Thiruvonum's Weblog

அவதாரிகை –

இப்படி -வையம் தகளி-தொடங்கி
இவ்வளவும் வரத்
தாம் பெற்ற பேற்றைச் சொல்லுகிறார் –

கீழில் பாட்டில்
நெஞ்சே உள்ளத்தே வை -என்றார் –

இப்பாட்டில் –
தாம் அவனை அனுசந்தி என்ற அளவிலே
அத்யாபி  நிவேசத்தோடே கூட
எம்பெருமான் உள்ளே புகுந்து
தம் பக்கல் வ்யாமுக்தன் ஆனபடியை
அருளிச் செய்கிறார் –

————————————————————————————–

உய்த்து உணர்வு என்னும் ஒளி கொள் விளக்கேற்றி
வைத்தவனை நாடி வலைப் படுத்தேன் -மெத்தனவே
நின்றான் இருந்தான் கிடந்தான் யென்னெஞ்சத்துப்
பொன்றாமல் மாயன் புகுந்து ———-94–

பதவுரை

உய்ந்து உணர்வு என்னும்–விவேக வுணர்ச்சி யாகிற
ஒளி கொள் விளக்கு–உஜ்வலமான தீபத்தை
ஏற்றி–ஏற்றி
அவனை நாடி வைத்து–அவ் வெம்பெருமானைத் தேடிப் பிடித்து
வலைப் படுத்தேன்–ஸ்வாதீனப் படுத்திக் கொண்டேன்
மாயன்–அப் பெருமான்
பொன்றாமை–குறைவின்றி
என் நெஞ்சத்து–என்னுடைய ஹ்ருதயத்திலே
புகுந்து–வந்து சேர்ந்து
மெத்தென–மெதுவாக
நின்றான்–(முதலில்) நின்றான்
இருந்தான்–(பிறகு) வீற்றிருந்தான்,
கிடந்தான்–(அதன் பிறகு) பள்ளி கொண்டருளினான்.

—————————————————————————————-

வியாக்யானம் –

உய்த்து –
கொடு வந்து வைத்து –

உணர்வு என்னும் ஒளி கொள் விளக்கேற்றி –
உணர்வாகிற
தைல வர்த்திகளால் உண்டான
வழுக்கின்றிக்கே தினுங்கின தேஜஸ் சை
உடைத்தான விளக்கை ஏற்றி –

வைத்தவனை நாடி வலைப் படுத்தேன் –
அவனை வைத்து தத் ஸ்வ பாவங்களை
யாராய்ந்து அனுசந்தித்து
அனுகூல்யமாகிற வலையிலே
அகப்படுத்தினேன்

பக்தி க்ரீத-
இவனுடைய க்ருஷியே
அவனுக்கு வலை –

மெத்தனவே நின்றான் இருந்தான் கிடந்தான் யென்னெஞ்சத்துப்-
அவனும் இவ்வலையிலே அகப்பட்டு
என்னுடைய நெஞ்சிலே வந்து புகுந்து –
மெல்லக் கொள்ளக் கொண்டு
கால் பாவி தரித்து –
நிற்பது
இருப்பது
கிடப்பதானான் –

பொன்றாமல்-
நான் நசியாமல் என்னவுமாம் –

ஹிருதயத்தில் ஸ்திதி யாதிகளுக்கு
விச்சேதம் இன்றிக்கே -என்னவுமாம் –

இடைவிடாதே -என்னவுமாம் –

மாயன் புகுந்து –
ஆச்சர்ய பூதனான சர்வேஸ்வரன் –

புகுந்து உய்ந்து வைத்து
உணர்வு என்னும் ஒளி கொள் விளக்கு ஏற்றி
அவனை நாடி
வலைப் படுத்தேன் –
மாயன் புகுந்து பொன்றாமல்
மெத்தெனவே
நின்றான் இருந்தான் கிடந்தான்
என்  நெஞ்சத்து –
என்று அந்வயம் –

———————————————————————————————

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பேய் ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

அவதாரிகை –

இப்படி இருக்கிற
எம்பெருமான் உடைய ஆச்சர்ய  சேஷ்டிதங்களை
லோகத்திலே ஒருவரும் அறிந்து
ஆஸ்ரயிக்க வல்லார் இல்லை –

ஆனாலும்
நெஞ்சே
நீ யவனை உன்னுடைய ஹ்ருதயத்திலே கொடு புகுந்து வை கிடாய்
என்கிறார் –

————————————————————————————

நினைத்து உலகிலார் தெளிவார் நீண்ட திருமால்
அனைத்துலகும் உள்ளொடுக்கி யால் மேல் -கனைத்துலவு
வெள்ளத்தோர் பிள்ளையாய் மெள்ளத் துயின்றானை
உள்ளத்தே வை நெஞ்சே யுய்த்து  —–93-

பதவுரை

நெஞ்சே–ஓமனமே!
நீண்ட–(முன்பு உலகங்களை அளப்பதற்காக) வளர்ந்து
திருமால்–ஸ்ரீய பதியானவனும்
நீண்டதிருமால் –அப்ரமேயமான பெருமைபொருந்திய திருமால் என்னவுமாம்.
கனைத்து உலவு வௌளத்து–கோஷித்துக் கொண்டு எங்கும் பரந்த பிரளய வெள்ளத்திலே
ஒர்பிள்ளை ஆய் அனைத்து உலகும் உள்ஒதுக்கி–ஒப்பற்ற சிறு குழந்தையாய்
அனைத்து உலகும்–உலகங்களை யெல்லாம்
உள் ஒடுக்கி–திருவயிற்றினுள்ளே அடக்கி
ஆல் மேல்–ஆலந்தளிரின் மேலே
மெள்ள துயின்றானை–மெள்ள சயனித்துக் கொண்டவனுமான பெருமானை
உய்த்து–சாரணாக அநுஸந்தித்து
உள்ளத்தே வை,–தியானிக்கக் கடவாய்
உலகில்–இவ்வுலகில்
நினைத்து–(அப்பெருமானை) அநுஸந்தித்து
ஆர் தெளிவார்–தெளிவுபெறுவார் ஆரேனு முண்டோ? (ஒருவருமில்லை)

—————————————————————————————-

வியாக்யானம் –

நினைத்து உலகிலார் -தெளிவார்-
சர்வேஸ்வரன் என்றான் ஒருவன்
நமக்குத் தஞ்சம் என்று கொண்டு
அனுசந்தித்து
லோகத்தில் கலங்காது இருக்க வல்லார் ஒருவரும் இல்லை –
அவனை அனுசந்தித்து தம்தாமுக்கு உரியராக வல்லார் உண்டோ –

நீண்ட திருமால் –
அபரிச் சேத்யனான ஸ்ரீ யபதியாய் வைத்து
ஸ்வ விசஜாதியர் அடங்கலும்
சேஷ பூதர்களாக உடையவனான சர்வேஸ்வரன்
என்றபடி –

அவனுடைய அபரிச் சேத்யதையைச் சொல்ல  என்று இழிந்து
அதுக்கு உறுப்பாக இங்கே அவனுக்குச் சொல்லக் கடவ
உயர்த்தி அடங்கலும்  சொல்லி
ஏவம் பிரகாரம் -என்கிறது-

அனைத்துலகும் உள்ளொடுக்கி யால் மேல் -கனைத்துலவு வெள்ளத்தோர் பிள்ளையாய் மெள்ளத் துயின்றானை –
சகல லோகங்களையும்
திரு வுதரத்திலே ஏக தேசத்திலே யடக்கி
பவனாய் இருப்பதொரு ஆலந்தளிர் மேலே
கோஷித்துக் கொண்டு
கண்ட இடம் எங்கும் தடையற சஞ்சரிக்கிற
பிரளயத்திலே
அத்விதீயமான முக்த சிசு விக்ரஹத்தை யுடையனாய்க் கொண்டு
வயிற்றில் புக்க பதார்த்தத்துக்கு ஓர் அலைச்சல் வாராத படி
மெல்லக் கண் வளர்ந்து அருளினவனை –

உள்ளத்தே வை நெஞ்சே யுய்த்து  –
இப்படி சவிபூதிகனானவனை
நெஞ்சே
யுய்த்து உள்ளத்தே வை –
கொடு வந்து வை –

கொடு வருகை யாவது
அவன் புகப் புக்கால்
விலக்காது ஒழிகை –

—————————————————————————————————-

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பேய் ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

அவதாரிகை –

ஆஸ்ரித விரோதி நிரசன ஸ்வ பாவனான
எம்பெருமானை
நெஞ்சே
பூரணமாக நினை -என்கிறார் –

அவன் சிறைப் பட்டான் ஒருவன் என்று இராதே
நம் சிறையை வெட்டி விட
வல்லான் ஒருவன் என்று
புத்தி பண்ணு -என்கிறார் –

————————————————————————————-

மகன் ஒருவர்க்கு அல்லாத மா மேனி மாயன்
மகனாம் அவன் மகன் தன் காதல் -மகனைச்
சிறை செய்த வாணன் தோள் செற்றான் கழலே
நிறை செய்தேன் நெஞ்சே நினை——-92-

பதவுரை

என் நெஞ்சே–எம் மனமே!
ஒருவற்கு மகன் அல்லாத–(கருமமடியாக) ஒருவனுக்கு மகனாகப் பிறக்கத் தகாத (ஸர்வ லோக பிதாவான)
மா மேனி–சிறந்த திருமேனியையுடைய
மாயன்–ஆச்சர்ய பூதனாய்
மகன் ஆமவன்–(வஸுதேவர்க்குப்) பிள்ளையாகப் பிறந்தவனாய்
மகன் தன்–தனது மகனான பிரத்யும்நனுடைய
காதல் மகனை==இஷ்ட குமாரனான அநிருத்தாழ்வானை
சிறை செய்த–சிறையிலே வைத்த
வாணன்–பாணாஸுரனுடைய
தோள்–தோள்களாயிரத்தையும
செற்றான்–அறுத்தொழித்தவனான பெருமானுடைய
கழலே–திருவடிகளையே
நிறை செய்து–பூர்த்தியாக
நினை–சிந்தை செய்வாயாக

—————————————————————————————–

வியாக்யானம் –

மகன் ஒருவர்க்கு அல்லாத மா மேனி மாயன் –
தான் ஒருவர்க்கு புத்ரன் அல்லன்
என்னும் இடம் வடிவிலே
தோற்றும்படி யிருக்கிற
ஆச்சர்ய சக்தி யுக்தனானவன் –

மகன் ஒருவர்க்கு அல்லாத –
ஸ்வ தந்த்ரன் –
அவ்யய பிதா –
ஒரு நாளும் சாவாத தமப்பன் –

மா மேனி –
பூஜ்யமான திரு மேனியை
யுடையவன் –

மாயன் –
அத்ய ஆச்சர்யமான
ஞானாதி குணங்களை யுடையவன் –

மகனாம் –
என்ன ஆச்சர்யம் –
சர்வர்க்கும் பிதாவானவன்
தான் புத்ரனாய் அவதரிக்கும் –
பிதா புத்ரேண  பித்ருமான் யோநி யோ நௌ-என்னக் கடவது இறே –

இது -இல்லாமையாலே
சர்வேஸ்வரனுக்கு அலாப்ய லாபம் இறே –
தனக்கு இல்லாதது ஒன்றிலே இறே ஸ்நேஹம் ஜநிப்பது –

ஸ்வ வ்யதிரிக்தர் அடங்கலும் பிதாவான தான்
தன்னாலே ஸ்ருஜ்யமான
பதார்த்தங்களின் உடைய ரஷண ஹேதுவாகத் தான்
புத்ரத்வத்தை ஏற்றுக் கொண்டு  பித்ருமானாம் –

இது தன்னிலும் தன்னை ஒழிந்தாருக்கு யாவை
யாவை சில விடங்களிலே புத்ரத்வம் உண்டாம் –
அவ்வோ இடங்கள் தோறும் புக்கு இவனும் புத்ரனாம் –
இனி இப்படி ஜன்மம் இன்றிக்கே இருக்கிற இவன் விரும்பி
ஜென்மத்தை ஏற்றுக் கொண்டால்
பின்னை
அந்த சம்பந்தின் எல்லை யளவும் செல்லக் கடவனாய் இருக்கும் இறே –

அவன் மகன் தன் காதல் -மகனைச் சிறை செய்த-
அவன் மகன் தன் காதல் மகனை சிறை செய்தான் ஆய்த்து
புத்ரனில் காட்டில் பௌத்ரன் பக்கலிலே ச்நேஹம் உண்டு இறே
ஸ்நிக்தனுமாய்-
பௌத்ரனுமான
அநிருத்த ஆழ்வானைச் சிறையிலே கொண்டு புக்கு வைத்த
வாணன் உடைய –

வாணன் தோள் செற்றான் –
அவனுடைய பாஹூ வனச் சேதத்தைப் பண்ணினான்
ஆய்த்து –

செற்றான் கழலே –
சிறை வைக்கைக்கு பரிகரம் இல்லாதபடி
தோள்களைத் துணித்து
பொகட்டவனுடைய
திருவடிகளையே –

நிறை செய்தேன் நெஞ்சே நினை –
நிறை செய்து என் நெஞ்சே நினை –
என் நெஞ்சே
பூரணமாக
அனுசந்திக்கப் பார் –

அவன் பிரதி பந்தகங்களைப் போக்க
நீ அனுபவி –

——————————————————————————————-

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பேய் ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

அவதாரிகை –

எம்பெருமானுடைய ஆஸ்ரித பாரதந்த்ர்யத்தை
அருளிச் செய்கிறார்
அவனுடைய அபரிச்சேத்யதைக்கு ஓர் அவதி
காண ஒண்ணாதா போலே கிடீர்
அவன் சரித்ரம் தானும் ஒருவரால்
ஓர் அவதி  காண ஒண்ணாத படி
என்கிறார் –

——————————————————————————

மண்ணுண்டும் பேய்ச்சி  முலையுண்டும் ஆற்றாதாய்
வெண்ணெய் விழுங்க வெகுண்டு ஆய்ச்சி -கண்ணிக்
கயிற்றினால் கட்டத் தான் கட்டுண்டு இருந்தான்
வயிற்றினோடு ஆற்றா மகன் ———91-

பதவுரை

வயிற்றினோடு ஆற்ற மகன்–வயிற்றைக் கொண்டு ஆறியிருக்க மாட்டாத (கண்ணனாகிற) பிள்ளையானவன்
மண் உண்டும்–(பிரளயத்தில்) உலகங்களை யெல்லாம் அமுது செய்தும்)
பேய்ச்சி–பூதனையினது
முலை–(நஞ்சு தீற்றின) முலையை
உண்டும்–அமுது செய்தும்
ஆற்றதாய்–த்ருப்தி பெறாதவனாய்
வெண்ணெய்–வெண்ணெயை
விழுங்க–(களவு செய்து) விழுங்கின வளவிலே
ஆய்ச்சி–யசோதைப்பிராட்டி
வெகுண்டு–கோபங்கொண்டு
கண்ணி கயிற்றினால்–பல முடிச்சுகளை யுடைய தாம்பினால்
கட்ட–உரைக்கக்கட்டிப் போட,
தான்–ஸர்வசந்தனான தான்
கட்டுண்டு இருந்தான்–(அதற்கொரு பரிஹாரம் செய்து கொள்ளமாட்டாமல்) கட்டுண்டிருந்தான்

————————————————————————————

வியாக்யானம் –

சாமான்யேன ஜகத்தையும்
பிரதிகூலருடைய பிராணங்களையும்
உண்டும் –
அனுகூலர் ஸ்பரசித்த த்ரவ்யத்தை யுண்டு அல்லது
பர்யாப்தம் ஆய்த்து இல்லை –

மண்ணுண்டும் பேய்ச்சி  முலையுண்டும் ஆற்றாதாய் –
பிரளயம் கொள்ளப் புக்க
பூமி யடங்கலும் வயிற்றிலே வைத்து –

அதுக்கு மேலே –
பூதநா ஸ்த்ன பானத்தாலே -அவளுடைய பிராணனை உண்டும் –
இவை இரண்டாலும் பர்யாப்தன் ஆகாதே

கீழ்ச் சொன்ன இரண்டாலும்
ஜகத்துக்கு அனுகூல பிரதி கூலங்கள் இல்லாமையாலும்
அத்ருப்தனாய் –

வெண்ணெய் விழுங்க-
குறை எல்லாம் தீரும்படிக்கு ஈடாக
வந்து –
வெண்ணெய் விழுங்கினான் ஆய்த்து –

வெகுண்டு ஆய்ச்சி –
ஆய்ச்சி வெகுண்டு
வெண்ணெய் களவு போய்த்து என்ற மாத்ரத்திலே
இவன் முகத்தில் பையாப்புக்கு
யசோதை பிராட்டியானவள் சீறினாள் ஆய்த்து –
ஸ்நேஹத்தோ பாதியும் போரும் கோபம் –
வெண்ணெய் களவு காண்கையில் உள்ள ச்நேஹம் போரும் இறே -அவளுக்கு ரஷிக்கையிலும் –

வெண்ணெய் விழுங்க –
கீழ்-மண் உண்டது முதல்வன – இவற்றின் ஆற்றாமை பரிஹரித்த படி –
இங்கு தன ஆற்றாமை பரிஹரித்த படி –
ஜகத்துக்கு தன வயிறு போலே
தனக்கு வெண்ணெய் –

கண்ணிக் கயிற்றினால் கட்டத் தான் கட்டுண்டு இருந்தான் –
பல பிணைகளை யுடைத்தான
தாம்பாலே பந்திக்க
அதுக்கு பரிஹாரம் இன்றிக்கே
கட்டுண்டு இருந்தான் –

கட்டுண்டு –
சர்வ நியந்தா வானவன் –
சம்சார சம்பந்த ஸ்திதி மோஷ ஹேது வானவன்
ஒரு அபலை கையாலே கட்டுண்டு
போக மாட்டாதே இருந்தான் –

ஸ்வ சங்கல்பத்தாலே ஸ்வ வ்யதிரிக்தரை யடங்கலும் கட்டி விடக் கடவ
தான் கட்டுண்டு இருந்தான் –
தாய் எடுத்த சிறு கோலுக்கு உளைந்து-பெரிய திருமொழி -8-3-5-
நெய்யுண் வார்த்தையுள்  அன்னை கோல் கொள்ள
நீ யுன் தாமரைக் கண்கள் நீர் மல்கப்
பையவே நிலையும் -திருவாய் மொழி-5-3-5-
முழுதும் வெண்ணெய் அளைந்து தொட்டுண்ணும் முகிழ் இளம் சிறுத் தாமரைக் கையும் – பெருமாள் திருமொழி -7-8-

வயிற்றினோடு ஆற்றா மகன் –
வயிற்றைக் கொண்டு புகும் இடம் அறியாத பிள்ளை –
பருவம் நிரம்பினால் இறே பசி பொறுக்க வல்ல ஆற்றல் உண்டாவது –

இவ்விடத்தை இயலைக் கேட்டு
ஹர்ஷத்தாலே
பிள்ளை உறங்கா வில்லி  தாசர்
வயிற்றை  அறுத்து வண்ணானுக்கு
இட மாட்டானோ –
என்று பணித்தார் –
வயிறா வண்ணான் சாலா -இன்றும் சொல்லக் கேட்போமே –

————————————————————————————————

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பேய் ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

அவதாரிகை –

திருமலையில் மூங்கில்கள் அகப்பட
உத்தேச்யமான விடத்தில்
அதிலே நின்றவன்
உத்தேச்யனாகச் சொல்ல வேண்டா விறே –

திருமலையிலே நின்று அருளினவன்
ஆஸ்ரித ரஷணம் பண்ணும் படியை அருளிச் செய்கிறார் –
இவன் பண்ணினானான அதுக்கோர் அவகாசம்
காண்கிறிலீ கோளீ
என்கிறார் –

———————————————————————————-

சிலம்புஞ் செறி கழலும் சென்றிசைப்ப விண்ணார்
அலம்பிய சேவடி போய் அண்டம் -புலம்பிய தோள்
எண்டிசையும் சூழ இடம் போதாது என் கொலோ
வண்டுழாய் மாலளந்த  மண் ————90-

பதவுரை

சிலம்பும்–(திருவடிகளில் சாத்தின) நூபுரங்களும்
செறி கழலும்–செறிவாக அணிந்த வீரத்தண்டைகளும்
சென்று இசைப்ப–எங்கும் ஒலிக்க
விண் ஆறு–ஆகாச கங்கையிலே
அலம்பிய–விளக்கப்பட்ட
கே அடி–திருவடிகளானவை
அண்டம் போய்–அண்டபித்தியளவும் நீண்டு போனபோது,
புலம்பிய–(அனைவராலும்) துதிக்கத் தக்க
தோள்–திருத்தோள்கள்
எண் திசையும் சூழ–எட்டுத் திசைகளையும் வியாபிக்க
இடம் போதாது–இடம் போராவில்லை,
வண் துழாய் மால்–அழகிய திருத்துழாய் மாலையணிந்த எம்பெருமான்
அளந்த–அளந்துகொண்ட
மண்–பூமியானது
என் கொல்–(சிறியதே போலும்)

——————————————————————————————

வியாக்யானம் –

சிலம்புஞ் செறி கழலும் சென்றிசைப்ப –
திருச் சிலம்பும் –
செறிந்த வீரக் கழலும்
ஒக்கப் போய் த்வனிக்கும் படி –

விண்ணார் அலம்பிய சேவடி போய் –
ஆகாச கங்கையிலே விளக்கப் பட்ட
திருவடிகளானது போய் –
ஆகாச கங்கையிலே ஸ்பர்சிக்கப் பட்ட –
என்றுமாம் –

சேவடி போய் அண்டம் – சென்றிசைப்ப –
அண்ட பித்தி யளவும்
சென்று கிட்டி –

புலம்பிய தோள் எண்டிசையும் சூழ –
சகல லோகங்களும்
இத்தோள் இருக்கிறபடியே என்று
கூப்பிடும்படியான
அழகிய திருத் தோள்கள் ஆனவை
எட்டு திக்கிலும் வியாபிக்க –

சங்கைஸ் ஸூ ராணாம் திவி பூதலஸ் தைஸ் ததா மனுஷ்யர்
கக நே ச கே சரை சத்துத க்ரமான்  ய பிரசகார  சர்வதா
மமாஸ்து மாங்கள்ய வ்ருத்தயே ஹரி -ஸ்ரீ விஷ்ணு ஸ்தோத்ரம் மாங்கள்ய ஸ்தோத்ரம் –
என்று தேவர்களாலே திரள் திரளாக நின்று ஏத்தப் பட்ட
என்றபடி –

வண்டுழாய் மாலளந்த  மண் -இடம் போதாது என் கொலோ –
திருத் துழாய் மாலையாலே
அலங்க்ருதனான
சர்வேஸ்வரன் –
ஐஸ்வர்ய ஸூசகமான திருத் துழாய் மாலையை யுடையவன்

அளந்த பூமி –
இப்படி அளக்கைக்கு இடம் போராத படியாய் இருக்க
இவன் அளந்து கொண்டானபடி எங்கனயோ
என்று
ஆச்சர்யப் படுகிறார் –

நின்று அளக்கைக்கு இடம் போராது-என்ன ஆச்சர்யமோ –
அளக்குமவன் அளக்கப்படுமத்தை உண்டாக்கிக் கொண்டு
அன்றோ அளப்பது –

————————————————————————————————

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பேய் ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

அவதாரிகை

இப்படி சர்வ சமாஸ்ரயநீயன் ஆனவனைக் கண்டு
அனுபவிக்கலாவது
திருமலையிலே கிடீர் -என்கிறார் –

திருமலையில்
குறவரோடு
மூங்கிலோடு
திருவேங்கடமுடையானோடு
வாசியற
எல்லாம் உத்தேச்யமாய்   இருக்கிறபடி –

————————————————————————————–

முடிந்த பொழுதில் குறவாணர் ஏனம்
படிந்துழு சால் பைந்தினைகள் வித்த -தடிந்து எழுந்த
வேய்ங்கழை போய் விண் திறக்கும் வேங்கடமே மேலோருநாள்
தீங்குழல் வாய் வைத்தான் சிலம்பு ———-89-

பதவுரை

முடிந்த பொழுதில் சூற வாணர்–மரணமடையும் நிலைமையிலுள்ள கிழவர்களான குறவர்கள்
ஏனம் படிந்து உழு சால்–காட்டுப்பன்றிகள் (தங்கள் செருக்காலே மூங்கில்கள் வேர்பறிந்து விழும்படி) படிந்து உழுதசால்களிலே
பை தினைகள் வித்த–புதிய தினைவிதைகளை விதைக்க
தடிந்து–அறுத்துப்போட்ட பின்பும்
எழுந்த–(நிலவளத்தினால்) ஓங்கிவளர்ந்த
வேய்ங்கழை–மூங்கில் தடிகளானவை
போய்–மேலேசென்று
விண் திறக்கும்–ஆகாசத்தை யளாவப்பெற்ற
வேங்கடம்–திருவேங்கடம்
மேல் ஒருநாள்–முன்பொருநாள்
தீம் குழல்–மதுரமான புல்லாங்குழலை
வாய் வைத்தான்–திருப்பவளத்தில் வைத்து ஊதின கண்ணபிரானுடைய
சிலம்பு–திருமலையாம்.

—————————————————————————————-

வியாக்யானம் –

முடிந்த பொழுதில் குறவாணர் –
சரம அவஸ்தையிலே
வர்த்திக்கிற குறவருக்கு நிர்வாஹகர் ஆனவர்கள் –
அப்போது முடிந்தார்கள் இப்போது முடிந்தார்கள்
என்னும்படியான தசையை உடைய குற விருத்தர்கள் –

ஏனம் படிந்துழு சால் பைந்தினைகள் வித்த –
தாங்களே பிடித்து உழுகைக்கு ஷமர் அல்லாமையாலே
வராஹங்கள் ஆனவை
தான் செருக்காலே படிந்து உழுத சால்களிலே
பசுந்தினைகள் உண்டு -அழகிய தினைகள்-
அவற்றைக் கொண்டு போய் வித்திப் -விதைத்துப் -போருவர்கள்  –
ஷமர் அல்லர் என்னா ஜாத்யுசித வ்ருத்தியைக் கை வாங்கி இரார்களே –

தடிந்து எழுந்த வேய்ங்கழை போய் விண் திறக்கும் –
இவர்கள் முன்னாள் நாயிறு பாடு போய்த் தினைகளை வித்திப்
பிற்றை நாள் விடிவோறே போய்க் காட்டை வெட்டிப் பொகட-
மூங்கில்கள் ஆனவை கிளைத்துப் போய்
ஆகாசத்தை ஊடுருவ வளர்ந்து நிற்கும் –

வேய்ங்கழை போய் விண் திறக்கும் -வேங்கடமே –
இவர்கள் ஏதேனும் ஒன்றை-தினையை -வித்திப் போக
ஏதேனும் ஓன்று -மூங்கில்கள் –
விளைந்து கிடக்குமாய்த்து –

மேலோருநாள் தீங்குழல் வாய் வைத்தான் சிலம்பு —
பண்டு ஒரு நாளில்
இனிய குழலைத் திருப் பவளத்திலே வைத்தூதி
திருவாய்ப்பாடியிலுள்ள சகலப் பிராணிகளையும்
தனக்காம் படி ஸ்வீகரித்துக் கொண்டவன் –

அப்படியே –
திருமலையிலே நின்று
சம்சாரிகளை வசீகரிக்கிரவன் உடைய திருமலை –

அன்றிக்கே –
முடிந்த பொழுதில் தீங்குழல் வாய் வைத்தான் -என்னவுமாம் –
சந்த்யா சமயத்திலே இறே குழல் ஊதுவது  –
அவனுடைய மௌக்த்யத்துக்கு சேர்ந்த திருமலை –

———————————————————————————————

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பேய் ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

அவதாரிகை –

இப்படி இருக்கிற
சர்வேஸ்வரனை விட்டு
இதர விஷயங்களில் உண்டான உள்மானம் புறமானத்தை
ஆராய்ந்து சம்சயியாதே
சர்வ சமாஸ்ரயநீயனான சர்வேஸ்வரன்
திருவடிகளை ஆஸ்ரயிங்கோள் –
உங்களுடைய சமஸ்த துக்கங்களும் போம்
என்கிறார் –

——————————————————————————

அது நன்று இது தீது என்று ஐயப்படாதே
மது நின்ற தண்  துழாய் மார்வன் -பொது நின்ற
பொன்னங்கழலே தொழுமின் முழுவினைகள்
முன்னம் கழலும் முடிந்து ——–88-

பதவுரை

அது நன்று இது தீது என்று ஐயம் படாதே–‘அது நல்லதோ? இது கெட்டதோ?‘ என்று ஸந்தேஹப்பட்டுக் கொண்டிராமல்
மது நின்ற தன் துழாய் மார்வன்–தேன்நிறைந்த தண்டுழாய் மாலையைத் திருமார்பிலணிந்த பெருமானுடைய
பொது நின்ற–ஸர்வஜந ஸாதாரணமான
பொன் அம்கழலே–விரும்பத்தக்க அழகிய திருவடிகளையே
தொழுமின்–தொழுங்கோள், (அப்படி தொழுதால்)
முன்னம்–முந்துறவே
முழு வினைகள்–ஸம்ஸ்த பாபங்களும்
முடிந்து–உருமாய்ந்து
கழலும்–விட்டு நீங்கும்.

——————————————————————————-

வியாக்யானம் –

அது நன்று இது தீது என்று ஐயப்படாதே –
பகவத் ப்ராவண்யம் நன்று
விஷயப் ப்ராவண்யம் பொல்லாதது
என்று சம்சயப் படாதே –
பகவத் வ்யதிரிக்த விஷயங்கள் தீதொடு ஒக்க
நல்லத்தை சம்சயாஸ் பதமாகப் பண்ணும்
அவற்றின் உடைய நன்மை தீமை ஆராயப் புக்கால்
பின்னையும்
ஐயத்தோடு தலைக் கட்டும் இத்தனை –
அதாகிறது
தான் தீதாய் இருக்கச் செய்தே நன்று போலே தோற்றிலும் தோற்றும்
இப்படி நன்றாய்த் தோற்றுகிற தீமையோடு தலைக் கட்டி நிற்கிலும் நிற்கும் –

மது நின்ற தண்  துழாய் மார்வன் –
சம்சயம் இல்லாத விஷயம்
மது மாறாதே இருப்பதுமாய்
ஆதி ராஜ்ய ஸூ சகமான திருத் துழாய் மாலையை யுடைத்தான
மார்வை யுடையவன் –

பொது நின்ற பொன்னங்கழலே தொழுமின்-
என் தான் –
இவன் தொழுவான் என்னக் கடவர் அல்லாத திருவடிகள் –
தேவானாம் தானவானாம் ச -ஜிதந்தே -என்னக் கடவது இறே-
சர்வ லோக சரண்யாய ராகவாய -யுத்தம் -17-15-என்றான் இறே ஸ்ரீ விபீஷண ஆழ்வான்-

யாவன் ஒருவன் சம்பந்தம் கொண்டு நீங்கள் என்னை
இவன் ஆகாது என்கிறிகோள்   –
அப்படிப் பட்டவன் தனக்கு வரலாம் படி அன்றோ
அவர் ஸ்வரூபம் இருக்கிற படி -என்றான் இறே
அவரும் அப்படியே
யதி வா ராவண ஸ்வயம் -யுத்தம் -18-19-என்றார் இறே
சர்வாத்மாக்களுக்கும் சம்பந்தம் ஒத்து இருப்பதாய்
ஸ்ப்ருஹணீயமாய்
அழகிதான
திருவடிகளை தொழப் பாருங்கோள் –

முழுவினைகள் முன்னம் கழலும் முடிந்து –
தொழுகைக்கு விரோதியான
அநாதி கால சஞ்சிதமான பாபங்கள்
நீங்கள் தொழுவதாக் ஸ்மரிப்பதற்கு   முன்பே
நசிந்து ஓடிப் போம் –

முன்னம் கழலும் –
பிரணாமாத் பூர்வ காலீநாத்யவசாயத்திலே கழலும்

முடிந்து –
வ்யக்த்யந்தரத்துக்கு ஆகாதபடி நசிக்கும் –

அன்றிக்கே
அது நன்று
இது தீது
என்று ஐயப்படாதே என்று
அனுபூதமான விஷயம் நல்லது
இப்போது அனுபவிக்கிற விஷயம் பொல்லாதது என்று
இதர விஷயங்களில் உள்மானம் புறமானங்களைப் பார்த்து
சம்சயியாதே -என்னவுமாம் –

——————————————————————————————-

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பேய் ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

அவதாரிகை –

பின்னையும் வடிவு அழகு தன்னை
உபமான முகத்தாலே இழிந்து
அனுபவிக்கிறார் –
எம்பெருமானுடைய ஸ்வா பாவிகமான வடிவு அழகை
மரகத மணி காட்டும் –
ஒப்பனையால் வந்த வடிவு அழகை
சந்த்யா காலத்திலேயே மேகம் காட்டும்
என்கிறார் –

———————————————————————————

கலந்து மணியிமைக்கும் கண்ணா நின்
மேனிமலர்ந்து மரகதமே காட்டும் -நலந்திகழும்
கொந்தின்வாய் வண்டறையும் தண்டுழாய்க்  கோமானை
அந்தி வான் காட்டுமது ————-87-

பதவுரை

மணி கலந்து–ஸ்ரீகௌஸ்துப மணியோடுகூடி
இமைக்கும்–விளங்காநின்ற
கண்ணா–கண்ணபிரானே!
மரதகம்–மரதகரத்னமானது
மலர்ந்து–ஒளிப்பரப்பை யுடைத்தாய்க் கொண்டு
நின் மேனி காட்டும்–உனது திருமேனியை ஒத்திராநின்றது,
நலம் திகழும்–அழகாக விளங்குகின்ற
கொந்தின் வாய்–கொத்துகளிலே
வண்டு அறையும்–வண்டுகள் ரீங்காரம் செய்யப்பெற்ற
தண் துழாய்–திருத்துழாய் மாலையணிந்த
கோமானை–ஸர்வேச்வரனாகிய உன்னை
அந்தி வரன் அது காட்டும்–ஸந்தியாகாலத்து ஆகாசமானது ஒத்திராநின்றது.

———————————————————————————-

வியாக்யானம் –

கலந்து மணியிமைக்கும் கண்ணா நின்மேனிமலர்ந்து மரகதமே காட்டும் –
கண்ணனே –
கலந்து மணி இமைக்கும் நின் மேனியை
மரகதமே மலர்ந்து காட்டா நின்றது –

கிருஷ்ணனே –
ஸ்ரீ கௌஸ்துபத்தின் உடைய சிவந்த தேஜஸ்ஸூம்
ஸ்ரீ வத்ஸத்தின் உடைய கருத்த தேஜஸ்ஸூம்
ஸ்யாமமான திரு நிறத்திலே விரவினவாறே –
ஸ்யாமமான திரு நிறத்தைக் கொண்டு பிரகாசிக்கிற
உன்னுடைய திரு மேனியை
ஸ்ரமஹரமான மரகதத்தின் உடைய
பிரபை விஸ்த்ருதமாய்க் கொண்டு ஸ்பஷ்டமாகக் காட்டா நின்றது –

நலந்திகழும் கொந்தின்வாய் வண்டறையும் தண்டுழாய்க்  கோமானை-
அழகு விலங்கா நின்றுள்ள
கொத்திலே
மது பானம் பண்ணின வண்டுகள் சப்தியா நின்றுள்ள
தட்ப்பத்தை யுடைத்தான
திருத் துழாயை யுடைய சர்வேஸ்வரன் ஆன உன்னை –

அந்தி வான் காட்டுமது-
சந்த்யாராகத்தை யுடைத்தான திருமேனியைக் காட்டும்
இத்தால் அவயவியைச் சொல்லிற்று ஆகிறது
அன்றிக்கே
அது போலி காட்டும் என்னவுமாம் –

—————————————————————————————-

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பேய் ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

அவதாரிகை –

ஸ்வரூப ரூப குணங்களைப் பரிச்சேதிக்கப் போகாது –
உபமானத்தில் சிறிது சொல்லலாம் இத்தனை
என்கிறது –

எம்பெருமான் உடைய அழகை அனுபவிக்க முடியாது என்னிலும்
விட ஒண்ணாத படி
ஸ்ப்ருஹணீயமாய் இருக்கும்

அது காண வேணும் என்று இருப்பாருக்கு
மேகங்களே அவன் வடிவைக் காட்டும் -என்கிறார் –
சம்சாரத்தில் இருப்புக்கு ஒரு பிரயோஜனம் உண்டு –

அதாகிறது
அவன் வடிவுக்கு போலியான
பதார்த்தம் கண்டு அனுபவிக்கலாம்
என்கிறார் –

——————————————————————————

எழில் கொண்ட மின்னுக் கொடி எடுத்து வேகத்
தொழில் கொண்டு தான் முழங்கித் தோன்றும் -எழில் கொண்ட
நீர் மேகமன்ன நெடுமால் நிறம் போலக்
கார்வானம் காட்டும் கலந்து ——-86-

பதவுரை

எழில் கொண்ட–அழகையுடைத்தாய்
நீர்–நீர் நிறைந்ததான
மேகம் தான்–மேகமானது
எழில் கொண்ட மின் கொடி எடுத்து–அழகிய மின்னற்கொடி படரப்பெற்று
வேகம் தொழில் கொண்டு–வேகமாகத் திரிதலாகிற வியாபாரத்தைச் செய்யப்பெற்ற
முழங்கி தோன்றும்–கர்ஜித்துக்கொண்டு விளங்குதற்கிடமான
கார் வானம்–கார் காலத்து ஆகாசமானது
அன்ன நெடுமால் நிறம்போல கலந்து காட்டும்–அப்படிப்பட்ட எம்பெருமானுடைய திருநிறத்தை அநுகரித்திராநின்றது.

———————————————————————————–

வியாக்யானம் –

எழில் கொண்ட மின்னுக் கொடி எடுத்து –
அழகை யுடைத்தான
மின்னித் த்வஜமாக எடுத்துக் கொண்டு –

வேகத் தொழில் கொண்டு தான் முழங்கித் தோன்றும் –
வேகமாகிற வியாபாரத்தை யுடைத்தாய்
தான் மிக்க கோஷத்தை யுடைத்தாய்
தோற்றுகிற –

எழில் கொண்ட நீர் மேகமன்ன நெடுமால் நிறம் போலக் –
ஆகண்டமாக நீரைப் பானம் பண்ணின
காளமேகம் போலே இருந்துள்ள
சர்வேஸ்வரன் யுடைய நிறம் போலே –
நீர் மேகம் அன்ன நிறம் என்று
சாஸ்த்ரங்களிலே கேட்க்கப் பட்ட பிரசித்தியி யுடைய
நிறத்தை -என்றுமாம் –

கார்வானம் காட்டும் கலந்து –
கார் காலத்திலேயே மேகமாது கலந்து காட்டும் –

மின்னி முழங்கி
வில்லிட்டு உலாவுகிற மேகத்தை யுடைய
ஆகாசம் காட்டும் -என்றுமாம் –

கலந்து காட்டும் –
சேர்ந்து காட்டும் –
கேவலம் மேகம் காட்டுகிறதும் அன்று
கேவலம் ஆகாசம் காட்டுகிறதும் அன்று

இப்படி
மின்னி
முழங்கி
வில்லிட்டுக் கொண்டு
தோற்றுவது-சஜாதீயமாய் இருப்பதொரு
மேகம் யுன்டானால்
அப்போது அத்தை யுடைத்தான ஆகாசம்
சர்வேஸ்வரன் உடைய திருமேனிக்குத்
தகுதியாய்க் கொண்டு
தோற்றுவது -என்கிறார் –

எழில் கொண்டு மின்னுக் கொடி எடுத்து -என்று பாடமான போது
அழகை யுடைத்தாயிருக்கிற -கார்வானம் என்று
மேகத்துக்கு விசேஷணம் ஆகக் கடவது –

——————————————————————————————–

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பேய் ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

அவதாரிகை –

ஒருத்தரால் அறியப் போகாதாகில்
வாழ்த்துவார் பலராக –திருவாய் மொழி -3-1-7-என்னும்படியே
பூமியில் உள்ளார் எல்லாரும் கூடினால்
அறியப் போமோ-என்னில்
எல்லாரும் அடையத் திரண்டு
தந்தாமுடைய கரண சக்திகளைக் கொண்டு
அவனை ஸ்தோத்ரம் பண்ண வென்று புக்கால்
பின்னையும் அவர்கள்
நின்ற நிலைக்கு இவ்வருகாய் அன்றோ
அவ்விஷயம் இருப்பது
என்கிறார் –

————————————————————————————–

கவியினார் கை புனைந்து கண்ணார் கழல் போய்ச்
செவியினர் கேள்வியராய்ச் சேர்ந்தார் புவியினார்
போற்றி யுரைக்கப் பொலியுமே பின்னைக்காக
ஏற்று யிரை யட்டான் எழில் —–85-

பதவுரை

கவியினார்–தோத்திரங்கவிகளைச் சொல்லு பவராய்க் கொண்டு
கை புனைந்து–அஜ்ஞலிபண்ணி
கண்–தமது கண்கள்
ஆர் கழல் போய்–(அவனது) விலக்ஷணமான திருவடிகளிலே சென்று சோப்பெற்று
செவியின் ஆர் கேள்வியர் ஆய்–காது நிறைந்த கேள்விகளை யுடையராய்க் கொண்டு
சேர்ந்தார்–வந்து பணிந்தவர்களான
புவியினார்–பூமியிலுள்ளா ரெல்லாரும்
போற்றி உரைக்க–(ஒன்று கூடிப்) போற்றி யுரைத்தாலும்,
பின்னைக்காய் ஏறு உயிரை அட்டான் எழில் பொலியுமே–நப்பின்னைப் பிராட்டிக்காக ரிஷபங்களினுயிரை மாய்ந்த
பெருமானுடைய அழகு சிறப்புறச் சொல்லப்பட்ட தாகுமோ?

——————————————————————————————-

வியாக்யானம் –

கவியினார் கை புனைந்து –
வாயாலே நல்ல கவிகளைச் சொல்லி
கையைக் கூப்பி
ஸ்தோத்ரத்தாலே-அபிமான சூன்யராய்த்
தொழுது  —
வாயாலே கவியைச் சொல்லி
கையாலே அஞ்சலியைப் பண்ண –

கண்ணார் கழல் போய்ச் –
கண்களானவை –
ஆர் கழல் -அழகு நிறைந்துள்ள –
விலஷணமான திருவடிகளை அடைந்து
நிரதிசய போக்யமான
திருவடிகள் அளவும் சென்று கிட்டி –

செவியினர் கேள்வியராய்ச் சேர்ந்தார் புவியினார் –
செவி நிறைந்த அவனுடைய
கல்யாண குணங்களிலே
கேள்வியை யுடையராய்
சேர்ந்தாரான பூமியில் யுள்ளார் எல்லாரும்
ஸ்ரவணத்தை யுடையராய் –
இப்படிக் கிட்டினாரான பூமியில் உள்ளார் –

போற்றி யுரைக்கப் பொலியுமே –
எல்லாரும் கூடி மங்கள வாசகங்களான
சப்தங்களைக் கொண்டு ஸ்தோத்ரம் பண்ணினால் தான்
எல்லை காணப் போமோ –

தம்தாமுடைய ஜ்ஞான சக்திகளையும்
அவன் கொடுத்த ஜ்ஞான சக்திகளையும் கொண்டு
சகல லோகங்களும் ஒரு மிடறாய் ஏத்தப் புக்கால் தான்
சிறிது குறைந்து காட்டுமோ –
விஞ்சிக் காட்டும் அத்தனை -என்கை –

பொலியுமே –
அங்குத்தைக்கு ஏதேனும் அதிசயத்தைப்
பண்ணப் பெற்றோமே -என்றுமாம்
வர்ஷாயுதைர் யஸ்ய குணா ந சக்யா வக்தும் சமேதைரபி சர்வ லோகை-

இப்படி ஏத்த ஒண்ணாது ஒழிகிறது தான் அவன்
படிகள் எல்லாம் கூடத்  திரண்டத்தையோ –
என்னில்  –

பின்னைக்காக  ஏற்று யிரை யட்டான் எழில் –
அவனுடைய ஒரு அபதானம்
எல்லை காணப் போகாது -என்கிறது –
நப்பின்னை பிராட்டி பக்கல்
கலவிக்கு பிரதிபந்தகமான
ருஷபங்களின் உடைய பிராணனை முடித்தவன்
உடைய சமுதாய சோபையை-

புவியினார் போற்றி யுரைக்கப் பொலியுமே –
அவனுடைய மணக் கோலத்தையும்
ருஷபங்களை யடர்த்த ஒரு செயலையும்
வடிவு அழகையும்
சொல்லப் போமோ –

———————————————————————————-

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பேய் ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –