ஸ்ரீ பிரபந்தாரம்பத்தில் மன்னிய என்றவிது – மங்களாசாஸநமாய்த் தனியே நிற்பதொரு வியங்கோள் வினைமுற்று, வாழிய என்னுமா போலே மன்னிய – வாழ்க வென்றபடி நாடு வாழ்க, எம்பெருமான் வாழ்க இத் திருமடல் வாழ்க. வடநூலார் ஸ்ரீரஸ்து என்னும் ஸ்வஸ்தி என்னும் முகப்பில் எழுதுவ தொக்கும் இது.
மன்னிய பல் பொறி சேர் ஆயிர வாய் வாள் அரவின்
சென்னி மணிக் குடுமித் தெய்வச் சுடர் நடுவுள்———-1
மன்னிய நாகத்தணை மேலோர் மா மலை போல்
மின்னு மணி மகர குண்டலங்கள் வில் வீசத்————-2
துன்னிய தாரகையின் பேர் ஒளி சேர் ஆகாசம்
என்னும் விதானத்தின் கீழால் -இரு சுடரை————-3
மன்னும் விளக்காக வேற்றி மறி கடலும்
பன்னு திரைக் கவரி வீச நில மங்கை———————4
தன்னை முன நாள் அளவிட்ட தாமரை போல்
மன்னிய சேவடியை வானியங்கு தாரகை மீன்———-5
என்னும் மலர்ப் பிணைய லேய்ந்த மழைக் கூந்தல்
தென்னன் உயர் பொருப்பும் தெய்வ வடமலையும்———6
என்னும் இவையே முலையா வடிவமைந்த
அன்ன நடைய வணங்கேய் அடி இணையைத்—————7
தன்னுடைய அம் கைகளால் தான் தடவத் தான் கிடந்ததோர்
உன்னிய யோகத் துறக்கம் தலைக் கொண்ட—————8
பின்னைத் தன்னாபி வலயத்துப் பேரொளி சேர்
மன்னிய தாமரை மா மலர்ப் பூ பூத்தம் மலர் மேல் —–9
முன்னம் திசை முகனைத் தான் படைக்க -மற்றவனும்
முன்னம் படைத்தனன் நான்மறைகள்-–காம புருஷார்த்தத்தையே நான் முக்கியமாகக் கைப் பற்றினேன்‘ என்று சொல்ல விரும்பிய ஆழ்வார், அதற்கு உறுப்பாகப் ‘புருஷார்த்தங்கள் நான்கு‘ என்றும், ‘அப்புருஷார்த்தங்களை வெளியிட்டது வேதம்‘ என்றும், ‘அந்தவேதம் நான்முகனால் வெளியிடப்பட்டது‘ என்றும், ‘அந்த நான்முகன் எம்பெருமானது உந்திக் கமலத்தில் தோன்றினவன்‘ என்றும், ‘அக் கமலம் எம்பெருமான் ஜகத் ரக்ஷணார்த்தமாக உறங்குவான்போல் யோகு செய்தருளின காலத்து மலர்ந்தது‘ என்றும் அருளிச் செய்ய வேண்டி அந்த யோக நித்ராத்தமான சயனத்தின் வைபவத்தை வருணிக்கிறார்-உலகில் சாமான்யரான அரசர்கள் பள்ளி கொண்டால், கீழே மெத்தென்ற பஞ்சசயன்மும், மேலே முத்துப் பந்தலும், பக்கங்களில் சிறந்த திருவிளக்குகளும், கால் மாட்டில் சாமரம் வீசும் பரிஜநங்களும் கால் பிடிக்கும் கிங்கரர்களும் – ஆக இத்தனை விபவங்கள் அமையக் காண்கிறோம், ஸாக்ஷாத் பரமபுருஷன் பள்ளி கொண்டருளினால் அக் காலத்திய விபவங்கள் வருணிக்க முடியுமோ! ஆயினும் சுருக்கமாக ஒருவாறு வருணிக்கிறார் ஆழ்வார்.
மன்னிய–வாழ்ந்திடுக (மங்களாஸாசநம்)
தான்–எம்பெருமான் றான்
பல் பொறி சேர் ஆயிரம் வாய் வாள் அரவின்–பல புள்ளிகளையும் ஆயிரம் வாய்களையும் ஒளியை யுமுடையனான திருவனந்தாழ்வானுடைய
சென்னி மணி குடுமி–படங்களில் விளங்குகின்ற மாணிக்கங்களின் நுனிகளில் நின்றும் பரவுகின்ற
தெய்வம் சுடர் நடுவுள் மன்னி–திவ்யமான தேஜஸ் ஸமூஹத்தினிடையே பொருந்தி
அந் நாகத்து அணை (மேல்) –அந்தத் திருவனந்தாழ்வானாகிற சயநத்தின் மேலே
துன்னிய தாரகையின் பேர் ஒளி சேர் ஆகாசம் என்னும் விதானத்தின் கீழால்–நெருங்கிய நக்ஷத்ரங்கள் நன்கு விளங்கப் பெற்ற ஆகாசமாகிற மேற் கட்டியின் கீழே
மின்னு மணி மகர குண்டலங்களவில் வீச –ரத்நங்கள் விளங்குகின்ற மகர குண்டலங்கள் பள பள வென்று ஜ்வலிக்கப் பெற்றும்
இரு சுடரை மன்னும் விளக்கு ஆக ஏற்றி–திருவாழி திருச்சங்குகளாகிற இரண்டு தேஜஸ்ஸுகளை என்றுமணையாத திரு விளக்காகப் பெற்றும்
மறி கடலும் முனம் நாள் நிலம் மங்கை தன்னை அளவிட்ட தாமரைப் போல் மன்னிய சே வடியை பன்னு திரை கவிர வீச –அலை யெறிகிற ஸமுத்ர ராஜன், முன்னொரு கால் பூமிப் பிராட்டியை அளந்த திருவடித் தாமரையை நோக்கிப் பரம்பின அலைகளாகிற சாமரங்களை வீசப் பெற்றும்,–1-வான் இயங்கு தாரகை மீன் என்னும் மலர் பிணையல் எய்ந்த –ஆகாசத்திலே யுள்ள நக்ஷத்ரங்களாகிற புஷ்ப புஞ்சங்களை அணிந்துள்ளவளாய்,–2-மழை கூந்தல்–மேகங்களாகிற கூந்தலை யுடையளாய்–3–தென்னை உயர் பொருப்பும் தெய்வ வட மலையும் என்னும் இவையே முலை ஆக –திருமாலிருஞ் சோலை மலையையும் திருவேங்கட மலையையும் முலையாக வுடையளாய்,–4-வடிவு அமைந்த–பொருத்தமான ரூபத்தை யுடையளாய்–5-அன்னம் நடைய–அன்னத்தின் நடை போன்ற நடையை யுடையளாய்—6-அணங்கு தான்–தெய்வப் பெண்ணாகிய பூமிப் பிராட்டி–7-–-தன்னுடைய அம்கைகளால் அடி இணையை தடவ–தனது அழகிய கைகளாலே திருவடிகளைப் பிடிக்கப் பெற்றும், (ஆகிய இத்தனை விபவங்களுடனே)
ஓர் மா மலை போல் கிடந்து–விலக்ஷணமான வொரு கரு மலை சாய்ந்தாற் போலே பள்ளிகொண்டு
ஓர் உன்னிய யோகத்து உறக்கம் தலைக் கொண்ட பின்னை –விலக்ஷணமாய் ஜகத் ரக்ஷணத்தைச் சிந்திக்கிற யோக நித்திரையை மேற் கொண்ட பின்பு
தன் நாபி வலயத்து–தனது நாபீ மண்டலத்தில்
பேர் ஒளி சேர் மன்னிய தாமரை மா மலர் பூத்து–சிறந்த ஒளி பொருந்தியதும் என்று மழியாததுமான தாமரைப் பூவைப் புஷ்பிக்கச் செய்து
அம் மலர் மேல்–அந்தத் தாமரைப் பூவிலே
முன்னம் திசை முகனைத் தான் படைக்க –முதல் முதலாக நான் முகக் கடவுளை ஸ்ருஷ்டிக்க
மற்றவனும்–அந்தப் பிரமன்
முன்னம் நால் மறைகள் படைத்தனன் –முதலில் நான்கு வேதங்களை வெளிப் படுத்தினான்-
–
மன்னிய-
பத்ரம் தே-பால -73-28-வாழியரோ -திரு விருத்தம் -2–யாமோஷதி மிவாயுஷ்மன் அந்வேஷசி மஹாவநே-ஆரண்ய 67-15 –-தன் வாக்கில் புகர் தானே அறிகையாலே-என் வாக்கிலே அகப்படாதே என் காலிலே விழுந்து பிழைத்திடுக -என்கிறாள்
மன்னிய –
மடல் எடுத்து அவனை அழிப்பதாக ஒருப்பட்ட தன் துணிவின் ஊற்றத்தை அனுசந்தித்து என் ஒருப்பாடு சாலப் பொல்லாதே இருந்தது ––அவன் வரவு தாழ்த்து என் கையிலே தான் அழியாதே
நான் மடல் எடுப்பதற்கு முன்னே வந்து முகம் காட்டி அவன் உஜ்ஜீவித்திடுக –
மடல் எடுக்கை யாகிறது -எதிர் தலைக்கு குண ஹானியை விளைக்கை –-குணமே தாரகமாக நினைத்து இருக்கும் விஷயம் ஆகையாலே குண ஹானியை விளைக்கை யாகிறது
வஸ்துவினுடைய ஸ்வரூபத்தை அழிக்கை இ றே –-நிரூபகத்தை ஒழிய நிரூப்ய சித்தி கிடையாதே
நான் குண ஹானியை விளைத்து தன்னை அழியாமே-அதுக்கு முன்னே வந்து முகம் காட்டி உஜ்ஜீவித்திடுவான் –-அவ்வுபாயம் கொண்டு காணும் மடலூர்ந்து அவனை அழித்துப் பெறப் பார்க்கிறது –-மடல் எடுத்து வியாபரிக்கும் அதுக்கு அஞ்சுகை அன்றிக்கே-மடல் எடுப்பதாக உத்யோகித்த மாத்ரத்திலே அஞ்சுகிற இவள் எங்கனே மடல் எடுத்து அவனைப் பெற நினைத்து இருக்கிற படி –
வாழி -என்கிற வோபாதி மங்கள வாசகமாய் இருக்கும் –-வாழி -என்றது வாழ்ந்திடுக -என்றபடி இறே
அப்படியே இங்கும் மன்னிய என்றது நித்தியமாய் உஜ்ஜீவித்திடுக -என்றபடி இறே
அழிக்க ஒருப்பட்டாருக்கும் நினைத்தால் மங்களா சாசனம் பண்ண வேண்டும்படி யாய்க் காணும் விஷய வைலஷண்யம் இருக்கிற படி –
அதவா-
மன்னிய ––இக் காம புருஷார்த்தம் நிலை நின்றிடுக -என்றுமாம் —
பல் பொறி –
வைத்த கண் வாங்க ஒண்ணாத படி இருக்கிற அழகு –இனி திரு வநந்த ஆழ்வான் உடைய வடிவைச் சொல்லுகிறது –பலவாய் இருந்துள்ள பொறிகளை உடையனாய் ஆயிரம் பணங்களையும் உடையனாய் இருக்குமாகில் பரஸ்பரம் சேராதே வைரூப்யாவஹமாய் இருக்குமோ -என்னில் –
சேர் –
சேர்ப்பாலும் கண்ட சக்கரையும் போலே இருக்கை –இவை அடையத் தகுதியாய் இருக்கும் –-நரத்வ சிம்ஹங்கள் சேர்ந்தால் போலே –
ஆயிர வாய் –
ஸூக ஸ்பர்சத்தாலே -ப்ரீதிக்கு -அப் பெறு வெள்ளத்துக்கு போக்கு வீடு கண்டால் போலே இருக்கை –சர்வேஸ்வரன் சாய்ந்து அருளினால் -அத்தால் வந்த ஹர்ஷத்துக்கு போக்கு விட்டு ஏத்துக்கைக்கு இறே பலவாய் -வெள்ளம் மிகுந்தால் போக்கு வீடாக பல வாய்த்தலை உண்டாமா போலே ஆயிரம் வாயை யுடையனாய் இருக்கும்-இச் சேதனன் இஸ் சரீரம் விட்டால் கொள்ளும் நாநா போகத்துக்கும் நாநா பாவனத்துவத்துக்கும் ஸூ சகமாய் இருக்கிறது –-ஸ ஏ நாநா ப்ரஹ்ம கமயதி-என்றும் –
ஸ ஏகதா பவதி -என்றும் –-சர்வேஷூ லோகேஷூ காமசாரோ பவதி -என்னக் கடவது இறே
அநேக சரீரம் பரிக்ரஹம் பண்ணிக் கொண்டு நின்று அடிமை செய்ய வேண்டும்படி யாயிற்று
கைங்கர்யத்தின் ருசியும் போக்யதையும் இருக்கும் படி –
வாள் அரவின் –
வாள் -ஒளி –-அஹம் புநர்–புநர் யுவேவ -அயோத்யா -12-104-என்னுமா போலே-யுவேவ வஸூதேவோ அபூத் விஹாயாப் யாகதாம் ஜராம் –அரவு -ஆதி சேஷன் –வாள் -ஒளி –
இத்தால் சொல்லிற்று –-ஸ்வ இதர சமஸ்த சித் அசித் வஸ்துக்களுக்கும் நிருபாதிக சேஷி யாகையாலே
சேஷித்வ ஸூ சகமான புகர் அவனுக்கு குறை வற்று இருக்குமா போலே அவன் திருவடிகளிலே சர்வ வித தாஸ்யத்தையும் பண்ணக் கடவனான இவனுடைய சேஷத்வத்தால் வந்த புகர் இருக்கிறபடி –
பரம சாம்யா பத்தி யுண்டாய் இறே இருப்பது –-யதோசிதம்-என்னக் கடவது இறே-சேஷ இதீரிதே ஜனை -என்று அது உள்ளவர் என்னக் கடவது இறே-பெரு மக்கள் உள்ளவர் -என்று இறே சொல்லுவது –
வஸ்து சத்பாவம் நித்யமாய் இருக்கச் செய்தே-முன்பு சில நாள் பிரகிருதி வச்யராய்க் கொண்டு சம்சாரித்து அத்தாலே –அசந்நேவ-என்னலாம் படியாய்-பின்பு ஏதேனும் ஒரு ஸூ க்ருத விசேஷத்தாலே பகவத் கடாஷம் பிறந்து -அவ்வருகு பட்டு-சந்த மேநம் ததோ விது-என்னும்படியாகை அன்றிக்கே
நித்யமான சேஷத்வ ஸ்வரூப சித்தியை யுடையராய்-தாங்கள் அவனை நித்ய அனுபவம் பண்ணிப் போரச் செய்தேயும்-தாங்கள் இவனுடைய பேற்றை அனுசந்தித்து-அவனும் ஒருவனே அவனுடைய பரிமாற்றமும் ஒரு பரி மாற்றமே என்று எப்போதும் ஒக்க கொண்டாடா நிற்பர்கள்-
சென்றால் குடையாம் –-யதோசிதம் -என்கிறபடியே நான் இங்கே குடையாக நின்றேன் இங்கே போரு-என்னாதே சர்வேச்வரனுக்கு ஒரு போது அபேஷையானால் அப்போது குடையாய் நிற்கும் –
ஸ்ரீ மதுரையில் நின்றும் அவன் தான் திரு வாய்ப்பாடியிலே போகிற போது வர்ஷம் அவன் திரு மேனியில் படாத படி தன் பணங்களாலே மறைத்துக் கொண்டு போனான் இறே–இருந்தால் சிங்காசனமாம் – நான் இங்கே சிம்ஹாசனமாய்க் கிடக்கிறேன் நீ இங்கனே போந்திரு-என்கை அன்றிக்கே சர்வேச்வரனுக்கு துர்யோதனாதிகள் பொய்யாசனம் இட்ட போது சிம்ஹாசனமாக என்று நினைத்த போது சிம்ஹாசனமாய் இருக்கும் –-நின்றால் மரவடியாம் – சஞ்சாரம் அபேஷிதமான போது சிம்ஹாசனமாய்க் கிடக்க ஒண்ணாதே -அப்போது பாதுகமாம்-மரவடியைத் தம்பிக்கு வான் பணையம் வைத்துப் போய் -இத்யாதி –-நீள் கடலில் என்றும் புணையாம் –-பரப்புடைத்தன கடலிலே சமனிலாத தன் தாளும் தோளும் முடிகளும் பல பரப்பி கண் வளர்ந்து அருளும் போது-வெள்ளை வெள்ளத்தின் மேலொரு பாம்பை மெத்தையாக விரித்து -என்கிறபடியே திருப் பள்ளி மெத்தையாய் இருக்கும் ––அணி விளக்காம் –திருமேனியின் நிறத்தாலும் தத் சாம்யமான திருக் குழலின் நிறத்தாலும் வந்த இருட்சியைப்-போக்குகைக்கு பிரகாசாவஹமான மங்கள தீபமாம் –-பூம் பட்டாம் – சர்வேஸ்வரன் திரு மேனிக்குத் தகுதியான அழகிய திருப் பரிவட்டமாம் –-பரிவட்டமாவது -பும்ஸ்த்வாவஹமாய் இருக்குமது இறே–புல்கும் அணையாம் –-திருவடிகளை நீட்டுதல் திருக் கைகளை பொகடுதல் செய்ய வேண்டின போதைக்கு-எங்கும் பக்க நோக்கறியான் -என்கிறபடியே பிராட்டியையும் புரிந்து பார்க்க ஒண்ணாத படி
சர்வ கந்தமான தழுவு அனையாய் இருக்கும் –-ஆர்க்குத் தான்-என்னில்-திருமாற்கு –-உத்தர கண்ட பிரக்ரியையாலே விசிஷ்ட வேஷத்திலே யாயிற்று –-இப்படி இருக்கிற இவன் தான் ஆர் என்னில்
அரவு-உடையவர்க்கு அழித்து வேண்டும் ஆபரணம் பண்ணலாம் படியான கட்டிப் பொன் போலே –
யதா யதா ஹி-இத்யாதி-நீயும் நானும் சேர்ந்த சேர்த்தியிலே நினைத்த கார்யம் எல்லாம் கொள்ளலாம் படி கை வந்திருக்குமவள் மகனை -கெடுவாய் நீ காட்டிலே போ -என்கைக்கு ஒருப்படுகிறது ஏன் -என்கைக்காக சொல்லுகிறான் –யதா யதா ஹி – இருவருமான சேர்த்திக்கு உறுப்பாக தன்னைச் சமைத்து இருக்கும் இதுக்கு மேற்பட தனக்கே இருக்கும் ஆகாரம் இல்லை -என்கை –-கௌசல்யா தாஸீவத்-நம்மோடு ஒக்க பட்டம் காட்டப்படும் பிரதான மகிஷியானவள்-நாம் இருவரும் சேர்ந்த சேர்த்தியிலே -இற்றைப் போகு இற்றை வருவை-என்னலாம் படி-தன்னை தாழ விடுமவள்-சகீவச –
இப்படி தாழ நின்று பரிமாறினவளோடு நெஞ்சில் கிடந்தது சொல்ல ஒண்ணாது இருக்குமோ என்னில்
இருவரும் சேர்ந்த சேர்த்தியில் பிறந்த ஏற்றத் தாழ்வுகள் சொல்லுகைக்கு தோழியாய் இருக்கும் –-பார்யாவத் – பிறரோடு கலந்த போது நெஞ்சில் கிடந்ததை வாய் விட்டுச் சொல்லுகை யாவது
இத் தலையில் போக ஸ்ப்ருஹையை அறுத்ததாய் இருக்குமே-அங்கனே இருக்கச் செய்தே போக ஸ்ப்ருஹை பிறந்ததாகில் அவ்வளவிலும் பார்யையாய் இருக்கும் –-பாரதந்த்ர்யத்தின் எல்லை இருக்கும் படி-நிலை நின்ற பார்யாத்வமும் அல்லாத வற்றோ பாதி வந்து கழியுமவையாய் இருக்கிறபடி –-பகிநீவச் ச –பிறரோடு பரிமாறும் இடத்தில் நெஞ்சாலும் கணிசியாது இருக்கும்-இத்தை அறுக்க நினைத்தால் அதுக்குச் சொல்லும் பாசுரம் இது இறே-கூசு முறையாய் கடக்க நிற்கும் -என்றபடி –-மாத்ருவச்சோப திஷ்டதே –-உறவற்று கடக்க நிற்கும் அளவன்றிக்கே இவன் தானும் தனக்கு வேண்டினாருமாய்ப் பரிமாறும் இடத்தில் இவனுக்கு வேண்டும் உபகரணங்களை யும் தேடிக் கொடுத்து
இவனுக்கு பிறக்கும் ப்ரீதியும் தன் பேறாக உகக்கும் மாதாவாய் இருக்கும்-வகுத்த சேஷி பக்கல் சேஷ பூதன் ஸ்வரூப அனுரூபமாகப் பரிமாறும் பரி மாற்றத்தை சேஷித்வம் ஔபாதிகமானவிடத்திலேயும்
சிலர் இப்படி பரிமாறக் கண்டோம் இறே –
அரவு –தன் மேல் சாய்கிற சர்வேஸ்வரனுக்கு நித்ய ஸ்ப்ருஹநீயமான நாற்றம் குளிர்த்தி மென்மை என்றால் போல் சொல்லுகிற இவற்றை உடைத்தாய் இருக்கை-
சென்னி மணிக் குடுமித் –
சென்னி -பணா –குடுமி -கொழுந்து —இப்படிப் பட்டவனுடைய–சென்னி –-சென்னி உண்டு -சிகரம்-தெய்வச் சுடர் நடுவுள் –தெய்வம் திவ்யம்-பணா மணியினுடைய கொழுந்து விட்டு ஓங்குகிற அப்ராக்ருத தேஜஸ்சின் நடுவே – கங்கா தரங்கத்தின் உள்ளே இருக்குமவர் போலே –-மணிக் குடுமித் தெய்வச் சுடர் நடுவுள் –அதிலே உண்டான மணி உண்டு -ரத்னம் –பிரதானங்களுக்குத் தலையிலே மஹார்க்கமாய் இருப்பதொரு ரத்னம் உண்டாகச் சொல்லக் கடவது –அந்த மணியினுடைய குடுமி உண்டு -சிகை – அதில் உண்டான தெய்வச் சுடர் நடுவுள் – அப்ராக்ருதமான தேஜஸ் சின்னுள்ளே –வாள் -என்று கீழே ஒளியைச் சொல்லிற்று-இங்கு தெய்வச் சுடர் என்று தேஜஸ்சைச் சொல்லா நின்றது –-இவற்றுக்கு வாசி என் என்னில்-சர்ப்ப ஜாதிக்கு அர்ஹமாம் படி அவன் பிரக்ருதியில் உள்ள தேஜஸ் சை சொல்லிற்று அங்கு இங்கு அவனை அனுபவிக்கையால் வந்த தேஜஸ்சை சொல்லுகிறது –-தெய்வச் சுடர் – நாட்டில் தேஜோ பதார்த்தங்களின் உடைய தேஜஸ் போலும் அன்றிக்கே ஈஸ்வரனுடைய தேஜஸ் போலும் அன்றிக்கே அவனை நித்ய அனுபவம் பண்ணி -அவனோட்டை ஸ்பர்ச்த்தாலே –இவனுக்கு வந்த தேஜஸ் ஸூ அவனுக்கும் கூட இல்லை யாயிற்று–தான் கிடந்து -என்கிற இடத்து இதுக்கு அந்வயம்-கங்கா தர மத்யே குடி இருப்பாரைப் போலே திரு வநந்த ஆழ்வான் உடைய தேஜஸ் தரங்க மத்யே யாயிற்று சர்வேஸ்வரன் கண் வளர்ந்து அருளுகிறது-பணா மணி வ்ராத மயூக மண்டல பிரகாரசநா நோதா திவ்ய தாமனி -என்னக் கடவது இறே-
மன்னி –
போக்யதையின் மிகுதியாலே
பிராட்டி திரு முலைத் தடத்தினாலே வீசி வில்லிட்டு எழுப்பினாலும் எழுப்ப ஒண்ணாது இருக்கை –-ய நாகத் –அந்நாகம் –-வாளரவாகிற நாகம் -வாள் -ஒளி-(மன்னிய நாகத்து“ என்றவிடத்து, மன்னி என்று வினையெச்சமாகப் பிரித்து, அந்நாகத்து என்பது அநாகத்து எனத் தொக்கியிருப்பதாகக் கொண்டு உரைக்கப்பட்டது–மன்னிய என்றே பிரித்துப் பெயரெச்சமாகக் கொண்டு நாகத்தணைக்கு விசேஷணமாக்கி உரைத்தலுமான், மன்னிய –படுக்கும் போது விரித்து மற்ற போது சுருட்டி வைக்க வேண்டாதே எப்போதும் படுக்கையாகவே பொருந்தி யிருக்கிற நாகமென்கை. இவ்வகைப் பொருளில், அசுரச் சுட்டு வருவித்துக்கொள்ள வேண்டியது அவசியமாம்.-)-தணை மேல்- திரு வநந்த ஆழ்வான் ஆகிற படுக்கையின் மேல் –-ஒர் மா மலை போல் – ஓர் அஞ்சன கிரி படிந்தால் போல் இருக்கை –மன்னிய நாகத்தணை மேலோர் மா மலை போல்-இத்தனையும் திருஷ்டாந்தம் –-மன்னிய நாகத்தணை--படுக்கை ஆளும் ஒரு கால் உதறிப் படுக்க வேண்டா –இதில் சாயுமவனுக்கு புது மாறாதே யிருக்கை- மேலோர் மா மலை போல்–இப்படிப் பட்ட படுக்கையிலே சாய்ந்ததொரு நீல கிரி போலே யாயிற்று திருவநந்த வாழ்வான் மேலே சர்வேஸ்வரன் சாய்ந்து அருளினால் இருக்கும் படி – இது தான் அபூதோபமை-–மா -என்று கறுப்பாய்-நீல கிரி -என்ற படி-(மாமலை போல் – மா என்று கருமைக்கும் பெருமைக்கும் வாசகம். “நாகத்தணை மேல் ஓர் மா மலை போல் தான் கிடந்து“ என்று அந்வயம்.
)நீலத் தட வரை மா மணி -இத்யாதி – நீலத் தட வரை கிடந்தது போல் மா மணி திகழ அரவணை வேலைத் தலைக் கிடந்தாய் –ஸ்ரீ கௌஸ்துபம் ஆகிற ஆபரணம் தன பக்கலிலே உஜ்ஜ்வலமாம் படி திருவநந்த வாழ்வான் மேலே திருப் பாற் கடலிலே சாய்ந்து அருளின போது ஒரு நீலகிரி சாய்ந்தால் போலே யாயிற்று இருப்பது –
மின்னு மணி மகர குண்டலங்கள் வில் வீசத் –
திரு மேனியின் நிறத்தால் வந்த இருட்சிக்கு கை விளக்குப் பிடித்தால் போலே இருக்கிற தாயிற்று –
திரு மகர குண்டலங்களின் புகர்-மின்னா நின்றுள்ள ரத்னன்களை உடைத்தான மகர குண்டலம்-தன்னுடைய ஒளியைப் பரப்ப
மின்னு மணி மகர குண்டலங்கள் வில் வீசத்-ஒளியை உடைத்தாய் இருந்துள்ள ரத்னங்களாலே சமைக்கப் பட்ட மகர குண்டலங்களில் உண்டான தேஹஸ்ஸூ பரம்ப-வீச -பரம்ப -திரு மேனியின் நிறத்தால் வந்த இருட்சியைத் தீர்க்கும் மகர குண்டலங்களின் பிரபை யானது சிதற வடித்துக் கொண்டு தன் பரப்பாய் நிற்கும் –-ரத்னங்களை உடைத்தான மகர குண்டலம் தன்னுடைய ஒளியைப் பரப்ப –
துன்னிய தாரகையின் பேர் ஒளி சேர் ஆகாசம் என்னும் விதானத்தின் கீழால் –
நெருங்கி இருக்கிற நஷத்ர தாரா கணங்களின் உடைய மிக்க தேஜச்சை யுடைத்தாய் இருந்துள்ள
ஆகாசம் போலே இருக்கிற திரு முத்தின் பந்தற் கீழே -என்னுதல்- ஆகாசம் ஆகிற திரு முத்தின் பந்தற் கீழே -என்னுதல்-ஆகாசம் போலே என்ற பொதி கட்டின – என்று தோற்றி இருக்கிற படி ஆகாசத்தை திருஷ்டாந்தமாகச் சொல்லிற்று அச்சமாய் இருக்கையாலே –
துன்னிய தாரகையின் பேர் ஒளி சேர் ஆகாசம் என்னும் விதானத்தின் கீழால் –
நெருங்கி இருந்துள்ள நஷாத்ரா தாரா கணங்கள் உடைய மிக்க ஒளி சேர்ந்துள்ள விதானம் -என்னுதல்–ஆகாசம் மேலே இருந்துள்ள விதானம் -என்னுதல் – இது வாயிற்று கண் வளர்ந்து அருளுகிற இடத்தில் திரு மேற்கட்டி –-வில்வீசத் துன்னிய தாரகையின் பேர் ஒளி சேர் ஆகாசம் என்னும் விதானத்தின் கீழால் – திரு மகர குண்டலங்களின் தேஜஸ்ஸூ எங்கும் ஒக்க பரம்பின படியால் தேஜோ பதார்த்தங்களான நஷத்ரங்களான தாரா கணங்கள் ஓர் இடத்திலே போய் திரண்டால் போலே தன்னில் தேஜோ பதார்த்தங்கள் ஒக்கிலும் தன்னில் விஞ்சின தேஜஸ் ஸூ வந்தால் போய் ஒதுங்கக் கடவதாய் இருக்குமே -பூஜ்யரைக் கண்டால் குண பூதரானவர்கள் புடைவையை ஒதுக்கிக் கடக்கப் போய் ஒதுங்கக் கடவர் இறே-கீழால் -கீழே
இரு சுடரை மன்னும் விளக்காக வேற்றி –
இவன் போன இடம் எங்கும் கூடப் போமவர்கள் இ றே ஆழ்வார்கள் – ஆகையாலே திரு வாழி ஆழ்வானையும் -ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்ய ஆழ்வானையும் நித்யமான விளக்காக ஏற்றி
அங்கன் அன்றிக்கே
சந்திர ஸூ ர்யர்களைச் சொல்லிற்று ஆகவுமாம்-
ஏகார்ணததிலே சிருஷ்டி உன்முகனாய்க் கண் வளர்ந்து அருளுகிற போதாகக் கார்ய பூதரான இவர்கள் உளரோ எப்போதும் -என்னில்-அதுக்காக இறே முற்பட ஒரு பொருள் சொல்லிற்று
அன்றியே
கவி பாடுகிற இவர் தாம் பிற்பட்ட காலத்தில் உள்ளார் ஒருவராகையாலே தமக்கு முற்பட்டாரைச் சொல்லத் தட்டில்லை இறே –
இரு சுடரை மன்னும் விளக்காக வேற்றி –
தன்னுடைய உஜ்ஜ்வலமான கிரணங்களாலே சர்வ வஸ்துக்களையும் தபிக்கக் கடவனாய் இருந்துள்ள ஆதித்யனையும்-தன்னுடைய அம்ருதமான கிரணங்களாலே சர்வ வஸ்துக்களையும் ஸ்ரமஹரமாம் படி பண்ணக் கடவனான சந்திரனையும் நிலை விளக்காக ஏற்றி –-சிருஷ்டி யுன்முகனாய்க் கொண்டு கண் வளர்ந்து அருளுகிற விடத்தை இப்படி சொல்லுகைக்கு சிருஷ்டிக்கு முன்பு ஆகாசமும் நஷத்ர தாரா கணங்களும் சந்த்ராதித்யர்களும் உண்டோ என்னில்-இக் கட்டளை எல்லாம் உண்டாம் படிக்கு ஈடாக கண் வளர்ந்து அருளினான் என்னுதல் –-அன்றிக்கே இங்குத்தைப்படி அப்ராக்ருதமாய்க் கொண்டு அங்கேயுண்டாய் இருக்கும் இறே – அப்படிகளில் ஒன்றும் குறையாமல் கண் வளர்ந்து அருளினான் -என்னுதல் – அங்கனும் அன்றிக்கே – கார்ய ரூபமான கட்டளை ஸூ ஷ்ம ரூபேண ஆவரண லோகங்களும் எல்லாம் உண்டாய் இருக்கும் இறே –-ஆகையாலே எல்லாம் உண்டு என்கிற பகவத் சங்கல்பமான சம்ஹாரத்தை சொல்லுதல்-சர்வ அவஸ்தையிலும் தத்வ த்ரயமும் கூடி இறே இருப்பது
அது கார்ய அவஸ்தையில் விஸ்த்ருதமாய்க் கொண்டு பிரகாசிக்கும் –-காரணா அவஸ்தையில் நாம ரூபவிபாக அநர்ஹ மாகையாலே ஸூஷ்ம சித் அசித் விசிஷ்ட ரூபேண கொள்ளும் இத்தனை போக்கி பிரகாசியாது – ஆகியார் கார்ய அவஸ்தையிலும் காரணா அவஸ்தையிலும் உண்டு என்னும் இடத்தைப் பற்றி சொல்லுகிறது –
ஆகச் சொல்லிற்று யாயிற்று-கார்ய ரூபமாய்க் கொண்டு இவை எல்லாம் அப்படியே -என்னுதல்
அப்ராக்ருதம் என்ற போதைக்கு-இரு சுடர் என்று -இவர்கள் படியை உடையாராய் இருக்கிற
திரு ஆழியையும் ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யத்தையும் விளக்காக ஏற்றி -என்றபடி-நிலை விளக்கு -நித்யர் இறே
விளக்காக ––அணி விளக்காம் -என்னக் கடவது இறே –-சென்றால் குடையாம் -இத்யாதி –
(இங்கு எம்பெருமானுடைய திருக்கண் வளர்த்தியைச் சொல்லுகிற விது ஜகத் ஸ்ருஷ்டிக்கு முன்னே யுள்ள படியைச் சொல்வதாகையாலே அக்காலத்தில், “ஒன்றுந்தேவு முலகு முயிரும் மற்றும் யாதுமில்லா வன்று“ என்றும் “பன்மைப்படர் பொருள் ஆதுமில் பாழ் நெடுங்காலத்து“ என்றும் ஆழ்வாரருளிச் செய்தபடி ஸூர்ய சந்த்ர நக்ஷத்ராதிகள் ஒன்றும் இல்லையாதலால் இல்லாத அவற்றை யிட்டு வருணிக்கிற விது எங்ஙனே பொருந்தும்? என்று, நம் ஸித்தாந்தத்தில் முன்பு இல்லாத வஸ்துவுக்குப் புதிதாக ஸ்ருஷ்டி யென்பதில்லை, ஸூக்ஷ்ம ரூபமாயிருந்த இருக்குமவையே யாதலால் அவற்றை ஆழ்வார் தமது சமத்கார சக்தியால் பெருக்கடித்து வருணிக்கிறாரென்க.)
மறி கடலும் பன்னு திரைக் கவரி வீச-
சர்வேஸ்வரன் திரு வநந்த வாழ்வான் மேலே கண் வளர்ந்து அருளுகிற போதை அழகைக் கண்ட ஹர்ஷத்தாலே-கீழ் மண் கொண்டு மேல் மண் எறிகிற கடலானது –-தன்னுடைய பரம்பின திரைகள் ஆகிற கவரியை வீச-பெரும் திரையாய் வந்து முறிந்த குறும் திவலையானது திருவடிகளிலே வந்து உதைத்து அது துடை குத்த உறங்குவாரைப் போலே யாயிற்று கண் வளர்ந்து அருளும் படி –
பன்னு திரைக் கவரி வீச — என்கிற விடம் –மன்னிய சேவடியை -என்கிற இடத்தில் அந்வயிக்கக் கடவது
மறி கடலும்-பன்னு திரைக் கவரி வீச-
சர்வேஸ்வரன் மேலே சாயப் பெற்ற ஹர்ஷா பிரகர்ஷத்தாலே கீழ் மண் கொண்டு மேல் மண் எறிகிற கடலும் –இப்படி இருந்துள்ள தன்னுடைய திரைகள் ஆகிய கவரியை வீச –சர்வேஸ்வரனோட்டை பிரத்யாசத்தியாலே வந்த கிளர்த்தி என்றும் திரு மேனி நீ தீண்டப் பெற்று –மாலும் கருங்கடலே என் நோற்றாய்-என்னக் கடவது இறே-உன்னை அவன் விடாமைக்கு நோற்ற நோன்பைச் சொல்ல வல்லையே நானும் இவ்வாசையை விட்டு நோன்பு நோற்கும் படி –-பன்னு திரைக் கவரி வீச– திரு மேனியின் பரப்புக்கு எல்லாம் பண்ண வேண்டும்படி பரப்புடைத்தாய் இருக்கிற திரை யாகிற கவரியை வீச –
நில மங்கை தன்னை முன நாள் அளவிட்ட –
முன்னொரு நாள் பூமிப் பிராட்டியை அளந்த-தாமரை போல் மன்னிய சேவடியை –-திருவடித் தாமரையை நோக்கி –மறி கடலும் பன்னு திரை கவரி வீச – அலை எறிகிற சமுத்திர ராஜன்
பரம்பின அலைகள் ஆகிற சாமரங்களை வீசப் பெற்றும்
நில மங்கை தன்னை –
தனக்கு ஸ்ப்ருஹணீயையாய் இருக்கிற ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டிக்கு பிரகாரமான விபூதியை
மஹா பலி அபஹரிக்க -இந்த்ரனுக்காக அவன் பக்கலில் நின்றும் இரந்து அளந்து கொடான் ஆயிற்று
தன்னை –தான் எல்லாம் பட வேண்டும் படியான அவளுடைய வை லஷண்யம் தோற்றி இருக்கிறது
முன நாள் – அநு பூத காலமாய்க் கழிந்து போகக் செய்தேயும் சம காலம் போல ஒரு போகியாகத் தோற்றுகிறது காணும் -இவர்க்கு –என்று கடல் கடைந்தது எவ்வுலகம் நீர் ஏற்றது -என்னக் கடவது இறே
இன்னம் கடைந்த கடல் நுரையும் மாறிற்று இல்லை இறே-அளந்த பூமிக்குத் திருவடிகளின் ஸ்பர்சத்தாலே வந்த கந்தம் மாறிற்று இல்லை –-அளவிட்ட தாமரை போல்- காடும் மலையுமான பூமியை அளந்து கொண்டது ஒரு செவ்வித் தாமரைப் பூவை இட்டாயிற்று –-மன்னிய சேவடியை –
விகாசம் செவ்வி குளிர்த்தி பரிமலங்களுக்கு தாமரை ஒப்பாக இருக்கையாலே திருஷ்டாந்தமாக சொல்லிற்று -திரிய அத்தைக் கிடந்தது சிஷிக்கிறது –-தாமரையும் அனந்தர ஷணத்தில் செவ்வி மாறிப் போருகையாலே இது செவ்வி மாறாதே இருக்கும் இறே –காடுமேடையும் முன நாள் அளந்த வருத்தம் பிரளயத்திலே வந்து இளைப்பாற வேண்டும்படியாய் யாயிற்று இருப்பது –மன்னிய சேவடியை மறி கடலும் பன்னும் திரைக் கவரி வீச -என்று அங்கே அந்வயம் அதி ஸூ குமாரமான திருவடிகளைக் கொண்டு காடும் மேடுமான பூமியை அளந்து கொண்ட போதை ஆயாசத்துக்கு பரிஹாரமாக கடவ தன் திரைகளாலே சிசிரோபசாரத்தைப் பண்ண அவ்வதாரத்தை அனுசந்தித்தால் இன்னார் என்று அன்றிக்கே எல்லார்க்கும் ஒக்க பரிய வேண்டும் படி காணும் இருப்பது –
கொடியர் மாடம் -இத்யாதி
இப்பாட்டுக்கு பட்டர் அருளிச் செய்யக் கேட்டேன் -என்று பிள்ளை அருளிச் செய்தார் –-நித்ய ஸூரிகள் பரிந்து கொண்டாட பரம பதத்திலே இருக்கும் சர்வேஸ்வரன் சம்சாரிகள் உடைய ரஷண அர்த்தமாக இங்கே சந்நிதி பண்ண வேண்டினால் திருவாய்ப் பாடியிலே மற்று ஒன்றிலே மறைய வளர்ந்தால் போலே உகவாதார் அறியாத படி மறையச் சாய்ந்து அருளினால் ஆகாதோ –-கொடியார் மாடம் –
சத்ருக்கள் அறியும் படி கொடி கட்டிக் கொண்டு கிடக்க வேணுமோ –கோளூர் அகத்தும் புளிங்குடியும்-
ஓர் இடத்திலே அன்றிக்கே பல இடத்திலும் படுக்கை படுக்கிறது அப்போதை ஆயாசத்தின் பெருமை இறே-மடியாது – சோம்பாதே–இடம் வலம் கொள்ளாதே-என்னவுமாம் –-ஏக ரூபமாய் கண் வளர்ந்து அருளுகிறது இவர்களுக்கு வயிறு பிடிக்கைக்கு உடல் ஆகிறது-இன்னே –கண் வளர்ந்து அருளுகிற போதை அழகுக்கு பாசுரம் இட்டுச் சொல்லலாவது ஒன்றும் இல்லை –-இப்படி என்னும் இத்தனை
நீ துயில் மேவி மகிழ்ந்தது காண்-திருமேனி ஏக ரூபமாய் துயில் மேவி ஸ்ரமத்தோடே உறங்குகிறவர்களுக்கு அவ் உறக்கத்தாலே முகத்திலே தெளிவைக் கொண்டு முன்புற்றை ஸ்ராந்தியையும் கல்பித்து அதுக்கு வயிறு எரிகிறார்–அடியார் -இத்யாதி-அதுக்கடி உன் திருவடிகளில் ந்யச்த பரராய்-உன் கை பார்த்து இருக்கிற பிரபன்னர்க்காக அன்று இறே –-தேவர்களுக்கும் ருஷிகளுக்கும் விரோதிகளான அசூர ராஷசர்களை நிரசிக்க வந்த ஆயாசமோ-அன்றேல் -இத்யாதி –
அன்றிக்கே -உன்னை இரப்பாளன் ஆக்கி இந்த்ரனுக்காக பூமிப் பரப்பை எல்லாம் அளந்து கொண்ட ஆயாசமோ-தோள் நொந்து கிடக்கிறாயோ-பூமி எல்லாம் அளந்த தாள் நொந்து கிடக்கிறாயோ
இத்தை அருளிச் செய்ய வேணும் அதுக்கு கருத்து-அருளிச் செய்யும் போதை ஸ்வர நாதம் கொண்டு அதுக்குத் தக்க சிசிரோபசாரம் பண்ணப் பார்க்கிறார் ––நடந்த கால்கள் நொந்தவோ -தாளால் உலகம் -இத்யாதி அவசியம் பூமிப் பரப்பை அளக்க வேண்டினால் திருக் கைகளால் அளந்தால் ஆகாதோ
தம்முடைய ஜீவனத்தை அழிக்க இசையார் இறே இவர்-வடிவிணை இல்லா மலர் மகள் மற்றை நிலமகள் பிடிக்கும் மெல்லடி -என்னக் கடவது இறே –-வடிவு அழகுக்கு இணை இல்லை யாயிற்று
இவளுடைய வடிவுக்கு அவனும் சர்வதா சாம்யம் ஆக மாட்டான்-தன் சௌகுமார்யத்துக்கு அநு ரூபமாம் படி இருக்கிற ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டி-மலர் மகள் பிடிக்கும் மெல்லடியை – இது வாயிற்று சௌகுமார்யத்துக்கு எல்லை இருக்கும் படி-இவர்கள் திருவடிகளை வருடப் புக்கால் பூ வைத் தொட்டால் போலே கூசித் தொட வேண்டும் படி யாயிற்று சௌகுமார்யாதிசாயம் இருப்பது –
வாளா கிடந்தருளும் வாய் திறவான் –இவர்கள் சென்றால் துணுக என்று எழுந்திருத்தல் குளிரக் கடாஷித்தல்-மாமக்ரூரேதி வஷ்யதி -என்றால் போலே ஆழ்வீர் வந்தது என் என்றாப் போலே வினவுதல்
ஒன்றும் செய்கிறிலன்-அதுக்கு மேலே நீர் வாய்ப்புத் தேடி படுக்கை படா நின்றான்-நீர் தானும் உறுத்தும் என்று பார்த்து அதின் மேலே மெல்லியது ஒன்றைத் தேடித் படா நின்றான் சாதனா சாத்தியங்கள் இரண்டும் இங்கே யாகையாலே முந்துற பூமியை நிரூபிக்கிறது –ஆவது என் என்னில் அவன் உகந்து அருளின தேசங்கள் இங்கே யாகையாலே-
வானியங்கு தாரகை மீன் என்னும் –
ஆகாசத்தில் திரியும் நஷத்ரங்கள் ஆகிறது – பூர்வ ஷணத்திலே போல் தோன்றா நின்றது யாயிற்று இவர்க்கு பாவனா பிரகர்ஷத்தாலே –-அளவிட்ட –தாமரை போல்- பண்டு திரு வுலகு அளந்து அருளின திருவடிகள் என்று மூதலிக்கலாம் படி செவ்வித் தாமரைப் பூ போலே இரா நின்றது –-மன்னிய சேவடியை —சௌகுமார்யத்துக்கு ஒரு போலியாகச் சொன்ன வித்தனை இறே தாமரையை –
அனந்தர ஷணத்திலே செவ்வி மாறிப் போகையாலே மாறாச் செவ்வியை உடைத்தான திருவடிகளை மறி கடலும் பன்னு திரைக் கவரி வீச -என்று அந்வயம் –-வானியங்கு தாரகை மீன் என்னும் -மலர்ப் பிணைய லேய்ந்த மழைக் கூந்தல் –-ஆகாசத்தில் சஞ்சரியா நின்றுள்ள நஷாத்ரா தாரா கணங்கள் ஆகிற கலம்பகன் மாலையாலே அலங்க்ருதமாய்- அத்தை உள்ளே அடக்கும்படி ஸ்ரமஹரமாய் இருந்துள்ள மேகமாகிற அளக பாரத்தை உடைத்தாய் இருக்கை–நாயகனாகிற சர்வேஸ்வரன் இவன் ஒரு கால் திருக் குழலை குலைத்து நுழுந்த அக்காலத்திலே சர்வ வித போக்யங்களையும் பெற்றானாய் இருக்கை–
வானியங்கு தாரகை மீன் என்னும் மலர்ப் பிணைய லேய்ந்த மழைக் கூந்தல்- ஆகாசத்திலே சஞ்சரியா நின்றுள்ள நஷத்ர தாரா கணங்கள் என்று சொல்லப் படுகிற பூக்களாலே தொடுக்கப் பட்ட மாலையோடு கூடின குளிர்ந்த மயிர் முடியை உடையளுமாய் –-வான் -என்கையாலே உச்சமான ஸ்தானத்திலே என்னும் இடம் தோற்றுகிறது–இயங்கு -என்கையாலே அதனுடைய அசைவு தோற்றுகிறது –-தாரகை மீன் என்னும் மலர்ப் பிணைய லேய்ந்த -என்கையாலே ஒரு பூவால் அன்றிக்கே கலம்பகன் மாலை என்னும் இடம் தோற்றுகிறது – பிணைய லேய்ந்த மழைக் கூந்தல்–என்கையாலே ஒரு கொம்பிலே பிறந்து மற்று ஓர் இடத்திலே கொடு போந்து-சேர்க்கை யாகிற கால விளம்பத்தால் வரும் செவ்வி மாறாதே இருக்கை-மாலையாய்க் கொண்டு மயிரிலே பூத்தால் போலே இருக்கை –மழைக் கூந்தல்–இத்தை அனுபவிக்க ஸ்ரமஹரமாய் இருக்கை-மழை போலே குளிர்ந்த கூந்தல் -என்னுதல்-மேகங்கள் ஆகிற மயிர் முடி என்னுதல்
(தாரகா என்னும் வடசொல்லும் மீன் என்னும் தமிழ்ச் சொல்லும் நக்ஷத்ரங்களுக்குப் பெயரா யிருக்க அவ் விரண்டு பதங்களையும் இங்குச் சேர்த்துப் பிரயோகித்தது எங்ஙனே யெனில்,-அச்விநீ, பரணீ கிருத்திகை என்று வ்யவஹரிக்கப்படுகிற நக்ஷத்ரங்களும், இந்த இருபத்தேழு நக்ஷத்ரங்கள் தவிர மற்றும் பல ஆயிரக்கணக்கான நக்ஷத்ரங்களுமாக இரண்டு வகுப்பு ஆகாசத்தில் உள்ளமையால் அதனைத் திருவுள்ளம்பற்றித் தாரகை மீன் என இரண்டு சொற்களைச் சேர்த்து அருளிச் செய்தாரென்க-நக்ஷத்ர தாரா கணங்கள்“ என்று ஆரியர்கள் கூறுவதும் இக் கருத்து கொண்டேயாம்..)
தென்னன் உயர் பொருப்பும் தெய்வ வடமலையும் என்னும் இவையே முலையா –
ஆர்யர்கள் இகழ்ந்த ம்லேச்ச பூமியில் உள்ளார்க்கு நிர்வாஹகரான ஷத்ரியர்கள் என்னது என்னது -என்று அபிமா நிக்கும் படி இருக்கிற தெற்குத் திருமலையும்-சம்சாரிகளும் வந்து ஆஸ்ரயிக்கலாம் படி இருக்கிற மேன்மையிலே ஏற்றத்தை உடைய வடக்குத் திரு மலையும்-இப்படிச் சொல்லப் படுகிற இவை இரண்டும் முலையாக–பெரியன சில மலைகளைச் சொல்ல வமையும் ஆகில் மேரு ப்ரப்ருதிகளைச் சொல்லாது ஒழி வான் ஏன் என்னில்-காந்தன் விரும்பி விடாதே கிடககுமாவை இ றே முலை யாவன –
அப்படியே சர்வேஸ்வரன் விரும்பி விடாதே கிடக்கிற தேசம் இறே-நங்கள் குன்றம் கை விடான் -திருவாய் மொழி -10-7-4–இறே –-ஆகையால் இறே அவற்றை முலையாகச் சொல்லுகிறது –
ஸூ பக்ஸ் சித்ரா கூடோ அசௌ கிரி ராஜோபமோ கிரி -அயோத்யா -98-12- இந்த சித்ர கூடத் தினத்தனை வீறுடையார் இல்லை –-கண்ணுக்கு அழகியதாய் இருக்கச் செய்தே விருப்பம் இல்லாதன சில உண்டு இறே-அங்கன் அல்ல இறே இதின் படி-திரு முலைகளோடு ஒக்கச் சேர்க்கலாம்-காகுத்ச்த யஸ்மின் வசதி – நல்லது கண்டால் விட மாட்டாது விருப்பத்தைப் பண்ணி இருக்கிறார் யதத் யாஸ்தே மஹா தேஜா –குபேர இவ நந்த நே – துஷ்ட சத்வ பிரசுரமான இந்த பிரதேசத்திலே குபேரனானவன் தன் பூந்தோட்டத்தை விடாதே வர்த்திக்குமா போலே வர்த்திக்கிறார்-அப்படிப் பட்ட சித்ர கூடத்தோபாதி வீறுடையார் இல்லை –
ஸ்திரீகளுக்கு பிரதான அவயவம் தலையும் முலையும் ஆயிற்று–அதில் தலை இருக்கும் படி சொல்லி
முலை இருக்கும் படி சொல்லுகிறது மேல்-–தென்னன் தென்னன் கொண்டாடும் -என்கிறபடியே தென்னனதான திருமலையும் –உயர் பொருப்பும் –-நீண்ட மலை-மஞ்சுயர் மா மதி தீண்ட நீண்ட மாலிருஞ்சோலை –என்கிற உயரத்தை சொல்லுகிறது –-தெய்வ வடமலையும்- நித்ய ஸூரிகளதான வடக்குத் திருமலையும் –என்னும் இவையே முலையா – என்று சொல்லப் படுகிற திருமலைகள் இரண்டும் முலையாக இந்த பூமியில் உள்ளாரையும் விட மாட்டாத நீர்மையின் ஏற்றம் செல்லும் திரு மலையும் அறிவுடையார் விரும்பும் திருமலையும்-மேரு மந்த்ராதிகளைச் சொல்லாதே திருமலைகளைச் சொல்லுவான் என் என்னில் முலைகள் ஆக்கின காந்தன் விரும்பி படு காடு கிடககுமாவை யாயிற்று
சர்வேஸ்வரன் விரும்பி நித்ய வாஸம் பண்ணும் இடங்கள் இறே இரண்டு திருமலைகளும்
கிரி ராஜோபமோ கிரி -என்று சித்ர கூடத்துக்கும் ஒப்பாக சொல்லிற்று திருமலைகளை இறே –
(தென்ன்னுயர் பொருப்பும் –“தென்ன்ன் கொண்டாடும் தென் திருமாலிருஞ் சோலையே“ என்ற பெரியாழ்வார் திருமொழியை நோக்குக.–அகஸ்திய முனிவர் வாஸஞ செய்கிற மலய மலையிலே சென்று அம் முனிவர் முன்னிலையில் ‘தருமமே நடத்தக்கடவேன்‘ என்று மலய மலையை யெழுதிக் கொடியெடுத்து அதனால் மலயத்வஜனென்று பேற்பெற்ற பாண்டியராஜனொருவன் தன் தவவலிமையால் நாள்தோறுஞ் டிசன்று கங்காநதியில் நீராடி வருகையில் ஒரு நாள் தேர்மேலேறிப் புறப்பட்டுக் கங்கையில் நீராடுதற்குச் செல்லும் போது வழியில் திருமாலிருஞ் சோலைமலை ஸமீபித்த வளவில் தேர் அப்பால் வடக்கே போகமாட்டாமல் நின்றுவிட,-அப்பாண்டியன் இங்கே ஒரு தீர்த்த விசேஷமும் தேவதா ஸந்தியும் இருக்கவேணும், என்றெண்ணி அத்தேரினின்று இறங்கி ஆராய்ந்து பார்த்தவளவில், அவ்விடத்திலே அப்பாண்டியனுக்கு அழகர் ப்ரத்யக்ஷமாக ஸேவை ஸாதித்து ‘முன்பு பிரமன் நம்மைக் காலைக் கழுவுகிற காலத்திலே நமது காற்சிலம்பினின்று தோன்றிச் சிலம்பாறு என்று பேர்பெற்ற இவ்வாற்றிலே (நூபுர கங்கையிலே) ‘ஸ்நாநஞ் செய்‘ என்ன,–அவ்வரசன் அன்று முதல் கங்கா ஸ்நாநஞ் செய்வதை விட்டிட்டு அங்கே ஸநானஞ் செய்துகொண்டு அழகர்க்குப் பலவகை யடிமைகளுஞ் செய்து வரலாயினான் என்கிற இதிஹாஸமும் அறியத்தக்கது. அப்பாண்டிய ராஜன் தென் திசைக்குப் பிரதாநனானமை பற்றித் தென்னன் எனப்பட்டான் அவனுடையதான உயர்ந்த மலை என்று திருமாலிருஞ் சோலையைச் சொல்லுகிறது.—தென் நன் என்று பிரித்து, தென் திசையிலே உள்ளதும் விலக்ஷணமுமான என்று உரைத்தலுமாம. பொருப்பு – மலை. தெய்வ வடமலை தெய்வத் தன்மை பொருந்திய (திவ்யமான) திருவேங்கடலை ஆகிய இத்திருமலைகளிரண்டும் பூமிப் பிராட்டிக்குத் திருமுலைகளாக அருளிச் செய்யப்பட்டது.-காரார்வரைக் கொங்கை“ என்றாரே சிறிய திருமடலிலும். சிறந்த மேரு முதலிய மலைகளை நிலமங்கைக்குக் கொங்கையாகச் சொல்லலாமயிருக்க அவற்றை விட்டுத் தென் வடமலைகளைச் சொன்னது – நாயகன் விரும்பிப் படுகாடு கிடக்குமிடமே முலையாகத் தகுதலால்.)
வடிவமைந்த –
அம முலைகளுக்குத் தக்கபடி அவ்வடிவு தானும் பொருந்தி இருக்கை –
வடிவமைந்த-
மயிர் முடியும் முலைகளும் இருந்த படி சொல்லிற்று இறே–இனி வடிவில் ஒன்றும் பார்க்க வேண்டுவது இல்லையே – இப்படி – வடிவமைந்த– வடிவுக்கு அங்கன் ஒப்புச் சொல்லலாவது ஒன்றும் இல்லை –
அன்ன நடைய –
அன்னத்தோடு ஒத்த நடையை யுடையளாய்-சம்போகார்த்தமாக நாயகன் முன்னே நாலடி நடந்தால் அவன் இதுக்கு அவ்வருகு பின்னை ஒன்றுக்கு ஆளாகாத படி இருக்கை —வணங்கேய் –-அப்ராக்ருதமான ஸ்வ பாவத்தை உடைத்தாய் இருக்கை –-தேவதாபிஸ் சமா -பால -77-30-என்கிறபடியே
பிராட்டி பிள்ளைகள் மூவர்க்கும் தைவமாய் இருந்தாள்-பெருமாளுக்கு மன காந்தையாய் இருந்தாள்
ஆக நால்வர்க்கும் ஒக்குமாயிற்று ஆஸ்ரயணீயை யாமிடத்து –
அன்ன நடைய -வணங்கேய் –
நடை அழகைக் கண்டால் பின்னையும் மயிர் முடிகளிலும் முலைகளிலும் நெஞ்சு போகாதபடி பண்ணும் –கால தத்வம் உள்ளதனையும் நடை அழகோடு பனி போரும் ஆயிற்று நடை இருப்பது –-நாயகனுக்கு சர்வ ஸ்வதானம் பண்ணுகை யாவது -முன்பே நாலடி நடக்கை – அன்னத்தோடு ஒத்த நடையை உடையளுமாய் அணங்கை ஏய்ந்து இருப்பாளும் ஆனவள் –அப்ராக்ருத ஸ்வ பாவை யானவள் –
த்ரயாணாம் பிரதாதீ நாம் தேவதா ச யா ராமஸ்ய ச மன காந்தா -சுந்தர -55-26- பிள்ளைகள் மூவருக்கும் ஒக்கு மாயிற்று -தேவதையாம் இடத்தில்-பெருமாளுக்கு வாசி என் என்னில் -மன காந்தையாய் இருக்கும் –-ஆஸ்ரயநீயை என்று தோற்றும்படி யாய் இருக்கை- குரு மணங்கும் தெய்வப் பெண் -என்னக் கடவது இறே-
அடி இணையைத் –
இப்படி அப்ராக்ருத ஸ்வ பாவையாய் இருக்கிற இவளும் கூட கூசும்படி அதி ஸூ குமாரமான திருவடிகள் –-தன்னுடைய அம் கைகளால் – -அவன் தனக்கும் கூட பிரார்த்தித்துப்ப் பெற வேண்டும் படி
இருக்கிற தன்னுடைய அழகிய திருக் கைகளாலே –-தான் தடவத் – திருவடிகளை வருடப் பெறில் உள்ளாய்- இல்லை யாகில் இல்லை யாம் படியான ஆற்றாமை யுடையனாய்க் கொண்டு தடவ –
ஆக -கடலானது கவரி வீச ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டி திருவடிகளை வருட வாயிற்று கண் வளர்ந்து அருளுவது –
அடி இணையைத்தன்னுடைய அம் கைகளால் தான் தடவத் –
அவன் தன்னடியைத் தடவ வேண்டும்படியான ஏற்றத்தை யுடைய தான் தன்னுடைய அழகிய கைகளாலே தடவ-அணங்கு -என்கையாலே ஆஸ்ரயநீயத்தை தோற்றுகிறது- -இப்படி ஏற்றம் உடையவளை அவன் கொண்டாட வேண்டும்படி இருக்க -அது தவிர்ந்து -தான் அவனை ஆதரியா நிற்கும் -பிராட்டியாய் இருக்கச் செய்தே –அடியிணையை -என்கையாலே தோற்ற தோல்வி தோற்றி இருக்கிறது –-தன்னுடைய -என்கையாலே -அவன் கொண்டாட வேண்டும் படியான பிரதாண்யம் தோற்றுகிறது –-அங்கைகளால் தான் தடவ -என்கையாலே ஸ்வ மார்த்தவ நிரீ ஷன ஷமை இல்லாமை தோற்றுகிறது –-இவள் ஒரு கால் திருக் கைகளால் அவன் திருவடிகளைத் தடவினால்
அவனுக்கு ஜகத் வ்யாபாராதி களால் வரும் ஆயாசம் எல்லாம் ஆறும் போலே காணும் –-தான் தடவ –
இது குணம் என்று செய்கை யன்றிக்கே அபி நிவிஷ்டையாய்ச் செய்கை –
தான் கிடந்து –
ஸ்வ தஸ் சர்வஞ்ஞனாய் -ஒன்றால் ஒரு காலுஷ்யம் இன்றிக்கே இருக்கக் கடவ அவன்-இவள் உடைய ஸ்பரசத்தாலே வந்த ஸூகத்தாலே இரண்டும் அறியாதே கிடந்தது உறங்கா நிற்கும் –
தான் கிடந்தது –
தனிக் கிடந்து அரசு செய்யும் -என்கிறபடியே தான் கிடந்தது-ஆனையில் கிடந்த கிடைக்கை -என்கிறபடியே ஒரு மத ஹஸ்தி சாய்ந்தால் போலே சாய்ந்து-உலாவும் போதை அழகுக்கு மேலே சாய்ந்த போதை யழகு உறைத்து இருக்கிறதாயிற்று
தோர் உன்னிய யோகத் துறக்கம் தலைக் கொண்ட பின்னை –
அல்லாதார்க்கு முன்பே தானே நெஞ்சு இருண்டு இருக்கும் இறே-அதுக்கு மேலே கண்ணைச் செம்பளித்தவாறே புறம்பு பிரகாசிக்கிற இதுவும் போய் இருளும் இறே –-இவனுக்கு அங்கன் ஒன்றும் இன்றியே திருக் கண்களை செம்பளித்தால் அகவாயில் பிரகாசிக்குமதுக்கு வர்த்தமானாய் இருக்கும் –
உன்னுகை –அனுசந்திக்கை -யோகத் துறக்கம் –-ரஜஸ் தமஸ் ஸூ க்களால் அபி பூதனாய் உறங்குகிறான் அன்று –உறங்குவான் போல் யோகு செய்த பெருமான் -திரு வாய் மொழி -5-4-11-யோக நித்தரை இறே-அவை நல வழியாக கரை சேரும் வகையதோ -என்று ஜகத் ரஷண சிந்தை பண்ணிக் கொண்டாயிற்று கண் வளர்ந்து அருளுகிறது –-தலைக் கொண்ட பின்னை – காலப் பூ அலர்ந்தால் போலே உணர்ந்த அநந்தரம்- ஸ்ருஷித்து அல்லது நிற்க ஒண்ணாத படி யானவற்றைச் சொல்லுகிறது –
ஒர் உன்னிய யோகத் துறக்கம் தலைக் கொண்ட பின்னை-
ஓர் உறக்கம் -என்னுதல்-ஒருப்படுவதான உறக்கம் -என்னுதல்-உன்னிய என்று கிடைக்கையாலே -ஒருப்பட வேண்டா அத்விதீயமான நித்ரை -என்றபடி நித்ரைக்கு அத்விதீயமாம் -ஜகத் ரஷண சிந்தை ஒழிய தன்னை அனுசந்தித்தல்-பரம பதத்தை அனுசந்தித்தல்-செய்யுமது இன்றிக்கே இருக்கை –
உன்னிய – ஜீவர்கள் உடைய ஆனந்த்யத்துக்கு எல்லை இல்லையே-ஒருவனே அநேகர் உடைய ரஷண சிந்தை பண்ணப் புக்கால் அதிலே சிறிது குறை உண்டாய் தோற்றுகை அன்றிக்கே ஒருவனுடைய ரஷன சிந்தை பண்ணுமா போலே இருக்கிற ஜ்ஞான வைச்த்யத்தைப் பற்றச் சொல்லுகிறது –
யோகத் துறக்கம் –-தமோ குண அபிபூதமாய் அஸ்திரமாய் இருப்பது ஓன்று அன்றே – நம்முடைய கிரியா பாவத்தாலே யாதல் மற்று ஒரு ஹேதுவாலே யாதல் வரக் கடவதான நித்ரை அவர்களுக்கு இல்லை-இனி நித்ரை யுள்ளது –உலகு எல்லாம் நன்கு ஒடுங்க யோகணைவான் -என்கிறபடியே
சர்வரும் நல வழி போய்க் கரைமரம் சேரும் விரகு ஏது என்று பார்த்து பர ஹித சிந்தை பண்ணிக் கொண்டு கண் வளர்ந்து அருளுகிறபடி-ஆத்மா நம் வா ஸூ தேவாக்யம் சிந்தையன் -என்கிற வதுவும் அன்றிக்கே இருக்கை –-உறக்கம் -தலைக் கொண்ட பின்னை- இனி அநந்தரம் சிருஷ்டி ப்ராப்தம் என்னும்படி நித்ரையை பிராப்தனாய்-பகல் எல்லாம் அமர்ந்து-பின்னை முருடு கொளிந்திற்று என்னுமாபோல் அன்றிக்கே நித்ரையினுடைய குளிர்த்தியைச் சொல்லுகிறது –-அநந்தரம் வரக் கடவ ப்ரஹ்மாவின் உடைய உத்பத்திக்குக் காரணமாய் இருக்கை –
பின்னைத் தன்னாபி வலயத்துப் –
பூவலயம் என்னுமா போலே திரு நாபி வலயம் என்று-அதனுடைய பெருமையைச் சொன்னபடி –
சர்வ ஸ்ரஷ்டாவான தன்னுடைய நபி யாகிற குழலிலே மிக்க ஒளி சேர்ந்து இருப்பதாய் ஏக ரூபமாய்ப் பெருத்து இருந்துள்ள தாமரை யாகிற பூவைப் பூப்பித்து –-தன் -என்கையாலே -ஜகத்காரண பூதன் -என்னும் இடம் தோற்றுகிறது–நாபி வலயம் -என்கையாலே கார்ய ரூப பிரபஞ்சத்தின் உடைய அகலத்துக்கு எல்லாம் போரும்படியாக காரண பூதமான அதினுடைய அகலத்தைச் சொல்லுகிறது –
பேரொளி சேர் மன்னிய தாமரை மா மலர்ப் பூ பூத்து –
கார்ய ரூபமான ஜகத்தும் இதுக்கு போராது என்னும்படியான விலஷணமான ஒளியை உடைய -கார்யம் பிரவர்த்தமாகா நின்றாலும் காரணம் நசியாதே –நித்யமாய்- ஜகத் காரணமான தாமரைப் பூவை உண்டாக்கி – அன்றியே மிக்க ஒளி சேர்ந்து இருக்கையாய் -அது தான் நித்யமாய் இருந்துள்ள தாமரை -என்றுமாம் –
பேரொளி சேர் -என்கையாலே -ஸ்வேதர சமஸ்த வஸ்து வுக்கும் இது காரணம் என்றால் அப்படிக்குப் போரும்படி காரணத்வ பிரயுக்தமான தேஜஸ் ஸில் ஒன்றும் குறையாது இருக்கை –-மன்னிய தாமரை -என்கையாலே -அப்போது உண்டான நன்மையைச் சொல்லுகிறது-அன்றிக்கே-இக் கட்டளை தான் ப்ரவாஹ ரூபேண நித்யமாய்ப் போரும் இறே – அத்தைப் பற்றச் சொல்லுகிறது –மா மலர் –நாநா வான தேவாதி கார்யங்களுக்கு எல்லாம் இது காரணம் என்றால் போரும்படியான பெருமையை யுடைத்தாய் இருக்கை –-பூத்து -என்றது -பூப்பித்து -என்றபடி மா மலர் பூத்து —தான் கிடந்து-என்று கீழோடு அந்வயம் –
அம் மலர் மேல் முன்னம் திசை முகனைத் தான் படைக்க –
அச் செவ்விப் பூவிலே நாலு பூ தோன்றினால் போலே-சிருஷ்டி காலத்திலேயே சதுர்முகனைத் தான் உண்டாக்க –
அம் மலர் மேல் முன்னம் திசை முகனைத் தான் படைக்க –
அந்தப் பூவிலே நாலு பூ பூத்தால் போல் இருக்கை-முன்னம் – ப்ரஹ்ம சிருஷ்டிக்கு முன்புள்ள எல்லாம் தானே கை தொட்டுச் செய்கையாலே-நம்மோட்டைப் பரிமாற்றமும் கூடப் போறாத படியான சௌகுமார்யத்தை உடையவனுக்கு –-ஓர் வித்தைக் கொண்டு கார்யம் கொள்ளுகையும் மிகையாய் இருக்க இவனைப் படைக்கிற இது எதுக்கு என்று அவர்கள் நினைத்து இருக்க அவனுக்கு அவ்வருகு உண்டானவற்றை இவனைக் கொண்டாகிலும் கொள்வோம் என்று-முந்துற முன்னம் சதுர்முகனை சிருஷ்டித்தான் –-ப்ரதமஜன் -என்னக் கடவது இறே-தான் படைக்க – அவயவ தாநேன தானே உண்டாக்கினான் –
மற்றவனும்-
இவன் சிருஷ்டித்த அநந்தரம்-இவனோ ஈஸ்வரன் -என்று மசக்குப் பாலிடலாம் படி பெருத்த அந்தச் சதுர முகனும் –முன்னம் படைத்தனன் நான்மறைகள் –-அந்தச் சதுர முகனும் முன்பு உண்டாக்கின நான்மறைகள் என்றால் போலே இருக்கிறது-சர்வேஸ்வரன் இவ் வேத அஷர ராசியை
ஸூ ப்த பிரபுத்த ந்யாயத்தாலே முன்புத்தை ஆநு பூர்வியை ஸ்மரித்துச் சொல்லும் என்று
வேதத்தின் உடைய அபௌ ருஷேயத்வம் சொல்லா நிற்க இவன் சிருஷ்டித்தான் -என்னில் பிரமாண விருத்தமாம் இறே–இனித் தானே-யோ ப்ரஹ்மாணம் விததாதி பூர்வம் யோ வை வேதாம்ச்ச ப்ரஹிணோதி தஸ்மை -என்று சொல்லுகிற்றவற்றோடும் விரோதிக்கும் இறே-ஆனால் பின்னை என் சொல்லிற்று ஆகிற்றது என்னில்-இன்னான் தன் பிதாவின் பக்கல் படைத்த த்ரவ்யம் இன்னதனை -என்னுமா போலே அந்த ப்ரஹ்மாவும் சர்வேஸ்வரன் பக்கல் அதிகரித்த நாலு வேதங்களும் -என்றபடி-
பிறந்து படைத்தான் -என்னக் கடவது இறே பெற்றத்தை –
மற்றவனும்-
சிருஷ்டித்து விட்ட அநந்தரம்-இவனோ ஈஸ்வரன் -என்று சொல்லலாம் படி பெருத்த அந்தச் சதுர முகனும் –-முன்னம் படைத்தனன் நான்மறைகள் – தனக்குப் பிதாவான சர்வேஸ்வரன் பக்கல் இவன் பெற்றுப் படைத்தது நாலு வகைப் பட்ட வேதங்கள் –-பிதாவின் பக்கல் பெற்றுப் பரிபாலித்தது-இன்னது என்னக் கடவது இறே –அல்லது போக்கி வேதங்களுக்கு இவன் ஸ்ரஷ்டா வல்லன் –-ஸ்ரஷ்டா வாகாமைக்கு சர்வேஸ்வரன் தானும் ஒக்கும் இறே –-ஆநு பூர்வியை ஸ்மரித்துச் சொல்லுமதுக்கு மேற்பட ஸ்ரஷ்டா வல்லாமைக்கு ஜீவ ஸ்ருஷ்டியோபாதி இறே வேத சிருஷ்டியும் –-ஆனால் இவற்றை உண்டாக்குகை யாவது என் என்னில்-ஸூப்த பிரபுத்த ந்யாயத்தாலே சக்த்ய வஸத ப்ரபை போலே அவன் பக்கலில் லயித்துக் கிடக்குமத்தை சிருஷ்டி காலம் வந்த வாறே ஸ்மரித்துச் சொல்லும் அத்தனை இறே – பூர்வ பூர்வ உச்சாரணத்தைப் பற்ற உத்தர உத்தர உச்சாரணம் ஆகையாலே ஆநு பூர்வீ க்ரமத்தை ஸ்மரித்துச் சொல்லும் இத்தனை –
திருமேனி நிறையப் புள்ளிகளை யுடையவனும் ஆயிரம் பைந்தலைகளை யுடையனும் மஹா தேஜஸ்வியுமான திருவனந்தாழ்வானுடைய படங்களிலேயுள்ள மாணிக்கமணிகளின் சிகைகளிலிருந்து கிளம்பி எங்கும் பரவியிரா நின்ற ஆச்சரியமான தேஜோராசிகளால் முட்டாக்கிடப்பெற்ற அந்த சேஷசயனத்திலே, திருமகரக்குழைகள் பளபளவென்று ஜவலிக்க, கரிய மால்வரை போலே துயில்கின்றதாம் நாராயண பரஞ்ஜோதி. முத்துக்க ளென்னத்தக்க நக்ஷத்ரங்கள் நிறைந்த ஆகாசமண்டலம் மேற்கட்டியாக அமைந்தது, நிகரின்றி ஜ்வலிக்கின்ற திருவாழி திருச்சங்குகள் திருவிளக்குகளாயின அன்றிவ்வுலகமளந்த திருவடியின் விடாய் தீரப் பாற்கடல் தனது அலைகளையே சாமரமாக வீசிற்று, பூமிப்பிராட்டி, திருவடி வருடாநின்றான். ஆக இப்படிப்பட்ட விபவத்துடனே சேஷசயனத்திலு அமர்ந்து * உறங்குவான்போல் யோகு செய்யும் எம்பெருமான் தனது திருநாபியில் திவ்யமான தொரு தாமரைப்பூவைத் தோன்றுவித்து “உய்ய வுலகுபடைக்க வேண்டி உந்தியில் தோற்றினாய் நான்முகனை“ என்கிறபடியே அக்கொப்பூழ்ச் செந்தாமரை மேல் நான்முகனைத் தோற்றுவிக்க, அந்தப் பிரமன் நான்கு வேதங்களையும் வெளியிட்டனன் – என்றாராயிற்று-
(ஜகத் ஸ்ருஷ்டிக்காக எம்பெருமான் பாற்படலில் அரவணைமேற் பள்ளிக்கொண்டு யோக நித்திரை செய்து தனது திருநாபியில் ஒரு கமலத்தையும் அதில் பிரமனையும் தோற்றுவித்து அப்பிரமனுக்கு நான்கு வேதங்களையும் ஓதுவிக்க அவ்வேதங்கள் காட்டியபடியே அப்பிரமன் முன்னிருந்த வண்ணமாகவே உலகங்களைப் படைக்கிறானென்பத நூற்கொள்கை.ஆக இவ்வளவும் – இவ்வாழ்வார் அருளிச்செய்ய உத்தேசித்த புருஷார்த்தங்களுக்கு மூலப்ரமாணமான வேதங்களின் வரலாற்றைச் சொன்னாராயிற்று. அரவணைமேற் பள்ளிக்கொண்டு யோகத் துயில்புரிந்த எம்பெருமான் தனது நாபிக்கமலத்திலே பிரமனைப் படைத்து அவனுக்கு நான்கு வேதங்களையும் சந்தை சொல்லி வைத்தானென்றதாயிற்று.)
–
அம்மறை தான் –10
மன்னு மறம் பொருள் இன்பம் வீடு என்று உலகில்
நன்னெறி மேம்பட்டன நான்கு என்றே நான்கினிலும் –11
பின்னையது பின்னைப் பெயர் தரும் என்பதோர்
தொன்னெறியை வேண்டுவார் வீழ் கனியும் ஊழிலையும் –12
என்னும் இவையே நுகர்ந்து உடலம் தாம் வருந்தித்
துன்னும் இலைக் குரம்பைத் துஞ்சியும் வெஞ்சுடரோன் —-13
மன்னு மழல் நுகர்ந்தும் வண் தடத்தினுள் கிடந்தும்-
இன்னதோர் தன்மையராய் ஈங்குடலம் விட்டு எழுந்து —-14
தொன்னெறிக் கண் சென்றார் எனப் படும் சொல் அல்லால்
இன்னதோர் காலத்து இனையார் இது பெற்றார் —-15
என்னவும் கேட்டு அறிவதில்லை-—உளது என்னில்
மன்னும் கடும் கதிரோன் மண்டலத்தின் நன்னடுவுள் —16
அன்னதோர் இல்லியினூடு போய் வீடு என்னும்
தொன்னெறிக் கண் சென்றாரைச் சொல்லுமின்கள் சொல்லாதே —-17
அன்னதே பேசும் அறிவில் சிறு மனத்து ஆங்கு
அன்னவரைக் கற்ப்பிப்போம் யாமே அது நிற்க ——18-
அம் மறை தான்–அந்த வேதங்களானவை
மன்னும் அறம் பொருள் இன்பம் வீடு என்று –நிலை நின்ற தருமம் அர்தம் காமம் மோக்ஷம் என்று
உலகில் நல் நெறி மேம்பட்டன நான்கு அன்றே–இவ் வுலகில் நல் வழியாலே சிறப்பித்துக் கூறப்படுகின்ற நான்கு புருஷார்த்தங்கள் நிறைந்திருக்கப் பெற்றவையாம்.
நான்கினிலும் –அந்த நால்வகைப் புருஷார்த்தங்களிலும்
பின்னையது–கடைசியில் சொல்லப்பட்ட மோக்ஷமானது
பின்னை பெயர் தரும் என்பது–இந்த சரீரம் தொலைந்த பிறகு உண்டாகு மென்று (சாஸ்த்ரங்களில்) சொல்லப் படுகிறது,
ஓர் தொல் நெறியை–விலக்ஷணமாயும் அநாதியாயு முள்ள அந்தப் பரம பதத்தை (அல்லது, அரச்சிராதி மார்கத்தை)
வேண்டுவார் தாம்–அடைய விரும்புமவர்கள்
வீழ் கனியும் ஊழி இலையும் என்னும் இவையே நுகர்ந்து –தானே பழுத்து விழுந்த பழங்களையும் சருகான இலைகளையுமே தின்று
உடலம் வருந்தி–காய க்லேசங்கள் பட்டு
துன்னும் இலைக் குரம்பை துஞ்சியும்–நெருக்கமான பர்ணசாலைகளிற் கிடந்தும்
வெம் சுடரோன் மன்னும் அழல் நுகர்ந்தும்–ஸூர்யனோடு பொருந்திய வெய்யிலே பக்ஷித்தும்
வண் தடத்தினுள் கிடந்தும்–அழகிய தடாகங்களிலே மூழ்கிக் கிடந்தும்
இன்னது ஓர் தன்மையர் ஆய்–ஆக இப்படிப்பட்ட ஸ்வபாவங்களை யுடையராய்க் கொண்டு
ஈங்கு உடலம் விட்டு எழுந்து–இவ் வுலகில் சரீரத்தை விட்டொழிந்து மேலே கிளம்பி
தொல் நெறிக் கண் சென்றார் எனப்படும் சொல் அல்லால்–திரும்பி வருதலில்லாத வொரு ஸ்தானத்திலே போய் சேர்ந்தார்கள் என்று சொல்வதைத் தவிர,
இன்னது ஓர் காலத்து இனையார் இது பெற்றார் என்னவும் கேட்டு அறிவது இல்லை –இன்ன தினத்தில் இன்ன மநுஷ்யன் இந்த மோக்ஷத்தில் போய்ச் சேர்ந்தான் என்று விளங்கச் சொல்லக் கேட்டதே யில்லை-
உனது என்னில்–(அடியோடு இல்லை யென்று நான் சொல்லுகிற அந்த மோக்ஷம்) உண்டு என்கிற பக்ஷத்தில்,
மன்னும் கடுங் கதிரோன் மண்டலத்தின் நல் நடுவுள்–நிபிடமாயும் திக்ஷ்ணமாயுமுள்ள கிரணங்களை யுடையனான ஸூர்யனுடைய மண்டலத்தின் நட்ட நடுவே
அன்னது ஓர் இல்லியின் ஊடு போய்–வாய்க் கொண்டு சொல்ல முடியாத அப்படிப்பட்ட ஸூக்ஷ்மமான ரந்த்ரத்தின் வழியே சென்று
வீடு என்னும் தொல் நெறி கண் சென்றாரை சொல்லுமின்கள்–மோக்ஷ மென்று நீங்கள் சொல்லுகிற ஒரு ஸ்தாநத்திற்குப் போய்த் திரும்பி வந்தவர்களைக் காட்டுங்கள்.
சொல்லாதே–அப்படிப்பட்டவர்களைக் காட்ட மாட்டாமல்
அன்னதே பேசும்–(மோக்ஷமுண்டென்று சாஸ்த்ரத்தில் சொல்லி யிருக்கிற தென்று) பழம் பாட்டையே பாடிக் கொண்டிருக்கிற
அறிவு இல் சிறு மனத்து அன்னவரை–விவேக மற்றவர்களும் சிறிய மனமுடையவர்களுமான அவர்களுக்கு
கற்பிப்போம் யாமே–நாமோ தெளிவைப் பிறப்பிக்க வல்லோம், (அந்த அவிவேகிகளுக்கு நம்மால் தெளிவு பிறப்பிக்க வொண்ணாது)
அது நிற்க–அந்த மோக்ஷ வார்த்தை அப்படி கிடக்கட்டும்.
அந்த வேதங்களில், தர்மம் அர்த்தம் காமம் மேக்ஷம் என நான்கு புருஷர்த்தங்கள் கூறப்பட்டுள்ளன. இந்த நான்கு புருஷார்த்தங்கள் தவிர இன்னுஞ் சில விஷயங்களும் வேதங்களிற் கூறப்பட்டிருக்குமோவென்று ஒருவர்க்கும் சங்கைபிறக்க வழியில்லாதபடி இங்குஆழ்வார் அருளிச்செய்கிறபடி பாருங்கள். “வேதங்களில் நான்கு புருஷார்த்தங்கள் சொல்லப்பட்டன“ என்று வ்யதிகரண ப்ரயோகம் பண்ணாமல் “அம்மறை அறம்பொருளின்பம் வீடென்று நான்கன்றே“ என்று ஸமாநாதிகரண ப்ரயோகம் பண்ணியிருப்பதனால், வேதம் முழுமையும் இந்த நான்கு புருஷார்த்த ஸ்வரூபம், வேறில்லை என்றதாகிறது.–நன்னெறி மேம்பட்டன் –‘மேம்பட்டன நன்னெறி‘ என்று மாற்றி இயைத்து ச்லாக்யமான புருஷார்த்தங்கள் என்று உரைக்கவுமாம். இங்கே ஒன்று சங்கிக்கலாம். சிறிய திருமடலில் “இப்பாரோர் சொலப்பட்ட மூன்றன்றே“ என்று மூன்றே புருஷார்த்தங்கள் உள்ளனவாகச் சொல்லி, “சிக்கனமற்றாரானுமுண்டென்பாரென்பது தானதுவும் ஓராமையன்றே உலகத்தார் சொல்லுஞ சொல்“ என்று நான்காவது புருஷார்த்தமுண்டென்பவர்கள் அவிவேகிகளென்று தூஷித்தும் அருளிச்செய்த ஆழ்தார் தாமே இங்கு நான்கன்றே என்று நான்கு புருஷார்த்தங்களுண்டாகச் சொல்வது ஸ்வோக்தி விருத்தமாமே என்று –இது விருத்த மன்று–சிறிய திருமடலில் தமது ஹித்தாந்தத்தை முதல் முதலிலே நிஷ்கர்ஷித்துக் கூறிவிட்டுப் பிறகு மோக்ஷ புருஷார்த்த முண்டென்பாருடைய பக்ஷத்தை அநுவதித்து மறுத்தார்-இதில், புருஷார்த்தங்கள் நான்கு என்கிற பக்ஷத்தை முதலில் அநுவதித்து விட்டு, அடுத்த படியாகவே மோக்ஷபுருஷார்த்த முண்டென்கிற பக்ஷத்தைக் கண்டித்து மூன்றே புருஷார்த்தங்களென்கிற ஸ்வஸித்தாந்தத்தையே தலைக் கட்டுகிறார்.-ஆகையால் இரண்டு திருமடல்களிலும் இவருடைய கொள்கை ஒன்றேயாம். பரமவைதிகரான ஆழ்வார் ‘நான்கு புருஷார்த்தங்கள் வேத்ப்ரதிபாத்யங்கள்‘ என்று முதலில் சொல்லிவிட்டு உடனே, நான்காவது புருஷார்த்தமே இல்லையென்றும் மூன்றே யென்றும் சொல்வது அபசாரமன்றோ? அவைதிகராக மாட்டாரோ? என்று கேட்பார்க்கு–மோக்ஷத்தை இல்லை செய்தல் இவருடைய திருவுள்ளமன்று, வேறொரு தேஹத்தைப் பூண்டு வேறொரு காலத்தில் வேறொரு ஸ்தானத்தில் எம்பெருமானை அநுபவித்திற்காட்டிலும் இவ்வுலுகத்திலேயே இப்போதே இவ்வுடம்போடே எம்பெருமானை அணைந்து மகிழ்வதே இவர்க்குப் பரமோத்தேச்யமாகத் தோன்றினமையால் “கொம்மை முலைகளிடர்தீரக் கோவிந்தற்கோர் குற்றவேல், இம்மைப்பிறவி செய்யாதே இனிப்போய்ச் செய்யுந் தவந்தானென்?“ என்ற ஆண்டாளைப்போலே மோக்ஷத்தில் வெறுப்பைக் காட்டுகின்றாரே யன்றி, உண்மையில் மோக்ஷ மென்பதொன்றை அஸத்யம் என்று ஸாதிப்பது இவர்க்கு விவக்ஷிதமன்றென்க.அந்த மோக்ஷத்தைப் பெறுகிறவர்கள் இந்த சரீரம் கழிந்த பிறகே பெறுகிறார்களென்பது “மரணமானால் வைகுந்தங் கொடுக்கும் பிரான்“ இத்யாதிகளால் ஸித்தமாதலால் அதனை யருளிச் செய்கிறார் நான்கினிலும் என்று தொடங்கி மோக்ஷத்தைப் பெறுவதற்காக இங்கே யிருந்து படுகிற பாடுகளைப் பேசுகிறார்.
அம்மறை தான் – அந்த வேதங்கள் தான்-மன்னு மறம் பொருள் இன்பம் வீடு என்று உலகில் நன்னெறி மேம்பட்டன நான்கு என்றே-தர்மார்த்த காம மோஷங்கள் என்று லோகத்திலே நன்றான வழியாலே மேற்பட்ட நாலு புருஷார்த்தத்தோடே அடங்கப் பெற்றோம் இறே –முந்துற முன்னம் –அறம் என்கிறது தர்மத்தை – மன்னு மறம்-என்கிறது சாத்திய ரூபத்தாலும் சாதனா ரூபத்தாலும் ஒக்க கொண்டு நிற்பதொரு நிலை உண்டு இறே-பொருள் என்கிறது -அர்த்த புருஷார்த்தத்தை-இன்பம் என்கிறது -தாம் ஆதரித்த காம புருஷார்த்தத்தை-வீடு என்கிறது நாலாவதாகச் சொல்லுகிற மோஷ புருஷார்த்தத்தை –
அம் மறை தான் –-அந்த வேதங்கள் தான் புருஷார்த்தமாகச் சொல்லுகிறது –-மன்னு மறம் பொருள் இன்பம் வீடு என்று –இங்கனே நன்றான புருஷார்த்தங்கள் நாலு அன்றோ –ஜீவ பேதங்கள் ஒவ் ஒரு புருஷார்த்தங்கள் உண்டாய் அவை முந்துற முன்னம் எடுத்துக் கழிக்க வேண்டுவது இல்லையே-அறம் -தர்மம்-பொருள் -அர்த்தம்-இன்பம் -ஸ்வ பிரயோசனமான காமம்-வீடு -மோஷம்-மன்னுகை – சாத்திய சாதனா ரூபத்தாலே நிலை நிற்கும் ஆகாரம் உண்டு இறே -அத்தைப் பற்ற –-அன்றிக்கே-அல்லாத அர்த்த காம மோஷங்கள் இதிலே பிறந்தது ஆகையாலே-அத்தைப் பற்ற என்றதாகவுமாம் –
அன்றிக்கே-இம்மன்னுகை தான் மற்றும் உள்ளவைற்றிலே யும் ஏற்றிச் சொல்லவுமாம்–அது இவருடைய அபிப்ராயத்தால் அல்ல –-வாதி பிரதிகள் உடைய புத்தி பேதத்தாலே-ஏவம் விதமான தர்மமும் காம சேஷம் –-காமமே புருஷார்த்தம்-இனி பகவத் புருஷார்த்தம் ஓன்று உண்டு என்று சொல்லுவார்கள் –-நன்னெறி மேம்பட்டன நான்கு என்றே – என்று இங்கனே லோகத்திலே நன்றான வழியாலே பொருந்தப் பட்ட புருஷார்த்தங்கள் நாலு அன்றோ –
அந்நாலிலும்-பின்னையது பின்னைப் –-பின்னையது உண்டு -பிற்படச் சொல்லுகிற மோஷம்-அது பின்னையது-பின்னை–அது பின்னை பின்னை என்றே போமித்தனை-இச் சரீரத்துடன் பெற்று அறிவார் இல்லை -அத்தைக் காற்கடைக் கொள்ளுகையாலும் சொல்லுகிற வார்த்தை இறே-ஆசைப் பட்ட இச் சரீரத்தை விட்டு வேறு ஒரு சரீரத்தைப் பரிஹரித்து-ஒரு தேச விசேஷத்திலே போய்க்-காலாந்தரே அனுபவிக்குமது ஒரு அனுபவமாயற்றதோ-அது ஓன்று அல்ல விறே-அது தான் அவ்வசனங்கள் சொல்லக் கேட்கும் இத்தனை – கண்டு வந்தார் ஒருவரும் இல்லை –-பெயர் தரும் என்பது – பெற்றியத் தரும்-இஸ் சரீரத்தை விட்டு வேறு ஒரு சரீரத்தை பெற்று அனுபவிக்க வேண்டியதாய் இருக்கும் –இஸ் சரீரத்தை விட்டு வேறு ஒரு சரீரத்தைப் பெற்று அனுபவிக்கை யாவது-ஒருவன் தபஸ்ஸூ பண்ணி-அந்த தப பலம் வேறு ஒருவன் புஜிக்கும் மாத்ரம் அன்றோ-அன்றியே
பின்னைப் பெயர் தரும் -என்றாய் அதுக்கும் பொருள் அதுவே –
அந் நாலிலும்-பின்னையது பின்னைப்--அது பின்னையுமாய் இருக்கும்-அப்போது இப்போது என்று சொல்லிப் போரும் இத்தனை அல்லது பெற்று அறிவார் இல்லை-பின்னையும் அது நானா விதமாகச் சொல்லப் பட்ட புருஷார்த்தம் –பெயர் தரும்-பேற்றிலே தரும் என்பர்கள்-அந்த பிரகிருதி சமனந்தரம் காணப் பெறுவது என்பர்கள்–அதவா பின்னையது பின்னை – பின்னையது கடை வழி சொன்ன மோஷமானது பின்னை-காலாந்தரே தேஹாந்தரே தேசாந்தரே பெயர் தரும் -பேற்றைத் தரும்-என்பது –
என்று சொல்லுகிறார்கள் -என்னவுமாம் –
ஓர் தொன்னெறியை வேண்டுவார் – சம்சாரத்தை ஒழித்து நிரதிசய ஸூகமான மோஷத்தை வேண்டுவார் –இப்படிச் சொல்லப் படா நின்றுள்ள பழையதான மோஷத்தை பெற வேண்டி இருப்பார் –அத் தேசம் பிராப்யமானால் அங்குத்தைக்குப் போம் வழியும் ப்ராப்யாந்தர்க்கதமாகக் கடவது இறே–வேண்டுவார் ––அத்தையும் ஒன்றாக நினைத்து அபேஷிப்பார் என்று தமக்கு அதில் உண்டான அனாதாரத்தை சொல்லுகிறார் –
ஓர் தொன்னெறியை வேண்டுவார் –இப்படிச் சொல்லப் படுகிறனவாய்-அத்விதீயமாய் பழையதாய் இருக்கிற ப்ராப்யத்தை வேண்டுவோர் அர்ச்சிராதி மார்க்கத்தை வேண்டுவோர் -என்னவுமாம்-ஜ்ஞானம் பிறந்த அநந்தரம்-கதி சிந்தையோடு வழியில் போக்கோடு தேச விசேஷ பிராப்தியோடு வாசி அற ஜ்ஞான பலமாய் வருகிறது ஆகையாலே ப்ராப்ய அந்தர்கதமாகக் கடவது –-இத்தையும் ஒரு புருஷார்த்தமாக நினைத்து பெற வேண்டி இருப்பார்க்கும்-இத்தால் ஸ்வ அபிமதம் அன்று என்னும் இடம் தோற்றுகிறது –
இனி இப் புருஷார்த்தத்தை அனுஷ்டிக்கும் சாதனத்தின் உடைய பொல்லாங்கை உபபாதிக்கிறார் -மேல் –வீழ் கனியும் –-தானே விழுந்து பசை அற்ற கனியும்-ஊழிலையும் –-முளையிலே விழுந்த இலையும் –-முற்றிப் பழுத்த சருகான இலையும் –-என்னும் இவையே நுகர்ந்து உடலம் தாம் வருந்தித்-
அதாவது -சருகு இலை தின்றும் காயும் கிழங்கும் தின்றும் இ றே தபஸ் ஸூ அனுஷ்டிப்பது
அவதாரணத்தாலே-ஒரு வ்ரத சமாப்தி பிறந்து பின்னை ஒரு வ்ரத ஆரம்பித்ததின் முன்னே யாகிலும்
ஏகவாரம் அன்னம் புஜித்ததும் இல்லை என்று தோன்றுகிறது –-இத்தால் அநவரத காயக் கிலேசம் சொல்லுகிறது-நுகர்ந்து –-அந்த சாதனத்தில் பண்ணின ஆதரம் தோற்ற போக்யதை உண்டானது போலே இருக்க புஜிக்கை–உடலம் தாம் வருந்தி – அபிமத விஷயத்தைக் கண்டு இங்கே அனுபவிக்கலாய் இருக்கிற சரீரத்தை கிலேசிப்பித்து-தாம் வருந்தி -இவனுடைய கர்மம் கொண்டு போய் கிலேசிப்பித்தல் -தைவம் கொண்டு போய் கிலேசிப்பித்தல் செய்யும் அது ஒழிய தாமே கிலேசிப்பித்து-
இப்பேறு பெற வேணும் என்று இருப்பார் பண்ணும் சாதன அனுஷ்டாத்தின் உடைய அருமை இருக்கும் படியை சொல்லுகிறது மேல் –-வீழ் கனியும் ஊழிலையும் என்னும் இவையே – இனிய வஸ்துவை புஜிக்கைக்கு இட்டுப் பிறந்த இவன் புஜிக்கிற த்ரவ்யங்கள் உடைய அசாரத்தை நினைத்து -இவற்றை தாம் வாய் விட்டுச் சொல்ல மாட்டாமே இப் புடையிலே -என்னும் இவையே -என்கிறார் –-நுகர்ந்து –
இவற்றை புஜிக்கும் போது அம்ருத பானம் பண்ணுவாரைப் போலே போக்ய புத்தி கொண்டு புஜிக்க வேணும் –இதனுடைய ஹேயதை நெஞ்சில் படில் புருஷார்த்த சித்தி இல்லை –-உடலம் தாம் வருந்தித்-
ஸ்தூலோஹம் க்ருசோஹம்-என்கிறபடி-நான் பொறுத்தேன் நான் இளைத்தேன் என்னலாம் படி தான் அபிமானித்த சரீரத்தை ஒறுத்து-அபிமத விஷயத்தை அனுபவிக்கைக்கு பரிகரமான சரீரத்தை ஒறுத்து
துன்னும் இலைக் குரம்பைத் துஞ்சியும் –-இலையாலே நெருங்கச் செய்த பர்ண சாலைகளிலே கிடந்தும் – அதில் நின்றும் உதிர்ந்த புழுதியானது கண்ணிலே புக்கு நோவு படும்படியாகத் துஞ்சியும்
நித்ரை மரணத்தோடு பர்யாயம் ஆகையாலே துஞ்சியும் -என்கிறது –
துன்னும் இலைக் குரம்பைத் துஞ்சியும் –நெருங்கத் தொடுத்த பர்ண சாலைகளிலே நித்ரை பண்ணியும்-நித்ரைக்கும் வினாசத்துக்கும் சாராதன சப்தமான துஞ்சுதலை சொல்லுகிறது
நித்ரை மரண கல்பமாகையாலே –
வெஞ்சுடரோன் மன்னு மழல் நுகர்ந்தும் –-உஷ்ண கிரணனான ஆதித்யன் உடைய வெய்யிலை பஷித்தும்–மன்னு மழல் நுகர்ந்தும்-என்கிறது-உள்ளுப் புக்கால் அழல் மாறாதே இருக்கையும் -இதுவே தண்ணீராக நுகருகையும் – காற்றை பஷித்தும் வெய்யிலை பஷித்தும் இறே சரீரத்தை ரஷிப்பது –
வெஞ்சுடரோன் மன்னு மழல் நுகர்ந்தும் –சர்வ பதார்த்தங்களையும் தபிப்பிக்கும் உஷ்ண கிரணனான ஆதித்யன் உடைய பொருந்தின உஷ்ணத்தை புஜித்தும்- பதார்த்தங்கள் உள்ள விடம் எங்கும் புக்கு வ்யாபிக்கக் கடவதே புறப்பட்ட போதொடு உள்ளே போய் புக்க போதொடு வாசி அற சுடக் கடவதாய் இருக்கிற அழலை நுகர்ந்தும்-சந்த்யா காலத்தில் ஆதித்ய கிரணன்களே யாயிற்று புஜிப்பது-தாஹகமான கிரணங்களை போக்ய பூதமாய் இருப்பதொரு பலம் போலே புஜித்து –
வண் தடத்தினுள் கிடந்தும்--அழகியதாக ஜல க்ரீடை பண்ணிப் போது போக்கலான தடாகங்களிலே சீத காலத்திலே புக்கு நீர்க் காக்கை போலே முழுகிப் பாசி ஏறக் கிடந்தும் –
வண் தடத்தினுள் கிடந்தும்-அபிமதைகளான ஸ்திரீகளுக்கும் நினைத்த படி ஜலக்ரீடாதிகள் பண்ணி அனுபவிக்கைக்கு யோக்யமான அழகிய தடாகத்திலே அகமர்ஷணம் பண்ணியும் –-உட்கிடந்தும் –-மேலே கிளம்புதல்-உள்ளே வர்த்திக்கிற ஜலசர சத்வங்களில் கண் வைத்தல் செய்ய ஒண்ணாது –
கிடந்தும்-அநேகம் ஆயிரம் வஸ்த்ரம் கிடக்கும் ஆயிற்று –
இன்னதோர் தன்மையராய் –தப பலம் பெற்று அதிலே வ்யுத்புத்தி பண்ணினாலும் அதுக்கு ஆளாகாதபடி துக்கமே ஸ்வ பாவம் ஆனபடி –
இன்னதோர் தன்மையராய் –-ஏவம் வித ஸ்வபாவத்தை யுடையராய்
ஈங்கு உடலம் விட்டு எழுந்து – நினைத்த படி அனுபவிக்கலான இங்கே தானாக அபிமானித்து
நெடு நாள் முகம் பழகின சரீரத்தை விட்டு எழுந்து போய்-
ஈங்கு –இங்கு இருக்கும் நான் –உடலம் விட்டு எழுந்து –-அநந்தரம் தானாக அபிமானித்த சரீரத்தை பொகட்டு தேசாந்தரே கை கழியப் போய்-
தொன்னெறிக் கண் சென்றார் எனப் படும் சொல் அல்லால்-மோஷத்து ஏறப் போனார்கள் என்கிற உக்தி அல்லது –
தொன்னெறிக் கண் சென்றார் எனப் படும் சொல் அல்லால்--பழையதான மோஷத்து ஏறப்போனார்கள் என்று சொல்லப் படுகிற சொல்லே உள்ளது –சொல்லால் அல்லால்--உக்தி மாத்ரமேயாய் ஒழியக் கண்டார் இல்லை-
இன்னதோர் காலத்து –-ஏதேனும் ஒரு காலத்திலே –-இனையார் இது பெற்றார் என்னவும் கேட்டு அறிவதில்லை – ஆரேனும் ஒருவர் இப் புருஷார்த்தத்தைப் பெற்றார் என்று கேட்டு அறிவது இல்லை –
பிரமாணங்கள் சொல்லக் கேட்கும் அத்தனை –ஸூகோ முக்தோ வாமதேவோ முக்த -என்று வசனங்களைப் படிக்கும் இத்தனை அல்லது-கண்டு போந்தார் உண்டாகச் சொல்லுவார் இல்லை –
இன்னார் பெற்றார் என்று சொல்லக் கேட்டு அறிவது இல்லை –-ஸூக வாம தேவாதிகள் முக்தர் என்று சொல்லா நின்றதே-கேட்டு அறியத் தட்டென் என் என்னில் -நான் போனேன் இன்னபடி அனுபவித்தேன் என்று அங்குத்தை யாவர் படியைக்-கண்டு வந்தார் சொல்லக் கேட்டு அறிவது இல்லை ––உளது என்னில்-முதலிலே அங்கன் இருப்பதொரு புருஷார்த்தம் இல்லை – அக்னிநா சிஞ்சேத்-அக்னியால் நனைக்கக் கடவன் -என்னுமா போலே அது உண்டாக வேனுமாகில் அது இருக்கிற படி கேட்கலாகாதோ
இன்னதோர் காலத்து இனையார் இது பெற்றார் என்னவும் கேட்டு அறிவதில்லை – இன்னதோர் காலத்திலே ஏவம் வித ஸ்வ பாவராய் இருப்பார் இப்பேறு பெற்றார்கள் என்று சொல்லக் கேட்டு அறிவது இல்லை –மோஷத்து ஏறப் போனார்கள் என்று சாஸ்த்ரங்களிலே-ஸூ கோ முக்தோ வாம தேவோ முக்த -என்று சொல்லக் கேட்டு இருக்கும் இத்தனை –-நான் கண்டேன் நான் போனேன் என்பார் இல்லை-ஆஸ்திக்யத்தாலே சில சொல்லும் இத்தனை –-
உளது என்னில்- உண்டு என்று சொல்லில் அதுக்குப் போம் வழியின் அருமையைக் கேட்கலாகாதோ–மன்னும் கடும் கதிரோன் மண்டலத்தின் நன்னடுவுள் – நித்யமாய் அனைய ஒண்ணாத படி கொடிதான கிரணங்களை யுடைய-ஸூர்ய மண்டலத்துள் இட்டுப் போக வேணுமாம் –-அவன் நூறாயிரம் யோஜனைக்கு அவ்வருகே சஞ்சரிக்க-இங்கே அவன் வெய்யில் பொறு க்க மாட்டாத இவன் அவனை அணையப் போகையும் அன்றியே-அவனுடைய உள்ளே போக வேணுமாம் – அன்னதோர் இல்லியினூடு போய் –-அவன் தான் அப்படிப் போமிடத்து ஒரு பெரு வழி பண்ணிப் போகையும் அன்றியே அப்படிப் பட்டதோர் இல்லியின் உள்ளிட்டாம் போவது-
உளது என்னில்--உண்டு என்று சொல்லில் அதுக்குப் போம் வழியின் அருமையைக் கேட்கலாகாதோ–மன்னும் கடும் கதிரோன் மண்டலத்தின் நன்னடுவுள்-அன்னதோர் இல்லியினூடு போய் நிலை நின்ற கொடிய கிரணங்களை உடைய ஆதித்ய மண்டலத்தின் நடுவிட்டுப் போக வேணும் –-இங்கே நின்று ஆதித்யனைக் காண ஒண்ணாதே வெறியோடும்படி கொடிதான ஆதித்யன் உடைய அப்படிப் பட்ட-அதி ஸூ ஷ்மமான வழியே போய்-
வீடு என்னும் தொன்னெறிக் கண் சென்றாரைச் சொல்லுமின்கள் –-இவன் தான் ராஜ குலம் தோற்றப் போகக் கடவனாம் –-அவன் இவனுடைய சரீர விச்லேஷத்தளவும் அவசரம் பார்த்து நின்று முகம் காட்டக் கடவனாம் –-ஹார்த்தா நுக் ருஹீத -பிரம்மா ஸூ தரம் -4-2-16-பரமாத்வால் அனுக்ரஹிக்கப் பட்டவனாய் வழி அறிந்து செல்லுகிறான் இந்த முக்தன் – என்கிறபடியே ஆதி வாஹிகர் கையிலே காட்டிக் கொடுக்குமாம் –-தான் முன்னே கைவிளக்கு பிடித்துக் கொண்டு போமாம் – இப்படி அந்த மோஷம் ஆகிற -பழையதாய் இருக்கிற தேசத்திலே நான் போனேன் இன்னது கண்டேன் இன்னது அனுபவித்தேன் -என்று வந்தார் ஒருவரைக் காட்டிச் சொல்லிக் காணுங்கோள்–இப்படி அங்கே போய் வந்தான் ஒருவன் சொல்லுமாகில் அதுவும் ஒன்றாகக் கடவது –-சொல்லாதே– இப்படி தான் பிரமாண ஸ்ரேஷ்டமான ப்ரத்யஷ அநுமா நாதிகளாலே இத்தை சாதிக்க இதுக்கு ஒரு உப பத்தியை இட்டு ஏத்த மாட்டாதே –
வீடு என்னும்–தொன்னெறிக் கண் சென்றாரைச் சொல்லுமின்கள் சொல்லாதே அன்னதே பேசும்-அன்னதே பேசும் அறிவில் – மோஷம் என்று சொல்லப் படும் பழையதான ப்ராப்யத்தை லபித்தவர்களை இன்னார் என்று சொல்லுங்கோள்-என்று கேட்டால் சொல்லாதே-–
அன்னதே பேசும் – பின்னையும் இதுக்கு உத்தரமாக மேன் மேல் என-ஸூ கோ முக்த வாம தேவோ முக்த -என்று வசனம் படிக்கிற இத்தால் என்ன லாபம் உண்டு –-அறிவில் –அவர்கள் ஆகிறார் – தந்தாமுக்கு என்ன ஒரு விவேகம் இல்லாத அறிவு கேடர்-அறிவில் சிறு மனத்து –-இப்போது அறிவில்லை யாகிலும் மேல் அறிவு உண்டாகைக்கு ஈடான நெஞ்சில் அகலமும் இல்லை-ஆங்கு அன்னவரைக் கற்ப்பிப்போம் யாமே –அவ் வவஸ்தா பன்னர் ஆனவர்களை கற்பிக்கை நமக்கு பரமாவதே –-கையிலே மடலை எடுத்துக் கொண்டு-இரண்டு அருகு உள்ளாறும் மலைக்க பெரிய திரு நாளில் போலே உலாவித் திரியலாய் இருக்க-அவ்வறிவு கேடரை அறிவிக்கை நமக்கு பரமாவதே –
அன்னதே பேசும்-அன்னதே பேசும் அறிவில் -இதுக்கு உத்தரமாக முன்பு சொன்னதையே சொல்லா நிற்பார்கள் -அதுக்கு அடி அறிவு கேடராகை –சிறு மனத்து-மேல் அறிவு உண்டாக்கிக் கொள்ளவும் ஒண்ணாதபடி அல்ப மனாக்கள்-ஆங்கு-அவ்விடத்தில்-அன்னவரை-அப்படிப் பட்டுள்ளாரை-கற்பிப்போம் யாமே-அறிவிப்போம் நாமே-உகந்த விஷயத்தில் மடல் எடுத்து பெறலான காலத்திலே
பிறர்க்கு அறிவிக்கை நமக்கு பணியோ–கையும் மடலுமாக நாடறிய திரியா நின்றால்-இதுவே புருஷார்ர்த்தம் என்று அறியும்படி நாட்டில் உலவா நிற்க-ஓர் இடத்திலே இருந்து உபதேசிக்கி நமக்கு பணியோ –
அது நிற்க – இப்போது அத்தை விடுக-
அது நிற்க –அது கிடக்க கிடீர்-அது ஒரு புருஷார்த்தம் என்று நினைத்து இருப்பார்க்கு அன்றோ அது வேண்டுவது என்று அத்தை உபேஷிக்கிறார்-
“ஊன்வாடவுண்ணாது உயிர்காவலிட்டு உடலிற்பியாப் புலனைந்தும் நொந்து, தான்வாட வாடத் தவஞ்செய்ய வேண்டா“ என்றும்“காயோடு நீடு கனியுண்டு வீசுகடுங்கால் நுகர்ந்து நெடுங்காலம் ஐந்து தீயூடு நின்று தவஞ்செய்ய வேண்டா“ என்றும் இவ்வாழ்வாத்தாமே அருளிச் செய்த்து காண்க. “பொருப்பிடையே நின்றும் புனல் குளித்தும் ஐந்து நெருப்பிடையே நிற்கவும் நீர் வேண்டா“ என்றார் பேயாழ்வாரும்.-“காயிலைதின்றுங் கானிலுறைந்துங்கதிதேடித் தீயிடை நின்றும் பூவலம் வந்துந் திரிவீர்காள், தாயிலுமன்பன் பூமகள் நண்பன் தடநாகப்பாயன் முகுந்தன் கோயிலரங்கம்பணிவீரே“ என்று உபதேசித்தார் பிள்ளைப் பெருமாளும் கலம்பகத்தில்.-பொல்லா வொழுக்கும் அழுக்குடம்புமற்று எம்பெருமானைப் பெற்றுநுபவிக்க நினைப்பவர்கள், மனம் பொறிவழிபோகாது நிற்றற்பொருட்டு நீர்பருகியும் காற்று நுகர்ந்தும் காய் கனி கிழங்கு சருகு வருங்கங்களை உண்டும் விரதங்களால் உண்டி சுருக்கலும், கோடை காலத்தில் வெயில் நிலையிலும் பஞ்சாக் நிமத்தியிலும் நிற்றலும், மாரிக் காலத்தும் பனிக்காலத்தும் நீர்நிலையில் பாசியேற நிற்றலும் முதலிய செயல்களை மேற் கொண்டு அவற்றால் வருந் துன்பங்களைப் பொறுத்து இவ்வாறு சரீரத்தை யொறுத்து நல் வீடு செல்வர்களென்பது அறியத் தக்கது–எம்பெருமானை அர்ச்சாவதாரத்தில் நாம் எளிதாக அநுபவித்து ஆநந்திக்கலாமான பின்பு இப்படிப்பட்ட வீணான காயக்லேசங்கள் படவேண்டா என்று உபதேசிப்பர்கள் ஆழ்வாராதிகள்.–தொன்னெறி என்று பரமபதத்தைச் சொல்லவுமாம், பரமபதத்திற்குச் செல்லும் வழியாகிய அர்ச்சிராதி மார்க்கத்தைச் சொல்லவுமாம். நெறி –கோவிலும் மார்க்கமும்.-ஊழிலை –பழகிப்போன இலை –சருகு இலைக் குரம்பை – இலைகளாற் சமைக்கப்பட்ட குடிசை – பர்ணசாலை.-ஈங்குடலம் விட்டெழுந்து – அருமையாகச் சொல்லப்பட்ட இந்த மநுஷ்ய தேஹத்தைப் பெற்றுவைத்து இது கொண்டே எம்பெருமானை இஷ்டப்படி அநுபவித்து ஆநந்திக்க விரும்பாமல் அநியாயமாக இவ் வுடலைப் பாழாக்க நினைக்கிறார்களே பாவிகள்! என்று வருந்துகின்றார் போலும்.-அருமந்த தேஹத்தைத்தான் இழக்கிறார்களே, அங்குச் சென்றாகிலும் ஏதாவது நல்ல பேற்றைப் பெறுகிறார்களோ, அது ஒன்றுமில்லை, ‘அவன் மோக்ஷம் போனான், இவன் மோக்ஷம் போனான்‘ என்று வாய் நோவச் சொல்வதைக் கேட்கிறோமே யன்றி ‘இன்ன தினத்தில் இன்ன மநுஷ்யன் இன்னஸுகத்தைப் பெற்றான்‘ என்று சொல்லக் கேட்டதே யில்லை.—ஏன் கேட்டதில்லை? –வாமதேவோ முக்த என்று சாஸ்த்ரங்கள் முறையிடுகின்றனவே, சுகன் வாமதேவன் முதலானோர் மோக்ஷ மடைந்தார்களென்று சொல்லக் கேட்கவில்லையோ என்ன,-அப்படி சொல்லியிருப்பது போராது, ஒரு மனிதன் என் கண்ணெதிரே வந்து நின்று நான் ஸூர்ய மண்டலத்தைப் பிளந்து கொண்டு அதன் வழியே சென்று மோக்ஷம் போய்ச் சேர்ந்து கண்டு வந்தேன்“ என்று அங்குப் போய் வந்தார் சொல்லக் கேட்க வேணும், அப்படி ஒரு வருஞ் சொல்லக் கேட்டதில்லையே என்கிறார்.-“வீடென்னுந் தொன்னெறிக்கண் சென்றாரை“ என்றவிடத்து சென்றாரை என்பதற்கு ‘சென்று என்பதற்கு ‘சென்று திரும்பி வந்தவர்களை‘ என்று பொருள் கொள்ளல் வேண்டும். அறிவு இல் சிறுமனத்து மோக்ஷ முண்டென்று சொல்லுகிறவர்களுக்கு விவேகமில்லை, இனி விவேகமுண்டாகலாமென்னவுங் கூடாதபடி நெஞ்சுங் குறுகியது என்கிறார்.-கற்பிப்போம் யாமே –இல்லாத்தொன்றை உண்டென்று சில அவிவேகிகள் சொன்னால் அவர்களோடு வாக்யார்த்தம் சொல்வது தானா எனக்குக் காரியம், நான் பிடித்த புருஷார்த்தத்தை இனிதாகப் பேசுவது தவிர்த்து அந்த அறிவிலிகளோடு வாதப ப்ரதிவாதம் பண்ணுவது எனக்கு வேலையன்று. அவர்கள் மனம் போனபடி ஏதேனும் சொல்லிக் கொண்டிருக்கட்டும் என்று கை யொழிகிறார்.“ஆரானுமாதானுஞ் செய்ய, அகலிடந்தை ஆராய்ந்து அது திருத்தலாவதே“ எனற நம்மாழ்வாரை ஒரு புடை ஒப்பர் இவர்.–
—
இனி, தாம் பற்றின புருஷார்த்தம் காமம் என்று சொல்லவேண்டி, மற்ற தருமம் அர்த்தம் என்ற இரண்டு புருஷார்த்தங்களால் பெறக்கூடிய பேறு இன்னது, இப்படிப்பட்டது –என்று நிரூபிக்கத் திருவுள்ளம்பற்றி, தருமத்தை அநுஷ்டிப்பவர்கள் பெறும்பேறு இன்னதென்கிறார்.
முன்ன நான் சொன்ன அறத்தின் வழி முயன்ற
அன்னவர் தாம் கண்டீர்கள் ஆயிரக் கண் வானவர் கோன்——–19
பொன்னகரம் புக்கு அமரர் போற்றி செய்யப் பொங்கொளி சேர்
கொன்னவிலும் கோளரி மாத் தான் சுமந்த கோலஞ்சேர் ——–20
மன்னிய சிங்காசனத்தின் மேல் வாணெடுங்கண்
கன்னியரால் இட்ட கவரிப் பொதிய விழ்ந்தாங்கு——-21
இன்னிளம் பூந்தென்றல் இயங்க மருங்கிருந்த
மின்னனைய நுண் மருங்குல் மெல்லியலார் வெண் முறுவல் —-22
முன்னம் முகிழ்த்த முகிழ் நிலா வந்தரும்ப
அன்னவர் தம் மானோக்கம் உண்டாங்கு அணிமலர் சேர் ——-23
பொன்னியல் கற்பத்தின் காடுடுத்த மாடெல்லாம்
மன்னிய மந்தாராம் பூத்த மதுத் திவலை —————–24
இன்னிசை வண்டு அமரும் சோலை வாய் மாலை சேர்
மன்னிய மா மயில் போல் கூந்தல் மழைத் தடம் கண் ——25
மின்னிடை யாரோடும் விளையாடி வேண்டிடத்து
மன்னு மணித்தலத்து மாணிக்க மஞ்சரியின் ———-26
மின்னொளி சேர் பளிங்கு விளிம்பிடத்த
மன்னும் பவளக்கால் செம்பொன் செய் மண்டபத்துள் ——27
அன்ன நடைய வரம்பையர் தங்கை வளர்த்த
இன்னிசை யாழ் பாடல் கேட்டு இன்புற்று இரு விசும்பில் ——28
மன்னு மழை தவழும் வாணிலா நீண் மதி தோய்
மின்னொளி சேர் விசும்பூரும் மாளிகை மேல் ——-29
மன்னு மணி விளக்கை மாட்டி மழைக் கண்ணார்
பன்னு விசித்ரமாப் பாப்படுத்த பள்ளி மேல் ———30
துன்னிய சாலேகஞ் சூழ் கதவத் தாள் திறப்ப
அன்ன முழக்க நெரிந்துக்க வாணீலச்——31
சின்ன நறுந்தாது சூடியோர் மந்தாரம்
துன்னு நறு மலரால் தோள் கொட்டிக் கற்பகத்தின் ——32
மன்னு மலர்வாய் மணி வண்டு பின் தொடர
இன்னிளம் பூந்தென்றல் புகுந்தீங்கு இள முலைமேல் ——33
நன்னறும் சந்தனச் சேறுள் புலர்த்தத் தாங்க அருஞ்சீர்
மின்னிடை மேல் கை வைத்து இருந்து ஏந்து இள முலை மேல் ——-34
பொன்னரும் பாரம் புலம்ப வகம் குழைந்து ஆங்கு
இன்ன வுருவின் இமையாத் தடம் கண்ணார் ——-35
அன்னவர் தம் மாநோக்கம் உண்டு ஆங்கு அணி முறுவல்
இன்னமுதம் மாந்தி இருப்பர் இது வன்றே ——36
அன்ன வறத்தின் பயனாவது ஒண் பொருளும்
அன்ன திறத்தே யாதலால் காமத்தின் ———-37
மன்னும் வழி முறையே நிற்று நாம் மானோக்கின்
அன்ன நடையார் அலரேச ஆடவர் மேல் —–38
மன்னு மடலூரார் என்பதோர் வாசகமும்
தென்னுரையில் கேட்டு அறிவது உண்டு அதனை யாம் தெளியோம் ——39–
முன்னம் நான் சொன்ன அறத்தின் வழி முயன்ற அன்னவர் தாம் –(புருஷார்த்தங்களில்) முதலதாக நான் எடுத்துச் சொன்ன தருமத்தின் வழியிலே அநுஷ்டானஞ் செய்தவர்கள்
ஆயிரம் கண் வானவர் கோன் பொன் நகரம் புக்கு–ஆயிரங் கண்ணுடையனான இந்திரனுடைய அழகிய லோகத்திற் சென்று சேர்ந்து
அமரர் போற்றி செய்ய–தேவர்கள் வாழ்த்தப் பெற்று,
பொங்கு ஒளி சேர் கொல் நவிலும் கோள் அரிமாதான் சுமந்த கோலம் சேர் மன்னிய சிங்க ஆசனத்தின் மேல்–மேன் மேலும் வளர்கின்ற ஒளியை யுடையதும், கொல்லுந் தொழிலிற் பழகின் வலிய சிங்கத்தால் சுமக்கப்பட்டதும், அழகியதும், பொருத்த முடையதுமான சிங்காசனத்தின் மேலே (இருந்து கொண்டு)
வாள் நெடு கண் கன்னி யரால் இட்ட–வாள் போற் கூரிய நீண்ட கண்களை யுடைய கன்னிகைகளாலே வீசப்பட்ட
கவரிப் பொதி யவிழ்ந் தாங்கு—சாமரத் திரள்கள் (தம் மேல் வந்து) மலரப் பெற்று
இன் இள பூ தென்றல் இயங்க–இனிதாயும் மந்தமாயும் பரிமள முடையதாயு மிருக்கிற தென்றல் வந்து வீசப் பெற்று
மருங்கு இருந்த மின் அனையை நுண் மருங்குல் மெல் இயலார்–அருகே யிருக்கிற மின் போல் ஸூஷ்மமான இடையை யுடைய மாதர்கள்
வெண் முறுவல்–(தங்களுடைய) வெளுத்த பற்களாலே
முன்னம் முகிழ்த்த –அபிப்பிராயத்தை ஸூசிப்பிக்கின்ற
முகிழ் நிலா வந்து அரும்ப–இள நிலா வந்து மேலே ப்ரஸிக்க
அன்னவர் தம் –அப்படிப்பட்ட மாதர்களுடைய
மான் நோக்கம் உண்டு–மானின் நோக்குப் போன்ற நோக்கை அநுபவித்து
ஆங்கு–அவ்வளவிலே
அணி மலர சேர்–அழகிய பூக்கள் நிறைந்துள்ள
பொன் இயல் கற்பகத் தின் காடு உடுத்தமாடு எல்லாம்–பொன் மயமான கற்பகக் காடுகள் நிறைந்த ப்ரதேசங்க ளெல்லாவற்றிலும்
மன்னிய மந்தாரம் பூத்த மது திவலை–நிலை பெற்றிருக்கிற பாரிஜாத வ்ருக்ஷங்களின் பூக்களிலுள்ள மகரந்த பிந்துக்களில்
இன் இசை வண்டு அமரும் சோலை வாய்–இனிய இசைகளைப் பாடுகின்ற வண்டுகள் பொருந்தி யிருக்கப் பெற்ற பூஞ்சோலைகளிலே,
மாலை சேர் மன்னிய மா மயில் போல் கூந்தல்–புஷ்பங்களை யணிந்தும் மயில் தோகை போன்று மிருக்கிற கூந்தலை யுடையவர்களாயும்
மழை தட கண்–குளிர்ந்து விசாலமான கண்களை யுடையவர்களாயும்
மின் இடையாரோடும்–மின்போல் நுண்ணிய இடையை யுடையவ்ர்களாயு மிருக்கிற அப்ஸரஸ் ஸ்த்ரீகளோடே
வேண்டிடத்து விளையாடி–யதேஷ்டமான இடங்களில் ரமித்து
மன்னும் மணி தலத்து–சிறந்த ரத்னங்களழுத்தின ஸ்தலங்களிலே (கட்டப்பட்டு)
மாணிக்கம்மஞ்சரியின்–மாணிக்க மயமான பூங் கொத்துக்களை யுடையதும்
மின்னின் ஒளி சேர் பளிங்கு விளிம்பு அடுத்த–மின்னல் போலே பளபள வென்று விளங்குகின்ற ஸ்படிகக் கற்களாலே குறடு (கொடுங்கை) கட்டப் பெற்றதும்
மன்னும் பவளக்கால்–சிறந்த பவழ ஸ்தம்பங்களை யுடையதும்
செம் பொன் செய்–செம் பொன்னால் செய்யப் பட்டதுமான
அன்னம் நடைய அரம்பையர் தம் கை வளர்த்த–அன்ன நடையுடைய அப்ஸரஸ்ஸுக்களின் கை வழியாக வுண்டான
இன் இசை யாழ் பாடல்–இனிய இசையை யுடைய வீணையின் பாட்டை
கேட்டு இன்புற்று–கேட்டு ஆனந்தித்தும்,
இரு விசும்பில் மன்னு மழை தவழும்–பரந்த ஆகாசத்திலே பொருந்தி யிருக்கிற மேக மண்டலங்கள் வந்து படியப் பெற்றதும்
வாள் நிலா நீள் மதி தோய்–அழகிய நிலவை யுடைய பெரிய சந்திரன் வந்து படியப் பெற்றதும்
மின்னின் ஒளி சேர்–மின்னலின் ஒளி போன்ற ஒளியை யுடையதும்
விசும்பு ஊரும்–ஆகாசத்தில் ஸஞ்சரிப்பதுமான
மாளிகை மேல்–விமாநத்திலே
மழை கண்ணார்–குளிர்ந்த கண்களை யுடையரான மாதர்கள்
மன்னு மணி விளக்கை மாட்டி–என்று மணையாத மணி விளக்குகளைத் தொங்க விட்டு
விசித்திரமா பாப்படுத்த –ஆச்சரியமாக விஸ்தாரமாய்ப் பரப்பின்
பன்னு பள்ளி மேல் –கொண்டாடத்தக்க சயனத்தின் மீது
துன்னிய சாலேகம் சூழ் கதவம் தான் திறப்ப –நெருங்கிய சன்னல்களைச் சுற்றி யுள்ள கதவுகள் திறந்து கொள்ள,
இன் இள பூ தென்றல்–பரம போக்யமான மந்த மாருதமானது
அன்னம் உழக்க நெரிந்து உக்க வாள் நீலம் நறு சின்னதாது சூடி–அன்னப் பறவைகள் மிதிப்பதனாலே நெரிந்து துகளாய்ப் போன அழகிய நீலோத்பலத்தின் மணம் மிக்க சிறிய தாதுகளைச் சூடிக் கொண்டும்
ஓர் மந்தாரம் துன்னு நறு மலரால் தோள் கொட்டி–சிறந்த மந்தார வ்ருக்ஷத்திலே நெருங்கி யுள்ளதும் மணம் மிக்கதுமான புஷ்பங்களாலே தோள்களை அலங்கரித்துக் கொண்டும்
கற்பகத்தில் மன்னுமலர் வாய் மணி வண்டு பின் தொடர–கல்ப வ்ருக்ஷத்திலே பொருந்திய பூக்களிலே படிந்த அழகிய வண்டுகள் பின் தொடரப் பெற்றும்
ஈங்கு புகுந்து–இவர்கள் ரமிக்கு மிடங்களிலே வந்து சேர்ந்து
இள முலை மேல் நல் நறு சந்தனம் சேறு உள் புலர்ந்த–இள முலைகள் மேல் பூசப்பட்ட நல்ல மணமுடைய சநதனச் சேற்றை நன்கு உலர்த்த
தாங்க அரு சீர் மின் இடை மேல் கை வைத்து இருந்து–தரிக்க முடியாத (ஸூக்ஷ்மமான) அழகிய மின் போன்ற இடுப்பின் மீது கையை வைத்துக் கொண்டிருந்து
ஏந்து இள முலை மேல் பொன் அரும்பு ஆரம் புலம்ப–உந்நதமான இள முலை மேலே காசு மாலைகள் ஒலிக்கும்படி நிற்க
ஆங்கு–அவ் விருப்பைக் கண்டு
அகம் குழைந்து–மனமுருகி
இன்ன உருவின் இமையா தடங்கண்ணார் அன்னவர் தம் –இப்படிப்பட்ட விலக்ஷணமான வடிவு படைத்த தேவ மாதர்களுடைய
மான் நோக்கம் உண்டு–மானின் நோக்குப் போன்ற நோக்கை அநுபவித்து
ஆங்கு–அதனோடு கூட
அணி முறுவல் இன்அமுதம் மாந்தி இருப்பர் –அழகிய புன்சிரிப்பாகிற இனிய அம்ருதத்தையும் புஜித்திருப்பர்கள்
அன்ன அறத்தின் பயன் ஆவது இது அன்றே –அப்படிப்பட்ட (முன்னே நான் சொன்ன) தர்ம புருஷார்த்தத்திற்குப் பலனாகப் பெறும் பேறு இதுவே யாம்.
ஒண் பொருளும் அன்ன திறதத்தே–சிறந்த அர்த்த புருஷார்த்தத்தின் பலனும் அப்படிக்கொதத்தேயாம்
ஆதலால் –இப்படி தர்ம அர்த்தங்களாகிய இரண்டு புருஷார்த்தங்களுக்கும் காமமே பயனாகத் தேறுவதனால்
காமத்தின்–அக் காம புருஷார்த்தத்தினுடைய
மன்னும் வழி முறையே –நிலை நின்ற வழியாகிய பகவத் காம மார்க்கத்திலே
நாம் நிற்றும்–நாம் ஊற்றமுடையரா யிருப்போம்.
மான் நோக்கின் அன்னம் நடையார்–‘மான் போன்ற நோக்கையும் அன்னம் போன்ற நடையையு முடைய மாதர்கள்
அவர் ஏச –(உலகத்தார்) பழி தூற்றும் படி
ஆடவர் மேல்–புருஷர்களின் மேலே (ஆண்களை நோக்கி)
மன்னும் மடல் ஊரார் என்பது ஒர் வாசகமும் –மடலூரக் கூடாது“ என்று சொல்லுகிற ஒரு வாக்கியத்தை
தென் உரையில் கேட்டு அறிவது உண்டு –தமிழ்ப் பாஷையில் கேட்டு அறிந்திருக்கிறோம்.
யாம் அதனை தெளியோம்–அந்த வாக்கியத்தைத் தெளிவுடையதாக நாம் நினைக்க மாட்டோம் (அது அஸங்கதம்)
முன்ன நான் சொன்ன -இத்யாதி-முன்பு நான் இந்த நாலு புருஷார்த்தைத்தையும் சொல்லுகிற இடத்தில்-தர்மத்தில் வந்தவாறே -சாத்திய ரூபத்தாலும் சாதன ரூபத்தாலும் நிர்ப்பதோர் ஆகாரத்தைக் கொண்டு-மன்னும் அறம் -என்றேன் –-இஹ லோக போகத்தை வ்யாவர்த்திக்கைக்காகச் சொன்னேன் அத்தனை-அதில் நான் நினைத்த அம்சம் அறியாதே குவால் உண்டாக நினைத்து இருக்கக் கூடும் அறிவு கேடராய் இருப்பார் ஆயிற்று –-ஸ்வர்க்கே அபி பாத பீதஸ்ய ஷபிஷ்ணோர் நாஸ்தி நிர்வ்ருதி -ஸ்ரீ விஷ்ணு புரா -6-5-50 அதுக்காக அவ்விடத்தை ஸ்பஷ்டமாக சொல்லா நின்றேன் -கேளுங்கோள்–முன்ன நான் சொன்ன அறத்தின் வழி முயன்ற –-முன்பு நான் சொன்ன அறத்தை சாஸ்திர உக்தமாக அனுஷ்டித்தவர்கள் அறத்தின் வழி என்கையாலே அந்த உபாய அனுஷ்டானத்தின் உடைய மிறுக்குத் தோற்றுகிறது–அது அனுஷ்டிக்கும் இடத்தில் கரணம் தப்பினால் மரணம்-அதில் ஏதேனும் ஒரு ஸ்வரத்திலே அங்கத்திலே வைகல்யம் பிறக்கில் பின்னை ப்ரஹ்ம ரஜஸ் சாயப் பிறக்கும் இத்தனை –-அன்னவர் தாம் கண்டீர்கள்- -அத்தை அருமைப் பட்டு அனுஷ்டித்த அப்படிப்பட்ட அவர்கள் –
முன்ன நான் சொன்ன அறத்தின் வழி முயன்றஅன்னவர் தாம் கண்டீர்கள் –வ்யவஸா யாத்மிகா புத்திரேகேஹ -அத்யாவஸா யாத்மிகையான புத்தியை உடையவனுக்கு-சாதன சாத்யங்கள் ஒன்றாய் இருக்கும் –பஹூ சாகா ஹ்ய நந்தாச்ச புத்த யோ அவ்யவசாயி நாம் –அவயவசாயிகள் உடைய புத்தி பஹூ சாயையாய் இருக்கும்-பல தலையாய் இருக்கும்-சாதனங்களும் அநேகமாய்-சாத்யங்களும் அநேகமாய் இருக்கும் –அப்படியே காம்ய ரூபமான கர்மம் தன்னையே கர்மண்யே வாதி காரச்தே -என்கிறபடியே -அகர்த்ருகமாக பாலாபி சந்தி ரஹிதையான அனுஷ்டானத்தை அனுஷ்டித்தால்
மோஷ சாதனமாக கடவது என்கிற நியாயத்தைப் பற்ற பகவத் புருஷார்தத்துக்கு சாதனமாக சொன்ன முகத்தாலே தூஷித்தது கீழ் –அந்த கர்மம் தனக்கு ஸ்வர்க்க போகத்தை புருஷார்த்தமாக பிரதிபத்தி பண்ணி அதுக்கு சாதனமாம் ஆகாரத்தாலே காம்யார்த்த பிரசுரமாய் இருக்கும் என்னும் இடத்தை காட்டுகிறது-கீழே நான் சொன்ன தர்ம மார்க்கத்திலே உத்சாகித்தவர்கள் கிடக்கிடி கோள்-அன்னவர் -என்கிறது -நேருவது எல்லாம் நேர்ந்து படுவது எல்லாம் படச் செய்தே-அல்பமேயாய் இருக்கிற ஸ்வர்க்க புருஷார்த்தத்தை பலமாகக் கொள்ளுகிற ஹேயரை அநாதரிக்கிறார் –
ஆயிரக் கண் வானவர் கோன்-இங்கு நின்றும் போகிறவனுக்கு நிர்வாஹகனாய் இருக்கிறவன் ஆயிரம் கண் கொண்டாயிற்று அவ் விஷயத்தை அனுபவிப்பது –-பொன்னகரம் புக்கு – அதில் ஸ்லாக்கியமான தேச வாசமே அமையும் என்னும் படி இருக்கிற விடத்தே போய்ப் புக்கு –-அமரர் போற்றி செய்யப் – முடியுடை வானவர் முறை முறை எதிர் கொள்ள -என்னுமா போலே அங்குள்ள தேவர்கள்-அர்த்த பரராய் சம்சாரத்திலே இருந்து இக் காம புருஷார்த்தத்தை ஆதரித்து அதுக்கீடாக தன்னை ஒருத்து சாதனா அனுஷ்டானம் பண்ணி வருவான் ஒரு மகாத்மா உண்டாவதே -என்று கொண்டாட –-
அவர்கள் பலம் இருக்கும் படியைச் சொல்லுகிறது மேல் –ஆயிரக் கண்--இப்படி நேருவது எல்லாம் நேர்ந்தவன் -விஷய தர்சனத்துக்கு ஆயிரம் கண் உடையவன் –விடத்தவாய் ஓராயிரம் இராயிரம் கண் -என்று அவனுக்குப் பல கண் உண்டு இறே -பகவத் அனுபவத்துக்கு –புண்டரீகம் ஏவம் அஷிணீ-என்றும்
தாமரைக் கண்ணனை விண்ணோர் பரவும் தலை மகனை -என்றும் அடைவுடையார் தோற்று அடைவு கெட நின்று ஏத்தும் படியான கண் அழகை உடையவன் முகத்திலே போய் விழிக்கிறது அன்றே –
பீறின சீலை போலே கண்ட விடம் எங்கும் துளையாம் படி இருக்கிறவன் முகத்திலே இறே விழிப்பது-
என்றும் விஷய ப்ரவணரில் நேத்ர பூதனை இங்கனே இறே இவர்கள் சொல்லுவது –வானவர் கோன்--அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதியோ -என்பார்கள்-மனுஷ்யனில் காட்டில் நாலு நாள் எழ இருந்து சாம்-இவ்வளவைக் கொண்டு போரப் பொலியத் தங்களையும் அவர்களாக அபிமானித்து இருக்கும் ஆக்கரான அமரர்களுக்கு நிர்வாஹகனான முகத்திலே யாயிற்று விழிப்பது –-பொன்னகரம் –திகழ் பொன்னுலகு ஆள்வார்-என்கிற தேசத்திலேயோ –-நரகாதிகளில் வ்யாவ்ருத்தி-அல்பமான தேசத்திலே யன்றே புகுகிறது –-புக்கு –-புகுகை தானே உத்தேச்யமாய் அர்ச்சிராதி மார்க்கத்தாலே வழி உள்ளார் சத்கரித்து கொண்டாடப் போகிறதோ ––அமரர் போற்றி செய்யப் ––முடியுடை வானவர் முறை முறை எதிர் கொள்ளப் புகுகிறதோ-அமரராய்த் திரிகின்றார்கள் -என்று ஆக்கரான தேவதைகள்
சம்சார பூமியிலே இருந்து ஸ்வர்க்க அனுபவத்திலே ஸ்ரத்தை பிறந்து இதுக்கு உறுப்பாக சாதன அனுஷ்டானம் பண்ணி இவ்வளவு வருவானைக் கிடைக்குமே -இவனும் ஒருவனே -என்று கொண்டாடா நிற்பார்கள் –
பொங்கொளி சேர்-காலம் செல்லச் செல்ல ஒளி மழுங்குகை அன்றிக்கே-புண்ய பலம் ஆகையாலே மிக்கு வாரா நின்றுள்ள ஒளி சேர்ந்து இருப்பதாய் –கொன்னவிலும் கோளரி மா – கொலையைச் செய்யா நிற்பதுமாய்-எழுந்து இருந்து பாயுமா போலே -என்று சொல்லலாம் படியாய்-பெரிய மிடுக்கை யுடைத்தாய் இருந்துள்ள சிம்ஹங்கள் ஆனவை –-தான் சுமந்த –-ஹிருதயத்திலே பரிவோடு சுமந்தால் போலே யாயிற்று தரிக்கும் படி –-கோலஞ்சேர்--நாநா வான வகுப்புக்கள் சஹஜமானால் போலே பொருந்தி இருக்கும் ஆயிற்று –-மன்னிய சிங்காசனத்தின் மேல் – சம்சாரிகமான போகங்களில் காட்டில் நாலு நாள் எழ இருந்து எழுந்து இருக்கலாம் படியான சிம்ஹாசனத்தின் மேலே –-வாணெடுங் கண் கன்னியரால் இட்ட கவரிப் பொதிய விழ்ந்தாங்கு--ஓர் ஆளும் ஓர் நோக்கும் நேரான கண்களை உடையராய் கால தத்வம் உள்ளதனையும் புஜியா நின்றாலும் அபூர்வைகளாய் இருக்கும் ஸ்த்ரீகளாலே இடப்பட்ட-கவரித் திரள் கட்டவிழ்ந்து -அவ்விடத்திலே –
பொங்கொளி சேர்--சிம்ஹாசனத் தொழில் வகுப்பைக் கண்டு கொண்டு இருக்கும் படி கிளர்ந்த ஒளி சேர்ந்து இருப்பதாய் கோப்புடைய –கொன்னவிலும் –-கொல் நவிலும் -கிட்டின அப்போதே முடிக்கும் என்று கொலையை வ்யவஹாரியா நிற்பதாய் –-கோளரி மாத் தான் சுமந்த –-விநாசத்தை தரிக்கைக்கு -மிடுக்கை உடைத்தாய் இருப்பதொரு சிம்ஹமானது தானே சுமந்து நிற்கிறதோ -என்று சங்கிக்கும் படி –கோலஞ்சேர் –நாட்டில் உள்ள தொழில் எல்லாம் இதிலேயோ -என்னும் படி அழகு சேர்ந்து இருப்பதாய் –-மன்னிய சிங்காசனத்தின் மேல் – சம்சாரிகமான போகத்தில் காட்டில் நாலு நாள் எழ இருந்து பொகட்டுப் போகிறவர்களைப் போலே அன்றியே வருவார்க்கு எல்லாம் தானேயாம் படி இருக்கையாலே -மன்னிய -என்கிறது அரிமா -சிம்ஹம்-பாய்மா -கைம்மா -என்னுமா போலே-கோள் -மிடுக்கு-தான் சுமந்த -சிலர் சுமத்தச் சுமக்கை அன்றிக்கே ஆதாரத்தோடு தானே சுமக்கை –-வாணெடுங்கண்- ஓர் ஆளும் ஓர் நோக்கும் நேராம்படியான கூர்மையை யுடைத்தாய் புஜிக்கிறவன் அளவு அன்றிக்கே விஞ்சின போக்யதையை யுடைத்தான கண் அழகை யுடைய –-கன்னியரால் இட்ட – ஒரு கல்பம் எல்லாம் புஜியா நின்றாலும் பின்னையும் புதுமை மாறாதே இருக்கிற ஸ்திரீகளால் இடப்பட்ட-கவரிப் பொதிய விழ்ந்து –
அவர்கள் வீசின வாறே கட்டவிழ்ந்து எல்லாம் கூடத் தள்ளக் கடவது – அத்தைப் பிரித்து வாங்கினவாறே விடக் கடவது அத்தைப் பொதிகையும் விழுகையுமாகச் சொல்லுகிறது –-ஆங்கு –அவ் வவஸ்தையில்
இன்னிளம் பூந்தென்றல் இயங்க மருங்கிருந்த--இனியதாய் மந்தமாய் பரிமளத்தை யுதைத்தான தென்றல் சஞ்சரிக்கக் கிண்ணகத்தை எதிரிட ஒண்ணாதாப் போலே -போக்யதையின் மிகுதியாலே நெருக்க ஒண்ணாத அருகே இருக்க வேண்டியவராய் –
இன்னிளம் பூந்தென்றல் இயங்க –-ஆச்சா மரம் வீசுகையினாலே இனியதாய் இளையதாய் நன்றான தென்றல் வந்து சஞ்சரிக்க -என்னுதல்–அன்றிக்கே-மந்த மாருதமாய் நாநா விதமான பூக்களிலே போய் பிரவேசிக்கும் இடத்து-ஆவி எழுந்து வெக்கை தட்டி இருக்கிறபடி பிசுகி வருகை அன்றிக்கே செவ்விப் பரிமளத்தை கொய்து கொடு வந்து – தென்றலானது இயங்க என்று தோன்றல் தானாகவுமாம் –
ஒரு சேதனன் புகுந்தானாய் சம்போகத்துக்கு துணுக்குப் பிறக்கும் படி இருக்கை அன்றிக்கே
சம்போக வர்த்தகமுமாய் ஸ்பர்ச வேத்யமுமாய் இருக்கை –-கவரியான போது தன் பக்கல் நின்றும் வேறு ஒன்றில் போகாதபடி நெஞ்சும் இனியதாய் உடம்பிலே பட்டவாறே துணுக்குப் பிறக்கும் படி இருக்கை –-மருங்கிருந்த- போக்யைகளான ஸ்திரீகளை ஒழிய தரிக்க மாட்டாமையாலே கூட வைத்துக் கொண்டு இருப்பார்கள்-அதின் முன்னே இருக்கிற கிண்ணகப் பெருக்குப் போலே எதிர்ச் செறிக்க ஒண்ணாத படி ஆழம் காலாய் அருகே வைத்துக் கொண்டு இருப்பார்கள்
மின்னனைய நுண் மருங்குல் மெல்லியலார் வெண் முறுவல் – விழேல் எண்ணப் பண்ணும் மின்னைப் போலி எண்ணப் படும் நுண்ணுய மருங்கை யுடையருமாய் மிருது ஸ்வ பாவைகளுமாய் இருக்கிறவர்கள் உடைய ஹிருதயத்தில் கிடக்கிற பூக் கொய்கை யாகிற கார்யத்தைக் காட்டுகிற வெளுத்த முறுவல் ஆகிற –-முன்னம் முகிழ்த்த முகிழ் நிலா வந்தரும்ப--இள நிலா வந்து அரும்ப –-அன்னவர் தம் மானோக்கம் உண்டு- அப்படிப் பட்டவர்கள் மான் போலே நோக்கை புஜித்து –-ஆங்கு அணிமலர் சேர் பொன்னியல் கற்பத்தின் காடுடுத்த மாடெல்லாம் மன்னிய மந்தாராம் பூத்த –-புண்ய பலத்தாலே நினைத்த போதே முன்பு தோன்றுகிற சோலையிலே முறுவலால் தோற்றுவித்த பூக் கொய்கையைப் பேசுகிறது-
மின்னனைய நுண் மருங்குல் மெல்லியலார் வெண் முறுவல் – போக்தாவானுக்கும் இவள் இவ்விடையைக் கொண்டு எங்கனே தான் தரிக்கும் படி -என்று கண்ட போதெல்லாம் துணுக்கு என்னும் படி –மின்னொத்த நுண்ணிய இடையை யுடைய ராகையாலே கலக்கவும் பொறாதே கை வாங்கி இருக்கவும் பொறாத மார்தவத்தை யுடையரான ஸ்திரீகள் உடைய வெண் முறுவல் உண்டு -தந்த பங்க்தி -அதனுடைய –-முன்னம் முகிழ்த்த முகிழ் நிலா வந்தரும்ப-–முன்னம் என்கிறது அபிப்ராயம் –
அந்த அபிப்ராயம் ஆனது போய் பக்வமாய் ஆரம்பித்தால் போலே இருக்கிற இரு நிலாவானது வந்தரும்ப –-அன்னவர் தம் மானோக்கம் –-இன்ன விடத்தே போய் விளையாடக் கடவோம் என்கிற நினைவை நோக்காலே ஸ்மரிப்பிபாள் யாயிற்று –-உண்டு – அப்படிப் பட்ட மிருதுவான நோக்கை யுடைய அவர்கள் நோக்கிப் பருகி -இது காணும் அவர்களுக்கு உஜ்ஜீவனம்-இவன் ஒன்றாக ஸ்மரித்து அத்தை உண்டு அறுக்க மாட்டாதே கிடந்து அலையா நிற்க -அதுக்கு மேலே குளிர்ந்து நோக்குவார்கள்-ஆங்கு அவ்வளவிலே –-இவர்கள் லீலா ரசம் அனுபவிக்கும் படி சொல்லுகிறது மேல்-அணி மலர் சேர் பொன்னியல் கற்பத்தின் காடுடுத்த மாடெல்லாம்--செறியப் பூத்த பூக்கள் பரப்பு மாறி இருப்பதாய் பொன்னாலே செய்யப் பட்டதாய்-கற்பகக் காடாய் தரிசு கிடக்கும் இடம் எல்லாம்-மாடெல்லாம் மன்னிய –உண்டாய் உள்ள –-மந்தாராம் பூத்த – பூவாய்க் கிடக்கும் –
மன்னிய மந்தாராம் பூத்த மதுத் திவலை இன்னிசை வண்டு அமரும் சோலை வாய் மாலை சேர்--நிலை நிற்கும் கற்பகங்கள் -குடியா வண்டுகள் உண்ணச் சிறகு ஓசையிலே அறியும் இத்தனை –-மன்னிய மா மயில் போல் கூந்தல் மழைத் தடம் கண் மின்னிடை யாரோடும் – அங்கு இவர்கள் ஒப்பனை இருக்கும் படி – விளையாடி –-இனி ஓலக்கம் இருக்கும் படி சொல்லுகிறது –-வேண்டிடத்து--அபேஷையின் படியே –
மதுத் திவலை ––அப்பூவில் உண்டான மது வெள்ளத்தின் உடைய திவலையிலே–இன்னிசை வண்டு –
அத்தைப் பானம் பண்ணுகைக்காக வண்டுகள் படிந்து கிடக்கும் – அவற்றுள் வண்டு உண்டு என்று அறிவது அவற்றின் இன்னிசை கேட்டவாறே யாயிற்று-அமரும் சோலை வாய் – பரிமளம் போலே படிந்து கிடக்கும் யாயிற்று சோலை இடத்திலே –-மாலை சேர் மன்னிய மா மயில் போல் கூந்தல் மழைத் தடம் கண் –ஒரு கொம்பில் நின்றும் பறித்துப் போந்து மாலையாக்கிக் சேர்க்கிற விளம்பத்தாலே வரும்-செவ்வி யழியுமது அன்றிக்கே-குழலிலே மாலையாய்ப் பூத்தால் போலே இருப்பதாய் – நாயகன் முன்பே மயிரை ஒரு கால் குலைத்தால் அவனுக்கு சகல தாபங்களும் ஆறும்படியாய் – பெரிய மயில் தோகை விரித்தால் போலே இருக்கிற அளக பாரத்தை யுடையருமாய்-கால தத்வம் உள்ளதனையும் துவக்குகைக்கும் மயிர் முடியே போந்து இருக்க-அதுக்கு மேலே கண்ணாலே ஒரு கால் கடாஷித்தால் ஒரு பாட்டம் வர்ஷித்தால் போலே இருக்கும் படி குளிர்ந்த கண்களை யுடையருமாய் இருந்துள்ள –-மின்னிடை யாரோடும் விளையாடி வேண்டிடத்து-ஸ்திரீகளோடே போக உபோகாதத்திலே கால ஷேபத்தைப் பண்ணி-வேண்டிடத்து விளையாடுதல் -என்னுதல்–வேண்டிடத்து மன்னும் மணித்தலத்து என்று மேலே கூட்டுதல் – நெடும் போது விளையாடி ஆயாசிக்கையால் உண்டான ஸ்ரமம் ஓர்இடத்திலே இருந்து ஆற வேண்டி இருக்கும் இறே–இவனுடைய புண்ய பலம் பக்வமாய் இருக்கையாலே இவன் இருக்க அபேஷிதமான விடத்தே அப்போதே அது உண்டாய் இருக்கும் –
மன்னு மணித்தலத்து மாணிக்க மஞ்சரியின் மின்னொளி சேர் பளிங்கு விளிம்பிடத்த--மாணிக்கங்களைக் கொத்துப்-பூம் கொத்தாகத்த் தூக்கி-மன்னும் பவளக்கால் செம்பொன் செய் மண்டபத்துள் அன்ன நடைய – ஆடுவார் சாய்ந்து இருக்கை–அரம்பையர் – தேவ ஸ்திரீகள் –-தம் கை வளர்ந்த இன்னிசை யாழ் பாடல் கேட்டு--நீரூட்டி வளர்த்தால் போலே கையாலே தடவி வளர்த்த-இன்புற்று – அந்த போக்யதையை அனுபவித்து –
மன்னு மணித்தலத்து –-உண்டான நீல ரத்னங்களாலே சேர்த்துச் சமைக்கப் பட்டு இருந்துள்ள நிலத்திலே-மாணிக்க மஞ்சரியின்- மாணிக்கக் கொத்துக்களை இடையிடையே அழுத்துவார்கள்
ஒரு பிரதேசத்திலே பொன் அரிதாய் இருக்குமா போலே அங்குத்தையார்க்கு ஆச்சர்யமாய் இருப்பது பளிங்கு யாயிற்று –-மின்னொளி சேர் பளிங்கு விளிம்பிடத்த--மின்னொளி போலே இருக்கிற ஒளியை யுடைத்தான பளிங்கைக் கொண்டு வந்து -விளிம்பிலே குறடு கட்டுவார்கள் –-மன்னும் பவளக்கால் செம்பொன் செய் மண்டபத்துள் –-சாய்ந்து நிற்கிற ஸ்திரீகளுக்கு ஓரடி போகில் தரிக்க வரிதாம் படியான பவளத் தூணை யுடைத்தாய்-மாற்றற்ற செம் பொன்னால் செய்யப் பட்ட மண்டபத்திலே-அன்ன நடைய வரம்பையர் தம் – அன்னத்தோடு ஒத்த நடையை யுடையராய் இருக்கிற அப்சரஸ் ஸூ க்களுடைய –-கை வளர்த்த இன்னிசை யாழ் பாடல் கேட்டு – நீர் வரத்து வளர்ப்பாரைப் போலே இவர்களுடைய கர ஸ்பர்ஸமே நீராக வளர்ந்த இனிய இசையை யுடைத்தான யாழில் உண்டான பாட்டைச் செவியாலே அனுபவித்து-சாம க்ரியால் குறைவற்று இருக்கிற யாழைத் தட்டி பின்பு அது பண் பட்ட வாறே மிடற்றிலே மாற்றிப் பாட அத்தைக் கேட்டு –-இன்புற்று – ஆனந்த நிர்பரனாய்-
இனி சம்போக அனுபவம் பேசுகிறது-இரு விசும்பில் மன்னு மழை தவழும் வாணிலா நீண் மதி தோய்மின்னொளி சேர் – மேகம் இளைப்பாறும்-போக்யனான சந்திரனும் அப்படியே –-விசும்பூரும் –
பள்ளப் பாறை யுள்ள ஸ்தலம்-மாளிகை மேல் மன்னு மணி விளக்கை மாட்டி- மாணிக்கத்தின் அழுக்கை கழற்றி-நிலை விளக்காக வைத்து –-மழைக் கண்ணார் – அடுத்து ஒரு கால் பார்க்க-கால தத்வம் உள்ளதனையும் வவ்வலிடும்படி பண்ணும்-பன்னு விசித்ரமாப் பாப்படுத்த பள்ளி மேல்- படுக்கை படுத்த படி கண்டு வாய் புலர்த்த – விசித்ரம் -நாநா வர்ணமாகப் பரப்பப் படுத்த படுக்கையிலே –துன்னிய சாலேகஞ் சூழ் கதவத் தாள் திறப்ப-துன்னிய -காற்றைப் பிடித்து புகுரவிட வற்றாய் இருக்கை-தாள் திறப்ப -வேண்டின போதே தானே திறப்ப –-அவ்வழியே புகும் தென்றலைப் பேசுகிறது
அன்ன முழக்க நேரிந்துக்க வாணீலச் சின்ன நறுந்தாது சூடியோர் மந்தாரம்- அன்னங்கள் புக்கு அள்ளல் சேற்றை உழக்குமா போலே-தேனும் சுண்ணமும் தாதும் ஒன்றாக உழக்க –-துன்னு நறு மலரால் தோள் கொட்டிக் கற்பகத்தின் மன்னு மலர்வாய் மணி வண்டு பின் தொடர--அத்தாலே அது துகளாய்-ஒளி மிக்க நீலப் பாவின் சின்ன நறும் தாதை ராஜாக்கள் வளையம் வைக்குமா போலே வைத்து
மந்தாரப் பூவைத் தோளில் தோள் மாலையாக ஏறிட்டு கற்பகத்துக்கு எழுதிக் கொடுத்த வண்டுகள் தன்னைக் கொண்டு எழுந்து போகும் படியாய் –
இனி ஒரு வெளி ஒலக்கமும் சம்போகார்த்தமாய் இருப்பதொரு இருப்பும் ஒரு தென்றலும் அபேஷிதமாய் இருக்கும் இறே -அத்தைச் சொல்லுகிறது –-இரு விசும்பில் – பரப்பு உடைத்தான ஆகாசத்திலே –-மன்னு மழை தவழும் – கங்கை கடக்கிற போது ஒரு மழையும் துளியும் மின்னும் உதவினால் போலே போகத்திலே அந்வயித்த போது ஒரு இருட்சியும் பிரகாசமும் அபேஷிதமாய் இருக்கும் இறே – வாணிலா நீண் மதி தோய் மின்னொளி சேர் விசும்பூரும் மாளிகை மேல் மன்னு மணி விளக்கை மாட்டி--ஆகாசத்திலே சஞ்சரிக்கிற மாளிகைகளிலே பெரு விலையனான ரத்னன்களை
அவித்து ஏற்ற வேண்டாத படி விளக்காக ஏற்றி பிரகாச அபேஷை இல்லாமை யாலே-மங்கள தீபமாய் இருக்கும் அத்தனை இறே –-மழைக் கண்ணார்- படுக்கை படுப்பார் என்று சில பெண்கள் உண்டு –
அவர்கள் படுக்கையை குளிரப் பார்த்தால் சேதன சமாதியாலே படுக்கையாய் இருக்கும் அத்தனை –-பன்னு விசித்ரமாப் பாப்படுத்த பள்ளி மேல் — படுக்கையிலே போய் இவன் சாய்ந்தால் -படுக்கை வாய்ப்பு இருந்த படியே -என்று வாய் புலர்த்தும் படியாய் நாநா வர்ணமாய் முடங்கலற்று படுக்கப் பட்ட படுக்கையிலே யாயிற்று சாய்வது – அப்போது காற்று அபேஷிதமாய் இருக்கும் இறே – துன்னிய சாலேகஞ் சூழ் கதவத் – அவ்விடம் தான் சுற்றும் ஜாலகமுமாய் இருக்கும் இறே-வேண்டின போது வேண்டின வடிவு கொள்ளலாய் இருக்கும் இ றே –-சூழ் கதவம் தாள் திறப்ப – விரல் நுழையாத படியாய்க் காற்றுக்கு சீரை வடியிட்டுப் புகுர வேண்டும்படி நெருங்கி இருந்துள்ள ஜாலகங்களில் சுற்றும் உண்டான கதவுகள் தாள் நீங்க –-தாள் திறப்ப –தென்றல் புகுந்து -கருத சங்கேதிகள் சதவு திறக்குமா போலே புண்யமடியாக வருகிறதாகையாலே சிலர் அடைக்கவும் திறக்கவும் வேண்டா வி றே –-அன்ன முழக்க – அப்போது புகுரும் காற்று இருக்கும் படி சொல்லுகிறது-பெடையோடு செங்கால அன்னம் துகைப்ப -பெரிய திரு மொழி -3-8-9–என்னுமா போலே-அன்னமானது மிதுன சம்போகார்த்த மாகவும்-மதுபானார்த்த மாகவும் சென்று இழியும்-இவை சஞ்சரிக்கையாலே பூவும் தாதுவும் தேனும் சுண்ணமும் ஒன்றாகக் குழம்பும் –-நெரிந்துக்க வாணீலச் சின்ன நறுந்தாது சூடி- பின்னைப் போய் நெரிந்து உகுந்து ஒளியை யுடைத்தாய்-இவை துவக்கையாலே முகம் கர்கிச் சிதறி-பரிமளம் அதிசயமாய் இருந்துள்ள தாதைச் சூடி-இத்தை யாயிற்று வளையமாக வைப்பது –-யோர் மந்தாரம் துன்னு நறு மலரால் தோள் கொட்டிக் – ஒரு மந்தார மரத்தின் உடைய நெருங்கப் பூத்துப் பரிமள பிரசுரமாய் இருக்கிற பூக்களை
ஹர்ஷத்தாலே தோளிலே கொட்டிக் கொண்டு –-கற்பகத்தின் மன்னு மலர்வாய் மணி வண்டு பின் தொடர-ஒரு காலும் பிரியக் கடவோம் அல்லோம் என்று சூழ்த்துக் கொடுத்து –-ஒரு விஷயத்திலே தொடர்ந்து போவாரைப் போலே-கல்பக தருவிலே ஏக ரூபமாய் இருந்துள்ள புஷ்பத்திலே
மதுபானத்தாலும் பரஸ்பர சம்ச்லேஷத்தாலும் நரை திரை மூப்பு அற்று இருக்கிற வண்டுகளானவை பின் தொடர இக்காற்றைக் கண்டவாறே இதுக்கு முன்பு இக்காற்றைக் கண்டறியோம் என்று தன்னை அநாதரித்துப் போகச் செய்தேயும் ஒரு தலைக் காமமாகத் தானே காற்றை பின் தொடரா நிற்கும்
இது பின் தொடர் வேண்டும் படி –
இன்னிளம் பூந்தென்றல் புகுந்தீங்கு இள முலை மேல் -நன்னறும் சந்தனச் சேறுள் புலர்த்தத்-மந்தமாய் பரிமளத்தை யுதைத்தான தென்றல்-நாலடி இட்டுப் புகுந்து-அல்லோம் என்பாரும் விழ வற்றான போக்யதையை உடைத்தான சந்தனச் சேற்றை-சிற்றாள வட்டம் போலே முலையிலே உலர்த்த –-தாங்க அருஞ்சீர்மின்னிடை மேல் கை வைத்து இருந்து ஏந்து இள முலை மேல்-தாங்க அரியதாய் சீருடைய மின் போன்ற இடை மேலே கையை வைத்துக் காந்தனுக்கு சர்வ ஸ்வ தானம் பண்ண இருந்து –-பொன்னரும் பாரம் புலம்ப –-சம்ச்லேஷத்தைப் பேசின படி –
இன்னிளம் பூந்தென்றல் புகுந்து –-இனியதாய் இளையதாய் பரிமளிதமாய் இருந்துள்ள தென்றலானது
போக வர்த்தகமாய் கொண்டு புகுந்து-ஈங்கு இள முலைமேல் நன்னறும் சந்தனச் சேறு – இவ்வளவிலே எப்போதும் ஒக்க ஷோடஸ வார்ஷிகைகளாய் இருக்கையாலே முலையும் இளையதாய் இருக்கும் இறே அதின் மேலே போக யோக்யமாக அலங்கரிக்கப் பட்டு இருந்துள்ள நன்றாய் பரிமள பிரசுரமான சந்தனக் குழம்பை –-உள் புலர்த்தத் – மேல் எழ அன்றியிலே அந்தப் பணிக்குக் கடவார் சிற்றால வட்டம் கொண்டு ஆற்றுமா போலே புலர்த்த –-போக்தாவும் ஈடுபடியான வைதக்த்யம் சொல்லுகிறது
தாங்க அருஞ் சீர் மின்னிடை மேல் கை வைத்து இருந்து –-இத்தை எங்கனே தான் கொண்டு தரிக்கும் படி -என்று கூச வேண்டும்படியான அழகை யுடைத்தாய் –தாங்க அருஞ் சீர் மின்னிடை மேல் கை வைத்து இருந்து —முலையைத் தாங்க அரிதாய்-அழகிய மின் போலே இருந்துள்ள இடையின் மேலே கையை வைத்து கொண்டு இருந்து-ஏந்து இள முலை மேல் பொன்னரும் பாரம் புலம்ப – ஏந்தப் பட்டு சமைய வளர்ந்து இருந்துள்ள முலை மேலில் சம்போக சமயத்திலும் கழற்றிப் பூண வேண்டாத படி சஹாஜமாய் இருக்கிற முத்துக்களும் பொன்னுமாய் அரும்பி உட்கழுத்தாரம் சம்போகத்தில் உண்டான வ்யாகுலதையாலே அங்கே இங்கே அலச இவளுக்கு நாம் ஆபரணமாகப் பட்டதே -என்று கூப்பிடுகிறாப் போலே யாயிற்று இருப்பது –-த்ரிசரம் பஞ்ச சரம் தனியாரம் இவை தன்னிலே அலசின ஓசையைச் சொல்லுகிறது -புலம்பிற்றாக-இதாயிற்று புறம்பு படுகிறபடி –
வகம் குழைந்து ஆங்கு--உடன் பட்ட படி –-இன்ன வுருவின் –இட்டு மாற்றினால் போலே இருக்கை –-இமையாத் தடம் கண்ணார் அன்னவர் தம்- வைத்த கண் வாங்க இன்னாத போக்யதையை உடையவர்கள் –-மாநோக்கம் உண்டு ஆங்கு அணி முறுவல் இன்னமுதம் மாந்தி-நோக்குப் பொறுத்த வாறே-முறுவல் பண்ண அதுவும் உண்டு அறுக்க வல்லராம் படியாய் யாயிற்று இருப்பது –-இருப்பர் –
போக்யாதிசயத்தாலே போக மாட்டாமை –-இது வன்றே அன்ன வறத்தின் பயனாவது –-ஒரு சிறாங்கை என்கிறது – கிருஷிக்கு தக்க பலம் போராமை-
வகம் குழைந்து –-அகவாயில் ஆட்டம் பேச்சுக்கு நிலம் அல்லவே-முலை மேல் பொன்னரும்பாரம் -என்று ஆரம் பூண்டதாய் இருக்கை அன்றிக்கே முலை தான் ஆரமாய்க் கொண்டு அரும்பினால் போலே யாயிற்று ஆரம் பூண்டு இருக்கும் படி -என்றுமாம் –-ஆங்கு- ஹிருதயம் அழிந்த அவ்வஸ்தையிலே–இன்ன வுருவின் – ஏவம் விதமான ஸ்வரூப வை லஷ்ண்யத்தை யுடையராய் –-இமையாத் – கண் இமையோடு இமை பொருந்தில் ஜகத் உபசம்ஹாரம் என்னும்படி இருக்கையாலே இமையோடு இமை பொருந்தாதே-இமையா -என்று ஸ்வரூப கதனம் அன்று விஷய தர்சனத்தால் இமையாமை –-தடம் கண்ணார் – கண்ணின் பரப்பு அடங்கிலும் இமையாமைக்கு உறுப்பு –-அன்னவர் தம் மாநோக்கம் உண்டு – அப்படிப் பட்டவர் உடைய விலஷணமான நோக்கை யாயிற்று புஜிப்பது –-ஆங்கு அணி முறுவல்இன்னமுதம் மாந்தி இருப்பர்--அந்நோக்கை பருகி அது சத்மியா நின்றவாறே முறுவல் பண்ண
அத்தாலே அழகிதான முறுவலோடு கூடின அதராம்ருதத்தைப் பானம் பண்ணி அதினாலே தங்களை அழிந்து இருப்பார்கள் – இது வன்றே அன்ன வறத்தின் பயனாவது –-இது விறே அப்படிப் பட்ட தர்மத்தின் உடைய பிரயோஜனம் ஆயிற்று
ஒண் பொருளும் அன்ன திறத்தே யாதலால் காமத்தின் –-ஒண் பொருளும் அத்தனையே-ஒண் பொருள் -ஆச்சார்யர்களையும் விட்டுப் பற்றுமவன் பஷத்தாலே –-மன்னும் வழி முறையே நிற்று –ஆபாச காமத்தை ஒழிய நிலை நின்ற பகவத் காமத்தின் வழியே—நாம் – காமத்தை ஒழிய சர்வத்தையும் விட்ட நாம்-மான் நோக்கின் அன்ன நடையார் –-நோக்குக்கும் நடைக்கும்-தனித் தனியே மடலூர வேண்டும்படி இருக்கை –அலரேச – பிறர் பழி சொல்ல –-ஆடவர்மேல் – தலைமகன் பேர் மேல் –-மன்னு மடலூரார் என்பதோர் வாசகமும்-பிராணனை தரிப்பிக்கும் மடல் -மன்னு மடல் –-தென்னுரை-மிலேச்ச ஜாதி பிதற்றும் தமிழ்-உக்தி மாத்ரமே-அர்த்த யுக்தம் அன்று-
ஆகையாலே தர்மமும் காம சேஷம்-மோஷம் தானே தள்ளுண்டது-இனி சேஷிப்பது அர்த்தம் இறே –-ஒண் பொருளும் அன்ன திறத்தே –-சிறியார் பெரியார் இன்னார் என்று வாசி இன்றிக்கே எல்லாரும் ஒக்க நன்று நன்று என்று-விரும்புகிற அர்த்தமும் காம சேஷம் –-யாதலால் காமத்தின் மன்னும் வழி முறையே நிற்று நாம் –ஆதலால் -அர்த்த ஸ்திதி இப்படியே இருக்கையாலே பிரதான புருஷார்த்தமான காமத்தின் உடைய நிலை நின்ற வழியிலே முறை கெடாத படி நின்றோம் நாம் –-இப்படி ஒழிய அபிமத விஷயத்தை பிரிந்த ஆற்றாமை கரை புரளச் செய்தேயும் எதிர்தலை வரக் கண்டு இருக்கைக்கு மேற்படத்-தாம்தாம் அர்த்திக்கக் கடவது அல்ல வென்று விவஷிதர் அல்லாதார் சொல்லுவது ஒரு பாசுரம் உண்டு அது சாஸ்திரமே யாகிலும் நமக்கு அது பஷம் அல்ல –-மானோக்கின் அன்ன நடையார் அலரேச –-அபிமத விஷயத்திலும் கண்ணிலும் மௌக்த்யத்திலும் குறி அழியாதே நடையிலும் தோற்ற தோல்வி இன்றிக்கே இருக்குமவர்கள் இரண்டு மருங்கும் இருந்து பலி சொல்லா நிற்க–ஆடவர் மேல் மன்னு மடலூரார் என்பதோர் வாசகமும்தென்னுரையில் கேட்டு அறிவது உண்டு –அபிமதம் எல்லாம் பெற்று அல்லது மீளாத படியான மடலூரக் கடவர் அல்லர் என்று கொண்டு இங்கனே சொல்லிக் கொண்டு போருவதொரு நிரர்த்தக சப்தம் உண்டு –-அதனை யாம் தெளியோம் —– அப்படிப் பட்ட அது தன்னை நாங்கள் இகழ்ந்த மிலேச்ச ஜாதிகளிலே அப்பாஷையிலே கேட்டுப் போருவது உண்டு-அத்தை அபிமத விஷயத்தைப் பெற்று அல்லது தரியாத நாம் அனுஷ்டேயமாகத் தேறோம் –
“ஆயிரக்கண் வானவர்கோன்“ என்று தொடங்கி “இன்னமுதம் மாந்தியிருப்பர்“ என்னுமளவும் தாம் புருஷார்த்தத்தினால் ஸவர்க்க லோகத்தில் கிடைக்கும் விஷய போகங்களை விரிவாகச் சொல்லுகிறது.-“அம்மறைதான் மன்னுமறம் பொருளின்பம் வீடென்றுலகில், நன்னெறி மேம்பட்டன் நான் கன்றே“ என்று கீழே சொல்லுமிடத்துப் புருஷார்தங்களில் முதன்மையாகச் சொல்லப்பட்ட யாதொரு தர்மமுண்டு,-அதனை அடைவுபட அநுஷ்டித்த மஹான்கள் இவ்வுடலைவிட்டு இவ்வுலகையும் விட்டொழிந்த பின்பு, புண்ய பலன்களை அநுபவிப்பதற்கென்று ஏற்பட்ட இடமாகிய தேவேந்திர நகரத்திற்கு (ஸ்வர்க்க லோகத்திற்கு)ச் செல்லுங்கள்,-சென்றவாறே அங்குள்ள அமரர்கள் “ஜய விஜயீபவ“ இத்யாதி சப்த கோஷங்களாலே தோத்திரஞ் செய்து, விலையுயர்ந்து அழகுமிக்க சிங்காசனத்தின் மீது வீற்றிருக்கச்செய்வர்கள், கண்ணழகிற் சிறந்த கன்னிகைகள் அருகேவந்து சாமரம் வீசுவார்கள்,-இனிதான தென்றற் காற்றும் தன்னடையே வந்து மேலேபடும், மற்றுஞ் சிலமாதர்கள் அருகே வந்து நின்று தங்களுடைய உட்கருத்தை வெளிக்காட்டுகின்ற மந்தஸ்மிதத்தை (புன்சிரிப்பை)ச் செய்வர்கள், அவர்களது நோக்கிலே ஈடுபட்டிருப்பவர்கள் இவர்கள்.(ஆங்கணி மலர் சேர் தொடங்கி விளையாடி வேண்டிடத்து என்னுமளவும் ஒரு வாக்கியார்த்தமாகக் கொள்க) சிங்காசனத்தின்மீது வீற்றிருந்து போகங்கள் பெறும்படியைச் சொல்லிற்று கீழ்வாக்கியத்தில், கற்பகவ்ருக்ஷங்கள் நிறைந்த அழகிய பூஞ்சோலைகளிலிருந்து கொண்டு போகங்கள் அநுபவிக்கிறபடியைச் சொல்லுகிறது இவ்வாக்கியம்.-சிங்காசனத்திலிருக்கும்போது சில மாதர்கள் வந்து ஸாபிப்ராயமாகப் புன்சிரிப்புச் சிரித்தவாறே, ‘பூக்கொய்கையிலே நோக்காகச் சிரிக்கிறார்களிவர்கள் என்று உணர்ந்து உடனே எழுந்துபோய்ச் சோலைகளிலே விளையாடித் திரிவர்களாம்.-அந்த நந்தவனங்கள் எப்படியிருக்கின்றவென்றால், எங்கே பார்த்தாலும் பொன்மயமான கல்ப வ்ருக்ஷங்கள் நிறைந்தும், அந்தக் கல்பவ்ருக்ஷங்கள் மலர்களில் மதுவைப்பருகுவதற்காக வண்டுகள் வந்து படிந்து இனிதாக ரீங்காரம் பண்ணப்பெற்றும் இருக்கின்றனவாம்.-அப்படிப்பட்ட சோலைகளிலே, கூந்தலழகும் கண்ணழகும் இடையழகும் அமைந்த மங்கையர்களுடனே கூடி யதேச்சமாக விளையாடுவர்களாம்.(மன்னு மணித்தலத்து என்று தொடங்கி இன்னிசையாழ் பாடல் கேட்டின்புற்று என்னுமளவும் ஒரு வாக்கியர்த்தமாகக் கொள்க) நந்தவனங்களில் விளையாடிக் களைத்துப்போய் ஒரு திவ்ய மண்டபத்திற் சென்று வீற்றிருந்து அங்கு அப்ஸாஸ் ஸ்த்ரீகள் செவிக்கினியாக வீணாகானம் பண்ண அதனைக் கேட்டுக் களைதீர்ந்து ஆநந்திக்கும்படி சொல்லுகிறது.
(மன்னு மணித்தலத்து என்று தொடங்கி இன்னிசையாழ் பாடல் கேட்டின்புற்று என்னுமளவும் ஒரு வாக்கியர்த்தமாகக் கொள்க) நந்தவனங்களில் விளையாடிக் களைத்துப்போய் ஒரு திவ்ய மண்டபத்திற் சென்று வீற்றிருந்து அங்கு அப்ஸாஸ் ஸ்த்ரீகள் செவிக்கினியாக வீணாகானம் பண்ண அதனைக் கேட்டுக் களைதீர்ந்து ஆநந்திக்கும்படி சொல்லுகிறது.அந்த மண்டபங்கள் எப்படியிருக்கின்றன. வென்றால், கீழ்த்தரையெல்லாம் ரத்னங்களழுத்தப்பட்டு அந்த ரத்நமய ஸ்தலத்திலே கட்டப்பட்டும், மாணிக்கமயமான பூங்கொத்துகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டும், மின்னல்போலே பளபளவென்று விளங்குகின்ற ஸ்படிகக் கற்களாலே கொடுங்கைகள் கட்டப்பெற்றும், பவழ ஸ்தம்பங்கள் நாட்டப்பெற்றும் செம்பொன்னாற் செய்யப்பட்டு மிருக்கின்றனவாம், அப்படிப்பட்ட மண்டபத்துள் தேவமார்கள் வீணை வாசிக்க, மதுரமான அப்பாடலைக் கேட்டு இன்புறுகின்றனராம்.(இரு விசும்பில் மன்னு மழை தவழும் என்று தொடங்கி அணிமுறுவ லின்னமுதம் மாந்திருயிருப்பர் என்னுமளவும் ஒரு வாக்கியார்த்தமாகக் கொள்க) வீணாகானங் கேட்டுக் களைதீர்ந்து களித்த பின்பு அத்தேவ மாதர் விரித்த படுக்கைகளிலே கிடந்து போகங்களின் எல்லையான பரம போகங்களை அநுபவித்துத் தீருகிறபடி சொல்லுகிறது.ஸ்வர்க்கலோகத்து அநுபவங்களின் சரமாவதியைச் சொல்லு கிறதாகையாலே இந்த வாக்கியத்தைச் சிறிது விரிவாகச் சொல்லி முடிக்கிறார். இத தார்மிகர்கட்காகப் படுக்கை விரிக்கும் மாளிகை மேக மண்டலங்கள் வந்து படியப்பெற்றிருத்தலால் இருட்சியும் குளிர்ச்சியும் பொருந்தியும், சந்திரன் வந்து உறைந்தருப்பதனால் ப்ரகாசம் பொருந்தியுமிருக்கும். ஸம்போக ருசியுடையார்க்கு இருளும் வெளிச்சமும் இரண்டும் வேண்டியிருக்குமே.-அப்படிக்குப் பாங்கான மாளிகையின் மேல் ரத்தன தீபங்களைத் தொங்கவிட்டு அப்ஸரஸ்ஸுக்கள் ஆச்சரியமான படுக்கையை விரிப்பார்கள். உலகில் இப்படியும் ஒரு படுக்கையுண்டோ? என்று கொண்டாடிக் கொண்டாடி நாத்தழும் பேறும்படி யிருக்குமாம் அப்படுக்கை. அதன்மேல் சயனிக்கும்போது சன்னல்கள் கதவு திறந்துகொள்ள அவ்வழியாலே இனிய தென்றற்காற்று வந்து உள்ளே வீசும்.-காற்றுக்கு உருவமில்லையாயினும் ஆழ்வார் தமது சமத்காரந் தோற்ற அதனை ஒரு மஹா புருஷன் போலத் தோற்றுவித்து வருணிக்கிறபடி பாருங்கள், – மஹா புருஷன் வரும்போது நல்ல பூக்களைத் தலையிற் சூடிக்கொண்டும் நல்ல மாலையைத் தோளிலணிந்து கொண்டு பின்னே சிவ சேவகர்கள் தொடரவும் வருவனே, அப்படியே வருகிறதாம் அந்தத் தென்றலும்,-அதாவது – நீலோற்பல மலர்களின் தாதுக்களைச் சூடிக்கொண்டும் பாரிஜாத மலர் மாலையைத் தோளிலணிந்து கொண்டும் அம்மலரிலுள்ள மதுவில் நசையாலே பின் தொடர்ந்து வருகின்ற வண்டுகளாலே பின் செல்லப்பெற்றும் வருகின்ற தென்கிறார். தென்றலானது நல்ல பொய்கைகளில் வியாபித்து அங்குள்ள மலர்களின் மணத்தை என்று வீசிக்கொண்டே வருகின்ற தென்றவாறு.-அப்படிப்பட்ட தென்றவானது முன் சொன்ன கதவு திறந்த சன்னல் வழியே உள்ளே புகுந்து மாதர்களின் முலைமேற் பூசியுள்ள சந்தனச்சேற்றை யுலர்த்துகின்றதாம். அத்தகைய தென்றற்காற்று இனிதாக் வீசப்படுக்கையிற் படுகிறப்படி சொல்லிற்றாகிறது. இது உடலுக்கு நேரும் ஸுகம்.-இனி, செவிப்புலனுக்கு சேரும் ஸுகஞ் சொல்லுகிறது –சில தேவமாதர் உல்லாஸமாக இடுப்பின்மீது கையை வைத்துக்கொண்டு முன்னே வந்து நிற்க அவர்களது முலைகளின்மேல் அணியப்பட்டிருக்கின்ற காசுமாலை முதலிய ஆபரணங்கள் ஒன்றோடொன்று உறைந்து கலகலவென்று சப்திக்க, அந்த சப்தத்தாலே செவிக்கு ஆநந்தம் பெறுகிறபடி.-உண்ணுஞ்சோறும் பருகும் நீரும் அவர்கட்கு வேறில்லை, அத்தேவமாதர்களின் கடாக்ஷ வீக்ஷணத்தை ஓவாத ஊணாக உண்பர். அவர்களது புன்முறுவலோடு கூடின அதராம்ருதத்தைப் பானம் பண்ணுவர்.-ஆக இவ்வளவுஞ் சொல்லப்பட்ட இன்ப நுகர்ச்சியே தரும புருஷார்த்தத்திற்குப் பயனாகப் பெறுவதாம். இரண்டாவதான அர்த்தம் (பொருள்) என்னும் புருஷார்த்தத்தின் பயனும் இதுவே யொழிய வேறில்லை, பொருள் படைத்தவர்கள் தருமம் செய்வர்கள் ஆதலால் அறத்தின் பயனே பொருட்கும் பயனாக முடியக்கடவதாம்.(ஆதலால் காமத்தின் மன்னும் வழிமுறையே நிற்றும் நாம்) நான்கு புருஷார்த்தங்களில் மோக்ஷமென்பது முதலிலேயே தள்ளுண்டது, தருமமும் அர்த்தமும் காமஸித்தியையே பயனாகக் கொண்டன, ஆகவே, காமபுருஷார்த்த மொன்றே முக்கியம், மற்ற அறம் பொருள்கள் இதற்குச் சேஷபூதம் – என்று இதுவரையில் நிரூபிக்கப் பட்டதாதலால் நாம் காமபுருஷார்த்தத்தையே கைக்கொள்வோமானோம்,-அது தன்னிலும் ஹேயமான விஷயாந்தர காமமன்றிக்கே வேதாந்த விஹிதமாய் உத்தேச்யமாய் சாச்வதபலமான பகவத்விஷய காமத்தைக் கைக்கொண்டோம் என்று ஆழ்வார் தமது உறுதியைக் கூறித் தலைக் கட்டினாராயிற்று. “சேமநல்வீடும் பொருளுந் தரும்முஞ் சீரிய மற்காம்மும் என்றிவை நான்கென்பர் – நான்கினுஞ் கண்ணுக்கேயாமது காமம் அறம் பொருள் வீடிதற் கென்றுரைத்தான், வாமநன் சீலன் இராமாநுசனிந்த மண்மிசையே“ என்ற நூற்றந்தாதிப் பாசுரம் இங்கே நினைக்கத் தகும்.சிறந்த காம புருஷார்த்தத்தையே நாம் கடைப்பிடிப்போம் என்றார் கீழ்.-தாம் பற்றின பகவத் காமம் தமக்குக் கைகூடாமையாலே அதற்காக மடலூர்வதே கதி என்பதைத் திருவுள்ளத்தில் அறுதியிட்டு, “புருஷனை நோக்கி ஸ்த்ரீகள் மடலூர்வது கூடாது“ என்று தமிழர் ஒரு வரம்பு கட்டி வைத்திருக்க, ஸ்த்ரீயாகிய நீர் எங்ஙனே மடலூரப்புகுவீர்? என்று சிலர் ஆக்ஷேபித்ததாகக் கொண்டு அவ்வாக்ஷேபத்தை அநுவதித்து அதற்கு ஸமாதாநமும் அருளிச் செய்கிறார்.
–
மன்னும் வட நெறியே வேண்டினோம் வேண்டாதார்
தென்னன் பொதியில் செழும் சந்தனக் குழம்பின் ——–40
அன்னதோர் தன்மை யறியாதார் ஆயன் வேய்
இன்னிசை யோசைக் கிரங்கா தார் மால் விடையின் —–41
மன்னு மணி புலம்ப வாடாதார் பெண்ணை மேல்
பின்னு மவ் வன்றில் பேடை வாய்ச் சிறு குரலுக்கு —–42
உன்னி யுடலுருகி நையாதார் உம்பர்வாயத்
துன்னு மதி யுகுத்த தூ நிலா நீள் நெருப்பில் ———43
தம்முடலம் வேவத் தளராதார் காம வேள்
மன்னும் சிலை வாய் மலர் வாளி கோத்து எய்யப் ——-44
பொன்னேடு வீதி புகாதார் தம் பூவணை மேல்
சின்ன மலர்க் குழலும் அல்குலும் மென் முலையும் ——-45
இன்னிள வாடை தடவத் தாம் கண் துயிலும்
பொன்னனையார் பின்னும் திரு வுறுக போர் வேந்தன் ——46
தன்னுடைய தாதை பணியாலர சொழிந்து
பொன்னகரம் பின்னே புலம்ப வலம் கொண்டு ——-47
மன்னும் வள நாடு கை விட்டு மாதிரங்கள்
மின்னுருவில் வெண் தேர் திரிந்து வெளிப்பட்டுக் ——48
கன்னிரைந்து தீய்ந்து கழை யுடைந்து கால் சுழன்று
பின்னும் திரை வயிற்ருப் பேயே திரிந்து உலாவக்———-49
கொன்னவிலும் வெங்கானத்தூடு கொடும் கதிரோன்
துன்னு வெயில் வறுத்த வெம் பரல் மேல் பஞ்சடியால் —–50
மன்னன் இராமன் பின் வைதேவி என்றுரைக்கும்
அன்ன நடைய வணங்கு நடந்திலளே——————51–
மன்னும் வடநெறியே வேண்டினோம்–(இவ்விஷயத்தில்) சிறந்த ஸம்ஸ்க்குத நூல்களிற் கூறிய வழியையே கைப் பற்றுவோம்
வேண்டாதார்–(அப்படி ஸம்ஸ்க்ருத நூல்களில் சொல்லப்பட்டுள்ளபடி காமத்தின் அதி ப்ரவ்ருத்தியை) விரும்பாதவர்கள் (எப்படிப் பட்டவர்களென்றால்)
தென்னன் பொதியில் செழு சந்தனம் குழம்பின் அன்னது ஓர் தன்மை அறியாதார் –பாண்டிய ராஜனது நாட்டிலுள்ள விளைகிற சந்தனத்தினாலாகிய குழம்பின் அப்படிப்பட்ட தன்மையை அறியாதவர்கள் (விரஹத்தில் ‘சந்தனம் நெருப்பு‘ என்றறியாதே அதைப் பூசிக் கொண்டு குளிர்ச்சியா யிருக்கும் ஸாஹஸிகர்களென்கிறபடி)
ஆயன் வேய் இன் இசை ஓசைக்கு இரங்காதார்–இடையன் ஊதுகிற புல்லாங்குழலின் இனிய கான த்வனியைக் கேட்டுத் தளராதே யிருப்பவர்கள்,
மால் விடையின் மன்னு மணி புலம்பவாடாதார்–(பசுவின் மேலே) வ்யாமோஹித்து வருகிற காளையின் சிறந்த (கழுத்தின்) மணியானது ஒலி செய்ய அதனைக் கேட்டு இரங்காதே யிருப்பவர்கள்,
பெண்ணை மேல் பின்னும்–பனை மரத்தின் மீது ஆணோடே வாயலகு கோத்துக் கொண்டிருக்கிற
அவ் வன்றில் பெடை வாய் சிறு குரலுக்கு–அன்றிற் பறவையின் பேடையினது வாயில் நின்று முண்டாகிற அப்படிப்பட்ட சிறு குரலைக் கேட்டு
உன்னி–தமது நாயக விரஹத்தை நினைத்து
உம்பர் வாய்–ஆகாசத்திலே
துன்னுமதி உகுந்த –நெருங்கிய (கிரணங்களை யுடைய) சந்திரன சொரித்த
தூ நிலா நீள் நெருப்பில் –நிர்மலமான நிலாவகிற பெரு நெருப்பில்
தம் உடலம் வேவ தளராதார்–தங்களுடைய சரீரம் வெந்து போம்படி சிதிலராகாதவர்கள், (இப்படிப்பட்ட அரஸிகர்கள் யாரென்னில்)
காமவேள் சிலை வாய் மன்னும் மலர் வாளி கோத்து எய்ய பொன் நெடுவீதி புகாதார்–மன்மதன் தனது வில்லிலே பொருந்திய புஷ்ப பாணங்களைத் தொடுத்துப் பிரயோகிக்கச் செய்தே (இனி மடலூர்வதே புருஷார்த்தமென்று கொண்டு) அழகிய பெரிய வீதிகளிலே புறப்படாதவர்கள் எவரோ, அவர்கள்
தம் பூ அணை மேல்–தங்களுடைய புஷ்ப சயனத்தின் மீது
சின்னம் மலர் குழலும்–துகள்களை யுடைய புஷ்பங்களை யணிந்த கூந்தலையும்
அல்குலும்–நிதம்பத்தையும்
மெல் முலையும்–மெல்லிய முலையையும்
இன் இள வாடை தடவ–இனிதாய் இளையதாயுள்ள வாடைக் காற்றானது வந்து தடவ
கண் துயிலும் –(ஆநந்தமாகத்) தூங்குகின்ற
பொன் அளையார்தாம்–ஸ்த்ரீகளானவர்கள்
பின்னும் திரு உறுக–மேன்மேலும் மேனியழகு மேலிட்டு விளங்கட்டும்-
போர் வேந்தன்–ரணாசூரனாகிய இராமன்
தன்னுடைய தாதை பணியால்–தன் தகப்பனான சதரதனுடைய சொற்படி.
அரசு ஒழிந்து–ராஜ்யமாள்வதைத் தவிர்ந்து (காட்டுக்குப் புறப்பட்ட போது)
பொன் நகரம்–அழகிய அயோத்யா புரியிலுள்ளாரடங்கலும்.
பின்னே புலம்ப–(நீ காட்டுக்குப்போகேல் என்று) பின்னா லழுது கொண்டே வந்த போதிலும்
வெண்டர்–என்னவேணும்
வலம் கொண்டு–தான் கொண்ட உறுதியை விடாமுற்கொண்டு
வளம் மன்னும் நாடு கை விட்டு–செல்வம் மிகுந்த நாட்டை உபக்ஷித்து விட்டு
மாதிரங்கள் மின் உருவின் வெண் தேர் திரிந்து–திக்குகள் தோறும் மின் போன்ற கானலே பரவி யிருக்கப் பெற்றதும்.
வெளிப்பட்டு–எல்லாம் சூந்ய ஸ்தலமாகவு மிருக்கப் பெற்றதும்
கல் நிரைந்து தீய்ந்து கழை உடைந்து கால் சுழன்று–கல்லுகள் நிறைந்து (புல்லுகள்) தீஞ்சு மூங்கில்கள் வெடித்து சுழல் காற்று அடித்துக் கொண்டிருக்கப்பெற்றதும்
பின்னும் அதற்கு மேலும்
திரை வயிறு பேயே திரிந்து உலவா–(ஆஹாரமில்லாமையால்) மடிந்த வயிற்றை யுடைய பேய்களே திரிந்து கொண்டிருக்கப் பெற்றதும்
கொல் நவிலும் -கொலையைப் பற்றின சப்தமே கிளம்பிக் கொண்டிருக்கப் பெற்றதுமான
வெம் கானத்தூடு–வெவ்விய காட்டினுள்ளே
கொடு கதிரோன் துன்னு வெயில் வறுத்த வெம்பால் மேல்–உஷ்ண கிரணனான ஸூர்யனுடைய வெய்யிலாலே வறுக்கப்பட்ட வெவ்விய பருக்கைக் கற்களின் மேலே (எழுந்தருளின வளவிலே)
வைதேவி என்று உரைக்கும் –வைதேஹீ என்று சொல்லப்பட்டவளாய்
மன்னன் இராமன் பின்–அந்த ஸ்ரீராம மஹாராஜன் பின்னே
பஞ்சு அடியால்–பஞ்சுபோல் மெல்லிய திருவடிகளாலே
நடந்திலளே–தானும் நடந்து செல்லவில்லையா?-
மன்னும் வட நெறியே வேண்டினோம் – மடல் எடுக்கையே புருஷார்த்தம் என்று உபபாதிக்கிற ஸ்ரீ ராமாயணாதிகள்–வேண்டாதார்- காம புருஷார்த்தத்தை வேண்டாதார் –-தென்னன் பொதியில் செழும் சந்தனக் குழம்பின் – சந்தனம் துவளப் பண்ண வற்றாய் இருக்கை –ருஷிகளையும் துவளப் பண்ண வற்றாய் இருக்கை-துரும்பு எழுந்தாடவும் பண்ண வற்று –-அன்னதோர் தன்மை யறியாதார் –-சொல்ல வாய் வேம் தன்மை அறியாதார் –தலை மகனைப் பிரிந்தால் சந்தனம் கொப்பளிக்கும் என்று அறியாதார் –-
மன்னும் வட நெறியே வேண்டினோம் –-நாங்கள் ஆதரித்த பஷம் சொல்லக் கேட்கில்-நிலை நின்றதாய்-ஆசார்யர்கள் பரிஹரித்துப் போருகிற சம்ஸ்க்ருதமான வைதிக மார்க்கத்திலே நின்றோம் –-வேண்டாதார்-இத்தை ஆதரியாதார்கள் -ஆதரித்த அபிமத விஸ்லேஷத்தில் நோவு படா நிற்கச் செய்தேயும் போக உபகரணங்கள் கொண்டு கால ஷேபம் பண்ணி இருக்க வல்ல சாஹசிகர்கள் –-தென்னன் பொதியில் செழும் சந்தனக் குழம்பின் அன்னதோர் தன்மை யறியாதார் –-அவர்கள் தெற்குத் திக்குக்கு நிர்வாஹகனான ராஜாவையும் அவன் சந்தன கிரியையும்-அப்பர்வதத்திலே படக் கடவதே வெளிறு கழிந்த சந்தனத்தையும்-அதினுடைய குழம்பிப் பூசினால் அழலக் கடவதான வ்யசனத்தையும் அறியாதவர்கள் –
ஆயன் வேய்- குழல் ஓசை துடை குத்த உறங்க வல்லார் –ப்ராஹ்மணர்க்கு ஒத்தும் -பாணர்க்கு பாட்டும் போலே -இடையர்க்கு குழல் –அந்த ப்ரஹ்மாஸ்த்ரத்துக்கு ஈடுபடாதார் – இன்னிசை யோசைக் கிரங்காதார் –த்வனியே நஞ்சு – இது பாதகம் ஆகிறது -அவனுடைய சாந்த்வநங்களை நினைத்து –-மால் விடையின் மன்னு மணி புலம்ப வாடாதார்- நாகின் மேல் பிச்சேறின விடையினுடைய த்வனி யோவாதே மணி புலம்ப-அக்னி சகாசத்திலே தளிர் சுருங்குமா போலே சுருளாதார்-இது தான் இறாய்க்க-அது தான் மேலே விழும்படி –-பெண்ணை மேல் பின்னு மவ் வன்றில் பேடை வாய்ச் சிறு குரலுக்கு –அன்றிலின் உடைய ஆர்த்த நாதத்தை கேட்டும் உருகி இரங்காதவர்கள் –-பின்னும் –-வாயலகு கோத்து இருக்கை–முன்பில் விசனத்துக்கு மேலே என்றுமாம் –
சிறு குரல் –பிரணயத்தால் இளைத்துப் பேசுகிறபடி –உன்னி யுடல் உருகி நையாதார் –-தங்கள் சம்ச்லேஷத்தை ஸ்மரித்து-
ஆயன் வேய் இன்னிசை யோசைக் கிரங்கா தார் –-அதுக்கு மேலே பிராமணர் குழலூதக் கேட்டால் ஸ்வர வசன வ்யக்திகளை ஆராய்ந்து லஷணம் கொண்டாடி இருக்குமா போலே இடையனுடைய குழலில் உண்டான இனிதான குழல் த்வநியைக் கேட்டு வ்யசனப் படாதே தரித்து இருக்க வல்லவர்கள் –-மால் விடையின் மன்னு மணி புலம்ப வாடாதார் – நாகின் மேலே பிச்சாய்த் தொடர்ந்து வருகிற ருஷபத்தின் கழுத்திலே கயிறு இட்டு கட்டுவார் இல்லாமையாலே ஏக ரூபமாய் அணியரானவர்கள் இத் தர்ம ஹானியை அனுசந்தித்து கை எடுத்து கூப்பிடுமா போலே த்வனிக்க அத்தைக் கேட்டு சத்தை அழிந்த தளிர் போலே சருகாய் போகாதார் –பெண்ணை மேல் பின்னு மவ் வன்றில் பேடை வாய்ச் சிறு குரலுக்கு -உன்னி யுடலுருகி நையாதார் –பணியின் மேலே பரஸ்பரம் வாய் அலகைக் கோத்துக் கொண்டு உறங்கின அன்றிலின் உடைய பரிவுக்கு பாடாற்ற வல்ல சேவலுடைய த்வனிக்கு அன்றிக்கே
மார்த்தவத்தோடே கூடின பேடையினுடைய அதி தாருணமான சிறு குரல் உண்டு – ஒரு கால் தொடங்கின வார்த்தையைத் தலைக் கட்டும் போது நடுவே பதின்கால் இளைப்பாற வேண்டும்படி அத்யந்தம் ஆர்த்தமான சப்தம்-அத்தைக் கேட்டு தாங்கள் சேர இருந்தால் போக மத்யே பிறக்கும் சப்தங்களை அனுசந்தித்த அநந்தரம் கிண்ணகப் பெருக்கானது கரைகளைச் சென்று குத்திக் கரைத்துப் பொகடுமா போலே சரீரமானது கட்டழிந்து பின்னை ஓர் அவயவியாகக் காண ஒண்ணாத படி சிதிலராய் போகாதார் –
உம்பர்வாயத் துன்னு மதி யுகுத்த –தலை மகனை ஒழிய நிலவிலே படுக்க வல்லவர்கள் –-உம்பர் வாய் -என்றது ஆகாசத்திலே–உகுத்த -ஸ்வ அனுமானத்தாலே அவனும் பொறுக்க மாட்டாமே உகுத்தான் என்று இருக்கிறாள் –-தூ நிலா – கொப்பளித்த பின்பு நிலவு என்று அறிந்தாள் –-நீள் நெருப்பில் –தாஹ்யம் சமைந்தாலும் சமையாது ஒழிகை –அக்னி கணம் நிலவு என்னும்படி சுடுகை-கேவல அக்னி தஹிப்பது சரீரத்தை இறே–இது ஆத்மாவை தஹிக்கையாலே –நீள் நெருப்பு -என்கிறாள்
நீருக்கு அவியாதே நீர் வண்ணனே அவிக்க வேண்டி -திரு நெடும் தாண்டகம் -18-இருக்கை –-தம்முடலம் வேவத் தளராதார் –-இரவல் உடம்பு அல்லவே-தம்முடலம் வேவ தரிப்பார் உண்டாகாதே-உணர்வும் உயிரும் உடம்பும் மற்று உலப்பினவும் பழுதே யாம் உணர்வைப் பெற -திரு வாய் மொழி -8-8-3-அப்படி பெற்று இருக்கிறாரும் அல்லரே –
உம்பர்வாயத் துன்னு மதி யுகுத்த தூ நிலா நீள் நெருப்பில் தம்முடலம் வேவத் தளராதார்-மேலே நெருங்கின கிரணங்களை யுடைய சந்த்ரனானவன் தன கையில் நெருப்பை பிறர் கையிலே
பொகடுமா போலே பொகட்ட மறுவற்ற நிலா வாகிற பெரு நெருப்பில்-தாஹ்யம் வேறாய் தான் தாஹமாய் இருக்காய் அன்றிக்கே இரண்டும் தானேயாய் இருக்கிற நெருப்பு படச் செய்தே சரீரமானது தக்தமாகா நிற்க -அதுக்கு ஈடுபடாதார் –அல்ப கலஹம் தன்னிலேயும் வந்தால் ஸ்ருஷ்டஸ்த்வம்-என்கிற போகத்திலே மிக்க நெருப்பு உண்டாகில் அப்படிப் பண்ணுவது இல்லையாகில் தேடிக் கொண்டு வந்து செய்ய வேண்டுவது இல்லை-இத்தால் அதாஹ்ய வஸ்து படுகிற படி-நீர் சுட்டால் ஆற்றலாவது இல்லையே –
காம வேள் மன்னும் சிலை வாய் மலர் வாளி கோத்து எய்யப் பொன்னேடு வீதி-காமன் உடைய சிலை இடத்துப் பொருந்தி இருந்துள்ள புஷ்ப பாணங்களை தொடுத்து எய்ய-அழகியதாய் நெடிதான வீதியிலே கையும் மடலுமாய் புறப்படாதே ஸ்த்ரீத்வம் நோக்கிப் படி கிடந்து புறப்படாதே அடைத்துக் கொண்டு உள்ளே இருக்க வல்லவர்கள்-பொன் –அழகு மடலூர்வாரை எதிர் கொள்ளும் வீதி – புகாதார் –காம பாணங்கள் வாய் மடியும் படி கல் மதிளுக்கு உள்ளே புகாதார் –
காம வேள் மன்னும் சிலை வாய் மலர் வாளி கோத்து எய்யப் பொன்னேடு வீதி புகாதார்-
காமனாகிற தேவதை சிறிது போது வில் கொண்டு வ்யாபரித்துத் பின்னை நெருப்பு சுட்டது என்று பொகடுகை அன்றிக்கே கையிலே கொண்டு இருக்கும்படி வேறு ஓன்று வேண்டாத வில்லிலே புஷ்ப பாணங்களைத் தொடுத்து விட அதுக்கு ஈடுபட்டு கையும் மடலுமாகக் கொண்டு ஸ்லாக்கியமாய்ப் பெருத்து இருக்கிற வீதியிலே புறப்படாதார் –-நெடு வீதி இரண்டு அருகும் அறத் தையலார் பழித் தூற்றும் படி பெருத்து இருக்கை –-திரு நறையூர் திரு வீதியிலே கையும் மடலுமாய்ப் போகாதார்
திரு நறையூரிலே புக்கார் அடங்கலும் தம்மைப் போலே மடல் எடுக்க வேணும் என்று இருக்கிறார் –
நீணிலா முற்றத்து நின்றிவள் நோக்கினாள்-
தம் பூவணை மேல்-காந்த கர ஸ்பர்சம் போலே தென்றல் ஸ்பர்சிக்க படுக்கை பொருந்தி கிடக்க வல்லவர்கள்-பூவணை ––மென்மலர்ப் பள்ளி வெம்பள்ளி -திருவாய் மொழி -9-9-4-என்னுமா போலே நெருப்பை உருக்கி வார்த்தால் போலே இருக்கை –-சின்ன மலர்க் குழலும் அல்குலும் மென் முலையும் -இன்னிள வாடை தடவத்-சின்னப் பூவை உடைத்தான குழலையும் இடையையும் முலையையும்
அவன் தடவுமா போலே நஞ்சூட்டின இளவாடை தடவ –-இள வாடை -பிறரை நலிய இளகிப் பதியா நின்றது –
தம் பூவணை மேல்--இவருக்குப் படுத்த படுக்கையிலே தனியே பூவும் தாதும் சுண்ணமுமாகப் பரப்பிக் கொண்டு –-சின்ன மலர்க் குழலும் –பருவம் செய்கிற பூவை யுடைய குழலும் –-சின்னம் -விரிகை -முடி நெகிழ்ந்த குழல் என்னவுமாம் –-அல்குலும் மென் முலையும் –-விரஹ சஹம் அல்லாத முலை–மேலும் தென்றல் பட மாந்தும் முலை –-இன்னிள வாடை தடவத் – காந்தன் உடைய கர ஸ்பர்சத்துக்கு யோக்யமான இடங்களிலே தென்றல் வந்து தடவ –-குன்றூடு பொழில் நுழைந்து -பெரியாழ்வார் திரு மொழி -4-8-9-இத்யாதி –அதுக்கு இறாய்த்து கண் உறங்க வல்ல சாஹசிகர்கள் –-இனியதான இளையதான வாடை யானது காந்தன் உடைய சமாதியிலே வந்து ஸ்பர்சிக்க –
தாம் கண் துயிலும்--கண் உறங்குகிற போதே தம்மது அன்று -இரவல் கண்ணாக வேணும் –-பொன்னனையார் –-நெருப்பிலே கிடந்தது நிறம் பெறுவர்கள்–காட்டுத் தீ கதுவிலும் உறங்க வல்ல பாக்யவதிகள் –-பின்னும் திரு வுறுக – அவர்களுக்கு நித்யமாகிடுக –
தாம் கண் துயிலும்--கெட்டேன் இரவல் கண்ணோ இவர்களுக்கு –-பொன்னனையார் பின்னும் திரு வுறுக –பொன்னானது நெருப்பிலே இட தர்ம லோபமற அழுக்கற்று நிறம் பெறுமா போலே விரஹ சமயத்தில் சம்ச்லேஷ சமயத்தில் அனுகூலமான பதார்த்தங்கள் முகம் காட்ட அவற்றின் சந்நிதியில் முடியாது -அவற்றைக் கொண்டு போது போக்கி ஸ்வரூபத்தைப் பெற்று இருக்கிறவர்கள் –-மடல் எடுக்கும் நம் போல்வாரைப் போல் அன்றே -என்று அவர்களை நிந்தித்து-தங்களுக்கு மேல் வரக் கடவதான சம்பத்தை அனுபவிக்க இருக்கிறவர்கள் அங்கனே இருந்திடுக -என்கிறாள் –
போர் வேந்தன் –ஆண் புலி –-ரணமுக ராமன் –-சக்ரவர்த்தியைக் கட்டி வைத்து ராஜ்ஜியம் பண்ண வல்ல மிடுக்கு –ஸ்ரீ பரத ஆழ்வான் தோஷ பிரகரணத்திலே ந ச ராகவஸ்ய -என்று சப்த சாலங்களையும் ஓர் அம்பாலே உருவ எய்தவர் இத்தைச் செய்திலர் என்று கருத்து –-தன்னுடைய தாதை பணியால் சக்கரவர்த்தி ஹிருதயம் பாராதே உக்தி மாத்ரத்திலே –அரசொழிந்து-அரசு ஒழிந்து –வாடல் மாலையைப் பொகடுவாரைப் போலே தலைச் சுமை என்று திரு வபிஷேகத்தை ஒழிந்து –-பொன்னகரம்--பொன்னுலகுக்கு ஒக்கும் காணும் திரு வயோத்யை–அதுக்கு காரணம் ராம ஸம்ஸ்லேஷ ஏக ரசராய் இருக்கை–அபி வ்ருஷா பரிம்லா நாஸ் சபுஷ் பாங்குர கோரகா-அயோத்யா -59-9-என்கிறபடியே ஸ்தாவரங்களும் உட்பட ராம குணைக தாரகமாய் இறே இருப்பது –-பின்னே புலம்ப-
பிரியில் தரியாதே பின்னே தொடர்ந்து கூப்பிட-சுற்றம் எல்லாம் பின் தொடர -பெருமாள் திரு மொழி -8-6-
அவர்கள் படி கிடக்க கிடீர் –நம் படி யுடையார்படி கேட்கல் ஆகாதோ –-சர்வ ஜ்ஞ்க்ன குலத்திலே பிறந்தவள் இறே இப்படி அனுஷ்டிக்கிறான் –தான் மடலூர விறே ஒருப்பட்டது-அதுக்கு சிஷ்டா சாரமாக ஆசரித்தார் படி சொல்லப் புக்கு முந்துறப் பிராட்டியைச் சொல்லுகிறாள்–ஆசாரத்தில் வந்தால் முதலிலே எண்ணப் பட்டவள் இறே ––ஜனக குலத்திலே பிறந்தவள் இறே–கர்மணைவ ஹி சம்சித்தி மாஸ்தி தா ஜனகாதய -என்கிறபடியே ஜ்ஞான ப்ராதான்யம் கிடக்கச் செய்தே கர்ம யோகத்தால் அல்லது அபிமத சித்தி இல்லாதாரைப் போலே அத்தை ஆதரித்து அனுஷ்டித்துக் கொண்டு போருவர்கள் பகவத் ஆஜ்ஞ அனுரூபமாக –-இவ்விடத்தை நஞ்சீயர் பட்டர் ஸ்ரீ பாதத்தை ஆஸ்ரயித்த அநந்தரம்–பிரபன்னனுக்கு இவை அனுஷ்டேயமோ அன்றோ -என்ன–அனுஷ்டிக்க்கவுமாம் தவிரவுமாம் -என்ன-இவன் செய்யுமாகில் தவிர ஒண்ணாது தவிருமாகில் செய்யப் படாது இருந்த படி என் -என்ன நம்முடைய க்ரியா பாகத்திலேயாதல் நம்முடைய நினைவாலே யாதல் வரக் கடவது அன்றே –அவன் நினைவே இறே எல்லா வற்றுக்கும் காரணம் -என்று அருளிச் செய்தார் –
இனி பெருமாள் பின்னே போன பிராட்டி படியைச் சொல்லப் புக்கு அதுக்கு உறுப்பாக பெருமாள் நைரபேஷ்யம் சொல்லுகிறது –-போர் வேந்தன் –-சக்கரவர்த்தி பெருமாளை காடேறப் போ -என்ன
இவ்வார்த்தை செவிப்பட்ட அநந்தரம் கடுகப் புறப்பட்டுக் கொடு நின்ற இந்த நைரபேஷ்யத்தைச் சொல்லுகிறது –-பிராட்டி படியைச் சொல்லப் புக்கு பெருமாள் படியை பிரசங்கிப்பான் என என்னில்
அது தன்னிலே கால் தாழ்ந்து அது தன்னையே முடிய நடத்துகிறது –-தன்னுடைய தாதை –(தாத என்ற வடசொல் தாதையெனத் திரிந்தது.) பெருமாள் ஆகிறார் நமக்கு இஷ்ட விநியோக அர்ஹர் அன்றோ -ஆனபின்பு நாம் சொல்லிற்றுச் செய்வர் -என்று அவன் நெஞ்சிலே படும்படி அவன் பக்கல் ப்ரவண்யராய் இருக்கை –-தயரதற்கு மகன்-திருவாய் -3-6-8-என்னக் கடவது இறே –-பணியால்-அவனுடைய நினைவளவும் போயிற்று இலர் இவர் காட்டேறப் போகாதே நம்மைக் காலிலும் கழுத்திலும் இட்டாகிலும் ராஜ்ஜியம் பண்ணினாராகிலோ என்று இறே அவனுக்கு நினைவு –-அரசு ஒழிந்து நாட்டை விட்டுக் காட்டேறப் போ என்கிற போது இத்தை விடுகிறோமே என்று பின்னாட்டாதே-வனவாசோ மஹோதய-என்று வன வாச முகனாய் இருக்கை–அபி ஷேகாத் பரம் ப்ரியம் -என்னக் கடவது இறே –-இவர் முடி சூட ஒருப்பட்ட போதே இவர் முகத்திலே விகாசம் இருந்த படி – அழகியதாகக் கண்டோம் இறே-இவர் இத்தை விட்டுக் காட்டேறப் போக ஒருப்பட்ட போது முகத்தில் உண்டான ஐஸ்வர்யம் ஒரு காலும் கண்டிலோம் -என்றார்கள் இறே –-சகரவர்த்தி காட்டேறப் போய் வாரீர் -என்ற அநந்தரம் ஸ்வா தந்த்ர்யா ஹேதுவான இந்த ராஜ்யத்தை தவிரப் பெற்றோம் இறே என்று தலைச் சுமையை பொகட்டுப் போவாரைப் போலே பொகட்டுப் போனார் –-ஸ்ரீ பரத ஆழ்வான் -போர வேணும் -என்று காலைக் கட்டி நிர்பந்திக்க அப்போதும் ஒரு செவ்வி மாலையைச் சூடி செவ்வி கழிந்தவாறே பொகட்டுப் போவாரைப் போலே யாயிற்றுப் போன படி–பொன்னகரம் –-அத்தேசத்துக்குப் போலியாய் இருப்பதொரு தேசம் உண்டே அதுவும் ஒரு தேசமே –-பொன்னகரம் பின்னே புலம்ப–ஒருராக -காட்டேறப்போகில் பிழையோம் -என்று பின்னே கூப்பிட-இஹைவ நித நம் -இத்யாதி-உயிரைப் பொகட்டு கேவல சரீரத்தைக் கொண்டு தரித்து இருக்க வென்றால் எங்கனே இருக்கும் படி -என்றார்கள் இறே-ராமமேவ அனுபச்யத்வ -கச்சத்வ -மஸ்ருதிம் வாபி கச்சத -என்று பெருமாளை சிறிதிடம் பின்னே தொடர்ந்து போக அவர் வழி மாறிப் போனவாறே -மீண்டு வந்து தாம்தாம் க்ருஹங்களிலே புகுரப் புக்க வாறே இவர்களைப் பார்த்து -பெருமாளைக் காட்டேறப் பொகட்டுப் பின்னையும் இருந்தவர்கள் ஸ்திரீகள் -என்று எங்களுக்கு ஒரு பழி வாராதே அவரை மீட்டுக் கொண்டு வருதல் அன்றியே அவ்வழியே போய் உங்கள் பேரும் கேளாது ஒழியும்படியாதல் செய்யுங்கோள் என்று முகத்திலே தள்ளிக் கதவடைத்தார்கள் இறே –-புத்ரம் ப்ரதமஜம் த்ருஷ்ட்வா லப்த்வா ஜநநீ நாப்ய நந்தத -என்று முந்துறப் பிறந்தவன் அன்றோ இவனும் காடேறப் போம் என்னும் நினைவாலே பரத மஜனான புத்ரனைக் கண்ட தாய் உகந்திலள் -என்று இங்கனே சொல்லுவாரும் உண்டு –-பெருமாள் காட்டேறப் போனார் இனி ஆர் மடியிலே வைத்து உகக்கப் பிறந்தாய் என்று தம்தாம் பிள்ளைகளை உகந்திலர்கள் -என்று ஜீயர் அருளிச் செய்வர் –
வலம் கொண்டு –நீர்மை இ ட்டுப் பேணின பெருமாள் போக வல்லரான மிடுக்கு-வலம் -பலம் –(பலம்) என்ற வடசொல் வலமெனத் திரிந்தது. மன வலிவைச் சொல்லுகிறது. கொண்ட காரியத்தைக் குறை யறத் தலைக் கட்டியே விடும்படியான அத்யவஸாயம்.)-மன்னும் வள நாடு கை விட்டு –இவர்களுக்கு க்ரமா கதமாய் -இவ் ஊரில் இனிதான நாடு-மம தவச்வா நிவ்ருத் தஸ்ய ந ப்ராவர்த்தந்த வர்த்மனி உஷ்ண மாசறு விமுஞ்ச்சந்தோ ராமே சம்ப்ரச்திதே வனம் -என்று இவையும் அகப்பட நோவு படப் போன படி-திரிந்தது வெம்சமத்து தேர்கடவி -இரண்டாம் திரு -15 இவனாம் தரை கிடப்பான்–எவ்வாறு நடந்தனை எம்மிராமாவோ -பெருமாள் திரு மொழி -9-2–கல்லணை மேல் கண் துயிலக் கற்றனையோ -பெருமாள் திருமொழி -9-3- என்று வயிறு பிடிக்கும் படி –-மாதிரங்கள்--திக்குகள்-(மாதிரங்கள் –மாதிரம் என்று ஆகாயத்துக்கும் திசைக்கும் பூமிக்கும் மற்றும் பலவற்றுக்கும் வாசகம்)–மின்னுருவில் வெண் தேர் திரிந்து வெளிப்பட்டுக் -கன்னிரைந்து தீய்ந்து கழை யுடைந்து- (விண்டேர் திரிந்து“ என்று பாடம் வழங்கி வந்தாலும் வெண்டேர் என்றே உள்ளது பிரயோகங்களும் அப்படியே. வடமொழியில் ம்ருகத்ருஷ்ணா என்று சொல்லப்படுகிற கானல் தமிழில் வெண்டேர் என்றும் பேய்த்தேர் என்றும் சொல்லப்படும்.)பேய்த்தேர் -கானல் –-கண்ணுக்கிட ஒரு பூண்டு இல்லாமை-தரை நிரந்தரமான கல்லாயிற்றுக் காணும் சருகு போலே தீய்ந்து கிடக்கை (வெளிப்பட்டு –செடி மரம் முதலியவை இருந்தால் வெய்யிலுக்கு அவற்றின் நிழலில் ஒதுங்கலாமே, அப்படி ஒன்றுமில்லாமல் பார்த்த பார்த்த விடமெல்லாம் வெளி நிலமாயிருக்கை.)–-கழை -மூங்கில்-(கழை –மூங்கில். வெய்யிலின் மிகுதியினால் மூங்கில்கள் வெடித்துக் கிடக்கும் கால்சுழன்று எங்கும் சூறாவளியாய்க் கிடக்கும்.–சூறாவளி – சுழல் காற்று, மனிதரைத் தூக்கி யெறியுங் காற்று.)
வலம் கொண்டு —இவர்கள் இப்படிக் கூப்பிட்டுத் தொடரா நிற்கச் செய்தேயும்-அது கேட்டு இரங்காதே போன மிடுக்கு –-மன்னும் வள நாடு கை விட்டு –-க்ரமாதமாகை யாலே ஸ்ப்ருஹை பண்ணக் கடவதாய் இருக்கிற நாட்டை விட்டு நித்ய விபூதியை விட்டுப் போனதால் போலேயோ – இத்தை விட்டுப் போய்ப் புகுகிற தேசம் தான் இத்தோடு போலியாய் இருப்பதொரு தேசமாகப் பெற்றதோ–மாதிரங்கள் மின்னுருவில் வெண் தேர் திரிந்து –-திக்கு விதிக்களுக்கு அடைய மின் ஒளியோடே ஒத்த ஒளியை உடைத்தாய் பேய்த் தேரேராய்க் கிடக்கும் – வெளிப்பட்டுக் –பேய்த் தேர் சஞ்சரிக்கும் அளவன்றிக்கே
கண்ணுக்கு விஷயமாய் ஓர் இடத்திலே ஒதுங்க ஒரு சிறு தூறும் இன்றிக்கே–கண்டவிடம் எங்கும் வெளி நிலமாய் ––கன்னிரைந்து – அவ்வளவு அன்றிக்கே கற்களாலே நெருங்கி அவை தான் கருநிலம் போலே ஓர் இடங்களிலே வந்து திரளும்படி (கல்நிறைந்து – வழி முழுவதும் க்றகள் நிரம்பியிருக்கும். தீய்ந்து எனினும் தீந்து எனினும் ஒக்கும். மருகாந்தாரங்களிற் கண்ட விடமெங்கும் தீப்பற்றி எரிந்து கிடக்குமாய்த்து.)–-தீய்ந்து கழை யுடைந்து – அங்குள்ள உஷ்ணத்தாலே பச்சை மூங்கில்கள் வெடித்து எரிய
கால் சுழன்று-–கால் -சூறாவழி அதாவது சுழல் காற்று –-பின்னும் திரை வயிற்ருப் பேயே திரிந்து –
மற்று ஒருவர் இல்லாமை –-உலாவக்– ஓவாதே இன்னான் பட்டான் இன்னான் படா நின்றான் என்னும் பேச்சாய் அறக் கொடிதான காட்டின் நடுவே –-கொன்னவிலும் வெங்கானத்தூடு கொடும் கதிரோன் துன்னு வெயில் வறுத்த வெம் பரல் மேல் –-கைகேயி பாசத்தை ஆச்த்தானம் பண்ணினான்-வெய்யில் வறுத்த பரல் தானே எதிரிட்டு வெய்யில் வறுக்க வற்றாகை – ஆதித்யனை எற்றி வைத்து எரிக்கை –-பஞ்சடியால் – மெத்தென்று இருந்த அடி –பத்ம சம பிரபா ––மன்னன் இராமன் பின் வைதேவி என்றுரைக்கும்–மன்னன் -நாட்டுக்கு சூடின முடி தவிர்ந்து இவளுக்கே சூடின முடி சக்ரவர்த்தி தன்னை நீர் வார்க்கப் புக ஐயர் வந்தார் -என்ன அதிலே தோற்றால் போலே ராஜ்யத்தை பொகட்ட வேண்டப் பாட்டிலே தோற்ற படி – இராமன் -பெருமாள் பின் போவார்க்கு இக்காடு அன்றாகில் எது கொள்ள வேணும்-வைதேகி -அவனுக்கு பிறந்தாள் என்னும் வேண்டப்பாடு (வைதேவி – ஸீதைக்கு வடமொழியில் வைதேஹீ என்று பெயர். விதேஹராஜனான ஜநகனது மகள் என்றபடி.)–அன்ன நடைய வணங்கு நடந்திலளே-–-நடை கண்டால் மடலூர வேண்டும் படி இருக்கை –-அணங்கு -இவனைக் குறித்து அவள் தைவம் என்ன வேண்டும்படியாய் இருக்கை – அவளும் கூடப் போனாள் இல்லையோ –(அணங்கு – தெய்வப்பெண் “சூருமணங்கும் தெய்வப்பெண்ணே“ என்பது நிகண்டு.)
கால் சுழன்று--அடிக்கிறது சுழல் காற்றேயாய்-ரஜோ ரனே—பின்னும் திரை வயிற்ருப் பேயே திரிந்து உலாவக்- அங்கு சஞ்சரிக்கும் பேய்கள் ஆனவை நினைத்த படி ஜீவிக்கப் பெறாமையாலே நரம்பு புடைத்து-அவைதானே தன்னிலே பின்னி பத்தெட்டு மட்டும் திரைந்து கிடக்குமாயிற்று –-பேயே திரிந்து –மனுஷ்யரும் கலந்து சஞ்சரிக்குமது இன்றிக்கே இப்படிப் பட்ட பேய்களே சஞ்சரிக்குமத்தனை (திரை வயிற்றுப் பேய் –ஜநஸஞ்சாரமுள்ள காடாயிருந்தால் அங்குள்ள பேய்களுக்கு எதாவது உணவு கிடைக்கும் வயிறும் நிரம்பியிருக்கும் -நிர்ஜநமான காடாகையாலே பேய்கள் உணவின்றிச் சுருங்கி மடிந்த வயிற்றை யுடைடயனவா யிருக்கும்.)–-உலாவ –சிறிது காட்டிலேயோ-அப்பெருமாளும் பெரும் காட்டிலே போய்ப் புகார் என்னும் படி (திரிந்துலவா – உலவுதலாவதும் ஒழிதலும், திரிந்துலவா என்றது திரிந்து மாளாத என்றபடியாய் எப்போதும் பேய்களே திரிந்து கொண்டிருக்கிற காடு என்னவுமாம்.)–-கொன்னவிலும் – அதுக்கு மேலே அவர் பட்டார் இவர் பட்டார் -என்று கொலை சொல்லுகிற கூப்பீடேயாய் இருக்கை—வெங்கானத்தூடு – வெவ்விய காட்டூடே- வெம் கானத்தூடு நடந்திலளே-என்று அந்வயம்–கொடும் கதிரோன் துன்னு வெயில் வறுத்த – உஷ்ண கிரணனான ஆதித்யன் உடைய நெருங்கின கிரணங்களை வறுக்கும் ஆயிற்று-வெம் பரல் மேல் – அங்கு உண்டான வெவ்விய பரல் கற்களின் மேலே –-பஞ்சடியால் –-அதி ஸூ குமாரமான திருவடிகளாலே – மன்னன் இராமன் பின் – இக் காலைக் கொண்டு போம்படியான மதிப்பையும் அழகையும் உடையவன் உடைய பின்னே-வைதேவி என்றுரைக்கும்--விதேக ராஜன் உடைய பெண் பிள்ளை என்று சொல்லும் படி இருக்கிற-அன்ன நடைய –
அக்ர தஸ்தே கமிஷ்யாமி -என்று முன்னே நாலடியும் அவர்க்கு இருந்த படி-வணங்கு ––தேவதாபிஸ் சமா-த்ரயாணாம் ப்ரதாதீ நாம் ப்ரர்ரத்ரூணாம் தேவதா ச யா –என்கிறபடியே-பிள்ளைகள் நால்வர்க்கும் ஒக்கும் தேவதையாய் இருக்கும் இருப்பு –சீதை என்பதோர் தெய்வம் -பெரிய திரு மொழி -10-2-5–அதில் மன காந்தையாய் இருக்குமது பெருமாளுக்கே யாயிற்று –-நடந்திலளே–– அவள் போக்கு அடிக் கழஞ்சு பெற்றது இல்லையோ –
ஆசையின் மிகுதியாலே நாணந்தவிர்ந்து நாயகன் பின்னே போவதும், நாயகனை பலாத்காரத்தாலே தனக்காக்கிக் கொள்வதும் நாயகளைப் பெறுதற்கு அரிய பெரிய ஸாதநங்களை அநுஷ்டிப்பதும் இவையெல்லாம் மடலூர்வதற்குப் பர்யாயமேயாம் என்பது ஆழ்வார் திருவுள்ளம்.-தமிழர்கள் ஏதோ எழுதி வைத்திருக்கிறபடி மடன்மாவேறினால்தான் மடலூர்ந்த்தாக இவருடைய அபிப்பிராயமில்லை,-ஸ்த்ரீகளுக்கு இன்றியமையாத ஸ்வரூபமாகிய நாணத்தைக்காத்து மரியாதை வழுவாமல் நிற்கிற நிலை குலைந்து நாணம் நீங்கினபடியை வெளியிடுகின்ற செய்தி எதுவாயிருந்தாலும் அது மடலூர்வதொக்குமென்றாயிற்று ஆழ்வார் திருவுள்ளம்பற்றியிருப்பது.-அப்படி நாணந்துறந்து அதிப்ரவருத்தி பண்ணின பெண்ணரசிகளின் சரித்திரம் வடமொழியில் இதிஹாஸ புராணங்களில் எராளமாகச் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றதில் நாலைநது பெண்களுடைய செய்தியை எடுத்துச்செல்ல உத்தேசிக்க ஆழ்வார், முதலில் ஸீதாபிராட்டியின் நடத்தையை எடுத்துக் காட்டுகின்றார்.
கைகேயியின் சொற்படி நடக்கவேண்டியவனான தசரத சக்ரவர்த்தி இராமபிரானை அழைத்து வாஸஞ் செல்லுமாறு நியமிக்க அந்த நியமனத்தைச் சிரமேற்கொண்ட இராமபிரான் வனத்திற்குப் புறப்படுங் காலத்தில் ஸிதாதேவியிடஞ் சென்று இச்செய்தியைத் தெரிவித்து ‘நான் போய் வருகிறேன், வருமளவும் நீ மாமனார்க்கும் மாமியார்க்கும் ஒரு குறைவுமின்றிப் பணிவிடை செய்துகொண்டிரு என்று சொல்லுங்கால் தன்னை நிறுத்திப் போவதாகச் சொன்ன வார்த்தையைக் கேட்ட பிராட்டி மிகவும் கோபித்து ‘என்தகப்பனால் உம்மை ஒரு ஆண்பிள்ளையாக எண்ணி என்னை உமக்குக் கொடுத்தார் ஒரு பெண்டாட்டியை கூட கூட்டிக்கொண்டுபோய்க் காப்பாற்றி ஆளத்தக்க வல்லமையற்றவர் நீர் என்பதை அப்போது அவர் அறிந்திலர் இப்போது அவர் இச்செய்தியை கேட்டால் உம்மை நன்றாக வெகுமானிப்பார் ஒரு பெண் பிள்ளை ஆணுடை யுடுத்து வந்து நம் பெண்ணைக் கைக் கொண்டு போய்ந்துக்காண் என்று நினைப்பர் என்று ரோக்ஷந் தோற்ற வார்த்தை சொல்லி-தன்னையுங் கூட்டிக்கொண்டு போகவேணுமென்று நிர்பந்தித்து காட்டு வழிகளின் கொடுமையையுங் கணிசியாமல் காமஸித்தயையே தலையாகக்கொண்டு போகவில்லையா? இது மடலூர்தல்லவா? என்கிறார்.
–
பின்னும் கரு நெடும் கண் செவ்வாய்ப் பிணை நோக்கின்
மின்னனைய நுண் மருங்குல் வேகவதி என்றுரைக்கும் ———52
கன்னி தன் இன்னுயிராம் காதலனைக் காணாது
தன்னுடைய முன் தோன்றல் கொண்டேகத் தான் சென்று அங்கு ——53
அன்னவனை நோக்கா தழித் துரப்பி வாளமருள்
கன்னவில் தோள் காளையைக் கைப் பிடித்து மீண்டும் போய்ப் ——–54
பொன்னவிலும் மாகம் புணர்ந்திலளே –
பின்னும் –அது தவிரவும்
கரு நெடு கண் செம் வாய் பிணை நோக்கின் மின் அனைய நுண் மருங்குல்–கறுத்து நீண்ட கண்களையும் சிவந்த வாயையும் மான் போன்ற நோக்கையும் மின் போல் ஸூஷ்மமான இடையையும் உடையவளாய்
வேகவதி என்று உரைக்கும் கன்னி–வேகவதி யென்று சொல்லப்படுபவளான ஒரு பெண் பிள்ளை
தன் இன் உயிர் ஆம் காதலனை காணாது–தனது இனிய உயிர் போன்ற கணவனைத் தான் காண வொட்டாமல்
தன்னுடைய முன் தோன்றல் கொண்டு ஏக –தனது தமையன்(தடுத்துத்) தன்னைக் கொண்டு போக
அங்கு–அவ்வவஸ்தையிலே
அன்னவனை–அந்தத் தமையனை
நோக்காது–லக்ஷியம் பண்ணாமல்
தான் சென்று–தான் பலாத்காரமாகப் புறப்பட்டுப் போய்
வாள் அமருள்–பெரிய போர்க் களத்திலே
கல் நவில் தோள் காளையை–மலை போல் திண்ணிய தேர்களை யுடையவனும் காளை போல் செருக்குற்றிருப்பவனுமான தனது காதலனை
அழித்து உரப்பி–இழிவான சொற்களைச் சொல்லி அதட்டி
கைப் பிடித்து–பாணி க்ரஹணம் செய்து கொண்டு
மீண்டும் போய்–அங்கிருந்து ஸ்வஸ்தாநந்திலே போய்ச் சேர்ந்து
பொன் நவிலும் ஆகம்–(அக் காதலனுடைய) பொன் போன்ற மார்பிலே
புணர்ந்திலளே–அணையப் பெற்றாளில்லையோ?
பின்னும் கரு நெடும் கண் செவ்வாய்ப் பிணை நோக்கின் மின்னனைய நுண் மருங்குல் வேகவதி என்றுரைக்கும் –பிராட்டியைப் பேசின வாயாலே பின்னையும் பேசலாவாள் ஒருத்தி–கன்னி தன் இன்னுயிராம் காதலனைக் காணாது தன்னுடைய--அனுபவித்தவள் அல்லள்–பிராட்டியைப் போலே
சமா த்வாதச தத் ராஹம் ராகவச்ய நிவேசனே புஞ்ஞ்ஜா நாமா நுஷான் போகான் சர்வ காம சம்ருத்தி நீ -சுந்தர 33-17-என்றால் –போலே அனுபவித்தவள் அல்லள் –-முன் தோன்றல் கொண்டேகத் தான் சென்று அங்கு அன்னவனை நோக்கா- தமையன் ஒட்டேன் -என்று இவளைக் கொண்டு போக-தழித் துரப்பி வாளமருள்- ஸ்வயம் வரமும் நாமேயோ -என்றாள் –-கன்னவில் தோள் காளையைக் – பந்து வர்க்கத்தை அடங்க விட்டுப் பற்றலான தோள்-காளை -தோள் மிடுக்கும் வேண்டாதே பருவமே அமைந்து இருக்கை–கைப் பிடித்து மீண்டும் போய்ப் – யுத்தத்தில் எல்லாரும் காணப் பிடித்து –-பொன்னவிலும் மாகம் புணர்ந்திலளே- ரத்தத்தின் மேலே விழுந்து தழுவினாள்- பிராட்டி கர வதத்தின் அன்று தழுவினாள் போலே –
ஒரு கந்தர்வ ஸ்திரீயை ஒரு கந்தர்வன் விவாஹம் பண்ணிக் கொண்டு போக-அவளுடைய ப்ராதா வந்து யுத்தம் பண்ணி மீட்கப் பார்க்க அவனுக்கு மீளாதே-அந்த கந்தர்வனோடே போய்த் தானும் அவனுமாக அனுபவித்தாள் என்று-மகா பாரதத்திலே ஒரு கதை யுண்டு -அத்தைச் சொல்லுகிறது –
பின்னும் –முதலிலே பிராட்டியைச் சொன்னால் பின்னை சொல்லுவார் அன்றிக்கே இருக்க அநந்தரம் சொல்லலாம் படியான கீர்த்தியை யுடையாள் ஒருத்தி யாயிற்று இவள் –கரு நெடும் கண் –-அஸி தேஷணை என்று இறே பிராட்டி திருக் கண்ணுக்கு ஏற்றம் -அவளில் இவளுக்கு கண்ணில் பரப்பு ஏற்றமாய் இருக்கும்-செவ்வாய்ப்-ரஷகனையும் கூட –ஜகத்ச சைலம் பரிவர்த்தயாம் யஹம் -என்னப் பண்ணும் ஸ்மிதமத்துக்கு போலியாய் இருக்கை –-பிணை நோக்கின்-அரை ஷணம் பேர நிற்கில்
ந ஜீவேயம் ஷணம் அபி -என்னப் பண்ணும் நோக்குக்குப் போலியாய் இருக்கை-மின்னனைய நுண் மருங்குல் –நாயகனுக்கு எப்போதும் துணுக் துணுக் என்று தன்னோடு பணி போரும்படியாய் இருக்கை–ஸூ மத்யமா -என்கிறவளுக்குப் போலியாய் இருக்கை-வேகவதி என்றுரைக்கும் — வேகவதி என்று சொல்லுகிற-ஸ்ரீ ராமயணமாகப் பிராட்டி விருத்தாந்தம் சொன்னால் போலே-மஹா பாரதமாக தன்னைச் சொல்லும்படி இருந்தவள் –-கன்னி –சமா த்வாதஸ தத்ராஹம் –என்று பன்னிரண்டு ஆண்டு கலந்தவள் அக்காலத்தின் சுவடு அறிந்து பின் தொடர்ந்து போன போக்கை முதலிலே புறப்பட்டுப் போனவள் –-தன் இன்னுயிராம் காதலனைக் காணாது – காலைப் பிடித்து தலை யளவும் செல்லக் காதலை இட்டு நிரூபிக்க வேண்டும்படி இருக்க்கிறவனைக் காணாமையாலே-தன்னுடைய முன் தோன்றல் கொண்டேகத் –தன் பின் பிறந்தவனை நியமித்து ஆளும் இன்றிக்கே தனக்கு முன்னே பிறந்தவனாய் தன்னை நியமிக்க உரியனானவன் கொண்டு போக –தான் சென்று தான் போய்–அங்கு அன்னவனை – தான் போகிறவள் எனக்கு அறிவியாதே போவதே -என்று மீட்கப் புக்க ஸ்நேஹத்தை யுடைய தமயனை –-நோக்காது – தமையன் என்று பாராதே-அழித்து- இத்யுக்தா பருஷம் வாக்யம்-என்கிறபடியே அழித்து–உரப்பி – வேறோர் ஆஸ்ரயத்துக்கு ஆகாதபடி பண்ணி ஸ்வயம்வரம் புறம்பு அன்றிக்கே என் பக்கலிலேயாய் அற்றதோ என்று –-வாளமருள்- மதிப்புடைத்தான பூசலிலே–கன்னவில் தோள் காளையைக் கல் என்று சொல்லப்படா நின்ற திண்ணிய தோளை உடையனாய்
மேல் விழுந்து அணைக்க வேண்டும்படியான பருவத்தை உடையனானவனை –-கைப் பிடித்து –
தனக்காக பூசலிலே அம்பேற்றவனைக் கையாலே பிடித்து சென்று பிடித்து –-மீண்டும் போய்ப் —
மீண்டு தன் இருப்பிலே போய் –-பொன்னவிலும் மாகம் புணர்ந்திலளே ––பர்த்தாரம் பரிஷஸ்வஜே -என்கிறபடியே ஸ்ப்ருஹணீயமான மார்விலே அணைத்தாள் இல்லையோ –
வேகவதி என்பாளொரு தெய்வமாதின் சரிதையை எடுத்துக் காட்டுகிறார்.-இதில் சிறிய திருடலிற் சொல்லப்பட்ட வாஸவதத்தையின் சரித்திரத்துக்கு மூலமாகிய புராணம் இன்னதென்று தெரியாது போலவே இவ்வேகதியின் சரிதைக்கு மூலமான புராணமும் இன்னதென்று தெரியவில்லை.-தமிழ்நாடுகளில் ப்ரஸித்தமான பெருங்கதை என்ற தொகுதியில் உதயணன் சரித்திரப் பகுதியில் இத்தெய்வமாதுகளின் வரலாறு ஒருவிதமாக எழுதப்பட்டுள்ளது. வடமொழியிலும் கதாஸரித்ஸாகரம் என்ற கதைப்புத்தகத்தில் இவர்களின் சரித்திரம் சொல்லப்பட்டுள்ளது. பிற்காலத்தவர்கள் எழுதிய அப்புத்தகங்களை ஆழ்வார் –ஸ்ரீஸூக்திகட்கு மூலமாகச் சொல்ல வொண்ணாது. கதைப்போக்கிலும் வேறுபாடு உள்ளதுபோலும். ஆகையாலே இக்கதையை இங்கு விரித்துறைக்க விரும்புகின்றிலோம். அழகிற் சிறந்த வேகவதி என்னுமோர் தேவகன்னிகை தனது கணவன் முகத்திலே விழிக்க வொண்ணாதபடி தன்னைத் தனது தமையன் தடைசெய்து இழுத்துக்கொண்டுபோக அவள் அவனை லக்ஷியம் பண்ணாமல் திரஸ்கரித்து உதறித் தள்ளிவிட்டுத் தனது காதலன் ஒரு போர்க்களத்திலே யுத்தம் செய்து கொண்டிருப்பதாகத் தெரிந்து அங்கே போய் இப்படிதானா என்னை நீ கைவிட்டுத் திரிவது என்று தார்க்காணித்து அந்தப் போர்க்களத்திலே பலருமறிய அவன் கையைப் பிடித்திழுத்துத் தன்னூர்க்குக் கொண்டு சென்று இஷ்டமான போகங்களை அநுபவித்து வாழ்ந்தாள் – என்பதாக இவ்விடத்தில் கதை ஏற்படுகிறது.-இதன் விரிவை வல்லார் வாய்க்கேட்டுணர்க. முன் தோன்றல் முன்னே பிறந்தவன்.-
–
பூம் கங்கை
முன்னம் புனல் பரக்கும் நன்னாடன் மின்னாடும்
கொன்னவிலும் நீள் வேல் குருக்கள் குலமதலை
தன்னிகர் ஒன்றில்லாத வென்றித் தனஞ்சயனைப் —-56
பன்னாக ராயன் மடப்பாவை பாவை தன்
மன்னிய நாண் அச்சம் மடம் என்றிவை அகலத் ———57
தன்னுடைய கொங்கை முக நெரியத் தானவன் தன்
பொன்வரை யாகம் தழீ இக் கொண்டு போய்த் தனது ——58
நன்னகரம் புக்கு நயந்து இனிது வாழ்ந்ததுவும்
முன்னுரையில் கேட்டு அறிவது இல்லையே –
பூ கங்கை புனல் முன்னம் பரக்கும் நல் நாடன்–அழகிய கங்காநதியின் தீர்த்தம் முன்னே ப்ரவஹிக்கப் பெற்ற சிறந்த நாட்டுக்குத் தலைவனும்
மின் ஆடும் கொல் நவிலும் நீள் வேல்–ஒளியை யுடையதும் கொலைத் தொழிலைக் கற்றதும் நீண்டதுமான வேலாயுதத்தைக் கையிலே உடையவனும்
குருக்கள் குலம் மிதலை–குருராஜ வம்சத்தில் தோன்றினவனும்
தன் நிகர் ஒன்று இல்லாத வென்றி–ஒப்பற்ற வெற்றி பொருந்தி
தனஞ்சயனை –அர்ஜுநனை
பன்னாகராயன் மடம் பாவை –கௌரவ்ய்னென்னும் ஸர்ப்ப ராஜனுடைய மடமை பொருந்திய பெண்ணான உலூபி யென்பவள்
பாவை தன் மன்னிய நாண் அச்சம்–ஸ்த்ரீத்வத்திற்குப் பொருந்தின நாண் மடமச்சம் முதலிய குணங்கள் நீங்கப் பெற்று
தன்னுடைய கொங்கை முகம் நெரி–தனது கொங்கையின் முகம் நெறிக்கப்பெற்று
தான் –(வெட்கத்தை விட்டுத்) தானாகவே
நயந்து–ஆசைப்பட்டு
அவன் தன்–அவ்வர்ஜுநனுடைய
பொன்வரை ஆகம் –அழகிய மலை போன்ற மார்பை
தமீஇக் கொண்டு–ஆலிங்கனஞ் செய்து கொண்டு
தனது நல் நகரம் போய் புக்கு–தன்னுடைய தழகான ஸ்தாநத்திலே (நாக லோகத்திலே) போய்ச் சேர்ந்து
இனிது வாழ்ந்ததுவும்–ஆனந்தமாக வாழ்ந்தாளென்பதையும்
முன் உரையில கேட்டு அறிவது இல்லையே–மஹாபாரத்தில் நீங்கள் கேட்டறிந்த்தில்லையா?
பூம் கங்கை முன்னம் புனல் பரக்கும் நன்னாடன் மின்னாடும் -கொன்னவிலும் நீள் வேல் குருக்கள் குலமதலை–ஒளியை உடைத்தாய்-பிரதி பஷங்கள் கண்ட போதே வயிறு அழுகும் நீள் வேல்–தன்னிகர் ஒன்றில்லாத வென்றித் – வீரத்துக்கு எம்பெருமானும் எதிரன்று –-தனஞ்சயனைப் – ஊர் வசியை தாய் என்ன வல்லவன் ––பன்னாக ராயன் மடப்பாவை பாவை –நாக ராஜாவின் பெண் பிள்ளை-பாவை -அவன் மகள்-பாவை என்கிறது ஸ்த்ரீத்வத்துக்கு அவ்வருகு இல்லாமை – தன் மன்னிய நாண் அச்சம் மடம் என்றிவை அகலத்-தன்னுடைய கொங்கை முக நெறியத் தானவன் தன்-பொன்வரை யாகம் தழீ இக் கொண்டு போய்த் தனது ––கடல் வற்றினால் போலே சஹஜமான குணங்கள் குட நீர்-வழிந்து போகை –-நன்னகரம் புக்கு- உங்களைப் போல் அன்றியே மடல் எடுப்பாரைக் கொண்டாடும் ஊர் –-நயந்து இனிது வாழ்ந்ததுவும் ––கொண்டாடி-நித்ய சம்ச்லேஷம் பண்ணி—முன்னுரையில் கேட்டு அறிவது இல்லையே-புண்யத்துக்காகிலும் மஹா பாரதம் கேட்டு அறிவது இல்லையோ –
பூம் கங்கை--இப்படி அப்ரசித்தனாய் இருப்பான் ஒருவனுக்கோ இவள் மடல் எடுத்தது –-இரண்டு அருகும் பூத்த சோலையாய்-பூக்கள் உதிர்ந்து கிடைக்கையாலே வந்த அழகைச் சொல்லுதல் –
அன்றிக்கே-நலம் திகழ் சடையான் -திரு வாய் மொழி -4-7-2-யில் சொல்லுகிறபடியே ருத்ரன் ஜடையில் உண்டான கொன்றை மலரும் சர்வேஸ்வரன் திருவடிகள் உண்டான திருத் துழாயும் கலந்து வருகிற ஜலத்தை உடைத்தாயாகையாலே வந்த பிரவாகத்தைச் சொல்லுதல்-சதுர்முகன் நினைவின்றிக்கே இருக்கச் செய்தே திருவடி சென்று கிட்டின வாறே பார்த்தான் –-தர்ம தத்வம் உருகி நீராய் இருந்தது
அத்தாலே திருவடிகளிலே பிறந்து ருத்ரனுடைய ஜடையிலே தங்கி வந்தாயிற்று-கங்கை கங்கை -பெரியாழ்வார் திரு மொழி -4-7-1-என்று கங்கா கங்கேதி என்கிற உக்தி மாத்ரத்தாலே அவஸ்யம் அநு போக்தவ்யம் -என்கிறபடியே அநு பவ விநாச்யமான கர்மங்களை அடையப் போக்கா நின்றத்தால் வந்த அழகைச் சொல்லுதல் –-அற்புதமுடைய ஐராவத மதமும் அவரிளம்படியர் ஒண் சாந்தும் கற்பக மலரும் கலந்து உழி கங்கை -பெரியாழ்வார் திருமொழி -4-7-7—கரை மரம் சாடி -பெரியாழ்வார் திருமொழி -4-7-9 வடதிசை மதுரை -பெரியாழ்வார் திருமொழி -4-7-9–சதுர்முகன் கையில் சதுப்புயன் தாளில் -பெரியாழ்வார் திருமொழி -4-7-10கான்றடம் பொழில் சூழ் -பெரியாழ்வார் திருமொழி -4-7–13–முன்னம் புனல் பரக்கும் – சஹ்யத்திலே அல்ப ஜலம் உண்டானாலும் முந்துறப் பரம்புவது இங்கே யாயிற்று-நன்னாடன் – நாட்டின் உடைய அழகு அதாவது நீர் வாய்ப்பு யுண்டாய் அழகியதாய் இருக்கை –இது நாடு இருந்த படி –-இனி அவன் தன் படி சொல்லுகிறது –-மின்னாடும் –கொன்னவிலும் நீள் வேல் –மின் போலே அசைந்து வாரா நிற்பதாய் கொலையை சொல்லா நிற்பதாய்-அவஷ்டப்ய மஹத் தநு -என்கிறபடியே அடக்கியாள வல்லார் அரிதாய் இருக்கிற வேலை யுடைய –-குருக்கள் குலமதலை-
இது எல்லாக் குருக்களுக்கும் உப லஷணம்–லோகத்துக்காக இவர்கள் குருக்களாகத் திரிவார்கள் அவர்களில் வைத்துக் கொண்டு இஷ்வாகு நாதன் -என்கிறபடியே-அவர்கள் குலத்துக்கு பிரதானனாய்த் திரியுமவன் –-தன்னிகர் ஒன்றில்லாத--தனக்கு ஒப்பாரும் இல்லாத – மனுஷ்யத்வே பரத்வம் கூடின போது ஒப்பாகில் ஒப்பாம் இத்தனை – வென்றித் தனஞ்சயனைப் —– கிருஷ்ணனும் வெற்றியில் தனக்கு ஒப்பில்லாத தனஞ்சயனை-பன்னாக ராயன் -மடப்பாவை பாவை தன்- பன்னகராயன் -என்றத்தை நீட்டி பன்னாகராயன் -என்று கிடக்கிறது –-பன்னக ராஜன் உடைய பெண் பிள்ளை –-மன்னிய நாண் அச்சம் மடம் என்றிவை அகலத் – பிறந்த பின்பு உண்டானது அன்றிக்கே தர்மி பிரயிக்தமாய் இருந்துள்ள லஜ்ஜை தொடக்க மான வற்றை சந்யசித்து போக –-தன்னுடைய கொங்கை முக நெரியத் – தன்னுடைய முலை முகம் நெரியும் படி தான் ஒருதலைக் காமமாக-தானவன் தன் பொன்வரை யாகம் தழீ இக் கொண்டு போய்த் –அவனுடைய பொன் போலே ஸ்லாக்கியமான மார்வைத் தான் தழுவிக் கொண்டு போய்-நாட்டார் ஊர்வசி சாலோக்யத்துக்கு சாதனா அனுஷ்டானம் பண்ணுவார்கள் ஆகில் அவன் தான் வந்து உபஸ்தானம் -உப சர்ப்பணம் -பண்ணும் படியான மார்பு இறே-இவனது –-தனது நன்னகரம் -புக்கு-தன்னுடைய நல்ல நகரம்-இவ் ஊருக்கு ப்ரத்யா சத்தியை யுடைய ஊர் அது –-மடல் எடுப்பாரை விலக்குவாரும் இன்றிக்கே-மடல் எடுத்து தொடர்ந்து வருவார் திரள் கண்டு உகக்கும் ஊர் –-நயந்து இனிது வாழ்ந்ததுவும்- நிரவதிக சம்ச்லேஷத்தைப் பண்ணி-பழி சொல்லுவார் புகழுவாராகச் சேர தானும் அவனுமாய் அனுபவித்ததும்-முன்னுரையில் கேட்டு அறிவது இல்லையே –ந காம தந்த்ரே தவ புத்தி ரஸ்தி -என்று காமதந்த்ரம், அறிந்திலிகோள் ஆகில் தவிருகிறிகோள் – பாபம் போகைக்கு பாவனம் என்றாகிலும் மஹா பாரதம் கேட்டு அறியீர்களோ –
அர்ஜுநன் தீர்த்தயாத்திரையாகச் செல்லுபோது ஸ்நாநஞ் செய்ய கங்கையில் இறங்கி நீராடிக் கரையேறப் புகும்போது உலூபி யென்னும் நாக கன்னிகை இவனைக்கண்டு காம மோஹமடைந்து ரமிக்க விரும்பி இவனைத் தண்ணீரினுள்ளே இழுத்துக்கொண்டு செல்ல இவனும் உள்ளே சென்று நீ யார்? என்னை எதுக்காக இங்கே கொணர்ந்தாய்? என்று கேட்க,-அவ்வுலூபி ஐராவத குலத்திற் பிறந்த கௌரவ்யனென்னும் ஸர்ப்பராஜனுடைய பெண் நான், உன்னைக் கண்வாறே மன்மத பாணங்களுக்கு இலக்கானேன், எப்படியாவது நீ என்னை புணர்ந்து மகிழ்விக்கவேணும் என்று வேண்ட-அதற்கு அர்ஜுநன் அம்மா நான் இப்போது ஸம்வத்ஸர ப்ரஹ்மாசர்ய வ்ரத்த்தில் நிஷ்டனா யிருக்கின்றேன், ஆகையால் எங்ஙனே புணர்ச்சி செய்வேன்? உனது விருப்பை நிறைவேற்ற வேணுமென்கிற ஆசையும எனக்கு உளது. என்செய்வேன்? என்விரதமும் கெடாமல் உன் விருப்பமும பழுதுபடாமல் காரியமாகும்படியான உபாயத்தை நீயே சொல் என்ன-அதற்கு அவ்வுலூபிகை உன் விரத்த்தின் வரலாறு எனக்குத் தெரியும், நான் காம நோயைத் தாங்க முடியாது உன்னைச் சரணமடைகின்றேன், அடைக்கலம் புகுந்தவர்களை கைவிடுதல் அதர்ம்மன்றோ என்னை ரக்ஷிப்பதற்காக நீ புணர்ச்சி செய்வாயாகில் இது உன் விரத்த்தை கெடுக்க மாட்டாது, என்னை கைவிடுவாயாகில் இப்போதே என் உயிர் அற்றொழியும்படிபராய் என்ற மிக்க ஆர்த்தியுடன் சொல்ல-அர்ஜுநன் அதற்கிணங்கி அன்றிரவு அவளோடே கலந்திருந்து இராவாந் என்கிற அழகிய ஒரு புத்தரனையும் அவளிடத்திற் பிறப்பித்து மீண்டு சென்றான் என்கிற கதை மஹாபாரத்தில் ஆதிபர்வத்தில் இருநூற்று முப்பத்தினான்கா மத்தியாயத்திற் கூறப்பட்டுள்ளது.-குருக்கள் குலமதலை – பரத வம்சத்திற் பிறந்த குரு என்னும் அரசனது மரபில் தோன்றினவர்கள் பாண்டவர்களும் துரியோதநாதியரும். தனஞ்சயன் – அர்ஜுநனுடைய நாமங்கள் பலவற்றுள் ஒன்று.-பந்நகம் என்ற வடசொல் பாம்பு என்று பொருள்படும் பத்-காவாலே ந க –நடவாத்து உரகமாதலால் மார்பாலே ஊர்ந்து செல்வது என்று பொருள் – அச்சொல் இங்குப் பன்னாகமென நீண்டு கிடக்கிறது. ‘பன்னகராயன்‘ என்றே பாடமிருந்தாலும் தளை பிறழாது ஆயினும் பன்னாக ராயனென்றே பாடமாம்.-பாவை –சித்திரப்பதுமை உவமையாகுபெயரால் ஸ்த்ரீயைக் குறிக்கும். இங்கு பிரநரணம் நோக்கிப் புத்திரியைக் குறித்த்து. பாவைதன் மன்னிய என்றவிடத்துள்ள பாவை என்னுஞ் சொல் ஸ்த்ரீத்வத்தைக் குறிக்கும்.-நாண், மடம், அச்சம், பயிர்ப்பு என்று ஸ்த்ரீகளுக்கு உரியகுணங்கள் நான்கு, இவற்றுள் நாணமாவது – தகாத காரியத்தில் மனமொடுங்கி நிற்பது, கொளுத்தக்கொண்டு கொண்டது விடாமையுமாம். மடமாவது எல்லாமறிந்தும் அறியாதுபோலிருத்தல் அச்சமாவது – மிகச்சிறிய காரணத்தினாலும் மனம் நடுங்குதல். பயிர்ப்பாவது – பரபுருஷர்களின் ஆடை முதலியன தம்மேற்பட்டால் அருவருப்புக்கொள்வது.
—
சூழ் கடலுள் —-59
பொன்னகரம் செற்ற புரந்தரனோடு ஒக்கும்
மன்னவன் வாணன் அவுணர்க்கு வாள் வேந்தன் ——-60
தன்னுடைய பாவை யுலகத்துத் தன் ஒக்கும்
கன்னியரை இல்லாத காட்சியால் தன்னுடைய ——–61
இன்னுயிர்த் தோழியால் எம்பெருமான் ஈன் துழாய்
மன்னு மணி வரைத் தோள் மாயவன் பாவியேன் ——-62
என்னை யிது விளைத்த ஈரிரண்டு மால் வரைத் தோள்
மன்னவன் தன் காதலனை மாயத்தால் கொண்டு போய் ——63
கன்னி தன் பால் வைக்க மற்று அவனோடு எத்தனையோர்
மன்னிய பேரின்பம் எய்தினாள் –
சூழ் கடலுள்–பரந்த கடலினுள்ளே
பொன் நகரம் செற்ற–ஹிரண்யாஸுரனுடைய நகரங்களை அழித்தவனான
புரந்தரனோடு ஏர் ஒக்கும்–தேவேந்திரனோடு ஒத்த செல்வ முடையனான
மன்னவன்–ராஜாதி ராஜனாயும்
அவுணர்க்கு வாள் வேந்தன்–அசுரர்களுக்குள் பிரஸித்தனான தலைவனாயு மிருந்த
வாணன் தன்னுடைய பாவை-பாணாஸுரனுடைய மகளாய்
உலகத்து தன் ஒக்கும் கன்னியரை இல்லாத காட்சியாள்–எவ்வுலகத்திலும் தன்னோடொத்த மாதர்கள் இல்லை யென்னும்படி அழகில் சிறந்தவளான உஷை யென்பவள்
தன்னுடைய இன் உயிர் தோழியால்–தனது ப்ராண ஸகியான சித்திர லேகை யென்பவளைக் கொண்டு
ஈன் துழாய் மன்னு மணி வரைத் தோள் மாயவன் –போக்யமான திருத்துழாய் மாலை யணிந்த ரத்ன பர்வதம் போன்ற திருத் தோள்களை யுடைய ஆச்சரிய பூதனும்
பாவியேன் என்னை இது விளைத்த ஈர் இரண்டு மால் வரைத் தோள் மன்னவன்–பாவியான என்னை இப்பாடு படுத்துகின்ற பெரிய மலை போன்ற நான்கு புஜங்களை யுடைய ராஜாதி ராஜனுமான
எம்பெருமான் தன்–கண்ணபிரானுடைய
காதலனை–அன்புக்கு உரியவனான (பௌத்திரனான) அநிருத் தாழ்வானை
மாயத்தால் கொண்டு போய் கன்னி தன் பால் வைக்க–(யோக வித்தைக்கு உரிய )மாயத்தினால் எடுத்துக் கொண்டு வந்து தன்னிடத்தில் சேர்க்கப் பெற்று
மற்றவனோடு –அந்த அநிருத்தனோடே
எத்தனை ஓர் மன்னிய பேர் இன்பம் எய்தினாள்–பலவிதமாய் ஒப்பற்ற அமர்ந்த பெரிய ஸுகத்தை அநுபவித்தாள்.-
சூழ்-கடலுள்-பொன்னகரம் செற்ற புரந்தரனோடு ஒக்கும்-மன்னவன் வாணன் அவுணர்க்கு வாள் வேந்தன்-தன்னுடைய பாவை யுலகத்துத் தன் ஒக்கும்-கன்னியரை இல்லாத காட்சியால் தன்னுடைய-இன்னுயிர்த் தோழியால் எம்பெருமான் ஈன் துழாய்-மன்னு மணி வரைத் தோள் –மாயவன் –
பிரசங்காத் நினைக்க -தாம் ஈடுபட்ட படியாலே ஆச்சர்ய பூதன் என்கிறார் –பாவியேன் – தம்மை அணைத்த தோளை நினைத்துக் கிடையாமை –வழி போவார் அடித்த படி -ஆழம் காலிலே ஈடுபட்டு –பாவியேன் -என்கிறாள் – என்னை யிது விளைத்த – இப்படி மடல் எடுக்கப் பண்ணின –-ஈரிரண்டு -மால் வரைத் தோள் – இவள் இப்படி படப்பட அவனுக்குத் தோள் பணைத்த படி –-மன்னவன் தன் காதலனை –
எம்பெருமான் உடைய ஸ்நேஹத்தை ஒரு வடிவாக வகுத்தது -என்னும்படி இருக்கும் பேரனான அநிருத்த ஆழ்வான்–மாயத்தால் கொண்டு போய் –பெண்கள் களவு காண்பார்கள் -என்று காவலோடு கண் வளர்ந்து அருளுகிறவனைப்-பீட்கன்று போலே படுக்கையோடு கொடு போந்த படி –-கன்னி தன் பால் வைக்க -மற்று அவனோடு-உஷை ஸ்வனப்பித்திலே கண்டவனைச் சித்ரலேகை எழுதிக் காட்டி
இவள் பக்கல் அவனை அவன் தான் அறியாமே கொடு வந்து வைத்தபடி –-எத்தனையோர் மன்னிய பேரின்பம் எய்தினாள் –விலங்கிட்டு வைத்ததும் கூட வாகையாலே-அளவில்லாத சஹஜமான பெரிய இன்பத்தை புஜித்தாள்-
சூழ் கடலுள் பொன்னகரம் செற்ற புரந்தரனோடு ஒக்கும்-மன்னவன் வாணன் அவுணர்க்கு வாள் வேந்தன் தன்னுடைய –கடலுக்கு உள்ளேயான ஹிரண்ய புர வாசிகளான ஆசூர வர்க்கங்களை அழியச் செய்த இந்தரனோடு ஒப்பானாய்த் தான் ராஜாவான பேர் கிடக்க அஞ்ச வேண்டும்படி இருப்பானாய் அசூர வர்க்கத்துக்கு நிர்வாஹகனுமாய் – பாவை யுலகத்துத் தன் ஒக்கும் கன்னியரை இல்லாத காட்சியால் – லோகத்தில் தன் பருவத்தில் பெண்களில் தனக்கு ஒப்பார் இல்லாத தர்ச நீய விஷயம் –-தன்னுடைய இன்னுயிர்த் தோழியால் –-தன் கையாலே என்னுமா போலே தனக்கு நற் சீவனானவளாலே –-எம்பெருமான் ஈன் துழாய்- நிர்குண வஸ்து என்றவர்களுக்கு சகுணம் என்று சொல்லி விடுகை அன்றிக்கே குணங்களிலே கால் தாழ்க்கப் பார்க்கும் பாஷ்ய காரரைப் போலே
போனபடி சொல்ல என்று புக்குச் சொல்லவும் விடவும் மாட்டாமையாலே அங்கே ஆழம் கால் படுகிறாள் –எம்பெருமான் ஈன் துழாய்-மன்னு மணி வரைத் தோள் மாயவன் –கையும் மடலுமாய்க் கொண்டு புறப்படும்படி-என்னை அனந்யார்ஹை யாக்கினவன் உடைய-நிரதிசய போக்யமான திருத் துழாய் பொருந்தி இருப்பதாய் ரத்ன பர்வதம் போலே இருக்கிற தோள் அழகை யுடைய ஆச்சர்ய பூதன் –-பாவியேன் —–அவளும் ஒரு தோழியைப் படைத்தாள் நானும் ஒரு தோழியைப் படைத்து இருக்கிறேன் –
கொடு வந்து சேர்க்கும் தோழியாய் இருந்தாள் அவள் – விலக்குமவர்களாய் இருந்தார்கள் இவர்கள் –-என்னை யிது விளைத்த – இப்படி கையும் மடலுமாய்ப் புறப்படும்படி என்னைப் பண்ணின –-ஈரிரண்டு மால் வரைத் தோள்- இத்தலை மடல் எடுக்கப் புக்க பின்பு அத்தலை பல்கின படி –-மன்னவன் தன் காதலனை – புத்ரனைக் காட்டிலும் பௌத்ரன் பக்கலிலே ஸ்நேஹம் இரட்டித்து இருக்கும் இறே –-மாயத்தால் கொண்டு போய் கன்னி தன் பால் வைக்க – நாட்டில் ஒருவரை ஒழியாமே எழுதிக் காட்ட
இது வன்று இது வன்று என்று போந்து கிருஷ்ணன் பக்கலிலே வந்தவாறே இவன் ஒரு பார்வையாய் இருந்தான் -என்று -பின்பு அநிருத்தனைக் கண்ட வாறே இவன் இறே என்ன இவனாகில் அரியனோ- என்று அப்போதே யோக பலத்தாலே போய்ப் படுக்கையோடு பீட்கன்றாக எடுத்துக் கொண்டு வந்து வைத்தாள் –-மற்று அவனோடு – இவளுக்கு ஸ்வப்னத்தில் கண்டு பிறந்த ஸ்நேஹம் எல்லாம் அவனுக்கு இவளைக் கண்டவாறே பிறந்தது–எத்தனையோர் மன்னிய பேரின்பம் எய்தினாள் –
இருவர் காலிலும் விலங்கிட்டு வைக்கவும் அனுபவிக்கப் பெற்று இலர்களோ –
பலிச்சக்கரவர்த்தியின் ஸந்தியிற்பிறந்தவனான பாணாஸுரனுடைய பெண்ணாகிய உஷை யென்பவள், ஒருநாள் ஒரு புருஷனோடு தான் கூடியதாக கனாக்கண்டு, அவனிடத்தில் மிக்க ஆசை பற்றியவளாய்த் தன் உயிர்த்தோழியான சித்ரலேகைக்கு அச்செய்தியைத் தெரிவித்து, அவள் மூலமாய் அந்தப் புருஷன் க்ருஷ்ணனுடைய பௌத்திரனும் ப்ரத்யும்நனது புத்திரனுமாகிய அநிருநத்தனென்று அறிந்துகொண்டு ‘அவனைப் பெறுதற்று உபாயஞ் செய்யவேண்டும் என்று அத்தோழியை வேண்ட, அவள் தன் யோக வித்தை மஹிமையினால் த்வாரகைக்குச் சென்று அநிருத்தனைத் தூக்கிக் கொண்டு வந்து அந்த புரத்திலேவிட உஷை அவனோடு போகங்களை அநுபவித்து வந்தாள் என்கிற கதை அறியத்தக்கது (இதற்குமேல் நடந்த வரலாறு வாணனை தோள் துணிந்த வரலாற்றில் காணத்தக்கது).-பொன்னகரம் செற்ற –ஹிரண்யாஸுரனுக்குத் தமிழில் பொன் என்று பெயர் வழங்குதலால் பொன்னகரம் என்று அவ்வஸுரனுடைய பட்டணங்களைச் சொல்லுகிறது. புரந்தர என்ற வடசொல் (பகைவருடைய) பட்டணங்களை அழிப்படவன என்று பொருள்பட்டு இந்திரனுக்குப் பெயராயிற்று.-உஷையின் வரலாறு சொல்லப்புகுந்து அவ்வரலாற்றில் அநிருத்தனைப்பற்றி கண்ணபிரானுடைய ப்ரஸ்தாவம் வருதலால் தனது வயிற்றெரிச்சல் தோன்ற விசேஷணமிடுகிறாள் பரகாலநாயகி.-அழகிய திருத்துழாய் மாலையை அணிந்துக் கொண்டிருந்தும் என்னை அநுபவிக்க வொட்டாமல் இப்படி மடலெடுக்கும்படி பண்ணின மஹாநுபாவன் என்கிறாளாயிற்று.-கன்னிதன்பால் – தெய்வப் பெண்ணாகிய தன்னிடத்திலே என்கை.-மன்னிய பேரின்ப மெய்தினாள் – உஷை அநுபவித்து சிற்றின்பமேயாயினும் அதனில் மேற்பட்ட ஆநந்தமில்லை யென்று அவள் நினைத்திருந்தது கொண்டு மன்னிய பேரின்ப மென்றார்.–
–
மற்றிவை தான் ———-64
என்னாலே கேட்டீரே ஏழைகாள் என்னுரைக்கேன்
மன்னு மலை யரையன் பொற்பாவை வாணிலா ———65
மின்னு மணி முறுவல் செவ்வாய் யுமை என்னும்
அன்ன நடைய வணங்கு நுடங்கிடை சேர் —————66
பொன்னுடம்பு வாடப் புலன் ஐந்தும் நொந்த அகலத்
தன்னுடைய கூழைச் சடாமாரம் தான் தரித்து ஆங்கு ——-67
அன்ன வரும் தவத்தினூடு போய் ஆயிரம் தோள்
மன்னு கர தலங்கள் மட்டிடித்து மாதிரங்கள் ———68
மின்னி யெரி வீச மேல் எடுத்த சூழ கழற்கால்
பொன்னுலகம் எழும் கடந்து உம்பர் மேல் சிலும்ப ——–69
மன்னு குலவரையும் மாருதமும் தாரகையும்
தன்னினுடனே சுழலச் சுழன்று ஆடும் ———–70
கொன்னவிலும் மூவிலைக் வேற்கூத்தன் பொடியாடி
அன்னவன் தன் பொன்னகலம் சென்று ஆங்கு அணைந்து இலளே —–71
பன்னி யுரைக்கும் கால் பாரதமாம்-
ஏழைகள் –அவிவேகிகளை!
மற்று இவை தான் என்னாலே கேட்டீரே–இன்னும் இப்படிப்பட்ட உதாஹரணங்களை கேட்க விருக்கிறீர்களோ?
என் உரைக்கேன்–(உங்களுக்கு) எவ்வளவு சொல்லுவேன்? (இன்னும் ஒரு உதாஹரணம் சொல்லுகிறேன் கேளுங்கள்)
மன்னு மலை அரையன் பொன் பாவை–(சலிப்பிக்க வொண்ணாமல்) நிலை நின்ற பர்வத ராஜனான ஹிமவானுடைய சிறந்த பெண்ணாய்
வாள் நிலா மின்னு மணி முறுவல் செம் வாய்–ஒளி பொருந்திய நிலாப் போல் விளங்குகின்ற அழகிய புன்னகையை யுடைய சிவந்த அதரத்தை யுடையளாய்
உமை என்னும்–உமா என்னும் பெயரை யுடையளாய்
அன்னம் நடையை அணங்கு –அன்ன நடையை யுடையளான (பார்வதி யென்கிற) தெய்வப் பெண்ணானவள்
தன்னுடைய கூழை –தனது மயிர் முடியை
சடாபாரம் தான் தரித்து–தானே ஜடா மண்டலமாக்கித் தரித்துக் கொண்டு
நுடங்கு இடை சேர் பொன் உடம்பு வாட –துவண்ட இடையோடு சேர்ந்த அழகிய உடம்பு வாடவும்
புலன் ஐந்தும் நொந்து அகல–இந்திரியங்கள் ஐந்தும் வருந்தி நீங்கவும்
அன்ன அரு தவத்தின் ஊடு போய் (என்ன பேறு பெற்றாளென்றால்)
ஆயிரம் தோள் மன்னுகாதலங்கள் மட்டித்து–(சிவன் தனது) ஆயிரம் புஜங்கள் பொருந்திய கைகளை (த்திசைகளிலே) வியாபிக்கச் செய்து,
மாதிரங்கள் மின்னி எரி வீச–திக்குகள் மின்னி நெருப்புப் பொறி கிளம்பும்படியாக
மேல் எடுத்த–மேற்புறமாகத் தூக்கின
கழல் சூழ் கால்–வீரக் கழலணிந்த ஒரு பாதமானது
பொன் உலகம் ஏழும் கடந்து–மேலுலகங்களை யெல்லாம் அதிக்கிரமித்து
உம்பர் மேல் சிலும்ப–மேலே மேலே ப்ரஸரிக்கும் படியாக (ஒற்றைக் காலை உயரத் தூக்கி)
மன்னு குலம் வரையும் மாருதமும் தாரகையும் தன்னினுடைனே சுழல–ஸ்திரமாக நிற்கிற குல பர்வதங்களும் காற்றும் நக்ஷத்திரங்களும தன்னோடு கூடவே சுழன்று வர
சுழன்று ஆடும்–தான் சுழன்று நர்த்தனஞ் செய்பவனும்
கொல் நவிலும் மூ இலை வேல்–கொலைத் தொழில் புரிகின்ற மூன்று இலைகளை யுடைதான சூலத்தை யுடையவனும்
கூத்தன்–கூத்தாடி யென்று ப்ரஸித்தனுமான
அன்னவன் தன்–அப்படிப்பட்ட சிவ பிரானுடைய
பொன் அகலம் சென்று அணைந்திலளே–அழகிய மார்பைக் கிட்டி ஆலங்கனம் செய்து கொள்ள வில்லையா?
பன்னி உரைக்குங் கால் –(இப்படிப்பட்ட உதாஹரணங்களை இன்னும்) விஸ்தரித்துச் சொல்லுகிற பக்ஷத்தில்
பாரதம் ஆம்–ஒரு மஹாபாரதமாய்த் தலைக் கட்டும்.
என்னுரைக்கேன்--இவ்வதாஹரணம் என்னால் சொல்ல முடியுமோ -என்னால் எவ்வளவு சொல்லலாவது- ஆகிலும் தவிர ஒண்ணாதது என்று சொல்லக் கேளுங்கோள் என்கிறாள் –
மற்றிவை தான் என்னாலே கேட்டீரே –மடலூர என்று ஒருப்பட்டு அது தானும் மாட்டாத படி துர்பலையாய் இருக்கிற என்னைக் கொண்டு-இவை கேட்க இருக்கிறிகோள் இறே-ஏழைகாள் –-உங்கள் அறிவு கேடு இருந்தபடி என் –-என்னுரைக்கேன்--நான் வருந்தி பாசுரம் இட்டுச் சொல்ல ஒருப்பட்டேன் என்று பாசுரம் இட்டுச் சொல்லுகிறாள் –
மன்னு மலை யரையன் பொற்பாவை-வாணிலா மின்னு மணி முறுவல் செவ்வாய் யுமை என்னும்-அன்ன நடைய வணங்கு நுடங்கிடை சேர் பொன்னுடம்பு வாடப் புலன் ஐந்தும்-நாட்டுக்கு மச்சமாகப் பெண் பிள்ளை பெற்ற பாக்யவான் – வாணிலா -மின்னு மணி முறுவல் செவ்வாய் யுமை என்னும்-அன்ன நடைய வணங்கு நுடங்கிடை சேர் — ஒளியை உடைய நிலாப் போலே விலங்கா நின்றுள்ள ஸ்ப்ருஹணீயமான முறுவல் –-நொந்த அகல- நாம் பட்டதோ -என்று அகல –-தன்னுடைய கூழைச் சடாமாரம் தான் தரித்து ஆங்கு அன்ன- பெருமாள் திரு முடையைத்ப் புனைந்தால் போலே ஜடை –-வரும் தவத்தினூடு போய் –தபஸ் ஸூ என்ன வாய் வேம்- அப்படிப் பட்ட தபஸ் சை முடிய நடந்து –-ஆயிரம் தோள்-மன்னு கர தலங்கள்- இத்தலை இப்பாடுபட அத்தலை வளர்ந்த படி –-நைவ தம்சாந் ந மசகான் ந கீடான் ந சரீஸ்ருபான் -சுத்தர -36-42-என்கிற க்லேசத்தின் படுமவன் அல்லன் என்கை –-மட்டிடித்து மாதிரங்கள் மின்னி யெரி வீச மேல் எடுத்த சூழ கழற்கால்- திக்குகளிலே செல்ல-பொன்னுலகம் எழும் கடந்து உம்பர் மேல் – திரு வுலகு அளந்து அருளின தேசம் எல்லாம் உபதஹதமான படி –-சிலும்ப மன்னு குலவரையும் மாருதமும் தாரகையும்-தன்னினுடனே சுழலச் சுழன்று ஆடும் – கிடந்த விடத்தில் கிடவாது ஒழிகை-குலவரை யுள்ளிட்ட பதார்த்தங்கள் எல்லாம் புன்னைப் பூ போலே சுழன்று வர –கொன்னவிலும் மூவிலைக் -வேற்கூத்தன்--ஆசைப் பட்டாரும் வயிறு பிடிக்கும் படி இருக்கை-கண் மூன்றானால் போலே இருக்கிறது அன்றோ – பொடியாடி அன்னவன் தன் – போகத்துக்குச் சந்தனம் பூசின படி –-அன்னவன் -முகத்தைச் செல்ல வைத்துப் பேசுகிறார் இன்னும் இப்புடையில் உள்ளன –-பொன்னகலம் – அவள் பஷத்தாலே –-சென்று ஆங்கு அணைந்து இலளே – இவ்வளவிலும் அவன் வந்திலன் –இவள் தானே சென்ற வத்தனை –-ஓர் அஞ்சலி பண்ண மேல் விழுந்தும் அன்று-என்கை –-பன்னி யுரைக்கும் கால் பாரதமாம் –இப் பரப்பு என்னால் பேசி முடியாது -வியாச பரசாதிகள் பேசும் அத்தனை
மன்னு மலை யரையன் பொற்பாவை –-அவன் மகள் அன்றோ-வடிவு இல்லையோ -என்கிறாள்
லோகத்தில் மடலூர்ந்தார் ஆர் -என்றால் அவர்கள் இன்னார் என்று நிர்தேசிக்கலாம் படி பிள்ளை பெற்றுத் தந்த ஸ்ரீ மான் கிடீர் –-அடியில்லாதால் ஒருத்தியோ மடலூர்ந்தாள்–அவன் மகள் அன்றோ –
பெரியாள் ஒருத்தி அன்றோ –-ஒரு நிர்வாஹகன் பெண் பிள்ளை அன்றோ-அதி ஸ்லாக்கியையாய் நிருபாதிக ஸ்த்ரீத்வத்தை உடையவள் – வாணிலா மின்னு மணி முறுவல் – வெறும் பாவை பிறப்பேயாய் வடிவு அழகு தான் இன்றிக்கே இருக்கிறதோ–ஒளியை உடைத்தான நிலாவைப் புறப்பட விடா நிற்பதாய் அழகியதாய் இருந்துள்ள தந்த பங்க்தியை யுடையளாய் நிலாப் போலேயும் மின் போலேயும் -என்னவுமாம் ––செவ்வாய் – இவ் வெண்மைக்குப் பரபாகமான அதரத்தில் பழுப்பை யுடையளாய் இருக்கை–யுமை என்னும்- இப்படி ப்ரசித்தையாய் இருப்பாளாய்–அன்ன நடைய –
முன்னே நாலடி நடந்து காட்டினால் காந்தனுடைய சகல தாபங்களும் அரும்படியாய் இருக்கை –-வணங்கு –-தேவதையாக ப்ரசித்தை–நுடங்கிடை சேர் — போக்தாவுக்கும் துணுக்கு துணுக்கு என்னும்படியான இடையையும் அழகையும் உடையாளாய்–பொன்னுடம்பு வாடப் – அவனுக்கு ஸ்லாக்கியமான உடம்பானது ஆஸ்ரயத்தை இழந்த தளிர் போலே வாட –-வாடினேன் -என்று ஸ்வரூப அனுரூபமான வாட்டம் அன்றே இரண்டும் விஷய அலாபத்தாலே இறே-ஓன்று ப்ராக்ருதம்
ஓன்று அப்ராக்ருதம் –-புலன் ஐந்தும் நொந்த அகலத்- இந்த்ரியங்கள் ஐந்தும் நொந்து மீண்டு நாம் பட்டதோ என்று போக –-நாட்டில் தபஸ் பண்ணுவார் எல்லாம் சரீர தாரண அர்த்தமாக சருகு இலையை பஷித்து யாயிற்று-தபஸ்ஸூ பண்ணுவது -அது வேண்டா -இவள் அபர்ணை யாகையாலே –-இவள் அத்தையும் தவிருகையாலே இந்த்ரியங்கள் ஆனவை போற நொந்து கூப்பிட்டு இனி இவ்விடம் நமக்கு ஆஸ்ரயம் அல்ல வென்று அகல –-தன்னுடைய கூழைச் சடாமாரம் தான் தரித்து – போக்தாவானவன் உடைய முன்பே ஒரு கால் குழலை அலைத்தால்-அவனுடைய சகல கிலேசங்களும் தீரும் படியாய் இருக்கிற மயிரை ஜடையாகத் தானே தரித்து – தான் தரித்து-வேறு சிலர் அன்றிக்கே தானே தரித்து –-ஆங்கு —–அவ்வஸ்தையில்-அன்ன – அப்படிப்பட்ட இவளுடைய தபஸ் ஸின் க்ரௌர்யத்தை அனுசந்தித்து அப்படிப்பட்ட -என்கிறாள் -இவளும் – வரும் தவத்தினூடு போய் – அப்படிப் பட்ட தபஸ் என்னுமதுக்கு மேற்பட வேறு பாசுரம் இன்றிக்கே இருக்கப் பின்னையும் அரும் தவம் -என்கிறாள் இறே
ஊடு போய் –அந்த தபஸ் ஸூ தன்னிலும் உபக்ரமித்ததாய் நின்ற மாத்ரமோ- அதினுடைய முடிவளவும் போய் கையும் மடலுமாய்ப் போகா நின்றால் அவன் எதிரே வந்தாலும் -நான் தொடங்கின இது தலைக் கட்டி அல்லது விடுவது இல்லை -என்று எல்லை யளவும் போய் –-சென்று ஆங்கு அணைந்து இலளே-என்று அந்வயம்- இவள் இப்படி அபி நிவிஷ்டயாய் மடல் எடுத்துக் கொண்டு புறப்படா நின்றாள் ஆகில் காந்தன் ஆனவன் நைவ தம்சான் ந் மசகான் -என்று இருந்தபடி எங்கனே –-ஆயிரம் தோள்- மகிஷி இப்படி நோவு படா நின்றால் தானும் ஆசைப் படானாய் நோவு படுகை அன்றிக்கே நம்மைச் சிலர் ஆசைப் படப் பெற்றோம் -என்று தோள்கள் பணையா நிற்கும் – தான் ஆசைப் படா நின்றால் அவனும் ஆசைப் பட்டு மேல் விழ வேண்டாவோ இப்படி நொந்தால் தான் அவன் உடம்பை அணையப் பெற்றதோ மன்னு கர தலங்கள் மட்டிடித்து – இவன் ஆடுகிற போது தோள்கள் ஆயிரமும் திக்குகளிலே சென்று அறையும்-மாதிரங்கள் மின்னி யெரி வீச – அப்போது அந்த திக்குகள் பொறியும் புகையும் எழுந்து நெருப்பைப் புறப்பட விடா நிற்கும் –-மேல் எடுத்த- ஆடுகிற போது மேலே எடுத்த வீரக் கழலாலே சூழப் பட்ட கால் – திக்குகள் எங்கும் வியாபாரியா நிற்கும் -மகிஷியானவள் தன்னை ஆசைப் பட்டு நோவு படா நிற்க தானே காலே பிடீத்துத் தலை அளவும் செல்ல ஆபரணம் அணியும்-சூழ கழற்கால்-சுற்றின கால் என்னவுமாம் –-பொன்னுலகம் ஏழும் கடந்து –-ஸ்லாக்கியமான போக பூமிகள் ஏழையும் கடந்து-உம்பர் மேல் சிலும்ப — மேல் உள்ள தேவ ஜாதி என்னை விளைகிறதோ -என்று அஞ்சும் படி –-மன்னு குலவரையும் – பூமிக்கு ஆணி அடித்தால் போலே நிற்கிற குல பர்வதங்களும்-மாருதமும் –
பிரஜைகள் இருந்த விடத்தே தான் சென்று நோக்கும் பிதாவைப் போலே சர்வ பிராணி பிராணனே ஹேது பூதமான காலும் –-தாரகையும்– மனுஷ்யர் உடைய நன்மை தீமைகளை அறிவியா நிற்பதான நஷத்ர தாரா கணங்களும்-தன்னினுடனே சுழலச் சுழன்று ஆடும் – இவன் ஆடுகிற போதை வேகத்தாலே இவை யடையைப் பறந்தால் போலே சுழன்று வருமாயிற்று-புரிந்த விடத்திலே ஒக்கப் புரியும் ஆயிற்று –-கொன்னவிலும் மூவிலைக் வேற்- அவன் தரிக்கும் ஆயுதம்-கருப்பூரம் நாறுமோ கமலப் பூ நாறுமோ -நாச் திரு -7-1-என்று கேட்கலாய் இருக்கிறதோ-அருளார் திருச் சக்கரம் -திரு விருத்தம் -33 என்றும்-அறமுயலாழி-திரு வாய் மொழி -2-10-5- என்றும்-எப்போதும் ஒக்க வ்ருத்த மந்த்ரிகளைப் போலே அறத்திலே முயலச் சொல்லுகிற திருவாழி அன்றே –-சர்வ காலமும் கொலையிலே முயல வேணும் -என்று எப்போதும் சொல்லா நிற்பதாய் அவனுக்கு ஸ்லாக்கியமான ஆயுதம் இறே –-கூத்தன் ––தூய நடம் பயிலும் -பெரியாழ்வார் திரு மொழி -1-6-6- என்று இனிதாய் இருக்கிறதோ –-பொடியாடி--அவனுடைய அங்க ராகம் இருந்த படி –-அன்னவன் –
இப்புடைகளிலே -ஊமத்தை -எருக்கு -அஸ்தி -என்றால் போலே இவற்றால் அலங்க்ருதனாய் இருக்கிற-அனுசந்தித்து -அத்தைத் தன் வாயாலே சொல்ல மாட்டாமையாலே-அன்னவன் -என்கிறாள்
வெந்தார் என்பும் –பெரிய திருமொழி -1-5-8-என்றும் –
ஆறும் பிறையும் -பெரிய திருமொழி -6-7-9-என்றும் –
அக்கும் புலியன தளமும் -பெரிய திருமொழி -9-6-1-என்றும் –
பொடி சேர் அனல் கங்கை -முதல் திருவந்தாதி -97-என்றும் –
நீற்றான் -முதல் திருவந்தாதி -74-என்றும் –
அவன் படிகள் சொல்லிற்று இறே –தன் பொன்னகலம் சென்று ஆங்கு அணைந்து இலளே –-ஒருதலைக் காமமாய் தானே சென்று அத்தசையிலே சம்ச்லேஷித்து இலளோ-தான் இப்படி அவன் பக்கலிலே அபி நிவிஷ்டையாகை-அதுக்கு ஸ்த விரகாரி-அவனை ஒழியச் செய்தாள் என்று பேராக வேணும் என்று அன்றோ தானே சென்று அணைந்தது – பன்னி யுரைக்கும் கால் பாரதமாம் பாவியேற்கு--இவற்றைப் பரக்க விருந்து உபபாதிக்கப் புக்கால் ஓர் அளவில் தலைக் கட்டுவது ஓன்று அன்று -பரக்கச் சொல்லப் புக்கால் – மஹா பாரதம் போலே சபாத லஷ கிரந்தத்ததுக்குப் போரும்
பாவியேன் -கேட்கிற இவர்களுக்கு பறக்கச் சொல்லலாம் படி இட்டுப் பிறந்திலேன்-பரக்கச் சொல்லுமது கேட்க வேண்டில் அவ்யாசாதிகள் பக்கலிலே சென்று கேட்டுக் கொள்வது –
நாண்மட மச்சங்களைத் தவிர்த்து அதிப்ரவ்ருத்திபண்ணி நாயகனைப் புணர்ந்தவர்கள் ஒருவரிருவரல்லர், பல்லாயிரம் பேர்களுண்டு, இங்கே சில மாதர்களை எடுத்துக் காட்டினேன். இன்னும் எத்தனை பேர்களை நான் காட்டுவது. இவ்வளவு உதாஹரணங்கள் போராதா? ஆயினும் இன்னும் ஒரு பெரியாள் மடலூர்ந்தபடியைச் சொல்லி முடிக்கிறேன். கேளுங்கள் – என்று பரமசிவனைப் பெறுதற்குப் பார்வதி தவம் புரிந்தபடியைப் பேசுகிறாள்.-தக்ஷப்ரஜாபதி யென்பவர்க்குப் பெண்ணாகப் பிறந்து, ஸதீ என்ற பெயரோடிருந்தாள் பார்வதி. அந்த தக்ஷப்ரஜாபதயானவர் ஒரு கால் ஓரிடத்தில் வேள்விக்குச் செல்ல அப்போது அங்கேயிருந்த தேவர்களும் மஹர்ஷிகளுமெல்லாரும் சடக்கென எழுந்து கௌரவிக்க, பிரமனும் சிவனும் எழுந்திராமல் இருந்தபடியே யிருக்க தக்ஷன் பிரமனை லோக்குருவென்று நமஸ்கரித்துவிட்டுத் தனது கௌரவம் தோற்றச் சிவன் எழுந்திருந்து வணங்கவில்லை யென்று சீற்றங்கொண்டு“இந்த ருத்ரன் எனக்கு மாப்பிள்ளையானபோதே எனக்கு சிஷ்யனாயிருந்து வைத்து என்னை கண்டவாறே ஆசாரியனைக் கண்டாற்போல் கௌரவித்து வழிபடவேண்டியிருக்க இப்படி எழுந்திராதே இருக்கிறான்ன்றோ, இவனில்மிக்க கொடும்பாவி உலகிலுண்டோ? இப்படிப்பட்ட மூடனுக்கு அநியாயமாய் அருமந்த பெண்ணைக் கொடுத்து கெட்டேனே“ என்று பலவாறாக நிந்தித்து-தேயஜ்ஞத்தில் இப்பாவிக்கு ஹவிர்ப்பாகம் கிடைக்காமற் போகக்கடவது‘ என்று சாபமும் – கூறிவிட்டு மஹா கோபத்துடனே எழுந்து தன்னிருப்பிடம் போய்ச்சேர்ந்து, பிறகு நேடுநாளைக்கப்பால் அந்த தக்ஷன் ப்ருஹஷ்பதிஸவமென்றொரு யாகம் பண்ணத் தொடங்கின செய்தியை மகளாகிய ஸதி (பார்வதி) கேள்விப்பட்டுத் தந்தையின் வேள்வி வைபவங்களை நாமுங்கண்டுவருவோம் என்று ஆவல்கொண்டு புறப்பட சிவபிரான் பழைய பகையை நினைத்து அங்கே நீ போகக்கூடாது என்று தடுத்தும் குதூஹலாதிசயத்தாலே அவள் விரைந்து புறப்பட்டுத் தந்தையினது இல்லம் செல்ல அங்கே இவளைக்கண்டு தந்தை நல்வரவு கூறுதல் யோக்க்ஷேமம் வினவுதல் ஒன்றுஞ்செய்யாமல் பாங்முகமா யிருக்க மிருப்பையும் ருத்ரபாகமில்லாமல் வேள்வி நடைபெறுவதையுங்கண்டு வருத்தமும் சீற்றமுங்கொண்டு ‘இந்த மஹாபாபியான தக்ஷனிடத்தில் நின்று முண்டான இந்த என் சரீரம் இனி முடிநது போவதே நன்று என்று அறுதியிட்டுத் தனது யோகபலத்தாலே அக்நியை உண்டாக்கி அதுதன்னிலே சரீரத்தைவிட்டொழிந்தாள். பிறகு மலையரசனாகிய ஹிமவானுக்குப் பெண்ணாய்ப் பிறந்து (பர்வத புத்ரீ என்னுங் காரணத்தால்) பார்வதி யென்று யெர் பெற்று அப்பிறப்பிலும் அந்தப் பரமசிவனையே கணவனாகப் பெறவேணுமென்று ஆசைகொண்டு கடுந்தவம் புரிந்து அத்தவத்தின் பயனாக அங்ஙனமே மனோரதம் நிறைவேறி மகிழ்ந்தாளென்பது இங்கே அறியத்தக்கது. மற்றொரு ஸமயத்திலும் பார்வதி தவம் புரிந்ததுண்டு முன்னொரு காலத்திற் கைலாஸ மலையிலே சிவபிரானும் தானும் ஏகாஸநத்தில் நெருக்கமாக வீற்றிருந்தபொழுது ப்ருங்கி யென்னும் மாமுனி சிவனை மாத்திரம் பிரதக்ஷிணஞ் செய்ய விரும்பி ஒரு வண்டு வடிவமெடுத்து அந்த ஆஸனத்தை இடையிலே துளைத்துக்கொண்டு அதன் வழியாய் நுழைந்து சென்று அம்பிகையை விட்டுச் சிவனை மாத்திரம் பிரதக்ஷிணஞ் செய்ய, அது கண்ட பார்வதீதேவி தன் பதியை நோக்கி முனிவன் என்னைப் பிரதக்ஷிணஞ் செய்யாமைக்கு காரணம் என்ன? என்று கேட்க அதற்குச் சிவன் இம்மை மறுமைகளில் இஷ்டஸித்தி பெற விரும்புமவர்கள் உன்னை வழிபடுவார்கள், முத்தி பெற விரும்புமவர்கள் என்னை வழிபடுவார்கள் இது நூல் துணிபு என்று சொல்ல அதுகேட்ட பார்வதி இறைவன் வடிவத்தைப் பிரிந்து தனியே யிருந்த்தனாலன்றோ எனக்கு இவ்விழிவு நேர்ந்தது என்று வருந்தி தான் சிவ்பிரானைவிட்டுப் பிரியாதிருக்குமாறு கருதி புண்ணியக்ஷேத்திரமான கேதாரத்திற்சென்று தவம் புரிந்து வரம் பெற்று அப்பிரானது வடிவத்திலே வாம பாகத்தைத் தனது இடமாக அடைந்து அவ்வடிவிலேயே தான் ஒற்றுமைப்பட்டு நின்றனள் என்று சைவபுராணங்களிற் சொல்லிப்போரும் கதையுமுண்டு.-முன்னே கூறிய தவமே இங்கு விவக்ஷிதம்.
மலையரையன் – அரையன் என்றது அரசனென்றபடி. பர்வதராஜன் என்கை. (உமை யென்னும்) பார்வதிக்கு உமா என்றும் ஒரு வடமொழிப் பெயருண்டு. அவள் தவம் புரிந்த காலத்து ஆஹாரமே யில்லாமையாலே பொன்னுடம்பு வாடப்பெற்றாள், அந்தந்த இந்திரியங்களுக்கு வேண்டிய விஷயங்களில் அவை பட்டிமேய வொண்ணாதபடி. காவலிற் புலனை வைத்துத் தவம் புரிந்தபடியாலே அந்த இந்திரியங்கள் ‘எத்தனை நாளைக்கு நாம் இவள்பால் பட்டினி கிடப்பது என வருந்தி அகனறனவாம்.-கூழை – கூந்தலுக்குப் பெயர் “முள்ளெயிறேய்ந்தில் கூழை முடிகொடா“ என்ற பெரிய திருமொழியுங் காண்க. தவநிலைக்கு தகுதியாகக் கூந்தலைச் சடையக்கின ளென்க.(அன்ன அருந்தவத்தினூடு போய்) அவள் அநுஷ்டித்த தபஸ்ஸு ஸாமாந்யமல்ல. கோரமான தவஞ் செய்தன்ன் என்கிறது. ஊடுபோய் என்றது அந்த்த் தவத்தை முற்றமுடிய நடத்தி என்றபடி. “அருந்தவத்தினூடு போய் அன்னவன்றன் பொன்னகலஞ் சென்றாங் கணந்திலளே“ என்று அந்வயிப்பது.-ஆயிரந்தோள் மன்னுகரதலங்கள் மட்டித்து“ என்று தொடங்கித்“ தன்னினுடனே சுழலச் சுழன்றாடும்“ என்னுமளவும் சிவபிரானது நடனத்தின் சிறப்பு வர்ணிக்கப்படுகிறது. அப்படி அற்புதமான நாட்டியஞ் செய்ய வல்ல சிவபிரானது ஸம் ச்லேக்ஷத்தைப் பெற்றாளன்றோ என்கிறது. சிவன் கூத்தாடும் வகைகள் பல பலவுள்ளன. திருவிளையாடற் புராணம் முதலிய நூல்களில் அவற்றைக் கண்டுகொள்க.-இங்கே சொல்லப்படுகிற நாட்டியவகை – ஆயிரங் திசைகளில் வியாபிக்கச் செய்து ஒற்றைக்காலால் நின்றுகொண்டு மற்றொருகாலை மேலேதூக்கி, பம்பரம்போல் சுழற்றி ஆடினவகையாம்.“தோள்களாயிரத்தாய் முடிகளாயிரத்தாய் துணைமலர்க் கண்களாயிரத்தாய், தாள் களாயிரத்தாய் பேர்களாயிராத்தாய்“ என்று எம்பெருமானைச் சொல்வதுபோல சைவபுராணங்களில் சிவனைப்பற்றியும் சொல்லியிந்தலால் “ஆயிரந்தோள் மன்னுகரதலங்கள் மட்டித்து“ எனப்பட்டது.-தெய்வத் தன்மைக்குரிய சக்தி விசேஷத்தினால், வேண்டியபோது வேண்டியபடி வடிவுகொள்ள வல்லமைப் யுள்ளமைபற்றி ஒருநர்த்தன விசேஷத்தில் இங்ஙனே ஆயிரந்தோள் மன்னுகதலங்கள் கொண்டு ஆடினனாகவுங்கொள்க.-ஒருகால் தன்னுடைய நடனத்தைக்கண்டு அதற்குத் தகுதியாகத் தனது இரண்டு கைகளால் மத்தளங் கொட்டின பாணாஸுரனுக்கு உவந்து ஆயிரங்கைகள் உண்டாம்படி வரமளித்தன்னாகச் சொல்லப்பட்ட சிவபிரானுக்கு இஃது அருமையன்றென்ப. மட்டித்து –மட்டித்தலாவது மண்டலாகாரமாக வியாபிக்கச் செய்தல்.–மாதிரங்கள் மின்னி எரிவீச –“ஒருருவம் பொன்னுருவ மொன்று செந்தீ ஒன்றுமாகடலுருவம்“ என்றபடி சிவனது உருவம் செந்தீ யுருவமாதலால் அன்னவன் தனது காலை மேலே தூக்கிச் சுழன்று ஆடும்போது திசைகளெல்லாம் நெருப்புப்பற்றி யெரிவன்னபோல் காணப்படுமென்க. சூழ்கழற்கால் கழல் சூழ்ந்த கால் வீரத்தண்டை அணிந்த கால் என்றபடி.-பொன்னுலக மேழுங்கடந்து என்றது –கூத்தாடும்போது சிவனுடைய கால் நெடுந்தூரம் வளர்ந்து சென்றமையைச் சொன்னவாறு. உம்பர் மேல் மேன் மேலும்(மன்னு குலவரையும் இத்யாதி) நாமெல்லாம் தட்டாமாலையோடும்போது அருகிலுள்ள செடிகொடி முதலியனவும் கூடவே சுழல்வதாகக் காணப்படுமன்றோ. சிவபிரான் பெரியவுருக்கொண்டு சூழன்றாடும்போது பெருப்பெருத்த பாதார்த்தங்களெல்லாம் உடன் சுழல்வனபோற் காணப்படுமாற்றிக.-இப்படியாக கூத்தாடின சூலபாணியும் பஸ்மதாரியுமான சிவனது மார்போடே அணையப்பெறுதற்காகப் பார்வதி தவம்புரிந்தபடியை மஹாபாரத்தில் பரக்கக் காண்மின் என்று தலைக்கட்டிற்றாயிற்று.
————————————————————————–
ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .