Thiruvonum's Weblog

அகில புவந ஜன்ம ஸ்தேம பங்காதி லீலே!(1)
விநித விவித பூத விராத ரக்ஷைக தீக்ஷே |(2)
ஸ்ருதி சிரஸி விதீப்தே!(3) பிரஹ்மணி! (4) ஸ்ரீநிவாஸே !
பவது மம பரஸ்மிந் சேமுஷி பக்தி ரூபா ||-இஷ்ட தேவதையான ஸ்ரீநிவாஸனுக்குச் செய்யப்பட மங்கள ஸ்லோகம் இது.

பாராசர்ய வசஸ்ஸுதா₄ம் உபநிஷத் து₃க்₃தா₄ப்₃தி₄ மத்₄யோத்₃த்₄ருதாம்
ஸம்ஸாராக்₃நி விதீ₃பந வ்யபக₃த ப்ராணாத்ம ஸஞ்ஜீவநீம் |
பூர்வாசார்ய ஸுரக்ஷிதாம் ப₃ஹுமதி வ்யாகா₄த தூ₃ரஸ்தி₂தாம்
ஆநீதாம் து நிஜாக்ஷரை : ஸுமநஸ: பௌ₄மா: பிப₃ந்து அந்வஹம் ||இரண்டாவது மங்கள ஸ்லோஹம்-

ப்ரபத்யே ப்ரணவாகாரம் பாஷ்யம் ரங்கமிவாபரம் |
பரஸ்ய ப்ரஹ்மணோ யத்ர சேஷித்வம் ஸ்புடமீக்ஷ்யதே ||

யதீந்த்ர க்ருத பாஷ்யார்த்தா யத் வ்யாக்யாநேந   தர்சிதா:
வரம் ஸுதர்சனார்யம் தம் வந்தே கூர குலாதிபம்-ஸ்ருத  ப்ரகாசிகா பட்டருடைய தனியன்:

——-

ஸமந்வய அத்யாயம் – வேத வாக்கியங்கள் எல்லாம் பரமாத்மாவையே ஜகத்துக்குக் காரணம் என்று சொல்லுகின்றன என்கிறார்

இயற்கையே -ப்ரக்ருத்தியே காரணம் என்பாரும்
ஜீவாத்மாவே காரணம் என்பாரும் உண்டே
ஆகவே ஆராய்ந்து ஸித்தாந்தம் நிரூபிக்க வேண்டுமே
வெவ்வேறு விதமான வேத வாக்யங்களைக் கொண்டு நிரூபிப்பதால் நான்கு பாதங்கள்

முதல் பாதம் – மிகவும் தெளிவற்ற அடையாளங்களால் ஜீவாத்மாவையையோ ப்ரக்ருதியையோ ஜகத் காரணம் என்று சொல்வது போல் தோன்றும் வேத வாக்கியங்களை ஆராய்ந்து, அவையும் பரமாத்மாவையே சொல்கின்றன என்னுதல்

இரண்டாம் பாதம் – சிறிது தெளிவற்ற அடையாளங்களைக் கொண்ட வாக்கியங்களை
ஆராய்தல்

மூன்றாம் பாதம் – சிறிது தெளிவான அடையாளங்களைக் கொண்ட வாக்கியங்களை
ஆராய்தல்

நான்காம் பாதம் – மிகவும் தெளிவான அடையாளங்களைக் கொண்ட வாக்கியங்களை
ஆராய்தல்

——–

1.2.1 ஸர்வத்ர ப்ரஸித்தி₂ அதி₄கரணம்
சாண்டில்யர் காட்டும் ப்ரஹ்ம வித்யை

முதல் பாதத்திற்கும் மேல் பாதங்க்ளுக்கும் ஸங்கதி
ப்ரஹ்ம ஸூத்ரங்களின் முதல் அத்யாயமான ஸமந்வய அத்யாயத்தில், உபநிஷத்தில் ஜகத் காரணத்தைப் பற்றிப் பேசும் வாக்கியங்கள் அனைத்துமே பரமாத்மாவிடம் தான் பொருந்துகின்றன என்று காட்டுகிறார் வ்யாஸர். அதில் முதல் பாதத்தில் உள்ள 11 அதிகரணங்களால் ஜகத்காரணமான ப்ரஹ்மம் அனைத்து சேதந மற்றும் அசேதநப் பொருள்களைக் காட்டிலும் வேறுபட்டது என்று நிரூபித்தார் வ்யாஸர். இனி இரண்டாவது பாதத்தைத் தொடங்கலாம்.

முதல் அத்யாயத்தில் முதல் பாதத்துக்கும், மேல் உள்ள மூன்று பாதங்களுக்கும் பல விதமான ஸங்கதிகள் உள்ளன.

1. ’ஜந்மாத்₃யஸ்ய யத:’ என்ற ஸூத்ரத்தில் ஜகத்துக்குக் காரணமாக இருத்தல் என்பது ப்ரஹ்மத்தின் இலக்கணம் என்று சொல்லப்பட்டது. இனி, அந்த ப்ரஹ்மம் பரமாத்மாவே என்று நிரூபிக்க இரண்டு விஷயங்களை நிரூபிக்க வேண்டும்.
   (i) அயோக₃ வ்வவச்சே₂த₃ம் – ஜகத்துக்குக் காரணமாக இருக்கும் தன்மை பரமாத்மாவுக்குப் பொருந்தும் என்று காட்டுவது – இதுவே முதல் பாதத்தில் பெரும்பாலும் செய்யப் பட்டது.
   (ii) அந்ய யோக₃ வ்யவச்சே₂த₃ம் –ஜகத்துக்குக் காரணமாக இருக்கும் தன்மை பரமாத்மாவைத் தவிற வேறு யாருக்கும் பொருந்தாது என்று காட்டுவது –
   இதுதான் மேலுள்ள மூன்று பாதங்களால் செய்யப் படுகிறது.

34 அதிகரணங்கள் -முதல் அத்தியாயத்தில் உள்ளன –
பிரதம -பாதம் -அயோக விவச்சேதம் -அர்ஜுனன் வில்லாளியே-ப்ரஹ்மத்திடம் ஜகத்காரணம் உள்ளது
த்ரிபாதி -அந்ய யோக வியவச்சேதம் –மூன்று பாதங்களும் சேர்ந்து -அர்ஜுனன் தான் வில்லாளி –ப்ரஹ்மம் மட்டுமே ஜகத் காரணம்-வேறு யாரிடமும் இல்லை -பொருந்தாது என்று நிரூபணம்

1. முதல் அத்யாயத்தில் ஒவ்வொரு அதிகரணத்திலும், உபநிஷத்தில் ஓரிடத்தில் இருக்கும் ஏதோ ஒரு அடையாளத்தைக் கொண்டு தான் பூர்வ பக்ஷீ கேள்விகளை எழுப்புகிறார் – ப்ரதானம் அல்லது ஜீவன் அல்லது ஆகாசம் அல்லது ஸூர்யன் ஜகத் காரணமாக இருக்கட்டுமே என்று. இவ் விடத்தில், பூர்வபக்ஷீ உபயோகிக்கும் அடையாளங்களைப் பிரிக்கிறார் வ்யாஸர் –
   (i)முதல் பாதத்தில் மிகவும் தெளிவற்ற அடையாளங்கள்
   (ii) இரண்டாம் பாதத்தில் சற்று தெளிவற்ற அடையாளங்கள்
   (iii) மூன்றாம் பாதத்தில் தெளிவான அடையாளங்கள்
   (iv) நான்காம் பாதத்தில் மிகவும் தெளிவான அடையாளங்கள் என்று.

(அத்யந்த அஸ்பஷ்ட தரம் லிங்கம் -ராமன் விஷ்ணுவின் அவதாரம்
அஸ்பஷ்டம் லிங்கம் -ராமன் தசரதனின் மகன்
ஸ்பஷ்டம் லிங்கம் -தசரதனின் மகனான mஅயோத்யைக்கு அரசன் -பரதனும் கொஞ்ச காலம்
அத்யந்த ஸ்பஷ்ட தரம் லிங்கம் -சீதைக்கு மணாளன்)

1. முதல் பாதத்தில் ஜகத் காரணமான ப்ரஹ்மம் சேதன-அசேதன பொருள்களைக் காட்டிலும் வே றுபட்டது என்று நிரூபிக்கப்பட்டது.
   இரண்டாம் பாதத்தில், சேதன-அசேதனங்களை சரீரமாகக் கொண்டது ப்ரஹ்மம் என்று கூறும் வாக்கியங்களை ஆராய்கிறார் வ்யாஸர்.
   மூன்றாம் பாதத்தில், சேதன-அசேதனங்களைத் தாங்கக் கூடியது ப்ரஹ்மம் என்று கூறும் வாக்கியங்களை ஆராய்கிறார் வ்யாஸர்.
   நான்காம் பாதத்தில், ஸாங்க்ய மதம் சொல்லுவது போல் இருக்கும் வாக்கியங்களை ஆராய்கிறார்.

சேதன அசேதன-விஸ்வம்-விலக்ஷணம்-முதல் பாதம்
விஸ்வம் வபு -சரீரமாக இருக்கும் வாக்கியங்கள் -இரண்டாம் பாதம்
விஸ்வ -ஆதாரம் -தாங்குபவன் -மூன்றாம் பாதம்
சாங்க்ய -ப்ரக்ருதியே போன்ற வாக்கியங்கள் -நான்காம் பாதம்

இப்படி பல விதமான சங்கதிகள் உண்டு –

ஸர்வத்ர ப்ரஸித்தி அதிகரணத்தின் பின்புலம்
ஸங்கதி – 1.1.11 இந்த்ர ப்ராண அதிகரணத்தில், ஒரு வேதப்பகுதியே பரமாத்மாவைப் பற்றிப் பேசுகிறபடியால் தொடக்கத்தில் இருக்கும் ஜீவனைப் பற்றிப் பேசும் ஒரு வாக்கியத்துக்கு வேறு பொருள் கொள்ள வேண்டும் என்று கூறப்பட்டது. அந்த அடிப்படையில் தான் 1.2.1 ஸர்வத்ர ப்ரஸித்தி அதிகரணத்தில் பூர்வ பக்ஷீ கூறுகிறார் – இங்கு வேதப் பகுதியே ஜீவனைப் பற்றிப் பேசுகிற படியால், ஜீவன் தான் ஜகத் காரணம் என்று கொள்ள வேண்டும் என்று.

விஷய வாக்யம் – சாந்தோக்ய உபநிஷத்தில் 3ஆம் அத்யாயத்தின் 14ஆம் பகுதி – “சாண்டில்ய வித்யை ”
ஸர்வம் க₂ல்வித₃ம் ப்₃ரஹ்ம தஜ்ஜலாநிதி ஸாந்த உபாஸீத –
இந்த உலகனைத்தும் ப்ரஹ்மத்திடமிருந்து உண்டாகி-ப்ரஹ்மத்திடம் லயம் அடைந்து ப்ரஹ்மத்தால் காக்கப் படுகிறபடியால் ப்ரஹ்ம மயமானது என்று புரிந்து கொண்டு, சாந்தி (விருப்பம் வெறுப்பு கோபம் முதலானவை விலகுதல்)உடையவனாய் உபாஸநம் செய்யக் கடவன்.

மநோமய: ப்ராண ஶரீரோ பா⁴ரூப: ஸத்ய ஸங்கல்ப
ஆகாஶாத்மா ஸர்வ கர்மா ஸர்வ காம: ஸர்வ க³ந்த:⁴ ஸர்வ ரஸ:
ஸர்வ மித³ம் அப்⁴யத்த அவாககீ அநாத³ர: ॥ 3.14.2॥
த்யானிக்கப்பட வேண்டிய ப்ரஹ்மத்தின் குணங்களைச் சொல்கிறது

12 குணங்களைச் சொல்கிறது-மேல் ஸூத்ர விளக்கத்தில் பார்ப்போம்

ஏஷ மே ஆத்மா அந்தர் ஹ்ருʼத³யே அணீயாந் வ்ரீஹேர்வா யவாத்³வா
ஸர்ஷபாத்³வா ஶ்யாமா காத்³வா ஶ்யாமாக தண்டு³லாத்³வா
ஏஷ மே ஆத்மா அந்தர் ஹ்ருʼத³யே ஜ்யாயாத் ப்ருʼதி²வ்யா ஜ்யாயாந் அந்தரிக்ஷாஜ் ஜ்யாயாந் தி³வோ ஜ்யாயாந் ஏப்⁴யோ லோகேப்⁴ய: ॥ 3.14.3॥

அரிசியை விட -கோதுமையை விட கடுகை விட சோளப் பொறியை விட சிறியதாக இருந்தும் பிருத்வி மண்டலம் விடவும் அந்தரிக்ஷ லோகம் விட பெரியவர்
அவ்வளவு பெரியவர் நம்மை -கொள்ள இவ்வளவு சிறியதாக — கண் காண நிற்கில் ஆணை இட்டு விலக்கும் என்று -நாள் பார்த்து இருக்கும் –
இந்த ப்ரஹ்மம் நுண்ணியவராய் என் ஹ்ருதயத்திற்குள் இருக்கிறார்.
ஹ்ருதயத்திலிருக்கும் இந்த ப்ரஹ்மம் பூமி, ஆகாசம் முதலானவற்ணறக் காட்டிலும் பெரியது.

ஏதம் இத꞉ ப்ரேத்ய அபி₄ஸம்ப₄விதோ அஸ்மி – அந்த ப்ரஹ்மத்தை நான் ஸம்ஸாரத்திலிருந்து முக்தி அடைந்த பிறகு நான் அடைந்து அநுபவிக்கப் போகிறேன்-

.இதி யஸ்ய ஸ்யாத் அத்₃தா ₄ ந விசிகித் ஸாஸ்தி – இவ்வாறு எவன் ஸந்தேஹத்துக்கு இடமளிக்காமல் உறுதியோடு உபாஸனம் செய்கிறானோ , அவனுக்குப் பயன் கிடைக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை

இதி ஹ ஸ்மாஹ சாண்டில்ய சாண்டில்ய ꞉ – இவ்வாறு சாண்டில்யர் உபதேசித்தார்.

ஸந்தேஹம் – இங்கு உபாஸிக்கப் பட வேண்டிய பொருளாச் சொல்லப்படும் ப்ரஹ்மம் ஜீவனா?

ஜீவனே இங்கு சொல்லப்படும் ப்ரஹ்மம் என்று பூர்வ பக்ஷம்
பூர்வபக்ஷம் – இங்கு உபாஸிக்கப் பட வேண்டிய ஜகத் காரணமாகச் சொல்லப்படும் ப்ரஹ்மம்-ஜீவாத்மாவே –
காரணங்கள்-

1-ஸர்வம் க₂லு இத₃ம் ப்₃ரஹ்ம” அதாவது “இந்த உலகனைத்தும் ப்ரஹ்மம் அன்றோ ” என்று முதலில் சொல்லப் படுகிறது. ’இந்த உலகம்’ என்று சேதன அசேதநப் பொருள்கள் அனைத்தும் சொல்லப் படுகின்றன. இவை அனைத்தாகவும் ப்ரஹ்மமே இருக்கிறது என்று கூறப் படுகிறது. இது பொருந்த வேண்டும் என்றால் ப்ரஹ்மம் என்பது ஜீவாத்மா என்று தான் கொள்ள வேண்டும்.
ஜீவாத்மா தான் அநாதி காலமாக அஜ்ஞாநத்தால் மூடப்பட்டு, பாபம் மற்றும் புண்யம் என்ற
கர்மங்களைச் சேர்த்து, அதன் விளைவாக உலகிலுள்ள பொருள்களாக ஆகிறார். பரமாத்மாவோ எவ் விதமான குற்றமும் அற்றவர் என்று சொல்லப்படுகிறபடியால், அவர் இந்த உலகமாக ஆகுவது பொருந்தாது

2-“ஜீவாத்மாவைக் குறிக்கவும் ’ப்ரஹ்மம்’ என்ற சொல் பயன்படுத்தப் படுவதைக் காணலாம். -கண்ணனே கீதையில் “நிர்தோ₃ஷம் ஹி ஸமம் ப்₃ரஹ்ம” அதாவது ’தூய்மையான நிலையிலிருக்கும் ஜீவாத்மாவாகிய ப்ரஹ்மம்” என்கிறார்-

இஹைவ தைர்ஜித ஸர்கோ யேஷாம் ஸாம்யே ஸ்திதம் மந–
நிர்தோஷம் ஹி ஸமம் ப்ரஹ்ம தஸ்மாத் ப்ரஹ்மணி தே ஸ்திதா—৷৷5.19৷৷
ப்ரக்ருதி சம்பந்த ரூப தோஷம் அற்றதாய் அதனாலேயே சமமாய் இருப்பதான ஆத்ம வஸ்துவே அன்றோ ப்ரஹ்மம் எனப்படுகிறது

3-மேலும், “தஜ்ஜலாந்” அதாவது “இவ்வுலகம் ப்ரஹ்மத்தால் படைக்கப்பட்டு, ப்ரஹ்மத்தில் அழிந்து, ப்ரஹ்மத்தால் ரக்ஷிக்கப் படுகிறது” என்று கூறப் படுகிறது. இதுவும் ஜீவனுக்குப்
பொருந்தும். உலகிலுள்ள எந்த ஒரு பொருளும் ஜீவாத்மாவின் பாபம் மற்றும் புண்ணியத்தின் அடிப்படையில் தான் படைக்கப்படுகிறது. எனவே ஜீவனுடைய கர்மத்தால் இவ் வுலகம் படைக்கப்பட்டு , காக்கப்பட்டு , அழிக்கப் படுகிறபடியால் ஜீவனே இதற்கெல்லாம் காரணம் என்று கூறலாம்.

தஜ்ஜ–தல்ல -த அனு –உலகம் அனைத்துமே ப்ரஹ்மமே -இத்தை உணர்வது சாந்தி அடையலாம்-அத்வைதியே பூர்வ பஷீ

ஸர்வம் க₂ல்வித₃ம் ப்₃ரஹ்ம தஜ்ஜலாநிதி ஸாந்த உபாஸீத

தானே உலகு எல்லாம் -தானே படைத்து இடந்து -தானே உண்டு உமிழ்ந்து- தானே ஆள்வானே

உபக்ரம நியாயம் -கீழே போல் இங்கும் கொண்டு பூர்வ பஷியின் வாத்யம்–8 ஸூத்ரங்களால் ஸித்தாந்தம் ஸ்தாபனம்

————

1.2.1 ஸர்வத்ர ப்ரஸித்தி₂ அதி₄கரணம்
அனைத்துக்குள்ளும் இருந்தாலும் குற்றமற்றவரே

1.2.1 ஸர்வத்ர ப்ரஸித்தி அதிகரணம் – சாந்தோக்ய உபநிஷத்தின் சாண்டில்ய வித்யையில் ’இந்த உலகம் முழுவதுமே ப்ரஹ்ம மயமானது’ என்று கூறப்பட்டது. அந்த ப்ரஹ்மம் ஜீவாத்மா தான் என்று பூர்வபக்ஷீ வாதிட்டார். இனி இந்த அதிகரணத்தில் 8 ஸூத்ரங்களால் இவ் வாதத்துக்கு வேத வ்யாஸர் பதிலுரைப்பதைப் பார்க்கலாம்.

(1) ஸர்வத்ர ப்ரஸித்₃த உ₄பதே ₃ஸாத் –
முன் பாதத்திலிருந்து ’அந்ய:’ என்ற சொல்லை இங்கு சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.
ஸர்வத்ர – அனைத்திலும், அதாவது ’ஸர்வம் இத₃ம்’ என்று உபநிஷத்தில் கூறப்பட்ட உலகப் பொருள்கள் அனைத்திலும்
அந்ய: – உள்ளே உறைபவர் ஜீவனைக் காட்டிலும் வேறுபட்டவரான பரமாத்மாவே
ப்ரஸித்₃த உ₄பதே ₃ஸா த் – ’க₂லு’ அதாவது ’அன்றோ ’ என்று ப்ரஸித்தமான கருத்து போல் சொல்லப்பட்டபடியால்-

’தஜ்ஜலாநிதி ஸர்வம் இத₃ம் ப்₃ரஹ்ம க₂லு’, அதாவது ’ப்ரஹ்மத்திடமிருந்து தோன்றி, அத்தால் காக்கப்பட்டு, அதில் லயமடைகிற படியால் இந்த உலகப் பொருள்கள் எல்லாம் ப்ரஹ்மம் அன்றோ ’ என்று உபநிஷத் கூறுகிறது, இதில்’க₂லு’ (அன்றோ) என்கிற சொல் இருக்கிறபடியால், இது புதிதாக ஒரு விஷயத்தைச் சொல்ல வில்லை , முன்னமே அறியப்பட்ட ஒரு விஷயத்தை நினைவு படுத்துகிறது. இதற்கு அநுவாதம் என்று பெயர். அதனால், மற்ற உபநிஷத் வாக்கியங்களில் உலகத்துக்குக் காரணமாக யார் சொல்லப் பட்டுள்ளாரோ அவர் தான் இங்கும் ப்ரஹ்மம் என்று அழைக்கப்பட முடியும்.மற்ற உபநிஷத்துக்களில் பரமாத்மா தான் ஜகத் கரணமாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளார் என்று கீழ் பல அதிகரணங்களில் வ்யாஸர் நிரூபித்து விட்டார். எனவே இங்கும் ப்ரஹ்மம் என்று சொல்லப்படுபவர் பரமாத்மாவே .

(ஜென்மாத்யா அதிகரணம் கீழே பார்த்தோம்
ச காரணம் -கரண அதிப அதிப -இந்திரியங்கள் அதிபதியான ஆத்மாவுக்கும் அதிபதி
அகில காராணாயா நிஷ்காரணம் அத்புத காரணம் பரமாத்மா ஒருவனே)

(புகழும் நல் ஒருவன் என்கோ! பொரு இல் சீர்ப் பூமி என்கோ!
திகழும் தண் பரவை என்கோ தீ என்கோ! வாயு என்கோ!
நிகழும் ஆகாசம் என்கோ! நீள் சுடர் இரண்டும் என்கோ!
இகழ்வு இல் இவ் வனைத்தும் என்கோ! கண்ணனைக் கூவு மாறே.—–3-4-1—)

பரமாத்மாவே உலகனைத்துமாகவும் இருக்கிறார் என்று கூறினால் அப் பொருள்களில் இருக்கும் குற்றங்கள் அவருக்கு வந்து விடோதோ ? வராது. நம் உடலில் நோய் முதலான குற்றம் இருந்தால், அது நாம் என்ற ஆத்மாவில் இருப்பதில்லையே . அதே போல் உலகப் பொருள்களில் குற்றம் இருந்தாலும் அது அந்தர்யாமியான பரமாத்மாவிடம் வராது.

மேலும், பூர்வபக்ஷியின் வாதத்தில் குறை உள்ளது. ’இந்த உலகமனைத்தும்’ என்பதில் அசேதனம் மற்றும் சேதனம் என்று எல்லாம் அடக்கம். அவை அனைத்தும் ப்ரஹ்மமே என்பதற்கு ஜீவாத்மாவே என்று பொருள் கொள்ள இயலாது –அசேதனப் பொருள்களை உடலாகக் கொண்டு ஜீவாத்மா இருக்கிறார் என்று சொன்னாலும், ஜீவாத்மாக்கள்
ஒருவருக்கொருவர் சரீரமாக இல்லாதபடியால் ஜீவாத்மாவே உலகனைத்தும் என்று சொல்வது பொருந்தாது.

பரமாத்மாவுக்குப் பொருந்தும்; ஜீவனுக்குப் பொருந்தாது
(2) விவக்ஷித கு₃ண உபபத்தே : ச – “சொல்லப்படுகிற குணங்கள் பொருந்துகிற படியாலும் (இது பரமோத்மாவே )”.-இங்கு ப்ரஹ்மத்தைத் த்யானிக்க வேண்டும் என்று கட்டளையிட்டு விட்டு, எந்த குணங்களோடு கூடியவராக த்யானிக்க வேண்டும் என்று சொல்லப் பட்டுள்ளது. அக் குணங்கள் எல்லாம் பரமாத்மாவுக்கே பொருந்தக் கூடியவை .

மநோ மய: – தூய்மையான மனதால் மட்டுமே அறியப் படுபவர்,வெளிப் புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்டவர்
ப்ராண சரீர: – அனைவரையும் வாழ வைக்கும் ப்ராணன் என்ற மூச்சுக் காற்றையும் தனக்கு சரீரமாக உடையவர்
பா ₄ரூப: – ஸூர்யன் சந்திரன் நக்ஷத்ரங்கள் என்று அனைத்தையும் தோற்கடிக்கும் நிகரற்ற ஒளி பொருந்தியவர்
ஸத்ய ஸங்கல்ப: – நினைத்தது எல்லாம் உண்மையாகும் (நிறை வேற்றும்) சக்தி உடையவர்
ஆகாஸாத்மா – ஆகாசம் போல் தூய்மை யானவர் –முழுமையாகப் ப்ரகாசிப்பவர்
ஸர்வ காமோ – உலகில் உண்டாக்கப்பட்ட பொருள்கள் அனைத்தையும் படைத்தவர்
ஸர்வ காம: – இன்பம் அநுபவிப்பதற்குத் தேவையான தூய்மையான பொருள்களையும் கருவிகளையும் உடையவர்
ஸர்வ க₃ந் த₄: ஸர்வ ரஸ: – எல்லா நறு மணங்களையும் நற் சுவைகளையும் தன் திருமேனியில் கொண்டவர்
ஸர்வம் இ த₃ம் அப்₄யாத்த : – தனக்கு இப் பண்புகள் தேவைப் படா விட்டாலும் பக்தர்களுக்காக ஏற்றுக் கொண்டவர்
அவாகீ – யாரிடமும் பேசாதவர்
அநாத ₃ர: – நிறை வேறாத ஆசைகளில்லாதபடியால் யாரையும் ஆதரிக்கத் தேவை யில்லாதவர்

இவ்வாறு 12 குணங்கள்

கீழ் இரண்டு ஸூத்ரங்களால் பரமோத்மாவே இங்கு சொல்லப்பட்ட ப்ரஹ்மம் என்று நிரூபித்தார். இனி, இக் கருத்தை மேலும் வலுப்படுத்துவற்காக இதையே எதிர்மறையில் சொல்கிறார் அடுத்த இரண்டு ஸூத்ரங்களில் –

(3) அநுப பத்தே : து நா சாரீர: – “பொருந்தாத படியால் ஜீவாத்மா அல்ல” – இங்கு சொல்லப்பட்ட உயர்ந்த குணங்கள் எல்லாம் அளவற்ற துக்கத்தில் மூழ்கியிருக்கும் ஜீவாத்மாவுக்குப் பொருந்தாது. முக்தி அடைந்த ஜீவாத்மாவும் கூட, ஒரு காலத்தில் துக்கத்தை அநுபவித்தவர் தான் என்றபடியால், அவருக்கும் பொருந்தாது.
எனவே , இந்த வாக்கியம் சாரீரன் (சரீரம் உடையவர்) என்றழைக்கப்படும் ஜீவாத்மாவைச் சொல்லவில்லை

நிலை வேறுபாடு மட்டுமல்ல; பொருள் வேறுபாடும் உண்டே
(4) கர்ம கர்த்ரு வ்யபதே ₃சாத் ச – “கர்மமாகவும் கர்த்தா வாகவும் சொல்லப்படுகிற படியாலும் (ஜீவனல்ல)”-இங்கு மற்ற ஓரு வாக்கியம் கூறுகிறது – “ஏதம் இத : ப்ரேத்ய அபி₄ஸம்ப₄விதா அஸ்மி” அதாவது “இந்த ப்ரஹ்மத்தை நான் இந்த ஸம்ஸாரத்திலிருந்து விடுபட்டு அடையப் போகிறேன்”. ப்ரஹ்மத்தை உபாஸனம் செய்யும் உபாஸகன்-இவ்வாறு த்யானிக்க வேண்டும் என்று உபநிஷத் கூறுகிறது.

எந்த ஒரு செயலுக்கும் ’கர்த்தா ’ (செய்பவர் – Subject) என்பதும் ’கர்ம’ (செய்யப்படு பொருள் -Object) என்பதும் வெவ்வேறு பொருள்கள் இருக்கும். அதைப் போல் இங்கு, ’அடைதல்’ என்ற செயலைச் செய்பவராக (கர்த்தாவாக) ’நான்’ என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ள ஜீவாத்மா சொல்லப்படுகிறார். அதே செயலில் செயப்படு பொருளாக (கர்மமாக) ப்ரஹ்மம்
சொல்லப்பட்டுள்ளது. ஆகையால், அடையப்படும் பொருளான ப்ரஹ்மமும், அதை அடைபவரான ஜீவாத்மாவும் வெவ்வேறாகத் தான் இருக்க வேண்டும். எனவே இங்கு சொல்லப்படும் ப்ரஹ்மம் ஜீவாத்மா அல்ல.

பரமாத்மாவை அடையப்படுபவனாகவும் ஜீவாத்மாவை அடைபவனாகவும் கூறுவதால் பரமாத்மாவே ஆகும்-சாந்தோக்யம் -3-14-4-ஏதமித ப்ரேத்ய அபி சம்பவி தாஸ்மி-என்று
அந்த பரமாத்மாவை இந்த உலகை விட்டு நான் சென்ற பின்பு அடைகின்றேன் -என்பதால் –
இங்கு இருந்து சென்று நான் இப் ப்ரஹ்மத்தை அடைகிறேன் – ஏதமித ப்ரேத்ய அபி சம்பவி தாஸ்மி–என்று ப்ரஹ்மம் ப்ராப்யமாகவும் முக்தன் ப்ராப்தா அடைபவன் என்றும் சொல்வதால் அடைபவனான ஜீவனும் அடையப்படும் ப்ரஹ்மமும் ஒன்றாக முடியாது –

இவ்விடத்தில் பூர்வ பக்ஷியின் கேள்வி – ஏன் அடைபவரும் அடையப்படும் பொருளும் வெவ்வேறு என்று கொள்ளவேண்டும்? ஒரே பொருளின் இரண்டு நிலைகளாக இருக்கலாமே ? ’நான்’ என்பது ஸம்ஸாரத்தில் அகப்பட்டிருக்கும் ஜிவாத்மாவைக் குறிக்கிறது. அவர் தான் கர்த்தா. ’ப்ரஹ்மம்’ என்பது அதே ஜீவாத்மா முக்தி அடைந்த
பிறகு எய்தும் தூய்மையான நிலையைக் குறிக்கிறது. அதுதான் கர்மம். எனவே ஜீவனும் ப்ரஹ்மமும் ஒன்று தான் என்று கொண்டாலும் தவறில்லையே ? இதற்கு வ்யாஸர் பதிலளிக்கிறார் அடுத்த ஸூத்ரத்தில் –

(5) சப்₃ த₃ விசேஷாத் – “வேறு வேற்றுமை உறுபைக் கொண்ட சொல்லால்”
நிலை வேறுபாட்டைக் கொண்டு ஜீவன் என்றும் ப்ரஹ்மம் என்றும் ஒரே பொருளைச் சொல்ல்லாமே என்று பூர்வ பக்ஷீ சொன்னதை ஏற்க இயலாது. ஏன் என்றால் ஒரே நிலையில் கூட ஜீவனும் ப்ரஹ்மமும் வேறு என்று காட்டுகிறது உபநிஷத்.
உபாஸநம் செய்யும் ஒரு ஜீவாத்மா “ஏஷ மே ஆத்மா அந்தர் ஹ்ரு ₃தயே ” அதாவது “இந்த ப்ரஹ்மம் தான் என்னுடைய ஹ்ருதயத்திற்குள் இருக்கிறது” என்று த்யானிக்க வேண்டும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இங்கு ’ஏஷ:’ (இந்த) என்று முதல் வேற்றுமை உறுபுடன் ப்ரஹ்மம் சொல்லப்பட்டு, ’மே ’ (என்னுடைய) என்று ஆறாம் வேற்றுமை உறுபுடன் ஜீவாத்மா சொல்லப் பட்டுள்ளபடியால், அவர்கள் இருவரும் வெவ்வேறாகத் தான் இருக்க வேண்டும். இது ஒரே நிலையிலேயே ஜீவனும் ப்ரஹ்மமும் வெவ்வேறு என்று தெளிவாகக் காட்டுகிறது

(சதபத ப்ராஹ்மணத்தில்-10-6-3-2-
வ்ரீஹீர்வா யாவோ வா சயாமாநோ வா ச்யாமாக தண்டுலோ வா ஏவமய மந்த்ராத்மன் புருஷோ ஹிரண்மயோ யதா ஜ்யோதிர்தாமம் –-நெல் மணி பார்லி ஸ்யமாக மணி போன்ற புருஷன் ஆத்மாவில் புகை இல்லாத ஜ்யோதி போன்று இருக்கிறான்
இங்கு ஆத்மாவை அந்தராத்மன் என்று ஆறாம் வேற்றுமையிலும்
புருஷ ஹிரண்மய -என்று உபாசிக்கப்படும் வஸ்துவை முதல் வேற்றுமையிலும் கூறி இருப்பதும் காண்க=இத்தால் பரமாத்மா ஜீவாத்மாவை விட வேறானவன் -என்றதாயிற்று –)

நுண்ணிய ஆத்மா ஜீவாத்மா தானே ?
(6) ஸ்ம்ருத : ச – “ஸ்ம்ருதி (பகவத் கீதை ) சொல்லுகிற படியாலும்”
“ஏஷ மே ஆத்மா அந்தர் ஹ்ரு ₃தயே ” என்று ஜீவாத்மாவின் அந்தர்யாமியாகச் சொல்லப்படும் ப்ரஹ்மம் யாராக இருக்கும் என்று ஆராய்ந்தால், அதை பகவத் கீதை என்ற ஸ்ம்ருதி நூல் தெளிவாகக் காட்டுகிறது –
“ஸர்வஸ்ய ச அஹம் ஹ்ருதி₃ ஸந்நிவிஷ்ட:” (15.15) – எல்லாருடைய ஹ்ருதயத்திலும் பரமாத்மாவான நான் இருக்கிறேன்
“ஈச்வர: ஸர்வபூ₄தாநாம் ஹ்ருத்₃தே ₃சே அர்ஜுந திஷ்ட₂தி” (18.61) – எல்லா ஜீவராசிகளின் ஹ்ருதயங்களிலும் ஈஸ்வரனான பரமாத்மா இருந்து அவற்றை இயக்குகிறார்.

(7) அர்ப₄ கௌகஸ்த்வாத் தத்₃வ்யபதே ₃சாத் ச ந , இதி சேத் , ந நிசாய்யத்வாத் ஏவம், வ்யோமவச்ச” விரிவாகப் பார்ப்போம்.
இந்த ஸூத்ரத்தின் முதல் பகுதியால் பூர்வ பக்ஷியின் கேள்வி சொல்லப்படுகிறது.
அர்ப₄கௌகஸ்த்வாத் – ’ஹ்ருதயத்திற்குள் இருக்கிறார்’ என்று சிறிய இடத்தில் இருப்பவராகச் சொல்லப்பட்டபடியால்
தத்₃வ்யபதே ₃சாத் ச – ’அணீயாந் வ்ரீஹார்வா’ என்று நெல்லை விடச் சிறியவர் என்று சொல்லப்பட்டபடியாலும்– இங்கு சொல்லப்பட்ட ப்ரஹ்மம் பரமாத்மாவாக இருக்க இயலாத (பரமாத்மா அளவிறந்தவரான படியால்)
இதற்கு மேல் வேத வ்யாஸரின் பதில் உள்ளது –
இதி சேத் ந – இவ்வாறு நீ சொன்னால் அது தவறு
ஏவம் நிசாய்யத்வாத் – “இவ்வாறு காணப்பட வேண்டிய படியால்” – இங்கு ப்ரஹ்மமே இயற்கையாக நுண்ணியது என்று சொல்லப்படவில்லை . அளவு கடந்தவரான ப்ரஹ்மம் (பரமாத்மா) உபாஸகனின் நன்மைக்காக, சிறிய இடமான ஹ்ருதயத்துக்குள் தன்னைச் சுருக்கிக் கொண்டு இருக்கிறார் என்று த்யானிக்க வேண்டும் என்று தான் கூறுகிறது. இது எப்படித் தெரிகிறது என்றால் –
வ்யோமவச்ச – “வ்யோமம் (ஆகாசம்) போலவும் (சொல்லப்படுகிறபடியால்)” – ப்ரஹ்மம் நுண்ணியது என்று சொன்ன பிறகு ’ஜ்யாயாந் ப்ருதி₂வ்யா ஜ்யாயாந் அந்தரிக்ஷாத்’ என்று இந்த ப்ரஹ்மம் பூமி, ஆகாசம் மற்றும் எல்லா உலகங்களையும் காட்டிலும் பெரியது என்றும் சொல்லப்பட்டுள்ளபடியால், ப்ரஹ்மம் சிறிய இடத்தில் இருக்கிறது என்றதோ சிறியது என்றதோ பரமாத்மாவின் கருணையை நாம் புரிந்து கொள்வதற்கே . அதைக்கொண்டு இங்கு சொல்லப்படும் ப்ரஹ்மம் நுண்ணியவரான ஜீவாத்மா தான் என்று சொல்ல இயலாது.

(வந்து உனது அடியேன் மனம் புகுந்தாய் -புகுந்த பின் வணங்கினேன்- எனது சிந்தனைக்கு இனியாய் -என்று உணர்ந்தேன்)

உடலுக்குள் இருந்தால் துன்பமும் இருக்குமோ ?
இந்த அதிகரணத்தின் கடைசி ஸூத்ரத்தில் மிகவும் முக்கியமான விஷயம் ஆராயப் படுகிறது.
(8) ஸம்போ₄க₃ ப்ராப்தி: இதி சேத் ந வைசேஷ்யாத்” – இதில் பூர்வ பக்ஷியின் கேள்வியும் வ்யாஸரின் பதிலும் உள்ளன.
ஸம்போ₄க₃ப்ராப்தி: – இது பூர்வ பக்ஷியின் கேள்வி. ஸம்போகம் என்றால் உலகத்தில் ஏற்படும் ஸுகம் மற்றும் துக்கத்தின் அநுபவம். ப்ராப்தி என்றால் அடைவது. பூர்வ பக்ஷீ கேட்கிறார் – ஒரு ஜீவாத்மா உடலுக்குள் இருக்கிறபடியால் உலகத்தில் ஸுகம் மற்றும் துக்கங்களை அநுபவிக்கிறார் என்று நாம் பார்க்கிறோம். அதே போல் பரமாத்மாவும் இந்த உடலுக்குள் இருக்கிறார் என்றால், அவரும் ஸம்ஸாரத்தில் ஏற்படும் ஸுகம் மற்றும் துக்கத்தின் அநுபவத்தாய் அடைய நேரிடுமே ?
இதி ந சேத் – “இவ்வோறு கூறினால் அது தவறு” – வ்யாஸர் இதற்கு பதில் கூறுகிறார்.
வைசேஷ்யாத் – “(காரணத்தில் இருக்கும்) சிறப்பால்” – அதாவது – “ஒரு ஜீவாத்மா உடலில் இருப்பதற்கான காரணத்துக்கும் பரமாத்மா இவ்வுடலில் இருப்பதற்கான காரணத்துக்கும் சிறப்பு (வேறுபாடு) இருக்கிறபடியால்”.
உடலுக்குள் இருப்பது மட்டுமே ஸுகம் மற்றும் துக்கத்துக்குக் காரணம் ஆகாது. எந்த காரணத்தால் ஒருவர் அந்த உடலுக்குள் இருக்கிறார் என்று ஆராய வேண்டும்.
ஜீவாத்மோ ஓர் உடலை அடாய்வதற்குக் காரணம், தான் முன் ஜன்மங்களில் செய்த பாபம் மற்றும் புண்ணியம் என்னும் கர்மம் தான். அதனால் அந்த உடல் அவருக்கு ஸுகம் மற்றும் துக்கத்தைத் தருகிறது.
பரமாத்மாவோ தன்னுணடய கருணையால் இந்த உடலுக்குள் இருக்கிறாரே தவிற, கர்மத்தால் அல்ல. எனவே அவருக்கு எந்த ஒரு ஸுகமோ துக்கமோ இதனால் ஏற்படாது.
இதை உபநிஷத்தே அழகான ஒரு உவமையைக் கொண்டு சொல்கிறது –
த்₃வோ ஸுபர்ணோ ஸயுஜா ஸகா₂யா ஸமாநம் வ்ருக்ஷம் பரிசஸ்வ ஜாத |
தயோ: அந்ய: பிப்பலம் ஸ்வாது₃ அத்தி அநச்நன் அந்ய: அபி₄சாகசீதி||
இந்த உடல் என்ற ஒரு மரத்தில் ஜீவாத்மா என்றும் பரமாத்மா என்றும் இரண்டு பறைவகள் உள்ளன. அந்த மரத்தில் பழங்கள் உள்ளன. அவைதான் கர்மத்தின் காரணமாக ஏற்படும் ஸுக துக்கங்கள். ஜீவாத்மா அந்த பழத்தை உண்கிறது. பரமாத்மா என்ற மற்ற ஓரு பறவை அதை உண்ணாமல் ஒளியோடு திகழ்கிறது.

இவ்வாறு 8 ஸூத்ரங்களால் எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் விடை அளித்து, ப்ரஹ்மம் பரமாத்மாவே என்று நிரூபிக்கப்பட்டது

————

1.2.2 அத்த்ரதி₄கரணம்
உண்பது உணவையா? உலகையா?

அத்த்ரதிகரணத்தின் பின்புலம்
ஸங்கதி – 1.2.1 ஸர்வத்ர ப்ரஸித்தி அதிகரணத்தில் பரமாத்மா உடலுக்குள் இருந்தாலும் அவர் போ₄க்தா அதாவது உலகத்து இன்ப துன்பங்கணை அநுபவிப்பவர் அல்ல என்று சொல்லப்பட்டது. அதை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஒரு பூர்வபக்ஷம் எழுகிறது – உபநிஷத்தில் ஓர் இடத்தில் உலக இன்ப துன்பங்கணை அநுபவிப்பவராக ஒருவர்
சொல்லப்படுகிறார்; அவர் ஜீவாத்மாவாகத் தான் இருக்க வேண்டும் – என்று, அதை ஆராய்வது தான் 1.2.2 அத்த்ரதிகரணம். பின்புலம் –

அத்ரு -அத்தா வின் மூலம் -உண்பவன் -என்னும் அர்த்தம்-

அத்த்ரதிகரணத்தின் கதைப்பகுதி

கடோ ₂பநிஷத்தின் முதல் அத்யாயத்தில் முதல் மற்றும் இரண்டாவது வல்லிகள் – நாசிகேத வித்₃யா—உசந் ஹ வை வாஜச்ரவஸ: ஸர்வ வேத₃ஸம் த₃தௌ₃| தஸ்ய ஹ நசிகேதா நாம புத்ர ஆஸ-வாஜச்ரவஸர் என்ற தந்தை ஒரு யாகம் செய்து, அதன் இறுதியில் ரித்விக்களுக்கு தக்ஷிணை வழங்கி வந்தார். உயர்ந்த பொருள்களை வழங்காமல், உபயோகமில்லாத பசு மாடு முதலானவற்றை அவர் தானம் செய்வதைக் கண்டு, இந்தக் குறையால் இவரது யாகம் பயனளிக்காமல் போய் விடுமோ என்று அஞ்சின அவரது மகனான நசிகேதஸ், அவரிடம் பல முறை சென்று “என்னை யாருக்கு தானமாகக் கொடுக்கப் போகிறீர்?” என்ற நச்சரித்தான். தன்னை வழங்கியாவது யாகம் முழுமை அடைந்து தன் தந்தைக்கு ஆசைப்பட்ட பயன் கிட்டவேண்டும் என்கிற நல்ல எண்ணத்திலே . தந்தை கோவமடைந்து “ம்ருத்யுவுக்குக் கொடுக்கிறேன்” என்று சொல்லி விட்டார், ஆனால் உடனே தான் செய்ததை நினைத்து வருந்தினார். நசிகேதஸ் மனம் தளராமல் உடனடியாக ம்ருத்யுவின் லோகத்தைச் சென்றடைந்தார்.

ஆசா ப்ரதீஷே ஸங்க₃தம் ஸூந்ருதாம் ச இஷ்டாபூர்தே புத்ரபசூம்ஸ்ச ஸர்வாந் |
ஏதத் வ்ருங்க்தே புருஷஸ்ய அல்பமே த₄ஸ: யஸ்ய அநச்நன் வஸதி ப்₃ராஹ்மணோ க்₃ருஹே ||
ம்ருத்யு தேவதை தன் உலகத்தில் இல்லாதபடியால் நசிகேதஸ் மூன்று இரவுகள் அவருக்காக வாயிலில் காத்திருந்தான்.-ம்ருத்யு தேவதை வந்தவுடன் பதரிப் போனார் – எந்த ஒரு மனிதனின் வீட்டில் விருந்தாளி உணவளிக்கப்படாமல் காக்க வைக்கப்படுகிறானோ , அவனுடைய ஆசைப்பட்ட பொருள்கள், அடைந்திருக்கும் பொருள்கள், வைதிகச் செயல்கள், குழந்தைகள், பசுக்கள், இவை அனைத்துமே அழிந்து விடுகின்றன என்று ஸாஸ்த்ரம் கூறுகிறபடியால். எனவே அதற்குப் பரிஹாரமாக எந்த மூன்று வரங்களையும் கேட்கலாம் என்று ம்ருத்யு தேவன் நசிகேதஸ்ஸிடம் கூறினார்.

ஶாந்த ஸங்கல்ப꞉ ஸுமநா யதா₂ ஸ்யாத் வீதமந்யுர் கௌ₃தமோ மா(அ)பி₄ ம்ருத்யோ
முதல் வரம் – என்னை ம்ருத்யுவுக்குக் கொடுத்ததால் வருத்தத்தில் இருக்கும் என் தந்தை ஸாந்தி அடைய வேண்டும்

ஸ்வர்க₃க லோகா அம்ருதத்வம் ப₄ஜந்த ஸ த்வ மக்₃நிம் ஸ்வர்க்₃யமத்₄யேஷி ம்ருத்யோ
இரண்டாம் வரம் – மரண பயமில்லாத உலகத்தை அடைய தேவைப்படும் கர்மங்ளைப் பற்றி உபதேசிக்கவும்

இங்கு ஸ்வர்க்கம் -மரணமடையா தன்மை என்பதால் ஸ்ரீ வைகுண்டம் -மோக்ஷம்

யேயம் ப்ரேதே விசிகித்ஸா மநுஷ்யே அஸ்தீத்யேகே நாயமஸ்தீதி சைகே । ஏதத்₃வித்₃யாம் அநுஶிஷ்ட: த்வயா அஹம்-மரணமடைந்த பிறகு ஒருவன் இருக்கிறானா இல்லையா என்று பலவிதமான வாதங்கள் சொல்லப்படுகின்றன. இதன் உண்மையை நீ உபதேசிக்க வேண்டும் என்று ப்ரார்த்திக்கிறேன்.

ஶதாயுஷ꞉ புத்ர பௌத்ராந் வ்ருணீஷ்வ ப₃ஹூந் பஶூன் ஹஸ்தி ஹிரண்யமஶ்வான் | பூ₄மேர் மஹதா₃ யதநம் வ்ருணீஷ்வ
மூன்றாம் வரம் -மிக உயர்ந்த விஷயத்தைப் பற்றியதான படியால், அதை அறிய நசிகேதஸ்ஸுக்குத் தகுதி இருக்கிறதா என்று பார்ப்பதற்காக ம்ருத்யு தேவதை கூறினார் – ஆயுஸ்ஸு, குழந்தைகள், பசுக்கள், யானைகள், குதிரைகள், பெரிய ராஜ்யம் என்றும் எதை வேண்டுமானாலும் நீ கேட்கலாமே ? – என்று

ஸ்வோபா வா மர்த்யஸ்ய யதந்த கைதத் ஸர்வேந்த்₃ரியாணாம் ஜரயந்தி தேஜ꞉ | ந வித்தேந தர்பணீயோ மநுஷ்யோ –
அதற்கு நசிகேதஸ் பதிலுரைத்தான் – ம்ருத்யு தேவனே ! நீ சொல்லும் இவை யெல்லாம் அழியக் கூடிய பொருள்கள், நாளை இருக்குமா என்று கூடத் தெரியாது. மேலும் இவற்றை அநுபவித்தால் இந்த்ரியங்கள் மேலும் வலுவிழந்து போகுமே தவிற சிறப்பாக இருக்கமாட்டா. ஒரு மனிதன் செல்வத்தைக் கொண்டு ஒரு நாளும் த்ருப்தி அடைய இயலாது என்பது என் எண்ணம். என்வே எனக்கு இவையெல்லாம் தேவை யில்லை . நான் கேட்ட கேள்விக்கு பதில் தான் வேண்டும்.

உண்பவர் ஜீவனே என்னும் பூர்வபக்ஷம்

நைஷா தர்கேண மதிராபநேயா ப்ரோக்தாந் யேநைவ ஸுஜ்ஞாநாய ப்ரேஷ்ட₂
நசிகேதஸ்ஸின் வைராக்யத்தைப் பார்த்து மகிழ்ந்த ம்ருத்யு தேவன் கூறினான் – உண்மை தான் நசிகேதஸ்! நீ கேட்ட கேள்வியோ வெறும் ஆராய்ச்சியால் அல்லது யுக்திகளால் அறியப்படவேண்டிய விஷயமல்ல; ஒரு ஆசார்யனிடம் உபதேசம் பெற்றுத் தான் இதைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். உன்னிடம் எனக்கு மிகுந்த ப்ரீதி உண்டாகிறது. எனவே நீ
கேட்டதை உபதேசிக்கிறேன் – என்று.
விஷய வாக்யம் – இப்படிக் கூறிவிட்டு ம்ருத்யு தேவதை செய்த உபதேசத்தில் ஒரு வாக்கியம் தான் ஆராயப்படுகிறது-யஸ்ய ப்₃ரஹ்ம ச ஷத்ரம் ச உபே ₄ ப₄வத ஓத₃ந꞉ | ம்ருத்யு: யஸ்ய உபஸேசநம் க இத்தா₂ வேத₃ யத்ர ஸ꞉ ||-எவருக்கு ப்ராஹ்மணர்களும் க்ஷத்ரியர்களும் இருவருமே உணவாக ஆகின்றனரோ , ம்ருத்யு என்கிற மரணம் யாருக்கு ஒரு பொருட்டல்லவோ , அவர் இருக்கும் நிலையை (அவரது பெருமையை ) யார் தான் அறிய முடியும்?

உபநிஷத் வாக்கியத்தில் அத்தா பத பிரயோகம் இல்லை என்றாலும் உணவைச் சொல்வதால் பிரதி சம்பந்தி உண்பவன் உண்டே-

ஸந்தேஹம் – இங்கு ’ஓத₃நம்’ அதாவது அரிசிச்சோறு (உணவு) பேசப்படுகிறபடியால், இந்த வாக்கியம் உணவு உண்பவர் (அத்தா) பற்றிப் பேசுகிறது என்று தெளிவாகத் தெரிகிறது. உணவு உண்பவர் ஜீவாத்மாவா ? பரமாத்மாவா ?

பூர்வ பஷம் – ஜீவாத்மாதான் இந்த வாக்கியத்தால் சொல்லப்படுகிறார்.
இங்கு மனிதர்களே உணவாகச் சொல்லப்படுகிறபடியால், இது வாயால் உணவு உண்பதைப் பற்றிப் பேச வில்லை .-எனவே உண்பது என்பது இன்ப துன்பங்களை அநுபவிப்பது என்று பொருள் கொள்ள வேண்டும்.-உலகத்தில் இன்ப துன்பங்களின் அநுபவம் பாப புண்யங்களை உடைய ஜீவாத்மாவுக்குத் தான் உண்டு, பரமாத்மாவுக்குக் கிடையாது என்று கடந்த அதிகரணத்தின் இறுதியான ஸூத்ரத்தில் சொல்லப்பட்டது.

ப்ராஹ்மணர்களும் க்ஷத்ரியர்களும் உணவு என்பதற்குப் பொருள் –ஆண்-பெண் வேறுபாட்டால் ஒருவரை ஒருவர் அநுபவித்துக் கொள்கிறார்கள் என்று. இதுவும் ஜீவாத்மாவுக்குத் தான் பொருந்தும்.ஜீவாத்மா நித்யமானபடியால் அவருக்கு ம்ருத்யு ஒரு பொருட்டல்ல. எனவே ம்ருத்யு ஜீவனுக்கு ’உபஸேசநம்’ அதாவது அடி பணிந்தது இருக்கிறார் என்றும் சொல்லப்படுகிறது-

உண்பது உணவை யல்ல; உலகை !
ஸித்தாந்தம் – இவ்வாறு எழுந்த பூர்வ பக்ஷத்தை நான்கு ஸூத்ரங்களால் கண்டனம் செய்கிறார் வ்யாஸர்.
(1) அத்தா சராசர க்₃ரஹணாத்
முன் பாதத்தில் இருந்த ’அந்ய:’ (வேறுபட்டவர்) என்ற சொல்லை இந்த ஸூத்ரத்திலும் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.
அத்தா – இங்கு உண்பவராகச் சொல்லப்படுபவர்
அந்ய: – ஜீவனைக் காட்டிலும் வேறுபட்டவரான பரமாத்மாவே
சராசர க்₃ரஹணாத் – சரா சரங்கள் அனைத்தையும் உணவாக எடுத்திருக்கிற படியால் (கூறி யிருக்கிற படியால்)
கேள்வி – இங்கு ப்ராஹ்மணர்களும் க்ஷத்ரியர்களும் மட்டும் தானே உணவாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளார்கள்? சரா சரங்கள் அனைத்தும் எங்கு உணவாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளன?
பதில் – மேலே ’ம்ருத்யு: யஸ்ய உபஸேசநம்’ அதாவது ’ம்ருத்யு யாருக்கு உபஸேசநமோ ’ என்று கூறப்படுகிறது.
உபஸேசனம் என்றால் (ஸ்வயம் அத்₃யமாநம் ஸத் அந்ய அத₃ந ஹேது: ), அதாவது
மற்றவற்றை உண்ண உதவி செய்து, தானும் உண்ணப் படும் பொருள் உபஸேசநம் எனப்படுகிறது. இங்கு ம்ருத்யு தேவதையை உபஸேசநமாகக் கொண்டு உணவை உண்பது சொல்லப்படுகிறபடியால், இது ஒரு ஜீவன் மற்ற மனிதர்களின் மூலம் இன்ப துன்பங்கணை அநுபவிப்பதைப் பற்றிப் பேசவில்லை ; முழு முதற் கடவுளான பரமாத்மா, ப்ரளயம் ஏற்படும் போது இந்த உலகத்தை யெல்லாம் ஸம்ஹாரம் செய்வதைப் பற்றிப் பேசுகிறது. எனவே
ப்ராஹ்மணர்கள் க்ஷத்ரியர்கள் என்று சொன்னது ஒரு எடுத்துக் காட்டுக்காக மட்டுமே , உண்மையில் உலகிலுள்ள சரா சரங்கள் அனைத்தும் தான் இங்கு உணவாவச் சொல்லப்பட்டுள்ளன.
“காரேழ் கடலேழ் மலை யேழ் உலகுண்டும் ஆரா வயிற்றான்” என்று நம்மாழ்வார் சொல்வது போல், உலகமனைத்தையும் உண்பவர் பரமாத்மாவே , ஜீவாத்மா அல்ல. “க இத்தா₂ வேத₃ யத்ர ஸ” அதாவது ’அந்த பரமாத்மாவின் பெருமையை யார் அறிய முடியும்?’ என்று தான் உபநிஷத் கூறுகிறது.
இந்த உபநிஷத்தில் மேல் பகுதியில் “மனதை அடக்கி புலன்களை ஆள்பவன் தான் விஷ்ணுவின் பரம பதத்தை அடைகிறான்” என்று விஷ்ணுவான பரமாத்மாவைப் பற்றிச் சொல்லப் படுகிறபடியால் இது பொருத்தமானதே .

சரம் அசையும் பொருள்கள் -அசரம் -அசையாத பொருள்கள்-

—————

1.2.2 அத்த்ரதி₄கரணம்
பருகுபவரும் பருக வைப்பவரும்

பரமாத்மாவை அறிவது அரிதா? எளிதா?
கட உபநிஷத்தில் மனிதர்கணை உண்பவராகச் சொல்லப்படுபவர் ஜீவாத்மா தான் என்று பூர்வ பக்ஷம் எழுந்தது. அதற்கு பதிலுரைத்தார் வ்யாஸர் 1.2.2 அத்த்ரதிகரணத்தில் முதல் ஸூத்ரத்தால். இங்கு ம்ருத்யு தைவமே உபஸேசனமாகச் சொல்லப் படுகிறபடியால், உண்பது என்பது சராசரங்கள் அனைத்தையும் ஸம்ஹரிப்பதே என்று தெரிகிறது. எனவே
’அத்தா’ அதாவது உண்பவராக இங்கு சொல்லப்பட்டவர் பரமாத்மாவே என்று நிரூபித்தார்.
(2) ப்ரகரணாத் ச – “ப்ரகரணம் (context) என்பதன் அடிப்படையிலும்” (இங்கு உண்பவர் பரமாத்மாவே )
நசிகேதஸ் கேட்ட மூன்றாவது கேள்விக்கு பதிலளிக்கும் ம்ருத்யு தேவதை தொடர்ந்து பல வாக்கியங்களால் பரமாத்மாவைப் பற்றி தான் சொல்லிக் கொண்டு வந்துள்ளார். எனவே இந்தப் ப்ரகரணமே பரமாத்மாவைப் பற்றியது தானே –
(மஹாந்தம் விபு₄ம் ஆத்மாநம் மத்த்வா தீ₄ர: ந சோசதி)
மிக உயர்ந்த, எங்கும் நீக்கமற நிறைந்த ஆத்மாவான பரமாத்மாவை எவன் அறிகிறானோ அவனுக்கு ஸோகம் இல்லை –

நாயமாத்மா ப்ரவசநேந லப்₄ய: ந மேத₄யா ந ப₃ஹுநா ஸ்ருதேந |
யமேவ ஏஷ வ்ருணுதே தேந லப்₄ய: தஸ்யைஷ ஆத்மா விவ்ருணுதே தநூம் ஸ்வாம் ||
இந்தப் பரமாத்மாவை பேசுவதாலோ , த்யானத்தாலோ , கேட்பதாலோ மட்டும் அடைந்துவிட இயலாது. யாரை அந்தப் பரமாத்மா தேர்ந்தெடுத்துத் தன்னைக் காட்டுகிறாரோ , அவர் தான் பரமாத்மாவை எளிமையாக அறிய முடியும்.

(காட்டவே கண்ட பாத கமலம் –
வெறிதே அருள் செய்வார் தாம் உகந்தாருக்கே)

(என் பெருமான் தன்மையை யார் அறிவிப்பார் –
யாரும் ஓர் நிலைமையன் என அறிவரிய எம்பெருமான்
யாரும் ஓர் நிலைமையன் என அறிவெளிய எம்பெருமான்
பெண்ணுலாம் சடையினானும் பிரமனும் உன்னைக் காண்பான்
எண்ணிலா யூழி யூழி தவம் செய்தார் வெள்கி நிற்ப
விண்ணுளார் வியப்ப வந்து ஆனைக்கு அன்று அருளை ஈந்த
கண்ணுறா வுன்னை என்னோ களை கணாக் கருதுமாறே)

ந அவிரத: துஶ்சரிதாத் ந அசாந்த: ந அஸமாஹித: | ந அசாந்த மாநஸோ வாபி ப்ரஜ்ஞாநேந ஏநம் ஆப்நுயயாத் ||
தீய செயல்களைக் கை விடாதவனோ , விருப்பு வெறுப்புகளைக் கடக்காதவனோ , உலகப் பொருள்களைப் பற்றின எண்ணங்களைக் கட்டுப் படுத்தாதவனோ , மனதை அடக்காதவவனோ பரமாத்மாவை அறிய இயலாது,-இப்படி வரிசையாக பரமாத்மாவின் பெருமையையும், அவரை அறிவது அரியது என்றும் தான் ம்ருத்யு தேவதை சொல்லி வந்துள்ளார். இந்த வாக்கியத்திலும் “க இத்தா₂ வேத₃ யத்ர ஸ:” அதாவது ’அவரது பெருமை முழுவதையும் யார் தான் அறிய முடியும்? என்றுள்ளது. எனவே இந்தத் தொடர்ச்சி அதாவது ப்ரகரணம் இருக்கிற படியால், ’யஸ்ய ப்₃ரஹ்ம க்ஷத்ரம் ’ என்ற மந்த்ரமும் பரமாத்மாவைத் தான் சொல்ல வேண்டும், ஜீவாத்மாவை அல்ல.

இதயத்தில் ஜீவனோடு இருப்பது மனதா? பரமாத்மாவா?
பூர்வ பக்ஷீ கேள்வி எழுப்புகிறார் – இது பரமாத்மாவைப் பற்றிய ப்ரகரணம் என்பது தவறு. இதற்கு முன் பரமாத்மா பேசப்பட்டிருந்தாலும், அந்தத் தொடர்ச்சி (ப்ரகரணம்) முடிந்து போய் விட்டது, ஏனென்றால் ’யஸ்ய ப்₃ரஹ்ம ’ என்ற விஷய வாக்கியத்துக்கு அடுத்த மந்த்ரத்தில் ஜிவனைப் பற்றி மட்டும்தான் சொல்லப்படுகிறது. அந்த அடுத்த மந்த்ரம் –
ருதம் பிப₃ந்தௌ ஸுக்ருதஸ்ய லோகே கு₃ஹாம் ப்ரவிஷ்டவ் பரமே பரார்த்₄யே |
சா₂யா தபௌ ப்₃ரஹ்ம விதோ ₃ வத₃ந்தி பஞ்சாக்₃நயோ யே ச த்ரிணாசிகேதா: ||
நிழலும் ஒளியும் போன்ற இருவர் புண்யத்தால் அடையப்படும் இந்த பூமியில் இதயத்துக்குள் நுழைந்து இருக்கிறார்கள். அவர்கள் பாப புண்யங்களின் விளைவாக ஏற்படும் ஸுக துக்கங்களைப் பருகிறார்கள் (அநுபவிக்கிறார்கள்).
கர்மத்தால் ஏற்படும் ஸுக துக்கங்களின் அநுபவம் இங்கு சொல்லப் படுகிறது. இது ஜீவனுக்குப் பொருந்தும், பரமாத்மாவுக்குப் பொருந்தாது. எனவே இங்கு இரண்டாவதாகச் சொல்லப்படுவது எது? மனது என்கிறர் பூர்வ பக்ஷீ.
மனது அசேநமான படியால் ஸுக துக்கங்கணை அநுபவிக்க இயலாது என்றாலும், ஜீவாத்மா அவற்றை அநுபவிக்க உதவுகிறபடியால் ஏதோ ஒரு விதத்தில் ஸுக துக்கங்களோடு தொடர்பு உள்ளது. எனவே இங்கு பரமாத்மாவைப் பற்றின பேச்சு இல்லை . ஆகையால், முன் மந்த்ரத்திலும் ஜீவாத்மா சொல்லப்படுவதில் தவறில்லை . இதற்கு வ்யாஸரின் பதில் –

(3) கு₃ஹாம் ப்ரவிஷ்டவ் ஆத்மாநௌ ஹி தத்₃ த₃ர்சநாத்
“இதயத்துக்குள் நுழைந்திருப்பவர்கள் ஜீவாத்மாவும் பரமாத்மாவும் அன்றோ , அது காணப்படுகிறபடியால்”
ம்ருத்யு தேவதையின் உபதேசத்தில் முன்னமே இதயத்துக்குள் நுழைந்திருப்பவர்கள் ஜீவாத்மாவும் பரமாத்மாவும் தான் என்று தெளிவாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளது. மேலும், ஜீவனோடு ஒற்றுமை உடைய பரமாத்மாவை இரண்டாவதாகக் கொள்வதே பொருத்தமானது. முற்றிலும் வேறுபட்ட, அசேநப் பொருளான மனதைக் கொள்வது தகுந்ததல்ல.

ப்ரயோஜக கர்த்தா -செயல்படுத்த நியமிப்பவர் பரமாத்மா தானே

இதயத்திலிருக்கும் இரண்டு ஆத்மாக்கள்

தம் து₃ர்த₃ர்சம் கூ₃ட₄ம் அநுப்ர விஷ்டம் கு₃ஹா ஹிதம் க₃ஹ்வரேஷ்ட₂ம் புராணம் |
அத்₄யாத்ம யோகா₃தி₄க₃மேந தே ₃வம் மத்த்வா தீ₄ர: ஹர்ஷ ஸோகௌ ஜஹாதி ||
கண்களால் காணப்பட முடியாதவராய், ஜீவாத்மாவின் கர்மங்களால் மறைக்கப்பட்டவராய், எல்லா ஜீவ ராசிகளுக்கும் உள்ளே இருப்பவராய், இதயதமென்னும் குஹைக்குள்ளே இருப்பவராய், மிக நுண்ணியவரான ஜீவாத்மாவுக்குள்ளும் நுழைந்திருப்பவராய், தொடக்கமில்லாதவரான பரமாத்மாவை எவனொருவன் ஜீவாத்மாவை உணர்ந்து கொண்டு த்யானிக்கிறானோ , அவன் இவ் வுலக இன்ப துன்பங்கணை ஒழித்து விடுகிறான்.

யா ப்ராணேந ஸம்ப₄வதி அதி₃தி: தே₃வதாமயீ | கு₃ஹாம் ப்ரவிச்ய திஷ்ட₂ந்தீ ஸா பூ₄தேபி₄: வ்யஜாயத ||
ப்ராணன் என்னும் மூச்சுக் காற்றோடு கூடியவராய், தன் கர்மங்களின் பயனான ஸுக துக்கங்களை அநுபவிப்பவராய்,-இந்த்ரியங்களின் மூலம் போகங்களை அநுபவிப்பவராய், இதயத்திற்குள் இருப்பவரான ஜீவாத்மா, ஐம் பூதங்களால் ஆக்கப்பட்ட பல விதமான உடல்களை எடுத்துக் கொள்கிறார்.-இவ்வாறு முன்னமே ம்ருத்யு தேவதை சொல்லி யிருக்கிறார், பரமாத்மாவும் ஜீவாத்மாவும் தான் இதயத்திற்குள் இருப்பவர்கள் என்று. எனவே , ’ருதம் பிப₃ந்தௌ’ என்ற மந்த்ரத்திலும் அவர்கள் தான் சொல்லப்பட வேண்டும்.
ஜீவன் குறைந்த ஜ்ஞாநமுடைய படியால் ’நிழல்’ என்றும், பரமாத்மா எல்லை யற்ற ஜ்ஞாநமுடையபடியால் வெளிச்சமென்றும் சொல்லப்படுகிறார்கள்.
ஜீவாத்மா நேரடியாக ஸுக துக்கங்களை அநுபவிக்கிறார். பரமாத்மா, அதற்குக் காரணமாக இருக்கிறார், ஜீவனையே இயக்குகிறார். அதனால் தான் உபநிஷத் இருவருமே ஸுக துக்கங்கணை அநுபவிக்கிறார்கள் என்கிறது. வீரர்கள் சண்டை யிட்டாலும் ’ராஜா யுத்தம் செய்தார்’ என்பது போல் இதுவும் பொருந்தும்.

நசிகேதஸ்ஸின் ஆழமான கேள்வி
(4)விசேஷணாத் ச – “சிறப்பிக்கப் படுகிற படியாலும்”
தன் உபதேசம் முழுவதிலும் ம்ருத்யு தேவதை ஜீவாத்மாவையும் பரமாத்மாவையும் பற்றித் தான் பல விதங்களில் அடை மொழிகளை இட்டு விளக்கி வருகிறார். ஜீவாத்மா உபாஸநம் செய்பவர், பரமாத்மா உபாஸிக்கப்படுபவர்; ஜீவாத்மா அடைபவர், பரமாத்மா அடையப் படுபவர்; இதுவே சிறப்பிப்பது என்று சொல்லப் படுகிறது. இந்தக் காரணத்தாலும் ’ருதம் பிப₃ந்தௌ’ என்ற மந்த்ரத்தில் சொல்லப் படுபவர்கள் ஜீவனும் பரனும் தான் என்று தெளிவாகிறது. அதனால் ப்ரகரணத்தில் முறிவு இல்லாத படியால், ’யஸ்ய ப்₃ரஹ்ம ச க்ஷத்ரம் ச ’ என்ற மந்த்ரத்திலும் பரமாத்மா சொல்லப்படுவதில் எந்தக் குறையும் இல்லை .

கேள்வி – இங்கு நசிகேதஸ்ஸின் மூன்றாவது கேள்வி “மரணத்திற்குப் பிறகு என்ன ஆகிறது?” என்றுதானே ? எனவே ம்ருத்யுவின் உபதேசம் ஜீவனைப் பற்றித் தானே இருக்க வேண்டும்?
பதில் – நசிகேதஸ்ஸின் கேள்வி மிகவும் ஆழமானது. மரணத்திற்குப் பிறகு என்ன ஆகிறது என்று அவன் கேட்கவில்லை , ஏனென்றால் அவன் உடல் வேறு ஆத்மா வேறு, ஆத்மா அழியாதது என்று நன்கு அறிவான். அவனுடைய பேச்சும் நடவடிக்கையும் இதைக் காட்டுகின்றன. எனவே அவன் கேள்வியின் உண்மையான பொருள் – “ஒரு ஜீவாத்மா பாபம்
மற்றும் புண்யங்களைக் கழித்து, இறுதியான உடலையும் நீத்து முக்தி அடைந்த பின் எப்படி இருக்கிறார்? என்ன ஆகிறார்” என்று முக்தியைப் பற்றியது தான்.
அதற்கு பதிலளிக்கும் ம்ருத்யு தேவதையும் ஜிவாத்மாவின் தன்மைகள், பரமாத்மானவன் தன்மைகள் மற்றும் பெருமைகள், பரமாத்மாவை அடைவதே மோக்ஷம் என்னும் தத்துவம், பரமாத்மாவை அடைவதற்கு வழி அவர் அநுக்₃ரஹத்தைப் பெற்று பக்தி யோகம் செய்வதே என்பது போன்ற பலவற்றை உபதேசிக்கிறார்.
இவ்வாறு, கட உபநிஷத்தின் இந்தப் பகுதியிலும் பேசப் படுபவர் பரமாத்மா தான் என்பது உறுதியாகிறது. அவரே உலகங்களை எல்லாம் அழிப்பவர், அடையப்பட வேண்டியவர், அதற்கான அருளையும் செய்பவர்.

———-

1.2.3 அந்தராதி₄கரணம்
உபகோஸலனின் ஜ்ஞாநப் பசி

அந்தராதிகரணத்தின் பின்புலம்
1.2.3 அந்தராதிகரணம் – அந்தர + அதிகரணம். இந்த அதிகரணத்தின் முதல் ஸூத்ரம் அந்தர: என்ற சொல்லோடு துவங்குகிறபடியால் இவ்வதிகரணம் இப் பெயரைப் பெற்றது. கீழ் 1.1.7 அந்தரதிகரணம் (அந்த: + அதிகரணம்) வேறு.

ஸங்கதி – கீழ் 1.2.2 அத்த்ரதிகரணத்தில் பரமாத்மா இதயத்துக்குள் இருக்கிறார் என்று சொல்லும் போது ’தம் துர்த₃ர்ஸம்’ அதாவது பரமாத்மா காண்பதற்கு அரியவர் எனப்பட்டது. எனவே பூர்வ பக்ஷீ கேட்கிறார் – உபநிஷத்தில் வேறொரு இடத்தில் காண்பதற்கு எளியவராகச் சொல்லப்பட்டுள்ள ஒரு ஆத்மா ஜீவாத்மாவாகத் தான் இருக்க வேண்டும் என்று.

விஷய வாக்யம் – ஸாந்தோக்ய உபநிஷத்தின் 4ஆம் ப்ரபாடகத்தின் 10-15 கண்டங்கள் – உபகோஸல வித்யை-உபகோஸலோ ஹ வை காமலாயந꞉ ஸத்யகாமே ஜாபா₃லே ப்₃ரஹ்ம சார்ய முவாஸ தஸ்ய ஹ த்₃வாத₃ஶ வார்ஷாண் யக்₃நீந் பரிசசார-
உபகோஸலன் என்ற ப்ரஹ்ம சாரீ ஸத்ய காமர் என்ற ஆசார்யரின் குரு குலத்தில் இருந்து 12 ஆண்டுகள் வேதங்களைக் கற்றான். அவருக்கும், அவர் வணங்கி வந்த மூன்று அக்நிகளுக்கும் பல விதமான கைங்கர்யங்களைச் செய்து வந்தான். மற்ற மாணவர்களை அனுப்பிய ஆசார்யன் இவனை மட்டும் இல்லத்திற்கு அனுப்ப வில்லை .

தம் ஜாயோவாச – ப்ரப்₃ரூஹி அஸ்மை இதி | தஸ்மை ஹாப்ரோச்யைவ ப்ரவாஸாஞ் சக்ரே
ஆசார்யரிடம் அவரது மனைவி கூட இந்தச் சிறுவனுக்கு உபதேசிக்கும்படி சொல்லிப் பார்த்தாள். ஆனால் ஆசார்யர் எதுவும் சொல்லாமல் புறப்பட்டு வெளியூர் சென்று விட்டார்.

தம் ஆசார்யஜாய உவாச – கிம் நு நாஶ்நாஸீதி | ஸ ஹோவாச – ப₃ஹவ இமே (அ)ஸ்மிந் புருஷே காமா நாநாத்யயா வ்யாதீ₄பி₄꞉ ப்ரதிபூர்ணோ (அ)ஸ்மி நாஶிஷ்யாமீதி
ஆசார்யரின் மனைவி உபகோஸலனை சாப்பிட அழைத்த போது அவன் கூறினான் – கர்ப வாஸம், பிறப்பு, மூப்பு, பிணி, மரணம் முதலானவற்றைத் தரும் பல விதமான உலகப் பொருள்களின் ஆசைகள் என்னைப் பயப்படுத்துகின்றன. இப்படி பல விதமான பல வ்யாதிகளால் நான் பீடிக்கப் பட்டிருக்கிற படியால் எனக்கு உணவு வேண்டாம்

அத₂ ஹாக்₃நய꞉ ஸமூதி₃ரே ஹந்த அஸ்மை ப்ரப்₃ரவாமேதி | தஸ்மை ஹோசு꞉
ஆசார்யன் வெளியூர் சென்றிருந்த போது, மிகுந்த துக்கத்தில் இருந்தாலும் உபகோஸலன் ஆசார்யனின் மூன்று அக்நிகளுக்கும்(கா₃ர்ய பத்யம், அந்வாஹார்ய பசநம், ஆஹவநீயம்) பணி விடை செய்து வணங்கிக் கொண்டு வந்தான். இவனது துன்பத்தையும் பக்தியையும் பார்த்து மூன்று அக்நிகளும் கருணைப் பட்டு இவன் ஆசைப் பட்டதை உபதேசித்தார்கள்.ஆசார்யஸ்து தே க₃திம் வக்தா-அக்நிகள் மூன்றும் உபகோஸலனுக்கு அனைத்தையும் உபதேசிக்க வில்லை . ஓரளவு சொல்லி விட்டு,-’க₃தி’ அதாவது’பாதையை ’ உன் ஆசார்யன் கூறுவார் என்று சொல்லி நிறுத்தி விட்டார்கள்.

ஆஜகா₃ம ஹாஸ்யாசார்ய: | ப்₃ரஹ்ம வித₃ இவ ஸோம்ய தே முக₂ம் பா₄தி | கோ நு த்வாநுஶஶாஸேதி | அஹம் து தே தத்₃வக்ஷ்யாமி | வெளியே சென்றிருந்த ஆசார்யன் திரும்ப வந்தார். உபகோஸலனைக் கண்டதும் வியந்து கேட்டார் – “பிள்ளாய்! ப்ரஹ்மத்தை அறிந்தவன் போல் உன் முகம் தோன்றுகிறதே ! யார் உனக்கு ப்ரஹ்மத்தைப் பற்றி உபதேசித்தார்கள்?”. நடந்ததை யெல்லாம் உபகோஸலன் கூறினான். ஆசார்யனும் மனமுவந்து, மேலே தான் சில உபதேசங்களைக் கூறினார்.ய ஏஷோ (அ)க்ஷிணி புருஷோ த்₃ருஶ்யத ஏஷ ஆத்மேதி ஹோவாச | ஏதத₃ம்ருதம் ஏத்த₃ப₄யம் ஏதத்₃ப்₃ரஹ்ம இதி
எவரொருவர் கண்ணுக்குள் காணப்படுகிறாரோ அவர் தான் ஆத்மா. அவர் அம்ருதமானவர், பயமற்றவர், அவரே ப்ரஹ்மம் இந்த வாக்கியம் தான் இந்த அதிகரணத்தின் விஷய வாக்யம்.

ஸந்தேஹம் – இந்த அதிகரணத்தில் இரண்டு முறை ஸந்தேஹம் அல்ல, நான்கு முறை ஐயம்.1-இங்கு கண்ணுக்குள் இருப்பவராகச் சொல்லப்படுபவர் கண்ணுக்கெதிரில் இருக்கும் பொருளின் ப்ரதிபலிப்பா? 2-அல்லது அந்த உடலை எடுத்துக் கொண்டு இருக்கும் ஜீவாத்மாவா?3-அல்லது ஸூர்ய பகவான் என்கிற தேவதையா?4-அல்லது பரமாத்மாவா?

மூன்று பூர்வ பக்ஷங்கள்
பூர்வ பக்ஷம் – கண்ணில் இருப்பவர் பரமாத்மாவைத் தவிர்ந்த வேறொருவர் என்பதே பூர்வ பக்ஷம். இதற்கு யுக்திகள் –1. ’ய ஏஷ அக்ஷிணி’ அதாவது ’எவரொருவர் கண்ணில் காணப் படுகிறாரோ ’ என்று ப்ரஸித்தமான (முன்னமே அறியப்பட்ட) விஷயம் போல் சொல்லப் படுகிறபடியால், மற்ற ப்ரமாணங்களைக் கொண்டு கண்ணில் இருப்பவராக அறியப் படுபவர் யாரோ அவர் தான் இங்கும் சொல்லப் பட்டிருக்க வேண்டும். அந்தப் ப்ரமாணங்கள்
மூன்று –

1-ப்ரத்யக்ஷம். நம் புலன்களால் பார்த்தால் கண்ணில் தெரிபவர் முன் இருப்பவரின் ப்ரதிபலிப்பு தான். எனவே அவர்தான் இங்கு சொல்லப்படுகிறார் என்பது முதல் பூர்வ பக்ஷம்.

2. அநுமாநம். ஒரு கண்ணைப் பார்த்தால் அவ் வுடலில் ஜிவாத்மா இருக்கிறாரா இல்லையா என்று அநுமானம் செய்யலாம். எனவே அநுமானம் என்ற ப்ரமாணத்தால் கண்ணில் காணப்படுபவர் (கண்ணைப் பார்த்து அறியப்படுபவர் ஜீவாத்மா தான். எனவே அவரே இங்கு சொல்லப்படுகிறார் என்பது இரண்டாவது பூர்வ பக்ஷம்.

3. சாஸ்த்ரம். வேதத்தில் பார்த்தால் ஸூர்யன் என்ற தேவதை தான் தனது கிரணங்கள் மூலமாக வந்து நம் கண்ணில் இருக்கிறார் என்று சொல்லப்பட்டுள்து – (ரச்மிபி₄: ஏஷ: அஸ்மின் ப்ரதிஷ்டி₂த:. )எனவே இங்கு கண்ணில் இருப்பவராகச் சொல்லப் படுபவர் ஸூர்ய பகவானே என்பது மூன்றாம் பூர்வ பக்ஷம்-கண் தேஜஸ் -ஸூர்யன் தேவதை .
   பரமாத்மா கண்ணுக்குள்ளே இருக்கிறார் என்று எந்தப் ப்ரமாணத்தாலும் அறியப்படவில்லை . எனவே இந்த வாக்கியம் அவரைப் பற்றிச் சொல்ல இயலாது.

2. ’த்₃ருஸ்யதே ’ அதாவது ’பார்க்கப்படுகிறார்’ என்றும் சொல்லப் பட்டிருக்கிற படியால், கண்ணுக்குள் இருப்பவர் பார்க்கப்பட முடிந்தவராய் இருக்க வேண்டும். பரமாத்மாவோ பார்க்கப்பட முடியாதவர் என்று முன் அதிகரணத்திலேயே சொல்லப் பட்டு விட்டது. எனவே இங்கு சொல்லப்படுபவர் பரமாத்மா அல்ல. -முன் இருப்பவரின் ப்ரதிபலிப்போ ஜீவாத்மாவோ , ஸுர்ய பகவானோ தான்.

வேத வ்யாஸரின் பதில்-ஸித்தாந்தம் –-இந்த பூர்வ பக்ஷங்களுக்கெல்லாம் வ்யாஸர் ஆறு ஸூத்ரங்களால் பதிலளிக்கிறார்.
1-அந்தர: உபபத்தே : – இங்கும் ’அந்ய:’ என்ற சொல்லைக் கீழ் பாதத்திலிருந்து சேர்க்க வேண்டும்.
அந்தர: – கண்ணுக்குள்ளே இருப்பவராகச் சொல்லப்படுபவர்
அந்ய: – சொல்லப்பட்ட மூவரைக் காட்டிலும் வேறு பட்டவரான பரமாத்மா தான்
உபபத்தே : – பொருந்துகிறபடியால் (இங்கு சொல்லப்பட்டுள்ளன குணங்கள் பரமாத்மாவிடம் பொருந்துகிறபடியால்)

இங்கு கண்ணுக்குள் இருப்பவருக்குச் சில குணங்கள் மேலே சொல்லப்பட்டுள்ளன –
ஏஷ ஆத்மா – “இவரே ஆத்மா அதாவது இயக்குபவர்”. அனைத்தையும் இயக்கும் ஈஸ்வரன் பரமாத்மா தானே -ஸமஸ்த சேதன அசேதன அந்த ப்ரவிஷ்டா ஸாஸ்தா ஆத்மா – -ஸர்வேஸ்வரன் -இவன் ஓருவனே

ஏதத் அம்ருதம் – “இவரே அம்ருதம் போல் அநுபவிப்பதற்கு மிக இனிமையாைனவர்”. வேதம் – “ரஸோ வை ஸ:”.-ரஸோ வை ஸ ரஸம் ஹ்யேவாயம் லப்த ஆனந்தீ பவதி என்கிற–அவனே ரஸம்-அவனை அடைந்து -ஆனந்திக்கிறான்
நம்மாழ்வார் –”எத்தனையும் நாள் திங்கள் ஆண்டு ஊழி ஊழி தோறும் அப்பொழுதைக் கப்பொழுது என் ஆராவமுதமே ”

ஏதத் அப₄யம் – இவரே எவ்வித பயமும் துக்கமும் அற்றவர்
ஏதத் ப்₃ரஹ்ம – இவரே அனைத்தைக் காட்டிலும் மிகப் பெரியவர்

ஏதம் ஸம்யத்₃வாம இத்யாசக்ஷத ஏதம் ஹிஸர்வாணி வாமாநி அபி₄ஸம்யந்தி – இவர் ’ஸம்ய்த்₃வாம’ என்று அழைக்கப் படுகிறார். ’வாம’ என்ற விரும்பத் தகுந்த குணங்கள் எல்லாம் இவரிடத்தில் ’ஸம்யந்தி’ சேர்ந்துள்ளன.

ஏஷ உ ஏவ வாமநீரேஷ ஹி ஸர்வாணி வாமாநி நயதி – இவரே ’வாமநீ:’. ’வாம’ என்ற நன்மைகளை – மங்களங்களை தன்னுடைய பக்தர்களுக்குக் கொண்டு சேர்ப்பவர்

உன் அடியார்க்கு என் செய்வன் என்றே இருத்தி நீ

ஏஷ உ ஏவ பா₄மநீரேஷ ஹி ஸர்வேஷு லோகேஷு பா₄தி – இவரே ’பா₄மநீ: -எல்லா உலகங்களிலும் ப்ரகாசிப்பவர்

ஜ்யோதிர் அதிகரணம் பார்த்தோம் -நிரதிசய தீப்தி -ஆயிரத்தில் ஒரு பகுதி ஆதித்யன் –

இங்கு இக்குணங்கள் பரமாத்மாவிடம் பொருந்துகின்றன என்றும் இந்த அதிகரணத்தில் கடைசி ஸூத்திரத்தில் மற்றவர் இடம் இக் குணங்கள் பொருந்தாதவை என்று வேத வ்யாஸர் அருளிச் செய்கிறார்

(2)ஸ்தாநாதி வ்யபதே₃சாத் ச – “ஸ்தா₂நம் முதலானவை சொல்லப்படுகிற படியாலும்”
ஸ்தா₂நம்’ = இருத்தல். ’ஸ்தா₂நாதி₃’ என்றால் ஸ்தா₂னம் முதலானவை -கண்ணில் இருத்தல், இயக்குதல், தாங்குதல் போன்றவை

இவை எல்லாம் பரமாத்மாவுக்குத் தான் ஸாஸ்த்ரத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ளன – (யஸ் : சக்ஷுசி திஷ்ட₂ன்).“கண்ணில் காணப் படுகிறார்” என்று சொன்னதும் பரமாத்மாவுக்குப் பொருந்தும் – யோகிகளால் காணப் படுகிறபடியால்

———-

1.2.3 அந்தராதி₄கரணம்-கமலக் கண்ணன் என் கண்ணிலுள்ளான்-முன்னும் பின்னும் சொல்லப்படுபவர் ஒருவரே-– கண்ணில் காணப் படுபவராகச் சொல்லப்பட்டவர் பரமாத்மா தான் என்பதை நிரூபிக்க வேத வ்யாஸர் முதல் இரண்டு ஸூத்ரங்களால் இரண்டு யுக்திகளைக் கூறினார். இனி தொடர்ந்து பார்ப்போம் –

3-ஸூத்ரம் -46-ஸூக விசிஷ்ட அதிபாநாத் ஏவ ச –1-2-15-ஸூகத்தை உடையவர் சொல்லப் படுகிறபடியால்--ச -லும் –ஏவ -மட்டும் -வேறே ஒன்றை எதிர்பார்க்காமல் இதுவே சாதித்திக் கொடுக்கும் என்று காட்டியவாறு-

தஸ்மை ஹோசு꞉ – ப்ராணோ ப்₃ரஹ்ம கம் ப்₃ரஹ்ம க₂ம் ப்₃ரஹ்மேதி ॥-அக்நிகள் கூறினார்கள் – ப்ராணனே ப்ரஹ்மம், ஸுகமே ப்ரஹ்மம், ஆகாயமே ப்ரஹ்மம்

ஸ ஹோவாச விஜாநாம் யஹம் யத் ப்ராணோ ப்₃ரஹ்ம கம் ச து க₂ம் ச ந விஜாநாமீதி-உபகோஸலன் கூறினான் – ப்ராணனே ப்ரஹ்மம் என்றது புரிந்தது, ப்ரஹ்மமே உலகப் பொருள்கள் அனைத்தையும் வாழ வைக்கிற படியால். ஆனால் ஸுகமே ப்ரஹ்மம் ஆகாயமே ப்ரஹ்மம் என்று சொன்னதன் கறுத்து யாது?

தே ஹோசு: – யத்₃வாவ கம் ததே₃வ க₂ம் யதே₃வ க₂ம் ததே₃வ கம்–அக்நிகள் கூறினார்கள் – எது ஸுகமுடையதோ அதுவே ஆகாயம், எது ஆகாயமோ அதுவே ஸுகமுடையது-இதன் பொருள் – ஆகாயம் எனப்படுபவர் ப்ரஹ்மமே , அவரும் ஆகாயம் போல் அளவற்றவரானபடியால். ஸுகமுடைய ப்ரஹ்மமே அளவற்று இருக்கிறார், அதாவது, எல்லை யற்ற ஸுகத்தை உடையவராக இருக்கிறார் என்று பொருள். இந்த ப்ரஹ்மத்தைப் பற்றி மேலும் உபதேசிக்கத் தான் ஸத்யகாமர் துவங்குகிறார். எனவே கண்ணுக்குள்
இருப்பவராகச் சொல்லப்பட்டவரும் அந்த ப்ரஹ்மமாகிற பரமாத்மாவாகத் தான் இருக்க வேண்டும்.’மட்டும்’ என்ற சொல் இந்த ஸூத்ரத்தில் அதிகமாக உள்ளது. இதன் பொருள் – முன் இரு ஸூத்ரங்களின் யுக்திகளும் எதிர்மறையை எதிர்பார்த்து தான் பரமாத்மாவை ஸாதிக்க முடியும், ஆனால் இந்த யுக்தி தானாகவே ஸாதிக்கும் என்று-

மேலும் –அத ஹை நம் கார்ஹபத்யோ அநுச சாஸ -4-11-1-என்று ப்ரஹ்ம வித்யைக்குத் தகுதி உள்ள ஒருவனுக்கே அக்னி வித்யை உபதேசிக்கப்படுகிறது
சாந்தோக்யம் -4-11-2-அபஹதே பாப க்ருத்யாம் லோகீ பவதி சர்வமாயுரேதி ஜ்யோக்ஜீவதி நாஸ்யா பர புருஷா ஷீயந்தே உபவயம் தம் புஞ்ஜாமோ அஸ்மிச்ச லோகே அமுஷ்மிச்ச –என்று அபஹதே பாப க்ருத்யாம்-ப்ரஹ்ம பிராப்தி பிரதிபந்தங்கள் நீங்கப் பெற்ற பின்னர்
லோகீ பவதி-நீங்கிய பின்பு பரமபதம் அடைகிறான்
சர்வமாயுரேதி-ப்ரஹ்ம உபாஸனைக்கு தக்க ஆயுசைப் பெறுகிறான்
ஜ்யோக்ஜீவதி-நோய் இல்லாமல் வாழ்கிறான்
நாஸ்யா பர புருஷா ஷீயந்தே -அவர்கள் சீடர்கள் பரம்பரைகளும் பர ப்ரஹ்மம் அடைகிறார்கள் ப்ரகரணம் மாற்றி இருப்பதால் தொடர்ச்சி போய் விட்டது -பூர்வ பக்ஷம் -இதுக்கு வேத வியாஸர் பதிலும் மேல்

அந்த அக்₃நி வித்₃யையானது ப்₃ரஹ்ம வித்₃யையின் அங்கம் என்றும் சொல்ல இயலாது, தனியாக அதற்குப் பயன் சொல்லப் பட்டுள்ள படியால். அங்கமாக இருந்தால் தனியாக ஒரு பயனைத் தர இயலாது.

வேத வ்யாஸரின் பதில் – அக்நிகளாலும் ஸத்ய காமராலும் உபதேசிக்கப்பட்ட பொருள் ஒன்றே தான்-1-அக்நியின் உபதேசத்தில் ’கம் ப்₃ரஹ்ம’ என்றும், ஸத்ய காமரின் உபதேசத்தில் ’ஏதத் ப்₃ரஹ்ம’ என்றும் இரண்டு இடங்களிலும் ப்ரஹ்மம் என்ற சொல் தெளிவாகச் சொல்லப்பட்ட படியால் இரண்டும் ஒன்றே என்று தெரிகிறது.-2-ப்ரஹ்மத்தைப் பற்றின அக்நிகளின் உபதேசத்தின் இறுதியில் ’-பாதையை ஆசார்யன் கூறுவார்’ என்று உள்ளபடியால், ஆசார்யன் அந்தப் பாதையை உபதேசிக்கும் வரை ப்ரஹ்மத்தைப் பற்றின உபதேசம் (ப்ரகரணம்) முடிய வில்லை .3-ப்ரஹ்ம வித்யைக்குத் தகுதி உடைய உபகோஸலனிடம் அக்நி வித்யையும் உபதேசிக்கப் பட்டுள்ளபடியால்,
அக்நி வித்யை ப்ரஹ்ம வித்யையின் அங்கமாகத் தான் இருக்க வேண்டும். ஒரு செயலின் அங்கத்தை வருணித்தால் அச் செயலின் ப்ரகரணம் (context) முடிவடையாது. எனவே இங்கும் ப்ரஹ்மத்தின் ப்ரகரணம் தொடர்கிறது.-4-தனியாகப் பலம் உள்ள படியால் அங்கமல்ல என்பது தவறு, இப் பலன்கள் ப்ரஹ்ம வித்யைக்கு முரண் படாதவை

பூர்வ பக்ஷியின் கேள்வி – திரும்பி வந்த ஸத்ய காமர் பாதையை மட்டும் தானே உபதேசிக்க வேண்டும்? ஏன் ப்ரஹ்மத்தின் குணங்களையும், அதை உபாஸநம் செய்ய வேண்டிய இடத்தையும் கூறுகிறார்?

வேத வ்யாஸரின் பதில் – பாதை என்றது மீதம் சொல்ல வேண்டிய அனைத்தையும் குறிக்கிறது. ஒரு ஆசார்யனிடம் பெறப்பட்ட வித்யை தான் நிலைக்குமென்பதால் அக்நிகள் ஆசார்யனிடமே மீதத்தைக் கேட்கச் சொன்னார்கள்.

சாந்தோக்யம் -4-9-3- ஆச்சார்யாத் ஏவ வித்யா விதிதா சா திஷ்டம் ப்ராப்யதி–என்று
ஆச்சார்யன் மூலம் பெரும் வித்யையே சிறந்தது என்ற வார்த்தை எண்ணிப் பார்க்க —
ப்ரஹ்ம உபாசனம் பூர்ணம் ஆச்சார்யனாலே என்றும் –
ப்ரஹ்மம் அனைத்தையும் தன்னுள் கொண்டது என்றும்
ப்ரஹ்மம் இருப்பிடம் இன்னது என்றும்
அர்ச்சிராதி மார்க்கம் பற்றியும் இந்த உபதேசம்-
ஆகவே கதி -மார்க்கம் மூலம் -எஞ்சிய பகுதிகள் என்றவாறு

இந்தப் பாதை பரமாத்மாவையே அடைவிக்கும்
அக்நிகளின் உபதேசத்தில் ’ப்ராணோ ப்₃ரஹ்ம கம் ப்₃ரஹ்ம க₂ம் ப்₃ரஹ்ம’ என்று சொல்லப்பட்டவர் பரமாத்மாதான் என்று எப்படிச் சொல்லுகிறீர்கள்? என்று பூர்வ பக்ஷீ ஆஷேபிக்கிறார். அதற்கு வேத வ்யாஸரின் பதில் அடுத்த ஸூத்ரம் –

(4) அத ஏச ச ஸ ப்ரஹ்ம “ஆகையாலேயே அது கூட ப்ரஹ்மமே ”
ஆகையாலேயே என்றால், முன் ஸூத்ரத்தில் சொன்ன “ஸுகமுடையவர் சொல்லப் படுகிறபடியால்” என்ற காரணத்தாலேயே என்று பொருள்.இங்கு ஸுகத்தையும் ஆகாசத்தையும் ப்ரஹ்மமாக நினைத்துக் கொள் என்று சொல்ல வில்லை –ஸுகமுடைய பொருளே அளவற்ற பொருள் என்று சொல்லப் பட்டுள்ளது. எல்லை யற்ற ஸுகமுடைமை பரமாத்மாவுக்கே பொருந்தும்.

(5) ஸ்ருதோபநிஷத்க க₃தி அபி₄தா₄நாத் ச
“உபநிஷத்தைக் கற்றவனின் பாதை சொல்லப்படுகிற படியாலும்”உபநிஷத்துக்களைக் கேட்டு, ஆராய்ந்து, பர ப்ரஹ்மமான பரமாத்மாவை உணர்ந்து, எவன் உபாஸிக்கிறானோ , அவன் முக்தி அடையும் போது பின்பற்றக் கூடிய அர்ச்சிராதி மார்க்கம் என்ற பாதை தான் இங்கு கண்ணுக்குள் இருப்பவரை அறிந்தவனுக்கும் சொல்லப்படுகிறது. எனவே , கண்ணுக்குள் காணப் படுபவர் பரமாத்மாவாகத் தான் இருக்க வேண்டும்.

சாந்தோக்யம் -4-15-5–தே அர்சிஷமே வாபி சம்பவந்தி அர்ச்சிஷோ அஹரஹ்ந அபூர்த்த்யமான பக்ஷம் என்று தொடங்கி
சாந்தோக்யம் -4-15-5-/6–-சந்த்ரமஸோ வித்யுதம் தத் புருஷோ அமாநவ ச ஏதாந் ப்ரஹ்ம கமயத்யேஷ தேவபதோ ப்ரஹ்ம பத ஏதேந பிரதிபத்யமாநா இமாம் மாநவமாவர்த்த நாவர்த்தந்தே–-அர்ச்சிராதி கதி என்று உபதேசிக்கப்பட்டு நிகமிக்கப்பட்டது–

(6) அநவஸ்தி₂தே : அஸம்ப₄வாத் ச ந இதர:“இல்லாத படியாலும் பொருந்தாத படியாலும் மற்றவர்கள் அல்ல”
அநவஸ்தி₂தே : = இல்லாத படியால் – ’கண்ணில் இருத்தல்’ என்ற பண்பு பரமாத்மாவுக்கு உண்டு என்றது இரண்டாம் ஸூத்ரம். அப் பண்பு மற்றவர்களுக்கு இல்லை. முன்னால் இருக்கும் பொருள் உள்ளவரை தான் ப்ரதிபலிப்பு கண்ணில் இருக்கும்; ஜீவாத்மா இதயத்தில் தான் இருப்பார், கண்ணில் அல்ல; ஸூர்ய பகவான் ஸூர்யனுக்குள் தான் இருப்பார்.அஸம்ப₄வாத் ச – பொருந்தாத படியாலும் – இங்கு சொல்லப்பட்ட குணங்கள் எல்லாம் பரமாத்மாவுக்குப் பொருந்தும் என்று முதல் ஸூத்ரத்தில் சொல்லப்பட்டது.-அக் குணங்கள் மற்றவர்களுக்குப் பொருந்தாது.-ந இதர: – ஆகையால், பூர்வ பக்ஷி சொன்ன மற்ற மூவரும் இங்கு சொல்லப்படவில்லை-பரமாத்மா தான் கண்ணுக்குள்
இருப்பவராக இங்கு உபதேசிக்கப்பட்டுள்ளார் என்று தெளிவாக நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது

கண்களால் காணப்படும் பொருள்களின் பிரதிபிம்பம் கண்களில் எப்போதும் இருப்பது இல்லை –அம்ருதத்வம் போன்ற தன்மைகளும் அவற்றுக்கு இல்லையே
இந்திரியங்களை நியமிக்க ஜீவாத்மா ஹ்ருதயத்தில் உள்ளான் – கண்களின் உள்ளே இல்லையே – இதே போன்று சூரியனும் கண்களின் உள்ளே இல்லை –ப்ருஹத் ஆரண்யகா -7-5-10- ரச்மிபிரேஷே அஸ்மின் ப்ரதிஷ்டித -ஒளிக்கதிர் மூலமாக சூரியன் கண்களில் உள்ளான் -கண்களுக்குப் புறப்படுகிறான் அல்லாமல் கண்களில் உள்ளவனாக கூறப்பட வில்லை மேலும் அம்ருதத்வம் போன்ற தன்மைகள் பரமாத்மாவுக்கு மட்டுமே பொருந்தும் -மற்றவர்களுக்குப் பொருந்தாது – ஆகவே கண்களில் உள்ளவன் பரமாத்மாவே ஆவான் -என்று நிரூபணம்

——————–

1.2.4 அந்தர்யாம்யதி₄கரணம்
எங்கும் உளன் கண்ணன்

முந்தைய மூன்று அதிகரணங்களிலும்-உபாஸகனின் சரீரம் -ஹ்ருதயம் -முதலியவற்றில் குறிப்பிட்ட அளவு இடமுள்ள பரமாத்மாவே உபாஸ்யன் என்று சொல்லி
மேல் மூன்று அதிகரணங்களிலும் விஸ்தாரமான பிரதேசத்தோடு கூடிய பரமாத்மா உபாஸ்யன் என்று கூறுவது என்று பேடிகா

கீழே1-2-14-ஸ்தா நாதி வ்யபதேசாத் ச –என்று கண்ணுக்குள் ஸ்திதி நியமனம் முதலியவற்றால் அஷி புருஷன் பரமாத்மா என்று சாதித்து இந்த அதிகரணத்தில் அந்த ஸ்திதி நியமனாதிகளை ஸ்தாபிக்கிறார் என்று சங்கதி –

அந்தர்யாம்யதிகரணத்தின் பின்புலம்
1.2.4 அந்தர்யாம்யதி₄கரணம் – ஸங்கதி – கீழ், ’ஸ்தா₂நாதி₃வ்யபதே₃சாத் ச’ என்ற ஸூத்ரத்தில், பரமாத்மா தான் கண்ணுக்குள் இருக்கிறார் என்று ’ய: சக்ஷுஷி திஷ்ட₂ன்’ என்ற வாக்கியத்தில் சொல்லப்படுபவதாக வைத்துக் கொண்டு,-அதனால் ஸத்ய காமரால் உபதேசிக்கப்பட்டவர் பரமாத்மா தான் என்று நிரூபிக்கப்பட்டது.
தற்போது, அந்த வாக்யத்தின் பொருளே ஆஷேபிக்கப்படுகிறது – “ய: சக்ஷுஷி திஷ்ட₂ன்” என்ற வாக்கியம் ஜீவாத்மாவையையே சொல்கிறது என்று-

விஷய வாக்யம்–அந்தர்யாமி ப்ராஹ்மணம் – சுக்ல யஜுர் வேதம், ப்ருஹதாரண்யக உபநிஷத், அத்யாயம் 3 ப்ராஹ்மணம் 7-அத₂ ஹைநம் உத்₃தா₃லக: ஆருணி꞉ பப்ரச்ச₂ யாஜ்ஞவல்க்யேதி – மத்₃ரேஷ்வவஸாம பதஞ்சலஸ்ய காப்யஸ்ய க்₃ருஹேஷு யஜ்ஞமதீ₄யாநா: தஸ்யா: ஆஸீத் பா₄ர்யா க₃ந்த₄ர்வ க்₃ருஹீதா-யாஜ்ஞ வல்க்யரைப் பார்த்து உத்தாலகர் கூறினார் – நாங்கள் மத்ர தேசத்தில் காப்யரின் வீட்டில் வேதங்களைக் கற்று வந்த போது, காப்யரின் மனைவியை ஒரு கந்தர்வன் ஆவேசித்தான்.

அவன் காப்யரிடம் கேட்டான் –வேத்த₂ நு த்வம் காப்ய தத் ஸூத்ரம் யேநாயம் ச லோக꞉ பரஶ்ச லோக꞉ ஸர்வாணி ச பூ₄தாநி ஸந்த்₃ருப்₃தா₄நி ப₄வந்தீதி-காப்யரே ! எந்த ஸூத்ரம் (நூல்) எல்லா உலகங்களையும் ஜீவராசிகளையும் கோர்த்துத் தாங்குகிறதோ அதை அறிவீரா?

(ப்ரஹ்மமே உள்ளேயே இருந்து இயங்கி -ஆகாசம் உள்ளே இருக்கும் இயக்காது -ராஜா வெளியில் இருந்து இயக்கலாம் உள்ளே இருக்க முடியாதே -ஆகவே அந்தர் யாமி இவன் ஒருவனே -இவனே அனைத்தையுமே தாங்கும் -தரிக்கும் – ஸூத்ரம்)

யோ வை வித்₃யாத் தம் அந்தர்யாமிணம், ஸ ப்₃ரஹ்ம வித் ஸ லோகவித் ஸ பூ₄த வித் ஸ ஆத்ம வித் ஸ ஸர்வ விதி₃தி-எவனொருவன் அந்த அந்தர்யாமியை அறிகிறானோ , அவன் ப்ரஹ்மத்தை அறிந்தவன், உலகங்களை அறிந்தவன், ஜீவராசிகளை அறிந்தவன், ஆத்மாக்களை அறிந்தவன், அவன் அனைத்தையும் அறிந்தவன் ஆவான்.

உத்தாலகர் வினவினார் – யாஜ்ஞவல்க்யரே ! இந்த இரண்டு கேள்விகளுக்குமான பதில் காப்யருக்குத் தெரிய வில்லை -அந்த விடைகளை நீர் அறிவீரா? – என்று. அதற்கு யாஜ்ஞ வல்க்யர் பதிலளிக்கத் துவங்கினார்.

ஸ ஹோவாச – வாயுநா வை கௌ₃தம ஸூத்ரேணாயம் ச லோக꞉ பரஶ்ச லோக꞉ ஸர்வாணி ச பூ₄தாநி ஸந்த்₃ருப்₃தா₄நி-யாஜ்ஞ வல்க்யர் கூறினார் – ’வாயு தான் அந்த நூல் -வாயுவால் தான் அனைத்தும் கோர்த்துத் தாங்கப் படுகின்றன’ என்று உத்தாலகர் ஏற்றுக் கொண்டார். அடுத்து அந்தர்யாமியைப் பற்றி யாஜ்ஞவல்க்யர் கூறினார் –

ய꞉ ப்ருதி₂வ்யாம் திஷ்ட₂ந், ப்ருதி₂வ்யா அந்தர:, யம் ப்ருதி₂வீ ந வேத₃, யஸ்ய ப்ருதி₂வீ ஶரீரம், ய꞉ ப்ருதி₂வீம் அந்தர: யமயதி, ஏஷ தே ஆத்மா அந்தர்யாமீ அம்ருத꞉-எவரொருவர் ப்ருதிவியில் இருக்கிறாரோ , ப்ருதிவிக்கு உள்ளே இருக்கிறாரோ , யாரை ப்ருதிவீ அறியவில்லையோ , யாருக்கு ப்ருதிவீ சரீரமோ , யார் ப்ருதிவியை உள்ளே புகுந்து இயக்குகிறாரோ , அவர் மரணமற்றவர், அவரே உன் ஆத்மா-

இதே போல் நீர், நெருப்பு, வானம், வாயு, ஸூர்யன், சந்த்ரன், திசைகள், நக்ஷத்ரங்கள், ஆகாயம், தமஸ், தேஜஸ் என்ற பொருள்களைப் பற்றி அதி₄தை ₃வ (தெய்வத்தைப் பற்றின) வாக்யங்களையும், ஜீவ ராசிகள், ப்ராணன், பேச்சு, கண், காது, மனது, தோல் என்ற பொருள்களைப் பற்றி அதி₄பூ₄த (பூதங்களைப் பற்றின) வாக்யங்களையும் கூறினார்.

ய꞉ விஜ்ஞாநே திஷ்ட₂ந், விஜ்ஞாநாத் அந்தர:, யம் விஜ்ஞாநம் ந வேத₃, யஸ்ய விஜ்ஞாநம் ஶரீரம், ய꞉ விஜ்ஞாநம் அந்தர: யமயதி-எவரொருவர் விஜ்ஞாநத்தில் இருக்கிறாரோ , விஜ்ஞாநத்துக்கு உள்ளே இருக்கிறாரோ , யாரை விஜ்ஞாநம் அறிய வில்லையோ , யாருக்கு விஜ்ஞாநம் சரீரமோ , யார் விஜ்ஞாநத்துக்கு உள்ளே புகுந்து இயக்குறாரோ …
மாத்₄யந்தி₃ன சாஹையில் இதே வரிசையில் உள்ள வாக்கியங்களில் ’விஜ்ஞாநம்’ என்று சொல்லுக்கு பதிலாக ’ஆத்மா’ என்ற சொல் உள்ளது. எனவே இந்த அந்தர்யாமியானவர் ஆத்மாவுக்கும் அந்தர்யாமியாக உள்ளார் என்று தெரிகிறது.

கான்வ சாகையைப் பார்த்துக் வருகிறோம் -இதே போல் -அந்தர்யாமி ப்ராஹ்மணம் மாத்யந்தின சாகையிலும் உண்டே-இங்கு விஞ்ஞானம் -பத பிரயோகம் அங்கு ஆத்மா -பத பிரயோகம் -எனவே இந்த அந்தர்யாமியானவர் ஆத்மாவுக்கும் அந்தர்யாமியாக உள்ளார் என்று தெரிகிறது.

’பார்ப்பவர்’ ஜீவனே என்ற பூர்வ பக்ஷம்
ஸந்தேஹம் – இங்கு எல்லப் பொருள்களுக்கும் அந்தர்யாமியாகச் சொல்லப்பட்டவர் ஜீவாத்மாவா? பரமாத்மாவா?

பூர்வ பக்ஷம் – இங்கு அந்தர்யாமியாகச் சொல்லப் படுபவர் ஜீவாத்மாவே–இதற்கான காரணங்கள் பின்வருமாறு –

1-மேலே ஒரு வாக்யத்தில் (அத்₃ருஷ்டோத்₃ரஷ்டா அஸ்ருத: ஸ்ரோதா) என்றுள்ளது. த்₃ரஷ்டா என்றால் “கண்ணால் பார்ப்பவர் -அறிபவர்” என்று பொருள். ஸ்ரோதா என்றால் “காதால் அறிபவர்” எனப் பொருள். -எனவே எல்லாப் பொருட்களுக்கும் அந்தர்யாமியாகச் சொல்லப்படுபவர் புலன்களால் உலகப் பொருள்களை அறிகிறார் என்று உபநிஷத் சொல்கிறபடியால், அவர் ஜீவாத்மாவாகத் தான் இருக்க வேண்டும். ஏனெனில், பரமாத்மா புலன்களின் தேவையில்லாமலேயே பொருள்களை அறிபவர்.

2-கேள்வி – த்₃ரஷ்டா, ஸ்ரோதா என்ற சொற்களின் பொருளில் புலன்களைச் சேர்க்காமல், வடிவங்களை-நிறங்களை அறிபவர் த்₃ரஷ்டா, ஒலியை அறிபவர் ஸ்ரோதா என்று பொருள் கொள்ளலாமே ?-அப்படிக் கொண்டால் அது பரமாத்மாவுக்கும் பொருந்துமாதலால் பரமாத்மாவே அந்தர்யாமீ என்று சொல்லலாமே ?பதில் – அடுத்த வாக்யத்தில் (நாந்ய: அத: அஸ்தி த்₃ரஷ்டா) என்றுள்ளது. அதன் பொருள்– “இவரைத் தவிற வேறு யாரும் த்₃ரஷ்டா கிடையாது” என்று. நீங்கள் சொன்னபடி ’வடிவத்தை அறிபவர் த்₃ரஷ்டா’ என்று பொருள் கொண்டால், அது பரமாத்மாவைப் போல் ஜீவாத்மாவுக்கும் பொருந்துமான படியால், இவரைத் தவிற வேறு த்₃ரஷ்டா கிடையாது என்று கூற இயலாது. நாங்கள் சொன்ன பொருள்படி, புலன்களால் அறிபவர் ஜீவாத்மா மட்டுமே ஆன படியால் இவரைத் தவிற ’த்₃ரஷ்டா’ இல்லை என்று சொன்னது பொருந்தும்

3-கடைசி வாக்யத்தில் “ஆத்மாவில் இருக்கிறார்” என்றால் தன் மஹிமையில் – தன் காலில் தானே நிற்கிறார், வேறு யாரும் இவரைத் தாங்க வில்லை என்று பொருள். “ஆத்மாவுக்குள்ளே இருக்கிறார்” என்றால் வேறு யாராலும் வ்யாபிக்கப்படாதவர் என்றும் “ஆத்மாவை இயக்குகிறார்” என்று தன்னை இயக்க வேறு பொருள் இல்லை என்று வேறு மாதிரிப் பொருள் கொள்ளலாம்.
எனவே அந்தர்யாமியாகச் சொல்லப்படவர் ஜீவாத்மா தான் என்று கொள்வதில் எந்தக் குறையும் இல்லை –

பார்க்கப்படாத பார்ப்பவர்’ பரமாத்மாவே
ஸித்தாந்தம் – இந்தப் பூர்வ பக்ஷத்தை நிராகரித்து, உண்மையான அந்தர்யாமியைச் சொல்கிறார் வேத வ்யாஸர் –

1–அந்தர்யாமீ அதி₄தை₃வ அதி₄லோகாதி₃ஷு தத்₃த₄ர்ம வ்யபதே₃சாத் அதி₄தை₃வ அதி₄லோகாதி₃ஷு – அதி₂தை₃வம் (தெய்வத்தைப் பற்றினது) அதி₄பூ₄தம்(பூதங்களைப் பற்றினது)அதி₄லோகம் (லோகங்களைப் பற்றினது) அத்₄யாத்மம் என்ற சொற்களைக் கொண்ட வாக்யங்களில் எல்லாம் அந்தர்யாமீ – அந்தர்யாமியாகச் சொல்லப்படுபவர்
அந்ய: – ஜீவனைக் காட்டிலும் வேறு பட்டவரான பரமாத்மாவே (இச் சொல் முன் பாதத்திலிருந்து சேர்க்கப் பட்டுள்ளது)
தத்₃த₄ர்ம வ்யபதே ₃சாத் – பரமாத்மாவின் தன்மைகளைச் சொல்கிறபடியால்

1-உத்தாலகர் ’அந்த அந்தர்யாமியை அறிவாயா’ என்று கேட்டார். எனவே , இந்த வாக்யங்களில் உலகுக்கெல்லாம் அந்தர்யாமியாக ஒருவரே சொல்லப்படுகிறார். எனவே எண்ணிரந்த ஜீவாத்மாக்களை அந்தர்யாமீ என்று பூர்வ பக்ஷீ சொல்வது பொருந்தாது. எனவே , உலகங்களை எல்லாம் இயக்கும் ஒருவர் பரமாத்மா மட்டுமே ஆவார்.

2-’அம்ருத:’ (மரணமற்றவர்) என்றுசொல்லப் படுகிறார். உண்மையில் இயற்கையாகவே மரணமற்றவர் பரமாத்மாவே

(தைத்ரியம் ஆனந்த வல்லீ -3-11-2–அந்த ப்ரவிஷ்டா சாஸ்தா ஜனா நாம் சர்வாத்மா –என்றும்
தைத்ரியம் -2-6–தத் ஸ்ருஷ்ட்வா தத் அநு ப்ராவிசத் தத் அநு பிரவிஸ்ய சச்ச த்யச்சா பவத் -என்றும் ஸ்ருஷ்டித்து புகுந்து சத் த்யத் ஆனான்
மேலும் ஸூ பால உபநிஷத்தில் -6- நை வேஹ கிஞ்ச நாக்ர ஆஸீத் அமூலமநா தாரா இமா பிராஜா பிரஜா யந்தே திவ்யோ தேவ ஏகே நாராயண சஷுஸ் ச த்ரஷ்டவ்யம் ச நாராயண ஸ்ரோத்ரம் ச ஸ்ரோதவ்யம் ச நாராயண —
ஸூ பால உபநிஷத்தும் – ஏஷ சர்வ பூத அந்தராத்மா அபஹத பாப்மா திவ்யோ தேவ ஏகோ நாராயணா-என்றும்
ஸ்வேதாஸ்வதார உபநிஷத்தில் – அந்த சரீரே நிஹிதோ குஹாயோ மஜ ஏகோ நித்யோ யஸ்ய ப்ருத்வீ சரீரம் ய ப்ருதிவீம் அந்தரே சஞ்சரந்யம் ப்ருத்வீ ந சேத் யஸ்ய ஆப சரீரம் -என்றும்
ஸ்வேதாஸ்வதார உபநிஷத்தில்-யஸ்ய ம்ருத்யு சரீரம் யோ ம்ருத்யும் அந்தரே சஞ்சரந்யம் ம்ருத்யுர் ந வேதைஷ சர்வ பூத அந்தராத்மாஅபஹத பாப்மா திவ்யோ தேவ ஏகோ நாராயண -என்றும் உள்ளதே)

3-ஸுபா₃லோபநிஷத்திலும் இதே போல் உலகப் பொருட்களுக்கெல்லாம் அந்தர்யாமியைப் பற்றி உபதேசித்து, பின்னால் (ஏஷ ஸர்வ பூ₄தாந்தராத்மா அபஹதபாப்மா தி₃வ்ய: தேவ ஏகோ நாராயண : ) அதாவது’இவர் தான் எல்லா பூதங்களுக்கும் அந்தராத்மா, அவர் பாபங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவர், அவர் நிகரற்றவர், நாராயணனே அவர்’ என்று தெளிவாகச் சொல்லப்nபட்டுள்ளது. ப்ரஹ்லாதனும்’சாஸ்தா விஷ்ணு: அஸேஷஸ்ய’ அதாவது பரமாத்மா விஷ்ணுவே அனைவரையும் இயக்குபவர் என்கிறார்.

4-’த்₃ரஷ்டா’ என்றால் ’வடிவங்களை அறிபவர். அது பரமாத்மாவுக்குப் பொருந்தும். அது ஜீவனுக்கும் பொருந்தும் என்றாலும், ’அத்₃ருஷ்ட: த்₃ரஷ்டா’ அதாவது
’பார்க்கப்பட முடியாதவர் ஆனால் தான் பார்ப்பவர்’ என்று உள்ளபடியால், இது பரமாத்மாவுக்கு மட்டுமே பொருந்தும். ’நாந்ய: அத: அஸ்தி த்₃ரஷ்டா’ என்றால் ’இப்படி, தான் பார்க்கப்படாமல் ஆனால் தான் அனைத்தையும் பார்ப்பவர் வேறு ஒருவர் இல்லை ’ என்று பொருள்.

மிகுநர் இலன் -ஓத்தார் மிக்கார் இலையாய மா மாயன் -ஸங்கல்ப லேசத்தாலேயே ஸர்வஞ்ஞன்

பரமாத்மாவோடு ஒப்பிட்டால் ஜீவனும் அசேதனம் போல் தான்
அந்தர்யாமிக்குச் சொல்லப்பட்ட குணங்கள் எல்லாம் பரமாத்மாவுக்குப் பொருந்தும் என்றார் முதல் ஸூத்ரத்தில். இந்த குணங்கள் மற்றப் பொருள்களுக்குப் பொருந்தாது என்று அடுத்த ஸூத்ரத்தில் காட்டுகிறார் –

2-ந ச ஸ்மார்தம் அதத்₃த₄ர்ம அபி₄லாபாத் சாரீர: ச
ந ச ஸ்மார்தம் – கபிலாசார்யரின் ஸாங்க்ய ஸ்ம்ருதியில் சொல்லப்பட்ட மூல ப்ரக்ருதியும் (அந்தர்யாமி) அல்ல
சாரீர: ச – சரீரத்தை உடைய ஜீவாத்மாவும் (அந்தர்யாமி அல்ல)
அதத்₃த₄ர்ம அபி₄லாபாத் –அவர்களுக்குப் பொருந்தாத தர்மங்களைச் சொல்வதால்

இயற்கையாகவே அனைத்தையும் அறியும் திறமை , அனைத்தையும் இயக்கும் சக்தி, ஆத்மாவாய் இருப்பது, இயற்கையாகவே மரணமற்றதாய் இருப்பது போன்ற குணங்கள் இவை இரண்டுக்கும் பொருந்தாது.-இங்கு மூல ப்ரக்ருதி அந்தர்யாமியாக இருக்கலாம் என்ற வேள்வியே எழுப்பப் படாத போது, அதைப் பற்றிச் சொல்வதுஎதற்கென்றால் – எப்படி அசேதனமான மூல ப்ரக்ருதி அந்தர்யாமியாக முடியாதோ அதே போல் ஜீவாத்மாவும் அனைத்துக்கும் அந்தர்யாமியாக இருக்க முடியாது என்று பூர்வ பக்ஷம் எவ்வளவு அபத்தமானது என்று காட்டுவதற்காகவே –

3–உப₄யேபி ஹி பே ₄தே ₃ந ஏநம் அதீ₄யதே
உப₄யே பி ஹி – காண்வ சாகையைக் கற்பவர்கள் மற்றும் மாத்யந்தின சாகையை ஓதுபவர்கள் என்ற இருவருமே
ஏநம் – சரீரத்தோடு கூடிய ஜீவாத்மாவை
பே ₄தே ₃ந அதீ₄யதே –(அசேதனங்களைப் போல்) அந்தர்யாமியைக் காட்டிலும் வேறு பட்டாதாகவே படிக்கிறார்கள்

காண்வ சாகையில் ’ ய: விஜ்ஞாநம் அந்தரோ யமயதி’ என்றும், மாத்யந்தின சாகையில் ’
ய ஆத்மாநம் அந்தரோ யமயதி’ என்றும் சொல்லப் படுகிறபடியால், விஜ்ஞாநம் என்றும் ஆத்மா என்றும் சொல்லப்பட்ட ஜீவாத்மா இயக்கப் படுபவர் என்றும், அந்தர்யாமீ தான் இயக்குபவர் என்றும் தெரிகிறது. எனவே இவர்கள் வெவ்வேறாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளனர்.

எனவே , பரமாத்மாவான நாராயணனே உலகப் பொருள்களை எல்லாம் இயக்கும் அந்தர்யாமி என்பது திண்ணம்–

என் நெஞ்சத்துள் இருந்து இரும் தமிழ் நூல் அருளி –
ஆமவை ஆயவை ஆய் நின்ற அவரே

—

(நியாயங்கள் உக்திகளின் சேர்க்கையே ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம் -ப்ரஹ்ம மீமாம்ஸா -ஆராய்ச்சி நூல் -முதல் பாகம் மிகவும் தெளிவற்ற அடையாளங்கள் -இரண்டாம் பாதத்தில் சற்றே தெளிவற்ற தன்மைகளைச் சொல்லும் உபநிஷத் வாக்கியங்கள் பற்றிய ஆராய்ச்சி )

(ஒப்பார் மிக்கார் இலையாய மா மாயன் -கடக்கிலி -உன்னைக் காணுமாறு காணுமாறு அருளாய்-அவனே வரித்து காட்டவே காணலாம் – ஒவ்வொரு குணங்களையும் ஒவ்வொரு அதிகரணம் காட்டும்-)

——-

1.2.5 அத்₃ருச்யத்வாதி₃கு₃ணாகாதி₄கரணம்
எல்லையில் ஜ்ஞாநத்தன் பரமாத்மாவே –

அத்₃ருச்யத்வாதி₃கு₃ணாகாதி₄கரண-பின்புலம்
1.2.5 அத்₃ருச்யத்வாதி₃கு₃ணாகாதி₄கரணம்-ஸங்கதி – ப்ருஹதாரண்யக உபநிஷத்தில் உலகத்தின் அந்தர்யாமியைப் பற்றிச் சொல்லும் போது, “அத்₃ருஷ்ட:” (பார்க்கப்பட முடியாதவர்) என்றுள்ளது. இத்தன்மை அசேதநமான மூல ப்ரக்ருதிக்கும் பொருந்தும் என்றாலும், கூடவே “அனைத்தையும் பார்ப்பவர், அனைத்தையும் இயக்குபவர்“ என்று
அறிவுடைய ஒரு பொருளின் பண்புகளும் சொல்லப் பட்டபடியால், அந்த பார்க்கப்பட முடியாத பொருள் பரமாத்மா தான் என்று முடிவு செய்தோம். ஆனால் வேறு ஒரு உபநிஷத்திலும் பார்க்கப்பட முடியாத ஒரு பொருள் சொல்லப் பட்டுள்ளது, அப் பொருளுக்கு அறிவுடைய பொருளின் பண்புகள் எதுவும் சொல்லப் பட வில்லை – எனவே இந்தப் பார்க்கப்பட முடியாத பொருள் ப்ரக்ருதி என்று கொள்ளலாம் என்றும் பூர்வ பக்ஷம் எழுகிறது.

முண்டக உபநிஷத்தில் -3 அத்தியாயங்கள் இரண்டு கண்டங்கள் ஒவ்வொன்றிலும் உண்டு -இதில் உபநிஷத்தில் -1 -2/2-1-விஷய வாக்கியம்-

விஷய வாக்யம் – முண்டகோபநிஷத்தில் உள்ள அக்ஷர பர வித்யை என்ற பகுதி
அத₂ பரா யயா தத் அக்ஷரம் அதி₄க₃ம்யதே | யத் தத் அத்₃ரேஶ்யம் அக்₃ராஹ்யம் அகோ₃த்ரம் அவர்ணம் அசக்ஷுஸ் ꞉ஶ்ரோத்ரம் தத் அபாணி பாத₃ம் । நித்யம் விபு₄ம் ஸர்வ க₃தம் ஸுஸூக்ஷ்மம் தத் அவ்யயம் யத்₃பூ₄த யோநிம் பரிபஶ்யந்தி தீ₄ரா꞉ |
அடுத்ததாக உயர்ந்த வித்யை ; அதனால் அக்ஷரம் அறியப் படுகிறது. அந்த அக்ஷரமானது பார்கப்பட முடியாதது, கையாளப்பட முடியாதது, குணமற்றது, வர்ணமற்றது, கண் காது அற்றது, கை கால் அற்றது, நித்யமானது, எங்கும் வ்யாபித்தது, அனைத்துக்குள்ளும் புகுந்தது, மிகவும் நுண்ணியது,அழிவற்றது, உலகப் பொருள்களுக்கெல்லாம் காரணமானது. அதை சிறந்த ஜ்ஞாநிகள் காண்கிறார்கள்

(சற்று தள்ளி உள்ள வாக்யம்) அஷராத் பரத: பர: – உயர்ந்ததான அக்ஷரத்தைக் காட்டிலும் உயர்ந்தவர்-ஸந்தேஹம் – இங்கு அக்ஷரம் என்று சொல்லப் படுவது ப்ரக்ருதி மற்றும் அதைக் காட்டிலும் உயர்ந்தவராகச் சொல்லப்படும் ’பரன்’ என்பவர் ஜீவாத்மாவா? அல்லது ’அக்ஷரம்’’பரன்’ எனப்படும் இரண்டுமே பரமாத்மா தானா?

பூர்வ பக்ஷியின் வாதம்
பூர்வ பக்ஷம் – அக்ஷரம் என்பது மூல ப்ரக்ருதி, பரன் என்பது ஜீவாத்மா தான் என்கிறார் பூர்வ பக்ஷீ. இதற்கான காரணம் –

அக்ஷரம் என்ற பொருள் ’அத்₃ரேஸ்யம்’ என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இந்தச் சொல்லை ஆராய்ந்தால் இதன் உண்மையான பொருள் புரியும். த்₃ருஸ்யம் என்றால் குடம், மலை , வஸ்த்ரம் போன்ற பார்க்கப் பட முடிந்த பொருள். அத்₃ரோஸ்யம் என்றால் அதைக் காட்டிலும் வேறு பட்டதான, பார்க்கப் பட முடியாத பொருள். பார்க்கப் பட முடியாத பல பொருள்கள்
உலகில் இருந்தாலும், இச் சொல் ஏதோ ஒரு குறிப்பிட்ட பொருளைத் தான் சொல்கிறது. ஏனென்று பார்ப்போம்.

அவித்₃வான் என்ற சொல் உள்ளது. வித்₃வான் என்றால் அறிஞர். அவித்₃வான் என்றால் அறிஞரல்லாதவர், -அறிஞரைக் காட்டிலும் வேறுபட்டவர். உண்மையில் இந்தச் சொல்லுக்கு கல், மண், கழுதை , புலி, படிக்காத மனிதர் என்று எல்லாமே பொருளாக முடியும். ஆனால் நமக்கு இச் சொல்லைக் கேட்டதும், படிக்காத மனிதர் தான் மனதுக்குத் தோன்றுகிறார். ஏனென்றால் வித்₃வான் என்ற சொல் மனிதனைக் குறிக்கிற படியால், அதற்கு நெருக்கமான ஏதோ ஒரு பொருள் தான் அவித்₃வான் என்ற சொல்லாலும் குறிக்கப் பட வேண்டும் என்று ஒரு எழுதப் படாத நீதி–அபா₃லன் என்ற சொல் உள்ளது. பாலன் என்றால் சிறுவன். அபாலன் என்றால் சிறுவனல்லாதவன். மறு படியும் இது மனிதர்களைத் தவிற மற்றப் பொருள்களையும் கூடக் குறிக்கைாம். ஆனால் நம் மனதில் வயதான மனிதன் தான் தோன்றுகிறார். மனிதன் என்ற பொதுப் பண்பை மாற்றாமல், சிறுவனல்ல என்றால் வயோதிகன் என்று தான் தோன்றும்.

அதே போல், த்₃ருஸ்யம் என்றால் பார்க்கப் பட முடிந்த பொருள், அதாவது மலை , மரம், முதலானவை – இவை யெல்லாம் அசேதனப் பொருள்கள். பார்க்கப் பட முடிந்த சேதநப் பொருளே உலகில் கிடையாது. எனவே , அத்₃ரோஸ்யம் என்ற சொல்லைக் கேட்டதும், பார்க்கப் பட முடியாத அசேதனப் பொருள் தான் மனதில் தோன்றும். ஐம்பூதங்களும் உண்டாவதற்கு முன்னால், கண்ணுக்குத் தெரியாத ஸூக்ஷ்மமான நிலையில் இருக்கும். அதுவே மூலப்ரக்ருதி-எனவே , அத்₃ரோஸ்யம் என்ற சொல் ப்ரதானம் என்றழைக்கப்படும் மூல ப்ரக்ருதியைத் தான் குறிக்க வேண்டும்-உயர்ந்ததான அக்ஷரத்தைக் காட்டிலும் உயர்ந்தவர் என்று சொல்லப்பட்டவரும் ஜீவாத்மாவாகத் தான் இருக்க வேண்டும்.

பார்க்கப்பட முடியாத அக்ஷரம் பரமாத்மாவே -ஸித்தாந்தம் – அக்ஷரமும், பரன் எனப்படுபவரும் பரமாத்மாவே என்று நிரூபிக்கிறார் வேத வ்யாஸர்–

(1) அத்₃ருஸ்யத்வாதி₃ கு₃ணக: த₄ர்மோக்தே :
அத்₃ருஸ்யத்வாதி₃ கு₃ணக: -அத்ருஸ்யத்வம் (பார்க்கப்பட முடியாமை ) முதலான குணங்களை உடையது (அதாவது அக்ஷரம்)
அந்ய: – பரமாத்மாவே
த₄ர்மோக்தே : – அவருடைய தர்மங்கள் சொல்லப் படுகிற படியால்.

அக்ஷரம் என்ற பொருள் ஸர்வஜ்ஞன் (அனைத்தையும் அறியக் கூடியது) என்று சொல்லப் பட்டுள்ளது. இந்தப் பண்பு பரமாத்மாவுக்கு மட்டுமே பொருந்துமாகையால் அவரே அக்ஷரம் ஆவார்.-முன் காட்டப்பட்ட விஷய வாக்யத்தில் அக்ஷரம் என்ற பொருள் தான் ’
பூ₄தயோநி’ அதாவது உலகத்துக்கெல்லாம் காரணம் என்று முதலில் சொல்லப் பட்டது.
அடுத்து, (யதா₂ ஊர்ணநாபி₄: ஸ்ருஜதே க்₃ருஹ்ணதே … ததா₂-அக்ஷராத் ஸம்ப₄வதி இஹ விஸ்வம்) அதாவது ’எப்படி ஒரு சிலந்திப் பூச்சி தன் உடலிலிருந்தே ஒரு பொருளை
உமிழ்ந்து அதைக் கொண்டு தானே வலையைப் பின்னுமோ , அதே போல் இந்த அக்ஷரம் என்ற பொருள் தானே உலகத்தைப் படைக்கிறது’ என்று கூறப் பட்டுள்ளது. இத்தால், அக்ஷரம் என்ற பொருள் தான் உலகத்துக்கு உபாதாந காரணமும் நிமித்த காரணமும் என்று தெரிகிறது. இதெல்லாம் பரமாத்மாவுக்கே பொருந்தக் கூடியது.-அதற்கு மேல்,
(ய: ஸர்வஜ்ஞ: ஸர்வவித்… தஸ்மாத் ஏதத் ப்₃ரஹ்ம நாம ரூபம் அந்நம் ஜாயதே )-அதாவது“அந்த அக்ஷரமானது ஸர்வஜ்ஞம் அதாவது உலகத்தில் அனைத்தையும்
அறியக் கூடியது. பொதுவாக மட்டுமல்லாமல், சிறப்பாக தனித் தனியாக அனைத்துப் பொருள்களையும் அறியக் கூடியது – அதனிடமிருந்து தான் இந்த உலகம் உண்டாயிற்று” என்று கூறப்பட்டுள்ளது.-இப்படி ஜகத் காரணமாகவும் ஸர்வஜ்ஞராகவும் சொல்லப்பட்ட அக்ஷரம் பரமாத்மவாக மட்டும் தான் இருக்க முடியும்.

(யோ வேத்தி யுக’பத் ஸர்வம் ப்ரத்யக்ஷேண ஸதா ஸ்வத: இத்யாதீ நாம் ஸ்ருதீநாம்-ஸர்வஞ்ஞன்)

பரன் எனப்படுபவரும் பரமாத்மாவே
கேள்வி – அக்ஷரம் என்பது பரமாத்மா என்று கொண்டால், ’அக்ஷராத் பரத: பர:’ (அக்ஷரத்தைக் காட்டிலும் உயந்தவர் ஒருவர் உள்ளார்) என்ற உபதேசம் என்ன ஆகும்? பரமாத்மாவை விட உயர்ந்தவராக ஒருவர் இருக்க முடியுமா?–பதில் – இரண்டாவது முறை உள்ள அக்ஷரம் என்ற சொல் பரமாத்மாவைச் சொல்ல வில்லை . அது அசேநமான
மூல ப்ரக்ருதியைத் தான் சொல்கிறது. எனவே , அக்ஷரம் என்ற ப்ரக்ருதியைக் காட்டிலும் உயர்ந்தவரான ஜீவாத்மாவைக் காட்டிலும் உயர்ந்தவர் பரமாத்மா என்று தான் இந்த வாக்கியம் சொல்கிறது. இது எப்படித் தெரிகிறதென்றால் – ’பரன்’ என்பவருக்குச் சொல்லப்பட்ட குணங்களைப் பார்த்தால், அவர் தான் பரமாத்மா என்று தெரிகிறது.

தி₃வ்யோ ஹ்யமூர்த꞉ புருஷ꞉ ஸபா₃ஹ்யாப்₄யந்தரோ ஹ்யஜ꞉।அப்ராணோ ஹ்யமநா ꞉ ஶுப்₄ரோ ஹ்யக்ஷராத்பரத꞉ பர꞉||
“திவ்யமானவராய், உருவமற்றவராய், புருஷன் எனப்படுபவராய்,அனைத்தையும் உள்ளும் புறமும் வ்யாபித்தவராய், பிறப்பற்றவராய், ப்ராணன் அற்றவராய், மனது அற்றவராய், தூய்மை யானவராய் இருப்பவர் தான், அக்ஷரத்தைக் காட்டிலும் உயர்ந்த பரன் எனப்படுபவர்”

முன்னால் அக்ஷரம் என்ற பரமாத்மாவுக்குச் சொல்லப் பட்ட ’அபாணிபாத₃ம்’ (கை கால் அற்றவர்) என்ற பண்பு தான் தற்போது ’அமூர்த:’ (வடிவமற்றவர்) என்றும், ’விபு₄ம் ஸர்வக₃தம்’ (எங்கும் இருப்பவர்) என்ற பண்பு தான் தற்போது ’பா₃ஹ்யாப்₄யந்தர:’ (உள்ளும் புறமும் வ்யாபித்தவர்) என்றும் நினைவூட்டப் படுகிறது. முன்னால் ’அக்ஷரம் புருஷம்
வேத₃’ (அக்ஷரம் என்ற புருஷனை அறியும்படி) என்று உபயோகிக்கப் பட்ட புருஷன் என்ற சொல் மறுபடியும் தற்போது ’அமூர்த: புருஷ:’ என்று உபயோகிக்கப் படுகிறது.-எனவே , பண்புகள் எல்லாம் ஒன்றாய் இருக்கிற படியால், அக்ஷரம் எனப்பட்ட பரமாத்மா தான் இங்கு பரன் எனப்படுபவர்-ஆகவே , ’அக்ஷரத்தைக் காட்டிலும் உயர்ந்தவர்’ என்றவிடத்தில் உள்ள அக்ஷரம் என்ற சொல் பரமாத்மாவைக் குறிக்க இயலாது. எனவே , பொருத்தத்தின் அடிப்படையில், அது ப்ரக்ருதியைத் தான் சொல்கிறது.

வ்யாஸர் கூறும் மற்ற யுக்திகள்
2-விசேஷண பே₄த₃வ்யபதே₃சாப்₄யாம் ந இதரௌ
ந இதரௌ – மற்ற இருவரும் அல்ல = (அக்ஷரம் எனப்படுவது ப்ரக்ருதி யல்ல, பரன் எனப்படுபவர் ஜீவாத்மா அல்ல )
விசேஷண பே₄த₃வ்யபதே ₃சாப்₄யாம் – வேறு படுத்துகிற படியாலும், வேறு பாட்டைச் சொல்கிறபடியாலும்

வேறுபடுத்துதல் – இந்தப் பகுதியில் அக்ஷரம் என்ற பொருள் எப்படி அறிமுகப் படுத்தப் பட்டுள்ளது என்று பார்த்தால் அது ப்ரக்ருதியைக் காட்டிலும் வேறுபடுத்தப் பட்டிருப்பது தெரியும்.-ப்₃ரஹ்மா ப்₃ரஹ்ம வித்₃யாம் ஸர்வ வித்₃யாப்ரதிஷ்டா₂ம் அத₂ர்வாய ஜ்யேஷ்ட₂புத்ராய ப்ராஹ-ப்ரஹ்மாவானவர், தன் மூத்த மகனான அத₂ர்வாவுக்கு ப்ரஹ்ம வித்யையை உபதேசித்தார். அந்த ப்ரஹ்ம வித்யை எல்லா வித்யைகளுக்கும் ஆதாரம் ஆகும், ஏனென்றால் உலகில் அறிய வேண்டிய பொருள்கள் எல்லாம் ப்ரஹ்மத்தில் அடக்கம்.-அதர்வா அதை அங்கிரஸ்ஸுக்கும், அங்கிரஸ் ஸத்ய வாஹருக்கும், ஸத்ய வாஹர் வேறொரு அங்கிரஸ்ஸுக்கும் கூறினர்–

ஶௌநக: அங்கி₃ரஸம் பப்ரச்ச₂ – கஸ்மிந்நு ப₄க₃வோ விஜ்ஞாதே ஸர்வமித₃ம் விஜ்ஞாதம் ப₄வதீதி-ஶௌநகர் என்ற முனிவர் அங்கிரஸ்ஸிடம் கேட்டார் – எந்த ஒன்றை அறிந்தால் உலகத்தில் எல்லாம் அறிந்ததாகும்?-த்₃வே வித்₃யே வேதி₃தவ்யே இதி ஹ ஸ்ம யத் ப்₃ரஹ்ம விதோ ₃ வத₃ந்தி பரா சைவாபரா ச-எப் பொருளைப் பற்றி இரு வித்யைகளைப் (அறிவுகள்) பெற வேண்டும் என்று பெரியோர்கள் கூறுகின்றனரோ , அதுவே-தத்ராபரா ருக்₃வேதோ ₃ யஜுர்வேத ₃꞉ ஸாமவேதோ ₃(அ)த₂ர்வவேத₃꞉ ஶிக்ஷா கல்போ வ்யாகரணம் நிருக்தம் ச₂ந்தோ ₃ ஜ்யோதிஷமிதி । அதில் கீழ் நிலை அறிவு – வேதங்கள், அதன் அங்கங்கள் முதலானவற்றால் ஏற்படும் கேள்வி ஜ்ஞாநம்-அத₂ பரா யயா தத₃க்ஷரம் அதி₄க₃ம்யதே
அடுத்து எந்த வித்யையால் (த்யான வடிவமான ஜ்ஞாநம்) அக்ஷரத்தைப் பார்க்க முடியுமோ , அது மேல் நிலை வித்யை-

ஆகவே , முதலிலிருந்து ப்ரஹ்மத்துக்குள் அனைத்தும் அடங்கிய படியால் ப்ரஹ்ம வித்யைக்குள் அனைத்து வித்யையும் அடக்கம் என்று சொல்லி, அந்த ப்ரஹ்மத்தை அறிந்த அங்கிரஸ்ஸிடம் ஶௌநகர் -எதை அறிந்தால் அனைத்தையும் அறிந்ததாகும்’ என்று கேட்டார் என்று சொல்லி, அதற்கு பதில் அளிக்கும் அங்கிரஸ் ’அக்ஷரம்’ என்ற பொருளை அறிவதற்கான இரண்டு வித்யைகளை உபதேசிக்கிற படியால், இந்த அக்ஷரம் தான் ப்ரஹ்மம் எனப்படும் பரமாத்மா.

வேறு பாட்டைச் சொல்லுதல் – நேரடியாகவே உபநிஷத்தில் ’அக்ஷராத் பரத: பர:’ (அக்ஷரத்தைக் காட்டிலும் உயர்ந்ததைக் காட்டிலும் உயர்ந்தது) என்று ப்ரக்ருதி மற்றும் ஜீவனைக் காட்டிலும் ’பரன்’ என்பவரின் வேறுபாடு சொல்லப் பட்டுள்ளது.-இந்தக் காரணங்களாலும் அக்ஷரம் எனப் படுவதும் பரன் எனப்படுபவரும் பரமாத்மாவே-

3-ரூப உபந்யாஸாத் ச – ரூபத்தின் (வடிவத்தின்) உபந்யஸாத்தாலும் கூட
’பரன்’ எனப்பட்ட பொருளை விளக்கும் அங்கிரஸ், அதற்குத் தனித் தன்மையான ஒரு வடிவத்தைக் கூறுகிறார் –
அக்₃நிர் மூர்தா₄ சக்ஷு ஷீ சந்த்₃ர ஸூர்யௌ தி₃ஶ꞉ ஶ்ரோத்ரே வாக்₃விவ்ருதாஶ்ச வேதா₃꞉ ।
வாயு꞉ ப்ராணோ ஹ்ருத₃யம் விஶ்வ மஸ்ய பத்₃ப்₄யாம் ப்ருதி₂வீ ஹ்யேஷ ஸர்வ பூ₄தாந்தராத்மா ||
இந்தப் பரன் என்பவருக்கு ஸ்வர்க லோகமே தலை , சந்த்ரனும் ஸூர்யனும் கண்கள், திசைகளே காதுகள், வேதங்களே பேச்சு, வாயுவே ப்ராணன், உலகங்களே ஹ்ருதயம், பூலோகமே கால்கள். இவரே அனைத்துக்கும் அந்தராத்மா-இப்படிப்பட்ட விச்வ ரூபத்தை உடையவராகச் சொல்லப்பட்ட பரன் என்பவர் பரமாத்மாவாகத் தான் இருக்க வேண்டும்.
ஆக இவ்வாறு, பார்க்கப் பட முடியாத ஸர்வஜ்ஞமான அக்ஷரமும், விச்வ ரூபமுடைய பரனும் பரமாத்மாவே –

———————————-

1.2.6 வைஸ்வாநராதி₄கரணம்
விஸ்வ ரூபம் உடையவர் யார்?

வைஸ்வாநராதிகரணத்தின் பின்புலம்
1.2.6-வைஸ்வாநராதி₄கரணம் – முதல் அத்யாயத்தின் இரண்டாவது பாதத்திலுள்ள கடைசி அதிகரணம் இது.

ஸங்கதி – கீழ் அதிகரணத்தில், ’அக்ஷராத் பரத: பர:’ என்று மூல ப்ரக்ருதியை விட உயர்ந்த ஜீவாத்மாவை விட உயர்ந்தவரே’பரன்’ என்பவர் -பரமாத்மா தான் என்று நிரூபிக்க வ்யாஸர் “ரூப உபந்யாஸாத் ச” என்ற மூன்றாவது ஸூத்ரத்தில் சொன்ன காரணம் – விண்ணுலகத்தைத் தலையாகவும், சந்த்ர ஸூர்யர்களைக் கண்களாகவும், திசைகளைக் காதுகளாகவும், பூமியைக் கால்களாகவும் உடையவர் அதாவது உலகத்தையே தனக்கு வடிவமாகக் கொண்டவர் (விஸ்வ ரூபம்) என்று சொல்லப் பட்டுள்ள படியால் இந்தப் பரன் என்பவர் பரமாத்மாவாகத் தான் இருக்க வேண்டும் என்று. அதற்கு மேல் கேள்வி எழுகிறது – வேறு உபநிஷத்துக்களில் பரமாத்மாவைத் தவிர்ந்த வேறு சிலருக்குக் கூட இப்படிப் பட்ட விஸ்வரூபம் இருப்பதாகச் சொல்லப் பட்டுள்ளதே ? இது எப்படி பரமாத்மாவுக்கே உரிய வடிவம் என்று கூறலாம்? என்று.-அதற்கு பதிலுரைக்கிறார் வேத வ்யாஸர் இந்த 1.2.6 வைஸ்வாநர அதிகரணத்தில்–

விஷய வாக்யம் – சாந்தோக்ய உபநிஷத்தில் 3ஆவது அத்யாயத்தில் 11-24 கண்டங்கள் – வைஸ்வாநர வித்யா-ஔபமந்யவ ꞉ ஸத்யயஜ்ஞ꞉ இந்த்₃ரத்₃யும்ந: ஜந꞉ பு₃டி₃ல : | ஏதே மஹாஶாலா மஹாஶ்ரோத்ரியா꞉ ஸமேத்ய மீமாம்ஸாம்-சக்ரு꞉ – கோ ந: ஆத்மா கிம் ப்₃ரஹ்மேதி-ஔபமந்யவர், ஸத்யயஜ்ஞர், இந்த்ரத்யும்நர், ஜனர், புடிலர் என்ற ஐந்து ரிஷிகளும் வேதங்களைக் கற்றுணர்ந்தவர்கள்—இவர்கள் ஓரிடத்தில் கூடி, ஆராயத் தொடங்கினார்கள் – நமக்கெல்லாம் ஆத்மா யார்? எது ப்ரஹ்மம்? என்று.

உத்₃தா₃லகோ வை ப₄க₃வந்த: அயம் ஆருணி꞉ ஸம்ப்ரதி இமம் ஆத்மாநம் வைஶ்வாநரம் அத்₄யேதி | தம் ஹந்த அப்₄யாக₃ச்சா₂ம இதி | தம் ஹாப்₄யாஜக்₃மு꞉-நமக்குச் சரியான புரிதல் இல்லை ; உத்தாலகர் என்பவர் தான் வைஸ்வாநரன் என்றழைக்கப்படும் அந்த ஆத்மாவைத் தற்போது உபாஸிக்கிறார்; எனவே அவரிடம் கேட்டு அறியலாம் என்று முடிவு செய்து உத்தாலகரிடம் சென்றார்கள்.

ப்ரஹ்மத்தை அறிவதற்கான தேடல்
அஶ்வபதிம் கைகே யம் ஹாப்₄யாஜக்₃மு꞉ | தேப்₄யோ ஹ ப்ராப்தேப்₄ய꞉ ப்ருத₂க₃ர்ஹாணி காரயாஞ்சகார | யக்ஷ்யமாணோ வை ப₄க₃வந்த: அஹமஸ்மி | யாவதே₃வைகஸ்மா ருத்விஜே த₄நம் தா₃ஸ்யாமி தாவத் ப₄க₃வத்₃ப்₄யோ தா₃ஸ்யாமி | வஸந்து ப₄க₃வந்த இதி-உத்தாலகர் கூறினார் – “நானும் இந்த வைஸ்வாநர ஆத்மாவை முழுமையாக அறிய வில்லை ; கேகேய தேசத்து அரசனான அஸ்வபதி என்பவனே அதை முழுவதுமாக அறிந்தவன்; அவனிடம் செல்லலாம்” என்று. அனைவரும் சேர்ந்து அஸ்வபதியிடம் சென்றார்கள். அரசன் அவர்களுக்கான பணிவிடைகளைச் செய்து விட்டு,
“நான் தற்போது யாகம் செய்து கொண்டிருக்கிறேன். இச் சமயம் நீங்கள் வந்தது மிகச் சிறந்தது. ஒவ்வொரு ருத்விக்குக்கும் கொடுக்கும் தனத்தை உங்களுக்கும் அளிக்கிறேன், நீங்கள் இங்கு தங்க வேண்டும்” என்று கூறினான்-

தே ஹோசுர: – யேந ஹைவ அர்தே₂ந புருஷ: சரேத் தம் ஹைவ வதே₃த் | ஆத்மாநமேவ இமம் வைஸ்வா நரம் ஸம்ப்ரதி அத்₄யேஷி | தமேவ நோ ப்₃ரூஹீதி-அவர்கள் பதிலுரைத்தார்கள் – “அரசே ! யார் எதை ஆசைப் படுகிறார்களோ அதைத் தான் அவருக்குக் கொடுத்து த்ருப்திப் படுத்த இயலும். நாங்கள் இந்தச் செல்வத்தை ஆசைப் பட்டு வரவில்லை – வைஸ்வாநரன் என்ற ஆத்மாவை நீ உபாஸிக்கிறாயே , அதையே எங்களுக்கு உபஸிப்பாய்” என்று.

அஸ்வ பதியும் ஒப்புக் கொண்டான்-இவர்கள் குறிப்பாக வைஸ்வாநர ஆத்மாவைப் பற்றிக் கேட்பதால், முன்னமே இவர்கள் சிறிதளவு அதைப் பற்றித் தெரிந்து கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று உணர்ந்த அரசன், அவர்கள் ஒவ்வொருவரையும் தனித் தனியாக அழைத்து, அவர்கள் அறிந்தது என்ன என்று கேட்டான். அவர்களும் கூறினார்கள்

ஆறு ரிஷிகளில் ஒவ்வொருவரும் வந்து, தாங்கள் உலகத்தின் ஒரு பகுதியையே வைஸ்வாநர ஆத்மாவாக உபாஸநம் செய்வதைச் சொன்னார்கள். அரசன் பதிலுக்கு அவர்கள் உபாஸிக்கும் பகுதிக்கு ஒரு பெயர் அளித்து, அது எல்லாம் வைஸ்வானர ஆத்மாவின் ஒவ்வொரு பகுதியே ஆகும், முழுமையான வைஸ்வாநர ஆத்மாவை அவர்கள் உணர வில்லை என்று கூறினான்.

ரிஷியின் பெயர் –ஔபமந்யவர்
உபாஸித்தது –த்₃யுலோகம்
அதன் பெயர் -ஸுதேஜா: – சிறந்த தேஜஸ்ஸை உடையது
வைஸ்வாநர ஆத்மாவின் பகுதி–மூர்தா₄ (தலை )

ரிஷியின் பெயர் –ஸத்யயஜ்ஞர்
உபாஸித்தது –ஆதித்யன்
அதன் பெயர் -விஸ்வ ரூப: – உலகங்களை எல்லாம் ப்ரகாசப் படுத்துவது
வைஸ்வாநர ஆத்மாவின் பகுதி–சக்ஷுஸ் (கண்)

ரிஷியின் பெயர் –இந்த்₃ரத்₃யும்நர்
உபாஸித்தது –வாயு
அதன் பெயர் -ப்ருத₂க்₃வர்த்மா – பல விதமான கதிகளை உடையது
வைஸ்வாநர ஆத்மாவின் பகுதி– ப்ராண : (ப்ராணன்)

ரிஷியின் பெயர் — ஜனர்
உபாஸித்தது –ஆகாசம்
அதன் பெயர் -ப₃ஹுல: – மிகப் பெரிதானது
வைஸ்வாநர ஆத்மாவின் பகுதி–ஸந்தேஹ: (இடை )

ரிஷியின் பெயர் — பு₃டி₃லர்
உபாஸித்தது –ஜலம்
அதன் பெயர் -ரை : – செல்வம் போகல்-வேகமுடையது
வைஸ்வாநர ஆத்மாவின் பகுதி-ப₃ஸ்தி: (ஜலம் கழிக்கும் புலன்)

ரிஷியின் பெயர் — உத்₃தா₃லகர்
உபாஸித்தது –பூமி
அதன் பெயர் -ப்ரதிஷ்டா₂ –பொருள்கள் எல்லாம் நிலை பெரும் இடம்
வைஸ்வாநர ஆத்மாவின் பகுதி- பாதௌ₃ (கால்கள்)

ய: து ஏதம் ஏவம் ப்ராதே₃ஶ மாத்ரம் அபி₄விமாநம் ஆத்மாநம் வைஶ்வாநரம் உபாஸ்தே ஸ ஸர்வேஷு லோகேஷு ஸர்வேஷு பூ₄தேஷு ஸர்வேஷ் வாத்மஸ் வந்நமத்தி- இப்படி உலகத்தின் ஒவ்வொரு பகுதியைத் தன் அவயவமாய் உடையவராய், மொத்தத்தில் அளவுக்கே அப்பாற்பட்டவரான வைஸ்வாநர ஆத்மாவை எவன் உபாஸிக்கிறானோ , அவன் எல்லா உலகங்களிலும் எல்லா ஜீவ ராசிகளிலும் எல்லா ஆத்மாக்களிலும் உள்ள அந்நத்தை (உணவை ) உண்கிறான்.

இந்த அதிகரணத்தின் தனித் தன்மை –ஸந்தேஹம் – இந்த அதிகரணம் சற்றே விசித்ரமானது. மற்ற அதிகரணங்களில் எல்லாம் ’இந்த விஷய வாக்யத்தில்
சொல்லப்படுபவர் இவரா? அவரா? மூல ப்ரக்ருதியா பரமாத்மாவா? ஜீவாத்மாவா பரமாத்மாவா?’ என்று தான் கேள்வி இருக்கும். ஆனால் இந்த அதிகரணத்தில் ஸந்தேஹம் வித்தியாசமானது.

இங்கு வைஸ்வாநர ஆத்மா என்று சொல்லப்பட்டார்- யாரென்று முடிவு செய்ய இயலாதா? இயலுமா?” என்று தான் இங்கு ஸந்தேஹம். ஏனென்றால், பூர்வ பக்ஷீ இவ் விடத்தில் எந்த ஒரு குறிப்பிட்ட பொருளையும் வைஸ்வாநரன் என்று கூற வில்லை , வைஸ்வாநரன் யாரென்றே முடிவு செய்ய இயலாது என்று தான் கூறுகிறார்! ஏன் என்று பூர்வ பக்ஷத்தைப்
பார்க்கும் போது நமக்குப் புரியும். வ்யாஸர் அதைத் தவறென்று நிரூபித்து, பரமாத்மா தான் வைஸ்வாநரன் என்கிறார்–

பூர்வ பக்ஷம் – “வைஸ்வாநரன்” என்பது ஒரு பொதுச் சொல்; பல பொருள்களைக் குறிப்பதற்குப் பயன் படுத்தப் படுகிறது.-எனவே , இங்கு எந்தப் பொருளைக் கொள்ள வேண்டும் என்று முடிவு செய்யவே இயலாது. அதன் பொருள்கள் –

1-ஜாட₂ர அக்₃நி (வயிற்றில் இருக்கும் நெருப்பு) -(அயம் அக்₃நி: வைஸ்வாநர:
யேந இத₃ம் அந்நம் பஸ்யதே யதி₃த₃ம் அத்₃யதே ) – இந்த வைஸ்வாநரன் என்ற நெருப்பு உண்ணப் பட்ட உணவைச் சமைத்து ஜரிக்க வைக்கிறது.

2-நெருப்பு – (விஸ்வஸ்மை அக்₃நிம் பு₄வநாய தே₃வா: வைஸ்வாநரம் கேதும் அஹ்நாம் அக்ருண்வன்) – உலகத்துக்காக தேவர்கள் வைஸ்வாநரம் என்ற அக்நியால் ஆன ஸூர்யனை பகலுக்குத் தலைவனாக ஆக்கினார்கள்.

3-அக்₃நி ப₄க₃வான் -(வைஸ்வாநரஸ்ய ஸுமதௌ ஸ்யாம, ராஜா ஹிகம்
பு₄வநாநாம் அபி₄ஶ்ரீ: ) – வைஸ்வாநரன் என்ற அக்₃நி ப₄க₃வானின் நல்லெண்ணத்தில் (அருளில்) நாம் இருப்போம், -அவர் அன்றோ செல்வத்தை யெல்லாம் உடையவர், உலகத்தின் அரசன்.-ஆரோக்யம் பாஸ்கரர் -அக்னி பகவான் -செல்வத்துக்கு அரசன்

4-பரமாத்மா – (ததாத்மநி ஏவ ஹ்ருத₃ய்யே அக்₃நௌ ப்ராஸ்யத்) – தன் இதயத்தில்
இருக்கும் அந்தர்யாமியான வைஸ்வாநரன் என்ற ஆத்மாவிடம் ஸமர்ப்பித்தான்

சாதாரண ஸப்தம் -பொதுச் சொல்– வைதிக பிரமாணம் கொண்டு பொதுச் சொல் இது என்பதே பூர்வ பக்ஷம்-இது ஒரு விசேஷ ஸப்தமே -குறிப்பிட்ட ஒரு சொல்லே -பரமாத்மாவுக்கே பொருந்தும் என்பதே ஸித்தாந்தம் என்று ஒன்பது ஸூத்ரங்களால் வேத வியாஸர் நிரூபிக்கிறார் –

1.2.6 -வைஸ்வாநராதி₄கரணம்- ஜாடராக்நி என்ற வாதத்தை முறித்தல்-பரமாத்மாவே வைஸ்வாநரன் ஸித்தாந்தம் –
சாந்தோக்ய உபநிஷத்தின் 5ஆம் அத்யாயத்திலுள்ள வைஸ்வாநர வித்யையில் சொல்லப்பட்டவர் யார் என்று முடிவு செய்ய இயலாது என்று பூர்வ பக்ஷீ உரைத்தார். அதைத் தவறு என்று நிரூபித்து, பரமாத்மா தான் வைஸ்வாநரன் என்று நிரூபிக்கிறார் வ்யாஸர் இந்த அதிகரணத்தின் 9 ஸூத்ரங்களால்.

1-வைஸ்வாநர ्ஸாதா₄ரண சப்₃த₃ விசேஷாத் – அந்ய: என்ற சொல்லைச் சேர்க்க வேண்டும்.
வைஸ்வாநர: – வைஸ்வாநரன் என்று சொல்லப் படுபவர்
அந்ய: – பரமாத்மாவே
ஸாதா₄ரண சப்₃த₃ விசேஷாத் – பொதுவான சொல்லைச் சிறப்பிக்கிற படியால்
வைஸ்வாநரன் என்ற சொல் ஒரு பொதுவான சொல் (ஸாதா₄ரண சப்₃த₃ம்) ஏனெனில் அதற்குப் பல பொருள்கள் உள்ளன என்று பூர்வ பக்ஷி சொன்னது சரியே . ஆனால், இவ் விடத்தில் அஸ்வபதி அச் சொல்லை மட்டும் பயன்படுத்த வில்லை -அதற்கு மேல் பல பண்புகளைச் சொல்லி அச் சொல் சிறப்பிக்கப் படுகிறது-தா₃சரதி₂ (தசரதனின் மகன்) என்ற சொல் இராமன் முதலான நால்வருக்கும் பொதுவானது. ஆனால், “கருப்பான, சார்ங்கம் ஏந்திய, இராவணனை அழித்த தா₃சரதி₂” என்று கூறினால் அது இராமனையே குறிக்கும். அதே போல் இங்கு பரமாத்மாவுக்கே பொருந்தும் பண்புகள் சொல்லப் பட்டுள்ள படியால், இங்கும் வைஸ்வாநரன் என்று பரமாத்மாவே –

1-முமுக்ஷுக்களான ரிஷிகளால் ஆராயப்படுதல்
2- (கோ ந: ஆத்மா) என்று அனைவருக்கும் ஆத்மாவாய் இருத்தல்
3- (கிம் ப்₃ரஹ்ம) என்று ப்ரஹ்மமாய் இருத்தல்
4-ப்ரஹ்மம் என்று சொல்லுக்கு பதிலாக வைஸ்வாநரன் என்று சொல்லப்படுதல்
5-(தத்₃யதா₂ இஷீக தூலம் அக்₃நௌ ப்ரோதம் ப்ரதூ₃யேத ஏவம் ஹாஸ்ய ஸர்வே பாப்மாந: ப்ரதூ₃யந்தே ) + (ஸ ஸர்வேஷு ஆத்மஸு அந்நம் அத்தி) அதாவது“வைஸ்வாநரனை அறிந்தவனின் பாபங்கள் எல்லாம் தீயிலிட்ட தூசி போலே அழியும்; அவன் எல்லாப் பொருள்களுக்கும் இருக்கும் பரமாத்மாவை அநுபவிக்கிறான்” என்று சொல்லப்பட்ட சிறந்த பயன் -பரமாத்மாவுக்கே உரிய இந்த ஐந்து பண்புகளால் வைஸ்வாநரன் என்ற சொல்
சிறப்பிக்கப் படுகிறது. எனவே அந்த வைஸ்வாநரன் பரமாத்மா தான் என்று முடிவெடுக்க இயலும்.-எனவே , இங்கும் வைஸ்வாரனுக்கு உலகங்கள் எல்லாம் உடலாகச் சொல்லப் பட்டுள்ளதைப் பார்த்து – இந்த வைஸ்வானரன் பரமாத்மாவாகத் தான் இருக்க வேண்டும் என்று-நாம் ஊஹிக்கலாம்-

(அன்னம் –அனுபவிக்கும் இனிமையான பரமாத்மாவைக் காட்டும் இங்கு)

2-ஸ்மர்யமாணம் அநுமானம் ஸ்யாத் இதி
இதி -இவ்வாறு
ஸ்மர்யமாணம் -ஸ்மரிக்கப் படுவது(நினைவு கூரப்படுவது) அநுமானம் ஸ்யாத்-அடையாளமாகக் கடவது
அநுமானம் என்ற சொல்லுக்குப் பொதுவாக ஊஹம் செய்வது (inference) என்று பொருள். இவ் விடத்தில், அந்த -ஊஹம் செய்யக் காரணமாக இருக்கும் அடையாளத்தை இது காட்டுகிறது.

இந்த வைஸ்வாநரனுக்கு விண்ணுலகவம முகம், ஸூர்யனே கண், ஆகாசமே இடை , பூமியே கால்கள் என்று உலகங்கள் எல்லாம் உடலாய் இருக்கின்றன என்று கூறப் பட்டுள்ளது. இவ்வாறு நினைக்கப் படுகிற இந்த வடிவமே இந்த வைஸ்வாநரன் பரமாத்மா தான் என்று அறிய ஒரு சிறந்த அடையாளம் ஆகும்,

பொதுவாக உலகில் ஓரிடத்தில் புகை என்ற அடையாளம் (லிங்கம்) இருப்பதைக் கொண்டு அங்கு நெருப்பு இருக்க வேண்டும் என்று ஊஹிக்கிறோம்-புகை நெருப்பை விட்டு இருக்காது என்று அறிந்த படியால்–அதே போல், அந்தர்யாம் யதிகரணத்தில் “ரூப உபந்யாஸாத் ச” என்ற ஸூத்ரத்தில் சொன்ன படி,
அக்₃நிர் மூர்தா₄ சக்ஷுஷீ சந்த்₃ர ஸூர்யௌ தி₃ஶஸ் ஶ்ரோத்ரே வாக்₃விவ்ருதாஶ்ச வேதா₃꞉ ।
வாயு꞉ ப்ராணோ ஹ்ருத₃யம் விஶ்வ மஸ்ய த்₃ப்₄யாம் ப்ருதி₂வீ ஹ்யேஷ ஸர்வ பூ₄தாந்தராத்மா ||-“இந்தப் பரன் என்பவருக்கு ஸ்வர்கலோகமே தலை , சந்த்ரனும் ஸூர்யனும் கண்கள், திசைகளே காதுகள், வேதங்களே பேச்சு, வாயுவே ப்ராணன், உலகங்களே ஹ்ருதயம், பூ லோகமே கால்கள். இவரே அனைத்துக்கும் அந்தராத்மா” முதலான வேத வாக்கியங்களில், உலகங்களை எல்லாம் உடலாகக் கொண்டவர் பரமாத்மா தான் என்று முன்னமே நிரூபிக்கப் பட்டுள்ள படியால்-எனவே , இங்கும் வைஸ்வாரனுக்கு உலகங்கள் எல்லாம் உடலாகச் சொல்லப் பட்டுள்ளதைப் பார்தத்து – இந்த வைஸ்வானரன் பரமாத்மாவாகத் தான் இருக்க வேண்டும் என்று-நாம் ஊஹிக்கலாம் –

ஜாடராக்நியே வைஸ்வாநரன் என்ற பூர்வ பக்ஷம்
3-சப்₃தா₃தி₃ப்₄ய: அந்த:ப்ரதிஷ்டா₂நாத் ச ந, இதி சேத் ந, ததா₂ த்₃ருஷ்டி உபதே₃சாத், அஸம்ப ₄வாத், புருஷமபி ச ஏநம் அதீ₄யதே
சப்₃தா₃தி₃ப்₄ய: அந்த:ப்ரதிஷ்டா₂நாத் ச ந – ஜாடராக்நியே வைஸ்வாநரன் என்று இப் பகுதியால் பூர்வ பக்ஷீ வாதிடுகிறார்.
ந – வைஸ்வானரன் பரமாத்மா தான் என்று நீங்கள் சொன்னது தவறு, அது ஜாடராக்நி தான், ஏனெனில்–
சப்₃தா₃தி₃ப்₄ய: – சப்தம் முதலான காரணங்களால் (இத்தால் 3 காரணங்கள் சொல்லப்படுகின்றன)-1-சப்தம் – (ஸ ஏஷ: அக்₃நி: வைஸ்வாநர: ) என்று வைஸ்வானரன் என்ற சொல்லோடு சேர்த்து அக்₃நி என்ற சொல் உபயோகிக்கப் பட்டுள்ளபடியால், ஒரு நெருப்புத் தான் வைஸ்வானரன் என்று தெரிகிறது.-2-த்ரேதாக்₃நி கல்பநம் – (ஹ்ருத₃யம் கா₃ர்ஹ பத்ய:, மநஸ் : அந்வாஹார்ய பசந:, ஆஸ்யம் ஆஹவநீய: ) என்று இந்த வைஸ்வானரனின் முகமும் மனமும் வாயும் மூன்று நெருப்புகளாகச் சொல்லப் படுகிற படியால், வைஸ்வானரன் நெருப்பு வடிவமான ஜாடராக்நி தான்-3-ப்ராண ஆஹுதி ஆதா₄ரத்வம் – உணவு உண்ணும் போது ’ப்ராணாய ஸ்வாஹா’ முதலாக உண்ண வேண்டும். அது இந்த வைஸ்வானரனுக்குக் கொடுக்கும் ஆஹுதி ஆகும் என்று சொல்லப் பட்டுள்ளது. உண்ணப் படும் உணவு சென்றடைவது ஜாடராக்னியைத் தான். எனவே அது தான் இங்கு வைஸ்வானரன் என்று சொல்லப் பட்டிருக்க வேண்டும்.-4-அந்த:ப்ரதிஷ்டா₂நாத் ச (இது நான்காவது காரணம்) – (வைஸ்வானரம் புருஷ வித₄ம் புருஷே அந்த:ப்ரதிஷ்டி₂தம்) அதாவது“இந்த வைஸ்வானரன் மனிதனின் உடலுக்குள் இருக்கிறான்” என்று சொல்லப் பட்டுள்ள படியால், இந்த வைஸ்வானரன் ஜாடராக்னி தான். பரமாத்மா எங்கும் வ்யாபித்தவரான படியால் அவர் உடலுக்குள் இருக்கிறார் என்று கூறுவது பொருந்தாது-எனவே இக் காரணங்களால் பரமாத்மாவை வைஸ்வானரன் என்று கூறியது தவறு என்கிறர் பூர்வ பக்ஷீ.

வேத வ்யாஸரின பதில்-
இதி சேத் ந – (இது தொடங்கி வ்யாஸரின் பதில்) இவ்வாறு நீ கூறினால் அது தவறு
ததா₂ த்₃ருஷ்டி உபதே₃சாத் –
ததா₂ அவ்வாறு –
த்₃ருஷ்டி உபாஸநத்தின்
உபதே₃சாத் –உபதேசத்தால்
இங்கு ஜாடராக்னிக்குப் பொருந்தும் பண்புகள் சொல்லப் பட்டுள்ளது-உண்மை தான். அது எதற்காகவெனில்,-அப்படிப்பட்ட அக்னிக்கு அந்தர் யாமியாய் பரமாத்மா வைஸ்வானரன் இருப்பதாக த்யானிக்க வேண்டும் என்று கூறுவதற்காக. “அக்₃நி: வைஸ்வாநர:” என்ற இரண்டு சொற்கள் சேர்ந்து படிக்கப் பட்டுள்ளன. அதில் அக்₃நி என்ற சொல்லின் நேரடியான பொருள் நெருப்பு. ஆனால் அது இங்கு பொருந்தாது. எனவே ,-“அக்னிக்கு அந்தர்யாமீ” அல்லது “அக்னியை உடலாகக் கொண்டவர்” என்று தான் இங்கு பொருள் கொள்ள வேண்டும்.அஸம்ப ₄வாத் – இப்படித் தான் பொருள் கொள்ள வேண்டும் என்று எப்படித் தெரியும்? அதைத் தான் இந்தப் பகுதி காட்டுகிறது. அஸம்பவம் என்றால் இருக்க முடியாத – நடக்க முடியாத ஒன்று. இங்கு அக்னி என்ற சொல்லுக்கு நெருப்பு என்று பொருள் கொண்டால், அந்த நெருப்பு உலகங்களை எல்லாம் தனக்கு உடலாகக் கொண்டதாக இருக்கவே முடியாது. ஆகையால் பொருந்தாமை ஏற்படும். எனவே , மூ வுலகங்களையும் சரீரமாகக் கொண்ட வைஸ்வானரனை ’அக்னி’ என்று கூறினால், –அக்னிக்கு அந்தர்யாமீ” என்று தான் பொருள் கொள்ள வேண்டும்.

புருஷமபி ச ஏநம் அதீ₄யதே – இப்படிப் பொருள் கொள்வதற்கு மற்றும் ஓரு காரணமும் உள்ளது. இதே உபதிசத்தில்(ஸ ஏஷ: அக்₃நி: வைஸ்வாநர: யத் புருஷ: ) அதாவது’இந்த வைஸ்வாநரன் என்கிற புருஷன்” என்று சொல்லப் பட்டுள்லது. புருஷன் என்ற சொல் பொதுவாக அறிவுடைய ஆத்மாவைத் தான் குறிக்கும்,-அறிவற்ற அசேதனமான அக்னியை அல்ல. விசேஷமாக, வேதத்தில் புருஷன் என்ற சொல் பரமாத்மாவைக் குறிப்பதற்கே
பயன் படுத்தப் படுகிறது. இது கொண்டும் நாம் வைஸ்வானரன் பரமாத்மா தான் என்று அறியலாம்-எனவே , இங்கு ஜாடராக்னி சொல்லப்பட வில்லை – ஜாடராக்னியை உடலாகக் கொண்ட பரமாத்மாவைப் பற்றின த்யானம் தான் சொல்லப்படுகிறது.

1.2.6-வைஸ்வாநராதி₄கரணம்-மற்ற ரிஷிகளின் பங்களிப்புகள்–ஜைமிநியின் நுட்பமான கருத்து-1.2.6 -வைஸ்வாநராதி₄கரணம் ஸித்தாந்தம் – முதல் இரண்டு ஸூத்ரங்களால் வைஸ்வானரன் பரமாத்மாவே என்றார். மூன்றாம் ஸூத்ரத்தில் ஜாடராக்னி வைஸ்வானரன் அல்ல என்றார். இனி மற்ற பூர்வ பக்ஷங்களை எதிர்க்கிறார்.
4-அத ஏவ ந தே ₃வதா பூ₄தம் ச
ந தே ₃வதா – அக்னி பகவான் என்ற தேவதை வைஸ்வானரன் அல்ல
பூ₄தம் ச (ந) – பஞ்ச பூதங்களுக்குள் ஒன்றான நெருப்பும் (அல்ல)
அத ஏவ – அந்தக் காரணங்களாலேயே-

கீழ் ஸூத்ரங்களில் சொல்லப்பட்ட காரணங்களைக் கொண்டே இந்த வைஸ்வானரன் என்பவர் அக்னி பகவானோ நெருப்போ அல்ல என்று அறியலாம். அவையாவன – (1) ’நமக்கெல்லாம் ஆத்மா’ என்று அந்தர் யாமியாகச் சொல்லப்படுதல் (2) ’புருஷன்’ என்ற சொல்லால் குறிக்கப்படுதல்(3)வைஸ்வானரனை அறிந்து உபாஸித்தால் எல்லாப்
பாபங்களும் விலகி பரமாத்மாவை அநுபவிக்கலாம் என்று சொல்லப்பட்ட பயன். இவை பரமாத்மாவுக்கே பொருந்தும்-

5-ஸாக்ஷாத் அபி அவிரோத₄ம் ஜைமிநி:
ஸாக்ஷாத் -நேரடியாகவும்
அபி -கூட
அவிரோத₄ம் -முரண்பாடு இல்லை என்பதை
ஜைமிநி: ஆசார்யர் ஜைமிநி கூறுகிறார்-

கீழே மூன்றாவது ஸூத்ரத்தில் ’அக்₃நி: வைஸ்வாநர:’ என்ற இடத்தில், அக்நி என்ற சொல் பொதுவாக நெருப்பைக் குறித்தாலும் இவ் விடத்தில் அது பொருந்தாத படியால் ஜாடராக்நி என்ற நெருப்பு அந்தர்யாமியான பரமாத்மாவைச் சொல்கிறது என்று சுற்றி வளைத்துக் கூறினார் வேத வ்யாஸர்.
ஜைமிநி கூறுகிறார் – நேரடியாகவே அக்நி என்ற சொல் பரமாத்மாவைக் குறிக்கிறது என்று கொண்டாலும் எந்த முரண்பாடும் இல்லை -அக்நி என்ற சொல்லுக்கு ’அக்₃ரம் நயதி’ அதாவது ’முன்னே அழைத்துச் செல்பவர்’ என்று பொருள். இது பரமாத்மாவுக்கு நன்றாகவே
பொருந்துமான படியால், அக்நி எனப்படுபவர் பரமாத்மாவே –வைஸ்வாநரன் என்றால் ’விஸ்வான் நரான் நயதி’ அதாவது உலக மக்கள் அனைவரையும் வழி நடத்துபவர் என்று பொருள்.-அது போல் அக்₃நி என்ற சொல்லும் நேரடியாகவே பரமாத்மாவைக் குறிக்கிறது என்கிறார் ஜைமிநி.

சில வினா விடைகள்
6-அபி₄வ்யக்தே : இதி ஆஸ்மரத்₂ய: – “புத்தி ஸௌகர்யத்துக்காக என்கிறார் ஆஸ்மரத்யர்”
பூர்வ பக்ஷியின் கேள்வி – அளவுக்கு அப்பாற் பட்டவரான பரமாத்மா ஏன் இங்கு விண்ணுலகம், ஸூர்யன், ஆகாசம், பூமி முதலான அளவுபட்ட பொருள்களோடு தொடர்பு படுத்திச் சொல்லப் பட்டுள்ளார்?
ஆஸ்மரத்யரின் பதில் – அபி₄வ்யக்தி என்றால் பு₃த்₃தி₄ ஸௌகர்யம் அதாவது புரிந்து கொள்வதில் எளிமை – அதற்காகத் தான் உபநிஷத் இப்படி உபதேசிக்கிறது. அளவு கடந்த ஒரு பொருளை அறிவது கடினமானது. அளவு கொண்ட பொருள்களோடு தொடர்பு படுத்தினால் தான் எளிமையாகப் புரிந்து கொள்ள முடியும் என்பதே காரணம்.

7-அநு ஸ்ம்ருதத: பா₃த₃ரி: – “த்யானத்துக்காக என்கிறார் பா₃த₃ரி”
பூர்வ பக்ஷியின் கேள்வி – சரி, அளவு படுத்திச் சொல்வதாவது இருக்கட்டும். ஆனால் பரமாத்மாவுக்கு தலை , கண், இடை , கால் என்று மனித வடிவம் போன்ற ஒரு வடிவம் எதற்காகச் சொல்லப் பட்டுள்ளது?
பா₃த₃ரியின் பதில் – ஸ்ம்ருதி என்றால் நினைவு. அநு ஸ்ம்ருதி என்றால் தொடர்ச்சியான நினைவு, அதாவது த்யானம். -அந்த த்யானத்துக்காகத் தான் இப்படி மனிதன் போன்ற உருவம் பரமாத்மாவுக்குச் சொல்லப் பட்டுள்ளது.(யஸ்து ஏதம் ஏவம் உபாஸ்தே ) அதாவது “எவன் ஓருவன் இந்த வைஸ்வானரனை -இப்படி-அதாவது மனிதன் போன்ற வடிவமுடையவனாக உபாஸிக்கிறானோ … அவன் முக்தி அடைகிறான்”-எனப்பட்டுள்ளது.

8-ஸம்பத்தே : இதி ஜைமிநி: ததா₂ ஹி த₃ர்சயதி
பூர்வ பக்ஷியின் கேள்வி – “ (உர: வேதி₃: லோமாநி ப₃ர்ஹி: ) அதாவது“இந்த உபாஸகனின் மார்பு தான் வேதி, உரோமங்களே தர்பங்கள்” என்று சொல்லப் பட்டுள்ளதே ? வேதி என்றால் அக்னியை வைக்கும் இடம்.-எங்கோ மிகப் பெரியவராக இருக்கும் பரமாத்மா தான் வைஸ்வானரன் என்றால் அவர் இருக்கும் இடமாக மார்பு எப்படி ஆகும்? எனவே இங்கு வைஸ்வானரன் என்று சொல்லப்படுவது ஜாடராக்னியாகத் தான் இருக்க வேண்டும்.
ஜைமிநியின் பதில் – ஸம்பத்தே : இதி ஜைமிநி: – “ஸம்பத்திக்காக அதாவது ஆக்குவதற்காக என்கிறார் ஜைமிநி”-எதை எதுவாக ஆக்குவதற்காக இது சொல்லப்படுகிறது? ப்ராண ஆஹுதியை அக்₃நி ஹோத்ரமாக ஆக்குவதற்காக.

நாம் உணவு உண்கிறோமே , அப்போது ’ப்ராணாய ஸ்வாஹா’ முதலான மந்த்ரங்களைச் சொல்லிக் கொண்டு, நம்வயிற்றில் ஜாடராக்நி வடிவத்திலிருக்கும் பரமாத்மாவுக்கு நாம் கொடுக்கும் ஆஹுதி இந்த உணவே என்று நினைக்க வேண்டும். அதனால் தான் இதற்குப் ப்ராண ஆஹுதி என்று பெயர். இப்படி உண்பது கூட பரமாத்மாவுக்காக-அக்நிஹோத்ரம் என்று ஒரு மிகச் சிறந்த ஹோமம் உள்ளது. தினமும் காலையும் மாலையும் செய்யப்பட வேண்டியது -இங்கு சொல்லப் படுவது – இந்தப் ப்ராண ஆஹுதியையே அக்நி ஹோத்ர ஹோமமாக பாவிக்க வேண்டும் என்று-

ஒருவரை நம் தந்தையாக பாவிக்க வேண்டும் என்றால், அவருக்கும் நம் தந்தைக்கும் ஒற்றுமை இருக்க வேண்டும்–அது போல் ப்ராண ஆஹுதிக்கும் அக்நி ஹோத்ரத்துக்கும் ஒற்றுமை உள்ளது என்பதைக் காட்டத் தான் ’-உர: வேதி₃: லோமாநி ப₃ர்ஹி:’ என்று மார்பே அக்னி இருக்கும் வேதியாகக் கற்பனை செய்யப்படுகிறது. ததா₂ ஹி த₃ர்சயதி – “அவ்வாறு அன்றோ காட்டுகிறது”. உபநிஷத்தில், ப்ராண ஆஹுதியை அக்நி ஹோத்ரமாக
அறியாதவன் உண்பதே வீண் என்றும் அறிந்தவன் அனைவரையும் த்ருப்தி செய்கிறான் என்றும் கூறப் பட்டுள்ளது-

9-ஆமநந்தி ச ஏநம் அஸ்மிந் –
ஏநம் -இந்த வைஸ்வானரனை–அஸ்மிந் -இந்த உபாஸகனின் உடலில் ஆமநந்தி ச -ஓதவும் செய்கிறார்கள்”
பூர்வ பக்ஷியின் கேள்வி – உபாஸகனின் தலை , கண் முதலானவற்றை விண்ணுலகம், ஸூர்யன் முதலானவையாக த்யானிக்க வேண்டும் என்று தானே சொல்லப் பட்டுள்ளது? பரமாத்மாவின் தலை முதலானவற்றைப் பற்றி அல்லவே ?
வ்யாஸரின் பதில் – இரண்டுமே சொல்லப் பட்டுள்ளது. முதலில், வைஸ்வானரன் என்ற பரமாத்மாவினுடைய உடலில் ஒவ்வொரு பகுதியாக விண்ணுலகம் முதலானவை உள்ளன என்று கூறி விட்டு, இப்படிப்பட்ட வைஸ்வானரனை உபாஸனம் செய்பவனின் தலை , கண், உடல் முதலானவையும் விண்ணுலகம், ஸூர்யன், ஆகாசம் முதலானவை என்று கூறப் பட்டுள்ளது. இதன் கறுத்து – “பரமாத்மாவின் தலையான விண்ணுலகம் தான் எனக்கும் தலை ” என்று உபாஸகன் கற்பனை செய்து கொண்டு, அதன் மூலம் பரமாத்மா தனக்கு எவ்வளவு நெருக்கமாக வுள்ளார் என்று உணர வேண்டும்.

ஆக இப்படி 9 ஸூத்ரங்களால் வைஸ்வாநரன் எனப்படுபவர் பரமாத்மாவே என்று நிரூபித்தார் வேத வ்யாஸர்–

——————————————————————

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ உ வே வேளுக்குடி ரெங்கநாதன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்.
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ யபதியாய் -அவாப்த ஸமஸ்த காமனாய் -ஸமஸ்த கல்யாண குணாத்மகனாய் -ஸர்வ ஸ்வாமியான ஸர்வேஸ்வரன் –
பஞ்ச சக்திமயே திவ்யே ஸூத்த ஸத்வே ஸூக ஆகாரே -என்றும்
த்ரிபாத் விபூதவ் பகவான் ஈஸ்வர்யா பரமேஸ்வர -நித்ய முக்த ஏக போக்யோ அசவ் மோததே ஸததம் ஹரி -என்றும் சொல்லுகிறபடியே
பஞ்ச உபநிஷன் மயமாய் -ஸூத்த ஸத்வாத்மகமாய் -நிரதிசய ஆனந்த மயமான -த்ரிபாத் விபூதியிலே
நித்ய நிர்மல ஞானதி குணகராய் -ஸ்வச் சந்த அநு வ்ருத்தி ஸ்வரூப ஸ்திதி ப்ரவ்ருத்தி பேதரான நித்ய ஸூரிகளாலே அநவ்ரத பரிச்சர்யமாண சரண நளின யுகளராய் -நித்ய முக்தரையும் ஸ்வ அனுபவத்தாலே ஆனந்திப்பித்துக் கொண்டு தானம் நிரதிசய ஆனந்த யுக்தனாய்ப் போரா நிற்க-

லீலா விபூதியில் உள்ளார் அவர்களோபாதி தன்னை அனுபவிக்க ப்ராப்தி யுண்டாய் இருக்க-அத்தை இழந்து இருக்கிறபடியைக் கண்டு வியாகுல அந்தக்கரணனாய் -இவர்களை உஜ்ஜீவிப்பிக்கையில் யுண்டான நசையாலே அசித் அவிஸேஷிதராய் -அத ஏவ போக மோக்ஷ சூன்யராய்க் கிடக்கிற தசையிலே
கரண களேபரைர் கடயிதும் தயமான மநா –என்கிறபடியே
தயை குடிகொண்ட திரு உள்ளத்தை யுடையனாய்
ஸ்வ சரண கமல ஸமாஸ்ரயண உபகரணமாக
விசித்ரா தேஹ ஸம்பத்தி -இத்யாதிப்படியே
கரண களேபரங்களைக் கொடுத்து
ப்ரவ்ருத்தி நிவ்ருத்தி சக்தியையும் யுண்டாக்கி
ஞான கார்யமான த்யாஜ்ய உபாதேய விவேக பரிகரமாக
மாநம் பிரதீப மிவ காருணிகோ ததாதி -என்கிறபடியே
வேதங்களை ப்ரமாணமாகப் ப்ரவர்த்திப்பித்து

அநந்தரம் மன்வாதிகளுக்கு அந்தர்யாமியாய் நின்று சேதனருடைய விஸிஷ்ட விஷயமான ஸாஸ்த்ரத்தை வெளியிட்டு அருள
அந்த ஸாஸ்த்ர அப்யாஸம் அநேக யோக்யதா ஸா பேஷமாய் -சிரகால ஸாத்யமாய் இருக்கையாலே துஷ்கரமாம் இருக்கும்படியைத் திரு உள்ளம் பற்றி-தாத்ருஸ யோக்யதா நிரபேஷத்வாதிகளாலே ஸூ கரமாய் -சேதன நிஷ்க்ருஷ்ட வேஷ விஷயமான திரு அஷ்டாக்ஷர ப்ரஹ்ம வித்யையை ஸ்வயமேவ ப்ரகாசிப்பித்த அளவிலும் கார்யகர மாகாமையாலே
ஓலைப் புறத்தே செல்லாத ராஜ்யத்தை எடுத்துவிட்டுச் செலுத்திக் கொள்ளும் ராஜாக்களைப் போலே
நாமே சென்று ஸம்ஸாரிகளைத் திருத்தக் கடவோம் -என்று ராம கிருஷ்ணாதி அவதார முகத்தாலே இவர்கள் இருக்கிற இடத்திலே தானே வந்து திருத்தப் பார்த்த இடத்திலும் ஒருவரும் திருந்தக் காணாமையாலே
விஜாதீயரான நம்மால் ஒருபடியாலும் திருத்த ஒண்ணாதபடியாய் இருந்தது
இனி இணக்குப் பார்வையிட்டு மிருகம் பிடிப்பாரைப் போலே
சஜாதீயரைக் கொண்டு கார்யம் கொள்ளவேண்டும் என்றும் அறுதியிட்டுத் தன்னுடைய நிர்ஹேதுக ப்ரஸாதத்துக்கு இலக்கான ஆழ்வார்களை அவதரிப்பித்தான்

அவர்களாகிறார் -சர்வேஸ்வரனாலே மயர்வற மதிநலம் அருளப் பெற்றவராகையாலே ஸகல ஸம்ஸார சேதனரும் த்யாஜ்ய உபாதேய விபாகம் பண்ணி உஜ்ஜீவிக்கும் படிக்கு உடலாக ஸர்வாதிகாரமான திராவிட ரூப பிரபந்தங்களை அருளிச் செய்து ஜகத்தை வாழ்வித்தார் சிலராயிற்று –

இதில் முதலாழ்வார்கள் வ்யாஸாதி பரம ரிஷிகளில் வ்யாவ்ருத்தர்களே யாகிலும் லௌகிக ஞானமும் கலசி கிராம ஏக ராத்ரமாகத் திரிந்தார்கள் என்பது ஓன்று உண்டு –
திருமழிசைப்பிரான் முதலான ஆழ்வார்கள் சிறிது காலம் லௌகிக ஞானம் மேலிட்டுக் காலாந்தரத்திலே பகவன் நிர்ஹேதுக ப்ரஸாதத்துக்கு இலக்கானார்கள் என்பது ஓன்று உண்டு

அக்குறைகள் ஒன்றுமே இன்றிக்கே -நம்மாழ்வார்
உத்பத்யதே யதா லோகே துளஸீ கந்த ஸம் யுதா –என்கிறபடியே
திருத்துழாய் மணத்தோடே அங்குரிக்குமா போலே
கேவலம் ஸ்வச்சயை வாஹம் ப்ரேஷே கஞ்சித் கதாசந –என்கிறபடியே
பகவந் நிர்ஹேதுக ப்ரஸாதத்தாலே கர்ப்பே அபி ஷிக்தராய் லௌகிக ஞான பூர்வகமான ப்ரவ்ருத்தி லேசமும் இன்றியே
பால ஆஷோட ஸாப் தாத்து மூக பாவம் கமிஷ்யதி –என்கிறபடியே
திருவவதாரம் தொடங்கி பதினாறு திரு நக்ஷத்ரத்து அளவும் -ஸ்தந்யாதிகளும் இன்றிக்கே வாக்ய வ்யவஹாராதிகளும் இன்றியே
உண்ணும் சோறு பருகு நீர் தின்னும் வெற்றிலை யும் எல்லாம் கண்ணன் –என்கிறபடியே
தாரக போஷக போக்யங்கள் எல்லாமே எம்பெருமானேயாய் -தத் குண அனுபவமே ஸம் வர்த்தகமாக வளர்ந்து போந்தார் ஒருவராய்த்து –

இவர் ப்ரபாவத்தை நரூபிக்கும் போது பிராட்டிமாரிலும் நித்ய ஸூரிகளிலும் உபய விபூதியிலும் வ்யாவ்ருத்தராய் இருப்பர் -எங்கனே என்னில்
பின்னை கொல் நில மா மகள் கொல் திருமகள் கொல் -என்று ஓரோர் ஆகாரத்தாலே அவர்களோடு ஓக்க விகல்பிக்கலாம் படி மூவர் படியையுமாய் இருக்கிற இதற்கும் மேலே
பிறந்திட்டாள் -என்று அந்யாத்ருஸமான வேறுபாட்டை யுடையளான இவள் ஒருத்தி இங்கனே பிறப்பதே
என்ன மாயம் கொலோ இவள் நெடுமால் என்றே நின்று கூவுமால் -என்று ஈடுபடும்படிக்கு உடலான ஏற்றத்தையும் யுடையராய்
அடியார் நிலாகின்ற வைகுந்தமோ வையமோ நும் நிலையிடம் –என்கிறபடியே
ஸ்தாந விகல்பத்தாலும் உபய விபூதியிலும் அடங்காத தன்மையாய் இருப்பர் –

யாவர் நிகர் அகல் வானத்தே -என்றும்
மாறுளதோ இம்மண்ணின் மிசையே -என்றும்
முக்தகண்டமாக உபய விபூதியிலும் தம்மோடு ஒப்பார் ஒருவரும் இல்லை -என்றார் இறே
இவ்வாழ்வாருக்கு ஒப்புச் சொல்லலாவார் ஸம்ஸாரத்திலும் இல்லை -நித்ய விபூதியிலும் இல்லை -தம்படி தாமும் அறியார் -ஸம்ஸாரிகளும் அறியார் -ஈஸ்வரனும் அறியான் –
ஒரு ஸாதனத்தைச் சமைய அனுஷ்டித்து இதனாலே நமக்கு இப்படி ஒரு வீறுடைமை வரும் -என்று இருக்க வந்தது அல்லாமையாலே தாமும் அறியார் -இவரைப்போலே சகல இதர விலக்ஷணராய் இருப்பாரை ஸம்ஸார மண்டலத்திலே காணாமையாலே சம்சாரிகளும் அறியார் –
தன்னுடைய ஞான சக்த்யாதி குணங்கள்
அவ்யுச்சிந் நாஸ் ததஸ்த்வேதே ஸ்ருஷ்ட்டி ஸ்திதி அந்த ஸம்யமா-என்கிறபடியே
அநுஸ் யூதமான ஸ்ருஷ்ட்டி பரம்பரையில் ஒரு வ்யக்தியிலே யாகிலும் இப்படிப்பலிக்கக் காணாமையாலே ஈஸ்வரனும் அறியான்
விண்ணுளாரிலும் சீரியர் –என்கிறபடியே நித்யர்களிலும் வ்யாவ்ருத்தரராய் இருக்கும் அளவன்றிக்கே புருஷோத்தமனான சர்வேஸ்வரனுடனும் ஒப்புச் சொல்லலாம் படியான வைபவம் இறே இவரது –

ஸ ச பூஜ்யோ யதாஹ் யஹம் -என்றும்
ஞாநீ த்வாத்மைவ மே மதம் -என்றும் சொல்லுகிறபடியே
சர்வேஸ்வரன் தானே ஞாநாதிக்யத்தை இட்டு ஒரோ வ்யக்திகளைத் தன்னோடு ஓக்கவும் தனக்குத் தாரகமாகவும் சொன்னபடி கண்டால் இவர் விஷயத்தில் சொல்ல வேண்டா விறே
இன்னமும் புவியும் இரு விசும்பும் நின் இத்யாதி
உபய விபூதியும் நின் சங்கல்பத்திலே கிடக்கிறது -ஏவம் பூதனான நீ என்னுடைய ஸ்ரோத்ர இந்திரிய த்வாரா புகுந்து விச்சேதம் இன்றிக்கே என்னுடைய ஹ்ருதயத்திலே உளனாக நின்றாய் -இப்படியான பின்பு விபூதியை யுடைய நீயோ விபூதிமானை யுடைய நானோ பெரியவன் என்றும் அறிவார் இல்லை -அப்ரதிஹத சக்தியான நீ தான் இத்தை நிரூபித்துக் காணாய் என்றுஉபய விபூதியில் யுக்தனுடனே மறு தலைக்கும் படியாக வைபவத்தை யுடையராய்
தெய்வத்தின் இனமோர் அனையீர்களாய் -என்று ஒருவரே இருவர் இன்றிக்கே நித்ய ஸூரிகள் எல்லோரும் கூடினாலும் தமக்கு ஒரோ வகைக்கு ஒப்பாம்படியான பெருமையைக் யுடையராய் இருப்பர்

இப்படி ஸகல இதர வ்யாவ்ருத்தராய் -ஸர்வ பிரகார விலக்ஷணரான இவ்வாழ்வார் அவதரித்தது ஸம்ஸாரி சேதனர் பண்ணின ஸூஹ்ருத பலமாய்த்து
ததோகில ஜகத் பத்ம போதாயாச்யுத பாநுநா தேவகீ பூர்வா சந்த்யாயாம் ஆவிர்ப்பூதம் மஹாத்மநா -என்று
சர்வேஸ்வரன் அவதரித்தால் போலே யாய்த்து இவ்வாழ்வார் அவதரித்தது -அவதார கார்ய பேதத்தாலே அச்யுத பானுவினுடைய ஆவிர்பாவத்திலும் வகுள பூஷண பாஸ்கர உதயம் வ்யாவ்ருத்தமாகும்
யத் கோ ஸஹஸ்ரம் அபஹந்தி தமாம்ஸி பும்ஸாம் நாராயணோ வாஸதி யத்ர ஸ சங்க சக்ர -யந் மண்டலம் ஸ்ருதி கதம் பிரணமந்தி விப்ராஸ் தஸ்மை நமோ வகுள பூஷண பாஸ்கராய-என்று
அச்யுத பானுக்கு விகஸியாத ஹ்ருத் பத்மங்களும் விகஸித்து ஆதித்ய அநி வார்யமாய் உள்ளிருளான அஞ்ஞான அந்தகாரமும் நீங்கினதும் வகுள பூஷண பாஸ்கர உதயமான பின்பு இறே

இப்படி அஞ்ஞான தமோ நிவர்த்தகராய் -ஊரும் நாடும் உலகும் தன்னைப் போலே –என்கிறபடியே எல்லோரும் தம்மைப் போலவே பகவத் ஏக பரராம்பாடி அவதரித்த இவ்வாழ்வார் விஷயத்திலே தேவு மற்றறியேன் -என்று
சேஷித்வ
சரண்யத்வ
ப்ராப்யத்வங்களை
அறுதியிட்டு தத் ஏக நிஷ்டராய்ப் போருமவராய்த்து ஸ்ரீ மதுரகவியாழ்வார்

இப்படி இவர் ததீய சேஷத்வமே உத்தேச்யம் என்று அறுதியிடுகைக்கு வந்த வழி தான் ஏது என்னில்
நம்மாழ்வாரை பொய் நின்ற ஞானமும் தொடங்கி அவாவற்று வீடு பெற்ற -அளவும் செல்ல அனுபவித்த இடத்திலே அவர் தமக்கு உத்தேச்யமாகத் திருவாய் மொழியில்
பயிலும் சுடர் ஒளி
நெடுமாற்கு அடிமை -யிலே
புருஷார்த்த காஷ்டையாகத் ததீய சேஷத்வத்தையே அறுதியிடுகையாலே
ஸ்வ ஆச்சார்ய ருசி பரிக்ருஹிதமான அர்த்தமே தமக்கு உத்தேச்யம் என்று நினைத்து ததீய அக்ரேஸரான இவ்வாழ்வாரையே தேவு மற்று அறியேன் என்று பற்றுகிறார்

ஆச்சார்ய ருசி பரிக்ருஹீதமான அர்த்தமே ஸாத்விகருக்குப் பரிக்ராஹ்யம் என்னும் இடமும் மஹாபாரத சாரமான சஹஸ்ர நாம அத்தியாயத்தில் சொல்லிற்று இறே -ஸ்ரீ பீஷ்மர் பக்கலிலே ஸகல அர்த்தங்களையும் குறைவறக்கேட்ட தர்மபுத்ரன் இவன் தனக்கு உத்தேச்யமாக ஸ்வீ கரித்து தத்வ ஹிதங்களே தனக்கு உத்தேச்யம் என்று நினைத்து
கோ தர்மஸ் ஸர்வ தர்மாணாம் பவத பரமோ மத -என்று கேட்க
ஏஷ மே ஸர்வ தர்மாணாம் தர்மோதிகதமோ மத -என்று தன்னுடைய ருசி பரிக்ருஹீதமான அர்த்தத்தை உபதேசத்தான் இறே

த்ரிபுரா தேவியாரை -பிரமாண ப்ராபல்யத்தாலேயே எம்பெருமானே ஆஸ்ரயணீய தைவம் என்று நீங்கள் பற்றுகிறது என்ன-அஃது ஒன்றும் அன்று எம்பெருமானார் காழிச்சால் மூலையில் தேவதையை ஆஸ்ரயித்தார் யாகில் அதுவே எங்களுக்கும் ஆஸ்ரயணீய வஸ்துவாகக் கடவது -என்றாள் -அந்த நியாயத்தாலே ஆழ்வார் தமக்குத் தஞ்சமாக நினைத்திருந்த ததீய சேஷத்வத்தையே விரும்பித் தமக்குப் புருஷார்த்தமாக அத்ய-வசிக்கிறார்-

இது தான் ஸ்ரீ இராமாயண புருஷர்களில் ஸ்ரீ சத்ருக்ந ஆழ்வான் பக்கல் அனுஷ்டான சேஷமாகக் காணப்பட்டது –
வேத உப ப்ரும்ஹணார்த்தாயா தாவ க்ராஹயத ப்ரபு -என்று வேத உப ப்ரும்ஹண அர்த்தமாக ப்ரவ்ருத்தமான ஸ்ரீ இராமாயண புருஷர்கள் நால்வரும் தர்ம ஸம் ஸ்தாபன அர்த்தமாக அவதரிக்கையாலே நால்வரும் நாலு அர்த்தத்தை அனுஷ்டித்துக் காட்டினார்கள் –
கர்த்தா காரயிதா ச ஸ –என்கிறபடியே அனுஷ்ட்டிப்பிக்கைக்காக -ஒருவன் சொன்னதை ஒருவன் செய்யக்கடவன் -என்கிற முறை நேராக அழிந்து கிடைக்கையாலே பித்ரு வசன பரிபாலனாதி களாலே ஸாமான்ய தர்மத்தை அனுஷ்ட்டித்தார் பெருமாள் –
பிதுர் வசன நிர்தேசாத்
அகஸ்திய வஸனாத்
ஸூக்ரீவ வஸனாத் –என்று இறே இவருடைய அனுஷ்டானம் –

சேஷ பூதன் நிருபாதிக சேஷியைக் குறித்து கிஞ்சித் கரித்துத் தான் உளனாகக் கடவன் -என்கிற விசேஷ தர்மத்தை அநுஷ்டித்தார் இளைய பெருமாள்
குருஷ்வமாம நுசரம் -என்றும் -அஹம் சர்வம் கரிஷ்யாமி -என்றும் இறே இவருடைய அனுஷ்டானம் –

ராஜ்யஞ்ச தவ ரஷே பமஹம் வேலேவ சாகரம் பிரதிஜா நாமி தேவீர மாபூவம் வீர லோக பாக் -என்று
ராஜ்யஞ்ச தவ ரஷேபம்
ராஷ தர்மேண பாலேன-என்கிறபடியே உம்முடைய ரஷணம் பண்ணுகை அன்றிக்கே உம்முடைய ராஜ்யத்தையும் ரஷிக்கக் கடவேன்
எனக்கு தார்த்த்யம் ஸ்வரூபம் ஆகையாலும் உம்மால் என்னை மீரா ஒண்ணாது காணும்
மஹம் வேலேவ சாகரம் –
கடலுக்கு கரை சேஷமாய் இருக்கச் செய்தேயும் கரையை அதிகரிக்க மாட்டாது இ றே கடல்
அப்படியே நீர் பெரியீர் ஏன்னா உம்மால் என்னை விஞ்ச ஒண்ணாது காணும்
பிரதிஜா நாமி –
நான் இப்படி பிரதிஜ்ஞ்ஞை பண்ணுகிறேன்
தேவீர –
ஒரு கோழை முன்னேயோ பிரதிஜ்ஞை பண்ணுகிறது
பிரதிஜ்ஞை பண்ணினால் அதைத் தலைக்கட்டித் தரவல்ல ஆண்பிள்ளைத் தனம் உடைய உம்முடைய திரு முன்பே யன்றோ
மாபூவம்
இப்படி செய்திலேன் ஆகில் உம்முடைய சந்நிதியில் வர்த்திக்கப் பெறாது ஒழிகை அன்றிக்கே உம்முடைய ராஜ்யத்திலும் வர்த்திக்கப் பெறாதவன் ஆகிறேன்
வீர லோக பாக்
உம்மை முடி சூடி அனுபவிக்கப் பாரித்து அது பெறாதே போன சக்கரவர்த்தி புக்க லோகம் புகுகிறேன் என்கிறபடியே நிர்பந்தித்து
அடிமை செய்கை அன்றிக்கே சேஷி யுகந்த அடிமை செய்யக் கடவது என்னும் இடத்தை அனுஷ்டித்தான் ஸ்ரீ பரதாழ்வான் –

இப்படி இருக்கிற இவனை யல்லது அறியாதே இருக்கையாலே பகவச் சேஷத்வ காஷ்டையான ததீய சேஷத்வத்தை அனுஷ்டித்தான் ஸ்ரீ சத்ருக்ன ஆழ்வான்
கச்சதா மாதுல குலம் பரதேன ததா நக சத்ருக்னோ நித்ய சத்ருக்னோ நீத ப்ரீதி புரஸ்க்ருத
கச்சதா
கச்சதா என்கிற வர்த்தமான நிர்தேசத்தாலே தனக்கு ஒரு பிரயோஜனம் உண்டாயாதல் -இங்கு மாதா பிதாக்களைக் கேள்வி கொள்ளுதல் பூர்வஜரான பெருமாளைக் கேள்வி கொள்ளுதல் -பூர்வ ஷணத்தில் போகுகைக்கு நினைவு யுண்டாயாதல்-செய்யும் அளவு
இன்றியே அவனை ஒழிய ஜீவிக்க மாட்டாமையாலே போனான் என்கை –
மாதுல குலம்
யுதாஜித்து அழைத்து வந்ததும் அவனை யாகையாலே போக்கிலும் உத்தேச்யம் அவனுக்கு
இவனுக்கு அவன் பின்னே போகை உத்தேச்யமாய்ப் போனான் என்கை
பரதேன –
பரத இதி ராஜ்யச்ய பரணாத் -என்கிறபடியே சக்ர வர்த்தியும் துஞ்சி பெருமாளும் ராஜ்யத்தைப் பொகட்டுப் போய்
இளைய பெருமாளும் தொடர்ந்து அடிமை செய்ய வேண்டும் என்று போய்
ஸ்ரீ சத்ருக்ன ஆழ்வானும் தன்னை அல்லது அறியேன் என்று இருக்கிற் தசையிலே ராஜ்யத்தை வஹித்துக் கொண்டு இருந்தான் -என்கை
பரத இதி ராஜ்யஸ்ய பரணாத் -என்றான் இறே சதாநீகன்
தத-
இருவரும் ராஜ புத்ரர்களாய் நஷத்ர பேதமும் உண்டாய் இருந்தால் முஹூர்த்தம் இட்டுப் போகப் பிராப்தமாய் இருக்க
அவன் போனதுவே தனக்கு முஹூர்த்தமாகப் போனான் என்கை-
கச்சதா என்றதிலே அர்த்த ஸித்தம் அன்றோ-ததா என்கிறது என் என்னில் அங்கு மமதா நிவ்ருத்தியைச் சொல்லிற்று -இங்கு அதுக்கு ஆஸ்ரயமான அஹங்கார நிவ்ருத்தியைச் சொல்கிறது -ஆகவே புனர் யுக்தி தோஷம் இல்லை -சேஷத்வ விரோதிகள் அன்றோ இரண்டுமே –
அநக
அநம் இல்லாதது இவனுக்கு இறே-அகமாவது உத்தேச்ய விரோதி -இவ்விடத்தில் ராமபக்தி -அல்லாதார்க்கு ராமபக்தியும் கலசி இருக்கையாலே பாபமிச்ற ஜீவனம் என்கிறது
ராமபக்தியைப் பாபம் என்னப் போமோ வென்னில் பாபத்தில் புண்யம் நன்றாய் இருக்க மோஷ விரோதி ஆகையாலே புண்யமும்
புண்ய பாபே விதூய என்று கொண்டு பாப சப்த வாச்யமாகா நின்றது -அஸ்வ இவ ரோமாணி விதூய பாபம் -என்று பாப சப்த வாஸ்யம் -ஆகையாலே பரத அனுவ்ருத்தி யாகிற உத்தேச்யத்துக்கு
விரோதி யாகையாலே ராம சவுந்தர்யத்தில் இழிந்து ராம பக்தியில் கால் தாழுமதுவும் பாபமாம் இத்தனை –ராமே பிரமாதம் மா கார்ஷி புத்ர பிராதரி கச்சதி -என்று ராம அனுவ்ருத்திக்கும் இடைச்சுவராகச் சொல்லிற்று இறே
சத்ருக்ன
பிள்ளைகளை உடைய சந்நிவேசன்களைப் பார்த்து திரு நாமம் சாத்துக்கிற வசிஷ்ட பகவான் பெருமாள் கண்டாரை
அழகாலே துவக்க வல்லார் என்று தோற்றி இருக்கையாலே ராமன் என்றும்
இளைய பெருமாளுக்குக் கைங்கர்யமே நிரூபகமாகத் தோற்றுகையாலே ஸ்ரீ லஷ்மணன் என்றும் ராஜ்யத்தைப் பாரமாக நினைப்பவனாகையாலே பரதாழ்வான் என்றும் திரு நாமம் சாத்தி
இவனுடைய சந்நிவேசத்தைக் காணவே சத்ருக்கள் மண் உண்ணும்படி இருக்கக் காண்கையாலே சத்ருக்னன் என்று திருநாமம் சாத்தினான் –
நித்ய சத்ருக்ன –
பாஹ்ய சத்ருக்களை யன்றிக்கே ஆந்தர சத்ருவான இந்த்ரியங்களையும் ஜெயித்து இருக்கும் என்கை –
இந்த்ரிய ஜெயத்துக்கு எல்லை எங்கனம் என்னில் பும்ஸாம் த்ருஷ்டி சித்தாபஹாரீணம் -என்கிற ராம சௌந்தர்யத்திலும் துவக்கு ஒண்ணாது இருக்கை-
அதாவது பெருமாளைப் பற்றும் போதும் தன் உகப்பால் அன்றியே அவன் உகந்த விஷயம் என்று பற்றுகை
நீத
ராஜாக்கள் போம் போது உடைவாள் பரிசு மற்று ஓன்று கொண்டு போமா போலே அவன் கொண்டு போகப் போனான் –
த்ரவ்யத்துக்கு த்ரவ்யாந்தரங்களோட்டை சம்யோகம் உபய நிஷ்ட்டமாய் இருக்கும் -அது போல் அன்றியே ஜாதி குணங்களோ பாதி போனான்
ப்ரீதி புரச்க்ருத
தமையன் பின்னே தம்பி போகக் கடவன் என்கிற முறையால் போனான் அல்லன் -அஹம் சர்வம் கரிஷ்யாமி -என்ற
இளைய பெருமாளைப் போலே எல்லா வடிமைகளும் போனவிடத்தில் செய்யலாம் என்று பாரித்துக் கொண்டு ப்ரீதி ப்ரேரிதனாய் போனான்
படை வீட்டில் இருந்தால் பலர் உண்டாகையாலே பரத அனுவ்ருத்தி ஒருவர்க்கு இட்ட சோற்றை பகிர்ந்து உண்பாரோ பாதி ஒகஹரியாய் இறே இருப்பது
நீத-என்கையாலே சேஷத்வத்தில் அசித் கல்பனாய் போந்தான்
ப்ரீதி புரஸ்க்ருத என்கையாலே ஸ்வரூப அனுரூபமான விருத்தியலே சைதன்ய ப்ரயுக்தமான தர்மங்கள் உண்டாய் இருக்கை
படியாய்க் கிடந்து உன் பவள வாய் காண்பேனே என்று இறே அபியுக்தர் வார்த்தை
அநக -நித்ய சத்ருக்ந-என்று பாவனத்வ போக்யதையாலும் அவனையே பற்றினான் என்றுமாம்
இவற்றுக்குப் பிரயோஜனம் என்ன என்னில்
பாஷ்யகாரர் –அநக –நித்ய சத்ருக்ன -என்ற இதுக்கு ப்ரமேயமாகச் சொற்கட்டிலே
ஸ்ரீ சத்ருக்ன ஆழ்வான் பெருமாளுக்கு நல்லனான படி அவனை அல்லது அறியாத ஸ்ரீ பரதழ்வானை யல்லது அறியாதபடி யானான் என்று அருளிச் செய்வர்
இதுவே பிரயோஜனமானால் சொல்லும் மிகை எல்லாம் பொறுக்கும் இறே
-இப்படி இவனைப் போல் இருப்பார் ஒருவர் ஸ்ரீ மதுர கவிகள்
இனி ததீயர் உத்தேச்யர் என்னும் இடத்தில் -முதல் அடியில் அஜ்ஞ்ஞாத ஜ்ஞாபனத்தாலே பகவத் விஷயத்திலே மூட்டியும்
இவன் பகவத் விஷயத்திலே அவகாஹித்து குண அனுசந்தானத்தால் அல்லது செல்லாத படியானால் போத யந்த பரஸ்பரம் என்கிறபடியே
போது போக்குகைக்கு உசாத் துணையாயும்
பிராப்தி தசையில் வந்தால் யத்ர பூர்வே சாத்யாஸ் சந்நிதேவா -என்கிறபடியே சாத்திய விருத்தி ரூபத்தாலும் புருஷகார பாவத்தாலும் உத்தேச்யராவார்கள்
இப்படி சர்வ அவஸ்தையிலும் ததீயரே உத்தேச்யர் என்று அத்யவசித்து தமக்கு ஸ்ரீ வைஷ்ணவ விஷயீ காரத்துக்கு முன்னர் அஞ்ஞாத ஞாபன முகத்தாலே பகவத் விஷயத்தில் மூட்டின மஹா உபகாரகரான ஆழ்வார் தம்மையே பற்றுகிறார் –

இப்படி இவர் பரமாச்சார்யரான ஆழ்வார் விஷயத்தில் -தேவு மற்று அறியேன் -என்று தேவதா பிரதிபத்தியைப் பண்ணுகைக்கு அடி என் என்னில்
தேவ மிவ ஆச்சார்யம் உபாஸீத -என்றும்
ஆச்சார்யோ தேவோ பவ -என்றும்
ஆச்சார்யர் விஷயத்தில் தேவதா பிரதிபத்தி பண்ணச்சொல்லி வேதாந்தம் விதிக்கையாலும்
குருர் ஏவ பர ப்ரஹ்ம
ஆச்சார்யஸ் ஸ ஹரிஸ் சாஷாச் சர ரூபி ந சம்சய
ஏஷ வை பகவான் ஸாஷாத் பிரதான புருஷேஸ்வர
யோகீஸ்வரைர் விம்ருக் யாங்க்ரிம் லோகோயம் மநுதே நரம்
சாஷாந் நாராயணோ தேவ க்ருத்வா மரத்தய மயீம் தநும் -மக்நாந் உத்தரதே லோகான் காருண்யாஸ் ஸாஸ்த்ர பாணிநா
இது முதலான ப்ரமாணங்களிலே சர்வேஸ்வரன் தானே ஆச்சார்யனாய் வந்து அவதரித்து ஸம்ஸார ஆர்ணவ மக்நரான ஸம்ஸாரி சேதனரை கேவலம் தன் கிருபையாலே சாஸ்த்ரார்த்தங்களை உபதேசித்து உத்தரிப்பிக்கும் என்று முக்த கண்டமாகச் சொல்லுகையாலும்

க்ருதே அத்ரி ஸூநுர்ப் பகவான் த்ரேதாயாம் ரகு நந்தன -த்வாபரே நந்த ஸூநுச்ச கலவ் தேவ பராங்குச -என்று
ஈஸ்வரன் தானே க்ருத யுகத்திலே ப்ராஹ்மண உத்தமரான அத்ரி பகவானுக்குப் புத்ரனாய் தத்தாத்ரேயனாய் அவதரித்தால் போலவும்
த்ரேதா யுகத்தில் ஷத்ரியனான தசரத சக்கரவர்த்திக்குப் புத்ரனாய் தத்தாத்ரேயனாய் அவதரித்தால் போலவும்
த்வாபர யுகத்தில் கோ ரக்ஷணாதி தர்மத்தை யுடைய சாஷாத் வைஸ்யரான ஸ்ரீ நந்தகோபருக்குப் புத்ரனாய் தத்தாத்ரேயனாய் அவதரித்தால் போலவும்
க்ரூரே கலியுகே ப்ராப்தே நாஸ்திகைஸ் கலு ஷீக்ருதே -விஷ்ணோர் அம்ச ஸம் பூதோ வேத வேதார்த்த தத்வ வித் -ஸ்தோத்ரம் வேதமயம் கர்த்தும் த்ராவீட்யா நிஜபாஷயா -ஜனிஷ்யதி ஸதாம் ஸ்ரேஷ்டோ லோகாநாம் ஹித காம்யயா -என்று
நாஸ்திக ஜநாக்ராந்தமான கலியுகத்தில் சர்வேஸ்வரனுடைய அம்ச அவதாரமாய் -தத்வ வித அக்ரேஸராய் லோக ஹிதார்த்தமாக திராவிட பாஷையாலே வேதாந்த அர்த்தங்களைப் பிரபந்த்தீகரிக்கைக்கு ஸ்ரீ சடகோபர் என்கிற திருநாமத்தை யுடையராய் ஒருவர் திருவவதரிக்கப் போகிறார் என்றும்

கலவ் புந பாபரதா அபி பூதே ஸ உத்பவத் ஆஸ்ரித வத்சலத்வாத் -பக்தாத்மநா விஸ்வ ஜநாந் ஸூ கோப்தும் விச்வாதிகோ விஸ்வமயோ ஹி விஷ்ணு -என்று
கலியுகத்திலும் ஸர்வ ஜன ஸம் ரக்ஷணார்த்தமாக சர்வாதிகனான சர்வேஸ்வரன் பக்த ரூபேண வந்து அவதரிப்பான் என்று சொல்லுகையாலும்

கலவ் கலு பவிஷ்யந்தி நாராயண பராயணா க்வசித் க்வசிந் மஹா பாகா த்ரமிடேஷு ச பூரிஸ-தாம்ர பர்ணீ நதீ யத்ர க்ருதமாலா பயஸ்விநீ காவேரீ ச மஹா பாகா ப்ரதீஸீ ச மஹா நதீ -யே பிபந்தி ஜலம் தாஸாம் மனுஜா மனுஜேஸ்வர -தேஷாம் நாராயணே பக்திர்ப் பூயஸீ நிருபத்ரவா -என்று
ஞானாதிகரான சத்துக்கள் வந்து ஆவிர்பவிக்கும் ஸ்தல விசேஷங்களாலே பிரகாசிப்பித்து
அந்த நதீ விசேஷங்களிலே ஜல பானம் பண்ணுபவர்களுக்கு பக்தி அதிசயிக்கும்படியைச் சொல்லுகையிலே பிரதமத்திலே தாம்ர பர்ணீ நதீ யத்ர-என்று இவர் ஆவிர்பாவ ஸ்தலத்தைச் சொல்லுகையாலே
த்வதீயே பரார்த்தேஸ்மிந் திநே த்வாத்யேத சத்தமே –மந் வந்த்ரே வர்த்தமாநே த்விஷ்டா விம்ஸே சதுர் யுகே -கலே ராதவ்மாஸி ராதே காவ்ய வாரே குளீரகே -பவர்ணமாஸ்யாம் விசாகாக்யே தாரே மஹதி ஸோபநே -ப்ரஜாபதேர் ஜென்ம யோகீ சடகோப இதி ஸ்ம்ருத-மத் பக்தோஹம் பவிஷ்யாமி நேதும் த்ராவிடதாம் ஸ்ருதீ –என்றும்
தாம்ர பர்ணி யுத்தரே தடே தாந்த்ர க்ஷேத்ரே ஜெனிஷ்யதி என்றும்
நிர் நித்ர தீந்த்ரிணீ ஸ த்வம் கத்வாத்ர புஜகாதிப -ஸர்வ அபிலாஷாந்த் ஸர்வேஷாம் நித்யமேவ ப்ரதாஸ்யதி -சடகோப முனீந்திர த்வம் ஸம் ப்ராப்ய த்ரிதஸேஸ்வர –தாம்ரபர்ணீ தடம் ப்ராப்ய ரஷிஷ்யத் யகிலான் ஜனான் -அத்ர வேதாஸ் சமஸ்தாச்ச த்ராவிடத்வம் உபாகத–வேதயிஷ்யந்தி தேவேசம் ஸகலா அபி மாதவம் -என்றும்
அஸ்தி பாண்டிய மஹா தேசே குருகா நகரீ ஸூபா -தாமிரபர்ணீ நதீ தீரே சாஷாத் த்ருஷ்டோ ஹ்யதோஷஜ -என்றும் சொல்லுகிறபடியே
அந்த நதீ தீரத்திலே -நல்லார் நவில் குருகூரில் -யுக வர்ண கிரமத்திலே -அவதரித்த சர்வேஸ்வரன் தானே
குடி குடி வழி வந்து ஆட் செய்யும் தொண்டர் –என்கிறபடியே
ஸப்த புருஷம் பகவத் ஏக பரராம்படியரான காரியார் இடத்திலே வந்து அவதரித்து -காரி மாறன் சடகோபன் என்று பரம ஆப்த தமரான தாமே அருளிச்செய்யும் படி ப்ரக்யாத ப்ரபாவராகையாலே
இவ்வாழ்வாரே ஸகல ஜன ஜீவாதுவாய் -சர்வோத்தரகமான பகவத் அவதாரமே என்று அறுதியிட்டு அவரே பர தேவதை என்று ஸ்ரீ மதுர கவிகள் பற்றினார் யாயிற்று –

அறியாதன அறிவித்த அத்தா -என்று பகவத் விஷயத்தில் ஆச்சார்யத்வ பிரதிபத்தி பண்ணினார் ஆழ்வார்
இவர் ஆச்சார்ய விஷயத்தில் பகவத் பிரதிபத்தி பண்ணுகிறார் தேவு மற்றறியேன் -என்று –
ஈஸ்வர ஆச்சார்யத்வங்களாகிற தர்ம த்வயங்களும் கார்ய பேதத்தாலே வ்யக்தி த்வய சாதாரணமாய்க் காண்கையாலே இருவர் பக்கலிலும் இரண்டு பிரதிபத்தியும் நடக்கக் குறையில்லை
ஸ்ரீதர ஆதி குரவே -என்று ஸ்ரீயப்பதியான ஈஸ்வரன் தானே பிரதம ஆச்சார்யனாய்
ஸ ச ஆச்சார்ய வம்ஸோ ஜேய ஆச்சார்யாணாமஸாவஸா வித்யா பகவத்த –என்கிறபடியே
குரு பரம்பரையும் ஞாதவ்யமாகையாலே தத் பரம்பரா ப்ரவர்த்தாகத்வமும் ஸ்வ நிஷ்டமாகையாலே சரம ஆச்சார்யத்வமும் தன்னை ஒழிய அனுபபன்னமாகையாலே ஆச்சார்ய அவதாரமும் ஈஸ்வர க்ருத்யமாம் அத்தனை –

சம்பவாமி யுகே யுகே -என்று வாயோலை செய்தது ஆச்சார்ய அவதாரத்தை ஒழிய அன்று இரே -ஆகையாலே நம்மாழ்வார் பகவத் அவதார விசேஷமாகையாலே அவர் விஷயத்தில்
சேஷித்வ
சரண்யத்வ
ப்ராப்யத்வங்களை
அறுதியிட்டு ஸ்ரீ மதுரகவிகளும் தத் ஏக நிஷ்டராகக் குறையில்லை

இப்படி ஸ்ரீ மதுரகவி யாழ்வார் பர தேவதையாக பிரதிபத்தி பண்ணின ஆழ்வார் விஷயத்திலே பிரதம பர்வமான ஈஸ்வரன் தானே சரம பர்வமான ஆழ்வாராய் வந்து அவதரித்தார் என்றும் உத்தேச்யத்வ பிரதிபத்தி பண்ணாதே ஸஜாதீயத்வ பிரதிபத்தி பண்ணினவர்கள் யாவதாத்ம பாவி ரௌரவாதி நரகத்தில் அழுந்துவர்கள் அத்தனை –
விஷ்ணோர் அர்ச்சாவதாரேஷு லோஹ பாவம் கரோதி யஸ் -யோ குரவ் மனுஷம் பாவம் உபவ் நரகபாதி நவ் -என்று
ஆச்சார்ய விஷயத்திலே மனுஷ்யத்வ பிரதிபத்தி பண்ணினவனுக்கு நரக பதனமே பலமாக ஸாஸ்த்ரம் சொல்லா நின்றது இறே
நம்மாழ்வார் பகவத் அவதார விசேஷம் பிரதிபத்தி தான் ஆஸ்ரித அக்ரேஸராய் பிரமாண பரதந்த்ரராய் இருக்கும் சில பாக்யாதிகர்க்கு நெஞ்சிலே ஊற்று மாறாமல் எப்போதும் நிலை நிற்கும்-யத் ஸார பூதம் தத் உபாஸி தவ்யம் -என்றும்
பஜேத் ஸார தமம் ஸாஸ்த்ரம் -என்றும்
சொல்லுகிறபடியே ஸகல சாஸ்த்ரா ஸாரார்த்தமாய்
ஸ்ரீ மதுரகவிகள் நாதமுனிகள் தொடக்கமான நம் பூர்வாச்சார்யர்களாலே உபதேச பரம்பரா ப்ராப்தமாய் –ஆத்மாவைப் நேரே வகுத்த விஷயமாய் -ஸ்வா தந்தர்யாதிகள் கலசாதே எப்போதும் காருண்ய ஏக விஷயமாய் -அதி ஸூலபமாய் -மோக்ஷ ஏக ஹேதுவாய் இருந்துள்ள சரம பர்வமான நம்மாழ்வாரையே
உபாய உபேய பாவேந தமேவ சரணம் வ்ரஜேத் –என்கிறபடியே
ப்ராப்யமாகவும் ப்ராபகமாகவும் பற்றி நிர்ப்பரராய் இருக்குமவர்களுக்குப் பேற்றிலே கண்ணழிவு இல்லை-ஸித்திர்ப்பவதி வா நேதி ஸம்சய அச்யுதஸேநாவிம் -ந ஸம்சய அஸ்தி தத் பக்த பரிசர்யார தாத்மநாம் -என்று
பிரதம பர்வமான ஈஸ்வரனைப் பற்றினவர்களுக்குப் பேற்றிலே சம்சயமுண்டு -சரம பர்வமான ஆச்சார்யனைப் பற்றினவர்களுக்குப் பேற்றிலே கண்ணழிவு இல்லை என்னா நின்றது இறே
குரு மூர்த்தயா ஸ்திதஸ் சாஷாத் பகவான் புருஷோத்தம-உத்தாரயதி ஸம்சாராத் தத் உபாய ப்லவேந து -என்று
அவதார விசேஷமான ஆச்சார்யனே ஸம்ஸார உத்தாரகன் என்று சாஸ்த்ரா ஸங்க்ரஹ தாத்பர்யமாகையாலே
பரம ஆச்சார்யரான நம்மாழ்வாரே ஸம்ஸார உத்தாரகர் என்னும் அர்த்தம் ஸூ வ்யக்தம் –

மற்றை யாழ்வார்கள் இவருக்கு கரணவத் பரதந்த்ராகையாலே ஏதத் அந்தர்பூதராம் அத்தனை -இவ்வாழ்வார் தாமீ அர்ச்சாவதார சமாதியாலே பூர்வமேவ கிலங்களான ஸர்வ பிரபந்தங்களையும் நாதமுனிகளுக்குத் திருவாய் மலர்ந்து தாமே அருளிச் செய்கையாலே இதர பிரபந்த வக்தாக்களான ஆழ்வார்கள் இவருக்கு அநந்யார்ஹராய் அவயவ பூதராகக் குறையில்லை -இப்படி ஸகல இதர விலக்ஷணராய் பரமாச்சார்யரான நம்மாழ்வாரே சாஷாத் பகவத் அவதாரமே என்றும்
அவர் திருவடிகளே உபாயம் என்றும்
அவர் திருவடிகளில் பண்ணும் கைங்கர்யமே புருஷார்த்தமாகவும்
அவருடைய முக உல்லாசமே பரம ப்ரயோஜனமாகவும்
அவர் எழுந்து அருளி இருக்கிற இடமே ப்ராப்ய பூமியாகவும்
அவருடைய விக்ரஹ அனுபவமே உண்ணும் சோற்றில் படியே தாரகாதிகளாகவும்
பிரதிபத்தி பண்ணி விஸ்வஸித்து இருக்கும்
சரம அதிகாரி சேகரராய்த்து ஸ்ரீ மதுரகவி ஆழ்வார் –

இப்படி சரம பர்வ ஏக நிஷ்டரான இவர் தாம் ஸ்வ ஆச்சார்யரான நம்மாழ்வார் பகவத் விஷயத்திலே பண்ணும் அனுசந்தான பிரகாரத்தை இவ்வாழ்வார் விஷயத்தில் பண்ணினார் இரே -எங்கனே என்னில்
அவர் -அப்பொழுதைக்கு அப்பொழுது என்னாராவமுது -என்றார் -அந்த போக்யதா ப்ரகர்ஷத்தை ஸ்ரீ மதுரகவிகள் தாம் நண்ணித் தென் குருகூர் நம்பி என்றக்கால்
அண்ணிக்கும் அமுதூரும் என் நாவுக்கே -1-என்கிறார்

அவர் மலக்கு நாவுடையேற்கு -என்றார் -இவர் நாவினால் நவிற்று இன்பம் எய்தினேன் -என்றார்
அவர் -அடிக்கீழ் அமர்ந்து புகுந்தேனே -என்றார் -இவர் மேவினேன் அவன் பொன்னாடி மெய்மையே -என்றார்
அவர் -கண்ணன் அல்லால் தெய்வம் இல்லை -என்றார் -இவர் தேவு மற்றறியேன் -என்றார் –
அவர் பாடி இளைப்பிலம் என்றார் -இவர் பாடித் திரிவனே -என்றார்
அவர் இங்கே திரிந்தேற்கு இழுக்கு உற்றதென் -என்றார் -இவர் திரி தந்தாகிலும் -என்றார்
அவர் உரிய தொண்டர் தொண்டர் என்றால் -இவர் நம்பிக்கு ஆள் உரியனே என்றார் -அவர் தாயாய் தந்தையாய் என்றார் -இவர் அன்னையாய் அத்தனாய் -என்கிறார்
அவர் -ஆள்கின்றான் ஆழியான் -என்றார் -இவர் என்னையே ஆண்டிடும் தன்மையான் -என்கிறார் –
அவர் கடியனாய்க் கஞ்சனைக் கொன்ற பிரான்-என்கிறார் -இவர் தக்க சீர் சடகோபன் -என்கிறார்
அவர் யானே என்தனதே என்று இருந்தேன் -என்றார் -இவர் நம்பினேன் பிறர் நன் பொருள் தன்மையும் -என்கிறார் –
அவர் எமர் கீழ் மேல் எழு பிறப்பும் மா சதிர் இது பெற்று -என்றார் -இவர் இன்று தொட்டு எழுமையும் -என்கிறார் –
அவர் -என்னால் தன்னை இன்கவி பாடிய ஈசன் -என்றார் -இவர் நின்று தன் புகழ் ஏத்த அருளினான் -என்கிறார்
அவர் ஒட்டுமோ இனி உன்னை நெகிழ்க்கவே -என்றார் -இவர் என்றும் என்னை இகழ்விலன் காண்மினே -என்கிறார் –
அவர் மயர்வற மதிநலம் அருளினன் -என்றார் -இவர் எண்திசையும் அறிய இயம்புகேன் ஒண் தமிழ் சடகோபன் அருளையே -என்கிறார்
அவர் அருளுடையவன் -என்றார் -இவர் -அருள் கண்டீர் இவ்வுலகினில் மிக்கதே -என்கிறார்
அவர் -பேரேன் என்று என் நெஞ்சு நிறையப் புகுந்தான் -என்றார் -இவர் -நிற்க்கப்பாடி என் நெஞ்சுள் நிறுத்தினான்-என்கிறார் –
அவர் -வழு விலா அடிமை செய்ய வேண்டும் நாம் -என்றார் -இவர் ஆட்ப்புக்க காதல் அடிமைப் பயன் -என்கிறார் –
அவர் -ஆராத காதல் -என்றார் -இவர் -ஆட்ப்புக்க காதல் -என்கிறார்
அவர் -பொருள் அல்லாத என்னைப் பொருளாக்கி அடிமை கொண்டாய் -என்கிறார் -இவர் -பயனன் றாகிலும் பாங்கலராகிலும் செயல் நன்றாகத் திருத்திப் பணி கொள்வான்-என்கிறார் –
அவர் கோல மலர்ப் பாவைக்கு அன்பாகிய என் அன்பேயோ -என்றார் -இவர் தென் குருகூர் நம்பிக்கு அன்பனாய் -என்கிறார் –
அவர் -உலகம் படைத்தான் கவி -என்றார்-இவர் மதுரகவி -என்கிறார் -அவர் உரைக்க வல்லாருக்கு வைகுந்தமாகும் தம்மூர் எல்லாம் -என்றார் -இவர் நம்புவார் பதி வைகுந்தம் காண்மினே -என்று தலைக் கட்டுகிறார் –

இப்படி ஆழ்வார் பகவத் விஷயத்திலே அனுசந்தித்து குண விசேஷங்களைத் தாம் ஆழ்வார் விஷயத்தில் அநுஸந்திக்கும்படிக்கு ஈடாக ஆழ்வார் தம்மை விஷயீ கரித்து சரம பர்வ ஏக நிஷ்டராம் படி பண்ணி அருளின உபகாரத்துக்கு -பிரதியுபகாரம் இல்லாமையாலே தத் குண அனுசந்தானத்தால் அல்லது செல்லாதபடியான தசை விளைந்து
தத் குண அனுபவ ஜெனித ப்ரீதிகளுக்குப் போக்குவீடாக பகவத் விஷயத்திலும் அதிசயிதமான ஆழ்வாருடைய போக்யதா ப்ரகர்ஷத்தையும்
அவருடைய பாசுரமே தேஹ யாத்ரை யாம்படி தாரகமான படியையும்
ஆழ்வார் உகந்த விஷயம் என்றும் தமக்குப் பகவத் விஷயமும் உத்தேச்யமாம் படியையும் –
அப்படி உத்தேசியமாக விரும்புகைக்கு அடி தம்மை ஆழ்வார் விஷயீ கரித்த விஷயீ காரம் என்னும் அத்தையும் –
இதர விஷய ப்ராவண்யத்தை விட்டு பகவத் விஷயத்தில் நில்லாதே ஆழ்வார் அளவும் வரும்படியான சாதுர்யத்தையும்
ஆழ்வார் தம்மை விஷயீகரித்த விஷயீ காரத்தினுடைய தார்ட்யத்தையும்
தம்மை விஷயீ கரிக்கைக்கு ஈடான ஆழ்வாருடைய கிருபா ப்ரகர்ஷ ப்ரகாஸத்தையும்
பகவத் கிருபையிலும் ஆழ்வாருடைய கிருபையே இவ் விபுதியில் விஞ்சி இருக்கும் என்னுமத்தையும் –
இப்படி ஆழ்வாருடைய கிருபை இவ் வுலகில் விஞ்சி இருக்கைக்கு அடி ஸகல வேத ரஹஸ்ய அர்த்த ஞாபகமாய்
தம்முடைய பாசுரமான இப்பிரபந்தத்தை என் நெஞ்சினிலே ஸூ பிரதிஷ்டமாக்கினான் என்னுமத்தையும்
இப்படி ஆழ்வார் தம் பக்கலிலே உபகரித்த உபகாரம் பிரதியுபகார நிரபேஷமாய் இருக்கும் என்னுமத்தையும் –
இப் பத்துப் பாட்டாலே ஸூ க்ரஹமாக அருளிச் செய்து இப்பிரபந்தம் கற்றாருக்குப் பலம் ஸ்ரீ வைகுண்டம் என்றும் சொல்லித் தலைக் கட்டுகிறார்

—————————————————————————

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ தம்பிரான் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ மதுரகவி ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ திருமண்டங்குடியில் -கலி 287 -பிரபவ வருஷம் மார்கழி -கிருஷ்ண பக்ஷம் -சதுர்த்தசி -செவ்வாய் கிழமை -கேட்டை நக்ஷத்ரம் -ஸ்ரீ வைஜயந்தி மாலா வனமாலிகை அம்சமாக வேதியர் குலத்தில் திருவவதரித்தார்-அநவரதம் திருவரங்கத்து எம்பெருமான் மேல் நிலை நின்ற சிந்தையராய் ராய்‌ அழகிய மணவாளனுக்குத்‌ திருமாலை கட்டிச்‌ சாத்தித்‌ திரு நந்தவன கைங்கரியம்‌ விடாது செய்து கொண்டு கொண்டு, 45 – பாசுரத்‌தால்‌ திருமாலை யென்ற பிரபந்தத்தையும்‌, பத்துப்‌ பாசுரமுள்ள திருப்பள்ளி யெழுச்சியையும்‌, திருவாய்‌ மலர்ந்தருளி உலகத்தை வாழ்வித்தருளினார்‌ –தீ வினைகளனைத்தையும்‌ வேருடனறுத்துத் துடைத்து உய்வதற்கு, எம்பெருமான்‌ தமரடிகளி லொட்டிய தூசியைத்‌ தலை மேற் கொள்ளலே தக்க பிராயச்‌ சித்தமென மனதில் கொண்டவராதலால்‌, “தொண்டரடிப் பொடி” என்றதையே தமது திருநாமமாக உகந்தருளினார் –

முதலில்‌ நித்ய விபூதியிலுள்ள பர வாசு தேவனாகிய பரப்‌ ப்ரஹ்மமே இந்த அணி யரங்கன்‌ பரமபுருஷாரத்த மாகிய வீட்டின் கண்‌ ஆசை யுற்ற முமுஷுக்களாகிய யோகிகளுக்கு த்யேயனுய்‌, பரம கதி யாய்‌, ௮ஷரமாய் , பரஞ்சோதி ஸ்வரூபனாய்‌ அகில உபநிஷத்துக்களிலும்‌ பிரதி பாதிக்கப் படுமவனாயுள்ள பர வாஸூதேவனாகிற பரப் ப்ரஹ்மத்தைத் தியானித்து அடையத் தக்க சேதநர்கள்‌ அளவிறந்து இடையறாது வரும்‌ பிறவிக்குக் காரணமாகிய வித்தை வறுத்தழித்து, மறு படியும்‌ திரும்புதலில்லா ஸாஸ்வத பரம பதத்தில்‌ எஞ்ஞான்றும்‌ வரம்பில் இன்பம் யுடையவராய் வீற்று இருப்பர் என்று கூறப்படுகிறது – அப்படிப்பட்ட ஸ்ரீ வைஷ்ணவமாகிய பரம பதத்தின்‌ லக்ஷணம் ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணத்தில்‌ கூறி இருக்கிறது -(1-22-47–53)-

இதன் பொருள்–ஞான மயனான விஷ்ணுவினுடைய ஞான ரூப பரம பதமானது முயற்சி வேண்டாததாயும்‌, ஒருவராற்‌ கற்பிக்க வேண்டாததாயும்‌, எங்கும் ஓழிவற நிறைந்து நின்றதாயும்‌, ஒத்‌திலதாயும்‌, அபரோக்ஷமாய்த்‌ தனக்குத் தானே விளங்‌கி ஸாக்ஷாத் கரிக்கத் தக்கதாயும்‌, தன்னிலை யிற்றானே யுளதாயும்‌, கூறற்குரிய குறிப்பற்றதாயும்‌, ஒடுக்க முடையதாயும்‌, ௮ச்சமிலதாயும்‌, தூயதாயும்‌, எவ்வித பாவனைக்கும் மெட்‌டா தாயும்‌, பற்றிலதாயுமுள்ளபடி மிரா நின்றது. அப்படிப்பட்ட பரம பதத்தில்‌ உட்பற்று புறப்‌ பற்றனைத்தையுமறுத்து எந்த யோகிகள்‌ ஒன்றி யொடுங்குகிறார்களோ, ௮வர்‌கள்‌ பிறவியாகிற விதையைத்‌ தீய்த்து விடுகிறார்கள்‌, இந்தப்படி குற்ற மற்ற தாயும்‌, என்றுமுளதாயும்‌, முற்றவுநின்றதாயும்‌, அழிவற்ற தாயும்‌, எவ்வித வேறுபாடிலதாயும்‌, இருக்கிற விஷ்ணு என்ற பெயரை யுடைய உயர்ந்த நிலையான பரப் ப்ரஹ்மத்தை யடைகிற பரம யோகி யானவன்‌ திரும்பப்‌ பிறவி யென்‌னும்‌ பெரும் வலையுள்‌ அகப்படமாட்டான்-

அஸ்திர பூஷண அத்யாயம்
௧) ஜீவாத்மா (புருடன்‌) – ஸ்ரீகெளஸ்துப மணிஸ்வரூபமாகவும்‌,
(௨) பிரகிருதி – ஸ்ரீவத்ஸம்‌ (திருமறு) ஆகவும்‌.
(௩) புத்தி அதாவது – மஹான் – தண்டு ஆகவும்‌,
(௪) பூதாதி அதாவது தாமஸ அஹங்காரம்‌ சாரங்கம்‌ ஆகவும்‌,
(டு) இங்திரியாதி – ஸாத்விக அஹங்காரம்‌ சங்கம்‌ ஆகவும்‌.
(௬) மனசு -திருவாழி ஆகவும்‌.
(௭) சூஷ்ம பஞ்ச பூதமும் ஸ்‌தூல பஞ்சபூதமும்‌- வைஜயந்தி மாலை யாகவும்‌
(௮) ஞானேந்திரிய கர்மேந்தரியங்கள் பத்தும்‌ பாணங்களாகவும்‌,
(௯) தெருள்‌ (ஞானம்‌) நந்தகமாகிய கத்‌தியாகவும்‌.
(௧௦) மருள்‌ (௮ஞ்ஜானம்‌) – ௮க் கத்தியின் உறையாகவும்

புருடன் மணி வரமாகப் பொன்றா மூலப் பிரகிருதி மறுவாக மான் தண்டாகத்
தெருள் மருள் வாள் உறையாக ஆங்கு அரங்கள் சார்ங்கம் சங்காக மனம் திகிரியாக
இருடிகங்கள் ஈரைந்தும் சரங்களாக இரு பூத மாலை வன மாலையாகக்
கருடன் உருவாம் மறையின் பொருளாம் கண்ணன் கரிகிரி மேல் நின்று அனைத்தும் காக்கின்றானே–அதிகார ஸங்க்ரஹம்-41-

தொண்டரடிப்பொடி யாழ்வார் முதலில்‌ ஸ்வருப உபாய புருஷார்த்த சூந்யராய்‌, தேகத்தில்‌ ஆத்ம புத்தியைப் பண்ணி, சப்தாதி விஷயங்களில்‌ ஸம்‌ஸரித்துக் கொண்டு ஸூப்‌தரா யிருந்தார்‌, அதைக் கண்டு பெரிய பெருமாள் நிரவதிக கிருபையாலே அவரிடம்‌ சென்று உணர்த்தி தன்னைக்‌ காட்‌ டிக் கொ டுத்து, விஷயாந்த்ரப் பிராவண்யத்தை மாற்றி , ஸ்வருபாது ரூபமான அபிநிவேசத்தைத்‌ தன் பக்கலிலே பிறப்பித்தார்‌, அப்போது இவ் வாழ்வாரும்‌ ௮ஞ்‌ஞானம்‌ நீங்கி சத்வந்தலையெடுத்து ”ஆதலால் பிறவி வேண்டேன்‌?’ என்றும்‌,-எம்பிராற்காட்‌ செய்யாதே யென்செய்வான்‌ தோன்றினேனே” என்றும்‌
அத்‌யவஸிக்கும்படியான ஞானம் பிறந்து
புன் கவிதையேனும்‌ எம்பிராற்‌கு இனிய வாறே” என்று திருமாலையிற்‌ சொல்லியபடி. பெரிய பெருமாளுக்‌ இனிதான வாசிக கைங்கரியத்தைப்‌ பெற்று நின்றார்‌, இப்படிப்பட்ட ஞான விசேஷத்தை யுடையரானபடியை நினைத்து, இவரை யிப்படிப்‌ பெறும்‌ படியாயிற்றே யெனப்‌ பிரீதிப்‌ பிரகர்ஷத்தாலேயும்‌, இவரை வென்ற தன்‌ வைபவத்தை நினைத்தும்‌, எல்லாரையுமிவரைப் போலே நம் பக்கலிலே பிரவணராக்கும் விரகேதோ? என்று ததேகாக்‌ர சித்தராய்க் கொண்டு பள்ளி கொண்‌ டருளினார்
ஆழ்வாரும்‌ கைங்கரியத்‌ த்வரையாலே சென்று, பெருமாளை நிர்ப்பந்தித்துத்‌ திருப் பள்ளி யுணர்த்துகிறார்

இப்பிரபந்தத்தின்‌ ஸாராம்சமாவது – உன்னடியார்க்கு ஆட்படுத்தா யென்றும்‌, தூய பர்யந்தமான காயிக கைங்கரியத்தைக்‌ கொண்டருள வேணு மென்றும்‌, பெரிய பெருமாளைப்‌ பிரார்த்திக்கப்‌ படுகிறது

இதிற்‌ பாசுரங்கள் – ௧0,
இவைகள்‌ எல்லாவற்றுள்ளும்‌ மன்னரை வந்திகள்‌ உணர்த்துமாப்போலே பிரபாத ஸூசகங்களைச்‌ சொல்லி ஆராத யோக்யமான கலமாயிற்றென்றும்‌, திருப்பள்ளி யுணர்ந்தால்‌ கண்டருளும்‌ படி. மங்கள வஸ்துக்கள்‌ நிறைந்தபடி யையும்‌, மங்கள வாத்யங்கள்‌ முழங்கு படியையும்‌ கூறி தொண்டரடிப் பொடியான அடியேனும்‌ நான்முகன் முதலிய தேவர்கள்‌ அனைவரும்‌ தேவரீர் திருப் பள்ளி யுணரும்‌ வடிவழகு கண்டு ஆனந்தித்துத்‌ திருவடி தொழுது, மங்களா சாஸனம் செய்ய வேண்டுமென்று ௮வசரப்‌ பிரதிஷீகராய்க் காத்து நிற்கின்றோம்‌, ஆதலால்‌ உணர்ந்தருளிக்‌ கடாக்ஷித்து கைங்கரியங்‌ கொள்ள வேணுமென் றும்‌ பெரிய பெருமாளைத் தொண்‌ டரடிப் பொடி ஆழ்வார்‌ பிரார்த்திக்கிறார் -.

இத் திருப்பள்ளி யெழுச்சியாகிய பிரதம ஆராதனதை யாழ்வார்‌ உப லக்ஷணமாகக்‌ கூறியபடியாம்‌-நாம்‌ நாள்முழமுவதும்‌ எம்பெருமான்‌ பக்கல்‌ புரியத் தக்க யதோக்தமான ஷோடஸ உபசார யுக்தமான திருவார தனம் எனக்கொள்ள வேண்டும்

————–

தமேவ மத்வா பரவா ஸூ தேவம் ரங்கேசயம் ராஹவத் அர்ஹணீயம்
ப்ராபோதீகீம் யோக்ருத ஸூ க்திமாலாம் பக்தாங்க்ரிரேணும் பகவந்தம் ஈடே

திருமாலை ஆண்டான்-தனியன் அருளிச் செய்தவர்-ஸ்ரீ ராமானுஜருக்கு திரு வாய் மொழி அர்த்தங்கள் அருளியவர் 

தம்‌ – அந்த
ஏவ – (பர வாசுதேவம்‌ என்‌பதோடு அந்வயம்‌)-பர வாஸூ தேவனே என்றபடி
மத்வா – பிரபத்தி செய்து
பர வாசுதேவம்‌ – பரம பத நாதனாகவே
ரங்கேசயம்‌ – திருவரங்கத்தில்‌ பள்ளி கொண்ட
ராஜவ,த்‌ – சககிரவர்‌தியைப் போல்
௮ர்ஹணியம்‌ – பூஜ்யராய்
ப்ராபோதகீம்‌-திருப் பள்ளி யுணர்த்‌துவதான
யக் ௮க்ருத – யார் செய்தாரோ
ஸூக்திமாலாம்‌ – நல்ல சொன் மாலையை-மாலா ஸப்தத்தாலே திருமாலை திவ்ய பிரபந்தமும் ஸூசகம்
பக்தாங்க்ரிரேணும் –தொண்டர் அடிப்பொடி என்ற
பகவந்தம் -ஆழ்வாரை
ஈடே-ஸ்துதி செய்து பணிகிறேன்

காவேரீ விரஜா ஸேயம் வைகுண்டம் ரங்கமந்திரம்

ஸ வாஸுதேவோ ரங்கேஸ: ப்ரத்யக்ஷம் பரமம் பதம்!

விமாநம் ப்ரணவாகாரம் வேதஸ்ருங்கம் மஹாத்புதம்

ஸ்ரீரங்கசாயீ பகவாந் ப்ரணவார்த்த ப்ரகாஸக:

வைகுந்தத்தில் ஓடுகின்ற விரஜை நதிதான் காவேரீ! ஸ்ரீரங்கவிமானமே வைகுந்தமாம்! வாஸுதேவனே அரங்கன்! ப்ரணவமே விமாநம்! விமானத்தின் நான்கு கலசங்கள் நான்கு வேதங்கள்! உள்ளே கண்வளரும் அரங்கனே ப்ரணவத்தினால் விவரிக்கப்படும் பரம்பொருள்!

இங்‌கு இருந்த வண்ணமே, “இப் புவனியும்‌ விண்ணுலகும்‌, அங்காதுஞ்‌ சோராமே யாள்‌கின்ற வெம்பெருமான்‌, செங்கோலுடைய திருவரங்கச் செல்வர்‌- என்றபடி, இரண்‌டு விபூதிகளையும்‌ காத்தருளுகிறான்

சக்‌ரவர்‌த்தியைப்போல்‌ பக்‌தியுடன்‌ பூஜிக்கப் படத் தக்கவராய்‌ திருவரங்கத்தில்‌ பள்ளி கொண்ட ௮ழகிய மணவாளனை, மறைகளின்‌ உச்சியில்‌ விளங்‌கும்‌ ஸாஷாத் பரமபத நாதனென்றே உய்த்துணர்ந்து பிரபத்தி பண்ணி, வைகறைப் பொழுதில்‌ துயிலினின்று உணர்த்துவதான நல்ல சொன் மாலையை அருளிச் செய்தவர்‌ யாரோ, அப்படிப்பட்ட வைபவத்தை யுடைய ஞானாதி குண பூர்ணரான தொண்டர் அடிப் பொடி ஆழ்வாரைத் துதித்துத் தொழுகிறேன்

—————–

மண்டங்குடி என்பர் மா மறையோர் மன்னிய சீர்

தொண்டர் அடி பொடி தொன் நகரம் வண்டு

திணர்த்த வயல் தென் அரங்கத்தம்மானை பள்ளி

வுணர்த்தும் பிரான் வுதித்த ஊர்-திரு அரங்க பெருமாள் அரையர் அருளி செய்த தனியன்

மண்டங்குடி என்பர் –திரு மண்டங்குடி என்றும் கூறுவர்
மா மறையோர் -மிக்க வேதியர்
மன்னிய சீர்-நிலை பெற்ற புகழையுடைய
தொண்டர் அடி பொடி -தொண்டர் அடி பொடி-என்ற திருநாம கொண்ட ஆழ்வார்
தொன் நகரம் -புராதனமான நகரம்
வண்டு-பிரமங்கள்
திணர்த்த -நெருங்கி முரலும்-நீர்ப்பூக்கள் மலரும் படியாக நீர் வளத்தைச் சொன்னபடி-
வயல் -கைதைகள் சேர்ந்து
தென் -தர்சனீயமான
அரங்கத்து -திருவரங்கத்து பெரிய கோயிலிலே
அம்மானை -திருக்கண் வளர்ந்து அருளுகிற ஸர்வ ஸ்வாமியான-அழகிய மணவாளனை
பள்ளிவுணர்த்தும் பிரான் –திருப்பள்ளியின் நின்றும் துயில் நீத்தலை விண்ணப்பம் செய்யும் ஸ்வாமிகள்-உபகாரன் -பின்புள்ளவரும் அநுஸந்திக்கும் படி அபகரித்து அருளியவர்
வுதித்த ஊர்–திருவவதரித்த தேசம்

———————–

கதிரவன் குண திசை சிகரம் வந்து அணைந்தான்
கன இருள் அகன்றது காலை அம் பொழுதாய்
மது விரிந்து ஒழுகின மா மலர் எல்லாம்
வானவர் அரசர்கள் வந்து வந்து ஈண்டி
எதிர் திசை நிறைந்தனர் இவரோடும் புகுந்த
இரும் களிற்று ஈட்டமும் பிடியோடு முரசும்
அதிர்தலில் அலை கடல் போன்று உளது எங்கும்
அரங்கத்தம்மா! பள்ளி எழுந்து அருளாயே—-1-

பதவுரை

அரங்கத்து அம்மா–திருவரங்கத்தில் பள்ளி கொண்டருளும் ஸ்வாமியே!
கதிரவன்–ஸூர்யனானவன்
குண திசை–கிழக்குத் திக்கிலே
சிகரம்–(உதய கிரியின்) கொடு முடியிலே
வந்து அணைந்தான்–வந்து கூடினான்;
கன இருள்–(இரவில்) அடர்ந்திருந்த இருளானது
அகன்றது–நீங்கி யொழிந்தது;
அம்–அழகிய
காலைப் பொழுது ஆய்–காலைப் பொழுது வர,
மா மலர் எல்லாம்–சிறந்து புஷ்பங்களெல்லாம்
விரிந்து–விகாஸமடைய
மது ஒழுகின–தேன் வெள்ளமிடா நின்றன;
வானவர்–தேவர்களும்
அரசர்கள்–ராஜாக்களும்
வந்து வந்து–ஒருவர்க் கொருவர் முற்கோலி வந்து
ஈண்டி–திரண்டு
எதிர் திசை–திருக் கண்ணோக்கான தெற்குத் திக்கிலே
நிறைந்தனர்–நிறைந்து நின்றார்கள்;
இவரொடும் புகுந்த–இவர்களோடு கூடவந்த (இவர்களது வாஹநமாகிய)
இரு களிறு ஈட்டமும்–பெரிய ஆண் யானைத் திரள்களும்
பிடியொடு–பெண் யானைத் திரள்களும்
முரசும்–பேரி வாத்யங்களும்
அதிர்தலில்–சப்திக்கும் போது
எங்கும் எத் திசையும்
அலை–அலை யெறியா நின்ற
கடல் போன்று உளது–ஸமுத்ர கோஷத்தை ஒத்திருந்தது.
(ஆதலால்)
பள்ளி எழுந்தருளாய்–திருப் பள்ளியை விட்டு எழுந்திருக்க வேணும்.

அனைத்து உலகும் காத்தளிக்கும்‌ அழகிய மணவாளா! இப்போது ஆதித்யன்‌ உதய கிரியை வந்தடைந்திருக்கிறான்‌-ராத்திரி முழுவதும்‌ நிபிடமாயிருந்த இருளானது விலகிப் போயிற்று-திருவாராதனஞ்செய்வதற்கு யோக்யமான நல்ல உதய காலமாயிற்று-தாமரை செங்கழுநீர் முதலிய பெரிய புஷ்பங்களெல்‌லாம்‌ விகஹிதமாய்த்‌ தேன் சொரிந்து வெள்ளமிடாநின்றன- தேவர்களும்‌ ராஜாக்களும்‌ ஒருவர்‌ஃகொருவர்‌ முற்கோலி வந்து கூடி. உபய விபூதி யுக்தனான உனது திருக் கண்ணோக்கமான எதிர்ப் பக்கத்தில்‌ நிறைந்து நிற்கின்றார்கள்‌-இவர்களோடே வந்த இவர்கள்‌ வாகனமாகிய பெரிய ஆண் யானைத்‌ திரள்களும்‌, பெண் யானைத் திரள்களும்‌ பேரிகைகளும்‌ சப்திக்கும் போது எல்லாத் திக்குகளிலும்‌ அலை யெறியா நின்ற சமுத்திர கோஷத்தை யொத்திருக்கின்றது-ஆத லால்‌ திருவரங்க மேவிய செல்வனாரான தேவரீர்‌! திருப் பள்ளி யுணர்ந்து ௮டியோமைக்‌ கடாக்ஷித்து ௮டிமை கொண்டருள வேணும்-

———————–

கொழும் குடி முல்லையின் கொழு மலர் அணவி
கூர்ந்தது குண திசை மாருதம் இதுவோ
எழுந்தன மலர் அணை பள்ளி கொள் அன்னம்
ஈன் பனி நனைந்த தம் இரும் சிறகு உதறி
விழுங்கிய முதலையின் பிலம் புரை பேழ் வாய்
வெள் ளெயிறு உற அதன் விடத்தினுக்கு அனுங்கி
அழுங்கிய வானையின் அரும் துயர் கெடுத்த
அரங்கத்தம்மா! பள்ளி எழுந்து அருளாயே—–2-

பதவுரை

குண திசை மாருதம்–கீழ் காற்றானது
கொழு கொடி-செழுமை தங்கிய கொடியை யுடைத்தான
முல்லையின்-முல்லைச் செடியிலுண்டான
கொழு மலர்–அழகிய மலர்களை
அணலி–அளைந்து கொண்டு
இதுவோ–இதோ
கூர்ந்தது–வீசா நின்றது;
மலர் அணை–புஷ்ப சயநத்திலே
பள்ளி கொள்–உறங்குகின்ற
அன்னம்–ஹம்ஸங்களானவை
ஈன் பணி நனைந்த–(மழை போல்) சொரிகிற பனியாலே நனைந்த
தம்–தங்களுடைய
இரு சிறகு–அழகிய இறகுகளை
உதறி–உதறிக் கொண்டு
எழுந்தன–உறக்கம் விட்டெழுந்தன;
விழுங்கிய-(தன் காலை) விழுங்கின
முதலையின்–முதலையினுடைய
பிலம்புரை–பாழி போன்ற
பேழ் வாய்–பெரிய வாயிலுள்ள
வெள் எயிறு உற–வெளுத்த கோரப் பற்கள் ஊன்ற
அதன்–அம் முதலையினுடைய
விடத்தினுக்கு–பல விஷத்திற்கு
அனுங்கி அழுங்கிய–மிகவும் நோவுபட்ட
ஆனையின்–கஜேந்திராழ்வரனுடைய
அரு துயர்–பெரிய துக்கத்தை
கெடுத்த–போக்கி யருளின
அரங்கத்தம்மா பள்ளி எழுந்தருளாய்-.

அன்னமாயருமறை பயந்த ஆதிப் பிரானே ! தேவரீர்க்கு விண்ணப்பம்‌- விடியற்காலத்துக்‌ கீழ் காற்றானது செழுமையான முல்லை மலரின்‌ பரிமளத்தை யளைந்து கொண்டு வந்து *நீங்கள்‌ உறங்குகிறதென்‌’ என்‌று உணர்த்துவது போல சூழ்ந்து கொண்டு முகங்களிலே வீசுகின்றன- அன்றியும்‌ தாமரைப் பூவாகிய படுக்கையிலே உறங்கின ௮ன்ன மிதுநங்கள்‌ இரவு முழுவதும்‌ பனியால் நனைந்து போன தம்மழகிய சிறகுகளை யுதறிக் கொண்டு உணர்ந்தெழுந்து விட்டன, ஆகையால்‌ திருவாராதனத்துக்கு யோக்கியமான காலமாயிற்று-விழுங்கின முதலையினுடைய பிலத் வாரத்தை யொத்த பெரிய வாயில்‌ எயிற்றாலே நெருக்‌குண்டு அதன்‌ பல் விடத்தால்‌ நோவு பட்டுப்‌ பயந்து கதறிக் கூவின ஸ்ரீ கஜேந்த்ர ஆழ்வானுடைய பெரிய ஆபத்தைத் தீர்த்தருளின பரமோபகாரகனாய்‌, கோயிலில்‌ நித்திய ஸன்னிதி பண்ணி யருளும்‌ ஆஸ்ரித வாத்ஸல்யனான தேவரீர்‌ அடியேங்களுடைய ஆர்த்தி யெல்லாம்‌ தீரும்படி. யுணர்ந்தருளிக்‌ கடாக்ஷித்‌தருள வேனும்‌-

———

சுடர் ஒளி பரந்தன சூழ் திசை எல்லாம்
துன்னிய தாரகை மின் ஒளி சுருங்கி
படர் ஒளி பசுத்தனன் பனி மதி இவனோ
பாய் இருள் அகன்றது பைம் பொழில் கமுகின்
மடல் இடை கீறி வண் பாளைகள் நாற
வைகறை கூர்ந்தது மாருதம் இதுவோ
அடல் ஒளி திகழ் தரு திகிரி அம் தடக் கை
அரங்கத்தம்மா! பள்ளி எழுந்து அருளாயே-—3 –

பதவுரை

சூழ் திசை எல்லாம்–கண்டவிடமெங்கும்
சுடர் ஒளி–ஸூர்ய கிரணங்களானவை
பரந்தன–பரவி விட்டன;
துன்னிய–(ஆகாசத்தில்) நெருங்கிய
தாரகை–நஷத்திரங்களினுடைய
மின் ஒளி–மிக்க தேஜஸ்ஸானது
சுருங்கி–குறைவுபட்டது மன்றி
படர் ஒளி–மிக்க ஒளியையுடைய
பனி மதி இவன்–இக் குளிர்ந்த சந்திரனும்
பசுத்தனன்–ஒளி மழுங்கினான்;
பாய் இருள்–பரந்த இருட்டானது
அகன்றது–நீங்கிற்று;
வைகறை மாருதம் இது–இந்த விடியற் காற்றானது
பை–பசுமை தங்கிய
பொழில்–சோலைகளிலுள்ள
கமுகின்–பாக்கு மரங்களினுடைய
மடலிடை கீறி–மடலைக் கீற
(அத்தாலே)
வண் பாளைகள் நாற–அழகிய பாளைகளானவை பரிமளிக்க
(அப்பரிமளத்தை முகந்து கொண்டு)
கூர்ந்தது–வீசுகின்றது;
அடல்–பெருத்த மிடுக்கை யுடைத்தாய்
ஒளி திகழ் தரு–தேஜஸ்ஸூ விளங்கா நின்றுள்ள
திகிரி–திருவாழி யாழ்வானை
அம் தட கை–அழகிய பெரிய திருக் கையிலே யுடைய
அரங்கத்தம்மா! பள்ளி யெழுந்தருளாய்-.

ஸர்வ சரண்யனான ஓ ஸ்வாமீ! தேவரீர்‌ திருவடிகளில்‌ விண்ணப்பம்‌-பார்த்த விடமெங்கும்‌ ஆதித்ய கணங்கள்‌ பரம்பி நிற்கின்றன-இரவெல்லாம்‌ பளிச்சுப் பளிச்சென்று ஒளி விசிக் கொண்டிருந்த நக்ஷத்தரங்கள்‌ ஒளி மழுங்கிப் போயின- விஸ்தாரமாய்‌ நிலவெறிக்கும்‌ குளிர்ந்த சந்த்ரனும்‌ பிரகாசம்‌ குறைந்து வேற்றுருவடைந்தான்‌-எல்லி முழுதும்‌ பரவி நின்ற இருளும்‌ விலகிப் போயிற்று-பசுமையான சோலைகளிலுள்ள பாக்கு மரங்களின்‌ பாளைகள்‌ விகஸிதமாய்‌ அவற்றின் மணத்தை விடிவோறைக்‌ காற்றானது. விசேஷமாய்‌ வாரிக் கொண்டு வருகின்றது- ஆதலால்‌ தேஜஸ் பிரசுரமான திருவாழி யாழ்வானைத்‌ திருக்கையில் தரித்தருளின ஒ ஸ்வாமீ! திருவரங்கத்தைக்‌ கோயில் கொ ண்ட திருவின் மணாளா ! தேவரீருடைய திரு வடிவழகை ௮டியோம்‌ அனுபவிக்கும்படி திருப் பள்ளி யுணர்‌ந்தருள வேணும்-

————–

மேட்டு இள மேதிகள் தளை விடும் ஆயர்கள்
வேயம் குழல் ஓசையும் விடை மணி குரலும்
ஈட்டிய இசை திசை பரந்தன வயலுள்
இரிந்தன சுரும்பினம் இலங்கையர் குலத்தை
வாட்டிய வரி சிலை வானவர் ஏறே
மாமுனி வேள்வியை காத்து அவபிரதம்
ஆட்டிய அடு திறல் அயோத்தி எம் அரசே!
அரங்கத்தம்மா! பள்ளி எழுந்து அருளாயே--4-

பதவுரை

மேடு இள மேதிகள்–உயர்த்தியும் இளமையும் தங்கிய எருமைகளை
தளை விடும்–(மேய்கைக்குக்) கட்டவிழ்த்து விடுகிற
ஆயர்கள்–இடையர் (ஊதுகிற)
வேய்ங்குழல் ஒசையும்–புல்லாங்குழலின் நாதமும்
விடை–எருதுகளின் (கழுத்திற் கட்டியுள்ள)
மணி–மணிகளினுடைய
குரலும்–ஓசையும் (ஆகிய)
ஈட்டிய–இவ் விரண்டும் கூடின த்வநியானது
திசை பரந்தன–திக்குக்களெங்கும் பரவி விட்டது;
வயலுள்–கழனிகளிலுள்ள
சுரும்பு இனம்–வண்டுகளின் திரள்
இரிந்தன–ஆரவாரித்துக் கொண்டு கிளம்பின;
இலங்கையர் குலத்தை–ராக்ஷஸ வர்க்கத்தை
வாட்டிய–உருவழித்த
வரி இலை–அழகிய சார்ங்கத்தை யுடைய
வானவர் ஏறெ–தேவாதி தேவனே!
மா முனி–விச்வாமித்ர மஹர்ஷியினுடைய
வேள்வியை–யாகத்தை
காத்து–நிறைவேற்றுவித்து
அவபிரதம் ஆட்டிய–அவப்ருத ஸ்நாநம் செய்வித்தருளின
அடு திறள்–(விரோதிகளை) ஒழிக்க வல்ல மிடுக்கை யுடையனாய்
அயோத்தி எம் அரசே–அயோத்தியா புரியை ஆளுகையாலே எங்களுக்கு ஸ்வாமி யானவனே!
அரங்கத்தமா! பள்ளி எழுந்தருளாயே-.

பருத்த வயிற்றை யுடைய இளம் பருவத்து எருமைகளைக்‌ கட்டவிழ்த்து விடுகிற இடையர்களூதும்‌ புல்லாம்குழலோசையும்‌, எருதுகளின் கழுத்தில்‌ கட்டி யிருக்கும்‌ மணிகளின்‌ ஓசையும்‌ -இவ் விரண்டும்‌ கூடிச் சேர்ந்த சப்தமானது திஸ்க்குகளனைத்துஞ்‌ சென்றொலி கொண்டது–கழனிகளில்‌ அலர்ந்த தாமரை செங்கழுகீர் முதலிய மலர்களிலுள்ள மதுவைப்‌ பானஞ்செய்யும்‌ வண்‌டுக் கூட்டங்கள்‌ அங்கங்கு சிதறி யோடிப்‌ போய் விட்டன-முற் காலத்தில்‌ இலங்கையில் வாழ்ந்த அரக்கர் குலத்தை அடியுடனறுத்த அழகிய ஸ்ரீசார்ங்கத்தைத்‌ திருக் கைகளிலேந்தியவராய்‌, பிரமாதி வானவர்க்கும்‌ அதிபனான ஸ்வாமியே ! விசுவாமித்திர மா முனிவருடைய யாகத்தை யாதொரு கலிவும்‌ வாராமற்‌ பாதுகாத்து யாக முடிவிற்‌ செய்யும்‌ ஸ்நாநத்தையும்‌ செய்து வித்தவராய்ப்‌ பகைவரைக் கொல்லும்‌ வலிமை யுடையவராய்‌ திருவயோத்‌தியை யாளும்‌ எம் ஸ்வாமியான சக்கரவர்த்தித்‌ திருமகனே | உபய விபூத யுக்தனான திருவரங்க மேவிய செல்வனே ! தேவரீர்‌ திருப் பள்ளி யுணர்ந்து அடியோமுக்கு முகங் கொடுத்தருளி ௮டிமை கொண்டருள வேணும்-

————-

புலம்பின புட்களும் பூம் பொழில்களின் வாய்
போயிற்று கங்குல் புகுந்தது புலரி
கலந்தது குண திசை கனை கடல் அரவம்
களி வண்டு மிழற்றிய கலம்பகம் புனைந்த
அலம் கலம் தொடையல் கொண்டு அடி இணை பணிவான்
அமரர்கள் புகுந்தார் ஆதலால் அம்மா
இலங்கையர் கோன் வழிபாடு செய் கோயில்
எம்பெருமான்! பள்ளி எழுந்து அருளாயே—-5–

பதவுரை

பூ–பூத்திரா நின்றுள்ள
பொழில்களின் வாய்–சோலைகளிலுள்ள
புட்களும்–பறவைகளும்
புலம்பின–(உணர்ந்து) ஆரவாரஞ் செய்யா நின்றன;
போயிற்று–கழிந்தது;
புலரி–ப்ராத: காலமானது
புகுந்தது–வந்தது;
குண திசை–கீழ்த் திசையிலே
கனை–கோஷஞ்செய்கிற
கடல்–கடலினுடைய
அரவம்–ஒசையானது
கலந்தது–வியாபித்தது;
களி–தேனைப் பருகிப் களிக்கின்ற
வண்டு–வண்டுகளானவை
மிழற்றிய–சப்தியா நிற்கிற
கலம்பகன் புனைந்த–பல வகைப் பூக்களாலே தொடுக்கப் பட்ட
அம்–அழகிய
அலங்கல் தொடையல் கொண்டு–அலங்கல் மாலைகளை ஏந்திக் கொண்டு
அமரர்கள்–தேவர்கள்
அடி இணை பணிவான்–(தேவரீருடைய திருவடி யிணைகளில் பணி மாறுகைக்காக
புகுந்தனர்–வந்து நின்றனர்;
ஆதலில்–ஆகையாலே,
அம்மா–ஸர்வ ஸ்வாமிந்!
இலங்கையர் கோன் வழிபாடு செய் கோயில்–லங்கேச்வரனான விபீஷணாழ்வான் தாஸ வ்ருத்தி பண்ணப் பெற்ற கோயிலிலே
(கண்வளர்ந்தருளுகிற)
எம்பெருமான்!- அஸ்மத் ஸ்வாமியே! பள்ளி எழுந்தருளாயே-.

ஆஸ்ரித பராததீனரான ஸ்வாமீ! தேவரீர்க்கு விண்ணப்பம்‌-விகஸிதமான புஷ்பங்களை யுடைய திருச் சோலையிலுள்ள பக்ஷிக் கூட்டங்கள்‌ உணர்ந்து ஆர வாரியா நின்றன-இருளுக்கிருப்பிடமான இராத்‌திரியானது விலகிற்று-ஆராதன யோக்யமான விடியற் காலமானது வந்தது-கீழ்த் திசையிலே கோஷிக்‌கிற ஸ்வபாவமுடைய சமுத்திரத்தின்‌ ஒலியானது எங்கும்‌ வியாபித்தது-மதுபானம் பண்ணிக் களிக்கிற வண்டுகள்‌ ரீங்காரஞ்‌ செய்து கொண்டிருக்கும்‌ நாநா விதமான புஷ்பங்களாலே தொடுத்து சுந்தரமான ௮சைந்தாடும் மாலையைக்‌ கைகளிலே ஏந்திக் கொண்டு அமரர்கள்‌ மந்திர புஷ்பம் பண்ணிப்‌ பரிமாறுகைக்‌காக அருளப்பாடிடுவது எப்டோதோ’ என்று அவஸரப் பிரதீக்ஷகராய்‌ வந்து. நின்றார்கள்‌-ஆகையால்‌, அனைத்துலகுக்கும்‌ நாதனே ! ஸ்ரீவிபீஷணாழ்வான்‌ தாஸ வ்ருத்தியைப் பண்ணுகிற திருவரங்கத்திலே திருப் பள்ளி கொண்டருளும்‌ தேவரீர்‌ உணர்ந்தருளி அடிமை கொண்டருள வேணும் –

———–

இரவியர் மணி நெடும் தேரோடும் இவரோ
இறையவர் பதினொரும் விடையரும் இவரோ
மருவிய மயிலினன் அரு முகன் இவனோ
மருதரும் வசுக்களும் வந்து வந்தீண்டி
புரவியோடு ஆடலும் பாடலும் தேரும்
குமர தண்டம் புகுந்து ஈண்டிய வெள்ளம்
அருவரை அனைய நின் கோயில் முன் இவரோ
அரங்கத்தம்மா! பள்ளி எழுந்து அருளாயே—6 –

பதவுரை

மணி–விலக்ஷணமாய்
நெடு–பெரிதான
தேரோடும்–தேரோடுகூட
இரவியர்–பன்னிரண்டு ஆதித்யர்களும்
இறையவர்–ஜகத்துக்கு நிர்வாஹகர்களான
பதினொரு விடையரும்–ஏகாதச ருத்ரர்களும்
மருவிய–பொருந்திய
மயிலினன்–மயில் வாகனத்தை யுடைய
அறுமுகன்–ஸுப்ரஹ்மண்யனும்
மருதரும்–மருத் கணங்களான ஒன்பதின்மரும்
வசுக்களும்–அஷ்ட வஸுக்களும்
வந்து வந்து–ஒருவருக் கொருவர் முந்திக் கொண்டு வந்து
ஈண்டி–நெருங்கி நிற்க
இவர்களுடைய வாஹநமான
புரவியோடு தேரும்–குதிரைகண் பூண்ட ரதங்களும்
பாடலும் ஆடலும்–பாட்டும் கூத்துமாய்
குமர தண்டம் புகுந்து–தேவஸேநா ஸமூஹங்கள் வந்து புகுந்து
ஈண்டிய வெள்ளம்–நெருங்கி யிருக்கிற திரளானது
அரு வரை அனைய–பெரிய மலை போன்ற
கோயில்–கோயிலில்
நின் முன்–தேவரீர் திருக்கண்ணோக்கத்திலே (நிற்கின்றது;)
அரங்கத்தமா! பள்ளி யெழுந்தருளாயே

பராவரேசனான ஸ்வாமீ! தேவரீர்க்கு விண்ணப்பம்‌) அழகாய்ப்‌ பெரியதான தேர்களை யுடைய துவாதச ஆதித்தியர்களும்‌, ஜகத்துக்கு நிர்வாஹகரான ஏகாதச உருத்‌திரர்களும்‌, எப்போதும்‌ விட்டு இறங்காத மயில் வாஹநத்தை யுடைய சுப்பிரமணியனும்‌, நாற்பத்தொன்பதின்மரான மருத் கணங்களும்‌, அஷ்ட வசுக்களும்‌ ஸபரிவாரமாய்‌ ஒருவர்க் கொருவர்‌ முற்கோலி வந்து நெருங்கி நிற்பதுமன்றி இவர்களுடைய வாஹநமான குதிரைகளும்‌ இரதங்களும்‌ மற்றும்‌ பாட்டுகள்‌ ஆட்டங்களுடனே தேவ ஸேநாபதியான சுப்பிரமணியனோடு வந்த நிபிடமான ஸேநா ஸமூஹமும்‌, மாமேருவை யொத்‌திருந்துள்ள கோயிலில்‌ தேவரீர்‌ திருக் கண்ணோக்கத்துக்கு எதிரிலே, பிரதம கடாக்ஷம்‌ பெறுகைக்காகத்‌ திரண்டு வந்து நிற்கின்றது- ஆகையால்‌ கோயிலின் கண்‌ திருக்‌ கண் வளர்ந்தருளும்‌ தேவரீர்‌ இவர்களைக்‌ கடாக்ஷிப்பதற்காகத்‌ திருப் பள்ளி யுணர்ந்தருள வேணும் –

——————–

அந்தரத்து அமரர்கள் கூட்டங்கள் இவையோ
அரும் தவ முனிவரும் மருதரும் இவரோ
இந்திரன் ஆனையும் தானும் வந்து இவனோ
எம்பெருமான் உன் கோயிலின் வாசல்
சுந்தரர் நெருக்க விச்சாதரர் நூக்க
இயக்கரும் மயங்கினர் திரு வடி தொழுவான்
அந்தரம் பாரிடம் இல்லை மற்று இதுவோ
அரங்கத்தம்மா! பள்ளி எழுந்து அருளாயே--7-

பதவுரை

எம்பெருமான்–எமக்கு ஸ்வாமியான
உன் கோயிலின் வாசல்–தேவரீருடைய திருக்கோயிலின் வாசலிலே
இந்திரன் தானும்–தேவேந்திரனும்
ஆனையும்-(அவனது வாஹனமான) ஐராவத யானையும்
வந்து-வந்திருப்பது மன்றி,
அந்தரத்து அமரர்கள்-அண்டத்துக்குள் இராநின்ற தேவர்களும்
கூட்டங்கள்–இவர்களுடைய பரிவாரங்களும்
அரு தவம் முனிவரும்-மஹா தபஸ்விகளான ஸநகாதி மஹர்ஷிகளும்
மருதரும்–மருத் கணங்களும்,
இயக்கரும்–யக்ஷர்களும்,
சுந்தரர் நெருக்க–கந்தர்வர் நெருக்கவும்
விச்சாதார் நூக்க–வித்யாதரர்கள் தள்ளவும்
திருவடி தொழுவான் மயங்கினர்–(தேவரீருடைய) திருவடிகளைத் தொழுவதற்காக வந்து மயங்கி நின்றனர்
அந்தரம்–ஆகாசமும்
பார்–பூமியும்
இடம் இல்லை–அவகாசமற்றிரா நின்றது;
அரங்கத்தமா! பள்ளியெழுந்தருளாய்-.

திருமறு மார்பனான ஸ்வாமீ, தேவரீர்‌ திருவடிகளில்‌ விண்ணப்பம்‌-எங்களுக்கு ஸ்வாமியான உமது திருக் கோயிலின்‌ வாசலிலே தேவர்க்‌ கதிபதியான இந்திரனும்‌ அவனுடைய ஐராவதமென்ற யானையும்‌ வந்திருப்பது மன்றி, ௮ண்டாந்தர்‌ வர்த்திகளான தேவர்களும்‌, இவர்களுடைய பரிவாரங்களும்‌, ஒருவராலுஞ்‌ செய்து முடிக்க வொண்ணாத ௮ருமையான தவத்தைப்‌ புரிந்த ஸநகாதி மஹர்ஷிகளும்‌, மருத் கணங்களும்‌, சுந்தார்கள்‌ நெருக்கவும்‌, அவர்களுடனே யிச்சாதார்கள்‌ தள்ளவும்‌ யக்ஷர்களும்‌, ஒன்றாகக் கூடி, தேவரீர்‌ திருப் பள்ளி யுணரும் போதை ௮ழகு கண்டு திருவடி,தொழுது திருப் பல்‌லாண்டு பாடவேண்டும் என்ற குதூஹலத்தாலே ஒருவர்க்கொருவர்‌ முற்கோலி வந்து இடி யுண்டு மோஹித்து, ஆகாசாவகாச மிடமடையும்படி. புகுந்து நிற்கிறார்கள்‌, பார்த்தருளீர்‌, ஆகையால்‌ ஸர்வ ஸ்வாமியான தேவரீர்‌ திருப்‌ பள்ளி உணர்ந்தருளி இவர்களை யடிமை கொண்‌டருள வேணும்-

——————

வம்பவிழ் வானவர் வாயுறை வழங்க
மா நிதி கபிலை ஒண் கண்ணாடி முதலா
எம்பெருமான் படிமைய்க்கலம் காண்டற்கு
ஏற்ப்பன வாயின கொண்டு நன் முனிவர்
தும்புரு நாரதர் புகுந்தனர் இவரோ
தோன்றினான் இரவியும் துலங்கு ஒளி பரப்பி
அம்பர தலத்தில் நின்று அகல்கின்றது இருள் போய்
அரங்கத்தம்மா! பள்ளி எழுந்து அருளாயே--8 –

பதவுரை

வழங்க-(தேவரீருக்கு ஸமர்ப்பிப்பதற்காக)
வம்பு அவிழ்–பரிமளம் மிகுந்த
வாயுறை–அறுகம் புல்லும்
மா–சிறந்த
நிதி–சங்க நிதி பத்ம நிதிகளும் (கையிலே யுடையாயக் கொண்டு)
வானவர்-தேவர்களும்
கபிலை–காமதேநுவும்
ஓண்–ஓளி பொருந்திய
கண்ணாடி முதலா–கண்ணாடி முதலாக,
எம்பெருமான்–ஸ்வாமியான தேவரீர்
காண்டற்கு–கண்டருளுகைக்கு
ஏற்பன ஆயின–தகுதியாயுள்ளவையான
படிமைக்கலம்–உபகரணங்களெல்லா வற்றையுங் கொண்டு
நல் முனிவர்–மஹர்ஷிகளும்
தும்புரு நாரதர்–தும்புரு நாதர்களும்
புகுந்தனர்–வந்து நின்றார்கள்
(இதுவுமின்றி,)
இரவியும்–சூரியனும்
துலங்கு ஒளி–(தனது) மிக்க தேஜஸ்ஸை
பரப்பி–எங்கும் பரவச் செய்து கொண்டு
தோன்றினன்–உதயமானான்;
இருள்–இருளானது
அம்பரதலத்தில் நின்று–ஆகாசத்தினின்றும்
போய் அகல்கின்றது–நீங்கிப் போயிற்று;
அரங்கத்தம்மா! பள்ளியெழுந்தருளாய்-.

வைமுக்யம் தொலைந்து –ஆபிமுக்யம்பிறந்து -அவனை  -நோக்கி செல்வது
வாயுறை= அருகம் புல்- மா நிதி- சங்க பத்ம நிதி வந்து விஸ்வரூபம் -உபகரணங்கள் வந்து சேர்ந்தன –
வம்பு=-மணம் கபிலை=-காம தேனு -படி மெய்க்கலம்-சொல்லாத எல்லா உப கரணங்கள் எல்லாம் –
ஏற்ப்பன–தகுதியானவை –  ஆகவே திருப் பள்ளி உணரலாம் என்றுமாம்
தோன்றினான் இரவியும்–நாலாவது தடவை இரவியொளி சொல்கிறார்-
அம்பர தலம்-ஆகாச பரப்பு–பிராத காலம் சந்நிகிதம் ஆனது –
தகுதி படைத்தன காண்டற்கு -ஏற்ப்பன வாயின -திருப் பள்ளி உணர்ந்து  அருள -என்றுமாம்

ஸர்வ ரக்ஷகனான ஸ்வாமியே! தேவரீர்‌ திருவாராதனத்துக்கு ௮நுரூபமான பிராதக் காலமானது ஸன்னிஹிதமாயிற்று-தேவரீர்க்கு ஸமர்ப்பிப்பதற்காக ஸத்ர்சமான, பரிமளமுள்ள அறுகம் புல்லும்‌ ஸ்லாக்யமான சங்க நிதி பத்ம நிதிகளும்‌, கையில்‌ ஏந்திக் கொண்டும்‌ ஸர்வ ஸ்வாமியான தேவரீர்‌ கண்டருளுகைக்காக கபிலா சுரபிகஞம்‌, ஒளி பொருந்திய திருக் கண்ணாடி. முதலாக மற்ற உபகரணங்களெல்லாவற்றையுங் கொண்டு, தேவர்களும்‌ ௮நந்யப்‌ பிர யோஜாரான ரிஷிகளும்‌, மங்கள கீதம்‌ பாடுகைக்குத்‌ தும்புரு நாராதரகளும்‌, அவசரப்‌ பிரதீக்ஷகராய்‌ வந்து நின்றார்கள்‌- இவர்களன்றியும்‌, ஸஹஸ்‌ர கிரணனான சூரியனானவன்‌ தன்னுடைய மிக்க தேஜஸ்ஸைப்‌ பரப்பிக் கொண்டு தோன்றி விளங்குகிறான்‌, ௮ந்தகாரமானது ஆகாசத்தினின்றும்‌ விலகப்‌ போயிற்று, ஆகையால்‌ ௮ழகிய மணவாளனான தேவரீர்‌ திருப் பள்ளி யுணர்ந்தருளி அவற்றைக்‌ கண்டருளி ஆஸ்ரிதரான எங்களுடைய ஆந்தரமான இருட்டைப் போக்கி யருள வேணும்

——–

ஏதமில் தண்ணுமை எக்கமத்தளி
யாழ் குழல் முழவமோடு இசை திசை கெழுமி
கீதங்கள் பாடினர் கின்னரர் கெருடர்கள்
கந்தருவர் அவர் கங்குலுகள் எல்லாம்
மாதவர் வானவர் சாரணர் இயக்கர்
சித்தரும் மயங்கினர் திருவடி தொழுவான்
ஆதலில் அவர்க்கு நாள் ஓலக்கம் அருள
அரங்கத்தம்மா! பள்ளி எழுந்து அருளாயே–9-

பதவுரை

ஏதம் இல்–குற்றமற்ற
தண்ணுமை–சிறுபறையும்
எக்கம்–ஒற்றைத் தந்தியை யுடைய வாத்யமும்
மத்தளி–மத்தளமும்
யாழ்–வீணையும்
குழல்–புல்லாங்குழல்களுமாய்
திசை–திக்குக்களெங்கும்
முழவமோடு–இவற்றின் முழக்கத்தோடு
இசை கெழுமி கீதங்கள் பாடினர்–இசை மாட்டியப் பாட்டு பாடக் கடவரான
கின்னரர்-கின்னார்களும்
கருடர்–கருடர்களும்
கெந்தருவரும்–கந்தர்வர்களும்
இவர்–இதோ மற்றுள்ளவர்களும்
மா தவர்–மஹர்ஷிகளும்
வானவர்–தேவர்களும்
சாரணர்–சாரணர்களும்
இயக்கர்–யக்ஷர்களும்
சித்தரும்–ஸித்தர்களும்
திருவடி தொழுவான்–(தேவரீடைய) திருவடிகளில் வணங்குகைக்காக
கங்குலும் எல்லாம்–இரவெல்லாம்
மயங்கினர்–(நெருக்கத்தில் வருந்தி) மோஹமுற்றனர்;
ஆதலில்–ஆகையாலே
அவர்க்கு–அவர்களுக்கு
நாள் ஒலக்கம் அருள–பகலோலக்க மருளுகைக்காக
அரங்கத்தம்மா! பள்ளியெழுந்தருளாய்-.

————

என்தன்‌ ஆருயிர்‌ அனைய வெந்தாய் ! தேவரீர்‌ திருவடிகளில்‌ விண்ணப்‌பம்‌ (தேவரீர்‌ உணர்ந்து தருளும் போது மஙகள கானம்‌ கேட்பதற்காக) குற்ற மற்ற சிறு பறையையும, ஒரு தந்தியை யுடைய வாக்யத்தையும்‌, மத்தளமும்‌ வீணையும்‌, வேய்ங்குழல் புலலாங்குழல் முதலிய குழல்களையும்‌ இவற்திலுண்‌டான நாதமானது திக்குகளெலலாம் நிறைந்து முழங்குமபடி இசையைக்‌ கூட்டி மங்களமான கீதங்கள்‌ பாடத் தந்த கிந்நர்களும்‌, கருடர்களும்‌, கந்தரவர்களும்‌, இன்னும்‌ மற்றுள்ளார்களும்‌, ராத்திரி யெல்லாம்‌ இடையறாது மாதவததைப்‌ புரிகின்ற ரிஷிகளும்‌, அனைத்துத்‌ தேவர்களும்‌, சாரணர்களும்‌, யக்ஷர்களும்‌, சித்தர்களும, இவர்கள் எல்லாரும்‌ தேவரீர் திருப் பள்ளி யுணர்ந்தரும் போதுள்ள தேவரீருடைய திருவடி வழகைக் கண்டு திருவடித்‌ தொழ வேண்டுமென்று த்வரையாலே நெருங்கி நின்றார்கள்‌-ஆனதுபற்றி ஸர்வ ரக்ஷகனான தேவரீர்‌ ௮டியேனுக்காகத் திருப் பள்ளி யுணர்ந்தருளி அழகோலக்‌கமாயிருந்து எல்லாரும்‌ வாழும்படி கடாக்ஷித்‌து அடிமை கொண்டருள வேணும்

—————-

கடி மலர் கமலங்கள் மலர்ந்தன இவையோ
கதிரவன் கனை கடல் முளைத்தனன் இவனோ
துடி இடையார் சுரி குழல் பிழிந்து உதறி
துகில் உடுத்து ஏறினர் சூழ் புனல் அரங்கா!
தொடை ஒத்த துளவமும் கூடையும் பொலிந்து
தோன்றிய தோள் தொண்டர் அடி பொடி என்னும்
அடியனை அளியன் என்று அருளி உன் அடியார்க்கு
ஆட் படுத்தாய் பள்ளி எழுந்து அருளாயே—–10-

பதவுரை

புனல் சூழ்–திருக் காவேரி தீர்த்தத்தாலே சூழப்பட்ட
அரங்கா–ஸ்ரீ ரங்கத்தில் கண் வளர்ந்தருளுமவனே!
கடி–பரிமளமுடைய
கமலம் மலர்கள்–தாமரைப் பூக்களானவை
மலர்ந்தன–(நன்றாக) மலர்ந்து விட்டன;
கதிரவன்-(தாமரையை மலர்த்தவல்ல) ஸூர்யனானவன்
கனை கடல்–கோஷஞ் செய்கையையே இயல்வாக வுடைய கடலிலே
முளைத்தனன்–உதய கிரிலே வந்து தோன்றினான்;
துடி இடையார்–உடுக்கை போன்ற (ஸூக்ஷ்மமான) இடையை யுடைய மாதர்
சுரி குழல்–(தமது) சுருண்ட மயிர் முடியை
பிழிந்து உதறி–(நீர்ப் பசையறப்) பிழிந்து உதறி விட்டு
துகில் உடுத்து–(தம் தம்)ஆடைகளை உடுத்துக் கொண்டு
ஏறினர்–கரையேறி விட்டார்கள்;
தொடை ஒத்த–ஒழுங்காகத் தொடுக்கப்பெற்ற
துளவமும்–திருத் துழாய் மாலையும்
கூடையும்–பூக் குடலையும்
பொலிந்து தோன்றிய–விளங்கா நிற்கப் பெற்ற
தோள்–தோளை யுடைய
தொண்டரடிப்பொடி யென்னும்–‘தொண்டரடிப் பொடி’ என்ற திருநாமமுடைய
அடியனை–தாஸனை
அளியன் என்று அருளி–‘கிருபை பண்ணுகைக்கு உரிய பாத்திரம்’ என்று திருவுள்ளம் பற்றி அங்கீகரித்தருளி
உன் அடியார்க்கு–தேவரீருடைய நித்ய கிங்கரர்களான பாகவதர்களுக்கு
ஆள் படுத்தாய்–ஆளாக்க வேணும்;
(அதற்காக)
பள்ளி எழுந்தருளாய்–திருப்பள்ளியை விட்டு எழுந்தருள வேணும்.

காவேரியாமல் சூழப்பட்‌ட கோயிலில் கண் வளர்ந்தருளும்‌ மலர் மகள்‌ மார்‌பா! தேவரீர்க்கு அடியேன்‌ செய்யும்‌ விண்ணப்பம்‌-திவ்ய பரிமளத்தை யுடைய தாமரைப் புஷ்பங்கள்‌ அலர்ந்துவிட்டன. அம்மலர்க்குக் கேள்வனுன ஆதித்தியனும்‌ ௮லை எறியும்‌ சமு்திரத்தில்‌ உதப கிரியின்‌ மேலே வந்து தோன்றினான்‌-உடுக்கையைப் போன்ற இடையை யுடைய ஸ்‌த்ரீகள்‌ நீராடி, தங்கள்‌ சுருண்டமயிர் முடிகளைப்‌ பழிந்து உதறி விட்டு தம் தம்‌ வஸ்‌திரங்களைத்‌ தரித்துக்‌ கொண்டு கரையேறினார்கள்‌, ஆதலால்‌ விடியற் காலம்‌ ஆயிற்று- தேவரீர்‌ சாத்‌தி யருளுகைக்குத்‌ தகுதியான திருத் துழாய் மாலையும்‌ திருப் பபடலிகையுமாய்த்‌ தோன்றின தோளை யுடையனாய் தொண்டரடிப்பொடி யென்னும்‌ பேரை யுடைய அடியேன்‌ எளியன்‌ என்று கிருபை செய்து தேவரீருடைய தொண்டர்க்குத்‌ தொண்டனாவக்குவதற்காக, உணர்ந்தருளி கிருபை செய்‌து அருள வேணும்‌-

———————————————————–
ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
ஸ்ரீ தொண்டர் அடி பொடி ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ ஆச்சார்ய ஹிருதயம்-சூரணை-229 –ஸ்ரீ மணவாள மா முனிகள் அருளிச் செய்த வியாக்யானம்-

இனிமேல் இவர் பிரதமத்தில் –
இந் நின்ற நீர்மை இனி யாம் உறாமை-திரு விருத்தம்-1–என்று ஆர்த்தராய் சரணம் புக்க போதே
விரோதி நிவ்ருத்த பூர்வகையான ஸ்வ பிராப்தியை பண்ணுவியாமல்
இவ்வளவாக இவரை வைக்கைக்கு அடி எது என்னும் ஆ காங்க்ஷையிலே வைக்கைக்கு
ஹேது பல உண்டு என்னும் அத்தையும்
அவை எல்லா வற்றிலும் முக்ய ஹேது இன்னது என்னும் அத்தையும் அருளிச் செய்கிறார் –

உறாமையோடே உற்றேன் ஆக்காது ஒழிந்தது
நாடு திருந்த –
நச்சுப் பொய்கை யாகாமைக்கு –
பிரபந்தம் தலைக் கட்ட –
வேர் சூடுவார் மண் பற்றுப் போலே –
என்னும் அவற்றிலும்
இனி இனி என்று இருபதின் கால் கூப்ப்பிடும்
ஆர்த்த் யதிகார பூர்த்திக்கு என்னுமது முக்யம் .–

அதாவது –
பொய் நின்ற ஞானமும் பொல்லா ஒழுக்கும் அழுக்கு உடம்பும் இந் நின்ற நீர்மை
இனி யாம் உறாமை -திரு விருத்தம் -1-என்று
அவித்யா கர்ம வாசன ருசி பிரகிருதி சம்பந்தங்கள் ஆகிற
பிராப்தி பிரதிபந்தங்களை விடுவிக்க வேணும் என்று -ஆர்த்தராய்
திரு அடிகளில் விழுந்து அபேஷித்த போதே அவற்றைப் போக்கி –
உற்றேன் உகந்து பணி செய்து உன பாதம் பெற்றேன்-10-8-10–என்று திரு அடிகளைக் கிட்டி –
ப்ரீதி பூர்வகமாக அடிமை செய்யப் பெற்றேன் என்னும்படி ஆக்காமல் -இவரை வைத்து –

தன்னுடைய சிருஷ்டி அவதாராதிகளாலும் திருந்தாத ஜகத்து –இவருடைய உபதேசத்தால் –
ஊரும் நாடும் உலகமும் தன்னைப் போலே -என்னும்படி திருந்துகைக்காகவும் —

பிரபதன அநந்தரம் முக்தராம் படி பண்ணில் -பிரபத்தியை நச்சு பொய்கையோ பாதி நினைத்து
பீதராய் -இழிவார் இல்லை என்று -அது அப்படி ஆகாமைக்காகவும் –

தானும் தன் விபூதியும் வாழும்படி இவரைக் கொண்டு கவி பாடுவிக்க தொடங்கின பிரபந்தம்
பரிசமாப்தம் ஆகைக்காகவும் –

வேர் சூடுமவர்கள் பரிமளத்திலே லோபத்தாலே மண் பற்று கழற்றாதாப் போலே –

ஞானிகளை சரம சரீரதோடே வைத்து அனுபவிக்குமவன் ஆகையாலே –
இவருடைய ஞான பிரேம பரிமளம் எல்லாம் தோற்றும்படி இருக்கிற விக்கிரகத்தில் -தனக்கு உண்டான
விருப்பத்தாலேயும் என்று -சொல்லும் அவற்றில் காட்டிலும்-

1-இனி யாம் உறாமை -திருவிருத்தம் -1–என்று தொடங்கி –
2-இனி வளை காப்பவர் யார் –திருவிருத்தம் -13-என்றும்-
3-இனி உன் திரு அருளால் அன்றி காப்பு அரிதால்-திருவிருத்தம் -62-என்றும்

4-இனி அவர் கண் தங்காது –திருவாய்-1-4-4-
5-இனி உனது வாய் அலகில்–இன் அடிசில் வைப்பாரை நாடாயே –திருவாய்-1-4-8-

6-இனி எம்மைச் சோரேலே –திருவாய்-2-1-10-

7-எந்நாள் யான் உன்னை இனி வந்து கூடுவனே –திருவாய்-3-2-1-
8-எங்கு இனி தலைப் பெய்வேனே –திருவாய்-3-2-9-

9-இனி என் ஆரமுதே கூய் அருளாயே –திருவாய்-4-9-6-

10-ஆவி காப்பார் இனி யார் –திருவாய்-5-4-2-
11-நெஞ்சிடர் தீர்ப்பார் இனி யார்-திருவாய்-5-4-9-
12-இனி உன்னை விட்டு ஓன்றும் ஆற்ற கிற்கின்றிலேன் –திருவாய்-5-7-1-
13-தரியேன் இனி –திருவாய்-5-8-7-

14-இனி யாரைக் கொண்டு என் உசாகோ –திருவாய்-7-3-4-

15-அத்தனை யாம் இனி என் உயிர் அவன் கையதே-9-5-2-
16-நாரை குழாங்காள் பயின்று என் இனி –9-5-10-
17-இனி இருந்து என் உயிர் காக்குமாறு என் –9-9-2-

18-இனி நான் போகல் ஒட்டேன் –10-10-1-
19-உண்டிட்டாய் இனி உண்டு ஒழியாய் –10-10-6-
20-உன்னைப் பெற்று இனி போக்குவனோ -10-10-7-–என்றும்

(ஆறாம் பத்திலும் எட்டாம் பத்திலும் இல்லை
இனி -வேறே இடங்களில் –9-10-10-ஹர்ஷத்தால் பாடியவை போல்வன இங்கு எடுக்கப்பட வில்லை -)

இப்படி இருபதின் கால் கூப்பிடும் படியான ஆர்த்தி பரம்பரையை விளைத்து –
பரம பக்தி பர்யந்தமான அதிகார பூர்த்தியை உண்டாகுகைக்காக என்னும் அதுவே – பிரதானம் என்கை ..

ஆர்த்தி அதிகார பூர்த்திக்கு என்றது -ஆர்த்தியால் வரும் அதிகார பூர்த்திக்கு என்ற படி —
பரம ஆர்த்தியாலே -இறே -பிரபத்தி அதிகாரம் பூரணமாவது –
ஆகையாலே ஹேத்வந்தரங்கள் எல்லாம் அப்ரதானங்கள் –
இவரை வைத்ததுக்கு பிரதான ஹேது இது என்றது ஆய்த்து –

————————————

இனி (142)

இ மகளை பெற்ற தாயர் இனி தரியார் என்னும்-கொலோ – நாலாயி:301/4–3-8-4-

இப் பெண் பிள்ளையை பெற்ற தாயார் ஆனவள் –
இவளைப் பிரிந்த பின்பு – பிராணனோடு தரிக்க மாட்டாளோ என்று சொல்லுவாரோ
அன்றிக்கே அவிகிருதராய் இருப்பாரோ

—–

ஐய இனி என்னை காக்கவேண்டும் அரங்கத்து அரவுஅணை பள்ளியானே – நாலாயி:427/4–4-10-5-

இனி என்னைக் காக்க வேண்டும் –-அந்த வையத்தில் உள்ளார் படி அன்றிக்கே –
உன்னுடைய அங்கீகார விசேஷத்தாலே வ்யாவர்த்தனாய் – உனக்கு மங்களா சாசனம் பண்ணி அன்றி தரியாதபடியான பின்பு-இப்படி இருக்கிற என்னை –-என்னுடைய புருஷார்தத்துக்கு விரோதியான யமபடரால் வரும் நலிவில் அந்வயம் இன்றி
ரஷித்து அருள வேணும்

(இனி என்னை-திருப்பல்லாண்டில் பரத்வ ஸ்வபாவ அனுகுணம் -பரமேஷ்டியை சூழ்ந்து இருந்து பல்லாண்டு இங்கு யமபடரால் நலிவு பிரகரணம் )

———–

புக்கினில் புக்கு உன்னை கண்டுகொண்டேன் இனி போக விடுவதுண்டோ – நாலாயி:453/2–5-3-1-

புக்கினில் புக்கு உன்னை கண்டு கொண்டேன்-
புக்க இடம் எல்லாம் புக்கு உன்னைக் கண்டு கொண்டேன் –
அந்தர்யாமித்வம்  -பரத்வம் -வியூகம் -விபவம் -அர்ச்சாவதாரம் -அளவாக

அறப் பறித்து -என்று அநிஷ்ட நிவ்ருத்தியும்
கண்டு கொண்டேன் -என்று இஷ்ட பிராப்தியும்
பண்ணித் தந்தோம் ஆகில் -இனி போய் வர அமையாதோ -என்ன –

இனிப் போக விடுவது உண்டோ –
அறப் பறித்து -என்றும் -கண்டு கொண்டேன் -என்றும் தாம் செய்தாராய் அருளிச் செய்கைக்கு அடி –
பிதா தேடின அர்த்தத்தை -தன்னது -என்னும் புத்திரனைப் போலே –

இனிப் போய் வர அமையாதோ என்ன -இனி  போக விடுவது உண்டே –
1-விரோதியில் சிறிது கிடத்தல் –
2-காட்சியிலே சிறிது கிடத்தல் –
3-இவை இரண்டுக்கும் மூலமான ஸூஹ்ருதம்  என் கையில் கிடத்தல் –
செய்யில் அன்றோ நான் போக விடுவது –

(1-அஞ்ஞானாதிகள் இருந்தால்
2-உனது வைலக்ஷண்யத்தில் குறை இருந்தால்
3-சாதனாந்தரம் அன்வயம் இருந்தால்
அன்றோ நான் போக விடுவது -)

உன்னாலே பெற்ற நான் -என்னாலே இழப்பேனோ –
பேறு அவனாலே இழவு இவனாலே –
அவன் பெறுகைக்கு கிருஷி பண்ணும்
இவனுடைய அனுமதி பேற்றுக்கு ஹேது அல்லாதால் போலே
அவனுடைய அனுமதியும் இழவுக்கு ஹேது அன்று –
(கர்மமும் கிருபையும் ஹேதுக்கள் இவற்றுக்கு )

போக விடுவது உண்டே –
இனி நான் போகல் ஒட்டேன் -என்று போக்கும் உண்டாய் –
ஒட்டேன் -என்கை அன்றிக்கே –
போக என்று ஒரு பொருள் உண்டோ என்கிறார் –

உண்டே –
உனக்கு தெரியாதோ போகைக்கு ஹேது உண்டாகில் என்று
அவனைகர்மமும் கிருபையும் ஹேதுக்கள் இவற்றுக்கு கேட்கிறார் ஆகவுமாம்-

————–

வளைத்து வைத்தேன் இனி போகல் ஒட்டேன் உந்தன் இந்திரஞாலங்களால் – நாலாயி:454/1–– 5-3- 2-

வளைத்து வைத்தேன்-உதாரர் வாசலிலே -தரித்தருமாய் -அந்தருமாய் இருப்பார் –
பெற்று அன்றி போகோம்-என்று கிடக்குமா போலே –வளைத்து கிடக்கிறார் –ஸ்ரீ பரத ஆழ்வான் பர்ண சாலை வாசலிலே வளைத்து கிடந்தான் இறே

இனி   போகல் ஒட்டேன் –உன் சுவடு அறிந்த நான் பின்பு போக விடுவேனோ

உன் தன் இந்திர ஞாலங்களால் ஒளித்திடில்–அதாவது பொய்யை  மெய் என்னும்படி பிரமிக்கை –அபோக்யங்களை போக்கியம் ஆக்குகை- மம மாயா துரத்யயா-

————–

உனக்கு பணிசெய்திருக்கும் தவம் உடையேன் இனி போய் ஒருவன் – நாலாயி:455/1— 5-3-3- –

உனக்கு பணி செய்து இருக்கும் தவம் உடையேன்-
1-முதலில் சேஷத்வ ஞானம் பிறந்து -(உனக்கு )
2-பின்பு சேஷ விருத்தியிலே ஆசை பிறந்து -(பணி )
3-கைங்கர்யமே யாத்ரையாய் -(பணி செய்து-வர்த்தமானம் )
4-அது செய்யாத போது சத்தை குலையும் படியாய் இருக்கும் (பணி செய்து இருக்கும்)
இவை நாலும் சம்சாரிகளுக்கு இல்லை–நமக்கு உபாயத்வம் அனுசந்தித்து
உபேயத்தில் ஆசையுமே உள்ளது-ஆழ்வார்களுக்கு இவை நாலும் உண்டு

தவம் உடையேன் –உன் பிரசாதம் உடையேன்

இனிப் போய் –-இந்நாலு தசையும் பிறந்த பின்பு –-இவற்றை பொகட்டு புறம்பே போய் –போகை யாவது –இந்திர ஞாலங்கள் காட்டி புறம்பே தள்ளினாய் ஆகிலும்

எத்தனை காலமும் எத்தனை ஊழியும் இன்றோடு நாளை என்றே
யித்தனை காலமும் போய்க் கிறி பட்டேன் இனி உன்னைப் போகல் ஒட்டேன்–5- 3-8 –

இனி
1-கரண களேபரங்களை தந்து
2-அஜ்ஞாத ஸூஹ்ருதத்தைப் பிறப்பித்து –
3-இதர விஷயத்தில் ருசியைக் குலைப்பித்து –
4-உன் பக்கல் ருசியைப் பிறப்பித்து –
5-அபிமதமும் நீயே என்னும் இடமும் -பிறப்பித்த பின்பு

இனி-நான் ஏதும் உன் மாயம் ஓன்று அறியேன் -(பெரியாழ்வார் – 4-10 ) இனி இது உன் மாயம் என்று அறிந்த பின்பு –உன்னை-ரஷகனுமாய் –உபாய பூதனுமாய் – ப்ராப்ய பூதனுமாய் -இருக்கிற -உன்னை–போகல் ஒட்டேன் – பெற்றினி போக்குவேனோ உன்னை -என்கிறபடியே
1-உபாயாந்தரத்தில் அந்வயம் உண்டாதல் –
2-ப்ராப்யாந்தரத்தில் அந்வயம் உண்டாதல் –
3-இரண்டும் நீயானால் பெற்ற போது பெறுகிறோம் -என்று ஆறி இருத்தல் செய்யல்
இறே உன்னைப் போக சம்மதிப்பது –

———–

இன்று வந்து இங்கு உன்னைக் கண்டு கொண்டேன் இனிப் போக விடுவது உண்டே—5 -3-9 –

இன்று வந்து இங்கு உன்னைக் கண்டு கொண்டேன்- அன்று நான் பிரார்த்தித்த படியே திரு மலையிலே வந்து-என் விரோதியைப் போக்கி – ஞானத்தைப் பிறப்பித்த உன்னை வந்து கண்டு கொண்டேன் –புக்கினில் புக்கு (பரத்வாதிகளில் புக்கு )-இனிப் போக விடுவது உண்டே – கர்ப்பத்திலே கிலேசப்படுகிற வன்று -அடிமையிலே உற்று இருந்த நான்
அடிமை கொள்ளுகைக்கு சுலபன் ஆன இன்று போக விடுவேனோ-ஸ்வ ஸ்வா தந்த்ர்யத்தையும் – அந்ய சேஷத்வத்தையும் கழித்து கொண்ட படியை மூதலிக்கிறார்

————

என்னையும் என் உடைமையும்  உன் சக்கரப் பொறி ஒற்றிக் கொண்டு
நின்னருளே புரிந்து இருந்தேன் இனி என் திருக் குறிப்பே -5 -4-1 – –

உபாயாந்தரமும் -உபேயாந்தரமும் குலைகை-அனந்யார்ஹ சேஷத்வ ஞானமும் பிறந்து –
விரோதி நிவ்ருத்தியும் பிறந்து – அபேஷிதமும் பெற்றதாகில்  – இனி பதறுகிறது என் –

———————

மன்னடங்க மழு வலம் கை கொண்ட  விராம நம்பீ
என்னுடை வந்து எம்பெருமான் இனி எங்கு போகின்றதே -5- 4-6 –

என் சேஷத்வத்தையும் –உன் சேஷித்வத்தையும் உருதிப் படுத்த பின்பு   உனக்கு போக்கு இனி எவ்விடத்தில் – என் ஸ்வ யத்னத்தாலே வந்ததாகில் இறே உனக்கு போகல் ஆவது –
உன் அருளால் புகுந்த நீ போகக் கடவையோ –இனி உன் கிருஷி பலித்து – திருப் பல்லாண்டு தொடங்கி இவ்வளவும் வந்த பின்பு போக்கு வரத்து உண்டாம் படியோ நாம் இருவரும் கலந்த படி –

————-

இனி தான் எழுந்திராய் ஈது என்ன பேர் உறக்கம் – நாலாயி:485/7

இனித் தான் எழுந்திராய் –எங்கள் ஆற்றாமை அறிவித்த பின்பும் உறங்கக் கடவையோ –
எழுந்திராய் –எங்கள் ஆர்த்திக்கு உணரா விட்டால் உன் பேற்றுக்கு உணர வேண்டாவோ –எங்களுடைய ஆர்த்தியைக் கண்டு எழுந்திரா தொழியில் ஒழி;
மனத்துக்கினியானுடைய பாட்டுக்களைக் கேட்கவாகிலும் உணருதி என்றபடி.-

————–

ஏழைமை ஆற்றவும் பட்டோம் இனி என்றும் பொய்கைக்கு வாரோம்
தோழியும் நானும் தொழுதோம் துகிலைப் பணித்து அருளாயே—3-1-

இனி என்றும் பொய்கைக்கு வாரோம்- ஊரில் தான் பெண்கள் கிடாய் -கிருஷ்ணன் கிடாய் -என்று நியமிக்கையாலே உனக்குத் தோற்றிற்று செய்ய ஒண்ணாது – பொய்கையில் தானே வாரோம் -இத்தனை யன்றோ என்கிறார்கள் –வாரோம் என்று சொல்லி யன்றோ நீங்கள் வருவது -என்றான் –அத்தைக் கேட்டு என்றும் வாரோம் -என்கிறார்கள் –என்றும் வாரோம் என்று சொல்லி யன்றோ என்றும் வருவது -என்றான் –இனி –என்றும் பொய்கைக்கு வாரோம் –

———–

ஆர்க்கோ வினி நாம் பூசல் இடுவது அணி துழாய்த்
தார்க்கோடும் நெஞ்சம் தன்னைப் படைக்க வல்லேன் அந்தோ–10-1-

அவனோ வந்திலன் –அவன் விபூதியோ நமக்கு பகையாய்த்து
வ்ருத்த கீர்த்தனம் பண்ணித் தரிப்போம் என்றால் போத யந்த பரஸ்பரம் –பண்ணுகைக்கும் ஆள் இல்லை யாய்த்து-இனி நாம் ஆர் வாசலிலே கூப்பிடுவோம்
அவன் நமக்கு பாதகனான அன்றும் அவன் விபூதி ஓர் அகத்தடியாராய் நம் கருத்திலே நிற்கும் என்று இருந்தோம்-அதுவும் அவன் கருத்திலே நின்ற பின்பு நாம் இனி யார் வாசலிலே கூப்பிடுவோம் –

———–

குடமாடு கூத்தன் கோவிந்தன் கோமிறை செய்து எம்மை
யுடைமாடு கொண்டான் உங்களுக்கு இனி ஓன்று போதுமே--10-7-

என்னுடையான தனத்தைக் கொண்டான் என்னுதல்–என்னுடைமையும் தனத்தையும் கொண்டான் என்னுதல்-என்னை சர்வ ஸ்வாபகாரம் பண்ணினான் என்னுதல்-உங்களுக்கு இனி ஓன்று போதுமே – அவன் அல்லாத உங்களுக்கு என் முன்னே ஆடி நாளிகை போருமோ –இனி –அவன் குடக் கூத்தாடுவதற்கு முன்னே ஆடினி கோளாகில் அன்றோ பிரயோஜனம் உள்ளது –சைதன்யம் நடையாடினால் பின் ஆடக் கடவதோ
பெண்ணின் வருத்தம் அறியாத -அவனில் காட்டிலும்-நடமாடித் தோகை விரிக்கின்ற மா மயில்காள்– உங்களுக்கு ஒரு வாசி வேண்டாவோ பிறர் நலிந்தாரையும் நலியக் கடவி கோளோ –

———–

நாணி இனி ஓர் கருமம் இல்லை நால் அயலாரும் அறிந்து ஒழிந்தார் – நாலாயி:618/1–12-2-

லஜ்ஜித்து மீள வேண்டுவது –இன்னமும் சில நாள் இருந்து அவ்வஸ்துவை லபிக்க வேணும் என்று இருப்பார்க்கே –லஜ்ஜை போகையாவது முடிகை இறே –இனி -முடியும் அளவானாலும் ஜீவித்து இருப்பார் செய்யுமது செய்யப் போமோ – சத்தை கிடக்கில் இறே லஜ்ஜை நோக்குவது-சத்தை அழியா நிற்கச் செய்தே நோக்குவது ஒரு லஜ்ஜை உண்டோ
தர்மியை அனுபந்தித்தித்றே லஜ்ஜை இருப்பது-தர்மி லோபம் பிறக்கும் அளவானால் இனி நோக்குகை என்ற ஒரு பொருள் உண்டோ—இனி -இவள் தான் ஆம் அளவும் நோக்கிப் பார்த்தாள் போலே காணும் –

————

இம்மைப் பிறவி செய்யாதே யினிப் போய் செய்யும் தவம் தான் என்
செம்மை யுடைய திருமார்வில் சேர்த்தான் ஏலும் ஒரு நான்று
மெய்ம்மை சொல்லி முகம் நோக்கி விடை தான் தருமேல் மிக நன்றே–13-9-

காத்ரைஸ் சோகாபி கர்சிதை –சம்ஸ் ப்ருசேயம் -என்னுமா போலே இவ் வுடம்போடே அணைய ஆசைப் பட்டு பெறாதே-இனி அவ்வருகே போய்-ஒரு சரீர பரிக்ரஹம் பண்ணி பெரும் பேறாகிறது-பஞ்சாக்னி மத்யஸ்தராய் நின்று தபஸ் ஸூ பண்ணுவாரோ பாதி -என்று இருக்கிறாள் -பரம பதனை அனுபவிப்பது இது போலே என்று இருக்கிறாள் –

———

ஒன்றும் கண்டிட பெற்றிலேன் அடியேன்
காணுமாறு இனி வுண்டேனில் அருளே— 7-9–

அடியேன்-இவை காண்கையே பிரயோஜனமாக இருக்கிற நான்-ஒன்றும் காணப் பெற்றிலேன் – காணுமாறு இனி வுண்டேனில் அருளே—நீ நினைத்தக்கால் செய்ய ஒண்ணாதது இல்லை -நான் இவை காணும் படி அருள வேணும் –

—————–

இனி திரை திவலை மோத எறியும் தண் பரவை மீதே – நாலாயி:889/1-திரு மாலை-18-

இனித் திரைத் திவலை மோத –ஒண் சங்கதை வாள் ஆழியான் -என்ற இடம் போலே இவ்விடமும் ஒரு கடைக் குறைத்தலாய் இருக்கிறது யாய்த்து –இனிதாக திரைகளில் உண்டான திவலையானது ஸ்பர்சிக்க –மலை போலே சில பெரும் திரைகள் வந்து முறிந்து சிறு திவலையாய்-துடை குத்தி உறக்குவாரைப் போலே திரு மேனியைப் ஸ்பர்சியா நிற்கும்

————

எனக்கு இனி கதி என் சொல்லாய் என்னை ஆளுடைய கோவே – நாலாயி:901/4-திரு மாலை-30-

இப்படி தோஷ பிரசுரனான எனக்கு –இனி –என் தோஷத்தை அனுசந்தித்து-நான் எனக்கு ரஷகனாகை தவிர்ந்து -தேவரீர் பக்கலிலே ந்யஸ்த பரனான பின்பு-கதி என் சொல்லாய் –
போக்கடி சொல்லாய் – போக்கடிக்க சூழ்ந்து கொண்டு வைத்து -அவனைச் சொல்லாய் -என்னும்படி இறே பிராப்தியிலும் இருப்பது –

———–

துணிவு இனி உனக்கு சொல்லுவன் மனமே தொழுது எழு தொண்டர்கள் தமக்கு – நாலாயி:981/1–பெரிய திருமொழி-1-4-4-

இப்போது உனக்கு உறுதியாக ஒரு நல் வார்த்தை சொல்லுகிறேன் -நெஞ்சே கேள்
சொல்லச் செய்தே பின்னையும் சொல்லாததின் பலமே யாகாமே நீ அவனைத் தொழுது உஜ்ஜீவிக்கப் பாராய் –

————–

எந்தாய் இனி யான் உனை என்றும் விடேனே – நாலாயி:1046/4–1-10-9-

இனி -இத்யாதி-எனக்காக வந்து நிற்கிற நிலையை விடாய் – ஆன பின்பு நான் உனக்காம் படி பற்றின பற்று விடுவேனோ- (நாம் உனக்காம் படி நீ என் நெஞ்சினில் பற்ற பற்றின பற்று விடுவேனோ என்றபடி-இவர் பற்றவில்லையே )

—————-

சங்கு தங்கு தடம் கடல் கடல் மல்லையுள் கிடந்தாய் அருள் புரிந்து
இங்கு என்னுள் புகுந்தாய் இனிப் போயினால் அறையோ–3-5-8-

உனக்கு வந்த கிருபை மாறாதபடி இருக்கையாலே இனி நீ போவாய் ஆனால் அறையோ அறை – ஹேது மாறில் இறே அதன் கார்யம் மாறுவது-உன்னால் அல்லது செல்லாத என்னை விட்டு நீ இருக்கவுமாய் போகவுமாய் இருப்பார் நெஞ்சில் இருக்க ஒண்ணாது –(விதி வாய்க்கின்றது-அறையோ-என் நெஞ்சை விட்டு வன் நெஞ்சில் இருக்க ஒட்டுவேனோ )

—————-

எண்ணில் நினைவு எய்தி இனி இல்லை இறை என்று முனியாளர் திரு ஆர் – நாலாயி:1445/1

ரஜஸ் தமஸ்  ஸூக்களாலே அபிபூதராய் ஆராயாதே சிலர் காலிலே குனியும் இத்தனை போக்கி –எண்ணில் –-ஆராயில்-த்யானத்துக்கு விஷய பூதனான  ஈஸ்வரன் இவனை ஒழிய வேறு ஒருவர் இல்லை என்று சனகாதிகள் அழகு மிகு இருந்துள்ள பண்ணிலே மிக கானத்தோடு பாடி –

——–

உய்யும் வகை உணர்ந்தேன் உண்மையால் இனி யாதும் மற்று ஓர் – தெய்வம் பிறிது அறியேன்  திருவிண்ணகரானே—6-3-6-–நாலாயி:1473/3–

நெஞ்சாலே அசந்நேவ-என்கிறபடியே அசத் கல்பனாய் உரு மாய்ந்து போன நான்
இப்போது உஜ்ஜீவிக்கும் படி தேவரை அனுவர்த்தித்தேன்   – இவ் வாத்மாவுக்கு நீயே சேஷி
உன்னைக் குறித்து இவ்வாத்ம வஸ்து அத்யந்த சேஷம் -என்கிற முறையாலே –இனி யாதும் மற்றோர் தெய்வம் பிறிது அறியேன்  – தத்வம் இருந்தபடி அல்லது பிரதிபத்தி பண்ணக் கடவது அல்லாத படியான பின்பு வேறு சிலரை ஆஸ்ரயணீயனாக நினைத்து இரேன் –திருவிண்ணகரானே –
இப்படி திரு விண்ணகரிலே வந்து சந்நிஹிதனான உன்னை ஒழிய பரதத்வமும் அறியேன் –(பர ப்ரஹ்மம் பர தத்வம் பர தேஜஸ் பர ஆத்மா அனைத்தும் நாராயணனே-விண்ணகரானே )

———-

கொங்கார் குழலார் கூடி இருந்து சிரித்து எம்மை
எம் கோலம் ஐயா என் இனிக் காண்பது என்னாத முன்
செங்கோல் வலவன் தான் பணிந்து ஏத்தித் திகழுமூர்
நங்கோன் நறையூர் நாம் தொழுதும் எழு நெஞ்சமே–6-4-3-

உம்முடைய பாகம்-( மூப்பு-) ஒன்றையும் புத்தி பண்ணுகிறிலீரோ – எங்களுடைய ஒப்பனையை நீர் இனி ஏத்திக் காண்பது- என்று இங்கனே பண்ணுகிற ஷேப உக்திகள் செவிப் படுவதற்கு முன்பே –

————

மன்னஞ்ச வாயிரம் தோள் மழுவில் துணித்த மைந்தா
எந்நெஞ்சத்து உள்ளிருந்து இங்கு இனிப் போய் பிறர் ஒருவர்
வன்னெஞ்சம் புக்கு இருக்க ஒட்டேன் வளைத்து வைத்தேன்
நன்னெஞ்சம் அன்னம் மன்னும் நறையூர் நின்ற நம்பீயோ–7-2-7-

உன்னை ஒழிய அறியாத படி இருக்கிற என்னுடைய நெஞ்சிலே வந்து புகுந்து இருந்து
இனி இங்கு நின்றும்  போயிருக்கவுமாய் -போகவுமாய் – இருப்பார் நெஞ்சில் போய் இருக்க ஒட்டேன் – (போகவுமாய் -இருப்பார் நெஞ்சில் -விஸ்லேஷத்தில் தரிப்பார் நெஞ்சில் )ஒட்டேன் என்றாலும் நாம் தவிரோம் என்றால் – வளைத்து வைத்தேன் – நீ போகில் நான் முடிவன் -என்கிறார் – இத்தலை இழக்க வரும் அளவில் -இட்ட அடி பேர்க்க மாட்டான் –

———–

இனி எப் பாவம் வந்து எய்தும் சொல்லீர் எமக்கு இம்மையே அருள் பெற்றமையால் அடும்
துனியைத் தீர்த்து  இன்பமே தருகின்றதோர் தோற்றத் தொன் நெறியை வையம் தொழப் படும்
முனியை வானவரால் வணங்கப் படும் முத்தினைப் பத்தர் தாம் நுகர்கின்றதோர்
கனியைக் காதல் செய்து என் உள்ளம் கொண்ட கள்வனை இன்று கண்டு கொண்டேனே –7-3-8-

அவனுடைய நிக்ரஹ பலமான பாபங்கள் என்னைக் கிட்ட வற்றோ – அவசியம் அநு போக்தவ்யம் -என்கிற வசனத்தைக் கொண்டு அனுபவித்தால் அல்லது நசியேன் என்று கொண்டு சிலவை  நிற்றல்(ந புக்தம் ஷீயதே கர்மம் சஞ்சித கர்மம் ) பிராரப்தம் காண் என்று சிலவை நிற்றல் செய்ய வற்றோ –இனி -என்றது எத்தைக் கொண்டு என் என்ன – இம்மையே அருள் பெற்றமையால் –இஹ லோகத்திலேயே பகவத் பிரசாதத்தைப் பெற்ற படியாலே இனி எப் பாவம் வந்து எய்தும் சொல்லீர் –

————

தீ வாய் நாகஅணையில் துயில்வானே திருமாலே இனி செய்வது ஒன்று அறியேன் – நாலாயி:1616/3

ஆஸ்ரித சம்ஸ்லேஷ ஏக ஸ்வ பாவனே–உனக்கு என் வருகிறதோ என்று அஞ்ச வேண்டாத படி சத்ருக்கள் மேலே நெருப்பை உமிழ்கிற திரு வநந்த ஆழ்வான் மேல் சாய்ந்து அருளினவனே –திரு மாலே –அப் படுக்கையிலே சாய்வது இருவரோடு சேர்த்தியோடு யாயிற்று-இனிச் செய்வது ஓன்று அறியேன் – இனி நான் என்னுடைய ஹித விஷயமாக செய்வது ஓன்று அறியேன்-

————

பாணனார் திண்ணம் இருக்க இனி இவள் நாணுமோ நன்று நன்று நறையூரர்க்கே- நாலாயி:1659/3-–8-2-2-

இப்படி இடைவிடாமல்  இருந்து துஸ் சிஷை பண்ணச் செய்தேயும் இவள் மீள என்பது ஓன்று உண்டோ –இனி இவள் நாணுமோ –சம்சர்க்கஜ ப்ராவண்யத்தாலும்  மீள மாட்டாள் –
ஸ்வ கத பிராவண்யத்தாலும் மீள மாட்டாள் – உனக்கு இது வாகாது காண்-என்று சொல்லுகிற நான் லஜ்ஜித்து மீளும் இத்தனை போக்கி இவள் மீளுமோ என்கிறாள் –
ஆசார்யனாலும் பசை இல்லை இறே-நாம் அவர் வசப்பட்டு ஸத் ப்ரக்ருதியாக இல்லா விட்டால் இரண்டும் வேண்டி அன்றோ இருப்பது-

———–

விலங்கல் வேயினது ஓசையுமாய் இனி விளைவது ஒன்று அறியேனே – நாலாயி:1694/–8–5-7-

நான் முடியவே அவனைக் கிடையாது –அவன் போகவே அவனால் நோக்கப் படும் விபூதி த்வயமும் இல்லையாம்-ஆன பின்பு இது எவ்வளவாய் தலைக் கட்டும் என்று அறியேன் –(நித்ய விபூதியும் கூட அழியுமாகும் தசை அன்றோ இவளுக்கு இதில் )

————-

பேதை நின்னை பிரியேன் இனி என்று அகன்றான் இடம் -போது நாளும் கமழும்  பொழில் சூழ்ந்த புல்லாணியே –9-3-3- நாலாயி:1770/3

வ்யதிரேகத்தில் இவள் உளள் ஆகாள் என்னலாம் படி கலந்து வைத்து தன்னைக் கொண்டு பின்னை அகன்றான் ஆயிற்று –நின்னை கலக்க பொறுப்பாரை அன்றோ பிரிவது – உன் சௌகுமார்யம் கண்டு வைத்துத் தான் பிரிவானோ –பிரியேன் இனி என்று அகன்றான் —
கடுக  பிரிந்து கொடு நின்றால் இடி விழுந்தால் போலே இவள் முடிந்து கொடு நிற்கும் என்று பார்த்து பிரிவு சாத்மிக்கைக்காக வ்யதிரேக முகத்தாலே பிரிவை பிரசங்கித்தான் ஆயிற்று –
(போய் வருகிறேன் என்று சொல்லாமல் பிரியேன் -பிரிவை இவள் உணர வியதிரேகத்தில் சொல்லி தயார் படுத்துகிறான் )
அதாகிறது – இவன் அந்த சம்ஸ்லேஷ சமயத்தில் சொன்ன வார்த்தை யாகாதே இது -என்று
பிரத்யபிஜ்ஞ்ஞை ( நினைத்து ) பண்ணித் தரிக்கைக்காக – இங்கன்  அன்றாகில் சம்ஸ்லேஷத்துக்கு உறுப்பான பாசுரம் அன்றே இது –

(சம்ஸ்லேஷ தசையில் பொய் சொன்னான்-கலவியில் ஒரு வகை தானே – என்று உணர்ந்து
பிரிந்த பின்பு சமாதானம் பண்ணிக் கொள்ளலாமே-அகலகில்லேன் இறையும் -என்னுமா போல் பிரியேன் என்பது சம்ஸ்லேஷ தசையில் உன்மஸ்த்தக தசையில் சொல்லுவது போல் இல்லை-பிராட்டி அகலாமல் சொல்லும் வார்த்தை போல் அல்லவே இவனது )

பிரியேன் இனி என்று அகன்றான் –-சொலவுக்குச் சேராத செயலைச் செய்தான் –
இப்படி கலந்து வைத்து பிரியுமது ஒரு சைதன்ய க்ருத்யம் அன்று இறே
பாவியேன் என் ஆற்றாமை கண்டால் கூட இருக்க அன்றோ அடுப்பது
இவன் தான் அணைத்த கையை நெகிழ்த்தே வார்த்தை சொல்லுவது –
அப்போது உடம்பில் பிறக்கும் வை வர்ண்யம் காணுமே-இது கண்டால் போகலாமா
இவள் தான் பிரிவு அறியாள் ஆகிலும் -தன் கார்யம் செய்கை தவிராதே தன்னால் தகையலாவது அன்று இறே –

————-

இரவும் நாளும் இனி கண் துயிலாது இருந்து என் பயன் ––9-3-7– நாலாயி:1774/2

இரவும் பகலும் இருந்து இனிக் கண் உறங்காது ஒழிகிற இத்தால் என்ன பிரயோஜனம்  உண்டு –அநித்ரஸ் சததம் ராம (ஸூந்தர ) -என்று இவன் இருக்குமது கேட்டு
அதடியாக நாம் -நசமேஸ்தி நித்ரா (ஸூந்தர)-என்று இருக்கும் அன்று அன்றோ அபிமத சித்தி உள்ளது –அவன் ருசி முன்னாக –இத்தலை ருசி பண்ணும் அன்று இறே பலத்தோடே வ்யாப்தம் ஆவது –அவனுடைய ருசி இறே பேற்றுக்கு உடலாக தலைக் கட்டுவது –
இவனுடைய ருசி அவனுடைய விரகத்துக்கு உடலாம் இத்தனை இறே –ஆனால் பின்னை   அவனுக்கு இரக்கம் இல்லை என்கிறதோ -என்னில்-ஓம் -அப்படி சொல்லக் குறை இல்லை இறே -இப்போது அவன் வாராமையாலே –இல்லையாகில் வருகைக்கு சக்தி இல்லை -என்னுதல்-சிலருக்கு பர தந்த்ரன் -என்னுதல் -சொல்ல ஒண்ணாது இறே
முறை கெட்டுச் சொல்ல வேண்டும்படியான தசை பிறந்தால் முறை உடைய அவனுக்கு வரக் குறை என்-தொழுதும் எழு -என்று கொண்டு பழி யாகிறதோ –

———–

பரக்க யாம் இன்று உரைத்து என் இராவணன் பட்டனன் இனி யாவர்க்கு உரைக்கோம் – நாலாயி:1858/2

பல சொல்லி என்- தான் செய்த தப்பின் பலம் தானே அனுபவித்தான் –
அன்றிக்கே இன்னார் பட்டார் என்று அறியாமையாலே ராவணன் பட்டான் -என்னவுமாம் –
பிற்பட்ட காலத்திலே சொல்லுகிறார் ஆகையால் இவருக்கு அவன் பட்டான் என்று சொல்லவுமாம்-இனி யாவர்க்கு உரைக்கோம் – இனி இத்தை ஆர்க்கு இருந்து சொல்லுவோம்  –

——————

எம் பெருமான் உன்னை பெற்ற வயிறு உடையேன் இனி யான் என் செய்கேன் – –10-7-13–நாலாயி:1920/2

உன்னைப் பெற்ற இதுவே அமையாதோ-வயிறு எரிச்சலுக்கு வேண்டுவது –
நீ ஒரு செயலைச் செய்ய வேணுமோ –

————

வருந்த வாடை வரும் இதற்கு இனி என் செய்கேன் – 11-2-4–நாலாயி:1965/4

நான் வருந்தும் படியாக பலவானாய் இருக்கிற வாடையானது வாரா நின்றது –இதற்கு இனி என் செய்கேன் — ஓர் அபலை இதுக்கு கடகிடவோ -(கடுகு -பரிகாரம் )

————-

நஞ்சு உடலம் துயின்றால் நமக்கு இனி நல்லதே –11-2-8– நாலாயி:1969/4-

இனி இருந்த படியாலே சரீரமானது சிதிலமாய் முடிந்து பிழைக்கும் இத்தனை போக்கி
இனி நமக்கு ஜீவிக்கை என்று ஒரு பொருள் இல்லை யாகாதே –

—————-

இனி களை கண் இவர்க்கு இல்லை என்று உலகம் ஏழினையும் ஊழில் வாங்கி – 11-6-4–நாலாயி:2005/2-

இனி இவர்களுக்கு ரஷகர் யாரும் இல்லை -என்று த்ரை லோகத்தையும் முறையாலே
(க்ருத அக்ருதக க்ருதக்ருதக மூன்று வகையில் ஏழும் கொள்ளலாம் )

———–

துணியேன் இனி நின் அருள் அல்லது எனக்கு – 11-8-8–நாலாயி:2029/2-

ஸ்ரமஹரமான தேசத்திலே வந்து சாய்ந்து அருளின நிருபாதிக பந்துவான தேவர்
அவசர ப்ரதீஷராய் வந்து நிற்க நான் வேறு சிலரை அபாஸ்ரயமாக நினைத்திரேன் –
தேவரீருடைய சௌஹார்த்தம் ஒழிய வேறு ஒன்றைத் தஞ்சம் என்று வ்யவசிதனாய் இரேன்

———–

இடைகழியே பற்றி இனி –முதல் திருவந்தாதி-86– நாலாயி:2167/4-

ஸ்ப்ருஹணீயமாய்-அழகியதாய் திருக் கோவல் இடை கழியே பற்றி இப்போது இப்படி நின்றான் -என்னுதல்-இனிமேல் எல்லாம் இப்படி நிற்கும் -என்னுதல்-இனி -என்கையாலே
அநாதி காலம் இழந்தது பெற்றமை யடையத் தோற்றி இருக்கிறது –
இனி இப்பால் பட்டது யாதவங்களும் சேர் கொடேன் -திருவாய் மொழி -2-7-3-என்னக் கடவது இறே-திருக் கோவலூரிலே வந்து நிற்கிறது – தன் கர்ம பல அனுபவம் பண்ணுகைக்காக அன்று இறே – சம்சாரிகள் நரகத்தில் புகாதபடி காக்க விறே –ஆழ்வார்கள் எல்லாரையும் அவதரிப்பிக்கைக்காகப் பொற் கால் பொலிய விட்ட தேசம் இறே –இடை கழிக்கு உள்ளும் புறமும் காட்டுத் தீ போலே இரா நின்றது -(சேஷத்வம் அறியாத சம்சாரிகள் வெளியில் இருக்க -உபாயாந்தர ரிஷிகள் -அசித்வத் பாரதந்தர்யம் அறியாதவர்கள் உள்ளே இருக்க -)
காமுகரானவர்கள் உகந்த விஷயத்தின் யுடைய கண் வட்டம் விட்டுப் போக மாட்டாதாப் போலே(காமுகரானவர்கள்-இங்கு லோக விலக்ஷணமாக மிதுனம் )திரு வாசலுக்கு புறம்பு போக மாட்டாதே உள்ளுப் புக மாட்டாதே ஸ்ப்ருஹணீயமாய் அழகியதாய் திருக் கோவலூர் இடை கழியைப் பற்றி ஆஸ்ரித ரக்ஷணத்தில் முற்பாடனான நீயும் -உன்னிலும் முற்பட்ட திரு மகளாருமாக எங்களோடு கலக்கப் பெற்ற உகப்பின் கனத்தாலே பரந்த கால் பாவி
இப்போது தரித்து நின்றாயே–என்று அனுபவிக்கிறார் –

———–

இனி யார் புகுவார் எழு நரக வாசல் முனியாது மூரித்தாள் கோமின் கனிசாயக்
கன்று எறிந்த தோளான் கனை கழலே காண்பதற்கு நன்கு அறிந்த நா வலம் சூழ் நாடு —87– நாலாயி:2168/1

இனி நரக விசேஷங்களும் பாப விசேஷங்களும் கொண்டு கார்யம் யுண்டோ —
ஒருவன் சர்வ பாபேப்யோ மோஷயிஷ்யாமி-என்று நிற்கச் செய்தே –எழுகிற நரக வாசல் யுண்டு -எல்லோரும் போய்ப் புகுகிற நரக வாசல் என்னுதல்-
ஆழ்வார்கள் திருவவதாரம் பண்ணின பின்பு பழைய சம்சாரம் அன்று என்கை-

———–

என் பாக்கியத்தால் இனி – –34-நாலாயி:2215/4

சௌந்தர்யத்துக்கும் நீர்மைக்கும் தோற்று ஸ்துதித்து தேவர் திருவடிகளிலே சரணம் புகுந்தேன் –இதுக்கு அடி-தேவருடைய கடாஷத்தாலே -என்னுதல் —
என்னுடைய விலக்காமை யாகிய பாக்கியத்தாலே -என்னுதல் –

————–

திறம்பிற்று இனி அறிந்தேன் தென் அரங்கத்து எந்தை -88– நாலாயி:2269/1

ஸ்வ யத்னத்தால் பெறுவோம் என்றவர்களுக்குத் தப்பிற்று –இப்போது அறிந்தேன் –அவனாலே அவனைப் பெறுதல் -அவனாலும் தன்னாலுமாக அவனை இழத்தல் -தன்னாலே அவனை இழத்தல் –பிரதிகூலராய் இழப்பாரும்-அனுகூலர் என்று பேரிட்டு கொண்டு பிரதிகூலராய் இழப்பாரும்-ஆக இழக்கை இரண்டு விதம் –

————

எங்கு அணைந்து காண்டும் இனி -–82– நாலாயி:2363/4

இனி நான் எங்கே கிட்டிக் காணக் கடவேனோ-லௌகிகர் படியிலும் காண விரகற்று
அவன் தானே காட்டும் வைதிகர் படியாலும் காண விரகற்ற பின்பு இனி நான் காண்கை என்று ஒரு பொருள் உண்டோ-கிட்டாது ஒழிய மாட்டேன்-கிட்ட மாட்டேன் –

——

இனியவன் மாயன் என வுரைப்பரேலும்
இனியவன் காண்பரியனேலும் -இனியவன்
கள்ளத்தால் மண் கொண்டு விண் கடந்த பைங்கழலான்
உள்ளத்தின் உள்ளே உளன் ———83-

நிரதிசய போக்யனாய் யுள்ளவன்-தான் கிட்டிக் காண அரியனாய் இருந்தானே யாகிலும்
இப்போது அவன் காண முடியாதான் ஒருவன் ஆகிலும்
அன்றிக்கே-சரீர சம நந்தரத்திலும் காண வரியன் யாகலும்-சர்வேஸ்வரனான தான் செய்தான் என்று தோன்றாதபடி பூமியை அபஹரித்து நெஞ்சுக்கு இனியனாய்
தன்னுடைமையை மகா பலி பக்கலிலே அளந்து கொண்டவன் –ஆகாசத்துக்கு அவ்வருகாம்படி வளர்ந்து சகல லோகங்களையும் தன் கீழே இட்டுக் கொண்ட பரந்த திருவடிகளை யுடையவன் –
அன்றிக்கே-அழகிய திருவடிகளை யுடையவன் 

இனி உள்ளத்தின் உள்ளே உளன் – இப்போது என் ஹ்ருதயத்தின் உள்ளே சந்நிஹிதன் ஆனான்-புக்க ஆயுச்சுக்கு மரணம் இல்லை இறே-மேல் செய்த படி செய்கிறான்
பெற்ற வம்சத்தை ஒருவரால் இல்லை செய்ய ஒண்ணாது இறே
இப்படி சந்நிஹிதன் என்றதே யாகிலும் கீழ்ச்   சொன்ன  அபரிச்சேத்யதையே பலித்து விடுகிறது –

———

இன்று ஆக நாளையே ஆக இனி சிறிதும்
நின்றாக நின்னருள் என்பாலதே -நன்றாக
நான் உன்னை அன்றி இலேன் கண்டாய் -நாரணனே
நீ என்னை அன்றி இலை -7- – நாலாயி:2388/1

இன்றாதல் நாளையாதல் சில காலம் கழிந்தாதல் உன்னுடைய கிருபை என் பக்கலிலே –அகதியான எனக்கு நீ போக்கி கதி இல்லை-அப்படியே சர்வ பிரகார பரி பூர்ணனான உன்னுடைய க்ருபைக்கு வேறு சிலரை விஷயமாக உடையை எல்லை –என்றும் ஒக்க இவ்வாத்மா உன் அருளுக்கே விஷயமாய் உன் கடாஷம் ஒழியில் என் சத்தை இல்லையானபடி-மெய்யாய் இருக்கிறபடி கண்டாயே-

———-

ஏன்றேன் அடிமை இழிந்தேன் பிறப்பு இடும்பை
ஆன்றேன் அமரர்க்கு அமராமை –ஆன்றேன்
கடனாடும் மண்ணாடும் கை விட்டு மேலை
இடநாடு காண வினி–95- – நாலாயி:2476/4

இடமுடைத்தான ஸ்ரீ வைகுண்டம் மா நாட்டைக் கண்டு அனுபவிக்கலாம் படி இப்போது பரம பக்தி உக்தனானேன்(கண்ணே உன்னைக் காணாக் கருதி- மாக வைகுந்தம் காண என் மனம் ஏகம் எண்ணும் )புண்ய பலங்களை பூசிக்கும் ஸ்வர்க்காதி லோகங்களையும்
புண்யார் ஜனம்   பண்ணும் விபூதியையும் உபேஷித்து விஸ்வதே ப்ருஷ்டேஷூ சர்வத ப்ருஷ்டேஷூ என்னும்படி இடமுடைத்தான ஸ்ரீ வைகுண்டம் காணலாம்படி இப்போது பரபக்தி யுக்தன் ஆனேன்-

————

இனி அறிந்தேன் ஈசற்க்கும் நான்முகற்கும் தெய்வம்
இனி அறிந்தேன் எம்பெருமான் உன்னை -இனி அறிந்தேன்
காரணன் நீ கற்றவை நீ கற்பவை நீ நற்கிரிசை
நாரணன் நீ நன்கு அறிந்தேன் நான் –96-

ப்ரஹ்ம ருத்ராதிகளுக்குத் தெய்வம் நீயே என்னும் இடம் இப்போது அறிந்தேன்-என்னுடைய நாதனான யுன்னை –அவர்களுக்கு நிர்வாஹகனான மாத்ரம் அன்றிக்கே உன்னுடைய அளவெல்லாம் இப்போது அறிந்தேன்-இப்போது அறிந்தேன்-சர்வ காரணமும் நீயே
பிறர் வாழ்வும்-வாழ்வாகிற நல்ல கிரியையும் உடையையாய்-சகல பதார்த்தங்களை யுடையையாய் -இருக்கிறாயும் நீயே –அடியில் பண்ணின பிரதிஜ்ஞ அநு குணமாக அவனுடைய பரத்வத்தை தலைக் கட்டுகிறார் –-இனி யறிந்தேன் -இத்யாதி -யால்-

————–

இ நின்ற நீர்மை இனி யாம் உறாமை உயிர் அளிப்பான் – நாலாயி:2478/2-

தேவரீர் திருவடிகளை பிடித்த பின்பு நாங்கள் ஸ்பர்சியாத படி சம்சாரிகள் வியசனம் தம்மது என்று நினைப்பவர் ஆகையால் யாம் என்கிறார்-ஆத்மனி பஹு வசனம்-இனி – ஈஸ்வரனும் ஒரு முழம் கை தண்ணீரும் என்று இருந்த காலம் அன்றியே உன்னால் அல்லது செல்லாது என்று இருந்த பின்பு குறைவாளனாய் தேவரீர் திருவடிகளிலே வந்த பின்பு-

——-

இனி நெஞ்சம் இங்கு கவர்வது யாம் இலம் நீ நடுவே-4- – நாலாயி:2481/2

துழாய் தான் விழுங்க வருகிறதே-பாரீர் என்ன தண்ணம் துழாய்க்கு இனி நெஞ்சம் இங்குக் கவர்வது-இனி அந்த அழகிய துழாய் தான் விழுங்குவது எந்தப் பிரதேசத்தை
இந் நெஞ்சத்தில் புள் அயர விழுங்கினதாய் அயர மிக்கதோ
நிர் விசேஷமாக அப் புள்ளே விழுங்கிற்றே இது வேத மார்க்க அநு சாரிகளை -தத் விரோதிகள் பாதிக்க வர உலகு உண்டவனைப் போலே இத்தை -நம்மை நம்பி வந்ததே -என்று உகந்து அபிமானித்துத் தன் திரு வயிற்றிலே வைத்துக் கொள்ளுகை-

இனி வளை காப்பவர் ஆர் எனை ஊழிகள் ஈர்வனவே – நாலாயி:2490/4

ரக்ஷக ஸந்நிதி இன்றியே பாதக ஸந்நிதி யுண்டான பின்பு கை கழலத் தேடுகிற வளையைக் காப்பவர் யார்-எனை வூழிகள் ஈர்வனனே-கல்ப ஆகரைகளான ராத்ரிகள் என்னை ஈரா நின்றன-ஆகையாலே என்னைக் காக்க ஒண்ணாது என்று கருத்து- 1-அஸ்தமித்த ஆதித்யன் காக்கவோ
2-அறிவு அழிக்கிற அந்தகாரம் காக்கவோ
3-வறுத்துகிற வாடை காக்கவோ
4-வருந்துகின்ற நான் காக்கவோ -என்றதாயிற்று –

(ஈஸ்வரனை ஒழிந்தவர் ரக்ஷகர் அல்லர் என்பதை பிரபன்ன பரித்ராணத்திலே சொன்னோம் )

———-

நம் கோன் உகக்கும் துழாய் என் செய்யாது இனி நானிலத்தே -பாசுரம் -25- நாலாயி:2502/4

நிர்வாஹ்யமான விபூதி த்வயத்துக்கும் நிருபாதிக சேஷி யாகையாலே
அகில ஜகத் ஸ்வாமியாய்-அஸ்மத் ஸ்வாமி யானவனுக்கும் அபிமதம் ஆகையிலே
அதிசயித வை லக்ஷண்யத்தை யுடைத்தான போக்யதையினுடைய அதி பிரவிருத்தி யானது இரண்டு விபூதியையும் விளாக்குலை கொள்ளுகையாலே
பிரதான புருஷ வியக்த கால ரூபமான சாதுர்வித்யத்தை யுடைத்தான ஜகத்தில்
இனி ஏது செய்யாது என்று தம்முடைய ஸைதில்யத்தை அருளிச் செய்தாராயிற்று-இவளோ முடியா நின்றாள்-இனி யாரை அழிக்க என்று வத்யம் தேடித் திரியும்-திருத்துழாய் போக்யத்தை குமர் இருந்து போம் அத்தனை-காய்ந்து சருகாய் போக வேண்டுமே
ஹேய மான தேசத்தில் என்ன செய்யாது-உபய விபூதியும் படாத படிகளை எல்லாம் படுத்தாதோ–இவர் ஜீவிக்க மாட்டார் -சம்ஸயம் இல்லை
ஈஸ்வரன் இவரைக் கொண்டு சில பிரபந்தங்கள் தலைக்கட்டுவதாகக் கோரி இருந்தான்
இனி அவன் சங்கல்பமும் அழிந்ததாகாதே என்று நிர்ணயிக்க வேண்டும்படியான
தசை பிறந்த படியைச் சொல்கிறது –

——–

நிறையோ இனி உன் திருவருளால் அன்றி காப்பு அரிதால் – நாலாயி:2539/3

ஈங்கிவள் தன் நிறையோ-இவ்விடத்தில் ஸ்வ ரக்ஷணத்தில் அசக்தையான இவளுடைய
ஸ்த்ரீத்வ பூர்த்தி யானது-இனி யுன் திருவருளால் அன்றிக் காப்பரிதால்-பிரபல விரோதி யுண்டாய்-ஸ்வ சக்தியும் இல்லாத பின்பு-ப்ராப்தனான உன்னுடைய நிருபாதிகையான கிருபையால் அன்றி ரஷிக்கை சக்யம் அன்று-இத்தால் அநந்த க்லேச பாஜனமாய்
கோரமான ஸம்ஸார ஸாஹரத்தினுடைய கோலாஹலத்தைக் கண்டு ஆழ்வார் ஈடுபாட்டுக்கு அஞ்சின ஸூஹ்ருத்துக்களால் இது பரிஹரிக்க அரிது என்று நினைத்து
ஆழ்வாருடைய ஸ்வரூபம் ஈஸ்வரனுடைய கிருபா ஏக ரஷ்யம் ஆகையால் ரக்ஷகரான பெரிய பெருமாளைக் குறித்துத் தங்கள் ஆர்த்தி தோற்ற விண்ணப்பம் செய்த பாசுரமாய் இருக்கிறது —

———–

தெய்வத்து அடியவர்க்கு இனி நாம் ஆளாகவே -திருவாசிரியம் -4– நாலாயி:2580/8-

அடியவர்க்கு இனி நாமாள் ஆகவே–ப்ரயோஜனாந்தர பரரான தேவதைகளுக்காக தன் உடம்பு நோவ கடலைக் கடைந்து அம்ருதத்தைக் கொடுத்த மஹா உபகாரத்தை அனுசந்தித்து அவன் நீர்மையிலே தோற்று எழுதிக் கொடுத்து இருக்கும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு–இனி நாம்-ஆத்ம சத்தை உள்ளவன்று தொடங்கி பாகவத சேஷமாய்ப் போருவது பிராப்தமாய் இருக்க கர்மத்தால் நான் என்றும் என்னது என்றும் போந்தோம்-இனி சேஷித்த காலமாகிலும் இவ்வஸ்து பாகவத சேஷம் என்னும் இடத்தை அவன் காட்ட –
அவன் பிரசாதத்தாலே கண்ட நாம் – அவர்களோடே ஒப் பூணாய் ஒத்த தரமாகவோ என்னில்-ஆளாக-சேஷ பூதராக-ஆளாகவே அவர்களுக்கும் ஆளாய் – நான் எனக்கு -என்ற இருப்பும் கலந்து செலவோ என்னில் – ஆளாகவே — ஆளாகும் தரம் அன்றிக்கே சேஷத்வமே வடிவாக-

————–

தமக்கு அவர் தாம் சார்வு அரியர் ஆனால் எமக்கு இனி
யாதானும் ஆகிடு காண் நெஞ்சே அவர் திறத்தே-பெரிய திருவந்தாதி-9- – நாலாயி:2593/2,3

இனி நமக்கு பேறு இழவு இரண்டும் ஒக்கும்-பசித்த போது கிடையாத சோறு என் செய்ய
விஸ்லேஷத்தில் உஜ்ஜீவிப்போமாகில் அன்றோ ஆறி இருக்கலாவது –எமக்கினி யாதானும் ஆகிடு காண் ” என்று எப்படி சொல்லலாம்? என்னில்; அவனுடைய அநுக்ரஹம் போலே அவனுடைய நிக்ரஹமும் நமக்கு அநுஸந்தேயமே.
நம்மைப் பற்றி எம்பெருமான் திருவுள்ளத்தில் பட்டிருக்கு வேண்டுமெத்தனையே அபேக்ஷிதம்.-அது அநுக்ரஹ ரூபமாகவோ நிக்ரஹ ரூபமாகவோ எதுவாகிலுமாகலாம்.-உன்னைக் கைவிட்டேனென்று சொல்லுகிற வார்த்தையையாவது அவன், முகம் நோக்கிச் சொல்லுவனாகில் அப்போதைய ஸேவையாவது கிடைக்குமே என்றும் கண்ணிலே தன் பட்டானாகில் பிறகு அவனை உபாயங்களால் ஸ்வாதீனப்படுத்திக் கொள்ள வழியுண்டாகலா மென்றும் நினைத்துச் சொல்லுகிறபடியிறே இவை.-அவன் திருவுள்ளத்தில் அநுக்ரஹமில்லாமல் நிக்ரஹமே கொண்டிருந்தாலும்
அதை யாகிலும் சிந்தித்துக் கொண்டிரு’ என்றது- நல்ல படியாகவோ தீய படியாகவோ ஏதேனுமொரு விதமாக நம்மைப் பற்றின எண்ணம் அவனது திருவுள்ளத்தே
பட்டிருக்குமாகில் அதுவே போதுமானது.-நல்ல அப்பிராயமோ கெட்ட அபிப்ராயமோ உண்டாகும் போது நம்மை ஒரு வ்யக்தியாக நினைத்தன்றோ உண்டாக வேண்டும்;
அந்த நினைவு தானே நமக்கும் போதுமானது என்கை.

———–

மாலே படிச் சோதி மாற்றேல் இனி உனது பாலே போல் சீரில் பழுத்து ஒழிந்தேன் -58- நாலாயி:2642/1

மாற்றேல் இனி வைத்த இறையிலியை -அநந்ய போக்யத்வத்தை -மாற்றாதே கொள்
(இறையிலி- வரி இல்லா நிலம் போல் நிர்ஹேதுகமாக )-இறையிலி ஏது என்னில்
உனது பாலே போல் சீரில் பழுத்து ஒழிந்தேன் –-இவ் விறையிலியை மாற்றாதே கொள்

————–

அடர் பொன் முடியானை ஆயிரம் பேரானை
சுடர் கொள் சுடர் ஆழியானை இடர் கடியும்
மாதா பிதுவாக வைத்தேன் எனதுள்ளே
யாதாகில் யாதே யினி–70- – நாலாயி:2654/4

சரீரத்தைப் பூண் கட்டி இடரை விளைக்கும் மாதா பிதாக்கள் இறே அல்லாதார்
இவன் சரீர பரிக்ரஹம் பண்ணுகைக்கு நோன்பு நோற்குமவர்கள் இறே அவர்கள்-இனி பாபம் தன்னை அனுபவிக்கில் எனக்கு வந்தது என் பாப நிமித்தமாக பயம் இல்லை என்றபடி –

——-

இனி நின்று நின் பெருமை யான் உரைப்பது என்னே-71 – நாலாயி:2655/1

உன் ஐஸ்வர்யத்தை நான் தானே சொல்லுவது உண்டோ -என்னவுமாம்
உன்னுடைய நீர்மையை நான் சொல்லுவது உண்டோ என்னவுமாம்

———

இப்போதும் இன்னும் இனி சிறிது நின்றாலும் எப்போதும் ஈதே சொல் என் நெஞ்சே -எப்போதும் கை கழலா நேமியான் நம் மேல் வினை கடிவான் மொய் கழலே ஏத்த முயல்–87— நாலாயி:2671/1

இக்காலத்திலும் வரும் காலத்திலும் மற்றும் எல்லாக் காலத்திலும்
இது தன்னையே சொல்லு-

———–

துதி கற்று உலகில் துவள்கின்றிலேன் இனி தூய் நெறி சேர்-இராமானுஜ நூற்றந்தாதி-21- – நாலாயி:2811/2

இனி-அவர்க்கு அடியேன் ரஷ்ய பூதனாய் விட்ட பின்பு இனி -மேல் உள்ள காலம் எல்லாம்-எம்பெருமானார் என்னைக் காப்பாற்றி விட்டார் -இனி ஏன் நான் துவள வேண்டும்-என்கிறார் அமுதனார் –

நிகரின்றி நின்ற வென் நீசதைக்கு நின்னருளின் கண் அன்றிப் புகல் ஒன்றும் இல்லை அருட்கும் அக்தே புகல் புன்மையிலோர் பகரும் பெருமை இராமானுச இனி நாம் பழுதே யகலும் பொருள் என் பயன் இருவோருக்கும் ஆன பின்னே – -48 —- நாலாயி:2838/3

இப்படி நமக்கு இருவருக்கும் பிரயோசனமான பின்பு-இது அறிந்து இருக்கிற நாம் மேலுள்ள காலம் வ்யர்த்தமே அகலுகைக்கு காரணம் என் –அகலுகைக்கு ஹேது இல்லை என்று கருத்து –இருவர் இடமும் இருவர் தேட்டங்களும் இருக்க இழப்பேனோ-தேவரீரும் அடியேனும்-ஆகிற இருவருக்கும் ஸ்வரூப லாபமும் குண லாபமும் ஆகிற பரம பிரயோஜனம் சித்தித்த பின்பு -இப்படி இருவருக்கும் பிரயோஜமாய் இருக்க –இனி நாம் பழுதே அகலும் பொருள் என் -இது அறிந்து இருக்கிற-நாம் மேல் உள்ள காலம் எல்லாம் வ்யர்த்தமே அகலுக்கைக்கு காரணம் என் -நாம் என்றது தம்மையும் எம்பெருமானாரையும் –அன்றிக்கே -நாம் என்று பஹூ வசன பிரயோகம் பண்ணுகையாலே -எம்பெருமானாரும் -இவருடைய சம்பந்த-சம்பந்திகளுமான எல்லோரும் என்று பொருள் ஆகவுமாம் -நாம் பழுதே அகலும் பொருள் என் -பொருள் அல்லாத என்னைப் பொருளாக்கி அடிமை கொண்டாய் -என்னைத் தீ மனம் கெடுத்தாய் -மருவி தொழும் மனமே தந்தாய் -அறியாதன அறிவித்த அத்தா நீ-செய்தன அடியேன் அறியேன் -என்கிறபடியே நாம் க்ர்த்ஜ்ஜராய் போம் அது ஒழிய நமக்கு-அகலுகை என்று ஒரு பிரயோஜனம் உண்டோ –பாவத்தால் நான் பிறப்பேன் ஏலும் -இனி எந்தை-எதிராசன் தான் பிறக்கும் என்னை உய்ப்பதா -என்கிறபடியே -கைவிடுகை அவருக்கு அவத்யமாக-தலைக்கட்ட கடவதாகையாலும் -பெறாப் பேறாக அடியோங்களை தேவரீர் விஷயீ கரித்துக்- கொள்ளுகையாலும்  -நிழலும் அடி தாறும் போலே அடியோங்களை அனந்யார்ஹராம் படி-அங்கீகரிக்கை ஒழிய தேவரீருக்கு அகலுகை என்ற ஒரு பிரயோஜனம் உண்டோ என்றது ஆய்த்து –

————-

வாக்கு உரையாது என் மனம் நினையாது இனி மற்று ஒன்றையே–56- – நாலாயி:2846/4

லோகம் எங்கும் வ்யாபிக்கும்படி பண்ணின கீர்த்தியை உடைய எம்பெருமானாரை ஆஸ்ரயித்த பின்பு-மேலுள்ள காலம் வேறு ஒரு விஷயத்தை என்னுடைய வாக்கானது கீர்த்தியாது –என்னுடைய மனஸ்சானது-ஸ்ம்ரியாது –-முற் காலத்தில் எல்லாம் அசத்ய பாஷணத்தையும் -அசத் கீர்த்தனத்தையும் –

பண்ணிக் கொண்டு போந்த என் வாக்கானது -எம்பெருமானாரை ஆஸ்ரயித்த பின்பு -அவருடைய

திவ்ய குணங்களையே கீர்த்தியாய் நிற்கும் இத்தனை ஒழிய -வேறு ஒன்றை கீர்த்திக்க மாட்டாது –

முற் காலம் எல்லாம் பாப சிந்தனையே பண்ணிக் கொண்டு போந்த என் மனசானது -அவரை

ஆஸ்ரயித்த பின்பு -அவருடைய திவ்ய குணங்களிலே ஈடு பட்டு சர்வவிதா அவை தன்னை மனனம் பண்ணிக்

கொண்டு இருக்கும் இத்தனை ஒழிய வேறு ஒன்றை ஸ்மரிக்க மாட்டாது என்று அருளிச் செய்தார் ஆய்த்து –

த்ர்ணீ க்ரத விரிஞ்சாதி  நிரந்குச விபூதய -ராமானுஜ பதாம் போஜ சமாச்ரயண ஸாலிந -என்னக் கடவது இறே –

என் வாக்கு எம்பெருமானாரை விட்டு மற்று ஒன்றை -தென்னரங்கனை -உரையாது

என் மனம் மற்று ஒன்றை நினையாது -என்னலுமாம்

————

வருந்தேன் இனி எம் இராமாநுசன் மன்னு மா மலர் தாள் – நாலாயி:2852/2

அவர்கள் ஸ்வபாவத்துக்கு தோற்று ஸ்தோத்ரம் பண்ணா நின்று உள்ளமகா பிரபாவரானவர்களுடைய திருவடிகளைப் பற்றி-இன்று புண்ய பாப ரூபத்தாலே உபய விதமாய் இருந்துள்ள கர்ம பாச விநிர்முக்தனாய் -க்ருதக்ருத்யனாய் -நிர்ப்பரனாய் இருந்தேன் .–இப்படி இருந்த நான் இனி அத்யல்பமும் துக்கத்தில் அன்வயியேன்.கர்மம் கிடக்கில் இறே துக்கம் வருவது என்று கருத்து-இன்று யான் இறையும் வருந்தேன் இனி -இப்போது நான் ஷண மாத்ரமானாலும்-சம்சார துக்கத்தால் கிலேசப்பட கடவேன் அல்லேன் -அத்சாவ ஸ்ரீ ரெங்கே சுகமாஸ்வ -என்றபடி-சம்சார வெக்காயம் ஒரு ஷண மாத்ரமும் தட்டாதே சர்வதா ஆனந்த ரச அனுபவத்தோடு-இருக்கக் கடவேன் என்றது ஆய்த்து –

பேர்வு இன்றி இன்று பெறுத்தும் இராமாநுச இனி உன் – நாலாயி:2871/3-

பாகவத சேஷத்வ நிஷ்டர்க்கு ஒழிய தம் திருவடிகளை விட்டுப் பேராத நிலை இல்லையாம்படி -இருக்கும் -பெரிய பெருமாளுடைய திரு மேனி நிறத்துக்கு -பரபாகமான சிவப்பையும் சேர்த்தி அழகையும் உடைய திருவடிகளை ஒரு காலமும் விட்டு நீங்காத படியாக இன்று பெறுவித்து அருளினவரே ! இப்படியான பின்பு தேவரீர் உடைய கௌரவ யுக்தையாய் இருந்துள்ள க்ருபைக்கு ஆராயும் அளவில் ஓர் ஒப்பு இல்லை -தென் அரங்கர் சீர் அருளும் இது தனக்கு ஒப்பாக மாட்டாது என்று காணும் இவருடைய திரு உள்ளத்தில் ஓடுகிறது-அரங்கன் கருணையும் -ஒரு கால் ஸ்வா தந்த்ர்யத்தால் பயன் இன்றி போவதாய் இருத்தலின் –என்றும் பயன் குன்றாத எம்பெருமானார் கருணைக்கு ஒப்பாகாது என்கிறார் .

————–

உற்றார் என உழன்று ஓடி நையேன் இனி ஒள்ளிய நூல் – நாலாயி:2876/2-

ஒன்றுக்கும் பற்றாத சூத்திர மனுஷ்யரை ஆஸ்ரயித்து அந்த ஆஸ்ரயணம்  விடாதே நிற்கிறவர்களையே பந்துக்கள் என்று -அனுசந்தித்து -அவர்கள் பின்னே திரிந்து -உழன்று – அவர்கள் விஷயமான ப்ராவண்யத்தாலே -அவர்கள் முகத்திலே விழிக்க பெறுவது -எப்போது-என்று ஓடி -அவர்கள் உடைய சம்ச்லேஷ விச்லேஷங்களில் உண்டான ஹர்ஷ  சோகங்களாலே -இனி சிதிலன் ஆகேன் –

————-

நடுமே இனி நம் இராமாநுசன் நம்மை நம் வசத்தே – நாலாயி:2888/3-

தம் திருவடிகளைப் பற்றின பின்பும் நரகத்திலே இட்டு வைத்து தபிப்பிப்பரோ – அந்த ஸ்வர்க்க நரக அனுபவத்துக்கு ஈடான கர்மம் ஜென்மத்துக்கு உருப்பாகையாலே – அவற்றை அநுசரித்து கொண்டு இருப்பதாய் -அநாதியாய் -வளைய வளைய வரா நின்றுள்ள-ஜன்மத்திலே நிறுத்துவரோ – மேலுள்ள காலம் நம்மை நம்முடைய ருசி அநு குணமாக விடுவரோ –ஆன பின்பு ப்ராப்தி நிமித்தமாக-நெஞ்சே சிதிலமாகாதே கொள் –

—————

மாந்தகில்லாது இனி மற்று ஒன்று காட்டி மயக்கிடலே – நாலாயி:2890/4

அம்ருதாசிக்குப் புல்லை இட்டால் மிடற்றுக்கு கீழே இழியாதாப் போலே ஈது ஒழிய வேறு ஒன்றையும் புஜிக்க  மாட்டாது – தேவரீர் நினைத்தால் அதுவும் செய்விக்கலாம் – இனி வேறொன்றைக் காட்டி மயங்கப் பண்ணாது ஒழிய வேணும் .–பகவத் விஷயத்தை என்று சொல்ல அருவருத்து மற்று ஓன்று காட்டி –என்று சொல்லுகிறார் காணும்-மற்று ஒரு விஷயத்தை பிரசங்கிப்பதும் செய்ய வேண்டா என்கிறார் -பல நீ காட்டிப் படுப்பாயோ இன்னம் கெடுப்பாயோ -நெறி காட்டி  நீக்குதியோ-என்று நம் ஆழ்வாரும் இவ்வர்த்தத்தை பிரதம பர்வத்தில் அனுசந்தித்து அருளினார் இறே –

—————-

நன் நீர்மை இனி அவர்-கண் தங்காது என்று ஒரு வாய்ச்சொல் –-–1-4-4- நாலாயி:2935/3-

உனக்கு ஆதரணீயமாம் படி நன்றான அவளுடைய ஸத்பாவம் இனிமேல் அவரிடத்து நிற்க மாட்டாது என்று ஒரு வார்த்தை-ஈண்டு எனச் சென்று சம்ச்லேஷி யீராகில் அவள் கிடையாள் என்று ஒரு வார்த்தை சொல்லி என்னை உஜ்ஜீவிப்பியுங்கோள்-இனி-பாடு ஆற்றலாவது எல்லாம் ஆற்றினாள்-இனித் தாங்க மாட்டாது-இனி–ஆன அளவும் கால் கட்டிப் பார்த்தாளாதலின், ‘இனி’ என்கிறாள்.

—————-

சாயலொடு மணி மாமை தளர்ந்தேன் நான் இனி உனது – நாலாயி:2939/3-

சாயலோடு கூட நல்ல நிறத்தை இழந்தேன் நான் -இனி உன் பிரகிருதி அறிந்து உன்னை வளர்ப்பாரை தேடு –-நான் முடிந்தேன் என்று கருத்து –இப்படி ஈடுபட்ட பின்பு உன்னுடையதான வாய் அலகுக்கு உள்ளே புக மதுரமான அடிசிலை ஊட்டுவாரை புறம்பே போய் ஆராய வேணும் காண்-இனி உனக்கு செய்ய அடுப்பது -உன் பிரகிருதி அறிந்து வளர்ப்பாரைத் தேடுகை காண்–இதனால் ‘அவன் வந்தாலும் போன நிறத்தை மீட்கப் போகாது,’ என்று இருக்கிறாள்.சரம தசையில் தம்முடைய திரு ஆராதனப் பிள்ளையைப் பார்த்து -தமக்கு ஒரு வெண்ணெய்க்காடும் பிள்ளையாயிற்றுத் திருவாராதனம்-அவர் திரு முன்பில் திருத் திரையை வாங்கச் சொல்லி, வாயலகில் இன்னடிசில் வைப்பாரை நாடாயே- என்று அருளிச் செய்தார் பெரிய திருமலை நம்பி –

————-

வான் ஒட்டுமோ இனி என்னை நெகிழ்க்கவே – 1-7-7–நாலாயி:2971/4-

தானே ஒட்டிக் கொண்டு வந்து தன்னுடைய குண சேஷ்டித ஆவிஷகாரத்தாலே என் நெஞ்சை வஞ்சித்து அகப்படுத்தி இந்த ஹேயமான ப்ரக்ருதியோடே சம்பந்த்தித்து இருக்கிற ஆத்மாவோடு ஸம்ஸ்லேஷித்து வர்த்திக்கிற இவன் -தன்னை விடுவேன் என்றால் என்னை விட ஒட்டுமோ -என்கிறார் –என் ஆத்மாவோடு கலந்து அக்கலவியால் அல்லது செல்லாத தன்மையை உடையவன் –அத்தாலே சத்தை பெற்றானாய் நடக்கிறவன் இனி என்னை நெகிழ்த்துக் கொள்ள ஒட்டுமோ –இப்போது இப்படி நிர்ஹேதுகமாக விஷயீ கரித்தவன் பல தசையில் நான் நெகிழ்ந்து போவேன் என்றால் அவன் சம்வத்திக்குமோ –இப்படிக் காரணம் இல்லாமல்-நிர்ஹேதுகமாக – என்னை அங்கீகரித்தவன்,
நான் தன் பக்கல் நின்று நெகிழ்ந்து போவேன் என்றால் அவன் இசைவானோ?
இனி, ‘எனக்கு ஞானம் பிறத்தற்கு-கிருஷி பண்ணி -முயன்றவன்- பிறந்த ஞானம் பயன் பெறும் அளவாகக் கொண்டு, நான் அகன்று போவேன் என்றால் அவன் சம்வதிக்குமோ உடன்படுவேனோ?’-

———-

தன்னை அகல்விக்க தானும் கில்லான் இனி
பின்னை நெடும் பணை தோள் மகிழ் பீடு உடை – நாலாயி:2972/2,3

ஆஸ்ரித வத்சலனாகையாலே அவன் தானும் என்னை விடான் -என் பக்கல் உள்ள குண ஹானியாலே என்னை விட நினைக்கிலும் – சர்வேஸ்வரன் தன்னாலும் என்னுடைய நெஞ்சை விட முடியாது -நெஞ்சோடு உள்ள சம்பந்தத்தால் என்னையும் விட முடியாது –
நெஞ்சை விட முடியாது ஒழிவான் என் என்னில் அது நப்பின்னைப் பிராட்டி யடிமை-அந்தப்புர பரிகரத்தை ராஜாவாலும் அநாதரிக்க ஒண்ணாது–இனி–தனித்து அகல்விக்க சர்வ சக்தியான தானும் இனி மாட்டான் – முன்பு போலே விஷயாந்தர சக்தம் அன்றே -அவன் தான் -மேன்மையையுடைய பூர்வரான நித்ய ஸூரி களுக்கு தாரகாதி சமஸ்தத்துக்கும் தானே முதல்வனானவன்றோ – ஆதலால் -அவர்களை விடில் அன்றோ என்னையும் என் நெஞ்சையும் விடுவது-எனவே, ‘ஸ்ரீ நப்பின்னைப் பிராட்டி புருஷகாரமாக நித்திய ஸூரிகள் ஓலக்கம் இருக்க அடிமை புக்கு அந்தப்புரப் பரிகரமான இவ் வாத்துமாவை அகற்றப் போகாது,’-

————-

அமர தழுவிற்று இனி அகலுமோ – நாலாயி:2973/4-

அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதியாய் -அர்த்தி கல்பகனாய் –நிரதிசய ஸுந்தர்யத்தை உடையனான எம்பெருமானோடே ப்ருதக் நிர்தேசா அநர்ஹமாம் படி ஸம்ஸ்லேஷிக்கையாலே இனி என்னாலும் அவனை விட முடியாது –இனி யகலுமோ
ப்ருதக் ஸ்திதி யுபலம்பம் இல்லாதபடி ஸ்வரூபம் ஸ்வரூப அனுரூபமாக சம்ச்லேஷித்தும் அகல பிரசங்கம் உண்டோ பிரகார பிரகாரிகளுக்கு ஏகத்துவ புத்தி பிறந்தால் பிரிக்கப் போமோ ஜாதி குணங்களை பிரிக்க ஒண்ணாதாப் போலே த்ரவ்யத்துக்கும் நித்ய தாதாஸ்ரயத்வம் உண்டாகையாலே பிரிக்க ஒண்ணாதாய் இறே இருப்பது-விளக்கு, விளக்கின் ஒளி என்னும் இரண்டும், இரண்டு பொருள்களாய் இருப்பினும்,
‘ஒன்றனை விட்டு ஒன்றைப் பிரிக்க முடியாமல் இருக்குமே –

—————-

எண்ணிலும் வரும் என் இனி வேண்டுவம் – 1-10-2–நாலாயி:2999/2-

எண்-சிந்திப்பு-சிந்திப்பே அமையும் -9–1–7-என்கிற ப்ரபதன ஸுகர்யம்-
எண்ணிலும் வரும் -என்று நினைவில் காட்டில் மிகவும் கைவரும்-நம்முடைய உண்மையை இசைந்தான் இறே என்று அப்போதே வந்து முகம் காட்டும் -இவன் எண்ணின் அளவுக்கு அவ்வருகே வரும் –என்னினி வேண்டுவம்–சர்வேஸ்வரன் ஸ்வ பாவம் இதுவான பின்பு ஹித அம்சத்தில் நமக்கு ஒரு குறை இல்லை –பரம பத்திக்கும் எண்ணுதற்கும் ஒக்க முகங்காட்டுவானான பின்னர் எனக்கு ஒரு குறை உண்டோ?’ என்கிறார்.
‘இறைவன், இவ் வாத்துமாப் பக்கல் -அப்ரதிஷேதத்துக்கு வெறுப்பின்மைக்குக்-அவசரம் – காலம் பார்த்திருந்து முகங்காட்டுவானான பின்பு, இவனுக்கு நன்மை தரும் காரியங்களில் இவன்-ஹிதாம்சமாக செய்ய வேண்டுவது ஒன்று உண்டோ?’ என்றபடி.
இப்படி இருக்கிற பகவானுடைய ஸ்வரூபத்தைப் புத்தி பண்ணுகையே, இவன் பிரபந்தன் ஆகையாவது. இறைவன், தன்னுடைய ஸ்வரூபத்தை உபதேசித்து, ‘உன்னால் வரும் இழவுக்கு அஞ்ச வேண்டா ‘மாஸூச:’ என்றது போன்று, இவரும் இறைவனுடைய ஸ்வரூபத்தை நினைந்து, ‘என் இனி வேண்டுவம்?’ என்கிறார்.
இவற்றால், அப்ரதி ஷேதமே- வெறுப்பின்மை ஒன்றுமே பேற்றுக்கு வேண்டுவது,
அதற்குப் புறம்பான யோக்கியதை அயோக்கியதைகள் பயன் அற்றவை என்பது பெறுதும்.

———–

என் செய்யோம் இனி என்ன குறைவினம் – நாலாயி:3001/2

பகவத் விஷயம் என்னில்-பிரதி கூலியாதே பாங்காய் இருக்கிற உன்னைப் பெற்றால் இனி நமக்கு சாதிக்க முடியாது உண்டோ நமக்கு இனி என்ன குறை உண்டு-உன்னைப் பெற்றால் என் செய்யோம் என்று சாத்திய அம்சம் உண்டாக சொன்ன இடம் தப்பச் சொன்னோம்
உன் பக்கல் விலக்காத அளவே பற்றாசாக அவன் கார்யம் செய்வானாக இருந்தால் இனி சாத்திய அம்சம் உண்டோ அவன் உபாய பாவம் நித்ய நிரபேஷம் ஆனால் சாத்திய அம்சம் தானுண்டோ-

————

மறப்பனோ இனி யான் என் மணியையே –1-10-10– நாலாயி:3007/4-

மறவாமைக்கு பரிஹாரம் அவன் கையிலே உண்டாய் இருக்க இனி மறக்க உபாயம் உண்டோ-கீழ் அநாதி காலம் நினைக்க விரகு இல்லாதாப் போலே இ றே மேல் உள்ள காலம் எல்லாம் மறக்க விரகு இல்லாத படியும்–பெரு விலையனான ரத்னம் கை புகுந்தால் -அத்தை முடிந்து அனுபவியாதே உதறுவார்களோ-மறவாமைக்குப் பரிகரம் அவன் கையில் உண்டாய் இருக்க இனி மறக்க உபாயம் உண்டோ-கீழ் அநாதி காலம் நினைக்க விரகு இல்லாதப் போலே இறே -மேல் உள்ள காலம் எல்லாம் மறக்க விரகு இல்லாத படியும்-

———–

மூவா முதல்வா இனி எம்மை சோரேலே –2-1-10– நாலாயி:3018/4-

மூவாது ஒழி கை யாவது -இளகி வருகை -அதாகிறது ஒன்றும் செய்யாதானாய் ரக்ஷணைத்தே ஒருப்படுகை–இத்தால் சொல்லிற்று ஆயிற்று -அப்படியே என்னுடைய விரோதிகளை போக்கி இம் மஹா அவசானத்திலே வந்து சம்ச்லேஷித்து என்னை உண்டாக்கினவனே -என்கிறார்
இனி எம்மைச் சோரேலே –-இதுக்கு முன் நீ போய் நின்று பட்டது போறும் இனி நீ என்னை விடாது ஒழிய வேணும் என்கிறார்-கேசி தொடக்கமான விரோதிகளைப் போக்கியது போன்று, தன் விரோதியையும் போக்கி, அவன் வந்து முகங்காட்டச் சொல்லுகிறாள்.
இனி, ‘தம்முடைய ஆபத்தின் மிகுதியாலே ‘வந்து முகங்காட்டும்’ என்னும் விசுவாசத்தலே சொல்லுகிறாள்.-முன்புள்ள காலம் இழந்ததாகிலும், இனி மேலுள்ள காலம் -இவ்வஸ்துவை -இவ்வாத்துமாவைக் கைவிடாது ஒழிய வேண்டும் என்பாள், ‘இனி’ என்கிறாள்.
‘போன காலத்தை மீட்க ஒண்ணாது’ என்று அதற்குச் சோகிக்கிறாள் என்றபடி-

————-

எனது ஆவி தந்து ஒழிந்தேன் இனி மீள்வது என்பது உண்டே -2-3-4— நாலாயி:3034/2-

எனது ஆவி தந்தொழிந்தேன் – என்னுடைய ஆத்ம வஸ்துவைத் தேவரீருடைய திருவடிகளிலே சமர்ப்பித்தேன்.-அழகிது; இதுதான் எத்தனை குளிக்கு நிற்கும்?’ என்றான் ஈஸ்வரன்.-இனி மீள்வது என்பது உண்டே-சத்யோ தசாஹமாக தந்தேன் -மீள்வு என்றோர் அர்த்தம் தானும் உண்டோ –ஆராய்ந்து பார்த்தவாறே, அவனுடைய பொருளை அவனுக்குக் கொடுத்ததாய் இருந்தது.-இனி மீள என்கிற கதை யுண்டோ -என்று ப்ரீதி யதிசயத்தாலே பிரமித்து ஆத்ம சமர்ப்பணத்தைப் பண்ணி அநந்தரம்-அத்தை நிரூபித்து -என்னுடைய அந்தராத்மாவுக்கும் அந்தராத்மாவும் நீயே — சர்வ லோகங்களையும் திரு வயிற்றில் வைத்து ரக்ஷித்து அருளிய என் ஸ்வாமியே – என்னுடைய ஆத்மா யார் -நான் யார் -ஏதேனும் சம்பந்தம் உண்டோ – கொடுத்த நீ தானே கொண்டாயானாய் என்று அநு சயிக்கிறார் –

———

இனி யார் ஞானங்களால் எடுக்கல் எழாத எந்தாய் –2-3-5- நாலாயி:3035/1-

திருவடிகளில் அடைவிலர் ஆகில் எத்தனையேனும் அளவுடையாருடைய அறிவுகளாலும் பரிச்சேதிக்க ஒண்ணாத என் நாதனே –அதாகிறது -துரியோதனனால் பரிச்சேதித்தல் ராவணனால் எடுக்கலாய் இருத்தல் செய்ய அரிதாய் இருக்கை–ஹிமவான் -இத்யாதி
வாயு ஸூ நோஸ் ஸூ ஹ்ருத் வேந பக்த்யா பரமயாஸச சத்ருணா மப்ரகம்ப்யோ அபி லகுத்வமகமத் கபே –இனி–உன பாதம் சேர்ந்தேனே-என்பதுடன் அந்வயம்
ஆர் ஞானங்களாலும் எழான் -ஆர் எடுக்கிலும் எழான்-இனி நுன பாதம் சேர்ந்ததேனே –
பிரளயம் கொண்ட பூமியை எடுத்தது போன்று, பிறவிப் பெருங்கடலால் கொள்ளப்பட்ட என்னை எடுத்த போதே தேவர் திருவடிகளை நான் கிட்டினேனே அன்றோ?’
அன்றி, ‘இமையோர் தலைவா ‘இந்நின்ற நீர்மை இனி யாம் உறாமை’ என்னும்படி,
அறிவைத் தந்த போதே உன் திருவடிகளைப் பெற்றேனே அன்றோ?’ என்றுமாம்-(இவருக்கு வாழ்ச்சி பகவத் அனுபவமே இறே –
இனி -என்றதும் மூன்று அர்த்தங்கள்-அறியாதன அறிவித்த பின்பு
பிரளயம் கொண்ட பூமியை எடுத்தால் போல் சம்சார பிரளயத்தில் இருந்து எடுத்த பின்பு
இனி யாம் உறாமை -நிர்ஹேதுக கடாக்ஷ மூலமான ஞான லாபத்தை யுடைய –
உனது அங்கீ கார பலத்தை யுடைய நாங்கள் அணுகாத படி –-வாயும் திரை யுகளில் வியசனம் தீர-ஊனில் வாழ் உயிரில் ஸம்ஸ்லேஷித்த போதே உனபாதம் சேர்ந்தேன் அன்றோ )

——-

முடியாதது என் எனக்கேல் இனி முழு ஏழ்உலகும் உண்டான் உகந்து வந்து – நாலாயி:3070/1

எனக்கு ஆப்தவ்யமாய் இருப்பது ஓன்று உண்டோ-பிரளய காலத்தில் இஜ் ஜகத்தை அடைய திரு வயிற்றிலே வைத்துக் கொண்டவன் ஜகத்துக்கு தன்னை ஒழிய செல்லாதாப் போலே என்னை ஒழிய தனக்கு செல்லாமையாலே அத்யபி நிவிஷ்டனாய் என்னுள் புகுந்தான்
இனி ஒரு காலும் விஸ்லேஷிப்பதும் செய்யான்-எனக்காக்கில் இனி முடியாதது உண்டோ -ஜகத்துக்கு தன்னை ஒழிய செல்லாதாப் போலே என்னை ஒழிய செல்லாதனாய் சம்பந்தத்தைப் பார்த்து உட்ப்புகுந்தான் ஒரு நீராகக் கலந்தான் -தன் பக்கல் ஜகத்து புக்கால் போல் அன்றிக்கே உகந்து புகுந்தான் இவனுக்கும் ஜகத்துக்கும் செல்லாமை ஒக்கும் -உகப்பு ஏற்றம் இவ்விஷயத்தில் இவனுக்கு-உரலுக்கும் கண்ணனுக்கும் ஒரே வாசி அழுகை போலே -மத் சம்பந்திகள் அளவும் கீழ் மேல் ஓடும்படி புகுந்தான் –அந்த பூமிக்கு -பிரளயம் கழிந்த வாறே அகல வேணும் -இவனுக்கு அதுவும் இல்லை -முதலிலே பிரிவை பிரசங்கிக்க ஒட்டுகிறிலன் –

———–

அடியேனுள் புகுந்தான் அகல்வானும் அல்லன் இனி
செடியார் நோய்கள் எல்லாம் துரந்து எமர் கீழ் மேல் ஏழ் பிறப்பும்
விடியா வென்னரகத்து என்றும் சேர்த்தல் மாறினரே –2-6-7-

ஒரு நாள் வரையிலே கர்ம ஷயம் பிறந்தவாறே விடியுமது இறே யமன் தண்டல் -இது விடியா வென்னகரம் இறே-நரகம் -என்று புத்தி பிறக்கும் அதில் -தண்மை தோற்றாத நரகம் இது
என்றும் சேர்த்தல் மாறினரே – என்றும் கிட்டக் கடவதான தண்மை தவ்ர்ந்தார்கள்
நானும் பிரார்த்திக்க வேண்டிற்று இல்லை-அவனும் நினைப்பிட வேண்டிற்று இல்லை
எத்தாலே என்னில் -என் பக்கல் அவன் பண்ணின பஷபாத ராஜ குலத்தாலே மாறிக் கொண்டு நின்றார்கள்-முடியாதது என் எனக்கேல் இனி -என்று அந்வயம் –மோஷயிஷ்யாமி -தன்னடையே ஓடிப்போமே -கிருஷ்ண சம்பந்தம் -இங்கே கிருஷ்ண த்ருஷ்ண சம்பந்தம் –குலம் -சப்த சப்தச்ச சப்த – -தச பூர்வா தச உத்தர தன்னோடு -அந்தன்-ஒருவன் அநந்தன் ஒருவன் -கூட்டிப் போவது போலே-ஆழ்வார் குருடர்களான நம்மையும் கூட்டிப் போவார் –

————-

கொந்தார் தண் அம் துழாயினாய் அமுதே உன்னை என்னுள்ளே குழைந்த வெம்
மைந்தா வானேறே இனி எங்குப் போகின்றதே –2-6-9-

திருமலையில் புகுந்து நின்று அருளின படியையும் -உன்னுடைய திரு வவதாரங்களையும் -உன்னுடைய திவ்ய சேஷ்டிதங்களையும் – உன்னுடைய அழகையும் -ஸ்ரீ வைகுண்ட நாதனாய் இருந்து அருளும் படியையும் -மற்றும் உள்ள படியை யடங்க எனக்கு போக்யமாகக் காட்டி யருளி உன்னை என்னுள்ளே ஒன்றாகக் குழைத்து அருளின நீ இனி எங்கே போவது -போவேன் என்றால் தான் போக முடியுமோ -என்கிறார் –

—————–

மாதவன் என்றதே கொண்டு என்னை இனி இப்பால் பட்டது
யா தவங்களும் சேர்கொடேன் என்று என்னுள் புகுந்திருந்து
தீதவம் கெடுக்கும் அமுதம் செந்தாமரை கட்குன்றம்
கோதவமிலன் கன்னல்கட்டி எம்மான் என் கோவிந்தனே –2-7-3-

இனி-போன காலமே போரும் -இனி விடேன் என்னா நின்றான் –
பழுதே பல காலும் போயின -என்று ஈஸ்வரனைக் கிட்டின சேதனர் இருக்கும் இருப்பை தான் இரா நின்றான் –புத்த்வா காலம் அதீ தஞ்ச முமோஹ-என்று இரா நின்றான் ஆயிற்று-

முந்நீர் ஞாலம் படைத்த எம் முகில் வண்ணனே
அந்நாள் நீ தந்த ஆக்கையின் வழி உழல்வேன்
வெந்நாள் நோய் வீய வினைகளை வேர் அறப் பாய்ந்து
எந்நாள் யான் உன்னை இனி வந்து கூடுவேன் –3-2-1-

யான் –உன்னை பெறுகைக்கு தந்த உபகரணத்தை அழித்துக் கொண்ட நான் –
உன்னை-என் பேற்றுக்கு போக்கடி சொல்ல வேணும் -என்று வளைக்கலாம் படி இருக்கிற உன்னை-இனி வந்து கூடுவேன்-நீ தந்த கைம்முதலையும் அழித்துக் கொண்ட பின்பு கிட்டுகைக்குப் போக்கடி உண்டாகில் சொல்ல வேணும் -என்கிறார் –இனி வந்து கிட்டுகை என்று ஒரு பொருள் உண்டோ?’ என்று நிராசராகிறார் என்று முன்புள்ள முதலிகள் அருளிச்செய்வர்.-எம்பெருமானார் ‘நிராசர் ஆனால் பின்னை முடிவார் ஒருவர்;
ஒன்பதாம் பாட்டில் – நிராசராக, பத்தாம் பாட்டில் – அவன் வந்து சமாதானம் பண்ணினானாக அமையும்’ என்று அருளிச்செய்வர்.-ஆதலால், இப்பாசுரத்தில் ‘நான் வந்து உன்னைக் கிட்டுவேனாக நீ பார்த்து வைத்த நாளைச் சொல்லாய்,’ என்கிறார் என்றபடியாம்-

—————-

கூவிக் கூவிக் கொடு வினைத் தூற்றுள் நின்று
பாவியேன் பல காலம் வழி திகைத்து அலமர்கின்றேன்
மேவி அன்று ஆ நிரை காத்தவன் உலகம் எல்லாம்
தாவிய வம்மானை எங்கினித் தலைப் பெய்வனே –3-2-9-

அன்று சேரப் பெறாத நான் என்று சேர இருக்கிறேன் -சேராது ஒழி யில் இவ்வாத்மா முடிகை நிச்சிதம்இனி அவனுடைய ஈச்வரத்வம் விகலமாக வாகாதே புகுகிறது –
இனி ஆத்மாவதிகமாக அவன் திருவடிகளைச் சேருகை என்ற ஒரு பொருள் இல்லை என்று நசை அற்றுக் கூப்பிடுகிறார் –எல்லார் தலையிலும் திருவடிகளாம் படி சர்வ லோகங்களையும் அளந்த அன்று எம்மூலையிலே கிடந்தேன்-வம்மானை எங்கினித் தலைப் பெய்வனே-எல்லாரையும் அடிமை கொண்டவனை அந்த தூளி தானத்திலும் தப்பின நான் இனி எங்கே கிட்ட புகுகிறேன்-அவன் தான் வந்து அபகரித்த அன்று தப்பின நான் சாதன அனுஷ்டானம் பண்ணி எங்கே சென்று கிட்டப் புகுகிறேனோ -என்று நிராசர் ஆகிறார் –இதனால், ‘அவன் தானே வந்து உதவி செய்தவன்று தப்பின யான்,
ஒரு சாதன விசேஷத்தைப்-அனுஷ்டானத்தைப் பண்ணி எங்கே சென்று கிட்டப் புகுகிறேனோ!’ என்று நசையறுகிறார்-

—————–

ஒன்றி ஒன்றி உலகம் படைத்தான் கவி ஆயினேற்கு
என்றும் என்றும் இனி மற்றொருவர் கவி ஏற்குமே?–3-9-10-

கால தத்வம் உள்ளதனையும் வேறு சிலருடைய கவியில் எனக்கு அந்வயம் உண்டாக தகுமோ-இனி மற்றொருவர் கவி ஏற்குமே?–கவியான எனக்கு இனி காலமுள்ளதனையும் மற்று ஒருவரைக் கவி பாடுகை தகுதியோ –அன்னம் அஹம் அன்னம் அஹம் அந்நாத அஹம் அந்நாத அஹம் அந்நாத– ஏதத் சாம காயன் நாஸ்தே-என்று பாடப் புகுகிற நான் வேறு சிலர்க்கு தகு வேனோ -கவி ஆயினேற்கு மற்றொருவர் கவி ஏற்குமே?’ என்பதற்கு இரு வகையாகப் பொருள் அருளிச்செய்கிறார்: முதற்பொருள், ‘இறைவனைப்
பாடுதற்கு அமைந்த புலவனாகிய யான் வேறு சிலரைப் பாடும் புலவனாதல் கூடுமோ?’ என்பது. இப்பொருளில் ‘கவி’ என்பது ஆழ்வாரைக் குறித்தது. இதனையே, ‘அவன் எதிர் சூழல் புக்கு’ என்று தொடங்கிச் சிலரைக் கவி பாடத் தகுமோ?’ என்பது முடிய
அருளிச்செய்கிறார்.இரண்டாவது பொருள், ‘அவனைப் பாடுகின்ற பாடல்களைக் கொண்டு வேறு சிலரைப் பாடுதல் கூடுமோ?’ என்பது. இப்பொருளில் ‘கவி’ என்பது,பாடல் அல்லது பிரபந்தம் என்பதனைக் குறிக்கும். இப்பொருளையே, ‘பலவாக உள்ள காலமெல்லாம்’ என்று
தொடங்கிக் ‘கவி பாடுகை போருமோ?’ என்பது முடிய அருளிச்செய்கிறார்.

————-

வீற்றிருந்து ஏழுலகும் தனிக்கோல் செல்ல, வீவு இல் சீர்
ஆற்றல் மிக்கு ஆளும் அம்மானை வெம்மா பிளந்தான்றனைப்
போற்றி என்றே கைகள் ஆரத் தொழுது,சொல் மாலைகள்
ஏற்ற நோற்றேற்கு இனி என்ன குறை எழுமையுமே?–4-5-1-

ஆஸ்ரித விரோதி நிரசன ஏக ஸ்வ பாவனாய் இருந்த எம்பெருமானைத் திருப் பல்லாண்டு பாடிக் கொண்டு என் கைகளினுடைய விடாய் எல்லாம் தீரும் படி தொழுது திருவாய் மொழி படுக்கைக்கு பாக்யம் பண்ணினேன் -எனக்கு இனி ஒரு நாளும் ஒரு குறையில்லை-என்றே -சொல் மாலைகள் ஒருகால் பல்லாண்டு என்று விடுகை அன்றிக்கே-அத்தையே பலகாலும் சொல்லுகை – நம இத்யேவ வாதிந -என்கிறபடியே கைகள் ஆரத் தொழுது- வைகுந்தம் என்று காய் காட்டும் -தாயவனே என்று தடவும் என் கைகள் -என்னும் கைகளின் விடாய் தீர்க்கும்படி தொழுது சொல் மாலைகள் வாடாத மாலைகள்

ஏற்ற நோற்றேற்கு இனி என்ன குறை எழுமையுமே-
கிருஷ்ணா தி சிரஸா ஸ்வயம் -என்கிறபடியே சிரஸா வஹிக்கும் படியாக பாக்யம் பண்ணின எனக்கு இவர் கவி பாட்டு ஈஸ்வரனுக்கு அலங்காரமாக இருக்கையாலே மாலை என்கிறது-இவருக்கு நோன்பு ஆகிறது -மண்ணை இருந்து துழாவி -யில் விடாய் ஆதல்
பகவத் பிரசாதம் ஆதல் -தம்முடைய பேற்றுக்கு அடியாக மயர்வற மதி நலம் அருளினான் என்றார் இறே-பூர்வ க்ஷண வர்த்தி இறே ஒன்றுக்கு ஹேது ஆவது –
இனி என்ன குறை எழுமையுமே--இங்கே ஸ்வரூப அனுரூபமான கிஞ்சித் காரம் பண்ணின எனக்கு பின்பு ஒரு நாளும் ஒரு குறை இல்லை தேஹ சம்பந்தம் அற்றதில்லை -ஒரு தேச விசேஷம் சித்தித்தது இல்லை என்கிற குறைகள் ஒன்றும் இல்லை-இது எத்தனை குளிக்கு நிற்கும் என்ன-எழுமையுமே-என்றும் ஓக்க சப்த சப்த ச சப்த ச –தச பூர்வாந்த சாபரான் -என்றது இறே-

———–

கரிய மேனி மிசை வெளிய நீறு சிறிதே இடும்
பெரிய கோலத் தடங்கண்ணன் விண்ணோர் பெருமான் தன்னை
உரிய சொல்லால் இசைமாலைகள் ஏத்தி உள்ளப்பெற்றேற்கு
அரியது உண்டோ எனக்கு இன்று தொட்டும் இனி என்றுமே?–4-5-6-

ஈஸ்வரோஹம் என்று இருக்கிற சம்சாரத்தில் சேஷத்வம் ரசிக்கப் பெற்று ஸ்வரூப அநு ரூபமாக வாசிகமான அடிமை செய்யப் பெற்று வினை நோய்கள் கரியவே -என்று விரோதியும் கழிக்கப் பெற்ற எனக்கு-இன்று தொட்டும் இனி என்றுமே?– அடிமையை இழிந்த இன்று தொடங்கி-மேல் உள்ள காலம் எல்லாம் -அரியது இல்லை –
தீர்ப்பாரை யாம் இனி அடுத்து நிற்க இறே -இவர் வார்த்தை சொல்லுகிறது-பேற்றில் இழவு தோற்றாத படியான விஷயம் இறே-திருமாலே நானும் உனக்கு பழ அடியேன் -அடிமைத்தனம் அநாதி –இசையாமல் இழக்கிறோம் இசைவித்து தான் தாள் இணை அடிக்கீழ் இருத்தும் அம்மான் அன்றோ )

———–

நமக்கும் பூவின்மிசை நங்கைக்கும் இன்பனை ஞாலத்தார்
தமக்கும் வானத்தவர்க்கும் பெருமானைத் தண் தாமரை
சுமக்கும் பாதப் பெருமானைச் சொல்மாலைகள் சொல்லுமாறு
அமைக்க வல்லேற்கு இனியாவர் நிகர் அகல் வானத்தே?–4-5-8-

அஹம் அன்னம் அஹம் அன்னம் அஹம் அன்னம் என்று களிக்கிறவர்கள் தான் எனக்கு எதிரோ-த்ரிபாத் விபூதி என்னா-இங்கே இருந்து கவி சொல்ல வல்ல எனக்கு ஒத்தார்களோ
தெளி விசும்பு ஆகையால் அந்நிலம் தானே சொல்லுவிக்கும்-இருள் தரும் மா ஞாலம் ஆகையால் இந்நிலம் அத்தை தவிர்ப்பிக்கும்-சீதனையே தொழுவார் விண்ணுளா ரிலும் சீரியர் என்ன கடவது இறே

இதற்கு, ‘சர்வேசுவரன்,ஆழ்வீர்! நம்மை ஒரு கவி சொல்லும்,’ என்றால்,
அப்போதே கவி சொல்லிச் சமையும்படியாக வல்ல எனக்கு,’-ஆசு கவித்துவம்- என்கிறார் என்று முன்புள்ள முதலிகள் நிர்வஹிக்கும்படி.
அங்ஙனன்றிக்கே, பட்டர், ‘என்னாகியே, தப்புதல் இன்றித் தனைக் கவி தான் சொல்லி’ என்கிறபடியே,-சர்வேசுவரன் கவி பாடினான். ஆகையாலே, கவி பாடத் தட்டு இல்லை;
அவன் அங்கீகரித்துத் திருக்கண்களாலே குளிர நோக்கி,
‘நீர் ஒரு கவி சொல்லும்,’ என்றால் ‘பிரீதியாலே உடை குலைப்படாமல்
தரித்து நின்று சொல்ல வல்லேனான எனக்கு’ என்று அருளிச்செய்வர்.முன்புள்ள முதலிகள் நிர்வாஹத்துக்குக் கருத்து, ‘ஆசு கவியாகக் கவி சொல்லிச் சமைக்க வல்லேனான எனக்கு’ என்பது.-பட்டர் நிர்வாஹத்திற்குக் கருத்து, ‘தரித்து நின்று சொல்ல வல்லேனான எனக்கு’ என்பது.-‘என்னாகியே’ என்ற பாசுரம், திருவாய். 7. 9 : 4.‘உடைகுலைப்படாதே’என்றது ‘பரவசப்படாமல்’ என்றபடி.

——————————-

வானத்தும் வானத்துள் உம்பரும் மண்ணுள்ளும் மண்ணின் கீழ்த்
தானத்தும் எண் திசையும் தவிராது நின்றான் தனை,
கூனற் சங்கத் தடக்கை யவனை, குடமாடியை,
வானக் கோனைக் கவிசொல்ல வல்லேற்கு இனி மாறுஉண்டோ?–4-5-9-

இப்படிப் பட்டவனை கவி சொல்ல வல்லேனுக்கு -அகல் வானம் என்று விசேஷிக்க வேணுமோ -உபய விபூதியிலும் எதிரில்லை-நித்ய ஸூ ரிகளுக்கும் அனுபவிக்கும் மேன்மையை யுடையனானவனை-வியாப்தியோடு அவதாரத்தோடு சேஷ்டிதத்தோடு பரத்வத்தோடு வாசியறக் கபளீ கரித்து-கவிசொல்ல வல்லேற்கு இனி மாறுஉண்டோ?–கவி சொல்ல வல்ல எனக்கு இனி எதிர் உண்டோ ஓர் ஓர் ஆகாரத்தை ஸ்துதிக்கப் புக்குப் பிற்காலிக்கும் உபய விபூதியிலும் எதிர் இல்லை என்று கருத்து –

——-

தீர்ப்பாரை யாம் இனி எங்ஙனம் நாடுதும் அன்னைமீர்!
ஓர்ப்பால் இவ் வொண்ணுதல் உற்ற நல் நோய் இது தேறினோம்;
போர்ப்பாகு தான் செய்து அன்று ஐவரை வெல்வித்த மாயப்போர்த்
தேர்ப் பாகனார்க்கு இவள் சிந்தை துழாஅய்த் திசைக்கின்றதே.–4-6-1-

நம்மைப் போல் அன்றியே தரித்து நின்று இனி –இனி நோய் தீர்ப்பாரை நாம் எங்கனே தேடுவோம்-இந்நோய் தீர்ப்பாரை -என்னோடு உங்களோடு வாசியற
நோயின் அடி அறியாத எல்லாரும் கூட ஆராய என்றாலும் எங்கனே ஆராய்வோம் -இவள் பரிசரத்தில் பரிஹரிக்கைக்கு ஆள் இல்லை -மோஹிக்கைக்கு ஆள் உண்டு அத்தனை –இனி- கடல் வண்ணார் இது செய்தார் காப்பார் யார் என்று ஒளஷதமே ரோத ஹேதுவானால் பரிஹாரம் உண்டோ –நச்சு மா மருந்தம் இ றே மோஹிக்கப் பண்ணுகிறது-நிர்வாணம் பேஷஜம் பிஷக் –ஆனபின்பு-எங்ஙனம் நாடுதும் —எங்கனே தேடுவோம் –தீர்ப்பாரை யாம் இனி எங்ஙனம் நாடுதும் –
இதற்கு, மூன்று படியாக அருளிச்செய்வர்;
‘தீர்ப்பாரை எங்ஙனம் நாடுதும்’ என்கையாலே, ‘நீங்கள் செய்கிறவை பரிஹாரம் அல்ல’ என்று அவற்றை விலக்குவதிலே தாத்பரியம்;
‘என்னை?’ எனின், இவர்கள், நோயினை நீக்குவதற்கு வேண்டிய உபாயங்களைச் செய்து கொண்டிருக்கும் போது
‘தீர்ப்பாரை எங்கே தேடுவோம்’ என்று கூறினால், இவை பரிஹாரம் அல்ல என்பது தானே போதருமே அன்றோ?
அங்ஙன் அன்றிக்கே,
‘இவள் ஊரும் நாடும் உலகமும் தன்னைப்போலே ஆக்கிக்கொண்டே அன்றோ இருப்பது?
ஆதலால், இவளோடு ஒக்க மோஹிப்பவர்கள் கிடைப்பார்களத்தனை போக்கித் தீர்ப்பாரை எங்கே தேடுவோம்?’ என்னுதல்;
அன்றிக்கே,
‘தோழியாகிய தானும் இப்போது தீர்ப்பாரை ஆராயா நிற்கிறாள் என்று தோற்றி இருந்தது’ என்னுதல்.
அன்றிக்கே,
‘கடல்வண்ணர் இது செய்தார்; காப்பார் ஆர்?’ என்கிறபடியே, -சொல் என்றே கட்டுவிச்சி சொன்னாள் –
‘மருந்தே நோய் நீங்குதற்குத் தடையாய் இருந்தால், பரிஹாரம் உண்டோ?’ ‘நச்சு மா மருந்த’மேயன்றோ தடையாகிறது?
‘ஆனந்தமாக இருப்பவர், மருந்தாக இருப்பவர், மருத்துவராக இருப்பவர்’–நிர்வாணம் பேஷஜம் பிஷக் –மருந்தே அபத்யம்-
என்கிறவன் ஆயிற்று விரோதி ஆகிறான்’ என்பாள், ‘இனி’ என்கிறாள்,’ என்னுதல்.

———————-

மறுக்கி வல் வலைப்படுத்திக் குமைத்திட்டுக் கொன்றுண்பர்;
அறப் பொருளை அறிந்து ஓரார்; இவை என்ன உலகியற்கை!
வெறித் துளவ முடியானே! வினையேனே உனக்கு அடிமை
அறக் கொண்டாய் இனி என்னாரமுதே!கூய் அருளாயே.–4-9-6-

அடிமை கொண்ட பின்பு.-னக்கு எல்லை இல்லாத இனியன் ஆனவனே!-உனக்கே சேஷமாக்கிக் கொண்ட பின்பு இனி என் என்றுமாம் -அப்போது உன்னைக் காட்டி சம்சாரிகள் நோவை மீட்க ஒண்ணாதான பின்பு இவர்களுக்கு சோகித்து பிரயோஜனம் என் என்கை-என் ஆரமுதே -உன் போக்யதையை எனக்கு காட்டினவனே-நீ நிரதிசய போக்யனாய் இருக்க நான் இவர்கள் நடுவே இருக்கிற இத்தால் என்ன பிரயோஜனம் உண்டு -உன் திருவடிகளிலே அழைத்துக் கொண்டு அருள வேணும் –இனி என் – அவர்கள் ஒரு படியாலும் பேற்றிலே நெஞ்சு வையாரான பின்பு, நான் அவர்கள் கேட்டிற்குக் கரைந்ததற்குப் பிரயோஜனம் என்? அதனை விடலாகாதே?’-என்னை முதல் அங்கே அழைத்துக் கொண்டருள வேண்டும்,’

——–

கையார் சக்கரத்து என் கரு மாணிக்கமே! என்றென்று
பொய்யே கைம்மை சொல்லிப் புறமே புறமே ஆடி
மெய்யே பெற்றொழிந்தேன் விதி வாய்க்கின்று காப்பார் ஆர்?
ஐயோ! கண்ண பிராஅன்! அறையோ! இனிப் போனாலே.–5-1-1-

ஓர் இடைச்சி கையிலே  கட்டுண்ட தசையில் அந்த பந்தத்தை தப்ப விரகு அறியாதே சக்தியும் இன்றிக்கே இருந்த நீயோ போகப் புகுகிறாய்-கண்ணபிரான் என்று சம்புத்தி -இனிப்போனால் அறையோவறை -அனுக்ரஹ சீலனான உனக்கும் -மெய் என்று பேரிடலாவதொரு பொய் என் பக்கலிலே உண்டான பின்பு போகலாமோ-மித்ர பாவம் பெற்றால் -நத்யஜேயம் என்னும் உனக்குப் போகலாமோ -ஸூ க்ரீவ மஹா ராஜரைப் போலே அறை கூவுகிறார் –பகவானுடைய கிருபையைப் பக்க பலமாகக் கொண்டு ஈச்வரனுடைய ஸ்வாதந்தரியத்தை அறைகூவுகிறார்.-

———–

உள்ளன மற்று உளவா புறமே சில மாயம் சொல்லி
வள்ளல் மணி வண்ணனே என்று என்றே உன்னையும் வஞ்சிக்கும்
கள்ள மனம் தவிர்ந்தே உன்னைக் கண்டு கொண்டு உய்ந்து ஒழிந்தேன்
வெள்ளத்து அணைக் கிடந்தாய் இனி உன்னை விட்டு என் கொள்வனே –5-1-3-

இப்படி என்னைத் திருத்துக்கைக்காக ஷீரார்ணவத்திலே கண் வளர்ந்து அருளினவனே உன் கிருஷி பலித்த பின்பு நித்ய அவசர பிரதீஷனாய் நிரதிசய போக்யனான உன்னை விட்டு நச்வரமாய் துராராதமான எத்தைக் கைக் கொள்ளுவேன் –பரமபதத்தை விட்டு ஷீராப்தியிலே என்னுடைய ரக்ஷண அர்த்தமாக -அவசர பிரதீஷனனாய் கொண்டு கண் வளர்ந்து அருளுகிறவனே-சத்ருசமான பரமபதத்தை விட்டு -விசத்ருசமான சம்சாரத்திலே என்னுடைய ரக்ஷணத்திலே அவசர பிரதீஷனான பின்பு-முன்னும் பின்னும் பக்க வாட்டிலும் நின்று -அவசர ப்ரதீஷனனாக நீ இருக்க -நான் விட்ட வன்றும் என்னை விட மாட்டாத உன்னை ஒழிய பச்சை கொண்டு பல வேளையிலே நிஷ் பிரயோஜனமாக விஷயங்களை பற்றவோ -ஆராதிக்கும் இடத்தில் வருந்தி ஆராதித்தாதிலும் கிடைப்பது ஒன்றும் இல்லாதவர்களை-துராரதரைப் பற்றவோ –

———————–

மேலாத் தேவர்களும் நிலத்தேவரும் மேவித் தொழுஉம்
மாலார் வந்து இனநாள் அடியேன் மனத்தே மன்னினார்
சேலேய் கண்ணியரும் பெருஞ் செல்வமும் நன்மக்களும்
மேலாத் தாய் தந்தையும் அவரே இனி ஆவாரே.–5-1-8- – நாலாயி:3348/4

பூர்வ க்ஷணத்தில் அறியாதே இருக்க -இங்கனே பலித்துக் கொடு நின்றேன்
அடியேன் மனத்தே மன்னினார்–சம்பந்தம் அடியாக மனசிலே செறிந்தார்-போக்யைகளான ஸ்த்ரீகளும் -அதுக்கு உறுப்பான நிரவதிக சம்பத்தும் -குணவான்களான புத்திரர்களும் பரிவுடைய தாயும் தந்தையும் ஆவார் அவரே -க்லேசகரமான-அவ்வோ பந்துக்களாலே க்லேசப் பட வேண்டா -மாதா பிதா பிராதா -அஹம்தாவத்-யானோ தசரத சக்கரவர்த்தியிடத்தில் தகப்பன் என்ற முறையைப் பார்க்கிறேன் இல்லை;
எனக்கு ஸ்ரீ ராமபிரானே தமையனும் சுவாமியும் உறவினர்களும் தமப்பனுமாக இருக்கிறார்” என்றார் இளைய பெருமாள்.-அஹம் தாவத் மஹாராஜே பித்ருத்வம் நோபல க்ஷயே பிராதா பர்த்தாச பந்துஸ்ச பிதாச மம ராகவ:”-அயோத். 58 : 31.-நற்றாதை நீ தனிநாயகன் நீ வயிற்றிற் பெற்றாயும் நீயே பிறரில்லை பிறர்க்கு நல்கக்
கற்றா யிது காணுதி இன்றெனக் கை மறித்தான் முற்றா மதியம் மிலைந்தான் முனிந்தானை அனான்.- என்பது கம்ப ராமாயணம்.

————–

என் செய்யும் ஊரவர் கவ்வை? தோழீ! இனி நம்மை
என் செய்யத் தாமரைக் கண்ணன் என்னை நிறைகொண்டான்
முன் செய்ய மாமை இழந்து மேனி மெலி வெய்தி
என் செய்ய வாயும் கருங்கண்ணும் பயப்பூர்ந்தவே.–5-3-2- நாலாயி:3364/1

இனி -என்று தன் வடிவைக் காட்டுகிறாள் -மேல் அடங்க இனி என்கிற இதன் விவரணம்
தோழீ -இப்படி அவகாஹிப்பதற்கு முன்னே மீட்க வேண்டாவோ –
நம்மை -நிறத்தில் வேறுபாடு அவளுக்கும் ஒத்து இருக்கும் படி -ஏஹம் துக்கம் ஸூ கஞ்ச சவ்-வாயாலே மடல் எடுக்க வேண்டா என்கிறாள் அத்தனை வைவர்ணயம் இருவருக்கும் ஒத்து இருக்கும் –யாமுடைத் துணை என்னும் தோழி மாறும் எம்மின் முன் அவனுக்கு மாய்வராலோ-எனக்கு அவன் வேணும் என்னும் அளவு இறே இவளுக்கு உள்ளது –இவள் நோவு போக வேணும் -என்றும் இருவரும் சேர வேணும் என்றும் இரட்டித்து இறே அவள் நோய் இருப்பது –ததா ஸீன் நிஷ் பிரபோத்த்யர்த்தம் ராஹு க்ரஸ்த இவாம் சுமான்-என்று பெருமாளின் காட்டில் ஒழி மழுங்கினார் இறே மஹா ராஜர்-முதலடியில் உள்ள ‘இனி’ என்ற சொல்லின் பொருளைப் பாசுரத்தில் மேல் உள்ள மூன்று அடிகளும் விரிக்கின்றன.
என் செய்யத் தாமரைக் கண்ணன் என்னை நிறை கொண்டான், முன் செய்ய மாமை இழந்து மேனி மெலிவு எய்தி என் செய்ய வாயும் கரும் கண்ணும் பயப்பு ஊர்ந்த; ஊரவர் கவ்வை இனி நம்மை என் செய்யும் தோழீ என்று-

————

அன்னை என் செய்யில் என்? ஊர் என் சொல்லில் என்? தோழிமீர்!
என்னை இனி உமக்கு ஆசை இல்லை அகப்பட்டேன்
முன்னை அமரர் முதல்வன் வண் துவராபதி
மன்னன் மணி வண்ணன் வாசுதேவன் வலையுளே.–5-3-6-

என்னை -தாயார் பிழையாள்-ஊரார் பழி சொல்லுவார்கள் கிடாய் -என்ன மீளாத என்னை –
இனி உமக்கு ஆசை இல்லை-இவ்விஷயத்தில் மூட்டுகை அன்றிக்கே-மீட்கப் பார்க்கில் பின்பு உங்களுக்கு என் பக்கல் நசை இல்லை –இனி-உங்கள் சொல்லும் கேளாதபடி கைகழிந்த பின்-இது பழி’ என்று மீட்கப் பார்க்கிற அளவிலே நிற்கிற உங்களுக்கு.
ஆசை இல்லை-இனி என் பக்கல் உங்களுக்கு நசை அற அமையும்.-

———–

ஆவி காப்பார் இனியார்? ஆழ்கடல் மண் விண் மூடி
மா விகாரமாய் ஓர் வல்லிரவாய் நீண்டதால்
காவி சேர் வண்ணன் என் கண்ணனும் வாரானால்
பாவியேன் நெஞ்சமே! நீயும் பாங் கல்லையே.–5-4-2-

கண்ணனும் வாரான், நெஞ்சமே! நீயும் பாங்கு அல்லை – இனி-ஆவி காப்பார் யார் –-உதவுமவன் உதவுகிறிலன் -நெஞ்சும் பாங்கு ஆகிறது இல்லை -இனி காப்பார் யார் –

————-

வெஞ்சுடரில் தானடுமால் வீங்கிருளின் நுண் துளியாய்
அஞ்சுடர வெய்யோன் அணி நெடுந்தேர் தோன்றாதால்
செஞ்சுடர்த் தாமரைக் கண் செல்வனும் வாரானால்
நெஞ்சிடர் தீர்ப்பாரினி யார்? நின்று ருகுகின்றேனே.–5-4-9–

இனி மநோ துக்கத்தை போக்குவார் யார் -ஆந்தரமான தமஸை போக்கும் போது அவனே வேண்டாவோ -பாஹ்ய தமஸை இறே ஆதித்யன் போக்குவது -அதனைப் போக்கும்போது நிலவனுமாய் அந்தரங்கமானவனுமே வேணுமே.–விலக்ஷண விஷயத்தை பிரிந்தால் உள்ளதொன்று இது -உருகி தர்மி லாபமும் பிறவாதே -தரிக்கவும் பெறாதே யுருகா நிற்கும் அத்தனை –

————

நோற்ற நோன்பு இலேன் நுண் அறிவு இலேன் ஆகிலும் இனி உன்னை விட்டு ஒன்றும் ஆற்ற கிற்கின்றிலேன் –– நாலாயி:3407/1

இங்கனம் இருந்ததே யாகிலும் -சாதனா அனுஷ்டானத்தை பண்ணி பலம் தாழ்ந்தாரை போலே பதறா நின்றேன் -ஆற்றாமை அன்றோ பக்தி யாகிறது –பக்தி இல்லை என்பான் என் என்னில் -கர்ம ஞான ஸஹ க்ருதையாய் சாஸ்திர சித்தையான நூல் பிடித்த பக்தி இல்லை -அவனை ஒழிய செல்லாமை யுண்டு என்கிறார் –அத்தை தாம் சாதனமாக நினைத்து இரார் இறே-இனி -என் பக்கலில் முதல் உண்டான அன்று -அது தலைக் கட்டும் தனையும் ஆறி இருக்கலாம் -அது அன்றிக்கே நீயே உபாயமான பின்பு விளம்ப ஹேது யுண்டாய் ஆறி இருக்கிறேனோ-இனி உன் திருக் குணங்களில் அவகாஹித்த பின்பு ஒரு க்ஷணமும் ஆறி இருக்க ஷமன் ஆகிறிலன் -உன் பக்கல் உபாய பாவம் அசித்தமாய் ஆறி இருக்கிறேனோ -என் பக்கல் ஆகிஞ்சன்யம் அசித்தமாய் ஆறி இருக்கிறேனோ -என் சத்தைக்கு நான் ஹேது பூதனாம் அன்று உபாயத்திலும் எனக்கு அதிகாரம் உண்டு -ஸ்வ ரக்ஷணத்தில் பிராப்தி இல்லாத ஸ்வரூப ஞானமும் புருஷார்த்தத்தில் ருசியும் ஹிதாம்சத்திலே வேண்டுவது -ஆனபின்பு ஆறி இருக்க போமோ என்கை –

இனி-உன்னையும் அறியாதே என்னையும் அறியாதே இருந்த அன்று இழக்க அமையாதோ,
உன் நிறைவும் என் குறைவும் அறிந்த இன்றும் இழக்க வேண்டுமோ?
ஒருவன் கையிலே சோறும் உண்டாய் அவன் இடுவானுமானால்,-காருணிகனாயும் இருந்து –ஒருவனுக்குச் சோறும் இன்றிக்கே பசியனும் ஆனால் இழக்க வேணுமோ?
இனி –என் கையிலேயும் ஒன்று உண்டாய் அது சமையும் தனையும் ஆறி இருக்கிறேனோ.
ஸ்வரூபத்தை உபாயத்திலே செலவு எழுதிக் கைவிடப் பார்க்கில் பார்க்குமித்தனை.
அநாதி காலம் மெய் மறந்து இழந்த காலம் போராதோ, நான் மெய்யாக இசைந்த இன்றும் இழக்க வேண்டுமோ?(உனக்கு சரீரம் என்று அறிந்த பின்பு–மெய் உண்மை என்றும் சரீரம் என்றும் சாடு)

—————

அரியேறே! என்னம் பொற் சுடரே! செங்கட் கருமுகிலே!
எரியேய் பவளக்குன்றே! நால்தோள் எந்தாய்! உனதருளே
பிரியா அடிமை என்னைக் கொண்டாய்! குடந்தைத் திருமாலே!
தரியேன் இனி உன் சரணம் தந்து என் சன்மம் களையாயே.–5-8-7-

அடிமை கொள்ளுகைக்காக பிராட்டியோடே கூட திருக் குடந்தையில் வந்து காண் வளர்ந்து அருளுகிறவனே -ஒரு தேச விசேஷத்தில் என்ன வேண்டாத படி -தேசத்தில் குறை இல்லை -ஸ்ரீ யபதி யாகையாலே ப்ராப்யத்தில் குறையில்லை -பவாம்ஸ்து ஸஹ வைதேஹ்யா -என்ற இளைய பெருமாளை போலே பற்றுகிறார் –மாதா பிதாக்கள் சந்நிஹிதரான பின்பு -மாதா பிதாக்கள் அசந்நிதியில் பசி பொறுக்கலாம்-சந்நிதி யுண்டானாலும் பசி பொறுக்கப் போகாது இறே -ஜென்ம சம்பந்தம் அற்று உன் திருவடிகளை பெறப் பற்றாது -முலையைக் கொடுத்து சிகித்சிப்பாரை போலே திருவடிகளைத் தந்து விரோதிகளை போக்க வேணும் –ராஜ புத்திரன் சிறையில் இருந்தால் முடி வைத்து சிறை விடுவிப்பாரைப் போலே-
திருப்பாவை அனுசந்தானம் செய்து கொண்டே சிகிச்சை பண்ணுவார்களாம் பட்டரை-

———–

மின்னிடை மடவார்கள் நின்னருள் சூடுவார் முன்பு நான தஞ்சுவன்
மன்னுடை இலங்கை அரண்காய்ந்த மாயவனே!
உன்னுடைய சுண்டாயம் நானறிவன் இனியது கொண்டு செய்வதென்?
என்னுடைய பந்தும் கழலும் தந்து போகு நம்பீ!–6-2-1-

நான் அறிந்த பின்பு அத்தை முன்னிட்டு என் பக்கல் பிரயோஜனம் இல்லை –அபூர்வைகள் பக்கலிலே போ என்ன -கைப் பட்டத்தை செய்யலாவது இல்லை இறே என்று பந்தையும் கழலையும் கொண்டு போகிறோம் என்று போகப் புக்கான்-சாத்தியாம்சத்துக்கு ஒரு பிரயோஜனம் கண்டிலோமே’ என்கிறார்கள். அவனும் ஒன்றை –பந்து கழல் -நினைத்து, ‘ஆகில் எனக்குச் ‘சாத்தியாம்சம் தான் இல்லையோ?’ என்று கைப்பட்ட பந்தையும் கழலையும் போர விரும்பப் புக்கான்-

———————

ஆலி னீளிலை ஏழுலகு முண்டு அன்று நீ கிடந்தாய்; உன்மாயங்கள்
மேலை வானவரும் அறியார்; இனி எம்பரமே?
வேலி னேர்தடங்கண்ணினார் விளையாடு சூழலைச் சூழவே நின்று
காலி மேய்க்க வல்லாய்! எம்மை நீ கழறேலே.–6-2-4-

இப்படி ஒருத்தருக்கும் நிலம் அல்லாத கிரித்ருமத்தை அபலைகளான நாங்கள் அறியவோ -நித்திய ஸூரிகளோடு ஒக்கத் தங்களையும் ஒன்று படுத்திப் பேசுகிறார்கள்.
அவர்களுக்கு நிலம் அல்லாதது எங்களால் அளவிடப் போமோ?

————

நிகரில் மல்லரைச் செற்றதும் நிரை மேய்த்ததும் நீள் நெடுங்கைச்
சிகர மாகளிறு அட்டதும் இவைபோல்வனவும் பிறவும்
புகர்கொள் சோதிப் பிரான்தன் செய்கை நினைந்து புலம்பி என்றும்
நுகர வைகல் வைகப்பெற்றேன் எனக் கென்னினி நோவதுவே–6-4-3-

நுகர வைகல் வைகப்பெற்றேன் -அனுபவத்தோடு காலம் கழிய பெற்றேன் என்னுதல்-அனுபவிக்கலாம் படி காலம் நெடுக்கப் பெற்றேன் என்னுதல்
எனக் கென்னினி நோவதுவே--ப்ரீதி பிரேரிதனாய் அனுபவிக்கிற எனக்கு இப்படி காலம் நித்தியமான பின்பு -விஸ்லேஷம் ஆகிற நோவு உண்டோ-காலம் நெடுகுவது குறுகுவது ஆகாத இடந் தேடி அநுபவிக்கப் பெற்றிலேன்’ என்கிற அதிருப்தி யுண்டோ எனக்கு என்கிறார்.
அன்றிக்கே,-அவனுக்கு வரும் நோவன்றோ, இவர்க்கு நோவாவது; அது கழியப் பெற்ற தன்றோ என்னுதல்.-இவர் நோவு போக்கும் அவனுக்கு வரும் நோவன்றோ,-சம்சார ரஷண்ம் -பலிக்காததே அவனது நோவு –ரஷிக்க இசைவதே அவன் நோய்க்கு பரிகாரம் –
இவர்க்கு நோவாவது: அது போகவே இவர்க்கு நோவு போயிற்றதாமன்றோ.
உயிருக்கு வரும் நோவு உடம்புக்கு வரும் நோவாமன்றோ.

——

நோவ ஆய்ச்சி உரலோ டார்க்க இரங்கிற்றும் வஞ்சப்பெண்ணைச்
சாவப் பாலுண்டதும் ஊர் சகட மிறச் சாடியதும்
தேவக் கோலப் பிரான்தன் செய்கை நினைந்து மனங்குழைந்து
மேவக் காலங்கள் கூடினேன் எனக்கு என் இனி வேண்டுவதே?–6-4-4-

அவன் சேஷ்டிதங்களை அனுபவித்து நெஞ்சு நெகிழ்ந்து இச் சேஷ்டிதங்களோடே பொருந்தும்படி காலங்களைக் கூடப் பெற்றேன் -இனி எனக்கு வேண்டுவது என்-இவ்வனுபவத்தோடே காலம் செல்லப் பெற்ற எனக்கு அவாப்தவ்யம் உண்டோ –-அவனுடைய செயல்களை நினைத்து அகவாய் உடை குலைப்பட்டு வேறு பிரயோஜனம் இல்லாதவனாய்க் கொண்டு காலம் போக்கப் பெற்றேன்.
நெஞ்சு நெகிழ்ந்து செயல்களோடே பொருந்தும்படி காலங்களைக் கூடப் பெற்றேன்.
எனக்கு என் இனி வேண்டுவது – இனி அடையத் தக்கது ஒன்று இல்லை என்கிறார்.-

மனப்பரிப்போடு அழுக்கு மானிட சாதியில் தான்பிறந்து
தனக்கு வேண்டுருக் கொண்டு தான்தன சீற்றத்தினை முடிக்கும்
புனத்துழாய்முடி மாலை மார்பன்என்னப்பன்தன் மாயங்களே
நினைக்கும் நெஞ்சுடையேன் எனக்கினியார் நிகர் நீணிலத்தே.–6-4-7-

இடைவிடாமல் அநுஸந்திக்கும் நெஞ்சு உடையேன் –காரணம் பந்த மோஷாயா -என்கிற பொதுமை தவிர்ந்து அசாதாரணமான நெஞ்சை பெற்றேன் – பஞ்சஸாத் கோடி விஸ்தீரணையான பூமியில் எனக்கு எதிர் யார்-பூமி பரப்பை யுடைத்து என்னா, எனக்கு ஒப்பாவார் உளரோ?-பரமபதத்தை ஒன்றாக நினைக்கின்றிலர்; தம்மைப் போலே கவி பாடி அடிமை செய்வார் இல்லாமையாலே, சம்சாரத்தே இருந்து கவி பாடி அடிமை செய்யப் பெற்ற எனக்கு, பூமியில் ஓர் எதிர் உண்டோ? என்கிறார்.-

—————

நீணிலத்தொடு வான்வியப்ப நிறை பெரும் போர்கள்செய்து
வாண னாயிரம் தோள்துணித்ததும் உட்பட மற்றும்பல
மாணியாய்நிலம் கொண்ட மாயன் என்னப்பன்தன் மாயங்களே
காணும் நெஞ்சுடையேன் எனக்கினி என்ன கலக்க முண்டே?–6-4-8-

அநுஸந்திக்கும் நெஞ்சு -நெஞ்சு என்னும் உட் கண் -என்ன கடவது இறே-
அங்கனம் அன்றியே -முடியானே யில் கரணங்களை யுடையாராகையாலே மனஸ்ஸூ சஷூர் இந்திரிய விருத்தியும் லபிக்க வற்றான படி சொல்லுகிறது -என்று பிள்ளான் பணிக்கும் –இந்த விஷயத்தைக் காணப் பெற்றிலோம்’ என்கிற கலக்கமும்-இதர தேவதைகளை ரக்ஷகர் என்கிற கலக்கமும் -ஈஸ்வரனுடைய ரக்ஷணத்தில் அதி சங்கை பண்ணும் கலக்கமும் -தனக்குத் தானே கடவன் என்கிற கலக்கமும் இல்லை –என் நான் செய்கேன் -யாரே களை கண் -என்னை என் செய்கின்றாய் போலே – உபாய அம்சத்தில் கண் வைக்காமல் பிராப்ய அம்சத்தில் கண் வைத்து கைங்கர்யமே யாத்ரையாக போக வேண்டும் –

————-

துவளில்மா மணி மாடமோங்கு தொலைவில்லி மங்கலம்தொழும்
இவளை நீர் இனி அன்னைமீர்! உமக்காசை இல்லை விடுமினோ;
தவள ஒண்சங்கு சக்கரமென்றும் தாமரைத் தடங்கண் என்றும்
குவளை ஒண்மலர்க் கண்கள் நீர்மல்க நின்று நின்று குமுறுமே.–6-5-1-

தொலைவில்லி மங்கலம்தொழும் இவளை –அழும் தொழும்-இளைய பெருமாளுக்கு சாம்யம் -நாயனார்பர வியூஹ விபவங்களிலே தொழுதவள் அல்லள்-அது தன்னிலும் உள்ளு நிற்கிற அரவிந்த லோசன் அளவாகில் அன்றோ மீட்கலாவது-அவனோடே சம்பந்தம் உள்ள இடம் எங்கும் புக்கு அவகாஹித்தவளை மீட்கப் போமோ -விஷயம் பரோஷமாய்-எட்டாது கான் என்று மீட்கவோ -ப்ரத்யக்ஷ விஷயம் பரிச்சின்னம் என்று மீட்கவோ-தொழும் இவளை -ஞானா நந்தங்களுக்கு முன்னே நிரூபகம் இ றே பாரதந்தர்யம் -தொழுகையே நிரூபகமாய் இருக்கிறவளை -தாஸோஹம் வாஸூ தேவஸ்ய -ப்ராஞ்சலீம் ப்ரஹவமாஸீனம் -ஒன்றை உருகு பதத்தில் பிடித்தால் வலித்தாலும் அப்படியே உருவ நிற்கும் ஆயிற்று
நீர் -இவளுடைய ப்ராவண்யத்தில் சாதனா புத்தி பண்ணுகிற நீங்கள்
இனி -இவளுக்கு இவ் ஊரைக் காட்டின பின்பு
அன்னைமீர்!-ப்ராப்த யவ்வனை யானாலும் -பெற்றோம் என்கிற ப்ராப்தியைக் கொண்டு மீட்கப் போமோ –அவ்வருகு பட்டாலும் நியந்தரு தையைக் கொண்டு மீட்கவோ

தொழுகை தேக யாத்திரை யாதற்கு முன்னே யன்றோ மீட்கப் பார்க்க வேண்டும் என்பாள்
‘இனி’ என்கிறாள்.

—————-

பூவை பைங்கிளிகள் பந்து தூதை பூம்புட்டில்கள்
யாவையும் திருமால் திரு நாமங்களே கூவி எழும்என்
பாவை போய்இனித் தண்பழனத் திருக்கோளூர்க்கே
கோவைவாய் துடிப்ப மழைக்கண்ணொடு என்செய்யுங்கொலோ?–6-7-3-

லீலா உபகரண ரசமும் திரு நாம மேயான இருப்பை விட்டு -அங்கு என்ன ஏற்றகத்துக்குப் போனாள்-என் புத்திக்கு வசமான செயல்களை யுடையவள் கண்டீர் என்னை ஒழியப் புறப்பட்டுப் போனாள்.
அன்றிக்கே,
நிருபாதிகமான பெண்மையை யுடையவள் என்னலுமாம். –
மணி வல்லிப் பேச்சு வந்தேறி அல்ல –
விளையாட்டுப் பொருள்களால் கொள்ளும் காரியமும் அவனே யாம்படியான இந்த ஈடுபாட்டிற்கு மேலே
அங்குப் போய்ப் பெறுவது என்னாகப் போனாளோ? என்பாள் ‘இனிப் போய்’ என்கிறாள்.

———

மேவி நைந்து நைந்து விளையாடலுறாள் என்சிறுத்
தேவி போய் இனித் தன் திருமால் திருக் கோளூரில்
பூவியல் பொழிலும் தடமும் அவன்கோயிலும் கண்டு
ஆவிஉள் குளிர எங்ஙனே உகக்குங்கொல் இன்றே?–6-7-5-

இதில் காட்டில் அங்கு என்ன -ஏற்றகம் உண்டாய் போனாள் -தத் தஸ்ய சத்ருசம் பவேத் என்று இருக்க மாட்டிற்று இலள் -தனக்கு சர்வ ஸ்வமான ஸ்ரீ யபதி கண் வளர்ந்து அருளுகிற வூரிலே -பிராட்டியோபாதி தன் பக்கல் வ்யாமுக்தனானவன் வர்த்திக்கிற வூரிலே –இனிப் போய் –வேறே சில பொருள்கள் கொண்டு போது போக்க வேண்டும் பருவத்திலே, அவற்றை விடும் படியான பாகம் பிறந்த இதற்கு மேலே ஓர் ஏற்றஃகம்-அதிசயம் உண்டாகப் போனாளோ?-சம்சாரத்தை விட்டுப் பரமபதத்துக்குச் சென்ற முக்தனுக்குப் பிறந்த ஞானம்,
இவளுக்கு இங்கே இருக்கச் செய்தே பிறந்ததானால், இனி அங்கே சென்று அநுபவிப்பது ஒன்று உண்டோ? என்றபடி.-

—————

இன்று எனக்கு உதவாது அகன்ற இளமான் இனி போய் ––6-7-6– நாலாயி:3522/1

பெற்றோரை விடும் படி இவ்விஷயத்தில் அவகாஹித்த இதுக்கு மேலே என்ன ஏற்றம் பெறப் போனாள் -பெற்றோரை விட்டு பற்றுமது இ றே ப்ராவண்யத்துக்கு எல்லை-வந்தேறியைக் கை விட்டால் எப்பொழுதும் சித்தமாயிருப்பதற்குச் செய்ய வேண்டுவது ஒன்று உண்டோ?
ஸ்வதஸ் சித்தம் பகவத் கைங்கர்யம் -தேடித் போக வேண்டாம் என்றபடி –

————–

அல்லும் நன் பகலும் நெடுமால் என்று அழைத்து இனி போய் –6-7-7-– நாலாயி:3523/2-

அஹோராத்ரம் அவன் வ்யாமோஹம் அனுபவிக்கிற இவ்விடத்தை விட்டு என்ன ஏற்றம் பெறப் போனாள் -யயவ்ச காசித் ப்ரேமாந்தா-என்கிறபடியே இருட்சி கை கொடுக்க இறே போயிற்று-அவன் தன் பக்கல் செய்யும் வியாமோகத்தைச் சொல்லிக் கூப்பிடும் இதற்கு மேலே தன் வியாமோகம் காட்டப் போனாளே.
அன்றிக்கே, கண்ணும் தோற்றாமல் நெஞ்சும் பறியுண்டிருக்கும் இதற்கு மேலே, இனிப் போய், வேறே ஒன்று உண்டோ அநுபவிப்பது? 

———-

ஈரியாய் இருப்பாள் இது எல்லாம் கிடக்க இனி போய் —6-7-9-– நாலாயி:3525/2-

ஈரியா யிருப்பாள் -கிருஷ்ணனுக்கு என்றால் மேல் ஒன்றும் சொல்ல மாட்டாதே -அவன் குணங்களை அனுசந்தித்து நீராய் இரா நின்றாள் -ஈரித்து இருக்கும் -ஆர்த்த ஹ்ருதையாய் இருக்கும்-இதெல்லாம் கிடக்க-வி லக்ஷண பதார்த்த தரிசனத்தில் அவனுக்கு என்கை -அவன் குண அனுசந்தானத்தாலே விக்ருதியாகை -இவற்றை அளவிறந்த சம்பத்தாக நினைத்து இருக்கிறாள் இவள் -கண்டதை மமேதம் என்று இராதே அவனுக்கு என்று இருக்கை இ றே சம்பத்து –இனிப் போய்ச்-பாவ சுத்தியால் துஷ்டனாம் அவனுக்கு ஓன்று செய்யப் புறப்பட்டு போனாளோ-இத்தலையில் உள்ளது ஓன்று இல்லை -அவனுக்கு வேண்டுவது ஓன்று இல்லை –இனி மேல் –‘தனக்கு’ என்கிற எண்ணத்தின் அளவிலே உண்டறுக்க மாட்டாதவனுக்கு –திருப்தி படுத்தல் –ஒன்று கொடுத்துக் குறை தீரப் போனாளே.“தே பூயிஷ்டாம்-உனக்கு அதிகமான ‘நம’ என்ற சொல்லைச் சொல்லுகிறோம்” என்றே அன்றோ அவன் இருப்பது.அவன் படியை நினைத்தால் இவளுக்கு இங்கே இருக்க அமையாதோ?

———

நினைக்கிலேன் தெய்வங்காள் நெடும் கண் இள_மான் இனி போய் – -6-7-10–நாலாயி:3526/1

புகுந்த விருத்தாந்தத்தை நினைக்கில் ஆழம் காலாய் இரா நின்றது -தன்னோடு ஓக்க உறங்காமையாலே தெய்வங்களைக் கூட்டிக் கொள்கிறாள்-நெடுங்கண்– போக்தாக்கள் அளவில்லாத கண் –இளமான்-தன் கையில் பிரஹ்மாஸ்திரம் என்று அறியாத பருவம்
இனிப்போய்-சர்ப்ப யாகத்தில் போலே அவன் தான் வந்து விழும் படியான கண்ணைப் படைத்த இவள் -தான் போகை மிகை என்கை –விழுக்காடு அறியாமையாலே புறப்பட்டுப் போனாளத்தனை கண்டீர்! இந்தக் கண்ணுக்கு இலக்கானவர்கள் சர்ப்ப யாகத்தில் சர்ப்பங்கள் சுருண்டு வந்து விழுமாறு போலே, தந்தாம் முதன்மையோடே வந்து விழவேணும் கண்டீர்!-இனிப் போய் –-யார் செய்யக் கூடியதை யார் தான் செய்கிறார்?
ஸ்வரூப ஞானம் உடைய -கண் படைப்பாளும் தானாய்ப் -புறப்பட்டுப் போவாளும் தானாவதே!-இத்தலை செல்லாதிருத்தற்குச் ஸ்வரூப ஞானமே அமையுமே யன்றோ.-ததேக உபாயத்வம் – பாரதந்த்ர்ய ஞானம் கண் உடையவள்-போகலாமோ -தாய் –
நெடும் கண் -ஸ்வ யத்ன நிவர்த்தகம் அத்யந்த பாரதந்த்ர்ய ஞானம் -இவள் கண் அழகில் அன்றோ அவன் ஈடுபடுவது

————————

ஆர் மருந்து இனி ஆகுவார் அடல் ஆழி ஏந்தி அசுரர் வன் குலம் – நாலாயி:3565/3

ரக்ஷகனான நீ உபேக்ஷித்தால் யார் மருந்தாகுவார் -பிறர் அல்லாத அற்றைக்கு நீ துணை என்று இருக்கலாம் -நீ கை விட்டால் நோக்கக் கடவார் உண்டோ -மருந்தாவது எது என்னாதே யார் என்கிறது ஒரு பரம சேதனன் மருந்து ஆவான் என்று இருக்கிறார் -நிர்வாணம் -பேஷஜாம் பிஷக்-என் இடையாட்டம் பிறரைக்கொண்டு காரியம் இல்லை: நான் நோவுபடாநின்றேன்.-நீ கை வாங்கினாய். ஆன பின்பு எனக்கு ஒரு இரட்சகர் உளரோ?
நானும் பிறரும் இல்லாத அன்று நீ உண்டு: நீ விட்ட அன்று யார் உண்டு?-மருந்தும் பொருளும் அமுதமும் அவனே அன்றோ இவர்க்கு?-மூன்றாந்திருவந்தாதி, 4.-
அநிஷ்டம் -சம்சாரம் -தொலைக்கும் -இஷ்டமான மோக்ஷம் கொடுக்கும் பொருளும் –போக்யமான அனுபவமும் நீயே-

————-

நிலம் முதல் இனி எ உலகுக்கும் நிற்பன செல்வன என பொருள் –7-1-9- நாலாயி:3569/3-

-பூமி தொடக்கமாக மற்றும் எல்லா லோகங்களுக்கும் ஸ்தாவர ஜங்கமாத்மகமாய் உள்ள அநேக பதார்த்தங்களையும் முதலிலே படைத்தாய் -ஸ்ருஷ்டிக்கு பிரயோஜனம் மோஷமான பின்பு அது தான் பெற வேண்டாவோ என்கை-

———-

உழந்து இனி யாரைக்கொண்டு என் உசாகோ ஓத கடல் ஒலி போல எங்கும் – நாலாயி:3586/2

வருந்தி -இனி என் நெஞ்சை இழந்த பின்பு –வருந்தினால் தான் வார்த்தை கேட்ப்பார் உண்டோ -கேட்ப்பார் உண்டால் தான் என்ன வார்த்தை சொல்லுவது-என் நெஞ்சினை இழந்த பின்பு இனி, துக்கப்பட்டு ஆரோடே கூட எதனைச் சொல்லி நான் காலம்.-

—————

முனிந்து இனி என் செய்தீர் அன்னைமீர்காள் முன்னி அவன் வந்து வீற்றிருந்த – நாலாயி:3587/3

கிருஷ்ணனுடைய பும்ஸத்வத்துக்கு என் ஸ்த்ரீத்வத்தை தோற்றேன் -விரோதி வர்க்கத்தை அழியச் செய்த ஆண் பிள்ளைத் தனத்தை காட்டி ஒரு காலும் அழியாத ஸ்த்ரீத்வத்தை அழித்தான்-அவன் அவ்வபதானம் செய்வதற்கு முன்பே மீட்கப் பார்க்க வேண்டாவோ-

———–

ஆரை இனி இங்கு உடையம் தோழீ என் நெஞ்சம் கூவ வல்லாரும் இல்லை – நாலாயி:3589/3

பிடித்தாரைக் கொண்டு வ்ருத்த கீர்த்தனம் பண்ணி தரிக்க வேண்டாவோ என்ன -நீ என் தசையைக் கண்டு சிதிலை ஆகா நின்றாய் -தாய்மார் ஹிதம் சொல்லி மீட்க்கத் தேடா நின்றார்கள் -இனி பழி சொல்லுவாரை கொண்டு போது போக்கும் அத்தனை இறே -போது போக்குகைக்கு என் நெஞ்சை அழைத்து தருவாரும் இல்லை -அத்தை அழைத்து தரும் போது நெஞ்சிலும் அண்ணியராக வேணும் இறே –இனி யாரைக் கொண்டு என்ன புருஷார்த்தத்தை சாதிப்பது –ஆரை இனிக் கொண்டு என் சாதிக்கின்றது- யாரைக் கொண்டு தான் சாதிப்பது? இனிச் சாதிக்க வேண்டுவது தான் ஏது?நெஞ்சும் அவனும் வந்தால் இனி நான் தான் உண்டாக வேணுமே?-இங்கு வெறுந்தரையாய் அன்றோ கிடக்கிறது?

————-

ஞாலம் அறியப் பழி சுமந்தேன் நன்னுதலீர் ! இனி நாணித் தான் என் ?– -8-2-3--நாலாயி:3684/2

யாம் மடலூர்ந்தும் என்று அன்று தொடங்கி பழி சுமந்து போருகிறேன் அன்றோ -ஆனாலும் ஸ்த்ரீத்வ ப்ரயுக்தமான லஜ்ஜையை விடாதே நோக்க வேண்டாவோ என்ன –
நன்னுதலீர் !இனி நாணித் தான் என் ?-ஜகத்து எல்லாம் அடைய பழி சுமந்த பின்பு லஜ்ஜித்து என்ன பிரயோஜனம் உண்டு -நன்னுதலீர்-நுதல் -நெற்றி -உங்கள் முகத்தில் எழில் அழியாது இருக்க என் முகத்தில் எழில் குடி போன படி கண்டி கோளே -இந்த நெடுவாசியை பார்த்து அன்றோ வார்த்தை சொல்லுவது – –

—————-

கூட சென்றேன் இனி என் கொடுக்கேன் கோல் வளை நெஞ்ச தொடக்கம் எல்லாம் – 8-2-4-நாலாயி:3685/1

சம்ச்லேஷ அர்த்தமாக சென்றேன் -ஸ்வரூபத்தை அழிய மாறி யன்றோ நான் சென்றது
இனி என் கொடுக்ககேன்-பண்டே எல்லாம் இழந்த பின்பு இனி எத்தை இழப்பது –கோல் வளை நெஞ்சம் தொடக்கம் எல்லாம் பாடு அற்று ஒழிய இழந்து – அழகிய வளை –நெஞ்சு -தொடக்கமானவற்றை எல்லாம் என்பாடு அற்று வாசனையோடு போம்படியாக இழந்து–
அவன் விபூதியைப் போலே யாகும் இவள் பரிகரத்தின் பரப்பும்–ஆதலின் எல்லாம் என்கிறது-

————-

அல்லி மலர் தண் துழாயும் தாரான் ஆர்க்கு இடுகோ இனி பூசல் சொல்லீர் —8-2-6-– நாலாயி:3687/3-

இப்படி நோவு படுத்தினவன் தான் தன்னோடு ஸ்பர்சம் உள்ளவற்றை தந்து ஆகிலும் என்னை உஜ்ஜீவிப்பிக்கிறிலன் -அபிமதம் கிட்டாது ஒழிந்தால் சத்தையை நோக்க வேண்டாவோ –ஆர்க்கிடுகோ இனிப்பூசல் ?சொல்லீர்-நலிந்த இவனுக்கு கூப்பிடாதே யாருக்கு கூப்பிடுவோம் சொல்லி கோளே -சம்பந்தம் இல்லாதார் வாசலிலே சென்று கூப்பிடவோ-

———-

நாண் கொடுத்தேன் இனி என் கொடுக்கேன் என்னுடை நல் நுதல் நங்கைமீர்காள் – 8-2-9-நாலாயி:3690/4

இந்திரன் ராஜ்யம் பெற்றான் -மஹா பலி உதார குணம் காட்டிப் போந்தான் நான் எனக்கு சர்வ ஸ்வம்மான அடக்கைத்தையும் லஜ்ஜையையும் இழந்தேன்-இனி என் கொடுக்கேன்-இனி எத்தை கொடுப்பேன்-கீழே நாலாம் பாட்டில் இனி என் கொடுக்கேன் என்று சொல்லிற்று -இதுக்கும் அதுக்கும் வாசி என் என்னில் -பெரிய திருவடி முதுகில் இருப்பிலும் கையும் திரு வாழி யுமான சேர்த்தியிலும் தோற்று நாயக் கூத்தனை யாதரித்து கலக்கச் சென்று கிட்டாமையாலே வந்த இழவு அதில் -ஸ்ரீ வாமனனுடைய அழகிலும் சேலத்திலும் தோற்று மஹா பலியைப் போலே சர்வஸ்வத்தையும் இழந்தேன் என்கிறது இதில்-

————

என்னுடை நல் நுதல் நங்கைமீர்காள் யான் இனி செய்வது என் என் நெஞ்சு என்னை – 8-2-10-நாலாயி:3691/1-

என்னுடை நன்னுதல் நங்கை மீர்காள்-எனக்கு உறவு முறையாரான நீங்கள் வடிவு அழகிலும் ஸ்த்ரீத்வத்திலும் குறைவற்று இருக்கையாலே நிர் துக்கைகளாய் இருந்தி கோள்
யான்-எல்லாம் இழந்து அவசன்னையாய் இருந்தேன்
இனிச் செய்வதென் -இப்படியான பின்பு எத்தைச் செய்வேன் -இவற்றை மீட்க்கவோ -அவனை நியமிக்கவோ -எல்லா அளவிலும் தரித்து இருக்க வேண்டாவோ -என்கிறாள் –

——–

தரும் தான் அருள் தான் இனி யான் அறியேனே –8-7-2-– நாலாயி:3738/4-

பெரிய தாளுடைய களிற்றுக்கு அருளின சர்வேஸ்வரன் -வடிவில் கனமும்-நோவில் பாடாற்ற ஒண்ணாமைக்கு உடல் என்கை –பெருமான் —தான் தரும் -அருள் -தான் –தரும் அருள் -தந்த அருள் -தரும் என்கிற இது காலத்ரயத்திலும் சொல்லலாய் இருக்கையாலே -ஆஸ்ரிதற்குச் செய்தது தமக்குச் செய்ததாக இ றே இவர் நினைத்து இருப்பது –
இனி யானறியேனே-–எனக்கு உதவின பின்பு நான் அத்தை ஒன்றாக நினைத்து இரேன் -ஆனை நோவு பட்டத்து ஆயிரம் சம்வத்சரம் -அகப்பட்ட பொய்கை பரிச்சின்னம் -முதலை ஓன்று-எனக்கு காலம் அநாதி -அகப்பட்டது சம்சார ஆர்ணவத்திலே -முதலை ஐந்து –
இத்தை மீட்டுக் கொண்ட மஹா குணத்துக்கு அது ஒரு குணமாயற்றதோ -ஸ்ரீ கஜேந்திர ஆழ்வான் பக்கலிலே பண்ணின அருளை இட்டு புறம்புள்ளார் பக்கலில் பண்ணின அருளை வ்யாவர்த்தித்தார்-தமக்கு பண்ணின அருளை இட்டு அது தன்னை வ்யாவர்த்திக்கிறார் –

—————–

அருள் தான் இனி யான் அறியேன் அவன் என் உள் இருள் தானற வீற்றிருந்தான் – 8-7-3--நாலாயி:3739/1-

அருள் தான் இனி யான் அறியேன்-என்னுடைய இந்திரிய வஸ்யத்தையை தவிர்த்த இது தன்னையும் நான் ஒன்றாக நினைத்து இருக்கிறிலேன் –எத்தைப் பற்ற -என்னில்
-அவன் என்னுள்-இருள் தானற வீற்றிருந்தான்--அவன் என்னுடைய ஹ்ருதயத்தில் அஞ்ஞானாதிகள் எல்லாம் போம்படி-தன் குறைவு தீர்ந்தானாய் -பெறாப் பேறு பெற்றானாய்-அவ் வேறுபாடு தோற்ற இரா நின்றான்-இனி எனக்கு வேறு ஓன்று தோற்றுமோ–

—————–

அத்தனை ஆம் இனி என் உயிர் அவன் கையதே -9-5-2– நாலாயி:3826/4-

இராமாவதாரத்தில் மெய்யும்- கிருஷ்ணாவதாரத்தில் பொய்யும் அன்றோ அடியார்கட்கு தஞ்சம் –ஆகையாலே அவன் பொய்யன் ஆகில் என் -மெய்யன் ஆகில் என் –
இருந்தபடியே உகப்போம் இத்தனை அன்றோ நாங்கள்-என்று தொடர்ந்த கார்யத்தில் முதிர நின்றன –அத்தனை ஆம் –இனி என் உயிர் அவன் கையதே –இனி அவ்வளவே அன்றோ –
இவற்றின் ஒருப்பாடு இருந்தபடியால் அவன் நினைவே தலைக் கட்டி விட்டதே அன்றோ -என்கிறாள் –என் உயிர் அவன் கைப்பட்ட பின்பு-என்னைப் பாது காப்பதற்கு உங்கள் கால் பிடிக்க வேண்டாவே –

———

பழன நல் நாரை குழாங்கள்காள் பயின்று என் இனி
இழை நல்ல ஆக்கையும் பையவே புயக்கு அற்றது – நாலாயி:3834/2,3

நீர் நிலங்களிலே வர்த்திப்பதாய் -தொடங்கின கார்யம் முடிக்க வல்ல சாமர்த்தியத்தை யுடைத்தான நாரைக் குழாங்கள்-பயின்று என் இனி-திரண்டு பிரயோஜனம் என் -நான் அவன் கருத்தை பின் செல்ல நினையாத அன்று அன்றோ உங்கள் மந்திரத்துக்கு பிரயோஜனம் உள்ளது -முதலிகள் திரள் திரளாக இருந்து பெருமாளையும் பிராட்டியையும் சேர்க்கைக்கு விரகு பார்த்தால் போலே -இவை திரள் திரளாக இருந்து தன்னையும் அவனையும் பிரிக்கைக்கு விசாரிக்கிறன என்று இருக்கிறாள் -அவன் வேண்டுவரைச் சேர்க்கையும் வேண்டாதாரை முடிக்கையும் திர்யக்குகள் பணி என்று இருக்கும் இறே -ராமாவதார வாசனையால் –

————

யாவர் அணுக பெறுவார் இனி அந்தோ – நாலாயி:3866/4

நான் முடியா நின்றேன் -இனி இப் பேறு பெற இருக்கிறார் யாரோ -நதே மனுஷ்யா -என்கிறபடியே மனுஷ்யர்க்கு கூட்டு அல்லர் அந்தோ –உடைமையான எனக்கு உள்ளது உடையவனுக்கு இன்றிக்கே ஒழி வதே –நதே மனுஷ்யா தேவா தே எ சாரு சுப குண்டலம்-முகம் த்ரஷ்யந்தி ராமஸ்ய வர்ஷே பஞ்ச தசே புன -அயோத்யா-64-69- தசரதன் புலம்பல் –
மனிதர்களுக்கு கூட்டு அல்லர் –-இனி -என்ற சொல்-நான் முடிந்தேன் என்பதனைக் காட்டுகிறது –

—————-

இகலிடத்து அசுரர்கள் கூற்றம் வாரான் இனி இருந்து என் உயிர் காக்கும் ஆறு என் – நாலாயி:3870/4

வரையாதே ரக்ஷிக்குமவனாய் -ப்ராப்தனுமாய் -விரோதி நிரசன ஸ்வபாவனுமானவன் -வாராது இருக்க -ஸ்வ ரக்ஷணத்தில் பிராப்தி இல்லாத எனக்கு ஆறி இருக்கப் போமோ —இனி இருந்து –நமாம்சம் ராகவோ புங்க்தே நசாபி மது சேவதே வன்யம் ஸூ விஹிதம் நித்யம் பக்தமச் நாதி பஞ்சமம் -என்கிறபடியே அத்தலையிலே ஆற்றாமையும் –வாலி மாட்டான் படை கூடிற்று -என்றால் போலே ரக்ஷணத்தில் உத்யோகத்தையும் -சிலர் வந்து சொல்லக் கெட்டு தான் ஆறி இருக்கிறேனோ – இனி இருந்து-அவனுடைய சரக்கு என்று ஆந்தனையும் கை நோக்கிக் கொண்டு இருந்தேன் -இவற்றின் சந்நிதியில் -அவன் வாராது ஒழிந்த பின்பு முடியும் அத்தனை போக்கி இருக்க க்ஷமை அல்லேன்-என்னுயிர் காக்குமாறு என்–பிறர் உயிராகில் காக்கலாம் இ றே -சம்ச்லேஷ அர்த்தமாக பாரித்து கொண்டு இருக்குமது ஒழிய பிராணனை நோக்கிக் கொண்டு இருக்கப் போமோ –இனி இருந்து என் உயிர் காக்குமாறு என் – வரைந்து நோக்குவான் ஒருவனாய் நான் ஆறி இருக்கேனோ-
வரும் இடத்தில் தடை உண்டு என்று ஆறி இருக்கிறேனோ-என்னைப் பாது காத்து கொள்வதில் எனக்கு சம்பந்தம் உண்டாய்த்தான் ஆறி இருக்கிறேனோ

—————

இனி இருந்து என் உயிர் காக்கும் ஆறு என் இணை முலை நமுக நுண் இடை நுடங்க – 9-9-3-நாலாயி:3871

இனி இருந்து என் உயிர் காக்குமாறு என்-எனக்கு தாரகமான அழகு பாதகமானால் எனக்கு பிராணனை நோக்க விரகு உண்டோ-என்னது என்று அபிமானித்த -உடம்பு பகை ஆயிற்று –என்னது -என்று அபிமானித்த அழகு பகை ஆயிற்று –இனி இருந்து என்னுடைய உயிரை பாதுகாப்பாது என்ற-ஒரு பொருள் உண்டோ –

—————–

எவன் இனி புகும் இடம் எவன் செய்கேனோ ஆருக்கு என் சொல்லுகேன் அன்னைமீர்காள் – –9-9-6-நாலாயி:3874/4

சர்வ சாதாரணமான உடம்பை இழந்தால் இனி எங்கே போய் தரிப்பது –அவன் உடம்பு கிட்டிற்று இல்லை என்னா ஹிதம் சொல்லுகிற உங்கள் உடம்பைப் பற்றித் தரிக்கவோ -ஆனாள் லோக யாத்ரையைப் பற்றி தரித்தாலோ என்ன
எவன் செய்கேனோ-அவ் அளவில் தரிக்கலாம் விஷயம் அன்றே -தோழிமார் உடன் வ்ருத்த கீர்த்தனம் பண்ணி தரித்தாலோ என்ன –
ஆருக்கு-வடுகருக்கு தமிழர் வார்த்தை போலே சொல்லும் வார்த்தைக்கு அதிகாரிகள் யார் -வ்ருத்த கீர்த்தனம் பண்ணும் தோழிமார் எனக்கு முன்னே அழிந்தார்கள்-

————-

அது மணந்து அகன்ற நம் கண்ணன் கள்வம் கண்ணனில் கொடிது இனி அதனில் உம்பர் -9-9-8- நாலாயி:3876/2

கலக்கிற போது நமக்கு ஸ்வம் என்னும் படி இருந்த கிருஷ்ணனுடைய தற்காலத்து பரிமாற்றம் -அவன் தன்னில் காட்டிலும் பாதகமாகா நின்றது -கலக்கிற போது தாழ்வுகள் தோற்ற பரிமாறின பரிமாற்றத்தில் காட்டிலும் அவன் தானே நல்லன் என்கை –
இனியதனிலும்பர்-பின்னையும் அதுக்கு மேலே மதுவையும் மணத்தையும் உடைத்தான-மல்லிகையாலே செறியத் தொடுத்த மாலை-மந்தம் செறிவு —-அழகிய பசும் சாந்து-இவையும் நலியா நின்றன –

———————

ஏதம் சாரா எனக்கேல் இனி என் குறை – -9-10-9-நாலாயி:3888/2

உத்தராகமானது சேஷியாது -புகுதருவான் நின்ற வினைகளும் -உத்தராகம் -அடைய மாட்டா
தூயோமாய் வந்து நாம் தூ மலர் தூவித் தொழுது வாயினால் பாடி மனத்தினால் சிந்திக்க
போய பிழையும் புகுதருவான் நின்றனவும் தீயினில் தூசாகும் -போலே ––அவன் திருவடிகளிலே தலை சாய்க்க என்னுடைய சகல துரிதங்களும் போவதான பின்பு எனக்கு ஒரு குறை உண்டோ –

————-

இல்லை அல்லல் எனக்கேல் இனி என் குறை -9-10-10– நாலாயி:3889/1

சகல துக்கங்களும் போம் -இனி எனக்கு என்ன குறை யுண்டு -பகவத் அனுபவ விரோதி துரிதங்கள் போன பின்பு -எனக்கு அனுபவிக்கைக்கு ஒரு தேச விசேஷம் தேடித் போக வேண்டி இருந்ததோ -என்னால் வருவது போவதான பின்பு அவனால் வருவதற்கு ஒரு குறை யுண்டோ -பக்தியில் இழிய பரிகரம் கர்ம ஞான யோகம் இல்லாமல் -பிரபத்தியில் வியவசாயம் இல்லாமல் -யுக்தி மாத்ரத்தால்-அல்லல் -போம் -போக்கிட்டு என்ன -என்றால் -எனக்கேல் இனி என் குறை –-என்கிறார் –

—————

நன்று நாம் இனி நணுகுதும் நமது இடர் கெடவே – 10-1-3–நாலாயி:3893/4-

இன்று நாம் –நன்று நணுகுதும் –அவன் சர்வ ரக்ஷகனான பின்பு -ரக்ஷக அபேக்ஷை யுடைய நாம் -நன்றாகக் கூடுவோம் -ஸ்ரீ மதுரையை காலயவன ஜராசந்தாதிகள்-கிட்டினால் போல் அன்றியே –ப்ரஹ்மாதிகள் ஷீராப்தியை கிட்டினால் போல் அன்றியே –அநந்ய பிரயோஜனராகக் கிட்டுவோம் –ஆவார் ஆர் துணை -திருவாய் மொழி -5-1-9-என்று-இருக்கிற நம்முடைய துன்பம் கெடும்படியாக-

—————-

மிகமிக இனி உன்னை பிரிவை ஆமால் வீவ நின் பசுநிரை மேய்க்க போக்கே –10-3-2- நாலாயி:3914/4

இவ்வளவிலே நீ செய்ய வேண்டுவது -மேன்மேலும் உன்னை பிரிவானத்தை நாங்கள் யுடையோராம் படியாக உன்னுடைய பசு நிரை மேய்க்கப் போக்குக்களானவை தவிர்வனவாக வேணும்-இனி -முன்புத்தை பிரிவுகளுக்கு ஜீவித்து இருந்தேன் ஆகிலும் இனி ஜீவித்து இருக்க மாட்டேன் –

———

இருள் தரு மா ஞாலத்துள் இனி பிறவி யான் வேண்டேன் – 10-6-1-நாலாயி:3946/3

-நான் அவன் வழியே போகப் பார்த்தேன் -இங்கு உகந்து அருளின நிலங்களும் பாகவத ஸஹவாசமும் உண்டாய் இருக்க அவன் வழியே போக வேண்டுகிறது என் -என்ன -அஞ்ஞான அவஹமான ஸம்ஸாரமாகையாலே-ஞானாதிகனான ப்ரஹ்லாதனையும் எதிரிடப் பண்ணிற்று இறே –இனி–அவன் கருத்தை அறிந்த பின்பு –பிறவி யான் வேண்டேன்–வானுயிர் இன்பம் எய்திலென் மற்றை நரகமே எய்திலென் -என்கிற அது நான் வேண்டேன் -இனி ஈஸ்வர அபிப்ராயத்தாலே இருக்கில் இருக்கும் அத்தனை —

——————–

இனி நான் போகல் ஒட்டேன் ஒன்றும் மாயம் செய்யேல் என்னையே –10-10-1- நாலாயி:3990/4

இனி-உன்னைக் காட்டின மாத்ரம் அன்றியே-பரம பதத்தில் சுவட்டினை அறிவித்த பின்பு-நான் –வழிச் சுவடு அறிந்த நான்-போகல் ஒட்டேன் –தம்முடைய செல்லாமையாலும்-சம்பந்தத்தாலும்-தடுக்கவும் வளைக்கவும் உரியர் ஆனபடி –
அநாஹரோ நிராலோகோ ததஹீனா யதாத்விஜா-சேஷ்யே புரஸ்தாத் சாலாய யாவத்மே ந பிரசிதிதி -அயோத்யா -111-14 ஸ்ரீ பரத ஆழ்வான்-உணவு இல்லாதவனும்-ஒளி இழந்த முகத்தை உடையவனும்- செல்வம் இல்லாத பிராமணன் போலே-எத்துணைக் காலம் என்னிடம் இரங்க இல்லையோ-அத்துணைக் காலம் இலைக் குடிலின் முன்பு படுக்கிறேன்- என்றான் இறே-வரும் போது உன் ஸ்வா தந்த்ர்யத்தால் வரலாம் அத்தனை -அல்லது-போம் போது உன் கார்யம் உன்னதோ – இவர்க்கு இப்படி சொல்லல் ஆகிறது -சர்வஞ்ஞன் அறிய தமக்கு உண்டான விரைவாலேயும்- விரும்பிய அளவில் இவர் கார்யம் செய்யப் பெறாத பிற்பாட்டுக்கு-ப்ரசீநந்து பவந்த மீ ஹ்ரீ ஏஷா ஹி மமதுலா-யத் ஈத்ருசை அஹம் விப்ரை உபச்தேயை உபஸ்தித -ஆரண்ய -10-9-நான் அடையத் தக்கவர்களான இப்படிப் பட்ட அந்தணர்களால்-நான் அடையப் பட்டேன் என்னும் இது எனக்கு-மிகவும் நாணமாய் இருக்கிறது -நீங்கள் என்னுடைய தவறினைப் பொறுத்து அருள வேண்டும் -என்று- நாணம் கொள்ளுபவன் ஆகையாலும் அன்றோ –

———–

மனக்கு ஆராமை மன்னி உண்டிட்டாய் இனி உண்டு ஒழியாய் – -10-10-6-நாலாயி:3995/2

மனத்துக்கு அமையாமையாலே-எக்காலத்தும் அனுபவித்தாய் –இனி உண்டு ஒழியாய்-
நீ தொடங்கின கார்யத்தையும்-நடுவே குறை கிடக்க விடாதே-அங்கீ கரித்து அருளாய் -என்றது-நீ இவ்வளவு புகுர நிறுத்துகைக்கு நான் துணை செய்தது உண்டோ –திருவிருத்தம் தொடங்கி அனுபவித்தாயே –உன் கார்யத்துக்கு உன்னை வேண்டிக் கொள்ள வேண்டுமோ-
இவருடைய அமுதத்துக்கு அனுபவிக்கும் தன்மை உண்டு காணும் –போக்த்ருத்வம் உண்டே -இவ்வாத்மாவையும்-இதனுடைய சரீரத்தையும் விரும்புகை உனக்குச் சேருமோ-
நீ உகந்தாருக்குச் சேருமோ –

—————

நீல கடல் கடைந்தாய் உன்னை பெற்று இனி போக்குவனோ – -10-10-7-நாலாயி:3996/4

ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டியை பெறுகைக்கு செய்த செயலையும்-
பிராட்டியை பெறுகைக்கு செய்த செயலையும்-என்னை பெறுகைக்கு செய்து-
என்னைக் கிட்டப் பெற்ற பின்பு-உன்னைப் போக விடுவேனோ-
நீ செய்த செயலின் பலத்தால் சேர்ந்த நான்-கைப்பட்ட செல்வத்தை விடத் தக்கவனோ-நீ கிருஷி பண்ண -பலத்தில் அந்வயித்த நான் -கைப்பட்ட சம்பத்தை விட ஷமனோ–இப்படி புருஷகார பூர்வகமாய் எனக்கு நல்லையாய் -என்னை ரக்ஷிக்குமவனான உன்னை லபித்து வைத்து கை புகுந்த பின்பு நழுவ விடுவேனோ –

————

பெற்று இனி போக்குவனோ உன்னை என் தனி பேருயிரை – 10-10-8–நாலாயி:3997/1-

சிறிதும் அறிய முடியாதவனான உன்னை-பெற்று வைத்து-இனி விட உபாயம் -இல்லை-என்கிறார்-பெற்று இனிப் போக்குவேனோ உன்னை –ஓர் அச்சு இல்லாக் காசாய் போகிற்றாகில் போகிறது-என்று இருக்கிறேனோ–அன்றிக்கே-உன்னை நீ அறியாயோ -என்னுதல்-மிக மிகத் தாழ்ந்தவனாய் இருந்த எனக்கு-மிகவும் தாரகனான உன்னைப் பெற்று வைத்து-இனி நான் உன்னை விடுவேனோ –அத்யந்த விஸஜாதீயனாய் இருந்து எனக்கு மிகவும் சத்தா தாரகனான உன்னைப் பெற்று வைத்து – இனித் தப்ப விடுவேனோ-ஸமஸ்த கல்யாண குணாத் மகனாய் எனக்கு சத்தா ஹேதுவான உன்னை பெற்று வைத்து நான் விடுவேனோ –சர்வஞ்ஞனாய் ஸ்வதந்திரனாய் இருக்கிறவனை விடுவேனோ என்கிறதுக்கு ஹேது -தன்னை ஒழிய ஜீவிக்க மாட்டாமை தோற்ற இருந்தால் அவன் கால் வாங்க மாட்டான் என்னுமத்தாலே -இத்தலையில் நத்யஜேயம் இருக்கிறபடி –

———–

இன்னும் (5)
இப்போதும் இன்னும் இனி சிறிது நின்றாலும் -பெரிய திருவந்தாதி-87- நாலாயி:2671/1

இக்காலத்திலும் வரும் காலத்திலும் மற்றும் எல்லாக் காலத்திலும்
இது தன்னையே சொல்லு

——–

இடுமே இனிய சுவர்க்கத்தில் இன்னும் நரகில் இட்டு -ஸ்ரீ ராமானுஜ நூற்றந்தாதி-98– நாலாயி:2888/1

தம் திருவடிகளைப் பற்றின பின்பும் நரகத்திலே இட்டு வைத்து தபிப்பிப்பரோ –இடுமே-/ சுடுமே / நடுமே –/ விடுமே -பிரி நிலை ஏவகாரம் -இட மாட்டார் –சுடாது -நட மாட்டார் – விட மாட்டார் -என்றபடி –ஆகையால் நைய வேண்டாமே –கர்ம ஜென்ம சூழல் தப்புவோம்
தாய் போலே அன்றோ ஸ்ரீ ஸ்வாமி –அன்னையாய் அத்தனாய் என்னை ஆண்டிடும் தன்மையான –தனக்கே யாக நம்மை கொள்வார் -ஸ்ரீ சர்வேஸ்வரன் இல்லையே கர்ம அனுகுணமாக செய்வதற்கு –நம் வசம் -ருசிக்கு அனுகுணமாக காட்டிக் கொடுக்காமல் – -ரக்ஷணமும் அவர் ஆதீனம் -என்றவாறு –சரணம் என்றால் -ஆல் -சரம பர்வ நிஷ்டை துர்லபம்-அன்றோ -யுக்தி மாத்திரமே அமையும் -மேவினேன் அவன் பொன்னடி -படர்க்கை –
நேராக கூட செல்ல வேண்டாம் -இருந்த இடத்திலே நாவினால் நவின்றாலே போதுமே-

————–

ஞாலத் தூடே நடந்தும் நின்றும் கிடந்திருந்தும்
சாலப் பலநாள் உகந்தோறு உயிர்கள் காப்பானே!
கோலத் திருமா மகளோடு உன்னைக் கூடாதே
சாலப் பலநாள் அடியேன் இன்னும் தளர்வேனோ?–6-9-3-

அநாதி காலம் இழந்த நான் அநந்த காலம் இழக்கவோ-முறை அறியாத காலம் இழந்தேன் ஆகில் முறை அறிந்த காலமும் இழக்கவோ -ருசி பிறவாத காலம் இழந்தேன் ஆகில் ருசி பிறந்த பின்பும் இழக்கும் அத்தனையோ –இன்னும் தளர்வேனோ –
“ஒரு மிதுநம் எனக்குப் பேறு” என்று அறிந்த பின்பும் தளருமத்தனையோ?
‘நீ ரக்ஷகன்’ என்று அறியாதொழிதல், ‘வேறு எனக்கு ரக்ஷகமுண்டு’ என்றிருத்தல்,
‘லக்ஷ்மிக்கு நாயகனாயுள்ள வஸ்து பிராப்யம்’ என்று அறியாதொழிதல்,
அனுபவமும் எனக்கு -‘எனக்கு நான் உரியேன்’ என்று இருத்தல் செய்தேனோ இழக்கைக்கு;
ருசி பிறந்த பின்பு இழக்கவோ?

—————–

நண்ணிலா வகையே நலிவான் இன்னும் எண்ணுகின்றாய் -–7-1-1- நாலாயி:3561/2

நண்ணிலா வகையே -நான் கிட்டாத படியே -சிலர் நித்ய சித்தர் ஆனால் போலே நான் நித்ய சம்சாரியாம் படி-காதாசித்கமாகக் கிட்டாது ஒழிகை அன்றிக்கே, கிட்டாது ஒழிதலே ஸ்வபாவமாக. என்றது, ‘இனி நண்ணப் புகா நின்றேமோ?’ என்றிருக்கிறார் என்றபடி.-நலிவான் -அவனைக் கிட்டாமைக்கு மேல்பட தமக்கு நலிவு இல்லை என்று இருக்கிறார்-நண்ணாமை என்றும், நலிவு என்றும் இரண்டு இல்லை இவர்க்கு;-திருவடிகளைக் கிட்டாது ஒழிகையே இவ் வாத்துமாவுக்கு நலிவு. -தொழுகையே எழுகை போலே
இந்தக் கொடுமையான வகையே நலிவான். இன்னம் -இந்திரியங்களுக்கு அலைந்து உன்னைத் சரணம் புக்க பின்பும்-‘அகலகில்லேன் இறையும் என்று அலர்மேல் மங்கை உறை மார்பா!உன்னடிக் கீழ் அமர்ந்து புகுந்தேன்’ என்ற பின்பும்.
எண்ணுகின்றாய்-என்னை நித்ய சம்சாரியாக்கி அகற்றும் விரகு எண்ணுகிறான் என்று இருக்கிறார்-‘ஈஸ்வரனுக்கு வேறு வேலை இல்லை என்றிருக்கிறார்.பாண்டவர்கள் காரியத்தை எண்ணினாற்போலே, இங்குக் காரியம் செல்லா நிற்கச் செய்தே, மந்திரமும் செல்லுகிறபடி.‘இவரை நம் பக்கலினின்றும் பிரித்தோமாம் விரகு என்னோ?’ என்று சிந்திக்கிறான் என்றிருக்கிறார்.

————

இன்னும் போவேனே கொலோ என்-கொல் அம்மான் திருவருளே – 10-7-3--நாலாயி:3959/4-

இன்னும் போவேனே கொலோ–எனக்கு இத்திசைக்கு அவ்வருகே ஒரு போக்கிடமுண்டோ-ஒரு திக்குக்கு உட்பட்ட நான் இனி அவ்வருகு போவேனோ–இவன் இப்படி கிடந்தது படுகைக்கு-இனி அவ்வருகு போகையாவது -திருமலையில் சம்பந்தத்தை அறுத்துக் கொள்ளுகை- அன்றோ –இனி எனக்கு ஒரு கந்தவ்ய பூமி யுண்டோ -சர்வேஸ்வரனுடைய பாரிப்புக்கு அவதி என்னோ –அவனை விரும்பி –அவன் உகந்த தேசத்தை விரும்பி –அத்தோடு சேர்ந்த திக்கை விரும்பும் படி சேஷத்வத்தின் நிலையிலே நிறுத்தினவன்-எனக்கு ஒன்றும் செய்திலேனாய் பரகு பரகு என்கிற இதுக்கு அவதி என்னோ -விஷயம் இன்றியே இருக்க பிரமிக்கவும் ஆமாகாதே-

————-

இன்னம் (17)
இன்னம் உகப்பன் நான் என்று சொல்லி எல்லாம் விழுங்கிட்டு போந்து நின்றான் – நாலாயி:208/3
இப்போதும்  அப்படியே -எல்லாம் விழுங்கிட்டு –-இத் திருவோணத்துக்கு என்று சமைத்தவை எல்லாம் ஒன்றும் சேஷியாதபடி விழுங்கி-இன்னம் உகப்பன் நான் என்று சொல்லி –
அதிலும் த்ருப்தி பிரவ்பாமல் -இன்னமும் வேண்டி இருப்பன் நான் என்று சொல்லி –போந்து நின்றான் –அந்ய பரரைப் போலே அங்கு நின்றும் விடப் போந்து நில்லா நின்றான் –

—————–

கொங்கை இன்னம் குவிந்து எழுந்தில கோவிந்தனோடு இவளை -3-7-3– நாலாயி:288/3

முலையோ முழு முற்றும் போந்தில -என்கிறபடியே -முலைகள் ஆனவை
ஆண் முலைக்கும் பெண் முலைக்கும் வாசி தோற்ற முகம் திரண்டு கிளர்ந்தன இல்லை
இவள் தான் யுவதி யானாலும் தாயாருக்கு அவளுடைய சைசவம் இறே தோற்றுவது-

—————

அற்றம் உரைக்கின்றேன் இன்னம் ஆழ் வினைகாள் உமக்கு இங்கு ஓர் – 5-2-6-நாலாயி:448/3

இன்னம் அற்றம் உரைக்கின்றேன் –-இன்னம்-மீண்டும் உங்களுக்கு அறுதி சொல்கிறேன்-அநாதி காலம் ஈஸ்வரனை விட்டு -தரைப் பட்டு போம் படி பண்ணினவர்களே-துர் அவகாஹமான  வினைகளே-போகப் பாருங்கோள்-

————-

எல்லே இளம் கிளியே இன்னம் உறங்குதியோ – நாலாயி:488/1-

இவர்கள் அழைக்கிறது தன் அனுசந்தானத்துக்கு விக்நம் ஆகையாலே பேசாதே கிடக்க –இன்னம் உறங்குதியோ -என்கிறார்கள் – கிருஷ்ண விரஹத்தாலே தளர்ந்து உறக்கம் இன்றிக்கே- உன் கடாஷமே பற்றாசாக நாங்கள் நின்ற பின்பும்-உறங்கும் அத்தனையோ –
கிருஷ்ணானுபவத்துக்கு ஏகாந்தமான காலம் சித்தித்து இருக்க உறங்கக் கடவையோ -என்றுமாம் – உத்தேச்யம் கை புகுந்தாலும் உறங்குவார் உண்டோ -என்ன –நாங்கள் வருவதற்கு முன்பு உறக்கத்தை பொறுத்தோம் ஆகிலும் நாங்கள் வந்தால் உறங்கக் கடவதோ-துவண்ட எங்கள் ஆர்த்த த்வனி கேட்டும் கண் உறங்குவதே உனக்கு-கிருஷ்ண அனுபவத்துக்கு ஏகாந்தம் பெற்றாலும் உறங்கக் கடவதோ-

————–

என்னுக்கு அவளை விட்டு இங்கு வந்தாய் இன்னம் அங்கே நட நம்பி நீயே – -பெருமாள் திருமொழி -6-5-நாலாயி:702/4-

அப்பாவி உன்னை -அறியாதவள் ஆகையாலே மெய் என்று இருக்கிறவள் வெறுக்கும் படி
அவளை விட்டு இங்கு என் செய்ய வந்தாய்-அங்கனே சில யுண்டோ எனக்கு -அநந்ய கதி யன்றோ என்று அவன் சொல்ல-இன்னம் அங்கே நட நம்பி ! நீயே— குறைவாளரைப் போலே சில வார்த்தை சொல்லக் கடவீரோ – நீர் பூர்ணர் அல்லீரோ –-அங்கே நடவீர் –

——————–

இன்னம் என் கையகத்து ஈங்கு ஒரு நாள் வருதியேல் என் சினம் தீர்வன் நானே –  6-8-நாலாயி:705/4-

நீ நியத ஸ்வ பாவன் அல்லாமையாலே என் கையிலேயும் ஒரு நாள் வந்து அகப்படக் கூடும் இறே – அகப்பட்டாயாகில்-என் சினம் தீர்வன் நானே– ஸ்ரீ உஞ்சப் பிள்ளை பாடா நிற்க ஸ்ரீ எம்பார் பார்த்து எழுந்து அருளி இருக்க இவ்விடத்துக்கு அபி நயிக்கிறார்-காலாலே பாய்ந்து தள்ளுவதாகக் காட்ட -அது கைக் கொண்டு அருளி – கெடுவாய் அங்கனே செய்தாள் ஆகில் அவனுக்குப் பொல்லாதோ – அவனுக்கு அது அன்றோ தேட்டம் -அங்கன் அன்று காணும் -என்று கையை இட்டு முகத்தை மறைத்து திரிய வைத்து அருளக் காட்டினார் –

———-

வா போகு வா இன்னம் வந்து ஒருகால் கண்டுபோ மலராள் கூந்தல் –—9-4–- நாலாயி:733/1-

வந்தவாறே இன்னம் போம் போது ஒருக்கால் கண்டு போம் என்னும் –
இப்படி யாகும் இவன் யாத்ரை தான் இருப்பது –

———-

தோற்ற குழி தோற்றுவிப்பாய்-கொல் என்று இன்னம்
ஆற்றங்கரை வாழ் மரம் போல் அஞ்சுகின்றேன் – நாலாயி:2022/2,3-

நீ சொன்னவற்றுக்கு  மறு மாற்றம் சொன்னாயே யாகிலும் பின்னையும் உன்னை வடிம்பிட்டுக் கேட்க வேணும் என்னும் நிர்பந்தம் இல்லாத மனுஷ்யர்கள் உடைய கர்ப்ப ஸ்தானத்திலே என்னுடைய கர்ம அனுகுணமாக சம்சரிப்பிக்கிறாயோ-என்று
சம்சரிக்கைக்கு கர்மம் பண்ணுவான் அவன் இறே –அதுக்கு ஈடாக பிரவர்த்திக்கும் அது  அன்றோ வேண்டுவது ஆனாலும் சரீரத்தோடு இருக்கச் செய்தே அன்றோ உமக்கு ஜ்ஞானம் பிறந்தது  -என்ன-நெடு நாள் தேவோஹம் மனுஷ்யோஹம் -என்று அகன்று போந்ததும் இச் சரீரத்தோடு அன்றோ –இன்னம் கழிந்த காலம் அநாதி-மேல் உள்ள காலம் அநந்தம் ஆன பின்பு ச்ம்சரித்த காலம் போராதோ இது தண்ணியது என்றும் அத்தைக் கழித்துத் தருவாய் நீ என்றும் அறிந்த பின்பும் இந்த நோவு பட வேணுமோ –

ஆனாலும் இத்தைக் கழித்துத் தருவோம் நாம் -என்னும் அறிவைப் பிறப்பித்தோமே -என்ன-ஆற்றங்கரை வாழ் மரம் போல் அஞ்சுகின்றேன் – ஆகில் நீ பிறப்பித்த ஜ்ஞானத்துக்கு பலம் இதுவோ – சைதன்யத்தால் கொள்ளும் கார்யம் பய ஸ்தானம் -என்கை-ஆறு பெருகித்  தன் வேரை அகழ்ந்து   பொகடா நின்றால் பேர நிற்றல் பரிஹரித்துக் கொள்ளுதல் கூப்பிடுதல்
செய்வது அறியாது இறே-பயத்தில் வந்தால் சேதனன் ஆகியும் பரிஹாரத்தில் வந்தால் அசித் சமனாகையும்-ஆயிற்று இவனுக்கு ஸ்வரூபம் –-பயமே இறே இவனுக்கு உள்ளது –
அஹம் பீதோஸ்மி -(ஜிதந்தா ஸ்தோத்ரம் )-நன்றும் அஞ்சுவன் -(திருவாய் )-மாஸூச -என்பான் வேறு ஒருவன் இறே – பரிஹரிக்கை -அஹம் -என்கை இறே
உன்னுடைய அஹம் புத்தியை நினைத்து அஞ்சினாய் ஆகில்
என்னுடைய அஹம் புத்தியை அனுசந்தித்து ஆறி இருக்கப் பாராய் -என்றான் இறே –

———-

தூங்கு ஆர் பிறவி-கண் இன்னம் புக பெய்து – -11-8-3–நாலாயி:2024/1

தூங்கார் பிறவிக்கள் – தூங்குதல் -அசைவும் உறங்குதலும் –-அசைவு மிக்க ஜன்மம் -என்னுதல்-தம பிரசுரமான ஜன்மம் -என்னுதல்-இன்னம் புகப் பெய்து –இதுக்கு முன்பு பட்டது போராதோ –வாங்காய் என்று– மீட்க்கைக்கு தாமும் கூட்டு என்னும் இடத்துக்கு
பாசுரம் இட்டுச் சொல்லுகிறிலர் –சிந்தித்து நான் அதற்கு அஞ்சிப் –-பரிஹாரத்தில் வந்தால் தம்மை அசித் சமராக நினைத்தாரே ஆகிலும் சேதனரான வாசிக்கு பயம் அனுவர்த்திக்கையும் தவிராதே –

———

உரு ஆர் பிறவி-கண் இன்னம் புக பெய்து – -11-8-4–நாலாயி:2025/1

இத் தேஹத்தில் அஹம் புத்தி பண்ணலாம் படி பொருந்திப் போந்த ஜன்மங்களிலே
தேஹத்திலே அஹம் புத்தி பண்ணிப் போருகையாலே-அதுவே விஸ்த்ருதமாய்-ஆத்ம வஸ்து தேய்ந்து போம் இறே-தேஹாத்மா அபிமான ஜனகமாய் இருக்கிற ஜன்மங்களிலே
இன்னமும் என்னுடைய கர்மானுகுணமாக பிரவேசிப்பித்து –

——————–

இன்னம் செல்லீரோ இதுவோ தகவு என்று இசை-மின்களே-ஸ்ரீ திரு விருத்தம் -30– – நாலாயி:2507/4

தூது போந்த உமக்கு தூது வந்த பின்பும் போகீரோ —ந காலஸ் தத்ரவை பிரபு-என்று இருந்தீரோ-அவ் இடம் கால க்ருத பரிணாமம்  உள்ள தேசம் என்று அறிந்து இலீரோ —
பகலும் இரவுமாய் இருக்கும் காணும் அங்கு-அது தன்னிலும் ஒரு பகல் ஆயிரம் ஊழி யாய் அன்றோ செல்லுகிறது-

——

உண்டு கொண்டேன் இன்னம் உற்றன ஓதில் உலப்பு இல்லையே – ஸ்ரீ ராமானுஜ நூற்றந்தாதி -84-நாலாயி:2874/4

இவ்வளவும் சொல்லிப் போந்த இவை அன்றிக்கே இன்னமும் அவர் தம்மாலே நான் பெற்ற பேற்றை சொல்லப் புக்கால் முடிவு இல்லை –நான் பெற்றவற்றுக்கு ஒரு தொகை இல்லாமையாலே கணக்கிட்டு சொல்ல மாட்டிற்று இலேன் என்கிறார் –இனி மேலும் நான் பெற்றவைகளை சொல்லிக் கொண்டே போனால் ஒரு முடிவே இல்லை -என்கிறார் –உலப்பு -முடிவு -எல்லை-

——————–

கான் ஆர் ஏனமுமாய் கற்கி ஆம் இன்னம் கார்_வண்ணனே –-5-1-10– நாலாயி:3350/4

மேல் வரும் விரோதத்தைப் போக்குகைக்கும் இன்னம் கற்கியாக இருந்தான் என்றது,
என் காரியம் சமைந்த பின்பும் “சம்சாரத்தில் நின்றும் கால் வாங்குந்தனையும் இவர்க்கு என் வருகிறதோ?” என்று கொண்ட குதை–எடுத்துக் கொண்ட உத்யோகம் – மாறுகின்றிலன் என்றபடி.-நான் தப்புகைக்குப் பிறந்த பிறவிகளைப் போலவே போரும் அவன்
என்னைக் காப்பாற்றுவதற்காகப் பிறந்த பிறவிகளும்.-நான் கர்மத்தாலே பிறந்த பிறவிகள் அடையத் தானும் அநுக்கிரஹத்தாலே பிறந்தான்.-நீர் கொண்ட மேகம் போலே இருக்கின்றானத்தனை. மழை பெய்தானாய் இருக்கின்றிலன்.-எப்போதும் மழை பெய்யக் காத்து இருக்கும் மேகம்

—————

திருக்குடந்தை ஊராய் உனக்கு ஆள் பட்டும் அடியேன் இன்னம் உழல்வேனோ – 5-8-10-நாலாயி:3427/4

என்னை அடிமை கொள்ளுகைக்குத் திருக்குடந்தையிலே வந்து அண்மையில் இருப்பவனே! என்றது,-நான் கிட்டாத அம்சத்துக்கு நீ கிட்ட வந்து கிடக்கிறவனே! என்றபடி.
நீ இருக்கிற பரமபதத்தே நான் கிட்டவேண்டும்படியாயிருக்க, நான் இருக்கிற இடத்திலே நீ கிட்ட வந்து கிடக்கிறவனே! என்றபடி-ஒரு நத்தம் இல்லாதான் ஒருவனையோ நான் பற்றிற்று. இதனால், பரத்துவம் வியூகம் விபவம் என்னுமிவற்றைக்காட்டிலும்
இதற்கு உண்டான வேறுபாட்டினைத் தெரிவிக்கிறார்.
உனக்கு ஆட்பட்டும் – சம்சாரிகளை அநுபவிப்பிக்க வந்து கிடக்கிற உனக்கு ஆட்பட்டும்.
அடியேன் –யாருடைய வஸ்து இங்ஙனே அலமந்து திரிகிறது.
இன்னம் உழல்வேனோ-என்னுடைய முயற்சிகள் எல்லாவற்றையும் உன் திருவடிகளிலே பொகட்டு, நீ செய்து தலைக்கட்டக் கடவையாக நினைத்திருக்கிற நான், இன்னம் எத்தனை திருப்பதிகள் புக்குத் தட்டித் திரியக்கடவேன் என்கிறார்.-

————-

கிறிசெய்து என்னை புறத்திட்டு இன்னம் கெடுப்பாயோ – நாலாயி:3546/3

நீ இப்போது உதவாமையாலே, முன்பு செய்தவை யெல்லாம் விரகு அடித்தாய் என்று தோற்றா நின்றது காண்?விரகு அடித்தாய் -வீண் -கிறி செய்து -சம்சாரத்தில் பொருந்தாமல் நீயும் கிடைக்காமல் துடிக்கும் படி செய்தாய் –பிராட்டியை அசோக வனத்திலே வைத்தாற் போலே,பகவத் குணங்கள் நடையாடாதே ஐம்புல இன்பங்கள் நடையாடுகிற சம்சாரத்திலே பொகட்டு இன்னம் கெடுப்பாயோ – முன்பு இழந்தது போராதோ?
“சம்சாரம் தியாஜ்யம்” என்றும், “பகவத் குணங்கள் நன்று” என்றும் அறிந்த பின்பும் கெடுப்பாயோ?-கிறி செய்து என்னைப் புறத்திட்டு இன்னம் கெடுப்பாயே? என்று ஒன்று உண்டோ என்கிறார். என்னை இங்கே வைத்த போதே, குழியைக் கல்லி மண்ணை இட்டு அமுக்கப் பார்த்தாயன்றோ என்கிறார்.

—————-

கூவி கொள்ளும் காலம் இன்னம் குறுகாதோ -6-9-9– நாலாயி:3547/4

அந்நிய பர உக்தியில் -வேறு ஒன்றைக் குறிக்கும் வாக்கியத்திலே வைத்துப் பேற்றினை அறுதியிடுகிறார்.கால அவதி -கேட்க்கும் பிரகரணத்தில் பிராப்ய நிஷ்கரஷம் பண்ணுகிறார் –‘தாவி வையம் கொண்ட தடம் தாமரை’ என்றதனால், நினைத்தது தலைக் கட்ட வல்லன்
என்னும் சத்தி யோகம் கூறியபடி.-பூமிப் பரப்பு அடங்கலும் வருத்தம் இன்றி அளந்து கொண்டபடி.-இனிமை அளவிறந்த திருவடிகளாதலின் ‘தடம் தாமரை’ என்கிறது.
இதனால் பிராப்யம் சொல்லுகிறது.-‘கூவிக் கொள்ளும் காலம்’ என்கையாலே பிராபகத்தின் தன்மை சொல்லுகிறது.

இன்னம் குறுகாதோ’ என்கையாலே, ருசியின் தன்மை சொல்லுகிறது.-இதர விஷயங்களின் காட்சி முடியும்படியாய்,உன் திருவடிகளின் இனிமை அறிந்து விட மாட்டாத அளவு பிறந்து பின்பு – இன்னம் தாழ்க்குமத்தனையோ?பிள்ளானுடைய அந்திம தசையில் நோவு அறிய நஞ்சீயர் புக்கு இருக்க,-கூவிக் கொள்ளும் காலம் இன்னம் குறுகாதோ?’ என்று பல கால் சொல்ல,-இதனைக் கேட்டுச் சீயர் அழ,-‘சீயரே! நீர் கிடந்து அழுகிறது என்?
அங்குப் போய்ப் பெறப் புகுகிற பேறு இதிலும் தண்ணிது என்று தோற்றி இருந்ததோ?’ என்று பணித்தான்.

————-

உற்றேன் உகந்து பணி செய்ய உன பாதம்
பெற்றேன் ஈதே இன்னம் வேண்டுவது எந்தாய்
கற்றார் மறை வாணர்கள் வாழ் திருப் பேராற்கு
அற்றார் அடியார் தமக்கு அல்லால் நில்லாவே–10-8-10-நாலாயி:3977

இது தானே மாறி மாறி உயிர் உள்ள அளவும் செல்லுகையே அன்றோ வேண்டுவது-
மீண்டு வருகை இன்றி ஒழிகை யாவது -மீளாது ஒழிகை-சம்பந்தம் இல்லாததாக இருக்கிறதோ என்னில்-
எந்தாய் – இவ் வநுபவம் ஆத்மாவோடு கூடியது என்கிறது –ஸ்வரூப பிராப்தம் –
இத்தலைக்கு அடிமையும்-தேவர்க்கு ஏவும் தனமையை உடைய தலைமைத் தன்மையும் அன்றோ ஸ்வரூபம்- இவர் விரும்பிய போது அவனும் செய்கிறோம் என்ன-ப்ரீதராய் அருளிச் செய்கிறார் –

--------------------------------------------------------------------

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ ஆழ்வார்கள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

காத்யாயனி மஹாமாயே மஹாயோகி³ன்யதீ⁴ஶ்வரி .
நந்த³கோ³பஸுதம்ʼ தே³வி பதிம்ʼ மே குரு தே நம꞉ .
இதி மந்த்ரம்ʼ ஜபந்த்யஸ்தா꞉ பூஜாம்ʼ சக்ரு꞉ கமாரிகா꞉ .. 4..

ஏவம்ʼ மாஸம்ʼ வ்ரதம்ʼ சேரு꞉ குமார்ய꞉ க்ருʼஷ்ணசேதஸ꞉ .
ப⁴த்³ரகாலீம்ʼ ஸமானர்சுர்பூ⁴யான்னந்த³ஸுத꞉ பதி꞉ .. 5..

உஷஸ்யுத்தா²ய கோ³த்ரை꞉ ஸ்வைரன்யோன்யாப³த்³த⁴பா³ஹவ꞉ .
க்ருʼஷ்ணமுச்சைர்ஜகு³ர்யாந்த்ய꞉ காலிந்த்³யாம்ʼ ஸ்னாதுமன்வஹம் .. 6..

நத்³யாம்ʼ கதா³சிதா³க³த்ய தீரே நிக்ஷிப்ய பூர்வவத் .
வாஸாம்ʼஸி க்ருʼஷ்ணம்ʼ கா³யந்த்யோ விஜஹ்ரு꞉ ஸலிலே முதா³ .. 7..

ப⁴க³வாம்ʼஸ்தத³பி⁴ப்ரேத்ய க்ருʼஷ்ணோ யோகே³ஶ்வரேஶ்வர꞉ .
வயஸ்யைராவ்ருʼதஸ்தத்ர க³தஸ்தத்கர்மஸித்³த⁴யே .. 8..

ஸ்ரீ மத் பாகவதம் -10-22-காத்யாயினீ விரதம் பற்றிச் சொல்லும்

ஸ்ரீ சுகர் , பரீக்ஷித்துக்கு மேலும் சொல்கிறார்.
கிருஷ்ணா….கோபிகைகள் காத்யாயினி வ்ரதம் அனுஷ்டித்ததையும்,
யமுனையில் வஸ்த்ரமில்லாமல் குளித்ததால்,தேவதைகளுக்குச் செய்த அபசாரம் என்று,
நீ, அவர்களுக்கு உணர்த்தி, அந்தப் பாபம் போக, உன்னை வந்து வணங்கி
வஸ்த்ரங்களைப் பெற்றுக்கொள்ளச் சொன்னதையும் விவரிக்கிறார்.

ஹேமந்த ருதுவான மார்கழி மாதம் முதல்வாரத்தில்,
கோபிகைகளான கன்னிகைகள் —–உன்னைப் பதியாக அடைவதற்காக,
காத்யாயினி வ்ரதம் அநுஷ்டித்தார்கள்.
மார்கழி மாசத்தில், விடியற்காலையில் எழுந்து, யமுனையில் நீராடி,
அங்கு களிமண்ணால் காத்யாயினி உருவத்தைச் செய்து, சந்தன, குங்கும
த்ரவ்யங்களை இட்டு, ஆபரணங்களால் அலங்கரித்து,
கந்த புஷ்பங்களைச் சாற்றி, அக்ஷதை, தூப தீபங்களைச் சமர்ப்பித்து,
தேங்காய், பால் போன்றவைகளால் பிரசாதம் செய்து,
அதை -நைவேத்யம் செய்து, அர்ச்சித்து,
“ஹே….காத்யாயினி……மஹாமாயே….ஈஸ்வரி….
நந்தகோப குமாரனான ஸ்ரீ கிருஷ்ணனை, எங்களுக்குப் பதியாக அளிப்பாய் ..
உனக்குப் பல நமஸ்காரங்கள்…..” என்று சொல்லி,
பகல் ஒருவேளை மட்டில் ஸாத்விக ஆகாரமான
அக்னியில் சமர்ப்பிக்கப்படும் “சாரு ” போன்ற கஞ்சிப் பாயசத்தை அருந்தி,
இப்படியே பத்ரகாளியையும் பூஜித்து, தினந்தோறும் இப்படிப் பூஜை செய்து,

மாதக் கடைசியில், ——-மார்கழி நோன்பு எனச் சொல்லப்படும்
இதன் முடிவில், வ்ரதம் முடியும் நாளில், விடியற்காலையில்,
உன்னை ஸ்மரித்துக் கொண்டும், உன் கீதங்களைப் பாடிக் கொண்டும்,
தங்களுடைய வஸ்த்ரங்களை யெல்லாம் யமுனைக் கரையில் வைத்து விட்டு,
யமுனை நதியில் இறங்கி ,கடுமையான குளிரில் தீர்த்தமாடினார்கள்.

இதை அறிந்த நீ, அவர்களுக்கு அநுக்ரஹம் செய்யத் தீர்மானித்தாய்

ஹே மந்தே ப்ரதமே மாசி நந்த வ்ரஜ குமாரிகா சேருர் ஹவிஷ்யம் புர்ஜானா காத்யாயனி யர்ச்சன விரதம்

ஹேமந்தருவின் முதல் மாதத்தில் நந்தனுடைய ஆயர்பாடியில் உள்ள கன்னிகைகள் ஹவிஸ்ஸை
உணவாகக் கொண்டு காத்யாயினியைப் பூஜிக்கும் விரதத்தை அனுஷ்ட்டித்தார்கள்

ஆப் லுத் யாம்ப ஸி காளிந்த்யா ஜலாந்தே சோதயேருணே க்ருத்வா ப்ரதி க்ருதம் தேவீம் ஆனர்ச ந்ருப ஸை கதிம்

அருணோதயத்தில் யமுனை நதியில் நீராடி நீரின் கிட்டே மணலினால் தேவியின் உருவத்தைச் சமைத்து அர்ச்சித்தார்கள்

கந்தர் மால்யை ஸூரபி பிர் பலி பிர் தூப தீபகை உச்சா வசைது சோபஹார ப்ரவாள பல தண்டு லை

மணமுள்ள புஷ்ப சந்தனங்களால் அர்ச்சித்தும் தூப தீபங்கள் காட்டியும் பலிகள் உபகாரங்களாய்
சிவந்த பழங்களும் ரிஷிகளும் கொடுத்தார்கள்

காத்யாயனி மஹா மாயா மஹா யோகின் யதீஸ்வரி நந்த கோப ஸூதம் தேவி பதம் மே குருதே நம

அவர்கள் செய்த ஸ்தோத்ரம் -மஹா மாயையான ஸ்வரூபமாயும் மஹா யோகினியாயும்
எல்லாவற்றுக்கும் மேலான காத்யாயினி தேவியே உனக்கு நமஸ்காரங்கள் -நந்தகோபன் குமரனை எனக்குப் பதியாகச் செய்து அருள்

இதி மந்த்ரம் ஜபந்த்யஸ்தா பூஜாம் சக்ரு குமாரிகா ஏவம் மாஸம் வ்ரதம் சேரு குமார்ய க்ருஷ்ண சேதஸ

இந்த மந்த்ரத்தை ஜெபிப்பவர்களாய் கன்னிகைகள் பூஜை செய்தார்கள் –
இவ்விதம் கிருஷனையே மனதில் உடையவர்களாக பூஜை செய்தார்கள்
ஒரு மாதம் விரதம் அனுஷ்ட்டித்தார்கள்

பத்ர காளீம் ஸமானர்சு பூயான் நந்த ஸூத ப்பகு யுஷஸ் யுத்தாய கோத்ரை ஸ்வைரஸ் யோன்யா பத்த பாஹவஸ்

நந்தகோப குமரன் பதியாக வேண்டும் என்று பத்ரகாளியை ஆராதித்தார்கள்-

தினம் தோறும் யமுனையில் நீராடப் போகும் பொழுது கிருஷ்ண நாமத்தை உரத்த குரலில் பாடிக் கொண்டும்
ஒருவரை ஒருவர் கை கோர்த்துக் கொண்டும் சென்றார்கள் –

கதி -அயன -என்ற இரண்டு பதங்களால் மோக்ஷ மார்க்கங்கள் எவை என்று விசாரிக்கும் கத்யயனர் ரிஷி குலம்

தவத்தைந் நீராடல் என்று நீராட்டம் தபஸ்ஸாகவே பரிபாடல் சொல்லும்
தாய் அருகா நின்று தவத்தைந் நீராடல்
அம்பா வாடலின் ஆய் தொடிக் கன்னியர்

பாவை-காத்யாயினி நோன்பு அழகிய பெண்களால் –பாவை என்பது கொல்லிப் பாவை என்னும் பெண் தெய்வமாக இருக்கலாம்.- விக்ரஹம் வடிவில் வைத்து நோன்பு -கோபிகளின் நோன்பு கண் மணி போல் காப்பான் -இஞ்சி – திருவே பாவையாகி நோன்பு -திருப்பாவை -திருப்பு ஆவை

கார்த்யாயினி என்பது நமது கன்னியாகுமரியில் இருக்கும் சிறு பெண்வடிவில் இருக்கும் கன்னித் தெய்வமே!-இதை “கார்த்தியாயினி வித்மஹே கன்னியகுமாரி தீமஹி தந்நோ துர்கிப் ப்ரசோதயாத் ” என்பதே துர்கா காயத்ரி மந்தரம் மூலம் அறியலாம்

தாத்பர்யம் சந்திரிகை -மாதங்களில் நான் மார்கழி-மூன்று காரணங்கள்
1-ஆகம சாஸ்திரம் படி வர்ஷ முதல் மாதம் மார்கழி -அர்ப்பணிக்க -தை பிறந்தார் வழி பிறக்கும் –
2-முதல் வடிவம் கேசவஸ்ய மாதம் -மார்கழி -கார்த்திகை தாமோதரன் மாதம்
3-விரதம் -இறை வழிப்பாட்டுக்கு ஏற்பட்ட காலம் -தேவர்களுடைய ப்ரஹ்ம முஹூர்த்தம்

சொல்லுதல் இசைத்தல் ஓதுதல் அறைத்தால் பொழிதல்
சாற்றுதல்
சொல்லுதல்
விளம்பரப்படுத்தல்
விற்றல்
நிறைத்தல்
அடித்தல்
உணர்த்துதல்
சாற்றுதல் எனில் சொல்லுதல், முழங்குதல் எனப் பொருள். சாத்துதல் எனில் அணிவித்தல் என்பது பொருள்.
பறை = சொல்
பறைதல் = சொல்லுதல்

With yesterday’s Tiruppavai Kalakshepam Sattrumurai our Swamy has delivered Tiruppavai upanyasam 50 times in the last 33 years .

நம் ஸ்வாமி நமக்கே, நாமும், நாங்கள், நாங்களும், நாம் என்று முதல் 5 பாசுரங்களில் உள்ள பலவிதமான ‘நாம்’ என்பதின் அர்த்தங்களையும் (வித்யாசங்களையும்), நமக்கே பறை தருவான், அறை பறை, பறை தருதியாகில், சாலப் பெரும் பறையே, பாடிப் பறை கொண்டு, நீ தாராய் பறை என்பதில் உள்ள பலவிதமான ‘பறை’ சப்தத்திற்கும் அர்த்தங்களை அருளிச்செய்தது மிகவும் ரஸோக்தியாக அமைந்தது.

கறவைகள் பாசுரத்தின் வ்யாக்யான விளக்கமும் அற்புதம். அதில் இறுதியில், பேற்றின் க4நத்துக்கு கீழ் விளைந்ததெல்லாம் அத்வேஷமாத்ரமாயிருக்குமிறே என்று அருளிச்செய்தது மனத்துக்கு மிகவும் க4னமாக அமைந்தது. கோதோபனிஷதாக உள்ள திருப்பாவையையே அத்வேஷமாத்ரம் என்று கூற வேண்டும் என்றால், அந்த பேற்றின் பெருமையை நாம் அறியவே முடியாதோ என்று தோன்றுகின்றது.

நேற்றைய காலக்ஷேபத்தில் வங்கக்கடல் கடைந்ததின் ஸ்வாபதேசம் மிக அருமை. அதிலும் பிராட்டியிலும் ப்ரேம விஷயமான ஆத்மாவை லபித்தவன் என்பதில் நம் ஸ்வாமி உடனே இராமாயணத்திலிருந்து உதாரணம் அருளிச்செய்தது மிகவும் அற்புதம்.

இந்த அற்புதமான திருப்பாவை காலக்ஷேப அனுபவத்தை திரும்பத் திரும்ப நினைத்தால், மறுபடியும் உடனே மார்கழி திங்கள் முதல் நாளாக அமையக்கூடாதோ என்று தோன்றுகின்றது. திருப்பாவை மார்கழியில் அமைந்ததால் தான் எம்பெருமானும் மாதங்களில் மார்கழியாக உள்ளானோ!

மார்கழி திங்களில்
வையத்தில் உள்ள நம் போல்வார்க்கு
உத்தமனாய்
ஆழிமழைக்கண்ணாவான நம் ஸ்வாமி (பகவத் காருண்ய வர்ஷ நிர்வாஹகன்)
நாம் எம்பெருமானை வாயினால் பாடி மனத்தினால் சிந்திக்க வேண்டும் என்பதற்காக ஒவ்வொரு நாளும்,
பிள்ளாய், பேய்ப்பெண், கோதூகலமுடைய பாவாய், மாமான் மகள், நோற்றுச் சுவர்க்கம் புகுகின்ற அம்மனாய், கோவலர் தம் பொற்கொடி, நற்செல்வன் தங்காய், போதரிக்கண்ணினாய் என்று பலவிதமான ஶ்ரோதாக்கள் / பாகவதர்கள் இருக்கும் காலக்ஷேப கூடத்தில் (பாவைக்களம்)
நம்மாழ்வாரை ஒத்த நாவுடையான நம் ஸ்வாமியும்,
இளங்கிளியான இளைய ஸ்வாமியும் இணைந்து
உபகாரக உத்தாரக ஆசார்யனாய் நாயகனாய் நின்று
ஆத்மஸ்வரூபமான ஈஸ்வரமுகவிகாஸமான அம்பரத்தையும், ஸ்வபோக்த்ருத்வபுத்தி நிவ்ருத்தியான தண்ணீரையும், கைங்கர்யமான சோறையும் எவ்வாறு பெருவது எனும் ஜ்ஞான விசேஷத்தை அருளிச்செய்து,
நப்பின்னை பிராட்டியின் புருஷகாரத்தைப் பெற்றுத்தந்து,
ஆற்றப்படைத்தானாகவும் ஆற்றப்படைத்தான் மகனாகவும் நின்று எம்பெருமானிடம் நமக்காக விண்ணப்பம் செய்து,
சிறுச்சிறுதே எம்மேல் விழியாவோ என்பது போல் ஜாயமானம் ஹி புருஷம் யம் பஶ்யேத் மதுஸூதன: ஏன்பதிலிருந்து ஆரம்பித்து ஸ்வபோக்த்ருத்வ புத்தியை தவிர்ப்பிக்கை வரை நம்மை பக்குவப்படுத்தி,
நாம் வந்த காரியத்தை ஆராய்ந்து அருள்வதற்காக,
அடி போற்றி, திறல் போற்றி, புகழ் போற்றி, கழல் போற்றி, குணம் போற்றி, வேல் போற்றி என்று எம்பெருமானை மங்களாசாஶனம் செய்து,
நம் வருத்தமும் தீர்ந்து மகிழ்வதற்காக
ஸாம்யாபத்தி, ஸாயுஜ்ய மோக்ஷத்தைப் தேஹாவஸானே அருள்வதாக உறுதி அளித்து,
குறையொன்றும் இல்லாத நம் ஸ்வாமி
மற்றை நம் காமங்களையும் மாற்றி வழுவிலா அடிமையை அருள்வதாக நமக்கு நிச்சயித்து மார்கழி மாதம் முழுவதும் நீராட்டல் அனுபவத்தை அருளிச்செய்ததற்கு நம் ஸ்வாமிக்கு பல்லாண்டு பாடுவோம். எங்கும் திருவருள் பெற்று இன்புறுவர் என்றும் ப்ரார்த்திப்போம்.

திருப்பாவையில் தோழிகளை எழுப்பும் பாசுரத்தில் முதன்முதலாக பொய்கையாழ்வாரை !! எங்கனே எனில் பிள்ளாய் எழுந்திரு !! என்னும் முகமாக!! இவ்வாழ்வாரும், கிருஷ்ணானுபவத்தில் ஊற்றம் உள்ளவரென்றும், இவள் சூடிக்கொடுத்த வடிவுக்கு , இவ்வாழ்வாரும், வையம் தகளியாய் !! வார்க்கடலே !! நெய்யென்றும்!! மாலுங்கருங்கடலே !!
எந்நோற்றாய்!! என்று எம்பெருமானின் அங்க செளந்தர்யத்தைப் பேசினதாலும் , சூடிக்கொடுத்த வடிவுக்கு நேரென்று ஒப்புமைப்படுத்தியும், கிருஷ்ண ஷேஷ்டிதங்கள், பலவற்றையும் , இவர் பாடினதாலேயும் , “ஒன்றுமதனை உணரேன் நான் !! என்று மெளக்த்யம் தோன்ற , பிள்ளைப் பெண் ” என்ற ஸ்வாபதேசத்தை ஸ்வாமிவிளக்கியது அருமை !!
மேலும் நாயகனாகத் பெருமானின் வைபவத்தையும் தர்சித்ததாலும், மேலும் ஸ்தீரி ஸ்வபாவமாகவே,
பலப் பல பாசுரம் பாடியவராதலால், ‘பேயாழ்வாரைப் பேய்ப்பெண்ணே !!என்று உணரபட்டவரென்றும்,
“கோதுகலமுடையப்பாவாய்” என பூதத்தாழ்வாரையும்!!
நாலாம் பாட்டில் ” திருமழிசைப்பிரானை ” மாமன்மகளுக்கு ஒப்புமைப்படுத்தி ஸ்வாமி ஸாதித்தது அதிஅத்புதம்!!
பார்க்கவ மகரிஷிக்கு புத்தரர், பார்கவி , மகாலஷ்மிக்கு சகோதரர், எனவே மாமான் மகள் , அனைவருக்குமே !! என்பது ரஸமே !!
நோற்றுச்சுவர்க்கம் புகுகின்ற அம்மானாக குலசேகரர் , எங்ஙனே எனில் , இளம் ஆய்ச்சியராய், எல்லிப்பொழுதில் ஏமத்தூடி என , ஸ்தீரி பாவத்தில் , இங்கு எதற்கு வந்தாய்!! அங்கே நட!! எனவும் ,ரங்கயாத்ரை நித்ய அனுபவமாக நடத்தி காட்டியவராகையாலும் என்பதும்,
பெரியாழ்வாரை கோவலர் தம் பொற்கொடியே !! என கிருஷ்ணானுபவத்தையே நித்தமும் கொண்டிருந்தவரென்பதையும்,
தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வாரை நற்செல்வன் தங்காயென, பெரியாழ்வாரின் பிற்பட்டவராய், அவரைப்போன்றே இவரும் மாலாக்காரர் , ஆதலால் என பல்வேறு கோணத்தில் கூறியது, கேட்கும் பாக்யம் என்னே !!
என்னமுதினைக் கண்ட கண்கள் மற்றொன்றினைக் காணாவே !! என ஸ்ரீரஙகநாதனிடத்தில் வியாமோகமே வடிவெடுத்த ” திருப்பாணாழ்வாரை , போதரிக்கண்ணினாய் என அழைப்பது பொருத்தமே !! என பலபடிகளாலும் விளக்கியது அருமை !!
வாய் பேசும் நங்கை “சடகோபன்” எனபதனை , அவரின் கிருஷ்ணா அனுபவ பாடல்களின் கனத்த பிரேமம் காதலை, “நாணும் நிறைவும் எனகிங்கில்லை “எனவும் , பங்கயக்கண்ணனையே!! என்ற பல பாசுரங்களாலும் நாவீறுடையப்பிரான் அவரே !! என்பதை பலபடிகளாலும் விளக்கியதை, நாங்கள் அனுபவித்ததைச் சொல்ல ஸத்தையில்லை!! ஸ்வாமி !!
மென்கிளி என மிழற்றும் , “அவன் பின் கெண்டையொன் கண் மிளிரக்கிளி போல் மிழற்றிநடந்து !! செல்லும் பரகாலனே !! இளங்கிளி !! என்பதனை அனுபவ பூர்வமாக ஸ்வாமி விளக்கிய காலட்ஷேபம் இனிது !! இனிது !!
பாசுரங்கள் ,சேவையில் இவ்வாழ்வாரெல்லாம் நினைவில் தோன்றச் செய்த, பெருமையெல்லாம், ஸ்வாமியையே !! சேரும் !! என்பதில் ஜயமில்

கோதை நாச்சியாரின் திருப்பாவைக் காலட்ஷேபம் , ஸூத்த ஸத்வ தொண்டையாச்சாரியரின் வியாக்யானமும் , வானமாமலை ஜீயர் ஸ்வாமிகளின் ஸ்வாபதேசத்துடனும் , ஸ்வாமி அதி அற்புதமாக விளக்கி வருகிறார் !!
மார்கழி நோன்பு , நீராடல் என்பது பிரம்மத்துடனான அனுபவம் , ஆச்சாரியர்களுக்கு , பிரம்மம் என்பதை விட கிருஷ்ணானுபவம் என்பதே , ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பிரதாயம் என்பதனையும் , பாசுர விளக்கமாக ஸ்வாமியின் காலட்ஷேபத்தில் , வெகுவாக அனுபவித்து வருகிறோம். ஆண்டாள் காலத்துக்கே சென்று , அவளுடனே ஆயர் பெண்களை எழுப்பி , நந்தகோபன் , யசோதை , பலராமன் , நப்பின்னை கண்ணனை எழுப்பி , படுக்கை பேச்சாக இல்லாது , வீர சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்து, நாங்கள் , வந்த காரியம் கேட்டு அருள் புரிவாயாக !! என அன்புடனும் ஆதரத்துடனும் அவனை எழுப்பி , திருக்கண்கள் மலர விழித்து என்பதில், கண்ணனின் திருக்கண்கள் , கிங்கிணிப்போலவும் , தாமரைப்புஷ்பம் போன்ற , சிவந்த திருக்கண்கள் சிறிது சிறிதே மலர , முதலில் ,தேகமே ஆத்மா என்ற முதல் சாபம் நீங்க , தான் ஸ்வதந்திரன் அல்ல என்பதனை உணர , திருக்கண்கள் கொஞ்சம் மலர , நாம் அவனுக்கு அடிமை என்பதே !! ஸ்வரூபம் என்பதனை உணர்த்த ( இவ்விடத்திலும் மனைவி கணவனுக்கு சேவை செய்வது போன்றதும், அதுவே கணவன் செய்வது ப்ரீத்தியாலே என விளக்கியது ரஸம்) பிறகு மற்றப்பேருக்கன்றி கண்ணனுக்கு !! என உணர , மேலும் மலர , தான் ஜ்ஞாதா என்று உணரும் போதும் , தன்னைத் தான் அனுபவிக்கும் கைவல்யமும், ஒழிந்து , அதுக்கும் இசைந்து வர , தன்னை ரட்ஷிக்க தான், என நினைவு அகல ,அதுக்கு இசைந்த பிறகு , மற்ற உபாயங்களை என்ற நினைவகற்றி, அவனே உபாயம் என்ற நினைவின்படி, தன் காரியத்துக்கு தன்னால் என நினைவகற்றி , , பாராதீனமாக, தான் என நினைவொழிந்து, அவனுக்கே பர தந்திரனாய் , பரதாழ்வான் போல் நின்று , சமஸ்த கல்யாண குணங்களை அனுபவித்து ,அந்த அனுபவத்தின் பிரீத்தியாலே !! கைங்கர்யம் செய்ய புகுந்து , அதுவும் தன் ஆனந்தத்திற்கு அல்ல ஈஸ்வர உகப்பிற்கே !! எனும் நிலையிலே !! முழு கண்ணழகையும் சேவிக்க !! ,என்று , ஸ்வாமி விளக்கினது மிக இனிமை !!
நடந்த திருவடிகளுக்கு போற்றி போற்றி !! என பல்லாண்டு பாடினதையும் , மேலும் இன்றைய பாசுரத்தில், தேவகி பிராட்டியை ஒருத்தி எனவும் , யசோதையையும் ஒருத்தி என விளக்கினதைக் கேட்டதுண்டு. ஆனால் ஓர் இரவு என்று , கண்ணனைப் பெற்றுக் கொடுத்ததும் , அவ்விரவே ,அவன் கோகுலத்துக்கு சென்று , மறைத்து வளரவும் , வழி வகுத்தது என அவ்விருட்டுக்கு ஸ்வாமி , பல்லாண்டு கூறி விளக்கியது அத்புதம்!!
மேலும் ஸ்வாப தேசத்தில் குருபரம்பரையின் விவரணம் என்றும் , பத்து ஆயர்பெண்களின் பிரதிசம்பந்தியாக , பத்து ஆழ்வார்கள் , என அவர்களின் பாசுரமடியாகவே உள்ள விவரணத்தை , ஸ்வாமி மடைத் திறந்தாற் போல் பிரவாகித்தது அருமை.
” கை கரவாத மேகம் !!
எதிர் பொங்கி மீதலிப்ப , மாற்றாதே பால் சொரியும் !! வள்ளல் பெரும் பசுக்கள் !! ஆழிப்போல் மின்னி !! வலம்புரிப் போல் , நின்று அதிர்ந்து!! தாழாதே !! சாரங்கம் உதைத்த சர மழைப் போல், இவ்வுலகம் வாழ !! ஆஸ்ரிதர்கள் வாழ !! நாங்களும் மார்கழி நீராட !! ஸ்வாமியின் காலட்சேபம், தொடர்ந்து , அனைவரும் கேட்டு இன்புற !! என , திருமறுமார்பன் !!அருள் புரிவாராக!!🪷🪷🪷🪷🪷🪷🪷🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻⚡⚡

இந்த பாசுரங்கள் ஒவ்வொன்றும் ரஹஸ்ய த்ரயத்தை விளக்க வந்த ஆதாரமாய், ஸ்வருபத்தையும் உபாயத்தையும் புருஷார்த்தத்தையும் கொடுக்க வல்லது. அனன்யார்க சேஷ பூதனான இந்த ஜீவாத்மாவிற்கு வேறு சக்தி ப்ராப்தி இல்லை. ப்ரீதிகாரி த புருஷார்த்தமே என அறிந்து இவையால் ஸ்வஞானம், ப்ராபக ஞானம் ப்ராப்ய ஞானம் என கண்ணனை அடைய படிக்கட்டுக்களாய் மார்கழி நோன்பு நூற்றார்கள். ஸ்வாபதேசமாய் சம்பிரதாய அர்த்தங்கள் சேர்க்கப்பட்டு உள்ளது .இதற்கு விஸஸதமாய் வாக் ஸ்ரீமான் வானமாமலை பொன்னடிகால் ஜீயர், ஸீத்த ஸத்வ தொட்டைய்யா ச்சாரியார் ஆகிய இருவரும் வ்யாக்யானம் அருளியதின் அடியொற்றி வேளுக்குடி ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் ஸ்வாமிகள் அருமையாய் அதன் அர்த்த விசேஷங்களை முன்வைத்தார். திருமந்திரம் த்வயம் சரமஸ்லோகம் சாரார்த்தத்தை உள்ளடக்கி உள்ளது. மந்திர ரத்னமாய் போற்றப்படும் த்வயம் . அவனையே சாக்ஷாத் சித்த புண்ணியமாக கொள்கின்றனர் .அறிவொன்றும் இல்லாத ஆயர் குலத்திற்கு முதல் பாசுரத்திலிருந்து பறை என்ற பேரி வாத்தியததை கண்ணன் கொடுக்க, யதாஸ்ருதக்ராஹியாய் – மேம்போக்கான அர்த்தத்தை கொண்டவனே. தாத்பர்ய ஞானம் இல்லாதவனே. இதை நாங்கள் பிரார்த்தித்து வரவில்லை. புருஷார்த்தமாய் கைங்கர்யத்தை பிரார்த்தித்து வந்தோம். பாகவதர்கள் எப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதை எல்லே இளங்கிளியே பாசுரத்தில் கூறியுள்ளாள். பகவான்
எப்படி நடக்க வேண்டும் என்பதை சிற்றஞ்சிறு காலே பாசுரத்தில் குறிப்பிட்டுள்ளாள்.
29 வது பாசுர விளக்கம் – கண்ணா சிறுகாலே – சிறு விடியல் நேரத்திற்கே வந்து உன்னைப் பணிந்து உன் பொன் தாமரை.-ஸ்பரு ஹீயமான- மதிக்கத்தக்க பாவனமாகவும் பரம் போக்கியமாகவும் உள்ளஉன்திருவடித்தாமரைகளை மங்களாசாசனம்
பண்ணி வாழ்த்தும் பொருளை நீ கேட்டு அருள வேண்டும். பசுக்களை மேய்த்துண்ணும் இடை குலத்தில் பிறந்த உனக்குநாங்கள் அந்தரங்க தொண்டு கைங்கர்யாதை புரிய ப்ரார்த்திக்கிறோம். இந்தக் கொட்டுப் பறையை பெற நாங்கள்
வரவில்லை. காலமுள்ள அளவும்
ஏழேழு பிறவிக்கும் உனக்கே உன் ஒருவனுக்கே நாங்கள் ஆட்செய்வோம். அடிமை செய்யக் கடவோம். எங்களுடைய மற்றைய ஆசைகளையும் ஸ்போக்திருத்வத புத்தியையும்தவிர்த்து அருள வேண்டும்.
வியாக்யானம் – இங்கு ஸத்வம் நிறைந்து காணப்படும் சிற்றஞ்சிறுகாலே என்பதை குறிப்பிட்டு ஆற்றாமையால்( துறை தள்ளி) வந்து எங்கள் வருகையே மிகை – அதிகம் என்று இருக்கும் உன்னை சேவித்து, உன் திருவடி தாமரைக்கே மங்களாசாசனம் பண்ணுகிறோம்.அவன் பறையை கொடுக்க, தாத்பர்ய அர்த்தம் புரியாதவனே எல்லா காலங்களிலும் நாங்கள் லக்ஷ்மணன் ராமனிடம் பிரார்த்தித்து போல் தாஸனின் கைங்கர்யமாய்- போற்றும் பொருள் என்பது கைங்கர்யத்தை பரார்த்தமாய் உன் ஆனந்தத்திற்குபுரிய வந்தோம். நாங்கள் ஆத்ம ஸ்வருபத்திற்கு உகந்ததையே கேட்போம். அதிருஷ்ட பலத்தை நாங்கள் கேட்டதாக இருக்கனும். அவன் கொடுக்க நாங்கள் கொள்வதாய் – போதயந்த பரஸ்பரமாய் இருக்க வேண்டும். த்ருஷ்ட பலத்தை கேட்டதாக சொல்லக்கூடாது என்றாள்.
ஏனைய எங்களுடைய ஆசைகளை தவிர்த்து கைங்கர்ய பேறை கொடுக்க
வேண்டும்.
3௦வது பாசுர விளக்கம் – கப்பல்கள் உடைய திருப்பாற் கடலை தேவர்களுக்காக கடந்த மாதவனை – ஸ்ரிய பதியை சந்திரனை ஒத்த முகமுடைய ஆய்ச்சிகள் வணங்கி பறையாகிய புருஷார்த்தமான உண்மை பொருளை அடைந்தார்கள். ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் தோன்றிய தாமரை மாலையணிந்த பெரியாழ்வாரின் குமாரத்தியான தன்நிலை பாவஸீத்தியில் ஆண்டாள், இதனையே
30 திவ்ய பாசுரங்களாக அருளினாள். இவற்றை தவறாமல் ஒதுபவர்கள் ஈரிரண்டு பெருக்கமான தோள்களைப் பெற்ற செங்கண் திருமால் அருளால் எங்கும் திருவருள் பெற்று இன்பம் அடைவார்கள்.
வ்யாக்யானம் பாற்கடலில் மந்திரத்தை மத்தாக நாட்டி அதாவது க்ருபை என்ற ஸங்கல்பம் என்ற மந்திர பர்வத்திற்கு கடாக்ஷம் என்ற கைகளால் கடைந்து ஆத்மவஸ்துவான ஜீவாத்மாவை லபித்தவன். பகவான் எந்த உள்ளத்தில் உறைகிறாரோ நாம போக்தா என்றும் நினைக்கும் கேசியை ,அந்த புருஷன் எந்த உள்ளத்தில் உறைகிறாரோ அந்த புருஷன்சந்திரன் போல் ஒளியுடன்
ஆஹ்லாத கரமாய் குளிர்ச்சியுடன் காணப்படுகிறார். நாம் அவரிடத்தில் ஞான பக்தி வைராக்ய பூஷித ராய் அவரைத் தவிர வேறு ஒன்றை கேட்காமல் இருக்க வேண்டும். பெரியாழ்வார் சூட்டின மாலை கோதை அந்த கோதை பாடியது தீந்தமிழ் பாமாலை. பூமாலையை சூட்டிக் கொடுத்த சுடர்கொடி. இதை நாம் தலையால் தரித்து இந்த இனிய திவ்ய ப்ரபந்தத்தை ஒரு பாட்டுக் கூட குறையாமல் எப்போதும் அனுசந்தித்து பல்கி பெருக பெருக கூடிய நாலு திருத் தோள்கள் உடையவனான சிவந்த கண்கள் உடைய மலர்ந்ததிருமுகத்தை உடையவனான உபய விபூதிக்கு நாயகனான திருமாலை –
எல்லா சொத்திற்கும் அவன் தேவதை. அவனுக்கு அவள் தேவதை. காலத்திற்கு பிற்பட்ட நாம் எப்போதும் இந்த லோகத்து ஞானம் அந்த லோகத்து அதிர்ஷ்ட விஷய ஞானம் பெற்று கண்ணனை எப்போதும் அனுபவித்துக் கொண்டு இருக்க வேண்டும்.
மேலும், ஒவ்வொரு பாசுரத்திற்கும் உள்ள சாரத்தை ஒவ்வொரு வரி தோறும் சிறப்பித்து அத்புதமாய் ஸ்ரோத்தாக்களுக்கு பகவத் அனுபவத்தை கொடுத்த ஞான திவாகர் ஸ்வாமிகளுக்கு ஜெய ஜெய பல்லாண்டு பல்லாண்டு பல்லாயிரத்தாண்டு என ப்ரார்த்திக்கிறோம். க்ஷ மிக்க பிரார்த்திக்கிறேன்.

“புருஷகார வைபவம்”
பலவகையான நல்விஷயங்களை உள்ளடக்கியது மார்கழி மாதம் என்பதனால் பகவான் “மாதங்களில் நான்மார்கழி”
என்றுரைத்தான். அப்படியான மாதத்தில்
ஸ்ரீ ஆண்டாளருளிய
திருப்பாவையைப் பாடி
அதனுள் சொல்லப்பட்ட
பகவதனுபவமேற்படுவதற்கான விஷயங்களைச் சொல்லவேணுமென்கிற
தாகம் மேலோங்கிட ஸ்வாமி மேற்கொண்ட
இக்காலஷேப வைபவத்தால் அடியேன் கொண்ட அநுபவமானது:
பார்கடலில் பையத்
துயிலும் பரமனடிபாட, குள்ளக்குளிர நீராடி, அக, புற அழுக்குகள்
நீங்கிட அறியாதவற்றைச்
சொல்லும் வேதமும், அதனால் சொல்லப்பட்ட
பகவானின் தன்மையைக் கூறும்வேதாந்தக்கருத்து
களையும் அறிந்ததனால்
ஏற்பட்ட ஜ்ஞாநத்தால் கைக்கொள்ளவேண்டிய
“அர்த்த பஞ்சகம்” மற்றும்
“ரஹஸ்யத்ரய” ஸாரங்கள்
இப்பாசுரங்களிலே மறைப்பொருளாக சொல்லப்பட்டிருப்பதை
மிகவிஸ்தரமாகச் சொல்லி; ஆக, சம்ஸாரயாத்ரையிலிருந்து
சற்றே விலகி பகவதநுபவ
யாத்ரையை மேற்கொள்ள
பகவானின் பொற்தாமரையடி போற்றி,
அது சுவாதீனமாய்க் கிட்ட பிராட்டியைப் புருஷகாரமாகப் பற்றி அவனும், அவளும் இசலி, இசலிப் பரியும் பரிவைக் கொண்டு அவர்களது சேர்த்தியிலே அடிமை செய்வதே முறை என்பதைச்சொல்லி: ஆகையால்
இம்முப்பது பாசுரங்களை நிச்சலும் தப்பாமல் பாடிட “செங்கண்
திருமுகத்துச் செல்வத்திருமாலின் திருவருள் பெறும் இன்பமே
சம்மானம்” என்று ஒரு தாயின் வாத்ஸல்யத்தோடு, கருணைபொங்க, அன்புமேலோங்க தனக்காகவே எனையாட்கொண்ட ஸ்வாமி அருளிப்போந்த
இக்காலஷேபமும் ஒரு
” புருஷகார வைபவமே”!!

பாதகங்கள் தீர்க்கும் பரமனடிபாடும் கோதைத்தமிழின் யதார்த்தத்தை அதியத்புதமாக விளக்கி
அதனுள் சொல்லப்பட்ட
வேத,வேதாந்தக்கருத்துகளையும் அறிந்து கொள்ள வைத்த ஸ்வாமி திருவடிகளிலேயே உழன்று
எற்றைக்கும் ஏழேழ் பிறவிக்கும் உற்றேனாகி,
அன்னவர்க்கே ஆட்செய்யும்
சேவகமும் வேண்டியே பல்லாண்டு
பாடுகிறேன் மகிழ்ந்து!!💐🙌🏻🙏🙏

திரு ஆயர்பாடியில் பஞ்ச லக்ஷ பெண்கள் கிருஷ்ணானுபவத்தை அடைய ஹேமந்த ருதுவில் மார்கழி மாதத்தில் நோன்பு தூற்றார்கள். அதை ஆண்டாள் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் இருந்து கொண்டு அனுகாரம் செய்தாள் அவள் பேச்சு, நடை, முடி அனைத்தும் இடைப்பெண் போல் மாறியது. அந்த ஆண்டாள் அனுக்ரஹித்தது திருப்பாவை 30 பாசுரங்கள். கலியுகத்தில் இருந்து கொண்டு இதை நாம் நித்ய அனுசந்திக்கும் போது ஆண்டாளின் பூரண அனுக்ரஹகம் நமக்கும் கிட்டும். வேதம் அனைத்திற்கும் வித்தாகும் ஐயைய்ந்தும் ஐந்தும் ஆன திருப்பாவையை வைஷ்ணவ த்ரயத்தை எம்பெருமானார் சர்வாதிகாரமாய் அனுசந்திக்க- அதை திவ்ய ப்ரபந்தமாய் யாரும் கற்கலாம் என ஸ்வாமி ராமானுஜர் இதை நியமனம் பண்ணி வைத்தார். அதில் விசேஷித்த 30 பாசுரங்கள் – இந்த பாசுரங்கள் ஒவ்வொன்றும் ரஹஸ்ய த்ரயத்தை விளக்க வந்த ஆதாரமாய், ஸ்வருபத்தையும் உபாயத்தையும் புருஷார்த்தத்தையும் கொடுக்க வல்லது. அனன்யார்க சேஷ பூதனான இந்த ஜீவாத்மாவிற்கு வேறு சக்தி ப்ராப்தி இல்லை. ப்ரீதிகாரி த புருஷார்த்தமே என அறிந்து இவையால் ஸ்வஞானம், ப்ராபக ஞானம் ப்ராப்ய ஞானம் என கண்ணனை அடைய படிக்கட்டுக்களாய் மார்கழி நோன்பு நூற்றார்கள். ஸ்வாபதேசமாய் சம்பிரதாய அர்த்தங்கள் சேர்க்கப்பட்டு உள்ளது .இதற்கு விஸஸதமாய் வாக் ஸ்ரீமான் வானமாமலை பொன்னடிகால் ஜீயர், ஸீத்த ஸத்வ தொட்டைய்யா ச்சாரியார் ஆகிய இருவரும் வ்யாக்யானம் அருளியதின் அடியொற்றி வேளுக்குடி ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் ஸ்வாமிகள் அருமையாய் அதன் அர்த்த விசேஷங்களை முன்வைத்தார். திருமந்திரம் த்வயம் சரமஸ்லோகம் சாரார்த்தத்தை உள்ளடக்கி உள்ளது. மந்திர ரத்னமாய் போற்றப்படும் த்வயம் . அவனையே சாக்ஷாத் சித்த புண்ணியமாக கொள்கின்றனர் .அறிவொன்றும் இல்லாத ஆயர் குலத்திற்கு முதல் பாசுரத்திலிருந்து பறை என்ற பேரி வாத்தியததை கண்ணன் கொடுக்க, யதாஸ்ருதக்ராஹியாய் – மேம்போக்கான அர்த்தத்தை கொண்டவனே. தாத்பர்ய ஞானம் இல்லாதவனே. இதை நாங்கள் பிரார்த்தித்து வரவில்லை. புருஷார்த்தமாய் கைங்கர்யத்தை பிரார்த்தித்து வந்தோம். பாகவதர்கள் எப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதை எல்லே இளங்கிளியே பாசுரத்தில் கூறியுள்ளாள். பகவான்
எப்படி நடக்க வேண்டும் என்பதை சிற்றஞ்சிறு காலே பாசுரத்தில் குறிப்பிட்டுள்ளாள்.
29 வது பாசுர விளக்கம் – கண்ணா சிறுகாலே – சிறு விடியல் நேரத்திற்கே வந்து உன்னைப் பணிந்து உன் பொன் தாமரை.-ஸ்பரு ஹீயமான- மதிக்கத்தக்க பாவனமாகவும் பரம் போக்கியமாகவும் உள்ளஉன்திருவடித்தாமரைகளை மங்களாசாசனம்
பண்ணி வாழ்த்தும் பொருளை நீ கேட்டு அருள வேண்டும். பசுக்களை மேய்த்துண்ணும் இடை குலத்தில் பிறந்த உனக்குநாங்கள் அந்தரங்க தொண்டு கைங்கர்யாதை புரிய ப்ரார்த்திக்கிறோம். இந்தக் கொட்டுப் பறையை பெற நாங்கள்
வரவில்லை. காலமுள்ள அளவும்
ஏழேழு பிறவிக்கும் உனக்கே உன் ஒருவனுக்கே நாங்கள் ஆட்செய்வோம். அடிமை செய்யக் கடவோம். எங்களுடைய மற்றைய ஆசைகளையும் ஸ்போக்திருத்வத புத்தியையும்தவிர்த்து அருள வேண்டும்.
வியாக்யானம் – இங்கு ஸத்வம் நிறைந்து காணப்படும் சிற்றஞ்சிறுகாலே என்பதை குறிப்பிட்டு ஆற்றாமையால்( துறை தள்ளி) வந்து எங்கள் வருகையே மிகை – அதிகம் என்று இருக்கும் உன்னை சேவித்து, உன் திருவடி தாமரைக்கே மங்களாசாசனம் பண்ணுகிறோம்.அவன் பறையை கொடுக்க, தாத்பர்ய அர்த்தம் புரியாதவனே எல்லா காலங்களிலும் நாங்கள் லக்ஷ்மணன் ராமனிடம் பிரார்த்தித்து போல் தாஸனின் கைங்கர்யமாய்- போற்றும் பொருள் என்பது கைங்கர்யத்தை பரார்த்தமாய் உன் ஆனந்தத்திற்குபுரிய வந்தோம். நாங்கள் ஆத்ம ஸ்வருபத்திற்கு உகந்ததையே கேட்போம். அதிருஷ்ட பலத்தை நாங்கள் கேட்டதாக இருக்கனும். அவன் கொடுக்க நாங்கள் கொள்வதாய் – போதயந்த பரஸ்பரமாய் இருக்க வேண்டும். த்ருஷ்ட பலத்தை கேட்டதாக சொல்லக்கூடாது என்றாள்.
ஏனைய எங்களுடைய ஆசைகளை தவிர்த்து கைங்கர்ய பேறை கொடுக்க
வேண்டும்.
3௦வது பாசுர விளக்கம் – கப்பல்கள் உடைய திருப்பாற் கடலை தேவர்களுக்காக கடந்த மாதவனை – ஸ்ரிய பதியை சந்திரனை ஒத்த முகமுடைய ஆய்ச்சிகள் வணங்கி பறையாகிய புருஷார்த்தமான உண்மை பொருளை அடைந்தார்கள். ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் தோன்றிய தாமரை மாலையணிந்த பெரியாழ்வாரின் குமாரத்தியான தன்நிலை பாவஸீத்தியில் ஆண்டாள், இதனையே
30 திவ்ய பாசுரங்களாக அருளினாள். இவற்றை தவறாமல் ஒதுபவர்கள் ஈரிரண்டு பெருக்கமான தோள்களைப் பெற்ற செங்கண் திருமால் அருளால் எங்கும் திருவருள் பெற்று இன்பம் அடைவார்கள்.
வ்யாக்யானம் பாற்கடலில் மந்திரத்தை மத்தாக நாட்டி அதாவது க்ருபை என்ற ஸங்கல்பம் என்ற மந்திர பர்வத்திற்கு கடாக்ஷம் என்ற கைகளால் கடைந்து ஆத்மவஸ்துவான ஜீவாத்மாவை லபித்தவன். பகவான் எந்த உள்ளத்தில் உறைகிறாரோ நாம போக்தா என்றும் நினைக்கும் கேசியை ,அந்த புருஷன் எந்த உள்ளத்தில் உறைகிறாரோ அந்த புருஷன்சந்திரன் போல் ஒளியுடன்
ஆஹ்லாத கரமாய் குளிர்ச்சியுடன் காணப்படுகிறார். நாம் அவரிடத்தில் ஞான பக்தி வைராக்ய பூஷித ராய் அவரைத் தவிர வேறு ஒன்றை கேட்காமல் இருக்க வேண்டும். பெரியாழ்வார் சூட்டின மாலை கோதை அந்த கோதை பாடியது தீந்தமிழ் பாமாலை. பூமாலையை சூட்டிக் கொடுத்த சுடர்கொடி. இதை நாம் தலையால் தரித்து இந்த இனிய திவ்ய ப்ரபந்தத்தை ஒரு பாட்டுக் கூட குறையாமல் எப்போதும் அனுசந்தித்து பல்கி பெருக பெருக கூடிய நாலு திருத் தோள்கள் உடையவனான சிவந்த கண்கள் உடைய மலர்ந்ததிருமுகத்தை உடையவனான உபய விபூதிக்கு நாயகனான திருமாலை –
எல்லா சொத்திற்கும் அவன் தேவதை. அவனுக்கு அவள் தேவதை. காலத்திற்கு பிற்பட்ட நாம் எப்போதும் இந்த லோகத்து ஞானம் அந்த லோகத்து அதிர்ஷ்ட விஷய ஞானம் பெற்று கண்ணனை எப்போதும் அனுபவித்துக் கொண்டு இருக்க வேண்டும்.
மேலும், ஒவ்வொரு பாசுரத்திற்கும் உள்ள சாரத்தை ஒவ்வொரு வரி தோறும் சிறப்பித்து அத்புதமாய் ஸ்ரோத்தாக்களுக்கு பகவத் அனுபவத்தை கொடுத்த ஞான திவாகர் ஸ்வாமிகளுக்கு ஜெய ஜெய பல்லாண்டு பல்லாண்டு பல்லாயிரத்தாண்டு என ப்ரார்த்திக்கிறோம். க்ஷ மிக்க பிரார்த்திக்கிறேன்.

ஒரு பெண் புருஷனைக் கண்டு ஸநேஹிக்கை பள்ளமடையாகையாலே,
ஆழ்வார்களுள் பெண்ணான ஆண்டாள்
அருளிய திருப்பாவையைக்
கொண்டு “மாரகழிசுனையாடலை”யும்,அதன் மூலம் நோற்கப்படும் நோன்பு என்று ஒரு வ்யாஜ்யத்தாலே நம்பெருமாள் பக்கலிலே சென்று, அவனுக்கு சேஷமாயிருக்கிற, அநவரதமும் ஸம்ஸார சாகரத்திலே கிடந்துறங்கும்
ஆத்மாக்களாகிய நாம்
அநர்த்தப்படாதபடி, நம்மை
எழுப்பி பகவதநுபவ ப்ரீதிகாரித கைங்கர்யத்தில் ஈடுபட்டுய்ய, சுனையாடலின் செம்மை, மேன்மை, அருமைகளையும் அதிலே
ஆழ்பொருளாய்ச் சொல்லப்பட்டுள்ள வைஷ்ணவ தர்மத்திலுள்ள
சாஸ்ரார்த்தங்களையும் இரு பெரு மஹநீயர்களின்
ஸ்வாபதேச வ்யாக்யானங்களைக் கொண்டு நமக்கு வேண்டுவனவெல்லாம்
ஆந்தனையும் கைகாட்டி, உள்ளுமாறுய்ய அறிவுத்
தொண்டு புரியும் நம் ஸ்வாமி ஸ்ரீ ஆண்டாளுதித்த திருவாடிப்பூரத்தின் முன்
திருநட்சத்திரமாம் ஆடி மகந்தன்னில் உதித்தமையாலே ஆண்டாளுக்கு முன்னானார் என்று போற்றியாம் வந்தோம் புகழ்ந்து,
வடமொழி, தென்மொழிப் புலமையும்,
சமயநுட்பப் புலமையும், சொற்பொழிவுத் திறமையும் ஒருங்கே வாய்க்கப்பெற்ற நம் ஸ்வாமி எப்பொழுதும்
அத்திருவருள் கொண்டு
நமக்கு சத்விஷயங்களை
அருளவேணுமென *ஆண்டாளின் திருவடிகளை
வழுத்துவோம் மனமே மகிழ்ந்து!!*

சிற்றஞ்சிறுகாலே , கோபிமார்களின் ஸத்வோர்த்தமான காதலுடனும், அதே அனுகாரத்துடனே தோழிகளையும் அழைத்துக்கொண்டு , தானே !! ஸத்கரித்து, நம்மைப்போன்று திருப்பாவை அனுசந்தானம், என்னும் ,தோல்கன்றே , போல்வாரையும் ,
[ ] வந்தார்களே !! என கலங்கி அருள, கண்ணனே !! முற்பட்டு,
[ ]
[ ] அதீத வாத்ஸல்யத்தாலே, நாங்கள் ஒரு வ்யாஜ்யமாய்க் கேட்ட, தோல் பறையை தர முனைந்ததுப் போலன்றி, எங்களுக்கு புருஷார்த்தமான , இவ்வாயர்பாடியிலே பிறந்தது , எங்களுக்காக ,நீயும் !!வந்துதித்த இங்கேயே , உனக்கு கைங்கர்யம் என்பதே பறை ( இவ்விடத்தில் மங்களாசாசனம் என்பது , பல்லாண்டு பாடுவது மட்டுமன்றி, பூத்தொடுத்தல், தளிகை பண்ணுதலும் அவ்வெம்பெருமானுக்கு மங்களம் பாடுதலுக்கு சமம் என்று விளக்கியது , பெரிய புரிதலுடனான அதி அத்புத அனுபவம்) பிற உறவுகளை விட்டே , உன்னையே எல்லாமாகவும் பற்றின எங்களுக்கு , எல்லா உறவுக்கும், பண்ண வேண்டிய கைங்கர்யங்களை எல்லாம் லஷ்மண, குகனைப் போல நாங்களே !! உனக்குச் செய்து, ஸத்தை , பெறுவதே ப்ராதனம் , என ‘உனக்கே ‘ எனும் பதத்தின் மூலமாக, ஆண்டாளின், வேண்டுகோளை ,விளக்கியது சுகானுபவம் !!
[ ] பெரியாழ்வாரைப் போல கைங்கர்யம் , வைகுண்டதைதிலும் தொடர வேண்டுவதை , நினையாதே, கண்ணனின் பார்வை வட்டத்துக்குள்ளேயே, ஏதேனும் கைங்கர்யம், அதுவும் எங்கள் உகப்புக்குக்கன்றி, கண்ணனின் ஆனந்தத்திற்கே !! ஆக வேண்டும் என ஆயர்குடிப் பெண்ணாகவே கோதை !! வேண்டுவது ,” இங்கே இப்பிறப்பே மகிழ்வர்” எனும்படி கருணையுடன் ஞான ஜென்மாக்களாய் ஆக்கி, இந்த இடத்திலே, திருப்பாவை, ஸாதித்துக் கொடுக்கும் சேவிப்பாற்கு , என ஸ்வாமி , விளக்கியதைக் கேட்டதே !! பெரும் புண்யம்!!
[ ] மேலும் வங்ககடலைக் கடைதல் எனும் வ்யாஜத்தாலே !!
வங்கம் ,ஜீவனின் தேகமே எனவும் , அதற்கு சலனமின்றி, தன் சங்கல்பத்தாலே !! கிருபை என்னும் கயிறு கொண்டு, தன் கடாக்ஷ்ம் , எனும் கையாலே !! கடைந்து , பெறுவது , பிராட்டியை விடவும் , பிரேமமான , நம் போன்ற, ஆத்ம வஸ்து ( இங்கு இராம சுக்ரீவ ஸம்வாதம் அருமை ) எனவும் ,

கடல் கடைந்து ,பிராட்டியைப் பெற்றான், என்றே ,கேட்டுகந்த , நமக்கு , அவன் பெறுவது , நம்மையே !! எனவும் அதுவும் அவனுகப்புக்கே, என தெளிவது , நம் ஸ்வாமியின் கருணையடியான , சொல்லுதலின்றி தரிக்காத பகவானின் வ்ருத்தாதந்தத்தை, நம் போலோற்கு, ஆண்டாளின் , ஸ்ரீஸூக்தியாலே !! என்பது , நாம் பெற்ற பெரும் பேறு !! செல்வத்திருமாலாலே !! என
பல்லாண்டு !! பல்லாண்டு!! ஸ்வாமிக்கு !! பாடி மகிழ்ந்து குளிர்வோம் !!🪷🪷🪷🪷🪷🙏🏻🙏🏻

திருப்பாவையில் முப்பது தீர்த்தங்கள் 🕉️

1️⃣ மார்கழித் திங்கள் –
வ்ரஜா நதி – வைகுண்டம்

2️⃣ வையத்து வாழ்வீர்காள் –
சமுத்திர ராஜன் – திருப்பாற்கடல்

3️⃣ ஓங்கி உலகளந்த –
கங்கை – இமயமலை

4️⃣ ஆழி மழைக் கண்ணா –
வருண தேவன்

5️⃣ மாயனை மன்னு –
யமுனா – விருந்தாவனம்

6️⃣ புள்ளும் சிலம்பின காண் –
சரஸ்வதி – மானா, பத்ரிநாத்

7️⃣ கீசுகீசு என்று –
புண்டரீக புஷ்கரணி – மாமல்லபுரம்

8️⃣ கீழ்வானம் –
தக்ஷிண பிநாகினி (தென்பெண்ணை) – திருக்கோவலூர்

9️⃣ தூமணி மாடத்து – தாமிரபரணி – நெல்லை, தூத்துக்குடி

1️⃣0️⃣ நோற்றுச் சுவர்க்கம் –
பாலாறு – காஞ்சிபுரம்

1️⃣1️⃣ கற்றுக் கறவை –
பாரதபுழா – கேரளா

1️⃣2️⃣ கனைத்து இளம் –
வைகை – மதுரை

1️⃣3️⃣ புள்ளின் வாய் –
சந்திர புஷ்கரணி – ஸ்ரீரங்கம்

1️⃣4️⃣ உங்கள் புழக்கடை –
காவிரி – திருவரங்கம்

1️⃣5️⃣ எல்லே ! இளங்கிளியே –
நம்பி ஆறு – திருக்குறுங்குடி

1️⃣6️⃣ நாயகனாய் நின்ற –
ராதா குண்ட் , ஷியாம் குண்ட் – கோவர்தன்

1️⃣7️⃣ அம்பரமே தண்ணீரே –
யசோதா குண்ட் – நந்தகாவ்

1️⃣8️⃣ உந்துமத களிற்றன் –
அனந்த சரஸ் – காஞ்சிபுரம்

1️⃣9️⃣ குத்து விளக்கெரிய –
லலிதா குண்ட் – நிதிவனம், விருந்தாவனம்

2️⃣0️⃣ முப்பத்து மூவர் –
வேணுகூபம் – பண்டீரவனம்

2️⃣1️⃣ ஏற்ற கலங்கள் – இந்திரத்யும்ன சரோவர் – ஜகன்னாத் புரி

2️⃣2️⃣ அங்கண்மா ஞாலத்து –
பத்மதீர்த்தம் – திருவனந்தபுரம்

2️⃣3️⃣ மாரி மலை முழைஞ்சில் –
பாவநாசினி – அஹோபிலம்

2️⃣4️⃣ அன்று இவ்வுலகம் –
சந்திரபாகா – பண்டரிபுரம்

2️⃣5️⃣ ஒருத்தி மகனாய் –
கோமதி – துவாரகா

2️⃣6️⃣ மாலே ! மணிவண்ணா –
சரயு – அயோத்யா

2️⃣7️⃣ கூடாரை வெல்லும் –
ஸ்வாமி புஷ்கரணி – திருமலை திருப்பதி

2️⃣8️⃣ கறவைகள் பின்சென்று –
ஹரித்ரா நதி – மன்னார்குடி

2️⃣9️⃣ சிற்றம் சிறு காலே –
சக்ர தீர்த்தம், நைமிசாரண்யம்

3️⃣0️⃣ வங்கக்கடல் கடைந்த –
திருமுக்குளம் – ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர்.✍🏼🌹

மார்கழி -சரமஸ்லோகார்த்தம் ப்ராப்ய பிரதானம் -ஸ்வரூபம்
வையத்து– த்வயம்–ப்ராப்ய பிராப்தி பரம்-பேற்றுக்கு தவரிக்கவும் வேண்டும் -செய்யும் கிரிசைகள் –திண் என்றும் இருக்கும் திருவடிகளே
ஓங்கி -திருமந்திரம் -பிராப்தி பரம் -பேர் பாடி பொழுது போக்கு -அச்சுவை பெறினேம் வேண்டேன்

ரஹஸ்ய த்ரவ்யம் முதல் மூன்று பாசுரார்த்தம்– -ஆழி மழைக் கண்ணா ததீய சேஷத்வம்-அந்தர்யாமி இதில் அர்ச்சா அடுத்து மன்னு வடமதுரை மைந்தன்

ஆழி மழைக் கண்ணா –11 கட்டளைகள் இடுகிறாள்–11-ழ காரம்

வடமதுரைக்கு மற்ற முக்தி ஷேத்ரங்கள் கைங்கர்யம் -சத்ர சாமரங்கள் பத்னி பாத ஸ்தானங்கள்-ஸப்த புண்ணிய ஷேத்ரங்கள்-முக்தி தரும் மோட்சத் தலங்கள்-7–வடமதுரை–ராஜா -ஸிம்ஹாஸனம்–துவாரகை—அயோத்தி–ராணி ஸ்தானம்–ஹரித்வார்–காசி–உஜ்ஜயினி (அவந்திகா)—காஞ்சி

அங்குஷ்டா கட்டைவிரலையே புருஷ லிங்கம் மற்ற விரல்கள் ஸ்த்ரீ லிங்கம் -அசித் -பத்த முக்த நித்ய -மற்ற விரல்கள் -ஸத்வ ரஜஸ் தமஸ் -விரல்கள் அளவும் ஒரே மாதிரியாக இருக்காவே

திருப்பாவையில் திவ்ய தேசங்கள் >>

1. மார்கழித் திங்கள் – நாராயணனே நமக்கே பறை தருவான் – பரமபதம்.
2. வையத்து – பாற்கடலில் பையத் துயின்ற – க்ஷீராப்தி.
3. ஓங்கி – ஓங்கி உலகளந்த உத்தமன் – திருக்கோவலூர்.
4. ஆழிமழை – பாழியம் தோளுடை பத்மநாபன் – திரு அனந்தபுரம் .
5. மாயனை – வடமதுரை மைந்தன் – மதுரா .
6. புள்ளும் – வெள்ளத்ரவில் அமர்ந்த வித்து – திருவண் வண்டூர்.
7. கீச்சு கீச்சு – கேசவனைப் பாடவும் – திருவாய்ப்பாடி.
8. கீழ்வானம் – தேவாதி தேவனை சென்று நாம் சேவித்தால் – வரதராஜ பெருமாள் கோயில், காஞ்சி.
9. தூமணி மாடம் – குன்றின்மேல் விளக்கு – திருக் கடிகை.
10. நோற்று சுவர்க்கம் – நாற்றத் துழாய்முடி நாராயணன் – திருக்காட்கரை.

11 கற்றுக் கறவை – முகில் வண்ணன் பேர் பாட – காளமேகப் பெருமாள் திருமோகூர்.

12. கனைத்திளம் – தென் இலங்கை கோமானை சேற்ற மனத்துக்கு கினியான்- தில்லை திரு சித்திர கூட்டம்.
13. புள்ளின்வாய் – பள்ளிக் கிடத்தியோ – திருக்குடந்தை.
14. உங்கள் புழக்கடை – நாவுடையாய் – செந்தமிழும் வடுக்கலையும் திகழ்ந்த நாவர் – தேரழுந்தூர்.
15. எல்லே – மாற்றாரை மாற்றழிக்க வல்லான் மாயன் – திருவல்லிக்கேணி.
16. நாயகனாய் – மாயன் மணிவண்ணன் – திருக்குறுங்குடி.
17. அம்பரமே – அம்பரமூடறுத்து ஓங்கி உலகளந்த உம்பர் கோமான் – சீர்காழி.
18. உந்து மத களிறு – பந்தார் விரலி மைத்துனன் – திருநறையூர்.
19. குத்து விளக்கு – மலர்மார்பா – திருவிடவெந்தை.
20. முப்பத்து மூவர் – செற்றார்க்கு வெப்பம் கொடுக்கும் விமலன் – திருப்பாடகம்.
21. ஏற்ற கலங்கள் – ஊற்றமுடையாய் பெரியாய் – பெரும்புறக் கடல் – திருக்கண்ண மங்கை.
22. அங்கண்மா ஞாலம் – அரசர் அபிமான பங்கமாய் வந்து தலைப்பெய்து – திருமாலிருஞ் சோலை.
23. மாரி மலை முழஞ்சில் – பூவை பூ வண்ணா – திருவரங்கம்.
24. அன்றிவ் உலகம் – குன்று குடையாய் – கோவர்த்தனம்.
25. ஒருத்தி – கஞ்சன் வயிற்றில் நெருப்பென்ன நின்ற நெடுமால் – திருக்கண்ணபுரம்.
26. மாலே மணிவண்ணா – ஆலின் இலையாய் – பூரி ஜெகன்நாதர்.

27 கூடாரை வெல்லும் – சீர் கோவிந்தா – (திருவேங்கடம்).

28 கற்றுக் கறவை – குறை ஒன்றுமில்லாத கோவிந்தா – (விருந்தாவனம்)

29 சிற்றம் சிறுகாலை – பறை கொள்வான் கோவிந்தா – (துவாரகை.)

39 வங்கக் கடல் – அணிபுதுவை – (ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர்).

(P B அண்ணங்கராச்சாரியார் ஸ்வாமி தொகுத்ததில் எடுத்தது)

ஐந்தாம் பட்டு ஆளவந்தார் -யமுனைத் துறைவன்
செல்வ சிறுமியர் -கிருஷ்ண த்ருஷ்ணா தத்வம் –
செய்யும் கிரிசைகள் -நாதமுனி பெரிய யோகி-
அடுத்து -உய்யக்கொண்டாரும்–உய்யுமாறு எண்ணி– -நாடு எல்லாம் பிணம் கிடைக்க மணம் புரிவார் உண்டோ
அடுத்து -மணக்கால் நம்பியும்–சேறு உகள –சார்ங்கம் உதைத்த -ராம மிஸ்ரர் –

நாராயணனே மாயன் -துயின்ற பரமனும் மாயன் -உத்தமனும் மாயன் -பத்ம நாபனும் மாயன்-ஊழி முதல்வன் -வியஷ்ட்டி ஸ்ருஷ்ட்டி பத்ம நாபன் சமஷ்டி ஸ்ருஷ்ட்டி -இரண்டுமே மாயன் -தாமோதரனும் மாயன்

“தூயோமாய்”
ஒரு விளக்கு எப்படி
தனக்கும் பிறர்க்குமாக இருக்குமோ,அதேபோல
ஆண்டாள் அருளிய 30 பாசுரங்களைக் கொண்ட
” திருப்பாவை” யின் மூலம்,
பகவானை அடையும் வழியை அறியாதவர்க்கு,
ஒரு ஒளிவிளக்காக இருந்து கண்ணனை அடைய வேணும் எனும்
ருசி/ ஆசையுடையோர்க்கு பகவத்கைங்கர்ய வழியை ஒரு நோன்பைக் காரணமாகக் கொண்டு அனைவர்க்குமாக காட்டி அருளியத்தை: ஒரு ப்ரபந்நனுக்கு அநவரதம் அநுசந்தேயமான இத்திவ்யப் பாமாலை, ஆக்ஞையில் வாராது;
ஆசைப்படவேண்டும; எனவே, வாருங்கோள்
என்றழைத்து இதனுள் பொதிந்திருக்கும் ஆழ்ந்த கருத்துகளை வ்யாக்யானச் சக்ரவர்த்தியான ஸ் வாமி
பெரியவாச்சான் பிள்ளையின் வ்யாக்யானத்தை கைக்கொண்டு தனக்கே உரிய பாணியில் பல ப்ரமாணங்களையும், மேற்கோள்களையும் கொண்டு கோர்த்து கோர்த்து நம் ஸ்வாமி வழங்கும் பொழிவில் மூழ்கிப் பேரின்பத்தில் திளைப்பது ஒரு சுஹானுபவம். அந்த வகையில் நாமனுபவித்தச் சில இடங்கள்:
“நாராயணனே”என்பது பரவாஸுதேவனையும்(சரமஸ்லோகத்துக்குமானது)
“பையத்துயின்ற பரமனை”
என்பது வ்யூகமென்றும்(த்வயத்துக்கானது)
“உத்தமன் பேர்பாடி” விபவத்தையும்(துருமந்திரத்துக்கானது)
“ஆழிமழைக் கண்ணா”
என்பதன் மூலம் வருணபகவானான
பரஜன்யஸ்வாமி உலகினில் பெய்த மழையால் ஊரார்களைக் குளிப்பாட்டியதைப்போல,
நாங்களும் நீராடக் கடவோம் மகிழ்ந்து என்பதனையும்,
“ஆயர்குலத்தின் அணிவிளக்கை” பரிசுத்தமான மலர்களைக்கொண்டு பூஜித்து, வாயினால்பாடி, மனத்தினால் சிந்திக்க
“சஞ்சித கர்மம் மற்றும் ப்ராரப்தகர்மத்தினால் ஏற்பட்ட அனைத்து பாவங்களும் தீயிலிட்ட பஞ்சைப்போல் பொசுங்கிவிடும் என்று விளக்கியது:
அடுத்து, ” படிந்து”, “உகந்து”, நிறைந்து”, ” “மகிழ்ந்து” மற்றும் “தூயோமாய் வந்து” என்று நவவித பக்திகளை முதல் ஐந்து பாசுரத்திலே சொல்லப்பட்டிருப்பதையும்,
பட்டுத்திருந்தும் வாசிகளான ஒரு முமுஷுவோ (அ) பரமைகாந்தியோ அல்லாதாரும் உய்யுமாறு
பண்ணும் “உந்து” தலில் ஒரு தாய்க்கு தன் சேய்வசம் உள்ள அன்பினை “உச்சிமோந்து”
வெளிப்படுத்தும் விதமாக பகவானின் திருநாமங்களின் ஏற்றத்தைச் சொல்லி நம்மை நல்வழிப்படுத்தும்
ஸ்வாமியை நாமும் ‘”தூயோமாய் வந்து”
தூமலர்த்தூவித் தொழுவோமென ஆண்டாள் காட்டிப்போந்தவாறே முன்னோர் செய்தமுறை தப்பாது செயற்படும் ஸ்வாமியை மனத்தினால் அநுதினம் சிந்தித்து துதிப்போம்

🌺காலை 10 மணி வாக்கில் கிளி கட்ட உக்காருவேன். அதுக்கு முன்னாலேயே இலைகள், நார், பூ, மூங்கில் குச்சி எல்லாம் போய் சேகரிச்சுட்டு வந்து, தயாராக வச்சுக்கிட்டுத்தான் உக்காருவேன். நானேதான் போய் அதை யெல்லாம் சேகரிச்சுட்டு வருவேன். பிளாஸ்டிக் போன்ற எந்த செயற்கைப் பொருளாகவும் இல்லாமல் ரசாயனம், கோந்து போன்று எதுவும் கலக்காமல் இலை, பூ , நார், மூங்கில் மட்டுமே கொண்டு செய்யப்படும் அற்புதம் அது!

“🌹இது ஒரு நுணுக்கமான வேலை. இதை ஆண்கள் தான் செய்யணும். இது வரை எந்தப் பெண்ணும் கிளி கட்டித் தந்ததா தகவல் இல்லை. எங்க விட்டுப் பெண்கள் விருப்பப்பட்டு கட்டி தரோம்’நு சொன்னாக்கூட நாங்க அனுமதிக்கிறதில்லை.

🌹ஆண்டாள் அம்மாவுக்காக தினசரி ஒரு புது கிளி செய்வோம். ஒரு கிளி கட்டுறதுக்கு அஞ்சு, ஆறு மணி நேரமாகும். வேறு யார் உதவியும் இல்லாம, நான் ஒருத்தந்தான் செய்வேன். கிளி செய்ய சில இலைகளும், பூக்களும், வாழை நாரும் மட்டும்தான் பயன்படுத்துவேன்.

வித்தினை உள்ளத்துக்கு கொண்டு –வித்தினை –முதல் இரண்டு அத்தியாயங்கள் -ஜகத் காரணமான ப்ரஹ்மம் -நாராயணனை -பரமனை -உத்தமனை -பத்ம நாதனை -மாயனை -த்யேய வாஸ்து நிர்ணயம் கீழே தியானித்து-உள்ளத்துக்கொண்டு -சாதன அத்யாயம் -மூன்றாம் அத்யாயம் –

திரு அனந்தல் ஸேவை –திருபள்ளி எழுச்சி -ஸூப்ரபாத ஸேவை

பேர் -நாம மகிமை 14 பாசுரங்கள் பூதத்தாழ்வார்
துழாய் -14 பாசுரங்கள் -பேயாழ்வார்

துயில் அணை மேல் கண் வளரும் -9
கோட்டுக் கால் கட்டில் மேல் -பஞ்ச சயனத்தின் மேல் -19
மாடியில் -கட்டிலில் -படுக்கையில் -ஒரே வ்யக்தி கண் வளரும்

கோதுகலமுடைய -வேண்டற்பாடு உடையவால் -பெரியவா ச்சார்யன் பிள்ளையும் மா முனிகளும் -உயர்ந்த குலத்தில் தோன்றிய -திருவாய் மொழிப்பிள்ளை ஸ்வாப தேச வியாக்யானம்

பிஷாசான் -ஹரி கண ஈஸ்வர
மித்ரா பாவேந -விபீஷணன்
சக்ருதேவ -பிரபன்னனுக்கு –
இவ்வாறு ஆராய்ந்து அருள்வாய்
மற்றவர்கள் வரம் கொடுக்கும் பொழுது ஆராயாமல் அருளி பின்பும் இவனை சரணம் அடைந்து தங்களுக்கு வரும் அநர்த்தங்களையும் போக்கிக் கொள்வார்கள்-

ருக்மிணி பொற் கோடி
லஷ்மணன் -நற் செல்வன்
ராமன் -மனத்துக்கு இனியான்

கற்றுக்கறைவை –முத்திறமும் உண்டு -சத்வ குணம் பசு -தமஸ் ரஜஸ் -ஆடு எருமை –கற்று எருமை -பசுப்பால் பகவத் கைங்கர்யம் -எருமைப்பால் -லௌகிக வியாபாரம் –

வியாழன் உறங்கிற்று அஸ்தமித்தது -அமங்கள சொல் அருளிச் செய்யாமல்
பாலில் ஸ்ரீனிவாசன் இருந்தது -ஸ்ரீனி வாசம் எறும்பு

புள்ளின் வாய் கீண்டவன் புள் இன் வாய் -ஜடாயு -ஆயுஷ்மான் -பெரிய உடையார் -இந்து முகூர்த்தம் -தொலைந்த ஓன்று அப்படியே கிட்டும் -ஆஞ்சநேயர் பெருமாள் காதில் ஓதிய மந்த்ரம் -யுத்தம் விற்கவும் படைத்த நினைவு படுத்திய வ்ருத்தாந்தம்

இரா வண்ணன் கருமை நிறம் கொண்ட ராமன்-ராமன் ரா இரவில் சஞ்சரிக்கும் ராக்ஷஸர்களில் மன்னன் -ராவணனை ராமன் கொன்றான் சொன்னாலும் பொருந்தும்

ஆழ்வார்களில் ஆழ்ந்து அருளிச் செயல்களில் ஆழ்ந்து-ஆராவமுதப்பெருமாள் ஆராவமுத ஆழ்வார் திரு நாமம் பெற்றார்-அத்யயன உத்சவம் மார்கழியில் இங்கு நடக்கும் -தைமாதம் ப்ரஹ்ம உத்சவம் நடக்க இடையூறு இல்லாமல் இருப்பதற்காகவே

மண்ணுண்ணி மாப்பிள்ளையே-காவிறையே, கூவிறையே உங்களப்பன் கோவில் பெருச்சாளி, கன்னா பின்னா மன்னா தென்னா சோழங்கப் பெருமானே!”-தமிழ் மொழியில் எதையும்கூறி உரை சொல்ல முடியும்

கன்னா பின்னா மன்னா
கன்னா = வாரி வழங்குவதில் வல்லவனான கர்ணனைப் போன்று விளங்கும் கொடைவள்ளலே ! பின்னா = அவனுக்குப்பின் பிறந்த தர்மபுத்திரனைப் போன்று நீதி வழுவாதவனே ! தென்னா மன்னா = தென்னாடு முழுவதும் ஆளும் மன்னனே ! சோழங்கப் பெருமாளே = சோழ வம்சத்தின் பெருமையை நிலைநாட்ட வந்த தலைவனே !-மண் உண்ணி மா பிள்ளையே -உலகம் உண்ட பெரிய வாயன் -ஸ்ரீ யப்பத்தி-காவிறையே என்றால் கா என்பது கற்பகம் அதற்கு இறைவன் இந்திரன்
கூ என்பது பூமி அதனிறைவன் நம் பெருமான் அதாவது அரசன் உங்கப்பன் கோ என்பது உங்கள் தந்தையும் பெரிய சக்கர வர்த்தி அவர் வில் வித்தையில் பெரிய ஆள் அதையே வில் பெருச்சாளி

ராமனும் கண்ணனும் ஒருவனே என்றார்கள் கீழ் -எவ்வாறு ஒருவரே என்பதை சங்கொடு சக்கரம்ஏந்தும் தடக்கையன் -பங்கய கண்ணன் -என்கிறார்கள்

நான் -நாண் -இரண்டுமே அஹங்காரச் சொற்கள்
புழக்கடை -கடைத்தலை வாழும் சோம்பர் -தலைக்கடை வாசல் புறம்

அரவணைப்பள்ளியானைகேசவனைப் பாடும் ” ஹரி”
எனும் பேச்சரவம், தயிரரவம் கேட்டிலையோ, கண்ணனை துயில் எழுப்ப வா என்றும்;
: நுனிப்புல் மேய நமக்கு முன் செல்லும் கறவையினங்களையும் நிறுத்தி உன் வாசலில் நிற்கிறோம்; கண்ணனைக் கொண்டாட வா என்றும்;
: பகவானின் திருநாமங்களான “மாமாயன், மாதவன், வைகுந்தனில்
மூன்றாவதான “வைகுந்தனை” எங்களுடன் சேர்ந்து பாடவா என்றும்;
: வேதத்தின் சுருக்கான, ஸாரமான, மங்கலத்தைச்
சொல்லும் நாராயணனின் அருள் பெற்றவளே; படுக்கையிலிருந்து எழுந்து வந்து எங்களுடன்
சேர்வாய் என்றும்;
: கோவலர்தம் பொற்கொடியே, மிக்கசெல்வங்களையுடையவளே, இடையனின் தங்கையே நோன்புக்கு நீயும் வருவாய் என்றும்;

: இடைச்சியாய் க்ருஷணாநுபவத்தைப்
பாடினாலும் இடையிடையே ஸ்வரூபத்துக்கநுரூபமான
கைங்கர்யச் செல்வனைப்
பெற்ற”மனத்துக்கினிய”னான ஸ்ரீராமனையும் பாட கோவலர்களின்வாரிசே
நீ எங்களுடன், சேர்வாய் என்றும்;
: ஜ்ஞானத்தின்சீர்மையை
காட்டும் ” கண்ணழகு உடையவளே”, பொல்லா அரக்கனை கொன்ற ஸ்ரீ ராமனைப் பாடி நாம் எல்லாரும் ஒன்றாக அநுபவிப்போம் என்றும்
பாடிப் போந்ததை::
வியாக்யானச் சக்ரவர்த்தியான பெரிய வாச்சான் பிள்ளை ஸ்வாமியின் விரிவுரை, வேதவேதாந்தஙகள்,
இதிகாச புராணாதிகள் மற்றும் ஆழ்வார்களின்
பாசுரங்களிலும் மேலே சொல்லப்பட்ட விஷயங்களுக்கநுகுணமான ஆழ்ந்த கருத்துகள் சொல்லப்பட்டிருக்கும் செயலியையும் ஒரு சங்கிலித்தொடராகச் சேர்த்துச் சொல்லி;
பகவத்விஷயத்தின் சுவடறிந்தும் மறந்து கிடக்கும் அடியேன் போன்றவர்கள் கடைத்தேறவும்,
பரார்த்த
கைங்கர்யம் பகவத் விஷயத்தோடு நில்லாமல்
பாகவதவிஷயமாயும் இருக்கத் தன்னையே ஒரு
கொழுகொம்பாய்ப் பிடித்துக் கொண்டு நோன்பு நோற்க நம்மை அழைத்துச் செல்லும்
“மனத்துக்கினியனான” நம் ஸவாமியின் திருவடிகளைப் பற்றி வீண் பேச்சுக்களைத் தவிர்த்து
எப்பொழுதும் திருமாலின் கதைகளையே பேசியும், உய்யுமாரெண்ணியும்
உகந்தே இருப்போம்!!
” பொலிக, பொலிக, பொலிக!!

பாவைக் களம் -திருவஞ்சிக்களம் -திரு மூழிக் களம் -செல்வம் மறப்பித்த ஸ்தலம்

ஒரு கால் நந்த கோபன் மேலும் மற்ற ஒரு கால் யசோதா பிராட்டி மேலும் பலதேவன் கால் நூபுரம் த்வனி கேட்டு பாசுரம் -அடியை விடாதவர்கள் அன்றோ இவர்கள்

சாலப்பல நாள் இன்னம் தளர்வேனோ – -திருமந்த்ரார்த்தம் –இன்னம் உறங்குதியோ-இன்னம் மூன்று அர்த்தங்களும்-மூன்று பாசுரங்களாலும் அங்கு சர்வ கால ரக்ஷகத்வம் -சர்வ ரக்ஷகத்வம் -சர்வ பிரகார ரக்ஷகத்வம் -அங்கு சொல்லி -புருஷகாரம் -இருக்கவும் ரக்ஷகன் இருந்தாலும் -அடியேன் சம்பந்தம் அறிந்த பின்பும் இன்பம் தளரவனோ -இன்னும் கெடுப்பாயோ- -இன்னும் குறுகாதோ-6-9-திருவாய் மொழியில்7-8-9 பாசுரங்கள் மூன்று இன்னும்-இன்னும் எண்ணுகின்றாய் -7-1- பிராட்டி முன்னாக சரணம் அடைந்த பின்பும்-உற்றேன் உன பாதம் பெற்றேன் உகந்து பணி செய்தேன் -இரண்டுமே ப்ராப்யம் –
இனியும் ஈதே வேண்டுவது -அங்கும் இனியும்–இன்னும் கார் வண்ணமே

செல்வா பலதேவா -நற் செல்வனாகி இருந்து வெறும் செல்வனாகி தூங்கலாமோ -கைங்கர்யம் இழந்தாயே-பிராட்டி மூலம் கைங்கர்யம் செய்ய உபதேசித்து நன்மையை மீண்டும் பெற்றான்–கன்னிகை இல்லாமல் கல்யாணமா -என்று காட்டி அருளினவன்-திருமந்திர சாரமே இவன்-உற்றதும் உன் அடியார்க்கு அடிமை- -கீழ் ஆச்சார்யன் -மந்த்ரம் -பொருள் -இங்கு சாரம்

உந்து மத களிற்றன் -உகாரம் -18-குத்து விளக்க எரிய -க் +உ -19- -முப்பத்து மூவர்-ம் +உ -20-மேல் மூன்று பாசுரங்கள் அவளையும் -அவள் அவன் நாம் சேர்க்கையும் உண்டே

ந பின்னை–பிரிவே இல்லாமல் பின்னால் போகாமல் வஞ்சுள வல்லித்தாயார் போல் -நம்பியைக் கையில் வைத்துக் இருக்கும் நம்பிக்கை நாச்சியார்-கண்ணன் பின் பிறந்தவள் கும்பன் திரு மகள்-மாதவிப்பந்தல் -ஸ்ரீ வில்லி புத்தூரிலும் அழகர் கோயிலிலும் உண்டே-உந்து மத களிற்றன்-கண்ணனே களிறு -பராங்குசன்-

தனிக் கோயில் நாச்சியார் இடம் பிரார்த்தனை -உந்து -உபய நாச்சியார் உடன் கூடிய அவனிடம் சரணாகதி குத்து -திருமார்பு நாச்சியார் சேர்த்தியில் கைங்கர்யம் முப்பத்து மூவர்

நேத்ருத்வம் உந்து -நித்ய யோகம் -குத்து விளக்கு-தத் இங்கித பராதீனன்-

ஏற்ற கலங்கள் -திருப்பாவையில் திருப்பள்ளி எழுச்சி -அன்று –போற்றி -திருப்பல்லாண்டு-ஆர்ய புத்ரா -ஆற்றப் படைத்தான் மகனே -சாஸ்திரம் படி கணவனை அழைக்க வேண்டிய முறையை நப்பின்னை சொல்லிக் கொடுத்த படி –

சூடகமே -ஏவகார சீமாட்டி -அனைத்துமே கண்ணன் -கன்றுக் குட்டிகள் ஆயர் சிறுமியர்கள் போல இவனே முன்பு ஆனான் -உன்னையே அர்த்தித்து வந்தோம் என்றவர்கள் தானே –

நம் காமங்கள் மாற்று -எம் இல்லை -அவனையும் சேர்த்து -விளையாட்டுக்காக -அவன் செய்யலாம் -அவனையும் சேர்த்து அருளிச் செய்கிறார்

28ம் பாசுரத்திற்கு த்வயத்தின் முன்வாக்கியத்தையும் 29ம் பாகரத்தில் பின்வாக்கியத்தையும் சாதித்தாள். இந்த 28ம்மாகரத்தில் இறைவா நீ தாராய் பறை என்று ப்ரார்த்தித்தாள் ( முதல் பாசுரத்தில் நாராயணனே நமக்கே பறை
தருவான் என்றாள்

28ம்பாசுரத்தில் ப்ராபகத்தையும் ௨9ம்பாகரத்தில் முழுமையான ப்ராப்ய ப்ராபக ப்ரார்த்தனை செய்கிறார். இந்த 6 உபாய வர்ணத்தை – த்வயத்தின் முன்பகுதி அர்த்தத்தை சொல்லி 28வது பாசுரத்தில் சரணம் ப்ரபத்யே என கூறுகிறாள். ஆக 18, 19, ௨௦வது பாசுரங்கள் ஸ்ரீமத் சப்தம், 21, 22, நாராயணாய , 23, 24- சரணௌ சப்தரித்தல் 25 – சரணம் விளக்கம் – அநிஷ்டத்தை தொலைத்து . இஷ்டத்தை கொடுக்குமாறு அர்த்தித்தல் ( வருத்தம் தீர்ந்து அருளேலோ) 26 – யார் உபாயம் என்று கூறுவது 27 – கூடியிருந்து குளிர்ந்து ஸாயுஜ்ய மோக்ஷம் – 28வது பாசுரம் சரணாகதியை சொல்வது

18 முதல்20 வது பாசுரம் வரை பிராட்டி சம்பந்தம் சொல்லப்பட்டது. நாராயண சரணௌ சரணம் ப்ரபத்யே – நாரங்களுக்கு அயனமாய் இருக்கிறார். நாராயண – சேதன அசேதனங்களுக்கு விசிஷ்டனாய், குணவிசிஷ்டனாய், விக்ரஹ விசிஷ்டனாய லஷ்மி விசிஷ்டராய் இருக்கிறார். 21ம் பாகரத்தில் . போற்றி யாம் வந்தோம் புகழ்ந்து – என குணத்தை புகழ்கிறாள். 22ம் பாசுரம் – கடாக்ஷத்தை பிரார்த்திப்பது 23 – அவர் திருவடிகளே உபாயம். உபாயமான நீ எங்களை தேடி வர வேண்டும் என பரகத ஸ்வீகார மே ஸ்வீகாரம் என்கிறாள். 24 நடந்த திருவடிகளுக்கு பல்லாண்டு பாடினாள். 25வது பாசுரத்தில் தேவரீரே பறை என்ற புருஷார்த்தம் 26வது பாசுரத்தில் அவரும் நாமும் சேர்ந்து 8 குணங்களில் சாம்யாபத்தி – அவருக்கு நிகரான தன்மை. 26வது பாசுரத்தில் ஆலின்கிலையாய் அருள் – அகடித கடனா சாமர்த்தியத்துடன் கூடிய பரத்துவம் சொல்லப்பட்டுள்ளது. சாம்யாபத்தி மோக்ஷம். பரத்துவம் உடையவர் கொடுத்தால் தான் உயர்ந்த சாம்யாபத்தியாய் இருக்கும். 27வது பாகரத்தில் 8 குணங்களில் பெருமானுக்கு நிகர். ஆனந்தம் எப்படி இருக்கும் அடியார்களுடன் சேர்ந்து பகவானை அனுபவிப்போம். 27. சாயுஜ்ய பதவி கிட்டுவது 28வது பாசுரம் ப்ரபன்னனிற்கு உண்டான நிஷ்டையை ப்ராப்யத்தை இப்பாசுரத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ளது. புண்ணியம் யாம் உடையோம் – இங்கு புண்ணியமே பெருமாள்தான் உன் திருவடிகளையே உபாயமாக ளித்த உபாயமாக உன்னையே கொடுத்தாய்.29ம் பாதரம் – ப்ராபகம் . திருப்பாவை ஆகிறது இப்பாசுரம்

ஒருத்தி மகனாய்ப் பிறந்து -திருமந்திரத்தில் பிறந்து
ஒருத்தி மகனாய் ஒளித்து வளர -துவாதச அஷரி -ஓம் நமோ பகவத் வாஸூ தேவர் -மகனாய் ஒளித்து வளர-யாதவ ஸிம்ஹம் போலவே நரஸிம்ஹ -வாமன -ராகவ ஸிம்ஹம் -ரெங்கேத்ர ஸிம்ஹம் -ராமானுஜ சீயம் அனைவருக்கும் பொருந்தும்

திருத்தக்க செல்வம் -அவனையே சொன்னவாறு -வருத்தமும் தீர்ந்ததும் அவனுக்கே

ஆ ந ந -இல்லை என்பதை இல்லை -எப்பொழுதும் உண்டு -ஆநநம் முகம் -நம்மோடே உற்றோடே ஆவீர் -நமக்கே ஆட் செய்வீர் என்பவன் -லஷ்மீ கல்யாண வைபோகமே அருளி நிகமனம் -மா தொடங்கி -எங்கும் திரு வருள் பெற்று இன்புறுவர்

அங்கு அப்பறை –பரமன் அடி பாடி -ஒரு பறை -பரம புருஷார்த்தம் -ப்ரீதி காரித ததீய கைங்கர்யம் -ததீயாருக்காகவே-அப்பறையே நீங்காத செல்வம்-குண அனுபவம் -கைங்கர்ய நிஷ்டர் -பறை இரண்டு வகை -முனிவரும் யோகிகளும் -கலந்து பேசின -கூட்டமாக அனுபவம்-

கணுப் பண்டிகை பாடல் :

கணுப் பிடி வெச்சேன்
காக்காப் பிடி வெச்சேன்

கணுப் பிடியும்
காக்காப் பிடியும்
கலந்து நானும் வெச்சேன்

பார்த்து வெச்சேன் பரப்பி வெச்சேன்
பச்சை இலையில் நிரப்பி வெச்சேன்

மஞ்சள் இலையை விரிச்சு வெச்சேன்
மகிழ்ச்சி பொங்க பிரிச்சு வெச்சேன்

காக்கைக்கும் குருவிக்கும்
கல்யாணம்னு சொல்லி வெச்சேன்

கலர் கலரா சாதம் வெச்சேன்
கரும்புத் துண்டும் கலந்து வெச்சேன்

வகை வகையா சாதம் வெச்சேன்
வாழைப்பழம் சேர்த்து வெச்சேன்

அண்ணன் தம்பி குடும்பமெல்லாம்
அமர்க்களமாய் வாழ வெச்சேன்

இனிப்பு புளிப்பு தேங்காய் சாதம்
இன்பமாய் எடுத்து வெச்சேன்

எள் சாதம் எலுமிச்சை சாதம்
ஏகாந்தமாய் நானும் வெச்சேன்

கூட்டு பொரியல் அவியல் வெச்சேன்
கூட்டுக் குடும்பம் கேட்டு வெச்சேன்

தூப தீபம் காட்டி வெச்சேன்
இதயத்தோடு எதுத்து வெச்சேன்

கற்பூரம் ஏத்தி வெச்சேன்
கண்ணனை வணங்கி வெச்சேன்

ஆரத்தி எடுத்து வெச்சேன்
ஆண்டவனை வேண்டி வெச்சேன்

கணுப் பிடி வெச்சேன்
காக்காப் பிடி வெச்சேன்

கணுப் பிடியும் காக்காப் பிடியும்
கலந்து நானும் வெச்சேன்

பிறந்த அகம் ஓங்கி வளர ஆழ்வார் எம்பெருமானாரை வணங்கி வெச்சேன்

——————————————-

ஸ்ரீ மத்யை விஷ்ணு சித்தார்ய மநோ நந்தன ஹேதவே
நந்த நந்தன ஸூந்தர்யை கோதாயை நித்ய மங்களம் —

————————————————————————————————————————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ தொட்டாசார்யர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ ஒண்ணான வான மா மலை ஜீயர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ ஆயி ஸ்வாமிகள்  திருவடிகளே சரணம் சரணம்
ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பூர்வாசார்யர்கள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ ஆழ்வார்கள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

மார்க்க சீர்ஷ விரதம் கிரந்தம் சிரோமணி வி நிர்மிதம்
நிரூப யைவம் ஸ்லோஹம் ஆஹதே சிகோ வரதோ முதா –கார்ப்பங்காடு ஸ்ரீ தேசிக வரதாச்சார்யர் ஸ்வாமிகள் மங்களா ஸாஸனம்

முதல் அங்கம் -முதல் களம்
ஸ்ரீ ஆண்டாளும் அனுக்ரஹை தோழியும் வருகிறார்கள்
ஆண்டாள் –சகி -இச்சோலையைப் பார் -என்ன நேர்த்தி -எத்தனை வனப்பு -அதுவும் மாலை நேரம் -தங்கத்தை உருக்கியது போன்ற தன் செங்கிரணங்களை -ஏழைகள் குடிசையில் உத்யானத்திலும் பாரத பரப்பிக் கொண்டு இருக்கின்றான் – எங்குப் பார்த்தால் தங்கக் கொடிகள் -தங்க புஷ்பங்கள் தங்கப் பறவைகள் -இவ்வுலகம் அழியக் கூடியதாகையாலே வெறுக்கத் தக்கது என்றும் வேதாந்திகள் கூறுகின்றனரே –அது இயற்க்கைச் சேவை அறியாதவர் வாத்யம் என்பதை எனது அபிப்பிராயம் -தினம் தோறும் தங்கதிரினைக் கதிரவன் இங்கனம் வீசுவது இல்லையா -பிரளய காலத்திலும் இவற்றை அழிக்க மனமில்லாமல் ரஸிகக் கடவுள் தன் வயிற்றில் வைத்துக் காப்பாற்றுகிறான் –

அனுக்ரஹை -ஆம் -இயற்கையில் எவர் மனம் தான் ஈடுபடாது -இவ்விதம் இருப்பது வழக்கம் தான் என்று லஷ்யம் செய்யும் மூடர்கள் தான் இதை வெறுக்கின்றனர் -முற்றும் துறந்த முனிவர்களும் கூட இயற்கையினில் தங்களை திட மனத்தைக் கொள்ளை கொடுத்து விடுகின்றனர் -இது அவர்கள் இன் மொழியை ஆராய்ந்தால் நன்கு புலப்படும் -ஏன் நின் தந்தையும் கூட இயற்கை அன்னைக்கே தமது கவி முழுவதும் கப்பம் விடுகின்றார் அன்றோ-இக்கொடியைப் பார் -இக்கொள் கொம்பை எவ்வாறு இறுகத் தழுவிக் கொள்கிறது -இதில் வைத்தால் நாட்டத்தை யாரால் திருப்ப முடியும் –

ஆண்டாள் -ஆச்சர்யத் தோற்றத்துடன் -அதைப் பார்த்த வண்ணம் -சசி நெடுநாள் பிரிந்த மணாளனையும் பெண் மணியும் போன்று இக் கொடி கொம்பைச் சுற்றிக் கொண்டு இருக்கிறது -அம்மடந்தையரின் மந்த ஹாஸத்தை மலர்ந்த மலர்கள் பரிஹசிக்கின்றன –மலர்களில் ததும்பும் தேனைப் பருகும் வண்டினங்கள் இனிது முரல்கின்றன -தென்றலுக்கு அசையும் அசைவு அதைத் தலை யசைத்து புகழ்வதை ஒக்கும் -இக் கொம்பை விட்டுப் பிரிந்தால் -பிரியில் தரியேன் -என்னும் உத்தம ஸ்த்ரிகள் போல் இக் கொடி என்ன பாடு பாடும் -பிரியேன் என்ற பெருமையால் அன்றோ இது அந்தமில் பேரின்பத்தை அனுபவிக்கிறது -உயரிய தம்பதிகளின் காதலின் மேம்பாட்டை இக் கொடி நன்கு விளக்கிக் காட்டுகிறது

அனுக்ரஹை -புன்னகையுடன் -நீ கூடுவது முற்றிலும் பொருந்தும் -ஆனால் உன்னுடைய வார்த்தைகள் இத்தைக் கண்டு பொறாமைப்படுவதை விளக்குகின்றனவே-

ஆண்டாள் -இல்லை சகி -நான் பொறாமைப் படவில்லை -உண்மையிலேயே இவ்வுலகில் காதலுக்கு இணை கிடைக்கவே கிடையாது -ஆகையால் தானே கவியரசர்கள் அதையே கையாள்கின்றனர் -உலகில் சிறந்தவை எல்லாமே கவி வாணர்களின் இன் மொழிகளுக்கு இடமாவது இயல்பே அன்றோ -ஸ்வாமியான பரமாத்மாவிடம் தாஸர்களான ஜீவாத்மாக்கள் செலுத்தும் பக்திக்கும் காதல் தான் தகுந்த த்ருஷ்டாந்தம் -ஞானிக்கு நான் பிரியன் -எனக்கு அவன் பிரியன் -என்றான் கீதாச்சார்யன் -இக்காதலின் உண்மையை அறிந்தே முற்றிலும் துறந்த முனிவர்களும் மறு ஜென்மம் கோபிகளாகப் பிறந்து கண்ணனை அனுபவிக்கிறார்கள் -முனிவர்களிலும் பன் மடங்கு ஞானாதிகரான பராங்குசர் முதலிய நம் பெரியோரும் மறு பிறவி வரை கூடத் தாங்க இயலாமல் அதே பிறவியில் ஆணாய் இருந்தும் உண்மைப் பெண்டிர் நிலைமை எய்தி பரமாத்மாவிடம் காதல் கொண்டு உருகி நைந்தனர் எனில் காதலின் மேம்பாட்டை நான் இயம்பவும் வேண்டுமோ-

அனுக்ரஹை-ஆணாய் இருந்தும் பெண்மை யுற்ற பெரியோரினும் நீ பெரியை -ஏன் எனில் உண்மையாகவே பெண் மகளாய்த் தோன்றிய நின் காதல் அவர்களுடைய காதலிலும் சீரியது அன்றோ –

ஆண்டாள்-சிறிது கோபத்துடன் -தலை குனிந்து -நான் காதல் கொண்டேனோ -யாரிடம் -இஃது என்ன விந்தை -நான் அறியாமல் என் காதலை நீ அறிந்து கொண்டு விட்டனை போலும் -இனி இது போன்ற அடுக்காத சொற்களை விடுக்காதே –

அனுக்ரஹை–ஏன் மறைகின்றனை -நீ நின் காதலனைக் காணாமல் படும் பாடுகளை எல்லாமே நான் நன்கு அறிவேன் -நின் முகம் வெளுத்து இருக்கிறது -ஒளி மழுங்கவில்லை -இதன் காரணம் விரஹத்தைத் தவிர வேறு ஏதாக இருக்க முடியும் -நோய் இல்லாமல் உனது உடம்பு இளைக்கக் காரணம் எது -நீ அடிக்கடி பெரு மூச்சு விடுகின்றாயே அது எதற்க்காக –நீ இப் பூஞ் சோலைக்கு அடிக்கடி வர விரும்புவது இல்லையே -குயில் ஓசையிலும் தென்றல் காற்றிலுமுள்ள பயம் தானே -அழகிய மணவாளனைப் பற்றிப் பேசும் போது எல்லாம் நின் மேனியில் தோன்றும் மயிர்க் கூச்சலை நான் பன் முறை கணடு இருக்கிறேன் -எனவே நின் மனதைக் கவர்ந்த கள்வன் அவனே என்றும் நான் நன்கு அறிவேன் –மேலும் இலக்குமன் போலே பிள்ளைப் பருவத்திலேயே பெருமாளிடம் பற்றுக் கொண்ட நீ அவன் திவ்ய வைபவங்களை பாடினால் மட்டுமே உறங்குவாய் என்றும் உன் தந்தை கூற நான் கேள்விப்பட்டது இல்லையோ -பால்யத்திலேயே இவ்வாறு என்றால் இப்போது இந்த யவ்வன தசையில் அவனிடம் பற்றுக் கொள்ள இல்லை என்பது ஏற்கப் பாலாது ஆகுமோ-

ஆண்டாள்-தலை குனிந்து -சகி நீ என்னையே இவ்வாறு பரிஹஸிக்கவோ இங்கு வந்தனை -பரிஹஸிக்கும் ஆற்றன் இல்லாத பழியைச் சுமத்துவதில் நீ கொஞ்சமும் அஞ்சுவது இல்லை -நான் மறுத்திடிலோ ஒன்றுக்குப் பத்து வார்த்தை –அம்மா போதும் நிறுத்திக் கொள்

அனுக்ரஹை-புன்னகையுடன் -நீ என்ன கூறினாலும் உண்மையை மறைக்க முடியுமோ -பிரிவாற்றாமை முற்றிய பின்னர் நீயே வலியக் கூற வேண்டி இருக்கும் -அப்பொழுது பார்த்துக் கொள்கிறேன் –சிறிது தூரம் சென்று பூக் கொய்கின்றனள் –

ஆண்டாள்–தனக்குள் -சகியை நான் சினந்து கூறி விட்டேன் -வேறு வார்த்தையாடி என் சகியின் உள்ளம் உகக்கக் செய்கிறேன் –
வெளியில் -சகி -இச் சோலைக்கு ஈடு இவ்வுலகிலினேயே இல்லை என்கின்றனர் -இது உண்மை தானா -உன் அபிப்ராயம் என்ன-

அனுக்ரஹை-இச் சோலையை விட பன் மடங்கு வனப்பு வாய்ந்த மற்றுமோர் சோலை இருக்கிறது –

ஆண்டாள்-அது எங்கு உள்ளது -அதை நான் காண அவா வுறுறேன் –

அனுக்ரஹை-அச்சோலை வெகு தூரத்திலே இல்லை -ஆழ்ந்த நாவி என்னும் வாவியுடன் கூடியதும் -மூன்று மடிப்புகளாகிய படிக்கட்டுகள் உடையதும் -தோள்கள் என்னும் கொடிகளுடன் கூடியதும் -கண்கள் என்னும் வண்டு இனங்கள் உடையதுமான நின் வடிவமே அச்சோலை -நின் வடிவச் சோலைக்கும் இச் சோலைக்கும் நெடு வாசி உண்டு என்பது என் அபிப்ராயம் –

ஆண்டாள்–பரிஹஸிப்பது உன் பிறவிக் குணம் போலும் –

அனுக்ரஹை-சகி -இங்கே என் பக்கம் வா -மண மலி மலர்கள் இங்கு மலிந்து இருக்கின்றன -பொற் கொடியாளான யுன்னை இக் கொடி தன் வண்டு ஒலியால் அழைக்கின்றது

ஆண்டாள்-இங்கு இல்லாவிடில் அன்றோ அங்கே வர வேண்டும்

அனுக்ரஹை-ஆமாம் சகி வர வேண்டாம் -வந்தால் வண்டினங்கள் இம்மலர்களை விட்டு நின் முக மலரின் கண் வீழ்ந்து -அதர மதுவைப் பருகி விடும் -தேவர்களுக்கு எல்லாம் கடல் கடைந்து அம்ருதம் எடுத்துக் ஈந்த வள்ளலுக்கு எனச் சேமித்து வைத்துக் இருக்கும் மதுவைக் கேவலம் வண்டினங்கள் பருகக் கொடுப்பது நியாயமோ-

ஆண்டாள்– சகி -உனக்கு என்னால் பதிலும் கூற இயலாது -என்று வேறு ஒரு இடமும் சென்று -சகியின் சாமர்த்தியம் தான் என்னே -எவ்வளவு புத்திக் கூர்மையும் ஊஹமும் அவளுக்கு -எனது விரஹ வேதனையை அவள் எவ்வாறு அறிந்து கொண்டனளோ -நான் எவ்வளவு மறைத்தாலும் அவள் ஒப்பவில்லை -இன்னாரிடம் காதல் கொண்டேன் என்னும் உண்மையைத் துணிந்து பணிக்கின்றனள்-ஆஹா காமத்தீயுள் புகுந்து கதுவக் கங்குல் யாமங்களில் தென்றலுக்கு இலக்காய் நான் படும் படு மறைத்தற்கு உரியதோ -மெல்ல மெல்ல மலயானிலம் வந்து வீசவே என் விரஹ அநலம் விரைந்து பொங்கி எழகின்றது –காற்றுக்கும் நெருப்புக்கும் ஸ்நேஹம் உண்டு என்றும் உலகினில் கூறுகின்றனர் -இவ்வுண்மையை என் போன்ற விரஹி தான் முதல் முதலில் உணர்ந்து இருக்க வேண்டும் -இவ்வனம் வசித்தற்கு இனிய சோலை எனும் மாற்றம் ஏமாற்றமாகவே முடிந்தது -இதைக் காம தேவன் தன் கூரிய கணைகள் வைக்கும் படைச் சாலையாகவே யானும் கருதுகிறேன் -ஆகா காம தேவனின் மஹிமை அளவிடற்கு அரியது -கடவுளாலும் அவன் கட்டளையைக் கடக்க முடியாது -காம தேவா என்னைக் கலக்க வேண்டாம் -தொழுது முப்போதும் உன் முன்னடி வணங்கித் தூ மலர் தூவி ஏத்துகின்றேன் -பாற் கடல் வண்ணன் என் கண்ணனுக்கே பணி செய்து வாழ அருள் புரிவாய் -அம் மாயவனுக்கு அன்றி மானிடருக்கு என்றும் பேச்சுப் படில் யானும் வாழ கில்லேன் கண்டாய் -இது நிச்சயம் -கேசவ நம்பியைக் கால் பிடிப்பாள் என்னும் இப்பேறு எனக்கு அருள வேண்டும் -அந்தோ காமன் கழலடி வணங்கியும் என்னை ஏன் அவன் படைகள் அடர்கின்றன -இதோ இக் குயிலின் கோலாஹலம் ஆலா ஹாலத்திலும் கொடிதாய் உள்ளது -ஏ குயிலே என்றும் இக் காவில் இருந்து என்னைத் ததர்த்தாதே -யான் என்புருகி நெடும் கண்கள் இமை பொருந்தாமல் பல நாளாகத் துன்பக் கடலில் புக்கு உழல்கிறேன் -அன்புடையாரைப் பிரிவதால் உண்டாகும் நோயை நீயும் அறிகின்றிலையோ -நற் பொழில் வாழ் நற் குயிலே -அக்கார் வண்ணக் கண்ணன் வரக் கூவ வேண்டும் – இன்றேல் என் பொன் வளை களைக் கொண்டு தருதல் வேண்டும் -இரண்டத்தில் ஒன்றைத் திண்ணமாக நீ செய்தாக வேண்டும் -இன்றேல் இப் பூங்காவில் வாழ ஒட்டாது நான் விரட்டுவேன் -பூ இதழ்கள் மெல்லியவை அன்றும் -உண்மையில் அவை கத்தி முனையிலும் கூரியவையே -சந்தனம் என் தனத்துக்கு செந்தணல் தான் -பகலிலுள்ள வேதனை விட இரவில் என்னை மிகவும் துன்புறுத்துகின்றது -ஒரு கங்குல் ஆயிரம் ஊழிகளே -அதிலும் சுக்ல பக்ஷமாகில் கேட்க வேண்டியதில்லை -என் கதி அதோ கதி தான் -திங்கள் ஊடறுத்து என்னை நலியும் முறை மிகவும் பெரியது -அமாவாசையில் மறைந்த மதி ஏன் மீண்டும் உதிக்கிறான் -பாபிகள் இவ்வுலகை எளிதில் விடுவது இல்லை -ஆஹா உலகில் தீயோர் வேஷம் மிகவும் விசித்ரமானது -சந்திரன் எவ்வளவு கொடியவன் -அவன் குளிர்ந்தவனாகக் கொண்டாடப்படுகிறான் -இவன் கொடுமையை இவ்வுலகு அறிவது இல்லை -நஞ்சு அரவமும் இவன் வெப்பம் தங்கள் மாட்டாமல் அன்றோ இவனை உமிழ்ந்து விடுகிறது -இக்கொடியோன் தன் கிரணங்களால் பனி எனும் புனர் பெயர் பூண்ட நெருப்புத் தணல்களை வாரிக் கொட்டுகிறான் -இதை யாரால் பொறுக்க முடியும் -எல்லாம் அறிந்த அக்கள்வன் என் நிலைமையை மட்டுமே உணர்கிலனோ -பாற் கடல் பள்ளி கொள்வானைப் புணர்வதற்க்கு ஆசையினால் கொங்கை கிளர்ந்து குமைத்து குதூகலித்து என் ஆவியை ஆகுலம் செய்யவும் அவன் இதை உணராதவன் போல் பஞ்சிலும் மெல்லிய அரவணையில் திருமாலுடன் கூடிக் களிக்கின்றனனே -இது நியாயம் ஆகுமோ -தீமை செய்யும் சிரீதரா நான் தினம் தோறும் உனக்கு மலர்மாலை சூட்டிப் பரிவுடன் தருகின்றேனே -நீ மட்டுமே ஏன் என் கூந்தலில் மலர் சூட்டக் கூடாது -இன்றாவது வந்து என் ஆசையை நிறைவேற்றித் தர வேண்டும் -இறைவன் வருவானா என்றும் கூடல் இழைத்துப் பார்ப்போம் -கீழே அமர்ந்து கூடல் இழைக்கிறாள்
பூ மகன் புகழ் வானவர் போற்றுதற்க்
காமவன் அணி வாணுதல் தேவகி
மா மகன் மிகு சீர் வசுதேவர் தம்
கோ மகன் வரில் கூடிடு கூடலே
இதற்குள் அனுக்ரஹை வந்து விடுகிறாள் –

ஆண்டாள்– சடக்கென எழுந்து -சகி எவ்வளவு நேரம் -நான் போதுமான பூக் கொய்து விட்டு நின் வரவை நெடு நேரம் எதிர்பார்த்து நிற்கிறேனே-

அனுக்ரஹை-என் வரவை எதிர்பார்க்கத் தனி இடம் வேண்டுமா -நீ எதிர் பார்க்கும் அக் கார்க் கடல் வண்ணனைத் திண்ணமாய் என் உதவி இன்றி நண்ண முடியாது -பிராண சகிக்கும் கூட மறைக்கும் ரஹஸ்யம் ஓன்று உண்டு போலும்

ஆண்டாள்– கோபக்குறியோடு பார்க்கிறாள்

அனுக்ரஹை-சகி தனியே பூக் கொய்யாமல் ஏதோ நினைத்து உருகியதால் இங்கனம் உன்னை உன்னைக் கூறினேன் -இதற்க்கு ஏன் கோபம் -கையைப் பிடித்துக் கொள்கிறாள்

இருவரும் செல்கின்றனர்
முதல் அங்கம் முதல் களம் முற்றிற்று –

————

முதல் அங்கம் -2- களம்-இடம் –ஸ்ரீ வட பெரும் கோயில் சந்நிதி -ஸ்ரீ வில்லி புத்தூர்
கையிலே குடலையுடன் பெரியாழ்வார் வருகிறார்
பெரியாழ்வார் -சாஷ்டாங்கமாக வணங்கி எழுந்து மத்தகத்திடைக் கைகளைக் கூப்பி-
நாரணா -மஹா பிரபோ -வட பத்ர ஸாயீ -ஸர்வ லோக சரண்யா -கருணைக் கடலே -எஞ்சலில் என்னுடை இன்னமுதே -நன்மை தீமைகள் ஒன்றுமே அறியாத நான் ஓவாதே நமோ நாரணா என்பேன் -தோட்டமில்லவள் ஆத்தொழு ஓடை துடவையும் கிணறும் இவை எல்லாம் வாட்டமின்றி உன் பொன்னடிக்கீழ் வைக்கின்றேன் -அடியேன் உண்ணா நாள் பசியாவது ஒன்று இல்லை -நமோ நாராணா என்றும் எண்ணா நாளே எனக்குப் பாட்டினி நாள் –ஆசையினாலே உள்ளம் சோர உகந்து எதிர் விம்மி உரோம கூபங்களாய் கண்ண நீர்கள் துள்ளம் சோர யுன்னை நாள் தோறும் தொழுது ஏத்தும் நன்மையே எனக்கு அருள் செய்ய வேண்டும் -கொங்கைச் சிறுவரை என்னும் பொதும்பினில் அழுந்திக் கிடந்து உழலும் என்னை வல் வினைகள் மாற்றி பங்கப்படா வண்ணம் செய்த நின்னருள் கண்டாய் இவ்வுலகினில் மிக்கது -பிரம குருவாகி வந்து நீ என் வன்னெஞ்சம் புகுந்து என் சென்னித்திடரில் பாத இலச்சினை வைத்தால் இப்பண்பினை என் என்பேன் –
பை அரவின் அணைப் பள்ளி கொள்கின்ற பரம மூர்த்தி -பெற்ற தாயர் வயிற்றினைப் பெரு நீர் செய்வான் பிறந்த பாவ காரிகள் படர்ந்த இப்பாரினில் -மரகத மலை போல் நிலை பெயராமல் நீ படுத்து இருக்கும் படி என்னே -குடையும் செருப்பும் இல்லாமல் கடிய வெங்கானிடைக் கன்றின் பின் போன நின் சிறுக்குட்டச் செங்கமல அடிகள் வெதும்பி -கண்கள் சிவந்து -உடலம் சிதைந்த தனாலோ அயர்ந்து நீ உறங்குகின்றனை -உன்னை இது காறும் தனியே விட்டு இருந்த என்னின் மனம் வலியான் ஒருவன் உண்டோ -பஞ்சாயுதங்களே என் சிறுகுட்டனின் பள்ளி அரையைப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கோள்-

உறகல் உறகல் உறகல் ஒண் சுடர் ஆழியே சங்கே
அறவெறி நாந்தக வாளே யழகிய  சார்ங்கமே தண்டே
இறவு படாமல் இருந்த எண்மர் உலோக பாலீர்காள்
பறவை அரையா உறகல் பள்ளி யறை குறிக் கொள்மின் -5 -2-9 –

ஆஹா என்ன அதிசயம் -வான் இளவரசு வைகுந்தக் குட்டன் ஆயர் குலக்கொழுந்து ஆயினன் -என்ன கருணை -அவன் தன் கருணை எல்லையை உள்ளவாறு கண்டார் ஒருவர் உளரோ -அவன் தான் கண்டனனோ -இதை அறியாதவனுக்கு ஸர்வ்ஞ்ஞன் என்ற பட்டமாம் -ஓஹோ எல்லை இருந்திடில் அன்றோ அவன் காண முடியும் -அதனால் தான் அப் பட்டம் அவனுக்கு நிலத்து இருக்கிறது – ஸர்வேஸ்வரா உன் உந்திக் கமலத்துள் இருந்தும் அயன் நின்னடிக்கமலம் காண்கின்றிலன் -அத்தகைய நீ கேவலம் ஆயர் பெண்டிர்க்கு அணுக்கனாய் அவதரித்தனையே -இஃது ஒன்றே உனது கருணைக்கும் ஸுலப்யத்தத்துக்கும் அளவின்மையை நன்கு உணர்த்துகிறது -உறி வெண்ணெய் உண்டு -ஊரார்கள் எல்லாரும் காண உரலோடு கட்டுண்டு அடிபட்டு கன்றுகள் மேய்த்து நின் தோழரோடு கலந்து நினைத்து எளிமை தான் என்னே -இத்தகையனான உன்னைச் சீராட்டித் தாலாட்டி வளர்த்த யசோதையின் பாக்கியமே பாக்யம் -உன் பிள்ளைச் சுவை எல்லாம் பெற்றாள் யசோதை -உன் திரு விளையாடல்களைக் கண்டு களிக்கும் அம்மங்கையின் கண்களே கண்கள் -மற்றவை புண்களே ஆகும் -அது எல்லாமே எனது காலங்களில் நடை பெறக்கூடாதோ -அசோதையைப் போலே யான் களிக்கும் நாட்களும் கிடைக்குமோ -இது என் பைத்தியம் -அவை நடந்து எத்தனை நாட்கள் ஆகிவிட்டன -அதைப்பற்ற நினைப்பதால் யாது பயன் -ஆகிலும் என்ன -எதற்கும் மனம் தானே காரணம் –முற் காலத்தில் யசோதை உனக்கு மலர் சூட்டி மட்டற்ற மகிழ்ச்சி கொண்டது போல் யானும் நான் மகிழுறக் கூடாது-

ஆநிரை மேய்க்க நீ போதி அரு மருந்து ஆவது அறியாய்
கானகம் எல்லாம் திரிந்து உன் கரிய திருமேனி வாட
பானையில் பாலைப் பருகி பற்றாதார் எல்லாம் சிரிப்பத்
தேனில் இனிய பிரானே செண்பகப் பூ சூட்ட வாராய் -2 7-1 – –

என்று ஒரு மாலையை எடுத்து உற்றுப் பார்த்துக் கண்களில் நீர் வடிய
ஐயோ இது என்ன பாவம் -யார் இவ் வடாத கார்யம் செய்தது -பகவத் அபசாரத்துக்கு அல்லவா உள்ளான் ஆனேன் -இதில் என்னைத் தவிர வேறு யாரை நொந்து கொள்வது -கோயிலுக்கு மாலை கொண்டு வருவதற்கு முன்பே நான் ஏன் கவனித்து இருக்கக் கூடாது-ஐயோ எம்பெருமான் திரு உள்ளம் இதனால் எவ்வளவு சீற்றம் கொண்டதோ -கேசம் சம்பந்தப்பட்டால் எவ்வளவு அசுத்தம் -இம் மாலையில் அது சம்பந்தப்பட்ட வேண்டிய காரணம் என்ன–தன்னை அறியாமல் யவருடையது ஏதேனும் இதில் சேர்ந்து விட்டதோ -ஆம் அப்படித்தான் -நமது இல்லத்தில் ஒருவரும் தன்னை அறிந்து இவ்வாறு செய்து இருக்க மாட்டார்கள் –
மறுபடியும் மாலையை உற்று நோக்கிப் பெரு மூச்சுடன் –
இவ்வளவு நீண்டும் கறுத்தும் உள்ள கேசம் கோதையினுடையது தான் -சந்தேகம் இல்லை -அவள் சகிகளுக்குக் கூட இவ்வளவு நீண்ட கூந்தல் கிடையாது -ஆஹா அவள் தானோ இக்கொடுமை இழைத்தனள் -அடி கொடியவளே -அபசாரத்திற்கு ஆளாக்கி விட்டாயே -இக் கொடிய எண்ணம் உனக்கு ஏன் உண்டாயிற்று -தினம் தோறும் இவ்விதம் தான் நீ செய்து வருகின்றனையோ -பல நாள் கள்வன் ஒரு நாள் அகப்படுவான் அன்றோ -இன்று நீ அகப்பட்டுக் கொண்டனை -ஹும் -பகவானுக்குச் சாத்திக் களைந்த பின் மனம் குன்றி விடுமோ –
சே இது என்ன எண்ணம் -நமது குழந்தை இவ்வாறு செய்து இருப்பாளோ -ஒருக்காலும் இல்லை -அவள் தான் மஹா பக்தையாயிற்றே -என்னிடம் அழகிய மணவாளன் வைபவத்தை எவ்வளவு குதூகலமாகக் கேட்ப்பாள் -அச்சமயங்களில் அவளுக்கு உண்டாகும் ஆனந்தக் கண்ணீரையும் மயிர்க் கூச்சலையும் நான் நேரிலே கண்டு இருக்கின்றேனே -அவளா இவ்வாறு செய்தனள் -இல்லவே இல்லை -ஒரு வேளை அவலாய் அறியாமலேயே அவனது கேசம் இதில் சம்பந்தப்பட்டு இருக்கலாமே -அவள் அபசாரம் செய்யவில்லை -நான் தான் அவளை நிந்தித்ததால் பாகவத அபசாரத்துக்கும் இலக்கானேன்-

ஐயோ நான் மனத்தை எவ்விதம் சமாதானம் படுத்திக் கொண்டால் தான் என்ன-அது நிம்மதி அடையவில்லையே -இக் கேசம் தலையிலே சூடிக் களைந்த பொழுது சிக்குண்டு அறுந்ததாகவே எனக்குத் தோன்றுகிறது – இல்லாவிடில் மாலையைச் சுற்றி சுற்றி எவ்வாறு இருக்க முடியும் -இது அறியாமையால் நடந்து காரியம் அன்று-சந்தேகமே இல்லை -ஆஹா ஸ்த்ரீகளின் ஸ்வ பாவம் தான் என்ன-அவர்களது இயல்பினை இவ் வுலகில் யாவரே அறிபவர் -அவர்கள் மனம் ஆழ் கடலினும் ஆழம் உடைத்தே -அக் கொடியவள் பகவானிடம் பக்தி உள்ளவள் போல் எவ்வளவு பாசாங்கு செய்தனள் -நான் உண்மை என்று அல்லவா அகம் மகிழ்ந்து இருந்தேன் -எல்லாம் வேஷமா -இதோ உனக்குத் தகுந்த தண்டனை விதிக்கிறேன் -இனி விஷ்ணு பக்தி இல்லாத உன்னோடு ஸஹ வாஸமே எனக்கு அடுக்காது –

பகவானை நோக்கி -ஸர்வேஸ்வரா -அடியேன் அறிவின்மையால் இழைத்த அபராதம் அனைத்தும் பொறுத்து அருள வேண்டும் -வேறு புது மாலைகள் கொணர்ந்து சாத்துகிறேன்
குடலையை எடுத்துக் கொண்டு திரும்பி விடுகிறார்-

உள்ளிருந்து ஒரு குரல் உண்டாகிறது -ஆழ்வீர் ஆழ்வீர் நில்லும் நில்லும் போக வேண்டாம் -இங்கே வாரும்

ஆழ்வார் திரும்பி வந்து கைகட்டி நிற்கிறார்

அசரீரி -இதோ உமது கையில் துலங்கு மலங்கல் நின் மகள் கோதை சூடிக் களைந்ததே ஆகும் -தினம் தோறும் அவள் இவ்வாறு செய்து வருகின்றனள் -நீர் நினைப்பது போல் இது பக்தி இன்மையால் செய்த கார்யம் அல்ல -பரம பக்தியால் செய்த காரியமாகும் -நாமும் இதனை மனம் உகந்து ஏற்கிறோம் -தினம் போல் இன்றும் இம் மாலையை இவ்வழகிய கேசத்துடனே சாத்தி எமது உள்ளத்தைக் குளிர வைப்பீராக –

ஆழ்வார் -அவ்வாறே செய்கிறேன் -அவ்விதம் செய்து கை கூப்பிய வண்ணம் – பிரபோ அடியேன் கோதையிடம் அபசாரப் பட்டு விட்டேன் -அதைப் பொறுத்து அருள வேண்டும் –

அசரீரி -அவ்வாறே ஆகுக -என் பிராண நாயகியிடம் புரிந்த அபராததுக்குப் பிராயச்சித்தமாகப் பிரதி தினமும் அவள் சூடிக் களைந்த மாலைகளையே சாத்துவீராக -இதனால் என் மனமும் அவள் மனமும் குளிர்ச்சி அசையும் -போய் வாரும்

ஆழ்வார் விடை பெற்று வெளியே வருகிறார்

ஆழ்வார் -ஆஹா என்னே கோதையின் பக்தி -பிஞ்சிலேயே பழுத்து விட்டனள் -நமக்கு இன்னமும் அவ்வளவு பரிபக்குவம் ஏற்பட வில்லை -ஆஹா நின் மகள் என்ற வார்த்தை எவ்வளவு இனிமையாக இருந்தது -பகவான் திரு வாயினால் நின் மகள் என்றும் கூறப்பெற்ற பாக்யம் ஒன்றே நமக்குப் போதும் -அகம் சென்று அவள் வாயால் சூடிக்களைந்த வரலாறு கேட்டு அகம் மகிழ்கிறேன் –
செல்கிறார்
முதல் அங்கம் இரண்டாம் களம் முற்றிற்று

————–

முதல் அங்கம் -மூன்றாம் களம்
இடம் –பெரியாழ்வார் திரு மாளிகை -பெரியாழ்வாரும் அவர் மனைவி விரஜையும் பேசிக் கொள்கின்றனர் –

விரஜை –நாதா உலகப் பற்றை அறவே ஒழித்து விட்டீர்களே -நம் அரும் தவப் புதல்வி பக்குவ நிலைக்கு வந்து விட்டனள் அன்றோ -இன்னும் ஏன் அவளுக்கு மணம் முடிக்க மனம் கொள்ளவில்லை -அதைப் பற்றி உங்களுக்குக் கவலையே இல்லை போலும் –

ஆழ்வார் –கண் மணி -இல்லாமல் என்ன-உலகம் நிறைந்த புகழால் திருமகள் போல் வளர்க்கும் நம் மகளுக்கு நாடு நகரும் அறிய நல்லதோர் கல்யாணம் செய்யவே நான் கருதுகிறேன் -ஆனால் நம் புதல்வி கோதை அறிவிலும் கல்வியிலும் ஒழுக்கத்திலும் -இணையின்றி விளங்குகின்றனள் அன்றோ -அவள் மனம் இவ்வுலகினில் எவரைத் தான் நாடும் -அழகிலும் அறிவிலும் அவளுக்குத் தக்க வரன் இவ்வுலகில் ஏது -அதனால் தான் என்ன செய்வது என்றே தோன்றாமல் திகைத்துக் கொண்டு இருக்கிறேன் –

விரஜை -நாதா பகுத்தறிவு அற்ற ஒரு கொடியும் ஓர் கோலைத் தழுவிடில் அன்றோ வாழ்கின்றது -பெண்ணாகப் பிறந்த ஒருத்தி இவ் வுலகினில் நாதன் இல்லாமல் வாழ்வது எங்கனம் –

ஆழ்வார் -உண்மை தான் -ஆனால் கொடியும் தன்னைத் தாங்க வல்ல கோலையே நாடுகின்றது -அணங்கிலும் பேர் அழகு வாய்ந்த பெண்மணி ஆண்டாளைத் தரிக்க வல்ல ஒரு கோல் இவ்வுலகினில் எங்கே உள்ளது – அதனால் தான் இவ் வுலகில் கண் அவள் மனம் பற்றைத் துறந்து விட்டது –

விரஜை -ஆகில் அவள் எண்ணம் என்ன-மணமே வேண்டாம் என்கின்றனளா -பாரதந்திர்யம் அன்றோ பேதையர்க்கு அழகு –

ஆழ்வார் -அது கொண்டே அவள் மனம்-கோல் தேடி ஓடும் கொழுந்தே போல் மால் தேடி ஓடுகின்றது -நாம் உகக்கும் தேவர் என்று நாகணை மிசையான் மிசை கடல் போலும் காமத்தனள் ஆயினள் -நம் தந்தை நந்தேவரை வருவிப்பரேல் அது காண்டும் என்று உறுதி பூண்டு இருக்கின்றனள் -ஆனால் இள மடந்தை யாகையாலே இவ் வுண்மையை வெளியிட இயலாது உழல்கின்றனள்

விரஜை –ஆச்சர்யத்துடன் -திருமாலையா -இது என்ன விந்தை -மறையவரும் மறை முடியும் இன்னம் அவர் கழலிணை காணவில்லையே -இஃது என்ன பைத்தியம் -எட்டாப் பழத்துக்கு கொட்டாவி விடுவாரும் உண்டோ –

ஆழ்வார் -பேதாய் அவ்வாறு கூற வேண்டாம் -பத்துடை அடியவருக்கு ஸர்வேஸ்வரன் மிகவும் எளியவன் அன்றோ -பிறர்களுக்கு அவன் அரியவனே -அரசனுக்குச் சத்ர சாமரங்கள் போலே அவனுக்குப் பரத்வ ஸுலப்யங்கள் ஒருங்கே அமைந்துள்ளன என்பதை நீ கேட்டு அறியாய் போலும் –

விரஜை -நாதா -என்னவெனிலும் ஈஸ்வரன் நாயகனாய் அமைவது இயலாத கார்யம் -இதற்குப் பிராட்டி சம்மதம் வேண்டாவோ -பிராட்டி முகம் நோக்கிய பின்னர் தானே எக் காரியமும் செய்வது அவன் இயல்பு -எனவே இது ஒரு நாளும் நடவாது -எதற்கு இந்தப் பேராசை –

ஆழ்வார் -பேதாய் -அப்படி நினைக்க வேண்டாம் -நமது கோதை தன் மனதைக் கொள்ளை கொடுத்தது போலே அவன் மனத்தையும் கொள்ளை கொண்டு விட்டனள் -ஆகவே இது நடவாத கார்யம் அன்று-

விரஜை –நீங்கள் இதை எவ்வாறு அறிந்து கொண்டீர்கள் –

ஆழ்வார் -ஒவ்வொரு நாளும் மாலுக்கு எனக் கொய்த மலர்களை இவள் சூடிக் காறை பூண்டு கண்ணாடி கண்டு தன் கைவளை குலுக்கி -கூறை உடுத்தி -தன் கொவ்வைச் செவ்வாய் திருத்திப் பின்னர் களைந்து வந்தனள் -அம் மலர்களை மலர் மங்கை மணாளன் மகிழ்வுடன் ஏற்று வருகின்றனன் -தன் மணாளன் இம் மலர்களைச் சூடியதும் மலர்மகளும் மண் மகளும் அவனைப் பொறாமையுடன் பார்க்கின்றனர் -அக் கொடிய பார்வையை அவன் லஷ்யம் செய்யவே இல்லை -நான் நேற்றுக் கொண்டு போன மாலையிலே கேசம் சம்பந்தப்பட்டு இருந்ததால் சாத்தாமல் திரும்பினேன் -அப்பொழுது தினம் தோறும் கோதை சூடிக் களைந்த மாலைகளையே சாத்தும் படி பகவான் எனக்குக் கட்டளை இட்டார் –

விரஜை –ஆச்சர்யத்துடன் – அப்படியா -என்ன பெருமை நம் புதல்விக்கு -இவளைப் பெண் எனப் பெறும்படி யாம என்ன நோன்பு நோற்றோமோ –

ஆழ்வார் -இப்பொழுதாவது தெரிந்ததா -அவள் திருமணத்தைப் பற்றி நினைக்க நாம் கொஞ்சமேனும் அருகர் இல்லை -திரு மார்பனே தேடி வரும் சீர்மையினள் அன்றோ அவள் -ஆயினும் அவ்விருவர் சேர்த்து இருக்கும் நம்மாலானதைச் செய்து நாம் சத்தை பெற வேண்டும் –

விரஜை -ஆம் அதற்கு என்ன தடை -இதோ அவளை எனது இரு கரங்களாலும் மார்புறத் தழுவ வேண்டும் -போய் வருகிறேன் -விடை கொடுங்கோள்

ஆழ்வார் -நானும் வருகிறேன் –
இருவரும் செல்கின்றனர்

முதல் அங்கம் முற்றிற்று –

————–

இரண்டாம் அங்கம் -முதல் களம்
அனுக்ரஹை ஒரு கையிலே தீர்த்த பாத்திரமும் மற்றுமோர் கையிலே துளஸீ புஷ்ப்பங்களும் ஏந்தி வருகின்றனள்
அனுக்ரஹை–எங்கோ காலடி சப்தம் கேட்க்கின்றதே -யாராக இருக்கக் கூடும் -நமது தந்தையாக இருக்கலாமோ -அவர் என் சகியின் நிலையை அறிந்து கொண்டால் ஆராத் துயரில் ஆழ்ந்து விடுவாரே -என்ன செய்வது-

இதற்குள் சுசீலை வருகிறாள்
சுசீலை –சகி -எனக்கு ஆண்டாளைப் பார்த்தால் மிகவும் பயமாக இருக்கிறது -இவ்வளவு பயங்கர நிலையிலும் தந்தைக்குத் தெரிவியாமல் இருப்பது பேதமைத்தனம் அல்லவா -ஆகையால் நான் தந்தையிடம் தெரிவித்து விட்டேன் -அவர் ஆராதனம் முடிந்ததும் -உத்யானம் வருவதாகக் கூறி இருக்கிறார் –

அனுக்ரஹை-ஹும் இது என்ன கார்யம் -இது ஜுரமோ -மதன தாபம் தானே -இதற்கு ஏன் பயப்பட வேண்டும் -தந்தையிடம் கூறியதை அவளுக்கு நீ தெரிவிக்க வேண்டாம் -ஏற்கனவே அவள் உண்மையைக் கூறாது மறைத்து விட்டாள் -தந்தை வரும் முன்பே அவளிடம் இருந்து உண்மையை அறிந்து நான் தூது சென்றது -முதலியவற்றைக் கூறி அவளை சமாதானப் படுத்தி விடுவோம் –

சுசீலை -இனி அவள் உண்மையைக் கூறாது இருக்க முடியாது
இருவரும் செல்கின்றனர் –

இரண்டாம் அங்கம் முதல் களம் முற்றிற்று

———————-

இரண்டாம் அங்கம் -இரண்டாம் களம்
இடம் –செண்பகப் பூந் தோட்டம்-நேரம் மாலை
ஓர் அழகிய தாமரைக்குளம் -அலைகள் மெல்ல வீசுகின்றன -அதன் கரையிலே கொடியினாலான வீடு ஓன்று உள்ளது -அதன் நடுவே தாமரை இலைகளும் பூக்களும் விரிக்கப் பட்டு உள்ளன -அதில் ஆண்டாள் சயனித்துக் கொண்டு இருக்கிறாள் -அருகில் சுசீலை உட்க்கார்ந்து இருக்கின்றனள் -அநுக்ரஹை குளத்தில் இருந்து மலர்களைக் கொய்து ஆண்டாளுக்கு வீசி வருகின்றனள்

சுசீலை -சகி -நம் தோழி ஏன் இவ்விதம் மிரள மிரள விழிக்கின்றனள்

அநுக்ரஹை-உற்று நோக்கி -சுசீலை -நமது சகி முன்னிலும் அபாய நிலைக்கு வந்து விட்டனள் -பரிதியின் பிரிவாற்றாத பங்கயக் கொடி போன்று வாடி விட்டனள் -என்ன செய்வது-உண்மையை உரைக்காமல் மறைக்கின்றனள் -பிடிவாதம் செய்கிறாள் -ஆகாரம் உட் கொள்ளவே இல்லை -ஆகாரம் கொண்டு வரலாமா என்று கேள் –

சுசீலை -அவ்விதம் செய்து பதில் கிடையாமல் பெரு மூச்செறிந்து -அநுக்ரஹை-நமது சகி மூர்ச்சித்து விட்டனள் -காரியம் பெரிதாகி விட்டது -விளையாடுவதாக நாம் இதை ஏன் மறைத்தோம் –

அநுக்ரஹை-சசியின் முகத்தை உற்று நோக்கிப் பெரு மூச்சு எறிகின்றனள் -இருவரும் ஒன்றுமே தோன்றாமல் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து விழிக்கின்றனர் –

அநுக்ரஹை-சற்று மன உறுதியுடன் -சுசீலா பயப்படாதே -இவள் முகத்திலே ஒளி மழுங்கவே இல்லை -ஆகையால் இது மன்மதனின் திரு விளையாடலே -எதற்கும் நமக்கு ஈஸ்வரன் இருக்கிறான் -நமது இன்னல் நோய்கட்க்கு அவனது தீர்த்தமும் -துளஸியும் தான் தக்க மருந்தாகும் -அவன் தண் அம் துழாய் இந் நாநிலத்தில் என்ன தான் செய்யாது -நான் தீர்த்த பாத்திரத்தில் கொணர்ந்த தீர்த்தத்தையும் துளஸியையும் இங்கே கொண்டு வா

சுசீலை அவ்வாறே செய்கின்றனள் -தீர்த்தத்தைக் கையிலே வாங்கி -ஏ வடபத்ர ஸாயீ -ஆபத் பாந்தவா -அமுதினும் இனிய அருள் கூர் அண்ணலே -பேதை யாம் படும் பாட்டை நீர் அறிகிலீரோ -அன்பர் மனம் நொந்திடில் நின் மனம் வெந்திடும் என்கின்றனரே –அத்தகைய தயை இத் தையல் விஷயத்தில் மந்தித்ததோ -இதை விட உனது தயைக்கு ஏற்ற கலன் எங்கே உளது -நின் பேர் அன்புக்கு உரிய ஆண்டாளை இதோ எழுப்பித்துத் தந்து அருள வேண்டும் –
தீர்த்தத்தை ஆண்டாள் திரு முகத்திலே தெளித்துத் துழாய் வாடை வீசுகிறாள்

ஆண்டாள் மெல்ல மெல்ல உணர்வு உறுகின்றனள்

சுசீலை -சகி -அநுக்ரஹை-நம் சகிக்குத் துழாய் மாலை சூட்டு

அநுக்ரஹை-அவ்வாறே செய்கின்றனள்

சுசீலை -ஆண்டாளை நோக்கி -சகி -உண்ணல் உறாமையும் உள் மெலிவும் தண் அம் துழாய் என்னும் மாலை கொண்டு சூட்டத் தணியும் -என்று நீ அடிக்கடி கூறுபவள் ஆயிற்றே -அநுக்ரஹை துழாய் மாலை சூட்டியும் நீ ஏன் தெளிந்து எங்கள் மனம் களிப்புறச் செய்ய வில்லை -பர உபதேச மாத்திரமோ உனது வார்த்தை –

ஆண்டாள் -தளர்ந்த குரலில் துழாய் மாலை சூட்டி இருக்கிறீர்களா –

அநுக்ரஹை-அதையே நீ அறியவில்லையே -இந்நிலையிலும் நீ நோயின் காரணம் கூறாவிடில் நாங்கள் என்ன செய்வோம்

சுசீலை -அநுக்ரஹை-நீ அரங்கம் சென்ற அன்று இவள்

பதினாறாம் ஆயிரவர் தேவிமார் பார்த்திருப்ப
மது வாயில் கொண்டால் போலே மாதவன் தன் வாயமுதம்
பொதுவாக உண்பதனைப் புக்கு நீ யுண்டக்கால்
சிதையாரோ வுன்னோடு செல்வப் பெரும் சங்கே–7-9-

என்று புலப்பத்தில் சங்கைச் சிதைந்தனள் -பின்னர் நான் கேட்டதற்கு மறுமாற்றம் கூறாது மறைந்தனள் -இதனால் நான் இவள் மாதவன் தன் வாய் அம்ருதம் பருகவே இப்பாடு படுகின்றனள் என்றும் தீர்மானித்துக் கொண்டேன் -இவள் அனுமதி இன்றி நீ திருவரங்கதிற்கு தூது சென்றது நல்லதாயிற்று -உனது ஊஹத் திறமை போற்றத் தக்கது –

ஆண்டாள் -சிறிது தெளிந்த முகத்துடன் -திருவரங்கத்திற்கு தூது சென்றனளா -ஏன்

அனுக்ரஹை -ஏனோ -நீ ஏன் நோய் உற்றனை -இதை முதலில் கூறி -பின்னர் நான் கூறுகிறேன்

ஆண்டாள் –தனக்குள்ளே -இனி நான் வெட்க்கி மறைப்பதால் பயனில்லை -தோழியரிடம் சொல்லியே தீர வேண்டும் –
வெளிப்படையாக -சகி காள் -நான் உண்மையைக் கூறி விடுகிறேன் -இனி என்னால் தாங்க இயலாது -பெண்ணின் வருத்தம் அறியாத கொடிய கடிய திருமாலால் தளர்ந்து நான் நோவுற்றேன் -அவன் தண் அம் துழாய் கொண்டு என் நெற்றி மென் குழல் மேல் சூட்டினதால் தான் நான் இப்பொழுது சிறிதாவது பேசும் திறன் பெற்றேன் -நீங்கள் என்னைக் காக்க வேண்டில் அவன் தன்னடியில் சேர்த்து விடுங்கோள் -அவனிடம் உள்ள என் கோபம் எல்லாமே தீர பயன் ஒன்றுமே இல்லாத இக் கொங்கைகளை அள்ளிப் பறித்து அவன் மார்பில் எறிந்து விடுகிறேன் –

அனுக்ரஹை -சசி -கணவனிடம் இவ்வளவு கோபம் கொள்ளலாமோ -அடக்கம் அன்றோ மங்கையருக்கு அணிகலம் –

ஆண்டாள் -இனி நான் அடங்க இயலாது -என் கணவன் ஒரு பெண் கொடியை வதம் செய்யவும் துணிந்து இருக்கிறான் -இந்நிலையில் நான் அடங்கி இருந்திடில் இறப்பது திண்ணம் -அவனுக்காக வாடி வதங்கின இம்மேனி இனி இடர் தீரக் அக்குமரன் கோலப் பணைத் தோளுடன் இம்மைப் பிறவியிலேயே அணையா விடில் -இனிப்போய் மறு பிறவியில் எய்துவதால் தான் என்ன பயன் -ஆகையால் அல்லல் இழைத்த அக் கள்வனையே வேட்க்கையுற்று மிக விரும்பும் என்னை அவனிடமே சேர்த்து விடுங்கோள்

அனுக்ரஹை -அவன் உன்னிடம் தன்னைச் சேர்க்கும் படி தன் துணைவனை வேண்டுகின்றனனே –

ஆண்டாள் -எவன்

அனுக்ரஹை-அப்பச்சை பசும் தேவன்

ஆண்டாள் -இச்சை உடையரேல் இதற்குள் இவ்விடம் வந்திருக்க மாட்டாரோ –

அனுக்ரஹை-அவன் இச்சை யுடையவன் தான் -கருடன் வாயிலாக நின் இணையில்லா எழில் கேட்டு இளகிய உள்ளத்தனாய் ஏங்கி நிற்கின்றனன் -ஆயினும் ரெங்க நாச்சியாருக்காக அஞ்சி இங்கு வர முடியாமல் தவிக்கிறான் –

ஆண்டாள் -வெற்றிக் கருளன் அன்றோ -தந்தையில் பரிவரான அவரிடம் செய்த வேண்டுகோள் வீணாகுமோ –

அனுக்ரஹை-ஆம் -தாகம் உள்ளவர் இருக்கும் இடத்தில் தண்ணீர் கொணர்ந்து வார்ப்பாரைப் போலே ஆசைப்பட்டார் இருக்கும் இடத்தில் அவனையே கொணர்ந்து உதவுபவன் அன்றோ அவன் -முதலை வாய்ப்பட்ட களிறு கத்தரிக் கைகூப்பி என் கண்ணா கண்ணா என்னும் போது உதவின செய்ய -அவனுக்கும் புள்ளரையன் அன்றோ வேண்டியதாயிற்று -அதனால் தான் அவனை அருளாழிப் புள் என்று பெரியோர்கள் சொல்லுகின்றனர் -ஆகையால் ஆடும் கெருளக் கொடி யுடையான் வந்தருள் செய்வதும் நிச்சயம் -நீ பயப்படாதே –

ஆண்டாள்–இவ்வளவு துணிவாகக் கூறுகின்றனையே -இவ்விஷயம் உனக்கு இவ்வளவு உறுதியாக எப்படித் தெரிந்தது –

அனுக்ரஹை–நீ மறைத்தாலும் திருவரங்கச் செல்வனார் மேல் நின் சிந்தை சென்று இருப்பதை நான் வெகு நாட்களுக்கு முன்னரே தெரிந்து கொண்டேன் -சில நாட்களுக்கு முன்னர் சோலையில் மாலை நேரத்தில் இவ்விஷயத்தை நான் பிரஸ்தாபித்த போது நீ மிகவும் சினந்தனை -நீ மறைத்ததாலேயே இவ்வளவு பாடுபட வேண்டி இருக்கிறது -அவனிடம் உள்ள நினது கடலின் மிகப்பெரிய காதலை நீ கூறா விடினும் நின் செய்கைகள் தெரிவித்தன -ஆதலால் உன் அனுமதி இன்றியே திருவரங்கத்துக்குத் தூது சென்று அவன் தன் நிலைமையை அறிந்து கொண்டு வந்தேன் -இனி மேலேனும் உண்மையைக் கூறு -கடியன் கொடியன் -என்று திருவரங்கரைத் தானே நீ குறித்தனை உன் வாயால் இத்தை ஒப்புக் கொள்

ஆண்டாள்-நாணி புன்னகையுடன் -ஆம் சகி

எழிலுடைய இன் சகி காள் என்னரங்கத்தின் இன்னமுதர்
குழல் அழகர் வாய் அழகர் கண்ணழகர் கொப்பூழில்
எழு கமலப் பூ அழகர் எம்மானார் என்னுடைய
கழல் வளையைத் தாமும் கழல் வளையே யாக்கினரே

சுசீலை -அநுக்ரஹை -நீ போனதைக் கூட அறியாமல் இவள் அவ்வளவு மெய் மறந்து இருந்தனள் பார்

ஆண்டாள் -நீ போனது உண்மை தானா

அநுக்ரஹை-ஏன் நான் கூறியதில் உனக்கும் நம்பிக்கை இல்லையோ

ஆண்டாள் -பிராண சகி -இல்லாமல் இல்லை -ஆயினும் என்னைத் தேற்றுவதற்கு நீங்கள் செய்த உபாயமோ இது என்று சந்தேஹப் படுகின்றேன் –

அனுக்ரஹை -அவனிடமுள்ள கட்டடங்க காதல் இஷ்ட சகியின் சொற்களைக் கூடச் சந்தேகிக்கச் செய்கிறது -காதலின் மஹிமை தான் என்ன-

ஆண்டாள் -இல்லை சகி -என்னுடைய நன்மையைக் கருதி நீங்கள் இவ்வாறு செய்து இருக்கலாம் என்றும் நினைத்தேன் –

அனுக்ரஹை–நாங்கள் இவ்விதம் செய்து இருக்கலாம் -கடிதத்தைக் காட்டி -ஆயினும் அவர் கொடுத்த கடிதம் ஓன்று உளதே -இதுவும் எங்கள் கற்பனையில் அடங்குமோ

ஆண்டாள் -புன்னகையுடன் கடிதம் கிடைத்துள்ளதோ -எங்கே பார்ப்போம் -கையை நீட்டுகிறாள் –

அனுக்ரஹை -கடிதத்தைக் கொடுத்து -சகி -இனி மேலாவது சகிகள் சொல்லை சங்கிக்காமல் இருப்பாயா –

ஆண்டாள் -கடிதத்தைக் கண்ணிலும் தலையிலும் வைத்து நாணி வணங்கிய முகத்திலே புன்னகை தவழ மெதுவாக வாசிக்கிறாள் –

அனுக்ரஹை -சகி உன் காதல் தான் பறை அடித்த பரம ரஹஸ்யம் ஆயிற்றே – உரக்க வாசித்தால் என்ன-

ஆண்டாள் –செய்தி கொணர்ந்த நீயே வாசித்து நாம் எல்லோரும் கேட்டுக் களிக்க வேண்டும் -சுக துக்கங்களை பங்கிட்டுக் கொண்டால் தான் பொறுத்துக் கொள்ள முடியும் என்பது உண்மையான அனுபவம் -ஆகையால் நீயே வாசி –

அனுக்ரஹை -ஆகில் கொடு -கையை நீட்டுகிறாள்

ஆண்டாள் -கடிதத்தை உற்றுப் பார்த்த வண்ணமே இருக்கிறாள்

அனுக்ரஹை-கொடுக்க மனம் இல்லையா

ஆண்டாள்-இதை அவர் கைப்பட எழுதினாரோ -எழுத்துக்கள் மணி மணியாக இருக்கின்றனவே -கண்ணில் ஒத்திக் கொள்கிறாள் -ஆனால் மை சிதறி இருக்கும் காரணம் என்ன-

அனுக்ரஹை-அவர் கண்ணும் கண்ண நீருமாய் எழுதினார் -அதனால் தான் கண்ணீர் சிந்தி மை சிதறி இருக்கிறது -இது அவர் படும்பாட்டை யுணர்த்த தகுந்த சாட்சியாம் யன்றோ -மேலும் அச் சமயம் பிராட்டியின் பாதச் சிலம்பு ஒலி காதில் பட்டது -உடன் பூ வணை முதலியவைகளைக் கருடனைக் கொண்டு அப்புறப் படுத்தி விட்டு மை உலரும் முன்பே கடிதத்தை மடித்துக் கொடுத்து என்னையே வேறு ஒரு வழியாக அனுப்பி விட்டார் -இதுவும் அதற்கொரு காரணம்

ஆண்டாள்-தேனைச் சக்கரைப் பாத்திரத்தால் பருகுவிப்பது போல் உன் செவிக்கு இனிய செஞ்சொல்லால் இக் கடிதமாம் தேனைப் பருகச் செய் -கடிதத்தைக் கொடுக்கிறாள்

அனுக்ரஹை -வாசிக்கின்றனள்

ரங்கராஜன் -திருவரங்கம் –
எனது ஆருயிர் அனைய நங்காய் -நினது எழிலால் எனது இதயம் கொள்கை கொண்டு விட்டாய் -மன்மதன் தமது அம்புகளால் என்னை இடைவிடாது கொளுத்து கின்றனன் -இனி நான் பிழைக்க வழி யில்லை -நினைத்து கருணை அரிய பார்வையே உற்ற துணையாகும் என்றும் நம்புகிறேன் –

ஆருயிர் அனைய நங்காய் அரும் புகழ்ப் பட்டன் கோதாய்
சீரிய எழிலால் என் தன் சிந்தனை கவரச் செய்தாய்
கூரிய கணைகள் கொண்டு கொளுத்து கின்றனனே மாரன்
நாரி நின் கருணை மாரி தனை யல்லால் துணை இலேனே —
நின் பால் உயிருள்ள
ரங்கராஜன்

ஆண்டாள் -சகி என்பால் பேர் இரக்கம் கொண்டு பேர் உதவி புரிந்த நினக்குத் தலை யல்லால் கைம்மாறு இலேன்

அனுக்ரஹை -உன் ஸஹ வாஸத்தால் நினது அரும் குணங்களின் லவலேசம் என்னிடம் ப்ரதி பலித்திடில் நீ அதனைப் பாராட்டுதல் தகாது -இக் கடிதத்துக்கு ஏற்றால் போல் நினது அரும் காதலை வெளிப் படுத்துமோர் பதில் விடுத்து நெடும் கணாளனை யடுக்க வழி பார் –

ஆண்டாள் -அவன் ஏலாப் பொய்கள் உரைப்பவன் யாயிற்றே -அவன் கடிதத்தை நம்பி நாம் பதில் விடுக்கலாமோ –

அனுக்ரஹை -ஒன்றே உரைப்பான் ஒரு சொல்லே சொல்லுவான் -என்று உன் தந்தை அடிக்கடி கூற நாம் கேள்விப்பட்டு இருக்கிறோமே -அவனிடம் உனக்கும் ஏன் இவ்வளவு அவ நம்பிக்கை –

ஆண்டாள் -தந்தை விஷயத்தில் அவனாலே பொய் சொல்ல ஒண்ணாது -அது கொண்டே -ஒன்றே உரைப்பான் ஒரு சொல்லே சொல்லுவான் -என்று அவரைக் கொண்டு தன்னைக் கவி பாடிக் கொண்டனன் — பாவியேன் நான் பிறந்த பின்னர் அவன் பொய்களையே உரைப்பான் ஆயினன் -என் வல்வினை அவன் ஸ்வ பாவத்தையும் கூட மாற்றி விட்டது போலும் -பாம்பணை மேல் படுக்கும் அவனுக்கும் தம் பாம்பு போலே நாவும் இரண்டு உண்டாயின போலும் -இத் தகையோன் கடிதத்தை நம்பி நான் பதில் எழுதலாமோ –

அனுக்ரஹை -ப்ரபந்ந குலத்தில் பிறந்த உனக்குப் பராமனைச் சேர சந்தேகம் ஏன்

ஆண்டாள் -ராமன் இரு விதம் பேசான் என்னும் பிருதம் பிடித்த பெருமான் படியே என் விஷயத்தில் மாறுபடுகிறதே -ப்ரபன்னரான பட்டர் பிரான் சம்பந்தம் கொண்டு நான் ஆறி இருப்பது எப்படிப் முடியும் –

அனுக்ரஹை -சகி அவ்விதம் நினைக்க வேண்டாம் -அவன் படும் பாட்டை நேரில் நான் கண்டு வந்திருக்கிறேன் -உன் பிரிவாற்றாத அப் பாம்பணையான் பூவணை மிசை பள்ளி கொண்டு துடி துடிக்கிறான் -சந்திர ஒளியினால் அவன் மனம் வெடி படுகின்றது –

சுசீலை -பாபி சந்திரன் தான் பிறந்தவிடம் என்று கூடப் பாராமல் அவர் மனம் தகர்க்கின்றனன் போலும் –

அனுக்ரஹை -புன்னகையுடன் -இக்கலியில் தந்தையிடம் மைந்தர் இருக்க வேண்டிய விதத்தைச் சந்திரன் கற்ப்பிக்கின்றனன் –

ஆண்டாள் -ஆகில் நான் பதில் எழுதத் தான் வேண்டும் என்று சகி ஆஞ்ஞாபிக்கின்றனளா –

அனுக்ரஹை -ஆஞ்ஞாபிக்க வில்லை -யோசனை கூறுகிறேன்

சுசீலை -எழுதுவதற்கான சாதனங்களைக் கொணர்ந்து தருகிறாள்

ஆண்டாள் -ஒரு புருவத்தை உயர்த்தி வளைத்து யோசிக்கின்றாள்

சுசீலை -சகீ அனுக்ரஹை -நமது சகியின் புருவம் எவ்வளவு அழகாக மன்மதன் வளைத்த வில் போல் வளைந்து இருக்கிறது

அனுக்ரஹை-ஆம் இச்சமயம் அவ் வரங்கன் இவள் எதிரில் நின்றால் என்ன பாடு படுவான் –

சுசீலை -தந்தை தாய் பாராமல் தமது ஆணையைச் செலுத்துபவனான மன்மதனின் சமநிலை ஆச்சர்யமானது

ஆண்டாள் –சகிகாள் கேளுங்கோள்

கோதை நாயகி -ஸ்ரீ வில்லி புத்தூர்
அரங்கம் தனில் இலங்கும் என் நாதா -அநங்கன் என்னும் கொடியவனால் அபலையாகிய நான் அநவரதம் அல்லல் படுகிறேன் -மாதவா உன்னைச் சரண் அடைகிறேன் -நான் நீ அலால் இலேன் காண் -என்னை நீ குறிக் கொள்ள வேண்டும் -அநாதையான என்னை ஸநாதையாக ஆக்குவது நின் கடைமை -உன்னைக் கரம் கூப்பி இறைஞ்சுகின்றேன் -காக்கும் திறன் உனக்கும் அன்றி வேறு ஒருவருக்கும் இல்லை -இரக்கம் கொண்டு என்னை நீ புரக்க விரைந்து வா -இன்றேல் நான் இன்றே முடிவேன் -ஒரு பெண் கொடியை வதம் செய்தான் என்னும் வசைச் சொல் உனக்கு வேண்டாம் -பழி ஏறாது கண் பார்த்து அருள்வாயாக

அரங்கனே அலர் வாழ் மங்கை அலகிலா வகன் மார்போனே
சரங்களால் அநங்கன் என்னைத் தகிக்கின்றான் இனி என் செய்வேன்
கரம் குவித்து இறைஞ்சுகின்றேன் காப்பவர் இலரால் நீயே இரங்கி என் எதிரே வந்தால் இறந்திடாது உயிர் வாழ்வேன்
நின் தனை உற்ற அடியாள்
கோதை நாயகி

அனுக்ரஹை –சகி வெகு அழகு -நின் சொல் திறம் போற்றத் தக்கது பக்தியும் நின் காதலை இக்கடிதம் நன்கு வெளிப்படுத்துகின்றது -இது காறும் மண்ணுற்ற மின் என இருந்த உனக்கும் இனி அரங்கக் கொண்டலில் மின் என விளங்கும் காலம் கிட்டி விட்டது

ஆண்டாள் -இக்கடிதம் அரங்கர் பால் சேர்வது எங்கனம்

அனுக்ரஹை -சுசீலையின் மூலமாக இதை ஆம் அனுப்ப வேண்டும் -சுசீலையை நோக்கி -சகி இக்கடிதம் அரங்கர் கையிலே சேர வேண்டும் -பிராட்டியார் கண்ணில் பட்டு விடக் கூடாது –

சுசீலை -அப்படியே -கடிதம் பெற்று செல்கிறாள்

ஆண்டாள் -சகி நாம் இந்தக் கார்யத்தைப் பிராட்டிக்குத் தெரியாமல் சாதித்துக் கொள்ள முடியுமா -அப்படி நினைப்பது அறிவீனம் அன்றோ -அவளை வைத்தன்றோ அவனது வாழ்வு

அனுக்ரஹை -உண்மை தான் -ஆனால் முதலில் நீ அவன் மனதைக் கொள்ளை கொண்டு விட்டாய் -இனி உன் விரஹத்தை அவ்வரங்கன் தாங்க இயலாது -எனவே அவனது நிலைமைக்கு ஏற்ப நின் காதலன் நிறைவேற்றத் திருமகள் தயங்க மாட்டாள் -மற்ற மங்கையர் அரங்கனை அணைந்திடில் தமது இரு கொங்கை கொண்டு ஆலிங்கனம் செய்து கொள்வதாகவே எண்ணுவது அவள் இயல்பு -எனினும் பிராட்டிமார் மனம் உகக்க ஒரு உபாயம் அனுஷ்ட்டிப்பது தான் நல்லது

ஆண்டாள் –ஆம் உண்மை தான் -அரங்கனை அடைவதற்குத் திருமகள் புருஷகாரம் இன்றியமையாதது – அவ்விருவர் சேர்த்தியில் தான் நாம் அடிமை செய்ய ஆசை கொள்ள வேண்டும் -பிரித்துத் பற்றினதால் தான் தங்கை மூக்கும் தமையன் தலையும் இழந்தனர் -இருவர் சேர்த்தியில் ராவணனினும் கொடிய காகம் தலைபெற்றது -ஆனால் இவ்வலியை நமக்கு உபதேசிப்பவர் யார் –

அனுக்ரஹை -ஏன் நமது தந்தை தான்

ஆண்டாள் தந்தையிடம் -திரு வரங்கச் செல்வனார் என் மெய்ப்பொருளும் கொண்டார் -என்று நான் எவ்விதம் தெரிவிப்பேன் -நான் ஒரு விதம் எண்ணியிருக்க இவளும் வேறொன்று எண்ணுகின்றாள் -என்று அவர் கூறிடில் நான் என்ன செய்வேன்

திடீரென பெரியாழ்வார் வந்து கொண்டே -எனது அரும் தவப் புதல்வியே -உன் எண்ணத்திற்கு என் எண்ணம் மாறுபடுமோ -உன்னை உரப்பவே நான் ஒன்றுமே மாட்டான் -நானும் இந்த நல்ல காரியத்தில் பங்கு எடுத்துக் கொள்ளக் கடமைப்பட்டு இருக்கிறேன் –

இருவரும் திடுக்கிட்டு எழுந்து சேவிக்கின்றனர் -ஆண்டாள்-ஓரமாக ஒதுங்கி இருகின்றனள்-

அனுக்ரஹை -ஒரு மானுரி ஆஸனம் கொணர்ந்து -தந்தையே இவ்வாசனத்தை அலங்கரித்து அருள வேண்டும் –
ஆழ்வார் ஆசனத்தில் அமர்ந்து இருவரையும் உட்காரக் கை காட்டுகிறார் -இருவரும் உட்காருகின்றார்கள் –ஆண்டாள் மட்டுமே நாணத்தால் ஓரம் உட்க்காருகின்றனள் –

பெரியாழ்வார் -ஆண்டாளை நோக்கி -கோதாய் தந்தையிடம் நாண வேண்டுமோ -நீ தான் சற்று முன் உன் தோழியிடம் -இனி என்னால் அடங்க இயலாது -என்று கூறினை -காதல் விஞ்சிடில் எப்பொழுதும் -நாண் மட அச்சம் நமக்கு இங்கு இல்லை – என்று இருக்க வேண்டாமே

ஆண்டாள் தலை குனிந்து பேசாது இருக்கிறாள்

அனுக்ரஹை -நும் தம் புதல்வியும் என் தோழியான இவள் ரங்கராஜனைக் கணவனாகக் கொள்ளுமாறு தக்கவோர் உபாயம் எடுத்துக் உபதேசியுங்கோள்

ஆண்டாள் அனுக்ரஹையைக் கோபக் குறியோடு பார்க்கிறாள்

பெரியாழ்வார் -கோதாய் உனக்கு ஏன் இவ்வளவு கோபம் கலந்த வெட்கம் -உன் நன்மையைக் கருதி உன் தந்தையிடம் உண்மையைக் கூறினதற்காகவே இந்தப் பார்வை -அனுக்ரஹை -சகி இந்தப் பார்வை கீர்வை எல்லாமே ரங்கராஜன் விஷயத்தில் இருக்கட்டும் -இங்கே செல்லாது

ஆண்டாள் மறுமுறையும் முறைத்துப் பார்த்துப் போகப் பார்க்கிறாள் -அனுக்ரஹை கையைப்பிடித்து உட்க்கார்த்தி விடுகிறாள்

பெரியாழ்வார் -கோதாய் நான் இந்த விஷயத்தைக் தெரிந்து கொண்டு விட்டேன்-நீ இதற்காக நாணவோ அஞ்சவோ வேண்டாம் -கைத்தலத்திலுள்ள மாடு -செல்வம் -அழியக் கறியும் கலத்தரிசியும் ஆக்கி வைத்து உனக்குப் பெருப்பெருத்த கல்யாணம் செய்ய நான் ஆசை கொண்டு விட்டேன் -நீ ரங்கராஜனிடம் காதல் கொண்டது நான் செய்த தவப்பயன் என்றே கருதுகிறேன் -செடியில் உள்ள பூ ஈசன் அடிக் கமலத்தில் தானே நழுவி விழுந்திடில் எனக்கு அது மகிழ்வே அன்றோ-ஆகையால் நீ அவ்வரங்கனை அடையத் தக்கதோர் உபாயம் கூறுகிறேன் -கேள் -முற்காலத்தில் ஆய்ப்பாடியில் ஆய்ச்சியர் நோன்பு நோற்றுக் கண்ணனை அடைந்தனர் -அஃதே போல் நீயும் நோன்பு நோற்க வேண்டும் -ஆய்ச்சியர்க்கு மார்கழி நோன்பே சீர் கெழு கண்ணனைச் சேர்வதற்கு ஏற்றதாய் இருந்தது -அந்நோன்பை நீயும் கைக் கொள்ளலாம் -அதன் விவரத்தைக் கூறுகிறேன் -இங்கே வா
ஆண்டாள் அவ் வண்ணமே வரக் காதண்டைச் சிலவற்றை உபதேசிக்கிறார் –
ஆண்டாள் -தனக்குள் -தந்தையர் என்றால் இப்படி அல்லவா இருக்க வேண்டும்

அனுக்ரஹை -இந் நோன்பு என் சகியின் பேர் ஆத்திரத்திற்கு ஏற்ப சீக்கிரம் பயன் தரத் தக்கது தானே

பெரியாழ்வார் -அதற்கு என்ன ஸந்தேஹம் -இந்நோன்பில் கண்ணனின் பேர் அன்புக்கு உரிய நப்பின்னையைப் புருஷகாரமாகப் பற்ற வேண்டும் -கண்ணன் இந் நோன்புக்கு இரங்கியே தீருவன் -பின்னர் ரங்கராஜன் கைபுகுந்தான் என்பதைக் ஐயம் என்ன-கண்ணனும் அவனும் வேறு அன்றே -ஆகையால் நப்பின்னையைப் புருஷகாரமாகக் கொண்டு இந் நோன்பினை நோற்றல் வேண்டும் –

அனுக்ரஹை -நோன்புக்கான ஏற்பாடு செய்வோம் வாருங்கோள்

எல்லாமும் எழுந்து செல்கின்றனர்

இரண்டாம் அங்கம் இரண்டாம் களம் முற்றிற்று

————–

இரண்டாவது அங்கம் மூன்றாம் களம்
இடம் -பழைய காலத்து வீட்டு வாசல் வராண்டா
ஒரு கிழவர் தம் மேனியில் பன்னிரு திருமண் மின்ன கையில் உள்ள தீர்த்த பாத்திரத்தை ஓரிடம் வைத்து விட்டு -ஒரு கரத்தால் கோலூன்றி -மறு கரத்தால் தொந்தியைத் தடவிக் கொண்டு உலாவிய வண்ணம்
ஆஹா என்ன இனிமை -எத்துணை போக்யமாய் பெருமாள் அமுது செய்து இருந்தார் -அமுதம் அருந்தும் தேவரும் இதை அறிந்திடில் நிச்சயமாக அமிழ்த்தினை உமிழ்ந்திடுவர் -எவ்வளவோ படே படே பேர் வழிகளின் ததீயாராதனம் எல்லாமே யான் கண்டிருக்கிறேன் -ஓன்று கூட என்னுடைய முழு புகழ்ச்சிக்கும் உரியதாக இல்லை -ஆனால் இன்றைய ததீயாராதனத்தையோ எனின் என்னைக் கேளாமல் ருசி அறிந்த என் நாக்கு புகழத் தொடங்குகிறது -ஆஹா பாருங்களேன் -எவரைக் காணிலும் என்னைப் போல் முகம் மலர்ச்சியும் உதர நிமிர்ச்சியும் யுடையவர்களாகவே காணப்படுகின்றனர் -என்ன பராமரிப்பு -ஒரு ஆவலாதி கூடக் கிடையாது -மீசையை முறுக்கிக் கொண்டு -இவ்வளவு வயசாகியும் அசக்திக்கு உறைவிடமான எனக்கு யவ்வனம் திரும்பி வந்து விட்டது போலும் -அழுத்தத்தினால் அந்திமப் பருவத்தைத் தடுக்கலாம் -என்ன ஆச்சார்யன் -இந்த அமுதத்தினால் கழிந்த யவ்வனமும் திரும்பியதே -இது ததீயாராதனம் அருந்தாத எத்துணை ஜவான்கள் போருக்கு வந்திடினும் அவர்களை வென்று விடலாம் -தன்னுடம்பைப் பார்த்துக் கொள்ளுகிறார்

இதற்குள் ஒரு சிறுவன் ஓடி வந்து -உடம்பைப் பார்த்துக் கொள்ள கண்ணாடி வேணுமா -உள்ளே போய் அம்மாகிட்டே வாங்கிண்டு வரேன்
கிழவர் -உள்ளே போய் வாங்கிண்டு வா பார்ப்போம்
சிறுவன் உள்ளே சென்று கண்ணாடி வாங்கித் தருகிறான்
கிழவர் -அடே பயலே -நான் எப்படி இருக்கிறேன் -முன்னே போலவா இருக்கிறேன் –
சிறுவன் -இல்லை தாத்தா வயசாச்சு இல்லையோ -முன்னை விட கன்னம் எல்லாம் சுருங்கிப் போச்சு -முன்னைப் போல எப்படி இருப்பீள்
கிழவர் -முன்னை விட பயில்வானாக இருப்பதால் நான் சொல்லுகிறேன் -நீ கன்னம் சுருங்கிப் போச்சு என்கிறாயா
சிறுவன் -பயில்வானா -என்ன தாத்தா நா ஓடரேன் -உம்மாலே பிடிக்க முடியுமோ
கிழவர் -அடே இனி மேல் தாத்தா என்றும் அழைக்கக் கூடாது தெரியுமா -அழைத்தால் அப்படியே சட்டினி தான்

தன் காலால் பூமியைக் உதைக்கிறார்
சிறுவன் -தாத்தா இது எண்ணம் இப்படி உதைக்கிறீர்
கிழவர் -இது என் உண்ணும் தாத்தாவா -ஊன்று கோலைக் கொண்டு அடிக்க வருகிறார் –
சிறுவன் -சிறு தூரம் ஓடி -தாத்தா தொந்தி குலுங்க ஏன் ஓடி வருகிறீர் -வயிற்றிலே என்ன வியாதியோ பாவம் -இப்படிப் புடைத்து இருக்கிறது -இதோடு ஒடி வரலாமோ –
கிழவர் -அட போக்கிலி -சிறிது அங்கே நில்லு -ஊன்று கோலைக் கிறு கிறு என்றும் சுற்றிக் கொண்டு ஓடி வருகிறார் –
சிறுவன் -உதட்டைக் காண்பித்து -தாத்தா சிலம்பு விளையாட்டு வேடிக்கையாக இருக்கிறது -தாத்தா என்னைப் பிடி பார்க்கலாம்

திரைக்குள் இருந்து -அடே பெரியோர்கள் இடம் விளையாடலாமா -இரு உன்னை இதோ
பையன் திரும்பிப் பார்த்து ஓடி விடுகிறான்

திருவேங்கடாச்சார்யார் வருகிறார்
கிழவர் -தனது கையைப் புருவத்தில் வைத்து உற்று நோக்கி -யாரது -திருவேங்கடாச்சார்யர் ஸ்வாமியா -பார்த்ததா சிறுவனின் திரு விளையாட்டை

திருவேங்கடாச்சார்யார் -ஆகட்டும் அவனை நான் கண்டிக்கிறேன்

கிழவர் -அது எல்லாமே இருக்கட்டும் -கீழே ஏழி இருக்க-

இருவரும் உட்காருகின்றனர் –

கிழவர் -இன்று ததியாராதனத்துக்கு எழுந்து அருளினீரே -எப்படி

எப்படி என்றும் கேட்கவும் வேண்டுமோ -இவ்வளவு வைபவமாக இதுவரை ஒரு விசேஷமும் எங்கும் நடக்க வில்லை என்றும் கூடச் சொல்லலாம் –

அடியேன் நினைக்கும் போலவே தேவரீரும் சொல்வதே -ஆண்டாள் செய்யும் இந்த வைபவம் நம் ஊருக்கே ஒரு பெருமை கொடுக்கிறது என்றும் நினைக்கிறேன் – தேவரீர் அபிப்ராயம் எப்படியோ –

அவலோன் நடத்தும் வைபவம் இருக்கட்டும் -அவள் அவதரித்ததே நமது ஊருக்கே பெருமை -ஈசனிடம் எண்ணரும் பக்தி கொண்ட இப் பெண் மணியைப் பெறும் பாக்யம் நம் நந்நகருக்கு அன்றோ கிடைத்தது -இப் பெருமை மற்ற எந்த ஊருக்கு உண்டு

கிழவர் -ஸந்தேஹம் என்ன அவள் செய்யும் இத் ததீயாரானத்தை முன்னிட்டு அன்றோ அளவில்லா ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் இங்கு ஸேவை சாதிக்கிறார்கள்

ததீயாராதனத்துக்கோ இங்கு ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் ஸேவை சாதிக்கிறார்கள் -ஆண்டாளிடம் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு அளவும் கடந்த பக்தி உண்டு -அதனால் இவ்வளவு பெரிய ஸ்ரீ வைஷ்ணவ கோஷ்ட்டியை நாம் ஸேவிக்க முடிந்தது –

கிழவர் -ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு ஏன் ஆண்டாளிடம் பிரியம் தெரியுமா -அவள் அடிக்கடி இப்படித் ததீயாராதனம் செய்து அவர்களைக் களிப்பிப்பதால் தான் -ருசி கண்ட பூனை விடுமா -இவ் வைபவத்துக்கும் கூட்டத்துக்கும் குறைச்சல் இல்லை –

என்ன தேவரீரே இப்படிச் சாதிக்கிறது -அவர்கள் வருவதில் தேவரீருக்கு என்ன-தேவரீருக்கு என்ன சாப்பாட்டில் குறை உண்டோ –

கிழவர் -கிடையாது கிடையாது இவ்வளவு கூட்டத்தையும் அவளே நின்று பராமரித்தாள் என்பதற்கு இதை நான் சொல்ல வந்தேன்

திருவேங்கடாச்சார்யார் -தனக்குள் -ஏதடா -இவரே புகழ்ந்து விட்டாரே -என்ன ஆச்சார்யம் -வெளியில் -ஆம் வந்த குழாத்தைப் பராமரிப்பதில் ஆண்டாளுக்கு இணை இவ்வுலகினில் கிடையாது என்பதை மிகையில்லை -அவளது செந்தாமரை போன்ற முகத்திலே சந்ததமும் மந்த ஹாஸம் தவழ்ந்து கொண்டே இருக்கிறது -விருந்து முகம் வேறுபடில் அப்பொழுதே அவள் முகம் வாடி வருந்தும் என்பதற்கு ஐயம் இல்லை -அவள் அகம் அமர்ந்து ஈதலை விட முகன் அமர்ந்து இன் சொற் கூறுவதை எவரும் கொண்டாடுகின்றனர் –

கிழவர் -பட்டர் பிரான் என்ன நோன்பு நோற்றாரோ -இப்பேர்ப்பட்ட பெண்ணைப் பெற்றார் –

ஆம் அவர் செய்த அறச் செல்வம் ஊரடி ஊருணி போல் அனைவருக்கும் பயன் படுகிறது –

கிழவர் -அனைவருக்கும் என்ன பயன் படுகிறது -ததீயாராதனம் தானே

நகைத்து தேவரீர் ததீயாராதனத்தையே கனவு காண்கிறாப் போலே இருக்கிறதே

கிழவர் -வேறு என்ன பயன்படுகிறது -கொஞ்சம் சொல்லவே -கேட்ப்போம்

இதை நான் சொல்லவும் வேண்டுமோ -இப்பெண்மணி அவதரித்த பின்னர் நம் நகரில் வியாதி துர்பிக்ஷம் திருடர் பயம் முதலியன தலைக் காட்டவே இல்லை யன்றோ -இதை விட அனைவருக்கும் வேறு என்ன பயன் வேண்டும்

கிழவர் -கோபித்துக் கொள்ளக் கூடாது -இவள் பிறப்புக்கும் திருடருக்கும் என்ன ஸம்பந்தம் -இவள் என்ன போலீஸ் அதிகாரியா திருடர்களைத் தடுப்பதற்கு –

திருவேங்கடாச்சார்யார் -ஆம் சம்பந்தம் உண்டு

ஆண்டாள் பிஞ்சிலே பழுத்தவள் -அஷ்டாக்ஷர ஸித்தி பெற்றவள் -அஷ்டாக்ஷரத்தில் கூறியபடி ஈஸ்வரனுக்கு அநந்யார்ஹையாய் ஆட்பட்டு மானிடருக்கு என்றும் பேச்சுப்படில் வாழ முடியாதவளாய் இருக்கின்றனள் -எவ்விடத்தில் அஷ்டாக்ஷர ஸித்தி பெற்றவர்கள் அங்குள்ளவர் கொண்டாடும்படி இருக்கிறார்களோ அங்கு வியாதி திருடர் பயம் முதலியன உண்டாகா என்றும் சாஸ்திரங்கள் முறையிடுகின்றன –

கிழவர் -இவள் அனுஷ்டிக்கிறாளே இப்பொழுது ஒரு நோன்பு -இதுவும் அக் கரிய கண்ணனைக் குறித்துத் தானோ

ஆம் -அவனை நோக்கிய வைபவங்களில் அவன் அடியார் விஷயங்களில் ஆண்டாள் மிக்க கவனமுடையவள்

ஆம் கண்டு கொண்டேன் இத் ததீயாராதனத்தில் -அதிலும் கிழவர்கள் இடம் அதிகமான ப்ரீதி யுண்டு என்பதைக் கூட நான் தெரிந்து கொண்டேன் –

அது என்ன கிழவர்களிடம் மாத்திரம் அதிகம் ப்ரீதி

அதற்குப் பலவித சான்றுகள் உண்டு -அதில் ஒரு உதாரணம் மாத்திரம் சொல்லுகிறேன் -இன்று பெரும்பாலும் ததீயாராதனத்தில் மெதுவான பஷணங்களே உபயோகப்படுத்தப் பட்டன-அதன் கருத்து என்ன-பல் இழந்த கிழவர்கள் இதனால் தானே திருப்தி அடையக் கூடும் –அதனால் தான் கூறுகிறேன் -கிழவர்கள் இடமும் விசேஷமான பக்தி என்று

புன்னகையுடன் -நன்று நன்று-எவ்வளவு அதிசய ஆராய்ச்சி -அதிரசத்தை விட இவ்வாராய்ச்சி அதி ரசமுள்ளது –

கிழவர் -அது இருக்கட்டும் -ஆசீர்வாதம் இப்போது தானே நடக்கப் போகிறது -தக்ஷிணை எவ்வளவு கொடுக்கிறாளோ பார்ப்போம் -பெரிய இடத்துக் கார்யம்

சிரித்துக் கொண்டு தேவரீருக்கு வயசாகியும் ஏன் ஆசை விடவில்லை

எனக்கு என்ன வயசாகி விட்டது -இப்பொழுது நான் ஒரு ஜவானாகி விட்டேன் -நிமிர்ந்து தன் மார்பகத்தைப் பார்த்துக் கொள்கிறார்

தேவரீர் பலவானான் ஆனதைக் கண்டு தேவரீர் ஆசையும் பலம் பெறுகிறதோ

கிழவர் -எல்லாருக்கும் ஆசை இல்லையோ -ஆசை இல்லாவிட்டால் அங்கு எதற்குப் போகிறார்கள்

ஆசீர்வதிப்பது மூலம் தங்கள் நன்றியைச் செலுத்துவதற்காகவே –

கிழவர் -ஓஹோ -பலமாக மண்டையை ஆட்டுகிறார் –

திரையில் வாத்திய ஒலி கேட்க்கிறது -இருவரும் எழுந்து செல்கின்றனர் -சிறிது நேரத்தில் ஆசீர்வாத ஒலி கேட்க்கிறது

இரண்டாம் அங்கம் முற்றிற்று

---

மூன்றாம் அங்கம் -முதல் களம்
இடம்–திருவாய்ப்பாடி வீற்று வாசல் திண்ணை
ஆதி நாராயண கோபர்
அநந்த கோபர்
கேசவ கோபர்
முதலிய சிலர் உட்க்கார்ந்து பேசிக் கொண்டு இருக்கின்றனர்

அநந்த -ஏ ஐயா நம்ம ஊரில் மழை இல்லையே -என்ன பண்ணலாம் -இப்போ பலத்த இரண்டு மழை பெய்தால் போதும் -கா மேனிக்கூடக் காணாட்ட சம்சாரி என்ன பண்ணுவது -மழைக்கு அறிகுறியே இல்லையே -தாய் முகம் நோக்கும் சிசு போலே பயிர்கள் வானம் நோக்கி வாடுகின்றனவே -நாம் எல்லாமே எப்படிப் பிழைக்கிறது –

கேசவ-போன பாட்டம் குறை இல்லாமல் இருந்தது -இந்தப் பாட்டம் எந்தப்பாவி கண் வைத்தானோ இப்படி யாய்விட்டது

ஆதி நாராயணன் -பழம் கதை எதுக்கு ஐயா -பசிச்சவன் பழம் கணக்கு பார்ப்பது போல் -இப்போ என்ன செய்ய வேண்டும் சொல்லுங்கோ –

அநந்த -கேசவகோபரைக் காண்பித்து இதோ பெரியவராய் இருக்கிறார் -இவரே சொல்ல வேணும் -சொல்லுங்கள் ஐயா

கேசவ-முன்பு இவ்வாறு மழை இல்லாமல் போக -எல்லாரும் சேர்ந்து யோசனை பண்ணி நமது தேவதைக்குப் பூஜை வைத்தார்கள் -அம்மிடுத்தான் -கொட்டிருச்சு மழை –

ஆ ஆ அப்படியா நாமம் இப்பொழுது அப்படியே செய்யலாம் என்கிறீரோ

அதன் விபரம் தெரிந்தால் அல்லவோ நாம் செய்வது-அத்தைச் சொல்லுங்கோ

ஆமம் அதைச் சொல்லுங்கோ முதலில்

கேசவ-நம்ம ஊரில் சின்னப் பெண்கள் எல்லாரும் சேரனும்-நம்ம தேவதை நாராயணன் மேல் நோன்பு நோக்க வேணும் -நோன்பு வேண்டிய சாமான்களை சேகரித்துக் கொடுக்க ஒரு வாலிபனை நியமித்தால் போதும் -நாம் கவலைப்பட வேண்டாமே –

நம்ம பெண்களுக்கு நோன்பு நோக்க வழி தெரியுமோ

நமது சம்சாரத்தைச் சொல்லிக் கொடுக்கச் சொல்லிட்டால் போதும்

ஒரு வாலிபனை நியமிக்கப் வேண்டுமே -யாரை நியமிக்கலாம் -சொல்லுங்கோ

நம்ம அநந்த கோபர் மகன் ரொம்ப நல்லவன் -அட்டி இல்லாமல் சட்டென சாமான்கள் எல்லாமே சேகரித்துக் கொடுப்பான்

அநந்த -அவன் இவ்வேலைக்கு ஏத்தவன் இல்லை -நம்ம நந்தகோபர் மகன் தான் இந்த வேலைக்குத் தக்கவன்

எல்லாமும் கேட்டுக் குலுங்க நகைக்கின்றனர்

ஆதி நாராயண கோபர் -படபடப்புடன் கேலி பண்ணுகிறீர்களா -திருடன் கையிலே பணப்பெட்டியை யாரேனும் கொடுப்பார்களா -நம் பெண்களைத் திருடிய கள்ளன் அல்லவோ அவன் -நாம் முழிச்சுக் கொண்டு இருக்கும் போதே நம் கண்ணில் மண்ணைத்தூவி நம்ம பெண்களை கொள்கை கொண்டு போனான் -அதுக்க்காகத் தானே அவனை சிறையில் அடைத்தது -சிறையில் அசைக்க நீங்கள் தானே சிபாரிசும் செய்தீர்கள் -இப்பொழுது இவ்வாறு சொல்ல உங்களுக்கு இரண்டு நாக்கா

அநந்த -ஏன் இந்தப் படபடப்பு -நமக்கு இப்பொழுது அவனாலே காரியமாக வேண்டி இருக்கிறதோ -அவன் தான் இந்த வேலைக்குத் தக்கவன் -நீங்கள் அவனைத் தெரிந்து கொள்ள வில்லை -நன் அறிவேன்-அவன் பிறந்த பின்பும் ஊரே செழிப்பாச்சுதே -அவனை சிறையில் அடைச்சோம் -மழை இல்லாமல் போய்ச்சு-அவனை வெளியில் விட்டாலே போதும் -மழை பொழியும் -அவன் என்ன சாதாரணமானவனா –

எல்லாரும் –ஆமாம் ஆமாம் உண்மை அவன் தான்-இதுக்குத் தக்கவன்

ஆதி நாராயண கோபர் -எல்லாரும் சம்மதித்த பின்பும் நானே போய் நந்தகோபர் இடம் சொல்லி ஆவணி விடுவித்து இங்கே கூட்டி வாரேன் -போகிறார் –

அநந்த கோபர் -ஏனய்யா – நான் சொல்வது பொய்யா நிஜமா -அவன் சாதாரண மனிதனாய் இல்லை -நம்ப நாராயணன் தான் நமக்காக இப்படி வந்துள்ளான் -சின்னக் குழந்தையாக இருக்கும் பொழுது எவ்வளவு ஆச்சார்யமானப் சேட்டைகள் பண்ணி உள்ளான் -பூதனையைக் கொல்லவில்லையா -சகடத்தை உதைத்து அழிக்க வில்லையா -மருத மரத்தைச் சாய்க்க வில்லையா -இவை எல்லாமே சின்னக் குழந்தை செய்யும் செயல்களா -ஆகையால் இவன் நாராயணனே என்பதை தெளிவு -நீங்களும் யோசித்துப் பாருங்கோ -இவனை வைத்துக் நோன்பு நோற்கச் செய்தால் மழை கட்டாயம் பெய்யும் -நீங்களே சொல்லுங்கோ

எல்லாரும் -ஆமாம் ஆமாம் நீங்கள் சொல்வது நிசம்
அநந்த கோபர் -அதோ இருவரும் வந்து விட்டார்கள்
கண்ணனும் ஆதி நாராயண கோபரும் வர
கண்ணன் -கை கூப்பி அனைவரையும் சேவிக்கிறான்
அநந்த கோபர் -ஹும் ஹும் பெரியோரை ஸேவித்த பலனாக உனக்கு சிறையில் இருந்து விடுதலை உண்டாகட்டும் –
கண்ணன் -விடுதலை அடைய ஆசீர்வாதம் வேணுமா நினைத்தால் போதாதா

கேசவ-ஏன் கொஞ்சம் நினைச்சிக்கோயே பார்ப்போம்

கண்ணன் -நான் நினைச்சு என்ன பயன் -எல்லாரையும் கட்டில் இருந்து விடுவித்தாலும் உங்களுடைய அன்புக் கட்டுதலை என்னாலே அவிழ்த்துக் கொள்ளப் போமோ -அன்புக்கு நான் அடியான் அன்றோ

ஆதி நாராயண -இன்னும் அந்த உதாரப் பேச்சு

அநந்த -இயற்க்கை மறையாது அன்றோ

கண்ணன் -பெரியோர்களே என்னை அழைத்தது எதற்கு

அநந்த -புன்னகையுடன் -உன்னை விடுதலை பண்ணிரலாம் என்னுதான்

ஆதி நாராயண -குற்றம் பண்ணலே என்று ஒத்துண்டால் தான் விடுதலை தெரியுமோ -ஒத்துக் கொண்டு அப்படியே நடக்கணும்

கண்ணன் -ஆஹா அப்படியே ஒத்துக் கொள்கிறான் -குற்றமற்ற நான் ஏன் இவ்விதம் ஒப்புக் கொள்ளக் கூடாது -உண்மையைக் கூறி விடுகிறேன் கேளுங்கோள் -நான் களங்கம் அற்றவன் -குற்றம் என்பதே என்னைப் பற்றி நிற்காது-ஒளியை இருள் பற்றி நிற்குமோ -ஆனால் நீங்கள் என்னிடம் குற்றம் இருப்பதாகப் பிரமிக்கிறீர்கள் -இல்லாத பழி என் மேல் சுமத்தப் படுகிறது –நீங்கள் நன்கு உணர்வது ஆராய்ந்து பார்த்தால் என் குற்றமின்மை விளங்காமல் போகாது -இத்தகைய நான் இனியும் ஏன் குற்றம் அற்று இருப்பதாக வாக்களிகக் கூடாது –

அநந்த கோபர் -இந்த வாக்கு அளிப்பதோடு வேறு ஒரு காரியமும் செய்யணும் -அதையும் ஒப்புக் கொண்டால் விடுக்கிறோம் –

கண்ணன் -அது என்ன கார்யம்

அநந்த கோபர் -நம்ம ஊரில் பெண்களை எல்லாரும் நோம்பு நோற்கப் போகிறார்கள் அன்றோ –

கண்ணன் -தனக்குள் -நம் நினைவு பலித்து விட்டது -வெளியில் -ஏன்

அநந்த கோபர் -மழைக்காக -மழை இல்லை என்பது கூட உனக்குத் தெரியாதோ

கண்ணன் -சிறையில் அடைபட்ட நான் இதை எப்படி அறிவேன் -பெண்கள் நோன்பு நோற்றால் நான் செய்ய வேண்டும் கார்யம் என்ன-

நீ அந்தப் பெண்களுடன் இருந்து நோம்புக்கு வேணுங்கர சாமான்கள் எல்லாமே சேகரித்துக் கொடுக்க வேணும் – இது தான் உன் கார்யம்

கண்ணன் -பெரியோர்களே -மன்னிக்க வேண்டும் -இக்காரியத்தை செய்ய முடியாதவனாக இருக்கிறேன் -பாவையர் முகம் பாராத போதே நான் பழி சுமந்தேன் -இனிப் பாவையர் முகம் பார்த்திடிலோ கேட்க வேண்டாமே –

இனி மேல் அவ்விதிப் பழி ஒன்றுமே வாராது ஏற்றுக்கொள்

தயவு செய்து இக் காரியத்துக்கு என்னை ஏவ வேண்டாம் -இதைத் தவிர வேறு ஏதாயினும் நான் செய்யத் தடையில்லை –

நீ இவ்விதம் பிடிவாதம் செய்தால் நாங்கள் என்ன செய்வது-உன்னுடைய அமுத கீத வலைப்பட்டு ஓடி வரும் பசுக்களாவது பசும் புல் வேண்டாவோ -விசும்பில் துளி வீழின் அல்லால் பசும் புல் தலை காண்பது அரிதன்றோ -நீ அழகிய கையால் குழல் கொண்டு ஊதின போது கறவைக் கணங்கள் பரவசமாகிக் கால்கள் பரப்பித் தலை கவிழ்ந்து தம் செவிகளைக் கூட அசையாமல் நின்று நினது அமுத கீதம் கேட்டுக் களிக்க வேண்டாமே -இதற்க்காகவாவது நீ இக் காரியத்தை ஏற்றுக் கொள்ளத் தான் வேண்டும் –

கண்ணன் -சரி உங்கள் நிர்பந்தத்துக்காக ஏற்றுக் கொள்கிறேன் -ஆனால் இனிமேல் என் மேல் பழி சுமத்தக் கூடாது -இது நான் உங்களுடன் செய்து கொள்ளும் கட்டுப்பாடு -சம்மதமா

எல்லாமும் சம்மதிக்கிறார்கள்

அநந்த கோபர் -இனி நாம் போகலாம் -கண்ணனை நோக்கி -நோன்புக்கு எவ்விதக் குறைவின்றிப் பார்த்துக் கொள் – எல்லாப் பொறுப்பையும் உன்னிடமும் தான் போட்டு இருக்கிறோம் –

கண்ணன் -அது தானே வேண்டுவது -எக் காரியத்தையும் பற்று அற்று என்னிடம் பொறுப்பாகத் தள்ளி விடில் அது எவ்வ்த்தைக் குறையும் இன்றி நிறைவேறுவதற்கு ஐயம் என்ன-

கோபர்கள் போகின்றனர்

கண்ணன் -ஆஹா எனது பாக்கியமே பாக்யம் -இவ் வூரார் மழை இல்லாமல் பரிதவிக்கின்றனர் -எனக்கு அது களிப்பூட்டு கின்றது -இப்பொழுது மழை பெய்திடில் என்னை இவர்கள் விடப் போகிறார்களா -ஏன் அவ் வனிதையரின் மதிவதனம் கண்டு மகிழுறக் கூறுவார்களா -அம் மடந்தையரின் தவப் பலனாகாத் தான் மழையின்றிப் போயிற்றுப் போலும் -ஐயோ என்னைக் காணாது அவர்கள் மனமுடைந்தார்களோ -என் மீது அன்பு கொடு உருகுமவர் மனம் மாறுபடில் இவ்வுலகம் வாழ முடியுமோ -ஆஹா என்ன ஆனந்தம் -நானும் அவர்களும் கூடிக் களிக்கும் காலம் கிட்டி விட்டது -இனி நான் இங்கு தாமதிப்பதில் பயன் இல்லை -கதிரவன் மறைந்தவுடன் உத்யானம் போக வேண்டும் -நான் அங்குச் சென்று எதிர்பார்ப்பதை எனது இன்னுயிர் நங்கைகளுக்கு என் தோழன் நற் செல்வன் மூலமும் அறிவிக்க வேண்டும் -இதோ நான் என் மணாட்டி நப்பின்னையுடன் உத்யானம் போகப் போகிறேன் -இது வரை எனக்கு இரவு தான் பல பல ஊழிகளாக இருந்தது -ஆனால் இன்றோ ஒரு பகலே பல பல ஊழிகளாக இருக்கிறதே -கதிரவன் ஏன் சோம்பேறியாக இருக்கிறான் -என்றும் இடுக்கண் இழைத்த நற் கங்குல் தான் இன்று மகிழுறும் மங்கள வேளை யாயிற்று -ஏ மங்களக் கங்குலே எங்கள் மனம் களிப்புற நீ நெடு நேரம் தங்க வேண்டும் -பகல் இத்தோடு ஒழியட்டும் -இனிப் பகலே வேண்டாமே -ஆஹா இத் உத்யாயனம் -குளிர்ந்த காற்று -நளிர் மலர்களின் ஸூ கந்தம் -மலர்ந்த செந்தாமரை போன்ற அம்மடந்தையரின் மந்த ஹாஸம் -என்ன சுகம் -நங்கைமீர் இம்மங்களக் கங்குலில் ஒரு க்ஷணம் கூட வீணாகக் கூடாது -இச் சோம்பேறி ஸூர்யன் தொலைந்ததும் உங்கள் முகமாகிற சந்திரன் என் முன் துலங்க வேண்டும் -வாருங்கள் வந்து களி கூறுங்கள்

செல்கிறார்

மூன்றாம் அங்கம் முதல் களம் முற்றிற்று

——–

மூன்றாம் அங்கம் -இரண்டாம் களம்
இடம் -ஸ்ரீ வில்லி நகர் வட பெரும் கோயிலுடையான் ஸந்நிதி
ஆண்டாளும் அவள் தோழிகளும் வருகின்றனர் –

ஆண்டாள் -தனக்குள் -கை கூப்பிய வண்ணம் ஆலிலையில் துயிலும் தூயோய் -நின்னையடைய நான் எத்தனை நாட்கள் தான் தவம் செய்வது-செய்யினும் என்னை யாளுடைய நின் மனம் கல்லினும் கடிதாயுளதே -நீ இலாது தனி யினி நான் இருக்க முடியாது -காரியவாகிப் புடை பரந்து செவ்வரியோடிய நின் கண்ணகம் கருணை மழை பொழிந்ததும் நீ வாளா இருப்பது விந்தையே -அல்லது நின் மனத்தின் கண் உள்ள கபடம் என்னும் விஷயத் தீயினாலோ நின் கண்ணகம் செந்நிறம் கொண்டதோ -முற்காலத்தில் ஜானகியைப் பெற வில் முறித்தும் அணை கட்டியும் வாள் அரக்கன் நீண் முடி பொடிப்படச் செய்தும் அரும் புகழ் கொண்டது வீண் கட்டுக் கதையோ -ருக்மிணிப் பிராட்டியாரை கபட நாடகம் நடித்து நீர் நீர் ஏற்றுக் கொள்ள வில்லையோ -ஆயர் தம் கொம்பினுக்காக ஆன் விடைகள் ஏழு அடர்க்க வில்லையோ -என் விஷயத்தில் மட்டும் வாளா இருப்பது ஏன் -இப்பொழுது உன்னை யான் அடைய ஒரு உபாயம் அனுஷ்ட்டிக்கப் போகிறேன் -இது தான் முடிவானது -இதற்கும் கருங்கல் போல் இரங்காது இருந்தால் அரங்கா என எனது உயிரை விடத் துணிவேன் -இதுவரை அரும்பாடு பட்டு சம்பாதித்த நின் புகழை இனி ஒரு நொடியில் பறக்கடித்து விடுவேன் -பெண் பழி வீணே போகாது –
சகிகளைப் பார்த்து-எனது இன்னுயர்த் தோழிகாள் -இப்பொழுது நாம் ஆய்ச்சியராக ஸர்வேஸ்வரனை வணங்குகிறோம் -ஏதும் அறியாத இடையர்கள் ஓங்கி உலகளந்த உத்தமனைப் பெறும் புண்ணியம் படைத்தனர் -இதனால் ஆரணம் காணா நாரணனுக்கு ஆயர்களிடமுள்ள அளவில்லா அன்பு வெளியாகின்றது அன்றோ -ஸ்ரீ மன் நாராயணன் தச அவதாரமும் மற்றும் பல அவதாரங்களும் எடுத்துள்ளார் -அவைகளில் ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் அவதாரமே சீரியது என ஆன்றோர் கூறுகிறார் -அதற்க்கு காரணம் அவ் வவதாரத்தில் நம் போன்ற பேதையர்கள் துன்பம் முக்கியமாகக் கருதிப் போக்கடிப்பட்டது தான் -கிருஷ்ண அவதாரத்தில் ஆயிரக் கணக்கான ஆய்ச்சியர் உய்ந்து போயினர் -ஆகையால் பேதையரான நாம் உய்ய வேண்டில் அந்த அவதாரத்தில் தான் ஈடுபட வேண்டும் -ஆனால் அவ்வவதார காலமோ மிகவும் முந்தியது -அவன் வளர்த்த ஆய்ப்பாடியும் அதிக தூரத்திலே உள்ளது -அபலையாகிய யாம் அங்குப் போக பலம் ஏது -ஆகையால் நமக்கு ஒரே வழி தான் உள்ளது -கண்ணனைப் பிரிந்த துன்பம் தாங்க மாட்டாமல் கோபியர் அவனைப் போலவே நடித்து உயிரைத் தரித்துக் கொண்டனர் -அதே போல தான் நாமும் நடிக்க வேண்டும் -அங்கனம் செய்தால் நாம் கண்ணனைப் கலப்பது திண்ணம் -நமது ஸ்ரீ வில்லி புத்தூரே ஆய்ப்பாடி -பகவானைப் பார்த்துக் -இவ் வட பத்ர ஸாயியே கிருஷ்ண பகவான் -யாமே கோபியர் -இனி என்ன வேண்டும் -இது முதல் யாம் விடியற் காலம் எழுந்து மார்கழி நோன்பு நோற்க வேண்டும் -நீங்கள் எல்லோரும் விடிவோரையில் ஆயத்தமாய் இருங்கோள் –

ஒருத்தி -சகி நாம் உள்ளுணர்ச்சியின் எழுச்சியால் ஆய்ச்சியர் ஆவது தடையில்லை -ஆனால் வட பத்ர ஸாயியைக் கண்ணனாகக் கூறினாயே -அவன் கண்ணனாக எப்படிப் நடிப்பான்

ஆண்டாள் -நாம் உண்மையில் ஆய்ச்சியர் ஆயிடின் இவன் கண்ணனாக நடிப்பதற்கு ஐயம் என்ன-எனினும் யான் இப் பரம் பொருளை வேண்டிக் கொள்கிறேன்
கை கூப்பி பிரபோ -நான் வேதப்பட்டார் பிரான் புதல்வியாகி உன்னிடமும் உண்மையான அன்பு கொண்டவளாயின் எங்கள் கண் முகப்பே கண்ணனாகத் தோன்றி எங்களது நோன்பை நிறைவேற்றித் தந்து அருள வேண்டும் –
கீழே விழுந்து வணங்குகிறாள்

அசரீரி -கோதாய் நின் பக்தியை மெச்சுகிறோம் -எமக்கும் உனக்கும் இனி ஏதும் குறைவில்லை -உனது அபீஷ்டத்தைப் பூர்த்தி செய்வது எனது கடைமை –

ஆண்டாள் புத்துணர்வுற்று உருகும் நெஞ்சுடன்
ஆலிலைத் துயில்வாய் போற்றி
அருளலைக் கடலே போற்றி
பாலினும் இனியாய் போற்றி
பரம நின்மலனே போற்றி
சீலமில் இடையர் தீம்பில் சிந்தை நன்கு உகப்பாய் போற்றி
நாலு இரண்டு அறியா எங்கள் நாயக போற்றி போற்றி –

சகிகள் -ஆஹா என்ன ஆச்சர்யம் -என்ன ஆச்சர்யம் -அடியார்களிடம் என்ன பரிவு -எல்லாம் வல்ல இறைவன் எனது ஆண்டாளின் அன்பு வலை வாய்ப்பட்டு அவளிட்ட கட்டளைப்படி நடக்கிறேன் எனின் இதை விட என்ன ஆச்சார்யன் இருக்கிறது –

ஆண்டாள் -சகிகாள் நீங்களும் நமது நோன்பு நிறைவேறுமாறு இறைவனை இறைஞ்சுங்கள் -இறைஞ்சவே அவன் திருக்கண்களால் நாம் உண்மையாகவே ஆய்ச்சிமாராகவே திருந்தவே நோக்கி உமக்கு அருள்வன் காண்மின்

சகிகள் அவ்வண்ணமே செய்ய உடன் அவர்கள் எல்லாரும் உண்மையில் ஆய்ச்சிமாராகவே மாறுகின்றனர் – அக்கோயில் நந்தகோபர் அரண்மனையாகத் தோன்றுகிறது -ஸ்ரீ வில்லி புத்தூரை ஆய்ப்பாடியாகவே பார்க்கிறார்கள்

ஆய்ச்சியர் தலைவி -தோழிகாள் நாம் நாளை முதல் நோன்பு நோற்க வேண்டும் என்றும் -நமது பிராண நாயகன் அதற்கு உதவி செய்வான் என்றும் -அதற்காக அவனை விடுதலை செய்து இருக்கிறது என்றும் கூறினார்களே -விடுதலை பெற்றால் நமது பிராண நாயகன் எங்கே இருப்பான் -நாம் நமது பாக்யம் பலித்தது என்று அவனைத் தேடி வந்தது போலே அவனும் நம்மைத்தேடி வந்திருப்பானோ -அல்லது இவ்வளவும் பொய்யாய் இருக்கலாமோ –

ஒருத்தி -ஒருவேளை தன் பிராண நாயகி நப்பின்னை வீட்டுக்குப் போய் இருப்பானோ என்னவோ

தலைவி -ஆமாம் இருக்கலாம் -வாருங்கோள் நாம் அங்கேயே போவோம் -அவள் தான் நம்மை விட அவனுக்கு அதிகம் பிரியமானவள் அன்றோ -அவன் அங்கே தான் இருப்பான் -வாருங்கோள் போவோம்

எல்லாமும் போகும் பொழுது திடீர் என நற் செல்வன் வந்து -இன்று உங்கள் நாயகன் கண்ணன் விடுதலை பெற்றான் -நப்பின்னையுடன் அவன் இப்பொழுது தான் அவன் உத்யானம் செல்கிறான் -நீங்களும் அங்கு தவறாமல் வந்து விட வேண்டுமாய்த் தெரிவிக்கச் சொன்னான் -எல்லாரும் விரைவில் செல்லுங்கோள்

தலைவி புன்முறுவலுடன் -நற் செல்வ-நற் செய்தி கொணர்ந்த உனது உபகாரத்தை எங்களால் மறக்க முடியாது –

நற் செல்வன் -நான் என்ன உபகாரம் செய்தேன் -மேகம் செய்த உபகாரத்தை என்று கூறுங்கோள் -மேகம் மழை பெய்து இருந்தால் உங்களால் இப்பொழுது கண்ணனைச் சேர முடியுமா

தலைவி -ஆமாம் மழை இல்லாமல் போனது எங்களுக்கு நன்மையாகவே முடிந்தது -ஆனால் இனி மேல் மழை பெய்தால் தான் எங்களுக்கு நன்மை யுண்டு –

நற் செல்வன் -இனிமேல் மழை பொழிவதற்கு ஐயம் என்ன-எல்லாம் கண்ணன் சித்தம் -போய் வாருங்கோள்

நற் செல்வன் செல்கிறான்

தலைவி -தோழி காள் நப்பின்னையின் பாக்யமே பாக்யம் -நாம் அவள் பாக்கியத்தில் சிறிதளவாவது பங்கெடுத்துக் கொள்வோம் -போவோம் வாருங்கோள்

ஒருத்தி -தோழீ நாளை முதல் அவன் நன்மை விட்டுப் பிரிய மாட்டான் அன்றோ -நல்ல வேளையாக நமக்கு நோன்பு வாய்த்தது –

தலைவி -ஆம் நாளை விடிவோரை நாங்கள் எழு முன்பே நீ விரைந்து வந்து எங்களை எழுப்புவாயாக –

அப்படியே செய்கிறேன் -எங்கள் புழக்கடைத் தோட்டத்தில் ஆம்பல் வாய் மூடு முன்பே நான் எழுந்து உங்களை எழுப்புகிறேன் -நானாச்சு அதற்கு-

மற்ற ஒருத்தி -எதற்கு இவ்வளவு வாய் வீச்சு -தன் மாமி வீட்டு வேலை எல்லாம் செய்த பிறகு தானே நீ எழுந்திருப்பாய் -நாளை மட்டும் எப்படி ஆம்பல் வாய் மூடு முன்பே கூம்பு முன்பே எழுந்திருக்கப் போகிறாய் –

பாரேன் நாளைக்கு

தலைவி -இது தன் கார்யம் அன்றோ ஆகையால் முன்னரே எழுந்து இருந்து விடுவாள் -தோழீ இவள் வார்த்தையைப் பொய்யாக்க வேண்டும் -அதற்காகவாவது நீ முதன் முதலில் அவளையே போய் எழுப்பு –

அப்படித்தான் செய்ய வேண்டும் -அப்பொழுது தான் அவள் நம்புவாள்

திரைக்குள் குழலோசை கேட்க்கப் படுகிறது

தலைவி -ஆஹா கோவிந்தன் குழல் கொடு பொழிலிடையே அமுத கீத மொழி பொழிகின்றனன் -இவ்வமயம் அவ்வமுத கீத ரஸத்தால் அங்கே மரங்கள் நின்று மது தாரை பாயும் -மலர்கள் வீழும் -வளர் கொம்புகள் தாழும் -பாறையும் உருகும் -கண்ணுக்கும் காதுக்கும் விருந்து அளிக்கும் இவ்வரிய நேரத்தை விட்டு இங்கு நிற்கின்றோமே -சதிரான சமயம் இதுவே -வாருங்கோள் -ஓடி வாருங்கோள் -பணம் படைத்தும் அனுபவியாத லோபி போலே இவ்வமுத கீதத்தை அனுபவியாமல் நாம் இங்கு நிற்கலாமோ -ஓடி வாருங்கோள் –

எல்லாமும் பரபரப்புடன் மலர்க் கூந்தல் அவிழ்ந்து மயில் தொகை போல் தொங்க நெகிழ்ந்த உடைய ஒரு கையால் பிடித்துத் கொண்டு வேகமாகத் தோட்டத்திற்க்குச் செல்கின்றனர்

இட அணரை இடத்தோளோடு சாய்த்து இரு கை கூட புருவம் நெரிந்து ஏறக்
குட வயிறு பட வாய் கடை கூட கோவிந்தன் குழல் கொடூதின போது
மட மயில்களோடு மான் பிணை போலே மங்கைமார்கள் மலர்க் கூந்தல் விழ
உடை நெகிழ வோர் கையால் துகில் பற்றி யோல்கியோட  அரிக்கண் ஓட   நின்றனரே – 3-6-2- –

மூன்றாம் அங்கம் இரண்டாம் களம் முற்றிற்று

---

மூன்றாம் அங்கம் மூன்றாம் களம்

ரெங்கராஜன் அரண்மனை -திருவரங்கம் –
ரெங்கராஜனும் கருடனும் பேசிக்கொண்டு இருக்கின்றர்

ரங்கராஜன் -நண்ப -என் கண்கள் பஞ்சடைந்து விட்டன-எதிரில் உள்ள வஸ்துக்களையும் கூட நான் பார்க்க முடியவில்லையே

கருடன் -அரசே அஞ்ச வேண்டாம் -பிஞ்சிலேயே அன்பு விஞ்சிய நெஞ்சினாளான அச் செஞ்சொலாளைத் தாங்கள் விரைவில் பெறப்போகிறீர்கள்

தினம் விரைவில் விரைவில் என்றால் என்ன செய்வது -ஒவ்வொரு நிமிடத்திலும் என் காதல் வேதனை கரை கட்டாக் காவேரி போல் பெருகிக் கொண்டே போகிறதே

பிரபு -அம் மங்கை தன் தோழிகளுடன் தங்களை அடைவதற்காக நாளைக்காலை முதல் மார்கழி நோன்பு நோற்கப் போவதாகக் கேள்வி -அதனால் தான் விரைவில் பெறப் போகிறீர்கள் -என்கிறேன்

சந்தோஷக் குறியுடன் -அப்படியா -என்னைப்போல் அவளும் காதல் கொண்டுள்ளாள் என்று சொல்லு

ஆமாம் -இதற்கு என்ன தடை

காதல் கொண்டால் தான் என்ன-எங்களுக்கு இடையே எத்தனையோ ஆறுகளும் ஊர்களும் காடுகளும் மலைகளும் குறுக்கே நிக்கின்றனவே -இவ்வளவையும் தாண்டி நாங்கள் எப்படி ஓன்று சேரப் போகிறோம் –

அரசே காதல் சங்கிலியால் தாங்களும் அம் மங்கையை கட்டுப்பட்டு இருக்கிறீர்கள் -இக்கட்டுதலை அவிழ்க்க ஆராலும் ஆகாது -அயஸ்ஸைக் காந்தம் இழுப்பது போல் உங்களில் ஒருவர் ஒருவரைத் தன்னிடத்துக்கு இழுத்து விடப்போவது திண்ணம் -அதில் சந்தேகத்தை விட்டு விடுங்கள்

என்ன நண்பா நீ செல்வது விந்தையாய் இருக்கிறதே -காதல் வேதனையையே ராணிக்கு மறைக்கக் கஷ்டப்படுகிறது -இந்நிலையில் அம்மங்கையைக் கைப்பிடிப்பதை எப்படிப் மறைக்க முடியும் –

தங்கள் சுதந்தரர் -தங்களை ராணி தடுக்க முடியுமோ

நண்பா அப்படிக் கூற வேண்டாம் -ராணி முகம் கோண என்னால் நடக்க முடியாத

ராணியே தங்கள் திருமணத்தை நடத்தி வைப்பாளே -பாருங்கோள்

ஏது

முதன்முதலில் அம்மங்கையின் தூதாக ஒரு தோழி அனுக்ரஹை வந்தாளே -அவளிடம் ராணியைப் புருஷகாரமாகப் பற்றும்படி நான் சொல்லி அனுப்பி இருக்கிறேன் –

நல்ல கார்யம் செய்தனை -உன் முன் யோசனை மிகவும் பாராட்டத் தக்கது

இனி ஸந்தேஹமே இல்லையே அவர்கள் நோன்பு பலிப்பதற்கு

ஆம் என் பாக்யம் பலிக்க ஸந்தேஹம் இல்லை -ஏன் நண்ப அம்மங்கையர் நோன்பு நோற்கின்றனரே -கண்ணன் வேண்டாமோ அதற்கு-

தங்கள் கண்ணனாகப் போகிறீர்களா

புன்னகையுடன் -அப்பாக்யம் யாருக்குக் கிடைத்து இருக்கிறதோ -யாருக்கேனும் கிடைக்கட்டும் -நாம் அந்நோன்பினை யாவது பாரத்தால் என்ன-நான் தான் அம்மங்கையை நேரில் காண்பது -நண்ப நீ கண்டிருக்கின்றாயே அப்பெண்மனையை -அவள் எத்தகையவள் -சிறிது கூறு -கேட்டு இன்புறுகிறேன்

மஹா ராஜா தங்களைக் கூடக் கலக்குகின்றானே காமதேவன் -அவன் அம்மங்கை தன்னிடமே தன் படைகளோடு தங்கு கின்றனன் -ஆகையால் தான் அவன் தங்களையே கலக்கும் பலம் பெற்று இருக்கின்றனன் –

நாண் இத்தலையில் வைத்தான் நளிர் முகப்புருவமாகும்
நீள் நெடும் சிலைகட்க்கு ஏற்ப நீல ஐம் படைகள் வைத்தான்
காண் அரும் மேனி வைத்தான் இடை தனில் கலவிச் செல்வம்
வேணனி வளர் மென் கொங்கை வைத்து மேலாக்கும் இட்டான்

இத்தகைய வனிதையின் வனப்பை நான் எவ்விதம் வருணிக்க முடியும்

நண்ப -நாம் இப்பொழுதே அங்கு போக வேண்டும் -அதற்குச் சாக்கிட ஒரு காரணத்தை யோசித்துப் பார்

திடீர் என்று விதூஷகன் அலறிக் கொண்டே ஓடி வந்து -ஐயோ ஐயோ மஹா ராசா -ரெங்கராஜன் காலண்டை வந்து விழுகிறான் –
பரபரப்புடன் என்ன சமாசாரம்

மஹா ராசா –உடல் நடுங்கி -ஒரு –ஒரு

சீக்கிரம் சொல்லித் தொலை சமாசாரத்தை

நடுங்கி -நான் –இல்லை –அங்கு ஒரு புலி

புலியா எங்கு-

நடுங்கிக் கொண்டே ஆமாம் நான்

அடக் கஷ்டமே இடத்தைச் சொல்லித் தொலை

அங்கே தான் மஹா ராசா

இது என்னடா எந்த இடத்தில்

கருடன் -புலி உன்னை எந்த இடத்தில் பார்த்தது –

புலி என்னைப் பார்க்கவில்லை -நான் தான் பார்த்தேன் -தப்பிச்சிண்டேன்

இது என்ன வேடிக்கை செய்கிறான்

ரெங்க -யாரடா -ஒரு சேவகன் வர -இவன் என்ன புலி கிலி என்கிறான் -உண்மைதானா போய் விசாரித்து வா

சேவகன் -ஒண்ணும் இல்லை புலி ஊருக்குள் வந்தது -அதைக் கொன்று போட்டாச்சு

சரி நீ போய் வா

செத்த புலிக்கா இந்தப்பயம்

சாகலை அது தூங்கரது

இது என்ன பரிகாஸம்

பரிகாஸம் இல்லை சத்யமாகச் சொல்லுகிறேன்

சேவகன் செத்துவிட்டது என்கிறானே

இவன் கிடக்கிறான் சோத்துப்புலி -அது குறட்டை விட்டுத் தூங்குகிறது -செத்துப்போச்சாம்

நகைத்து உன் வீட்டுக்கட்டிலிலா

ஆமாம் மஹாராசா -அது காட்டுப்புலி அல்ல வீட்டுப்புலி –

காட்டுப்புலிக்கா பயப்படுகிறவன்

கருடன் -நகைத்து -தன் மனைவியைச் சொல்கிறானோ

மனைவி இல்லை -வீட்டுப்புலி -அப்பப்பா அது நேற்று ராத்திரி எனது காதை என்னமாய்க் கடிச்சிட்டது -காதைப்பிடித்துக் கொள்கிறான் -நல்ல வேளை -இப்போ தூங்குகிற சமயம் பார்த்து தப்பிச்சு விட்டேன் –

ஏன் கடித்து விட்டது

நேற்று ராத்திரி அப்புலி எனது உதட்டைக் கடிக்க வந்தது -முத்தமாம் இது -அப்போ நான் சொன்னேன் -உதட்டைக் கடிக்காதே வேதம் ஓதும் வாய் எச்சிலாகி விடும் -அதற்கு இசைந்து உதட்டுக்குப் பதிலாக காதை-முத்தம் இல்லை -கடித்தது

கருடனும் ரெங்கராஜனும் சிரிக்கிறார்கள்

மாராசா -ஒரு விண்ணப்பம் வேதம் ஓதும் வாயை எச்சிலாக்காத பெண்ணை எனக்கு மணம் செய்விக்க வேண்டும்

நீர் பயந்தாங்கொள்ளி யாச்சே -உமக்கு யார் பெண் கொடுப்பது

நான் பயந்தாங்கொள்ளியா-அன்றைக்கு அந்தப்புலி சொல்லிற்று -புருஷர்கள் அனைவரும் பயந்தாங் கொள்ளி களே என்ன-நான் பயந்தாங் கொள்ளி அல்ல -உன்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கொண்டு இத்தனை நாள் இருந்தேனே -என்று நேரடியாகவே அவளிடமே சொன்னேனே

ஒரு பெண்டாடியிடமே இவ்வாறு ஆனால் இரண்டு பெண்டாட்டிகள் உனக்கா

ஏன் முடியாது -நாளைக்கே மொட்டை போட்டுக்கொள்கிறேன்

எதற்கு

அவர்கள் எனது முடியைப்பிடித்து ஆட்ட முடியாதே

ரெங்க -போதும் உனது ஓட்டை வாயை மூடிக்கோ -நாங்கள் பேசிக்கொள்வதை யாரிடமும் சொல்லக் கூடாதே –

கருடன் -தனக்குள் இவர் தமாஷ் நின்றும் விட்டது -வேறே என்ன சொல்லப்போகிறார் -இவர் பெண்மணியைப் பற்றித்தான் இருக்கும் -அதற்க்குள் வேறே வழியில் திருப்பி விடுகிறேன் -வெளியே பேசுகிறான் -மஹா ராஜா நாட்டில் காட்டு மிருகங்கள் மலிந்து விட்டன போலும் -நாம் —

ரெங்க -சந்தோஷத்துடன் ஆம் நண்பா நாம் வேட்டையாடும் சாக்கில் அவ்விடம் போய்ப் பார்த்துக் விட்டால் என்ன-

கெருடன் -தனக்குள் மறுபடியும் அந்தப் நினைவு–நல்லது -வெளியில் மஹா ராஜா அரசராகிய நீங்கள் அகாரணமாக அங்கு எப்படிப் போக முடியும் என்று யோசிக்கிறேன்

மாறு வேடம் பூண்டு செல்வோம் -எப்படியாயினும் அந்நங்கையைக் காண வேண்டும்

விதூ -நங்கையைக் காண வில்லையோ இன்னும்

நீ கண்டிருக்கிறாயோ

விதூ -ஆமாம் இதோ பாருங்கோ -கையை நீட்டி இதோ நம் கை

உன்னை வாயைப் பொத்திக் கொள்ளச் சொன்னேனே –

திரைக்குள் கிணீர் குரல்
நான் வேதப்பட்டர் பிரான் புதல்வியாகி நின்னிடம் அன்பு செலுத்துவது உண்மையாயின் -எங்கண் முகப்பே கண்ணனாகத் தோன்றி அருள வேண்டும்

விதூ -மஹாராஜா -இது என்ன-இது என்ன-நடுங்கி ராஜனண்டை ஓடி வருகிறான் –

கெருடன் -பயந்தாங் கொள்ளி -உட்க்காரு கீழே

ரெங்க -நண்ப இது என்ன யார் குரல் ஆதரம் பெருகுகிறதே -என்ன அன்புக்கனிவு -குளிர்ச்சி

கருட -வேறு யார் இப்படிப் பேச முடியும் -தங்கள் காதலி தான்

ரெங்க -பொருந்தும் பொருந்தும் -குயிலின் குரலும் குழந்தை மழலையும் இதற்கு நிகராகா -நண்ப இப்பெண்மணியை இப்பொழுது காண வேண்டும் -புறப்படு –எந்தத் புறப்படுகிறார் –

கருடன் -அப்பெண்மணிக்கு பதில் சொல்லுங்கோள்

அவள் என்ன பிரார்த்தித்தாள்

அரசருக்கு மதி மயக்கம் தலை மண்டி இருக்கிறது -அவள் நோன்புக்குத் தங்களை கண்ணனாக வாவது இருக்கும்படி பிரார்த்தித்தாளே

அவளை எங்கே

ஊரிலேயே இருந்து பிரார்த்திக்கிறாள் -அவள் பேச்சு பக்தி என்கிற தந்திக்கம்பி வழியே வந்து தங்கள் காதண்டை ஒலிக்கிறது -அவள் பிரார்த்தனைக்கு இணங்கிப் பதில் கூறுங்கோள் -போவோம்

ரெங்க -கோதாய் நின் பக்தியை மெச்சுகிறோம் -நமக்கு இனி ஒரு குறையும் இல்லை -உனது அபீஷ்டத்தை நிறைவேற்றுவது எனது கடைமை –

சிறிது நேரத்தில் மறுபடியும் குரல் கேட்கிறது –

ஆலிலைத் துயில்வா போற்றி அருளலைக் கடலே போற்றி
பாலினும் இனியாய் போற்றி பரம நின்மலனே போற்றி
சீலமில் இடையர் தீம்பில் சிந்தை நன்கு உகப்பாய் போற்றி
நாலிரண்டு அறியா எங்கள் நாயக போட்டி போற்றி –

ரெங்க -ஆஹா அம்மங்கையின் திருவாயில் நின்று பெருகும் திருவாசகச் செந்தேன் எவ்வளவு தித்திப்பாய் இருக்கிறது -இது இ எதிர்பாராமல் நான் பெற்ற பேறு

விதூ -மஹா ராஜா இன்று எனக்கு லட்டோடு சாப்பாடு போட்டிடணும்

கெருட-அரசே அம்மாதரின் திருமுகச் சேவையும் இன்று தான் தங்களுக்குக் கிடைக்கப் போகிறது –

ஆம் நண்ப எல்லாமே உனது உதவியால் தானே

விதூ -மஹா ராஜருக்கு கல்யாணம் நடக்கப்போகிறது -எனக்கும் ஒரு பெண்ணை -புலியை இல்லை -பல்லை இளிக்கிறான்

உனக்கும் இசைந்த பெண் அகப்பட வேண்டுமே

மஹா ராஜருக்கு மட்டுமே இசைந்து இருக்கிறாளோ அப்பெண்

ஆம்

மஹா ராஜரைப்போல் அழகாய் இருப்பாளோ

ஆம்

ஏன் ஐயா பொய் சொல்கிறாய் அவளுக்கும் இவர் போல் மீசை உண்டோ

உனக்கும் மீசை முளைத்த இசைந்த பெண்ணைத் தேடுவோம் -நீ வீட்டுக்குப் போ –

மஹா ராஜா நானும் வருகிறேன் -நோன்பு சாப்பாடு சாப்பிடுகிறேன்

அரசே இவனும் வரட்டும் -ஓட்டை வாய்

ரெங்க -விஷ்வக் சேனரிடம் சொல்லி விட்டு வா -நாம் வரும் வரை ராஜ்யத்தைக் கவனித்துக் கொள்ளச் சொல்லி விட்டு வா

கருடன் செல்கிறான்

விதூ -நீங்கள் கண்ணனாகப் போகிறீர்களா -வேஷம் போட்டுக் கொள்ளுங்கோ பார்க்கிறேன்

நான் இப்பொழுதே கண்ணனாகிக் கொள்ளுகிறேன்

விதூ -நீங்கள் மஹாராஜாரா -இல்லை போல் இருக்கே –

என்னை மஹா ராஜா என்று அழைக்கக் கூடாது-நான் கண்ணன் -நீ என் தோழன் நற் செல்வன் -நமது ஊர் ஆய்ப்பாடி -தெரிகிறதா

நான் மாப்பிள்ளை தோழனா -பலே -என் பாடு வேட்டை தான்

சரி போ நற் செல்வனாக வந்து சேர்
விதூஷகன் போகிறான்

எனது பிராண நாயகியின் நோன்பை -என் பாக்ய பலனை அனுபவிப்பதற்காக நான் கண்ணனாகி விட்டேன் -வில்லி நகரை ஆய்ப்பாடியாகத் தோன்றும்படி செய்து விட்டேன் -எனது தலைவியும் தோழிகளும் எனது அனுக்ரஹத்தால் ஆய்ச்சிகளாகி விட்டனர் -எனது அகடி தகடநா சாமர்த்தியத்தால் -வில்லிநகர் கிழவர்களிடம் ஆய்ச்சியர் நூற்கும் நோன்பை நிறைவேற்றித்தருவதாக வாக்களித்து விட்டேன் -விதூஷகன் நற்செல்வனாகி விடும்படி செய்தேன் -கெருடன் நப்பின்னை நாயகி யாகட்டும் -நான் நிலவரையில் அடைபட்டதால் பிரிந்து வருந்தும் உணர்ச்சியும் உண்டாகட்டும் அவனுக்கு -பட்ட மஹிஷிகள் நப்பின்னையாக வா என்றும் எப்படி அழைப்பேன் -நானும் ரெங்கராஜன் என்னும் உணச்சியை மறந்து கண்ணனாகி விட வேண்டும் -நோன்பு முடியும் வரை ஆய்ச்சியர் கோலத்திலேனும் கண்ணன் உணர்ச்சியோடாவது அவளை அனுபவிக்க முடியும் அன்றோ

மூன்றாம் அங்கம் மூன்றாம் களம் முற்றிற்று
மூன்றாம் அங்கம் முற்றிற்று

————————————-

நான்காம் அங்கம் -முதல் களம்

அழகிய தாமரைக்குளக்கரை -விசித்திரமான பறை –
நப்பின்னையும் கண்ணனும் அதில் மறந்து இருக்கின்றனர்
இருவரும் மாலை தொடுத்த வண்ணம் சம்பாஷித்துக் கொண்டு இருக்கிறார்கள்

கண்ணன் -கண்மணி இன்று எவ்வளவு புண்ணிய நாள் -நாம் இருவரும் பிரிந்து எங்கி எதிர் பார்த்தது இந்நாளைத் தானே -பிரிந்து கூடுவதால் உண்டாகும் இன்பம் பெரிது தானே -நீயே கூறு -இன்று போல் என்றேனும் உனக்கும் இத் தகைய இன்பம் உண்டாகி இருக்கிறதோ

நப்பின்னை -பிராண பிரிய-தாகம் உள்ளவனுக்குத் தண்ணீரும் இனியது தானே -எப்போ எப்போ என்றும் எதிர்பார்த்துக் காதல் தாகம் கொண்ட நமக்கு இச் சேர்த்தி ஏன் இன்பம் பயக்காது –

கண்ணன் -நாம் கூடிக் களித்து விளையாடும் இச்சோலை நிச்சயம் இத்தனை நாட்களாக நம் வரவை எதிர் பார்த்து இருக்கும் -நீ என்ன நினைக்கின்றனை –

நப்பின்னை -நானும் அப்படித்தான் நினைக்கின்றேன் -வந்த விருந்தாகிய நாம் அருந்த வளைந்து அசைகிற கிளைகளாகிய கைகளால் அழைத்து அரிய பழங்களை ஈந்து நம் மனம் உகக்கச் செய்யும் இவ்வனம் நமது வரவை எதிர்பார்த்து இருந்தது என்பதில் ஐயம் என்ன-

கண்ணன் -ஆம் இவ்வனம் ஒரு பெரிய வள்ளல் போன்றது -வள்ளலைச் சார்ந்தோர் எள்ளளவேனும் வருந்த இடமும் உண்டோ -அதைப்போல் இவ்வனத்தைச் சார்ந்த எதைக் காணிடினும் அது வருந்தாமல் இருக்க அரும் தவம் செய்ததோ என்று தான் சொல்ல வேண்டி இருக்கிறது -பறவையினங்கள் தங்கள் கூட்டில் தம் பேடு குஞ்சுகளுடன் கொஞ்சிக் குலாவுகின்றன -இக்குளத்தில் சிறிய அலைகளால் அசையும் ஆம்பலில் மதுவுண்டு மதம் கொண்ட வண்டினங்கள் இனிய இசையுடன் அரசன் குமாரர் போல் ஊஞ்சல் ஆடுகின்றன -ஸ்தாவரங்களைப் பார் -என்ன ஆனந்தம் அவைகளுக்கு -பூங்கொத்துக்களாகிற கொங்கைகளையும் -தளிர்களாகிய அதரத்தையும் கண்டு காமுற்ற மரங்கள் தங்கள் கிளைகளாகிற கரங்களால் இம்மலர்க்கொடிகளாகிற மடமாதரை இறுகத் தழுவி மகிழ்கின்றன -இக்கொடி மடவாரும் இளங்காற்றினால் அசையும் மலர்களில் நின்றும் தேனாகிய ஆனந்தக் கண்ணீரைச் சொரிந்து கொண்டு இருக்கின்றனர் -பிரிந்து கூடும் நம்மை இக்கொடி மாது பூத்துப் புன் முறுவலால் பரிகாஸம் செய்கின்றன போலும் -இத்தகைய வனத்தில் ஆனந்தமில்லாத ஒன்றை நாம் காண முடியுமோ

நப்பின்னை -ஏன் ஆனந்தம் இல்லாதது ஒன்றுமே இல்லையோ -இத்தாமரைக் கொடியைப் பாருங்கோள் -எப்படி வாடி வதங்கி இருக்கிறது -இவ்வுலகில் ஓன்று இன்புறுவதுவும் மற்ற ஓன்று துன்புறுவதுவும் இயல்வே அன்றோ

கண்ணன் -ஆம் -ஆனால் இக்கொடி கதிரவனாகிய தமது கணவனைப் பிரிந்து வாடி வதங்குகிறது -விரஹிகளுக்கு சுவர்க்கத்திலும் சுகமில்லை -நீயும் நான்முகன் பிரிந்தநிலையில் -நேற்று வரையில் என்ன பாடு பட்டோம் -நீயோ நானோ நேற்று இச்சோலைக்கு வந்திருந்தால் –

உண்மை தான் -விரஹிகள் படும் துன்பத்துக்குக் கங்குகரை கிடையாதன்றோ -நீங்கள் கூறியபடி இப் பங்கயக் கொடி இவ்வுண்மையை நன்கு விளக்கிக் காட்டுகிறது –

இதே கொடி காலையில் கணவனைக் கண்டதும் மலர் முக மலர்ந்து வண்டு எனும் இருண்ட திலகம் அணிந்து களித்துக் கொளித்துக் காதலர் பிரிந்து கூடும் புணர்ப்பினில் உண்டாகும் யுணர்ச்சியை யுணர்த்தப் போகின்றது -என்னே உலக நிலை –

நாதா தாங்கள் கவி மரபினில் தோன்றிய கவி வாணர் போலே அழகாக வர்ணிக்கிறீர்கள் -இக்கொடி இப்பொழுது ஏங்கி நிற்கும் நிலையினை நன்கு வர்ணியுங்கோள் -கேட்டு இன்புறுகிறேன்

நன்கு கூறினை -கவி வாணர்கள் அரசர்களிடம் பரிசு பெறக் கவி இசைப்பார்கள் -அதே போலே நான்முகன் உன்னிடமும் பரிசு பெற ஒரு கவி கட்டுகிறேன் –

என்னிடம் என்ன பரிசை எதிர்பார்க்கிறீர்கள் –

நான் எதிர்பார்க்கும் பரிசு பெரியது -ஆனால் அது உனக்கு சிறுசே

அது என்ன சொல்லுங்கோள் -உங்களுக்கு இல்லாத எது எனக்கு மட்டுமே உரியதாய் உள்ளது

ஓன்று உண்டு -அது நீ இசைந்தால் மட்டுமே எனக்குக் கிடைக்கும் -கடல் மண் எல்லாமே சேர்ந்தாலும் இதுக்கு விலை யாகுமோ என்று சொல்லத்தகும் பெருமை வாய்ந்த செல்வம் அது –

அது எது என்று சொல்லுங்கோள் பின்னர் தான் நான் இசைய முடியும்

நீ இசைவதாக வாக்களித்தால் தான் நான் சொல்லுவேன்

என்னாலே முடியுமானால் இசையத் தடை என்

உனக்கு அது சிறுசு என்று முன்பே சொல்லி விட்டேனே

இசைகிறேன்

நான் கவி கட்டுகிறேன் -அது சுவை உடைத்தாயின் உன் தோள்களாகிய தங்கக் கொடி களால் என் அங்கத்தைக் கட்டி விட வேண்டும் -இது தான் நான் உன்னிடமும் எதிர்பார்க்கும் விலை யற்ற பரிசு

நாணிப் புன்முறுவலுடன் -அழகாய் இருக்கிறது -நல்ல பரிசை எதிர்பார்க்கிறீர்கள்

இப்பரிசுக்கு என்ன-இதை விட நான் உன்னிடமும் எதிர்பார்க்க வேண்டியது என்ன இருக்கிறது -இப்பரிசு பெற்றிடில் என் ஜென்மம் சபலமாகும் -நான் பிறந்தது அடலாயர் கொம்பினுக்கே தான்

நாணி முறுவலுடன் -பெண்கள் முதலில் தழுவுவது வழக்கமில்லையே

பாற் கடல் கடையும் போது பங்கயவல்லி பத்மநாபன் மார்பகத்தைத் தழுவ வில்லையா -இதோ காணும் கொடிகள் கொள் கொம்பினைத் தான் ஆலிங்கனம் செய்ய வில்லையா –

பங்கய வல்லியும் இங்குள்ள கொடிகளும் சுயம்வர காலத்தில் மட்டுமே தாங்களே கணவனைத் தேடித் தழுவிக் கொண்டாலும் -தழுவிய பின்னர் மாலும் இம்மரங்களும் இன்னும் தன்னங்கத்தில் தாங்குகின்ற தன்மையையும் கவனியுங்கோள்

உன்னையும் இப்பொழுது ஒரு சுயம்வரம் தான் நடத்தச் சொல்லுகிறேன்

ஆன் விடைகள் ஏழும் அடர்த்து நீங்கள் தான் என்னை சுயம் வரித்து இருக்கிறீர்களே –

பரிசு கொடுக்க இசைந்து இப்படி மறுக்கலாமா

ஓஹோ இதற்குத் தான் முன்பே வாக்களிக்கச் சொன்னீர்கள் போலும் -நல்லது -தங்கள் கவி சுவை உடைத்து இருந்ததாகில் நான் வாக்கு தவறக் கூடாது தான் – எதை விடத் தங்கள் கவி சுவை யுடைத்து இருந்தால் -அதைக் கூறுங்கோள்

நீ உலகில் எதை மிகச் சுவை யுடையதாகக் கருதுகிறாய்

தங்களைத் தான்

என்னை விட என் கவி சுவை யுடைத்தாய் இருந்ததாகில் பரிசு கொடுக்கிறேன் என்கிறாயோ

ஆம்

என்னை விட உனக்கும் மற்ற ஒன்றுமே ரசியாது என்பாயே

ஆம் ரசியாது தான் அது என் ஸ்வ பாவம்

மற்றக் கவிகளை விடச் சுவை யுடைத்தாய் இருந்ததாகில் என்றும் தான் கொள்ள வேண்டும்

மற்றக் கவிகள் எவை

உலகில் உள்ள கவிகள்

தங்கள் கவியை விட சுவையுள்ள வேறு ஒரு கவியை நான் சொல்லி விட்டால்

அப்பொழுது உனக்கு நான் பரிசு தருகிறேன்

புன்னகையுடன் என்ன பரிசு

உனக்கு என்ன வேண்டும்

தாங்கள் விரும்பிய பரிசு தான்

ஏட்டைத் திருப்பி விட்டனையோ

ஆமாம் இப்பொழுது பரிசு பந்தயமாகி விட்டது

நமது கவிகளில் இது அதிகச்சுவை யுடைத்து என்று தீர்மானிப்பவர் யார்

எவ்விதத்திலும் ஒத்த நம்முடைய அந்தராத்மாக்கள் தான்

தோல்வியுற்ற பின்னர் நான் மாட்டேன் வெட்கமாய் இருக்கிறது என்று இப்பொழுது போல் பின் வாங்கக் கூடாது –

புன்னகையுடன் தோல்வியுற்றால் பின் வாங்க வில்லை

மட்டார் குழலாள் இம்மலர்க்கொடி
மொட்டால் நின் தனம் ஓக்க முயன்றும்
வட்டாய் நின் முக மாண்புற்றிடவும்
எட்டாமை யினால் ஏங்கு கின்றதால்

நாணித் தலை குனிந்து -நன்கு வருணிக்கிறீர்கள் –

இக்கொடி ஏங்குவதற்கு இதைவிட என்ன காரணமுள்ளது

இதன் தன்மையைத் தான் வர்ணிக்கக் கூறினேன் -என்னை இதில் பிணைப்பான் என்

நீ வருணி கேட்ப்போம்

நான் இவ்வருணனையில் பிணைக்கப் போவதில்லை தங்களை

புன்னகையுடன் வருணனையில் எண்ணெய் பிணைக்க வேண்டாமே –உன் இரு

கோபக்குறியோடி பார்த்துத் தலை குனிகிறாள்

ஒரு கையால் நாடியை உயரத்தி-என் ஆசைக் களஞ்சியமே -இதற்கு என்ன கோபம் -நான் கூறியதில் என்ன குற்றம் இருக்கிறது -நடவாத அல்லது நடக்கப் போகாத எதை யாவது சொல்லி விட்டேனா

தங்கள் பரிஹாஸத்துக்கு என்னால் பதில் சொல்ல முடியாது

இப்படிக் கோபித்துக் கொண்டு விட்டால் நான் பந்தயத்தை மறந்து விட மாட்டேன் –

ஓஹோ தாங்கள் ஜெயித்து விட்டதாகவே கனவு காண்கிறீர்கள் போலும்

நான் ஜெயிப்பதற்கு ஐயம் என்ன-உனக்கு முடியுமானால் தான் இதற்குள் பதில் கவி கூறி என்னை ஜெயிக்கத் துணிந்து இருப்பாயே

என்னாலே ஜெயிக்க முடியாதா பார்ப்போமே -கேளுங்கோள் எனது பாட்டை

களங்க மதி தீண்ட வரக்கரம் விரித்தே
கணவனு மேல் திசை மாது தன்னைச் சேர
வள மிகு தேனெனும் செல்வம் கொள்ளை கொண்டே
வண்டினம் தம் பெண்டிரோடு குமுதமேக
இளங்கமல முகம் வாடி ஏங்கி நிற்கும்
இக் கொடியை வாவி எனும் பாவி யந்தோ
உளம் உருக வரு திரையாம் கரங்களாலே
உந்தி வெளி தள்ளு நிலை பார்க்க ஒணாதே

ஆஹா வெகு அழகு

நாதா இக்கவி தங்களுக்கு சுவை ஊட்டுகின்றதா

என் இன்னுயிர் மானே -இதற்கு என்ன தடை -கலவிப் போரில் நினது இனிய அதர மதுவும் குழறும் மழலைச் சொற்களும் போல புலமைப் போரிலும் உன் கவிச்சுவை ஈறில இன்ப வெள்ளத்தில் என்னை மூழ்கும் படி செய்து விட்டது

நாதா இப்பொழுது யார் வென்றவர் -நீங்களே சொல்லுங்கோள்

நீ தான் -தோற்ற நான் பந்தயத்தை இப்பொழுது நான் நிறைவேற்றுகிறேன் –

புன்முறுவலுடன் -பந்தயம் நிறைவேற்றுவது இருக்கட்டும் -என் கவி சுவை யுடைத்தாயின் என் காதிற்கு இன்பம் பயக்கும்படிக் குழலூதி இன்னிசை யமுதம் பரிசு அளியுங்கோள்

நின் தேனூறும் திருவாயில் நின்றும் தோன்றும் ஒரு வாசகமேனும் வெளிவரின் என் குழலோசை செவிகட்கு நாராசமே யாம் அன்றோ -அதை ஊதுவான் என்

நாதா நெடு நாளாக நான் தங்கள் குழல் இசையில் நசை கொண்டேன் -இன்று நாம் தனித்துக் கூடியும் இதை நான் பெறா விடில் ஏன் பாக்யத்தை என்ன என்பேன்-

பேதாய் என் குழலோசை கேட்பது பாக்ய பலன் என்று கருதுகிறாயோ

ஆம் அதற்கு என்ன தடை

நீ தான் குழலை வென்ற குளிர் வாயினள் ஆயிற்றே -பின்னை ஏன் என் குழலை மெச்சுகின்றனை –

நாதா நின் செந்தாமரைக் கண்கள் மிளிரக் குழலூதி இசை பாடினால் அவ்வழகும் இசையும் கண்டு நான் உளன் மகிழ்வேன் –

ஆகில் அப்படியே செய்கிறேன்
கண்ணன் குழலூதுகிறான்
நப்பின்னை உளமுருகிக் கண்கள் நீர் பனிப்ப இமை கொட்டாமல் அவ் வழகையே பார்த்துக் கொண்டு இருக்கிறாள்-

சிறிது நேரம் கழித்து -கண்மணி இது என்ன-தன்னை மறந்து என்ன யோசிக்கின்றனை

திடுக்கிட்டு -பிராணேச தாங்கள் என்னருகே இருக்கும் போது எனக்கு யோஜனை ஏது -தங்கள் கீதம் கேட்டு உருகி எழுது சித்திரம் போல் ஆயினேன் –

திரைக்குள் பாத சிலம்பொலி கேட்க்கின்றது

நாதா எங்கோ காலடி சப்தம் கேட்க்கின்றதே

காது கொடுத்து -ஆம் இப்பொழுது யார் ஈண்டு வருவது –

நாதா நீங்கள் தானே சிறிது நேரத்துக்கு முன்பு நற் செல்வன் மூலம் என் தோழிகளுக்கு இங்கு வரத் தெருவித்ததாகச் சொன்னீர்களே -அவர்களாய் இருக்கலாம் -அதற்குள் மறந்து விட்டீர்களே

ஆம் மறந்து விட்டேன் -அம்ருதம் நிறைந்த அதரம் தரித்த நினது மதுரத் திரு முகத்தை கண்டு இவ்வுலகையே நான் மறந்து விட்டேனே -இதில் என்ன ஆச்சர்யம்

தலை குனிந்து நயம் படப் பேசுவதை மட்டும் மறக்க வில்லை போலும்

அவர்கள் தான் வருகிறார்களா என்று பார்

எழுந்து பார்த்து-ஆம் நாதா அவர்கள் தான்-

இட அணரை இடத்தோளோடு சாய்த்து இரு கை கூட புருவம் நெரிந்து ஏறக்
குட வயிறு பட வாய் கடை கூட கோவிந்தன் குழல் கொடூதின போது
மட மயில்களோடு மான் பிணை போலே மங்கைமார்கள் மலர்க் கூந்தல் விழ
உடை நெகிழ வோர் கையால் துகில் பற்றி யோல்கியோட  அரிக்கண் ஓட   நின்றனரே – 3-6-2- –

நும் தோழிகள் தானே வருகின்றனர் -நாம் மறைந்து கொண்டு சிறிது வேடிக்கை பார்ப்போமா

நாதா இது தகாது -எத்தனையோ நாட்களாகத் தங்களைப் பிரிந்து வருந்திய இம்மான் விழியினரை நாம் ஏன் ஒளிந்து பரக்க பரக்க விழிக்க வைக்க வேண்டும் –

பேதாய் பிரிவாற்றாமல் படும் பாட்டை நேரே கண்டால் நமக்கு வேட்கை அவர்கள் மீது மீதூறும் அன்றோ

இனி வேட்கை மீதூறுவதாவது -உங்கள் காதல் தான் கடலின் மிகப்பெரியதாய் இருக்கிறதே

ஆயினும் அம்மான் விழியினரின் பயந்து வெருண்டு மருளும் கண்களின் அழகை இப்பொழுது தானே காண முடியும்

தாங்கள் கண்ணழகை காமுறுகிறீர்கள் -அவர்கள் பாடு என்னாகும் -முடிந்ததே விடுவார்களே

முடியும் வரை நாம் பார்த்து இருப்போமோ -வா ஒளிந்து கொள்வோம்
கண்ணன் எழுந்து கையைப் பிடித்து எழுப்ப இருவரும் பாறையடியில் குதித்து ஒளிந்து கொள்கின்றனர்

ஆய்ச்சியர் வருகின்றனர்

தலைவி -சகிகாள் -அவர்களைக் காணோமே -என் செய்வது

ஒருத்தி -அவர்கள் நன்மை ஏமாற்றி விட்டனர் -நாம் வீடு திரும்புவதா

மற்ற ஒருத்தி -அவர்கள் அவ்விதம் செய்திருக்க மாட்டார்கள் -ஏமாற்ற இதுவோ தருணம்

தலைவி -அவர்கள் ஏமாற்ற மாட்டார்கள் -அதிலும் நம் தோழி நப்பின்னை வராமல் ஏமாற்ற இடம் கொடுத்திருக்க மாட்டாள் -மேலும் நாம் குழலோசை கேட்டது பொய்யோ -நீங்கள் தேடிப் பாருங்கோள் -அவன் எங்கேயாவது ஒளிந்து கொண்டு தான் இருப்பான் –

ஆம் நம் தோழி கூறுவது உண்மை -நம்மைத் தனியே விட்டு சிறிது நேரம் வேடிக்கை பார்ப்பது அவன் வழக்கம் தானே

நீங்கள் ஆங்காங்கு சென்று தேடிப்
பாருங்கோள்

எல்லாமும் தேடச் செல்கின்றனர்

தலைவி -பெரு மூச்செறிந்து -ஐயோ இத்தனை நாட்களாக கிழடுகள் செய்த இடையூறுகளால் துன்பப்பட்ட நான் இன்று அத் துன்பம் மறைந்தது என்று உள்ளம் மகிழ்ந்தேனே -நற் செல்வன் செஞ்சொல்லைக் கேட்டதும் முன் இருந்த நிலையெல்லாம் மறந்து எனக்கு என்ன களிப்பு -என்ன பூரிப்பு -எத்துணை கர்வம் –அக்களிப்பும் பூரிப்பும் கர்வமும் என்னை விட்டு எங்கு தொலைந்தன-ஐயோ நான் எண்ணி இருந்தது என்ன -நான் கட்டின பிரமாண்டமான மனக்கோட்டை ஒரு நிதியில் தகர்த்து எறியப்பட்டதே -அவன் குழலோசை கேட்டு குதூ ஹலித்து ஓடி வந்தேனே -இவ்வளவு ஆசை காட்டி அவன் மோசம் செய்துவிட்டானே -முழுதும் தான் தேடி விட்டோமே -இனி என் தோழிகள் எங்கே காணப் போகிறார்கள் -அவன் மனம் கல்லினும் கடிது போலும் -இனி என்னால் நடக்கவும் முடியாது-அவனைக் கண்டால் ஒழிய நான் இங்கு விட்டு எங்கும் போகேன் -மாமிமார் வந்து அழைத்திடினும் நான் போகப்போவது இல்லை -நாணி இனி ஓர் கர்மமும் இல்லை -அவன் முகத்தன்றி விழியேன் -இதோ தெரியும் பாறை மீது உட்க்கார்ந்து கொள்கிறேன்-

சில அடிகள் நடந்து கீழே உற்று நோக்கி -ஆஹா கண்ணன் இங்கே வந்தே உள்ளான் -இங்குத் தான் சகிகள் வரவில்லையே -ஆனால் காலடி காணப்படுகிறது –
மேலும் சிறிது உற்று நோக்கி -ஆம் -அவன் தான் வந்துள்ளான் -சங்கு சக்கரம் முதலிய திருவடி ரேகைகள் துலங்குகின்றன –
மற்றுமோர் அடியும் காணப்படுகிறது -அது நப்பின்னையதாய் இருக்கலாம் ஆம் நப்பின்னையது தான் -பின்புறம் பள்ளமாயும் முன்புறம் உயர்ந்ததாகவும் காணப்படும் இவ்வடி தேர்த்தட்டு போன்ற பிற்றட்டு வாய்ந்த அவளுடையது தான் என்பதில் ஐயம் இல்லை -அவ்விருவரும் தனித்து இவ்விடம் வந்திருப்பது உண்மை –
இவ்வடி வழியே சென்றால் நான் அவர்களைக் கண்டு பிடித்துக் கொள்ளலாம் –

அவ்வடி வழியே சென்று பாறை ஏறி –ஆஹா இதை விட அவர்கள் வந்ததிற்கு வேறு என்ன அடையாளம் வேண்டும் -அவர்கள் இருவரும் இப்பாறையில் தான் மாலை தொடுத்துக் கொண்டு இருந்தனர் போலும் -ஆஹா அவர்கள் இருவரும் தனித்தனியே தொடுத்த மாலைகளை எனக்காக இங்கு வைத்து விட்டு போயிருக்கிறார்கள் போலும் –

அம்மாலைகள் இரண்டையும் எடுத்து ஒன்றாக முடித்துக் கொண்டு
ஐயோ நான் எவ்வளவு பாக்யமற்றவள்
கண்களில் நீர் வடிகிறது
இம்மாலையை என் பிராணநாதன் அன்றோ கழுத்தில் அணுவிக்க வேண்டும் -ஐயோ நானாகவே அணிந்திட வேண்டும் –
மாலையை அணிந்து வானம் நோக்கி
எனது இன்னுயிர்த் துணைய ய் நீ எங்கே சென்று மறைந்து கொண்டனை -இது காறும் உள்ளே உருகி நைந்து வருந்திய நான் இன்று என் பாக்யம் பலித்தது என்று எண்ணி இருக்க நீ இங்கனம் சோதனை செய்யலாமோ -உன் விளையாட்டு வெகு அழகாய் இருக்கிறது -என்னால் முடிந்த மட்டும் தேடிப் பார்க்கிறேன் -கண்டால் நல்லது -இல்லையானால் இங்கேயே நான் முடிவேன் -நீ இல்லாமல் தனித்து இனி நான் வீடு திரும்பப் போவதில்லை -இது உறுதி-

பாறையின் ஓர் புறம் இறங்கி அங்குக்காணாமல் வேறிடம் சென்று அங்கும் அடிகளைக் காணாமல் மரம் செடி புதர்களிலும் அவர்களைக் காணாமல் பாறை ஏறி
இது என்ன விந்தை -சிறிது நேரத்துக்கு முன்பு குழலோசை கேட்டது -இன்னும் அவர்கள் இங்கு வந்ததற்கு பல அடையாளங்கள் இருக்கின்றன -இருந்தாலும் காண முடியவில்லையே -இங்கிருந்து அவர்கள் மந்திரத்தால் அந்தரத்தில் மறைந்து விட்டனரோ -பல நாள் மழையின்றி வெயிலால் வாடிய கொடி முகிலொலி கேட்பது போல் நற் செல்வனுடைய இனிய சொல் கேட்டேன் -ஆனால் நப்பின்னை மின்னலுடன் அம்முகில் எங்கோ சென்று விட்டது -இஃது என் ஊழ் வினைப்பயன் போலும் -இனி என் சகிகள் கண்டால் தான் கண்டது -நான் அவர்கள் அமர்ந்த இப்புண்ணிய பாறையில் உட்க்கார்ந்து கொள்கிறேன்
உட்க்காருகிறாள்

நப்பின்னையும் கண்ணனும் ஒளிந்த இடத்திலிருந்து பார்கின்றனர்

நப்பின்னை -நாதா உங்களுக்கு இது நியாயம் இல்லை -ஐயோ என்ன பாடு படுகிறாள் -இவள் தாபம் தணிய உங்களது தர்சநம் கொடுங்கோள்

மான் விழியாய் நின் தோழியின் மிரண்டு இருண்ட கண்களின் அழகை இப்பொழுது பார் -இந்த வாவியில் பாய்ந்தோடும் கயல்களால் மிளிரும் குவளைகள் தான் இவள் கண்ணுக்கு நிகராகுமா -இவளுடைய அகன்ற கண்ணகத்தில் கண்ணீர் அலமருகின்றதைப் பார் -இந்நிலையை வாழ்த்துக் கூறி பார்த்து இருப்பதா-அல்லது தர்சனம் கொடுத்துக் கலைத்து விடுவதா -நீயே கூறு

தலைவி -பெரு மூச்செறிந்து இரக்கமேலொன்றும் இலாதாய் -உலங்குண்ட விளங்கனி போல் என் உள் மெலியப்புகுந்து என்னை ஏன் வாதை செய்கின்றனை

கண்ணன் -என் இளங்கிளியே -உன் தோழி என்ன சொல்கின்றனள் -கேட்டனையா -அவள் என்னை இவ்வளவு கடிந்து கூறிடினும் அதுவும் எவ்வளவு மதுரக் கொழுஞ்சாறாய் இருக்கிறது பார் -மென் கிளி போல் மிக மிழற்றும் சொற்களில் சினம் கலந்தாலும் ஓர் இனிமை தான்

தலைவி -ஆஹா கஷ்டம் என்றால் கடிதில் தொடரும் போலும் -நாம் அவனை மறந்து சிறிது வருத்தம் இல்லாமல் போம் என்றால் முடிகிறதா -கருவிளை ஒண் மலர்காள் காயா மலர்காள் நீங்களுமா என்னைப் பாதிக்க வேண்டும் -நான் உங்களுக்கு என்ன கெடுதல் செய்தேன் –அந்தக் கள்வனின் உரு ஒளிக்காட்டி என்னை நீங்கள் துன்புறுத்துகிறீர்களே -எதற்க்காக -எனக்கு உய்யும் வழக்கொன்று உரைக்கக் கூடாதா –

நப்பின்னை -நாதா தங்களுக்கு இரக்கம் இல்லையா -அரி சினத்தால் பெற்ற தாய் அகற்றிடினும் அவள் தன் பாலமுதத்தை நினைந்து தவழ்ந்து தளர் நடை வந்து காலைக்கட்டி அழும் குழந்தையின் குரல் போலே இவளது தினக்குரல் மனதை உருக்குகின்றதே

நங்காய் இவளது உண்மை அன்பு உள்ளத்தை உருக்குகின்றது தான் -எனினும் சிறிது பொறுத்து இன்ப மூர்த்தியான இவளைச் சேருவோம்

தலைவி -ஐயோ எங்களுக்கும் மெய்யனல்லாத உன் தன் பொய்யைக் கேட்டு நான் ஏன் வந்திருக்க வேண்டும் -என்னை வருக எனக் குறித்திட்டு ஏன் நீ மறைந்தாய் -இற்றை இரவிடை என்னை நீ அகன்று போனால் என்றும் என் பக்கம் வரக்கூடாது -இது உறுதி

கண்ணன் -தனியாக -என்னால் எப்படி அகல முடியும்

தலைவி -ஓ கொடிய கடிய போட்கனே -நீ இப்பொழுது இல்லாமல் வேறு எப்பொழுது வந்தாலும் பயன் என்ன-நீ என்னை ஏற்றுக் கொள்ள விரும்பா விடினும் என் முகம் நோக்கிப்போ என விடை தந்தாலும் அதுவும் மிக நல்லது -முடிந்து இடர் தீரவாவது அப்பொழுது முடியும் –

நப்பின்னை -இனி தாங்கள் அரை நிமிடமும் தாமதிக்கக் கூடாது -அவளது தாபத்தைச் சீக்கிரம் தணியுங்கோள் -இல்லை எனில் நான் போய் தாங்கள் இருக்குமிடத்தை யவளுக்குக் காட்டி விடுவேன்

கண்ணன் -ஆம் இனி நாம் தாமதிக்கக்கூடாது –

தலைவி -ஐயோ என்ன கஷ்டம் -இப்பஞ்ச மஹா பாதகர்கள் சேர்ந்து என்னைப் படுத்தும் பாட்டை நான் எப்படி தரிப்பேன் -இப்பாதகர் களுக்கு என் பெரு மா மாயன் நிறம் எப்படிக் கிடைத்தது -என்னைத் துன்புறுத்துவதற்காகவே அந்தப்புறம் போலே உள்ளும் கரியான் தன் நிறத்தை இப்பாதகருக்கு ஈந்தான் போலும்-

பைம் பொழில் வாழ் குயில்காள் மயில்காள் ஒண் கரு விளைகாள்
வம்பக் களங்கனிகாள் வண்ணப்பூவை நறும் மலர்காள்
ஐம் பெரும் பாதகர்காள் அணி மால் இரும் சோலை நின்ற
எம்பெருமான் உடைய நிறம் உங்களுக்கு என் செய்வதே —9-4-

அந்தோ நீங்கள் நாழிகை கூறிட்டு முறை வைத்து இவ்வேழையைத் தகர்த்துகிறீர்களே -இவ்வேளையில் என்னைத் தகர்த்வதற்க்கு கருவிளையின் முறை போலும் -நன்று நன்று -தீமை செய்யும் தலைவ-இனியும் எவ்வளவு தான் தீம்பு செய்யப் போகிறாய் -பார்ப்போம் -இப்படியாவது உயிரை விடுவனே தவிர இதை விட்டு இனி புரையும் பெயர கில்லேன்

கண்ணன் -மெல்ல தலைவியின் பின்னண்டை வந்து கண்ணைப் பொத்துகிறான்

தலைவி -திடுக்கிட்டு யாரது

பதில் கூறாமல் இருக்கிறான்

பதில் சொன்னால் பவள முத்து உதிர்ந்திடுமோ -விளையாட இது தான் தருணமோ

தனது ஸ்வரத்தை மாற்றிக்கொண்டு -நான் தான் -இது தான் விளையாடத் தருணம்

தனக்குள் -இது யார் குரல் -தெரிய வில்லையே -வெளிப்படையாக -விளையாடுவதற்கு நல்ல தருணம் பார்த்தாய் -நீ யார் -உன் பெயரைச்சொல்லு -நான் தான் என்றால்

கண்ணன் -நீ யார் என்றால்

தலைவி -கடும் சினத்துடன் -இது என்ன-புண்ணில் புளிப் பெய்தால் ஒக்கும் தீமை -இப்படிக் குறும்பு செய்யும் நீ யார் -விடு முதலில் உன் கையை-
தனக்குள் -யாராக இருக்கக்கூடும் -நம் தலைவன் தீண்டும் உணர்ச்சி உண்டாகிறது -சினத்தை வரவேற்பினும் மனம் இடம் தரவில்லையே

கண்ணன் -குறும்பு செய்யும் நான் குறும்பன்

தலைவி -போதும் போதும் நின் கையை விடு
தன் கையால் அவன் கையை எடுக்கிறாள்

கண்ணன் கையை விட்டுப் பாறை அடியிலே குதித்து ஒளிந்து கொள்கிறான்
தலைவி கண்ணைக் கசக்கிக் கொண்டு எழுந்து கீழ் இறங்கித் தேடுகிறாள்
இதற்குள் ஆய்ச்சியர் கண்ணனைக் காணாமல் வருத்தத்துடன் திரும்புகின்றனர்

நாங்கள் எங்கும் தேடினோம் -காண வில்லன் -என்ன செய்வது

நான் இப்பாறையில் உட்க்கார்ந்து இருக்கும் பொழுது யாரோ எனது கண்ணை வந்து பொத்தினார் -நான் திரும்பிப் பார்ப்பதற்குள் ஒளிந்து கொண்டுவிட்டார் -ஒரு வேளை அவரே கண்ணனாக இருக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன் -அவ்வித உணர்ச்சி எனக்கு உண்டாயிற்று -ஆகையால் நாம் இங்கேயே நன்கு தேடுவோம் -வாருங்கள்

நப்பின்னை -எங்கே கீழே குதித்த என் நாதனை -சுற்றும் பார்த்தும் காணாமல் -ஓஹோ அவன் என்னையும் ஏமாற்றி விட்டனன் போலும் -எனது தோழிகள் இங்கே தேடி வருவதற்கு முன்பே நானே இவர்களிடம் சென்று உண்மையைக் கூறுகின்றேன் -ஆய்ச்சியரிடம் செல்கின்றனள்-

கண்ணன் -முன்பு ஒளிந்திருந்த இடம் வந்து -என் பிராண நாயகி தனது தோழிகளிடம் போய்விட்டாள் -அவர்களை ஏமாற்றுவதை இவள் மட்டுமே பார்த்திருந்தாள் அன்றோ -இப்பொழுது இவளையும் ஏமாற்றுகிறேன் -எனது பிராண நாயகியை எனது கையால் அலங்கரிப்பதற்க்காக அவளது அணி ஆடைப்பெட்டியை அவளும் அறியாமல் இங்கே கொண்டு வந்திருக்கிறேன் அன்றோ -அவற்றைக் கொண்டு நானே பெண் வேடம் பூண்டு இவேந்திழையார் குழாத்துடனே நுழைந்தே இவர்களை ஏமாற்றுகிறேன்
அவ்வண்ணமே செய்து கண்ணாடியில் தம்மைப் பார்த்துக் கொள்கிறான்
ஆஹா மிகவும் எனக்குப் பெண் கோலம் பொருத்தமாய் இருக்கிறது -நான் கண்ணன் தானா என்று எனக்கே சந்தேகமாக இருக்கிறதே -எனது சவுந்தர்யம் என்னையே மயக்குகின்றதே -இவர்களை ஏன் மயக்காது
மெல்ல மறைந்து வந்து பெண்களை கூட்டத்துடன் கலந்து கொள்கிறான்

தலைவி -நப்பின்னையைக் கண்டு -தோழீ இஃது என்ன கார்யம் -வேலால் துன்னம் பெய்தால் போல் நீ இருந்தும் அவனை அல்லல் விளைவிக்க வைத்தனையே -உள்ளே உருகி நைவேனை உளாளோ இலளோ என்னும் நிலையிலும் முகம் காட்டாத அக்கொள்ளைக் கொள்ளிக் குறும்பனை எங்கே -என்னை சற்று முன்னர் கண்ணைப் பொத்தியது யார்-

நப்பின்னை -தோழீ நான் அல்லல் விளைவிக்கச் செய்வேனோ -நான் வேண்டாம் என்று மறுத்தும் அவன் நீ படும்பாட்டை மருந்து பார்த்துக் கொண்டு இருந்தனன் -இனி இறைப்பொழுதும் முகம் காட்டாமல் இருக்கக் கூடாது என்று நான் வற்புறுத்திய போது அவனே வந்து நின் கண்ணிப் பொத்தினன் -திரும்பி பாறையடியில் குதித்தவன் எங்குச் சென்றனனோ -காணோம் -அவன் என்னையும் ஏமாற்றி விட்டான்

தலைவி -தோழீ இது என்ன மாயம் -இனி என்றும் இவ்விடம் வாரோம் -அவன் நமக்கு ஆராவமுதம் போல் தோன்றினாலும் பனியால் உள்ளுறையும் நெருப்பை மறைக்கும் இச்சந்திரிகை போலே உள்ளூர வேம்பேயாக வளருகிறான் -ஆனாலும் வேம்பின் புழு வேம்பன்றி உண்ணாதது போல் அவனை அன்றி நம் மனம் பிறிது ஓன்றைக் கனவிலும் கருதுவது இல்லையே -நாம் என்ன பண்ணுவோம் -நம்மைப் போலே அவனும் இருந்தால் தானே -பொய் சொல்லி ஏமாற்றுவதே அவனது ஸ்வ பாவமாயிற்று –

கரு மலர் கூந்தல் ஒருத்தி தன்னை
கடை கணித்து ஆங்கே ஒருத்தி தன் பால்
மருவி மனம் வைத்து மற்று ஒருத்திக்கு உரைத்து
ஒரு பேதைக்கு பொய் குறித்து
புரி குழல் மங்கை ஒருத்தி தன்னை
புணர்த்தி அவளுக்கும் மெய்யன் அல்லை
மருது இறுத்தாய் ! உன் வளர்த்தி யோடே
வளர்கின்றதால் உன் தன் மாயை தானே –6-3-

கண்ணன் -தனியாக தன் தலையை அசைக்கிறான்

நப்பின்னை -ஆம் சகி -கூடவே இது வரையிலும் இருந்த என்னையும் உங்களைப்போல் அவன் ஏமாற்றி விட்டானே -அவனை எப்படி நம்புவது –

ஒருத்தி -நப்பின்னையை நோக்கி -நீங்கள் ஒளிந்து இருந்த இடம் எது -ஒரு வேளை அவன் இப்போதும் அங்கேயே வந்து ஒளிந்து கொண்டு இருக்கிறானோ என்னவோ

தலைவி -ஏது -ஒருக்காலும் அவன் அங்கு இருக்க மாட்டான் -அங்கு இருந்து தானே நம் தோழி நப்பின்னை வந்து இருக்கிறாள் -எனினும் அவன் அமர்ந்த அவ்விடத்தைக் கண்டாவது சிறிது களிக்கலாம் -போவோம் வாருங்கோள்

நப்பின்னை முன் செல்ல எல்லோரும் அவர்கள் ஒளிந்து இருந்த இடம் செல்கிறார்கள் –

கண்ணன் -வேறாக நின்று-ஆஹா இக்காட்சியே அழகான காட்சி -என்னைத்தேட என் கூடவே இருந்த நப்பின்னை செல்கிறாள் -இப்பெண்களோ பாவம் கூடவே கலந்து வரும் என்னைக் கூடத் தெரிந்து கொள்ளாதபடி அவ்வளவு சித்த்ப்ரேமை கொண்டிருக்கிறார்கள் -என்னை நானே கண்ணன் தானா என்று சந்தேகிக்கும் போது இவர்கள் என்னை எங்கனம் தெரிந்த கொள்ளப் போகிறார்கள் –
மறுபடியும் கூட்டத்தோடு கலந்து கொள்கிறான்-

நப்பின்னை -நாங்கள் இங்கே தான் ஒளிந்து கொண்டோம் -அவன் நீ படும்பாட்டை இங்கே இருந்து தான் எட்டி எட்டிப் பார்த்தான்

தலைவி -கீழே கிடந்த அவனது புல்லாங்குழலை எடுத்து-சகிகாள் அம்மாயனை நாம் எவ்வளவு முயன்றாலும் காணமுடியாது -அவனைக்காண்பதற்கு உபாயம் அவனது பேர் அருள் ஒன்றே -ஆகையால் அவன் இஷ்டப்பட்ட போது வந்து கொள்ளட்டும் -அவனுடைய புல்லாங்குழல் கிடைத்து இருக்கிறது -அது வரை நாம் ஆறி இருக்க நான் தான் கண்ணன் -இதோ என் பிராண நாயகி நப்பின்னை -நாங்கள் இருவரும் அவன் இருந்தது போலவே இப்பாறையில் உட்க்கார்ந்து கொள்கிறோம் நான் குழல் ஊதுவேன் -நீங்கள் எல்லோரும் மண் போலவே சிறிது தூரத்திலே நின்றும் ஓடி வர வேண்டும் -பின்னர் நாம் இப்பொழுது கண்ணனைக் கண்டுபிடித்தால் என்ன செய்வோமோ -அதை எல்லாமே என்னிடத்தில் செய்ய வேண்டும் -சரி தானே என் யோஜனை

சகிகள் -ஆம் இது நல்ல யோஜனை -நாம் இப்படிச் செய்தால் தான் பிரிவாற்றாமையை சிறிதாவது பொறுத்துக் கொள்ள முடியும் –

கண்ணன் -தனக்குள் -நாம் இவர்களுடன் ஓட்டம் பிடிப்பதா -அல்லது இவளோடு இருந்து விடுவதா
யோஜித்து தலைவி யண்டை வந்து -சகி அவனைப்பிரிந்து நான் போரக் கிலேசப்படுகிறேன் -என்னால் ஓட இயலாது -ஆகையால் நான் நீயாக -ஆய்ச்சியர் தலைவியாக -இருந்து விடுகிறேன்

தலைவி -ஆச்சர்யத்துடன் பார்த்த வண்ணம் தனக்குள் -இவர் யார் -கன்னங்கரிய மேனி -என் அன்பனின் சாயைக்குச் சமமாக யோகம் பெற்று இருக்கிறதே -முன் பின் தெரியாதவராயினும் -இவரைக்கண்டதும் என் மனம் உருகுகிறதே -காரணம் என்ன-இவரும் நம்மைப்போலவே அவரது பிரிவாற்றாதவர் -இவரையும் அவன் இங்கு வரக்கூறினான் போலும்
வெளிப்படையாக -நீர் யார் -எனக்குத் தெரியவில்லையே

கண்ணன் -என் பெயர் கிருஷ்ணா -எனக்கு அயலூர் -இப்பொழுது தான் இவ்வூரில் கல்யாணம் நடந்தது -இன்று பகலில் நம் ஈசன் பீதக ஆடை உடை தாழப் பெரும் மேகக் கன்றே போல் எங்கள் வீதியார வந்தான் -வந்த அம்மணி வண்ணனிடம் என் மனம் குடி கொண்டு விட்டது -அவனும் என் நிலைமை அறிந்து இன்று இரவு உங்களோடு தோட்டத்துக்கு வந்து கலந்து கொள்ளுமாறு கூறினான் -நான் பொட்ட -சடக்கென போய்ப் பட்டுடுத்தி யணி பூண்டு புறப்பட்டு வந்தேன் -இங்கு அவனைக் காணோம் -அவன் பிரிவாற்றாமையைப் பொறுத்துக் கொள்ள நீ கூறிய யோஜனை சால நல்லது -நீ கண்ணனானால் கண்ணனுக்கு நீ போலே உனக்கு ஒரு தலைவி வேண்டும் அன்றோ -அவளாக நான் இருக்கிறேன் என்கிறேன்

ஒருத்தி -ஆம் இவள் அசலூர்ப் பெண் -பத்து தினங்களுக்கு முன்னர் தான் கல்யாணம் நடந்தது -கண்ணன் நிலவரையில் அடைபட்டு இருந்ததால் நாம் எல்லோரும் கல்யாணத்துக்குப் போகவில்லை –

கண்ணன் -தனக்குள் நல்ல வேளை -இங்கு வராத ஒரு புதுப்பெண்ணின் பெயரைச் சொன்னது நல்லதாயிற்று

நப்பின்னை -சகி -நம் தலைவனைப் போலவே நம் சகி கிருஷ்ணாவும் இருக்கிறாள் பார்

தலைவி -நான் பார்த்தவுடனேயே நினைத்து கொண்டு விட்டேன்
கிருஷ்ணாவையே கூர்ந்து பார்த்துக் கொண்டு இருக்கிறாள்

நப்பின்னை -சரி சகிகாள் -நீங்கள் போய் நான் குழலூதிய பின்னர் ஓடி வாருங்கோள்

எல்லோரும் செல்கின்றனர் -மூவரும் பாறை மீது அமர்கின்றனர்-

தலைவி -கிருஷ்ணா நீ இன்று தான் முதல் முதலில் அக்கள்வனின் வலையினில் அகப்பட்டனையோ

ஆம் இன்று தானே அவன் விடுதலை பெற்றான்

நப்பின்னை -ஒரு வேளை அவனைக்கண்ட மாத்திரத்திலேயே தளர்ந்து விட்டனையே -எப்பொழுதும் அவனையே வாரிப்பருகும் நாங்கள் என்ன பாடு படுவோம்

தலைவி -சகிகாள் நான் கிருஷ்ணனாகப் பாவித்துக் குழலூதுகிறேன் -நீங்கள் ஆளுக்கு ஒரு பக்கம் என்னருகில் அமருங்கோள்
இருவரும் அருகே அமருகின்றனர்

கிருஷ்ண -நாதா-குழலோசை குழந்தைகளின் மழலைச் சொற்களை விட இனிதானது -அதிலும் குழலின் தொளையில் விரல்களை விரவி நின் அதர அம்ருதத்தை ஊட்டிய பின் கேட்க வேண்டுமோ –
தலைவியின் தொடையோடு தொடையிடித்து நெருங்கி உட்க்காருகிறார்

நப்பின்னை -ஆம் -நிதமும் அதர அம்ருதத்தைப் பருகும் பாக்யம் இக்குழலுக்குக் கிடைத்துள்ளது

கிருஷ்ணா –பிராண நாயகி -இல்லையில்லை -பிராண நாயக-நினது அதர அம்ருதத்தை முதன்முதலில் எனக்குப் பருக தர வேண்டும் -இல்லையானால் குழலின் இசை இன்ப வெள்ளத்தில் நான் தரித்து நிற்க முடியாது –

தலைவி -தனக்குள் -இது என்ன ஆச்சர்யம்-கண்ணைப் பொத்தும் பொழுது உண்டான உணர்ச்சி கிருஷ்ணா என் மேல் இடித்து உட்க்காரும் பொழுது உண்டாகிறது -பிராண நாயக என்று அழைப்பதற்குப் பதிலாக பிராண நாயகி என்று அழைத்தது எனக்குப் பெரிய ஸந்தேஹத்தை உண்டாக்குகின்றது -ஒரு வேளை கிருஷ்ணன் தான் கிருஷ்ணாவாக வந்துள்ளானோ -பொறுத்துப் பார்ப்போம்
வெளிப்படையாக -பிராண நாயகி என்றும் கூறினையே -இப்படி யாரையேனும் இதுவரை அழைத்தது உண்டோ –

கிருஷ்ணா -தனக்குள் -ஏது அகப்பட்டுக் கொண்டேனோ -வெளிப்படையாக -இல்லை -நான் என்னைக் கண்ணன் என்றும் நினைத்துக் கொண்டேன்

தலைவி குழலூதுகிறாள் -கிருஷ்ணாவும் நப்பின்னையும் மெய்ம்மறந்து கேட்டுக்கொண்டு இருந்தனர் -ஆய்ச்சிகள் ஓடி வந்து குழலோசை கேட்டு நிற்கின்றனர் –

தலைவி -ஆய்ச்சிகளைக் கண்டு என்னாருயிர் அனைய நங்கைமீர் வாருங்கோள்
சடக்கென எழுந்து மூவரும் அக்கூட்டத்தோடே கலந்து கொள்கின்றனர்

கிருஷ்ணா -நாத எனது தோழிகள் அனைவரும் வந்து விட்டனர் -பட்ட நிலா காய்கிறது -நமக்கு உண்டாகும் ஆனந்த வெள்ளத்துக்கு ஒரு போக்கு விட வேண்டும் -இல்லாவிடில் உள்ளத்தைப் பிய்த்துக் கொண்டு புறப்பட்டு விடும் –

தலைவி -போக்கு விடுவதற்கு வழி எண்ணம்

ராஸக்ரீடை விளையாடலாம்

ஆம் அது தான் தக்க வழி

நப்பின்னை -கிருஷ்ணா இன்று தானே நீ எம் மணி வண்ணனைக் கண்டதாகக் கூறினை -இவ்விளையாட்டு விஷயத்தை நீ எவ்வாறு தெரிந்து கொண்டாய்

கிருஷ்ணா -இன்று நான் காணும் போது இவ்விளையாட்டின் விபரத்தைக் கூறி -இதில் தனக்கும் மிகவும் பிரியம் என்றும் இன்று இது தான் விளையாடப் போவதாகவும் கூறினான்

ஏமாற்றுவதில் நம் தலைவனை விஞ்சுவார் யாரும் இல்லை

தலைவி இரண்டு பெண்களுக்கு ஒவ்வொரு கிருஷ்ணனாகப் பொறுக்குகிறாள்

நப்பின்னை -ராஸக்ரீடையில் நான் தான் கண்ணனாக இருப்பேன்

தலைவி -சரி நானும் கிருஷ்ணாவும் உன் பக்கத்தில் இருக்கிறோம் –

எல்லாமும் வட்டமாய் இருந்து விளையாடுகிறார்கள் -அப்பொழுது கிருஷ்ணாவின் அரையில் இருந்து துகில் நழுவ பீதக வாடையை நப்பின்னை கண்டுவிடுகிறாள்

நப்பின்னை -தனக்குள் கிருஷ்ணா அணிந்து இருக்கும் அணி ஆடைகள் எல்லாம் என்னுடையவை போல் இருக்கின்றனவே -முன்னமே நான் சிறிது ஸந்தேஹம் கொண்டேன் -அதற்கு ஏற்றால் போல் பீதகவாடை துலங்குகிறது -உண்மையில் இவள் கிருஷ்ணா இல்லை -கண்ணன் தான் -எப்படியாவது இவ்வுண்மையை சீக்கிரத்தில் தெரிந்து கொள்கிறேன் –

ராஸக்ரீடை முடிகிறது

தலைவி -இனி நாம் என்ன செய்யலாம் –

நப்பின்னை -தனக்குள் -ஜலக்ரீடை செய்ய வேண்டும் என்றும் சொல்வோம் -அப்பொழுது தான் கிருஷ்ணாவின் உண்மை தெரியவரும் -வெளியில் -கயல் கண்ணாய் இந்த வாவியில் நாம் ஜலக்ரீடை செய்வோம் –

தலைவி -ஆம் அங்கனமே செய்வோம்

கிருஷ்ணா -தனக்குள் இப்பொழுது நாம் எப்படி தப்பிப்பது -துகில் களைந்து கரையில் வைக்க வேண்டியதாய் இருக்குமே
வெளியில் -முதலில் தலைவி கண்ணனாய் இருந்தாகி விட்டது -நப்பின்னையும் அவ்வாசையை நிறைவேற்றிக் கொண்டாள் -இப்பொழுது நான் தான் கண்ணனாய் இருப்பேன்

நப்பின்னை -தனக்குள் -உண்மை விளங்கி விட்டது -அக்கள்வனே என் நகைகளைக் களவாடி இக்கோலம் கொண்டிருக்கிறான்-அவனை இப்பொழுது தப்பிக்க விடப்போவதில்லை
வெளியில் -இல்லை இல்லை நான் தான் கண்ணனாய் இருப்பேன் -அடிக்கடி மாறினால் சுவை குன்றிப்போம்

கிருஷ்ணா -முறைப்படி நான் தான் கண்ணனாய் இருக்க வேண்டும் -மேலும் நான் புதியவள் -துகில் களைவது என்றால் எனக்கு வெட்கமாய் இருக்கிறது –

தலைவி -சகி கிருஷ்ணா தான் கண்ணனாய் இருக்கட்டுமே -பேரும் உருவமும் அவனைப் போலவே இவளுக்கும் இருக்கிறது -ஆனால் துகில் பறித்து மரம் ஏறத் தெரியுமா

நப்பின்னை -தெரியாது -புதியவளான கிருஷ்ணனுக்கு கண்ணனாக நடிக்க எப்படித் தெரியும்

தலைவி -ஆம் அது தெரியாமல் கண்ணனாக எப்படி இருக்க முடியும்

கிருஷ்ணா -எனக்கு அது எல்லாமே தெரியும் -நான் நடிப்பதைக் கண்டால் நீங்கள் என்னையே அவனாக நம்பி விடுவீர்கள்

நப்பின்னை -நீ என்ன கூறினாலும் உன்னை இக்கோலத்துடன் கண்ணனாக நடிக்க விடப்போவது இல்லை -இக்கோலத்தைக் களைந்து வா -உன்னைக் கண்ணனாக நம்புவோம் –

கிருஷ்ணா -நான் எக்கோலத்தைக் களைந்து வர வேண்டும் –

இப்பெண் கோலத்தை

நீயும் இப்பெண் கோலத்தைக் களைய வேண்டும் அன்றோ -கண்ணனாக நடிக்க வேண்டுமானால் –

உண்மையில் பெண் மகளான நான் என் பெண் கோலத்தை எவ்வாறு களைய முடியும்

கிருஷ்ணா -கோபத்துடன் சகிகாள் கேளுங்கோள் -இவள் தான் பெண் மகளாம் -நான் பெண் மகளன்றாம் -ஆகில் நான் இங்கு எதற்க்காகக் கண்ணனைத் தேடி வர வேண்டும் -நீங்களே விளையாடிக் கொள்ளுங்கோள் -எனது பிராண நாயகன் வந்ததற் பின் வந்து கொள்கிறேன்
வேகமாகச் செல் கிறாள்

தலைவி -தனக்குள் -நப்பின்னை ஏன் இவளைக் கோபித்துக் கொள்ளும்படி செய்கிறாள் -அக்கரியானையே ஒத்த இவள் பக்கத்தில் இருந்ததால் தான் எனக்கு ஒரு வித உணர்ச்சியும் மகிழ்ச்சியும் உண்டாயிற்றே -இனி என் செய்வேன்
வெளியில் -கிருஷ்ணா நீ ஏன் கோபித்துக் கொள்கிறாய் -திரும்பி வா -நீயே கண்ணனாக இரு

கிருஷ்ணா -என் பெண்மையையே பொய் என்னும் சொல் வந்தபின்பு நான் அங்கு வர முடியாது

உண்ணும் வேகமாகச் செல்லும் போது ஆடையின் தலைப்பு ஒரு கிளையில் மாட்டிக் கொண்டு விடுகிறது -அவ்வமயம் தலைவி ஓடி ஓடிச் சென்று தலைப்பைப் பிடித்துக் கொள்ள கிருஷ்ணா திமிறிச் செல்ல முயல -அப்பொழுது நப்பின்னை வந்து தலையுடன் சேலையை பலமாக இழுத்து உருகி விடுகிறாள் -கிருஷ்ணா அரையில் பீதகவாடையும் உடம்பில் பெண்கள் அணியும் திகழ புன்முறுவலுடன் நிற்கிறார் -எல்லோரும் ஆச்சர்யத்துடன் ஒன்றுமே தோன்றாமல் அவனையே கண்ணாரக் கண்டு களிக்கின்றனர் –

நான்காம் அங்கம் முதல் களம் முற்றிற்று

---

நான்காம் அங்கம் -இரண்டாம் களம்

திருவாய்ப்பாடியில் ஒரு தெரு
காலம் -பின் மாலை

தலைவி வருகிறாள்

வானத்தை நோக்கி -இம்மதி நிம்மதி இன்றி எம் போன்ற பேதையரைத் துன்புறுத்தி விளையாடினன் -இவ்வமயம் அவன் வீழ்ச்சி காலம் நெருங்கி விட்டது -இவ்வுலகினில் சிலர் இளமையில் அளவிலாத் தீமைகள் புரிந்து இறுதியில் நல்லவராவதுண்டு -அது போல் இதுகாறும் இடுக்கண் இழைத்த இத்திங்கள் அந்திம வேளையில் என் தன் உள்ளம் குளிரச் செய்கின்றனன் -ஒவ்வொருவரது நிலையும் மாறுவது இவ்வுலகில் இயல்வே -கொழுநனைத் தழுவ நான் செல்ல இச்சந்திரன் பெரிதும் உதவுகின்றனன் அன்றோ -இருளாய் இருந்தால் அவ்விருள் நிறக் கண்ணைக் காண முடியுமோ -ஆஹா இவ்விரவு முழுவதும் அவ்வரியனது போகம் என் தோழி நப்பின்னைக்குக் கிடைத்ததே -கவிப் பந்தயத்தில் அவள் அவனை வென்றாளாம் -அதற்காக தமது சரீரத்தையே அவளுக்குப் பரிசாக அளித்தனன் -இவ்விரவில் அவள் ஒருவளே சுகம் பெற்றனள் -எம் போன்றவர்கள் ஏற்கனவே பிரிந்த துன்பத்துக்கும் மேல் கூடிய மறுபடியும் பிரிந்ததால் அந்தமின்றி வருந்த வேண்டி இருக்கிறதே -அனுபவிக்க அனுபவிக்க காதல் தீ வளருமே அன்றி குறையாது -அனுபவத்தை காதல்தீக்கு விறகு என்னலாம் -காதலின் மஹிமை சொல்வதற்கு அரியது –காதலருக்கு நடுவே ஒரு ஆறு அல்லது சமுத்திரம் -ஏன் உலகமே இருந்தாலும் அவர்களை காதல் தேவதை சேர்த்து வைத்து விடும் –காதல் மந்த்ரம் தேவ மந்திரத்தில் -வீட்டில் ஒளிந்து இருந்தாலும் காதலனைக் கடிதில் சேர்ப்பித்து விடுகிறது -சிறையில் அடைப்பட்ட என் காதலனை விடுவித்தது இந்தக் காதல் மந்திரமே -உண்மையில் காதலைப் பிரிக்க தெய்வத்தாலும் ஆகாது -சந்திரிகையை சந்த்ரனிடமிருந்து பிரிக்க வல்லார் யார் -நிறை ஆறு கடல் நோக்கிச் செல்வது போல் நாங்கள் அக்கரும் கடல் வண்ணனைக் கலந்து சத்தையை -பெண்மையை -பெறப் போகிறோம் -என் தோழிகள் என்னை வந்து எழுப்புவதாகக் கூறினார்களே -இன்னும் ஏன் வரவில்லை – இது எவ்வளவு அரிய சீரிய நேரம் -இந்நேரத்தை வீணே விட்டு வாளா இருக்கின்றனரே -இத்தகைய நேரம் கிடைப்பது எளிதோ -நாள் என ஓன்று போல் காட்டிலும் இக்காலம் கழிந்தது கழிந்தது தானே -நாளை இது மீளுமோ -நானே சென்று அவர்களை —

இதற்குள் சிலர் வருகின்றனர்-

தலைவி -சகிகாள் வாருங்கோள் வாருங்கோள் நீங்கள் வரவில்லையே என்று நினைத்தேன் -வந்து விட்டீர்கள் -உங்களுக்கு நூறு வயதிற்கு குறையில்லை -வேண்டும் அளவும் கண்ணனை அனுபவித்துக் கொள்ளலாம்

வந்தவர் -அக்கரியனைப் பிரிந்து வந்தது முதல் நீ உறங்கவேயில்லை என்பதை உனது சிவந்த கண்ணகம் சொல்கிறது -உன்னை நாங்கள் எப்படிப் முன்பே வந்து எழுப்ப முடியும்

தலைவி -ஏற்கனவே நெடுநாளாக அனுபவித்து வரும் விரஹத்தீயை சிறிது நேரம் கூடிப் பிரிந்தது பெரிதும் வளர்த்து விட்டது -நான் எப்படி உறங்க முடியும்

என்ன ஆனந்தத் தோற்றம்

எங்கே

உன் முகத்திலே –மேகத்தைக் கண்ட மயில் இனங்கள் இடத்திலும் போலவும் நிதிகண்ட தரித்ரனிடத்தில் போலவும் -தாய்கண்ட சேய்களின் இடத்தில் போலவும் -பரிதி கண்ட பங்கயத்திலும் -சக்கரவாக தம்பதிகள் இடத்தில் போலவும் -அளவிடமுடியாத ஆனந்தத்தோற்றம் உனது முகத்திலே தென்படுகிறதே

தலைவி -ஆம் சகி -ஆனந்திக்க வேண்டிய நேரம் இது -நான் மட்டுமல்ல -நீங்களும் தான் -சுக துக்கங்கள் நமக்கு இங்கு தனியே கிடையாதே -அவை நமக்குப் பொதுவானவை -நாம் முன் ஜென்மத்தில் என்ன நோன்பு நோற்றோமோ -இத்தகைய அரிய சீரிய நேரம் கிடைக்கப் பெற்றோம்

முன் ஜென்ம நோன்பின் பயனாக கூறும்படி இந்நேரம் என்ன சீர்மை பெற்றது

கூறுகிறேன் -ஸாவதானமாகக் கேளுங்கோள் -பொதுவாக விடிவோரை -ஆதலால் மிகவும் கொண்டாடத்தக்கது -சாத்விகமான காலம் இதுதான் -இத்திங்கள் முப்பதுமே சாத்விக காலம் தான் -தேவர்களுக்கு உத்தராயணம் பகலாகும் -அதற்கு முந்திய ப்ரஹ்ம முஹூர்த்தமான விடிவோரை காலம் இத்திங்கள் முப்பதும் -நாம் நோன்பு நோற்க ஆரம்பிக்கும் இந்த நேரம் ஏன் -இம்மாதமே ஏற்றமுள்ளது -அதற்கு ஐந்து காரணங்கள் உண்டு -முதலாவது மிகவும் குளிர் மிகவும் வெப்பம் இல்லாமல் நம் நாயகனைப் போல் இருக்கும் யோகம் -இரண்டாவது தை முதல் ஆரம்பமாகும் தேவர்களுடைய பைகளுக்கு முந்திய ப்ரஹ்ம முகூர்த்த மான சாத்விகமான காலம் இது -மூன்றாவது நம் ஈசனுக்கு நேசமான மாதமாதலால் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் உகந்த காலம் -மாதங்களில் நான் மார்கழி யாகிறேன் என்கிறார் அன்றோ -நான்காவது எல்லாப் பயிர்களும் பலிக்கும் காலமாதலால் நம் மநோ ரதமும் பலிக்கும் காலம் -ஐந்தாவது நாம் நம் நாதனை நண்ணி பலம் -நலம் -பெறுவதை பொறாத விருத்தர் குளிருக்கு அஞ்சி வெளிப் புறப்படாத காலம்

நாம் நோன்பு ஆரம்பிக்கும் போது இத்தகைய நேரம்-மாதம் – நேர்பட்டதே -இதுவே நமது கார்யம் நிறைவேறப்போவதற்கு அறிகுறி -நீ என்ன நினைக்கின்றனை

மாதம் மட்டுமா பக்ஷமும் அதற்கு ஏற்றால் போலே நேர்பட்டு இருக்கிறதே -அதைப் பாருங்கோள்

பக்ஷத்திற்கு என்ன ஏற்றம்

இதை நான் கூற வேண்டுமோ -விண்ணைக் காண்மின் -மீன் எனும் பூக்கள் பூத்த வான் எனும் சோலையில் த்விஜராஜன் -சந்திரன் -பூர்ணனாய் ரோஹிணியுடன் -வாருணி -மேல் திசை -கள்ளுமாம் -சேவித்து விளையாடி மகிழ்கின்றான்-மயங்குகின்றனன் – அன்றோ -இதனால் சுக்ல பக்ஷ பூர்த்தி என்றும் உங்களுக்கு விளங்க வில்லையா -சுக்ல பக்ஷத்தில் நற் கார்யங்கள் செய்ய வேண்டும் என்றும் சாஸ்திரங்களும் கூறுகின்றன அன்றோ -அதுவும் தெய்வாதீனமாய் நேர்பட்டதே

அப்படியே மாதத்தைத் போலவே பக்ஷமும் நேர்பட்டதால் மிகவும் ஆனந்தம்

சகிகாள் -என்ன ஆனந்தம் பாருங்கள் -இன்று நாளும் நன்னாள்

ஆச்சர் யத்துடன் -நாளும் நன்னாளா எப்படி

சகிகாள் -மேகத்தால் ஆகாயம் மறைபட்ட நாளை துர்தினம் என்பர் பெரியோர் -இன்று ஆகாயத்தைப் பாருங்கள் -நிர்மலமாய் கன்னங்கரேல் என்று நம் நாதனை ஒக்கும் யோகம் பெற்று இருக்கிறது -சந்திரன் சந்திக்கையை மேகம் முதலிய தடங்கலின்றி அடங்க எங்கும் பரப்பி இந்நாள் ஏன் நன்னாள் ஆகாது -முன் காலத்தில் மஹா விஷ்ணு தேவர்களுக்கும் மட்டுமே அம்ருதம் கொடுத்ததாக நாம் கேள்விப்படுகிறோம் -ஆனால் இன்று அக்காட்சியை நாம் நேராகவே அனுபவிக்கிறோம் -ஆகாயமாகிய மாயன் -சந்திரனாகிற வெள்ளிக் கிண்ணத்தில் உள்ள சந்திரிகையாகிற வெளுத்த அமுதத்தை முன் போல் வஞ்சகம் இல்லாமல் எல்லாருக்கும் சமமாகப் பங்கிட்டுக் கொடுக்கிறான் -நம் கருத்துக்கு விருத்தரான -விரோதிக்கும் கிழவர்களே-கருத்து ஒன்றுபட்டுக் கண்ணனைக் கலந்து கொள்ளக் குறிப்பிட்ட இது நன்னாளே அன்றோ -மேலும் நம் நாதனே ஆதரவுடன் என்னை வந்து எழுப்புங்கோள் பறை தருகிறேன் என்றும் குறிப்பிட்ட இது மிக மிக நன்னாளே அன்றோ

சகி விடியப்போகிறது நாம் செய்ய வேண்டியது யாது

நாம் இப்பொழுது நீராட வேண்டும்

இப்பொழுது என்பில் இழை கோப்பது போலே பனிவாடை ஈர்கின்றதே -எப்படி நீராடப் போகிறோம்

சகி காள் பயப்பட வேண்டாம் -நான் நீராட்டம் என்றும் குறிப்பிட்டது கண்ணன் கலவியைத்தான் -கலவியை சுனையாடல் என்பது தமிழ் மக்களின் மரபுன்டை

குளிக்க என்றும் சொல்லாமல் நீராட என்றும் கூடியது கூட மரபுச் சொல் தானோ

நகைத்து -பரி ஹசிக்கிறீர்களா -கணவனைக் கௌரவிப்பது பெண்டிரின் கடமை -கணவனைச் சேர்ந்தோரையும் கௌரவிக்க வேண்டும் -இன்றேல் கணவனையே அகௌரவிப்பது போல் ஆகிவிடும் -நீங்கள் என் தோழிகளாயினும் என் ஈசனிடம் பாசம் வைத்தவராதலின் குளிக்க என்று கூறாமல் நீராட என்று மரியாதை சொல் கொண்டு கூறினேன்

இந்நோன்பில் சேர புதிய பெண்களை ஆசைப்படுகிறார்கள் -அவர்கள் சேர்ந்து கொள்ள ஏதேனும் யோக்யதை தேடிக்கொள்ள வேண்டுமா

இது என்ன விந்தை -நாம் எல்லாமே என்ன யோக்கியதை தேடிக்கொண்டோம் -ஆசை ஓன்று தான் இதற்கு வேண்டுவது -ஆகையால் இப்பொழுதே அவர்களை அழைத்து வர வேண்டும்

ஒருத்தி போய் மற்ற சிலருடன் வருகிறாள்

வாருங்கோள் வாருங்கோள் -எச்சமயத்திலும் கண்ணனைச் சேருவதற்கு ஏற்றபடி அணிகள் அணிந்த நேரிழையீர் -வானோர் இறையின் நீர்மை கரை மல்கும்படிச் சீர்மை பெற்ற இத்திருவாய்ப்பாடியலே வாழ்ந்து -கண்ணன் கலவியாம் செல்வமும் -அதை அனுபவிப்பதற்கு ஏற்ற பருவமும் பெற்ற நீங்களோ இந்நோன்பில் சேருவதற்கு யோக்யதை வேணுமா என்று கேட்பது -சீர் மல்கும் ஆய்ப்பாடிச் செல்வச் சிறுமியர்காள் -வாருங்கோள் -வந்து கூடுங்கோள்

சகி நாம் சிறுமியர் ஆயிற்றே -இந்நோன்பை நிறைவேற்றும் ஆற்றலுக்காக ஏதேனும் யோக்யதை தேடிக்கொள்ள வேண்டுமோ என்று ஸந்தேஹித்தோம்-

சசி காள் -நம்மால் செய்யற் பாலது என் -நமக்கு ஆற்றல் ஏது -அது ஈசனிடம் உள்ளதன்றோ -கூரிய வேலேந்தும் கொடும் தொழிலன் நந்தகோபன் குமரனும் -ஏரார்ந்த கண்ணி யசோதை இளம் ஸிம்ஹமும் -கார் மேனியனும் -செங்கண்ணனும் -கதிர் மதியம் போல் முகத்தனுமான ஸ்ரீ மன் நாராயணனே நமது விருப்பத்தைத் நிரப்பித் தருவான் -நானே நாராயணன் என்று நம் முன்பே தமது பரத்வத்தைக் காட்டும் நம் பர்த்தா தானே நம் நோன்பை நிறைவேற்றித் தருவான் -நாம் எதிலும் முயல வேண்டியதில்லை -முயலும் கூடாது -பெற்று எடுத்த தாய் பசித்து அழும் குழந்தையைத் தன் மார்போடு அணைத்துப் பாலூட்டி மகிழ்வது போல் -அவனும் நம் நோன்பை நிறைவேற்றி -பாலே போன்ற சீரிலே -சவுந்தர்யாதி குணங்களிலே -பெரும் பசியரான நம் பசியைப் போக்குவதற்கு முயன்று கொள்வான்

ஊருக்கு ஒப்ப பறை பெறுவதாகக் கூறுவோம் -உண்மைப்பறை நமக்கு –ஆத்மாவுடைய ஸ்வரூபத்துக்கு ஏற்ற கைங்கர்யம் -சேதனராகையாலே அத்தையே பிரார்திக்கக் கடவோம் -இந்நோன்பினால் நமக்கு அந்த உண்மைப்பறை கிடைக்கும் -நம்மைத்தடுத்த கிழவர்களே புகழும் படி மழையும் பொழியும்

மார்கழித் திங்கள் மதிநிறைந்த நன்னாளால்

நீராடப் போதுவீர் போதுமினோ நேரிழையீர்

சீர் மல்கும் ஆய்ப்பாடி செல்வச்சிறுமீர்காள்

கூர்வேல் கொடுந்தொழிலன் நந்தகோபன் குமரன்

ஏரார்ந்த கண்ணி யசோதை இளம் சிங்கம்

கார்மேனிச் செங்கண் கதிர்மதியம் போல் முகத்தான்

நாராயணனே நமக்கே பறை தருவான்

பாரோர் புகழ படிந்தேலோ ரெம்பாவாய்

இந்நோன்புக்கு அங்கமாக நாம் செய்ய வேண்டுவது என்ன-

அவனாலே பேறு என்றும் இருக்கும் நாம் செய்ய வேண்டியது ஒன்றுமே இல்லை -எனினும் இவ்வுலகம் ஒப்பச்செய்ய வேண்டிய சிலவற்றைக் கூறுகிறேன் -பரமபதத்தில் நின்றும் அண்டினவர் கூக்குரல் கேட்க்கும்படி பாற்கடலில் பையத்துயின்ற பரமனடி பாட வேண்டும் –பரமனும் கண்ணனும் வேறு அன்றே -ஆகையால் நம் கற்பு நெறிக்குக் குறையில்லை -பாடவே வேறொன்றும் நமது மனதுக்கு உகக்காது -விரித்துக் கூறுவான் என் -நம் மரபிற்கே விருப்பமான நெய் உண்ணோம் பாலுண்ணோம் -நாட் காலே -விடிவோரை -நீராடிக் கண்களில் மையிட்டு எழுந்தோம் -நாம் மலரிட்டு நாம் முடிய மாட்டோம் -செய்யாதன செய்யோம்-நம் தோழிகள் மற்றவரையும் இந்நோன்பிலே கலந்து கொள்ளச் செய்ய வேண்டும் -இன்றேல் செய்யாதன செய்தோமாவோம் -நாம் பிறருக்குத் இன்னல் விளைக்கும் பொய்யுரைகளைச் சென்று ஓதோம் -நாம் விளையாட்டாக ஏசிக்கொண்டதைக் கூட நம் நாதனிடம் சொல்லக்கூடாது -துர்ஜனங்களான ராஜசிகளுடைய தர்ஜனத்தையே -அதட்டலையே -பிராட்டி பெருமாளிடம் கூறினாள் இல்லை -அப்படி நாம் நம் நாதனிடம் கூறினால் தீக்குறளைத் சென்று ஓதினோமாவோம் -நற்பாத்திரம் அறிந்து இடும் ஐயமும் ப்ரஹ்மசாரி சந்நியாசிக்கட்க்கு இடும் பிச்சையும் அவர்கள் கொண்டு ஆம் போதும் என்னும் அளவும் இல்லை என்னாது கைநீட்டிக் கொடுக்க வேண்டும் -ஏன் நம் நாதனையே உள்ளபடி அறிந்து ஒருவரே அவனையே நம்மிடம் வந்து கேட்டால் தடையில்லாமல் கொடுக்கக் கடமைப்பட்டு இருக்கிறோம் -நம்மோடு இவ்வுலகமும் உய்யும் வழி இதுவே –

வையத்து வாழ்வீர்காள் நாங்கள் நம் பாவைக்கு

செய்யும் கிரிசைகள் கேளீரோ பாற்கடலுள்

பைய துயின்ற பரமனடிபாடி

நெய்யுண்ணோம் பாலுண்ணோம் நாட்காலே நீராடி

மையிட்டேழுதோம் மலரிட்டு நாம் முடியோம்

செய்யாதனசெய்யோம் தீக்குறளை சென்றோதோம்

ஐயமும் பிச்சையும் ஆம்தனையும் கைகாட்டி

உய்யும் ஆறெண்ணி உறங்கேலோரெம்பாவாய்

அங்கத்தோடு இந்நோன்பின் விபரத்தைக் கூறியது போல் இதன் பயனையும் விபரமாகக் கூறு -கேட்டு இன்புறுகிறோம் –

நம்முடைய பயன் கண்ணன் கலவியே -உலகைச் சாரும் பயனைக் கூறுகிறேன் -இவ்வுலகம் விரும்பாவிடினும் கருணை கொண்டு எல்லார் முடியிலும் அடியிட்டு ஓங்கி உலகளந்த உத்தமன் பேர் பாடி நாம் நம் பாவைக்கு -நோன்புக்கு -நீராடினால் -தீங்கின்றி நாடெல்லாம் திங்கள் மும்மாரி பெய்யும் -நோய் பஞ்சம் முதலியன இருந்த இடமும் தெரியாமல் பறந்து ஓடிப்போம் -ஒன்பது நாள் வெய்யிலும் ஒரு நாள் மழையும் பெய்வதால் நம்மூரோடு இந்நாடு எல்லாம் நெற்பயிர்கள் திரி விக்ரமனிடம் போட்டியிடுவது போல் ஓங்கி வளரா நிற்கும் -அந்நெற்பயிருக்குள் நண்டு போக இடமில்லாமல் துள்ளி விழா நிற்கும் -அவ்வமயம் நெற்பயிறூடே வளர்ந்த குவளை மலர்கள் அசைய அவைகளில் உள்ள வண்டினங்கள் ஊஞ்சலில் பஞ்சணையில் துயிலும் அரச குமரர் போல் உறங்கா நிற்கும் -மேலும் தயங்காமல் ஒருப்பட்டு ஒரே நிலையில் பருத்த மடுவினைப் பற்றி வாங்கினால் குடம் குடமாகப் பாலால் நிறைக்கும் வள்ளன்மை வாய்ந்த பெரும் பசுக்கள் வாய்ந்தவராய் நம்மூரார் எல்லாரும் நீங்காத செல்வம் நிறைந்து இருப்பார்கள் -புண்ணியம் அடியாக வரும் செல்வம் தான் நீங்கும் -கண்ணன் கருணை அடியாக வரும் செல்வம் நீங்காது -இவை எல்லாமே நமது நோன்பின் பயனாகும்

ஓங்கி உலகளந்த உத்தமன் பேர் பாடி

நாங்கள் நம்பாவைக்கு சாற்றி நீராடினால்

தீங்கின்றி நாடெல்லாம் திங்கள் மும்மாரி பெய்து

ஓங்கு பெரும் செந்நெல் ஊடு கயலுகள

பூங்குவளைப்போதில் பொறிவண்டு கண்படுப்ப

நீகாதே புக்கிருந்து சீர்த்த முலை பற்றி

வாங்கக் குடம் நிறைக்கும் வள்ளல் பெரும்பசுக்கள்

நீங்காத செல்வம் நிறைந்தேலோரெம்பாவாய்

நன்கு கூறினை -உனது ஆழ்ந்த கருத்துள்ள அழகிய மொழிகளால் எங்களுக்கு மிகவும் ஆர்வம் பெருகி விட்டது -இனித் தாமதிப்பான் என் -வா போகலாம் —

நமது சகிகள் இன்னும் பலர் வரவில்லையே -போகும் வழியில் அவர்களையும் எழுப்பிக் கூட்டிக் கொண்டே போக வேண்டும் -போவோம் வாருங்கோள்

எல்லாரும் செல்கின்றனர்

நான்காம் அங்கம் இரண்டாம் களம் முற்றிற்று

நான்காம் அங்கம் முற்றிற்று

---

ஐந்தாம் அங்கம் -முதல் களம்

ஆய்ப்பாடியில் வெட்ட வெளியான இடமும்
பர்ஜன்ய தேவன் பிரவேசிக்கிறான்

ஆஹா உபய விபூதிகளுக்கும் நிர்வாஹகனான சர்வேஸ்வரன் தன்னைத் தாழ விட்டு இடை மடவாரது பணியாளாய் இவ் வூரில் எழுந்து அருளி இருக்கிறான் எனின் இவ்வூரின் பெருமையை யார் அறிவர் -ஸ்ரீ மன் நாராயணனது நீர்மை இங்குப் பரமபதம் அளவும் அலை எறியும்படி அன்றோ ப்ரவஹிக்கிறது -இடக்கை வலக்கை அறியா ஆயர் சிறுமியர் எங்கே -உலகம் அனைத்தையுமே ஒடுக்கி ஆளும் ஒரு தனி நாதன் எங்கே -மறையவரும் மறை முடியும் அவ்விறைவனை இறைஞ்சியும் இன்னும் கழலிணை காணாது கலங்குகின்றனரே -அவன் கழலிணை காணா எம் போன்ற தேவர்கட்க்கு தான் ஒரு அளவு உண்டோ -விண்ணுக்கு வெறும் சுமையாக எம் போன்றவர்கள் இருந்து என்ன-போய் என்ன-இவ்வூர் சிறுமியரது சீர்மையில் எள்ளளவு கூட எம்மிடம் இல்லையே -இப்பெண் மணிகள் மழைப் புத்தேளான ஆக்கமில்லா எனக்காக நோன்பு நோற்கின்றனராம் -உண்மையில் இந்நோன்பு கரிய வள்ளலை நோக்கியது என்பதை யான் அறியாமல் இல்லை -எந்நோன்பும் அவனது ஆராதனமே என்பது புராதன சாஸ்திரங்களின் கருத்து -இம்மடந்தையரோ அவன் நாமம் மறந்தும் புறம் தொழா மாந்தராவார் -உலகிற்கு ஏற்ப இவர்கள் எனக்காக நோன்பு நோற்பதாகக் கூறுகின்றனர் -இனி நான் வாளா இருக்கலாகாது -மழை பொழிந்திடல் வேண்டும் -இல்லாவிட்டால் மஹா பாகவதர்களான இம்மடவார் மதிமுகம் மாறுபடும் -படவே கருணை வள்ளலது உள்ளம் கலங்கி விடும் -நான் வெகு விழிப்புடன் இத்தையலாருக்குத் தக்க உதவி செய்திடல் வேண்டும் -மானிடர் தானே என்று அவமதித்தல் கூடாது -அடியாராதலின் படி சாய்ந்து முடியால் வணங்கத் தக்கவர் ஆகிறார்கள் -அவர்கள் இடமே சென்று நான் செய்ய வேண்டிய அடிமை யாது என்று கேட்க்கிறேன்

ஆய்ச்சியர் சிறிது தூரத்திலே பாடிக்
கொண்டு வருகின்றனர் –

ஆஹா இவர்கள் வந்து விட்டனர் -இவர்களுடன் கீதம் உள்ளத்தை நவநீதம் என உருக்குகிறது -உலகில் சங்கீதத்தைப் போலே உள்ளம் கவருவது ஒன்றுமே இல்லை -வேதங்களில் கீதத்தாலே ஸாமம் சிறந்தது -சொல்லின் சுவைக்கு சங்கீதம் உரை கல்லானது -சங்கீதமும் சாஹித்யமும் இல்லாதவன் கொம்பும் வாலும் இல்லாத ஒரு தாழ்ந்த பசுவாகி விடுகிறான் -பசுவும் சிசுவும் பாம்பும் கூட சங்கீதத்தில் லயித்து விடுகின்றனர் -எத்தகைய துன்ப நிலையிலும் சங்கீதம் உள்ளத்தில் களிப்பினை பொங்கச் செய்யும் -தங்கச் சங்கம் போன்ற இவர் தம் கண்டக் குரல் தீய அசுரர் நடலைப்பட முழங்கும் பாஞ்ச ஜன்யத்தின் முழக்கம் பக்தர் தம் குழாத்தைப் போலே என்னைப் பரவசமாக்குகிறது -சங்கீதம் இனிது -இவர் தம் குரல் இனிது -மேனி இனிது -திருமால் திரு நாமம் இனிது -வேறு இனி என்ன வேண்டுவது –
மெய் மறந்து பரவசமாகி நிற்கிறான்

ஆய்ச்சியர் நெருங்கி விடுகின்றனர்

தலைவி -தனக்குள் -இங்கு நிற்கும் பெரியார் யார் -இவர் மெய் மறந்து பகவத் குண அனுசந்தானம் செய்கிறார் போலும் -பெரியோர்களை வணங்காமல் செல்வது நன்மைகளுக்கு பங்கமாய் விடும்
வெளியில் -சகி காள் -இப்பெரியவரை வணங்குங்கோள் -நம் நோன்புக்கு இதனால் நன்மை உண்டாகும்
எல்லாமும் வணங்குகின்றனர்

பர்ஜன்யன் -கீதம் நின்று விட்டதால் உடன் திடுக்கிட்டு -அபசாரம் -அபசாரம் -கீழே விழுந்து சாஷ்டாங்கமாக வணங்குகிறேன்

தலைவி -பெரியோய் நீவிர் யார் பர உபகாரமே புரியும் தங்கள் தர்சனம் எமக்கு என் நன்மை பயக்கப் போகிறதோ –

பர்ஜன்யன் -வணக்கத்துடன் -அம்மணி என் பெயர் பர்ஜன்யன் -மழை பொழி தேவன் -உங்களுடைய நோன்பின் உண்மையை நான் அறிந்து கொண்டேன் -அடியாராக உங்களைப் படி சாய்ந்து வணங்கி

தலைவி -அபசாரம் அபசாரம்

நான் எப்பொழுது என்ன விதமான அடிமை செய்ய வேண்டும் என்று கேட்க வந்தேன் -நியமித்து அருளுக –

பெரியோய் சிறுமியரான எங்களைக் கணிசித்து வலிய உதவ வந்த நினது வள்ளன்மைக்கு ஓர் அளவிலது-திருமால் திருமேனி ஒக்கும் யோகம் படைத்த நினது வடிவை யாம் என்றென்றும் மறவோம் -எங்களுக்கு உதவ வேண்டிய விதத்தை வேண்டிக் கொள்கிறேன் – கேட்டருளுக
ஓ ஆழி மழைக்கு அண்ணா -கடல் நிறக் கபீரனே -நின் வள்ளன்மையில் எள்ளளவும் உள்ளடக்கிடாமல் -நல்லவர் தீயவர் பாராமல் -நாடடஙக எமக்காக மழை பொழிந்திடல் வேண்டும் -இப்பொழுதே பொட்டென புறப்பட்டுப் போய் ஆழியுள் புக்கு மணலே மீதாம்படி நீர் முகந்து கொள்ள வேண்டும் -எங்கும் பரந்து முகம் காட்டாமல் புரக்கும் அரியைப் போல் இராமல் உலகம் அனைத்தும் உன் பேர் முழக்கம் கேட்டு உளம் மகிழுமாறு கர்ஜித்து -விண்ணீல மேலாப்பு விரித்தால் போலே எங்கும் பரந்து கொள்ள வேண்டும் -ஊழி முதல்வன் உருவம் போல் நின் மெய் கறுத்திடல் வேணும் -வலிமையையும் பரப்பும் அழகும் வாய்ந்த தோள் களுடைப் பற்பநாபன் கையில் துலங்கும் ஆழி போல் மின்னி வலம் புரி போல் நின்று அதிர்க்க வேண்டும் -அவனது சாரங்கம் எனும் வில்லிட்ட சர மழை போல் விடாது மழை பொழிய வேண்டும் – சர மழையால் அரக்கர் அடங்க அழிந்தனர் -நீ யாரும் வாழ உலகினில் பெய்திட வேண்டும் -இவ்விதம் செய்தால் நாம் உன் வடிவைப் போல இந் நன்றியையும் மறவாமல் மார்கழி நீராடுவோம் –

ஆழி மழைக்கண்ணா ஒன்று நீ கைகரவேல்

ஆழியுள் புக்கு முகர்ந்துகொடார்த்தேறி

ஊழிமுதல்வன் உருவம் போல் மெய் கருத்து

பாழியன் தோலுடை பற்பநாபன் கையில்

ஆழிபோல் மின்னி வலம்புரிபோல் நின்றதிர்ந்து

தாழாதே சார்ங்கம் உதைத்த சரமழை போல்

வாழ் உலகினில் பெய்திடாய் நாங்களும்

மார்கழி நீராட மகிழ்ந்தேலோரெம்பாவாய்

பர்ஜன்யன் -அம்மணி நன்று கூறினை -என் கடைமைப்படி இது எல்லாம் நான் செய்து முடிக்கிறேன் -நின் புகழ்சிக்கு ஏற்ப இது பெரிய உதவியாமோ –

பெரியோய் இவை நின் கடைமையின் பாற்பட்டன என்பது உண்மையே -ஆயினும் மழை வேண்டும் காலத்தில் செய்த இவ்வுதவி ஞாலத்திலும் மாணப்பெரிதாம் அன்றோ

ஆகட்டும் அப்படியே செய்கின்றேன்

இருவரும் வணங்குகின்றனர் -பர்ஜன்யன் செல்கிறான்

ஒருத்தி -என்ன ஆச்சார்யன் இப்பொழுது வந்தவர் யார் -மழைக்குத் தேவனாமே -ஒரு தேவதை சிறுமியரான நமக்கு வலிய வந்து உதவுகிறதே –

நம் நாதனுக்காக நமக்கு வந்து உதவுகிறான் -இது என்ன ஆச்சர்யம் -நாம் பரிசுத்தராய் தூ மலர் தூவித் தொழுது வாயினால் பாடி மனதினால் சிந்திக்க-கழிந்த பாபங்களும் இனி வரும் பாபங்களும் நெருப்பிலிட்ட பஞ்சுக் குவை போலே உரு மாய்ந்து போமே -இதில் என்ன அதிக விந்தை –

மாயனை மன்னு வட மதுரை மைந்தனை

தூய பெருநீர் யமுனைத் துறைவனை

ஆயர்குலத்தினில் தோன்றும் அணிவிளக்கை

தாயைக் குடல் விளக்கம் செய்த தாமோதரனை

தூயோமாய் வந்து நாம் தூமலர் தூவித்தொழுது

வாயினால் பாடி மனதினால் சிந்திக்க

போய பிழையும் புகுதருவான் நின்றனவும்

தீயினில் தூசாகும் செப்பேலோரெம்பாவாய்

மறுபடியும் பாடிக்கொண்டே செல்கின்றனர்

ஐந்தாம் அங்கம் முதல் களம் முற்றிற்று

---

ஐந்தாம் அங்கம் இரண்டாம் களம்

திருவாய்ப்பாடி சிறிய கோயில் பக்கம்
வசிஷ்டர் வியாசர் சுகர் நாரதர் -ஆக நான்கு முனிவர்கள் வருகின்றனர் –

வியாசர் -நாரத மகரிஷே -இவ்வுலகினில் மஹான்கள் வசிக்கும் எத்தனையோ புண்ணிய ஷேத்ரங்கள் இருக்கின்றனவே -அவைகள் இடக்கை வலக்கை ஆயர்கள் வசிக்கும் ஆய்ப்பாடிக்கு நிகராகுமோ -சர்வேஸ்வரனது ஸுவ் சீல்ய ஸுவ் லப்ய குணங்கள் இங்கே தானே கங்குகரையின்றி ப்ரவஹிக்கிறது –

நாரதர் -வாரீர் வ்யாஸ முனிவரே -நீர் சொல்லிய அனைத்துமே சத்தியமே -முன்பு சர்வேஸ்வரன் அயோத்தியில் இஷ்டரான சிஷ்டருடன் பழகிப் பேரானந்தம் கொண்டனன் -இப்பொழுது இங்கோ ஏதும் அறியாத இடையருடன் ஏக போகனாய் -ஸுவ் சீல்ய குணம் -தாழ்ந்தவருடன் சேர்ந்து பழகும் குணம் -நிறம் பெறும்படி நடந்து கொள்கின்றனன்

மஹர்ஷே இதனால் தானே மற்ற அவதாரங்களை விட இவ்வவதாரம் சீரியதாகிறது

சுகர் -தந்தை கூறியது உண்மையே -மற்ற அவதாரங்களை விட ராம அவதாரமே சீரியது -தன்னை தசரத குமாரனான மனிதனாகவே எண்ணி அவன் காரியத்தை நடத்திப் போந்தான் -இவ்வவதாரமோ அதை விடச் சீரியது -ஜாதி தொழில் முதலியவற்றில் தாழ்ந்தவர்களோடு கலந்து பழகுவதோடு தன் பரத்வத்தையும் பார் அறியச் செயவது இவ் வவதாரத்தில் தானே

வசிஷ்டர் -இரண்டும் சீரிய அவதாரங்கள் தான்

நாரதர் -சுக ப்ரஹ்ம ரிஷே -பரத்வம் என்றதினால் எனக்கு நினைவு உண்டாகிறது -நெடுநாளாக எனக்கு பரத்வ நிர்ணயம் செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணம் இருந்தது -காயோடு கனி யுண்டு நெடும் காலம் தவம் செய்தேன் -பின்னும் பல இடங்களிலே அலைந்து உழன்றேன் -பின்னர் கண்ணபிரானால் எனது எண்ணம் நிறைவேறியது -அது முதல் இவ்வுண்மை எனக்குப் புலனாயிற்று –
கண்ணன் கழலிணை நண்ணினால்
ஊன் வாட உண்ணாது உயிர் காவலிட்டு
உடலில் பிரியாப் புலன் ஐந்தும் நொந்து
தான் வாட வாடத் தவம் செய்ய வேண்டா
அது முதல் நான் யாருக்கும் இவ்வுண்மையை உபதேசித்து வருகிறேன்

திண் நன் வீடு முதல் முழுதும்ஆய்
எண்ணின் மீதியன் எம்பெருமான்
மண்ணும் விண்ணும் எல்லாம் உடன்உண்ட நம்
கண்ணன் கண் அல்லது இல்லைஓர் கண்ணே.

ராமாவதாரத்தில் இத்தகைய வரலாறு ஒன்றையும் காணோமே -ஆகையால் அவ்வவதாரத்தை விட இவ்வ்வாதாரமே சீரியது என்று நான் நினைக்கிறேன்

வசிஷ்டர் -கண்ணன் அவதாரம் சீரியது தான் எனினும் ராமாவதாரத்தை விடச் சீரியது எனல் தகாது -சேது பந்தனம் முதலிய அதி மானுஷ செயல்களினால் அவ்வவ தாரத்திலும் பரத்வம் பார் அறியப் பரவி இருக்கிறது -கேகயர் கோன் மகளாய்ப் பெற்ற அரும் பாவி சொற்கேட்டு மெல்லிய அடிகளில் ரத்தம் பீறிட -நேரிழையும் இளம்கோவும் –பிராட்டியும் இலக்குவனும் -பின்னே போக -நெடும் கானமிடை நடந்து புகழ் கொண்ட வல் வில் ராமனை இன்றும் மறை முனிவர் நெஞ்சத் தாமரையில் இருத்தி அருத்தித்து வழி படுகின்றனர் –ஆஹா அக்கூற்றுத்தாய் கொடிய வனம் போ என்றிடவும் அச்சீதை மணாளன் சிறிதும் சீற்றமில்லாமல் புன்முறுவலுடன் அத்தை ஏற்றுக்கொண்ட காட்சி யாருடைய மனத்தை உருக்காது –
அப்பொழுது தயரதன்
பூ மருவி நறும் குஞ்சி சடையா புனைந்து
பூம் துகில் சேர் அல்குல்
காமர் எழில் விழல் உடுத்து கலன் அணியாது
அங்கங்கள் அழகு மாறி
ஏமரு தோள் என் புதல்வன் யான் இன்று
செல தக்க வனம் தான் சேர்த்தல்
தூ மறையீர்! இது தகவோ? சுமந்திரனே!
வசிட்டனே! சொல்லீர் நீரே –9-7-
என்று என்னை நோக்கி புலம்பிய புலம்பல் என் மனத்தை உருக்கி விட்டது -தர்ம ஸம் ஸ்தாபனத்துக்கு அவதரித்த அம் மைந்தனோ இப்புலம்பலை சிந்தை செய்யாது தர்மத்தை ஸ்தாபிக்கவே கானகம் சென்றான் -தர்ம ஸ்வரூபி ராமன் -குறும்பு செய்வானோர் மகன் கண்ணன் -ஏக பத்னீ விரதம் ராமனுடையது -பதினாறாம் ஆயிரவர் தேவிமார் என்ற கணக்கிலே பாஹு பத்னீ விரதம் கண்ணனுடையது -பெண்களைக் களவாடிய வாலியையும் ராவணனையும் வதை செய்தவன் அவன் -வெண்ணெயையும் பெண்களையும் களவாடுபவன் இவன் -தான் சடை முடி தாங்கி குரங்கினையும் அரக்கனையும் கொன்று அவர் தம் தம்பியருக்கு பொன் முடி சூட்டினவன் அவன் -தன் சொந்த மாமனான கஞ்சன் வயிற்றினுள் நெருப்பு என நின்று அவனையே முடித்தவன் இவன் -இத்யாதி காரணங்களைப் பார்த்தால் ராமாவதாரத்துக்குத் தான் ஏற்றம் கூற வேண்டும் -ராவண வத அநந்தரம் பிரமன் சிவன் முதலிய தேவர்களும் அவனைத் துதி செய்ததால் அவனே பரன் என்பது தெள்ளியதாக விளங்கும்

வியாசர் -சுகர் -தாத்தா தாங்கள் ரவிகுல குருவாய் இருந்ததால் தங்களுக்கே உரிய சொந்தமாகி விடுவானோ -அவனிடம் எங்களுக்கு அபிமானம் அல்லது பக்தி இல்லையா -அவனிடமுள்ள அபிமானம் இவவவ தாரத்தின் உண்மைக் குணங்களை தங்களுக்கு மறைத்து விட்டது போலும்-

வசிஷ்டர் -புன்முறுவலுடன் தாடியைத் தடவிக்கொண்டே -குழந்தைகளே ராம அவதாரத்தை விட இவ்வவதாரத்தில் தான் ஸுவ் சீல்ய ஸுவ் லப்ய குணங்கள் நிறம் பெறுகின்றன என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள் -என் அபிமானம் இவ்வுண்மையை எனக்கு மறைத்து விடவில்லை -ஆகிலும் பாமரர் கருதுவது என்ன-கண்ணன் தீம்பன் கள்வன் பெண்களை கற்பழிக்கின்றனன் -இவ்வவதாரம் இப்படி எல்லாமே எண்ண இடமும் கொடுக்கிறது -ராம அவதாரத்தில் இப்படி நினைப்பதற்கு இடமில்லை -ஆகையால் இவ்விஷயத்தில் ராம அவதாரத்துக்கு ஒரு தனி ஏற்றமே தானே

நாரதர் -ஸ்வாமி தேவரீர் சற்று ஆராய்ந்து கூறிடல் வேண்டும் -நானும் ராம அவதாரத்தைப் பற்றி சிறிது தெரிந்து கொண்டிருக்கிறேன் -ராமனது அரிய குணங்களை உலகு எங்கும் பரப்பிய வால்மீகிக்கும் நான் தான் முதல் முதலில் சுருங்க அவ்வவ தாரத்தைப் பற்றி உபதேசித்தேன் -ராமன் தன்னை மனிதனாக எண்ணி நடந்து கொண்டது உண்மை -கண்ணனோ அவ்விதம் செய்தாலும் அடிக்கடி தானே விண்ணோர் பெருமாள் என்பதை மெய்ப்பித்துக் காட்டி விடுகிறான் -குற்றமற்ற பரம் பொருள் பெண்கள் கற்பை அழிக்குமா -பாமரரும் இங்கனம் சந்தேஹிப்பதற்கு இடமில்லையே -பெண்களுடன் சேர்ந்து விளையாடுகின்றனனே எனில் அது கற்பை அழிப்பது ஆகாது -மற்றவருக்கு என்று பேச்சுப்படில் வாழ மாட்டாத மங்கையர் ஆகிற ஜீவாத்மாக்களை அனுபவிக்கின்றான் என்றே இதற்குப் பொருள் கொள்ள வேண்டும்
கூறை பரிப்பது முதலிய ஸ்ருங்காரங்களுக்குக் கருத்தாவது -அப்பெண் மணிகளுக்கும் தனக்கும் இடையே உள்ள யாராலும் தாண்டுத்தற்க்கு அரிய தன் மாயையைத் தானே விலக்குவதாகும் -கூறை பரித்த பின் உண்டாகும் அனுபவம் ப்ரஹ்ம ஆனந்தமே ஆகும் -ஆடவருக்கும் இவ்வித நிலைமை உண்டாயினும் எல்லா ஆத்மாக்களுக்கும் உண்மையில் பெண் தன்மை தான் உண்டு என்று சாஸ்திரங்கள் கூறுவதால் பெண்டிரது நிலையே வர்ணித்துக் கூறப்படுகிறது -பகவத் விமுகரும் இவ் விஷயத்தில் இறங்கும் படி இவ்வுலகிற்கு ஏற்ப மங்கைமாரது சிருங்கார ரசம் பெரியோர்களால் நன்கு வர்ணித்துக் கூறப்படுகிறது -நவநீத ஸுவ்ர் யத்தால் வெண்ணெய் என உருகும் இளம் நெஞ்சினரது உள்ளத்தைக் கவரும் தனது உண்மை நிலையை உணர்த்துகின்றனன் -ஆகையால் கண்ணன் அவதாரத்தில் எத்தகைய உண்மைத் தீம்புகளுக்கும் இடமே இல்லை என்பதை எவரும் ஏற்றுக் கொள்ளத் தான் வேண்டும்

வியாசர் -சுகர் காதண்டை -சுக நம் தாத்தாவுக்கு நாரதர் தக்க பதில் அளித்தார் -நீ என்ன நினைக்கின்றனை

சுகர் -ஆம் அப்பா தாத்தாவிடம் நாம் என்ன பதில் சொல்ல முடியும் -சொல்வதைக் கேட்டுக் கொண்டு தானே இருக்க வேண்டும் -இந்தக்கிழவருக்கு ஏற்ற வல் கிழவர் நாரதர் தாம் -கிழவர்கள் சண்டையில் நமக்கு என்ன-

ஆய்ச்சியர்கள் பாடிக்கொண்டே வருகிறார்கள்

நாரதர் -வசிஷ்டரைப்பார்த்து -ஸ்வாமி அடியேன் அதிகத்தனமாக ஏதாவது —

வசிஷ்டர் -அபசாரம் -அபசாரம் -தேவர் கூறியது அவ்வளவும் உண்மையே

வியாசர் -இதோ ஆய்ச்சியர் வந்து விட்டனர் -இவர்களுக்கு இடைஞ்சலாக நாம் இங்கே நிற்பது கூடாது -ப்ரஹ்ம வித்துக்களைப் போல் இவர்கள் முகம் களங்கமில்லாமல் எள்ளளவு அழகாக தெளிந்த நீர் உள்ளேயுள்ள சாமான்களை விளக்கிக் காட்டுவது போலே அந்தரங்க சுத்தியை வெளிப்படுத்துகிறது பாருங்கள் -நாம் இச் சந்நிதியில் சென்று இறைவனடி இறைஞ்சுவோம் வாருங்கோள்

எல்லாமும் ஹரி நாராயணா என்று பாடிக்கொண்டே செல்கின்றனர்

ஐந்தாம் அங்கம் இரண்டாம் களம் முற்றிற்று

---

ஐந்தாம் அங்கம் –மூன்றாம் களம்

திருவாய்ப்பாடியில் ஒரு வீதி
ஆய்ச்சியர்கள் பிரவேசிக்கின்றனர் -சிலர் வந்து கலந்து கொள்கின்றனர்

ஒருத்தி -சகி -நேற்று நம்மோடு வந்தவர் சிலர் இன்னும் வரவில்லையே

வந்தவர் -அவர்களுக்கு இந்நோன்பில் சிரத்தை இல்லை போலும் -இருந்தால் இதற்கு முன்பே எழுந்து வந்திருக்க மாட்டார்களா

ஆம் உண்மை தான் கண்ணனைப் பிரிந்த நமக்கு உறக்கும் வந்ததா-அவர்களும் உண்மையில் பிரிந்து நொந்திடுவரேல் உறக்கம் வருமா

அவர்களை எல்லாம் இனி எதிர்பார்ப்பதில் பயன் இல்லை -நேரமாகிறது -நாம் போவோமே -முனிவரின் அரி அரி என்ற பேர் அரவம் கேட்டு உடனே நாங்களே வரவில்லையா

தலைவியை நோக்கி -ஏன் சகி நாம் போகலாமா

தலைவி -சகி நாம் அவர்கள் இல்லாமல் தனித்துப் போகக்கூடாது

அவர்கள் தான் இவ்விஷயத்தில் ஸ்ரத்தை இல்லாமல் இருக்கிறார்களே

ஏன்

ஸ்ரத்தை இருந்திருந்தால் இவர்களைப் போல அரி அரி என்ற பெரிய சப்தம் கேட்ட பிறகேனும் வந்திருக்க மாட்டார்களா

அப்படியே நினைக்க வேண்டாம் பிரிந்த துன்பம் அவர்களுக்கும் இல்லாமல் இல்லை

பின்னை ஏன் இன்னும் உறங்குகின்றனர்

தலைவி -சகி நன்கு சிலரை இருந்த இடத்தில் இருக்க ஒட்டாமல் துடிக்கப் பண்ணும் -சிலரை மயங்கப் பண்ணும் -அதே போல் அவர்களைப் பிரிவுத் துன்பம் மயங்கப் பண்ணி இருக்கிறது -இதனால் அவர்களுக்கு ஸ்ரத்தையே இல்லை என்றும் கூறலாமா-

ஒருத்தி -ஒரு வீட்டைச் சுட்டிக்காட்டி இவ் வீட்டுப்பெண் இவ்விஷயத்தில் புதியவள் ஆயிற்றே -அவளையும் எழுப்பச் செல்வோமா

தலைவி -ஆம் அவளைத் தான் முதலில் எழுப்ப வேண்டும் -கதவண்டை வந்து -சகி பொழுது விடிந்து விட்டதே -எழுந்திரு சீக்கிரம் நோன்புக்கு நேரமாகிறதே

நீங்கள் உறங்காமல் இருக்கிறீர்கள் -விடிந்தமைக்கு என்ன அடையாளம்

பறவைகள் எழுந்து கூவுகின்றனவே

உறங்காது அலையும் நீங்கள் அவைகளைக் கிளப்பி விட்டிருப்பீர்கள் உங்கள் பேர் இரைச்சலால்

திரைக்குள் சங்கூதும் த்வனி கேட்க்கிறது

கருட வாஹனாரூடனான சர்வேஸ்வரன் சந்நதியில் திருப்பள்ளி எழுப்பும் சங்கின் பேர் அரவம் கேட்டிலையோ
பதில் இல்லாமையால் தனக்குள் -புதியவள் இவள் -நாம் வந்து நிற்பதையும் லஷ்யம் செய்யவில்லை -ஆகிலும் இவளை எழுப்பியே தீர வேண்டும்
வெளியில் -சிறு பெண்ணே எழுந்திரு

உங்களை எல்லாம் எழுப்பியது யார்

நீ கூடியது போலச் சிலர் உறங்கவே இல்லை -சிலர் பேய்ப்பாலுண்டு கள்ளத்தால் வந்த சகடத்தைக் கட்டழிந்து சிதறும் படி சோறு காலால் உதைத்த நமது நாதனாகிய பாற்கடலில் பாம்பணை மேல் பள்ளி கொண்டருளும் காரண பூதனை முனிவர்களும் யோகிகளும் மனத்தில் த்யான செய்து மெள்ள எழுந்து ஸ்துதிக்கும் ஹரி ஹரி சப்தம் கேட்டு உளன் மகிழ்ந்து குளிர்ந்து எழுந்தனர்-

புள்ளும் சிலம்பின காண் புள்ளரையன் கோவிலில்

வெள்ளை விளிச்சங்கின் பேரரவம் கேட்டிலையோ

பிள்ளாய் எழுந்திராய் பேய் முலை நஞ்சுண்டு

கள்ளச்சகடம் கலக்கழிய காலோச்சி

வெள்ளத்து அரவில் துயிலமர்ந்த வித்தினை

உள்ளத்து கொண்டு முனிவர்களும் யோகிகளும்

மெல்ல எழுந்து ஹரி என்ற பேரரவம்

உள்ளம் புகுந்து குளிர்ந்தேலோ ரெம்பாவாய்-

உள்ளிருந்து வந்து கலந்து கொள்கிறாள்

ஒருத்தி -ஒரு வீட்டைக் காட்டி -இந்த வீட்டுக்காரி நோன்பில் மிகவும் ஆர்வமுள்ளவளாய் இருந்தாளே -இன்னும் ஏன் வரவில்லை-

ஆம் அவள் எழாதது ஆச்சர்யமே

நான் சென்று அவளை எழுப்புகிறேன் -இவ்விஷயம் எல்லாமே தெரிந்தும் தன்னை மறந்து இவள் இன்னும் உறங்குகின்றனளே
வாயிற் கதவண்டை வந்து உள் நோக்கி -சகி போது விடிந்தது எழுந்திரு –

விடியட்டும் அவசரப்படாதே -விடிந்த பின் வருகிறேன்

விடிந்த பின்பா -நன்றாய் இருக்கிறது -வலியன் குருவிகள் கீசு கீசு என்றும் பேசும் அரவம் உன் காதில் விழவில்லையா -விடியாமலோ அவர்கள் பேச்சரவம் கேட்க்கிறது

நீங்கள் அவைகளைக் கிளப்பி விட்டு இருப்பீர்கள்

நாங்கள் கிளப்பி விட்டு இருப்போமோ -விடிந்ததே இனிப் பகல் முழுவதும் எப்படிப் பிரிவைத் தரிப்போம்-என்று அவை கலந்து பேசும் பேச்சரவம் நீ கேட்டிலையோ -வேறென்ன அடையாளம் வேண்டும்

பிரிந்த நீங்கள் தளர்ச்சியை வலியன் குருவியின் குரலில் உள்ளதாகக் காண்கிறீர்கள் -விரஹிகிள் இவ்வுலகையே தம்மைப் போலவே பிரிந்து வருந்துவதாகவே தான் பார்ப்பார்கள் -இது விடிந்தமைக்கு அடையாளம் அன்று-

அடி அறிவிலி என்ன சொன்னாய் -எழுந்து வந்த நாங்கள் எல்லாம் பைத்யக்காரர்களா

நான் அறிவிலி என்பது இருக்கட்டும் -விடிந்தமைக்கு வேறு அடையாளம் உண்டாகில் சொல்லு -இதோ வந்து விடுகிறேன்

ஆய்ச்சியர் குழல் அவிழ்ந்து பரிமளம் கமழ அச்சுத்தாலியும் முளைத்தாலியும் கல கல என்றும் சப்திக்க -கை சலுக்கும் படி மத்தினால் தயிர் கடையும் ஓசையும் நீ கேட்டிலையோ

இவ்வூரில் எப்பொழுதும் தயிர் கடைவது ஸ்வ பாவம் அன்றோ -இது எவ்விதம் விடிந்தமைக்கு அடையாளம் ஆகும்

சிறிது நேரம் அவள் வரவை எதிர்பார்த்து -எங்களுக்கு எல்லாமே தலைமை வகிக்கும் முறை இது தானோ -நாயகப்பெண் பிள்ளாய் சொன்னதற்கு எல்லாம் மறு மாற்றம் சொல்லிப் பேசாதே கிடப்பது நாயகத் தன்மைக்குச் சேரும் என்றும் இருக்கிறாயோ

சகி இவள் இதற்கு எழுந்திருக்க வில்லை -நான் ஒரு வழி சொல்லுகிறேன் இவள் திடுக்கிட்டு இப்பொழுது எழுந்து வர -ஸ்ரீமந் நாராயணன் கண்ணனாக அவதரித்து வளரும் காலத்திலே கேசி என்பானோர் அசுரன் நலிய வந்தான் என்று கூறி -உடன் கண்ணனுக்கு என்ன வருகிறதோ என்றும் துடிக்கிட்டு எழுந்திப்பாள்

கிருஷ்ணனை கேசி வந்து நலியப் புகுந்தது காண் -துணுக்கென எழுந்து வா

வரக்காணாமல் -சகி இன்னும் எழுந்து வரவில்லையே –

ஆகில் அவனை அவன் கொன்றான் காண் என்று கூறு -விஜயக் கணவனை அணைந்து கொள்ள உடன் எழுந்து வருவாள்

கேசியைக் கண்ணன் கொன்று விட்டான் -உடன் அவனை அணைத்துக் கொள்ள வா
கேசி என்பவன் கேளடி கண்ணனால்
தேசு அழிந்து சிதைந்தனன் சீக்கிரம்
ஆசை நாயகன் தன்னை அணைந்திட
நேசமுடன் துயில் நீக்கி நெருங்கி வா

உள்ளிருப்பவள் இவள் பாட்டைக்கேட்டு மெய் மறந்து இருந்தனள்

கேசவனைப் பாடுவது உனக்குத் தாலாட்டு போல் இருக்கிறதோ -எழுந்து விரைந்து வா-

தலைவி -வரக் காணாமையால் ஜன்னல் வழியே உள் நோக்கி -ஆம் கேசவனைப் பாடுவதைக் கேட்டு கிருஷ்ணன் விஷயத்தை அனுசந்தித்து மெய் மறந்து இருக்கின்றனள் -ஆஹா அநுஸந்திக்கும் இவள் முகத்திலே என்ன தேஜஸ்ஸு -சகி நாங்கள் இந்த தேஜஸ்ஸு கண்டு களிக்க வேண்டும் -உன் அழகைக் காணுமாறு நீயே வந்து கதவைத் திற-

சகி அப்படியே செய்கிறேன் -இதோ வந்து விட்டேன்-

கீசு கீசு என்றெங்கும் ஆனைச்சாத்தன் கலந்து

பேசின பேச்சரவம் கேட்டிலையோ பேய்ப் பெண்ணே

காசும் பிறப்பும் கலகலப்ப கைபேர்த்து

வாச நறுங்குழல் ஆய்ச்சியர் மத்தினால்

ஓசைப்படுத்த தயிர் அரவம் கேட்டிலையோ

நாயகப் பெண்பிள்ளாய் நாராயணன் மூர்த்தி

கேசவனைப் பாடவும் நீ கேட்டே கிடத்தியோ

தேசம் உடையாய் திறவேலோரெம்பாவாய்

கதவைத் திறந்து புன்முறுவலுடன் தலைவி யோடு சேர்ந்து கொள்கிறாள்

ஒருத்தி -மற்ற ஒரு வீட்டைக் காட்டி இவ் -வீட்டுக்காரி இன்னும் வரவில்லையே

ஏன் இவள் இன்னும் வரவில்லை-இவள் மிக்க குதூஹலமுடையவள் ஆயிற்றே -நாம் இவளை எழுப்புவோம்
கதவண்டை வந்து -கோதுகுலமுடைய பாவாய் -எழுந்திரு -கீழ் வானம் வெளுத்து விட்டதே -இன்னும் உறங்கலாமா

கிழக்கு வெளுக்கவில்லை -உங்கள் முக மதியின் ஒளியினால் அங்கனம் தோன்றுகின்றது போலும்

பனிப்புல் மேய விடிவோரையில் விடப்பட்டு எருமைகள் வயல்கள் எங்கும் பரந்தன -அவற்றின் பின்னே கண்ணன் போய் விடப் போகிறானே -பின்னை யாரைக் காண்பது எழுந்திரு –

உங்கள் முகத்து ஒளியால் இருள் திரள் போகின்றது போலும் -அவற்றை நீங்கள் எருமைகள் என்று பிரமிக்கிறீர்கள்

நாங்கள் பிரமித்ததாகவே இருக்கட்டும் -நீ விடியவில்லை என்பதை எப்படி அறிந்து கொண்டாய்

இவ்வூர்ப் பெண்களை உங்களை ஒழிய மற்றவர்கள் இன்னும் உணராதலால்

உன்னை ஒழிய எல்லாரும் போய் விட்டார்களே – நீ தான் எழுப்ப வேண்டும்படியாய் தூங்குகின்றாய்

அப்படியா போய் விட்டார்களா -போவதையே பெரிய சுகமாக எண்ணி என்னை மறந்து அவர்கள் தான் போய் விட்டார்களே -நான் எழுந்து இனி எங்கே போக –

அவர்கள் போனாலும் நீ வரவில்லை என்று அவர்களைப் போகாமல் தடுத்து உன்னை எழுப்புவதற்காக உன் வாசலிலே வந்து மேற் போக மாட்டாமல் நிலை நின்றோம் -எழுந்திரு

நான் இப்பொழுது எழுந்ததும் என்ன செய்ய வேண்டும்

நம் நெஞ்சிலே பொங்கி எழுகிற கிருஷ்ண அனுபவ ப்ரவாஹத்திற்கு போக்கு வீடாக நாம் வாயார நினைத்த படி பாடக்கடவோம் -பின்னர் பறை கொண்டு -கேசியின் வாயைப் பிளந்து -சாணூர மல்லரைக் கொன்ற தேவாதி தேவனான நம் கண்ணனைப் நாம் சென்று சேவிக்க வேண்டும் விரஹம் தின்ற நம் சரீரத்தை கண்டு ஐயோ ஐயோ என்று நம் குறைகளை ஆராய்ந்து -நாம் சென்று இவர்களுக்கு உதவப் பெற்றிலோமே -என்று அவன் இரங்கியே தீருவான் –
ஆக அவன் அருளுக்குக் காரண பூதையான நீ எழுந்து வா-

கீழ்வானம் வெள்ளென்று எருமை சிறுவீடு

மேய்வான் பரந்தன காண் மிக்குள்ள பிள்ளைகளும்

போவான் போகின்றாரை போகாமல் காத்துன்னை

கூவுவான் வந்து நின்றோம் கோது கலமுடைய

பாவை எழுந்திராய் பாடிப்பறை கொண்ட

மாவாய் பிளந்தானை மல்லரை மாட்டிய

தேவாதி தேவனை சென்று நாம் சேவித்தால்

ஆவாவென்று ஆராய்ந்து அருளேலோரெம்பாவாய்

உள்ளிருப்பவள் கதவைத் திறந்து வந்து கலந்து கொள்கிறாள்

ஒருத்தி -மற்றோர் வீட்டைக் காட்டி -சகி -இந்த வீட்டைப் பார் -தூய மணிகளால் ஆக்கிய மாடம் -நாலா பக்கங்களிலும் விளக்குகள் எறிந்து கொண்டு இருக்கின்றன -மணி மாடத்துக்கு விளக்குகள் எதற்க்காக -அழகுக்காக வைத்திருக்கிறார்கள் போலும் -புகையைக் காணோம் -பரிமளம் கம கம என்று கமழ்கின்றது -என்ன ஆச்சர்யம்

எல்லோரும் ஆச்சர்யத்துடன் பார்த்து நிற்கின்றனர்

தலைவி -மணிமாடமாகையாலே உன் ஜோடிப்பு எல்லாமே வெளியில் தெரிகிறது –
வாயிலண்டை வந்து -சகிகாள் இன்னும் என்ன ஆச்சர்யம் பாருங்கள் -நமக்கு மெல்லிய மலர்ப் படுக்கை வெம் பள்ளியாய் இருக்கிறது -இவளோ துயில் அணையிலே பொருந்தி எவ்விதமோ கண் வளருகின்றனள் -கண்ணன் தானே தேடி வந்த போது வரட்டும் -நான் அவனைத் தேடிப் போகப் போவதில்லை -என்று இவள் நினைப்பு போலும்

ஒருத்தி -சகி உனக்குத்தான் இவள் மாமான் மகளாயிற்றே -உறவு கொண்டாடி சிறிது அதட்டியே எழுப்பு -அப்பொழுது தான் இவள் சீக்கிரம் எழுந்திருப்பாள்

அடி மாமான் மகளே மணிக்கதவம் தாள் திற

உள்ளிருப்பவள் பேசாது இருக்க-அவள் தாய் -அவள் எழுப்புகிறாள் -நீ ஏன் பேசாது இருக்கிறாய் –

தலைவி -மாமி அவளைச் சீக்கிரம் எழுப்பி விடு

தாய் -அவள் எழுப்புகிறாள் -நீ ஏன் பேசாது இருக்கிறாய் –

எழுந்திருக்காததைக் கண்டு -மாமி உன் மகள் என்ன ஊமையா -பேசாது இருக்க-அல்லது செவிடோ எங்கள் சப்தம் கேட்க்காது இருக்க-சோம்பேறியா அசையாது இருக்க-இவள் எழுந்திருக்கக் கூடாது என்று காவலிட்டு வைத்திருக்கிறதோ -அல்லது மந்த்ர வாதம் செய்திருக்கிறதோ

தாய் -உள்ளிருந்தே அவள் உணரும்படி திரு நாமங்களைச் சொல்லுங்கோள் -எழுந்திருந்து விடுவாள்

என் தோழிகள் தான் -மா மாயன் மாதவன் வைகுந்தன் என்று இவ்விதமாகப் பல நாமங்களைப் பாடிக்கொண்டே இருக்கிறார்களே -நாமம் பலவும் நவின்றோம் -அவளை எழுப்பு-

தூ மணி மாடத்து சுற்றும் விளக்கெரிய

தூபம் கமழ துயிலணை மேல் கண்வளரும்

மாமன் மகளே மணிக்கதவம் தாள் திறவாய்

மாமீர் அவளை எழுப்பீரோ நும் மகள்தான்

ஊமையோ அன்றி செவிடோ அனந்தலோ

எமப்பெரும் துயில் மந்திரப்பட்டாளோ

மாமாயன் மாதவன் வைகுந்தன் என்றென்றும்

நாமம் பலவும் நவின்றேலோரெம்பாவாய்-

ஒருத்தி -சகி நேரமாகிறது -அவன் போய் விட்டால் நாம் என் செய்வோம்

தலைவி -உள் நோக்கி -அழகாய் இருக்கிறது -நீ எமக்குத் தலைவி யன்றோ -அச்செருக்காலே விடிந்த பின்பும் கிடந்து உறங்குகின்றனை போலும் -நோற்று அழகாய் பலம் பெற்று விட்டனை -தூக்கத்தை விட வேறு என்ன பலன் இருக்கிறது -தூக்கம் தான் உனக்கும் சுவர்க்கம் -நீ எழா விட்டாலும் அங்கே இருந்து ஒரு வார்த்தையாயினும் தரக்கூடாதா -மாற்றமும் தாராரோ வாசல் திறவாதார்-ஆமாம் எஜமானியாய் இருப்பார்கள் பேசுவாரோ –

சகி இங்கே கம் என்று திருத்துழாய் வாடை வீசுகிறதே -கண்ணனுடன் கலந்தனளோ என்னவோ -அதனால் தான் அப்படி உறங்குகிறாள்

அவனோடே கலந்தாலும் கலக்காவிட்டாலும் இத்தைப் பற்றி பிரஸ்தாபித்தாலே உடன் சடக்கென எழுந்திருப்பாள்
உள் நோக்கி -அம்மனாய்-இரவெல்லாம் கண்ணனுடன் கலந்தனை போலும்-அதனால் தான் விடிந்ததும் உணர்ந்ததிலை-நீ மட்டும் அனுபவித்தால் போதுமா -கண்ணனுக்கு உடம்பு கொடுத்தால் எங்களுக்கு ஒரு வார்த்தை யாகிலும் தரக்கூடாதா –

நீங்கள் ஏன் பழியிடுகிறீர்கள் -ஏற்கனவே அவனைப் பிரிந்து வருந்தும் என் மீது புண்ணில் புளி பெய்தால் போலப் பழியைச் சுமத்துகிறீர்கள் -அவன் இங்கு இருக்கிறானா பாருங்கள்

நீ அவனை மறைத்திருப்பாய் -திருத் துழாய் வாசனை கம் என்று வீசுகிறதே -அவனை மறைத்தாலும் வாசனையை மறைக்க முடியுமா

இரவில் தோட்டத்தில் நாம் அவனை அணைத்துக் கொள்ள வில்லையா -அவ்வாசனையாய் இருக்கலாம் -அவன் ஒரு சமயம் அணைத்து விட்டால் தான் பரிமளம் ஐந்து ஆறு தடவை குளிக்கும் வரை நிற்குமே -மேலும் இவ்வளவு கட்டும் காவலுமாய் யுள்ள இடத்தில் அவனை யுள்ளே விடுவார்களா -என் தாயைத் தவிர மற்றவர்கள் எல்லாம் கண்ணன் கலவிக்கு விரோதிகளாயிற்றே –

அவன் கதவைத் திறந்து தான் வர வேணுமா -ஒரே காலத்தில் எங்கும் இருந்து பல லீலைகள் புரிபவன் அன்றோ –

உங்களை என்னாலே பதிலும் சொல்லி வெல்ல முடியாது -அவன் என்னவோ இங்கில்லை –

பின்னை ஏன் நீ விடிந்ததும் உணர்ந்திலை

எனக்கு என்னவோ மிகவும் தூக்கம் வந்துவிட்டதம்மா –

புன்னகையுடன் -உனக்கு மட்டுமில்லை -பண்டொரு நாள் கும்பகர்ணனுக்கும் இப்படி உறக்கம் வந்திருக்கிறது -நீ இதிலே பெருமை கொள்ள வேண்டாம் -கும்ப கர்ணன் நமக்குப் பறை தரும் புன்னியனிடம் வீரத்தால் தோற்று கூற்றுக்கு இரையாயினன் -அவனே உறக்கத்தில் உனக்குத் தோற்று தன் உறக்கத்தை உனக்குக் கப்பம் கட்டி விட்டான் போலும் -உன்னது அவனது இரண்டுமே சேர்ந்து கொண்டால் உனக்கேன் பேர் உறக்கம் வராது

சகி என் மீது பழி சுமத்த வேண்டாம் -இதோ எழுந்திருக்கிறேன் -எழுந்து சோம்பல் முறிக்கிறாள்

ஆஹா என்ன அழகு இவள் சோம்பல் முறிக்கும் போது –
மற்றவர்கள் எல்லாரும் வந்து பார்க்கிரார்கள் –
அடி அணி போன்றவளே –எங்கள் நிலையைக் கண்டும் இன்னுமேன் தாமதம் –

உள்ளிருப்பவள் அரை குலையத் தலை குலையக் கதவைத் திருக்க விரைந்து வருகிறாள்

சகி தடுமாறாமல் நெகிழ்ந்த உடையை நன்றாக உடுத்து தூக்கம் தெளிந்தவளாய் வந்து கதவைத் திற -படுக்கையில் கிடந்தபடியே கலவிச் சின்னத்துடன் வெளியே வராதே –

நோற்றுச்சுவர்க்கம் புகுகின்ற அம்மனாய்

மாற்றமும் தாராரோ வாசல் திறவாதார்

நாற்றத்துழாய் முடி நாராயணன் நம்மால்

போற்றப்பறை தரும் புண்ணியனால் பண்டு ஒருநாள்

கூற்றத்தின் வாய் வீழ்ந்த கும்பகருணனும்

தோற்றும் உனக்கே பெரும் துயில்தான் தந்தானோ

ஆற்ற அனந்தல் உடையாய் அரும் கலமே

தேற்றமாய் வந்து திறவேலோரெம்பாவாய்

ஒரு மட்டுக்கு இவளை எழுப்பினோம் -ஒரு வீட்டைக்காட்டி –இவ்வில்லத்தாள் குலத்தாலும் அழகாலும் குணத்தாலும் நம் கண்ணனுக்கு நிகரானவள் -இவளை முன்னிட்டு அன்றோ நாம் செல்ல வேண்டும் –

ஆம் சகி இவளை நானே எழுப்புகிறேன் -செல்வமும் வீரமும் வாய்ந்து குற்றமில்லாதது இவள் தன் குலம் -அழகும் குணமுமோ அளவிடற்கு அரியவை –

சகி அதோ பார் இவள் தந்தை எழுந்து பால் கறந்து கொண்டு இருக்கிறார் -இவள் மட்டுமே ஏன் எழுந்திருக்கவில்லை

சகிகாள் -நான் இவள் குலம் செல்வமும் வீரமும் வாய்ந்தது என்றும் கூறியது எவ்வளவு பொருந்தி இருக்கிறது பாருங்கோள் -என்ன ஆச்சர்யம் -கன்றுகளாயினும் பால் கறக்கும் பசுக்கூட்டங்கள் தான் எத்தனை -இவர் இத்தனை இவர் ஒருவரே நின்று கறக்கிறார் எனின் இவர் வலிமையை என் என்பது –

சகி -நம் கண்ணன் பெருமையைப் பொறாத சில சத்ருக்கள் இருக்கும் இடம் சென்று -அவர்கள் திறல் அழிய -யுத்தமுறை தவறாமல் குற்றமின்றி போர் புரிவரான இவர் இத்தனை பசுக்களைக் கறப்பது பேர் ஆச்சர்யம் இல்லையே

உள் நோக்கி -குற்றமொன்றில்லாத கோவலர் தம் நற் குலத்தில் தோன்றிய பொற்கொடியே-துயில் எழு –பாம்பின் படம் போல் அகன்று அழகிய நிதம்பம் வாய்ந்த மயில் போன்றவளே துயில் எழு -எங்களோடு புறப்படு நோன்பிற்காக –

எல்லாமும் வந்துவிட்டனரா நான் புறப்பட

ஆம் நின் சுற்றமான தோழிமார் எல்லாரும் வந்து நின் முற்றம் புகுந்து முகில் வண்ணன் பேர் பாடவும் நீ அசையாமல் பேசாமல் கிடக்கின்றனையே -ஏன் -கண்ணன் கலவி என்னும் செல்வம் வாய்ந்த பெண்ணே -நீ அச்செல்வத்தை விட்டு என்ன பயனுக்காக இப்படி உறங்குகிறாய் -புறப்பட்டு சீக்கிரம்-

கற்றுக் கறவைக் கணங்கள் பல கறந்து

செற்றார் திறலழிய சென்று செருச்செய்யும்

குற்றமொன்றில்லாத கோவலர் தம் பொற்கொடியே

புற்றரவல்குல் புனமயிலே போதராய்

சுற்றத்துத் தோழிமார் யாவரும் வந்து நின்

முற்றம் புகுந்து முகில் வண்ணன் பேர் பாட

சிற்றாதே பேசாதே செல்வப் பெண்டாட்டி நீ

எற்றுக்குறங்கும் பொருள் ஏலோரெம்பாவாய்

வந்து கலந்து கொள்கிறாள்

மற்றோர் வீட்டண்டை வந்து -சகி காள் -இந்தத் தொழுவைப் பாருங்கள் -பால் கறப்பார் ஒருவரும் இல்லையா -இவ் விளங்கற்று எருமைக் கூட்டங்கள் எல்லாம் பால் கறவாமையால் முலை கடுக்கக் கதறி -தன் கன்றுக்கு இரங்கி -அக்கன்றுகளையே நினைந்து -அதனாலேயே முலை வழியே இடைவிடாமல் பாலைப் பெருக்கிக் கொண்டே இருக்கின்றனவே –

ஆம் இது யார் வீடு -இந்த இல்லம் பால் பெருகிச் சேறாகி விட்டது -கன்றுகளையும் ஊட்டாமல் பாலையும் வீணாக்கி இவ்வீட்டுக் கோபாலர் எங்கே போனார்-

தலைவி -இது நற் செல்வன் வீடு -நமது கண்ணனுக்கு இவன் உற்ற துணைவன் அல்லவா -இவன் தானே கண்ணன் விடுதலை அடைந்த செய்தியை நமக்குத் தெரிவித்தான் -தூங்கி எழுந்ததும் தன் துணைவன் கண்ணனுக்காக ஏதேனும் செய்ய வேண்டியிருக்கும் அதற்க்காகப் போயிருப்பான் -தன் கார்யத்தைக் கூட விட்டு அவன் கண்ணனுக்காக முன்பே எழுந்து போயிருக்கின்றனனே -அவன் தங்கையும் அது போல் எழுந்து வந்திருக்கின்றனளா

இல்லை இல்லை

வாயிலண்டை வந்து -சகி நற் செல்வன் தங்காய் -உன் தமையன் கண்ணனுக்காகப் பால் கறப்பது போன்ற தன் கார்யங்களையும் கூட விட்டுப் போய் விட்டனனே -நீ அவன் தங்கையாய் இருந்தும் இன்னும் உறங்கலாமா -நாங்கள் உன்னை எழுப்ப வந்திருக்கிறோம் -உடன் எழுந்திரு -மேலே தலையிலே பனி கொட்டுகிறது -கீழே பால் பெருகச் சேறான இடத்தில் நிற்கிறோம் -இதற்கிடையே மயக்கம் -நாங்கள் என்ன செய்வோம் -நிற்கவும் முடியவில்லை -உன் வாயிற் கடையிலுள்ள தண்டியத்தைப் பிடித்துக் கொண்டு நிற்கிறோம் -உடனே எழுந்து எங்களைத் தேற்று –

சகி இவள் நற் செல்வன் போல் இல்லை –பெண்களின் வருத்தம் அறியாமல் அவர்களைப் புரிய விடுகிறான் -என்று கண்ணன் மேல் இவளுக்குக் கோபம் -இவள் மனத்துக்கு இனியான் ஸ்ரீ ராமன் தான் -உண்ணாது உறங்காது ஒலி கடலை
ஊடறுத்து ஒரு பெண்ணிற்காக அன்றோ அவன் பெரும் பாடு பட்டான் -அதனால் தான் ராமன் மீது இவளுக்குப் பிரியம் -அவனைப் பாடினால் இவள் உடனே எழுந்து வந்து விடுவாள் என்று நினைக்கிறேன் –

ஆம் சகிகாள் பாடுவோம் ராமனைப் பற்றி

உண்ணா துறங்கா தொலிகடலை யூடறுத்து
பெண்ணாக்கை யாப்புண்டு பேதுற்ற வெஞ்சினத்தால்
திண்ணார் மதிள்சூழ் தென்னிலங்கைக் கோமானை
புண்ணாக வாளி தொளைத்தானைப் போற்றுவோமே

வரக் காணாமையாலே -நாங்கள் தான் கண்ணனை விட்டு உன் மனதுக்கு இனியானைப் பாடிவிட்டோமே -அப்படிப் பாடவும் நீ ஏன் வாய் திறக்கவில்லை -நாங்கள் பனித்தலை வீழ என்று எங்கள் நிலைமையை உணர்த்திய பின்பும் நீ எழுந்திருக்கவில்லையே -இனித்தான் என்ன-ஈது என்ன பேர் உறக்கம் –உகந்த இல்லாதது -பெண்கள் எல்லாரும் வந்து உன் வாசலில் நின்றும் அழைப்பது ஊரார்கள்க்கு எல்லாம் தெரியட்டும் என்று இருக்கிறாயோ -ஆகில் அவர்கள் எல்லாருமே தெரிந்து கொண்டு விட்டார்கள் -இனிமேலேயாயினும் எழுந்திரு –

கனைத்து இளம் கற்றெருமை கன்றுக்கு இரங்கி

நினைத்து முலை வழியே நின்று பால்சோர

நனைத்து இல்லம் சேறாக்கும் நற்செல்வன் தங்காய்

பனித்தலை வீழநின் வாசற்கடை பற்றிச்

சினத்தினால் தென்இலங்கைக் கோமானைச் செற்ற

மனத்துக்கு இனியானைப் பாடவும்நீ வாய் திறவாய்

இனித்தான் எழுந்திராய் ஈதென்ன பேர்உறக்கம்!

அனைத்து இல்லத்தாரும் அறிந்தேலோர் எம்பாவாய்.

வந்து கலந்து கொள்கிறாள்-

ஒரு வீட்டைக்காட்டி இந்தவீட்டுப் பெண் மணி இன்னும் எழுந்து வரவில்லையே

ஏன் இவள் இன்னும் எழுந்து வரவில்லை-கண்ணனை அனுபவிப்பதில் இவள் வல்லவளாயிற்றே

இரவில் உத்யானத்தில் விளையாடிவிட்டு நானும் இவளும் வீட்டுக்கு வரும் போது இவள் சொன்னாள் -கண்ணன் என் அழகை இன்று கொண்டாடினானே -இது உள் கருத்துடன் இருக்குமோ -அல்லது கபடத்தாலா என்று- நான் உண்மையாகத்தான் கூறி இருக்க வேண்டும் என்றும் சொன்னேன் -அதற்கு இவள் -இதை நான் பார்த்து விட வேண்டும் -நான் விடிவோரை நோன்பிற்கு எழுந்து அவனிடம் வரப்போவதில்லை -என் கண்ணழகில் உண்மையாக ஈடுபட்டு இருந்தால் அவன் தானே இங்கு வரட்டும் -என்று சொன்னாள் -அவ் வபிப்பிராத்துடன் தான் இன்னும் இவள் எழுந்திருக்க வில்லை என்று நினைக்கிறேன் –

அப்படியே -ஆகில் நீங்கள் பாடிக்கொண்டே செல்ல முன்பே போங்கள் -நான் இவளை எழுப்பி கொண்டு வந்து சேர்ந்து விடுகிறேன்

எல்லாரும்
கள்ளக் கருத்தோடே வந்த வக் காதகப்
புள்ளைப் பிளந்தானை பொல்லா வரக்கனைக் கிள்ளிக் களைந்தானைக் கீர்த்திமை பாடிப்போய்ப் குள்ளக் குளிரக் குடைந்து நீராடுவோம்
என்று பாடிக்கொண்டே செல்கிறார்கள்

தலைவி -வீட்டண்டை வந்து -சகி மலர் போன்றும் மான் போன்றும் அழகிய கண்ணுடையவளே -பெண்கள் எல்லாரும் பகாசுரனையும் ராவணனையும் வதம் செய்த வீரத்தை வாயாடப் பாடிக் கொண்டே நோன்பு நிற்கும் இடத்திற்குப் போய் விட்டார்களே -நீ சென்று எழுப்ப வேண்டிய பிள்ளைகள் -இளம்பெண்கள் -கூட உனக்கு முன்பே எழுந்து புறப்பட்டார்கள் -நீ மட்டும் ஏன் உணர வில்லை

போது விடிந்தததோ எல்லாரும் போவதற்கு –

ஆம் விடிந்தது -சுக்ரன் எழுந்தது -குரு நக்ஷத்ரம் அஸ்தமித்து விட்டது

எதையோ பார்த்து நீ சுக்கிரனும் குருவுமாய் நினைக்கிறாய்

பறைவைகளானவை காலை யானவாறே சிலும்புகின்றன பார்
சிறிது நேரம் எதிர்பார்த்தும் அவள் வாராமையாலே
தனக்குள் -சகி சிறிது முன்பு கூறியது உண்மை தான் -தன் கண் அழகால் அவன் தான் இங்கு வரட்டுமே என்று இவள் இறுமாந்து இருக்கிறாள்
வெளியில் -அடி போதரிக் கண்ணினாய்!-உன் கண் அழகால் அவனை வரவழைத்துத் தனியே அவனை அனுபவிக்கலாம் என்றும் இருக்கிறாயோ -அவனைத் தனித்து அனுபவிக்க வேண்டும் என்கிற கள்ள எண்ணத்தை விட்டு எங்களோடு கலந்து -காலையில் குள்ளக் குளிரக் குடைந்து நீராடாமல் படுக்கையிலே படுத்துக் கொண்டு இருக்கின்றனையே -அவ்வின்ப வெள்ளத்தைத் தனியே நீ அனுபவிக்க முடியாது -மெல்லிய இயல்பினை யுடையவளே -இன்று நல்ல நாள் -அவனை நாம் எல்லாரும் கூடி யநுபவிக்கக் கோபர்கள் கூட ஒப்புக் கொண்ட நாள் -வந்து சீக்கிரம் கலந்து கொள் –

புள்ளின் வாய் கீண்டானைப் பொல்லா அரக்கனைக்

கிள்ளிக் களைந்தானைக் கீர்த்திமை பாடிப்போய்ப்

பிள்ளைகள் எல்லாரும் பாவைக் களம்புக்கார்

வெள்ளி எழுந்து வியாழம் உறங்கிற்று

புள்ளும் சிலம்பின காண் போதரிக் கண்ணினாய்!

குள்ளக் குளிரக் குடைந்து நீராடாதே

பள்ளிக் கிடத்தியோ? பாவாய்!நீ நன் நாளால்

கள்ளம் தவிர்ந்து கலந்தேலோர் எம்பாவாய்.

உள்ளிருப்பவள் வெளியே வர அவளும் தலைவியாக வேகமாக முன்னே செல்லும் கூட்டத்தோடு கலந்து கொள்கின்றனர்

ஒரு வீட்டைக்காட்டி சகி நேற்று இந்த வீட்டுக்காரி என்ன சொன்னாள்

ஓஹோ இன்னும் அவள் வரவில்லையே

நான் தான் சொன்னேனே -மாமி வீட்டு வேலைகள் எல்லாம் பார்த்தால் பிறகு தான் இவள் எழுந்திருப்பது வழக்கம் -ஆம்பல் வாய் மூடும் முன்பு எழுந்திடுவாளாம் -என்ன சாமர்த்தியம்

இவள் சொன்னதைச் சுட்டிக் காட்டி நீயே இவளை எழுப்பு

அடி -எங்களை முன்னமே எழுப்புவதாக வாய் வீச்சு வீசின பொய் சொல்லாத உத்தம நங்காய் -உங்கள் புழைக்கடைத் தோட்டத்திலுள்ள குளத்திலே செங்கழு நீர் மலர்ந்தது -ஆம்பல் மொட்டாகி விட்டது -நீயே பார்த்துக் கொள் -ஸத்ய சீலையான நீ பொய் சொல்லும் எங்கள் வார்த்தையை நம்பா விட்டால்

இனித்தான் செங்கழு நீர் அலரப் போகிறது -ஏன் ஆத்திரப்படுகிறாய்

காஷாயமுடுத்து வெளுத்த பற்களை யுடைய தவசிகள் கோயிலிலே பூஜை பண்ணப் போயிருக்கிறார்கள் -அதற்கு என்ன சொல்லப் போகிறாய் -தான் சொன்னபடி நடக்கவில்லையே என்றும் வெட்கம் சூடு சுணை கொஞ்சம் கூடக் கிடையாது -பேச்சில் மட்டுமே குறைச்சல் இல்லை -அடி நாவுடையாய் எழுந்திரு –

என்னை இவ்வளவு கோபித்துக் கொள்கிறாயே -நான் வந்து என்ன செய்யப் போகிறேன்

நீ ஒன்றுமே செய்ய வேண்டாம் -பங்கயக் கண்ணானை நீ வாயாலே பாட வேண்டும் -அதுவே போதும்

உங்கள் புழக்கடைத் தோட்டத்து வாவியுள்

செங்கழுநீர் வாய் நெகிழ்ந்து ஆம்பல்வாய் கூம்பினகாண்

செங்கற் பொடிக் கூரை வெண்பல் தவத்தவர்

தங்கள் திருக்கோயில் சங்கிடுவான் போதந்தார்

எங்களை முன்னம் எழுப்புவான் வாய்பேசும்

நங்காய்! எழுந்திராய் நாணாதாய்! நாவுடையாய்!

சங்கோடு சக்கரம் ஏந்தும் தடக்கையன்

பங்கயக் கண்ணானைப் பாடேலோர் எம்பாவாய்.

உடன் வந்து கலந்துகொண்டு பாடிக்கொண்டே அவர்களிடம் செல்கின்றனர்
சங்கோடு சக்கரம் ஏந்தும் தடக்கையன்
பங்கயக் கண்ணன் பவளச் செவ்வாயினன்
திங்கள் திருமுகச் சேயிழையாருடன்
மங்கள மூர்த்தி மகிழ்வெய்தி வாழி

சகிகாள் –சிறிது சந்தடி இல்லாமல் நில்லுங்கள் -இங்கு இளங்கிளி யினுடையது போல் இனிய குரல் கேட்க்கின்றதே

சிறிது நேரம் காது கொடுத்து -ஆம் சகி என்னைப் பாட வேண்டும் என்றனையே -இவள் அல்லவா பாட வேண்டும் -இவள் குரலைக்கேட்டால் கிளியும் குயிலும் இனி வாயைத் திறவாமல் போய் விடும் -சிறிது அமைதியாய் கேளுங்கோள் -என்ன படுகிறாள் -சாப்பாட்டு எப்படிப் இருக்கிறது என்பதை தெரிய வரும்

எல்லாரும் சாவதானமாய்க் கேட்க்கின்றனர்

சங்கோடு சக்கரம் ஏந்தும் தடக்கையன்
பங்கயக் கண்ணன் பவளச் செவ்வாயினன்
திங்கள் திருமுகச் சேயிழையாருடன்
மங்கள மூர்த்தி மகிழ்வெய்தி வாழி

சகி நீ பாடிய பாட்டைத்தான் படுகிறாள் -என்ன இனிமை -என்ன குளிர்ச்சி -என்ன உருக்கம் –

அடுத்த வீடு தானே -இதைக்கேட்டு அனுபவித்து உருக்கமாகப் படுகிறானள்

வீட்டண்டை வந்து -இளங்கிளியே -உன் குரலில் தான் எத்தனை இனிமை ஆஹா

சசி எழுப்பச் சென்று குரலைக் கொண்டாடி இருந்தால் –எழுப்பி அவள் நம் முன்னிலையில் பாடிய பின்பல்லவா புகழ வேண்டும் –

இளங்கிளியே நாங்கள் உனக்காக வாசலில் காத்து நிற்கிறோமே -நீ படுக்கையை விட்டு இன்னும் எழுந்திராமல் இருக்கலாமா –

நான் தனக்குள் பாடிக் கொண்டு இருக்கும் போது அதற்கு இடைஞ்சலாக சில் என்று அழையாதீர்கள்

என் பேச்சைக்கூட கேட்க கூடாமல் உனக்கும் என்ன மேன்மை யடி யம்மா வந்து விட்டது

எனக்கு ஒரு மேன்மையும் இல்லை -நீங்கள் தான் மேன்மையுள்ளவர்கள் -நங்கைமீர் சிறிது பேசாது இருங்கோள் -இதோ வந்து விடுகிறேன்

நங்கைமீர் என்று எங்களையோ மேன்மை யுள்ளவர்களாகச் சொல்லுகிறாய் -நீ வெட்டு ஓன்று துண்டு இரண்டாகப் பேசுவதில் கெட்டிக்காரி என்பது எங்களுக்கு இன்று தானா தெரியும் -உன் வாயைப் பண்டே நாங்கள் தெரிந்து கொண்டிருக்கிறோம்

நீங்கள் தான் நீ வெட்டு ஓன்று துண்டு இரண்டாகப் பேசுவதில் கெட்டிக்காரர்கள் -அப்படி இல்லாமலா இப்படிப் பேசுகிறீர்கள்

சில் என்று அழையாதீர்கள் என்று முதன்முதலில் நீ தானே சொன்னாய்

அது ஒரு குற்றமா -நீங்கள் பாடின பாட்டின்படியே கண்ணன் குணங்களை அனுபவிப்பதனால் உங்கள் வார்த்தையைக் கேட்க முடியா விட்டால் அது என் குற்றமா -ஆனால் நீங்கள் பாடியதும் குற்றமாகத்தான் முடிந்து விடும் -இது எதற்கு -நானே கெட்டிக்காரியாக இருந்தால் இருந்து விட்டுப் போகிறேன் -நான் இப்பொழுது எழுந்ததும் என்ன செய்ய வேண்டும் –

தாமதியாமல் எங்களோடு கலந்து கொள்ளவேண்டும் -நாங்கள் எல்லாமிருக்க எங்களுக்கு இல்லாத வேறு என்ன உனக்கும் மாத்ரமே இருக்கிறது எங்களை விட்டுத் தனியே அவனைப் பாடி அனுபவிக்க

எல்லாமும் வந்துவிட்டார்களா

ஆம் வந்து விட்டார்கள்

ஆனால் எல்லாரும் உள்ளே வாருங்கோள்

நீ வெளியே வந்து எல்லாரும் வந்து விட்டார்களா என்று எண்ணிப் பார்த்துக் கொள்

நான் வெளியே வந்ததும் செய்ய வேண்டிய கார்யம் யாது

நின் குழலை வென்ற குளிர் வாயால் நமது மாயனைப் பற்றி பாட வேண்டும் –

எல்லே! இளம்கிளியே இன்னம் உறங்குதியோ?

சில்என்று அழையேன்மின் நங்கைமீர்! போதர்கின்றேன்

வல்லைஉன் கட்டுரைகள் பண்டேஉன் வாய்அறிதும்

வல்லீர்கள் நீங்களே நானே தான்ஆயிடுக

ஒல்லைநீ போதாய் உனக்கென்ன வேறுடையை

எல்லாரும் போந்தாரோ? போந்தார் போந்து எண்ணிக்கொள்

வல்லானை கொன்றானை மாற்றாரை மாற்றழிக்க

வல்லானை மாயனைப் பாடேலோர் எம்பாவாய்.-

நல்ல என் தோழிகாள் நலமெய்த வாரீர்
வெல்லற்கு அரியவோர் வேழத்தைக் கொன்று
மல்லரை மல்லினில் மாற்றழியச் செய
வல்லனை மாயனை வாயினால் வாழ்த்துவோம்
பாடிக்கொண்டே வெளியில் வந்து கலந்து கொள்கிறாள்

ஐந்தாம் அங்கம் மூன்றாம் களம் முற்றிற்று

ஐந்தாம் அங்கம் முற்றிற்று

---

ஆறாம் அங்கம் -முதல் களம்

நந்தகோபன் அரண்மனை
வாசலில் ஒரு சேவகன் நின்று கொண்டு இருக்கிறான்

அப்ப அப்பா அரண்மனையில் வேலை பார்ப்பது கத்தி நுனியை நாக்கால் நெருடுவது போலாம் என்பர்கள் -அது உண்மை -ஸூர்யனுக்காவது ஒய்வு இருக்கும் -அரண்மனைச் சேவகர்கள் அப்பெயரையே கேட்டு அறியார்கள் -இரவு முழுவதும் தினம்தோறும் விழித்து இருப்பது என்றால் அது இலகுவான கார்யமா -ஒரு நாளா இரண்டு நாளா -வருஷம் முந்நூற்று அறுபது நாளும் இப்படியே தான்-இப்பொழுதோ விடியல் காலமாகி விட்டது -இனிப் பயமில்லை – அதோ தோரண வாசல் காப்பான் உறங்கவில்லையா -அதே போல் நானும் சிறிது சாய்ந்து கொள்கிறேன் –
சாய்ந்து கொள்கிறான்

ஆய்ச்சிகள் பிரவேசிக்கின்றனர்

ஒருத்தி -வாயிற் காப்பவன் உறங்குகிறான் -நாம் அவன் அறியாமல் உள்ளே நுழைந்து விட்டால் என்ன

ஆம் சகி -அது தான் நல்லது -அவன் விழித்துக் கொண்டால் முதன் முதலில் சகுனத் தடை போல் ஒரு வேளை தடுத்தாலும் தடுத்து விடுவான்

தலைவி -சகி காள் -இவன் தடுத்தாலும் சரி -தடுக்கா விட்டாலும் சரி -இவனுக்குத் தெரியாமல் நாம் உள்ளே நுழைவது நியாயமாகாது -நந்தகோபன் கோயில் காப்பானே எழுந்திரு –

வாயிற் காப்போன் விழித்த வாக்கில் யாரது

உள்ளே செல்ல வேண்டும்

பெரு மூச்சுடன் போம்படி ஜாடை காட்டி விடுகிறான்

எல்லாரும் தோரண வாயில் அடைகிறான்

தோரண வாயிற் காப்பானே மணிக்கதவம் தாள் திறக்க வேண்டும் -எழுந்திரு

திடுக்கிட்டு எழுந்து -யாரது என்னை ஏன் எழுப்புகிறீர்கள்

உள்ளே போக வேண்டும்

இரவு நேரத்தில் உள்ளே விட முடியாது

நாங்கள் ஆயர் சிறுமியர்கள் தான்

நீங்கள் எதற்க்காக வந்தீர்கள்

நோன்புக்கு பறை பெறுவதற்காக

விடிந்த பின் வாருங்கோள் பறை வாங்கிக் கொள்ளலாம்

நாங்கள் இப்பொழுது பறை பெறுவதற்கு பேர் ஆர்வம் கொண்டுள்ளோம் –

உங்களுக்கு பேர் ஆர்வம் இருந்தால் நான் என்ன செய்ய முடியும் -எஜமானன் உத்தரவின்றி உள்ளே விட முடியாது

மாயன் மணி வண்ணன் நேற்றே எங்களை விடிவோரை வரும்படிக்குத் திருவாய் மலர்ந்து அருளி இருக்கின்றனனே

அது எல்லாமே எனக்குத் தெரியாது -விடிந்த பின் வாருங்கோள் -ஆக்ஷேபிக்க வில்லை

தன்னைத் துயில் எழுப்பிப் பறை கொள்ளும்படி கூறி இருக்கின்றனனே -விடிந்த பின்பு வந்தால் நாங்கள் எப்படி அவனை எழுப்ப முடியும்

உங்களை நான் எப்படி நம்ப முடியும்

வேறொரு காரியத்துக்காக நாங்கள் வரவில்லை-நோன்பு நோற்கும் நாங்கள் பொய் சொல்ல மாட்டோம் -தூயோமாய் வந்தோம்

நீங்கள் பொய் சொல்ல மாட்டீர்கள் என்பதையும் உங்கள் வார்த்தையை கொண்டு தானே நம்ப வேண்டி இருக்கிறது

கெஞ்சிய முகத்துடன் –முதன் முதலில் நோன்புக்குச் சகுனத் தடை போல் தடுத்து விடாதே அப்பா -உனக்குப் புண்ணியமுண்டு -சகி காள் இவனைக் ப்ரார்த்தியுங்கோல்

எல்லாரும்
நாயகனாய் நின்ற நந்தகோபன் உடைய

கோயில் காப்பானே! கொடி தோன்றும் தோரண

வாயில் காப்பானே! மணிக்கதவம் தாள்திறவாய்

ஆயர் சிறுமியரோமுக்கு அறைபறை

மாயன் மணிவண்ணன் நென்னலே வாய்நேர்ந்தான்

தூயோமாய் வந்தோம் துயில்எழப் பாடுவான்

வாயால் முன்னம் முன்னம் மாற்றாதே அம்மா! நீ

நேய நிலைக்கதவம் நீக்கேலோர் எம்பாவாய்.

வாயிற் காப்போன் கதவைத் திறக்க ஆய்ச்சியர்கள் உள்ளே நுழைகின்றனர்

தலைவி -சசி காள் நாம் முதன் முதலில் கண்ணனை எழுப்பி விடக் கூடாது -முந்துற நமக்குக் கண்ணனைத் தந்து உதவிய நந்தகோபனையும் யசோதையையும் எழுப்ப வேண்டும் -பின்னர் கண்ணனையும் பலதேவனையும் எழுப்புவோம்

அப்படியே செய்வோம் -பாடுகின்றனர்
அம்பரமே தண்ணீரே சோறே அறம் செய்யும்

எம்பெருமான்! நந்தகோபாலா! எழுந்திராய்!

கொம்பனார்க்கு எல்லாம் கொழுந்தே! குல விளக்கே!

எம்பெருமாட்டி யசோதாய்! அறிவுறாய்

அம்பரம் ஊடறுத்து ஓங்கி உளகளந்த

உம்பர் கோமானே! உறங்காது எழுந்திராய்

செம்பொற் கழலடிச் செல்வா! பலதேவா!

உம்பியும் நீயும் உறங்கேலோர் எம்பாவாய்.

சகி காள் நாம் ஆத்திரப்பட்டு எழுப்பும் முறையில் பிசகி விட்டோம் -பெரியோர்களை எழுப்பிய பின்னர் நப்பின்னையை நாம் எழுப்பி இருக்க வேண்டும் -முந்துறவே உம்பர் கோமானே! உறங்காது எழுந்திராய் என்று கண்ணனை எழுப்பி விட்டோம் -நப்பின்னையுடைய புருஷகாரம் இல்லாவிட்டால் நாம் கண்ணனைப் அனுபவிக்க முடியாது -ஆகையால் புருஷகாரத்திற்காக அவளை முதலில் எழுப்புவோம் –

ஓஹோ நப்பின்னையை எழுப்புவதற்காகக் கள்ள உறக்கம் கொள்கின்றானோ
ஆம் சுகி அவன் ஸ்வ பாவமே இது தான் -இப்பொழுது மட்டும் அன்று-எப்பொழுது ஆயினும் அவன் தன்னைப் புருஷகாரமில்லாமல் அனுபவிக்க விட மாட்டான்

ஆகில் அவளைச் சீக்கிரம் நீயே எழுப்பு நேரமாகிறதே

சகி நப்பின்னாய் -கந்தம் கமழும் குழலி! -எப்பொழுதும் மத ஜலத்தைப் பெருக விடும் கரியினைப் போன்றவனும் எதிரிகளிடமிருந்து ஓட வேண்டா தோள் வலிமை படைத்தவனுமான நந்த கோபாலன் மருமகளே! எழுந்து கதவைத் திற -பொழுது விடிந்தது-கோழி கூவியாகி விட்டது -பந்தல் போலப் படர்ந்த குருக்கத்திக் கொடியின் மேலிருந்து விடிந்தமைக்கு அடையாளமாகக் குயிலினங்கள் காலையில் விருதாவளி படித்து எழுப்பும் பாடகர்கள் போலப் பலகாலும் கூவுகின்றன கேள்
பதிலும் இல்லாமையால் ஜன்னலண்டை வந்து உற்று நோக்கி
சகி காள் நப்பின்னை நமது உற்ற உறவான கண்ணனுடன் பந்தாடிக்கொண்டு இருந்தனள் போலத் தோன்றுகிறது -அவள் பந்தாடியதால் மிகவும் அயர்ந்து உறங்குகின்றனள்

நம்மைப் போல பிரிந்து இருந்தால் அன்றோ உண்ணாது உறங்காது இருக்கப் போகிறாள் -பந்து கை புகுந்ததற் பின்பு அவள் உறங்குவதற்கு என்ன-

அடி பந்தார் விரலி-நீயும் அவனும் மைத்துன்மையாடி ஒருவருக்கு ஒருவர் ஒன்றுக்கு ஒன்பது சொல்லி விளையாடும் போது -உன் பக்கத்திலே நின்று அவன் தோல்விக்கு வசை பாடுவோம் -அழகிய மென்னடை அன்னம் போல் வந்து நின் செந்தாமரைக் கைகளில் அணிந்த வளையல்கள் குலுங்க கதவைத் திற-

உந்துமத களிற்றன் ஓடாத தோள்வலியன்

நந்த கோபாலன் மருமகளே! நப்பின்னாய்!

கந்தம் கமழும் குழலி! கடைதிறவாய்

வந்துஎங்கும் கோழி அழைத்தன காண் மாதவிப்

பந்தல்மேல் பல்கால் குயிலினங்கள் கூவினகாண்

பந்தார் விரலி!உன் மைத்துனன் பேர்பாடச்

செந்தாமரைக் கையால் சீரார் வளை ஒலிப்ப

வந்து திறவாய் மகிழ்ந்தேலோர் எம்பாவாய்.

சகி இனி நாம் கண்ணனை எழுப்ப வேண்டியதில்லையோ

ஏன் வேண்டாம் இனித்தான் அவனை எழுப்ப வேண்டும்

அவன் நப்பின்னை இட்ட கட்டளைப்படி நடப்பவன் என்றனையே -அவளை எழுப்பினாலே அவன் எழுந்து விடுவனோ என்று நினைத்தேன்

நான் சொல்வது பொய்யா -ஜன்னல் வழியே உள்ளே உற்று நோக்கிப் பார் -அவன் அவளிடம் எவ்வளவு மயங்கி மண்டிக் கிடக்கிறான் என்பது தெரிய வரும் –

அவ்வண்ணமே உற்று நோக்கி ஆச்சர்யத்துடன் -ஆம் சகி காள் உள்ளே பாருங்கள் -என்ன ஆச்சர்யம்-படுக்கை அறைக்குத்தான் எவ்வளவு ஜோடிப்பு -தந்தத்தினால் அழகு படச் சித்தரித்து வேலைகள் அமைக்கப்பட்ட நல்ல கால்களுடன் கூடிய ஓர் கட்டில் -அருகே குத்து விளக்கு எரிந்து கொண்டிருக்கிறது -கட்டில் மேலே மெத்தென்ன பஞ்ச சயனம் விரிக்கப்பட்டுள்ளது -அப் பஞ்சசயனத்தில் தேன் ஒழுகு பூங்குழலினளும் செவ்வாயினளும் சிற்றிடை யினளுமான நப்பின்னையின் செப்பெனத் திகழும் கொங்கைகளில் தன்னையே பதியவைத்து -தாமரை மொட்டில் வண்டு போலும் -மாணிக்கச் ஷேப்பில் சிமிள் போலும் படிந்து கிடக்கின்றன
எல்லாரும் ஆவலுடன் ஜன்னலண்டை வந்து உள்ளே உற்றுப் நோக்குகிறார்கள்

தலைவி -ஜன்னல் வழியே உற்று நோக்கி -அகன்ற மார்பினனே -நாங்கள் வந்தவுடன் சடக்கெனத் துயில் எழுந்து வரா விடினும் அங்கிருந்தே ஒரு வார்த்தை யாயினும் கூறக் கூடாதா -உன் கூட இருக்குமவள் புறப்பட்டு வர ஒட்டாளாகில் அங்கிருந்தே வருந்தேல்மின் என்று ஒரு வார்த்தை கூறுவதும் அரிதோ
சகிகளை நோக்கி -சகி காள் நப்பின்னையுடன் அவன் சேர்ந்து இருப்பதால் நமது கார்யம் விரைவில் நிறைவேறும் என்று இருந்தோமே -நப்பின்னையே இப்பொழுது நம் காரியம் தாமப்பிதற்க்குக் காரணமாய் இருக்கிறாள் -என் வார்த்தைக்கு மறுமாற்றம் சொல்லப் புகுந்த அவனை அவள் தன் கண்ணால் ஜாடை காட்டிப் பேச ஒட்டுகிறிலள் -நாம் மையிட்டு எழுதோம் என்றும் இருக்கிறோம் -அவளோ கண்ணில் மையிட்டு அவ்வழகால் அவனை அகப்படுத்திக் கொண்டு இறுமாந்து இருக்கின்றனள்
உள் நோக்கி -மையிட்ட அழகாய் அகன்ற கண்ணுடையவளே -நீ உன் கண் அழகால் சொன்ன சொற் கேட்டு நடக்கும் உன் மணாளனை எழுப்பித் தருவாய் என்று இருந்தோம் –நீயே அவனைப் பேசவும் ஒட்டுகிறதில்லை -க்ஷண காலம் கூட நீ அவன் பிரிவைப் பொறுக்க முடியாதவள் ஆயிற்றே -உன்னைப் போலத் தானே நாங்களும் -ஒரு க்ஷண நேரம் எங்களுக்காக அவனை எழுப்பி அவன் எழுந்திருக்கும் போது உண்டான பிரிவைப் பொறுத்துக் கொள்ளக் கூடாதா -இது கூட நீ செய்கிறதில்லை -உண்மையாகச் சொல்லுகிறேன் -இது உனக்குத் தகாது –

குத்து விளக்கெரிய கோட்டுக்கால் கட்டில்மேல்

மெத்தென்ற பஞ்ச சயனத்தின் மேலேறிக்

கொத்தலர் பூங்குழல் நப்பினை கொங்கைமேல்

வைத்துக் கிடந்த மலர்மார்பா! வாய்திறவாய்

மைத்தடங் கண்ணினாய்! நீஉன் மணாளனை

எத்தனை போதும் துயிலெழ ஒட்டாய்காண்

எத்தனை யேலும் பிரிவாற்றகில்லாயால்

தத்துவம் அன்று தகவேலோர் எம்பாவாய்

சகி ஆஸ்ரித ரக்ஷணம் பண்ணுவதே ஸ்வ பாவமாக வுடைய நம் நாதன் இனியும் வரவில்லை-நப்பின்னையை இது தகாது என்று நீ சிறிது சினந்து கூறியதை அவன் பொறுக்க வில்லை போலும் -ஆகையால் இப்பொழுது நீ நப்பின்னை அழகைப் புகழ்ந்து இருவரையும் ஒரே சமயத்தில் எழுப்பிப் பார் -அவன் அவசியம் வந்து தீருவான்

அப்படிச் செய்தாவது பார்ப்போம்
முப்பத்து முக்கோடி தேவர்களுக்கும் துன்பம் வரும் முன்பே சென்று அவர்களது நடுக்கத்தைத் தொலைக்கும் பலமுடையோய் -துயில் எழு -கடல்படா அமுதான உன்னை விட்டு கடல் படு அமுதம் விரும்பும் தேவர்கட்கே உதவும் நீ -உன்னை அன்றி இலாத அபலைகளான எங்களைப் பிரிந்து நோவு பட்ட பிறகேனும் வந்து ரக்ஷிக்கக் கூடாதா -அண்டினோரைக் காப்பதும் விரோதிகளுக்குத் தீமை செய்வதும் அன்றோ உன் ஸ்வ பாவம் -இப்பொழுது நீ அண்டினோருக்கும் தீமை செய்யும் சிரீதரனானாயோ -எங்களுக்காக நீ செய்ய வேண்டிய கார்யம் யாது -ஒன்றும் இல்லையே -விமலா துயில் எழு -அதுவே போதும் -செப்புப் போன்ற மென் கொங்கையும் செவ்வாயும் சிறிய மருங்குலும் படைத்த நப்பின்னை நங்காய் -இலக்குமி போன்றவளே துயில் எழு

நப்பின்னை -உள் இருந்தே -நான் எழுந்திருந்து உங்களுக்குத் செய்ய வேண்டியது என்ன-

தலைவி -தனக்குள் -ஒரு மட்டுக்கு எழுந்தாள் அம்மா-
வெளியில் நீ எழுந்து விசிறியும் கண்ணாடியும் உன் மணாளனும் தர வேண்டும் -தந்து இப்பொழுதே பிரிந்து வருந்தும் எங்களை உன் கணவனோடு கூட்டி நீராட்ட வேண்டும் -அவன் அழகில் நாங்கள் ஈடுபட்டவர்களானாலும் நீ அவனைத் தந்தால் -நீ தந்த கண்ணன் -என்று அவனிடம் நாங்கள் ஈடுபடுவோம் –

முப்பத்து மூவர் அமரர்க்கு முன்சென்று

கப்பம் தவிர்க்கும் கலியே! துயிலெழாய்

செப்பம் உடையாய் திறலுடையாய் செற்றார்க்குவெப்பம் கொடுக்கும் விமலா! துயிலெழாய்

செப்பென்ன மென்முலைச் செவ்வாய்ச் சிறு மருங்குல்

நப்பின்னை நங்காய்! திருவே! துயிலெழாய்

உக்கமும் தட்டொளியும் தந்துஉன் மணாளனை

இப்போதே எம்மை நீராட்டேலோர் எம்பாவாய்

நப்பின்னை கதவைத் திறந்து வெளியே வருகின்றனள்
ஆய்ச்சியர் புன்முறுவலுடன் அவளை வரவேற்கின்றனர்

சகி நீ இருந்தும் இவ்வளவு ஏன் தாமதம்

நப்பின்னை -நானும் உங்களில் ஒருத்தி தானே -நாம் எல்லோரும் சேர்ந்து கண்ணனை எழுப்ப வேண்டி இருக்க நீங்கள் மட்டும் நான் இல்லாமல் அவனை எழுப்ப ஆரம்பித்தீர்கள் அன்றோ -அதனால் தான் இதுவரை தாமதிக்கும்படி செய்தேன் -இனி நாம் எல்லோரும் சேர்ந்து அவனை எழுப்புவோம் வாருங்கோள்

எல்லோரும் உள்ளே செல்கின்றனர்

கறக்கும் கலங்கள் பொங்கும்படி பால் சொரியும் வள்ளல் பெரும் பசுக்கள் வாய்ந்த நந்தகோபன் திருமகனே
அண்டினவரை ஆதரிப்பதில் திண்மையுடைய பெரியோய் -உலகில் காணக் கூசாமல் வந்து அவதரித்த சுடரே -துயில் எழு -சத்ருக்கள் வலி இழந்து தோற்று உன்னடிக்கீழ் வீழ்வது போல் நாங்களும் உன் குணங்களுக்குத் தோற்று வந்தோம் -மாற்றார் உனது அம்புகளுக்குத் தோற்றனர் -நாங்கள் உன் குணங்களுக்குத் தோற்றோம் -தோற்ற நாங்கள் எல்லோரும் ஆற்ற கில்லோம் -தோற்கடித்த உன் குணங்களைப் பாடி யுனக்கு பல்லாண்டு பல்லாண்டுகளாக மங்களங்கள் உண்டாக வேணும் என்று ஆஸாஸிக்க வந்தோம் -பிரிவாற்றாமை இருந்த இடத்தில் இருக்க ஒட்டுகிறதில்லை -ஆகையால் நீ வந்து எங்களைக் கை கொடுக்க வேண்டி யிருக்க நாங்களே வந்து நின் புகழ் பாடா நின்றோம் -கண் விழித்து அருள்வாயாக -பங்கய லோசன-அகன்று அழகிய இப்பார் முழுதும் தார் வேந்தராய் அரசாண்ட மன்னர் எல்லோரும் தம் தமது அபிமானங்களை விட்டு ராஜ்யாதிகாரத்தைத் துறந்து உன் பாணங்களுக்குத் தோற்று உன் சிம்ஹாசனத்திற்கு கீழே குழுமிப் படுகாடு கிடப்பதைப் போலே நாங்களும் எங்கள் பெண் தன்மை ஒழிந்து வேறு சுக அனுபவங்களை இறையும் எண்ணாமல் நின் பள்ளிக் கட்டில் கீழே கிட்டி விட்டோம் -கணவன் வந்து கை கொடுத்திடில் வாழ்வோம் – என்று இருந்த இடத்திலே இருப்பே பெண் தன்மைக்குச் சேரும் -எங்கள் ஆற்றாமை அப்படி இருக்க ஓட்டுகிறது இல்லையே –கிண்கிணி -சலங்கை போல் பாதி மலர்ந்த தாமரை போன்ற கண்களைச் சிறுக சிறுக விழித்து எம் மேல் கடாக்ஷ அம்ருதத்தைப் பொழியக் கூடாதா – நீர் இல்லாமல் வாடிய பயிர்களில் ஒரே தடவையாக வெள்ளத்தைப் பாய்ச்சினால் அவை பயிராகா அன்றோ -அதே போல் முதல் தடவையிலேயே நினது கடாக்ஷ அம்ருதத்தை முழுதும் எம்மேல் பொழிந்திடில் அதை எங்களுக்கு அனுபவிக்கும் ஆற்றல் கிடையாது -வாடும் பயிருக்கு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஜலம் பாய்ச்சவதைப் போலே சிறுக சிறுக எங்கள் மேல் விழிக்க வேண்டும் -பின்னர் நாங்கள் முழுப்பார்வையும் தரிக்கும் ஆற்றல் படைத்ததும் கோப காலத்தில் ஸூர்யன் போலவும் குளிர்ந்த காலத்தில் சந்திரன் போலவும் உள்ள இரண்டு கண்களாலும் எங்கள் மேல் நோக்குவாயானால் நாங்கள் அவசியம் அனுபவித்தே விடவேண்டிய எங்கள் துக்கம் எல்லாமே தொலைந்து போம் -ஆகையால் கடிதில் கண் பார்த்து அருள்வாயாக-

ஏற்ற கலங்கள் எதிர் பொங்கி மீதளிப்ப

மாற்றாதே பால்சொரியும் வள்ளல் பெரும்பசுக்கள்

ஆற்றப் படைத்தான் மகனே! அறிவுறாய்

ஊற்றம் உடையாய்! பெரியாய்! உலகினில்

தோற்றமாய் நின்ற சுடரே! துயிலெழாய்

மாற்றார் உனக்கு வலிதொலைந்து உன்வாசற்கண்

ஆற்றாது வந்துஉன் அடிபணியுமா போலே

போற்றியாம் வந்தோம் புகழ்ந்தேலோர் எம்பாவாய்.

அங்கண்மா ஞாலத்து அரசர் அபிமான

பங்கமாய் வந்துநின் பள்ளிக் கட்டிற்கீழே

சங்கம் இருப்பார்போல் வந்து தலைப் பெய்தோம்

கிங்கிணி வாய்ச் செய்த தாமரைப் பூப்போலே

செங்கண் சிறுச் சிறிதே எம்மேல் விழியாவோ?

திங்களும் ஆதித்தியனும் எழுந்தாற்போல்

அங்கண் இரண்டும் கொண்டு எங்கள்மேல் நோக்குதியேல்

எங்கள்மேல் சாபம் இழிந்தேலோர் எம்பாவாய்

கண்ணன் -எழுந்து உட்க்கார்ந்து -வாருங்கள் வாருங்கோள் -நீங்கள் வெகு நேரம் காத்து நிற்கிறீர்களோ -நான் பெரிய குற்றம் செய்து விட்டேன் -நீங்கள் வரும் முன்பே நான் எழுந்து உங்கள் காரியத்தை -இல்லை இல்லை -நமது காரியத்தைச் செய்ய வேண்டி இருக்க-நீங்கள் எல்லோரும் வந்து பல படிப்பட்ட எழுப்பும் வரையிலும் நான் பேசாதே கிடந்தேனே -நீங்கள் இக்குற்றத்தைப் பொறுத்துக் கொள்ள வேண்டும் -நான் செய்ய வேண்டிய கார்யத்தைச் சொல்லுங்கோள் -அப்படியே செய்து சடக்கென முடிக்கிறேன்-

பூவைப்பூ வண்ணா -தூங்கி எழுந்த நீ இங்கிருந்தே எங்கள் காரியத்தை ஆராயக் கூடாது -அழகிய ஆஸ்தான மண்டபத்தில் ஸிம்ஹாஸனத்தில் இருந்து யாம வந்த கார்யம் ஆராய்ந்து அருள வேண்டும் -மழைக் காலங்களில் மலைக் குகைகளில் படிந்து கிடந்து உறங்கும் சீரிய சிங்கம் உறங்கி எழுந்து -தீப்பொறி பறக்கச் செங்கண் விழித்து பிடரி மயிர் -கேசரம் -சிலும்பும்படி நாலா பக்கத்திலும் புடை பெயர்ந்து தன் உடம்பை உதறி நிமிர்த்துக் கர்ச்சித்துப் புறப்பட்டுப் போவது போல் நீயும் நின் கோயிலில் நின்றும் இதோ இந்த மணி மண்டபத்துக்கு எழுந்தருளி வெற்றி ஆஸனத்தில் அமர்ந்து எங்கள் காரியத்தை ஆராய்ந்து அருள வேண்டும் –

மாரி மலைமுழைஞ்சில் மன்னிக் கிடந்துறங்கும்

சீரிய சிங்கம் அறிவுற்று தீவிழித்து

வேரி மயிர்பொங்க எப்பாடும் பேர்ந்துதறி

மூரி நிமிர்ந்து முழங்கிப் புறப்பட்டுப்

போதருமாப் போலேநீ பூவைப் பூவண்ணா! உன்

கோயில்நின்று இங்ஙனே போந்தருளிக் கோப்புடைய

சீரியசிங்கா சனத்திருந்து யாம் வந்த

காரியம் ஆராய்ந் தருளேலோ ரெம்பாவாய்

கண்ணன் -புன்முறுவலுடன் -நன்கு வர்ணித்தனை -அப்படியே செய்வோம்
கண்ணன் முன்னும் கோபியர் பின்புமாக நடந்து செல்கின்றனர்

நப்பின்னை -சகிகாள் -நம் நாதனுடைய நடையழகைப் பாருங்கள் -முன் அவதாரத்தில் இவன் உலகு இழந்த இந்திரனின் ஆர்த்தி தீரும் படி -இவ் வுலகை எல்லாம் கல்லும் கானும் பாராமல் நாம் கூடக் கூசிப்பிடிக்கும் மெல்லியவடி இட்டது போல் இப்பொழுது நம் ஆர்த்தி தீரும்படி தன்னடிகளின் மென்மை பாராதே நடந்து செல்கின்றனனே -முன்பாவது இரண்டு அடி -இப்பொழுது எட்டுப் பத்து அடிகள் அன்றோ -இவ்வடிகளுக்கு மங்களம் உண்டாகட்டும்

ஒருத்தி -சகி முன் அவதாரத்தில் பிராட்டியைப் பிரித்த பாபி இருந்த தென்னிலங்கையை -புலி கிடந்த புதரை அடைவது போலக் கானகத்தில் எவ்வாறோ இம் மெல்லடி யிட்டு நடந்து சென்று திறல் காட்டினனே -இதற்கு மங்களம் உண்டாகட்டும் -அங்கே ஒருத்திக்காக நடந்தான் -இங்கே பலருக்காக நடக்கிறான்

ஏன் வேறு அவதாரத்துக்குப் போக வேண்டும் -இவ்வவதாரத்திலேயே பாருங்கள் -இம்மெல்லடி கொண்டு தானே சகடாசுரன் உருக்குலைய உதைத்தனன் -அப்புகழுக்கு மங்களம் பாடுவோம் -இது மட்டுமா -கன்றுரு எடுத்து நலிய வந்த அசுரனைக் கருவியாகக் கொண்டு கபித்தாசுரன் மேலே வீசினானே -என்ன துணிவு -அவ்விரு பகைவரும் சேர்ந்து கொண்டு இட்டால் என்ன ஆகும் -அவ்வமயம் எறியும் பொழுது மடித்த திருப் பாதத்திற்கு மங்களம் பாடுவோம் –
குன்று குடையாக எடுத்தானே -அப்பொழுது அப்பாரத்தை எல்லாம் இம்மலரடிகள் தானே தாங்கின –
இவன் கையிலுள்ள பகை கெடுக்கும் வேல் தானே பகைவர் உள்ள விடம் என்றும் கூடப் பாராமல் இவனது பாதங்களை நடக்கச் செய்கிறது -இவ்வேலும் கையுமாய் இருப்பதற்கு யாதொரு தீங்கும் வராமல் இருக்க வேண்டுமே
இதற்கு எல்லாம் மங்களம் பாடுவோம்

கண்ணன் ஆஸ்தான மண்டபத்தண்டை செல்கிறான்

நாதா இவ்விடத்தில் தான் எங்கள் காரியத்தை ஆராய வேண்டும் -உண்மையாக எங்கள் கார்யத்தைச் சுருக்கிக் கூறி விடுகிறேன் -என்றைக்கும் உனது வீர சரித்ரம் பாடி உன்னை அனுபவிக்க ஊரார் இசைந்து இன்று வந்தோம் -இதற்கு இசைந்து இரங்க வேண்டும் –

அன்றிவ்வுலகமளந்தாய்! அடிபோற்றி

சென்றங்குத் தென்னிலங்கை செற்றாய்! திறல் போற்றி

பொன்றச்சகடமுதைத்தாய்! புகழ் போற்றி

கன்று குணிலாவெறிந்தாய்! கழல் போற்றி

குன்று குடையாவெடுத்தாய்! குணம் போற்றி

வென்று பகை கெடுக்கும் நின் கையில் வேல் போற்றி

என்றென்று உன் சேவகமே ஏத்திப் பறைகொள்வான்

இன்றுயாம் வந்தோம்; இரங்கேலோர் எம்பாவாய்

எல்லோரும் உள்ளே செல்கின்றனர்

ஆறாம் அங்கம் முதற் களம் முற்றிற்று

---

ஆறாம் அங்கம் இரண்டாம் களம்

நந்தகோபன் அரண்மனை -ஆஸ்தான மண்டபம்
ஸிம்ஹாஸனத்தில் கண்ணன் அமர்ந்திருக்கின்றான்
அருகே ஆய்ச்சியர்கள் நிற்கின்றனர்

சிறுமியர்காள் உங்களுக்கு வேண்டுவது என்ன-நீங்கள் வந்த கார்யத்தைச் சொல்லுங்கோள்

எங்களிடம் பெரு மயக்குடை மணி வண்ணா -மார்கழி நீராட வந்தோம் –அந் நோன்பிற்கு உபகரணங்கள் வேண்டும் -எங்கள் பிரதிபந்தகங்களைப் போக்கி விடு -விடவே நாங்கள் உன் சேவகம் பாடி மகிழ வேண்டும் –

மார்கழி நீராட்டம் என்றால் என்ன

இது தெரியாதா -இது ப்ரஸித்தமான நோன்பு அன்றோ

யாகம் முதலியவை போல் இது எங்கே கூறப்பட்டு இருக்கிறது –

அவை போல் அல்ல காண் இது-நம் பெரியோர்கள் செய்வது-சிஷ்டாசாரத்தை விட மேற் பிரமாணம் எது

ஆகில் வேண்டுவது சொல்லுங்கள் -இவர்கள் கட்டழகைக் கண்டு இமை கொட்டாமல் பார்த்த வண்ணம் மெய் மறந்து இருக்கிறான்

நாதா எங்களிடம் பெரு மயக்கன் என்று நான் கூறியது உண்மை யாயிற்றே -சதுரங்கமாடுபவர் போல் எங்கள் மதுர அங்கத்தைக் கண்டு அதே கவனமாய் மற்றவற்றை மறந்து விட்டால் நாங்கள் எப்படி வேண்டிக் கொள்வது -நாங்கள் வேண்டுவதை நீ கவனமாகக் கேட்ப்பாயாகில் கூறுகிறேன்

புன்னகையுடன் உங்கள் வையம் என் கண்ணுக்கு இனிதாய் இருப்பது போல் உங்கள் இனிய வடிவத்தில் உண்டாம் குரலும் என் செவி கட்க்கு இனிதாம் அன்றோ -கூறுங்கள் கேட்டு இன்புறுகிறேன்

கேட்டு இன்புற்றால் போதுமோ -நாங்கள் வேண்டுவன கொடுக்க வேண்டுமே

அப்படியே கொடுக்கிறேன்

ஞானத்தை எல்லாமே நடுங்க முழங்கும் பால் போன்ற நிறமுள்ள உன் பாஞ்ச ஜன்யத்தைப் போலவே பல சங்கங்கள் வேண்டும்

வேறு என்ன வேண்டும்

மிகவும் பெரிய பறை என்ற வாத்யம் வேண்டும்

வேறு

பல்லாண்டு பாடி மங்களா ஸாஸனம் பண்ணுபவர் வேண்டும்

இன்னும்

மங்கள தீபம் வேண்டும்
கொடிகள் விதானம் முதலியவையும் வேண்டும்

பஞ்ச ஜன்யத்தை ஒத்த சங்கங்கள் உலகில் கிடையாது -ஆகையால் என் பாஞ்ச ஜன்யத்தையே வாங்கிக் கொள்ளுங்கள் –
பாரோர்கள் எல்லாம் மகிழக் குடக் கூத்தாடின போது நான் அரையில் கட்டின பறையைப் பெறுங்கள் -பல்லாண்டு பாட நம் அந்தரங்கர் ஒருவரைத் தருகிறோம்
விளக்குக்கு நப்பின்னைப்பிராட்டியையும் கொடிக்குக் கருடக் கொடியையும் -மேற் கட்டிக்கு அத்தாளத்தையும் -உத்தரீய வஸ்திரத்தையும் -கொண்டு செல்லுங்கள்

ஓரொன்று பாராது -இப்படி இருப்பன பல வேண்டும்

ஒற்றொன்று தானே உளது -இல்லாதவைக்கு எங்கே போவது

உனக்குக் கிடையாதது ஓன்று உண்டோ

எனக்கு என்றால் எளியதாகி விடுமோ

ஆலினிலையாய் -ஒரு பாலகனாய் ஆலிலை மேல் மேலொரு நாள் உலகெல்லாம் உண்டு திரு வயிற்றில் அடக்கிக் கண் வளர்ந்து அருளும் அக்டி தகடநா ஸாமர்த்யம் வாய்ந்த உனக்குக் கிடையாதது எது -எங்களுக்காகவாவது அவைகளை உண்டாக்கிக் தந்தருள வேண்டும் -உன்னை அடைந்தாரைத் தன்னைப் போலவே ஆக்குவதே உன் ஸ்வ பாவம் அன்றோ -அப்படியே உன் பஞ்ச ஜன்யம் முதலியவற்றைத் தந்தருள வேண்டும் –

ஒருத்தி மகனாய்ப் பிறந்து ஓரிரவில்

ஒருத்தி மகனாய் ஒளித்து வளரத்

தரிக்கிலா னாகித் தான் தீங்கு நினைத்த

கருத்தைப் பிழைப்பித்து கஞ்சன் வயிற்றில்

நெருப்பென நின்ற நெடுமாலே! உன்னை

அருத்தித்து வந்தோம் பறைதருதியாகில்

திருத்தக்க செல்வமும் சேவகமும்யாம் பாடி

வருத்தமும் தீர்ந்து மகிழ்ந்தேலோர் எம்பாவாய்

மாலே! மணிவண்ணா! மார்கழி நீராடுவான்

மேலையார் செய்வனகள் வேண்டுவன கேட்டியேல்

ஞாலத்தையெல்லாம் நடுங்க முரல்வன

பாலன்ன வண்ணத்து உன் பாஞ்சசன்னியமே

போல்வன சங்கங்கள் போய்ப்பாடுடையனவே

சாலப்பெரும் பறையே பல்லாண்டிசைப்பாரே

கோல விளக்கே கொடியே விதானமே

ஆலினிலையாய்! அருளேலோர் எம்பாவாய்.

நீங்கள் இந்த நோன்பினால் என்ன பலன் பெறப் போகிறீர்கள்

கூடாரை -சத்ருக்களை -வெல்லும் குணமுடைக் கோவிந்தா -உன் தன்னைப் பாடிப் பறை பெறுவதே எங்கள் நோன்பின் பலனாம் -பின்னர் நாங்கள் உன்னிடமிருந்து கீழ் வரும் சம் மானம் பெறுவோம் -நீ கொடுக்கும் சம் மானம் இந்நாடு புகழும்படி இருக்க வேண்டும்
சம்மானமாவன -கைகளுக்கு இடும் சூடகம் -தோள் வளை –காதுக்கு இடும் தோடு -செவிக்கு அலங்காரமாக வைத்துக் கொள்ளும் பூ -காலுக்கு இடும் பாடகம்

சரி இவ்வளவு தானே

இவ்வளவு மட்டுமல்ல -எவ்வளவு அணி கலங்கள் உண்டோ அவ்வளவும் வேண்டும் -பல் கலனும் யாம் அணிவோம்

சரி அணிந்து கொள்ளுங்கோள்

நாங்கள் அணிதலாவது -தனித்து இருக்கும் போது நாங்கள் மலரிட்டுக் கூட முடியும் -நீயும் நாங்களும் சேர்ந்து காலத்தில் பல்கலனும் நீயும் நப்பின்னையுமாகப் பூட்டவே நாங்கள் அணிவோம்

பிறகு

ஆடை உடுப்போம்

புன்னகையுடன் -ஏன் இப்பொழுது ஆடை இல்லாமலா வந்திருக்கிறீர்கள்

நாணத்தால் மவ்னமாய் இருக்கின்றனள்

நப்பின்னை -இதுவரை தங்களே யுடுத்துக் கொண்டனர் -நீ உடுத்து உடாதது உடையன்று என்று இவர்கள் அபிப்ராயம் போலும்

இரவில் தோட்டத்தில் யானும் உன் உடை உடுத்து உங்களை ஏமாற்றினேன் அன்றோ -அது போல் இவர்கள் என் ஆடையை -பீதாம்பரத்தை -உடுக்க வேணும் என்கின்றனர்
தலைவியை நோக்கி -நாம் ஆடை மாற்றிக் கொள்ள வேணும் -அப்படித்தானே

நாணத்துடன் நோன்பு நாளாகையாலே நல்லாடை உடுப்போம் என்கிறேன்

நல்ல ஆடையாவது

நப்பின்னை -உடுத்துக் களைந்த நின் பீதகவாடை

நீங்கள் இருவரும் என்னைப் பரிஹஸிக்கிறீர்கள்

இல்லை இல்லை உன் உண்மையான ஆசையைக் கூறினோம் -மேலே சொல்லு

நப்பின்னை -சகி கூறை பறித்தோடும் கள்வனிடம் கூறை உடுப்போம் என்கின்றனையே -கோழி அழைப்பதன் முன்னம் குடைந்து நீராடப் போன போதே இவனும் மறைந்து வந்து கூறை பறித்துக் குருந்திடை இருந்து கூறை கொடாமல் வேதனைப் படுத்தியதை நீ மறந்து விட்டனையோ –

புன்னகையுடன் தோட்டத்தின் இரவு வேளையில் நீயும் இவளும் சேர்ந்து ஒரு புதிய பெண்ணின் துகிலைப் பறிக்க வில்லையோ -அது மட்டுமே நியாயமோ

ஆம் ஆம் இரவில் நல்ல கார்யம் செய்தனை -புதுப் பெண்ணாம் -இயற்கையிலேயே பெண்ணாகப் பிறந்தவள் போல் அன்றோ நடித்து விட்டனை

ஆசை யுடுப்பதோடு முடிந்து விட வில்லை -அதன் பின்னே எங்களுடன் கூடவே இருக்க வேண்டும்

கூடி இருந்து நான் செய்ய வேண்டியது என்ன

நாம் எல்லோரும் கூடி புஜிக்க-உண்ண -வேண்டும்

புஜிக்க என்ன வைத்திருக்கிறீர்கள்

நினது கைங்கர்யமும் பாரதந்தர்யம் போலே ருசிகரமான பாற் சோறும் நெய்யும் இருக்கின்றன

அவற்றை எப்படிப் புஜிக்க வேண்டும் தெரியுமா

ஆம் அறிவோம் -நின் தனக்கும் எங்கள் மரபினில் அவதரித்த பின்னர் தானே இவைகளை நன்கு அனுபவிக்கத் தெரிந்தது -நாங்கள் தனித்தால் நெய் உண்ணோம் பால் உண்ணோம் -உன்னோடு கூடியே பாற் சோறே தெரியாமல் மூடும்படி நெய் பெய்து கையிலே எடுத்தால் நெய் முழங்கை வரை பெருகலாம்பாடி அக்கார அடிசில் ஆக்கி பிரிந்த துன்பத்தை மறந்து குளிர்ந்து இருப்போம்

கூடாரை வெல்லும் சீர் கோவிந்தா! உன்தன்னைப்

பாடிப்பறை கொண்டு யாம் பெறும் சம்மானம்

நாடுபுகழும் பரிசினால் நன்றாக

சூடகமே தோள் வளையே தோடேசெவிப் பூவே

பாடகமே யென்றனைய பல்கலனும் யாமணிவோம்

ஆடையுடுப்போம் அதன் பின்னே பாற்சோறு

மூடநெய் பெய்து முழங்கை வழிவாரக்

கூடியிருந்து குளிர்ந்தேலோ ரெம்பாவாய்.

அப்படியே செய்வோம் -என்னையே ப்ராபகமாக -உபாயமாக -பற்றி நிற்கும் நீங்கள் எனது ஆத்மா -ஆகவே உங்கள் விருப்பை நிரப்ப நான் கடமைப் பட்டு இருக்கிறேன்

குறை ஒன்றும் இல்லா கோவிந்தா எங்களிடம் அறிவு ஒன்றுமே என்பதே இல்லை -ஞான பக்திகளுடைய வாஸனையே வீசினதில்லை -கறவைப் பசுக்களோடு பசுக்களாய்க் காடுமேடு திரிந்து தின்னும் அறிவொன்றும் இல்லா ஆயர் தம் குலம் எங்களுடையது -நாங்கள் இக்குலத்தில் நீ பிறக்கும்படிக்கு என்ன புண்ணியம் படைத்தோமோ-

புன்னகையுடன் -நன்றாய் இருக்கிறது -முரண்படப் பேசுகின்றனையே -புண்ணியமுளதாம் -அறிவில்லையாம் -புண்ணியம் யுடையோருக்கு அறிவு இருந்து தீருமே

நான் முரண்படப்பேசுவதாலேயே அறிவின்மை விளங்கவில்லையா -நாங்கள் அறிவிலிகளே யாயினும் நீ குறைவற்ற கோவிந்தன் அன்றோ -உனது பூர்ணிமை -குறைவின்மை – எங்கள் அறிவின்மைக் குறையைப் போக்குமன்றோ -குறைவற்ற பூர்ணனான நீ நிரபேஷனாய் இக்குலத்தில் அவதரித்து எங்கள் அறிவின்மை பள்ளத்தை உனது குறைவின்மை மேடு கொண்டு நிரப்பி விட்டனை என்கிறேன்

நீ வழக்காடுவதில் வல்லவள் அன்றோ -அறிவில்லாத நீ எப்படிப் இவ்வாறு வழக்காடுகின்றனை -இதைச் சொல்லு

இதுவும் நின்னது இன்னருளாலே தான்

எனக்கு நிறையுண்டாயினும் இதைக்கொண்டு உங்கள் அறிவின்மையாகிய பள்ளத்தை எப்படி நிரப்ப முடியும் -மேட்டுக்கும் பள்ளத்துக்கும் நெருங்கிய சம்பந்தம் வேண்டாமே நிரப்ப

நீ எங்களுக்கு உறவன்றோ -நிறைவாளனான நீ குறைவாளரான எங்களுக்குக் கொடுக்கக் கடமைப்பட்டு இருக்கிறாய்

உறவு ஒரு குடநீரோடே போகி விடுமே
(கட ப்ரஹரம் என்னும் கர்மத்தில் ஒரு நீருள்ள குடத்தை உடைக்க நாயிகா நாயக சம்பந்தம் விட்டுப்போம் என்றும் சாஸ்திரத்தில் கூறப்பட்டு இருக்கிறது -இது பழைய காலத்தில் விவாஹ ரத்தாகும் )

போகாது -உன் தன்னோடு உறவு உன்னாலோ நாம் எல்லாருலாமோ போக்கடிக்க முடியாதது-

ஏன்

பெரியோர் கூறக் கேள்விப்பட்டு இருக்கின்றேன்

பெரியோர் கூறியது என்ன-

தலைவி
இன்றாக நாளையாக இனிச் சிறிது
நின்றாக நின்னருளே என்பாலதே -நன்றாக
நான் உன்னை யன்றி இலேன் கண்டாய் நாரணனே
நாரணனே நீ யன்றி இலை

அப்பெரியவர் உன்னைச் சேர்ந்தவர் -ஆகையால் இப்படி கூறி இருக்கிறார்

ஆகில் உன்னாலேயே வெளியிடப்பட்ட திருமந்த்ரத்தைப் பார் -அதில் முதல் எழுத்தான அகாரம் உண்மையை உணர்த்தும்

எப்படி

அவ்வெழுத்து ரக்ஷகன் என்கிற அர்த்தத்தைக் காட்டி எமக்கும் உனக்குமுள்ள ரஷ்ய ரக்ஷக சம்பந்தத்தை உணர்த்துகின்றதோ

தலையை அசைத்து நன்கு வழக்கு அறிந்து கூறினை

இறைவ-நாங்கள் சிறுமியர் -அன்புடையோர் -சிறுமையாலும் அன்பினாலும் வந்த அஞ்ஞானத்தாலே செய்த குற்றங்களை எல்லாம் பொறுத்து அருள வேண்டும் -நீர்மை குடி கொண்ட உன்னைப் பரத்வத்தைப் காட்டும் நாராயணன் முதலிய பெயர் இட்டுச் சொன்ன குற்றத்தையும் பொறுத்து அருள வேண்டும் -நீர்மை பிரகாசிப்பதற்கு எனப்பிறந்த உனக்குப் பரத்வத்தைக்காட்டும் சொற்கள் கொண்டு கூறுவதைப் பொறுக்க முடியாதது தான் -அன்பினால் அறிவின்மையால் அச் சிறு பேர் அழைத்தனம் சீறி அருளாதே -நாங்கள் விரும்பிய பறையைத் தந்தருள்-

கறவைகள் பின்சென்று கானம் சேர்ந்துண்போம்

அறிவொன்று மில்லாத ஆய்குலத்து உன்தன்னை

பிறவிப் பெருந்துணை புண்ணியம் யாமுடையோம்;

குறைவொன்று மில்லாத கோவிந்தா! உன்தன்னோடு

உறவேல் நமக்கு இங்கு ஒழிக்க ஒழியாது

அறியாத பிள்ளைகளோம் அன்பினால் உன்தன்னைச்

சிறுபே ரழைத்தனவும் சீறியருளாதே;

இறைவா! நீ தாராய் பறையேலோ ரெம்பாவாய்.

திங்கள் திருமுகத்துச் சேயிழையீர் -நீங்கள் என்னைப் பெறுவதற்காகப் பேர் ஆத்திரம் கொண்டு இருப்பது போலத் தான் நானும் இருக்கிறேன் -போவோம் வாருங்கள் நமது மநோ ரதத்தை நிறைவேற்றிக்கொள்ள

கோவிந்தா எனது முடிவைச் சுருக்கமாகக் கூறி விடுகிறேன் -அதன் படி அருள் செய்ய வேண்டும் -சிற்றம் சிறுகாலையில் வந்து உன் பொற்றாமரை அடி போற்றும் காரணம் யாது என் எனின்

மெய் மறந்து தனக்குள் –ஆஹா இம்மங்கை பேசும் போது என்ன அழகு -கோவைச் செவ்வாய் அமுத ஊற்று -வெளுத்த பற்களின் ஒளி -அச்செவ்வாய் மீது பவளத்தரை மேல் பனிமதி பிரகாசிப்பது போன்று இருக்கிறது -நான் இந்தத் சந்திரிகையை அனுபவிக்கும் ஓர் சகோர பக்ஷி

நான் சொல்வதை நான் கேட்கவில்லையே -நீ வேறு கவனமாய் இருக்கின்றனை -என் சொல் காட்டில் எறிந்த நிலாத் தானோ

செஞ்சொற் கிளியே -நான் ஓர் சகோர பக்ஷி -நீ பேசும் போது நின் செவ்வாயில் வீசும் நிலாவை நான் அனுபவித்து கொண்ட இருக்கிறேன் -ஆஹா என்ன அழகு

நப்பின்னை -நாதா என் சகி தன் விருப்பத்தைத் தெரிவிக்கும் பொழுது அவள் அழகில் நின் மனம் சென்று விட்டால் அவள் வார்த்தையை எப்படிக் கேட்டு அதன்படி செய்ய முடியும்

மனம் நிலை நில்லாதது -எனினும் நான் அதை அடக்கிக் கேட்க முயலுகின்றேன்

என் சகியின் வார்த்தையை ஓர்த்த மனத்தினனாய் பஞ்ச இந்திரியங்களை அடக்கி ஆராய வேண்டி இருக்கிறதோ யோகீஸ்வரர் போல்

ஆம் இவள் அழகு படுத்தும் பாடு இது -தலைவியை நோக்கி அழகுக் களஞ்சியமே -மேலே சொல் கேட்க்கிறேன் – கண்ணை மூடிக் கொள்கிறார்

நப்பின்னை -இது ஏன்

ஓன்று பார்க்க வேண்டும் -அல்லது கேட்க வேண்டும் -இப்பொழுது கேட்கப் போகிறேன் -கண்ணைத் திறந்தால் இவள் அழகைக் காண்பேனே அன்றி கேட்க முடியாது

நான் சொல்வதைக் கவனமாக கேட்க வேண்டும்

அப்படியே –

கன்றுகள் மேய்த்து உழைக்கும் காடு வாழ் சாதியரான இடைக்குலத்திலே பிறந்த நீ எங்களைக் கொண்டு அடிமை கொள்ளா மல் இருக்கக் கூடாது –

நீங்கள் நோன்புக்கு உபகரணமான -சங்கும் பறையும் கொடியும் விலைக்கும் விநாதனமும் அன்றோ கேட்டீர்கள் -அவைகளைக் கொண்டு போங்கள் -வேறு அடிமையாவது என்ன

முக்கியமான பறையைக் கொடுக்கிறான்

நாங்கள் இன்று இப்பறை கொள்ள வந்தவர்கள் இல்லை -எற்றைக்கும் ஏழ் ஏழ் பிறவிக்கும் உன்னோடு எல்லா உறவும் கொண்டவர்களாகவே நாங்கள் இருக்க வேண்டும் -அவ்வுறவைத் தெரிவிக்க வேணும் –

மற்றும் வேண்டுவது என்ன

நாங்கள் செய்யும் அடிமை உனக்கேயாக இருக்க வேண்டும் -உனக்கும் எங்களுக்கும் உகப்பான அடிமை எங்களுக்கு வேண்டாம் -மற்ற எங்கள் விருப்பங்களை இதோடு மாற்றி விட வேண்டும் -அடிமை செய்வது எங்களுக்காக என்ற நினைப்பை மாற்ற வேண்டும் -இதற்காகவே நாங்கள் வந்தோம்

பின்னை ஏன் கொடி விதானம் பறை முதலியவற்றைக் கேட்டீர்கள்

நாங்கள் நோன்பு என்பதோர் வ்யாஜம் கொண்டு வந்தபடியால் உலகத்தோடு ஒட்டு ஒழுக வேண்டி அவைகளை வேண்டினோம் -நோன்பு நோலுங்கோள் என்றும் அனுமதித்த கிழவர்களிடம் இவற்றைக் காட்டினால் உன் முகம் கண்டு களிக்கக் கூறுவர்-இந்நோன்பினால் அன்றோ உன்னோடு நாங்கள் சேர முடிந்தது -அதற்காக அவைகளை நாங்கள் வேண்டினோம் -உண்மையில் எங்களுக்குப் பறை அந்தரங்க கைங்கர்யமே –

சிற்றஞ் சிறுகாலே வந்துன்னை சேவித்துன்

பொற்றா மரையடியே போற்றும் பொருள் கேளாய்

பெற்றம்மேய்த் துண்ணும் குலத்தில் பிறந்து நீ

குற்றேவல் எங்களைக் கொள்ளாமல் போகாது

இற்றைப் பறைகொள்வான் அன்றுகாண் கோவிந்தா!

எற்றைக்கும் ஏழேழ் பிறவிக்கும் உன்தன்னோடு

உற்றோமே ஆவோம் உனக்கே நாம் ஆட்செய்வோம்

மற்றைநம் காமங்கள் மாற்றேலோ ரெம்பாவாய்

நல்லது செல்வோம் வாருங்கோள் -எழுந்து இருக்கிறான்

நாதா முடிவில் ஒரு வேண்டுகோள் -அதற்கும் அருள வேண்டும் -இவ்வாய்ப்பாடியில் நாங்கள் பறை கொண்ட வழியை இப்படியே நோன்பு நோற்பவரும் பாடுவோரும் நடிப்போரும் கேட்ப்போரும் நினைது திரு முகத்துச் செங்கண் இறைக் கருணைப் பார்வைக்கு இலக்காகி இன்பம் பெற வேண்டும்

வங்கக் கடல் கடைந்த மாதவனைக் கேசவனை

திங்கள் திருமுகத்து சேயிழையார் சென்றிறைஞ்சி

அங்கப் பறைகொண்ட ஆற்றை அணிபுதுவை

பைங்கமலத் தண்தெரியல் பட்டர்பிரான் கோதை சொன்ன

சங்கத் தமிழ் மாலை முப்பதும் தப்பாமே

இங்கிப் பரிசுரைப்பார் ஈரிரண்டு மால்வரைத் தோள்

செங்கண் திருமுகத்து செல்வத்திருமாலால்

எங்கும் திருவருள் பெற்று இன்புறுவ ரெம்பாவாய்

அப்படியே ஆகுக

எல்லோரும் செல்கின்றனர்

ஆறாம் அங்கம் இரண்டாம் களம் முற்றிற்று

—————–

ஆறாம் அங்கம் -மூன்றாம் களம்
திருவரங்கம்
ரங்கராஜனும் கருடனும் தனித்துப் பேசிக்கொண்டு இருக்கின்றனர்

நண்ப இவ்வுலகில் காமத்தீயை விடக் கொடியது ஒன்றுமே இல்லை – தீ தன்னைத் தொட்டால் தான் சுடும் – காமத்தீயோ பிரிந்தால் சுடுமதாய் யுள்ளது -தீயினும் கொடிய இத்தை நான் எப்படி ஆற்றுவேன்

அரசே தாங்கள் காமத்தை அவ்வளவு இழிவு படுத்தி விடக்கூடாது -காமத்தைப் போல் இனிது இவ்வுலகில் கண் உள்ளதோ

ஆமாம் காமம் இனிதானது தான் -அம்ருதமாவது அருந்தும் போது தான் இனிமை பயக்கும் -இதுவோ அனுபவத்தை நினைத்தாலே அளவில்லா மகிழ்ச்சி யூட்டுகிறது – ஆயர் குலத்திலேனும் அம்மங்கையை நான் அனுபவித்ததை நினைத்தால் இப்பொழுதும் என்ன ஆனந்தம் உண்டாகிறது –

அப்ப இருக்கத் தாங்கள் மிகவும் கவலைப்படுகிறீர்களே

கவலை இல்லாமல் எப்படி இருக்க முடியும் -முன் அனுபவத்தை மட்டுமே நினைத்து கொண்டு இருந்தால் போதுமா -பழம் கணக்கு பசி ஆற்றுமா -அவ்வனுபவத்தை இப்பொழுது நினைத்துச் சிறிது மகிழ்வதால் தான் பிரிந்து வருந்தும் இந்நிலையிலும் உயிர் வாழ முடிகிறது -இனி அதுவும் முடியாது போல் இருக்கிறதே-

ஏன்

இதோ பங்குனி போக இன்னும் சில நாட்கள் தான் இருக்கின்றன -பின்னர் என்ன காலம் வரப்போகிறது தெரியமா -நினைக்கும் போதே உடல் நடுங்குகிறது

வஸந்த காலம் வரப்போகிறது

அப்பா என்ன கஷ்டம் -அது மதானன் செங்கோல் நடாத்தும் காலம் -கூற்றுப் போல் குயில் கூவும் காலம் -ஐயோ

அரசே அஞ்ச வேண்டாம் -அக் காலத்திற்குள் அம் மங்கையைக் கைப் பிடித்து விடுவீர்கள்

இப் பங்குனிக்குள்ளேயா

ஆமாம்

எனக்கு என்னவோ நண்பன் வார்த்தையை கூட நம்பிக்கை யுண்டாக வில்லை -தையிலும் மாசியிலும் தூக்கம் இல்லாமல் படுக்கையில் புரண்டு கொண்டே காலம் கழித்தேன் -இம்மாதத்திலோ அதுவும் முடியாத -உயிர் இருந்தால் தான் இந்தக்கவலை எல்லாம்
பெரு மூச்செறிந்து -ஆஹா அப்பெண்மணியின் அழகை நான் மறுமுறை காணாமலா போகவேண்டும் -நல்லது -அடே மாரனே -வஞ்சக -இரும்புகள் தான் உனது பாணங்கள் -பூ அரும்புகள் அன்று-அடே பாதக -அவள் மீதும் இது போலே நீ அன்பு எய்கின்றனையோ இல்லையே -ஐயோ என் ஆண்மை எல்லாம் எங்கே மாயமாய் மறைந்தன -நண்ப எனக்கு என் ராஜ்யம் கைவிட்டுப் போய் விட்டால் எவ்வளவு வருத்தம் உண்டாகும் -அதைவிடப் பன் மடங்கு இப்பொழுது வருத்தம் பொங்கி எழுகின்றது -என்ன செய்யலாம் -கருடன் மீது சாய்ந்து கொள்கிறார்

கருட -தனக்குள் -நம் அரசனின் நிலையை வெகு மோசமாகி விட்டது -இவ்வருத்தத்தை எப்படியாவது நாம் மறக்கடிக்க வேண்டும் –
வெளியில் -அரசே தாங்கள் முன்பு பாணன் என்பானொரு அசுரனை வென்று பெரும் புகழ் படைத்திருக்கிறீர்கள் -ஆனால் இங்கே இப்பொழுது பஞ்ச பாணர் போராட்டம் பொறுக்கக் கூடியதாய் இல்லை -தாங்கள் கூட அவரை வெல்ல முடியாத போலிருக்கிறது-

எழுந்து பஞ்ச பாணரா -ஒருவன் போனான் -பஞ்ச பேர் முளைத்து இருக்கிறார்களா -எங்கே அவர்கள் -வில்லெடுத்து நாண் ஏற்றுகிறார்

தாங்கள் அவரை வெல்வது அரிது

ஏன் நீயே இப்படி சொல்கிறாய்

தாங்கள் உட்பட மூ உலகையும் அடக்கும் ஆற்றல் படைத்தவர் அவர் -ஆதலின் இவ்வாறு கூறினேன்

கோபத்துடன் என்னை அடக்கும் ஆற்றலா -இனி மேல் அல்லவா அது தெரியப் போகிறது -காண்பி அவர் இருக்கும் இடத்தை -இவருக்கும் பரசிவன் ஸஹாயத்துக்கு வந்திருக்கிறானா –

இல்லை இல்லை அவர் இவன் உடலை எரித்து விட்டார்

எரித்தது மன்மதனை அன்றோ

ஆம் அவரைத்தான் பஞ்ச பாணர் என்று கூறினேன் -அவருக்கு ஐந்து பாணங்கள் உண்டு அன்றோ –

ரங்கராஜன் நாணித்தலை குனிகிறார்

வீரனுக்கும் வில்லுக்கும் சேர்ந்தால் போல் நாண் -வெட்கமும் -ஏறி விட்டதே

நண்ப நீ கூட என்னைப் பரிஹசிக்கின்றனையே -நல்ல தருணம் பார்த்தனை -ஐயோ அந்த சுந்தரிக்காக நான் என்ன பாடெல்லாம் பட வேண்டி இருக்கிறது -அடி சுந்தரி -உனக்குக் கொஞ்சம் கூடத் தயை இல்லையா

கையிலே இருந்து வில் நழுவுகிறது -சோர்ந்து உட்க்கார்ந்து விடுகிறார்

கருடன் -தனக்குள் -சிறிது மறக்கடித்தே னாயினும் மறுபடியும் அந் நினைவுக்கே நம் அரசன் திரும்பி விட்டார் -ஆகட்டும் -சமாதானப் படுத்திப் பார்க்கிறேன்
வெளியில் -ஆழ் மனம் உடையீர் -தங்கள் மனத்திலும் துக்கம் தலை தூக்கலாமா -கப்பல் சென்றாலும் கடல் கலங்குவது உண்டோ

நண்ப-கப்பல் சென்றான் கடல் கலங்காதது என்பது உண்மையே -ஆனால் மலை கொண்டு அலை கடல் கடையும் போது கடல் எவ்விதம் கலங்கியது -மலை போல் வந்த இப்பிரிவினால் எனது மனக்கடல் ஏன் கலங்காது

அரசே தாங்கள் இனி அம் மங்கையைச் சேர சங்கை கொள்ள வேண்டாம் -ஏன் எனில் இம் மங்களப் பங்குனிக்குள் அவள் தங்களைச் சேர்ந்தால் ஒழிய உயிருடன் இருக்க முடியாத நிலைக்கு வந்து விட்டனள்

அப்படியே அவள் இங்கே என்னைத் தேடி வரப் போகிறாளா

வந்து விட்டதாகவே தீர்மானித்துக் கொள்ளுங்கோள்

ஆச்சர்யத்துடன் -வந்து விட்டனளா -எங்கே -நாலு பக்கங்களிலும் பார்த்து-ஆம் நண்ப நீ கூறியது உண்மையே -அப்பெண்மணி இதோ வந்து விட்டனள் -என்ன ஆச்சர்யம் -புன்முறுவலுடன் அவள் காணும் அழகைப்பார்-ஆஹா இந் நுண்ணிடை பெருத்த இரு கொங்கைகளையும் எப்படித் தாங்குகிறது –

மையோ குழல் மழையோ முகமதியஞ்சிருள் திரளோ
வெய்யோன் மதன் வளைவில் விடு கணையோ விழி வேலோ
ஐயோ இரு பெரு மா மலை அழகாருமோர் கொம்பின்
பொய்யோ வெனும் இடை தன்னிடை பொருகின்றதே அம்மா

எனது உயிரே வா மயிலே வா குயிலே வா கொஞ்சு கிளியே வா -இதுகாறும் விரஹத்தால் வெந்த எனது நெஞ்சினை குளிரச் செய் -எனது ஆசைக்களஞ்சியமே உயிரைப்போல் நமது உடலையும் ஒன்றாகச் செய்து விடு -இனிப்பிரிய முடியாதபடி
சுவரண்டை ஓடுகிறார்

கருடன் – விரைந்து முன் சென்று அறிவுடை மேலோய் -அப்பெண்மணி இன்னும் வந்துவிடவில்லை -நினது கைக்கொண்டு வரைந்த சித்ரமிது

ரெங்கராஜன் திடுக்கிட்டு பிரமித்து நிற்கிறார் -கருடன் கைகொடுத்து ஆசனத்தில் அமர்த்துகிறார்

சிறிது நேரம் கழித்து -நண்ப இது சித்ரமா -என்ன விசித்திரம் -சித்திரத்திலேயே இவ்வளவு வனப்பும் கவர்ச்சியும் -நேரில் கண்டாய்

ஆல் எதற்கு -தாங்கள் நேராக கண்களார அம்மங்கையின் வனப்பைக் கூடிய சீக்கிரத்தில் பருகப் போகிறீர்கள்

நண்ப நான் நினைக்கிறேன் -என்னைப் போலவே சித்திரம் எழுதி பிராமணாள் உயிர்ப்பிக்கப் பட்டவள் தான் அவ்வனிதா மணி என்று

அப்பெண்மணியை பிரமன் ஸ்ருஷ்டிக்க வில்லை -இந் நாநிலத்தின் சாரமே உருவெடுத்தால் போல் தானே வந்து உதித்தனள்-

ஒக்கும் -பிரமனுக்கு இத்துணை வனப்பு வாய்ந்த ஓர் பெண் மணியைப் படைக்கும் திறமேது -நண்ப இச் சித்திரத்தை எடு -என் நண்ப இச் சித்திரத்தில் அவள் அழகில் கோடியில் ஒரு பங்கேலும் காணப்படுகிறதோ –

முழு அழகும் காணப்படுகிறது -அதனால் தானே அப்பெண்மணியை நேரிலே கண்டாற் போலே தங்களுக்குப் பிரமம் உண்டாயிற்று –

அவளும் சித்திரத்தில் வல்லவளாய் இருப்பாள் அல்லவா

ஆம் அதை அவள் எழுதிய எழுத்துக்களே உணர்த்துகின்றனவே –

உண்மை தான் -சுசீலையின் மூலமாக வந்த கடித எழுத்துக்கள் என் கண் முன்பே நிற்கின்றன -அக்கடிதம் எனக்கு சிறிது ஆற்றல் அளிக்கிறது -அதனால் அக்கடிதத்தை நான் கீழே வைப்பதே கிடையாது –
கடிதத்தை எடுக்கக் காணாமல் -அந்தோ என் செய்வேன் -அழுகிறார் –

அரிய வீரனே இது என்ன செயல் -நான் கடிதத்தைக் கண்டு பிடித்துத் தருகிறேன் -தைரியத்தைக் கைக்கொள்க –

இதற்குள் சபை கூடுவதற்காக மணி அடிக்கப்படுகிறது

நண்ப சபை கூட மணி அடித்தாகி விட்டது -இச்சித்திரத்தைப் பத்திரமாக மறைத்து வை

கருடன் அவசரத்தோடு மறைத்து வைக்கிறார் -சபையோர்கள் வந்து வணங்கி தக்க ஆசனத்தில் அமருகின்றனர் -பிராட்டி ரெங்கராஜனுடன் ஸிம்ஹாஸனத்தில் அமருகிறாள்

இதற்குள் ஓர் சேவகன் வாயிலில் பெரியாழ்வார் வந்து இருப்பதாகத் தெரிவிக்கிறான்

உடனே அவரை அழைத்து வா

உத்தரவுப்படி -செல்கிறான்

பெரியாழ்வாரும் ஆண்டாளும் வருகின்றனர் -ரெங்கராஜன் முதலிய யாவரும் எதிர்கொண்டு வரவேற்கின்றனர் -யாவரும் ஆசனத்தில் அமருகின்றனர் -ஆண்டாள் மட்டும் நிற்கிறாள் பெரியாழ்வார் பக்கலில்

அரங்கச் செல்வம் ஓங்கட்டும்

ரெங்க -தனக்குள் நான் இதுகாறும் எவளுக்காக அளவில்லாமல் அல்லால் பட்டேனோ -அந்நங்கை இதோ வந்து விட்டனள் -பிராட்டி என் மார்பில் தான் வசிக்கின்றனள் -இப்பெண்மணியோ என் நெஞ்சினுள்ளேயே நித்ய வாஸம் செய்கின்றனள் -ஆனால் பிராட்டி முன்னிலையில் இவளை நாம் எப்படிப் ஏற்பது
வெளியில் -அந்தணர் ஏறே எங்களை சன்மானித்து இங்கு எழுந்து அருளிய காரணத்தைக் அறிய விரும்புகிறேன்-

பெரியாழ்வார் -இவ்விடத்து ஸ்ரீ முகப்படி இப் பெண் மணியை இங்கே சமர்ப்பிக்க வந்தேன்

ஆச்சர்யத்துடன் -ஸ்ரீ முகமா–ஏது ஸ்ரீ முகம்

திடுக்கிட்டு -என்ன அதற்குள் மறந்து விட்டீர்களா

நான் தங்களுக்கு கடிதம் எழுதவில்லையே

இதோ தங்கள் கடிதம் இருக்கிறதோ -கடிதத்தைக் காட்டுகிறார்

இது என் கடிதமா

ஆம் தங்கள் கையெழுத்து கூட இருக்கிறதே

நான் தங்களுக்குக் கடிதம் எழுதியதாக ஞாபகம் இல்லையே

தங்களுக்கு ஞாபகம் இல்லை -அரசரான படியால் -நான் கடிதத்தை நேராகக் காட்டுகிறேன் -அதற்கு என்ன செய்வது-

கருட அதை வாங்கிப்பார் -நான் கையெழுத்திட்டு இருக்கிறேனா என்றும்

வாங்கி -ஆம் இது தங்கள் கையெழுத்து தான்

ஆச்சர்யத்துடன் அப்படியா -அதைப்படி கேட்போம்

கருடன் வாசிக்கிறார்
ரெங்கராஜன் -திருவரங்கம்
அன்பு மிகுந்த பட்டர்பிரானுக்கு
நாம் தங்கள் காதல் புதல்வியின் காதல் பக்தியில் கட்டுண்டோம் – திருமகளும் இசைந்தனள் -நிகழும் பங்குனியில் உத்தர நாள் பவுர்ணமி திதி வெள்ளிக்கிழமை அன்று அன்பு மிக்காளை அழைத்து அவைக்கண் வரவும் -நாம் மனம் உகந்து ஏற்றுக் கொள்வோம்
இங்கனம்
தங்கள்
அழகிய மணவாளன்

ஆஹா இது என்ன ஆச்சர்யம் -நான் இப்பெண்மனையை அழைத்து வரும்படி எழுதினேனா -இல்லவே இல்லை -இது ஏதோ சூழ்ச்சியாக இருக்கிறது –

கோபத்துடன் -சூழ்ச்சியா வெகு அழகாகச் சொல்கிறீர்கள் -பிறந்தது முதல் கபடம் என்பதையே கேட்டு அறியாத எம் போன்றோர் செய்கை ஓர் பெரிய ராஜ்ய அதிகாரிக்குச் சூழ்ச்சியாகத் தோன்றும்-

அந்தணரரே சினம் கொள்ளக் கூடாது -நான் கடிதம் எழுதி இருந்தால் கணக்கில் இருக்கும் அல்லவா

இது என்ன ராஜீய விஷயமா -கணக்கில் வரிசை எண்ணம் நகல் காப்பி முதலியவை இருப்பதற்கு –

ராஜீய கணக்கில் இல்லாதாயினும் சொந்தக் கணக்கிலாவது இருந்தே தீரும்

சொந்தத்திலும் இது ரஹஸ்யமாயிற்றே

இது ரஹஸ்யமானால் கடிதத்தில் அவைக்கண் வரும்படி எழுதியிருக்குமா -தாங்கள் தான் சபைக்கு வருவீர்களா

அப்படியானால் கணக்கைப் பாருங்கள

கருடா கணக்கைப் பார்

கடிதக் குறிப்பு கணக்கைப் பார்த்து -இதில் தாங்கள் கடிதம் எழுதியதாகக் காணவில்லை

நாம் பொய் சொல்கிறோமா

பிராட்டியை நோக்கி -ஏன் அம்மா தாங்களும் இசைந்ததாகக் கடிதத்தில் காண்கிறதே -தாங்களாவது இவ்விஷயத்தில் நியாயம் கிடைக்க வழி செய்யலாகாதா –

தனக்குள் -என் கணவன் இப் பெண்மணியிடம் காதல் கொண்டதை எனக்காக மறைக்கின்றனன் -இனிப் பொறுத்துப் பார்ப்போம்
வெளியில் -ப்ராஹ்மண உத்தமரே இதுவரையிலும் என் கணவன் இப்பெண்மணியிடம் காதலன் கொண்டதாகவே தெரிவிக்க வில்லையே

இது என்ன அரசனே இவ்விதம் செய்தால் கேட்பது யார் -இது இருக்கட்டும் -தங்கள் இப்பெண்மணியை விரும்பியதற்கு வேறே சில சான்றுகளும் இருக்கின்றன -அவைகளை இப்பெண்மணியைக் கொண்டே சொல்லச் சொல்லுகிறேன்
ஆண்டாளை நோக்கி -இனி அஞ்சுவதில் பயனில்லை -முன்னர் நடந்தவைகளை இப்போது தெரிவித்து விடு

நாணிக் குனிந்து -நான் இச்சபையில் கூசாது எப்படி தெரிவிப்பேன்

ரங்க -தனக்குள் -அந்தோ நான் எவ்வளவு வன்னெஞ்சன் -வலிய வரும் மணியைத் தெருவில் எறிவாருண்டோ -இப்பெண்மணி பிராட்டி முலம் என்னையே அடையாலாகாதோ -இவள் தன் செஞ்சொற்கள் நெடுநாள் தேனில் ஊறின போலும் -ஐயோ தேனுள்ள இடமும் தெரிந்தும் செல்ல மாட்டா வண்டினம் போல் தவிக்கின்றேனே

குழந்தாய் பயப்படாதே தைர்யமாகச் சொல்லு

ஆண்டாள் வெட்கத்தால் சொல்ல மாட்டாதே குழறுகின்றனள்

ரெங்கநாயகி -தனக்குள் -எனக்காக எனது நாதன் காதல் கொள்ளாதவன் போல் நடிக்கின்றனன் -இந்நங்கையோ நாணத்தால் சொல்ல மாட்டாதே தவிக்கின்றனள் -இந்நிலையிலும் நான் வாளா இருத்தல் தகாது
வெளிபடையாக -நாத தங்கள் மனம் இப்படிக் குழப்பம் அடைந்தால் என்ன செய்வது-இப்பெண்மணியிடம் அடங்காத காதல் கொண்டும் நீங்கள் ஏன் மறுக்கின்றீர்கள் -உங்கள் காதலன் இக் கடிதம் தான் நன்கு வெளிப் படுத்துகின்றதே

நான் இக்கடிதம் எழுதவே இல்லையே

நாதா ஏன் மறைக்க வேண்டும் -உங்கள் இருவர் காதலையும் நான் நன்கு அறிவேன் -இப்பெண்மணியிடம் வந்த கடிதமும் என் கை வசமே உள்ளது –
கடிதத்தைக் காட்டுகிறாள்
தங்களது சயன அறையில் இரு மூன்று தினங்களுக்கு முன்பு நான் கண்டெடுத்தேன் -இக்கடிதத்தில் அலர் வாழ் மங்கை–அலகிலா அகன் மார்போனே -என்று குறிப்பிட்டதைக் கண்டு நான் பெரு மகிழ்சி அடைந்தேன்-

இவள் என்னைப் புருஷகாரமாகப் பற்றி இருக்கிறாள் -ஆதலின் இவள் பேரின்பம் பெற நான் முயற்சித்தேன் -உடனே உங்கள் கையெழுத்திட்டு நானே இக்கடிதம் எழுதி அனுப்பினேன் -இப்பெண்மணி எழுதின கடிதத்தைக்கொண்டேனும் ஆறி இருக்கும் உங்களுக்கு இதைக் காணாமல் பெரும் துன்பம் அதிகமாக விடப் போகிறதே என்று இறையும் பிரியாதே இரண்டு மூன்று தினங்களாக விநோதமாக போது போகும்படி செய்தேன் -இதற்குள் எவ்விதத்தேலும் இன்று இப்பெண்மணியை அழைத்து வரும்படி பணியாட்களையும் அனுப்பினேன் -இன்று இவள் வரும் நாளாகையாலே நான் தங்களை நெருங்க வில்லை -ஆகையால் கோபத்தை விட்டு இம் மாதை ஏற்று அருளுங்கோள்-

ரெங்க -புன்முறுவலுடன் உன் அனுமதிக்குத் தான் இவ்வளவு தாமதம்

ரெங்கநாயகி கீழ் இறங்கி ஆண்டாளையும் ஆசனத்தில் ஏற்றி அரியனது அருகில் அமரச் செய்து தானம் அமருகின்றனள்

பெரியாழ்வார் -மெய்மறந்து -ஆஹா என்ன ஆனந்தம் -எனக்கு எத் துணைப் பெருமை கிடைத்து விட்டது–இத் தகைய பெண்மணியைப் பெற்றதால் அன்றோ சர்வலோக சரண்யனைக் கண்ணாரக் கண்டு களிக்கும் பெற்றுமை பெற்றேன் -கடும் தவம் புரிந்தும் நெடும் கணாளை அடுக்க மாட்டாது இடர்பாடும் மானிடருக்கு ஓர் அளவுண்டோ –முள்ளுடைத்தேனும் மணமுள்ள மலர் தருவதால் அன்றோ தாழையை மாந்தர் மதிக்கின்றனர் -அதே போல் யானும் கோதை -மாலை -ஆண்டாளுமாம் -கொடுப்பதால் அன்றோ அரங்கனால் மாமனார் என மதிப்பிடப் பெற்றேன்-ஆஹா என் பெண்மணி மணவாளர் அரவணைப் பள்ளி கொள் மணவாளரோடு மணம் பிரிந்து கூடி விட்டனள் -இவ்வுயரிய தம்பதிகட்க்குத் திருஷ்ட்டி வாராமே பல்லாண்டு பாடுவோம்

பல்லாண்டு பல்லாண்டு பல்லாயி ரத்தாண்டு பலகோடி நூறாயிரம்
மல்லாண்ட திண்தோள் மணிவண்ணா! உன் செவ்வடி செவ்விதிருக் காப்பு

அடியோ மோடும்நின் னோடும் பிரிவின்றி ஆயிரம் பல்லாண்டு
வடிவாய் நின்வல மார்பினில் வாழ்கின்ற மங்கையும் பல்லாண்டு
வடிவார் சோதி வலத்துறை யும்சுட ராழியும் பல்லாண்டு
படைபோர் புக்கு முழங்கும்அப் பாஞ்ச சன்னியமும் பல்லாண்டே

ஆஹா அவ்வருள் இறைச் செங்கண் மாலினைக் கண்டு கொண்டே இருந்தால் போதாதோ -ஆராவமுதன் அன்றோ அவன் –
கண்ணை விழித்துப் பார்த்து அங்கு ஒருவரையும் காணாது ஏங்கி
அந்தோ அம் மாயப் பிரானை மறைந்தான் போலும் -ஞானப்பிரானை இவ்வூனக் கண்ணாலே எவ்வளவு நேரம் தான் காண முடியும் -கோதாய் நீ நெடுநாள் ஸேவை தந்தவளாயிற்றே -நீயுமோ மறைந்தனை -கோதாய் -உன்னைச் செங்கமலச் செல்வி போல் வளர்த்தேன் -அது போல் அங்கும் நீ வளருவாயா -அந்தோ எனக்கு வேறு ஒரு மகவும் இல்லையே -நீ அஞ்சு குடிக்கு ஒரே சந்ததி யாயிற்றே -இனி யார் முகம் கண்டு மகிழ்வேன்-

ஒரு மகள் தன்னை உடையேன் உலகம் நிறைந்த புகழால்
திருமகள் போலே வளர்த்தேன் செம்கண் மால் தான் கொண்டு போனான்
பெரு மகளாய் குடி வாழ்ந்து பெரும் பிள்ளை பெற்ற யசோதை
மருமகளை கண்டு உகந்து மணாட்டுப் புறம் செய்யும் கொலோ -3-8-4-

அசரீரி -மாமா வருந்த வேண்டாம் -நாம் வில்லி நகரில் நின் மகளுடன் அரங்க மன்னார் எனப்பெயர் பூண்டு மணமகனாய் ஸேவை ஸாதிக்கிறோம் -மகிழ்வுடன் செல்வீராக

தன்யோஸ்மி -முன்பும் நின் மகள் என்ற அமிழ்தைச் செவி மடுத்தேன் -இப்பொழுதும் அதே போல் -ஆஹா அரங்கன் நான் இருக்கும் இடம் தேடி வரப் போகிறான் -வேறு இனி என்ன வேண்டுவது

வாழ்க அழகிய மா மணவாளனார்
வாழ்க மலரிடை வாழ் மணவாட்டியும்
வாழ்க மலர் முடி வைத்த மணாட்டியும்
வாழ்க இறை கழல் வாழ்த்துமவர்களே

செல்கிறார்

ஆறாம் அங்கம் மூன்றாம் களம் முற்றிற்று

ஆறாம் அங்கம் முற்றிற்று

வாழ்க வாழ் கடல் வையகம் எல்லாம்
வாழ்க வாழ் கருத்துள்ளுடைக் கவி வரர்
வாழ்க வாழ்வார்கள் இம்மண் மிசை வாய் மொழி
வாழ்க வாழ்க இம்மார்கழி நோன்புமே

—————————————————————————————————————————————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருமலை நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண ஐயங்கார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .