ஸ்ரீ மன் நாதமுனிகள் வகுத்து அருளினை அடைவிலே
மூன்றாவது ஆயிரமாகிய இயற்பாவில் எட்டாவது பிரபந்தமாக அமைந்தது இது –
ஸ்ரீ ஆராவமுதன் இடம் சரணாகதிக்கு ஸ்ரீ நம்மாழ்வார் போல் இவரும் சம்சார துக்கம் போக்கவே –ஆறு அங்கம் கூற அவதரித்தவர் அன்றோ –20- குணங்களை காட்டி சரண்–
1-ப்ரம்மா ஸ்ருஷ்ட்டி
2-விரோதி நிரஸனம்
3-ஆஸ்ரித ரக்ஷணம் -மூவடி —அளந்தனை
4-ஆபத் சகத்வம் -நால் திசை –மடுவில் தீர்த்தனை
5-ஸர்வ பல பிரதத்வம்
6-தேவர்களாலும் அறிய முடியாத பெருமை
7-சர்வ ரக்ஷகத்வம்
8-சர்வ போக்யத்வம் -ஆறு சுவை
9-ஆயுதங்கள் தரித்து
10-புருஷகாரம்
11-சாமான்ய ரஷணம் சொல்லுகிறது –
12-சாமான்ய ரஷணம் சொல்லி விசேஷ ரஷணம் சொல்லுகிறது –
13-அநாஸ்ரிதரான பாஹ்யருடைய நினைவுக்கு கோசரமில்லை-
14-ஸ்ரீ யபதித்வம் சொல்லப் படுகிறது –
15-ஆராதனைக்கு எளியவன்
16-சரீர சரீரீ பாவம் –
17-பிரதிபந்தகம் போக்கி
18-சாஸ்திரம் ஒன்றாலே அறிந்து கொள்ளும் படி உள்ளவன்
19–சர்வ அந்தர்யாமி
மேன்மைகள்-இத்தால் ஐஸ்வர்யம் சொல்லிற்று –
20-ஸுலப்யம் -செல்வம் மல்கு திருக்குடந்தை ஆராவமுதன்–நீர்மைக்கு எல்லையான இடத்தில் சரணம் புகுகிறார் ஸ்ரீ நம்மாழ்வார் போல்–
ஸ்ரீ திரு எழு கூற்று இருக்கை -ஒரே திவ்ய தேசம் -பக்கம் நோக்கு அறியான் பரகாலன்
46-வரிகள் -ஏழு அடுக்கு
மேல் மூன்று பெட்டிகள் –அப்புறம் -5-7-9-11-13-13-பெட்டிகள்-
36 வரிகள் பெட்டிகளுக்குள்
பின்பு 10 வரிகள் – திவ்ய தேசம் வளப்பம்
கொடி -கும்பகோணம் வெற்றிலை இன்றும் சிறப்பு உண்டே
செல்வம் மல்கும் தென் திருக் குடந்தை –ஆடு அரவு அமளியில் அறி துயில் அமர்ந்த
பரமன் நின் அடி இணை பணிவன்-இடர் அகல -சரணாகதி பண்ணி அருளுகிறார் –
ஏழு அடுக்கு -ஏழு ஆழ்வார்கள் –
வேதம் -ஏழு சந்தஸ் ஸூக்கள் -உண்டே
காயத்ரி அனுஷ்டுப் பிருஹத் ஜகதி -இவையே தேர் -தைத்ரியம்
காயத்ரி ஜகதி இரண்டும் தேர் சக்கரம்
உஷ்னுப் த்ருஷ்டுப் தேர் கட்டைகள்
அனுஷ்டுப் பங்க்தி குதிரை
பிருஹத் தேர் மேடை –
கல் தேர் மர தேர் சொல் தேர் மூன்று தேர்கள் மதனுக்கு
கர்ப்ப க்ருஹம் -குதிரையும் யானையும் உண்டே -அழகும்
வைதிக விமானம் -வேதம் இரண்டு பகுதிகள் -சாகை -யானை -சம்ஹிதை -குதிரை போல் வேகமாக –
இத்தை உணர்த்தவே இரண்டும் இங்கு
சித்திரை தேர் -மர தேர் -பிரசித்தம் –
—
ஸ்ரீ யபதியான எம்பெருமானுக்கு திரு மதிள் போல் -அரணாய் -ரஷகமாய் இருப்பவையான
பெரிய திருமொழி
திருக் குறும் தாண்டகம்
திரு வெழு கூற்றிருக்கை
சிறிய திருமடல்
பெரிய திரு மடல்
திரு நெடும் தாண்டகம்
என்கிற ஆறு பிரபந்தங்கள் அருளிச் செய்த ஆழ்வார் உடைய திரு நாமங்கள் பலவற்றையும் சொல்லி
அவருக்கு மங்களா சாசனம் செய்கிறது இத் தனியனிலே –பிரத்யசேஷ குரவஸ் ஸ்துத்யா-என்னக் கடவது இறே ––ஆச்சார்யர்கள் நேரில் ஸ்துதிக்கத் தக்கவர்கள் -என்று பிரமாணம் கூறுகின்றது –-இவ் வாழ்வாரும் அர்ச்சாவதாரமாய் திவ்ய தேசங்களில் பிரத்யஷமாய் எழுந்து அருளி இருக்கிறார் –-அத்தகைய இவருக்கு பல்லாண்டு கூறுகிறது இத்தனியன்
வாழி பரகாலன் வாழி கலி கன்றி
வாழி குறையலூர் வாழ் வேந்தன் வாழியரோ
மாயோனை வாள் வலியால் மந்திரம் கொள்
மங்கையர்கோன் தூயோன் சுடர் மான வேல்–ஸ்ரீ எம்பெருமானார் அருளி செய்த தனியன்–
வாழி பரகாலன்-
பகவத் த்விட்டுக்களான பிரதிகூலருக்கு காலனானவன் வாழி-
வாழி கலி கன்றி-
கலி தோஷ நிவாரகர் வாழி-
வாழி குறையலூர்
திருக் குறையலூரை அவதார ஸ்தலமாக யுடையராய்-அது வாழும்படிக்கு அத்தை நோக்குகிற ராஜா என்னுதல் – அங்கே வாழுகிறவர் -என்னுதல்-
வாழ் வேந்தன்-சுடர் மான வேல் வாழியரோ
வாழியரோ -என்று–ஆழ்வாரையும்–அவர் திருக்கையில் வேலையும் ஒரு காலே ஆஸாசித்த படி-
மாயோனை –
கடி அரங்கத்து அரவணைப் பள்ளி கொள்ளும் மாயோனை இறே-வாள் வலியால் மந்திரம் கொண்டது-தென்னரங்கன் தன்னை வழி பறித்த வாள் இறே –
வாள் வலியால் மந்திரம் கொள்-
கைப் பொருள்கள் முன்னமே கைக் கொண்டவர் இடத்தில் இறே மந்திரப் பொருளைக் கைக் கொண்டது-
வாழி சுழி பொறித்த நீர்ப் பொன்னி தென்னரங்கன் தன்னை வழி பறித்த வாளன் வாழி-இயல் சாத்து
வாழி திருக் குருகூர் வாழி திரு மழிசை
வாழி திரு மல்லி வள நாடு -வாழி
சுழி பொறித்த நீர்ப் பொன்னித் தென்னரங்கன் தன்னை
வழி பறித்த வாளன் வலி-2-ஸ்ரீ வகுளா பரண பட்டர் அருளிச் செய்த தனியன்–நாநா வர்த்தங்களோடே கூடின ஜல ஸம்ருத்தியாலே அருகு நின்ற பதார்த்தங்களை உள்ளே கிரசிக்குமதான திருப் பொன்னியாலே சூழப்பட்டு-புண்ணந்துழாமே பொரு நீர்த் திருவரங்கா அருளாய் -என்னும் படி ஸ்வ சம்பந்தத்தால் ஜல ப்ரக்ருதிகளையும் ஜெயப்பிக்குமவராய்–இப்படி ஜல ஸம்ருத்தியை யுடைய கோயிலே தமக்கு நிரூபகமாம் படியான அழகிய மணவாளப் பெருமாள்-வயலாலி மணவாளராய் திருவாலியிலே திரு மணம் புணர்ந்து திருவரசு அடியாக எழுந்து அருள அவரை வழி பறித்து தன் பின்பு வாள் வலியால் மந்த்ரம் கொள் மங்கையர் கோன் -என்னும்படி திரு மந்த்ரத்தை அர்த்த ஸஹிதமாக அறிந்தார் இறே (எட்டிழையாய் மூன்று சரடாய் -திருமணம் தானே)–ஆகையால் அவ்விடம் திரு மணம் கொல்லை யாயிற்று –அரங்கத்து உறையும் இன் துணைவனை இறே வழி பறித்தது -எல்லார்க்கும் வழி காட்டுமவர் இறே-வழி பறித்த வாளன் வலி வாழுகையாவது-சென்று அங்கு தென்னிலங்கை செற்றாய் திறல் போற்றி என்னுமா போலே-இத்தால் தத்ரஸ்தரான ஆழ்வாரையும் திரு மணம் கொல்லையையும் நினைக்கிறது-தேசத்தை ஆசாசிக்கிற பிரகரணம் இறே-திருமந்த்ரார்த்தம் பெற்ற ஸ்தலம் இறே ஜென்ம ஸ்தலம் -தேசம் ஆவது–
கைப் பொருள்கள் முன்னமே கைக் கொண்டார் காவேரி நீர் செய் புரள ஓடும் திருவரங்கச் செல்வனார் -நாச்சியார் திருமொழி -11-6-
கைப்பொருள்கள் முன்னமே கைக் கொண்டார் காவிரிநீர்
செய் புரள வோடும் திருவரங்கச் செல்வனார்
எப்பொருட்கும் நின்றார்க்கும் எய்தாது நான்மறையின்
சொற்பொருளாய் நின்றார் என் மெய்ப் பொருளும் கொண்டாரே–11-6-கைம் முதல் உள்ளவையும் –வளை நிறம் போன்ற அனைத்தையும் -முன்னே கொண்டார்-அசேதனமான ஜலமும் கூட ரஷ்ய வர்க்கத்தை ரஷிக்கும் தேசமாய்த்து –-தாம் பரம சேதனர்-தேசம் அது-அத் தேச வாசத்துக்கும் என்னை சர்வ ஸ்வஹரணம் பண்ணுகைக்கும்-தமக்கு என்ன சேர்த்தி உண்டு –
மந்திரத்தை -அந்தணர் மாட்டு அந்தி வைத்த மந்திரம் -திருநெடும் -4-பற்றி இறே மந்திரம் கொண்டது-
இந்த்ரற்கும் பிரமற்கும் முதல்வன் தன்னை யிரு நிலம் தீ நீர் விண் பூதம் ஐந்தாய்ச்
செந்திறத்த தமிழோசை வடசொல்லாகித் திசை நான்குமாய் திங்கள் நாயிறாகி
அந்தரத்தில் தேவர்க்கும் அறியலாகா அந்தணனை அந்தி மாட்டு அந்தி வைத்த
மந்திரத்தை மந்திரத்தால் மறவாது என்றும் வாழ்தியேல் வாழலாம் மட நெஞ்சமே-–4-கீழ் உக்தமான இவ் வஸ்து-வேத சிரஸ்சிலே குஹ்யமாய் இருக்கும் -என்கிறார் –பிராமணா நாம் தனம் வேத -என்கிறபடியே-ப்ராஹ்மனர்க்கு தனம் வேதம் -இறே-தனம் மதியம் தவ பாத பங்கஜம் -என்கிற ஈஸ்வரன் அன்று தனம் –வேதங்களே தனம் – வேதைக சமதி கம்யன் -என்று இறே வஸ்துவுக்கு ஏற்றம் –
பிரமாண முகத்தாலே இறே -பிரமேய பூதனான ஈஸ்வரனை தனம் என்று அறிவது –வேதாந்தத்தில் பிரகாசிக்கிற ரகஸ்யத்தை –மாட்டந்தி -வேதத்தின் முடிவிலே -வேதாந்தத்தில் -என்றபடி –மந்த்ரம் -என்றும் –சர்வைஸ் ஸ்மாத் பரன் -என்றும் பர்யாயம் போலே காணும் – ஈஸ்வரனை ரகசியம் -என்கிறது –தலைக்கடையும் புழக்கடையும் அடைத்து கிழிச் சீரையை அவிழ்த்துப் பார்ப்பாரைப் போலே அஷட் கரணமாக உபதேசிக்கவும் அனுசந்திக்கவும் வேண்டி இப்படி சீரிய சரக்காய் இருக்கையாலே –அதவா
மந்த்ரம் -என்று-ஈஸ்வரனுக்கு திரு நாமமாக ஸ்ரீ விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமாவில் சொல்லிற்றே-மந்த்ரஸ் சந்த்ராம் ஸூர்ப்பாஸ்கரத் யுதி –ஸ்ரீ விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமா-30–என்னக் கடவது இறே –281-மந்த்ர-மந்தாரம் த்ராயத இதி மந்திர- தம்மை த்யானம் செய்பவர்களைக் காப்பவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –) அந்தணர் மாடு -என்கிறார் காணும் தாம் அதுக்கு அயோக்யர் என்னும் இடம் தோற்ற – சர்வமும் திரு உள்ளத்திலே பிரகாசியா நிற்க – வாய் விடுகை மர்யாதஹானி என்று இருக்கிறார் இறே – தாம் பரம வைதிகராய் இருக்கச் செய்தே -பிறர் தனம் என்பாரைப் போலே அத்தோடு சம்பந்தம் அற வார்த்தை சொல்லுகிறார் இறே –மர்யாதா ஸ்தாபன அர்த்தமாக –
மங்கையர் கோன்-
மங்கை மன்னன் இறே-திரு மங்கை நாட்டுக்கு மன்னன் அன்றோ இவர்-
தூயோன் –
தூய்மை என்னும் பாஹ்யாப் யந்தர ஸூத்தியை யுடையவர்
அநந்யார்ஹ சேஷத்வம்
அநந்ய சரண்யத்வம்
அநந்ய போக்யத்வம்
போன்ற அகத் தூய்மைகள்—பஞ்ச சம்ஸ்காரம் புறத் தூய்மை–
அங்கமலத் தட வயல் சூழ் ஆலிநாடன் அருள்மாரி யரட்டமுக்கி யடையார் சீயம்
கொங்கு மலர்க் குழலியர் கோன் மங்கை வேந்தன் கொற்ற வேல் பரகாலன் கலியன் -3-4-10-
செங்கமலத் தயன் அனைய மறையோர் காழிச் சீராம விண்ணகர் என் செங்கண் மாலை
அங்கமலத் தடம் வயல் சூழ் ஆலி நாடன் அருள் மாரி யரட்ட முக்கி யடையார் சீயம்
கொங்கு மலர் குழலியர் கோன் மங்கை வேந்தன் கொற்ற வேல் பரகாலன் கலியன் சொன்ன
சங்க முகத் தமிழ் மாலை பத்தும் வல்லார் தடம் கடல் சூழ் உலக்குக்கு தலைவர் தாமே–3-4-10-அழகிய தாமரைகளாலே அலங்க்ருதமான தடாகங்களை உடைத்தான வயலாலே சூழப்பட்ட திருவாலி நாட்டுக்கு பிரதானர் ஆனவர் –அருள் மாரி–அனுகூல வர்க்கத்துக்கு சர்வ ஸ்வதானம் பண்ணுமவர்-யரட்டமுக்கி–எதிரிட்ட சத்ருக்கள் தலை எடாதே அமுங்கும்படி பண்ணுமவர் –யடையார் சீயம்-சத்ருக்களை வந்து அணுக ஒண்ணாதபடி சிம்ஹம் போலே அநபிபவ நீயர் ஆனவர் –கொங்கு மலர் குழலியர் கோன்–எல்லார்க்கும் ஸ்ப்ருஹணீயனரானவர்–மங்கை வேந்தன்–திருமங்கைக்கு பிரதானராய் உள்ளவர்-கொற்ற வேல் பரகாலன்-சர்வேஸ்வரன் ஆயுதம் பிடித்தார் போலே ஆஸ்ரித
ரஷணத்துக்காக பிடித்த வேலை உடையராய்-பிரதிபஷத்துக்கு மிருத்யுவான ஆழ்வார்-
சுடர் மான வேல்
சுடர் -தேஜோ ரூபமான-மான -பெரிய பிரகாசத்திலும் பெருமையிலும் மிக்க வேல்–திருமங்கை மன்னன் எடுக்கும்படியான வேல் –
தூயோன் வேல் வாழியரோ
இத்தால்-ஆழ்வாரோபாதி ஆயுதமும் ஆசாஸ்யம் -என்றபடி–நின் கையில் வேல் போற்றி –என்னக் கடவது இறே—அணைத்த வேலும் தொழுத கையும்-மடல் உடனே சேவை –-இது தான் கொற்ற வேல் -3-4-10-ஆகையாலே வெற்றி வேலாக இருக்கும்-அத்தாலே–பொங்கும் பரிவாலே – இதன் விஜயத்தை வேண்டுகிறது –
–
சீரார் திரு வெழு கூற்று இருக்கை என்னும் செஞ் சொல்லால்
ஆரா அமுதன் குடந்தை பிரான் தன் அடி இணை கீழ்
ஏரார் மறைப் பொருளை எல்லாம் எடுத்து இவ் உலகு உய்யவே
சோராமல் சொன்ன அருள் மாரி பாதம் துணை நமக்கே–ஆறு பிர பந்தத்திலும் திருக் குடந்தை ஆரா அமுதனுக்கு மங்களாசாசனம் —சரணாகதி-மறை பொருளை -சீரிய பொருளை உலகு உய்யக் கொடுத்தார்–அருள் மாரி– வேதாந்தம் நாம் இருக்கும் இடம் வந்து அருளினாரே- மேகம் போல-மாரி போல் கொட்டுவார் இன்பம் மாரியே அடியார்க்கு -நம் ஆழ்வார்-இவர் அருள் மாரி—-அங்கியும் அங்கமும் மிதுனமாகவே–துணை நமக்கே
—
அவதாரிகை -1-
சம்சார ஸ்வபாவ அனுசந்தானத்தாலே மிக அவசன்னரான ஆழ்வார்–அவற்றின் பரிகாரமாக அவனை கைகளால் தொழுது மனசாலே நினைத்து வாயாலே பேசி திருவடிகளிலே விழுந்தார் ––இங்கனே கிடந்தது நோவு பட உமக்கு அபேஷிதம் என் என்ன—பகவத் விரோதியாகிற சம்சாரத்தை வாசனையோடு போக்கித் தர வேணும் -என்றார்
அத்தை நம்மால் செய்யல் ஆவாதே என்ன
உன்னை ஒழிந்த சகல பதார்த்தங்கள் உடைய ஸ்திதி பிரவ்ருத்தி நிவ்ருத்தி எல்லாம் உனது அதீனமே
சர்வ சமாஸ்ரயநீயன் ஆகவும்—ஆபத் சகன் ஆகவும் இருக்கிற நீயே—என்னுடைய சம்சாரத்தை கழித்து அருளா விடில்—என்னால் கழித்துக் கொள்ளப் போகாதே -என்று திருவடிகளிலே விழுந்து தம் தசையை அறிவிக்கிறவராய் -இருக்கிறது –
—
அவதாரிகை -2-
முதலிலே கரண களேபர விதுரமாய்—அவிஜ்ஞ்ஞேய ஸ்வரூபமாய்—அசித் கல்பமாய் இருக்கிற இவற்றை ––அர்த்தித்வாதி நிரபேஷமாக—உன்னுடைய நிரவதிக தயையாலே உண்டாக்கின நீயே அருளிக் கடாஷியாயகில்
அமூநி புவநாநி பாவித்தும் நாலம்-ஸ்தோத்ர ரத்னம் -10–
முதலிலே இவை யுண்டாகவே மாட்டாது–சத்தையே தொடங்கி உன்னதீனமான பின்பு–உன்னை ஒழிய இவற்றுக்கு ஒரு பிரவ்ருத்தி நிவ்ருத்தி கூடாது என்னும் இடம் சொல்லவும் வேணுமோ
இது இல்லாத வன்று உண்டாக்கின நீயே–இதுக்கு ஒரு போக்கடி பார்க்கை ஒழிய–நான் ஓன்று செய்து உன்னைப் பெறுகை என்று ஒரு பொருள் உண்டோ-
சரணா மறை பயந்த -தாமரை யானோடு
மரணாய மன்னுயிர்கட்கெல்லாம் -அரணாய
பேராழி கொண்ட பிரானன்றி மற்று அறியாது
ஓராழி சூழ்ந்த வுலகு –முதல் திரு -60-என்றபடி
ஜ்ஞானாதிகனான சதுர முகனோடே கூட உத்பத்தி விநாசாதிகளுக்கு கர்மீ பவிக்கிற சகல சேதனர்க்கும்
ரஷை என்று பெற்ற பெற்றவை எல்லாம்
நம் மேல் வினை கடிவான் என்றபடி
ஆஸ்ரித விரோதி நிரசனத்துக்காக கையிலே திரு ஆழியைத் தரித்துக் கொண்டு இருக்கிற
உபகாரகனான அவன் பார்க்கில் பார்க்கும் இத்தனை அல்லது
வேறு கடல் சூழ்ந்த பூமியில் உள்ள சேதனர் தங்களுக்கு ரஷை தாங்கள் அன்றியார்கள்
அவனை ஒழிய இவை அறியாது ஒழிய வேண்டுகிறது என் என்னில் –
நைவ கிஞ்சித் -ஜிதந்தே -1-6-இத்யாதி –
உனக்கு-பரோஷமாய் இருப்பது ஓன்று இல்லை
எத்தனை யேனும் ஜ்ஞானாதிகரராய் இருப்பாருக்கும் நீ கண்ணுக்கு விஷயம் ஆகாய்
உனக்கு கை புகராதது ஒன்றும் இல்லை –
எத்தனை யேனும் அதிசய ஜ்ஞானாதிகர்க்கும் நீ கை புகுந்தாய் இராய்-
இத்தால் சொல்லிற்று ஆயிற்று என்ன வென்றால்
ஒருவனுக்கு கண்ணும் தோற்றாதே—காலும் நடை தாராதே இருப்பது-ஒருவனுக்குக் கண்ணும் தோற்றி
காலும் நடை தருவது–இப்படி இருந்தால் யார் வழி காட்டிக் கொடு போவார்கள்
நான் அஜ்ஞனாய் அசக்தனாய் இருந்தேன் -நீ சர்வஜ்ஞனாய் சர்வ சக்தனாய் இருந்தாய்–இங்கனே இருந்த பின்பு நீ என் கார்யம் செய்து தலைக் கட்டும் இத்தனை போக்கி நான் என் கார்யம் செய்து தலைக் கட்டுகை என்று ஒரு பொருள் உண்டோ என்கிறார்-
நீ தந்த ஜ்ஞானம் கொண்டு அறியப் பார்த்தாலும்–அறிந்த படி செய்து தலைக் கட்டுகைக்கு ஈடான சக்தி எனக்கு யுண்டோ –
ஆழ்வாருக்கு முதலிலே செப்பேட்டைக் கையிலே கொடுத்து–நிதியைக் காட்டிக் கொடுப்பாரைப் போலே
திரு மந்த்ரத்தையும்–அதில் அர்த்தத்துக்கு எல்லை நிலமாகக் கோயில்களையும் காட்டிக் கொடுக்கக் கண்டு—க்ருதக்ருத்யராய் ––சம்சாரத்தையும் பரம பதத்தையும் ஒக்க மறந்தார்
ஆழ்வாரைப் பார்த்து எம்பெருமான் –
நீர் இருக்கிறது சம்சாரத்தில் கிடீர் -என்று அருளிச் செய்ய –
அதன் கொடுமையை அனுசந்தித்து ஆற்றாமையாலே–மநோ வாக் காயங்களாலே எம்பெருமானை அனுபவித்து ஆற்றப் பார்த்தார்
அது பண்டையிலும் இரட்டையாய்–மிகவும் ஆற்றாமையாலே எம்பெருமானுடைய சரண்யதவத்தைப் பேசிக் கொண்டு–அதுக்கு எல்லை நிலமான திருக் குடந்தையில் ஆராவமுத ஆழ்வார் திருவடிகளையே
எத்தசைக்கும் இஷ்ட பிராப்திக்கும் அநிஷ்ட நிவாரணத்துக்கும் உபாயமாக பற்றி முடிக்கிறார் –
சித்திர கவி வகைகள்
சக்ர பந்தம் -பத்ம பந்தம் -நாக பந்தம் -ரத பந்தம்
—
வென்றியே வேண்டி வீழ் பொருட்க்கு இரங்கி வேற் கணார் கலவியே கருதி நின்றவா நில்லா நெஞ்சினை உடையேன் -என்றும்
சாந்து ஏந்து மென் முலையார் தடம் தோள் புணர் இன்பத்து வெள்ளத்து ஆழ்ந்தேன் -என்றும்
தாமே அருளிச் செய்தபடி விஷய பிரவணராய் திரிந்து கொண்டு இருந்த இவ்வாழ்வார்
தம்மை எம்பெருமான் திருத்திப் பணி கொள்ளத் திரு உள்ளம் பற்றி விஷயங்களில் ஆழ்ந்து திரிகிற இவரை-சாஸ்த்ரங்களைக் காட்டித் திருத்த முடியாது – நம் அழகைக் காட்டியே மீட்க வேணும் என்று கொண்டு தன் அழகைக் காட்டிக் கொடுக்க
ஆழ்வாரும் அதைக் கண்டு ஈடுபட்டு –
வேம்பின் புழு வேம்பு அன்றி உண்ணாது -அடியேன் நான் பின்னும்
உன் சேவடி அன்றி நயவேன் -என்னும்படி அவகாஹித்தார் –
இவர் இப்படி தன் பக்கல் அவகாஹிக்கக் கண்ட எம்பெருமான் –
இப்போது இவருக்கு நம் இடத்து உண்டான பற்று
மற்ற விஷயங்களை போல் அல்லாமல் சம்பந்த உணர்ச்சியை முன்னிட்டுப் பிறந்ததாக வேணும் –
இல்லையேல் இப்பற்று இவருக்கு நிலை நிற்காது ஒழியினும் ஒழியும் என்று எண்ணி
எல்லா பொருள்களையும் விளக்குவதான திரு மந்திரத்தையும்
தனது ஸுசீல்யம் முதலிய திருக் குணங்களையும் திரு மந்த்ரார்த்துக்கு எல்லை நிலமான திவ்ய தேசங்களையும்
ஆழ்வாருக்கு காட்டிக் கொடுக்க –
அவரும் வாடினேன் -வாடி -என்று தொடங்கி-எம்பெருமான் உகந்து அருளின இடமே பரம ப்ராப்யம் என்று அனுபவித்தார் –
இங்கனம் அனுபவித்த ஆழ்வாருக்கு இவ்வனுபவம் நித்யமாய்ச் செல்லுகைக்காக இவரைத் திரு நாட்டில் கொண்டு போக வேணும் எனக் கருதிய எம்பெருமான் இவர்க்கு ஜிஹாசை பிறக்கும்படி அதனுடைய தண்மையை அறிவிக்க
அறிந்தவர் அஞ்சி நடுங்கி –மாற்றம் உள -என்னும் திரு மொழியிலே –
இரு பாடு எரி கொள்ளியின் உள் எறும்பே போல் -என்றும்
பாம்போடு ஒரு கூரையில் பயின்றால் போல் -என்றும் –
வெள்ளத்து இடைப்பட்ட நரியினம் போலே -என்றும் தமது அச்சத்துக்கு பலவற்றை த்ருஷ்டாந்தமாகச் சொல்லிக் கதறினார் –
இப்படி இவர் கதறிக் கதறி –
பணியாய் எனக்கு உய்யும் வகை பரஞ்சோதி –என்றும்
அந்தோ அருளாய் அடியேற்கு உன் அருளே -என்றும் -சொல்லி வேண்டின இடத்தும் சிறு குழந்தைகள் பசி பசி என்று கதறி அழுதாலும் அஜீரணம் முதலியவை கழிந்து உண்மையான பசி உண்டாம் அளவும்
சோறிடாத தாயைப் போலே எம்பெருமான் – இவருக்கு முற்ற முதிர்ந்த பரம பக்தி பிறக்கும் அளவும் நாம் முகம் காட்டுவோம் அல்லோம்- என்று உதாசீனனாய் இருக்க –
ஒரு க்ஷணமும் அவனைப் பிரிந்து இருக்க மாட்டாத ஆழ்வார் மிகுந்த தாஹம் கொண்டவர்கள்
நீரிலே விழுந்து -நீரைக் குடிப்பதும்-நீரை வாரி மேல் இறைத்துக் கொள்வதும் செய்யுமா போலே அவ்வெம்பெருமானை வாயாலே பேசியும் – தலையாலே வணங்கியும் – நெஞ்சால் நினைத்தும் -தரிக்கப் பார்த்தார் – திருக் குறும் தாண்டகம் என்னும் திவ்ய பிரபந்தத்தில் –
தாஹம் அளவற்றதாய் இருக்க சிறிது குடித்த தண்ணீர் திருப்தியை உண்டு பண்ணாமல் மேலும் விஞ்சிய விடாயை பிறப்பிக்குமா போலே-இவர் திருக் குறும் தாண்டகத்திலே அனுபவித்த அனுபவம்
பழைய அபி நிவேசத்தை கிளப்பி பெரிய ஆர்த்தியை உண்டாக்கவே –-நின் அடி இணை பணிவன் வரும் இடர் அகல மாற்றோ வினையோ –என்று ஆர்த்தராய் சரணம் புகுகிறார் – இத் திரு வெழு கூற்று இருக்கை –என்னும் பிரபந்தத்தில் –
——————————————————–
ஆசு கவி –
அருமைப் பட்டு சொற்களை சேர்த்து மஹாப் பிரயாசமாகப் பாடுகை இன்றிக்கே – பல நிபந்தனைகள் உடன் கூடிய பாடல்களையும் -விரைவில் பரவசமாக பாடுதல்-
மதுரகவி –
சொற்சுவை பொருள்சுவை விளங்க பல வகை அலங்காரம் பொலிய பாடுவது
விஸ்தார கவி –
கலி வெண்பா முதலியவற்றால் விஸ்தரித்து பாடுவது
சித்திர கவி –
சக்ர பந்தம் -பத்ம பந்தம் -முரஜ பந்தம் -நாக பந்தம் -ரத பந்தம் –
எழு கூற்று –
முதல் கூறு மூன்று அறைகள்
இரண்டாம் கூறு ஐந்து அறைகள்
மூன்றாம் கூறு ஏழு அறைகள்
நான்காம் கூறு ஒன்பது அறைகள்
ஐந்தாம் கூறு 11 அறைகள்
ஆறாம் கூறு 13 அறைகள்
ஏழாம் கூறு 13 அறைகள் –
இதே போலே மேலும் கீழும் இரண்டு பாகங்கள் கொண்டதே –
அர்த்த சக்தியாலும்
சப்த சக்தியாலும் நினைப்பூட்டும் சொற்கள் கொண்டு நிறைக்க வேணுமே
ஒரு பேர் உந்தி இருமலர்த் தவசில் -இரு -இரண்டு பெருமை என்ற பொருள்களில் –
ஒன்றிய -அஞ்சிறை -நால் வாய் -இரு நீர் -ஓன்று -ஆறு பொதி –போன்ற இடங்கள் போலே
அர்த்த சப்த சக்தியாலும் காட்டலாம் –
எம்பெருமானுடைய ஸ்வரூபம் ரூபம் குணம் விபூதி முதலியவற்றை விசதமாக அனுபவித்து – அவ் வனுபவம் உள் அடங்காமல் வழிந்து புறப்பட்ட ஸ்ரீ ஸூ க்திகளிலே – இது போன்றவை அமைந்தவை –
ஸ்ரீ வால்மீகி பகவான் -வாயினின்றும் வெளி வந்த-மா நிஷாத ப்ரதிஷ்டாம் -நான் முகன் பிரசாதத்தால் லக்ஷணம் குறை இன்றி அமைந்தால் போலே –-இதுவும் ஸ்வ பிரயத்தன பூர்வகமான பிரபந்தம் இல்லாமல் ஸ்ரீ யபதி திருவருளால் அவதரித்த பிரபந்தம் –என்றால் சொல்ல வேண்டாவே –
—————————————–——
ஒரு பேர் உந்தி இரு மலர்த் தவிசில் ஒரு முறையானை ஈன்றனை –
ஒரு முறை இரு சுடர் மீதினிலியங்கா மும் மதிளிலங்கை இரு கால் வளைய ஒரு சிலை
ஒன்றிய ஈர் எயிற்று அழல் வாய் வாளியின் அட்டனை
மூவடி நானிலம் வேண்டி முப்புரி நூலோடு மானுரியிலங்கு மார்வினன் இரு பிறப் பொரு மாணாகி
ஒரு முறை ஈரடி மூவுலகு அளந்தனை
நாற்றிசை நடுங்க அஞ்சிறைப் பறவை ஏறி நால் வாய் மும்மதத் திரு செவி ஒரு தனி வேழத் தரந்தையை
ஒரு நாள் இருநீர் மடுவில் தீர்த்தனை
முத்தீ நான்மறை ஐவகை வேள்வி அறு தொழில் அந்தணர் வணங்கும் தன்மையை ஐம்புலன் அகத்தினுள் செறுத்து
நான்குடன் அடக்கி முக்குணத்து இரண்டவை அகற்றி ஒன்றினில்
ஒன்றி நின்று ஆங்கு இரு பிறப்பு அறுப்போர் அறியும் தன்மையை
முக்கண் நால் தோள் ஐ வாய் அரவொடு ஆறு பொதி சடையோன் அறிவரும் தன்மைப் பெருமையுள் நின்றனை
ஏழு உலகு எயிற்றினில் கொண்டனை
கூறிய அறுசுவைப் பயனும் ஆயினை
சுடர் விடும் ஐம்படை அங்கையுள் அமர்ந்தனை
சுந்தர நால் தோள் முந்நீர் வண்ண நின்னீரடி யொன்றிய மனத்தால்
ஒரு மதி முகத்து மங்கையர் இருவரும் மலரன அங்கையின் முப்பொழுதும் வருட அறி துயில் அமர்ந்தனை
நெறி முறை நால் வகை வருணமும் ஆயினை
மேதகு மைம் பெரும் பூதமும் நீயே
அறுபத முரலும் கூந்தல் காரணம் ஏழ் விடை யடங்கச் செற்றனை
அறுவகைச் சமயமும் அறிவரு நிலையினை ஐம்பால் ஓதியை ஆகத்து இருத்தினை
அறமுதல் நான்கவையாய் மூர்த்தி மூன்றாய் இருவகைப் பயனாய் ஒன்றாய் விரிந்து நின்றனை
குன்றாமது மலர்ச்சோலை வண் கொடிப் படப்பை
வரு புனல் பொன்னி மா மணி யலைக்கும்
செந்நெல் ஒண் கழனித் திகழ்வன முடுத்த
கற்போர் புரி செய்கனக மாளிகை
நிமிர் கொடி விசும்பில் இளம் பிறை துவக்கும்
செல்வம் மல்கு தென் திருக் குடந்தை
அந்தணர் மந்திர மொழியுடன் வணங்க
ஆடரவமளியி லறி துயில் அமர்ந்த பரம
நின்னடியிணை பணிவன் வருமிடர் அகல மாற்றோ வினையே –
தனிப்பாடல் –
இடம் கொண்ட நெஞ்சத்து இணங்கிக் கிடப்பன என்றும் பொன்னித்
தடம் கொண்ட தாமரை சூழும் மலர்ந்த தண் பூம் குடந்தை
விடம் கொண்ட வெண் பல் கருத்துந்தி செங்கண் தழல் உமிழ் வாய்
படம் கொண்ட பாம்பணைப் பள்ளி கொண்டான் திருப் பாதங்களே
————————————————————————–
1- ப்ரம்மா ஸ்ருஷ்ட்டி
ஒரு பேர் உந்தி இரு மலர்த் தவிசில் ஒரு முறையானை ஈன்றனை –
ஒரு –விலக்ஷணமாய்
பேர் –பெருமை பொருந்திய
உந்தி –திருநாபியிலுண்டான
இரு –பெரிதான
மலர் –(தாமரைப்) பூவாகிற
தவிசில் –ஆஸனத்தின் மீது
ஒரு முறை–ஒரு கால்
அயனை –பிரமனை
ஈன்றனை–படைத்தருளினாய்-
ஒரு பேர் உந்தி-வ்யதிரிக்த சமஸ்த வஸ்துக்களுக்கும் அத்விதீய காரணமாக பரப்புடைய திரு நாபியிலே–இரு மலர்த் தவிசில்-அப் பரப்பு அடங்கலும் கண் செறி இட்டால் போலே பெரிய திகழ்கிற மலராகிய ஆசனத்திலே-ஒரு முறை யயனை ஈன்றனை-ஒரு கால் விசஜாதிய ஜன்மாவான சதுர் முகனை உண்டாக்கினான்-ஒரு கால் என்றாலும்-ப்ரவாஹ ரூபேண நித்தியமாய் இருக்கும் இறே-நா வேஷஸே-ஸ்தோத்ர ரத்னம் -10-
நா வேஷசே யதி ததோ புவ நான்ய மூநி
நாலாம் ப்ரபோ பவிது மேவ குத ப்ரவ்ருத்தி
ஏவம் நி சரக்க ஸூ ஹ்ருதி த்வயி சர்வ ஜந்தோ
ஸ்வாமின் ந சித்ர மித மாஸ்ரித வத்ஸ்லத்வம்–10-நா வேஷசே யதி ––ந அவேஷசே யதி –-நீ கடாஷித்து இரா விடில் –ததை ஷத பஹூஸ்யாம் பிரஜாயேயேதி -(ததைகத பஹு ஸ்யாம் ப்ரஜாயேயேதி தத்தேஜோ$ஸ்ருஜத | [அந்தப் பரப்ரஹ்மம் (நானே) பலவாக ஆகக்கடவேன்” என்று ஸங்கல்பித்தது; அது தேஜஸ்ஸை ஸ்ருஷ்டி செய்தது)என்று அசத் கல்பரான சேதனரைக் கடாஷித்து இலையாகில் அநாதி காலம் பண்ணிப் போந்த அபராதங்களை பாராதே அவற்றின் உடைய துர்க்கதியைப் பார்த்து-க்ருபா பர தந்த்ரனாய் இறே அப்போதே கடாஷித்தது அல்லது உன்னைக் கடாஷித்திலையே -என்பார் இல்லையே –தத- பிரளயத்துக்கு பின் –பஹூஸ்யாம் -என்கிற சங்கல்பத்துக்கு பின்பு-புவன சிருஷ்டிக்கு முன்பு உண்டான தூரத்தை சொல்லுகிறது –-புவ நான்ய மூநி நாலாம் -பவிது மேவ-அமூநி புவநானி பவிதுமேவ நாலாம் – இவ் உலகங்ககள் உண்டாகவே மாட்டாது –-போக மோஷங்களை சாதித்துக் கொள்ளுகைக்கு ஏகாந்தமான சதுர்தச புவனங்கள் ஆனவை உண்டாகவே மாட்டாது –-வியதிரேக நிர்த்தேசம் அர்த்த ஸ்தைர்யத்துக்காக – கோ ஹ்யேவான் யாத் க ப்ராண்யாத் ந ததஸ்தி விநாயத் ஸ்யான்மயா பூதம் சராசரம்- (ரஸோ வை ஸ:। ரஸம் ஹ்யேவாயம் லப்,த்,வாநந்த, பவதி। கோ ஹ்யேவாந்யாத் க:. ப்ராண்யாத்| யதே;ஷ ஆகாம ஆநந்தே ந ஸ்யாத் ஏஷ ஹ்யேவாநந்த –ரஸ (ஆநந்த) ஸ்வரூபனன்றோ அந்தப் பரம புருஷன். ரஸ ஸ்வரூபனான அவனை அடைந்து (இந்த ஜீவன் ) ஆநந்த,த்தை உடையவனாகிறான். பிரகாசிப்பவனும், ஆநந்த,ஸ்வரூபனுமான இப் பரம புருஷன் இல்லாவிடில் எவன் இவ்வுலகிலுள்ள ஸுகத்தையோ, மோக்ஷ ஸுகத்தையோ அடைய முடியும் ? (ஆகையால்) இவனே (ஜீவனை) ஆநந்தி,ப்பிக்கிறான் )என்னக் கடவது இறே
ஒரு பேர் உந்தி —-ஜகத்தை பிரளயம் கொண்ட காலத்திலே-நிர்ஹேதுக கிருபையாலே இவற்றின் உடைய சத்தையை உண்டாக்கினவனே-பிரதான ஆதியாய் திரு நாபி—இரு மலர்த் தவிசில்- –பெரிய இதழ்களை உடைய தாமரையிலே-ஒரு முறை யயனை ஈன்றனை – இவற்றின் உடைய சத்தாதிகளை உண்டாக்கின உனக்கே பரம் அன்றோ எல்லாரையும் ரஷிக்கிறது-நீ உண்டாக்கின இவற்றின் பிறப்பை அறுக்க உனக்கு அரிதோ —
நாம ரூப விபாஹா அனர்கமாய் இருக்கிற இத்தை–விபதமமாக்கி-ஸூஷ்ம ரூபேண அவஸ்தைகளைப் பிறப்பித்து–மஹானாக்கி–அஹங்காரமாக்கி—தன் மாத்ரைகள் ஆக்கி ––பூதங்கள் ஆக்கி – பௌதிகமான வர்ண சிருஷ்டி யளவும் வரப் பண்ணி–பின்னை அவ்வருகு உண்டான தேவாதி காயங்களை -அடங்கலும் அவன் முகத்தாலே பண்ணுவதாக முதலிலே சதுர் முகனை யுண்டாக்கினான் ஆயிற்று–முன்பு உள்ளவை எல்லாம் தானே கை தொட்டுச் செய்து பின்பு சதுர் முகனை அதிஷ்டித்து நின்று செய்வானாகப் பார்த்தான் –-முன்பு அசித்தைக் கொண்டு கார்யம் கொண்டதோடு பாதி
இவனைக் கொண்டு கார்யம் கொள்ளப் பார்த்ததோடு வாசி அற்று இருக்கிறதாயிற்று இவனுக்கு –-பாரதந்த்ர்யத்தில் வந்தால் இவனுக்கும் அசித் சாம்யம் உண்டு – சேதனரான வாசியால் பெறுகிற ஏற்றம் கார்யத்துக்கு கடவான் அவனே என்று அறுதி இட்டு இருக்கை யாயிற்று
உலகங்களடங்கலும் பிரளயங் கொண்டபின் மீண்டும் உலகங்களைப் படைக்க எம்பெருமான் தனது திரு நாபிக் கமலத்தில் நான்முகக் கடவுளை படைத்து அவனுக்கு வேதங்களை பழையபடியே ஓதுவித்து அப் பிரமனைக் கொண்டு முன் போலவே எல்லா வுலகங்களையும் எடைப்பதாக நூல்கள் கூறும். “உய்ய வுலகு படைக்க வேண்டி உந்தியில் தோற்றினாய் நான்முகனை“ என்றார் பெரியாழ்வார்.-உத்பத்திக்கு ஹேதுவான நீயே ரக்ஷணமும் பண்ண வேண்டாவோ? என்கைக்காக ஆழ்வார் முதலிலே இதனை அருளிச் செய்தாரென்க. தவிசு – ஆசனம்.
பைய அரவின் அணை பாற்கடலுள் பள்ளி கொள்கின்ற பரம மூர்த்தி
உய்ய உலகு படைக்க வேண்டி யுந்தியில் தோற்றினாய் நான்முகனை
வைய மனிசரை பொய் என்று எண்ணி காலனையும் உடனே படைத்தாய்
ஐய இனி என்னைக் காக்க வேண்டும் அரங்கத்து அரவணைப் பள்ளியானே – 4-10-5-கரண களேபர விதுரராய் – போக மோஷ சூன்யராய் – அசித் விசேஷிதராய் -கிடக்கிற ஆத்மாக்கள்-கரண களேபரங்களை பெற்று – திருவடிகளை ஆஸ்ரயித்து -உஜ்ஜீவிக்கைக்கு உறுப்பாக – லோகத்தில் ஸ்ருஷ்டிக்கையில் விருப்பத்தை உடையனாய் – வ்யஷ்டி ஸ்ருஷ்டிக்கு கர்த்தாவான சதுர் முகனை திரு நாபி கமலத்திலே தோற்றுவித்தவனே
———–
கீழ் வாக்கியத்தில் உலகங்களைப் படைத்தமை சொன்னார், படைத்த உலகத்திற்குத் தீங்கு சேருங் காலத்தில் படாதனபட்டு ரக்ஷிக்கிறபடியைச் சொல்லுகிறார் இதில். குளவிக் கூடு போலே ராக்ஷ்ஸர்களுக்குக் கூடாகிய இலங்கயை நீறுபடுத்தின படியைச் சொல்லுகிறார்.
2-விரோதி நிரஸனம்
ஒரு முறை இரு சுடர் மீதினிலியங்கா மும் மதிளிலங்கை இரு கால் வளைய
ஒரு சிலை ஒன்றிய ஈர் எயிற்று அழல் வாய் வாளியில் அட்டனை-
ஒரு முறை–ஸ்ரீராமனாய் அவதரித்த ஒரு காலத்தில்,
இரு சுடர் –சந்திர ஸூர்யர்கள்
மீதினில் இயங்கா –(அச்சத்தினால்) மேலே ஸஞ்சரிக்க வொண்ணாததும்
மும் மதிள்–நீர்க் கோட்டை, மலைக் கோட்டை வனக் கோட்டை என்கிற மூன்று துர்க்கங்களை யுடையதுமான
இலங்கை –லங்கா புரியை
இரு கால் வளைய –இரண்டு நுனியும்
ஒரு சிலை–ஒப்பற்ற சார்ங்க வில்லில்
ஒன்றிய ஈர் எயிறு –பொருந்தியதும் இரண்டு பற்களை யுடையதும்
அழல் வாய்–நெருப்பைக் கக்குகிற வாயை யுடையதுமான
வாளியின்–அம்பினால்
அட்டனை–நீறாக்கினாய்
தான் உண்டாக்கின பயிருக்குக் களை பறிப்பானும் தானே யானால் போலே ஸ்ருஷ்டமான ஜகத்தை அழிவு செய்யும் ராஷசரை நிரசிப்பானும் தானே —
ஒரு முறை -ஒரு பர்யாயம்–இரு சுடர் -சந்த்ராதித்யர்கள்–மீதினிலியங்கா -மேலே சஞ்சரிக்கப் பயப்படும்படியாய் –மும் மதிளிலங்கை-கிரி துர்க்க ஜல துர்க்க வன துர்க்க என்கிற மூன்றையும் உடைத்தான நினைத்தாற்கு அஞ்ச வேண்டும் படியான ராஷசர் குளவிக் கூடு சேர்ந்தால் போலே சேர்த்து அம்மணக் கூத்தடிக்கும் தேசம் –இரு கால் வளைய ஒரு சிலை ஒன்றிய ஈர் எயிற்று அழல் வாய் வாளியில் அட்டனை--இரண்டு கோடியும் வளைந்து நிற்கும் பிரதானமான ஸ்ரீ சார்ங்கத்திலே பொருந்தி –இரண்டு எயிற்றையும் யுடைத்தாய் -நெருப்பை உமிழா நின்றுள்ள சரத்தாலே கட்டுப் பொகட்டாய்–வாளியில் அட்டனை -ப்ரஹ்ம சிருஷ்டியைப் போல் அன்றியே –பத்தும் பத்தாக அம்பால் எதிர்த்துப்-பிராட்டியினுடைய சம்ஸ்லேஷ விரோதியைப் போக்கினால் போலே என்னுடைய விரோதிகளையும் போக்க வேண்டும் என்று கருத்து-
பிரிவுக்கு ஹேது பூதனான ராவணனை அழியச் செய்தாள் பிராட்டியோ -நீ யன்றோ –ஒரு கால் சந்த்ர ஸூர்யர்களும் கூட மேலே சஞ்சரிக்கவும் அஞ்சும்படியாய்-காட்டரண் மலை யரண் நீர் அரண் என்கிற மூன்று வகைப்பட்ட அரணை யுடைத்தாய் இருக்கிற இலங்கையை வில்லினுடைய கோடி த்வயமும் வளையும் படி அத்விதீயமான ஸ்ரீ சார்ங்கத்திலே பூட்டப்பட்டு -இரண்டு எயிற்றையும் யுடைத்தாய்
தொடுக்கும் போது அம்பாய் எதிரிகள் மேலே தைக்கும் போது நெருப்பாய்த் தைக்கும் அம்பாலே முடித்தாய்-
அடைந்த அரு வினையோடு அல்லல் நோய் பாவம்
மிடைந்தவை மீண்டு ஒழிய வேண்டில் –நுடங்கு இடையை
முன் இலங்கை வைத்தான் முரண் அழிய
முன் ஒரு நாள் தன வில் அங்கை வைத்தான் சரண் -முதல் திரு -59-என்றபடி-முரண் அழிய –
தாயையும் தமப்பனையும் பிரித்தவன் உடைய மிடுக்கு அழியும் படிக்கு ஈடாக –முன்னொரு நாள் தன் விலங்கை வைத்தான் சரண் –-பண்டு ஒரு நாள் தன் வில்லை அழகிய கையிலே வைத்தவன் உபாயம்-அவன் முன்பே யத்னம் பண்ணா நின்றான்-பிரதிபத்தியே யுள்ளது-தத் தஸ்ய சத்ருசம் பவேத் -சுந்தர -30-30-என்று-அம்பின் கூர்மையை விஸ்வசித்து இருக்கும் அத்தனை–இத்தால்-தன்னைப் பற்றி இருப்பார்க்கு பிராட்டியோடு ஒக்கப் பரிந்து கார்யம் செய்யும் என்னும் இடத்தையும்-அப் பிராட்டி அம்பு எய்யும் அன்று இவனுக்கு க்ருத்யாம்சம் உள்ளது என்னும் இடத்தையும்-நம் அபேஷிதங்கள் செய்விக்கைக்கு அவள் புருஷகாரம் என்கையும்-அவன் வஸ்துவை எனக்கு என்பார் ராவணன் பட்டது படுவார் என்னும் இடத்தையும் சொல்லுகிறது-
இவ் வாத்மாவுக்கு ஸ்வதஸ் சித்தம் அல்ல –-அய பிண்டத்தையும் அக்னியையும் சேர்த்து வைத்தால் போலே-அன்யோன்ய சம்யோகத்தாலே-அதினுடைய பரமாணுக்கள் ஸூஷ்ம ரூபேண அசித்தில் வந்து சங்க்ரமிக்கை யினாலே யாதல்-அன்றிக்கே –-அதனுடைய குணத்தை பஜிக்கையினாலே யாதல் –
அதினுடைய ஔஜ்வல்யத்தையும் வர்ணத்தையும் உடைத்தாய் இருக்குமா போலே-நித்தியமான ஆத்ம வஸ்து அநாதியாய் உள்ள அசித் சம்யோகத்தாலே-அந்த அசித்திலே அஹம் அபிமானத்தைப் பண்ணும்படி பலிக்கிற-அவித்யா கர்ம வாசனா ருசிகள் – அவை யடியாக பரிக்ரஹித்த சரீரத்தைப் பற்றி வரக் கடவதான ஆதி வ்யாதி நிஷித்த அனுஷ்டானம்-இப்படி கார்யமாயும் அடி காண ஒண்ணாதபடி கிடக்கிறவை- புதுப் புடவையை அழுக்கு கழற்றுமா போலே-க்ரமத்தாலே போகை அன்றிக்கே-ஒரு காலே சவாசநமாகப் போக்க வேண்டில்–நுடங்கிடையை இத்யாதி –-அதுக்கு செய்ய வேண்டுவது என் என்ன – பிரபல பிரதிபந்தகங்களை வருத்தம் அறப் போக்க வல்லவனைப் பற்ற வடுக்கும் –நுடங்கிடையை –கண்டாருக்கு என்னாய் விளையக் கடவதோ -என்று அஞ்ச வேண்டும் படியான சௌகுமார்யத்தை யுடைத்தான இடையை யுடையவளைக் கிடீர் பிரித்து வைத்தது -என்கை-முன்பு இலங்கையிலே கொடு புக்குச் சிறை வைத்த ராவணன் மிடுக்கு அழியும் படியாக – மேகத்திலே மின்னினால் போலே அழகிய திருக் கையிலே ஸ்ரீ சார்ங்கத்தை வைத்தவன் – எதிரிகளை அழியச் செய்கைக்கு ஒரு வியாபாரம் வேண்டா – கையிலே வில்லை வைக்க அமையும் –அழகிய திருக் கையிலே வில்லைப் பிடித்தவன் உபாயம் என்னுதல் –-அவனை உபாயமாகப் பற்றுங்கோள்-என்று விதியாதல் –நுடங்கிடையை முன்னிலங்கை வைத்தான் -என்றதுக்கு கருத்து என் என்னில்-ஈஸ்வர சேஷமான ஆத்ம வஸ்துவை என்னது என்று இருக்கை யாவது –-பிராட்டியைப் பிரித்த ராவணனோடு ஒக்கும் என்கை –தன்னைப் பற்றினார்க்கு அவள் விரோதியைப் போக்கினாப் போலே விரோதியைப் போக்கிக் கொடுக்கும் என்கை –அவளோடு ஒத்த பிராப்தியும் அவன் பக்கல் இவனுக்கு உண்டு என்கையும் அவனைப் பற்றுவார் அவள் முன்னாகப் பற்றுவார் என்கையும் –-இல்லாததை யுண்டாக்கின உனக்கு உள்ளதுக்கு ஒரு குண தானம் பண்ணுகை அரிதோ என்கையும்-பிராட்டியோட்டைக் கலவிக்கு விரோதியான ராவணனை அழியச் செய்த உனக்கு என்னுடைய பிரதிபந்தகம் போக்குகை அரிதோ என்கையும் -ப்ரஹ்ம சிருஷ்டி போலே சங்கல்ப்பத்தாலே செய்கை அன்றிக்கே நேர் கொடு நேரே பூசலில் நின்று அழியச் செய்தாய் –
தேவதைகள் அனைவரும் இராவணனுக்கு அஞ்சி நடுங்கி மறைந்து வாழ்ந்தனராதலால் ஸூர்ய சந்திரர்களும் இலங்கையின் மேலே ஸஞ்சரிக்க மாட்டார்களாம் ஆகவே, இருசுடர் மீதினிலியங்காத இலங்கையாயிற்று.-“பகலவன் மீதியங்காத இலங்கை“ என்றார் பெரிய திருமொழியிலும்.– இருசுடர்–இரண்டு சுடர்ப்பொருள்கள், அவையாவன சந்திர ஸூர்யர்கள்–மீதினில் – இலங்கையின்மீது, இயங்குதல் – ஸஞ்சாரம் செய்தல். இவ் விசேஷணத்தால், இராவணன் தேவர்களனைவர்க்கும் மிருத்யுவாயிருந்தானென்பது விளங்கும்.-மும்மதிள் – மலையரண் நீரரண் காட்டரண் என்னும் முக்கோட்டைகளை யுடையதாம் இலங்கை. இராவணனுடைய ஒப்புயர்வற்ற செல்வத்தைக் கண்டு அனுமானும் அளவற்ற ஆச்சரியமடைந்தானென்பர் வான்மீகி முனிவர்.-இப்படிப்பட்ட இலங்கையை வாளியின் அட்டனை என்று அந்வயம்
பந்தணைந்த மெல் விரலாள் சீதைக்காகிப் பகலவன் மீது இயங்காத இலங்கை வேந்தன்
அந்தமில் திண் கரம் சிரங்கள் புரண்டு வீழ அடு கணையால் எய்து உகந்த வம்மான் காண்மின்
செந்தமிழும் வடகலையும் திகழ்ந்த நாவர் திசை முகனே யனையவர்கள் செம்மை மிக்க
அந்தணர் தம் ஆகுதியின் புகையார் செல்வத் தணி யழுந்தூர் நின்றுகந்த வமரர் கோவே -7-8-7-
வாளியாவது அம்பு. அஃது எப்படிப்பட்டதெனில் அதன் கொடுமை தோற்ற மூன்று விசேஷணங்களிடுகிறார். இருகால் வளைய ஒரு சிலை யொன்றியதும், ஈரெயிற்றதும், அழல்வாயதுமாம் அவ்வாளி.-ஸ்ரீ சார்ங்கமென்னும் இராமபிரானதுவில் இரண்டு கோடியும் வளைந்து நிற்குமென்றது இயல்பு நவிற்சி, ஸ்வபாவோக்தி. அந்த சார்ங்கத்திலே தொடுக்கப்பட்டதாம். ஈரெயிறு – ஈர்கின்ற எயிற்றையுடையது என்றுமாம். ஈர்தல் – கொல்லுதல் அட்டனை – முன்னிலை யொருமை வினைமுற்று. அடுதல் – தஹித்தல்.
————-
அம்பாலே காரியம் கொண்ட படியை அருளிச்செய்தார் கீழ், அழகாலே காரியம் கொண்டபடியை அருளிச் செய்கிறார் இதில்.
3-ஆஸ்ரித ரக்ஷணம் -மூவடி —அளந்தனை
மூவடி நானிலம் வேண்டி முப்புரி நூலோடு மானுரியிலங்கு மார்வினன்
இரு பிறப் பொரு மாணாகி-ஒரு முறை ஈரடி மூவுலகு அளந்தனை-
ஒரு முறை–ஒரு காலத்தில்
முப்புரி நூலொடு–யஜ்ஞோபவீதத்தோடு கூட
மான் உரி–க்ருஷ்ணாஜிநமும்
இலங்கு–விளங்கா நின்ற
மார்வினின்–திரு மார்பை யுடைய
இரு பிறப்பு ஒரு மாண் ஆகி –ஒரு ப்ராஹ்மண ப்ரஹ்ம சாரியாகி
(மாவிலியிடம் சென்று)
நானிலம் –பூமியிலே
மூ அடி–மூன்றடி நிலத்தை
வேண்டி–யாசித்து
ஈர் அடி–இரண்டு திருவடிகளாலே
மூ உலகு–மூன்று லோகங்களை
அளந்தனை–அளந்து கொண்டாய்
அம்பாலே சாதிக்க ஒண்ணாத இடம் அழகாலே சாதித்த படி சொல்கிறது –
மூவடி நானிலம் வேண்டி -நாலுவகைப் பட்ட பூமியிலே -மலை காடு நிலம் கடல் -என்கிற -மூவடியை வேண்டி –முப்புரி நூலோடு மானுரியிலங்கு மார்வினன் –ஒரு காளமேகத்தில் மின்னலை ஏறிட்டால் போலே-திரு யஜ்ஞோபவீதமும் -அத்தோடு கூடின க்ருஷ்ணாஜிநமும் விளங்கா நின்ற திரு மார்பை யுடையையாய் –இரு பிறப் பொரு மாணாகி-த்வ்ஜனுமாய் -ஒப்பில்லாத ஸ்ரீ வாமனனுமாய்-தானே இன்னும் ஒரு கால் இவ் வடிவு கொள்ள வேணும் என்னிலும் இப்படி வாயாத வடிவுடையையாய்-ஒரு முறை ஈரடி மூவுலகு அளந்தனை-ஒருகால் இரண்டு அடியாலே மூன்று லோகத்தையும் அளந்து கொண்டாய்–இத்தால்- இந்தரனுக்கு ராஜ்யத்தை மீட்டுக் கொடுத்தால் போலே என்னுடைய சேஷத்வத்தையும் மீட்டுத் தந்து அருள வேணும்-என்கிறார் –தேவர்கள் சென்று இரந்தார்கட்கு இடர் நீக்கிய -கோட்டங்கை வாமனனாய் -திருவாய்மொழி -7-5-6–என்று-உன்னை இரந்தார்கட்கு நீயும் இரந்து அவர்கள் அபேஷிதம் பார்க்கும் அவன் அல்லையோ –இசையாதார் தலைகளிலே வைத்த திருவடிகளை இசைந்த என் தலையிலே வைக்கல் ஆகாதோ-பிரயோஜனாந்தர பரனுடைய இழவு தீர்த்த உனக்கு அநந்ய பிரயோஜனான என்னுடைய இழவு தீர்க்கலாகாதோ-இந்த்ரன் கழஞ்சு மண் அன்றோ இழந்தது -நான் என்னையும் உன்னையும் அன்றோ இழந்தது –
அம்பாலே அழிக்க ஒண்ணாத இடத்தை -அழகாலும் இரப்பாலும் அழியச் செய்த படி –
பிரயோஜனாந்தர பரர்களான இந்த்ராதிகளுடைய கார்யம் செய்த நீ-உன்னையே பிரயோஜனமாக நினைத்து இருக்கிற என் கார்யம் செய்யலாகாதோ –மூவடி நானிலம் வேண்டி-ஈரடியாலே பூமியை அளந்து-ஓரடிக்கு அவனை சிறை யிட்டு வைக்க நினைத்து மூன்றடியை இரந்தான் ஆயிற்று –நெய்தல் மருதம் முல்லை குறிஞ்சி என்றால் போலே சொல்லுகிற-அன்னலும் துன்னலுமான பூமியை அர்த்தித்தது –-இந் நாலிலும் ருஷீஷாம்சமாக கழித்தது பாலை நிலம் என்றும் சொல்லுவார்கள் –
இவருக்கு அபிமதம் நாலு என்னும் இடம் தோற்றி இருந்தது இறே-முப்புரி நூலோடு மானுரியிலங்கு மார்வினன் இரு பிறப் பொரு மாணாகி- ஒரு முறை ஈரடி மூவுலகு அளந்தனை- மேகத்திலே-மின்னினால் போலே சாத்தின யஜ்ஞோபவீதமும் கிருஷ்ணாஜிநமும் விளங்கா நின்றுள்ள திரு மார்பை யுடையையாய் உப நயனம் பண்ணின புதுமை தோற்றும் படி இருப்பாயுமாய் –இந்த்ரனுடைய அர்த்தித்வம் தலைக் கட்டுகைக்காக இட்ட போதோடு இடாத போதோடு வாசி அற- முகம் மலர்ந்து போம்படி இறபபிலே தகண் ஏறின வாமன வேஷத்தைப் பரிக்ரஹித்து- ஒரு கால் த்ரை லோகத்தையும் ஈரடியால் அளந்து கொண்டாய்-ஆசையில்லாதார் தலை மேலேயும் வைக்கும் திருவடிகளை ஆசையுடைய என் தலை மேலேயும் வைக்கலாகாதோ-இந்த்ரனைப் போலே கழஞ்சு மண் பெறுதல் –
மகா பலியைப் போலே ஔதார்யம் கொண்டாடுதல் செய்ய இருக்கிறேனோ நான் – உன்னைப் பெற வேணும் என்று அன்றோ நான் அர்த்தித்திக்கிறது-உன்னை வைத்து வேறு ஒன்றை இரந்தார்க்கோ நீ இரப்பாளனாகக் கார்யம் செய்வது – உன்னையே இரந்தார் கார்யம் செய்யலாகாதோ –மதீய மூர்த்தா நமலங்கரிஷ்யதி கதா –ஸ்தோத்ர ரத்னம் -31-என்று இறே நான் இருக்கிறது-
கதா புநஸ் சங்க ரதாங்க கல்பக
த்வஜார விந்த அங்குஸ வஜ்ர லாஞ்சநம்
த்ரிவிக்ரம த்வச் சரணாம் புஜத்வயம்
மதிய மூர்த்தாநம் அலங்கரிஷ்யதி—31–த்ரிவிக்ரம –-குணாகுண நிரூபணம் பண்ணாதே-திருவடிகளில் வை லஷண்யமும் பாராதே எல்லார் தலையிலும் வைக்குமவன் அல்லையோ –தவச் சரணாம் புஜ த்வயம் –இப்படி பிராப்தனுமாய் ஸூலபனுமான உன்னுடைய நிரதிசய போக்யமான திருவடிகளை-மதிய மூர்த்தாநம் -அலங்கரிஷ்யதி-என்னுடையதான ஸிரஸ்ஸிலே எப்போது அலங்கரிக்கப் புகுகிறாய்
என் தலை மேலவே -திரு நெடும் தாண்டகம் -1- என்று-அபகர்ஷம் சொல்லிற்று-நரக ஹேதுவான பதார்த்தங்களின் கால் காண பிரார்த்தித்துப் போந்த என் தலையை -என்னுதல்-இதுக்கு பிராப்தனாய் போந்த என் தலையை -என்னுதல்-பதி வ்ரதைக்கு மங்கள ஸூத்ரம் போலே இறே சேஷ பூதனுக்கு திருவடிகள் –-மே மூர்த்நி பாதி என்று தன் தலையிலே நீர்மைக்கு உடலாக ஸ்வ சம்பந்தம் அத்தலைக்கு ஏற்றமாகச் சொன்னார்-இங்கு தத் சம்பந்தமே இத்தலைக்கு ஏற்றம் -என்கிறார் ஸ்வ சேஷத்வ சித்திக்காக-(நீ ஒரு நாள் படிக்களவாக நிமிர்த்த நின் பாத பங்கயமே தலைக்கு அணியாய் –என்றும் –
கோலமாம் என் சென்னிக்கு உன் கமலம் அன்ன குரை கழலே -என்றும் –-அடிச்சியோம் தலை மிசை நீ அணியாய் ஆழி யம் கண்ணா யுன் கோலப் பாதம் -என்றும் – இந்த விபூதியில் பேறு கிடைக்க என்றும் –
திரு நாட்டிலே புகுந்து அப்ராக்ருத தேகத்தை பெற்று பர வாசு தேவனுடைய பாதார விந்தங்களை சிரோ பூஷணமாக பெற த்வரிக்கிறார் –
இந்திரனுடைய குறையை நீக்கவேண்டி எம்பெருமான் குறிய மாணுருவாகி மாவலி பக்கல் சென்று மூவடி வேண்டிப் பெற்று உலகங்களை யெல்லாம் அளந்து மாவலியைப் பாதாளத்தில் அழுத்தின வரலாறு ப்ரஸித்தமேயாம்--நானிலம் – நான்காகிய நிலங்களை யுடையதெனப் பூமிக்குக் காரணப் பெயர், நால்வகை நிலங்களாவன – முல்லை குறிஞ்சி மருதம் நெய்தல் என்பன. காடும் காடுசார்ந்த இடமும் முல்லையாம், மலையும் மலைசார்ந்த இடமும் குறிஞ்சியாம், நாடும் நாடுசார்ந்த இடமும் மருதமாம், கடலும் கடல்சார்ந்த இடமும் நெய்தலாம், மற்றொன்றாகிய பாலை நிலம் பிராணி ஸஞ்சாரத்திற்கு உரியதன்றென்று இங்கே விலக்கப்பட்டது. அது நீரும் நிழலுமில்லாத கொடு நிலம். பாலைக்குத் தனியே நிலமில்லையென்பதும், நால்வகை நிலங்களும் தத்தம் தன்மை கெட்ட விடத்தே பாலையா மென்பதும் சில ஆசிரியர் கொள்கை.முப்புரிநூல் –ப்ரஹ்மசாரிகள் பூணும் யஜ்ஞோபவீதம் மூன்று புரியை யுடையதாம். (அதாவது – மூன்று வடமுடையதாம்) மானுரி – அந்தப்பூணுநூலில் க்ருஷ்ணாஜினத்தை முடிந்து அணிதல் மரபு. “மான் கொண்ட தோல் மார்பின் மாணியாய்“ என்றார் பெரிய திருமொழியிலும். இருபிறப்பு – ‘த்விஜ‘ என்றும், ‘த்விஜந்மா என்றும், த்விஜாதி என்றும் வடமொழியில் பார்ப்பனர் வழங்கப்படுவர். “ஜந்மநா ஜாயதே சூத்ர, கர்மணா ஜாயதே த்விஜ“ (யோனிபிற் பிறப்பது ஒரு பிறவி, பிறகு வேத மோதுதல் முதலிய கருமங்களால் பிறப்பது இரண்டாம் பிறவி) என்று சொல்லப்பட்டுள்ளமை காண்க.
மான் கொண்ட தோல் மார்வில் மாணியாய் மாவலி மண்
தான் கொண்டு தாளால் அளந்த பெருமானைத்
தேன் கொண்ட சாரல் திரு வேங்கடத்தானை
நான் சென்று நாடி நறையூரில் கண்டேனே –6-8-1-வக்ஷஸ்தல மஹா லஷ்மி மறைக்க கிருஷ்ணாஜினம் யவனிகா திரை-அளந்த பெருமானை-சர்வ சேஷி –மானுடைத்தான தோலை மார்விலே யுடைய மாணியாய் –தன்னுடைய விநீத வேஷத்தைக் காட்டி அவன் நெஞ்சை நெகிழ்த்து பின்னை யாய்த்து பூமியை வாங்கிற்று–பூர்வ ஜன்மமும் இரந்தேயோ ஜீவித்தது -என்று தோற்ற இரக்கை –-கொண்டு அல்லது போகேன் -என்று இரப்பிலே தகண் ஏறின படி
—————-
4-ஆபத் சகத்வம் -நால் திசை –மடுவில் தீர்த்தனை
நாற்றிசை நடுங்க–அஞ்சிறைப் பறவை ஏறி நால் வாய் மும்மதத் திரு செவி
ஒரு தனி வேழத் தரந்தையை-ஒரு நாள் இருநீர் மடுவில் தீர்த்தனை-
ஒரு நாள் –ஒரு காலத்தில்
கால் திசை நடுங்க –எங்குமுள்ள ஜனங்களும் நடுங்கும் படியாக (மஹத்தான கோப வேசத்தை ஏறிட்டுக் கொண்டு)
நால் வாய்–தொங்குகின்ற வாயையும்
மும் மதம் –மூவிடங்களில் மத நீர்ப் பெருக்கையும்
இரு செவி–இரண்டு காதுகளையும் உடைய
அம் சிறை பறவை ஏறி–அழகிய சிறகை யுடைய பெரிய திருவடியின் மீது ஏறிக் கொண்டு
இரு நீர் மடுவுள்–ஆழமான நீரை யுடைய மடுவின் (கரையிலே எழுந்தருளி)
ஒரு தனி வேழத்து–பரம விலக்ஷணனான கஜேந்திராழ்வானுடைய
அரந்தையை–துக்கத்தை
தீர்த்தனை–நீக்கி யருளினாய்
பெரு மதிப்பரான இந்த்ராதிகளுக்கயோ அபேஷிதம் செய்தது என்னில்–அன்று–ஆபத்தும் விசுவாசமும் என்கிறது அல்பம் உண்டானால் தான் தண்ணியரான திர்யக்குகளுக்கும் அபேஷிதம் செய்யும் என்கிறது-
நாற்றிசை நடுங்க--ஸ்ரீ கஜேந்திர ஆழ்வானுடைய ஆபத்தை நினைத்து கலங்கின கலக்கத்தைக் கண்டு- ஜகத்துக்கு என்ன மிறுக்குப் புகுகிறதோ -என்று அறியாதே நடுங்க –அஞ்சிறைப் பறவை ஏறி –
மிக்க அழகையும் வேகத்தையும் உடைத்தான சிறகை யுடைத்தான பெரிய திருவடி மேல் ஏறி-நால் வாய் மும்மதத் திரு செவி ஒரு தனி வேழத் தரந்தையை--நாலா நின்ற வாயையும் மூன்று மதத்தையும் இரண்டு செவியையும் யுடைத்தாய்-வேறு துணை இன்றிக்கே தன் மிடுக்கு அற்று நின்ற ஆனையினுடைய மகா துக்கத்தை-அரந்தை -துக்கம் –ஒரு நாள் இருநீர் மடுவில் தீர்த்தனை-அத் தசையிலே வேற்று நிலமாய்-பெரிய நீர் வெள்ளமான மடுவிலே தீர்த்தாய் -முதலையின் வாயில் நின்றும் ஆனையை மீட்டால் போலே-சம்சாரம் கொண்ட என்னையும் மீட்க வேண்டும் -என்கிறார்-கஜ ஆகர்ஷதே தீரே க்ராஹ ஆகர்ஷதே ஜலே தயோர்த் வந்தவ சமம் யுத்தம் திவ்யம் வர்ஷ சஹச்ரகம் -ஸ்ரீ விஷ்ணு தர்மம் -என்று-ஆனைக்கு முதலை ஓன்று-எனக்கு முதலை ஐந்து–அது மிடுக்கான யானை
நான் துர்பலன் -என்கிறார்
பெரு மதிப்பரான இந்த்ராதிகளுக்காக உன்னை அழிய மாறிக் கார்யம் செய்த அளவேயோ – ஜன்ம வ்ருத்தாதிகளால் குறைய நின்ற ஆனை இடர்ப்பட்ட மடுவின் கரையிலே அரை குலையத் தலை குலைய வந்து விழுந்தவன் அன்றோ –
நாற்றிசை நடுங்க-அஞ்சிறைப் பறவை ஏறி நால் வாய் மும்மதத் திரு செவி ஒரு தனி வேழத் தரந்தையை- ஜகத் ஸ்ருஷ்டியாதிகளுக்கும் சங்கல்பத்ததுக்கு அவ் வருகு யுண்டு என்று அறியாமையாலே ஜகத் உபசம்ஹாரத்துக்கும் அவ்வருகாய் இருந்ததீ-இது ஒரு சீற்றம் இருந்த படி என் -என்று இருந்ததே குடியாக எல்லாரும் அஞ்சும்படியாக மேருவுக்கு இனிய மேகம் போலே -அழகிய சிறகை யுடைய பெரிய திருவடி திருத் தோளிலே ஏறி- பெரிய வேகத்தோடு–நாலா நின்றுள்ள வாயை யுடைத்தாய்-மூன்று வகைப் பட்ட மதத்தை யுடைத்தாய் -இரண்டு கன்னங்கள் குறி –-இரண்டு செவியை யுடைத்தாய்-வேறு துணை இன்றிக்கே அத்விதீயமாய் இருக்கிற யானையுடைய துக்கத்தை-அத் தசையிலே வேற்று நிலமாய் மிக்க வெள்ளத்தை யுடைத்தான மடுவிலே-அரை குலைய தலை குலைய வந்து விழுந்து போக்கினாய்–க்ரஹம் சக்ரேண மாதவ –ஸ்ரீ விஷ்ணு தர்மம் -என்றபடி மடுவிலே போய்ப் புக்கு ஆனையையும் முதலையுமாக அணைத்துக் கொண்டு போந்து கரையிலே ஏறி ஆனைக்கு நலிவு வாராத படி திரு ஆழியாலே முதலையைக் கிழித்து பொகட்டான் ஆயிற்று –ராஜ புத்ரனோடு வினை யுண்ட கைக் கூட்டனுக்கும் பால் திரளை இடக் கடவது காண்-என்று பட்டர் அருளிச் செய்யும் படி –
“நால்வாய் மும்மதத் திருசேவி… என்றாற் போலே சொல்லுவதுக்குக் கருத்டிதன்னென்னில், ப்ரஜை கிணற்றிலே விழுந்தால் ‘காதுங் கண்டவாளியும் காலும் தலையும் வடிவும் இருந்தபடி காண்!? என்பாரைப் போலே இடர்ப்பட்ட இதினுடைய அவயங்கள் அவனுக்கு ஆகர்ஷகமாம்படியாலே சொல்லுகிறது“வேழத் அரந்தையை – –எளியராய் இருப்பார் நோவு பட்டால் போல் அன்று இறே இதனுடைய நோவுபாடு –பரமா பதமா பன்ன -ஸ்ரீ விஷ்ணு தர்மம் –சர்வேஸ்வரன் தன்னைப் பேணாதே வந்து விழ வேண்டும் படி கரை கண்ட ஆபத்து ஆயிற்று –இவ் வாபத்துக்கு அவதி என் என்னில் –
மநஸா சிந்தயத் –வாயால் கூப்பிடுமதோவிற்று-வாயால் கூப்பிடவும் இயலாத படி –ஒரு நாள் இருநீர் மடுவில் தீர்த்தனை- அங்கு காலம் அளவிட்டு இருக்கும் -முதலை ஓன்று -தான் ஆனை –-இங்கோ என்றால் -காலம் அநாதி -இந்த்ரியங்கள் ஐந்து -நானோ துர்ப்பலன் –-ஆனால் வாசி பார்த்துத் தர வேண்டாவோ –காலைக் கதுவிடுகின்ற -கயலொடு வாளை விரவி -நாச் திரு -3-5- ஆந்தராளர் குடியிலே பிறந்து ஈஸ்வரன் மர்மஜ்ஞையாய் இருப்பாள் ஒருத்தி வார்த்தை ஒரு நீர்ப் புழு நலியப் பொறுக்க மாட்டாதவன் –இரண்டு கிடாய் காலைப் பற்றி நலிகிறது என்கிறாள் –
காலைக் கதுவிடுகின்ற கயலொடு வாளை விரவி
வேலைப் பிடித்து என் ஐமார்களோட்டில் என்ன விளையாட்டோ
கோலச் சிற்றாடை பலவும் கொண்டு நீ ஏறி இராதே
கோலம் கரிய பிரானே குருந்திடைக் கூறை பணியாய்—3-5–கயலோடு வாளையானது கலந்து -காலைக் கதுவா நின்றது கிடாய் –ஓன்று நலிய அன்று பட்ட பாடு அறிதியே நீ -இப்போது இரண்டு கிடாய் நலிகின்றன –-அதந்த்ரித சமூபதி பரஹித ஹஸ்த மச்வீக்ருத பரணீத மணி பாதுகம் கிமிதி சாகுலாந்தபுரம்- அவாஹன -பரிஷ்க்ரியம் பதகராஜ மாரோஹத-கரிப்ரவர ப்ரும்ஹிதே பகவதஸ் தவறாயி நாம -ஸ்ரீ ரெங்க ராஜ ஸ்தவம் -2-57- ஆஸ்ரிதன் கால் நொந்து கை எடுத்துக் கூப்பிட நம் கையும் காலும் பேணவோ என்று சேனை முதலியாரையும் கை விட்டு திருவடி நிலைகளையும் காற்கடைக் கொண்டு நீ பட்ட பாடு அறுதியே-கானமர் வேழம் கை எடுத்து அலறக் கரா அதன் காலினைக் கதுவ –
ஆனையின் துயரம் தீரப் புள்ளூர்ந்து சென்று நின்று- ஆழி தொட்டு இறே– ரஷித்தது-பெரிய திருமொழி -2-3-9-இப்போது இரண்டு கிடாய் நலிகிறது-
எம்பெருமானை ஆராதிப்பதற்காகத் தாமரைப் பூப் பறிக்கப் போன பொய்கையின் கண் முதலை வாயிலகப்பட்ட ஸ்ரீ கஜேந்த்ராழ்வானுடைய கூக் குரலைக் கேட்டு எம்பெருமான் ஸ்ரீ வைகுண்டத்தினின்று கருடாரூடனாய் ஓடிவந்து முதலையைக் கொன்று ஆனையைக் காத்தருளின கதை உலகப் பிரஸித்தம்.-கஜேந்திரன் ‘ஆதிமூலமே!‘ என்று பெருமிடறுசெய்து கூவினைக் கேட்டவுடனே ஸ்ரீவைகுண்ட நிலையனான எம்பெருமான் திடுக்கிட்டு, பிராட்டிமாரையும் கையுதறி அரைகுலையத் தலைகுலையப் பெரிய திருவடியின்மீதேறி மநோ வேகத்தினும் மிக்க வேகமாக ஓடிவந்த விசையைக் கண்டவர்களெல்லாரும் இன்ன செய்தியென்றறியாமல் ‘இன்று ஏதோ பிரளயம் விளையப்போகிறது‘ என்று அஞ்சி நடுங்கினரென்கிறார் நால்திசை நடுங்க என்பதனால்.-அம்சிறை-களுடன் எம்பெருமானது திருவுள்ளத்தை யறிந்து வெகு வேகந் தோன்றச் சிறகை துறைந்து கொண்டு வந்தமை பற்றி அஞ்சிறை என்று அந்தச் சிறகைப் பாராட்டிக் கூறுகின்றரென்க.-நால்வாய் – நாலுதல் – தொங்குதல், யானைக்கு வாய் தொங்குதல் இயல்பு. மும்மதம் – இரண்டு கன்னங்களிலும் குறியிலும் ஆக மூவிடங்களில் யானைக்கு மதப்புனல் சோரும். இருசெவி – இரு என்று பெருமையைச் சொல்லிற்றாய், பெரிய காதுகளையுடையது என்றுமாம். யானைக்கு வாய்தொங்குதலும் மத நீர் பெருகுதலும் காதுகள் பெரிதாயிருத்தலும் அதிசயமாக விஸயமன்றே,-இதைச் சொல்லி வருணிப்பதற்கு ப்ரயோஜனம் என்னெனில் – ஒரு குழந்தை கிணற்றில் விழுந்து போக, அதனை யெடுத்துக் கரையிலே போட்டவர்கள் “அந்தொ! இதொரு கையழகும் இதொரு தலையழகும் இதொரு முகவழகும் என்னே!“ என்று சொல்லி மாய்ந்து போவார்களன்றோ, அப்படியே எம்பெருமானும் யானையின் காலை முதலை வாயினின்றும் விடுவித்த பின் அதனுடைய வாயும் செவியும் முதலிய அவயவங்களின் அழகிலே ஆழ்ந்து கரைந்தமை தோற்ற அந்த பகவத் ஸமாதியாலே ஆழ்வார் ஆனையை வருணிக்கின்றாரென்க.ஒரு தனி வேழம் – பகவத்பக்தியில் ஒப்பற்ற கஜராஜன். அரந்தை – துன்பம்-
————-
5-ஸர்வ பல பிரதத்வம்
முத்தீ நான்மறை ஐவகை வேள்வி அரு தொழில் அந்தணர் வணங்கும் தன்மையை-
முத் தீ–மூவகை அக்நிகளையும்
நால் மறை–நால்வகை வேதங்களையும்
ஐவகை வேள்வி–ஐவகை யஜ்ஞங்களையும்
அறு தொழில்–ஆறு வகைக் கருமங்களையும் உடையரான
அந்தணர் வணங்கும் தன்மையை–ப்ராஹ்மணர்களால் வணங்கப்படுந் தன்மையை உடையனா யிரா நின்றாய்
உபாயாந்தர நிஷ்டருக்கும் அவற்றை நடத்திக் கொடுப்புதி இறே – யோகோ யோகவிதாம் நேதா -என்கிறபடியே –
முத் தீ – மூன்று பிள்ளை பெறுவாரைப் போலே –-கார்ஹாபத்ய ஆஹவ நீய -தஷிண அக்னிகளையும் –நான்மறை –ருக் யஜூஸ் சாம அதர்வணங்களையும் யுடையராய் –ஐ வகை வேள்வி-தேவ யஜ்ந -பித்ரு யஜ்ஞோ -பூத யஜ்ஞோ-மனுஷ்ய யஜ்ஞோ-ப்ரஹ்ம யஜ்ஞ–என்னும் பஞ்ச மகா யஜ்ஞங்களையும்-இத்தால் கர்ம யோகம் சொல்லிற்று-அறு தொழில் –யஜனம் -யாஜனம் -அத்யயனம் -அத்யாபனம் -தானம் -ப்ரதிக்ரஹம் -என்கிற ஷட் கர்மங்களை யுடையரான-அந்தணர் வணங்கும் தன்மையை-
அநந்ய பிரயோஜனரான ப்ராஹ்மணராலே ஆஸ்ரயிக்கப் படும் ஸ்வபாவத்தை யுடையையாய் –
வர்ணங்களில் உத்க்ருஷ்ட வர்ணமாய் நல்வழி போகக் கடவதாய் இருக்கும் ப்ராஹ்மண ஜாதிக்கு அடைய- ஆஸ்ரயணீயனாய் இருக்கும் படியைச் சொல்கிறது–
முத் தீ-மூன்று பிள்ளையைப் பெற்ற தாயைப் போலே-ஆஹவ நீய கார்ஹ பத்ய தஷிணாக்னி என்கிற அக்னி த்ரயமும்-நான் மறை – நாலு வகைப் பட்ட வேதங்களும்-ஐ வகை வேள்வி-பஞ்ச மகா யஜ்ஞமும்-அறு தொழில்--அத்யயனம் பண்ணுகை -பண்ணுவிக்கை-யஜிக்கை -யஜிப்பிக்கை -தானம் பண்ணுகை கொள்ளுகை-என்றால் போலே சொல்லுகிற இவற்றைத் தொழிலாக யுடையரான-அந்தணர் வணங்கும் தன்மையை--ப்ராஹ்மாணருக்கு ஆஸ்ரயணீயனாய் இருக்கும் படி சொல்லிற்று
முத்தீ – கார்ஹபத்யம், ஆஹவநீயம், தக்ஷிணாக்நி என்பவை த்ரேதாக்நிகளாம். நான் மறைகளாவன – ருக், யஜுஸ், ஸாமம், அதர்வணம் என்பன. இவை வேத வ்யாஸரால் பிரிக்கப்பட்ட பிரிவின் பெயர்களாதலால், அதற்கு முன்னிருந்த தைத்திரியம் பௌடியம் தலவகாரம் சாமம் என்ற நான்கும் என்று கொள்ளுதல் தகும்.-ஐவகை வேள்வி –ப்ரஹ்ம யஜ்ஞம் தேவ யஜ்ஞம் பித்ரு யஜ்ஞம் மநுஷ்ய யஜ்ஞம் என்பன பஞ்சமஹாயஜ்ஞங்கள். ப்ரஹ்ம யஜ்ஞமாவது – “ப்ரஹ்ம யஜ்ஞப்ரசநம்“ என்று தினப்படியாக வேதத்தில் ஒவ்வொரு ப்ரச்நம் ஓதுவது. தேவ யஜ்ஞமாவது அக்நி ஹோத்ரம் செய்வது பூத யஜ்ஞமென்பது பிராணிகட்குப்பலியிடுவது. பித்ரு யஜ்ஞமென்பது பித்ருக்களை உத்தேசித்துத் தர்ப்பணம் விடுவது. மநுஷ்ய யஜ்ஞமென்பது விருந்தாளிகளுக்கு உணவு முதலியன கொடுப்பது.-அறு தொழில் – தான் வேதமோதுதல், பிறர்களுக்கு ஓதுவித்தல், தான் யாகஞ் செய்தல், பிறர்க்கு யாகஞ் செய்வித்தல், தானங்கொடுத்தல், தானம் வாங்கிக் கொள்ளுதல் என்பன ஆறு கருமங்களாம். ஆக. த்ரேதாக்நிகளையும் நான்கு வேதங்களையும் பஞ்ச மஹா யஜ்ஞங்களையும் ஷட்கருமங்களையும் நிரூபகங்களாகவுடைய வேதியர்களாலே ஸேவிக்கப்படுபவன் எம்பெருமான் என்றதாயிற்று
ஐம்புலன் அகத்தினுள் செறுத்து நான்குடன் அடக்கி
முக்குணத்து இரண்டவை அகற்றி ஒன்றினில் ஒன்றி நின்று ஆங்கு இரு பிறப்பு அறுப்போர் அறியும் தன்மையை –
ஐம்புலன்–பஞ்சேந்திரியங்களை
அகத்தினுள் செறுத்து–(வெளியில் பட்டி மேய வொண்ணாதபடி) உள்ளே யடக்கி
நான்கு உடன் அடக்கி–உண்ணுதல், உறங்குதல், அஞ்சுதல், விஷய போகஞ் செய்தல் என்கிற நான்கையுங் கூட இல்லை செய்து
முக் குணத்து–ஸத்வம், ரஜஸ் தமஸ் என்கிற மூன்று குணங்களில்
இரண்டு அவை–ரஜஸ்ஸையும் தமஸ்ஸையும்
அகற்றி–விலக்கி
ஒன்றினில்–ஸத்வ குண மொன்றிலேயே
ஒன்றி நின்று –பொருந்தி யிருந்து
ஆங்கு–அப்படிப்பட்ட நிலைமையின் பலனாக
இரு பிறப்பு அறுப்போர் –நீண்ட ஸம்ஸார துக்கத்தை நீக்கிக் கொள்ள வல்ல மகான்களாலே
அறியும் தன்மையை–அறியத் தக்க ஸ்வபாவத்தை உடையையா யிரா நின்றாய்.
கர்ம யோகத்தை அங்கமாக யுடைத்தான உபாயம் சொல்லப் படுகிறது –
ஐம்புலன் அகத்தினுள் செறுத்து–சஷூராதி இந்த்ரியங்களை சப்தாதி விஷயங்களிலே போகாமே உள்ளே அடக்கி-நான்குடன் அடக்கி-மநோ புத்தி சித்த அஹங்காரங்களையும்-செறுத்து–ஆஹார-நித்ரா
பயம்-ஐதுனங்கள் -உடல் உறவு -இவற்றைத் தவிர்த்து என்றுமாம் –முக் குணத்து இரண்டவை அகற்றி-
குணத் த்ரயங்களில் ரஜஸ் தமஸ் ஸூக்களை த்யஜித்து-ஒன்றினில் ஒன்றி நின்று-சத்வம் ஒன்றினிலே பொருந்தி நின்று –ஆங்கு- அந்த யோகத்திலே–இரு பிறப்பு அறுப்போர் அறியும் தன்மையை--புண்ய பாப ரூபமான கர்மங்களாலே வரும் சம்சாரத்தை அறுக்கும்- உபாசகராலே அறியப்படும் ஸ்வ பாவத்தை யுடையையாய்–இப்படி இருந்த யோகத்தாலே அனுபவிக்கை யாவது – ஸ்ரீ கஜேந்த்ர ஆழ்வானுடைய மிடுக்குள்ள தசையோடு ஒக்கும் அத்தனை ஆன பின்பு அவனையே உபாயமாகப் பற்றிப் பிழைக்க வேணும் –
இனி சம்சார பய பீதராய் முமுஷூக்களாய் இருப்பாருக்கு ஆஸ்ரயணீயனாய் இருக்கும் படி சொல்கிறது-
ஐம்புலன் அகத்தினுள் செறுத்து-–ஸ்ரோத்ராதிகளை விஷயங்களிலே போகாத படி நியமித்து-நான்குடன் அடக்கி-நித்ய அநித்திய வஸ்து விவேகம் –சமதமதாதி சாதனா சம்பத்து –இஹாமுத்ர பலபோக விராகம் முமுஷூத்வம் -என்றால் போலே-சொல்லுகிற சாதன சதுஷ்டத்தையும் யுடையராய்-அன்றிக்கே-ஆஹாராதிகளைத் தவிர்த்து என்றுமாம் –முக் குணத்து இரண்டவை அகற்றி ஒன்றினில்-ஒன்றி நின்று--சத்வ ரஜஸ் தமஸ் ஸூக்களில் வைத்துக் கொண்டு ரஜஸ் தமஸ் ஸூக்களை கழித்து
நிஷ்க்ருஷ்ட சத்வத்தை யுடையராய்க் கொண்டு நின்று-ஆங்கு- அந்த யோகத்தாலே –இரு பிறப்பு அறுப்போர் அறியும் தன்மையை –-புண்ய பாப ரூப கர்மங்கள் அடியான சம்சாரிக துக்கத்தை-அறுத்துக் கொள்ள வேணும் என்று இருப்பார் அறியும் ஸ்வ பாவத்தை யுடையனாய் இருக்கும் –சாதநாந்தர பரிக்ரஹம் பண்ணினார் உன்னைப் பெற்றுப் போகா நிற்க – உன்னையே சாதனமாக பரிக்ரஹித்த நான் உன்னைப் பெறாதே போவதே –
ஜிதேந்திரியர்களாய் ஸாத்விகர்களான யோகிகளால் யோகமுறைமையில் ஸாக்ஷாத்கரிக்கத்தக்கவன் எம்பெருமான் என்கிறது. ஐம்புலன்களாவன – மெய் வாய் கண் மூக்குச் செவி யென்னும் பஞ்சேந்திரியங்கள், இவற்றை அகத்தினுள் செறுத்தலாவது – சப்தாதி விஷயங்களில் மூட்டாமல் அந்தரங்கனான பகவானிடத்திலே மூட்டுகை.–நான்கு உடனடக்கி –“ஆஹா நித்ரா பய மைதுநாநி ஸாமாந்ய மேதத் பசுபிர் நராணாம்“ என்றபடி உணவு உட்கொள்ளுதல், கண்ணுறங்குதல், எந்த வேளையில் என்ன தீங்கு நேரிடுமோவென்று பயப்பட்டுக்கொண்டிருத்தல், விஷய போகங்களை யநுபவித்தல் என்கிற இந் நான்கும் நாற்கால் விலங்குகட்கும் பொதுவாகையாலே இவற்றைத் தள்ளி ஞானத்தையே கடைபிடித்து என்றதாயிற்று.-முக்குணத்து இரண்டவை அகற்றி – ஸத்வ குணமென்றும் ரஜோ குணமென்றும் தமோ குணமென்றும் சொல்லப்படுகிற மூன்று குணங்களில் ரஜஸ்ஸும் தமஸ்ஸும் அந்யதாஜ்ஞான விபரீதஜ்ஞானங்களுக்குக் காரணமாதலால் அவற்றை யொழித்து, தத்துவ ஞானத்துக்குக் காரணமாகிய ஸத்வ குணத்தைடையராகி என்றபடி.-ஆக இந்திரியங்களைப்பட்டி மேயாம லடக்கி, ஆஹார நித்ரா பய மைதுநங்களை விலக்கி ஸத்வகுண நிஷ்டராயிருந்து யோகு புரிந்து அந்த யோகத்தின் பலனாக ஸம்ஸாரப் படு குழியைப் புல் மூடச் செய்து நற்கதி நண்ணுகின்ற மஹா யோகிகளால் அறியக் கூடிய ஸ்வரூப ஸ்வபாவங்களை யுடையவன் எம்பெருமான் என்றதாயிற்று–நான்குடனடக்கி என்பதற்கு – மனம் புத்தி ஆங்காரம் சித்தம் என்ற நான்கையும் அடக்கி என்றும், பொய் சொல்லுதல் கோட்சொல்லுதல் கடுஞ்சொல் சொல்லுதல் பயனற்ற சொல் சொல்லுதல் என்ற நான்கு துர்பாஷணங்களையும் விலக்கி என்றும் பொருள் கொள்ளுதலும் ஒக்கும்.-இரு பிறப்பு என்றது – இருமை பெருமையாய் அநாதியாகையாலே நீண்டதாயுள்ள ஸம்ஸாரம் என்றபடி. அன்றியே, புண்ய பாவங்களாகிற இருகருமங்களாலே வரும் ஸம்ஸாரம் என்றுமாம் தன்மையை – “தன்மையன்“ என்பன் முன்னிலை.
——————–
6-தேவர்களாலும் அறிய முடியாத பெருமை
முக்கண் நால் தோள் ஐ வாய் அரவொடு ஆறு பொதி சடையோன் அறிவரும் தன்மைப் பெருமையுள் நின்றனை-
முக்கண்–மூன்று கண்களையும்
நால் தோள் –நான்கு தோள்களையும்
ஐவாய் அரவோடு–ஐந்து வாயையுமுடைய பாம்பையும்
ஆறு பொதி சடையோன்–ஜடையையும் உடையனான ருத்ரனுக்கு
அறிவு அரு–அறியக் கூடாத
தன்மை–ஸ்வபாவத்தை யுடையனா யிருக்கை யாகிற
பெருமையுள்–பெருமையிலே
நின்றனை–இரா நின்றாய்
தம்தாமுடைய கண்களின் மிகுதியாலும்–ஜ்ஞாதிக்யம் என்கிற இதுவே ஏற்றமாகக் கணிசிப்பார்க்கும் –
அவர்களுக்கும் எட்டாத ஸ்வபாவத்தை யுடையவன் என்கிறது –
முக்கண் நால் தோள் –மூன்று கண்களையும் -நான்கு தோள்களையும் யுடையவன் ஆகையாலே -பஹூ பரிகரனாய்–ஐ வாய் அரவொடு ஆறு பொதி சடையோன் –-ஐந்து வாயை யுடைய பாம்பையும் கங்கையையும் ஏக தேசத்திலே அடக்கின ஜடையை யுடையவன் ஆகையாலே-அதிக சக்தனாய் இருந்துள்ள ருத்ரனும்--அறிவரும் தன்மைப் பெருமையுள் நின்றனை–இப்பிடார் கொண்டு அறிய ஒண்ணாத ஸ்வ பாவமாக இருக்கிற பெருமையை யுடையையாய் நின்றாய்-ஆகையாலே பெரிய கிழாயான ருத்ராதிகள் நிலை இதுவானால் ஷூத்ரரான எங்களுக்கு பெற விரகு யுண்டோ- நீயே விஷயீ கரிக்கும் அத்தனை என்று கருத்து-
அபிமாநிகளாய் இருப்பார் எத்தனையேனும் அதிசயித ஜ்ஞானராய் இருந்தார்களே யாகிலும்- அவர்களுக்கும் அறிய ஒண்ணாத படியான உத்கர்ஷம் சொல்லுகிறது –
முக்கண் நால் தோள் ஐ வாய் அரவொடு ஆறு பொதி சடையோன் அறிவரும் தன்மைப் பெருமையுள் நின்றனை--லலாட நேத்ரனாய் -சர்வேஸ்வரன் நாலு தோளும் தானுமாய் இருந்தான் என்று –-தானும் நாலு தோளும் யுடையவனாய்-ஐந்து வாயை யுடைய அரவை யுடையவனாய்-கங்கையை அடக்கின ஜடையை யுடையவனான ருத்ரன்-தன் உயர்த்தி எல்லாம் கொண்டு அறியப் பார்த்தாலும் அறிய ஒண்ணாத ஸ்வபாவம் ஆகிற- பெருமையை யுடையையாய் நின்றாய் –கிழாயர் படுகிறது -இதுவானால் நான் உன்னை அறிக்கை என்று ஒரு பொருள் யுண்டோ-
எவ்வளவு மேன்மையுடையரா யிருந்தாலும் ஸ்வப்ரயத்நத்தாலே எம்பெருமனைக் கண்டு விட வேணு மென்று முயன்றால் அவர்கட்கு பகவத் விஷயம் அறியக் கூடியதல்ல என்று சாஸ்த்ரங்கள் கூறும் பரமசிவன் “நாம் முக்கண்ணுடையோம், அரவம் பூண்டபெருமையுடையோம், கங்கைநீர் தரித்த வலிமையுடையோம்“ என்று மேனாணித்திருந்தாலும் “பெண்ணுவாஞ் சடையினானும் பிரமனு முன்னைக் காண்பான் எண்ணிலா வூழியூழித் தவஞ்செய்தார் வெள்கி நிற்ப“ (திருமாலை) என்றபடி அவனுக்கு பகவானுடைய ஸாக்ஷாத்காரம் வாய்க்க வில்லை.-
பெண்ணுலாம் சடையினானும் பிரமனும் உன்னைக் காண்பான்
எண்ணிலா யூழி யூழி தவம் செய்தார் வெள்கி நிற்ப
விண்ணுளார் வியப்ப வந்து ஆனைக்கு அன்று அருளை ஈந்த
கண்ணுறா வுன்னை என்னோ களை கணாக் கருதுமாறே–44-கங்கையானவள் உள்ளே சஞ்சரிக்கும்படி ஜடையை உடையவள் – கங்கையை ஜடை மேலே அடக்கினேன் என்னும் பிடாரைக் கொண்டு சர்வேஸ்வரனை காணலாமோ – ஆறு சடைக் கரந்தான் -இத்யாதி-அவனுக்கு ஜனகனாய் –-ப்ரஹ்மா ப்ரஹ்ம விதாம்வா -என்கிறபடியே-இப்பால் உள்ளார்க்கு -சித்த உபாயம் காட்டில் – இவ்வளவு அறிவு கொண்டு -எம்பெருமானை அறியப் போமோ –தன்னால் ஸ்ருஷ்டர் ஆனவர்களை தான் பரிச்சேதிக்கும் அத்தனை ஒழிய அபரிச்சின்னவனான பரிச்சேதிக்கப் போமோ –கடிக் கமலத்து உள் இருந்தும் காண்கிலான் கண்ணன் அடிக் கமலம் தன்னை -என்னக் கடவது இறே –உன்னைக் காண்பான் –
யதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே -என்கிறபடியே உன் குணங்களில் ஒன்றை அவதி காண மாட்டாத உன்னைக் காண்கைக்காக – ஸூரிகள் நித்ய அனுபவம் பண்ணா நின்றாலும் எல்லை காண மாட்டாத உன்னை –வத்ய பர ப்ராப்தே -என்னக் கடவது இறே – பிறரால் அறிய ஒண்ணாத அளவே அன்றியே
உன்னாலும் உன்னை எல்லை காண ஒண்ணாத உன்னை – தனக்கும் தன் தன்மை அறிவரிய -என்னக் கடவது இறே –காண்பான் – காணப் பெற்றால் பின்னை அன்றோ பிரயோஜனம் சொல்வது-தான தன்னை கண்ணுக்கு விஷயமாக்கி காட்டும் அன்று இறே காணல் ஆவது – அல்லது ஸ்வ சாமர்த்தியத்தால் காணும் விஷயம் அன்றே –
ஐவாயரவோடு– ஒரு காலத்தில் சிவபிரான் தன்னை மதியாத தாருக வனத்து முனிவர்களுடைய கருவத்தைப் பங்கஞ்செய்யவும் அவர்களது மனைவிமார்களின் கற்புநிலையைப் பரிசோதிக்கவும் கருதித் தான் ஒரு விடனாக வடிவங்கொண்டு அவரில்லந்தோறும் டிசன்று பிக்ஷாடநஞ் செய்து, தன்னை நோக்கிக் காதல் கொண்ட அம்முனி பத்நிகளின் கற்புநிலையைக் கெடச் செய்ய, அதுகண்டு பொறாமற் கோபம் மூண்ட அம்முனிவர்கள் அபிசாரயாக மொன்று செய்து அவ்வோமத் தீயினின்று எழுந்த நாகங்கள், பூதங்கள், மான், புலி, முயலகன், வெண்டலை முதலியவற்றைச் சிவனைக் கொண்டு வரும்படி ஏவ, சிவபெருமான். தன் மேற் பொங்கி வந்த நாகங்களை ஆபரணங்களாகவும் பூதங்களைத் தனது கணங்களாகவுங் கொண்டு மானைக் கையிலேந்திப் புலியைத் தோலை யுரித்து உடுத்து முயலகனை முதுகிற் காலாலூன்றி வெண்டலையைக் கையாற் பற்றி சிரமே லணிந்து இங்ஙனமே அவற்றை யெல்லாம் பயனிலவாகச் செய்து விட்டனன் என்ற வரலாறு உணர்க. “நாகாபரணன்“ என்று சிவபிரானுக்கு ஒரு பெர் வழங்கி வருதலும் இவ்வரலாறு பற்றியே யென்க.
ஆறு பொதி சடையோன் என்றவிடத்து அறியவேண்டிய கதை. எம்பெருமான் உலகளந்த காலத்தில் மேலே ஸத்யலோகத்திற் சென்ற அப் பெருமானது திருவடியைப் பிரமன் தன் கைக் கமண்டல தீர்த்தத்தாற் கழுவி விளக்க அந்த ஸ்ரீபாத தீர்த்தமாகப் பெருகித் தேவலோகத்திலிருந்த ஆகாச கங்கையை, ஸூர்ய குலத்துப் பகீரத சக்ரவர்த்தி கபில முனிவனது கண்ணின் கோபத்திற்கு இலக்காய் உடலெரிந்து சாம்பலாய் நற்கதியிழந்த தனது மூதாதையான ஸகர புத்ரர் அறுபதினாயிரவரை நற்கதி பெறுவிக்கும் பொருட்டு நெடுங்காலம் தவஞ்செய்து மேலுலகத்திலிருந்து கீழுலகத்துக்குக் கொண்டு வருகையில், அவனது வேண்டுகோளாலும் சிவபிரான் தான் புனிதனாக வேண்டிய அபிநிவேத்தாலும் அந் நதியை முடியின் மேலேற்றுச் சிறிது சிறிதாகப் பூமியில் விட்டனன் என்பதாம்.
ஆக இவ்வகைகளாலே பெரு மிடுக்கை யுடையனாக ப்ரஸித்தனான சிவபிரானாலும் ஸ்வ ப்ரயத்நத்தாலே அறிய வொண்ணாத ஸ்வரூப ஸ்வபாவங்களை யுடையனாயிருப்பன் எம்பெருமான் என்றதாயிற்று.-தன்மைப் பெருமையுள் நின்றனை என்றது இப்படிப்பட்ட (சிவனாலு மறியப் போகாத தன்மை யுடையனா யிருக்கையாகிற) பெருமை பெருந்தியவன் என்றவாறு –நின்றனை – முன்னிலை பெருமை வினைமுற்று.
—————
7-சர்வ ரக்ஷகத்வம்
ஏழு உலகு எயிற்றினில் கொண்டனை-
ஏழ் உலகு–உலகங்களையெல்லாம்
எயிற்றினில் கொண்டனை–ஸ்ரீ வராஹமாகிக் கோட்டில் எடுத்துக் கொண்டாய்
ஆபத்து வந்தால் சக்தனோடு அசக்தனோடு வாசி இன்றிக்கே சர்வ பிராணிகளுக்கும் உதவி அருளினாய் –
மகா வராஹமாய் பிரளயம் கொண்ட ஏழு உலகத்தையும் திரு எயிற்றினிலே வைத்து அருளினாய் –இத்தால் பிரளயம் கொண்ட பூமியை எடுத்தால் போலே பவார்ணவம் கொண்ட என்னையும் எடுத்து அருள வேணும் -என்கிறார் –
ஆபத்து வந்த அன்று -அந்த ருத்ராதிகளோ நீயோ உதவினார்
பிரளயம் கொண்டு அண்ட பித்தியிலே புக்குச் சேர்ந்த லோகங்களை மகா வராஹமாய் புக்கு இடந்து எடுத்து திரு எயிற்றினில் ஏக தேசத்தில் ஒரு நீல மணி அழுத்தினால் போலே கிடக்கும்படி வைத்தாய் –-சம்சார பிரளயம் கொண்ட என்னையா எடுக்கலாகாது –
ஹிரண்யகசிபுவின் உடன் பிறந்தவனான ஹிரண்யாக்ஷனென்னுங் கொடிய அசுரன் தன் வலிமையாற் பூமியைப் பாயாகச் சுருட்டி யெடுத்துக் கொண்டு கடலில் மூழ்கிச் சென்ற போது தேவர் முனிவர் முதலியோரது வேண்டுகோளினால் திருமால் மஹா வராஹரூபியாகத் திருவ்வதரித்துக் கடலினுட் புக்கு அவ்வசுரனை நாடிக் கண்டு பொருது நோட்டினாற் குத்திக் கொன்று பாதாள லோகத்தைச் சார்ந்திருந்த பூமியைக் கோட்டினாற் குத்தி அங்கு நின்று எடுத்துக் கொண்டு வந்து பழையபடி விரித்தருளின்ன் என்ற வரலாறு இதில் அடங்கியது.-இப்பொழுது நடக்கிற ச்வேத வராஹ கல்பத்துக்கு முந்தின பாத்மகல்பத்தைப் பற்றிய பிரளயத்தின் இறுதியில் ஸ்ரீமந்நாராயணன் ஏகார்ணவமான பிரளய ஜலத்தில் முழுகியிருந்த பூமியை மேலே யெடுக்க நினைத்து ஸ்ரீவரஹாவதாரத்தைச் செய்தருளிக் கோட்டு நுனியாற் பூமியை எடுத்து வந்தன்னென்ற வரலாறும் உண்டு. அதுவும் இங்கு அது ஸந்திக்கப்பட்டதாகலாம்.-ஏழுலகு என்றவிடத்துள்ள ஏழ் என்னுஞ் சொல் ஏழான எண்ணைக் குறிக்காமல் “ஸகலமான“ என்னும் பொருளைக் குறிக்கு மென்க. பூமண்டலம் முழுவதையும் என்றபடி. அன்றியே, ஸப்தத்வீபங் (ஏழு தீவு) களையுடைய பூமண்டலம் என்னவுமாம். அவையாவன – நாவலந்தீவு, இறலித்தீவு, குசையின்தீவு, கிரவுஞ்சதீவு, சான்மலித்தீவு, தெங்கின்தீவு, புட்கரத்தீவு என ஏழாம்.
————
8-சர்வ போக்யத்வம் -ஆறு சுவை
கூறிய அறு சுவைப் பயனும் ஆயினை-
கூறிய அறு சுவை பயனும் ஆயின–ஆறு வகை ரஸங்களாகிற ப்ரயோஜநமும் நீயேயா யிரா நின்றாய்
மனுஷ்யருக்குப் போக்யமான ஷட் ரச ரூபமான பிரயோஜனம் ஆனாய்
என்னுடைய பிரயோஜனத்தையும் எனக்குத் தந்து அருள வேணும் -என்கிறார் –
சாஸ்த்ரங்களால் ஷட் ரசங்களுடைய பிரயோஜனமாய் இருந்து வைத்து-
என்னுடைய பிரயோஜனத்தையும் எனக்குத் தந்து அருள வேணும் -என்கிறார் –
உப்பு, புளிப்பு, துவர்ப்பு, கார்ப்பு, கைப்பு தித்திப்பு என அறுசுவையாம். இவை நிரம்பிய உணவு போலே பரம போக்யன் எம்பெருமான் என்றவாறு. “உண்ணுஞ்சோறு பருகுநீர்த் தின்னும் வெற்றிலையு மெல்லாங் கண்ணன்“ என்று கொண்டிருப்பார்க்கு அநுபவ விஷயமாம் இது. “அச்சுவைக் கட்டி யென்கோ அறுசுவையடிசிலென்கோ“ என்றார் நம்மாழ்வாரும்.
அச்சுதன் அமலன் என்கோ! அடியவர் வினை கெடுக்கும்
நச்சு மா மருந்தம் என்கோ! நலம்கடல் அமுதம் என்கோ!
அச்சுவைக் கட்டி என்கோ! அறுசுவை அடிசில் என்கோ!
நெய்ச்சுவைத் தேறல் என்கோ! கனி என்கோ! பால்என் கேனோ!–3-4-5—அவ்வமிருதத்தைச் சார்த்து ‘அச்சுவைக் கட்டி’ என்று-சுட்டுகிறாராதலின், ‘கட்டி’ என்பது கருப்புக்கட்டியாமித்தனை.அவ்வமிர்தத்தோ டொத்த சுவையை யுடைய கருப்புக் கட்டி என்பேனோ!அறுசுவையாவன: ‘கைப்பு, புளிப்பு, கார்ப்பு, தித்திப்பு, துவர்ப்பு, உவர்ப்பு’ என்பன.
———–
9-ஆயுதங்கள் தரித்து
சுடர் விடும் ஐம்படை அங்கையுள் அமர்ந்தனை சுந்தர நால் தோள் முந்நீர் வண்ண-
சுடர் விடும் ஐ படை–ஒளிவிடா நின்ற பஞ்சாயுதங்களும்
அமர்ந்தனை–பொருந்தப் பெற்றாய்
சுந்தரம் நால் தோள்–அழகிய நான்கு திருத் தோள்களை யுடையனாய்
முந்நீர் வண்ண–கடல் போன்ற வுடிவையு முடைனான எம்பெருமானே!
தம்முடைய போக்யமாய் இருக்கும் படியை அருளிச் செய்கிறார் –
சுடர் விடும் ஐம்படை அங்கியுள் அமர்ந்தனை–மிகவும் விளங்கா நின்றுள்ள பஞ்சாயுதங்களையும்
வெறும் புறத்திலே ஆலத்தி வழிக்க வேண்டும்படியாய் இருந்துள்ள திருக் கைகளினுள்ளே ஆபரணம் போலே அமரும்படி தரித்தாய்–சுந்தர நால் தோள்–அழகை வகுத்தால் போலே நாலு தோள்களையும் யுடையையாய்-முந்நீர் வண்ண- ஸ்ரமஹரமான வடிவை யுடையவனே
மிகவும் பிரகாசத்தை யுடைத்தாய் இருக்கிற திவுய ஆயுதங்களை
வெறும் புறத்திலே ஆலத்தி வழிக்க வேண்டும் படியான அழகிய திருக் கையிலே தரிப்பாய்
சுந்தர நால் தோள்–தனக்குத் தானே அழகை விளைப்பதான நாலு திருத் தோள்களை யுடையையாய்-முந்நீர் வண்ண– கடல் போலே ஸ்ரமஹரமான வடிவை யுடையவனே –
முந்நீர் – ஆற்றுநீர், ஊற்றுநீர், மழைநீர் என்னும் மூவகை நீரையும் உடையது -கடல். கடல்வண்ணனே! என்றபடி.
——————
சுந்தர நால் தோள் முந்நீர் வண்ண-
சுந்தரம் நால் தோள்–அழகிய நான்கு திருத் தோள்களை யுடையனாய்
முந்நீர் வண்ண–கடல் போன்ற வுடிவையு முடைனான எம்பெருமானே!
10-சர்வ பல பிரதத்வம்
——————
11-புருஷகாரம்
நின்னீரடி யொன்றிய மனத்தால் ஒரு மதி முகத்து மங்கையர் இருவரும்
மலரன அங்கையின்-முப்பொழுதும் வருட அறிதுயில் அமர்ந்தனை –
நின் ஈர் அடி–உனது உபய பாதங்களை ஆழ்ந்த அன்புடன்
ஒன்றிய மனத்தால்–ஆழ்ந்த அன்புடன்
ஒருமதி முகத்து மங்கையர் இருவரும் –விலக்ஷணனான சந்திரன் போன்ற திரு முகத்தை யுடைய திருமடந்தை மண்மடந்தை யிருவரும்
மலர் அன அம் கையின் –மலர் போல் ஸுகுமாரமான (தங்களது) அழகிய கைகளாலே
முப்பொழுதும் –எப்போதும்
வருட–பிடிக்க
அறி துயில் அமர்ந்தனை–(ஆநந்தமாக) யோக நித்திரையில் எழுந்தருளி யிரா நின்றாய்
தம்முடைய அபேஷிதம் பெறுகைக்கு புருஷகாரம் யுண்டு என்கிறார் –
நின்னீரடி யொன்றிய மனத்தால்–அநந்ய போக ரசராய்–ஒரு மதி முகத்து மங்கையர் இருவரும்-
கல்மஷம் கழற்றின பூர்ண சந்தரனைப் போலே தாம்தாம் போகத்தை கொட சொல்லா நின்ற திரு முகத்தை யுடையவராய் –மங்கையர்–துல்ய சீல வயோ வ்ருத்தாம் -என்றும்-யுவதிச்ச குமாரிணீம் என்றும்-தங்கள் பருவத்தாலே பிச்சேற்ற வல்ல பிராட்டிமார் இருவரும்-மலரன அங்கையின்-
புஷ்பத்தை த்ருஷ்டாந்திக்க ஒண்ணாத மென்மையை யுடையையான திருக் கைகளாலே-முப்பொழுதும் வருட –சர்வ காலமும் வருட–அறி துயில்–ஆஸ்ரீ த சம்ரஷண பிரகாரத்தை அனுசந்திக்கை–அமர்ந்தனை – வீசு வில்லிட்டு எழுப்பினாலும் எழுப்பப் போகாது –
எனக்குப் புருஷகாரம் இல்லாமே இழக்கிறேனோ–
நின்னீரடி யொன்றிய மனத்தால்–தேவரீர் திருவடிகளிலே ஒருமைப் பட்ட நெஞ்சை யுடையவராய்-ஒரு மதி முகத்து மங்கையர் இருவரும் – சந்தரனைப் போலே தர்ச நீயமாய் குளிர்ந்த திரு முகத்தை யுடைத்தாய் இருக்கிற- ஸ்ரீ பெரிய பிராட்டியாரும் ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டியாரும் –மலரன அங்கையின் –
பூ தொட்டால் போலே இருக்கிற மிருதுவான திருக் கைகளாலே-முப்பொழுதும் வருட அறிதுயில் அமர்ந்தனை – திருவடிகளை வருட – ஜகத் ரஷண ரூபமான யோக நித்ரையிலே ஒருப்பட்டு இருந்தாய்-
வடிவிணையில்லா மலர்மகள் மற்றை நிலமகள் பிடிக்கும் மெல்லடி என்றும் “***“ (பத்மா தாத்ரீ கராப்யாம் பரிசித சரணம்) என்றும் சொல்லுகிறபடியே – திங்கள் போல் முகத்தரான திருமடந்தை மணமடந்தை யிருவரும் தமது குஸும ஸுகுமாரமான திருக் கைகளாலே திருவடிகளைப் பிடிக்க, ஆனந்தமாக யோக நித்திரை செய்தருள பவனே! என்கை.-மலரன – மலரன்ன, மலர் போன்ற, அறி துயில் – உறங்குவான் போல் யோகு செய்யுந் துயில் அமர்ந்தனை – முன்னிலை வினைமுற்று.
கொடு வினைப் படைகள் வல்லையாய் அமரர்க்கிடர் கெட வசுரர்கட்கிடர் செய்
கடு வினை நஞ்சே என்னுடை யமுதே கலி வயல் திருப் புளிங்குடியாய்
வடி விணை யில்லா மலர்மகள் மற்றை நிலமகள் பிடிக்கும் மெல்லடியை
கொடு வினையேனும் பிடிக்க நீ யொருநாள் கூவுதல் வருதல் செய்யாயே–9-2-10-இவ்வடிவில் வந்தால் ஒப்பு இல்லை -பகவத் தத்துவமும் ஒப்பன்று -தஞ்சேயம் அஸி தேஷணா-என்று ஏற்றமாய் நின்றது இறே-மற்றை நிலமகள்-அப்படிப்பட்ட நில மகள் -ஏவம் பூதை -என்னும் அத்தனை-பிடிக்கும் மெல்லடியை-அவர்கள் கூசித் தொட வேண்டும் படி ஸூ குமாரமான திருவடிகளை
————
12-சாமான்ய ரஷணம் சொல்லுகிறது –
நெறி முறை நால் வகை வருணமும் ஆயினை மேதகு மைம் பெரும் பூதமும் நீயே-
நெறி முறை–சாஸ்திர முறைப்படியே யுள்ள
நால்வகை வருணமும் ஆயினை–நான்கு ஜாதிகளின் மரியாதைக்கும் நிர்வாஹகனா யிராநின்றாய்
மே தரும் ஐ பெரு பூதமும் நீயே–ஆன்மாக்கள் பொருந்தத் தக்க பஞ்ச மஹா பூதங்களுக்கும் ப்ரவர்த்தகனாயிரா நின்றாய்
முன்பு அனுசந்தித்த படியே ரஷித்த ரஷண பிரகாரம் சொல்லுகிறது —
நெறி முறை-சாஸ்திர மரியாதை தப்பாத படி-நால் வகை வருணமும் ஆயினை–சாதுர் வர்ண்யமும் நீ இட்ட வழக்கு – ஆத்மாக்களுக்கு வர்ணங்களைக் கொடுத்ததும் அவர்களுடைய அனுஷ்டானத்துக்கு ஆராத்யனாய் இருப்பானும் அவன் இறே-அஹம் ஹி சர்வ யஜ்ஞானாம் போக்தா-ஸ்ரீ கீதை -9-24- என்றும்-வர்ணாஸ்ரம ஆசாரவத புருஷேண பர –புமான் விஷ்ணுர் ஆராத்யே பந்தா நான்யச் தத் தோஷகாரகா -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -என்றும் சாதுர் வர்ண்யம் மயா ஸ்ருஷ்டும் -ஸ்ரீ கீதை -4-13-என்றும் -சொல்லக் கடவது இறே –
அஹம் ஹி ஸர்வயஜ்ஞாநாம் போக்தா ச ப்ரபுரேவ ச
ந து மாமபிஜாநந்தி தத்த்வேநாதஸ்ச்யவந்தி தே–ஸ்ரீ கீதை -9-24–நானே வேள்விகளில் எல்லாம் உணவு உண்பவன்; நானே தலைவன்;-என்னை மனிதர் உள்ளபடி அறியார்;-ஆதலால் நழுவி வீழ்வார்-
சாதுர்வர்ண்யம் மயா ஸ்ருஷ்டம் குணகர்மவிபாகஸ:
தஸ்ய கர்தாரமபி மாம் வித்த்யகர்தாரமவ்யயம்–ஸ்ரீ கீதை -4-13–குண கர்ம விபாகஸ:-குணத்துக்கும் செய்கைக்கும் தக்கபடி பிரிவுகளாக சாதுர்வர்ண்யம், மயா ஸ்ருஷ்டம்-நான்கு வர்ணங்கள் என்னால் உருவாக்கப் பட்டது,-தஸ்ய கர்தாரம் அபி-நானே அவற்றை செய்தேன் என்றாலும்,-அவ்யயம் மாம்-அழிவற்றவனாகிய என்னை அகர்தாரம், வித்தி-கர்த்தா அல்லேன் என்று உணர்.-குணத்துக்கும் செய்கைக்கும் தக்கபடி நான் நான்கு வர்ணங்களைச் சமைத்தேன். செயற்கையற்றவனும் அழிவற்றவனுமாகிய யானே அவற்றைச் செய்தோனென்றுணர்.
மேதகு மைம் பெரும் பூதமும் நீயே--ஆத்மாக்களுடைய தேக ஆரம்பங்களான மகா பூதங்களும் நீயே-மேதகு-மேவித்தக்கு இருக்கும்-மேவுகை யாவது–தேவ அஹம் மனுஷ்ய அஹம் என்கிறபடியே பொருந்தி இருக்கை-அதாவது-யாதேனும் ஒரு ஆக்கையிலே புக்கு –திருவிருத்தம் -95-அங்கே தக்கிருக்கை –-அதாவது-கர்மத்துக்கு அனுகூலமாய் இருக்கை-இத்தால்-சத்தாதிகள் நீ இட்ட வழக்கான பின்பு-உன்னை ஒழிய ரஷகர் யுண்டோ என்கை
சாஸ்திர முறை தப்பாத படி முறையிலே நடக்கிற நாலு வகைப் பட்ட வர்ணங்களும் நீ இட்ட வழக்காய் இருக்கிறது–ஜகத் ஆரம்பகமான பூத பஞ்சகங்களும் நீ இட்ட வழக்கு–சத்தாதிகளும் உன் அதீனமான பின்பு உன்னை ஒழிய ரஷகர் யுண்டோ –
நெறிமுறை… ஆயினை – பிராமணர் க்ஷத்ரியர் வைச்யர் சூத்நர் என வருணங்கள் நான்கு. விராட் புருஷனான எம்பெருமானுடைய திருமுகத்தினின்றும் பிராமணனும், புஜத்தினின்று க்ஷத்ரியனும், துடையினின்று வைசியனும், திருவடியினின்று சூத்ரனும் உண்டானதாக வேதங்கள் கூறுகின்றமையால் நால்வகை வருணமும் எம்பெருமான்றானேயாயினன். அன்றி, அந்தந்த ஜாதிகட்கு உரிய கருமங்களை சாஸ்திர முகத்தாலே விதித்து அந்தந்த வருணங்களின் மரியாதை வழுவாமல் நடத்திக் கொண்டு போகிறவன் நீ என்றதாகவுமாம். இங்ஙனன்றியும், வர்ணாச்ரம வொழுக்கங்கள் வழுவாமல் இருக்கிற அவ்வவர்களாலே யதாயோக்யமாக ஆராதிக்கப்படுகின்றாய் என்றதாகவுமாம்.-வருணம் – வர்ணமென்ற வடசொல் விகாரம். முற்காலத்தில் ஒரு வரம்பிலே நின்று விவாஹாதிகள் நடந்து வந்தபோது உடல் நிறத்தைக் கொண்டே இன்னான் பிராமணன், இன்னான் க்ஷத்ரியன் என்றிப்டி அறியக்கூடிய நிலைமையிலிருந்தமையால் நிறமென்னும் பொருளதான வர்ண சப்தத்தை யிட்டு ஜாதியை வ்யவஹரித்து வந்தனராம்.-மேதகும் ஐம்பெரும் பூதமும் நீயே – நிலம் நீர் தீ கால் விசும்பு என்கிற பஞ்ச மஹா பூதங்களும் நீயிட்ட வழக்கு என்றபடி. மேதகும் என்றது – ஆத்மாக்கள் பொருந்தி வர்த்திப்பதற்குத் தகுதியான என்றபடி சரீரமற்ற ஆத்மாஸுக துக்காதிகளை அநுபவிக்க இயலாதாகையாலே ஆத்மாக்கள் விஷயாநுபவத்திலே மேவுவதற்குத் தகுதியாகவுள்ளவை பஞ்ச பூதங்களாம். ஆத்மாக்கள் புகும் சரீரங்கள் பஞ்சபூதமயங்களிறே. அவரவர்களுடைய கருமங்களுக்குத் தகுதியாக உண்டாகிற பாஞ்ச பௌதிக சரீரங்களுக்கு அந்தராத்மாளாயிரா நின்றாய் என்றதாகவுமாம்.
—————-
13-சாமான்ய ரஷணம் சொல்லி விசேஷ ரஷணம் சொல்லுகிறது –
அறுபத முரலும் கூந்தல் காரணம் ஏழ் விடை யடங்கச் செற்றனை –
அறுபதம் முரலும் கூந்தல் காரணம் –வண்டுகள் (மது பானத்திற்காக வந்து மொய்ந்து) ரீங்காரம் செய்யப் பெற்ற கூந்தலை யுடைய நப்பின்னைப் பிராட்டிக்காக
ஏழ் விடை–ஏழு ரிஷபங்களையும்
அடங்க செற்றினை –வலியடக்கி நெரித்தாய்-
சாமான்ய ரஷணம் சொல்லி விசேஷ ரஷணம் சொல்லுகிறது ––
அறுபத முரலும் கூந்தல் காரணம்--வண்டுகள் தேனைப் பருகி முரலா நின்றுள்ள திருக் குழலை யுடையவள் ஆகையாலே- போக்ய பூதையான நப்பின்னை பிராட்டியின் பொருட்டு-ஏழ் விடை யடங்கச் செற்றனை – ஏழு எருத்தையும் ஊனப் படாத படி நெரித்தாய் –இத்தால்- நப்பின்னை பிராட்டி யுடைய சம்ஸ்லேஷத்துக்கு விரோதிகளைப் போக்கினால் போலே- என்னுடைய விரோதிகளையும் போக்கித் தந்து அருள வேணும் -என்று கருத்து –
என்னுடைய பிரதிபந்தகங்களை நீயே போக்கி அருள வேணும் –
ஆறு காலை யுடைத்தாய்--மது பான அர்த்தமாக படிந்த வண்டுகள் மது பானமத்தாய்க் கொண்டு
ஆளத்தி வையா-மயிர் முடியை யுடைய நப்பின்னை பிராட்டியோட்டை சம்ஸ்லேஷத்துக்கு
பிரதி பந்தகமான ருஷபங்கள் ஏழையும் ஊட்டியாக நெரித்தாய்
அறுபது முரலுங் கூந்தலை யுடையவள் என்னும் பொருளில்… கூந்தல் என்றது அன்மொழித்டிதாகை. செற்றினை – முன்னிலை யொருமை வினைமுற்று.
——————-
14-அநாஸ்ரிதரான பாஹ்யருடைய நினைவுக்கு கோசரமில்லை-
அறுவகைச் சமயமும் அறிவரு நிலையினை-
அறு வகை சமயமும் அறிவு அரு–பாஹ்ய குத்ருஷ்டி மதஸ்தர்களாலே அறிந்து கொள்ளக் கூடாத
நிலையினை–நிலைமையை யுடையனா யிரா நின்றாய்,
ஆறு வகைப் பட்ட பாஹ்ய சமயங்களால் அறிய ஒண்ணாத ஸ்வ பாவத்தை உடையையே இருந்தாய் –
சார்வாகர் -பௌத்தர்-சமணர் -நையாயிக வைசேஷிகர் -சாஙக்யர் பாசுபதர் –
அறுவகைச் சமயமும் அறிவரு நிலையினை – சாக்யர், உலூக்யர், பௌத்தர், சார்வாகர், பாசுபதர், காணாதர் என்றிப்படி சொல்லப்படுகிற புறமதத்தவர்களாலே அறியக்கூடாத ஸ்வரூப ரூப குண விபூதிகளை யுடைய என்றபடி. எம்பெருமானுடைய நிர்ஹேதுக கிருபையைப் பெற்ற ஆழ்வார் போல்வர்க்கு அவை தெரியுமே யன்றி மற்றையோர்க்குத் தெரிய விரகில்லையிறே.
————-
15-ஸ்ரீ யபதித்வம் சொல்லப் படுகிறது –
ஐம்பால் ஓதியை ஆகத்து இருத்தினை –
ஐம்பால் ஓதியை–மென்மை குளிர்த்தி நறுமணம் கருமை நெடுமை என்னும் ஐந்து லக்ஷணங்களமைந்த கூந்தலை யுடையளான பிராட்டியை
ஆகத்து இருத்தினை -திருமார்பிலே தரித்துக் கொண்டிராநின்றாய்,
மேல் சொல்லப் படுகிற ஐஸ்வர்ய சௌலப்யங்களுக்கு அடியான ஸ்ரீ யபதித்வம் சொல்லப் படுகிறது –
ந கச்சித் ந அபராத்யதி என்னும் பெரிய பிராட்டியாரைத் திரு மார்பினில் வைத்து அருளினாய்-
ஐம்பாலோதியை ஆகத் திருத்தினை – ஓதி யென்று கூந்தலுக்குப் பெயர். கூந்தலின் பான்மை ஐவகையதாம். மிருதுவாயிருத்தல், குளிர்ந்திருத்தல், நறுமணம் மிக்கிருத்தல், கறுத்திருத்தல், நீண்டிருத்தல் ஆகிய இவை உத்தம கேச லக்ஷணங்களாம். அத்தகைய சிறந்த கூந்தலை யுடையளான திருமாமகளைத் திருமார்பிலே கொண்டுள்ளாய் என்றவாறு.-ஐம்பாலோதி – என்றவிதுவும் அன்மொழித்டிதாகை.
————–
16-ஆராதனைக்கு எளியவன்
17-சரீர சரீரீ பாவம் –
18-பிரதிபந்தகம் போக்கி
19-சாஸ்திரம் ஒன்றாலே அறிந்து கொள்ளும் படி உள்ளவன்
20-ஸ்ரீ யபதித்தவம்
21-சர்வ அந்தர்யாமி
22- மேன்மைகள்-இத்தால் ஐஸ்வர்யம் சொல்லிற்று –
அற முதல் நான்கவையாய் மூர்த்தி மூன்றாய் இருவகைப் பயனாய் ஒன்றாய் விரிந்து நின்றனை-
அறம் முதல் நான்கு அவை ஆய்–தருமம் முதலிய நான்கு புருஷார்த்தங்களையும் கொடுப்பவனாய்
மூன்று மூர்த்தி ஆய்–த்ரிமூர்த்தி ஸ்வரூபியாய்
இருவகைப் பயனாய் – ஸுக துக்கங்களிரண்டுக்கும் நிர்வாஹகனாய்
ஒன்று ஆய் விரிந்து நின்றனை –தான் ஒருவனாயிருந்தும் பிரபஞ்சம் முழுவதிலும் வியாபித்து நின்றாய்
தர்மார்த்த சகல புருஷார்த்த பிரதனுமாய் – ப்ரஹ்ம ருத்ராதிகளுக்கு நிர்வாஹகனாய் – ஸூக துக்கங்கள் இரண்டுக்கும் நிர்வாஹகனாய் சர்வமும் ஸ்வ பிரகாரமாக இருக்கச் செய்தே -அவற்றோடு ஓட்டற்று நின்றாய்-இத்தால் ஐஸ்வர்யம் சொல்லிற்று –
தர்மார்த்த காம மோஷங்கள் ஆகிற புருஷார்த்த சதுஷ்ட்யங்களுமாய்-
ப்ரஹ்ம ருத்ராதிகளுக்கு நடுவே ஸ்வ ரூபேண நின்று -அவர்களை சரீரமாகக் கொண்டு நின்று
ப்ரஹ்ம விஷ்ணு சிவாத்மிகாம் ஸ சம்ஜஞாம் யாதி பகவான் ஏக ஏவ ஜனார்த்தன -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்–என்னலாம் படி நிற்பானாய்
சுக துக்கங்களுக்கு நியாமகனாய்
காரண அவஸ்தையிலே சத் சப்த வச்யனாய்
சிருஷ்டி காலத்தில் வந்தவாறே–பஹூஸ்யாம் என்கிறபடியே – விஸ்த்ருதனாய் நிற்கிறாயும் நீ–
அறமுதல் நான்சுகையாய் –தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் நான்கு புருஷார்த்தங்களையும் அர்த்திகட்கு அளிப்பவன் என்கை.–மூர்த்தி மூன்றாய் – படைப்புத் தொழிலை நடத்துகைக்காக நான்முகனை ஆவேசித்தும் ஸம்ஹாரத்தொழிலை நடத்துகைக்காகச் சிவபிரானை ஆவேசித்தும் ரக்ஷணத் தொழிலை நடத்துகைக்குத் தனான தன்மையிலே இருந்தும் ஆகவிப்படி மூவுரு வினனாய் ஸ்ருஷ்டி ஸ்திதி ஸம்ஹார கர்த்தாவாயிரா நின்றாய் என்கை.-இருவகைப் பயனாய் – சேதநர் செய்யுங் கருமங்களுக்கெல்லாம் ஸுகமாவது துக்கமாவது பயனாகத் தேறும். கருமம் வாயிலாக அந்த ஸுக துக்கங்களுக்கு ப்ரயோஜகன் நீ என்கை.-ஒன்றாய் விரிந்து நின்றனை – ஸூக்ஷ்ம சிதசித்விசிஷ்ட ப்ரஹ்மமான தானே ஸ்தூல சிதசித்விசிஷ்ட ப்ரஹ்மமாகக் காணப்படுகின்றமையைக் கூறியவாறு.
மாயா வாமனனே மது ஸூ தா நீ அருளாய்
தீயாய் நீராய் நிலனாய் விசும்பாய் காலாயத்
தாயாய்த் தந்தையாய் மக்களாய் மற்றுமாய் முற்றுமாய்
நீயாய் நீ நின்ற வாறு இவை என்ன நியாயங்களே –
ஆக, இவ்வளவில் எழுகூற்றிருக்கை என்றதன் இலக்கணப்படி தொடுக்க வேண்டிய சொல் மாலைகள் முற்றுப் பெற்றன.
———–
23-ஸுலப்யம் –
செல்வம் மல்கு திருக்குடந்தை ஆராவமுதன்–நீர்மைக்கு எல்லையான இடத்தில் சரணம் புகுகிறார்
குன்றாமது மலர்ச்சோலை வண் கொடிப் படப்பை வரு புனல் பொன்னி மா மணி யலைக்கும்
செந்நெல் ஒண் கழனித் திகழ்வன முடுத்த கற்போர் புரி செய்கனக மாளிகை
நிமிர் கொடி விசும்பில் இளம் பிறை துவக்கும் செல்வம் மல்கு
தென் திருக் குடந்தை அந்தணர் மந்திர மொழியுடன் வணங்க
ஆடரவமளியிலறி துயில் அமர்ந்த பரம–
நின்னடியிணை பணிவன் வருமிடர் அகல மாற்றோ வினையே –
குன்றா மது–குன்றாத (நிறைந்த) தேனை யுடைய
மலர்ச் சோலை–பூக்கள் நிறைந்த சோலைகளை யுடையதும்
வண் கொடி படப்பை–வெற்றிலைத் தோட்டங்களை யுடையதும்
வரு புனல்–எப்போதும் பெருகுகின்ற தீர்த்தத்தை யுடைய
பொன்னி-காவேரியானது
மா மணி–சிறந்த ரத்னங்களை
அலைக்கும்–அலை யெறிந்து கழிக்கப் பெற்றதும்
செந் நெல் ஒண் கழனி –செந்நெற் பயிர்களாலே அழகிய கழனிகளை யுடையதும்
திகழ் வனம் உடுத்த–விளங்குகின்ற வனங்களை நாற்புறங்களிலு முடையதும்
கற்போர் புரி செய்–வித்வான்களுடைய நகரமாகச் செய்யப் பெற்றதும்
கனகம் மாளிகை நிமிர்–பொன் மயமான மாளிகைகளின்றும் மேல் முகமாய் ஓங்குகின்ற
கொடி–த்வஜங்களானவை
விசும்பில்–ஆகாயத்திலுள்ள
இளம் பிறை–பாலசந்திரனை
துவக்கும்–ஸ்பர்சிக்கப் பெற்றதும்
செல்வம் மல்கு–செல்வம் நிறைந்ததுமான
தென் திருகுடந்தை–தென் திருக்குடந்தையிலே
அந்தணர்–பிராமணர்கள்
மந்திரம் மொழியுடன் வணங்க–வேத வாக்குகளைச் சொல்லிக் கொண்டு வணங்ககும்படியாக
ஆடு அரவு அமளியில்–படமெடுத்தாடுகிற ஆதிசேஷனாகிற சயனத்தில்
அறி துயில் அமர்ந்த–யோக நித்திரை செய்வதில் ஆஸக்தனான
பரம –ஸர்வேச்வரனே!
வரும் இடர் அகல–இந்த ஸம்ஸாரத்தில் நேரக் கூடிய துக்கங்களை நீங்க
நின் அடி இணை பணிவன் –உன்னுடைய உபய பாதங்களை ஆச்ரயிக்கின்றேன்
வினை–ஸம்ஸாரத் துன்பங்களை
மாற்று–போக்கி யருள வேணும்
நீர்மைக்கு எல்லையான இடத்தில் சரணம் புகுகிறார்–
குன்றா மது மலர்ச் சோலை--குன்றாத மது வெள்ளத்தை யுடைத்தான பூஞ்சோலை – ஆராவமுத ஆழ்வாருடைய கடாஷம் ஆகிற அமுத வெள்ளத்தாலே வளருகிற சோலை யாகையாலே நித்ய வசந்தமாகச் செல்லுகிறது –வண் கொடிப் படப்பை- அழகிய கொடிக்கால்களையும் நீர் நிலத்தையும் யுடைய-வரு புனல் பொன்னி மா மணி யலைக்கும் செந்நெல் ஒண் கழனித் திகழ் வன முடுத்த –
பெருகி வாரா நின்ற-திருப் பொன்னி மஹார்க்கமான ரத்னங்களைக் கொழித்து ஏற வருகிற–இத்தால்
விளைகிற சென்நெல்லையும் யுடைத்தாயாகையாலே அழகிய கழனியையும் யுடைத்தாய் விளங்கா நின்ற அழகிய வனங்களாலும் சூழப் பெற்ற-கற்போர் புரிசை –-வித்வான்கள் படுகாடு கிடக்கும் நகரி-கனக மாளிகை–பொன்னாலே செய்யப் பட்ட மாளிகை-நிமிர் கொடி விசும்பில் இளம் பிறை துவக்கும்–
அதில் நிமிரா நின்றுள்ள கொடிகள் சந்த்ரனைச் சென்று துவக்கும் –செல்வம் மல்கு தென் திருக் குடந்தை--நிரதிசயமான சம்பத்தையும் போக்யதையும் யுடைய திருக் குடந்தையிலே-அந்தணர் மந்திர மொழியுடன் வணங்க- அநந்ய பிரயோஜனரான பிராமணர் ரஹச்யமான ஸூக்த்தங்களைக் கொண்டு ஆஸ்ரயிக்க-ஆடரவமளியி லறி துயில் அமர்ந்த பரம–தன்னுடைய ஸ்பர்சத்தாலே விரிக்கப் பட்ட
பணங்களை யுடைய திரு வநந்த வாழ்வான் ஆகிற படுக்கையில் ஜகத் ரஷணத்துக்காக உணர்ந்து கொண்டு கண் வளர்ந்து அருளுகையாலே சர்வேஸ்வரன் ஆனவனே-ஆடரவு- திரு வநந்த வாழ்வான் உடைய உஸ்வாச நிஸ்வாசங்களாலே தூங்கு தொட்டிலைப் போலே என்னவுமாம் –
குன்றாத மதுவையும் மலரையும் யுடைத்தான சோலையையும் யுடைத்தாய் அழகிய கொடிகளை யுடைத்தான தோட்டங்களையும் யுடைத்தாய் மாறாத ஜல சம்ருத்தியையும் யுடைத்தான பொன்னி பாய்ந்து ரத்னங்களைக் கொழித்து ஏறிடா நிற்பதாய் அழகிய சென்நெல்லையும் யுடைத்தான கழனிகளை யுடைத்தாய் திகழா நின்றுள்ள வனத்தை சுற்றிலே யுடைத்தாய் – தொழில் ஓரப்படா நின்றுள்ள மதிளையும் யுடைத்தாய் பொன்னாலே செய்யப் பட்ட மாளிகைகளிலே நட்ட கொடிகளானவை ஆகாசத்தில் சஞ்சரிக்கிற சந்த்ரனை துவக்கினாலும் சுற்றிடா நிற்பதாய் நிரவதிக சம்பத்தையும் போக்யதையும் யுடைத்தான திருக் குடந்தையிலே பிராமணர் வேத ஸூக்த்தங்களைக் கொண்டு ஆஸ்ரயிக்க உன்னோட்டை ஸ்பர்சத்தாலே விகசிதமான பணங்களை யுடைய திரு வநந்த வாழ்வான் ஆகிற படுக்கையிலே ஜகத் ரஷணத்திலே அவஹிதனாய்க் கொண்டு கண் வளர்ந்து அருளுகிற சர்வாதிகனே –
நின்னடியிணை பணிவன் வருமிடர் அகல மாற்றோ வினையே –
வரும் இடர் அகல–இந்த ஸம்ஸாரத்தில் நேரக் கூடிய துக்கங்களை நீங்க
நின் அடி இணை பணிவன் –உன்னுடைய உபய பாதங்களை ஆச்ரயிக்கின்றேன்
வினை–ஸம்ஸாரத் துன்பங்களை
மாற்று–போக்கி யருள வேணும்
உன்னுடைய திருவடிகளிலே சரணம் புகுந்தேன் – இத்தை அனுபவிக்கைக்கு விரோதியைப் போக்கி அருள வேணும் – இத்தால் – இஷ்டப் பிராப்திக்கும் அநிஷ்ட நிவாரணத்துக்கும் சித்தமான உபாயத்தை பற்றிவிடுகிறார் –
என்னுடைய ஸ்வரூப அனுரூபமாக தேவரீர் திருவடிகளிலே சரணம் புகுந்தேன் –-நீயும் உன்னுடைய ஸ்வரூப அனுரூபமாக என்னுடைய சம்சாரிக வருத்தத்தைக் கழித்துத் தர வேணும் -என்கிறார்-
இனிமேலுள்ள சில அடிகள் ஸ்தோத்ர ஸமாபநம்.-“ஒரு பேருந்தி“ என்று தொடங்கி “ஒன்றாய் விரிந்து நின்றனை“ என்னுமளவும், எம்பெருமான் ஆச்ரிதர்களைக் காத்தருள்வதற்காகச்செய்த செயல்களையும் மற்றும் அவனுடைய ஸ்வரூப ஸ்வபாவங்களையும் பரக்கப் பேசி மேற்கூறிய திருக்குணங்களெல்லாம் செவ்வனே விளங்கத் திருக்குடந்தையில் கிடக்கிற கிடையிலே ஈடுபட்டு அங்கே சரணாதி பண்ணித் தலைக் கட்டுகிறார்.
திருக்குடந்தையின் நீர்வளம் நிலவளம் முதலியவற்றைச் சில விசேஷணங்களால் சிறப்பித்துக் கூறுகின்றார். எப்போதும் வற்றாத தேன் வெள்ளங்களை யுடைய பூஞ்சோலைகள் சூழ்ந்ததும், பல பல ரத்னங்களைக் கொழித்துக் கொண்டு வருகிற காவிரி நீர் பாயப்பெற்றதும், அக் காவியின் நீர் வளத்தாலே செந் நெற்பயிர்கள் நன்றாக விளையப்பெற்ற கழனிகள் கண்ட விடமெங்கும் ஓங்கப் பெற்றதும், வித்வான்கள் வாழப் பெற்றதும், சந்திர மண்டலம் வரையில் நீண்டு விளங்குகின்ற கனக மாளிகைகள் திகழப் பெற்றதும், பல்வகைச் செல்வமும் நிறையப் பெற்றதுமான திருக்குடந்தையிலே அந்தணர்கள் புருஷ ஸூக்தம் முதலிய வேத வாக்கியங்களை அநுஸந்திதுக் கொண்டு வந்து பணியும்படியாக சேஷ சயனத்திலே திருக் கண் வளாந்தருளும் நெடுமாலே! எனது தாபமெல்லாம் தீரும்படி உன்றன் திருவடி யிணைகளைப் பணிகின்றேன். இனி யாகிலும் எனது ஸம்ஸார தாபங்கள் அருள் புரிய வேணும் என்று ஆர்த்தராய்ச் சரணம் புகுந்து தலைக் கட்டினராயிற்று.
கற்போர் புரி செய் என்றவிடத்து இரண்டு வகையான பாடமும் அதற்கு ஏற்ப அர்த்த பேதமும் உண்டு, – புரி செய் என்பது ஒரு பாடம், புரிசை என்பது மற்றொரு பாடம்.-“வித்வான்கள் படுகாடு கிடக்கும் நகரி“ என்ற பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்ரீஸூக்திக்குத் தகுதியாகப் புரி செய் என்ற பாடம் கொள்ளத்தக்கது, புரி என்ற வடசொல் நகரமெனப் பொருள்படும், கற்போர்களுடைய (வித்வான்களுடைய புரியாகச் செய்யப்பட்ட தென்க. மற்றொரு சிறிய வியாக்கியானத்திலே “தொழில் ஓரப்படா நின்றுள்ள மதிள்களையு முடையதாய்“ என்ற ஸ்ரீஸூக்திக்குத் தகுதியாக புரிசை என்ற பாடம் கொள்ளத் தக்கது. கற்பு ஓர் புரிசை“ என்று பிரித்து, நல்ல வேலைப்பாடுகளையுடைய திருமதில்களை யுடைத்தான என்று கொள்க. புரிசை என்ற ஒரு பாடத்திலேயே இரண்டு வகைப் பொருள்களையும் பொருந்த விடலா மென்பாரு முளர் நிற்க-கனக மாளிகைகளினின்றும் நிமிர்ந்த கொடியானது விசும்பி விளம்பிறையைத் துவக்கு மென்ற அதிசயோக்தியினால் அவ்விடத்துத் திருமாளிகைகளின் ஓக்கம் தெரிவிக்கப்பட்டதாகும்.—ஆடு அரவு – எம்பெருமான் எப்போதும் தன்னோடு அணைந்திருக்கப் பெற்றதனால் மகிழ்ச்சிக்குப் போக்கு வீடாகப் படமெடுத்தாடுவன் திருவனந்தாழ்வான். அமளி – படுகை. அறிதுயில் –ஜாகரணத்தோடு கூடிய நித்ரை, அதாவது யோக நித்ரை* உறங்குவான்போல் யோகு செய்யும் பெருமானிறே.
ஆக இப்பிரபந்தத்தால் – தம்முடைய ஆர்த்தி யெல்லாந் தோற்றத் திருவடிகளிலே தீர்க்க சரணாகதி பண்ணியும் இன்னும் இவரைக் கொண்டு சில திவ்யப் ப்ரபந்தங்களை வெளியிடுவித்து உலகத்தை வாழ்விக்க வேணுமென்று திருவுள்ளம் பற்றிய எம்பெருமான் இவ்வாழ்வார்க்கு வந்து முகங்காட்டா தொழியவே, இனி மடலூரைப் புகுகிறார் என்று – மேல் திருமடல் பிரபந்தத்தோடே இதற்கு ஸங்கதி கண்டு கொள்க.
—————
இடம் கொண்ட நெஞ்சத்து இணங்கிக் கிடப்பது என்றும் பொன்னித்
தடம் கொண்ட தாமரை சூழும் மலர்ந்த தண் பூம் குடந்தை
விடம் கொண்ட வெண் பல் கருந்துத்தி செங்கண் தழல் உமிழ் வாய்
படம் கொண்ட பாம்பணைப் பள்ளி கொண்டான் திருப் பாதங்களே –-ஆராவமுத ஆழ்வார் உடைய திருவடி இணைகள் ஆழ்வார் திரு உள்ளத்தில் பொருந்தி பெறாமல் இருப்பதை- ஆழ்வார் அனுசந்திப்பதாக ஸ்ரீ கம்ப நாட்டாழ்வார் அருளிச் செய்கிறார்–
இடம் கொண்ட நெஞ்சத்து இணங்கிக் கிடப்பன என்றும்-விசாலமான என் நெஞ்சின் உள்ளே எப்போதும் பொருந்தி இருப்பவைகளாம் –பொன்னித் தடம் கொண்ட தாமரை சூழும் மலர்ந்த தண் பூம் குடந்தை-காவேரியின் கரையில் உள்ளதும்-நால் புறங்களிலும் தாமரை பூக்கள் மலரப் பெற்றதும்-குளிர்த்தி பொருந்தியதும்-அழகியதுமான திருக்குடந்தையிலே-விடம் கொண்ட வெண் பல் கருந்துத்தி செங்கண் தழல் உமிழ் வாய்-விஷமுள்ள வெளுத்த பற்களையும் கரிய துத்தியையும் சிவந்த கண்களையும் நெருப்பை கக்குகிற வாயையும்-படங்கொண்ட பாம்பணைப் பள்ளி கொண்டான் திருப் பாதங்களே -படங்களையும் உடைய திரு வநந்த ஆழ்வான் ஆகிற சயனத்திலே பள்ளி கொண்டு அருளும் ஆராவமுதனுடைய திருவடிகள் ஆனவை –ஆழ்வார் அனுசந்திக்கிற பாவனையாகவே அருளிச் செய்யப் பெற்ற பாசுரம் –காவேரி ஆற்றின் கரையின் உள்ள பரம போக்யமான திருக் குடந்தையிலே திரு வநந்த ஆழ்வான் மேலே கண் வளர்ந்து அருளும் ஆராவமுதனுடைய திருவடிகள்
ஒரு காலும் என் நெஞ்சை விட்டு நீங்காது–
—
24 திவ்ய பிரபந்தங்களிலே ஒரு திவ்ய பிரபந்தம் முழுவதுமே ஆராவமுதனுக்கு -பக்கம் நோக்கு அறியாத பரகாலன்-பாட்டுப் பிச்சன் அரங்கன் -மடல் அவனுக்கே மதிள் உனக்கு-அதில் மற்ற திவ்ய தேசங்களையும் பாடி அக் குறை தீர்க்கவே திரு எழு கூற்று இருக்கை-அமலனாதி பிரான் -திருவேங்கடத்துக்கும் உண்டே-திருமாலை -மதுரையும் உண்டே திருப்பள்ளி எழுச்சி -திரு அயோத்யா–
ஏழு அடுக்குகள் -இருப்பிடம் -தேர்-ஆழ்வார் எழுவர் மங்களா ஸாஸனம்
வேதம் -கிருஷ்ண யஜுர் -ஸூர்ய நாராயணன் -தேவர்கள் பார்த்து பொங்கும் பரிவு -விழாமல் இருக்க தேர் அமைக்க-பா அணி -ஸப்த சந்தஸ்ஸூ க்கள் -சொல்லால் தேர்
காயத்ரி ஜெகதீ -தேர் சக்கரம்
உஷ்ணிக் பிரஷ்டுப் -இரண்டு தேர் கட்டைகள் bambar
அனுஷ்டுப் பந்தி -இரண்டு குதிரைகள்
ப்ருஹத் தேர் மேடை
சாந்தோரஹம் -தேரில் சஞ்சரிக்கிறான்-கொடி –கும்பகோணம் வெற்றிலை இன்றும் சிறப்பு உண்டே
கல் தேர் -கர்பக்ருஹம் –குதிரையும் யானையும் கட்டப்பட்ட தேர் -சாகா யானை போல் ஸம்ஹிதா குதிரை போல் -வேதத்தில் உண்டே
மரத் தேர் -சித்திரத் தேர்-சொல் தேர் இது-ஆசு கவி மதுர கவி விஸ்தார கவி சித்ர கவி -நாலு கவி
ஸம்ஸார துக்கம் -பாரமாய் பழ வினை பற்று அறுக்க ஆராவமுதன் இடம் சரணாகதி
சார்ங்க அம்சம் -சார்ங்க பாணி
நம்மாழ்வார் -ஆராவமுதே -சரணாகதி பண்ணிக் காட்டி அருளினாரே
தேர் தட்டில் தானே சரம ஸ்லோக உபதேசம் -அதனாலும் -தேரில் உள்ள பெருமாள் திருவடிகளைப் பற்றுகிறார்
சொல் தேரில் அமர்த்தி சரணாகதி -ரத பந்தனம்
46 வரிகள்
36 வரிகள் தேர் போன்று
10 வரிகள் அமுதனைப்பற்றி -தசாவதாரம் அமுதன்
ப்ருஹதீ பா வகையில் -36 உண்டே
3-5-7-9-11-13-13-பெட்டிகள் ஏழிலும்
அமுதனின் 18 குணங்களும் உண்டே இதில் -18- அத்யாயம் –சரண்யத்வம்
18 குணங்கள் விவரணம், அதிலும் ஸர்வ போக்யத்வம் , தன் திருமேனி அழகை தானே பருக விழைந்து உத்தான சயனம் -பின்னழகு ரசித்து பின் முன் அழகை ரசிக்க,ஆராவமுதே
1-காரணந்து த்யேய -ஆதி மூலம் -ஒரு பேர் உந்தி –அயனை ஈன்றனை
2- விரோதி நிரஸனம் -தோட்டம் வைத்தவன் தண்ணீர் விடுவான் -இலங்கை செற்ற பெருமாள்
3-ஆஸ்ரித ரக்ஷணம் -ஒரு மாணாகி –அளந்தாயே
4-ஆபத் ஸஹத்வம் -தொழும் காதல் வேழத்தை –மடுவில் –
5-பல பிரதன் -முத்தீ -கர்ம ஞான பக்தி யோக -உபாயாந்தர பரர்களுக்கும் பலன் தருபவன் நீயே –
6-பரத்வம் –ஆறு பொதி சடையோன் -அறிய முடியாத -ஈஸ்வரோஹம் -அதுவும் அவனது இன்னருளே
சின் முத்திரை -கட்டை விரலை தானாக கீழே இறக்க முடியாதே -மற்ற விரலை கீழே தானாக தள்ளி
7-ஏழு உலகு எயிற்றிலே கொண்டாயே –ஸம்ஸார உத்தாரகத்வம் -ஸுசீல்யம் ஸுலப்யம்
8-இனிமை –போக்யத்வம்-ஹிதம் சொல்லும் பொழுதும் பிரியமாக -ஆறு சுவைப் பயனும் நீயே
பஞ்சாயுதங்களும் அமுதனும் -சுடர் விடும் ஐம்படை
மூலவர் உத்சவர் பின் அழகைப்பார்த்தி மயங்கி படுக்க -கிடந்தவாறு எழுந்து -சாக்கி -முன் அழகை
ஆராவமுத ஆழ்வான் -யாருக்கு சொல்லாமல் -தனக்கும்
9-சர்வ போக்யத்வம் உண்டே-ஆபத்தைப் போக்கும் அழகு -ஐம்படை ஏந்தி ரஷிக்கத் தயாராக உள்ளான் –-வில் இருக்கும் அம்பு இருக்காதே-பாபங்களை நோக்கி புறப்பட்டு திரும்பாமல் இருக்கிறதாம்
10-ஸர்வ பல ப்ரதத்வம் –நான்கு தோள் முந்நீர் வண்ணா -நான்கு புருஷார்த்தங்கள்-maal இதனாலே அவன் பெயர் -திரு மால்
11- ஸ்ரீ யபத்வம் -வருட -யோக நித்திரை -அறி துயில் அமர்ந்தனை
12- ஸூலப ஆராதனை -வர்ணாஸ்ரம கர்ம அனுஷ்டானம் திரு ஆராதனமாகக் கொண்டாயே
13- சர்வ சரீரீ -ஐம் பெரும் பூதமும் நீயே –ஆத்மா சரீரம் -அந்தர்யாமி -உடல் மிசை உயிர் எனக் கரந்து எங்கும் பரந்துளன்
14- தடைகளைத் தகர்த்து -ஏழு விடை செற்றாயே –
15-ஸாஸ்த்ர யோநித்வாத் –சாஸ்திரம் ஆச்சார்ய முகமாகவே கற்க -மறை -ஆறு வகை சமயமும் அறிய முடியாத நிலை
16-வேதாந்த தத்வ சிந்த்தாம் -மஹா லஷ்மி – ஐம்பால் ஓதி திருவை ஆகத்து இருத்தி –
17- சித் அசித் விசிஷ்ட -ஏகமேவ அத்விதீயம்
18- ஸுலப்யம் -சீரார் செந்நெல் கவரி வீசும் -செல்வம் மல்கும் திருக் குடந்தை –ஞானம் பக்தி வைராக்யம்
தென் -அழகான-வைதிக விமானம்-வேத கோஷம் ஒலிக்கும்-ஆடு அரவு -அமுதம் அனுபவித்து ஆடிக்கொண்டே இருக்கும் பரமன்-சிவனும் பல வடிவங்களில் -மதியத்தில் இவனே -ஸ்பஷ்டம் பரத்வமும் ஸுலபயமும்-நின் அடி இணை பணிவேன் வரும் இடர் -வந்து கொண்டே இருக்குமே -அகல -பாற்று – உன்னையே அனுபவிக்கும் படி அருள வேணும் –
————————————————————————–
ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்