ஸ்ரீ துலா திருக் காவேரி மஹாத்ம்யம்–

October 21, 2026

ஸ்ரீ துலா திருக் காவேரி மஹாத்ம்யம் என்பது அக்நேய புராணத்தின் (Agneya Purana) ஒரு பகுதியாகும். இது காவேரி நதியின் பெருமையையும், ஐப்பசி மாதத்தில் (சூரியன் துலா ராசியில் இருக்கும் காலம் – அக்டோபர் நடுப்பகுதி முதல் நவம்பர் நடுப்பகுதி வரை) காவிரியில் நீராடுவதால் கிடைக்கும் பலன்களையும் விளக்குகிறது-துலா ஸ்நானம்: ஐப்பசி மாதத்தில் இரவு மற்றும் பகல் நேரம் சமமாக இருப்பதாலும், சூரியன் துலா (தராசு) ராசியில் சஞ்சரிப்பதாலும் இந்த மாதம் துலா மாதம் எனப்படுகிறது. இந்த மாதத்தில் காவிரியில் நீராடுவது (துலா ஸ்நானம்) பாவங்களைப் போக்கி புண்ணியம் தரும்-புராணக் கதை: பார்வதி-பரமேச்வரர்கள் நந்தவனத்தில் இருந்தபோது, பறவை வடிவில் வந்த நதி தேவதைகள் துலா மாதத்தில் காவிரியில் நீராடி விட்டு அவர்களைத் தரிசித்த நிகழ்வை அடிப்படையாகக் கொண்டது. ஆதியில் சிவபெருமான் உமாதேவிக்குக் கூறியதை, சுவத்திரங்கி ரிஷி தேவ வன்மன் என்ற அரசனுக்குக் கூறுவதாக இந்த மகாத்மியம் அமைகிறது-பயன்கள்: காவிரியில் நீராடுவதோ அல்லது இந்த மகாத்மியத்தைக் கேட்பதோ-படிப்பதோ தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோட்சம் ஆகிய நான்கையும் தர வல்லது என்றும், பஞ்சமகா பாதகங்கள் நீங்கும் என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது

கங்கையில் புனிதமாய காவேரி -திருமாலை-திருச் சேறை -சார நாதன் -மா மதலை -அணைத்துக் கொஞ்ச -தசாவதார சேவையும் தந்தருளி –கங்காதிக்யம் பிரார்த்தித்துப் பெற்றவள்-

https://archive.org/details/thula-kaveri-mahathmiyam-tamil-anon/page/n1/mode/1up

துலாமாதமான ஐப்பசியில் உலகிலுள்ள அறுபத்தாறு கோடி தீர்த்தங்களும் காவிரியில் சங்கமமாகின்றன என்பது ஐதீகம்–நதிகளில் மஹாவிஷ்ணுவின் திருவடியிலிருந்து உண்டான கங்கை எப்படி உயர்ந்ததோ, புஷ்பங்களில் துளஸி எவ்வாறு மேற்பட்டதோ, வ்ரதங்களுக்குள் ஏகாதசி வ்ரதம் எப்படி உயர்ந்ததாக உள்ளதோ, க்ருஹஸ்தர்கள் செய்ய வேண்டிய கர்மாக்களுள் பஞ்ச மஹாயஜ்ஞங்கள் எவ்வாறு உயர்ந்தவையோ, சுத்திகளுக்குள்மநஸ்ஸுத்தி எப்படி உயர்ந்ததோ, தேவதைகளுள் ஸ்ரீமந்நாராயணன் எவ்வாறு உயர்ந்தவராக விளங்குகிறாரோ,அக்ஷரங்களுக்குள் ஓங்காரம் எவ்வாறு உயர்ந்ததோ, வேதங்களுள் ஸாமவேதம் எப்படி உயர்ந்ததாகக் கருதப் பெறுகிறதோ, பதினோரு ருத்ரர்களுக்குள் சங்கரம் எப்படி உயர்ந்தவராக உள்ளாரோ, ப்ராஹ்மண ஸ்த்ரீகளுள் அருந்ததி எவ்வாறு மேம்பட்டவளோ, ஸ்த்ரீகளுக்குள்மஹாலக்ஷ்மி எப்படி உயர்ந்தவளோ, தானங்களுக்குள் அந்நதானம் எப்படி உயர்ந்ததோ அதேபோல் நதிகளுக்குள் உயர்ந்தது காவேரி நதி என்று புராணங்கள் கூறுகின்றன.

துலா மாதத்தில் சூரிய உதயத்திற்கு சுமார் ஒன்றரை நேரத்திற்குமுன் காவிரியில் மும்மூர்த்திகளும், முப்பது முக்கோடி தேவர்களும், 68 ஆயிரம் ரிஷிகளும், முனிவர்களும் சித்தர்களும் நீராடுவதாக சாஸ்திரம் குறிப்பிடுகிறது.துலா மாதத்தில் காவிரி யில் நீராடுவது புனிதமானது என்று சாஸ்திரம் சொல்லும் அதே வேளையில் இயலாத நிலையில் ‘கடைமுகம்’ என்று சொல்லப்படும் ஐப்பசி 30ந் தேதி நீராடி பலன் பெறலாம். அன்றும் நீராட முடியாதவர்கள், ‘முடவன் முழுக்கு’ என்று சொல்லப்படும் கார்த்திகை முதல் தேதி நீராடினாலும்புனிதம் பெறலாம் என்று ஞான நூல்கள் கூறுகின்றன.

அந்ய க்ஷேத்ரே க்ருதம் பாபம் புண்ய க்ஷேத்ரே விநச்யதி |
புண்ய க்ஷேத்ரே கிருதம் பாபம் வாரனாச்யாம் விநச்யதி |
வாரனாச்யாம் க்ருதம் பாபம் கும்பகோனே விநச்யதி |
கும்பகோனே க்ருதம் பாபம் காவேரி ஸ்நானே விநச்யதி |–என்று காவேரி ஸ்நானத்தின் மகிமையை வேதம் போற்றுகிறது.

ஸ்ரீரங்கம் திருத்தலத்தில் அருள்புரியும் ரங்கநாதருக்கு ஐப்பசியில் தங்கக்குடங்களில் ஸ்ரீரங்கத்தின் தென்பகுதியில் உள்ள அம்மா மண்டபம் காவிரி நதிக்கரைப் படித்துறையிலிருந்து புனிதத் தீர்த்தத்தை சேகரித்து யானை மீது எடுத்து வந்து அபிஷேகம் செய்வர். மற்ற மாதங்களில் ஸ்ரீரங்கத்தின் வடக்கில் உள்ள கொள்ளிடத்தில் இருந்து வெள்ளிக் குடங்களில் தீர்த்தம் கொண்டுவந்து அபிஷேகம் செய்வார்கள்.-ஆதி, இடை, கடை என்னும் மூன்று அரங்கங்களையும் தன்னகத்தே கொண்டு, சதாசர்வ காலமும் இறைவன் நாராயணனின் திருவடியைத் தழுவி வணங்கும் காவேரியின் பேறும் பெருமையும் தன்னிகரற்றது.தட்சிணகங்கை என்று போற்றப்படும் காவேரிக்கு பொன்னி, விதிசம்பூதை, கல்யாணி, சாமதாயினி, கலியாண தீர்த்தரூபி, உலோபமுத்ரா, சுவாசாஸ்யாமா, கும்பசம்பவ வல்லவை, விண்டுமாயை, கோனிமாதா, தக்கணபதசாவணி என பல பெயர்கள் உள்ளன.காவேரியில் துலா ஸ்நானம் செய்து ஸ்ரீரங்கநாதரை வழிபட்டதன் பலனாக சந்தனு மகாராஜா பீஷ்மரை புத்திரனாக அடைந்தார்;அர்ச்சுனன், துலா ஸ்நானம் செய்து ஸ்ரீரங்கநாதப் பெருமாளை துதித்து சுபத்ராவை மணம் புரிந்தான் என்று புராணம் கூறுகிறது.

காவேரன் என்ற அரசன், தனக்குப் புத்திர பாக்கியம் இல்லாததால் பிரம்மாவைக் குறித்துத் தவம் செய்தான். பிரம்மாவானவர், “உனக்குப் புத்திர பாக்கியம் இல்லாவிட்டாலும், ஒரு குழந்தையை அளிக்கிறேன்” என்று கூறி, தன மனத்தால் ஒரு பெண் குழந்தையை உண்டாக்கி அவனிடம் அளித்தார். காவேரி என்ற பெயரில் அவனிடம் வளர்ந்த அப்பெண், தகுந்த கணவனை வேண்டித் தவம் செய்யலானாள். பின்னர்,அகஸ்த்திய முனிவரைக் கண்ட காவேரியானவள், இவரே தனது மணாளர் ஆவார் என்று நினைத்து, லோபாமுத்ரா என்ற பெயருடன் அவரை திருமணம் செய்துகொண்டவுடன், அவள் விரும்பியபடியே, நதி ரூபமாகி, பிற நதிகளுக்கும் மனிதர்களுக்கும் ஏற்பட்ட பாவங்களை நீக்கவும், மோக்ஷத்தை அளிக்கவும் மறு அம்சமாகத் திகழுமாறு, அகஸ்த்ய ரிஷி அருளினார்.துலா மாதத்தில் காவேரியில் நீராடுபவர்கள், தங்கள் குடும்பத்தினரையும் சேர்த்து, மூன்று கோடி உறவினர்களையும் கடைத்தேற்றுகிறார்கள்.துலா மாதத்தில் காவேரியில் நீராடி, முன்னோர்களுக்கு பிதுர்பூஜை செய்து அன்னதானம், ஆடை தானம் அளித்தால் பித்ருக்கள் மகிழ்ந்து வாழ்த்துவார்கள்.அழகு, ஆயுள், ஆரோக்கியம், சொல்வளம், கல்வி, வாழ்வில் சுகம் என எல்லாம் கிட்டு மென்று துலாக் காவேரி மகாத்மியம் கூறுகிறது.

தலைக்காவேரி, ராமபுரம், ஸ்ரீரங்கம், திருப்பராய்த்துறை, திருவானைக்காவல், சப்தஸ்தானம், திருவையாறு, புஷ்பாரண்யம், திருச்சாய்க்காடு, திருவெண்காடு, மயிலாடுதுறை, கும்பகோணம், திருவிடைமருதூர் முதலிய காவேரி நீர்த்துறைகள் துலா மாதத்தில் நீராட சிறந்தவையாகக் கருதப்படுகின்றன.முடியாதவர்கள் கீழ்கண்ட ஸ்லோகத்தை கூறி துலா ஸ்நானம் செய்வது உசிதம்.
“கங்கேச யமுனே சைவ கோதாவரி சரஸ்வதீ நர்மதே சிந்து காவேரீ ஜலேஸ்மின் சன்னிதிம் குரு”

கவேர கன்யே காவேரி, சமுத்ர மகிஷிப் பிரியே தேகிமே பக்தி முக்தி தவம் சர்வ தீர்த்த ஸ்வரூபிணி “

–

ஆதியில் உமாதேவிக்கு ஸ்ரீ பரமேச்வரன் சொன்ன காவேரி மகாத்மியத்தை , தேவ வன்மன் என்ற அரசனுக்கு,சுமத்திரங்கி என்ற ரிஷி சொல்லத் தொடங்குகிறார். ஒரு சமயம் பார்வதி-பரமேச்வரர்கள் ஒரு நந்தவனத்தில் தங்கியிருந்தபோது அங்கு பறவைகள் வடிவில் வந்த நதி தேவதைகள், துலா மாதத்தில் காவேரியில் ஸ்நானம் செய்துவிட்டு அவ்விருவரையும் தரிசிக்க வந்தன. அவர்கள் வேண்டிய வரங்கள் எல்லாவற்றையும் தந்த ஈச்வரன் , மேலும் கூறலானார்: கங்கைக்கு நிகரான காவிரியில் நீராடினாலும்,தரிசித்தாலும், அதனை பக்தியுடன் தொட்டாலும் அதன் கரையில் தானம்,தர்ப்பணம் செய்தாலும் எல்லா பாவங்களும் விலகி, புண்ணியம் கிட்டும். இதன் கரைகளில் காசிக்கு சமமான ஸ்தலங்களும் இருக்கின்றன. நினைத்ததைத் தரும் சிந்தாமணியான காவேரியின் பெருமையை இன்னும் சொல்கிறேன் கேள்” என்றார்.அஸ்வமேத யாகம் செய்யத் தொடங்கிய அரிச்சந்திர மகாராஜாவை , முனிவர்கள் , பிராயச்- சித்தமாக துலா மாதத்தில் காவிரியில் நீராடிவிட்டு வரச்சொன்னார்கள்.காவிரியின் பெருமையை யாரால் சொல்ல முடியும்?

நாத சன்மா என்பவன் , பரம பதிவ்ரதையான அனவித்யை என்பவளுடன் காவேரி ஸ்நானம் செய்வதற்காகவும் இருவரும் மோக்ஷ சாம்ராஜ்யத்தைப் பெற வேண்டியும் ,கௌரிமாயூர க்ஷேத்திரத்தை நோக்கி வந்தான். முனிவர்கள்,தங்கள் பத்திநிகளுடனும்,புத்திரர்களுடனும் தங்கி, ஹோமாக்னி செய்து,பலவித தானங்களை செய்துவரும் அந்த மோக்ஷ புரியில் நாமும் தங்கி நற்கதி பெறுவோம் என்றான் நாதசன்மன். அப்படியானால். காவேரி, மற்ற எல்லா தீர்த்தங்களை விட எவ்வாறு உயர்ந்தது என்று, அனவித்யை கேட்க, நாத சந்மனும் கூறத்தொடங்கினான்.கவேரன் என்ற அரசன், தனக்குப் புத்திர பாக்கியம் இல்லாததால் பிரம்மாவைக் குறித்துத் தவம் செய்தான். பிரம்மாவானவர், “உனக்குப் புத்திர பாக்கியம் இல்லாவிட்டாலும், ஒரு குழந்தையை அளிக்கிறேன்” என்று கூறி, தன மனத்தால் ஒரு பெண் குழந்தையை உண்டாக்கி அவனிடம் அளித்தார். காவேரி என்ற பெயரில் அவனிடம் வளர்ந்த அப்பெண், தகுந்த கணவனை வேண்டித் தவம் செய்யலானாள். பின்னர், அகஸ்த்திய முனிவரைக் கண்ட காவேரியானவள், இவரே தனது மணாளர் ஆவார் என்று நினைத்து, லோபாமுத்ரா என்ற பெயருடன் அவரை திருமணம் செய்துகொண்டவுடன், அவள் விரும்பியபடியே, நதி ரூபமாகி, பிற நதிகளுக்கும் மனிதர்களுக்கும் ஏற்பட்ட பாவங்களை நீக்கவும், மோக்ஷத்தை அளிக்கவும் மறு அம்சமாகத் திகழுமாறு, அகஸ்த்ய ரிஷி அருளினார்.

துலா மாதத்தில் காவிரியில் ஸ்நானம் செய்யும் முறைகளை,நாதசன்மா விளக்கினார்: உதய காலத்தில் நியமத்துடன் எழுந்தும், சிவபூஜை செய்தும் தீய பழக்கங்களை நீக்கியும், விரதத்துடனும் பரமேச்வர தியானத்துடன் இருக்க வேண்டும். மூன்றரைக்கோடி தீர்த்தங்கள் துலா மாதத்தில் காவிரியில் வந்து சேருவதால், இதில் ஸ்நானம் செய்வதன் மூலம், அழகு,ஆயுள், ஆரோக்கியம், செல்வம்,கல்வி, வலிமை, மாங்கல்ய பாக்கியம். புத்திர பாக்கியம் முதலியவை சித்திக்கும். இதைக் காட்டிலும் புண்ணியச் செயல் எவ்வுலகிலும் இல்லை. எனவே, ஜன்மத்தில் ஒரு முறையாவது, துலா ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். “பிறகு இருவரும் துலா ஸ்நானம் செய்து, ஸ்ரீ அபயாம்பிகையையும் ஸ்ரீ கௌரி மாயூர நாதரையும்,தரிசித்து, மோக்ஷம் பெற்றனர்.(குறிப்பு: மாயூரம் ஸ்ரீ மாயூரநாதர் ஆலயத்திலும் காவிரியின் வடகரையில் உள்ள ஸ்ரீ மேதா தக்ஷிணாமூர்த்தி ஆலயத்திலும், ஸ்ரீ நாதசன்ம- அனவித்யாம்பிகை தம்பதிகளின் பெயரில் சிவ லிங்கங்களை உடைய சன்னதிகள்உள்ளன.)

நதி தேவதைகளிடம் பிரம்ம தேவர் மேலும் கூறுகின்றார்: “காவேரி மகிமையை கேட்டாலோ நினைத்தாலோ பாவங்கள் அகலும். மனிதப் பிறவி எடுத்த ஒவ்வொருவனும் துலா மாதத்தில் கௌரி மாயூரத்தைஅடைந்து காவிரியில் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும் . ஒரு சமயம் , அத்திரியின் மகனாகப் பிறந்த எனக்கும் ஊர்வசிக்கும் காவேரி மகளாகப் பிறந்தாள்-அவளைத்தான் காவேர ராஜனுக்கு மகளாகக் கொடுத்தேன். அவளே இப்பொழுது நதியாக வந்துள்ளாள். நீங்கள் துலா ஸ்நானம் செய்து உங்களிடம் படிந்துள்ள பாவங்களை நீங்கப் பெறுவீர்களாக.” என்று அருளினார்.-காவேரி ஸ்நானம் செய்து விட்டுத் திரும்பிக்கொண்டிருந்த இரு வேதியர்களிடம் பாவங்கள் பல செய்த ஒரு பெண் , பேய் வடிவம் கொண்டு எதிரில் வரவே, அவளுக்கு நல்ல கதி கிடைக்க வேண்டும் என்ற கருணையோடு, அவ்வேதியர் இருவரும், அவளை துலா மாதத்தில் கௌரி மாயூரம் சென்று காவேரி ஸ்நானம் செய்யச் சொன்னார்கள். அவளும் அவ்வாறு செய்யவே, பேய் உருவம் நீங்கியது.-துலாகாவேரி மகிமையைக் கேட்டவாறே உயிர் நீத்த சந்திரகாந்தை என்ற மகா பாபிக்கும் விஷ்ணு லோகம் கிடைத்தது. அவளது கணவனான வேத ராசி என்ற அந்தணன் புண்ணியசாலி. துலா ஸ்நானத்தைத் தவறாது செய்து வருபவன். அதன் பலனாகத் தேவலோகத்துக்கு அழைத்துச்செல்லப் பட்டான்.

வழியில், யம கிங்கரர்கள், பாபிகளைக் கட்டி இழுத்துக்கொண்டு போவதையும் கண்டான். அவர்கள் கொடிய பாவங்களைச் செய்தவர்கள். அருணோதய காலத்தில் நித்திரை செய்தவர்கள். கர்மானுஷ்டானங்களைச் செய்யாதவர்கள். பசியுடன் வந்தோருக்கு அன்னம் அளிக்காதவர்கள். செய்யக்கூடாதவைகளை செய்தவர்கள். பித்ரு தர்ப்பணம் செய்யாதவர்கள். தெய்வ கதைகளைக் காது கொடுத்துக் கேட்காதவர்கள். புண்ணிய நதிகளில் ஸ்நானம் செய்யாதவர்கள். ஸ்தல யாத்திரையும் தான தர்மங்களும் செய்யாதவர்கள். பகலில் நித்திரை செய்தவர்கள். என்னைவிட மேலானவன் யாரும் இல்லை என்று பெரியவர்களை அவமதித்தவர்கள். சத்தியமே பேசாதவர்கள். சிவ பூஜை,விஷ்ணு பூஜை செய்யாதவர்கள். இவர்கள் நரகத்துக்குச் செல்வதைக் கண்டு ,வேத ராசிக்கு அவர்கள் மீது கருணை மேலிட்டது. ” நரகத்தை அனுபவிக்கும் உங்களுக்கு எனது ஒரு நாள் துலா ஸ்நான பலனை அளிக்கிறேன் ” என்றான். அடுத்த கணமே, நரகம்,சுவர்க்கமாக மாறியது. இதனைக் கண்ட வேத ராசி, பகவன் நாமாக்களைக் கூறிக்கொண்டே ஆனந்தக் கூத்தாடினான். இதனால் கோபத்துடன் வந்த யமனால் வேத ராசியை ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை.காரணம், அப்பொழுது அவன் விஷ்ணு கவசத்தைப் பாராயணம் செய்து கொண்டிருந்தான். யமனும்,அவனை வணங்கிவிட்டுத் தனது இருப்பிடத்தை அடைந்தான்.பாரத்வாஜ மகரிஷியின் அருளால் அவரது ஆசிரமத்தில் இருந்த கிளியும் பூனையும் துலா ஸ்நானம் செய்து,சுவர்க்கத்தை அடைந்தன. அகத்திய முனிவரின் சாபத்தால் பாம்பாகிய நகுஷன் என்பவன், கிருஷ்ணனின் அருளால் துலா காவேரிக்கு சென்று ஸ்நானம் செய்து பழைய உருவம் பெற்றான். வாங்கிய கடனைத் திருப்பித்தராத பாவத்தால் குதிரையாகைப்பிறந்து, வசிஷ்டரின் உரைப்படி, கௌரி மாயூரத்தை அடைந்து, துலா ஸ்நானம் செய்து தேவலோகம் பெற்றது. முற்பிறவியில் கொலை செய்த பாவத்தினால் குள்ள நரியாகவும் , முனிவர்களின் ஆசிரமத்திலிருந்து பழங்களைத் திருடித் தின்றதால் குரங்காகவும் மாறியவர்களைக் கண்டு , காசிப முனிவர் அவர்களைத் துலா காவேரியில் ஸ்நானம் செய்யும்படி அருளினார். அதன்படி செய்ததால், அவை, தேவ உருவம் பெற்றன. சிங்கத்துவஜன் என்ற வேடர் குல அரசன், ஓடி வரும் வழியில், பாரத்வாஜ முனிவர் மீது அவனது கால் படவே, அவனைக் கழுதையாக மாறும் படி அம்முனிவர் சாபமிட்டார். அதன்படி கழுதையாகத் திரிந்த அவனுக்கு எதிரில் பகவான் தோன்றி , காவேரி ஸ்நானம் செய்து சாபம் நீங்கப் பெறுவாய் என்று அருளினார். ஸ்ரீ ராமனிடம், வசிஷ்டர், சுதர்சனன் என்ற அந்தணன் , பாபியாக இருந்தபோதிலும் விதிவசத்தால் துலா காவேரி ஸ்நானம் செய்து, கௌரி மாயூர நாதரையும், அபயாம்பிகையையும் தரிசித்து, இறுதியில் சிவலோகம் பெற்றதையும், தனது தவத்தைக் கெடுத்ததால் விஸ்வாமித்திரர் ரம்பையை கல்லாக்கியதும், பிறகு அக்கல்லை வியாழ பகவான் காவேரியில் இட்டவுடன் பழைய உருவம் பெற்றதையும் விவரமாகச் சொன்னார். அதைகேட்ட ராமனும் , கௌரி மாயூரத்தை அடைந்து, பல தான தர்மங்களைச் செய்து, மாயூரனாதரையும், மயிலம்பிகையையும் வணங்கிவிட்டு, அயோத்திக்குத் திரும்பினார்.மந்திரன் என்ற பிரம்மச்சாரியின் சாபத்தால் பேய் உருவம் கொண்ட மனோக்யை என்ற பெண் , சுசிதன் என்ற முனிவரின் கட்டளைப்படி, அறுபது கோடி தீர்த்தங்களும் தங்களது பாவத்தைப் போக்கிக்கொள்ளும் காவேரி நதியில் ஸ்நானம் செய்து, பழைய உருவம் பெற்றதோடு, தன விருப்பப்படி, மந்திரனையே மணாளனாகப் பெற்றாள்.நியமத்தோடு,காவேரி ஸ்நானம் செய்துவந்த ச்வேதவதி என்ற பதிவ்ரதையின் கால் மாண்டவ்ய முனிவரின் மேல் படவே, அவர் கோபப்பட்டு, “சூரியன் உதயமாவதற்குள் உயிர் நீப்பாய்” என்று சாபமிட்டார். கற்புக்கரசியான ச்வேதவதி, “அப்படியானால் சூரியனே உதிக்காமல் போகட்டும்” என்று சபிக்கவே, சூரிய உதயம் ஆகாமல் உலகம் ஸ்தம்பித்தது. பிரம்மாதி தேவர்கள் அவளிடம் சென்று, அவள் கணவன் சாபப்படி உயிர் நீங்காமல் இருக்கவும், இருவரும் துலா காவேரி ஸ்நானத்தைத் தொடர்ந்து செய்யவும் வரம் அளித்தார்கள்.

நியமம் தவறி வாழ்ந்துவந்த பிரம்ம சர்மா என்ற வேதியர் , தனது தர்ம பத்தினியான சுசீலையின் வாக்குப்படி, அவளோடு காவேரி தீரத்தை அடைந்து, அரசமர பிரதிஷ்டை செய்தும்,காவேரி ஸ்நானம் செய்தும் சிவ பூஜை செய்து கொண்டிருந்த காலத்தில், அவரது ஆயுட்காலம் முடிந்ததால் ,அவரது உயிரைக் கொண்டுபோக யமதூதர்கள் வந்தனர். சுசீலையின் கற்பு ஜ்வாலையால் அவர்களால் பிரம்ம சர்மாவை நெருங்க முடியாமல் போகவே, யமனிடமே மீண்டும் திரும்பினர். யமனுடைய கட்டளைப்படி சித்திரகுப்தன் அக்காரியத்தை செய்துவரச் சென்றான். அதை அறிந்த, சுசீலை, தனக்கு மாங்கல்யப் பிச்சை அளிக்குமாறு மன்றாடினாள். அவளது காவேரி ஸ்நானத்தின் ஒரு பங்கை எடுத்துக்கொண்டு, அவனது உடலைப் பாதுகாத்து வரும்படி சொல்லிவிட்டு, பிரம்ம சர்மாவின் உயிரை யமனிடம் கொண்டு சென்றான் சித்திர குப்தன்.யமலோகம் செல்லும் வழியில் இரண்டு சண்டாளர்கள் வழிமறித்து, “எங்களிடம் செருப்பு வாங்கிவிட்டுப் பணம் தராமல் ஏமாற்றிவிட்டாய். இப்போது அதற்குப் பதிலாகத் தோல் தந்துவிட்டுப் போக வேண்டும்”என்றனர். தவித்துக்கொண்டு நிற்கும் பிரம்மசர்மாவின் நிலைக்கு இறங்கி அங்கு வந்த இரு பிரம்மச்சாரிகள்,தங்களது தொடையிலிருந்து தோல் எடுத்துக்கொடுத்தார்கள். சண்டாளர்கள் போனவுடன்,பிரம்ம சர்மாவை வணங்கி , இரு பிரம்மச்சாரிகளும்,”நாங்கள் இருவரும் தங்களால் வளர்க்கப்பட்ட அரச மரங்களே. அதன் பலனாகத்தான் உங்கள் பாவம் நிவர்த்தி ஆனது.நீங்கள் ஊருக்குத் திரும்பியவுடன் அந்த அரச மரங்கள் தோல் இல்லாமல் இருப்பதைப் பார்ப்பீர்கள்.” என்று சொல்லிவிட்டு மறைந்தார்கள்.யமனைத் திருப்திப் படுத்துவதற்காக ஒரு ஸ்தோத்திரத்தை பிரம்ம சர்மாவுக்கு உபதேசித்தார் சித்திரகுப்தன். அதன்படியே, யமனைக் கண்டவுடன் ,அதனைப் பக்தியோடு சொன்னார் பிரம்ம சர்மா.

(யம சுலோகம்;தர்ம ராஜ நமஸ்தேஸ்து சாக்ஷாத் தர்ம ச்வரூபினே;தர்மிஷ்ட சாந்த ரூபாய சத்திய ரூப நமோ நம்:யமாய ம்ருத்யவே துப்யம் காலாய ச நமோ நம்:சூர்யபுத்திர நமஸ்தேஸ்து சர்வ பூத க்ஷயாயதே…. ) இதைக் கேட்ட யம தர்மனும் மிகவும் மகிழ்ந்து, நீண்ட ஆயுளைக் கொடுத்தான். அதற்குக் காரணம் , சுசீலையின் காவேரி ஸ்நான பலனும் ,யம ஸ்தோத்திர பலனும் ஆகும்.மீண்டும் தனது சரீரத்தில் புகுந்து, உறக்கத்திலிருந்து எழுந்திருப்பவனைப் போல எழுந்த பிரம்ம சர்மாவைப் பார்த்து அனைவரும் ஆச்சர்யப் பட்டார்கள். சில காலத்திற்குப்பின், சுசீலை,தனது கணவனிடமும், குழந்தைகளிடமும், தான் பகவானிடம் செல்ல வேண்டிய காலம் வந்துவிட்டது என்று சொல்லி,எல்லோரையும் தன்னுடன் பகவன் நாமாக்களைச் சொல்லச் சொன்னாள். அவளின் காவேரி ஸ்நான பலனானது ,அவளுக்கு சுமங்கலியாக, திவ்ய லோகம் கிடைக்கும்படி செய்தது. விதி வசத்தால் மீண்டும் பாவங்களையே செய்ததால் பிரம்ம சர்மா, எல்லோராலும் விரட்டப்பட்டு ஊர் ஊராகத்திரிந்து வந்தார். ஒரு வீட்டில் சிவ பூஜை செய்பவருக்குத் தீட்டு வந்து விடவே, அப் பூஜையை பிரம்ம சர்மா செய்து வந்தார். ஒரு நாள்,சாப்பிட்டு விட்டுப் பூஜை செய்த பாவத்தால், பன்றியாகப் பிறந்தார். அப்பொழுது, காவேரி ஸ்நானம் செய்யப் போய்க்கொண்டு இருந்த பத்மகர்பன் என்ற அந்தணனை காவேரி நதிக் கரை வரையில் அப்பன்றி துரத்தியது. அங்கு ஸ்நானம் செய்து கொண்டிருந்த ஒரு பெண்ணின் தலையில் இருந்து தெறித்த காவேரி ஜல்த்துளிகள் அப் பன்றி மேல் படவே, அப் பன்றி உருவம் நீங்கி, பழைய உருவம் பெற்றது. பாவம் நீங்கப்பெற்ற பிரம்ம சர்மனும் விமானம் ஏறி தேவலோகத்தை அடைந்தார்.

திலீபனின் மகன் ரகு அயோத்தியை ஆண்டு வந்த காலத்தில் ஒரு நாள் நகர சோதனைக்காகப் போய்க்கொண்டு இருந்தபோது, வழியில் ஒரு ராக்ஷசனால் துரத்தப்பட்ட வேதியன் அடைக்கலம் வேண்டி, அவனது காலில் வந்து விழுந்தான். சிறிது நேரத்தில், பசியுடன் வந்த ராக்ஷசன், அவனை விட்டுவிடும்படி கேட்கவே, ” செய்த பாவங்கள் துலா ஸ்நானம் செய்தால் நீங்கும். ஆனால் அடைக்கலம் புகுந்தவனைக் கைவிட்ட பாவத்திற்குப் பிராயச்சித்தமே இல்லை. ” என்று சொல்லிய அரசன், ஸ்ரீ பரமேச்வரனை பிரார்த்திக்க, அவரும் ஒரு வழிப்போக்கனைப்போல் எதிரில் வந்து, “அரக்கனே, நீ இதற்குமுன் சதத்துய்மன் என்ற பெயருடன் வாழ்ந்திருந்தாய்.வசிஷ்ட முனிவரை ஏளனம் செய்ததால் அரக்கனாக மாறினாய். ஒரு அரசனைக் கண்டவுடன் பழைய உருவம் பெறுவாய்”என்று வசிஷ்டர் கூறியபடி, இப்போது அரசனைக் கண்டாய். உனது பழைய உருவம் வந்துவிடும்.” என்று கூறி மறைந்தார். பழைய வடிவம் பெற்ற அரக்கனும், துலா காவேரி ஸ்நானம் செய்து நற்கதி பெற்றான்.

சித்திர வர்மன் என்ற கொடுங்கோல் மன்னன், அகஸ்திய முனிவரின் சொற்படி உதய காலத்தில் துலா ஸ்நானம் செய்து வந்தான். அதைக் கண்டு மகிழ்ந்த முனிவர், ” எந்த வித சந்தேகத்திற்கும் இடமில்லாமல் அனைத்துப் பாவங்களும் துலா ஸ்நானம் செய்வதால் நீங்கிவிடுகின்றன.எத்தனையோ தர்மங்கள் செய்வதால் அடையும் பலன்களை ஒரு முறை காவரி ஸ்நானம் செய்தவன் பெறுவான் என்பது நிச்சயம். ” என்றார். சோம பூஷணன் என்ற வேதியன் மிகவும் வறுமை நிலையிலும் காவேரி ஸ்நானம் செய்து வந்தான். இதனால் மகிழ்ந்த பிரம்ம தேவன் , அவன் முன் தோன்றி, “காவேரி ஸ்நான விசேஷத்தால், செல்வந்தன் ஆவாய். ஆனால் , அதைக்கொண்டு தான தர்மங்கள் செய்து வர வேண்டும். இல்லாவிட்டால் மீண்டும் ஏழை ஆகிவிடுவாய்.” என்று அருளினார். சோம பூஷணன் அதன்படி நடந்துவந்த போதிலும் அவன் மனைவி அதற்கு மாறாக நடந்ததோடு, கணவனையும் தான – தர்மங்கள் செய்யாமலும் ,காவேரி ஸ்நானம் செய்யாமலும் இருக்கும்படி மாற்றவே, அவர்கள் வீட்டில் திருடர்கள் புகுந்து, செல்வத்தைக் கொள்ளை அடித்துச் சென்றனர். அதன் பிறகு, இருவரும் நல்ல புத்தி வந்தவர்களாய், காவேரி ஸ்நானமும் பூஜையும் செய்து, மீண்டும் ஐச்வர்யங்கள் அனைத்தும் பெற்று, நீண்ட நாட்கள் தான -தர்மங்கள் செய்து வாழ்ந்தனர்.

இக் கதையை அகஸ்தியரிடம் கேட்ட சித்திரவர்மனும் அதன்படியே நடந்து, இறுதியில் மோக்ஷம் பெற்றான். துலா மாதக் கிருஷ்ண பக்ஷ சதுர்த்தசியன்று காலையில் நல்லெண்ணெய் தேய்த்துக்கொண்டு வெந்நீரில் ஸ்நானம் செய்து, அதன் பிறகே, காவேரி ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். தீராத தலைவலி முதலிய உபாதைகளும் இதனால் நீங்கும் என்று பரமசிவனே சொல்லியிருக்கிறார். நரகாசுரனை சம்ஹரித்தவுடன் வீர ஹத்தி தோஷம் ஏற்ப்பட்டதால், சிவபெருமான் அருளியபடி, மகாவிஷ்ணு காவேரி ஸ்நானம் செய்து, அப்பாவத்தைப் போக்கிக் கொண்டார். ப்ருகு முனிவரின் புத்திரியாகத் தோன்றிய மகா லக்ஷ்மி , காவேரி ஸ்நானம் செய்து, தன சுய வடிவம் பெற்று, மகாவிஷ்ணுவை அடைந்தாள் . காவேரி ஸ்நானம் செய்த பூமா தேவி, யம தர்மனிடம், ” தான தர்மங்கள் செய்யாமலும், பித்ரு கார்யங்களைச் செய்யாமலும் பாவங்களைச் சுமப்பவர்களை உன் உலகத்திற்கு அழைத்துக்கொள். காவேரி ஸ்நானம் செய்தவர்களையும் அதன் மகிமையைக் கேட்டவர்களையும் என்னிடம் விட்டுவிடு.” என்று சொன்னவுடன் எமனும் அதன் படியே செய்வதாக வாக்களித்தான். தங்களுக்குள் யார் உயர்ந்தவர் என்று கங்கைக்கும் காவேரிக்கும் வாக்கு வாதம் வந்தபோது, காவிரியே சிறந்தவள் என்று பிரம்ம தேவர் தீர்ப்புக் கூறினார். இப்படிப்பட்ட காவேரி மகாத்மியத்தை பக்தியுடன் படிப்பவரும்,கேட்பவரும் எல்லாப் பாவங்களும் நீங்கப் பெற்று,மோக்ஷத்தை அடைவார்கள். புத்திர பாக்கியம் , நீண்ட ஆயுள், வியாதி நிவாரணம் , அஷ்ட ஐஸ்வர்யங்கள் எல்லாம் சித்திக்கும் . ” கவேரகன்யே காவேரி, சமுத்ர மகிஷிப் பிரியேதேகிமே பக்தி முக்தி தவம் சர்வ தீர்த்த ஸ்வரூபிணி “துலா காவேரி மகாத்மிய சுருக்கம் நிறைவுற்றது.

—

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –


Posted in அஷ்ட பிரபங்கள், Sri Vaishna Concepts | Leave a Comment »

சாதன சப்தகங்கள்-

October 21, 2026

சாதன சப்தகங்களான விவேகம்‌, விமோகம்‌ , அப்யாஸம்‌ , க்ரியை , கல்யாணம்‌ , அநவஸாதம்‌ , அநுத்தர்ஷம்‌ என்கிற உபாஸந-உபயோகி களான தர்மங்களில்‌ கல்யாண ஸப்த வாச்யமான ஸத்யம்‌ , ஆர்ஜவம்‌ தயை தாநம்‌ , அஹிம்ஸை , அநபித்யை (நிஷ் பல சிந்தை யின்மை) என்கிற தர்ம குணங்களில்‌ ஸ்திரமான நிஷ்டையை உடையவன்‌ மாமுநிகளுடைய அடியவன்‌ . கல்யாணம்‌ என்பது: ஸாதந ஸப்தகம்‌ அனைத்தையுமே உப லக்ஷண முறையில்‌ குறிப்பதாகவும்‌ கொள்ளலாம்‌ –

தல்லப்‌திர்‌ விவேக விமோக அப்‌யாஸ-க்ரியா-கல்யாண :அநவஸாத -அநுத்‌தர்ஷேப்ய : ஸம்பவாந் நிர்வசநாச் ச –என்னும்‌ வாக்யகாரருடைய வாக்யத்தின் படி ஸ்வாமி எம்பெருமானார்‌ ஸ்ரீபாஷ்யத்தில்‌ லகு ஸித்தாந்த ப்ரகரணத்தில்‌ ஸாதந-ஸப்தகத்தை – ப்ரஹ்மவித்யா நிஷ்டனுக்கு ( பக்தி யோக நிஷ்ட னுக்கு) இருக்க வேண்டிய அடிப்படையான தன்மைகளை நிரூபணம்‌ பண்ணி யருளுகிறார்‌. ஆசார்ய ஹ்ருதய (மூலம்‌ – 99) வ்யாக்யாநத்திலே மணவாளமாமுநிகளும்‌ இவற்றைக்‌ காட்டி யருளுகிறார்‌. மாமுநிகளுடைய வ்யாக்யாந பங்க்திகள் –

இப்படி பிரதிபந்தக பாப நிவ்ருத்தியாலே மனசுத்தி ஹேதுவான விவேகாதி சப்தகமும் –
சம தம நியதாத்மா சர்வபூதானுகம்பீ -(சமம் தமம் இவற்றில் நியமத்துடன் கூடிய மனத்தை யுடையவன்
எல்லா உயிர்கள் இடத்திலும் அருள் பொருந்தினவன் )இத்யாத் யுக்த சம தமாதிகளும் அபிவிருத்தமாக ..( விவேகம் -விமோகம் -அப்பியாசம் -கிரியை -கல்யாணம் -அநவசாதம் -அநுத் தர்ஷம் )

இதில் விவேகமாவது –( சரீரத்தின் தூய்மை )
ஜாத்ய ஆஸ்ரய நிமித்த அதுஷ்டாத் அன்னாத் காய சுத்திர் விவேக -போதாயன விருத்தி –
(சாதி – ஆஸ்ரயம் – நிமித்தம் – என்ற மூன்று குற்றங்கள் இல்லாத அன்னத்தால் காய சுத்தி-சரீரத்தின் தூய்மை – ஏற்படும் ) என்கிறபடியே – ஜாதி துஷ்டமும் -ஆஸ்ரய துஷ்டமும் நிமித்த துஷ்டமும் இன்றிக்கே இருந்துள்ள அன்னத்தால் உண்டான காய சுத்தி -(காயம் -அந்தக்கரணம் -மனஸ் )
ஜாதி துஷ்டங்கள் ஆனவை -களஞஜ்க்ரஞ்ச நாதிகள் ( வெங்காயம் காளான் என்கிற நாய்க்குடை போல்வன ) ..
ஆஸ்ரய துஷ்டங்கள் ஆனவை -அபிசச்த பதித சண்டாளாதிகள் உடைய த்ரவ்யம் –
(அபிசஸ்தன்-பிறரால் இகழப்படுபவன் -பதிதன் -தன் நிலையில் நின்றும் இழிந்தவன் /
சண்டாளாதிகள் -கர்ம ஜாதி சண்டாளர்கள் )-ஆஸ்ரயம் என்றது -த்ரவ்ய ஸ்வாமியான புருஷனைச் சொல்லுகிறது ..
நிமித்த துஷ்டம் ஆவது -உச்சிஷ்ட கேசாத் யுபஹதம் ஆனது (எச்சில் மயிர் கல் முதலியவற்றுடன் கூடிய பொருள் )
இந்த த்ரிவித தோஷமும் இல்லாத ஆகாரத்தின் விவேசந பலமான காய சுத்தியிலே
விவேக சப்தம் உபசாரனோக்தம்–அன்றிக்கே –
விவிக்த ஆகார சேவையாலே ராஜச தாமச ஹாராப்யாயித தேஹத்தில் காட்டில் ஸ்வ தேஹத்தினுடைய விவேசனம் விவேகம் என்னவுமாம் —
சுத்தி யாவது -அகத்தே பயோ விவேசனம் இறே ( அசுத்தங்கள் நின்றும் பிரித்து அறிதல் )
காய சுத்தி -என்ற இடத்தில் காய சப்தத்தால் அந்த கரணத்தை சொல்லுகிறது –
ஆகார சுத்தவ் சத்வ சுத்தி-சாந்தோக்யம் -என்று சுருதி சொல்லிற்று –சத்வமாவது அந்த கரணம் இறே —
அபயம் சத்வசம் சுத்தி -ஸ்ரீ கீதை –16-1-( சத்துவத்துக்குத் தூய்மை பயம் அற்று இருத்தல் )என்றும் –
சத்வானுரூப சர்வஸ்ய ஸ்ரத்தா பவதி -ஸ்ரீ கீதை -17-3-–(எல்லாருக்கும் ஸ்ரத்தையானது சத்வத்துக்குத் தகுதியாக உண்டாகிறது ) என்றும் சொல்லுகிற இடங்களிலும் –சத்வ சப்தம் அந்த கரணம் வாசியாக பாஷ்ய காரர் அருளிச் செய்தார் இறே —
ஆகை இறே விவேகமாவது -ஆகார சுத்தவ் சத்வ சுத்தி-என்கிற படியே அந்த கரண சுத்திக்கு
அடியான அன்ன சுத்தி என்று ஆச்சான் பிள்ளை அருளிச் செய்தது ..

விமோகமாவது -விமோக காமாநபிஷ்வங்க-போதாயன விருத்தி –என்கிற படி காமத்தில் அநபிஷ்வங்கம்..-யாதொரு விகாரத்தாலே விஷயத்தை புஜியாது நிற்க மாட்டான் -அந்த விகாரம்-அபிஷ்வங்கம் — காமத் க்ரோதோபீஜாயதே -ஸ்ரீ கீதை –2-62 –இத்யாதி வசனத்தாலே குரோத அத்யபாவமும் இவ் இடத்தில் பலிதம் –

அப்யாசமாவது – ஆரம்பண சம்சீலனம் புன புன அப்யாசக-போதாயன விருத்தி – -என்கிற படி
த்யான ஆலம்பனமான வஸ்துவிலே பலகாலம் பரிசீலனம் பண்ணுகை –-ஆரம்பணம் என்றது -ஆலம்பனம் என்ற படி–இவ் இடத்தில் ஆலம்பனம் ஆவது-ஸூபாஸ்ரயம் –( தியானத்துக்கு உரிய பொருளை )

கிரியையாவது -பஞ்ச மகா யஜ்ஞாத்ய அனுஷ்டானம் – சக்தித க்ரியா-போதாயன விருத்தி – -என்கிறபடியே-பஞ்ச மகா யக்ஞாதி நித்ய கர்மங்களை வல்ல அளவும் அனுஷ்டிக்கை –

கல்யாணமாவது -சத்யார்ஜவ தயா தான ஹிம்சாநபித்யா கல்யாண நி ”–போதாயன விருத்தி – -என்கிற படியே – சத்யம், ஆர்ஜவம் ,தயை தானம் ,அஹிம்சை,அனபித்யை – ஆகிற இவை கல்யாணம் எனப்படும் –-இதில் சத்யம் -பூதஹிதம் ..ஆர்ஜவம்-மனோ வாக் காய ஏக ரூப்யம் .
தயை-ஸ்வார்த்த நிரபேஷை–பர துக்க அசஹிஷ்ணுத்வம் –( தன் நலம் அற்று பிறர் துன்பம் பொறாமை )
தானம்-லோபராஹித்யம்-அஹிம்சை- கரண த்ரேயேண பர பீடா நிவ்ருத்தி
அபித்யை-பர கீயே ஸ்வ புத்தி -பிறர் பொருளை தனது பொருளாகக் கருதுதல்
அன்றிக்கே-நிஷ் பல சிந்தை யாதல் -பரக்ருத அபகார சிந்தை ஆதலுமாம் .அது இல்லாமை- அநபிதியை–

அனவசாதமாவது -தேச கால வைகுண்யாத் -சோக வஸ்த்வாத்ய நுசம்ருதேச்ச
தஜ்ஜம் சைதன்யம் அபாஸ்வரத்வம் மனச அவஸாத-போதாயன விருத்தி -–என்கிறபடியே
தேச கால வைகுண்யத்தாலும்(குணக் கேட்டினாலும் ) சோக ஹேதுவாயும் பய ஹேதுவாயுமாய் உள்ள வஸ்துக்களில் அனுசம்ருதியால் உண்டான தைன்யமாகிற மனசினுடைய அபாஸ்ரத்வம் ,அவசாதம் ஆகையாலே ,அதனுடைய விபர்யயம்
சோக வஸ்து என்றது -சோக நிமித்த வஸ்து என்ற படி –அதாவது அதீதமான புத்ர மரண ஆதி-
ஆதி சப்ததாலே -பய நிமித்தமான ஆகாமி வஸ்து விவஷிதம் –-சோகம்-அதீத விஷயமாய்-பயம்-ஆகாமி விஷயமாய் இறே இருப்பது —-அபாஸ்த்ரத்வம் என்கிற இது -தைன்ய சப்த விவரணம் ..தைன்யமாவது –அபீஷ்ட கார்ய பிரவர்த்ய ஷமத்வம் –பாஸ்வரத்வ விரோதி என்று தைன்ய விசேஷணம் ஆகவுமாம்–(அவஸாதமாவது : – தேஸ -காலங்‌களினுடைய குணக் கேட்டினாலும்‌ , ஸோகத்துக்கும்‌ அச்சத்துக்கும்‌ காரணமாக உள்ள பொருள்‌களில்‌ வைத்த இடையறாத நினைவினாலும்‌ உண்டான தைந்ய மாகிற மனத் தெளிவு இல்லாமை.)

அனுத்தர்ஷம் ஆவது -தத்வி பர்யயஜா துஷ்டி ருத்தர்ஷ -என்கிற படி தேச கால ஷாட் குண்யத்தாலும் பிரியவஸ்த்வாத்ய அனு ஸ்ம்ருதியாலும் உண்டான துஷ்டி உத்கர்ஷம் ஆகையாலே அதனுடைய விபர்யயம் –-அதாவது ஹர்ஷ ஹேதுகள்–உண்டானாலும் அப்ரீதனாகது ஒழிகை-
(பாஸ்வரம் -விளக்கம் -தெளிவு –அபாஸ்வரம் -தெளிவின்மை /தைன்யம் -வறுமைத்தன்மை )
(பகவத் விஷய சம்ச்லேஷத்தில் தரிக்கையும் விஸ்லேஷத்தில் தரியாமையும் தானே வேண்டும் –
லௌகிக விஷ உணர்ச்சி கொந்தளிப்பு கூடாது என்றபடி )(அநுத்தரஷமாவது =-உத்தர்ஷம்‌ இல்லாமை. உத்தரஷமாவது – தேஸ காலங்களினுடைய அநுகூலத்தாலும்‌ , ப்ரியமான பொருள்களில்‌ வைத்த இடையறாத நினைவினாலும்‌ உண்டான மகிழ்ச்சி. எனவே மகிழ்ச்சிக்குக்‌ காரணங்கள்‌ உளவானாலும்‌ அவற்றைக்‌ கண்டு கழிபேருவகையன் ஆகாது ஒழிகை என்றபடி -)

இனி–சமாதிகளில் – -அதாவது –-சமம் ஆவது அந்த கரண நியமனம் –-தமம் ஆவது பாஹ்ய கர்ண நியமனம்-சமச் சித்த பிரசாந்திஸ் ஸ்யாத் தமச்சேந்திரிய நிக்ரஹ – என்னக் கடவதிறே–
ஷமா சத்யம் தமச் சம -என்கிற இடத்தில்-தமோ பாக்ய கரணானம் அநர்த்த விஷயேப்யோ நியமனம் -சம – அந்த கரணச்ய ததாவித நியமனம் – என்று இறே ஸ்ரீ பாஷ்ய காரர் அருளிச் செய்தது –
மாறி சொல்லும் இடங்களும் உண்டு ..-ஆத்ம குணங்களில் பிரதானங்கள் இறே இவை …
சாந்தோ தாந்த உபரதஸ் திதிஷூ சமாஹிதோ பூத்வா ஆத்மன்யேவ ஆத்மானம் பச்யேத்–ப்ருஹதாரண்யம் -6-4-23-( மனத்தினை அடக்கி புற இந்திரியங்களை அடக்கி காம்யகர்மங்களில் ஆசை இல்லாதவனும் பொறுமை யுள்ளவனும் சமாதானம் யுடைய மனத்தினையும் யுடையவனாகி இந்த உயிரினிடத்திலே பரம்பொருளை பார்க்கக் கடவன் )-என்கையாலே , உபாசனத்தில் இழியும் அவனுக்கு ,பிரதம அபேஷிதங்கள் இவையாக இறே சுருதியும் சொல்லிற்று ..-மற்றும் உள்ள ஆத்ம குணங்களுக்கும் எதா யோகம் அர்த்தம் கண்டு கொள்வது ..-ஆக இப்படி இருந்துள்ள விவேகாதிகளும் சமாதிகளும் மேன்மேலும் அபிவிருத்தமாய் வளர –

உபாஸநம்‌ ஸ்யாத்‌ த்‌ருவாநுஸ்ம்ருதி : என்பதனாலே அது உண்டாவதற்கு (1) விவேகம்‌ (2) விமோகம்‌ (3) அப்யாஸம்‌ (4) கல்யாணம்‌ (5) க்ரியை (6) அநவஸாதம்‌ (7) அநுத்தர்ஷம்‌ என்று ஏழு ஸாதநங்களைக்‌ கூறுகிறார்‌ வாக்யகாரர்‌-
தல்‌ தல்லப்‌திர்‌-விவேக-விமோக-அப்‌யாஸ-க்ரியா-கல்யாண
அநவஸாத-அநுத்‌தர்ஷேப்ய : ஸம்பவாந் நிர்வசநாச் ச – ” என்பது வாக்யகாரருடைய வாக்யம்‌. இவற்றில்‌ க்ரியை எனப்படுபவை தான்‌ யஜ்ஞாதி கர்மங்கள்‌. விவேகம்‌ என்பது காய ஸூத்தி.

ஜாத் யாஸ்ரய நிமித்தாதுஷ்டாதந்நாத்‌ காய ஸூத்‌தி விவேக: -என்கிறார்‌ எம்பெருமானார்‌. ஜாதியினாலும்‌ , ஆஸ்ரயத்தினாலும்‌ , நிமித்தத்தினலும்‌ தோஷம்‌ இல்லாதிருப்பதான அந்நத்தினால்‌ ஏற்படும்‌ தேஹ ஸூத்தி விவேகம்‌ எனப்படும்‌. ஜாதி தோஷம்‌ , ஆஸ்ரய தோஷம்‌ ச நிமித்த தோஷம்‌ இவைகள்‌ இல்லாத அந்நத்தாலே காயத்தை ஸூத்தி பண்ணுதல்‌ விவேகம்‌ ஜாதிதோஷம்‌ – வெங்காயம்‌ , பூண்டு , நாய்க் குடை முதலானவை இயற்கை யாகவே தோஷமுடைய பதார்த்தங்கள்‌- இவைகளுக்கு மருத்துவ ஸக்தி உண்டு ; இவை இரத்தத்தை ஸூத்திகரிக்க வல்லவை என்றெல்லாம்‌ இக் கால மருத்துவர்கள்‌ சொல்லுகிறார்‌கள்‌. இவை தேஹ ஆரோக்யத்துக்குச்‌ சிறந்தவைகளாக இருக்கலாம்‌. ஆனால்‌ இவற்றை உட்‌கொண்டால்‌ ஸத்வ குணம்‌ அழிந்து ரஜஸ்‌ , தமோ குணங்களே ஒருவனிடத்தில்‌ மேலோங்கி இருக்கும்‌. இவை ஆத்மாவுக்கு கேடானவை என்பதை இட்டு இவற்றை விலக்குதல்‌ அவஸ்யம்‌.

ஆஸ்ரய தோஷம்‌ என்பது பதார்த்தங்களுக்கு யஜமானனாக இருக்கிறவன்‌ அபிசஸ்தனாகவோ சண்டாளனாகவோ பதிதனாகவோ இருந்தால்‌ அவன்‌ ஸம்பந்தத்தை இட்டு வரும்‌ தோஷமாகும்‌. மஹாபாதகி , வேத மார்க்கத்துக்குப்‌ புறம்பானவன்‌ , தன்னுடைய வர்ணாஸ்ரம தர்மங்களை விட்டவன்‌ போன்றவர்களுடைய த்ரவ்யங்களை ஸ்வீகரித்தல்‌ என்பது தகாது. பக்வம்‌ பண்ணப்‌ படாத பதார்த்தங்களை – காய்கறிகள்‌ போன்றவற்றை – பணம்‌ கொடுத்து வாங்கிக்‌ கொள்வதில்‌ (க்ரயஸூத்தி ஏற்பட்டு விடுவதால்‌) தோஷம்‌ இல்லை. பஞ்ச ஸம்ஸ்காரங்கள்‌ பண்ணிக்‌ கொள்ளாத வர்களுடைய க்ருஹங்களிலே (அவர்கள்‌ ப்ராஹ்மணர்களாக இருந்தாலும்‌) உணவு உட்‌ கொள்ளுதல்‌ தகாது. த்ரிவித தோஷமும்‌ இல்லை யென்றாலும்‌ பகவந் நிவேதிதமல்லாத வஸ்துவும்‌ துஷ்டமே-
யஜ்ஞ ஸிஷ்டாஸிந : ஸந்தோ முஞ்சந்தே ஸர்வகில்பிஷை : |
தே த்வகம்‌ பு,ஞ்ஜந்தே பாபா யே பசந்த் யாத்ம காரணாத்‌ || (3-13) [பரமபுருஷனுடைய திருவாராதநமான ) யஜ்ஞத்தில்‌ எஞ்சி யுள்ளதை புஜிப்பவர்‌களான ஸத் புருஷர்கள்‌ (ஆத்ம தர்ஸநத்துக்குத்‌ தடையாக இருக்கும்‌) அனைத்து பாபங்களில்‌ இருந்தும்‌ விடுபடுகிறார்கள்‌. எவர்கள்‌ தங்களுடைய பசியை போக்கிக்‌ கொள்வதற்காக மட்டுமே சமைத்து உண்கிறார்களோ அவர்கள்‌ பாபத்தையே புஜிக்கிறார்கள்‌]
யஜ்ஞஸிஷ்டாம்ருத புஜோ யாந்தி ப்ரஹ்ம ஸநாதநம்‌ (4-31) (யஜ்ஞத்தில்‌ எஞ்சிய அந்நம்‌ முதலான அம்ருதத்தை புஜிப்பவர்கள்‌ பழையதான ப்ரஹ்மாத்மகமான ரூபத்தை அடைகிறார்கள்‌) என்றும்‌ கீதா வசநங்கள்‌. பகவானைத்‌ தவிர இதர தேவதைகளுக்குப்‌ படைக்கப்பட்ட அந்நமும்‌ ஸ்வீகரிக்கத் தக்கதன்று. சில பதார்த்தங்கள்‌ ஜாதி தோஷம்‌ ஆஸ்ரய தோஷம் இல்லாமல் இருந்தாலும் கூட அந்தப் பதார்த்தங்களில் தலை மயிர்‌ எச்சில் போன்ற நிஷித்த வஸ்துக்கள் சேர்ந்து விட்டன வென்றால் அவை நிமித்த தோஷத்தை உடையனவாய் ஆக விடுகின்றன – ஸ்ரீ பெரும்பூதூர் ஒன்றான எம்பார் ஜீயர் ஸ்வாமி பற்றிய சரித்‌ரம் ஓன்று சொல்லப்படுகிறது -ஜீயர் ஸ்வாமி மடத்தில் எழுந்தருளி இருக்கிறார் -ஸந்நிதியில் ஸ்வாமிக்கு (எம்பெருமானாருக்கு) கண்டருளப்‌ பண்ண வேண்டும்‌ என்று விஸேஷமாக சர்க்கரைப் பொங்கல்‌ தளிகை ஸித்தப்படுத்தி வைத்திருக்கிறார்கள்‌-மடத்‌திலிருந்து ஒருவர்‌ மூலம்‌ மடைப்பள்ளி அதிகாரிகளுக்கு அந்த சரக்கரைப் பொங்கலை எம்பெரு மானாருக்கு கண்டருளப்‌ பண்ண வேண்டாம்‌ என்று செய்தி அனுப்புகிறார்‌ ஜீயர்‌ ஸ்வாமி. அவர்களும்‌ ஸித்தமாக்கி வைத்திருந்த தளிகைப்‌ பாத்ரத்தைத்‌ திறந்து பார்க்க அதில்‌ பல்லி விழுந்திருந்ததைக்‌ கண்டனர் -இது நல்ல பதார்த்தங்களைக் கொண்டு கொண்டு நல்ல வ்யக்திகளாலே பக்வம்‌ பண்ணப்பட்டாலும்‌ ஒரு காரணத்தை ( நிமித்தத்தை)க்‌ கொண்டு வந்து சேர்ந்துள்ள தோஷத்தினால்‌ உபயோகப்படுத்தக் கூடிய யோக்யதையை இழந்து விட்டது. இப்படி மூன்று வகையான தோஷங்களும்‌ இல்லாத அந்நத்தினாலே தேஹத்தை தரித்தல்‌ , வளர்த்தல்‌ காய ஸூத்தி எனப்படும்‌–

அத்ர நிர்வசனம்
ஆஹார ஸூத்‌தெள ஸத்த்வ ஸூத்‌தெள : |
ஸத்த்வ ஸூத்‌தெள த்‌ருவா ஸ்ம்ருதி : |
(ஸ்ம்ருதி லம்பே, ஸர்வ க்‌ரந்தீ,_நாம்‌ விப்ரமோக்ஷ்‌ : ||)
(பரிஸூத்தமான ஸாத்விக ஆஹரத்தை உட் கொண்டால்‌ மனம்‌ அழுக்கற்றதாகிறது. மனம்‌ ஸூத்தமானால்‌ நிலையான நினைவான ஆத்ம த்யாநம்‌ விளைகிறது. அது விளைந்த வளவில்‌ அஜ்ஞாநம்‌ விருப்பு வெறுப்பு முதலிய சிக்கல்கள்‌ நீங்குகின்றன)(சாந்‌ 7-26-2) என்கிறார்‌ எம்பெருமானார்‌. ஆஹார ஸூத்தி இருந்தால் தான்‌ மனம்‌ ஸூத்தமாக இருக்கும்‌. மனம்‌ ஸூத்தமாக இருந்தால் தான்‌ பகவானைப்‌ பற்றிய நிலைத்த நினைவு உண்டாகும்‌.
நிர்வசநம்‌ – நிஷ் க்ருஷ்ட வசநம்‌ , அப்ரமாணேப்யோ நிஷ் க்ருஷ்டம்‌ ப்ரமாண பூ,தம்‌ வசநம்‌ இத்யர்த்த-
( அப்ரமாணங்களிலிருந்து நிஷ்க்ருஷ்டம்‌ – ப்ரமாண பூதமான வசநம்‌ என்று அர்த்தம்‌) என்று விளக்கம்‌ அநுக்ரஹித்துள்ளார்‌ ஸ்ருத ப்ரகாஸிகாசார்யர் –
பிணச் சோறும்‌ , மணச் சோறும்‌ , விலைச் சோறும்‌ , புகழ்ச் சோறும்‌ , பொருட் சோறும்‌ , எச்சிற்‌ சோறும்‌ இவை ஆறும்‌ த்யாஜ்யம்‌ மற்றைச்சோறிறே வைஷ்ணவன்‌ உண்ணும்‌ சோறு என்று தீரத்தங்குடி ஜீயர்‌ அருளிச்செய்வர்‌ * என்று வார்த்தாமாலை (292-வார்த்தை )

விமோகம்‌ என்பது காம க்ரோதங்களினால்‌ விகாரம்‌ அடையாமல்‌ இருத்தலைக்‌ குறிக்கும்‌.
ஸாந்த உபாஸீத- (ராக த்வேஷங்கள்‌ அற்றவனாய்‌ உபாஸிக்க வேண்டும்‌) (சாந்‌ 3-14-1) என்பது இதற்கு ப்ரமாணம்‌-

ஆரம்பண ஸம் ஸீலநம்‌ புந : புந : அப்‌,யாஸ :மனஸ்ஸுக்கு ஒரு பற்றுக் கோடாக பகவானுடைய திவ்ய மங்கள விக்ரஹத்தைத்‌ திரும்பத்‌ திரும்ப நினைத்தல்‌ அப்யாஸம்‌ எனப்படும்‌. இதற்கு ப்ரமாணமாக -ஸதா தத்பாவ பாவித: (எப்பொழுதும்‌ ப்ரஹ்மத்தைப்‌ பற்றிய நினைவை உடையவனாய்‌ இருக்க வேண்டும்‌) என்னும்‌ கீதா வசநம்‌ (8-3) த்ரமிட பாஷ்யகாரரால்‌ எடுக்கப்பட்டுள்ளது. பகவான்‌ கீதையிலே தான்‌ எந்தெந்த குணங்கள்‌ உடையவனாக உபதேஸம்‌ செய்தருளி இருக்கிறானோ , அந்தந்த குணங்களை உடையவனாக அவனை பற்றிய சிந்தநத்துடன்‌ எப்போதும்‌ இருக்க வேண்டும்‌. இதற்கு அப்யாஸம்‌ என்று பெயர்‌. இது த்யாநம்‌ அன்று ; இது த்யாநத்துக்கு அங்கமாகும்‌. (பூர்வமாக இருப்பதொன்றாகும்‌)–

பஞ்ச மஹா யஜ்ஞங்களையும்‌ மற்ற நித்ய நைமித்திக கர்மங்களையும்‌ யதா ஸக்தி அநுஷ்டித்தல்‌ க்ரியை எனப்படும்‌. தேவ யஜ்ஞம்‌ , ப்ரஹ்ம யஜ்ஞம்‌ , பித்ரு யஜ்ஞம்‌ , மநுஷ்ய யஜ்ஞம்‌ , பூத யஜ்ஞம்‌ என்பவை பஞ்ச மஹா யஜ்ஞங்களாகும்‌.
க்ரியாவாநேஷ ப்‌ரஹ்ம விதாம்‌ வரிஷ்ட, : (முண்டகம்‌ 3-1-4) (ப்ரஹ்ம வித்துக்களிலே க்ரியையை உடையவனானவன்‌ ஸ்ரேஷ்டன்‌ (பெருமை வாய்ந்தவன்‌),-தமேதம்‌ வேதாநு வசநேந ப்‌ராஹ்மணா விவிதி ஷந்தி யஜ்ஜேந தாநேந தபஸா அநாஸகேந (ப்ருஹ 6-4-22) (அத்தகைய இந்த பரமாத்மாவை ப்ரஹ்ம ஜ்ஞாநிகள்‌ வேதாத்யயநத்தாலும்‌ யஜ்ஞத்தாலும்‌ தாநத்தாலும்‌ உபவாஸ ரூபமான தபஸ்ஸாலும்‌ அறிய விரும்புகிறார்கள் -என்னும்‌ வேதாந்த வாக்யங்களிலே குறிப்பிடப்பட்டுள்ள க்ரியைகள்‌ அனைத்தும்‌ ப்ரஹ்ம உபாஸநத்துக்குஸஹகாரி யாகின்றன.

ஸத்ய ஆர்ஜவ தயா தாந அஹிம்ஸ அநபித்‌,யா : கல்யாணாநி (ஸத்யம்‌ , ஆர்ஜவம்‌ , தயா, தாநம்‌ , அஹிம்ஸா , அநபித்யை முதலான நற் குணங்கள்‌ கல்யாணங்கள்‌ )
ஸத்யம்‌ பூத ஹிதம்‌ ப்ரோக்தம்‌ * என்பது மநு வசநம்‌. –ஸத்யம்‌ – பூத ஹிதம்‌ என்கிறார் ஸ்ருத ப்ரகாஸிகாசார்யர்‌. பூத ஹிதமான வசநங்களையே சொல்லுதல்‌ ஸத்யம்‌ எனப்படும்‌. மஹா பாரதத்திலே ஒரு சரித்ரம்‌ சொல்லப்பட்டுள்ளது. ஒரு ரிஷியினுடைய ஆஸ்ரமத்துக்குள்‌ ஒரு பசு வந்து புகுந்து விட்டது. அதை ஹிம்ஸிக்கும்‌ நோக்கத்துடன்‌ துரத்தி வந்த வேடன்‌ ரிஷியைப்‌ பார்த்து * இங்கே பசு வந்ததா? * என்று கேட்கிறான்‌. அவர்‌ * இங்கு பசு வர வில்லை * என்று சொல்லி விட்டார்‌. அவர்‌ இப்படிச்‌ சொன்னது ஸத்யமா? அஸத்யமா? என்றால்‌ ஸத்யமே ! தஸரதன்‌ பெருமாளைக்‌ கை விட்டுத்‌ தன்‌ வசநத்தை நிலை நாட்டினது அஸத்யமே! – ஆபாஸ (போலியான) தர்மமே என்கிறார்கள்‌ நமதாசார்யர்கள்‌ .

ஆர்ஜவம்‌ என்பது சிந்தையாலும்‌ , சொல்லாலும்‌ , செயலாலும்‌ ஒருபடிப் பட்டிருப்பதாகும்‌ உயர்ந்த விஷயத்திலே இப்படி இருப்பது தான்‌ ஆர்ஜவம்‌ எனப்படும்‌. தகாத விஷயத்தில்‌ சிந்தையாலும்‌ சொல்லாலும்‌ செயலாலும்‌ ஒருபடிப்பட்டிருப்பது என்பது குடில பாவமாகும்‌. மநோ வாக்காயங்களினுடைய ஐகரூப்யம்‌ எதில்‌ பர்யவஸிக்கும்‌?
சிந்தையாலும்‌ சொல்லாலும்‌ செய்கையினாலும்‌ தேவபிரானையே தந்தை தாய்‌ என்றடைந்த வண்குருகூரவர்‌ சடகோபன்‌ (திருவாய்மொழி 6-5-11) என்று தன்னைப்‌ பற்றிச்‌ சொல்லிக்‌ கொள்கிறார்‌ ஆழ்வார்‌. சூர்ப்பணகை ஸ்ரீராமனைப்‌ பார்த்து * நீ யார்‌? * என்று கேட்கிறாள்‌. உடனே நேர்மையுடன்‌ தம்‌ சரித்ரம்‌ முழுவதையும்‌ சொல்லுகிறார்‌ பெருமாள்‌. நமதாசார்யர்கள்‌ பெருமாளுடைய ஆர்ஜவ குணத்தை நன்கு அநுபவித்திருக்கின்றனர்‌.

ஸ்வார்த்த நிரபேக்ஷ பரது: க்க, அஸஹிஷ்ணுத்வம்‌ – தயை என்று காட்டுகிறார்‌ ஸ்ருதப்ரகாஸிகாசார்யர்‌. பிறருடைய துக்கத்தைப்‌ பொறுக்காமல்‌ இருத்தல்‌ ; இப்படி இருக்கும் போது அதனால்‌ தனக்கு ஒரு ப்ரயோஜநத்தை (புகழையோ பெருமையையோ) கருதாதிருத்தல்‌ தயை எனப்படும்‌.

கரண த்ரயேணாபி பரபீடா நிவ்ருத்தி : – பரஹிம்ஸையிலிருந்து கரண த்ரயத்தாலும்‌ விலகி இருத்தல்‌ அஹிம்ஸை எனப்படும்‌.

தாநம்‌ – *லோப ராஹித்யம்‌ * என்று அர்த்த மருளிச்‌ செய்கிறார்‌ ஸ்ருதப்ரகாஸிகா சார்யர்‌. இது மனத்தினுடைய இளகிய தன்மையை (மனம்‌ இருக்க வேண்டிய நிலையை )க்‌ குறிப்பதாகும்‌. தன்னிடம்‌ இருக்கும்‌ அல்லது தனக்கு வரும்‌ தநத்தைத்‌ தனக்காகவே சேர்த்து வைத்துக்‌ கொள்ளும்‌ கருமியாக (கஞ்சனாக) இல்லாமலிருக்க வேண்டும்‌. ஆராதிக்கப்பட வேண்டிய பூதங்கள்‌ வந்தால்‌ உடனே தன்னிடம்‌ இருப்பதைக்‌ கொடுக்கும்‌ ஸாமர்த்யம்‌ உபாஸகனுக்கு இருக்க வேணும்‌. செல்வந்தர்கள் தான்‌ இத் தன்மையை உடையவரகளாக இருக்க முடியும்‌ என்பதன்று-

அநபித்‌யை – அபித்‌யை என்கிற தன்மை இல்லாமலிருப்பது அநபித்‌ யை எனப்‌படும்‌. அபித்‌ யை என்றால்‌ என்ன? இதை -(1) * பரகீயே ஸ்வத்வ புத்‌தி, : * (பிறருடைய வஸ்துவினிடத்தில்‌ தன்னுடையது என்கிற புத்தி) என்றும்‌ (2) * நிஷ்பலசிந்தா * (லோகத்திலுள்ள அஸாரமான, வேண்டத் தகாத விஷயங்களைப்‌ பற்றிச்‌ சிந்தித்தே தன்‌ மனத்தையும்‌ பாழ்படுத்திக்‌ கொள்ளுதல்‌ – எதற்கும்‌ உபயோகமில்லாத சிந்தை) என்றும்‌ (3) * பர க்ருத அபகார சிந்தா (அந்யனால்‌ செய்யப்பட்ட அபகாரத்தை சிந்தித்தல்‌) என்றும்‌ மூன்று விதமாக அருளிச்‌ செய்கிறார்‌ ஸ்ருத ப்ரகாஸிகாசார்யர்‌. இக் குணங்கள்‌ இல்லாதிருத்தல்‌ அநபித்‌யை எனப்படும்‌ நிஷ்டையில்‌ – பகவானைப்‌ பற்றிய சிந்தநத்தில்‌ – உயர்ந்து கொண்டே போகிறவனுக்கு சஞ்சல புத்தி இருக்காது

ஸத்யேந லப்‌,ய: * *தேஷாமேவைஷ விரஜோ ப்‌ரஹ்ம லோக : (ப்ரஸ்ந 1-15-11)(அவர்களுக்கே ரஜஸ் தமஸ்ஸுக்களால்‌ விடுபட்டிருக்கிற இந்த ப்ரஹ்ம லோகமானது ஸத்யத்தினால்‌ அடையத் தக்கது) என்பது நிர்வசநம்‌.

அநவஸாதம்‌ என்பது அவஸாதம்‌ (துக்கம்‌) இல்லாமை. து :க்கப்படுவதற்கு காரணங்கள்‌ இருந்தாலும்‌ து:க்கப்படாமல்‌ இருத்தல்‌ அநவஸாதம்‌ எனப்படும்‌ தேஸ கால வைகுண்‌யத்தாலும்‌ (தேஸ காலங்கள்‌ கெட்டு இருக்கின்றனவே என்று நினைத்திருத்தல்‌ ) , ரோக நிமித்தமான வஸ்து முதலியவைகளை (புத்ர மரணாதிகளை) நினைத்தல்‌ போன்ற காரணங்களால் மனதில்‌ ஏற்படும் ப்ரகாசமின்மை அவஸாதம்‌ எனப்படும்‌. இதை வெற்றி கொள்வதற்கு மனதில் பலம் வேண்டும் –நாயமாத்மா பல ஹீநேந லப்‌, ய: (முண்டகம்‌ 4-2-4) (இந்த பரமாத்மா மநோ பலம்‌ அற்றவனால்‌ அடையத் தக்கவன்‌ அல்லன்‌) என்கிறது ஸ்ருதி. லோகத்திலே பல விபரீதங்கள்‌ ஏற்படக் கூடும்‌. இவற்றை நம்மால்‌ தடுக்க முடியாது. ஆனால்‌ இந்த விபரீதங்களினால்‌ மனதில்‌ தைந்யம்‌ (அபாஸ்வரத்வம்‌ – மனத் தெளிவு இன்மை) வந்து சேரக் கூடாது. அவஸாதம்‌ என்பது மனதில்‌ ஏற்படக்‌ கூடிய கலக்கத்தைக்‌ குறிக்கும்‌. இப்படிப்பட்ட அவஸாதம்‌ இல்லாதிருப்பது அநவஸாதமாகும்‌.

அநுத்‌தர்ஷம்‌ என்பது மனதில்‌ அதிக ஸந்தோஷ மின்மையைக்‌ குறிக்கும்‌. ஸந்தோஷப்‌ படுவதற்குக்‌ காரணங்கள்‌ இருந்தாலும்‌ மனதில்‌ அதிக ஸந்தோஷத்துடன்‌ கூடி யிருக்கும்‌ தன்மையும்‌ விரும்பத் தக்கதன்று. ஏனென்றால்‌ விஷயாந்தரங்களைப்‌ பற்றிய இத் தன்மையும்‌ பகவானைப்‌ பற்றிய த்யாநத்தைக்‌ கெடுக்கும்‌. மனதில்‌ அதிக ஸந்தோஷத்துடன்‌ கூடியவனாக இல்லாதிருத்தல்‌ அநுத்தர்ஷம்‌ எனப்படும்

—

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ ஸ்ருதி பிரகாஸி காச்சார்யார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

Posted in ஸ்ரீ பாஷ்யம், Sri Vaishna Concepts | Leave a Comment »

ஸ்ரீ பூதத்தாழ்வார் ஸ்ரீ ஸூக்திகளைக் கொண்டே மற்ற யாழ்வார்களுடைய ஸ்ரீ ஸூக்திகளும் –

October 21, 2026

வேதத்தை வேங்கடத்தான் -ஸ்ருதி ஸிரஸீ ப்ரஹ்மணே ஸ்ரீநிவாஸே
ஷேமுஸீ பக்தி ரூபம் -அன்பே தகளியாக
இருகண் மூங்கில் வாங்கி –தேன் கலந்து நீட்டும் -ராமானுஜ முனி வேழம் -பூதத் திருவடி தாழ்கள் நெஞ்சத்து உறைய வைத்து ஆளும்

என் நெஞ்சமேயான் -அருளிச் செய்ததாலேயே பூதத்தாழ்வாரும் நம்மாழ்வாரைப் போலவே தமது திருக் கையை திரு நெஞ்சிலே வைத்து சேவை சாதிக்கிறார் திருக் காஞ்சியிலே-மூவரும் மூன்று நாள்களிலும் புறப்பாடு கண்டு அருள்கிறார் – -முதல் நாள் நடுவிலே பொய்கையாழ்வார் -இரண்டாம் நாள் நடுவிலே பூதத்தாழ்வார் -மூன்றாம் நாள் நடுவிலே பேயாழ்வார் -அவருக்கு மட்டுமே கிரீடம் உண்டு -திருவரங்கத்தில் சதயத்தில் மட்டுமே மூவர் புறப்பாடு –

பிராட்டிக்கு புருஷகாரத்வம் ஸ்பஷ்டமாக அருளிச் செய்தவர் இவரே-

கார் கலந்த மேனியான்-திருநாராயணப்பெருமாள் —
கை கலந்த ஆழியான் –தேவப்பெருமாள் -எந்நெஞ்சமேயான் –
உலகமுண்ட பெருவாயன் -திருமலை
பாம்பணையான் -கோயில் திருவரங்கம் –
பர்த்தா ஸ்தானம் -ஆழ்வார்கள் -ஸ்பஷ்டமாக அருளிச் செய்யவில்லை –இவர் மட்டுமே அருளிச் செய்ததாலே -ஆழ்வாருக்கு சிரஸ் ஸ்தானம் இவருக்கே-

—

பூதத்தாழ்வார் திருமங்கை ஈடுபாடு
அஞ்சலி ஹஸ்தம் வேல் இல்லாமல் சேவை திருக்கடல்மல்லை
பூதம் சிரஸ் -நம்மாழ்வார் இவர்
திருமங்கை ஆழ்வார் மங்களா சாசனம்
ஆழ்வார் திருநகரி மட்டுமே மங்களா சாசனம் நம்மாழ்வார் தானே
திருவாலி திருநகரியும் திருமங்கை ஆழ்வார் தானே
இரும் தமிழ் நூல் புலவன்
தடம் பருகும் முகில் கன்று மேய்த்து இனிது உகந்த காளாய்

மணவாள மா முனிகள் வியாக்யானம் –ஆங்கு அரும்பி கண்ணீர் சோர்ந்து-பொய்கையாழ்வார் -அன்பு கூறும் பூதத்தாழ்வார் -அடியவர் -பேயாழ்வார் -முதல் ஆழ்வார்கள்–அடியவர் –-அன்பு கூரும் அடியவர் –-ஆங்கு அரும்பிக் கண்ணீர் சோர்ந்து ஆங்கு கூரும் அடியவர்--என்று வகுத்துக் கொண்டு-அடியவர் -என்றது பேய் ஆழ்வாரை –இவர் –திருக்கண்டேன் –இன்றே கண்டேன் -திருவடி ஒன்றே உத்தேச்யம் என்று உபகிரமித்து
பைம்பொன் முடியான் அடி இணைக்கே பூரித்து என் நெஞ்சே புரி-என்றும்
முயன்று தொழு நெஞ்சே தண் அலங்கல் மாலையான் தாள் -என்றும் –
கரியான் கழலே தெருள் தன் மேல் கண்டாய் தெளி -என்றும்
வாழும் வகை அறிந்தேன் –எங்கள் பெருமான் அடி சேரப் பெற்று -என்றும்-மத்யத்தில் -40-60-பாசுரங்களில் பேசி அருளி –
குட்டத்துக் கோள் முதலை துஞ்சக் குறித்து எறிந்த சக்கரத்தான் தாள் முதலே நங்கட்கு சார்வு -என்று
அவசானத்திலும் தாளையே பேசித் தலைக் கட்டினார்-ஆக இப்படி அடியையே சிக்கெனப் பிடித்து -பேய் ஆழ்வார் அடியார் -ஆகிறார் –

அன்பு கூரும் அடியவர் -அன்பு மிகுந்த அடியவர் -பூதத் ஆழ்வார்–அன்பே தகளியா -தொடங்கி
விளவின் காய் கன்றினால் வீழ்த்தவனே என்தன் அளவன்றால் யானுடைய அன்பு -என்று-தம் அன்பு மிகுதியை வாய் விட்டு உரைத்தவர் –

இனி-அரும்பிக் கண்ணீர் சோறும் அடியவர் – பொய்கை ஆழ்வார்–பழுதே பல பகலும் போயின என்று அஞ்சி அழுதேன் – இப்படிப் பட்ட மூன்று அடிவர்கட்கும் ஆரா வமுதம் ஆனான் -திருக் கோவலூர் ஆயன்–

கோவலூர் -பார்த்தன் தனது தேர் முன் நின்றான் -ஆயனர்
சூழ் விசும்பு -குடந்தை கோவலன் தமர்

பேசிற்றே பேசும் ஏக கண்டர் ..
நல் தமிழால் நூல் செய்து நாட்டை உய்த்த பெற்று இமையோர் –முதல் ஆழ்வார்கள் ..
மறையின் குருத்தின் பொருளையும் செம் தமிழ் தன்னையும் கூட்டி ஒன்ற திரித்து அன்று எரித்த திரு விளக்கு -பூதத் ஆழ்வார்—
இறைவனை காணும் இதயத்து இருள் கெடஞானம் என்னும் நிறை விளக்கு ஏற்றிய பூதத் திரு அடி –
ஞானம் தமிழ் புரிந்த நான்-என்றார் இவர்

1- ஸ்ரீ மன் நாராயண சரணவ் சரணம் பிரபத்யே —

வடி கோல வாழ் நெடும் கண் மா மலராள் செவ்வி
படி கோலம் கண்டு அகலாள் பன்னாள் –

வடி கோல வாழ் நெடும் கண் மா மலராள் செவ்வி
படி கோலம் கண்டு அகலாள் பன்னாள் – நெடிது ஓங்கி
மாவளரும் சோலைச் சிரிவரங்க மாமலையாய்!
பாவளரும் நெஞ்சுடையாய் பார்—

வடிக்கோல வாள் நெடுங்கண் மா மலராள் செவ்விப்
படிக்கோலம் கண்டு அகலாள் பன்னாள்-அடிக்கோலி
ஞாலத்தாள் பின்னும் நலம் புரிந்தது என் கொலோ
கோலத்தால் இல்லை குறை–82-கீழே நாரணனைக் கண்டேன் என்றார்–-இப்பொழுது லஷ்மி சநாதமாகக் கண்டேன் என்கிறார் –(அபரிச்சேதய அழகு என்றும் -அவயவ பூதை என்றும் -புருஷகார பலம் என்றும் மூன்று நிர்வாகங்கள்)அழகிய வடிவமும், நீண்டு பரந்த கண்களையும் உடைய தாமரை மலரில் வீற்றிருக்கும் திருமகள் (லட்சுமி தேவி)–இறைவனுடைய (பெருமாளின்) திவ்யமான அழகையும், அவனது வடிவழகு பொருந்திய திருமேனியையும் பல நாட்களாகக் கண்டும், அந்த அழகில் மயங்கி அவளை விட்டு நீங்காமல் எப்போதும் அவனது மார்பிலேயே வீற்றிருக்கிறாள்–அழகிய கண்களைக் கொண்ட லட்சுமி தேவி, எம்பெருமானின் பேரழகைக் கண்டு வியந்து, அவனை விட்டு ஒருகணமும் பிரியாமல் அவனது திருமேனியிலேயே தங்கியிருக்கிறாள்-

படிக் கோலத்துக்கு ரூஷீ ஷமாய்க் (கோதாய் )கழித்தார் ஆரோ என்னில்-வடிக் கோல வாள் நெடுங்கண் மா மலராள் – ஓர் ஆளும் ஓர் நோக்கும் நேரான கண்ணை உடையாளாய் சௌகுமார்யத்தை உடையாளான பெரிய பிராட்டியார்–(கோலம் அவனுக்கு கண் இவளுக்கு -அஸி தேஷிணீ அன்றோ
நாட்டில் அழகு கோது என்னலாம்படி அவன் அழகு-அதுவே கோது என்னலாம் படி இவள் அழகு) செவ்விப் படிக் கோலம் கண்டு அகலாள் பன்னாள்--செவ்வியை உடைத்தாய்-ஸ்வா பாவிகமான கோலத்தைக் கண்டு காலம் எல்லாம் அகலாள்–ஒரு தேவையாலே அகலாது இருக்கிறாளோ என்னில் -அன்று –-வைத்த கண் வாங்க மாட்டாமையும்-கால் வாங்க மாட்டாமையும்–அடிக்கோலி ஞாலத்தாள் பின்னும் நலம் புரிந்தது என் கொலோ கோலத்தால் இல்லை குறை –-அகலப் பாரித்து ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டியார்(இலை அகலப்படுத்தி -ஏடு இல்லாமல் பெரிய நுனி இலைகள் வைத்து )-பெரிய பிராட்டியார் தண்ணீர் தண்ணீர் என்கிற விஷயம் என்று அறிந்த பின்பும் ஸ்நேகிக்கைக்கு அடி என் என்கிறது –-அவள் கண்ணுக்கு விஷயம் அவன் ஒருத்தனும் – இவளுக்கு விசிஷ்டம் -(அத் திரு அவனைப் பற்றும் இத் திரு இருவரைப் பற்றும் )இவளோடு கூடின அவன் விஷய பூயஸ்தையாலே
அடிக்கோலி -என்கிறது-தன்னில் மிடுக்கானவன் அழுந்தப் புக்கால் கரையிலே நிற்கிறவன் புகாதே போக வன்றோ அடுப்பது – எல்லாரிலும் அளவுடைய பெரிய பிராட்டியார் குமிழ் நீருண்ணும் விஷயம் ஆனால் இவள் அகலப் போகாதே அகப்படுகைக்கு ஹேது என் என்னில் -ஹேது சொல்லுகிறது –கோல இத்யாதி – நின்றார் நின்ற நிலைகளிலே அகப்பட வேண்டும் அழகு குறைவற்று இருக்கையாலே – இதர விஷயங்கள் இருவருக்கும் அனுபவிக்கப் போராமையாலே சீறு பாறு -என்கிறது –கிண்ணகத்தில் இழிவாரைப் போலே எல்லாரும் திரள அனுபவிக்க வேண்டும் – பரப்பு உண்டாகையாலே-இவ் விஷயத்தை அனுபவிப்பாருக்கு பிரியமே உள்ளது –

இத்தை ஒற்றியே நம்மாழ்வாரும் –
அகல கில்லேன் இறையும் என்று அலர் மேல் மங்கை உறை மார்பா -என்றார் – -..

திருப் பொலிந்த ஆகத்தான் -40 என்றும் —
செய்ய நெடு மலராள் மார்பன் -52 -என்றும் – –
திரு மங்கை நின்று அருளும் தெய்வம்-57 -என்றுமாக அருளி இருக்கிறார் – ..

சுருக்காக வாங்கிச் சுலாவி நின்று ஐயார்
நெருக்கா முன் நீர் நினைமின் கண்டீர் -திருப் பொலிந்த
ஆகத்தான் பாதம் அறிந்தும் அறியாத
போகத்தால் இல்லை பொருள்—40-மறந்து இருக்கலாம் படியோ அவ்வடிவு அழகு இருக்கிறது -என்கிறார்-நெடும் காலம் ஆஸ்ரயிக்கப் பெற்றிலோம் -அதுக்கு மேலே தோஷ பூயிஷ்டர் என்று அஞ்ச வேண்டாம்-ந கச்சின் ந அபராத்யதி -யுத்த -116-14-என்னுமவள் கூட இருக்கிறாள் –-பெரிய பிராட்டியாராலே விளங்கா நின்றுள்ள திருமேனியை யுடையவன் திருவடிகளை நினைமின்-

நிறம் கரியன் செய்ய நெடு மலராள் மார்வன்
அறம் பெரியனார் அது அறிவார் -மறம் புரிந்த
வாள் அரக்கன் போல்வானை வானவர் கோன் தானத்து
நீள் இருக்கைக்கு உய்த்தான் நெறி —52-மேகத்தில் மின்னினாப் போலே அவ்வடிவுக்கு பரபாகமான சிவந்த நிறத்தை யுடைய பெரிய பிராட்டியார்-நித்ய வாசம் பண்ணா நின்றுள்ள திரு மார்பை யுடையவன் –அவளோட்டைக் கலவியாலே ஆன்ரு சம்ச்யத்தால் சாலவதிகன் –அவன் கிருபைக்கு ஊற்று இவள் -இவள் ஐஸ்வர் யத்துக்கு ஊற்று அவன் –

திருமங்கை நின்றருளும் தெய்வம் நா வாழ்த்தும்
கருமம் கடைப்படிமின் கண்டீர் -உரிமையால்
ஏத்தினோம் பாதம் இரும் தடக்கை எந்தை பேர்
நாற்றிசையும் கேட்டீரே நாம்–57-பெரிய பிராட்டியார் -இறையும் அகலகில்லேன் -என்று கொண்டு
நித்ய கடாஷத்தைப் பண்ணி நித்ய வாசம் பண்ணுகிற சர்வேஸ்வரனை –அவ்யபிசாரியான லஷணம்-லஷ்மீ பத லாஷைக லஷணம் -ஸ்ரீ ரெங்க ராஜ ஸ்தவம் -1-9–திருவடிகளிலே செம்பஞ்சு மார்விலே காணில் அவனே பரதேவதை -ஜகத் காரணத்வாதி அப்ரயோஜகம்–திருவில்லாத் தேவர் -நான்முகன் -53-ஸ்ரீ யபதி நிகில ஹேய ப்ரத்ய நீக கல்யாணை கதா ந-என்று  கீதா பாஷ்யம் –-கல்யாண குணங்களுக்கு முன்னே எடுக்கையாலே நிரூபக தர்மம் –

காண கழி காதல் கைமிக்கு காட்டினால்
நாண படும் என்றால் நாணுமே -பேணி
கரு மாலை பொன் மேனி காட்டா முன் காட்டும்
திருமாலை நங்கள் திரு -என்று புருஷகாரம் பண்ணுவதை ஸ்பஷ்டமாக அருளி இருக்கிறார் – ..

காணக் கழி காதல் கை மிக்குக் காட்டினால்
நாணப் படும் என்றால் நாணுமே –பேணிக்
கருமாலைப் பொன் மேனி காட்டா முன் காட்டும்
திருமாலை நாங்கள் திரு —56-திருமாலை நாங்கள் திரு பேணிக் காட்டும்–ஸ்ரீ யப்பதியை நமக்கு ஸ்வாமிநியான பெரிய பிராட்டியார் பேணிக் காட்டும் -ஆதரித்துக் கொடு வந்து காட்டும்-திருக்கண்டேன் பொன்மேனி கண்டேன் -மூன்றாம் -1-என்கிறபடியே-அவளைக் கண்டால் இறே அவ்வடிவு தோற்றுவது-பொன்மேனி –இருவருடைய ஒளியாலும் இத்தனை தோஷம் பாராமல் மேல் விழுந்தால் அத்தால் வந்த அபராதத்தைப் பொறுப்பித்து-ந கச்சின் ந அபராத்யதி -யுத்த -166-4-என்று
சேர்க்கைக்கு ஈடான பரிவரம் குறைவற்று இருந்த பின்பு–நாணப் படும் என்றால் நாணுமே – இத் தலைக்கு அபி நிவேசத்தால் குறைவற்று இருந்தது –அத் தலை தோஷாதோஷா  நிரூபணம் பண்ணும் விஷயம் அன்றிக்கே இருந்தது-ஆன பின்பு இனி ஏதடியாக லஜ்ஜிப்பது –நங்கள் திரு –புருஷகாரமாகைக்கு ப்ராப்தி –பிராட்டி சந்நிதி யுண்டாக அயோக்யன் என்று அகலவும் விரகு இல்லை –சாபராதன் என்று மீளவும் போகாது –முறையில் நிற்கவும் ஒண்ணாது –

வேரி மாறாத பூ மேல் இருப்பாள் வினை தீர்க்குமே -என்று மாறனும்- –

மாரி மாறாத தண் அம் மலை வேங்கடத்து அண்ணலை
வாரி மாறாத பைம்பூம் பொழில் சூழ் குருகூர் நகர்க்
காரி மாறன் சடகோபன் சொல் ஆயிரத்து இப்பத்தால்
வேரி மாறாத பூமேல் இருப்பாள் வினை தீர்க்குமே–4-5-11-இத்திருவாய்மொழி கற்றார்க்கு-பலம் கொடுப்பாள் பெரிய பிராட்டியார் என்கிறது-திருமலை -மாரி மாறாது-திரு நகர் வாரி மாறாது
பிராட்டியுடைய ஆசன பத்மம் வேரி மாறாது –வேரி -பரிமளம்-இதுக்கு இவள் பலம் கொடுக்க வேண்டுவான் என் என்னில்-தனக்கு முன்பே தான் காட்டிக் கொடுத்த சம்சாரியை விரும்பும் சீலமாயிற்று இதில் சொல்லிற்று-இந்த சீல குணம் ஒருவருக்கும் நிலம் அன்று -தான் அறிதல் -மயர்வற மதி நலம் அருள பெற்ற இவர் அறிதல் செய்யும் இத்தனை யாயிற்று-இப்பிரபாவத்தை அறிந்து இவர் வெளியிட்டார் என்னும் பிரசாத அதிசயத்தாலே –சர்வேஸ்வரன் பலம் கொடுக்கிற தசையில் அவனை விலக்கி- நானே இதுக்கு பலம் கொடுக்க வேணும் என்று தனக்கு பரமாக ஏறிட்டுக் கொண்டு பலம் கொடுக்கும் -என்று தனக்கு பரமாக ஏறிட்டுக் கொண்டு பலம் கொடுக்கும் –-வினை தீர்க்குமே-
இது திருவாய்மொழி கற்றார் உடைய பகவத் அனுபவ விரோதியான சகல பிரதிபந்தகங்களையும் போக்கும் இத்திருவாய்மொழி கற்றார்க்கு அந்தப்புரத்தில் படியும் நடையும் என்கை –

பூ வளரும் திரு மகளால் அருள் பெற்று பொன் உலகில் பொலிவர் தாமே-என்று மாறன் பணித்த தமிழ் மறைக்கு ஆறங்கம் கூற அவதரித்த மங்கையர் கோனும் அருளிச் செய்வார்கள் இத்தை அடி ஒற்றியே .

தேவரையும் அசுரர்களையும் திசைகளையும் கடல்களையும் மற்றும் முற்றும்
யாவரையும் ஒழியாமே எம்பெருமான் உண்டு உமிழ்ந்தது அறிந்து சொன்ன
கா வளரும் பொழில் மங்கைக் கலி கன்றி யொலி மாலை கற்று வல்லார்
பூ வளரும் திரு மகளால் அருள் பெற்றுப் பொன்னுலகில் பொலிவர் தாமே  —11-6-10-(திரு மகளால் அருள் பெற்று பிராட்டியாலே பேறு -த்வயார்த்தம் )

—————-

2-பாகவத சேஷத்வம் ..

தோள் இரண்டு எட்டு எழும் மூன்று முடி அனைத்தும்
தாள் இரண்டும் வீழ சரம் துரந்தான் – தாள் இரண்டும்
ஆர் தொழுவார் பாதம் அவை தொழுவது அன்றே என்
சீர் கெழு தோள் செய்யும் சிறப்பு ––சரம் துரந்தான்- ராமபிரான் ––அவன் தாழ் இரண்டும் தொழுவார் – -பரதாழ்வான்–அவன் -பாதம் அவை தொழுவார்-சத்ருக்ந ஆழ்வார் — ..-தன்னை அல்லது அறியாத வனான பரதனை அல்லது அறியாதவன் போல –ஆர் –-ராஷசனாக அமையும் – குரங்குகளாக அமையும் –ஷத்ரியனாக -அர்ஜுனன் -அமையும் – பிசாசாக -கண்டகர்ணன் -அமையும் –பாதம் அவை தொழுவது அன்றே – தொழும் அவர்கள் ஆரேனுமாமாப் போலே அவர்கள் பக்கலிலும் திருவடிகள் உத்தேச்யம் -என்கிறார் –அவன் தன்னை ஆஸ்ரயிக்கை ஆகிறது – ஒருவன் கையைப் பிடித்துக் கார்யம் கொண்டவோபாதி –வைஷ்ணவர்கள் முன்னாகப் பற்றுகை யாகிறது-மறுக்க ஒண்ணாத படி ஒருவன் காலைப் பிடித்துக் கார்யம் கொண்ட மாத்ரம் –பாதமவை தொழு தென்றே – அவர்களோடு ஒப்பூண் உண்ண வல்ல –என் சீர் கெழு தோள் செய்யும் சிறப்பு —-புருஷார்த்தம் தர வந்த தோள் செய்யும் உபகாரம் – அழகு சேர்ந்த தோளானது எனக்குப் பண்ணும் தரமாகிறது –சீர் கெழு தோள் – அவர்களில் தமக்கு உள்ள வாசி – இத் தோளைத் தொழ வமையும் இனி -புருஷார்த்த உபாயமாகத் தோற்றின சரீரம் இறே –பாதமவை தொழுவதன்றே – ததீயர் அளவும் வந்து நிற்கப் பெற்ற லாபத்தாலே சீர் கெழு தோள் -என்கிறார் –

அடியவர் களுக்கு ஆட் படுதலும்
அடியவர் அல்லாத வர்களை நெஞ்சாலும் நினையாமல் ஆனவனும் –
வியதிரேகத்திலும் அருளி இருக்கிறார் ..

சிறந்தார்க்கு எழு துணையாம் செம் கண் மால் நாமம் மறந்தாரை மானிடமா வையேன் -44.-

சிறந்தார்க்கு எழு துணையாம் செங்கண் மால் நாமம்
மறந்தாரை மானிடமா வையேன் –அறம் தாங்கும்
மாதவனே என்னும் மனம் படைத்தது மற்றவன் பேர்
ஓதுவதே நாவினால் உள்ளு ——-44-இப்படி அசலைக் காக்கும்படி பண்ண வல்ல விஷயத்தை ஆஸ்ரயியாதே மறந்து இருக்குமவர்கள்-சேதனர் அல்லர் கிடீர் என்கிறார் –-பாகவதர் உத்தேச்யர் ஆனவோ பாதி அபாகவதரும் த்யாஜ்யராக கடவது இறே-பகவத் சம்பந்தம் யுடையாரே வஸ்து பூதர் -அவர்கள் எனக்கு நாதர் என்கிறார் ––இதில் எம்பெருமானை யறியாதார் அவஸ்துக்கள்-எனக்கு அவர்களோடு சம்பந்தம் இல்லை -என்கிறார் –சாஸ்திர அதிகாரத்துக்கு  யோக்யதை உள்ள மனுஷ்ய ஜன்மத்திலே பிறந்து வைத்து அவன் சுவட்டையும் அறிந்து பின்னை மறந்தவன் மனுஷ்யர்க்கு உடல் அல்லன் இறே –இவர் தம் திரு உள்ளத்தால் மனுஷ்யராக நினையாதவர்கள் மனுஷ்யர்கள் அல்லர்கள் ஆகாதே தான் – குருவிந்தக் கல்லை -கூழாங்கல்லை -மாணிக்கம் என்று நினைத்து இருந்தால் அது ரத்னமாக மாட்டாது இறே–ரத்ன பரீஷகன் ரத்னம் என்று அறிந்தது இறே ரத்னம் ஆவது – அப்படியே தம்முடைய நெஞ்சிலே மனிச்சர் என்று வைக்கப் பட்டவர்களே மனுஷ்யர் ஆவார் என்கிறார் – மானிடவர் அல்லர் என்று என் மனத்தே வைத்தேனே -பெரிய திருமொழி -11-7-9-என்னக் கடவது இறே –

இத்தை ஒற்றியே -.
ஆன் விடை எழ் அன்று அடர்தார்க்கு ஆள் ஆனார் அல்லாதார்
மானிடர் அல்லர் என்று என் மனத்தே வைத்தேனே -என்கிறார் ..
நண்ணாத வாள் அவுணர் பதிகத்திலும் –-தல சயனத்து உறைவாரை எண்ணாதே இருப்பாரை இறை பொழுதும் எண்ணோமே – பூதத்தாழ்வார் அவதார ஸ்தல பாசுரத்திலே அவர் போல அருளி இருக்கிறார்

தேனோடு வண்டாலும் திருமால் இருஞ்சோலை
தானிடமாக்கிக் கொண்டான் தட மலர்க் கண்ணிக்காய்
ஆன் விடை ஏழ்  அன்று அடர்த்தார்க்கு ஆளானார் அல்லாத
மானிடவர் அல்லர்  என்று என் மனத்தே வைத்தேனே –11-7-9-தன்னைப் பேணாதே எருதுகளை அடர்த்தவனுக்கு –அவன் தன்னைப் பேணாது ஒழிய தங்களைப் பேணித் திரியுமவர்கள-சர்வேஸ்வரன் குற்றங்களும் பொறுக்கும் இறே –அவன் கழித்த வன்றும் கிருபை பண்ணுமவர் இறே ஆழ்வார்
இருவரும் அகப்பட கை விடும்படி யானார்கள் –

நண்ணாத வாளவுணர் இடைப் புக்கு வானவரைப்
பெண்ணாகி யமுதூட்டும் பெருமானார்  மருவினிய
தண்ணார்ந்த கடல் மல்லைத் தல சயனத் துறைவாரை
எண்ணாதே இருப்பாரை இறைப் பொழுதும் எண்ணோமே–2-6-1-நித்ய ஸூரிகள் நடுவே இருக்கக் கடவ வஸ்து-இப்படி சம்சாரத்திலே புகுந்து தரைக் கிடை கிடப்பதே –-இது என்ன நீர்மை  இருக்கும்படியே என்று அநவரதம் பாவித்தல் சொல்லுதல் செய்கையாயிற்று சேதனர்க்கு செய்ய அடுப்பது –இது செய்யாதே இருப்பாரை –-அவனிடை ஆட்டம் கொண்டு -கார்யம் அற்று- கேவல தேக போஷண பரராய் இருப்பாரை –இறைப் பொழுதும் எண்ணோமே–எண்ணப் பெற்றிலோம் என்ற அனுதாபமும் இன்றிக்கே இருப்பாரை –(அறிவினால் குறை இல்லா அகல் ஞாலத்தவர்-அறிவு இல்லை என்ற குறையும் இல்லாமல் போல் இங்கும் ) அ வஸ்துக்களை எண்ணும் போது ஒரு கால விசேஷம் உண்டு இறே-வஸ்து பிரதியோகியாக எண்ணும் அது உண்டு இறே-அவ்வளவிலும் எண்ணோம் என்கிறார் .
(அ வஸ்துக்கள் எண்ணும் பொழுதும் இவர்கள் எண்ணத் தக்கவர்கள் அல்லர்)

தமர் உள்ளும் மா மல்லை -என்று பூதத்தாழ்வார் அருளி இருப்பதால் –-பாகவத சேஷத்வத்தை இந்த பதிகத்தில் வைத்தார் ..

தமருள்ளும் தஞ்சை தலை யரங்கம் தண் கால்
தமருள்ளும் தண் பொருப்பு வேலை -தமருள்ளும்
மா மல்லை கோவல் மதிள் குடந்தை என்பரே
ஏவல்ல வெந்தைக்கு இடம் –70-ஆஸ்ரிதனுக்காகத் தரைக்கிடை கிடக்கிற திருக் கடல் மலை –தனக்கு நல்லவர்களுக்காக அவன் சந்நிதி பண்ணும் இடங்கள் சொல்லுகிறது –-ஆஸ்ரித விஷயத்தில் பிச்சிருந்த படி சொல்லுகிறது-அம்ருதம் ஆசைப் பட்டார்க்கு அத்தைக் கொடுக்கும்-ராஜ்யம் ஆசைப் பட்டார்க்கு  ராஜ்யத்தைக் கொடுக்கும் –-தன்னை ஆசைப் பட்டார்க்குத் தன்னைக் கொடுக்கும் -என்கிறது-

கடல் மல்லை தல சயனத்து அடிகள் அடியே நினையும் அடியவர்கள் தம் அடியான் –என்று
கத்தியும் வேலும் வைத்துக் கொண்டு இருப்பவர் அருளுகிறார் ..-கூப்பிய கரங்கள் வுடன் அஞ்சலி ஹஸ்தராய்-பாகவத சேஷத்வத்தைக் காட்டி கொண்டு எழுந்து அருளி இருக்கிறார் இந்த திவ்ய தேசத்தில் –

கடி கமழு நெடு மறுகில் கடல் மல்லைத் தல சயனத்து
அடிகளடியே நினையும் அடியவர்கள் தம்மடியான்
வடி கொள் நெடு வேல் வலவன் கலி கன்றி யொலி வல்லார்
முடி கொள் நெடுமன்னர் தம் முதல்வர் முதலாவாரே–2-6-10-பரிமளம் பிரவஹியா நின்றுள்ள
பெரிய வீதிகளை உடைத்தான திருக் கடல் மல்லையிலே வந்து கண் வளர்ந்து அருளுகிற
சர்வ ஸ்வாமி உடைய திருவடிகளையே அனுசந்திக்கும் சேஷ பூதர் சேஷத்வத்திலே நின்றவன் –
ஜ்ஞான ஆநந்தங்கள் அல்ல நிரூபகம் பாகவத சேஷத்வமே என்கிறார் –

———-

3-ஆழ்வார்கள் அவதரித்த திவ்ய தேசத்தில் –திரு கடல் மல்லை -மட்டும் –
வேறே ஒரு ஆழ்வாரால் -10-பாசுரங்கள் மேல் மங்களா சாசனம் பண்ணப் பட்டு உள்ளதே

திருவாலி திரு நகரியை கலியன் மட்டுமே -30-பாசுரங்கள் அருளி இருக்கிறார் –

திருக் குருகூரை மாறன் மட்டும் -10-பாசுரங்கள் மங்களா சாசனம் பண்ணி இருக்கிறார்

———————

4-..யானே இரும் தமிழ் நல் மாலை இணை அடிக்கே சொன்னேன் –என்றார் பூதத்தாழ்வார் –

யானே தவம் செய்தேன் ஏழ் பிறப்பும் எப்பொழுதும்
யானே தவம் உடையேன் எம்பெருமான் –யானே
இரும் தமிழ் நன்மாலை இணை யடிக்கே சொன்னேன்
பெரும் தமிழன் அல்லேன் பெரிது-74-யானே இரும் தமிழ் நன் மாலை –-வேத நன்மாலையில் வாசி -சர்வாதிகாரம் –யானே தவம் உடையேன்  யானே இரும் தமிழ் நன்மாலை இணை யடிக்கே சொன்னேன்- அந்த தப பலமான லஷண லஷ்யங்களிலே குறைவற்று இருக்கும் பெருமையை யுடைத்தாய் – சர்வாதிகாரமாய் -அத்யந்த விலஷணமான சப்த சந்தர்ப்பங்களையும் யுடைய
விலஷணமான தமிழாகிற மாலையைச் சேர்த்தி அழகை யுடைத்தான தேவர் திருவடிகளுக்கே சொல்லப் பெற்றேன்   ஆனேன் –பெரும் தமிழன்-அல்லேன் பெரிது – த்ரமிட  சாஸ்த்ரத்தில் என்தனை அவகாஹித்தார் இல்லை –-வேறு சிலவர் எனக்கு ஒப்பு அல்லர் என்று சொல்லும் அவ்வளவேயோ தான் –பெரிது-நல்லேன்-நான் அறக் கை விஞ்சினேன் அல்லேன் –-என்னாகியே தப்புதல் இன்றி தனிக் கவி தான் சொல்லி -திருவாய் -7-9-4-என்கிற இத்தை நினைத்து அருளிச் செய்கிறார் –நல்லேன் பெரிது –
யாவர் நிகர் அகல் வானத்தே -திருவாய் -4-5-8–-நித்ய முக்தரும் அடைவு கெட்டுச் சொல்லுவார்கள் –
நானும் அடைவு கெட்டுச் சொல்லுவேன்-என் பிரபந்தம் அடைவு பட்டு இருக்கை-அவர்களில் ஏற்றம் –
ஏதத் சாம காயன் நாஸ்தே -தை ப்ருகு -10-5- -இங்கே இருக்க யுண்டானபடி –

கலியனும்-தம்மை – இரும் தமிழ் நூல் புலவன் என்று சொல்லிக் கொள்கிறார் ..

செங்கணாளி யிட்டிறைஞ்சும் சிங்க வேள் குன்றுடைய
எங்கள் ஈசன் எம்பிரானை இரும் தமிழ் நூல் புலவன்
மங்கை யாளன் மன்னு தொல் சீர் வண்டறை தார்க் கலியன்
செங்கை யாளன் செஞ்சொல் மாலை வல்லவர் தீதிலரே-1-7-10-ஒருவரால் கரை காண ஒண்ணாத படி இருக்கிற தமிழ் சாஸ்திர உக்தமான படியைக் கரை கண்ட ஜ்ஞான ஆதிக்யத்தை உடையவர் –

என் நெஞ்சத்து உள் இருந்து இங்கு இருந்தமிழ் நூல் இவை மொழிந்து
வன்னெஞ்சத்து இரணியனை மார்வு இடந்த வாட்டாற்றான்
மன் அஞ்சப் பாரதத்து பாண்டவர்க்காய் படை தொட்டான்
நன்னெஞ்சே நம் பெருமான் நமக்கு அருள் தான் செய்வானே-10-6-4-என் நெஞ்சத்து –-சம்சாரத்திலே விஷயாந்தர ப்ரவணமான நெஞ்சு என்று இவர் இறாயா நின்றார் -இவர் என்னது என்ற இதுவே ஹேதுவாக அவன் மேல் விழா நின்றான் –இவர் அயோக்யம் என்று அகல -அதுவே ஹேதுவாக அவன் புகுர நில்லா நின்றான் –-உள்-கார்யார்த்தமாக இருக்கை அன்றிக்கே தன் விடாய் தோற்ற உள்ளே புகுந்தான் –இருந்து -புறம்பு ஒரு விபூதி உண்டு என்று நினையாதே ஸ்த்தாவர ப்ரதிஷ்டையாக இரா நின்றான் –இங்கு -பரம பதத்தில் பரிமாற்றத்தை சம்சாரத்திலே உண்டாக்கினான் –இருந்தமிழ் -விலக்ஷணமான தமிழ் -இருந்தமிழ் – அந்த பரமபதத்துக்கும் அடங்காதபடி ஆயிற்று இவற்றின் பெருமை – கேட்டு ஆரார் -10-6-11-என்னக் கடவது அன்றோ ––நூல்-பின்பு லக்ஷணம் கட்டுவார்க்கும் இதுவே கொண்டு செய்ய வேண்டும் படி இருக்கை –இவர் ஆற்றாமையால் சொன்ன இத்தை -லக்ஷனோ பேதமாக்கினான் யாய்த்து-
இவை -தமக்கும் கொண்டாட வேண்டி இருக்கும் இவை – மொழிந்து-பாடினான் அவனாய் தாம் கற்றுச் சொன்னாரோ பாதி யாக நினைத்து இருக்கிறார் –

—————

.5-.பெருகு மத வேழம் மா பிடிக்கு முன் நின்று
இரு கண இள மூங்கில் வாங்கி -அருகு இருந்த
தேன் கலந்து நீட்டும் திரு வேம்கடம் கண்டீர்
வான் கலந்த வண்ணன் வரை -என்கிறார் –

த்வயம் அர்த்தம் எம்பெருமானார் திருவேங்கடத்தில் -அருள –
அனந்தாழ்வான் –பெருகு மத வேழம்–எம்பெருமானார் -நமக்கு -பிடிகள் ஸ்தானத்தில் ..
இரு கண இள மூங்கில்-த்வய மந்த்ரார்த்தை ..
அருகு இருந்த தேன் கலந்து நீட்டும்–எனக்கு தேன் -பால் அமுது நமோ நாராயணமே –
திரு மந்த்ரம் — கீதா அம்ருதம் -இரண்டையும் கலந்து – –
வான் கலந்த வண்ணன் வரை -திருவேங்கட மாலை ஆகும் –என்று காஞ்சி ஸ்வாமி அருளிச் செய்வார் –

பேத ஸ்ருதிகளையும்
அபேத ஸ்ருதிகளையும்
கடக சுருதி உடன் கலந்து அருளி என்றுமாம்-

இந்த காட்சியையே கலியனும் திருப் பிரிதி பதிகத்தில்
வரை செய் மா களிறு இள வெதிர் வளர் முளை அளை மிகு தேன் தோய்த்து
பிரசவாரி தன் இளம்பிடிக்கு அருள் செய்யும் பிரிதி சென்று அடை நெஞ்சே

கரை செய் மா கடல் கிடந்தவன் கனை கழல் அமரர்கள் தொழுது ஏத்த
அரை செய் மேகலை யலர் மகளொடும் அமர்ந்த நல் இமயத்து
வரை செய் மா களிறு இள வெதிர் வளர் முளை யளை மிகு தேன் தோய்த்துப்
பிரசவாரி தன் இளம் பிடிக்கு அருள் செயும் பிரிதி சென்று அடை நெஞ்சே–1-2-5-ஓர் இடத்திலே படுக்கையாய் இருக்க – வேறு ஒரு இடத்திலே போகத்துக்கு ஏகாந்த ஸ்தலமாகக் கொண்டு விரும்பி இருப்பரைப் போலே ஸ்ரீ திருப் பாற் கடலிலே கண் வளர்ந்து அருளுகிறவன் இங்கே வந்து இருந்தான் ஆயிற்று – மாதா பிதாக்கள் கூட இருந்து பிரஜையினுடைய ஹித சிந்தனை பண்ணுமா போலே
ஸ்ரீ பிராட்டியும் தானுமாய்  இருந்தான் ஆயிற்று –ராஜாக்களுக்கு போக்ய த்ரவ்யங்கள் குறைவற்று இருக்குமா போலே தேன் குறைவற்று இருக்கும் ஆயிற்று –பிரசம் என்று தேன் கூட்டுக்கும் மதுகரங்களுக்கும் பேர் வாரி என்று அவற்றின் உடைய தேன் அதிலே வளர்ந்த மூங்கில் முளைகளை கொடு புக்குத் தோய்த்து – அதில் பருக்கை-(கோது -சக்கை-) தட்டாதபடி அதின் வாயிலே பிழியும் ஆயிற்று – பருக்கை தட்டுமாகில் மிடற்றுக்கு கீழ் இழிச்ச மாட்டாதாய்  ஆயிற்று-
அதுக்கடி இளம் பிடி யாகை – தேனில் ரசம் பெறுகைகாக -அதிலே தோய்த்து -பின்னே அதில் கந்தல் உண்டு கோது அது தட்டாதபடி பிழியும் – அதில் உண்டான பருக்கையும் கூட பொறாதபடி யாயிற்று இதினுடைய பிரகிருதி மார்த்த்வம் இருக்கும் படி –திர்யக்குகளுக்கும் தன்னுடைய ரஷ்யத்தினுடைய ரஷணமே யாத்ரையாய் இருக்கும் ஆயிற்று-ப்ரஹ்மாதிகள் உடைய ரஷணத்துக்காக ஸ்ரீ திருப் பாற் கடலிலே சாய்ந்து அவர்களை ரஷிக்கும் போலே யாயிற்று -திர்யக்குகளுக்கும் தன்னுடைய ரஷ்யத்தின் உடைய ரஷணமே யாத்ரையாய் இருக்கும் ஆயிற்று –ஸ்ரீ பெரிய பிராட்டியாரும் தானுமாய் சம்ஸ்லேஷித்து வர்த்தியா நிற்குமவன் அந்த சம்ஸ்லேஷ அநந்தரமாக மது பான கோஷ்டியாய் செல்லா நிற்கும் இறே அதுக்கு உப லஷணம்-

—————

6-..உபாய சூன்யதை –
ஸ்வ பிரவர்த்தி நிவ்ருத்தி பகவத் பிரவர்த்தி சாதனம் –

ஸ்ரீ கஜேந்திர ஆழ்வான் தன்னால் முடியாத நிலையில் –
ஆதி மூலமே என்றதும்
அரை குலைய தலை குலைய ஓடி வந்தானே –

அரியது எளிதாகும் ஆற்றலால் மாற்றி
பெருக முயல்வாரை பெற்றால் – கரியதோர்
வெண் கோட்டு மால் யானை வென்று முடித்து அன்றே
தண் கோட்டு மா மலரால் தாழ்ந்து -22–இத்தாலே அவனாலே அவனைப் பெறுதல் -தம்மாலே அவனை இழத்தல் -என்றபடி—இதுக்குத் திருஷ்டாந்தம் –எம்பெருமான் ஏறிட்டுக் கொள்ளாத போது முதலை வாயிலே கிடந்தான் –-அவன் ஏறிட்டுக் கொண்டவாறே துக்கம் நீங்கிற்று-அனுக்ரஹம் உள்ள போது மிடுக்காய் இருக்கும்-நிக்ரஹம் பிறந்த போது சத்ருக்களுக்கு மிடுக்காய் இருக்கும்-அரியது எளியதாகும் -எளிதாகைக்கு இவன் செய்வது என் என்னில் – விலக்காமை–

அவனை பெற ருசி இருக்க வேண்டுமே -சேதனராக இருப்பதால் –-அந்த ருசியும் அவனை அடைய சாதனம் இல்லையே -அதிகாரி ஸ்வரூபமே -.

தனக்கு அடிமை பட்டது தான் அறியேன் ஏலும்
மனத்தடைய வைப்பதாம் மாலை- வனதிடரை
ஏரியாம் வண்ணம் இயற்றும் இது அல்லால்
மாரியார் பெய்கிற்பார் மற்று —மழை பொழிய ஏரி கட்டுவது சாதனம் இல்லையே –அவன் அருள் பொழியும் பொழுது தேங்கி வைக்க -பங்காக இருக்க தான் ருசி என்றவாறு – இவ்வாத்மா தனக்குக் கூருபட்டது சேஷத்வம் –-எம்பெருமானுக்கு கூருபட்டது சேஷித்வம் -என்னும் இம்முறை அறியானே யாகிலும் ––இப்படி இவருடைய ஸ்வரூபத்தையும் அறிந்திலேன் ஆகிலும் – தனக்கு சேஷத்வ ஞானம் இன்றிக்கே ஒழிந்ததே யாகிலும் – சம்யக் ஞானம் இன்றிக்கே இருந்ததே யாகிலும்-இப்படி பிரமாண பிர சித்தியாலும்-ஆச்சார்ய சேவையாலும் -இருந்தபடிகள்   எல்லாம் அறிய மாட்டானேயாகிலும்-இங்கனே இருக்கச் செய்தே  இவனுடைய ஹ்ருதயத்திலே சர்வேஸ்வரன் தன உடைமையைப் பெறுவானாக வந்து புகுரப் புக்கால் விலக்காத மாத்ரமே உண்டாய் இருப்பது – அவன் மால் இறே -அவன் வ்யாமுக்தன் ஆகையாலே தானே வந்து மேல் விழப் புக்கால் அப்போது இடம் கொடுப்பது இவ்வளவே இறே இவனுக்கு வேண்டுவது இனி மேல் உள்ளது அவனுக்கே பரமாய் இருக்கும் இறே –வடுக நம்பி –எம்பெருமானைப் பெறுகைக்கு சாதனங்கள் ஒன்றும் தேட வேண்டா –-அசலகத்திலே ஸ்ரீ வைஷ்ணவன் திருநாமம் இட சஹிக்க அமையும் -என்றார் –நஞ்சீயர் -திருவரங்கப் பெருமாள் தாசர்க்கு -எம்பெருமான் என்றால் நெஞ்சு நமக்குத் தகையாதபடி பண்ணின இத்தை மறவாதே கொள்ளும் -என்று அருளிச் செய்தாராம் –இத்தால் – ஒரு ருசி மாதரம் இவன் தலையில் உண்டாமது ஒழிய பிராப்தி இவனால் உண்டாக்கிக் கொள்ளப் போமோ என்றபடி இதுக்குத் திருஷ்டாந்தம் மேல்

—————

7-இளம் கோயில் .-
 திரு உள்ளம் வந்து சேர தான்
திருப் பாற் கடலிலும் திரு வேங்கடம் முதலான திவ்ய தேசங்களிலும் எழுந்து அருளி இருக்கிறான் –..

கல்லும் கனை கடலும் வைகுந்த வானாடும்
புல் என்று ஒழிந்தன கொலே பாவம் – வெல்ல
நெடியான் நிறம் கரியான் உள் புகுந்து
நீங்கான் அடியேன் உள்ளத்து அகம் ..என்கிறார் நம்மாழ்வார் –அவற்றிலே தனக்கு ருசி யுண்டாகவுமாம் தோற்றும் இருக்கிறிலன் – என்னோடே கலந்த பின்பு–ஸுபரி ஐம்பது பெண்களோடே (மாந்தாதாவுடைய பெண்கள் )கலந்து போருகிற இடத்தில் தன் மக்களைத் தனித்தனியே -பிதா உனக்கு குறை இல்லையே என்று கேட்க என்னுடன் பிறந்தாரை ஒருத்தரையும் அறியாதே எப்போதும் என்னோடே இருக்கும் இதுவே வெறுப்பு-வேறே ஒரு குறையில்லை என்று சொன்னால் போலே
இவரும் தம்முடைய எல்லா ஸ்தானங்களையும் மறந்து என்னை அல்லது அறிகிறிலர் என்கிறார்-உள் புகுந்து நீங்கான் அடியேனது உள்ளத்தகம்-அடியேனுடைய ஹ்ருதயத்தினுள்ளே நீங்குவானாய் இருக்கிறிலன்-புறம் படி இவனைக் கிடையாது என்னும்படி இரா நின்றான்-(நீங்கினால் தாரகம் இல்லை என்று இருப்பவன்-மகாத்மாக்கள் விரஹம் சஹியாத மார்த்தவம் கூடு பூரிக்கும்-நாராயணோ வசதி சங்கு சக்ர )

இதையே பூதத் ஆழ்வார்-
வெற்பு என்று இரும் சோலை வேம்கடம் என்று இவ் இரண்டும்
நிற்பென்று நீ மதிக்கும் நீர்மை போல் -நிற்பென்று
உளம் கோயில் உள்ளம் வைத்து உள்ளினேன்
வெள்ளத்து இளம் கோயில் கை விடேல் என்று-பால் ஆலயம் போலே – –இளம் கோயில்–கை விட வேண்டாம் என்கிறார் –திருமலையைக் காட்டில் என் ஹ்ருதயத்தில் பண்ணின அபி நிவேசம் கண்டு எனக்காக அவ்வோ திருமலைகளிலும் வந்து நிற்கைக்கும் அடியான திருப் பாற் கடலிலே சாய்ந்து அருளின படி புல் எழுந்து போய்த்ததோ என்று இரா நின்றேன் – ஆன பின்பு என்பாடு வருகைக்கு பாலாலயமான திருப் பாற் கடல் உண்டு –அவ் விடத்தை விட்டதாகாது ஒழிய வேணும் என்று பிரார்த்திக்கிறேன் -வேண்டிக் கொண்டேன் -என்கிறார்-கல்லும் கனைகடலும்  வைகுண்ட வானாடும் புல்லென்று ஒழிந்தன கொல்-பெரிய திரு -68–என்னக் கடவது இறே-இளம் கோயில் கை விடேல் –
க்ருதஜ்ஞனாக வேணும் காண்-உபகரித்த இடத்தை மறக்கலாமோ –-சௌபரிக்கு ஐம்பது ஸ்திரீகளை மாந்தாதா கொடுத்து ஒரு நாள் வந்து – பெண்காள் உங்களுக்கு ஒரு குறை இல்லையே -என்ன
ஒரு குறை யுண்டு -என்னை அல்லது புறம்பு அறி கிறிலேன்-என்றாப் போலே-இவரும் புறம்பு இல்லை -என்று அஞ்சுகிறார் –

—————

8-.ஞானப் பிரான் –
ஸ்ரீ வராஹ மூர்த்தி தான் ஞான பிரதானம் பண்ணி அருளுகிறார் – –

என் நின்ற யோனியுமாய் பிறந்தாய் -என்று திரு விருத்தம் தொடக்கத்திலே அருளிச் செய்கிறார் –.

பெரும் கேழலார் தம் பெரும் கண் மலர் புண்டரீகம் நம் மேல் ஒருங்கே பிறழ வைத்தார்-
ஞானப் பிரானை அல்லால் இல்லை -என்கிறார் – –.

பெரும் கேழலார்  தம் பெரும் கண் மலர் புண்டரீகம் நம் மேல்
ஒருங்கே பிறழவைத்தார் இவ்வகாலம் ஒருவர் நம் போல்
வரும் கேழ்பவருளரே தொல்லை யாழி யஞ்சூழ் பிறப்பும்
மறுங்கே வரப் பெறுமே சொல்லு வாழி மட நெஞ்சமே -45–ரஷ்யத்தின் அளவு அன்றிக்கே –ரஷகனுடைய பாரிப்பு இருக்கிற படி –மாசுடம்பில் நீர் வாரா –ஏறும் அழுக்கு எல்லாம் ஏறும் படியாக இருக்கை–கேழலான தேஜஸ்ஸூக்கு ஸ்ரீ வைகுண்ட நாதனாய் இருக்கும் தேஜஸ் போராது இருக்கை-சிலம்பினிடை சிறு பரல் போல் பெரிய மேரு திருக்குளம்பில் கணகணப்பத் திருவாகாரம் குலுங்க நில மடந்தை தனை இடந்து புல்கிக் கோட்டிடை வைத்து அருளிய எங்கோமான் கண்டீர்–பெரும் கேழலார்  என்ற உடம்பு-அடைய-கண்ணாய் இருக்கை –-கடல் போலே பெருத்து அது நிறைய தாமரை பூத்தாற் போலே இருக்கை மகா வராஹஸ் ஸ்ப்புட பத்ம லோசன –இப் பிரளயம் கொண்ட பூமியை எடுத்து பிராட்டிக்கு கார்யம் செய்தானாய்- ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டியை குளிர நோக்கிக் கொண்டு இருக்கிற இருப்பு –நம் மேல் –அவள் பிரஜையான நம் மேல் –ஒருங்கே –ஸ்ரீ பூமி பிராட்டி பக்கலிலும் பாலி பாயாதபடி–பிறழ வைத்தார் –மிக வைத்தார் –-தம்மால் தரிக்க போகிறது இல்லை–நம் மேல் ஒருங்கே பிறழ வைத்தார்-அவளை அன்று பிரளயத்தில் நின்றும் எடுக்கைக்குப் பாரித்தால் போலே நம்மையும் இஸ் ஸம்ஸார ஆர்ணவத்தில் நின்றும் எடுப்பதாக நம் பக்கலிலே ஒருபடிப்பட மிளிரும்படி வைத்தார்-இவ்வ காலம்-இக்காலத்தில்–ஒருவர் நம் போல் வரும் கேழ்பவருளரே -இக் கடாக்ஷ விஷய பூதரான நம்மைப் போலே அவனோடே கேழ் முதலைப் பெற்று இருப்பார் ஒருவர் உளரோ-பிரளய ஆர்ணவமும் ஸம்ஸார ஆர்ணவமுமான ஆபத்தின் வாசி போரும் இறே –

ஈனச் சொல்லாயினுமாக எறி திரை வையம் முற்றும்
ஏனத்துருவாய் யிடந்த பிரான் இரும் கற்பகம் சேர்
வானத்தவர்க்கும் அல்லாதவர்க்கும் மற்று எல்லாயவர்க்கும்
ஞானப் பிரானை யல்லால் இல்லை நான் கண்ட நல்லதுவே – – 99-சர்வ சேதனருக்கும் சர்வேஸ்வரனைப் பற்ற அடுக்கும் -என்று –என் தான் -அவனையே பற்ற வேண்டுகிறது என் என்ன –இவை யாபன்னமான வன்று -பரார்தமாகத் தன்னைப் பேணாதே ரஷிப்பான் ஒருவனைப் பற்ற வேண்டாமோ –இது ஹேது கர்ப்ப பிரதிக்ஜ்ஜை –(ஆபத்து வந்த பிரளயத்தில் ரஷித்தவன் ஹேது-ப்ரதிஜ்ஜை -இவனை அல்லால் வேறே நல்லது அல்ல

கோல வராகம் ஒன்றாய் நிலம் கோட்டிடை கொண்ட எந்தாய் -திருவாய்மொழி-
தலைக் கட்டும் போதும் அருளிச் செய்கிறார் – ..

கோல மலர்ப் பாவைக்கு அன்பு ஆகிய என் அன்பேயோ
நீல வரை இரண்டு பிறை கவ்வி நிமிர்ந்தது ஒப்பக்
கோல வராகம் ஒன்றாய் நிலம் கோட்டிடைக் கொண்ட எந்தாய்
நீலக் கடல் கடைந்தாய் உன்னைப் பெற்று இனி போக்குவனோ –10-10-7-மாசுடம்பில் நீர் வாரா நின்ற நிலை இறே இவருக்கு ஆலத்தி வழிக்க விஷயமாய்த்து –பாசி தூர்த்து கிடந்த பார்மகட்க்கு-என்கிறபடியே பிரணயிநி அழுக்கோடு இருக்க தாமான படியே வருவாராகில் பிரணயித்தவத்துக்கு நமஸ்காரமாம் அத்தனை இறே -அவன் அழிவுக்கு இட்ட வடிவைப் பற்றி இறே இவர் ஆலத்தி வழிக்கிறது –ஒன்றாய் -வராஹ சஜாதீய மாத்ரம் என்னுதல் –த்ரைலோக்யத்தையும் கண் செறியிட்டால் போலே விம்ம வளர்ந்தபடியாலே அத்விதீயம் என்னுதல் –

பன்றியாய் அன்று பார் அகம் கீண்ட பாழியான் ஆழியான் அருளே
நன்று நான் உய்ய கண்டு கொண்டேன் நாராயணா என்னும் நாமம் -கலியன் – ..

வென்றியே வேண்டி வீழ் பொருட்கு இரங்கி வேற் கணார் கல்வியே கருதி
நின்றவா நில்லா நெஞ்சினை உடையேன் என் செய்கேன் நெடு விசும்பு அணவும்
பன்றியாய் அன்று பாரகம் கீண்ட பாழியான் ஆழியான் அருளே
நன்று நான் உய்ய நான் கண்டு கொண்டேன் நாராயணா என்னும் நாமம் —1-1-4–பிரளயம் கொண்ட பூமிக்கு ஸ்வ ரஷணத்தில் அந்வயம் உண்டாம் அன்று இறே-விஷயம் கொண்ட நெஞ்சை உடையேனான நான் எனக்கு ஹித சிந்தனை பண்ணுவது –ஆகாசம் வெளி யடையும் படி விம்ம வளர்ந்த அவன் ரஷ்யத்தின் அளவு இல்லாதபடி யாயிற்று-ரஷகனாவன் வடிவைப் பாரித்த படி –
பூமி பிரளயத்தில் புக்கு முடிந்து போக புக்கவாறே நீருக்கும் சேற்றுக்கும் இறாயாத மஹா வராஹமானான் –பல சம்ருத்தி காணப் பணைக்கும் வடிவைக் கொண்டான்–மாசுடம்பில் நீர் வாரா மானமிலா பன்றியாம்–11-8--மஹிஷி உடம்பு பேணாதே -பாசி தூர்த்தது -என்றவாறே காந்தனான தானும் உடம்பு பேணாதே-மாசேறின உடம்பை உடையவன் ஆனான் ( மாசறு சோதி வடிவை மாற்றி )
மானமிலா – ஈஸ்வரத் அபிமானம் பின்னாட்டாத படி இருக்கை-மாயா மிருகத்தை கண்ட போது இனத்தில் மான்கள் வந்து மோந்து பார்த்து விசஜாதீயம் என்று கடக்க போயிற்றின இறே
அங்கன் அன்றிக்கே –-ஆத்மாநாம் மானுஷம் மன்யே -என்கிறது இங்கும் அனுவர்த்திக்கிற படி
ஆத்மானம் வராஹம் மன்யே என்று இங்குமாம்–பூமிப் பரப்படங்க அண்ட பித்தியோடே புக்கு சேர்ந்தத்தை ஒட்டு விடுவித்து எடுத்த-மிடுக்கை உடையவன்-ஆழியான்-ரஷிக்கும் இடத்தில் ஒரு பரிகர அபேஷை இல்லை –-ஒரு பரிகரம் கொண்டு ரஷிக்க பார்த்தான் ஆகில் அதுக்கு ஈடான பரிகரம் உடையவன்-அருளே-அபிமானம் பண்ணக் கடவதல்ல விஷயங்களிலே அபிமானம் பண்ணியும்-(வென்றியே வேண்டி) சோகிக்க கடவ அல்லாததுக்கு சோகித்தும்-(வீழ் பொருட்கு இரங்கி) நரக அவஹமான விஷயங்களை அநுபவிக்க மநோரதித்தும் (வேற் கணார் கல்வியே கருதி)-நின்றவா நில்லா நெஞ்சினை உடையேன் என்று இப்படி கை கழிந்த என்னை–இனி இவன் தானாக மீள மாட்டான் என்று அதுவே ஹேதுவாக எடுக்க ஒருப்பட்ட-சர்வேஸ்வரன் கிருபையாலே-அருளே -என்னவுமாம்-அருளாலே என்னவுமாம்

எயிற்று இடை மண் கொண்ட எந்தை இரா பகல் ஓதுவித்து எம்மை
பயிற்றி பணி செய்ய கொண்டான் –பெரியாழ்வாரும் -..

வயிற்றில் தொழுவைப் பிரித்து வன் புல சேவை அதக்கி
கயிற்றும் அக்கும் ஆணி கழித்து காலிடை பாசம் கழற்றி
எயிற்றிடை மண் கொண்ட எந்தை யிராப் பகலா ஓதுவித்து என்னை
பயிற்றிப் பணி செய்யக் கொண்டான் பண்டன்று பட்டினம் காப்பே -5- 2-3 –பிரளய ஆவர்ணத்திலே அகப்பட்டு கிடக்கிற பூமியை எடுத்தால் போலே – சரீர வச்யனான என்னை எடுத்த ஸ்வாமி –திவா ராத்ர விபாகம் அற-சர்வ காலமும் -என்றபடி –ஓதுவித்து–என்னை சிஷிப்பித்து –அதாவது –கர்ப்ப வாசமும் —இந்திரிய வச்யத்வமும் –கர்ம வச்யத்வமும் –யம வச்யத்வமும் – த்யாஜ்யம் என்னும் அத்தை அறிவித்து-கீழில் பாட்டில் சொன்ன தன்னுடைய சர்வ சேஷித்வத்தையும் – நிரதிசய போக்யதையும் – தமக்கு சேஷத்வம் ஸ்வரூபம் என்னும் இடத்தையும் ஆய்த்து –ஒதுவித்து-பயிற்றிப் – இத்தை அனுஷ்டான பர்யந்தமாக்கி – செய்யேல் தீ வினை ( திருவாய் -2-9-3 ) -என்று-பணி செய்யக் கொண்டான் – ஓதுவித்த பிரயோஜனம் பெற்ற படி – நித்ய கைங்கர்யம் கொள்ளக் கடவோம் -என்று திரு உள்ளத்தாலே அறுதி இட்டு -கொண்டபடி –

பிரான் என்று நாளும் பெரும் புலரி என்றும்
குரா நற் செழும் போது கண்டு- வராக
தனி உருவன் பாதம் பணியும் அவர் கண்டீர்
மணி உருவம் காண்பார் மகிழ்ந்து –-அவன் திருவடிகளை பணிபவர்களே திரு மேனியையும் சேவிக்கும் பாக்யம் பெறுவார் என்கிறார் —இவ்வாத்மாவுக்கு வகுத்த சேஷி -உபகாரகன் -என்றும் தன்னையே வணங்கும்படி பண்ணினவன் -உணரும் போதே -என் நாயகன் செய்த படி என்-என்று உணருகை –பிரான் பெரு நிலம் கீண்டவன் –திருவாய் -1-7-6-அணி யுருவன் –-மஹா வராஹமான வடிவை யுடைத்தாய் -ஆபரணம் தேட வேண்டாதபடி -ஒரு படி சாத்தினாப் போலே இருக்கை–அவன் கைக்கு எட்டின தொரு வடிவு கொண்டால் பூவும் கைக்கு எட்டித்து ஓன்று அமையும் இறே –பணியுமவர் கண்டீர்-
ஸூ ஸூகம் கர்த்தும் அவ்யயம் –ஸ்ரீ கீதை -9-2-என்னும்படியே சாதனா தசையிலே இனிதாய் இருக்கும் படி – பலத்துக்குப் பலம் இறே –மணி யுருவம் காண்பார் மகிழ்ந்து-— அவர்கள் நீல ரத்னம் போலே குளிர்ந்து இருந்துள்ள வடிவை மகிழ்ந்து காணப் பெறலாம்-

திருக் கடல் மல்லை பதிகத்தில் கலியன் – –-
ஏனத்தின் உருவாகி நில மங்கை எழில் கொண்டான்
வானதிலவர் முறையால் மகிழ்ந்து ஏத்தி வலம் கொள்ள
கானத்தின் கடல் மல்லை தல சயனத்து உறைகின்ற
ஞானத்தின் ஒளி உருவை நினைவார் என் நாயகரே –என்று அருளிச் செய்கிறார் – .அப்போது ஏறிட்டுக் கொண்ட வடிவை காட்டி பழைய வடிவை அழித்தான்–அபிமத விஷயத்தோடே கலக்கைக்காக-அவர்கள் உகக்கும் படியே ஒப்பிப்பாரைப் போலே – படுக்கைப் பற்றை நோக்கி பிரதான மகிஷிகள் பக்கல் முகம் பெறுவாரைப் போலே மஹா வராஹமான  வடிவில் எழிலைக்  காட்டி இவள் எழிலைக் கொண்டான் –
(கோல வராஹம் ஒன்றாய் -பெரும் கேழலார் -புண்டரீகம் )பூமிப் பிராட்டி உடைய விபூதியை பிரளயம் கொள்ள அத்தை எடுக்கைகாக-நீருக்கும் சேற்றுக்கும் இறாயாத வடிவைக் கொண்டு வந்து எடுத்து நோக்கி நித்ய ஸூரிகள் நடுவே ஓலக்கம் இருக்கக் கடவன் இவ் வடிவைக் கொண்டது நமக்காக விறே என்று அந் நீர்மையிலே தோற்று எழில் இழந்தாள் ஆயிற்று –

—————

9-.மூவர் அனுபவம் ..

பயின்றது அரங்கம்-என்றும் பயின்றதுவும் வேம்கடம் -என்றும் ஒரே பாசுரத்தில் அருளுகிறார் -..

என் நெஞ்சமேயான் என் சென்னியான் தானவனை
என் நெஞ்சம் கீண்ட மணி வண்ணன் முன்னம் சேய்
ஊழியான் ஊழி பெயர்தான் உலகு ஏத்தும்
ஆழியான் அத்தியூரான் .என்றும் –

அத்தியூரான் புள்ளை ஊர்வான் அணி மணியின்
துத்தி சேர் நாகத்தின் மேல் துயில்வான் முத் தீ
மறையாவான் மா கடல் நஞ்சு உண்டான் தனக்கும்
இறை ஆவான் எங்கள் பிரான் -என்றும்-இரண்டு பாசுரங்களால் மங்களா சாசனம் செய்து இருக்கிறார் – .

இமையோர் தலைவா -என்றும்
அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதி -என்றும்
வரம் தரும் மா மணி வண்ணன் -என்றும்
பேர் அருள் ஆளன்-என்றும் அருளுவார்கள்–-இவர் தாம் ஸ்பஷ்டமாக – –அத்தியூரான்-என்கிறார் ..-கருட சேவை என்றும் பிரசித்தமாய் இருப்பது-இவர்-புள்ளை ஊர்வான்-அருளியதால் தானோ !..

நம்மாழ்வாரும் , திருமங்கை ஆழ்வாரும் இவரைப் போலே –
கோயில் திருமலை பெருமாள் கோயில் -மூன்றையும் மங்களா சாசனம் செய்து உள்ளார்கள் –

பூதத்தாழ்வார் -மூலவர் -..-
என் நெஞ்சமேயான்–தம் திரு உள்ளத்தில் வைத்துக் கொண்டு இருப்பது போலே–நம்மாழ்வாரும் –அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதி துயர் அரு சுடர் அடி தொழுது எழு என் மனனே –
நெஞ்சில் கை வைத்து கொண்டு இருக்கிறார் ..

அது போல அவதார ஸ்தலத்திலும் –-சிந்தை இடு திரியா ஏற்றினேன் என்பதற்கு ஏற்ப-நெஞ்சில் கை வைத்து கொண்டு இருக்கிறார் ..

——————–

10-பெரும்தமிழ்–
இரும் தமிழ்–
ஞான தமிழ் -என்று தாம் கூறிக் கொண்டது போலே –
இவர் திவ்ய பிரபந்தம் ஸ்ரேஷ்டம் என்றவாறு -.

————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ உ . வே . M A V ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பூதத்தாழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

—————————————————-

Posted in இரண்டாம் திருவந்தாதி, பெரிய ஆழ்வார் திரு மொழி, பெரிய திரு மொழி | Leave a Comment »

ஸ்ரீ பிரதி வாத பயங்கர அண்ணா ஸ்வாமிகள் அருளிச் செய்த ஸ்ரீ வர வர முனி சதகம்-

October 21, 2026

ஸ்ரீ பிரதி வாத பயங்கர அண்ணா ஸ்வாமிகள் அருளிச் செய்த ஸ்ரீ வர வர முனி சதகம்-ஸ்ரீ உ வே திருநாங்கூர்‌ ப்ரதிவாதி பயங்கரம்‌ அண்ணங் கராசார்ய ஸ்வாமிகள் அநுக்ரஹித் தருளிய விவரணம்‌ -மற்றும்‌ ஸ்ரீ உ வே திருக்கண்ணபுரம்‌ ஸடகோபாசார்ய ஸ்வாமிகள் எழுதிய பதவுரை-

வேதாந்ததே ஸிக கடாக்ஷ விவ்ருத்த போதம்
காந்தோ பயந்த்ருய மிநஸ் கருணை ஏக பாத்ரம்
வத்ஸ அந்வவாய மநவத்ய குணை ரு பேதம்
பக்த்யா பஜாமி பரவாதி பயங்கரார்யம் –

வேதாந்ததே ஸிக கடாக்ஷ விவ்ருத்த போதம் -ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகர் உடைய கடாக்ஷத்தினால் வளர்க்கப் பட்ட ஞானத்தை உடையவரும்
காந்தோ பயந்த்ருய மிநஸ் கருணை ஏக பாத்ரம்–ஸ்ரீ மணவாள மா முனிகளுடைய கடாக்ஷத்துக்கு ஏக பாத்ரமாயும்
வத்ஸ அந்வவாய மநவத்ய குணைரு பேதம் -ஸ்ரீ வத்ஸ குலத்தில் தோன்றியவரும் -குற்றம் அற்ற நற் குணங்களோடு கூடியவரும்
பக்த்யா பஜாமி பரவாதி பயங்கரார்யம் -பிரதிவாதிகளுக்கு பயத்தை உண்டு பண்ணும் ஆச்சார்யரை பக்தியோடு ஸ்துதிக்கிறேன் –

ஸ்ரீ மணவாள மா முனிகள் திருவடிகளில் ஆஸ்ரயித்து-அவரால் ஸ்ரீ பாஷ்ய சிம்ஹாசனத்தில் அபி ஷிக்தராய்-அவருக்கு ஸ்ரீ பாஷ்யாதி கிரந்த பிரவர்த்தந கைங்கர்யங்களில் உசாத் துணையாய்
அவருடைய கருணா கடாக்ஷ விசேஷ லஷ்ய பூந்தராய்-யதீந்த்ர ப்ரவணரான அவர் திறத்தில் ப்ராவண்ய அதிசயத்தை உடையராய் மா முனிகளுடைய ஸ்வரூப ரூப குண விபாவங்களையும் ஸ்ரீ ஸூக்தாதிகளையும் அனுபவித்து அவ்வநுப ஜெனித ப்ரீதிக்கு போக்கு வீடாக சத முகமாக அவரது வைபவங்களை இந்த ஸ்தோத்ர முகமாக வெளியிட்டு அருளுகிறார் –ஆச்சார்ய வைபவ கீர்த்தனம் ஸச் சிஷ்ய காலஷேபத்துக்கும் போகத்துக்கும் ஹேது-மா முனிவர்கள் அடியோங்களான ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு முக உல்லாசத்துக்கும் உஜ்ஜீவனத்துக்கும் ஹேது ஆகும்-

நம்முடைய பூர்வாசார்யர்களிலே நம்‌ ஸ்வாமி எம்பெருமானார்‌ திருவல்லிக்கேணி ஸ்ரீபார்த்த ஸாரதி எம்பெருமானுடைய திருவவதார-விசேஷம்‌ என்றும்‌ , ஸ்ரீபெரியவாச்சான்‌ பிள்ளை திருக்கண்ணமங்கை எம்பெருமானான கண்ணனுடைய திருவவதார-விசேஷம்‌ என்றும்‌ , ஸ்ரீவேதாந்தாசார்யர்‌ திருவேங்கடமுடையானுடைய திருவவதார-விசேஷம்‌ என்றும்‌ , ஸ்ரீவாதி கேஸரி அழகிய மணவாள ஜீயர்‌ திருநாராயணபுரம்‌ செல்வப்பிள்ளையின்‌ திருவவதார விசேஷம்‌ என்றும்‌ , ஸ்ரீபிள்ளை லோகாசாரயர்‌ ஸ்ரீகாஞ்சீ தேவாதி ராஜனுடைய திருவவதார- விசேஷம்‌ என்றும்‌ , அவர் தம்‌ திருத் தம்பியரான ஸ்ரீ அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார்‌ திருவரங்க ராஜனான அழகிய மணவாளப் பெருமாளுடைய திருவவதார-விசேஷம்‌ என்றும்‌ கொள்வது மரபு. இதைப் போன்று ஸ்ரீகாஞ்சீ பேரருளாளனே ஸ்ரீஹஸ்திகிரி நாதரண்ணாவாக – அதாவது ப்ரதிவாதி பயங்கரம்‌ அண்ணனாகத்‌ திருவவதாரம்‌ செய்தனன்‌ என்பதும்‌ ஸம்ப்ரதாயம்‌. ஸ்ரீமணவாளமாமுநிகள்‌ நம்‌ ஸ்வாமி எம்பெருமானாருடைய புநரவதார விசேஷமாவார்‌ என்‌பதைப்‌ போன்று ப்ரதிவாதி பயங்கரம்‌ அண்ணா நம்‌ கூரத்தாழ்வானுடைய புநரவதார விசேஷம் –

அர்ச்சாவதார எம்பெருமான்களில்‌ ஒருவனான திருவரங்கச் செல்வனும்‌ மற்றொருவனான தேவாதி ராஜனும்‌ ஸ்ரீஅழகிய மணவாள மா முநிகளை ஆசார்யராகப்‌ பற்றினார்கள்‌ என்றும்‌ -இப்படி இரு பெரும்‌ எம்பெருமான்களால்‌ ஆஸ்ரயிக்கப்பட்ட தனிப் பெருமையை மா முநிகள்‌ பெற்று விளங்குகிறார்‌ என்றும்‌ நாம்‌ அறியலாம்‌. இந்த இரண்டு எம்பெருமான்களும்‌ மாமுநி களை ஆஸ்ரயித்தாலும்‌ இவர்களுக்கிடையே நெடு வாசி யுண்டு. திருவரங்கராஜன்‌ தான்‌ பரத்வம்‌ தோற்ற நின்ற நிலையிலேயே – அதாவது தன்னுடைய அர்ச்சாவதார நிலையிலேயே – ஸ்ரீஅழகிய மணவாளமாமுநிகளை ஆசார்யனாகப்‌ பற்றினான்‌. ஸ்ரீகாஞ்சீ பேரருளாளனோ பரம ஸெளலப்ய பரிபூரணனாய்‌ ஸ்ரீவத்ஸ கோத்ரத்தில்‌ உயர்ந்ததான முடும்பை வம்ஸத்தில்‌ ப்ரதிவாதி பயங்கரம்‌ அண்ணனாக விபவாவதாரம்‌ கொண்டு – மாமுநிகளை ஆஸ்ரயித்துப்‌ பெருமை பெற்றான்‌-இதுமட்டுமன்று-அழகிய மணவாளப் பெருமாளோ ஒரு வருஷ காலம்‌ மட்டுமே மாமுநிகளிடம்‌ அர்த்த-க்ரஹணம்‌ பண்ணியவன்‌. ப்ரதிவாதி பயங்கரம்‌ அண்ணாவோ மாமுநிகளுடன்‌ தமக்‌குண்டான ஸம்பந்த பரிமாற்றங்களினுடைய ரஸாநுபவத்திற்குப்‌ பாங்காக பல வருஷங்களாகிற ஒரு கால விசேஷம்‌ மாமுநிகளை ஆஸ்ரயித்திருந்தார்‌. மாமுநிகள்‌ விஷயமாக திருவரங்கராஜன்‌ அருளிச்செய்ததாக ஸ்ரீசைலேஸ தயா பாத்ரம்‌ தீ பக்த்யாதி குணார்ணவம்‌ |
யதீந்த்‌ர ப்ரவணம்‌ வந்தே ரம்யஜாமாதரம்‌ முநிம்‌ || என்னும்‌ ஒரு ஸ்லோகம்‌ மட்டுமே உள்ளது. மாமுநிகளை அவர் தம்‌ ஆசார்ய பக்திக் குண்டான பெருமையை இட்டு* ஸ்ரீ ஸைலேஸ தயா பாத்ரம்‌ * * யதந்தர ப்ரவணம்‌ * என்றும்‌ அவர்‌ தம்‌ ஆத்ம குண பூர்த்தியை இட்டு *தீ பக்த்யாதி, குணார்ணவம்‌ * என்றும்‌ இந்த ஸ்லோகத்திலே அநுபவிக்கிறான்‌ திருவரங்க ராஜன்‌.

ப்ரதிவாதி பயங்கரம்‌ அண்ணாவோ மாமுநிகளுக் குண்டான ஆழ்வார்கள்‌ ஆசார்யரகளுடைய ஸம்பந்தம்‌ என்ன , ஆத்ம குண பூர்த்தி என்ன , வைதுஷ்ய பூர்த்தி என்ன , அவர் தம்‌ ஸ்ரீஸூக்திகளுக் குண்டான வைபவம்‌ என்ன , இவை அனைத்துக்கும்‌ ப்ரகாஸகமாய்‌ இருக்கும்‌ அவர் தம்‌ திருமேனிக் குண்டான பெருமை என்ன , எல்லாவற்றுக்கும்‌ மேலாக அவர் தம்‌ திருவடித்‌ தாமரைகளில்‌ ஆஸ்ரயித்திருந்த அடியார்களுடைய வைபவம்‌ என்ன என்று இப்படிப்‌ பலவகைப்‌ பட்ட அவர் தம்‌ வைபவங்களைத்‌ தாமும்‌ , வாழையடி வாழையாக மற்றவர்களும்‌ விசேஷமாகவும்‌ விஸ்தாரமாகவும்‌ அநுபவித்து ஆநந்தாநுபவம்‌ பண்ணி காலங் கழிக்கப்‌ பாங்காக
வரவரமுநிஸதகம்‌
வரவரமுநி ஸுப்ரபாதம்‌
மாமுநிகள்‌ வடிவழகு
செய்ய தாமரைத் தாளிணை வாழியே என்னும்‌ வாழித் திருநாமம்‌
மாமுநிகள்‌ அவயவ ஸோபை
மாமுநிகள்‌ விஷயமான மங்கள ஸ்லோகம்‌ போன்ற (ஸப்த-ரஸம்‌ அர்த்த-ரஸம்‌ பாவ-ரஸம்‌ அனைத்தும்‌ பொருந்திய) பல நூல்களை அருளிச் செய்துள்ளார் –

ஆக மா முனிகளை சரம பர்வமாக ஆஸ்ரயித்ததனால் வந்த ஏற்றம் -அதிலும் அவரைப் பல வருஷங்கள்‌ ஆஸ்ரயித்திருந்ததனால்‌ வந்த ஏற்றம்‌, அவர் தம்‌ அநுக்ரஹத்தால்‌ ஸ்ரீபாஷ்ய ஸிம்ஹாஸநத்தில்‌ அபி ஷிக்தராய்‌ அவருக்கு ஸ்ரீபாஷ்மாதி க்ரந்த ப்ரவர்த்தநத்தில்‌ உறு துணையாய்‌ எழுந்தருளி இருந்த ஏற்றம்‌ , அவர் தம்‌ வைபவாநுபவ பரமாக பல க்ரந்தங்களை அருளிச்‌ செய்ததனால்‌ வந்த ஏற்றம்‌ , அவர் தம்‌ அடியார்களுடன்‌ புரையறக்‌ கலந்து அந்தமில் பேரின்‌பத்துக்கு ஸத்ருஸா நுபவம்‌ பண்ணியதால்‌ வந்த ஏற்றம்‌ – ஸிஷ்யத்வ பூர்த்தி -ராஸிக்ய பூர்த்தி முதலானவற்றால்‌ வந்த ஏற்றம்‌ என்று பல விதத்திலும்‌ சிறப்புற்று விளங்கினார்‌ ஸ்ரீகாஞ்சீ பேரருளாளனுடைய திருவவதார விசேஷமான ப்ரதிவாதி பயங்கரம்‌ அண்ணா. இவர் தம்‌ வழித் தோன்றல்‌களான ஆசார்ய புருஷர்கள்‌ இன்றளவும்‌ ஸ்ரீவைஷ்ணவ சிறப்புற விளங்குகிறார்கள்‌–இந்த க்ரந்தத்தில்‌ ப்ரதிவாதி பயங்கரம்‌ அண்ணா ஸ்ரீமணவாள மா முநிகளையோ -அல்லது அவர் தம்‌ ஸ்ரீஸூிக்திகளையோ -அல்லது அவர் தம்‌ அடியார்களையோ ப்ரஹ்மா முதலான தேவர்‌களுடனும்‌ – புண்ய நதிகளுடனும்‌ -திருவவதார எம்பெருமான்களுடனும்‌ ஒப்புமை காட்டியும்‌ மற்றும்‌ ஆழ்வார்களுடனும்‌ ஆசார்யர்களுடனும்‌ அத்யந்த ஸம்பந்தம்‌ காட்டியும்‌ மிகச் சிறப்பாக ஸ்லோகங்களை அருளிச் செய்திருக்கிறார் – இதற்கு பெரும்பாலும்‌ ஸ்லேடையை பயன்படுத்தி இருக்கிறார் –

ஸ்ரீமணவாளமாமுநிகளுடைய திருவடிகளில்‌ ஆஸ்ரயித்தவராய்‌ , அவரால்‌ ஸ்ரீபாஷ்ய ஸிம்ஹாஸநத்தில்‌ அபிஷிக்தராய்‌ , அவருக்கு ஸ்ரீபாஷ்யாதி கிரந்த பிரவர்த்தந கைங்கர்யத்தில்‌ உஸாத் துணை யாக இருப்பவராய்‌ , அவருடைய கருணா-கடாக்ஷ-விஸேஷ-லக்ஷ்ய பூதராய்‌ யதீந்த்ர ப்ரவணரான அவர் தம்‌ திறத்தில்‌ ப்ராவண்யாதிஸயத்தை உடையவராய்‌ இருக்கும்‌ ப்ரதிவாதி பயங்கரம்‌ அண்ணா , மா முநிகளுடைய ஸ்வரூப-ரூப-குண-விபவங்களையும்‌ ஸ்ரீஸூக்த்யாதிகளையும்‌ அநுபவித்து அவ் வநுபவ ஜநித ப்ர்திக்குப்‌ போக்கு வீடாக ஸதமுகமாக அவருடைய வைபவங்களை * வரவரமுநி ஸதகம்‌ * என்கிற ஸ்தோத்ர க்ரந்தத்தின்‌ மூலமாக வெளியிடுகிறார்‌. ஆசார்ய வைபவ கீரத்தநம்‌ ஸச் சிஷ்யனுக்குக்‌ கால க்ஷேபத்திற்கும்‌ போகத்துக்கும்‌ ஹேதுவாகக்‌ கரத்தவ்யமாம்‌. மாமுநிகள்‌ அடியார்களான ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களுடைய முகோல்லாஸத்திற்கும்‌ உஜ்ஜீவநத்துக்கும்‌ ஹேதுவாக இருக்கும்‌ இந்த ஸதகம் –

–

மூலே அவதீர்ண மிஹ மூலம் அநு உதிதார்த்த தத்வ
அவபோத ஸூகி தாம் வஸூ தாம் விதா தும்
ராமாநுஜார்ய சரணாம் புஜ சஞ்சரீகம்
ரம்யோ பயந்த்ரு யமிநம் சரணம் ப்ரபத்யே – 1-நமஸ்கார ரூபமான மங்களா சாசன ஸ்லோகம் இது –

வஸூ தாம்-பூமியை (பூமியில்‌ உள்ளவர்களை)
மூலம் அநு உதிதார்த்த தத்வ அவபோத-மூல மந்த்ரமான திருமந்த்ரத்தில்‌ சொல்லப்பட்ட அர்த்தத்தின்‌
உள்ளது உள்ளபடியான ஜ்ஞாநத்தால்‌
ஸூகி தாம் விதா தும்--ஸுகத்தை உடையவர்களாக செய்வதற்காக
மூலே அவதீர்ண மிஹ-இந்த உலகத்தில்‌ திருமூல நக்ஷத்திரத்தில்‌ திருவவதரித்தவரும்‌
ராமாநுஜார்ய சரணாம் புஜ சஞ்சரீகம்-நம்‌ ஸ்வாமி எம்பெருமானாருடைய திருவடித் தாமரைகளில்‌ சஞ்சரிக்கும்‌ வண்டு போன்றவருமான
ரம்யோ பயந்த்ரு யமி நம் சரணம் ப்ரபத்யே–ஸ்ரீ அழகிய மணவாள மா முநிகளை ஸரணமாகப்
பற்றுகிறேன்

பூமி வாசகமான * வஸுதா * ஸப்தம்‌ பூமியில்‌ உள்ளவர்களைக்‌ குறிக்கிறது- இம் மண்ணுலகத்தில்‌ உள்ளவர்களை மூல மந்த்ரமான திருவஷ்டாக்ஷரத்தின்‌ அர்த்தங்களை உள்ளபடி யறிந்ததனால்‌ உண்டாகும்‌ விலக்ஷண ஸுகத்தை உடையவர்களாகச்‌ செய்யும்‌ பொருட்டு (ஸாதாரண வருஷத்தில்‌ ஐப்பசியில்‌) திரு மூலத்தில்‌ இவ் வுலகத்தில்‌ திரு வவதரித்தவராய்‌ , ஸ்வாமி எம்பெருமானாருடைய திருவடித் தாமரைகளில்‌ வண்டாக ஈடுபட்டிருக்கும்‌ அழகிய மணவாள மா முநிகள்‌ என்று ப்ரஸித்தரான பெரிய ஜீயரை ஆஸ்ரயிக்கிறேன்‌ – என்றபடி -இத்தால்‌ க்ரந்த ஆரம்பத்தில்‌ கரத்தவ்யமான நமஸ்கார ரூபமான மங்களத்தை ஆசரிக்கிறார் -‌

ஆலம்பனம் -ச துலம் –துலா மாச மூலம் –சாதாரண வருஷம் ஐப்பசி திரு மூலம் –-அனைத்துக்கும் மூலம் –சடாரி முக -தொடக்கமான ஆச்சார்ய ஸ்ரீ ஸூக்திகள் அறியும் மூலம் –பிறவி பயன் பெற மூலம்–ஸ்ரீ எறும்பி அப்பாவும் இதே போல் அருளிச் செய்கிறார் அன்றோ-

—

யத் அவதரண மூலம் முக்தி மூலம் ப்ரஜா நாம்
ஸடரிபு முனி த்ருஷ்டாம்நாய ஸாம்ராஜ்ய மூலம்
கலி கலுஷ மூலோந் மூலநே மூலமிந்தே ச
பவது வர யோகீ நஸ் ஸமஸ்த அர்த்த மூலம் –2-

யத் அவதரண மூலம் -எந்த ஸ்ரீ மணவாள மா முனிகள் திரு அவதரித்த திரு மூல நக்ஷத்ரம்-செந்தமிழ் வேதியர் சிந்தை தெளிந்து சிறந்து மகிழ்ந்திடும் நாள்
முக்தி மூலம் ப்ரஜா நாம் -மக்களுடைய மோக்ஷத்துக்குக் காரணமாக இருக்கிறதோ-மந்த மதிப் புவி மானிடர் தங்களை வானில் உயர்ந்திடும் நாள்
ஸடரிபு முனி த்ருஷ்டாம்நாய ஸாம்ராஜ்ய மூலம் -ஸ்ரீ நம்மாழ்வாரால் பார்க்கப்பட்ட -வெளியிடப்பட்ட –
வேத ஸாம்ராஜ்யத்துக்குக் காரணமாக இருக்கிறதோ-கந்த மலர்ப் பொழில் சூழ் குருகாதிபன் கலைகள் விளங்கிடு நாள்-சகல வேதாந்த ரஹஸ்யங்கள் அர்த்தங்கள் சித்திக்க மூல ஹேதுவே மா முனிகள் என்றவாறு
கலி கலுஷ மூலோந் மூலநே மூலமிந்தே –கலியினுடைய தோஷங்களை வேரோடு அழிக்கும்
நெருப்பின் காரணமான அந்த
ச பவது வர யோகீ நஸ் ஸமஸ்த அர்த்த மூலம்-வர வர முனிகள் நம்முடைய சகலபுருஷார்த்தங்களுக்கும் காரணமாக இருக்க வேணும் –

எந்த – மாமுநிகளுடைய திருவவதார திருநக்ஷத்ரமான – திருமூலமானது உலகத்தாரான சேதநர்களுடைய மோக்ஷத்திற்கு மூல காரணமாக அமைந்திருக்கிறதோ , எந்த திருமூல நக்ஷ்த்ரமானது ஸ்ரீஸடகோபரான நம்மாழ்வாரால்‌ ஸாக்ஷாத்கரிக்கப்பட்ட த்ராவிடவேதத்தை ப்ரமாண ஸாம்ராஜ்யத்தில்‌ அபிஷிக்தமாக்குகைக்கு ஹேதுவாக விளங்குகிறதோ , எவர்‌ கலி தோஷத்தை வேரோடு களைந்தெடுத்து எரிப்பதற்குக்‌ காரணமாய்‌ விளங்குகிறாரோ , அப்படிப்பட்ட ஸ்ரீமணவாளமாமுநிகள்‌ தாஸ பூதர்களான நம்முடைய ஸகல புருஷார்த்த ஸித்திகளுக்கும்‌ காரணமாக வேணும்-

நம்முடைய ஸகல வேதவேதாந்த ரஹஸ்யார்த்தங்களின்‌ ஸித்திக்கும்‌ மாமுநிகள்‌ மூல ஹேதுவாகக்‌ கடவர்‌ -. மாமுநிகளுடைய கடாக்ஷ விஸேஷத்‌தாலே நமக்கு ஸமஸ்த ஸாஸ்த்ரார்த்தங்களும்‌ தெளிவாக விளங்கட்டும்‌-என்றபடி-

—

ஜனி விபத பவாதவ் யஸ்ய பாதவ் விதந்த
ஸததமபி மஹாந்த ஸ்வாந்த ஏவோத் வஹந்தி
ச ஜயதி பஜ தந்தர்த் வாந்த கல்பாந்த பாநு
நிரவதி குண காந்தோ ஹந்த காந்தோ பயந்தா –3-

ஜனி விபத பவாதவ் யஸ்ய பாதவ் விதந்த -எவருடைய திருவடிகளை பிறப்பு இறப்பு சூழலாகிற
சம்சாரத்துக்கு எதிர் தட்டானவையாக
ஸததமபி மஹாந்த ஸ்வாந்த ஏவோத் வஹந்தி -அறிகின்ற பெரியோர்கள் அவற்றை எப்போதும்
தங்கள் திரு உள்ளத்தில் தரித்து இருக்கிறார்களோ
ச ஜயதி பஜ தந்தர்த் வாந்த கல்பாந்த பாநு -ஆஸ்ரிதர்களுடைய அஞ்ஞானம் ஆகிற அந்தகாரம் போக்கும் பிரளய காலத்து ஸூர்யன் போன்றவரும்
நிரவதி குண காந்தோ ஹந்த காந்தோ பயந்தா –எல்லையற்ற கல்யாண குணங்களால் விரும்பப்படுவராக இருக்கும் அழகிய மா முனிகள் சிறந்து விளங்குகிறார் -அத்புதம் –

பெரியோர்கள்‌ எந்த மாமுநிகளுடைய திருவடிகளை ஸம்ஸாரத்தின்‌ பிறப்‌பு முதலான ஆபத்துக்களுக்கு நிராஸகங்களாக அறிந்து கொண்டு தங்களுடைய திரு உள்ளத்தில் எப்போதும் அத் திருவடிகளையே ஆதரத்தோடு பேணித்‌ தரிக்கிறார்களோ – மாமுநிகளுடைய திருவடிகளையே தியானிக்கிறார்களோ என்றபடி – தன்னை ஆஸ்ரயித்தவர்களுடைய ஆந்தரமான அஜ்ஞாந-அந்த காரத்தை நிரஸிப்பதில்‌ (உள்‌-இருளான அஜ்ஞாநத்தைப்‌ போக்குவதில்‌) ப்ரளயகால ஸூரியனாக விலங்குகிறவரும்‌– இப்படிப்பட்ட மேன்மை இருந்தும்‌ எல்லையிலாத தம்முடைய ஸம தமாதி கல்யாண குணங்களாலே அபி ராமராய்‌ – அதி மநோஹரராய்‌ – இருக்கும்‌ அழகிய மணவாள மா முனிகள் ஸர்வோத்க்ருஷ்டராக விளங்குகிறார்‌ . இதில்‌ பூர்வார்தத்தில்‌ மா முநிகளுடைய திருவடிகளின்‌ பெருமை பேசப் பட்டது. உத்தரார் தத்திலே மா முநிகளுடைய பெருமை பேசப் பட்டது –

—

இந்தே வாக்ய விபூஷணஸ்ய மஹதோ யத் பாஷணம் பூஷணம்
யத் பதாம்புருஹ த்வயம் ஸூ மனஸாம் மூர்த்நஸ் ஸதா பூஷணம்
யத் பக்த அங்க்ரி ரஜஸ் கண அவிதநுதே துக்கோ ததேஸ் சோஷணம்
வந்தே காந்த வரம் முனிம் தம நகம் நித்யம் கலேர் பீஷணம் –4-

இந்தே வாக்ய விபூஷணஸ்ய மஹதோ யத் பாஷணம் பூஷணம் -ஒளி மிக்கதும் சிறந்ததுமான
ஸ்ரீ வசன பூஷணத்துக்கு எவருடைய வியாக்யானம் அணி கலனாக அமைந்ததோ-ஸ்ரீ வசன பூஷணத்துக்கே இவரது வியாக்யானம் மஹித பூஷணம் என்பது சாலப் பொருந்தும் –
யத் பதாம்புருஹ த்வயம் ஸூ மனஸாம் மூர்த்நஸ் ஸதா பூஷணம் -எவருடைய திருவடித் தாமரைகள்
பெரியோர்களுடைய சிற்பங்களுக்கு எப்போதும் ஆபரணமாகத் திகழ்கின்றதோ
யத் பக்த அங்க்ரி ரஜஸ் கண அவிதநுதே துக்கோ ததேஸ் சோஷணம் -எவருடைய பக்தர்களின்
திருவடித் தூளியின் துகள்கள் லேசமே சம்சார சாகரத்தை வற்றச் செய்கின்றதோ
வந்தே காந்த வரம் முனிம் தம நகம் நித்யம் கலேர் பீஷணம்–பாபம் அற்றதும் —எப்பொழுதும்
கலி புருஷனுக்கு பயங்கரமாக இருப்பவருமான அந்த மணவாள மா முனிகளை வணங்குகிறேன் –

ஸ்ரீபிள்ளை லோகாசாரயர்‌ அருளிச் செய்த ஸ்ரீ வசந பூஷணமாகிற திவ்ய ஸாஸ்த்ரத்துக்கு எந்த மாமுநிகள்‌ அருளிச் செய்த வ்யாக்யாநமானது பூஷணமாக விளங்குகிறதோ – பாட பேதத்தில்‌ ஸ்லாக்யமான பூஷணமாய்‌ அமைந்திருக்கிறதோ என்று பொருள்‌- எந்த மாமுநிகளுடைய திருவடித் தாமரை யுகளம்‌ (இரண்டும்‌) எப்போதும்‌ வித்வ ஜ்ஜந-மஸ்தக-பூஷணமாகத்‌ திகழ்கிறதோ , எந்த மாமுநிகளுடைய பக்தரான அடியார்களுடைய திருவடிப் பொடியின்‌ ஒரு துளியே து: க்க ஸாகரத்தை ஸோஷிக்க (வற்ற)ச்‌ செய்கிறதோ -கலி புருஷனுக்குப்‌ பயங்கரராய்‌ திருக் கல்யாண குண யுக்தராய்‌ விளங்கும்‌ அந்த மா முநிகளை நித்யமும்‌ ஸேவிக்‌கிறேன்‌ அடியேன்‌ – என்றபடி-ஸ்ரீ வசந பூஷணத்தின்‌ பெருமையை மா முநிகள்‌ உபதேச ரத்தின மாலையில்
அன்ன புகழ்‌ முடும்பை யண்ண லுலகாசிரியன்‌
இன்னருளால் செய்த கலை யாவையிலும்‌ -உன்னில்
திகழ் வசன பூடணத்தின் சீர்மை யொன்றுக் கில்லை
புகழல விவ் வார்த்தை மெயிப்போது -(53) என்று தொடங்கி ஏழு பாசுரங்களில்‌ பரக்க அருளிச் செய்திருக்கிறார்‌-
ஸ்ரீ வசந பூஷணத்‌தின்‌ அர்த்தங்கள்‌ தமக்கு இனித்த ப்ரகாரத்தை –
சீர் வசன பூடணத்தின்‌ செம் பொருளை சிந்தை தன்னால்‌
தேரிலுமாம்‌ வாய் கொண்டு செப்பிலுமாம்‌ ஆரியர்காள்‌ !
என் தனக்கு நாளு மினிதாக நின்றதையோ
உந்தமக்‌ கெவ்வின்பமுளதாம்‌ !–(59) என்கிற பாசுரத்தில்‌ அருளிச் செய்திருக்கிறார்‌ –
ஸ்ரீ வசந பூஷணத்துக்கு விஸதவாக்‌ ஸிகாமணியான மாமுநிகள்‌ அருளிச் செய்த வ்யாக்யாநத்தை -மஹிதம்‌ பூஷணம்‌ -என்பது நன்கு பொருந்தும்‌. மேலும்‌ –
ஆர் வசன பூடணத்தின்‌ ஆழ் பொருளெல்லா மறிவார்‌
ஆரது சொன்னேரிலனுட்டிப்பார்‌
ஒரொருவருண்டாகில்‌ அத்தனை காணுள்ளமே எல்லார்க்கும்‌
அண்டாத தன்றோ வது--(55) என்று அருளிச் செய்திருப்பது மாமுநிகள்‌ திறத்தே நன்கு பொருந்தும்‌ –
இவரே ஸ்ரீ வசந பூஷணத்தின்‌ அர்த்தத்தை உள்ள படி அறிந்து அதன் படி நிஷ்டையை உடையவர்‌ என்று கண்டு கொள்வது –

–

யத் பதாம் புஜ ஸம்ஸ்ர யேண விமலா யல் லப்த போத உஜ்ஜ்வலா
யத் சேவ ஏக ரஸாஸ் ஸ்வ சிஷ்ய நிவஹ வ்யாப்த அகிலா சாந்தரா
ப்ரக்யாதா ஹி வர ப்ரத ப்ரப்ருத யஸ்தே நித்ய ஸித்தோபமா
தஸ்மாத் காந்த வராந் முநேரநு பமாத் தைவம் பரம் நாத்ரியே –5-

யத் பதாம் புஜ ஸம்ஸ்ர யேண விமலா -எந்த மா முனிகளுடைய திருவடித் தாமரைகளை ஆஸ்ரயித்து தூய்மை பெற்றவர்களாய் –
யல் லப்த போத உஜ்ஜ்வலா -எந்த மா முனிகளால் பெற்ற ஞானத்தால் பிரகாசிக்கிறவர்களாய்
யத் சேவ ஏக ரஸாஸ் –எந்த மா முனிகளுடைய கைங்கர்யத்தில் மட்டுமே ருசியை உடையவர்களாய் –
ஸ்வ சிஷ்ய நிவஹ வ்யாப்த அகிலா சாந்தரா ப்ரக்யாதா ஹி வர ப்ரத ப்ரப்ருத யஸ்தே நித்ய ஸித்தோபமா –எல்லா திக்குகளிலும் பரவி இருக்கும் தங்கள் சிஷ்ய கணங்களை உடையவர்களாக அந்த வரத நாராயண குரு என்னும் கோயில் கந்தாடை அண்ணன் முதலானவர்கள் நித்ய ஸூரிகளையும் சித்தர்களையும் ஒத்த ப்ரஸித்தர்களாக விளங்குகிறார்கள் –
தஸ்மாத் காந்த வராந் முநேரநு பமாத் தைவம் பரம் நாத்ரியே –ஒப்பற்ற இந்த மணவாள மா முனிகளைக் காட்டிலும் மேலான தெய்வத்தை மதியேன் –அவரே சரம பர்வமாய் -ப்ராப்யமாகவும் பிராபகமாகவும் இருப்பர் என்கிறார் –

எந்த மா முநிகளுடைய திருவடித் தாமரைகளில்‌ ஆஸ்ரயித்தபடியாலே நிர்மலர்களாய்‌ , எந்த மாமுநிகளுடைய திருவருளினால்‌ கிடைத்த ரஹஸ்ய த்ரயாதிகளின்‌ அர்த்த ஜ்ஞாநத்தால்‌ விளங்குகிறவர்களாய்‌ , எந்த மா முநிகளுடைய திருவடித் தாமரைகளில்‌ கைங்கர்யம்‌ செய்‌வதையே ஆநந்தமாகக்‌ கொண்டிருக்கிறவர்களாய்‌ , எல்லா திக்குகளிலும்‌ வ்யாபித்த (பரந்த) ஸிஷ்யர்களை உடையவர்களாயும்‌ இருக்கும்‌ ஸ்ரீவரத நாராயண குரு (கோயில்‌ கந்தாடை யண்‌ணன்‌) முதலான மஹான்கள்‌ நித்ய ஸூரிகளுக்கும்‌ , ஸ்வேத த்வீபவாஸிகளுக்கும்‌ ஸமாநர்களாய்‌ விளங்கிக்‌ கொண்டிருக்கிறார்கள்‌. இப்படித்‌ தமக்கு நிகரில்லாத அந்த மாமுநிகளைத்‌ தவிர மற்றொரு தெய்வத்தை அடியேன்‌ ஆதரிக்கிறேனல்லேன்‌ ! என்கிறார்‌. அதாவது மாமுநிகளே தமக்கு சரம பர்வமாய்‌ (ப்ராப்யமாகவும்‌ ப்ராபகமாகவும்‌) இருப்பர்‌ என்கிறார் –

—

யத் ஸூக்தி ஏக ரஸா யத் அங்க்ரி யுகலீ ஸேவ ஏக அவகாஹிநோ
யத் வாத்சல்ய தயாதி ஸத் குண கணா கூபார மக்நாசயா
மந் யந்தே ந பரம் வி முக்தி கரணம் ஸந்தோ யதா லோக நாத்
தந்யாந் நஸ்ஸ ஸூப அந்ய வேல மஹிமா காந்தோ பயந்தா முனி –6-

யத் ஸூக்தி ஏக ரஸா யத் -எந்த மா முனிகளுடைய ஸ்ரீ ஸூ க்திகளிலேயே ருசி உடையவர்களாயும்
அங்க்ரி யுகலீ ஸேவ ஏக அவகாஹிநோ -எந்த மா முனிகளின் திருவடிகளிலே கைங்கர்யங்களிலேயே
ஆழ்ந்து இருப்பவர்களாயும்
யத் வாத்சல்ய தயாதி ஸத் குண கணா கூபார மக்நாசயா -எந்த மா முனிகளுடைய வாத்சல்யம் தயை முதலிய நற் குணங்கள் ஆகிற கடலிலே மூழ்கி இருக்கும் திரு உள்ளம் கொண்டவர்களாகவும் உள்ள ஸத் புருஷர்கள்
மந் யந்தே ந பரம் வி முக்தி கரணம் ஸந்தோ யதா லோக நாத் -எந்த மா முனிகளுடைய கடாக்ஷத்தைக் காட்டிலும் மற்ற வேறு ஒன்றை மோக்ஷம் தருவதாக எண்ணுவது இல்லையோ
தந்யாந் நஸ்ஸ ஸூப அந்ய வேல மஹிமா காந்தோ பயந்தா முனி –எல்லை அற்ற மேன்மையை உடைய
அந்த அழகிய மணவாள மா முனிகள் நமக்கு எல்லா நன்மைகளையும் கொடுத்து அருள வேணும் –

ஸத் புருஷர்கள்‌ அதி மதுரமாய்‌ இருக்கையினாலே எந்த மாமுநிகளுடைய ஸ்ரீஸூக்தியைக்‌ கேட்பதையும்‌ அநுஸந்திப்பதையுமே எப்போதும்‌ ரஸிக்கிறரகளோ , மேலும்‌ எந்த மாமுநி களுடைய திருவடிகளை ஸேவிப்பதற்கே (திருவடிக் கீழ்‌ குற்றேவல்‌ புரிவதற்கே) குதூஹலம்‌ உடையவர்களாய்‌ இருக்கிறார்களோ , எந்த மாமுநிகளுடைய வாத்ஸல்யம்‌ , க்ருபை முதலான ஸத் குண கண ஸாகரத்தில்‌ மூழ்கின நெஞ்சை யுடையவராய்‌ இருக்கிறார்களோ எந்த மாமுநிகளுடைய க்ருபா கடாக்ஷமொழிய மற்றொன்றை மோக்ஷத்துக்கு உயர்ந்த காரணமாகக்‌ கருத வில்லையோ, எல்லை யிலாத மஹிமையை உடைய அந்த மாமுநிகள்‌ நமக்கு எல்லா நன்மைகளையும்‌ மேன் மேலும்‌ கொடுத்தருள வேணும்‌! என்று ப்ரார்த்திக்கிறார் –

—

யத் வாணீ சட வைரி ஸூக்தி தருணீ மாங்கல்ய தீபா வளி
யத் வீஷா ஸ்வ ஸரவ்ய ஸர்வ ஐநதா ஸர்வார்த்த சிந்தா மணி
யந் மூர்த்திர் பஜதார்தி பஞ்ஜந சணம் ஸூ க்திம் வி வக்த்யஞ்ஐஸா
பூயாந் நஸ் சததம் ச மே ஹ்ருதி குரு காந்தோ பயாந்தா முனி –7-

யத் வாணீ சட வைரி ஸூக்தி தருணீ மாங்கல்ய தீபா வளி –எந்த மா முனிகளுடைய ஸ்ரீ ஸூ க்திகள்
நம்மாழ்வாருடைய ஸ்ரீ ஸூ க்திகள் ஆகிற யுவதிக்கு மங்களத்தைத் தரும் தீப வரிசையாக உள்ளதோ
யத் வீஷா ஸ்வ ஸரவ்ய ஸர்வ ஐநதா ஸர்வார்த்த சிந்தா மணி -எவருடைய கடாக்ஷமானது
தனக்கு இலக்கண ஸமஸ்த ஜனங்களுக்கும் சகலார்த்த பிரதனமான சிந்தா மணியோ
யந் மூர்த்திர் பஜதார்தி பஞ்ஜந சணம் ஸூ க்திம் வி வக்த்யஞ்ஐஸா -எவருடைய திரு மேனியானது
ஆஸ்ரயித்தவர்களுடைய துக்கங்களை அப்போதைக்கு அப்போது அழிக்க வல்லதான ஸ்ரீ ஸூக்திகளை அருளிச் செய்கிறதோ–ம்ருத மதுர ஸ்ரீ ஸூ க்திகளால் யதார்த்தமாக திருவாய் மலர்ந்து அருளி போக்கி அருளுகிறார் என்றபடி –
பூயாந் நஸ் சததம் ச மே ஹ்ருதி குரு காந்தோ பயாந்தா முனி –அடியேனுடைய ஆச்சார்யரான மணவாள மா முனிகள்-அடியேனுடையஹ்ருதயத்தில் இடைவிடாமல் எழுந்து அருளி அருள் பாலிக்க வேண்டும் –

எந்த மாமுநிகளுடைய ஸ்ரீஸூக்தியானது ஸ்ரீஸடகோபருடைய ஸ்ரீஸூக்தியாகிற தருணி (பெண்‌மணி)யின்‌ ஸெளபாக்யத்திற்கு ப்ரகாஸகமாய்‌ மங்களகரமான தீப பங்க்தி(வரிசை)யாக விளங்குகிறதோ , எந்த மாமுநிகளுடைய கடாக்ஷமானது தனக்கு இலக்கான ஸர்வ ஐநங்களுக்கும்‌ ஸகலார்த்த ப்ரதமான சிந்தாமணியாகத்‌ திகழ்கிறதோ , எந்த மாமுநிகளுடைய திருமேனி யானது தன்னை ஆஸ்ரயித்திருக்கிற ஸர்வ ஜநங்களுடைய ஸர்வது : க்கங்களையும்‌ போக்கடிக்க ஸமர்த்தமான (வல்லதான ) ஸ்ரீஸூக்தியை யதார்த்தமாகவே திருவாய் மலர்ந்தருளுகின்றதோ – மாமுநிகள்‌ தம்முடைய ம்ருது மதுர ஸ்ரீஸூக்திகளாலே தம்மை ஆஸ்ரயித்தவர்களுடைய து:க்கங்களை அப்‌ போதைக்கப் போது போக்கி யருளுகிறார்‌ என்றபடி-இப்படிப்பட்ட ப்ரபாவமுடைய ஆசார்யரான மா முநிகள்‌ எப்போதும்‌ அடியேன்‌ மனத்திலே க்ருபாவானாக எழுந்தருளி இருக்க வேணும்‌ என்கிறார்-

—

அ வாக் பூஷா ஜூஷ்டைர் அ புவந குரு ப்ரேம பரிதை
அ மூலர்ஷ உத்பூதைர் அ வரத குரு உபாசிதபதை
க்ருதம் தைஸ் தைஸ் ஸர்வைர் குருபிர் அ மஹா யோகி பிரீதி
வ்யவஸ் யந்தஸ் ஸந்தோ ஹ்ருதி மமல சந்து ப்ரதி கலம் -8-

அ வாக் பூஷா ஜூஷ்டைர் -ஸ்ரீ வசன பூஷணம் அல்லாதவற்றில் திருப்தி அடையாதவர்களாயும்
அ புவந குரு ப்ரேம பரிதை -ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யார் அல்லாத ஆச்சார்யர்கள் இடம் ப்ரீதி நிறைந்தவர்களாயும்
அ மூலர்ஷ உத்பூதைர் -திரு மூலம் அல்லாத நக்ஷத்திரத்தில் தோன்றினவர்களாயும்
அ வரத குரு உபாசிதபதை -ஸ்ரீ வரத குரு அல்லாத வர்களால் உபாசிக்கப்பட்ட திருவடிகளை உடையவர்களாயும்
க்ருதம் தைஸ் தைஸ் ஸர்வைர் குருபிர் அ மஹா யோகி பிரீதி -ஸ்ரீ வர வர முனியைத் தவிர மற்ற –
மஹா யோகிகள் அல்லாத -ஆச்சார்யர்களாகவும் உள்ள அந்த அந்த ஆச்சார்யர்களால் செய்யப்பட்டவை
போதும் என்று மணவாள மா முனிகளையே –-மஹா யோகிகள் அல்லாத -பெரிய ஜீயர் அல்லாத அவர யோகிகள் –என்றவாறு –
வ்யவஸ் யந்தஸ் ஸந்தோ ஹ்ருதி மமல சந்து ப்ரதி கலம் -அத்யவசித்து இருக்கும் ஸத் புருஷர்கள் அடியேனுடைய உள்ளத்தில் ஒவ் ஒரு வினாடியில் சிறு பகுதியிலும் -இடை விடாது – ஒளி வீசட்டும் –
கீழே மா முனிகள் திரு உள்ளத்தில் ஒளி வீச பிரார்த்தனை – இதில் மா முனிகளின் அடியார்கள் திரு உள்ளத்தில் ஒளி வீச பிரார்த்தனை –

முன்‌ ஸ்லோகத்தில்‌ மாமுநிகள்‌ தம்‌ திருவுள்ளத்தில்‌ எப்போதும்‌ விளங்க வேணுமென்றார்‌ . இதில்‌ வரவரமுநி-ப்ருத்யர்கள்‌ (அடியார்கள்‌) தம்‌ திருவுள்ளத்தில்‌ ப்ரதி க்ஷணமும்‌ விளங்கக்‌ கடவர்கள்‌ என்கிறார்‌ -ஸ்ரீவசநபூஷணத்தை ப்ரிதியோடு ஸேவிக்காதவர்களாகவும்‌ , ஸ்ரீபிள்ளை லோகாசார்யர்‌ திறத்தில்‌ நிறைந்த ப்ரேமமற்றவர்களாகவும்‌ , திருமூலத்தில்‌ அவதரிக்காதவர்‌ களாகவும்‌ , வரத நாராயண குருவால்‌ ஸேவிக்கப்பட்ட திருவடிகளை உடையவரல்லாதவர்களாகவும்‌, மஹா யோகிகளல்லாதவர்களாகவும்‌ இருக்கும்‌ மற்ற ஆசார்யர்களால்‌ ஒன்றும் குறை விலம்‌ ; அவர்கள்‌ இருக்கட்டும்‌ ; மா முநிகளே நமக்குத்‌ தஞ்சம்‌ என்று அத்யவஸித்திருக்கும்‌ மாமுநிகளுடைய அடியவர்களான ஸத் புருஷர்கள்‌ தம்‌ திருவுள்ளத்தில்‌ எப்போதும்‌ விளங்கக்‌ கடவர்கள்‌ என்று வரவரமுநி ப்ருத்யர்களிடத்தில்‌ தமக்கிருக்கும்‌ ப்ராவண்யத்தை வெளி யிடுகிறார்‌-வர யோகி – தலைசிறந்த யோகியான மாமுநிகள்‌ -மஹா யோகீ – பெரியஜீயர்‌ ; பெரிய ஜீயரல்லாதவர்கள்‌ அவர யோகிகள்–

–

ந கல்வ வர யோகி நாம் பஜத பல ஸ்யோத் பவ
ததன்ய வி முகாஸ் ஸதா வர முனிம் பஜத்வம் ஐநா
தத் அங்க்ரி பஜநம் ஸக்ருத் க்ருதம் அசேஷதோ துஷ் க்ருதம்
நிவாரயதி பூய ஸீம் ஸ்ரீயம் அநுத்தமாம் புஷ்யதி –9-

ந கல்வ வர யோகி நாம் பஜத பல ஸ்யோத் பவ –தாழ்ந்த ஆச்சார்யர்களை ஆஸ்ரயிப்பதால்
பிரயோஜனம் ஏற்படாது –
ததன்ய வி முகாஸ் ஸதா வர முனிம் பஜத்வம் ஐநா –ஜனங்களே -மற்ற ஆச்சார்யர்களை விட்டு
மணவாள மா முனிகளையே ஆஸ்ரயியுங்கோள் –
தத் அங்க்ரி பஜநம் ஸக்ருத் க்ருதம் அசேஷதோ துஷ் க்ருதம்–அவரது திருவடிகளை ஒரு முறை
ஆஸ்ரயித்தாலும்-அது பின்று விடாமல் அனைத்து கெட்ட செயல்களையும் போக்கி அருளுகிறது –
நிவாரயதி பூய ஸீம் ஸ்ரீயம் அநுத்தமாம் புஷ்யதி –தனக்கு மேம்பட்டது இல்லாததும் நிறைந்ததுமான ஸ்ரீயை வளர்க்கிறது –
ஸக்ருத்தே அநிஷ்டங்களைப் போக்கி இஷ்டங்களை அளிக்கும் என்றாலும்-ஸ்வயம் போக்யமாக எப்பொழுதும் சேவிக்க வேணும் -என்று உபதேசித்து அருளுகிறார் –

வாரீர்‌ ஜநங்களே ! மற்ற யோகிகளை ஸேவிப்பதால்‌ பயன்‌ ஏற்படாது -ஆகையால்‌ அவர்களை விட்டு வர(தலை சிறந்த) யோகியான மணவாளமாமுநிகளையே எப்போதும்‌ ஸேவியுங்கோள்‌ ! அவர(தாழ்ந்த)யோகிகளை அடிக்கடி ஸேவித்தாலும்‌ வேண்டியது கிடைக்காது . வர யோகியான பெரியஜீயருடைய திருவடிகளை ஒருமுறை ஸேவித்தாலும்‌ அதுவே ஸமஸ்த பாபங்களையும்‌ போக்கடித்து மிகவும்‌ உயர்ந்த ஸம்பத்தை மேன்மேலும்‌ பெருகச்‌ செய்கிறது என்று உலகத்தாரைக்‌ குறித்து உபதேஸித்தாராயிற்று -இந்த ஸம்பத்தே உத்தமமான ஸ்ரீயாவது . ஸக்ருத்‌ ஸேவநமே (ஒருமுறை ஸேவிப்பதே) அநிஷ்ட நிவ்ருத்திக்கும்‌ இஷ்ட ப்ராப்திக்கும்‌ போதுமானது . ஆனாலும்‌ ஸ்வயம் போக்யமாகவே வர யோகியை எப்போதும்‌ ஸேவிக்க வேணும்‌ என்று உபதேஸிக்கிறார் –

—

ஸூர ஆஹாரா சாரீ கரண சணயத் ஸூ க்தி லஹரீ
கரீ யஸ்தாம் ஸ்தோ தும் ப்ரபவதி ந வாஸஸ்பதி ரபி
ஸ நஸ்தந் யாதந் யாத்ருஸ மஹிம ஸா லீ வர வரோ
முனீந்த்ரோ நிஸ்தந்த்ர குசல மநு வேலம் குரு வர -10-

ஸூர ஆஹாரா சாரீ கரண சணயத் ஸூ க்தி லஹரீ –மாதுர்யாதி குண யோகத்தால் -தேவர்களுடைய உணவான அம்ருதத்தையும் -சாரம் அற்றதாகச் செய்யும் பெருமை யுடைய ஸ்ரீ ஸூ க்தி ப்ரவாஹம் புகழை உடையது –
கரீ யஸ்தாம் ஸ்தோ தும் ப்ரபவதி ந வாஸஸ்பதி ரபி -அத்தை ஸ்தோத்ரம் செய்வதற்கு தேவ குருவான ப்ருஹஸ்பதியும் சக்தி அற்றவர்
ஸ நஸ்தந் யாதந் யாத்ருஸ மஹிம ஸாலீ வர வரோ -வேறே எங்கும் காணாத மேன்மையை யுடைய குரு ஸ்ரேஷ்டரான அந்த மணவாள மா முனிகள்
முனீந்த்ரோ நிஸ்தந்த்ர குசல மநு வேலம் குரு வர – சோம்பல் இன்றி ஒவ் ஒரு சமயத்திலும் நம்முடைய க்ஷேமத்தை உண்டு பண்ண வேணும் –தந்த்ரை-ஆலஸ்யம் -சோம்பேறித் தனம் -சோம்பல் இல்லாமல் கர்தவ்யமான தர்மங்களைப் பண்ணுபவர் –-ஞானம் இருந்தாலும் அனுஷ்டானம் இல்லாமல் இருந்தால் பயன் இல்லையே-இப்படிப்பட்ட இவரது திருவடி சம்பந்தத்தால் நமக்கு பரமபதம் நிச்சயம்
மன்னுயிர் காள் இங்கே மணவாள மா முனிவன்
பொன்னடியாம் செங்கமலப் போதுகளை உன்னிச்
சிரத்தாலே தீண்டில் அமானவனும் நம்மை
கரத்தாலே தீண்டல் கடன் -ஸ்ரீ எறும்பி அப்பா-

மாதுர்யாதி குண யோகத்தாலே தேவர்களுடைய உணவான அம்ருதத்தையும்‌ அஸாரமாக்க வல்ல எந்த மாமுநிகளுடைய ஸ்ரீஸூக்தி-ப்ரவாஹத்தினுடைய மிக்க பெருமையை தேவ குருவான ப்ருஹஸ்பதியும்‌ துதிக்க ஸமர்த்தரல்லரே ! லோக விலக்ஷண மஹிமையோடு கூடினவராய்‌ ஆசார்ய ஸ்ரேஷ்டருமான அந்த மாமுநிகள்‌ ஆலஸ்ய மற்றவராய்க்‌ கொண்டு நமக்கு ப்ரதி க்ஷணமும்‌ மேன் மேலும்‌ குஸலத்தை – க்ஷேமத்தை – உண்டு பண்ணட்டும்‌! என்று ஆஸ ஸிக்கிறார்‌ -தந்த்ரை என்பது ஆலஸ்யம்‌ – சோம்பேறித்தனம்‌ – சோம்பாமல்‌ கர்த்தவ்யமான தரமங்களைப்‌ பண்ணுமவர்‌ என்றபடி. ஜ்ஞாநம்‌ இருந்தும்‌ அநுஷ்டாநம்‌ இல்லை என்றால்‌ பயனில்லை-

ஞானமனுட்டானமிவை நன்றாகவே உடைய
னான குருவை யடைந்தக்கால்‌ மாநிலத்தீர்‌!
தேனாரகமலத்‌ திருமாமகள்‌ கொழுநன்‌
தானே வைகுந்தம் தரும் –(61) என்று மாமுநிகளே உபதேச ரத்தின மாலையில்‌ அருளிச் செய்தாரிறே ! அப்படிப்பட்ட ஜ்ஞாநஅநுஷ்டான ஸம்பந்நரான குரு நமக்கு மாமுநிகளே ! அவர்‌ திருவடி ஸம்பந்தம்‌ பெற்றால்‌ பரம பதம்‌ நமக்கு நிஸ்சயம்‌ என்றும்‌ பொருள்‌ தேறுகிறது –

—

கலா நிதி ஸிரோ மணிர் ஜித மநோ பவோ யத் வசஸ்
ஸூதாஸந தரங்கி ணீம் தத த நாரதம் மூர்தநி
சிவோ அபி யதோ பாஸ்ரிதோ விஷம த்ருஷ்ட்டி தா தூரக
ச மே தி சது மங்கலம் வர வரோ முநீ நாம் வர –11-

கலா நிதி -கலைகளை நிதியாக உடைய சந்திரனை
ஸிரோ மணிர் -தலைக்கு அணியாக உடையவரும்
ஜித மநோ பவோ -மன்மதனை ஜெயித்தவரும்
யத் வசஸ் ஸூதாஸந தரங்கி ணீம் தத த நாரதம் மூர்தநி -அமுதம் உண்ணும் தேவர்கள் நதியாகிய
கங்கையை எப்பொழுதும் தரித்து இருக்குமவரான
சிவோ அபி யதோ பாஸ்ரிதோ விஷம த்ருஷ்ட்டி தா தூரக -சிவபெருமானாக இருந்தாலும் –
மூன்று கண்கள் இருப்பதால் -எல்லாரையும் சமமாகப் பார்ப்பதில் இருந்து விலகி உள்ளார் –

எந்த மா முனிகளை ஆஸ்ரயித்து இருக்கும் சிஷ்யனோ எனில்
கலா நிதி ஸிரோ மணிர் -கலைகளை நிதியாக உடைய வித்வான்களுள் தலை சிறந்த வனாகவும்
ஜித மநோ பவோ -காமத்தை வென்றவனாகவும்
யத் வசஸ் ஸூதாஸந தரங்கி ணீம் தத த நாரதம் மூர்தநி -மா முனிகளுடைய அமுதம் போன்ற ப்ரவாஹதமான ஸ்ரீ ஸூக்திகளை -தலையில் -புத்தியில் -எப்பொழுதும் தரித்து இருக்கிறானோ
சிவோ அபி யதோ பாஸ்ரிதோ விஷம த்ருஷ்ட்டி தா தூரக –இப்படி அவன் சிவனாக இருந்தும்-
பவித்ரனாக மங்கள ஸ்வ பாவனாக இருந்தாலும் – பக்ஷ பாதம் உள்ள பார்வையில் இருந்து விலகி இருக்கிறான்
ச மே தி சது மங்கலம் வர வரோ முநீ நாம் வர –முனிவர்களில் ஸ்ரேஷ்டரான அந்த மணவாள மா முனிகள் மங்களமான வற்றைக் கொடுத்து அருள வேணும் –

மா முனிகளை ஆஸ்ரயித்தவர்கள் காம க்ரோதாதிகள் இல்லாமல் பரி ஸூத்தர்களாய் -பக்ஷபாதம் அற்று விளங்குவதை ஸ்லேஷ அலங்காரமும் விரோத ஆபாஸ அலங்காரமும் கொண்டு அருளுவதை இந்த ஸ்லோகத்தில் காணலாம் –-இதே போல் மேல் ஸ்லோகங்களிலும் காணலாம் –

இது முதலான ஸ்லோகங்களில்‌ பஹுமுகமாக மாமுநிகளின்‌ வைபவத்தை வர்ணிக்கிறார் – எந்த மாமுநிகளை ஆஸ்ரயித்தவன்‌ ஸிவனாயிருந்தும் விஷம த்ருஷ்ட்டி இல்லாமையினால் சிவனைக் காட்டிலும் உயர்ந்தவனாக இருக்கிறானோ – முநிவர்களில்‌ ஸ்ரேஷ்டரான அந்த மா முனிகள் எனக்கு மங்களத்தைக்‌ கொடுக்கட்டும்‌! என்கிறார்‌. மாமுநிகளை ஆஸ்ரயித்தவன் எப்படி சிவன் ஆகிறான்‌? என்றால்‌ – சிவன்‌ கலா நிதியான சந்த்ரனை சிரோ பூஷணமாகச்‌ கொண்டு இருக்கிறார்‌. மாமுநிகளை ஆஸ்ரயித்தவனும்‌ கலைகளுக்கு நிதியாயிருக்கிற வித்வானகளுக்கு மணியாக – வித்வச் சிரோமணியாக விளங்குகிறான்‌. மேலும்‌ சிவபெருமான் ஜிதோ மநோ பவன்‌ – காம தேவனை – மன்மதனை ஜயித்தவன்‌ . இவனும்‌ காமத்தை வென்றவன் -சிவன் ஆகாச கங்கையை சிரஸ்ஸில்‌ தரிக்கிறார்‌ . ஸுதாஸந தரங்கிணீ – ஆகாச கங்கை- ஸுதாஸநர்கள்‌ – அம்ருதத்தை உண்கிற தேவர்கள்‌. தரங்கிணீ – நதி – தேவநதி. அதாவது ஆகாச கங்கை- இவனும்‌ மாமுநிகளுடைய ஸ்ரீஸூக்தியாகிற அம்ருத ப்ரவாஹத்தை தலையிலே ஏற்கிறான்‌ . மாமுநிகளுடைய அமுத மயமான ஸ்ரீஸூக்திகளைத்‌ தலைவணங்கி ஏற்றுக்‌ கொள்கிறான்‌ என்றபடி –

இவ் வகையில்‌ சிவபெருமானோடு ஸாம்யத்தினால்‌ சிவனாகிலும்‌ விஷமத்ருஷ்டி இல்லாதவன்‌ என்கிறது . இதில்‌ விரோதம்‌ தோற்றுகிறது . ஸிவன்‌ முக்கண்ணனாகையால்‌ விஷம த்ருஷ்டியாய்‌ இருக்கிறான்‌ . மாமுநிகளை ஆஸ்ரயித்தவனோ சிவன்‌ – மங்கள ஸ்வரூபன்‌ – பரிஸூத்தன்‌ ஆகிலும்‌ விஷமத்ருஷ்டி – பக்ஷபாத த்ருஷ்டி இல்லாதவன்‌ . எல்லாரையும்‌ ஸமமாகப்‌ பார்க்‌கிறவன்‌ ஸம த்ருஷ்டி என்று விரோத பரிஹாரம்‌ கண்டு கொள்வது .

ஸ்லேஷாலங்காரமும்‌ விரோதாபாஸாலங்காரமும்‌ இந்த ஸ்லோகத்தில்‌ காணப்படுகன்றன இப்படி மேல்‌ ஸ்லோகங்களிலும்‌ கண்டு கொள்வது. மாமுநிகளை ஆஸ்ரயித்தவர்கள்‌ உயர்ந்த வித்வான்‌௧ளாய்‌ காம க்ரோதாதிகளை ஜயித்தவர்களாய்‌ ஆசார்யன்‌ நியமித்தபடி வர்த்திக்கிற வர்களாய்‌ பரிஸூத்தர்களாய்‌ நற்குண ஸீலர்களாய்‌ பக்ஷ பாத மற்றவர்களாய்‌ விளங்குகிறார்கள்‌ . இப்படிப்பட்ட ஸச் சிஷ்யரகளுக்கு ஸேவ்யமானர்களாய்‌ விளங்குகின்ற மாமுநிகள்‌ அடியேனுக்கு ஸூபத்தைக்‌ கொடுத்தருள வேணும்‌! என்கிறார் –

—

கல்யாண அசல தர்ம பாக குர்யத் ஸம்ஸ்ரிதோ பூதிமாந்
பிப்ரத் ரஸ்ய கலா நிதே கில கலாம் மூர்த் நாப் ருசம் நிர்மலாம்
க்லுப்தா ஹீந விபூஷண ஸ்மரஜி தஸ் ஸா யுஜ்ய மாடீ கதே
ஸோ அவ்யாந் நஸ் ஸததம் முனிர் வர வரோ அநந்யார்ஹ தேஜோ நிதி –12-

கல்யாண அசல தர்ம பாக குர்யத் –பொன் நிறமான மேரு மலையின் பண்பான சிவந்த நிறத்தை உடையவரும்-பொன் திகழு மேனி புரி சடை யம் புண்ணியன் -அன்றோ-
ஸம்ஸ்ரிதோ பூதிமாந் பிப்ரத் ரஸ்ய -ஒப்பற்ற நந்தியை வாகனமாக உடையவரும் -விபூதியை அணிந்தவரும் –
கலா நிதே கில கலாம் மூர்த் நாப் ருசம் நிர்மலாம் – சந்திரனுடைய குறை யற்ற கலையை நன்கு சிரஸ்ஸால் தாங்குகிறவரும்-
க்லுப்தா ஹீந விபூஷண ஸ்மரஜி தஸ் ஸா யுஜ்ய மாடீ கதே –பொருத்தம் உள்ள பாம்புகளை அணிகலனாக உடையவரும் –
மன்மதனை வென்றவருமான சிவபெருமானுடைய சமான நிலையை –

கல்யாண அசல தர்ம பாக குர்யத் -விவேகாதி சப்தகங்களில் சத்யம் முதலியவற்றைக் குறிக்கும்
கல்யாணத்தில் அசையாத நிலையை உடைய பண்பாளராய்
ஸம்ஸ்ரிதோ பூதிமாந் -ஒப்பற்ற வாக் வன்மையை உடையவராய்
பிப்ரத் ரஸ்ய கலா நிதே கில கலாம் மூர்த் நாப் ருசம் நிர்மலாம் க்லுப்தா ஹீந விபூஷண ஸ்மரஜி-கைங்கர்ய ஸ்ரீ யாகிய செல்வத்தை உடையவராய் -பலமான குறைவற்ற சமதமாதிகளை ஆபரணமாக உடையவராய்
தஸ் ஸா யுஜ்ய மாடீ கதே ஸோ -சிவன் பூதி மான் -விபூதி உடையவன்-மா முனிகளை ஆஸ்ரியத்தவர்களும் பூதி மான் -கைங்கர்ய ஸ்ரீயை உடையவர் –
சிவன் சந்த்ர கலையைத் தரிக்கிறான் -இவர்களோ நிர்மலமான ஞான ரூபமான கலைகளைத் தரிக்கிறார்கள் –
தலை வணங்கி நிர்மலமான ஞான ஒளியைப் பெறுகிறார்கள்
சிவன் நாக பூஷணம் தரித்தவன் -இவர்களோ ஆத்ம குண பூஷண தாரிகள் –
அவ்யாந் நஸ் ஸததம் முனிர் வர வரோ அநந்யார்ஹ தேஜோ நிதி -எந்த மா முனிகளை ஆஸ்ரயித்தவர் அடைகிறார்களோ அந்த வேறு ஒருவருக்கும் தகுதி இல்லாத தேஜஸ்ஸின் நிதி போன்ற அழகிய மணவாள மா முனிகள் எப்பொழுதும் நம்மை ரக்ஷித்து அருள வேணும் –

எந்த மாமுநிகளை ஆஸ்ரயித்தவன்‌ ஸிவ ஸாயுஜ்யத்தை உடையவனுக்கு ஸமாநவனாய்‌ இருக்‌கிறானோ இதர துர்லபமான விலக்ஷண தேஜோ நிதியான அந்த மணவாளமாமுநிகள்‌ நம்மை எப்போதும்‌ ரக்ஷித்தருள வேணும்‌ – என்கிறார்‌. ஸிவன்‌ புதிமான்‌ – விபூதியைத்‌ தம்‌ ஸ ரீரத்தில்‌ பூசி யிருப்பவர்‌-மாமுநிகளை ஆஸ்ரயித்தவனும்‌ புதிமான்‌ – கைங்கர்ய ஸம்பத்தை உடையவன்‌ -ஸிவன்‌ கலாநிதியான சந்த்ரனுடைய நிரமலமானதொரு கலையைத்‌ தலையில்‌ தரிக்கிறார்‌. இவனோ ஸகல கலைகளுக்கும்‌ நிதியான மாமுநிகளுடைய நிர்மலமான ஜ்ஞாந ரூபமான கலையைத்‌ தலையில்‌ தரிக்கிறான்‌ – தலை வணங்கி நிரமலஜ்ஞாந ஒளியைப்‌ பெறுகிறான்‌ என்றபடி . ஸிவன்‌ உயர்ந்த நாகத்தை பூஷணமாகக்‌ கொண்டிருக்கிறார்‌. மாமுநிகளுடைய அடியவனும்‌ குறைவற்ற பூஷணங்களைப்‌ பூண்டிருக்கிறான்‌ . ஸமதமாதிகளான (உள் வெளி இந்த்ரியங்களை அடக்குவதான) ஆத்மகுணங்களை குறைவற்ற பூஷணமாகச்‌ சொல்கிறார்‌. புதியென்பது ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஸ்ரீயைக்‌ குறிக்கிறது. இந்த விஸேஷண ஸப்தங்கள்‌ ஸ்லேஷோலங்‌ காரத்தினால்‌ ஸிவனுக்கும்‌ மாமுநிகளுடைய அடியவர்களுக்கும்‌ பொருந்துகின்றன. ஸ்மரஜித்‌ – காமனை ஐயித்த ஸிவன்‌ . அவருடைய ஸாயுஜயத்தை – பெருமையை உடையவனாகிறான்‌ .
மாமுநிகளுடைய அடியவன்‌ நன்மையைப்‌ பயக்கும் ஸ்திரமான ஸ்ரீவைஷ்ணவ தர்மத்தைப்‌ பற்றி யிருக்கிறான்‌ –கோ ஸப்தம்‌ வாக்குக்கும் வாசகம்‌ ; ஒப்புயர்வற்ற வாக்‌ வன்மையை உடையவன்‌ . ஒப்புயர்வற்ற வாக்கை உடையவன்‌. ஸிவன்‌ பக்ஷ்த்தில்‌ கல்யாண ஸப்தம்‌ ஸுவர்ணத்துக்கும்‌ வாசகம்‌, பொன் மயமான மேரு பர்வதத்தின்‌ தர்மமான சிவந்த வர்ணத்தை உடையவர்‌ ஸிவபெருமான்‌. * பொன்‌ திகழுமேனி புரிசடையம்‌ புண்ணியன்‌ என்று சொல்லக்கடவதிறே .-பலத்தில்‌ ஒப்பில்லாத நந்தியை வாஹநமாக உடையவர்‌ ஸிவன்‌ . கோ ஸப்தத்தை நேத்ரேந்திரிய வாசகமாகக்‌ கொண்டால்‌ ஒற்றைப் படையான நேத்ரத்தை(கண்ணை) உடையவர்‌ என்று அர்த்தம்‌. முக் கண்ணனிறே ! மாமுநி பக்த விஷயத்தில்‌ வாக்கில்‌ வல்லவன்‌ – பேச வல்லவன்‌ என்று பொருள் -இப்படி ஸிவபெருமானுடன்‌ ஸாம்யத்தை மாமுநிகளுடைய அடியவனுக்கு நிரூபித்தபடி .

இதற்கு வேறு விதமாகவும்‌ சொல்லலாம்‌. எங்ஙனேயென்னில்‌ – சாதன சப்தகங்களான விவேகம்‌, விமோகம்‌ , அப்யாஸம்‌ , க்ரியை , கல்யாணம்‌ , அநவஸாதம்‌ , அநுத்தர்ஷம்‌ என்கிற உபாஸந-உபயோகி களான தர்மங்களில்‌ கல்யாண ஸப்த வாச்யமான ஸத்யம்‌ , ஆர்ஜவம்‌ தயை தாநம்‌ , அஹிம்ஸை , அநபித்யை (நிஷ் பல சிந்தை யின்மை) என்கிற தர்ம குணங்களில்‌ ஸ்திரமான நிஷ்டையை உடையவன்‌ மாமுநிகளுடைய அடியவன்‌ . கல்யாணம்‌ என்பது: ஸாதந ஸப்தகம்‌ அனைத்தையுமே உப லக்ஷண முறையில்‌ குறிப்பதாகவும்‌ கொள்ளலாம்‌ –

தல்லப்‌திர்‌ விவேக விமோக அப்‌யாஸ-க்ரியா-கல்யாண :அநவஸாத -அநுத்‌தர்ஷேப்ய : ஸம்பவாந் நிர்வசநாச் ச –என்னும்‌ வாக்யகாரருடைய வாக்யத்தின் படி ஸ்வாமி எம்பெருமானார்‌ ஸ்ரீபாஷ்யத்தில்‌ லகு ஸித்தாந்த ப்ரகரணத்தில்‌ ஸாதந-ஸப்தகத்தை – ப்ரஹ்மவித்யா நிஷ்டனுக்கு ( பக்தி யோக நிஷ்ட னுக்கு) இருக்க வேண்டிய அடிப்படையான தன்மைகளை நிரூபணம்‌ பண்ணி யருளுகிறார்‌. ஆசார்ய ஹ்ருதய (மூலம்‌ – 99) வ்யாக்யாநத்திலே மணவாளமாமுநிகளும்‌ இவற்றைக்‌ காட்டி யருளுகிறார்‌. மாமுநிகளுடைய வ்யாக்யாந பங்க்திகள் –

இப்படி பிரதிபந்தக பாப நிவ்ருத்தியாலே மனசுத்தி ஹேதுவான விவேகாதி சப்தகமும் –
சம தம நியதாத்மா சர்வபூதானுகம்பீ -(சமம் தமம் இவற்றில் நியமத்துடன் கூடிய மனத்தை யுடையவன்
எல்லா உயிர்கள் இடத்திலும் அருள் பொருந்தினவன் )இத்யாத் யுக்த சம தமாதிகளும் அபிவிருத்தமாக ..( விவேகம் -விமோகம் -அப்பியாசம் -கிரியை -கல்யாணம் -அநவசாதம் -அநுத் தர்ஷம் )

இதில் விவேகமாவது –( சரீரத்தின் தூய்மை )
ஜாத்ய ஆஸ்ரய நிமித்த அதுஷ்டாத் அன்னாத் காய சுத்திர் விவேக -போதாயன விருத்தி –
(சாதி – ஆஸ்ரயம் – நிமித்தம் – என்ற மூன்று குற்றங்கள் இல்லாத அன்னத்தால் காய சுத்தி-சரீரத்தின் தூய்மை – ஏற்படும் ) என்கிறபடியே – ஜாதி துஷ்டமும் -ஆஸ்ரய துஷ்டமும் நிமித்த துஷ்டமும் இன்றிக்கே இருந்துள்ள அன்னத்தால் உண்டான காய சுத்தி -(காயம் -அந்தக்கரணம் -மனஸ் )
ஜாதி துஷ்டங்கள் ஆனவை -களஞஜ்க்ரஞ்ச நாதிகள் ( வெங்காயம் காளான் என்கிற நாய்க்குடை போல்வன ) ..
ஆஸ்ரய துஷ்டங்கள் ஆனவை -அபிசச்த பதித சண்டாளாதிகள் உடைய த்ரவ்யம் –
(அபிசஸ்தன்-பிறரால் இகழப்படுபவன் -பதிதன் -தன் நிலையில் நின்றும் இழிந்தவன் /
சண்டாளாதிகள் -கர்ம ஜாதி சண்டாளர்கள் )-ஆஸ்ரயம் என்றது -த்ரவ்ய ஸ்வாமியான புருஷனைச் சொல்லுகிறது ..
நிமித்த துஷ்டம் ஆவது -உச்சிஷ்ட கேசாத் யுபஹதம் ஆனது (எச்சில் மயிர் கல் முதலியவற்றுடன் கூடிய பொருள் )
இந்த த்ரிவித தோஷமும் இல்லாத ஆகாரத்தின் விவேசந பலமான காய சுத்தியிலே
விவேக சப்தம் உபசாரனோக்தம்–அன்றிக்கே –
விவிக்த ஆகார சேவையாலே ராஜச தாமச ஹாராப்யாயித தேஹத்தில் காட்டில் ஸ்வ தேஹத்தினுடைய விவேசனம் விவேகம் என்னவுமாம் —
சுத்தி யாவது -அகத்தே பயோ விவேசனம் இறே ( அசுத்தங்கள் நின்றும் பிரித்து அறிதல் )
காய சுத்தி -என்ற இடத்தில் காய சப்தத்தால் அந்த கரணத்தை சொல்லுகிறது –
ஆகார சுத்தவ் சத்வ சுத்தி-சாந்தோக்யம் -என்று சுருதி சொல்லிற்று –சத்வமாவது அந்த கரணம் இறே —
அபயம் சத்வசம் சுத்தி -ஸ்ரீ கீதை –16-1-( சத்துவத்துக்குத் தூய்மை பயம் அற்று இருத்தல் )என்றும் –
சத்வானுரூப சர்வஸ்ய ஸ்ரத்தா பவதி -ஸ்ரீ கீதை -17-3-–(எல்லாருக்கும் ஸ்ரத்தையானது சத்வத்துக்குத் தகுதியாக உண்டாகிறது ) என்றும் சொல்லுகிற இடங்களிலும் –சத்வ சப்தம் அந்த கரணம் வாசியாக பாஷ்ய காரர் அருளிச் செய்தார் இறே —
ஆகை இறே விவேகமாவது -ஆகார சுத்தவ் சத்வ சுத்தி-என்கிற படியே அந்த கரண சுத்திக்கு
அடியான அன்ன சுத்தி என்று ஆச்சான் பிள்ளை அருளிச் செய்தது ..

விமோகமாவது -விமோக காமாநபிஷ்வங்க-போதாயன விருத்தி –என்கிற படி காமத்தில் அநபிஷ்வங்கம்..-யாதொரு விகாரத்தாலே விஷயத்தை புஜியாது நிற்க மாட்டான் -அந்த விகாரம்-அபிஷ்வங்கம் — காமத் க்ரோதோபீஜாயதே -ஸ்ரீ கீதை –2-62 –இத்யாதி வசனத்தாலே குரோத அத்யபாவமும் இவ் இடத்தில் பலிதம் –

அப்யாசமாவது – ஆரம்பண சம்சீலனம் புன புன அப்யாசக-போதாயன விருத்தி – -என்கிற படி
த்யான ஆலம்பனமான வஸ்துவிலே பலகாலம் பரிசீலனம் பண்ணுகை –-ஆரம்பணம் என்றது -ஆலம்பனம் என்ற படி–இவ் இடத்தில் ஆலம்பனம் ஆவது-ஸூபாஸ்ரயம் –( தியானத்துக்கு உரிய பொருளை )

கிரியையாவது -பஞ்ச மகா யஜ்ஞாத்ய அனுஷ்டானம் – சக்தித க்ரியா-போதாயன விருத்தி – -என்கிறபடியே-பஞ்ச மகா யக்ஞாதி நித்ய கர்மங்களை வல்ல அளவும் அனுஷ்டிக்கை –

கல்யாணமாவது -சத்யார்ஜவ தயா தான ஹிம்சாநபித்யா கல்யாண நி ”–போதாயன விருத்தி – -என்கிற படியே – சத்யம், ஆர்ஜவம் ,தயை தானம் ,அஹிம்சை,அனபித்யை – ஆகிற இவை கல்யாணம் எனப்படும் –-இதில் சத்யம் -பூதஹிதம் ..ஆர்ஜவம்-மனோ வாக் காய ஏக ரூப்யம் .
தயை-ஸ்வார்த்த நிரபேஷை–பர துக்க அசஹிஷ்ணுத்வம் –( தன் நலம் அற்று பிறர் துன்பம் பொறாமை )
தானம்-லோபராஹித்யம்-அஹிம்சை- கரண த்ரேயேண பர பீடா நிவ்ருத்தி
அபித்யை-பர கீயே ஸ்வ புத்தி -பிறர் பொருளை தனது பொருளாகக் கருதுதல்
அன்றிக்கே-நிஷ் பல சிந்தை யாதல் -பரக்ருத அபகார சிந்தை ஆதலுமாம் .அது இல்லாமை- அநபிதியை–

அனவசாதமாவது -தேச கால வைகுண்யாத் -சோக வஸ்த்வாத்ய நுசம்ருதேச்ச
தஜ்ஜம் சைதன்யம் அபாஸ்வரத்வம் மனச அவஸாத-போதாயன விருத்தி -–என்கிறபடியே
தேச கால வைகுண்யத்தாலும்(குணக் கேட்டினாலும் ) சோக ஹேதுவாயும் பய ஹேதுவாயுமாய் உள்ள வஸ்துக்களில் அனுசம்ருதியால் உண்டான தைன்யமாகிற மனசினுடைய அபாஸ்ரத்வம் ,அவசாதம் ஆகையாலே ,அதனுடைய விபர்யயம்
சோக வஸ்து என்றது -சோக நிமித்த வஸ்து என்ற படி –அதாவது அதீதமான புத்ர மரண ஆதி-
ஆதி சப்ததாலே -பய நிமித்தமான ஆகாமி வஸ்து விவஷிதம் –-சோகம்-அதீத விஷயமாய்-பயம்-ஆகாமி விஷயமாய் இறே இருப்பது —-அபாஸ்த்ரத்வம் என்கிற இது -தைன்ய சப்த விவரணம் ..தைன்யமாவது –அபீஷ்ட கார்ய பிரவர்த்ய ஷமத்வம் –பாஸ்வரத்வ விரோதி என்று தைன்ய விசேஷணம் ஆகவுமாம்–(அவஸாதமாவது : – தேஸ -காலங்‌களினுடைய குணக் கேட்டினாலும்‌ , ஸோகத்துக்கும்‌ அச்சத்துக்கும்‌ காரணமாக உள்ள பொருள்‌களில்‌ வைத்த இடையறாத நினைவினாலும்‌ உண்டான தைந்ய மாகிற மனத் தெளிவு இல்லாமை.)

அனுத்தர்ஷம் ஆவது -தத்வி பர்யயஜா துஷ்டி ருத்தர்ஷ -என்கிற படி தேச கால ஷாட் குண்யத்தாலும் பிரியவஸ்த்வாத்ய அனு ஸ்ம்ருதியாலும் உண்டான துஷ்டி உத்கர்ஷம் ஆகையாலே அதனுடைய விபர்யயம் –-அதாவது ஹர்ஷ ஹேதுகள்–உண்டானாலும் அப்ரீதனாகது ஒழிகை-
(பாஸ்வரம் -விளக்கம் -தெளிவு –அபாஸ்வரம் -தெளிவின்மை /தைன்யம் -வறுமைத்தன்மை )
(பகவத் விஷய சம்ச்லேஷத்தில் தரிக்கையும் விஸ்லேஷத்தில் தரியாமையும் தானே வேண்டும் –
லௌகிக விஷ உணர்ச்சி கொந்தளிப்பு கூடாது என்றபடி )(அநுத்தரஷமாவது =-உத்தர்ஷம்‌ இல்லாமை. உத்தரஷமாவது – தேஸ காலங்களினுடைய அநுகூலத்தாலும்‌ , ப்ரியமான பொருள்களில்‌ வைத்த இடையறாத நினைவினாலும்‌ உண்டான மகிழ்ச்சி. எனவே மகிழ்ச்சிக்குக்‌ காரணங்கள்‌ உளவானாலும்‌ அவற்றைக்‌ கண்டு கழிபேருவகையன் ஆகாது ஒழிகை என்றபடி -)

இனி–சமாதிகளில் – -அதாவது –-சமம் ஆவது அந்த கரண நியமனம் –-தமம் ஆவது பாஹ்ய கர்ண நியமனம்-சமச் சித்த பிரசாந்திஸ் ஸ்யாத் தமச்சேந்திரிய நிக்ரஹ – என்னக் கடவதிறே–
ஷமா சத்யம் தமச் சம -என்கிற இடத்தில்-தமோ பாக்ய கரணானம் அநர்த்த விஷயேப்யோ நியமனம் -சம – அந்த கரணச்ய ததாவித நியமனம் – என்று இறே ஸ்ரீ பாஷ்ய காரர் அருளிச் செய்தது –
மாறி சொல்லும் இடங்களும் உண்டு ..-ஆத்ம குணங்களில் பிரதானங்கள் இறே இவை …
சாந்தோ தாந்த உபரதஸ் திதிஷூ சமாஹிதோ பூத்வா ஆத்மன்யேவ ஆத்மானம் பச்யேத்–ப்ருஹதாரண்யம் -6-4-23-( மனத்தினை அடக்கி புற இந்திரியங்களை அடக்கி காம்யகர்மங்களில் ஆசை இல்லாதவனும் பொறுமை யுள்ளவனும் சமாதானம் யுடைய மனத்தினையும் யுடையவனாகி இந்த உயிரினிடத்திலே பரம்பொருளை பார்க்கக் கடவன் )-என்கையாலே , உபாசனத்தில் இழியும் அவனுக்கு ,பிரதம அபேஷிதங்கள் இவையாக இறே சுருதியும் சொல்லிற்று ..-மற்றும் உள்ள ஆத்ம குணங்களுக்கும் எதா யோகம் அர்த்தம் கண்டு கொள்வது ..-ஆக இப்படி இருந்துள்ள விவேகாதிகளும் சமாதிகளும் மேன்மேலும் அபிவிருத்தமாய் வளர –

உபாஸநம்‌ ஸ்யாத்‌ த்‌ருவாநுஸ்ம்ருதி : என்பதனாலே அது உண்டாவதற்கு (1) விவேகம்‌ (2) விமோகம்‌ (3) அப்யாஸம்‌ (4) கல்யாணம்‌ (5) க்ரியை (6) அநவஸாதம்‌ (7) அநுத்தர்ஷம்‌ என்று ஏழு ஸாதநங்களைக்‌ கூறுகிறார்‌ வாக்யகாரர்‌-
தல்‌ தல்லப்‌திர்‌-விவேக-விமோக-அப்‌யாஸ-க்ரியா-கல்யாண
அநவஸாத-அநுத்‌தர்ஷேப்ய : ஸம்பவாந் நிர்வசநாச் ச – ” என்பது வாக்யகாரருடைய வாக்யம்‌. இவற்றில்‌ க்ரியை எனப்படுபவை தான்‌ யஜ்ஞாதி கர்மங்கள்‌. விவேகம்‌ என்பது காய ஸூத்தி.

ஜாத் யாஸ்ரய நிமித்தாதுஷ்டாதந்நாத்‌ காய ஸூத்‌தி விவேக: -என்கிறார்‌ எம்பெருமானார்‌. ஜாதியினாலும்‌ , ஆஸ்ரயத்தினாலும்‌ , நிமித்தத்தினலும்‌ தோஷம்‌ இல்லாதிருப்பதான அந்நத்தினால்‌ ஏற்படும்‌ தேஹ ஸூத்தி விவேகம்‌ எனப்படும்‌. ஜாதி தோஷம்‌ , ஆஸ்ரய தோஷம்‌ ச நிமித்த தோஷம்‌ இவைகள்‌ இல்லாத அந்நத்தாலே காயத்தை ஸூத்தி பண்ணுதல்‌ விவேகம்‌ ஜாதிதோஷம்‌ – வெங்காயம்‌ , பூண்டு , நாய்க் குடை முதலானவை இயற்கை யாகவே தோஷமுடைய பதார்த்தங்கள்‌- இவைகளுக்கு மருத்துவ ஸக்தி உண்டு ; இவை இரத்தத்தை ஸூத்திகரிக்க வல்லவை என்றெல்லாம்‌ இக் கால மருத்துவர்கள்‌ சொல்லுகிறார்‌கள்‌. இவை தேஹ ஆரோக்யத்துக்குச்‌ சிறந்தவைகளாக இருக்கலாம்‌. ஆனால்‌ இவற்றை உட்‌கொண்டால்‌ ஸத்வ குணம்‌ அழிந்து ரஜஸ்‌ , தமோ குணங்களே ஒருவனிடத்தில்‌ மேலோங்கி இருக்கும்‌. இவை ஆத்மாவுக்கு கேடானவை என்பதை இட்டு இவற்றை விலக்குதல்‌ அவஸ்யம்‌.

ஆஸ்ரய தோஷம்‌ என்பது பதார்த்தங்களுக்கு யஜமானனாக இருக்கிறவன்‌ அபிசஸ்தனாகவோ சண்டாளனாகவோ பதிதனாகவோ இருந்தால்‌ அவன்‌ ஸம்பந்தத்தை இட்டு வரும்‌ தோஷமாகும்‌. மஹாபாதகி , வேத மார்க்கத்துக்குப்‌ புறம்பானவன்‌ , தன்னுடைய வர்ணாஸ்ரம தர்மங்களை விட்டவன்‌ போன்றவர்களுடைய த்ரவ்யங்களை ஸ்வீகரித்தல்‌ என்பது தகாது. பக்வம்‌ பண்ணப்‌ படாத பதார்த்தங்களை – காய்கறிகள்‌ போன்றவற்றை – பணம்‌ கொடுத்து வாங்கிக்‌ கொள்வதில்‌ (க்ரயஸூத்தி ஏற்பட்டு விடுவதால்‌) தோஷம்‌ இல்லை. பஞ்ச ஸம்ஸ்காரங்கள்‌ பண்ணிக்‌ கொள்ளாத வர்களுடைய க்ருஹங்களிலே (அவர்கள்‌ ப்ராஹ்மணர்களாக இருந்தாலும்‌) உணவு உட்‌ கொள்ளுதல்‌ தகாது. த்ரிவித தோஷமும்‌ இல்லை யென்றாலும்‌ பகவந் நிவேதிதமல்லாத வஸ்துவும்‌ துஷ்டமே-
யஜ்ஞ ஸிஷ்டாஸிந : ஸந்தோ முஞ்சந்தே ஸர்வகில்பிஷை : |
தே த்வகம்‌ பு,ஞ்ஜந்தே பாபா யே பசந்த் யாத்ம காரணாத்‌ || (3-13) [பரமபுருஷனுடைய திருவாராதநமான ) யஜ்ஞத்தில்‌ எஞ்சி யுள்ளதை புஜிப்பவர்‌களான ஸத் புருஷர்கள்‌ (ஆத்ம தர்ஸநத்துக்குத்‌ தடையாக இருக்கும்‌) அனைத்து பாபங்களில்‌ இருந்தும்‌ விடுபடுகிறார்கள்‌. எவர்கள்‌ தங்களுடைய பசியை போக்கிக்‌ கொள்வதற்காக மட்டுமே சமைத்து உண்கிறார்களோ அவர்கள்‌ பாபத்தையே புஜிக்கிறார்கள்‌]
யஜ்ஞஸிஷ்டாம்ருத புஜோ யாந்தி ப்ரஹ்ம ஸநாதநம்‌ (4-31) (யஜ்ஞத்தில்‌ எஞ்சிய அந்நம்‌ முதலான அம்ருதத்தை புஜிப்பவர்கள்‌ பழையதான ப்ரஹ்மாத்மகமான ரூபத்தை அடைகிறார்கள்‌) என்றும்‌ கீதா வசநங்கள்‌. பகவானைத்‌ தவிர இதர தேவதைகளுக்குப்‌ படைக்கப்பட்ட அந்நமும்‌ ஸ்வீகரிக்கத் தக்கதன்று. சில பதார்த்தங்கள்‌ ஜாதி தோஷம்‌ ஆஸ்ரய தோஷம் இல்லாமல் இருந்தாலும் கூட அந்தப் பதார்த்தங்களில் தலை மயிர்‌ எச்சில் போன்ற நிஷித்த வஸ்துக்கள் சேர்ந்து விட்டன வென்றால் அவை நிமித்த தோஷத்தை உடையனவாய் ஆக விடுகின்றன – ஸ்ரீ பெரும்பூதூர் ஒன்றான எம்பார் ஜீயர் ஸ்வாமி பற்றிய சரித்‌ரம் ஓன்று சொல்லப்படுகிறது -ஜீயர் ஸ்வாமி மடத்தில் எழுந்தருளி இருக்கிறார் -ஸந்நிதியில் ஸ்வாமிக்கு (எம்பெருமானாருக்கு) கண்டருளப்‌ பண்ண வேண்டும்‌ என்று விஸேஷமாக சர்க்கரைப் பொங்கல்‌ தளிகை ஸித்தப்படுத்தி வைத்திருக்கிறார்கள்‌-மடத்‌திலிருந்து ஒருவர்‌ மூலம்‌ மடைப்பள்ளி அதிகாரிகளுக்கு அந்த சரக்கரைப் பொங்கலை எம்பெரு மானாருக்கு கண்டருளப்‌ பண்ண வேண்டாம்‌ என்று செய்தி அனுப்புகிறார்‌ ஜீயர்‌ ஸ்வாமி. அவர்களும்‌ ஸித்தமாக்கி வைத்திருந்த தளிகைப்‌ பாத்ரத்தைத்‌ திறந்து பார்க்க அதில்‌ பல்லி விழுந்திருந்ததைக்‌ கண்டனர் -இது நல்ல பதார்த்தங்களைக் கொண்டு கொண்டு நல்ல வ்யக்திகளாலே பக்வம்‌ பண்ணப்பட்டாலும்‌ ஒரு காரணத்தை ( நிமித்தத்தை)க்‌ கொண்டு வந்து சேர்ந்துள்ள தோஷத்தினால்‌ உபயோகப்படுத்தக் கூடிய யோக்யதையை இழந்து விட்டது. இப்படி மூன்று வகையான தோஷங்களும்‌ இல்லாத அந்நத்தினாலே தேஹத்தை தரித்தல்‌ , வளர்த்தல்‌ காய ஸூத்தி எனப்படும்‌–

அத்ர நிர்வசனம்
ஆஹார ஸூத்‌தெள ஸத்த்வ ஸூத்‌தெள : |
ஸத்த்வ ஸூத்‌தெள த்‌ருவா ஸ்ம்ருதி : |
(ஸ்ம்ருதி லம்பே, ஸர்வ க்‌ரந்தீ,_நாம்‌ விப்ரமோக்ஷ்‌ : ||)
(பரிஸூத்தமான ஸாத்விக ஆஹரத்தை உட் கொண்டால்‌ மனம்‌ அழுக்கற்றதாகிறது. மனம்‌ ஸூத்தமானால்‌ நிலையான நினைவான ஆத்ம த்யாநம்‌ விளைகிறது. அது விளைந்த வளவில்‌ அஜ்ஞாநம்‌ விருப்பு வெறுப்பு முதலிய சிக்கல்கள்‌ நீங்குகின்றன)(சாந்‌ 7-26-2) என்கிறார்‌ எம்பெருமானார்‌. ஆஹார ஸூத்தி இருந்தால் தான்‌ மனம்‌ ஸூத்தமாக இருக்கும்‌. மனம்‌ ஸூத்தமாக இருந்தால் தான்‌ பகவானைப்‌ பற்றிய நிலைத்த நினைவு உண்டாகும்‌.
நிர்வசநம்‌ – நிஷ் க்ருஷ்ட வசநம்‌ , அப்ரமாணேப்யோ நிஷ் க்ருஷ்டம்‌ ப்ரமாண பூ,தம்‌ வசநம்‌ இத்யர்த்த-
( அப்ரமாணங்களிலிருந்து நிஷ்க்ருஷ்டம்‌ – ப்ரமாண பூதமான வசநம்‌ என்று அர்த்தம்‌) என்று விளக்கம்‌ அநுக்ரஹித்துள்ளார்‌ ஸ்ருத ப்ரகாஸிகாசார்யர் –
பிணச் சோறும்‌ , மணச் சோறும்‌ , விலைச் சோறும்‌ , புகழ்ச் சோறும்‌ , பொருட் சோறும்‌ , எச்சிற்‌ சோறும்‌ இவை ஆறும்‌ த்யாஜ்யம்‌ மற்றைச்சோறிறே வைஷ்ணவன்‌ உண்ணும்‌ சோறு என்று தீரத்தங்குடி ஜீயர்‌ அருளிச்செய்வர்‌ * என்று வார்த்தாமாலை (292-வார்த்தை )

விமோகம்‌ என்பது காம க்ரோதங்களினால்‌ விகாரம்‌ அடையாமல்‌ இருத்தலைக்‌ குறிக்கும்‌.
ஸாந்த உபாஸீத- (ராக த்வேஷங்கள்‌ அற்றவனாய்‌ உபாஸிக்க வேண்டும்‌) (சாந்‌ 3-14-1) என்பது இதற்கு ப்ரமாணம்‌-

ஆரம்பண ஸம் ஸீலநம்‌ புந : புந : அப்‌,யாஸ :மனஸ்ஸுக்கு ஒரு பற்றுக் கோடாக பகவானுடைய திவ்ய மங்கள விக்ரஹத்தைத்‌ திரும்பத்‌ திரும்ப நினைத்தல்‌ அப்யாஸம்‌ எனப்படும்‌. இதற்கு ப்ரமாணமாக -ஸதா தத்பாவ பாவித: (எப்பொழுதும்‌ ப்ரஹ்மத்தைப்‌ பற்றிய நினைவை உடையவனாய்‌ இருக்க வேண்டும்‌) என்னும்‌ கீதா வசநம்‌ (8-3) த்ரமிட பாஷ்யகாரரால்‌ எடுக்கப்பட்டுள்ளது. பகவான்‌ கீதையிலே தான்‌ எந்தெந்த குணங்கள்‌ உடையவனாக உபதேஸம்‌ செய்தருளி இருக்கிறானோ , அந்தந்த குணங்களை உடையவனாக அவனை பற்றிய சிந்தநத்துடன்‌ எப்போதும்‌ இருக்க வேண்டும்‌. இதற்கு அப்யாஸம்‌ என்று பெயர்‌. இது த்யாநம்‌ அன்று ; இது த்யாநத்துக்கு அங்கமாகும்‌. (பூர்வமாக இருப்பதொன்றாகும்‌)–

பஞ்ச மஹா யஜ்ஞங்களையும்‌ மற்ற நித்ய நைமித்திக கர்மங்களையும்‌ யதா ஸக்தி அநுஷ்டித்தல்‌ க்ரியை எனப்படும்‌. தேவ யஜ்ஞம்‌ , ப்ரஹ்ம யஜ்ஞம்‌ , பித்ரு யஜ்ஞம்‌ , மநுஷ்ய யஜ்ஞம்‌ , பூத யஜ்ஞம்‌ என்பவை பஞ்ச மஹா யஜ்ஞங்களாகும்‌.
க்ரியாவாநேஷ ப்‌ரஹ்ம விதாம்‌ வரிஷ்ட, : (முண்டகம்‌ 3-1-4) (ப்ரஹ்ம வித்துக்களிலே க்ரியையை உடையவனானவன்‌ ஸ்ரேஷ்டன்‌ (பெருமை வாய்ந்தவன்‌),-தமேதம்‌ வேதாநு வசநேந ப்‌ராஹ்மணா விவிதி ஷந்தி யஜ்ஜேந தாநேந தபஸா அநாஸகேந (ப்ருஹ 6-4-22) (அத்தகைய இந்த பரமாத்மாவை ப்ரஹ்ம ஜ்ஞாநிகள்‌ வேதாத்யயநத்தாலும்‌ யஜ்ஞத்தாலும்‌ தாநத்தாலும்‌ உபவாஸ ரூபமான தபஸ்ஸாலும்‌ அறிய விரும்புகிறார்கள் -என்னும்‌ வேதாந்த வாக்யங்களிலே குறிப்பிடப்பட்டுள்ள க்ரியைகள்‌ அனைத்தும்‌ ப்ரஹ்ம உபாஸநத்துக்குஸஹகாரி யாகின்றன.

ஸத்ய ஆர்ஜவ தயா தாந அஹிம்ஸ அநபித்‌,யா : கல்யாணாநி (ஸத்யம்‌ , ஆர்ஜவம்‌ , தயா, தாநம்‌ , அஹிம்ஸா , அநபித்யை முதலான நற் குணங்கள்‌ கல்யாணங்கள்‌ )
ஸத்யம்‌ பூத ஹிதம்‌ ப்ரோக்தம்‌ * என்பது மநு வசநம்‌. –ஸத்யம்‌ – பூத ஹிதம்‌ என்கிறார் ஸ்ருத ப்ரகாஸிகாசார்யர்‌. பூத ஹிதமான வசநங்களையே சொல்லுதல்‌ ஸத்யம்‌ எனப்படும்‌. மஹா பாரதத்திலே ஒரு சரித்ரம்‌ சொல்லப்பட்டுள்ளது. ஒரு ரிஷியினுடைய ஆஸ்ரமத்துக்குள்‌ ஒரு பசு வந்து புகுந்து விட்டது. அதை ஹிம்ஸிக்கும்‌ நோக்கத்துடன்‌ துரத்தி வந்த வேடன்‌ ரிஷியைப்‌ பார்த்து * இங்கே பசு வந்ததா? * என்று கேட்கிறான்‌. அவர்‌ * இங்கு பசு வர வில்லை * என்று சொல்லி விட்டார்‌. அவர்‌ இப்படிச்‌ சொன்னது ஸத்யமா? அஸத்யமா? என்றால்‌ ஸத்யமே ! தஸரதன்‌ பெருமாளைக்‌ கை விட்டுத்‌ தன்‌ வசநத்தை நிலை நாட்டினது அஸத்யமே! – ஆபாஸ (போலியான) தர்மமே என்கிறார்கள்‌ நமதாசார்யர்கள்‌ .

ஆர்ஜவம்‌ என்பது சிந்தையாலும்‌ , சொல்லாலும்‌ , செயலாலும்‌ ஒருபடிப் பட்டிருப்பதாகும்‌ உயர்ந்த விஷயத்திலே இப்படி இருப்பது தான்‌ ஆர்ஜவம்‌ எனப்படும்‌. தகாத விஷயத்தில்‌ சிந்தையாலும்‌ சொல்லாலும்‌ செயலாலும்‌ ஒருபடிப்பட்டிருப்பது என்பது குடில பாவமாகும்‌. மநோ வாக்காயங்களினுடைய ஐகரூப்யம்‌ எதில்‌ பர்யவஸிக்கும்‌?
சிந்தையாலும்‌ சொல்லாலும்‌ செய்கையினாலும்‌ தேவபிரானையே தந்தை தாய்‌ என்றடைந்த வண்குருகூரவர்‌ சடகோபன்‌ (திருவாய்மொழி 6-5-11) என்று தன்னைப்‌ பற்றிச்‌ சொல்லிக்‌ கொள்கிறார்‌ ஆழ்வார்‌. சூர்ப்பணகை ஸ்ரீராமனைப்‌ பார்த்து * நீ யார்‌? * என்று கேட்கிறாள்‌. உடனே நேர்மையுடன்‌ தம்‌ சரித்ரம்‌ முழுவதையும்‌ சொல்லுகிறார்‌ பெருமாள்‌. நமதாசார்யர்கள்‌ பெருமாளுடைய ஆர்ஜவ குணத்தை நன்கு அநுபவித்திருக்கின்றனர்‌.

ஸ்வார்த்த நிரபேக்ஷ பரது: க்க, அஸஹிஷ்ணுத்வம்‌ – தயை என்று காட்டுகிறார்‌ ஸ்ருதப்ரகாஸிகாசார்யர்‌. பிறருடைய துக்கத்தைப்‌ பொறுக்காமல்‌ இருத்தல்‌ ; இப்படி இருக்கும் போது அதனால்‌ தனக்கு ஒரு ப்ரயோஜநத்தை (புகழையோ பெருமையையோ) கருதாதிருத்தல்‌ தயை எனப்படும்‌.

கரண த்ரயேணாபி பரபீடா நிவ்ருத்தி : – பரஹிம்ஸையிலிருந்து கரண த்ரயத்தாலும்‌ விலகி இருத்தல்‌ அஹிம்ஸை எனப்படும்‌.

தாநம்‌ – *லோப ராஹித்யம்‌ * என்று அர்த்த மருளிச்‌ செய்கிறார்‌ ஸ்ருதப்ரகாஸிகா சார்யர்‌. இது மனத்தினுடைய இளகிய தன்மையை (மனம்‌ இருக்க வேண்டிய நிலையை )க்‌ குறிப்பதாகும்‌. தன்னிடம்‌ இருக்கும்‌ அல்லது தனக்கு வரும்‌ தநத்தைத்‌ தனக்காகவே சேர்த்து வைத்துக்‌ கொள்ளும்‌ கருமியாக (கஞ்சனாக) இல்லாமலிருக்க வேண்டும்‌. ஆராதிக்கப்பட வேண்டிய பூதங்கள்‌ வந்தால்‌ உடனே தன்னிடம்‌ இருப்பதைக்‌ கொடுக்கும்‌ ஸாமர்த்யம்‌ உபாஸகனுக்கு இருக்க வேணும்‌. செல்வந்தர்கள் தான்‌ இத் தன்மையை உடையவரகளாக இருக்க முடியும்‌ என்பதன்று-

அநபித்‌யை – அபித்‌யை என்கிற தன்மை இல்லாமலிருப்பது அநபித்‌ யை எனப்‌படும்‌. அபித்‌ யை என்றால்‌ என்ன? இதை -(1) * பரகீயே ஸ்வத்வ புத்‌தி, : * (பிறருடைய வஸ்துவினிடத்தில்‌ தன்னுடையது என்கிற புத்தி) என்றும்‌ (2) * நிஷ்பலசிந்தா * (லோகத்திலுள்ள அஸாரமான, வேண்டத் தகாத விஷயங்களைப்‌ பற்றிச்‌ சிந்தித்தே தன்‌ மனத்தையும்‌ பாழ்படுத்திக்‌ கொள்ளுதல்‌ – எதற்கும்‌ உபயோகமில்லாத சிந்தை) என்றும்‌ (3) * பர க்ருத அபகார சிந்தா (அந்யனால்‌ செய்யப்பட்ட அபகாரத்தை சிந்தித்தல்‌) என்றும்‌ மூன்று விதமாக அருளிச்‌ செய்கிறார்‌ ஸ்ருத ப்ரகாஸிகாசார்யர்‌. இக் குணங்கள்‌ இல்லாதிருத்தல்‌ அநபித்‌யை எனப்படும்‌ நிஷ்டையில்‌ – பகவானைப்‌ பற்றிய சிந்தநத்தில்‌ – உயர்ந்து கொண்டே போகிறவனுக்கு சஞ்சல புத்தி இருக்காது

ஸத்யேந லப்‌,ய: * *தேஷாமேவைஷ விரஜோ ப்‌ரஹ்ம லோக : (ப்ரஸ்ந 1-15-11)(அவர்களுக்கே ரஜஸ் தமஸ்ஸுக்களால்‌ விடுபட்டிருக்கிற இந்த ப்ரஹ்ம லோகமானது ஸத்யத்தினால்‌ அடையத் தக்கது) என்பது நிர்வசநம்‌.

அநவஸாதம்‌ என்பது அவஸாதம்‌ (துக்கம்‌) இல்லாமை. து :க்கப்படுவதற்கு காரணங்கள்‌ இருந்தாலும்‌ து:க்கப்படாமல்‌ இருத்தல்‌ அநவஸாதம்‌ எனப்படும்‌ தேஸ கால வைகுண்‌யத்தாலும்‌ (தேஸ காலங்கள்‌ கெட்டு இருக்கின்றனவே என்று நினைத்திருத்தல்‌ ) , ரோக நிமித்தமான வஸ்து முதலியவைகளை (புத்ர மரணாதிகளை) நினைத்தல்‌ போன்ற காரணங்களால் மனதில்‌ ஏற்படும் ப்ரகாசமின்மை அவஸாதம்‌ எனப்படும்‌. இதை வெற்றி கொள்வதற்கு மனதில் பலம் வேண்டும் –நாயமாத்மா பல ஹீநேந லப்‌, ய: (முண்டகம்‌ 4-2-4) (இந்த பரமாத்மா மநோ பலம்‌ அற்றவனால்‌ அடையத் தக்கவன்‌ அல்லன்‌) என்கிறது ஸ்ருதி. லோகத்திலே பல விபரீதங்கள்‌ ஏற்படக் கூடும்‌. இவற்றை நம்மால்‌ தடுக்க முடியாது. ஆனால்‌ இந்த விபரீதங்களினால்‌ மனதில்‌ தைந்யம்‌ (அபாஸ்வரத்வம்‌ – மனத் தெளிவு இன்மை) வந்து சேரக் கூடாது. அவஸாதம்‌ என்பது மனதில்‌ ஏற்படக்‌ கூடிய கலக்கத்தைக்‌ குறிக்கும்‌. இப்படிப்பட்ட அவஸாதம்‌ இல்லாதிருப்பது அநவஸாதமாகும்‌.

அநுத்‌தர்ஷம்‌ என்பது மனதில்‌ அதிக ஸந்தோஷ மின்மையைக்‌ குறிக்கும்‌. ஸந்தோஷப்‌ படுவதற்குக்‌ காரணங்கள்‌ இருந்தாலும்‌ மனதில்‌ அதிக ஸந்தோஷத்துடன்‌ கூடி யிருக்கும்‌ தன்மையும்‌ விரும்பத் தக்கதன்று. ஏனென்றால்‌ விஷயாந்தரங்களைப்‌ பற்றிய இத் தன்மையும்‌ பகவானைப்‌ பற்றிய த்யாநத்தைக்‌ கெடுக்கும்‌. மனதில்‌ அதிக ஸந்தோஷத்துடன்‌ கூடியவனாக இல்லாதிருத்தல்‌ அநுத்தர்ஷம்‌ எனப்படும்-

—

யத் பக்தோ நாபி பூதோ மத நமத நக்ருத் வாக் விலாஸைக பூமி
நாலீ கஸ்தோ க்ருதோக்தி வ்யவஹ்ருதி சதுராஸ் யத்வ ஸம் ப்ராப்த பூமா
சாம் ப்ராப்ய அநந்ய லப்யாம் கமல பவ துலா மேததே சத்ய தாமா
ஸோ அவ்யாந்ந ஷாந்தி சிந்துர் நிரவதி மஹிமா ஸுவ்ம்ய ஜாமாத்ரு யோகீ –13-

யத் பக்தோ நாபி பூதோ -எந்த மாமுனிகளுடைய பக்தனாக இருப்பவன் உள் வெளி சத்ருக்களால்
பாதிக்கப் படாமல் இருப்பவனும்
மத நமத நக்ருத் வாக் விலாஸைக பூமி -சப்தாதி விஷயாந்தர காமத்தை வென்றானாகவும்
வாக் வந்தமைக்கு ஒரே பாத்திரமாகவும்
நாலீ கஸ்தோ -சத்தியத்தில் உறுதியாக இருப்பவனும்
க்ருதோக்தி வ்யவஹ்ருதி சதுராஸ் யத்வ ஸம் ப்ராப்த பூமா -அபவ்ருஷேயமான வேதத்தை வியவஹரிப்பதில் திறமை மிக்க வாக் வன்மையினால் பெற்ற பெருமையை உடையவனாயும்
சாம் ப்ராப்ய -சத்யத்தினால் பெற்ற காந்தியை உடையவனாயும் இருக்கிறானோ அவன் –

மத நமத நக்ருத் வாக் விலாஸைக பூமி -மன்மதனை அழித்தவனை புத்ரனாகப் பெற்றவரும் -தனது பத்தினியான சரஸ்வதியின் விலாசங்களை அனுபவிப்பவரும்
நாலீ கஸ்தோ -நாபீ கமலத்தில் இருப்பவரும்
க்ருதோக்தி வ்யவஹ்ருதி சதுராஸ் -யத்வ ஸம் ப்ராப்த பூமா –நான்கு வேதங்களை ஓத நான்கு முகங்களைப் பெற்ற பெருமையை உடையவரும்
மேததே சத்ய தாமா-சத்ய லோகத்தை இருப்பிடமாகக் கொண்டவருமான
சாம் ப்ராப்ய அநந்ய லப்யாம் கமல பவ துலா -வேறு எவருக்கும் கிடைத்தற்கு அரிய ப்ரம்மாவுடன் ஒப்பிட்டுச் சொல்லும்படியான தன்மையைப் பெற்று பிரகாசிக்கிறான்-

ஸோ அவ்யாந்ந ஷாந்தி சிந்துர் நிரவதி மஹிமா ஸுவ்ம்ய ஜாமாத்ரு யோகீ -பொறுமைக் கடலாக எல்லை அற்ற பெருமை யுடைய அழகிய மணவாள மா முனிகள் நம்மை ரக்ஷிக்கட்டும் –

மா முனிகள் அடியார்கள் சிவனைக் காட்டிலும் வி லக்ஷணர்கள் என்பதை கீழ் இரண்டு ஸ்லோகங்களில்-இதில் நான்முகனுடன் ஒப்பீடு-ந அபி பூத -பாஹ்ய ஆந்த்ர சத்ருக்களால் பரிபவம் இன்றிக்கே -விஷயாந்தர காமம் அற்று –-ஸ்ரீ ஸூ க்திகள் விலாஸத்துக்கு ஆசிரமாயும் அவற்றை ரசமாக எடுத்திப் பேசுபவராகவும் இருப்பார்கள்-அ லீகம் -பொய்ச் சொல் -அப்ரியமான சொல்-சதுர ஆஸ்யத்வ-நான் மறைகள் ஒதுவதில் சமர்த்த வாக் வன்மை கொண்டவர்கள் –-சத்தியத்தில் நிலை நின்றவர்களாயும் இருப்பார்கள்

அயனோ –நாபி பூதன் -உந்தி மேல் நான்முகனைப் படைத்தான் –-மதன மதன க்ருத் -காமனைத் தகித்த அரனை உண்டாக்கியவன் –-வாக் தேவியான சரஸ்வதியின் விலாசங்களை அனுபவிக்கிறார்
நாலீ கஸ்த-நாலீகம் -கமலம் -அதில் இருப்பவர்-சதுர் ஆஸ்யத்வ -நான்கு முகங்கள் கொண்டு நான்மறைகள்-சத்ய தாமா -சத்யலோகத்தில் இருப்பவர்-

மா முனிகளின் அடியார்கள் ஸ்ரீ வைஷ்ண ஸ்ரீ யாலே வந்த காந்தியும் ப்ரபாவத்தையும் கொண்டவர் என்றபடி –

அபகத மத மாநை அந்திம உபாய நிஷ்டை
அதி கத பரமார்த்தை அர்த்த காமாநபே ஷை
நிகில ஜன ஸூஹ்ருத்பி நிர்ஜித க்ரோத லோபை
வர வர முனி ப்ருத்யை அஸ்து மே நித்ய யோக —கர்வம் அஹங்காரம் அற்று-ஆச்சார்ய அபிமானம் உத்தாரகம் என்னும் சரம நிஷ்டையில் உறுதி கொண்டவர்கள்-பூர்ணமாக ஆச்சார்ய கைங்கர்யம் செய்து கொண்டே இருப்பவர்களாயும்-உபயாந்தரங்களை ச வாசனமாக விட்டவர்களாயும் பக்ஷ பாதம் இன்று அனைவருக்கும் ஸூ ஹ் ருதத்தையே அளிப்பவர்களாயும் இரட்டைகளை வென்றவர்களாயும் இருப்பார்கள் என்பது அர்த்த வாதம் இல்லையே –-கோயில் கந்தாடை அண்ணன் -பஞ்சு மெத்தை
வானமா மலை ஜீயர் -திருப்பாத ரேகை-இவர்கள் போல்வாருடன் நித்ய சம்பந்தம் வேணும் என்று பிரார்த்தனை இதில்-

இத்தனை நாட்கள்‌ தீயவர்களோடு எப்போதும்‌ சேர்ந்திருந்த அடியேனுக்கு -(1) * நாமே உயர்ந்தவர்கள்‌ * என்ற கர்வம்‌ , பெரியோர்களை அவமதிக்கும்‌ அளவுக்கு வளர்ந்த அஹங்காரம் முதலானவை சிறிதும்‌ இல்லாதவர்களும்‌ -2-ஆச்சார்ய அபிமானமே உத்தாரகம்‌ என்கிறபடியே ஆசார்யனுடைய சீரிய அபிமானத்‌துக்கு இலக்காகையாகிற மோக்ஷோபாயத்தில்‌ நன்றாக நிலை நின்றவர்களும்‌ -3-பூர்ணமாக அடையப்பட்ட ஆசார்ய கைங்கர்யமாகிற பரம புருஷார்த்தத்தை உடையவர்களும் -4-மற்ற உபாயங்களையும்‌ மற்ற பலன்களையும்‌ விரும்பாதவர்களும்‌ (5) வேண்டியவர்கள்‌ வேண்டாதவர்கள்‌ இவ்விருவருமல்லாத நடுவர்கள்‌ ஆகிய அனைத்து மனிதர்களுக்கும்‌ நன்மைகளைத்‌ தேடும்‌ நல்ல மனமுடையவர்களும்‌ (6) கோபத்தையும்‌ உலோபித்தனத்தையும்‌ நன்றாக வென்றவர்களுமான ஸ்ரீமணவாளமாமுநிகளுடைய அந்தரங்க ஸிஷ்யர்களான கோயில்‌ கந்தாடை யண்ணன்‌ வானமாமலை ஜீயர்‌ முதலியவர்களோடு (திருவடிகளைத்‌ தாங்கும்‌ பஞ்சு மெத்தை திருவடி ரேகை ஆகியவற்றைப்‌ போன்று) நித்யமான ஸம்பந்தமானது அடியேனுக்கு உண்டாக வேணும்‌ ! என்ற ஸ்லோகத்தில்‌ சொல்லப்படும்‌ ப்ரபாவங்கள்‌ அனைத்தும்‌ ஸத்யமானவையே ! வெறும்‌ புகழ்ச்சியல்ல என்றபடி. பரம ஸாத்விகர்களான வரவரமுநி-தாஸர்களுக்கு ராஜஸ தாமஸர்‌ களான பிரமன்‌ ஸிவன்‌ ஆகிற இவர்களோடு ஸாம்யம்‌ சொல்லுவது தகாது என்று நினைக்க வேண்டா – அவர்களுக்கும்‌ ஒரோர்‌ வகையில்‌ ஏற்றமுண்டு . அந்த ஏற்றம்‌ மாமுநிகளுடைய தாஸர்களுக்கும்‌ உண்டு என்று சொல்லுகிறவித்தனை –

சிவனே அயனே போல்வார் மன்னு திருக் கோவலூர் அதனுள் கண்டேன் நானே
அன்று அயனும் அயன் சேயும் அனையவர்கள் நாங்கூர் அரிமேய விண்ணகரம்
அமர்ந்த செழும் குன்றை –என்று திவ்யதேஸ வாஸிகளான ஸ்ரீவைஷ்ணவ மறையோர்களுக்கு உபமானமாக அயன்‌ முதலானாரை ஆழ்வாரும்‌ அருளிச்‌ செய்துள்ளார் அன்றோ –

க்ஷாந்தி – க்ஷமை -பொறுமை -க்ஷமா ஸமுத்ரமாய்‌ , எல்லை யில்லாத மஹிமையை உடையவரான அழகிய மணவாள மாமுநிகள்‌ நம்மை ரஷிக்க வேணும்‌ என்று ப்ரார்த்திக்கிறார் –

—

சிரஸி வஹதாம் யத் பாதாம்ப கலா நிதி மௌளிதா
ஜயதி வரதாச்சார்யா தீ நாம நந்ய சமாஸ்ரயா
ஸ ஹி வர முனிஸ் ஸாஷாந் நாராயணஸ் தத ஏவ தத்
சரண சரணஸ் சர்வே அப் யுர்வ்யாம் தரந்தி பவார்ணவம் –14-

சிரஸி வஹதாம் யத் பாதாம்ப கலா நிதி மௌளிதா –ஓங்கி உலகத்த யுத்தமானது ஸ்ரீ பாத தீர்த்தமான
கங்கையை திருமுடியில் தாங்கும் பரமசிவன் கலா நிதி மௌலியாய் சந்த்ர சேகரனாய் இருக்கிறார் –
ஜயதி வரதாச்சார்யா தீ நாம நந்ய சமாஸ்ரயா -மா முனிகளின் அநந்யார்ஹராய் இருக்கும் வரத குரு
போல்வாருக்கு எல்லாக் கலைகளையும் கற்று அறிந்த தன்மை விளங்குகிறது -வித்வத் சிகாமணிகள் அன்றோ
ஸ ஹி வர முனிஸ் ஸாஷாந் நாராயணஸ் தத ஏவ தத் -மா முனிகளும் ஸாஷாத் நாராயணனே –
பீதகவாடைப் பிரானார் பரம குருவாக வந்து-ஸாஷாத் நாராயணோ தேவ கிருத்வா மர்த்ய மயீம் த நு ம்
மக் நா நுத் தரதே லோகான் காருண்யாத் ஸாஸ்த்ர பாணி நா-தஸ்மாத் பக்திர் குரவ் கார்யா ஸம்ஸார பய பீருணா -(ஸாக்ஷாத்‌ பரமபுருஷன்‌ தன்‌ கருணையாலே (ஆசார்யனாகிற) மகித உருவை எடுத்துக்‌ கொண்டு ஸாஸ்ஸ்த்ரங்களாகிற கைகளாலே (ஸம்ஸாரக்‌ கடலில்‌ மூழ்கியிருக்கும்‌ உலகங்களைக்‌ கை தூக்கி விடுகிறான்‌. ஆகையால்‌ ஸம்ஸாரக்‌ கடலைக்‌ கண்டு பயந்தவன்‌ குருவிடம்‌ பக்தி செய்ய வேண்டும்‌] (ஜயாக்‌ய ஸம்ஹிதை-ஸாண்டில்ய வசநம்‌) என்றும்‌ ஸ்ரீமந்நாராயணனே ஆசார்யனாக வந்து சேதநர்களை உஜ்ஜீவிப்பித்தருளுகிறான்‌ என்று சொல்லப்பட்டதி)அதனாலேயே
சரண சரணஸ் சர்வே அப் யுர்வ்யாம் தரந்தி பவார்ணவம் –அவருடைய திருவடி சம்பந்திகள் அனைவரும் சம்சார ஆரணவத்தை எளிதில் கடக்கிறார்கள் –

இதில்‌ அம்மூவருள்ளும முதலாவான்‌ முன்நீர் வண்ணனாய்‌ மூவரில்‌ முன் முதல்வனான ஸ்ரீமந்‌ நாராயணனே ஸாக்ஷாத்‌ மணவாளமாமுநிகள்‌ என்று ௮றுதி யிடுகிறார்‌ . எங்ஙனேயென்னில்‌ – ஸ்ரீமந் நாராயணனுடைய ஸ்ரீபாத தீர்த்தமான கங்கையை ஸிரஸ்ஸில்‌ தரிக்கிற ஸிவன்‌ கலாநிதி மெளளியாய்‌ சந்த்ரஸேகரனாய்‌ இருக்கிறார்‌. மாமுநிகளுடைய ஸ்ரீபாத தீர்த்தத்தைத்‌ தலையில்‌ தரிக்கும்‌ வரதநாராயணகுரு முதலானவர்கள்‌ பலரும்‌ கலாநிதி மெளளிகளாக விளங்குகிறார்‌கள்‌ – ஸகல கலைகளையும்‌ களையறக்‌ கற்ற வித்வத்‌-ஸிகாமணிகளாய்‌ விளங்குகிறாரகள்‌ என்ற படி . இவர்களுடைய கலாநிதி மெளளியாம்‌ தன்மை ஸிவனுக்கும்‌ பெற அரிதாயிருக்கும்‌ . மேலும்‌ பூமியில்‌ மணவாளமாமுநிகளுடைய திருவடிகளைச் ஸரணமாகப்‌ பற்றின எல்லாரும்‌ ஸம்ஸார மாகிற கடலைக்‌ கடந்து அக்கரைப் படுகிறார்கள்‌ . ஸ்ரீமந் நாராயணனுடைய திருவடிகளை முமுஷுவாகப்‌ பற்றின சேதநனும்‌ ஸம்ஸார ஸமுத்ரத்தைக்‌ கடக்கிறான்‌ . ஆகையால்‌ மாமுநிகள்‌ ஸாஷாத்‌ ஸ்ரீமந்நாராயணனே என்று அறுதி யிட்டாராயிற்று –

–

ஜலஜ நிலயா காந்தோ அனந்தத் விஜோத்தம சேவித
ஜலஜ விலஸத் பாணி நித்யம் கரஸ்த ஸூ தர்சன
ஸகல ஸூ மநோ வைரிவ் ராதாவலேப விலோ பக்ருத்
மது ரிபு துலா காந்த காந்தோ பயந்த்ரு முநீஸ்வர –15-ஜலஜ -நிலய -ஏகாந்த -பாட பேதம் –பத்மாசினிக்கு அசாதாரணமான பதி-

ஜலஜ நிலயா காந்தோ அனந்தத் விஜோத்தம சேவித -ஜலஜம் -சங்கம் -எண்ணற்ற உயர்ந்த
ப்ராஹ்மணர்களால் சேவிக்கப்படுபவரும்
ஜலஜ விலஸத் பாணி நித்யம் கரஸ்த ஸூ தர்சன -ஜலஜம் -சங்கம் -எப்பொழுதும் தம்மை ஆஸ்ரயிக்க வரும் நல்ல மனம் உடையவர்களுக்கு சங்க சக்ர இலச்சினை ப்ரசாதித்து ஆள் கொள்பவரும்-தாமரை போன்று விளங்கும் திருக்கைகள் என்றுமாம் -நித்யமாகக் கைப்பட்ட நல்ல தர்சனங்களை உடையவர் என்றுமாம் –
ஸகல ஸூ மநோ வைரிவ் ராதாவலேப விலோ பக்ருத் மது ரிபு துலா காந்த காந்தோ பயந்த்ரு முநீஸ்வர –அவர்களது சத்ருக் கூட்ட கர்வங்களை அழிப்பவராயும் உள்ள மா முனிகள்-

ஜலஜ நிலயா காந்தோ –தாமரையாள் –ஜலஜம் -பத்மம் -பெரிய பிராட்டியாருக்கு இடமாகக் கொண்ட
அனந்தத் விஜோத்தம சேவித –ஆதி சேஷன் பக்ஷி ஸ்ரேஷ்டரான திருவடி போல்வாரால் சேவிக்கப் படுபவனும்
ஜலஜ விலஸத் பாணி நித்யம் கரஸ்த ஸூ தர்சன -ஜலஜம் -சங்கம் -எப்பொழுதும் சங்கு சக்கரம் தரித்த
திருக்கைகள் உடையவனாயும்
ஸகல ஸூ மநோ வைரிவ் ராதாவலேப விலோ பக்ருத் மது ரிபு துலா காந்த காந்தோ பயந்த்ரு முநீஸ்வர-தேவர்களின் சத்ருக்களான அசுரர் வர்க்க கர்வங்களை அடக்கி – பெரிய பிராட்டியார் உகப்புக்கு தக்க கைங்கர்ய ஸ்ரீ யை உடையவரும் மது கைடபர்களை அழித்த எம்பெருமானுக்கு சமமாக விளங்குகிறார்

ஜடமான சம்சாரத்தை அழிக்கும் அசாதாரணமான பெரிய ஜீயர் -யதாஜாதரையும் திருத்திப் பணி கொள்ள வல்லவர்

இந்த ஸ்லோகத்திலுள்ள விஸேஷணங்கள்‌ எம்பெருமானுக்கும்‌ மாமுநிகளுக்கும்‌ பொருத்தமாய்‌ அமைக்கப் பட்டிருக்கின்றன -எம்பெருமான்‌ பத்ம நிவாஸிநியான ஸ்ரீக்கு வல்லபன்‌ -திருவநந்தாழ்வான்‌ , பஷி ராஜனான கருடாழ்வான்‌ முதலானவர்களால்‌ ஸேவிக்‌கப்படுபவன்‌ ; ஜலஜமென்று பத்மத்திற்குப்‌ பெயர்‌ , ஸங்கத்திற்கும்‌ ஜலஜமென்று பெயருண்டு. அப்போது இடது கையில்‌ விளங்குகிற ஸங்கத்தை உடையவன்‌ என்று பொருள்‌ – நித்யம்‌ கரஸ்த- ஸுதர்ஸந : எப்போதும்‌ கை கழலா நேமியான்‌-கையிலங்காழி சங்கன்‌ சுடராழி சங்கிருபால்‌ பொலிந்து தோன்ற வலக்கை யாழி யிடக்கைச்‌ சங்க மிவை யுடைமால்‌ வண்ணனை – என்னக் கடவதிறே -தேவ விரோதிகளான ஸகல அஸுரர்‌ குழாத்தின்‌ கர்வத்தை – கொழுப்பை ஒழித்தருளுகிறான் –

மாமுநிகள்‌ பக்ஷத்தில்‌ விஸேஷணங்களை யோஜிக்கிறபடி : – பெரிய பிராட்டியாருடைய திருவுள்ள உகப்புக்கு உரித்தான கைங்கர்ய ஸ்ரீயை உடையவராய்‌ இருப்பதால்‌ பெரிய பிராட்டியாருக்கு இனியவராய்‌ இருப்பவர்‌ – அநந்தரான – அஸங்க்யாதரான ஸ்ரீவைஷ்ணவ ப்ராஹ்மண ஸ்ரேஷ்டர்களாலே ஸேவிக்கப் படுபவர்‌ ; தம்மை ஆஸ்ரயிப்பதற்காகக்‌ காத்திருக்கும்‌ முமுஷு சேதநர்களுடைய உஜ்ஜீவநத்துக்கு உறுப்பாக அவர்களுக்குத்‌ திரு விலச்சினை ஸாதிப்பதற்காக ஸுதர்ஸந பாஞ்சஜந்யங்களைத்‌ திருக் கையில்‌ தரிப்பவர்‌ ; அன்றிக்கே ஜலஜவிலஸத்பாணி -தாமரை போன்று விளங்குகின்ற திருக் கைகளை யுடையவர்‌ -நித்யம்‌ கரஸ்த ஸுதர்ஸந : நித்ய மாக கைப்பட்ட நல்ல தர்ஸநார்த்தங்களை உடையவர்‌ -ஸுதர்ஸந ஸப்தம்‌ ஸத் தர்ஸநத்தைச்‌ சொல்லுகிறது . எம்பெருமானார்‌ தர்ஸநமே ஸுதர்ஸநம்‌. அது கைப்பட்டிருப்பவர்‌ . எம்பெருமானார்‌ காட்டி யருளிய அர்த்தங்கள்‌ அனைத்தையும்‌ தமக்கு விதேயமாக்கிக்‌ கொண்டிருப்பவர என்று பொருள்‌ . அன்றிக்கே இந்த இரண்டு விஸேஷணங்களைக்‌ கொண்டு ஸங்க சக்ர ரேகைகளைத்‌ திருக் கைகளில்‌ உடையவர்‌ என்றும்‌ சொல்லலாம்‌. ஸங்க சக்ர ரேகைகள்‌ மஹா புருஷ லஷணமாக ஸாமுத்ரிகா ஸாஸ்த்ரத்தில்‌ சொல்லப் பட்டிருக்கின்றன
(ஜலஜ-நிலய-ஏகாந்த : ) என்றும்‌ பாடம்‌ காண்கிறது . அப்போதும்‌ எம்பெருமான்‌ பக்ஷத்தில்‌ பத்மாஸிநியான பிராட்டிக்கு அஸாதாரணமான பதி என்று பொருள்‌ . மாமுநிகள்‌ பக்ஷத்தில்‌ (ஜலஜ நிலய ஏகாந்த : ) ஜடமான பிறப்பு முதலான ஸம்ஸாரத்தின்‌ அழிவைச்‌ செய்வதையே அஸாதாரணமாகக்‌ கொண்டவர்‌ – யதாஜாதரையும்‌ திருத்திப்‌ பணி கொள்ள வல்லவர்‌ என்றபடி -தேவர்களுக்கு விரோதிகளான ஸமஸ்த அஸுர-ராக்ஷஸர்களுடைய ஸமூஹத்தின்‌ கர்வத்துக்கு பங்கத்தை (அழிவைப்‌ பண்ணுமவன்‌ எம்பெருமான்‌ ; மாமுநிகளோ த்ரை வித்ய வ்ருத்தரான பெரியோர்களுக்கு விரோதியான ஆஸுர ராக்ஷஸ ப்ரக்ருதிகளின்‌ கர்வத்தை நிரஸிப்பவர்‌. இப் புடைகளில்‌ எம்பெருமானோடு ஒத்த பெருமையை உடையவர்‌ மாமுநிகள்‌ என்கிறார் –

—

மது ஜித தநுச் சேதி நாலீக வாஸ
உத்க்ருதோத் வ்ருத்தா ஸூர ஸூர வரை சாதரம் ஸேவ்ய மாநம்
பத்மா வாஸா ஷிதிதர ஸூ தா வாக் சஸீ காந்த பூதை
காந்த்யா காந்தம் ச ஜயது மஹா யோகி காந்தோ பயந்தோ –16-

பத்மா வாஸா -தாமரையாள் -பெரிய பிராட்டியார்
ஷிதிதர ஸூ தா வாக் சஸீ காந்த பூதை -ஹிமவான் புத்ரி சரஸ்வதி சசி தேவி இவர்களின் நாயகர்கள்
மது ஜித -மது சூதனனான நாராயணன்
தநுச் சேதி -சரீரம் அற்ற மன்மதனை அழித்த பரமசிவன்
நாலீக வாஸ -தாமரையில் வசிக்கும் ப்ரம்மா
உத்க்ருதோத் வ்ருத்தா ஸூர ஸூர வரை சாதரம் ஸேவ்ய மாநம் -தேவர்களால் பிரியத்தோடே ஸேவிக்கப் படுகிற இந்திரன்-

மது ஜித தநுச் சேதி நாலீக வாஸ –பிரகாசத்தினால் தேனை வென்ற இனிமையை யுடையதாய் -காம க்ரோதாதிகளை அழிக்க வல்லதாய் –ந அலீகஸ்தம் -பொய் கலவாத இன் மொழிகளால் -பாஹ்ய குத்ருஷ்டிகளை நிரசிப்பதாய் விளங்கும்-யத் வாக் ஜாலம்– தெளிவாலும் காந்தியால் மனோஹரமான மா முனிகளுடைய ஸ்ரீ ஸூ க்திகள்
உத்க்ருதோத் வ்ருத்தா ஸூர ஸூர வரை சாதரம் ஸேவ்ய மாநம் காந்த்யா காந்தம் ச ஜயது -மஹா லஷ்மீ பார்வதி சரஸ்வதி சசி தேவிமார் ஆகியவர்களின் நாயகர்களான தேவ ஸ்ரேஷ்டர்களால் பிரியத்துடன் ஸேவிக்கப் படுகின்ற
உத்க்ருத்த -நிரசிக்கப்பட்ட
உத் வ்ருத்த -துர் மார்க்கஸ்தர்-நண்ணா அசுரர் நலிவு எய்த நல்ல அமரர் பொலிவு எய்த –
மா முனிகள் ஸ்ரீ ஸூ க்திகள் இவர்கள் உடன் சாம்யம் இத்தாலே என்றபடி
மஹா யோகி காந்தோ பயந்தோ –மஹா யோகியான மணவாள மா முனிகள் எல்லாரையும் விட சிறந்தவராக விளங்கட்டும்-

இது முதல்‌ மாமுநிகளுடைய ஸ்ரீஸூக்திகளின்‌ பெருமையை பஹுமுகமாகக்‌ காட்டி யருளுகிறார்‌-தெளிவாலும்‌ காந்தியாலும்‌ மநோ ஹரமான எந்த மாமுநிகளுடைய வாக் ஜாலம்‌ (ஸ்ரீஸூக்தி ஸமூஹம்‌) மதுஜித்‌ மதுஸூதநனான நாராயணன்‌ ; நாலீகவாஸ = கமலத்தில்‌ வஸிக்கிற பிரமன்‌ ; அதநுச்சேதி – அநங்கனான மன்மதனைச்‌ சிதைத்த ருத்ரன்‌ ; உத்க்ருத்தோத்‌ வ்ருத்தாஸுர -வ்ருத்ராஸுரனை வஜ்ராயுதத்தால்‌ துண்டித்த இந்த்ரன்‌ இவர்களாகிற தேவ ஸ்ரேஷ்டர்களாலும்‌ ஆதரத்தோடு அநுஸந்திக்கப் படுகிறதோ , அந்த மஹா யோகியான மாமுநிகள்‌ ஸர்வோத்க்ருஷ்டராக விளங்கட்டும்‌! என்கிறார் –

யாவரொரு மாமுநிகளுடைய ஸ்ரீஸூக்தி ப்ருந்தமானது மலர் மகள்‌ , ஸரஸ்வதி , மலை மகள்‌ , இந்திராணி இவர்களுக்கு முறையே நாயகர்களா யிருக்கிற ஸ்ரீமஹா விஷ்ணு , பிரமன்‌ , ஸிவன்‌ , இந்த்ரன்‌ இவர்களோடு ஸாம்யத்தை அடைந்ததாக இருக்கிறதோ , விலக்ஷண தேஜஸ்ஸால்‌ விளங்குகிற அந்த அழகிய மணவாள மா முநிகள்‌ ஸர்வோத்‌கர்ஷராய்‌ விளங்கட்டும்‌ !

ஸாம்யத்தை நிரூபிக்கிறது மேலே. ஸ்ரீமந் நாராயணன்‌ மதுஜித் மதுவென்னும அஸுரனை வென்றவன்‌ ; மாமுநிகளுடைய ஸ்ரீஸூக்திகளோ இனிமையில்‌ தேனையும்‌ வென்றிருக்கின்றன . பிரமன்‌ நாலீக வாஸன்‌ – கமலவாஸி – மாமுநிகளுடைய ஸ்ரீஸூக்தியும்‌ பொய்யிலாத மணவாள மாமுநியின்‌ புந்தி (ஜ்ஞாநம்‌) அடியாக உதித்ததாகையாலே ந அலீகஸ்தம்‌ – பொய்‌ கலவாத மெய்மொழியாய்‌ இருக்கும்‌ – ஸிவன்‌ அதநுச்சேத்‌ – அநங்கனான காமனை அழித்தவர்‌ ; மாமுநி களுடைய ஸ்ரீஸூக்திகளும்‌ காம க்ரோதாதிகளை நிரஸிக்க வல்லவை -உத்க்ருத்த – நிரஸிக்‌ கப்பட்ட, உத்வ்ருத்த – துர் மார்க்கஸ்தர்களான அஸுர ஸமூஹத்தை உடையவனா யிருப்பவன்‌ இந்த்ரன்‌. மாமுநிகளுடைய ஸ்ரீஸூக்திகளும்‌ பாஹ்ய குத்ருஷ்டிகளான ஆஸுர ப்ரக்ருதிகளை நிரஸித்திருக்கும்‌ -நண்ணா வசுரர்‌ நலி வெய்த நல்ல வமரர்‌ பொலி வெய்த என்னும்படி இருக்கும்‌. ஆக இவ் வகைகளால்‌ லக்ஷ்மி , ஸரஸ்வதி , பார்வதி , இந்திராணியான ஈரி இவர்‌ களுக்குப்‌ பதிகளான ஸ்ரீமஹாவிஷ்ணு , பிரமன்‌ , ஸிவன்‌ , இந்த்ரன்‌ ஆகிற தேவர்களுடன்‌ ஸாம்யம்‌ பெற்று விளங்குகிறது மாமுநிகளுடைய ஸ்ரீஸூக்தி ஜாலம்‌ என்றதாயிற்று –

–

ஹ்ருத்யா யஸ்ய ஸரஸ்வதீ ஸூவி மலா தாபாந சேஷா நபி
த்ராகுந் மூல யதி ஸ்ருதா அபி பவிநாம் ஸூத்திம் விதத்தே பராம்
பங்க நைதி கதா அபி குத்ர சித் அபி ப்ராப்தா அபி கம்பீ ரதாம்
ஸோ அவ்யாந் மா மதி வேல வைபவ நிதி காந்தோ பயந்தா முனி –17-

ஹ்ருத்யா யஸ்ய ஸரஸ்வதீ ஸூவி மலா தாபாந சேஷா நபி -எவருடைய ஸ்ரீ ஸூ க்தியானது –
சரஸ்வதி நதி போல் மநோ ஹரமானது –மிகத் தூய்மையானது -ஓன்று விடாமல் எல்லா தாபத்ரயங்களையும் சீக்கிரமாக வேரோடு அழிக்கிறது
த்ராகுந் மூல யதி ஸ்ருதா அபி பவிநாம் ஸூத்திம் விதத்தே பராம் -காதல் கேட்கப்பட்டாலும் சம்சாரிகளுக்கு மேலான ஸூ த்தியை அளிக்கிறது –
பங்க நைதி கதா அபி குத்ர சித் அபி ப்ராப்தா அபி கம்பீ ரதாம்-மிக கம்பீரமானது –
ஸோ அவ்யாந் மா மதி வேல வைபவ நிதி காந்தோ பயந்தா முனி –எவ்விடத்திலும் எப்பொழுதும் பழுது போவது இல்லை —-எல்லையற்ற பெருமைகளுக்கு நிதியான அந்த மா முனிகள் நம்மை ரக்ஷிக்கட்டும்-கம்பீரமான ஆழமான சரஸ்வதி நதியோ சில இடங்களில் பங்கத்தை -அலை எறிதலை -அடையும்
மா முனிகளின் ஸ்ரீ ஸூ க்திகளோ பங்கத்தை -பரிபவத்தை ஒரு போதும் ஓர் இடத்திலும் அடைவது இல்லையே ஆகவே உத்க்ருஷ்டமானது

இனி மாமுநிகளுடைய ஸ்ரீஸூக்திகளுக்கு புண்ய நதிகளைக்‌ காட்டிலும்‌ ஏற்றம்‌ நிரூபிக்கப்படுகிறது . இதில்‌ ஸரஸ்வதி நதியைக்‌ காட்டிலும்‌ ஏற்றம்‌ தோற்றப்‌ பேசப்படுகிறது . ஸரஸ்வதீ ஸப்தம்‌ ஸரஸ்வதி நதிக்கும்‌ ஸ்ரீஸூக்திகளுக்கும்‌ வாசகமாகக்‌ கடவது . மிகவும்‌ நிர் மலமான எந்த மாமுநிகளுடைய ஸ்ரீஸூக்திகள்‌ ஹ்ருத்யா – மநோ ஹரமாய்‌ – ஹ்ருதயத்தில்‌ தரித்து அநுஸந்திக்கக் கடவதாய்‌ இருக்கின்றன . ஸாம்ஸாரிக-தாபங்கள்‌ அனைத்தையும்‌ சீக்கிரத்தில்‌ அடியோடு போக்கடிக்கின்றன . செவியால்‌ கேட்கப்பட்ட மாத்ரத்தில்‌ ஸம்ஸாரிகளுக்கு மேலான ஸூத்தியை (அதாவது ஸ்வரூப விளக்கத்தை)ப்‌ பண்‌ணுகின்றன . இவை மிகவும்‌ கம்பீரமானவை. ஓரிடத்திலும்‌ ஒரு காலத்திலும்‌ பங்கத்தை அடைவதில்லை இப்படிப்பட்ட ஸ்ரீஸூக்தி வைபவத்தை யுடைய மாமுநிகள்‌ அடியேனைக்‌ காப்பாற்றட்டும்‌ ! கம்பீரமான (மிக ஆழமாக வுள்ள ) ஸரஸ்வதி நதி சிலவிடங்களில்‌ பங்கத்தை (அலை யெறிதலை) அடைகிறது . இவருடைய ஸரஸ்வதீ – ஸ்ரீஸூக்திகளோ பங்கத்தை – பரிபவத்தை – ஒரு போதும்‌ ஓரிடத்திலும்‌ அடைவ தில்லை. ஆகவே இவை ஸரஸ்வதி நதியிலும்‌ உயர்ந்தவை என்கிறார் –

ஸாம்ஸாரிக-தாபங்கள்‌ – தாப த்ரயம்‌ ஸாம்ஸாரிக-தாபங்களை ஸ்ரீபராஸர பகவான்‌ மூன்று வகைகளாகத்‌ தொகுத்தளிக்கிறார்‌ இவை தாப த்ரயம்‌ எனப்படுகின்றன. தாப த்ரயம்‌ – ப்ரக்ருதி ஸம்பந்தமடியாக வரும்‌ ஆத்‌யாத்மிகம்‌ , -ஆதி,பெ,ளதிகம்‌ ஆதி, தைவிகம்‌ என்னும்‌ மூவகைப்பட்ட துன்பங்கள்‌. ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணத்திலே தாப த்ரயத்தைப்‌ பற்றி ஸ்ரீபராஸர பகவான்‌ மைத்ரேயருக்குச்‌ சொல்வதாக அமைந்திருக்கும்‌ ஸ்லோகங்கள்-

ஆத்யாத் மிகாதி மைத்ரேய ஞாத்வா தாப த்ரயம் புத உத் பன்ன ஞான வைராக்ய ப்ராப் நோத் யாத் யந்திகம் லயம் -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் –6-5-1-[மைத்ரேயரே ! ஆத்யாத்மிகம்‌ முதலான மூன்று (வகைப்பட்ட) தாபங்களைப்‌ பற்றியும்‌ அறிந்த வித்வானானவன்‌ ஜ்ஞாந-வைராக்யங்கள்‌ உண்டாகப்‌ பெற்றவனாய்‌ மோக்ஷமடைகிறான் -)ஆத்யாத்மிக அபி த்வி வித சாரீரோ மாநஸஸ் ததா சாரீரோ பஹு பிர் பேதைர் பித்யதே ஸ்ரூயதாம் ச ச -6-5-2-(ஆத்‌ யாத்மிகமானது – ஸரீரத்தில்‌ உண்டாவது (வ்யாதி-உடல்‌ நோய்‌) என்றும்‌ மனத்தில்‌ உண்டாவது (ஆதி, – மன நோய்‌) என்றும்‌ இருவகைப்படும்‌-ஸரீரத்தில்‌ உண்டாகும்‌ வ்யாதி யானது பல பிரிவுகளை உடையது. அதைக்‌ கேட்பீராக)-ஸிரோ ரோக பிரதிஸ்யாய ஜ்வர ஸூல பகந்தரை குல் மார்சஸ் ஸ்வயது ஸ்வாஸ் சர்ச்ச்யாதி பிர் அநேகதா -6-5-3- தத் அஷி ரோகாதி சார குஷ்ட அங்கா மய ஸம் ஜ்ஜிதை பித்யதே தேஹஜஸ் தாபோ மாநஸம் ஸ்ரோதும் அர்ஹஸி -6-5-4-[தலைவலி , ப்ரதிஸ்யாயம்‌ ( பீநஸம்‌) ஜ்வரம்‌ , ஸூலம்‌ , படகடிந்தரம்‌ , குதல்மார்ஸம்‌ , ஸ்வயது (ரோபம்‌) , ஸ்வாயச்சர்த்தி, முதலான பலவகைப்‌ பட்டது. அப்படியே கண் நோய்‌ குஷ்டம்‌ , அங்க வ்யாதி , என்னும்‌ பல பெயர்களுடன்‌ வ்யாதி யானது வேறுபடுகிறது)காம க்ரோத பய த்வேஷ லோப மோஹ விஷாத ஜ சோக அஸூய அவமான அர்ஷ்யா மாத்சர்யதி மய ஸ் ததா –6-5-5- மானஸோபி த்விஜ ஸ்ரேஷ்ட தாபோ பவதி நைகதா இத்யேவ மாதி பிர் பேதைஸ் தாபோ ஹ்யாத் யாத்மிக ஸ்ம்ருத –6-5-6-[காமம்‌-கோபம்‌-பயம்‌-த்வேஷம்‌-பேராசை-துன்பம்‌ ஆகியவற்றால்‌ உண்டாகும்‌ கவலை , அஸூயை , அவமானம்‌ , பொறாமை , மாத்ஸர்யம்‌ முதலானவைகளாக மனஸ்ஸில்‌ உண்டாகும்‌ தாபங்களும்‌ பலபடிப் பட்டிருக்கின்றன. ஆத்யாத்மிக தாபமானது இப்படிப்பட்ட பேதங்களை உடையதாகச்‌ சொல்லப்படுகிறது )பஸூ பக்ஷி மநுஷ்யாத்யை பிசாசா அரக ராஸசை-ஸரீ ஸ் ருபாத் யைஸ் ச ந்ரூணாம் ஜாயதே ச ஆதி பவ்திக –6-5-7-(ப்ராணிகள்‌ , பக்ஷிகள்‌ , மநுஷ்யர்கள்‌ முதலியவற்றாலும்‌, பிஸாசம்‌ , பாம்புகள்‌ , ராக்ஷஸர்கள்‌ முதலியவற்றாலும்‌ ஊர்வன முதலியவற்றாலும்‌ மனிதர்‌ களுக்கு ஆதி பெளதிகமான தாபம்‌ உண்டாகிறது)-ஸீதவா தோஷ்ண வர்ஷாம்பு வைத் யுதாதி ஸமுத் பவ
தாபோ த்விஜ வர ஸ்ரேஷ்டை கத்யதே ச ஆதி தைவிக –6-5-8-(குளிர்‌ , வெப்பம்‌ , காற்று , மழை , ஜலம்‌ , மின்னல்‌ முதலான வற்றால்‌ உண்டாகும்‌ தாபம்‌ ஆதி தைவிகம்‌ என்று ப்ராஹ்மண ஸ்ரேஷ்டர்களால்‌ சொல்லப்‌ படுகிறது)

இந்த ஸ்லோகத்திலே மாமுநிகளுடைய ஸ்ரீஸூக்திகள்‌ ஒன்றுவிடாமல்‌ எல்லா ஆத்யாத்மிக ஆதிபெளதிக ஆதிதைவிக தாபங்களையும்‌ சீக்கிரமாக வேரோடு அழிக்கின்றன என்றும்‌ மேலான முத்தியை அளிக்கின்றன என்‌றும்‌ அருளிச் செய்துள்ளார்‌ அண்ணன்‌. ஸம்ஸார தாபங்கள்‌ அழிவது * அநிஷ்ட நிவ்ருத்தி * என்றும்‌ மேலான முத்தி என்பது * இஷ்டப்ராப்தி * என்றும்‌ வழங்கப்படுகின்றன. ஸ்வரூப விளக்கம்‌ பெறுவது தான்‌ ஆத்மாவுக்குண்டான மேலான ஸூத்தி. ஸம்ஸார தஸையில்‌ அவித்யாதி தோஷங்கள்‌ ஆத்ம-ஸ்வரூபத்தை விளங்கப்‌ பண்ணுவதில்லை. மோக்ஷ தஸையில்‌ ஆத்மா ஸ்வரூபத்தை மறைக்கும்‌ அவித்யாதி தோஷங்கள்‌ நீங்கப்‌ பெற்று ஜீவாத்மா தன்‌ ஸ்வரூப விளக்கம்‌ பெற்று ப்ரகாஸிக்கிறான் –ய ஆத்மா அபஹத பாப்மா விஜரோ விம்ருத்யு விசோக
விஜிகத்ச அபிபாஸ ஸத்ய காம ஸத்ய ஸங்கல்ப -சாந்தோக்யம் –8-7-1-(இந்த ஜீவாத்மா பாபமற்றவன்‌ ; கிழத்தனம்‌ அற்றவன்‌ ; மரணமற்றவன்‌ ; வருத்தமற்றவன்‌ ; பசியற்றவன்‌ ; தாகமற்றவன்‌ ; தடையற்ற விருப்பங்களை உடையவன்‌ ; வீணாகாத ஸங்கல்பங்களை உடையவன்‌ ) என்னும்‌ ஸ்ருதியின்படி நிர்மலமான ஆத்ம ஸ்வரூபம்‌ விளங்குவது பரமபதத்திலே. இதை ஸ்வரூப ஆவிர்ப்பாவம்‌ என்பர்‌. இது தான்‌ இந்த இடத்திலே * பராம்‌ ஸூத்திம்‌ * என்னும்‌ பதத்தால்‌ குறிக்கப்படுகிறது –

அநிஷ்ட நிவ்ருத்தி இஷ்ட ப்ராப்தி இரண்டிற்கும்‌ பகவான்‌ ஒருவனே காரணமாவான்‌ என்பது ஸாஸ்த்ர ஸித்தமாய்‌ இருக்க , பகவான்‌ ஒருவனுக்கே உண்டான இந்தப்‌ பெருமை பிராட்டிக்‌கும்‌ கூடக்‌ கிடையாது என்னும்‌ உண்மையும்‌ ஸாஸ்த்ர ஸித்தமாய்‌ இருக்க , இந்த ஸ்லோகத்‌திலே இந்தப்‌ பெருமையானது மாமுநிகளுடைய ஸ்ரீஸூக்திகளுக்கு சொல்லப்படுகிறதே ! இது ஸாஸ்த்ர விரோதமாகத்‌ தோன்றுகிறதல்லவா? இதற்குப்‌ பரிஹாரமாவது என்ன? இப்படிச்‌ சொல்லுவது பொருந்துமாறு எங்ஙனம் என்னில் –நம்‌ ஸ்வாமி எம்பெருமானாருடைய ஸ்ரீஸூக்திகளுக்கு மோக்ஷ ப்ரதத்வமாகிற வைபவம்‌ உண்டு என்பதை வேதாந்தாசார்யர்‌ யதிராஜ ஸப்ததியில்‌ காட்டி யருளுகிறார்‌. மாமுநிகளுடைய ஸ்ரீஸூக்திகளும்‌ நம்‌ ஸ்வாமி எம்பெருமானாருடைய ஸ்ரீஸூக்திகளைப்‌ போன்று அனைத்து ஸாஸ்த்ரங்களின்‌ ஸங்கமமாக விளங்குகின்றன. வேத வேதாந்தங்கள்‌ என்ன , ஸ்ம்ருதி இதிஹாஸ புராணங்கள்‌ என்ன , பாஞ்சராத்ரமென்ன , ஆழ்வார்களுடைய திவ்ய ஸூக்திகள்‌ என்ன , பூர்வாசார்யர்களுடைய ஸ்ரீஸூக்திகள்‌ என்ன – இவற்றின்‌ ஸாப்த-ரஸம்‌ (சொற்களின்‌ இனிமை) , அர்த்த-ரஸம்‌ (அர்த்தங்களின்‌ சீர்மை) , பாவ-ரஸம்‌ (தாத்பர்ய-விஸேஷம்‌ – உள்நோக்கு) சிறிதும்‌ குன்றாமல்‌ இவற்றை உள்ளடக்கியும்‌ இவற்றின்‌ ஸங்கமமாகவும்‌ விளங்குபவை மாமுநிகளுடைய ஸ்ரீஸூக்திகள்‌. இப்படிப்பட்ட ஸ்ரீஸூக்திகளை நம்‌ ஸ்வாமி எம்பெருமானாரைப்‌ போன்று அவருடைய புநராவதார பூதரான மாமுநிகளாளன்றோ அருளிச் செய்ய முடியும்‌ ! ஸாஸ்த்ரத்தை பகவானாக ஸாஸ்த்ரமே கூறுகிறது. பகவானே ஸப்த-ரூபியாக ஸாஸ்த்ரத்தில்‌ விளங்குகிறான்‌. மாமுநிகளுடைய ஸ்ரீஸூக்திகளும்‌ ஸாஸ்த்ர பரமாக இருப்பதால்‌ இவற்றிலும்‌ பகவான்‌ ஸாப்த ரூபியாய்‌ எழுந்தருளி இருக்கிறான்‌ என்று கொள்ளக்‌ குறை யில்லை. இப்படி மாமுநிகளுடைய ஸ்ரீஸூக்திகளுடன்‌ அநந்யத்வம்‌ தோற்ற பகவான்‌ விளங்குகிறான்‌ என்பதால்‌ பகவானுக்குண்டான பெருமையை மாமுநிகளுடைய ஸ்ரீஸூக்திகளுக்கும்‌ கொள்வது பொருத்தமுடையதே !

அன்றிக்கே மாமுநிகளுடைய ஸ்ரீஸூக்திகளுக்கு பகவானுடன்‌ உள்ள அத்யந்த ஸம்பந்தத்தைப்‌ பற்றியும்‌ இவற்றுக்கும்‌ பகவானுக்கும்‌ அநந்யத்வம்‌ கொள்ளலாம்‌. எப்படி பகவான்‌ ஸ்ரீக்ருஷ்‌ணன்‌ யமுநா நதியில்‌ குடைந்து நீராடி விளையாடி இன்புறுகிறானோ , அப்படியே மாமுநிகளுடைய ஸ்ரீஸூக்தி ப்ரவாஹத்திலும்‌ குடைந்து நீராடி மகிழ்ந்து வர்த்திக்கிறான்‌ என்பதை அண்ணாவே மேலே அருளிச் செய்கிறார்‌. இப்படி மாமுநிகளுடைய ஸ்ரீஸூக்திகளுக்கு பகவானுடன்‌ உண்டான அத்யந்த ஸம்பந்தத்தைப்‌ பற்றி அவனுக்குண்டான பெருமையை இவற்றுக்கும்‌ அருளிச் செய்‌கிறார்‌ அண்ணன்‌ என்றும்‌ நாம்‌ கொள்ளலாம்‌. இனி இந்த இடத்திலே நாம்‌ த்ருஷ்டாந்த பரமாக அறிய வேண்டிய இரண்டு விஷயங்களைக்‌ காண்போம்‌.
மாதா பிதா ப்‌ராதா நிவாஸ : ஸரணம்‌ ஸுஹ்ருத்‌, கதிர்‌ நாராயண : (ஸுபாலோபநிஷத்‌ 6) (நாராயணனே தாயாகவும்‌ , தந்தையாகவும்‌ , உடன்பிறந்தவனாகவும்‌, தங்குமிடமாகவும்‌ , மோக்ஷோபாயமாகவும்‌ , நண்பனாகவும்‌ , மோக்ஷத்தில்‌ அடையப்படு பவனாகவும்‌ இருப்பவன்‌ ) என்றும்‌ ,
பிதரம்‌ மாதரம்‌ தாராந்‌ புத்ராந்‌ பந்தூந்‌ ஸகீந்‌ குரூந்‌ | ரத்நாநி தந தாந்யாநி க்ஷேத்ராணி ச க்‌ருஹாணி ச || ஸர்வ த,ர்மாம்ஸ் ச ஸந்த்யஜ்ய ஸர்வ காமாம்ஸ்ச ஸாக்ஷராந்‌ | லோக விக்ராந்த சரணெள ஸரணம்‌ தே அவ்ரஜம்‌ விபோ || (விஹகேஸ்வர ஸம்ஹிதை) (பகவானே ! தந்தையையும்‌ , தாயையும்‌ , மனைவியையும்‌ , பிள்ளைகளையும்‌ , உறவினர்களையும்‌ , நண்பர்களையும்‌ , ஆசார்யர்களையும்‌ , ரத்நங்களையும்‌ , தந தாந்யங்களையும்‌ , வயல்களையும்‌ , வீடுகளையும்‌ , எல்லா உபாயங்களையும்‌ , கைவல்யம்‌ உள்ளிட்ட எல்லா ப்ராப்யங்களையும்‌ வாஸனையோடு விட்டு , திருவுலகளந்த உன்னுடைய திருவடிகளை ஸரணமடைகிறேன்‌ ) என்றும்‌ உள்ள ஸாஸ்த்ர வசநங்கள்‌ பகவான்‌ நமக்கு இயற்கையாகவே எல்லா வித உறவாகவும்‌ இருக்கிறான்‌ என்னும்‌ உண்மையை எடுத்துரைக்கின்றன.
-ப்‌,ராதா பர்த்தா ச பந்து ச பிதா மம ராக வ: என்று இளைய பெருமாளும்‌ பெருமாளே தமக்கு ப்ராதாவும்‌ , ஸ்வாமியும்‌ , பந்துவும்‌ , தகப்‌பனும்‌ ஆவார்‌ என்று ஸுமந்த்ரன்‌ மூலமாக தஸரதனுக்குச்‌ சொல்லி யனுப்பி இந்த அர்த்தத்தை அநுஷ்டித்துக்‌ காண்பித்தார்‌. ஆழ்வார்களில்‌ தலைவரான நம்மாழ்வாரும்‌ –சேலேய்‌ கண்ணியரும்‌ பெருஞ்செல்வமும்‌ நன் மக்களும்‌ மேலாத்‌ தாய் தந்தையும்‌ அவரே யினி யாவாரே (திருவாய்மொழி 5-1-8) என்று அருளிச் செய்துள்ளார்‌-எம்பிரானெந்தை என்னுடைச்‌ சுற்றம்‌ எனக்கரசென்னுடை வாணாள்‌ –-எம்‌ அண்ணல்‌ (பெரியதிருமொழி 1-1-6) என்று திருமங்கையாழ்வாரும்‌ அருளிச் செய்துள்ளார் -ஸாஸ்த்ர ரீதியிலான இந்த அர்த்த விஸேஷத்தை பரமாசார்யரான ஸ்ரீஆளவந்தார்‌ நம்மாழ்வார்‌ பக்கலில்‌ அநுபவிக்கிறார்‌-மாதா பிதா யுவதயஸ்‌ தநயா விபூதி:ஸர்வம்‌ யதேவ நியமேந மதந்வயாநாம்‌ | ஆத்‌யஸ்ய ந: குலபதேர்‌ வகுளாபிராமம்‌-ஸ்ரீமத்‌, ததங்க்‌ரியுக,ளம்‌ ப்ரணமாமி மூர்த்‌நா || என்று ஸ்ரீஆளவந்தார்‌ அருளிச் செய்துள்ளபடி ப்ரபந்ந ஜந கூடஸ்தராகவும்‌ நமக்கு எல்லா வித உறவாகவும்‌ இருப்பவர்‌ நம்மாழ்வார்‌. அவரது திருவடி ஸம்பந்தமும்‌ , அவர் தம்‌ திறத்தில்‌ அவரது ஸம்பந்தமடியாக ஸித்திக்கும்‌ கைங்கர்யச்‌ செல்வமுமே நமக்குப்‌ பரம புருஷார்த்த மாகும்‌. இந்த ஸ்லோக வ்யாக்யாநத்தில்‌ ஸேஷித்வ ப்ரதிபத்திக்கு விஷய பூதர்‌ நம்மாழ்வார்‌ என்று ஸ்ரீபெரியவாச்சான்பிள்ளை ஆளவந்தாருடைய திருவுள்ளக் கருத்தை ஸங்க்ரஹித்தார்‌

ஸ்ரீமத்பகவத்கீதையிலே பகவான்‌ பதினெட்டு அத்யாயங்களில்‌ பூர்வபக்ஷ விசாரம்‌ செய்து (அதாவது கர்ம, ஜ்ஞாந , பக்தி யோகங்களை விசாரித்து) பதினெட்டாவது அத்யாயம்‌ அறுபத்‌ தாறாவது ஸ்லோகத்திலே தனது ஸித்தாந்தத்தை அருளிச்‌ செய்திருக்கிறான்‌. ஆக பகவத்கீதை யிலே சரம ஸ்லோகத்துக்கு முந்தியவை எல்லாம்‌ பூர்வ பக்ஷம்‌ என்றும்‌, சரம ஸ்லோகம்‌ ஸித்தாந்தம்‌ என்றும்‌ அமைந்துள்ளன. ஆண்டாள்‌ இதை – வார்த்தை – பெரு வார்த்தை மெய்ம்மைப்‌ பெரு வார்த்தை என்று கொண்டாடுகிறாள்‌. ஸித்தாந்த பரிபாலநம்‌ பண்ணுவது சரம ஸ்லோகம்‌. சரமமான உபாயத்தைக்‌ காட்டுவதால்‌ சரம ஸ்லோகம்‌-இது ஸாஸ்த்ர ரீதியிலானது. ஆனால்‌ ஸம்ப்ரதாயத்திலே நமதாசார்யர்கள்‌ சரமோபாயமாகக்‌ காட்டித் தருவது ஸ்ரீராமாநுஜ சரணார விந்த ஸம்பந்தத்தைத் தான்‌. ஸ்ரீராமாநுஜரே நமக்குப்‌ பரமோபாயம்‌. பகவானுக்கு அச்சுதன்‌ என்று ஒரு திருநாமம்‌. அச்சுதன்‌ என்பதற்கு தன்னை ஆஸ்ரயித்தவர்களை நழுவ விடாதவன்‌ என்று அர்த்தம்‌. இப்படிப்‌ பேர்‌ பெற்ற அவன் கூடச்‌ சிற்சில ஸமயங்களில்‌ சேதநனை நழுவ விடுகிறான்‌. ஆனால்‌ நம்‌ ஸ்வாமி எம்பெருமானாருடைய வைபவம்‌ இப்படியன்று. இவர்‌ அச்சுதத்வ பூர்த்தி படைத்தவர்‌. இவர்‌ யாரையும்‌ நழுவ விடுவதில்லை. இது தான்‌ ஸம்ப்ரதாய ஸாரம்‌. நம் போல்வார்க்கு வாழ்ச்சி ஏற்பட வேண்டுமானால்‌ அது ஸ்வாமி க்ருபை யடியாகத் தான்‌ ஏற்பட வேண்டும்‌ என்பது ஸத் ஸம்ப்ரதாய ஸாரார்த்தம்‌-இப்படி பகவானைப்‌ பற்றிய சீரிய ஸாஸ்த்ராத்தத்தை ஸ்ரீஆளவந்தார்‌ நம்மாழ்வார்‌ பக்கலிலே அநுஷ்டித்ததைப்‌ போலவும்‌ , அவனைப்‌ பற்றிய மற்றொரு உண்மையை நமதாசார்யர்கள்‌ நம்‌ ஸ்வாமி எம்பெருமானார்‌ விஷயத்தில்‌ அநுபவித்ததைப்‌ போலவும்‌ , அவனுக்குண்டான தொரு மற்றொரு தனிப் பெருமையை இங்கே அண்ணன்‌ மாமுநிகளுடைய திவ்ய ஸூக்திகள்‌ விஷயத்தில்‌ அநுஸந்திக்கிறார்‌ என்பதை நாம்‌ அறியலாம் –

—

ஸமிந்தே யத் ஸூ க்திஸ் ஸகல ஸூ மநோ மௌளி வித்ருதா
சிவத்வம் ஸர்வேஷாம் அபி விதததீ ஸ்வாந் வயவதாம்
விதோ ரத்யா ஸன்நா நிரவதிக பூர்த்யா விலசத
ஸதா கங்கா உத்துங்கா ஜயதி ச முனிஸ் ஸூந்தர வர -18-

ஸமிந்தே யத் ஸூ க்திஸ் ஸகல ஸூ மநோ மௌளி வித்ருதா -எவருடைய ஸ்ரீ ஸூக்திகள் எல்லா
நல்லார்களுடையவும் -தேவர்களுடையவும் சிரஸ்ஸால் தரிக்கப் பட்டு பிரகாசிக்கின்றனவோ
சிவத்வம் ஸர்வேஷாம் அபி விதததீ ஸ்வாந் வயவதாம் -தம்முடைய சொற்களின் பொருள் அறிந்தவர்கள் அனைவருக்கும் தூய்மையான -மங்களமான தன்மையை -அளித்துக் கொண்டு
விதோ ரத்யா ஸன்நா நிரவதிக பூர்த்யா விலசத-இதுக்கு மேல் எல்லை என்னும் படியான பூர்ணமான
தன்மையினால் சந்திரனை விட பிரகாசிக்கின்றதால்
ஸதா கங்கா உத்துங்கா ஜயதி ச முனிஸ் ஸூந்தர வர –எப்பொழுதும் கங்கையைக் காட்டிலும்
மேன்மை பெற்றவராக –ஸர்வ உத்க்ருஷ்டராய் -மணவாள மா முனிகள் விளங்குகிறார் –

இந்த ஸ்லோகத்தில்‌ மாமுநிகளுடைய ஸ்ரீஸூக்திகள்‌ கங்கையைக்‌ காட்டிலும்‌ உயர்ந்தவை என்பது நிரூபிக்கப்படுகிறது . கங்கையானது ஒரு தேவனால்‌ ஸிரஸ்ஸில்‌ தரிக்கப்பட்டு அவனொருவனுக்கே ஸிவத்வத்தைக்‌ கொடுக்கிறது ; கங்கை கலா மாத்ரமான சந்த்ரனுக்கே ஸமீபத்தில்‌ இருக்கிறது . மாமுநிகளுடைய ஸ்ரீ ஸூக்திகளாகிற கங்கையோ பூர்ண சந்த்ரனுக்கு அதி ஸமீபத்தில்‌ இருக்கிறது . அதாவது பூர்ண கலையோடு கூடின பூர்ண சந்த்ரனைப்‌ போன்று குளிர்ந்த ப்ரகாரத்தை உண்டு பண்ணுகிறது என்றபடி-ஸுமந : என்கிற ஸப்தம்‌ தேவரையும்‌ வித்வானையும்‌ குறிக்கும்‌ . மாமுநிகளின்‌ ஸ்ரீஸூக்தியானது ஸகல வித்வான்களாலும்‌ ஸிரஸால்‌ தரிக்கப்படுகிறது -ஸைத்ய மார்தவ ப்ரகாஸ குண யோகத்தாலே எல்லாராலும்‌ ஸ்லாகிக்கப்படுகிறது . மேலும்‌ தன்னோடு ஸம்பந்தம்‌ உடைய எல்லாருக்கும்‌ ஸிவத்வத்தை – மங்களத்தைக்‌ கொடுக்கக் கடவதாய்‌ இருக்கிறது. ஆகையால்‌ கங்கையைக்‌ காட்டிலும்‌ மேலானது . இப்படிப்பட்ட ஸ்ரீஸுக்தி வைபவத்தை உடைய மாமுநிகள்‌ ஸர்வோத்க்ருஷ்டராய்‌ விளங்குகிறார்‌ என்றபடி –

—

ஸூர்ய ஆனந்த விதாயிநீதி யமுனா காந்தோ பயந்துர் முநே
வாணீவ வ்யவஹார பாக் பவது சாகிம் தாவதா ஸ்யாத ஸமா
ஸூத் தேயம் ந ஹி சா ஸ்வகம் ஸ்ரித வதாம் தாபா ந சேஷா நியம
ஸர்வேஷாம் வி நிவார்ய கர்து மமிதம் ஸ்ரேயஸ் ஷமா நைவ ஸா –19-

ஸூர்ய ஆனந்த விதாயிநீதி யமுனா காந்தோ பயந்துர் முநே வாணீவ வ்யவஹார பாக் பவது சாகிம்
தாவதா ஸ்யாத ஸமா -ஸூர்யனுடைய மகளான யமுனா நதி ஸூர்யனுக்கு ஆனந்தம் கொடுப்பது போல் என்பதால் நித்ய ஸூரிகளுக்கு ஆனந்தம் அளிக்கும் மா முனிகளுடைய ஸ்ரீ ஸூக்திகளைப் போல் வ்யவஹரிக்கத் தக்கதாக ஆகட்டும்-இவ்வளவாலே அந்த நதி இவற்றுக்கு சமமானதாக ஆகக் கூடுமோ
ஸூத் தேயம் ந ஹி சா ஸ்வகம் ஸ்ரித வதாம் தாபா ந சேஷா நியம -இவை பரி ஸூ த்தமானவை –
ஆஸ்ரிதர்களுடைய அனைத்துத் தானங்களையும் போக்கி
ஸர்வேஷாம் வி நிவார்ய கர்து மமிதம் ஸ்ரேயஸ் ஷமா நைவ ஸா –அபரிமிதமான ஆத்ம நன்மையை அடைவிக்கும்-இதற்கு அந்த தூய பெரு நீர் யமுனை நதி கூட சக்தி உடையவள் அல்லவே-

இந்த ஸ்லோகத்தில மாமுநிகளுடைய ஸ்ரீஸூக்திகள்‌ யமுனையைக்‌ காட்டிலும்‌ உயர்ந்தவை என்பது நிரூபிக்கப்படுகிறது. என்றது ஸ்லிஷ்ட ப்ரயோகம்‌ . யமுனை ஸூர்யனுடைய புத்ரி யாகையால்‌ அவனுக்கு ஆநந்தத்தைக்‌ கொடுக்கிறது . மாமுநிகளுடைய ஸ்ரீஸூக்திகளோ ஸூரிகளுக்கு அதாவது – விலக்ஷண ஜ்ஞாநத்தை உடைய வித்வான்‌௧ளான நித்ய முக்தர்களுக்கு ஆநந்தத்தை உண்டு பண்ணுகின்றன. மாமுநிகளுடைய ஸ்ரீஸூக்திகள்‌ போலே ஸூர்யாநந்த விதாயிநீ என்று யமுனையும்‌ வ்யவஹரிக்கப்படட்டும்‌ -மணவாளமாமுநி களுடைய ஸ்ரீஸூக்திகள்‌ பரிஸூத்தமானவை என்பதைப்‌ போன்று யமுனையும்‌ தூய்மை யானது.- தூயபெரு நீர் யமுனை (திருப்பாவை 5) என்கிறாள்‌ ஆண்டாள்‌. இவ் விடத்திலே யமுனைக் குண்டான தூய்மையைப்‌ பலவாறாக நிரூபிக்கிறார்கள்‌ நமதாசார்யர்கள்‌, யமுனையை விரஜா நதிக்கு ஸமமாகவே அருளிச் செய்கிறார்கள்‌ நமதாசார்யர்கள்‌. இருப்பினும்‌ அது மாமுநி களுடைய ஸ்ரீஸூக்திகளுக்கு ஸமமாக ஆக மாட்டாது –மாமுநிகளுடைய ஸ்ரீஸூக்திகள்‌ விஸூத்த மநஸ்ஸை உடைய ஸிஷ்டர்களாலே ஸேவிக்கப் படுகின்றன. மாமுநிகளுடைய ஸ்ரீஸூக்திகள்‌ இவற்றை ஸேவிக்கும்‌ எல்லாருடைய ஸகல தாபங்களையும்‌ போக்கடித்து அவர்களுக்கு அளவு கடந்த ஸ்ரேயஸ்ஸை மோக்ஷ பர்யந்தமாக அடைவிக்கின்றன. யமுனைக்கு இந்த வைபவம்‌ இல்லை என்பதால்‌ அதைக்‌ காட்டிலும்‌ இவை உயர்ந்தவை எனத்‌ தட்டில்லை-

—

விஹரிதி யமுநா யாஸ் ஸ்ரோத ஸீவாதி ஹ்ருத்யே
வஸஸி மனசி ச ஸ்ரீ மாதவோ யஸ்ய நித்யம்
நிருபம மஹி மாநம் யோகிநம் தம் மஹாந்தம்
நிரவதி குணை காந்தம் சிந்தய ஸ்வாந்த்ய நித்யம் –20-

விஹரிதி யமுநா யாஸ் ஸ்ரோத ஸீவாதி ஹ்ருத்யே வஸஸி மனசி ச ஸ்ரீ மாதவோ யஸ்ய நித்யம் -யமுனை நதியின் மிக்க மனோஹரமான பிரவாகம் போல் கண்ணபிரான் எப்பொழுதும் எல்லாருடைய உள்ளத்திலும் ஸ்ரீ ஸூ க்திகளிலும் விளையாடுகிறானோ -இவையும் கிரீடா ஸ்தானமாகவே இருக்குமே
நிருபம மஹி மாநம் யோகிநம் தம் மஹாந்தம் நிரவதி குணை காந்தம் சிந்தய ஸ்வாந்த்ய நித்யம் ஒப்பற்ற மேன்மையை உடையவரும் –எல்லை யற்ற மனோ ஹரமான குணங்களை உடையவரும் மஹாத்மாவுமான மா முனியை மனமே எப்போதும் சிந்தித்து இரு –

மாதவனான ஸ்ரீக்ருஷ்ணன்‌ அதி மநோ ஹரமான யமுனையினுடைய ப்ரவாஹத்தில்‌ போலவே எந்த மாமுநிகளுடைய திருவாக்குகளிலும்‌ திருவுள்ளத்திலும்‌ நித்யமும்‌ க்ரீடிக்கிறானோ ! மாமுநிகளுடைய ஸ்ரீஸூக்திகளும்‌ திருவுள்ளமும்‌ யமுனையைப் போலே ஸ்ரீய : பதிக்கு விளையாடும்‌ ஸ்தாநமாக இருக்கின்றன- உயர்ந்த மஹிமையை உடையவரும்‌ எல்லையற்ற குணங்‌களால்‌ அதி மநோ ஹரராகவும்‌ இருக்கிற மஹாத்மாவான அந்த மாமுநிகளை ஹே! மனமே! நீ நித்யமும்‌ சிந்திக்கக்‌ கடவாய்‌ ! என்கிறார் –

—

க்ருத அவகாஹா ஜனதா யதீய சாரஸ் வதஸ் ரோதஸி துங்க பத்ரா
ஸம் ஸேவ்ய மாநா கவி பிஸ் ஸமிந்தே பாயாத் ஸ ந காந்த வரோ முனீந்திர –21-

எவருடைய வாக் வர்ஷ ப்ரவாஹத்தில்‌ தீர்த்தமாடின ஸிஷ்ட ஜந ஸமுதாயம்‌ உயர்ந்த நலமுடையதாக வித்வத்‌ ஜநங்களால்‌ ஸேவிக்கப்பட்டு விளங்குகிறதோ அந்த அழகிய மணவாளமாமுநிகள்‌ நம்மை ரக்ஷித்தருள வேணும் –

துங்க பத்ரை -உயர்ந்த நன்மை -சஞ்சன ஸமூஹமும் -துங்க பத்ர நதிக்கு சமானம் – நதியின் பக்ஷத்தில் கவி -நீர்ப் பறவை ஜலசர பஷிகளால் ஸேவிக்கப் படுகிறது என்று பொருளாகக் கடவது –எவருடைய உபந்யாஸ ஸ்ரீஸூக்தி ப்ரவாஹத்தில்‌ மூழ்கி தீரத்தாமாடின ஸிஷ்டஜந ஸமூஹமானது துங்கபத்ரையாய்‌ – உயர்ந்த நன்மை – நலமுடையதாய்‌ வித்வஜ் ஜநங்களால்‌ ஸேவிக்கப்பட்டு விளங்குகிறதோ – அந்த அழகியமணவாளமாமுநிகள்‌ நம்மை ரஷித்தருள வேணும்‌! என்று பொருள்‌ . துங்கபத்ரா என்று நதி விஸேஷத்திற்குப்‌ பெயர்‌. மாமுநி களுடைய ஸ்ரீஸூக்திகளைக்‌ கேட்டு அநுபவிக்கும்‌ ஸஜ்‌ ஜந ஸமூஹமானது துங்கபத்ரை நதிக்கு ஸமாநமாய்‌ விளங்குகிறது என்றும்‌ பொருள்படுகிறது.

—

யத் வாணீம் மதுரா மவாப்ய ஸூதி யஸ் சாகேத தாமாத் யஜஸ்
மாயா சங்க விதூ ரகாஸ் ச ஸூத ராம் ஸந்த்யக்த காஸ்யாஸ் ரயா
காஞ்ச்யாதிஷ் வபி நிஸ் ஸ்ப்ருஹாஸ் ச ஸததம் ராமானுஜ ஏக காந்தி ந
ராஜந்தே ச தநோது ஸூ ந்தர வரோ யோகீஸ் வரோ நஸ் ஸூ பம் –22-

நல்ல ஞானம் உடையவர்கள் -திரு அயோத்யா -ஸ்ரீ மாயாபுரி நகர் -ஸ்ரீ காஸீ -ஸ்ரீ காஞ்சீ -நகரங்களை எல்லாம் விட்டு ஸ்ரீ வடமதுரா நகரை அடைந்து எப்பொழுதும் நம்பி மூத்த பிரானுடைய அனுஜனான ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் இடத்தில் மட்டுமே ஈடுபாடு கொண்டு விளங்குகிறார்களோ – அப்படியே நல்ல ஞானம் உடையவர்கள் எவருடைய இனிமையான வாக்கிலேயே ஈடுபட்டவர்களாய் விளங்குகிறார்களோ அப்படிப்பட்ட அழகிய மணவாளர் ஆகிய யோகீஸ்வரர் நமக்கு மங்கலத்தைத் திரு உள்ளம் பற்ற வேணும் –

நல்ல ஞானம் உடையவர்கள் எவருடைய இனிமையான ஸ்ரீ ஸூக்திகளில் ஈடுபட்டு-சிறந்த மாட மாளிகைகளில் ஆசை அற்றவர்களாய் -மாயையின் சம்பந்தத்தை விட்டு விலகியவர்களாய் –
காசியில் உள்ள தேவதாந்த்ரங்களை விட்டவர்களாய்-பொன் அரை நாண் முதலான ஆபரணங்களில் ஆசை அற்றவர்களாய் எம்பெருமானாரையே ப்ராப்ய ப்ராபகமாய் கொண்டவர்களாய் பிரகாசிக்கின்றார்களோ அப்படிப்பட்ட அழகிய மணவாள யோகீஸ்வரர் நமக்கு மங்களத்தைத் திரு உள்ளம் பற்ற வேணும் –

அயோத்யா மதுரா மாயா காசீ காஞ்சீ அவந்திகா புரீ த்வாராவதீ சேதி சப்தைதா மோக்ஷ தாயிகா –
மன்னு வட மதுரை -பகவத் சம்பந்தம் மாறாத ஏற்றம் உண்டே –-மதுரா நாம நகரீ புண்யா பாப ஹரீ ஸூபா யஸ்யாம் ஜாதோ ஜகந்நாத ஸாஷாத் விஷ்ணு ஸநாதன –-கோகுலம் கோவர்த்தனம் பிருந்தாவனம் இவற்றுக்கும் உப லக்ஷணம் –

கங்கை , யமுனை , ஸரஸ்வதி யாகிற புண்ய நதிகளுக்கு ஒப்பாகவும் மாமுநிகளுடைய ஸ்ரீஸூக்திகள்‌ விளங்குகின்றன என்பதை கீழ்‌ ஸ்லோகங்களில்‌ விளக்கி யருளினார்‌ . இதில்‌ வடமதுரை யாகிற புண்ய நகரத்துக்கு ஒப்பாக அவற்றை நிரூபிக்‌கிறார் –

அயோத்‌யா மதுரா மாயா காஸீ காஞ்சீ-அவந்திகா | புரீ த்‌வாரவதீ சேதி ஸப்தைதா மோக்ஷ தாயிகா : || என்று அயோத்யா வட மதுரை காஸி ஹரித்வார்‌ (அல்லது மாயாபூர்‌ என்றும்‌ சொல்வர்‌) காஞ்சீ உஜ்ஜயிநீ முதலான ஏழு நகரங்களை முக்தி தரும்‌ நகரங்களாக முநிகள்‌ போற்றுகிறார்கள்‌ . இவைகளிலும்‌ மதுரைக்கு ஏற்றம்‌ உண்டு. ஸ்ரீவாமந பகவான்‌ தபஸ்‌ செய்த ஸித்தாஸ்ரமம்‌ அமைந்த இடமாகும்‌ இது. ஸ்ரீராமாவதார காலத்தில்‌ யாக ஸம்ரக்ஷணத்தின்‌ பொருட்டு பெருமாளும்‌ இளைய பெருமாளும்‌ விஸ்வாமித்ரருடன்‌ இவ் விடத்துக்கு எழுந்தருளி இருக்கிறார்கள்‌. ராவணனுடைய மைத்துனனான மது என்னும்‌ அஸுரனை அழித்து ஸத்ருக்னாழ்‌வான்‌ இந்த நகரத்தை ராஜ தானியாகக்‌ கொண்டு சில காலம்‌ ராஜ்ய பரிபாலம்‌ செய்தார்‌ என்‌னும்‌ சரித்ரம்‌ உத்தர ஸ்ரீராமாயணத்திலே காட்டப்பட்டுள்ளது. எல்லாவற்றுக்கும்‌ மேலே பகவான்‌ ஸ்ரீகண்ணபிரானாகத்‌ திருவவதரித்துப்‌ பால லீலைகள்‌ செய்தவிடமிறே இது! இந்த மதுரா நகரத்தின்‌ பெருமைகளை நமது ஆசார்யர்கள்‌ மிகவும்‌ வியந்து கொண்டாடிப்‌ பேசியிருக்கிறார்‌கள்‌ , மதுரை என்பது கோகுலம்‌ , கோவர்த்தநம்‌ , ப்ருந்தாவநம்‌ இவற்றுக்கும் உப லக்ஷணம்-
மதுரா நாம நகரீ புண்யாபாபஹரீ ஸூபா |யஸ்யாம்‌ ஜாதோ ஜகந்நாத, : ஸாக்ஷாத்‌ விஷ்ணு : ஸநாதந : ||[யாதொரு நகரத்தில்‌ உலகங்களுக்கெல்லாம்‌ நாயகனும்‌ அநாதி யானவனுமான ஸாஷாத் விஷ்ணு (க்ருஷ்ணனாய்த்‌) திருவவதாரம்‌ செய்திருக்கிறானோ அப்படிப்பட்ட மதுரை என்னும் நகரம்‌ அவனைத்‌ தருகைக்கு உபாயமாகவும்‌ பாபத்தைப்‌ போக்கடிப்பதாகவும்‌ ஸ்வயம் ப்ராப்ய மாகவும்‌ இருக்கிறது] என்றார்களிறே ! (இந்த ஸ்லோகத்துக்கு நமதாசார்யர்கள்‌ வ்யாக்யாநம்‌ அருளிச் செய்துள்ளனர்‌ – திருப்பாவை – 5) நம்மாழ்வாரும்‌ –
கண்ணனல்லாலில்லை கண்டீர்‌ சரண்‌ அது நிற்க வந்து மண்ணின் பாரம் நீக்குதற்கே வட மதுரைப் பிறந்தான்‌ திண்ணமா நும்முடைமை உண்டேல்‌ அவனடி சேர்த்து உய்ம்மினோ எண்ண வேண்டா நும்மதாதும்‌ அவனன்றி மற்றில்லையே(9-1-10) என்று அருளிச் செய்துள்ளார்‌ .
இந்த ஸ்லோகத்தில்‌ மாமுநிகளுடைய ஸ்ரீஸூக்திகளை வடமதுரைக்கு ஸமமாக நிரூபிக்கிறார்‌ . வடமதுரையும்‌ மதுரமானது மாமுநிகளும்‌ ஸ்ரீஸூக்திகளும்‌ மதுரமானவை . நல்ல விவேக புத்தியுள்ள ரஸிக ஸிகாமணிகள்‌ அயோத்யை, மாயாபுர்‌, காஸி , காஞ்சீ , அவந்திகை (உஜ்ஐயிநி) முதலான மற்ற நகரங்களில்‌ விருப்பம்‌ அற்றவர்களாய்‌ ராமாநுஜைகாந்திகளாய்‌ – பலராமனுக்குத்‌ தம்பியான கண்ண பிரானிடத்திலேயே ஏகாந்த பக்தியை உடையவர்களாய்‌ அவனையே எல்லாமாக அத்யவஸித்து விளங்குகிறார்கள்‌ . அதாவது க்ருஷ்ண பக்தியிலேயே திளைத்திருக்கிறார்கள்‌ . அதி மதுரமான மாமுநிகளுடைய ஸ்ரீஸிக்திகளில்‌ ஈடுபட்ட மஹா மதி களான நல்லவர்கள்‌ ஜ்ஞாந வைராக்ய பக்திகளை உடையவர்களாய்‌ , மாட மாளிகைகளையும்‌ விட்டவர்களாய்‌ , அவற்றில்‌ பற்றற்றவர்களாய்‌ , மாயையின்‌ – மாயிக விஷயங்களின்‌ ஸங்கத்‌துக்கு அதி தூரத்தில்‌ இருக்கிறவர்களாய்‌ , காஸி வாஸியான தேவதாந்தரத்தையும்‌ விட்டவர்‌ களாய்‌ , காஞ்சீ – அரை நூல் மாலை முதலான பூஷணங்களிலும்‌ விருப்பம்‌ இல்லாதவர்களாய்‌ – ப்ராப்ய ப்ராபக ஆபாஸங்களை விட்டவர்களாய்‌ அதாவது புருஷார்த்தாந்தரத்திலும்‌ ஸாதநாந்‌ தரத்திலும்‌ அந்வயிக்காதவர்களாய்‌ விளங்குகிறாரகள்‌ என்றபடி -பரமை காந்திகளாய்‌ – எம்பெருமானாரையே ப்ராப்யமாகவும்‌ ப்ராபகமாகவும்‌ அத்யவஸித்து – எம்பெருமானார்‌ திருவடிகளே ஸரணம்‌ என்று யதீந்த்ர ப்ரவணராய்‌ – விளங்கு கிறார்கள்‌ . மாமுநிகள்‌ தம்மை ஆஸ்ரயித்தவர்க்கு தம்மைப் போலே யதீந்த்ரரான நம்‌ ஸ்வாமி எம்பெருமானாரிடத்தில்‌ ப்ராவண்யத்தைப்‌ அநுக்ரஹித்தருளுவர்‌ என்றபடி. யோகி ஸ்ரேஷ்ட ரான அந்த மாமுநிகள்‌ நமக்கு நன்மைகளை அநுக்ரஹிக்க வேணும்‌ என்று ப்ரார்த்திக்கிறார் –

—

யத் வாணீ மப ராஜிதாம் மது ஜிது ல்லா ஸாஸ் பதம் ஸந்ததம்
சேஷ அஹீந பல த்விஜேந்த்ர மஹிதாம் முக்தா வலீ பந்து ராம்
ஸூ த்தஸ் ஸம் ப்ரதிபத்ய ஹ்ருஷ்யதி ஜநோ நோபைதி பாபோத்தர
தஸ்மாத் காந்த வரான் முநேர் அநுப மாத் தைவம் பரம் நாஸ்ரயே –23-

முத்துப் போன்ற சொற்களால் தொடுக்கப் பட்ட பெருமை வாய்ந்த எந்த மணவாள மா முனிகளுடைய
ஸ்ரீ ஸூக்திகள் ஸ்ரீ வைகுண்ட நகரத்தைப் போன்று ஒருவராலும் ஜயிக்கப் படாதவையோ-
மேலும் முத்துப் போன்ற சொற்களால் தொடுக்கப் பட்ட பெருமை வாய்ந்த எந்த மணவாள மா முனிகளுடைய ஸ்ரீ ஸூக்திகள் இடைவிடாது எம்பெருமானுடைய முக மலர்த்திக்குக் காரணமாக இருப்பதையோ-மேலும் முத்துப் போன்ற சொற்களால் தொடுக்கப் பட்ட பெருமை வாய்ந்த எந்த மணவாள மா முனிகளுடைய ஸ்ரீ ஸூக்திகளை பாபிஷ்டன் அடைய மாட்டானோ-மேலும்
முத்துப் போன்ற சொற்களால் தொடுக்கப் பட்ட பெருமை வாய்ந்த எந்த மணவாள மா முனிகளுடைய
ஸ்ரீ ஸூக்திகளை அடைந்து ஸ்ரீ ப்ராஹ்மண உத்தமர்கள் ஆனந்தம் அடைகிறார்களோ -அப்படிப்பட்ட ஒப்பற்ற பெருமை வாய்ந்த அழகிய மணவாள மா முனிகளைக் காட்டிலும் மேலான தெய்வத்தை ஏற்க மாட்டேன்-

ஒருவராலும் ஜயிக்கப் படாததும் -எம்பெருமானுக்கு முக உல்லாசதத்தை அளிப்பதாயும் -முக்தர்களின் வரிசையால் மாலை போன்று தோற்றுவதுமான பெருமை வாய்ந்த பரம பதத்தில் ஆதி சேஷன் -குறைவற்ற சேனையை உடைய விஷ்வக் சேனர் -த்விஜேந்த்ரன் -பெரிய திருவடி யானவர்கள்
எப்பொழுதும் ஆனந்தம் அடைகிறார்கள் –

ஸ்வாமி ஸ்ரீ ஸூ க்திகளும் அபராஜிதை என்றவாறு –-பாஹ்ய குத்ருஷ்டிகளால் பங்கம் அடையாதவை -எம்பெருமான் முக உல்லாசத்துக்கு உரித்தானவை –-இந்த ஸ்லோகத்தில்‌ மாமுநிகளின்‌ ஸ்ரீஸூக்தியை அபராஜிதையாக நிரூபிக்கிறார்‌ . அபராஜிதா என்று ஸ்ரீவைகுண்டம்‌ எனப்படும்‌ பரமபதத்திற்குத்‌ திருநாமம்‌ , இந்த ஸ்லோகத்தில் சொல்லப்பட்ட விஸேஷணங்கள்‌ ஸ்ரீவைகுண்டத்திற்கும்‌ மாமுநிகளுடைய ஸ்ரீஸூக்திகளுக்கும்‌ பொருந்‌தும்‌. பரமபதம்‌ ஸ்ரீவைகுண்ட நாதனான எம்பெருமானுக்கு போக பூமியாகும்‌ . மேலும்‌ அது ஆதி ஸேஷன்‌ (திருவநந்தாழ்வான்‌ ) , அஹீநபலன்‌ அஸங்க்யாத = எண்ணற்ற ஸேனையை உடைய ஸேனை முதலியார்‌ , த்விஜேந்த்ரன்‌ – பக்ஷி ராஜனான பெரிய திருவடி இவர்களால்‌ ஸேவ்யமாநமாய்‌ இருக்கிறது . மேலும்‌ முக்த புருஷர்களுடைய பங்க்திகளாலே (கூட்டங்களாலே) சூழப்பட்டு அழகாக விளங்குகிறது . அந்த திவ்ய நகரத்தை ப்ரக்ருதி பந்தத்திலிருந்து விடுபட்டவனே அடைந்து பரப்ரஹ்மாநுபவத்தால்‌ ஆனந்தத்தை அடைகிறான்‌ -பாபோத்தரன்‌ – பாபிஷ்டன்‌ அத்தை அடைய மாட்டான்‌-பாப ராசியை உதறித்‌ தள்ளினவன்‌ என்று பொருள்‌ . அந்த ஸூத்தனே பரமபதத்தை யடைந்து ப்ரஹ்மாநந்தத்தைப்‌ பெறுகிறான்‌ என்றபடி. இதைப் போன்று மாமுநிகளுடைய ஸ்ரீஸூக்திகளும்‌ அபராஜிதா – ஒருவராலும்‌ ஜயிக்கப்படாதவை . பாஹ்ய குத்ருஷ்டி மதஸ்தர்களுடைய துர்‌வாதங்களால்‌ பங்கமடையாதவை . எம்பெருமானுடைய முகோல்லாஸத்துக்கு உரித்தானவை . ஆதி சேஷனுக்குக்‌ குறையாத புத்தி பலமுடைய ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களான ப்ராஹ்மண ஸ்ரேஷ்டர்‌ களால்‌ பூஜிக்கப்படுகிறவை . முத்துப் போன்ற நற் சொற்களால்‌ தொடுக்கப்பட்டு மநோ ஹர மாக விளங்குபவை. பாபியானவன்‌ மாமுநிகளுடைய ஸ்ரீஸூக்திகளைக்‌ கேட்கவும்‌ பாக்யம்‌ அற்றவன்‌ . புண்ய ஸாலியாய்‌ ஸூத்தனாய்‌ இருப்பவனே மாமுநிகளுடைய அருளிச் செயலைக்‌ கேட்டு ஆநந்தத்தை அடைகிறான்‌ – இப்படிப்பட்ட வைபவத்தை உடையவராய்‌ ஒப்பில்லாதவரான மாமுநிகளைத் தவிர வேறொரு தெய்வத்தைப்‌ பேணக் கடவேன்‌ அல்லேன்‌ அடியேன்‌ என்கிறார் –

—

யத் வாணீ விரஜா வகாஹந கலா தவ்தாத்மநா மாத்ம நாம்
ப்ரஜ்ஞா தர்ஜித நிர் ஜரேஸ் வர குரு பிரவ்டிம் சமாடவ் கதே
பக்தி ஸ்ரீ சத தீ யதே ஸிக பதா தாரா ஜரீஜ் ரும்ப்யதே
முக்திர்யாதி கரா பசேய பலதாம் ஸோ அவ்யாத் வரோ அஸ்மான் முனிஸ் –24-

எந்த மா முனிகளுடைய ஸ்ரீ ஸூக்திகள் ஆகிற விரஜா நதியில் மூழ்குகிறதாகிற திறமையால் சேதனர்கள் பரி ஸூத்தமான மனஸ்ஸை உடையவர்களாக ஆகிறார்களோ–மேலும்-எந்த மா முனிகளுடைய ஸ்ரீ ஸூக்திகள் ஆகிற விரஜா நதியில் மூழ்குகிறதாகிற திறமையால் சேதனர்கள்
உடைய விசேஷ ஞானமானது தோற்கடிக்கப் பட்ட தேவ குருவான ப்ரஹஸ்பதியின் ஆழ்ந்த ஞானத்தை அளவுபட்டதாகச் செய்கிறதோ–மேலும்-எந்த மா முனிகளுடைய ஸ்ரீ ஸூக்திகள் ஆகிற விரஜா நதியில் மூழ்குகிறதாகிற திறமையால் ஸ்ரீ யபதியான எம்பெருமான் பாகவதர்கள் ஆச்சார்யர்களுடைய திருவடிகளை ஆஸ்ரயமாக உடைய சேதனர்களுடைய பக்தியானது விருத்தி அடைகிறதோ –மேலும்
-எந்த மா முனிகளுடைய ஸ்ரீ ஸூக்திகள் ஆகிற விரஜா நதியில் மூழ்குகிறதாகிற திறமையால்
கைக்கு எட்டிய பலமாகிற மோக்ஷத்தை சேதனர்கள் அடைகிறார்களோ அப்படிப்பட்ட வர வர முனியானவர் நம்மை ரக்ஷித்து அருள வேணும்-

எந்த மா முனிகளுடைய நிர்மலமான ஸ்ரீ ஸூ க்திகள் ஆகிற விரஜா நதியில் நீராடும் புண்ணியத்தால்
பரி ஸூத்த மனஸ் கரான சேதனர்களுடைய பிரஜ்ஜை -அறிவு புத்தி -யானது எப்பேர் பட்ட பிரௌடியை -சாமர்த்தியத்தை அடைகிறதோ-எந்த புத்தியின் பிரௌடியானது -அறிவின் சிறப்பானது -தேவ குருவான ப்ருஹஸ்பதியின் புத்தி பிரௌடியையும் மிரட்டுகிறதோ-மேலும் -எந்த மா முனிகளுடைய நிர்மலமான ஸ்ரீ ஸூ க்திகள் ஆகிற விரஜா நதியில் நீராடும் புண்ணியத்தால்-பரி ஸூத்த மனஸ் கரான சேதனர்களுக்கு ஸ்ரீ யபதியான ஸர்வேஸ்வரன் இடத்திலும்-ததீயாரான பாகவதர்கள் இடத்திலும் ஆச்சார்யர்கள் இடத்திலும் உண்டான பக்தி ப்ராவண்யமானது-மேன்மேலும் விருத்தி அடைகிறதோ
-மேலும்-எந்த மா முனிகளுடைய நிர்மலமான ஸ்ரீ ஸூ க்திகள் ஆகிற விரஜா நதியில் நீராடும் புண்ணியத்தால் அவர்களுக்கு மோக்ஷ பலமும் கிடைக்கிறதோ அந்த மா முனிகள் நம்மை ரக்ஷித்து அருள வேணும் –

—

யஸ் சிஷ்யாஸ் திஷ்யடிம்ப ப்ரதிமகு மதி துஸ் தர்கஸம்பர் கஜாத
த்ரயந்த ஸ்வாப ரூபா ப்ரதிம நிரவதி த்வாந்த கல்பாந்த ஸூர்யா
ஸ்ரீ மத் ராமாநுஜார்யோதி தமத மமதா மூர்தய கீர்த்தி மந்த
ஜாக்ரத் யஸ்மை நமஸ் ஸ்தாத் வர வர முநயே அநந்த நிஸ் துல்ய பூம்நே –25-

எந்த மா முனிகளுடைய சிஷ்யர்கள் கலி புருஷனின் புத்ர ஸமானரான குத்ருஷ்டிகளுடைய குதர்க்க வாதங்களின் சேர்க்கையால் உண்டான வேதாந்த உறக்கம் போன்ற எல்லை அற்ற அந்தகாரத்துக்கு பிரளய கால ஸூர்யன் போன்று இருப்பவர்கள-நம் ஸ்வாமி எம்பெருமானார் வெளியிட்ட மதமான விசிஷ்டாத்வைத சித்தாந்தத்தில் அபிமானம் உடையவர்களாக புகழப் படுகிறார்கள்-நம் ஸ்வாமி எம்பெருமானார் வெளியிட்ட மதமான விசிஷ்டாத்வைத சித்தாந்தத்தில்-விழிப்பு உடையவர்களாக இருக்கிறார்கள்-எல்லை ஏற்றதும் ஒப்பு இல்லாததுமான சிஷ்ய சம்பத்தை யுடைய நம்முடைய அந்த மணவாள மா முனிகளுக்கு ப்ரணாமங்கள் இருக்கட்டும்

எந்த மா முனிகளுடைய சிஷ்யர்கள் கலி புருஷ புத்ர சமானர்களான-கலி கோலா ஹலமே வடிவு எடுத்த – குத்ருஷ்டிகளின் ஸ்ருதி விருத்தமான -குதர்க்க -விதண்டா வாதம் -சம்பந்தத்தால் உண்டான வேதாந்த மூர்ச்சை யாகிற ஒப்பற்ற காட அந்தகாரத்தை -அடர்ந்த இருளைப் -போக்கடிப்பதில் பிரளய கால ஸூ ர்யனைப் போல் விளங்குகின்றனரோ-திஷ்யன் -கலி புருஷன் -டிம்ப -சிஸூ-ஸ்ரீ ராமானுஜர் வளர்த்து அருளிய விசிஷ்டாத்வைத தர்சனம் -இராமானுஜ தர்சனம் -நிலை நாட்டுவதில்-ஸதா ஜாகரூகராய்-எப்போதும் விழிப்புடன் -இருப்பவர்களாய் இருக்கிறார்களோ-ஒப்பு உயர்வு அற்ற வைபவ சாலியான அந்த மா முனிகளுடைய திருவடிகளுக்கு அடியேன் உடைய பிராணாமம் என்றும் உரித்தாகுக –

மணவாளமா முநிகளுடைய திருவடி ஸம்பந்தமுடைய ஸ்ரீவைஷ்ண வோத்தமரகள்‌ உபய வேதாந்த பரவரத்தகாசார்யரகளாய்‌ எம்‌பெருமானார் தர்ஸநத்தை வளர்த்துக கொண்டு ஸங்கராதி குத்ருஷ்டிகளின்‌ மதங்களை நிரஸித்துக்‌ கொண்டு , ஸிஷ்ய-ப்ரஸிஷ்ய பரம்பரையாக இம் மண்ணுலகத்தில்‌ திகழ்கின்றனர்‌ என்றபடி . குத்ருஷ்டிகளின்‌ குதரக்கங்களால்‌ வேதாந்த ஸாஸ்தரமானது வருத்தப்பட்டு மூர்ச்சை யடைந்து விட்டது . ஆகையால்‌ உலகில்‌ உண்மையான அறிவு போய்‌ அஜ்ஞாந அந்யதாஜ்ஞாந விபரீதஜ்ஞாநமான இருள்‌ மேலிட்டது – அந்த விருளை எம்பெருமானார்‌ கருத்தை வளர்த்து வரும்‌ மாமுநிகளுடைய ஸிஷ்யரகள்‌ போக்கடித்து உண்மை யான ஜ்ஞாநத்தை உலகத்தாருக்குப்‌ புகட்டி இவ்வுலகில்‌ ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஸம்ருத்தியை மேன்மேலும்‌ வளரத்துக் கொண்டு போருகிறாரகள்‌ !இப்படிப்பட்ட ஸிஷ்யஸம்பத்தை உடைய மாமுநிகளுடைய திருவடிகளில்‌ அடியேன்‌ எப்போதும்‌ தண்டனிடுகிறேன்‌ என்கிறார்‌ .-பாடபேதத்தில் கலிகோலாஹலமே வடிவெடுத்த வர்கள்‌ என்று ப்ரஸித்தரான குமதிகள்‌ என்று பொருளாகக் கடவது –

—

அநி மிஷத நுர் ப்ரஹ்மா நிர்வேத பாவ நிபந்தநம்
பஜதி கில யஸ் ஸ்ரீ மன் மத்ஸ்ய அவதார துலாம் ஹரே
ச ஜயதி ஸதாம் சங்கஸ் ஸுவ்ம்யோ பயந்த்ரு சமாஸ்ரய
தமிஹ ஸததம் சேதஸ் சேவஸ்வ ஸத் குண சேவதிம் –26-

இமையாத கண்களை யுடைய சரீரகரான நான் முகன் மநோ வேதனை அடைந்ததனால்
ஸ்ரீ மத்ஸ்ய அவதாரத்தோடே சாம்யத்தை அடைகிறார் அல்லவா-எந்த மணவாள மா முனிகளை ஆஸ்ரயமாக உடைய சாதுக்களின் குழாம் மத்ஸ்ய அவதாரத்தோடு சாம்யம் அடைகின்றதோ ஸத் குணங்களுக்கு நிதியான அந்த மா முனிகளை மனமே இங்கு எப்பொழுதும் சேவித்துக் கொண்டே இருப்பாயாக –

இது முதல் பத்து ஸ்லோகங்களால் பக்த வர்க்கங்களின் தசாவதார சாம்யம்-மத்ஸ்ய மூர்த்தி -அநிமிஷ தநு-இமையாத கண்ணை உடையதாய் இருக்கும் –-மத்சயங்களுக்கு கண் திறந்தே இருக்கும் – அடியார்கள் குழாங்களும் -அநிமிஷ தநுவாய் -எப்போதும் விழிப்புடன் இருந்து பாஹ்ய குத்ருஷ்டிகளை நிரஸித்து வேதத்தின் துன்பத்தைப் போக்கடிப்பர்–

பரஹ்மா நைமித்திக ப்ரளயத்தில்‌ தூங்கச்‌ செய்தே அவருடைய முகத்திலிருந்து நான்கு வேதங்களும்‌ நான்கு குழந்தைகளாக வெளியில்‌ வந்து விளையாடிக்‌ கொண்டிருக்கும்‌ போது ஸோமுகன்‌ என்னும்‌ அஸுரன்‌ அந்த வேதங்களை அபஹரித்துக்‌ கொண்டு ப்ரளய ஜலத்தில்‌ மறைந்து விட்டான்‌. ப்ரஹ்மா துயிலெழுந்து தமக்குத்‌ தநமாகவும்‌ கண்ணாகவும்‌ இருக்கும்‌ வேதங்கள்‌ இல்லாமல்‌ துன்பப்பட்டு ஸ்ரீஹரியை த்யாநித்தார்‌. பகவானும்‌ மத்ஸ்யாவதாரம்‌ எடுத்து அந்த அஸுரனைக்‌ கொன்று ப்ரளய ஜலத்தில்‌ மூழ்கி யிருக்கும்‌ நான்கு வேதங்களையும்‌ ப்ரஹ்மாவுக்கு மீட்டுக்‌ கொடுத்து அவருடைய துயரைத்‌ தீர்த்தான்‌ . மத்ஸ்ய மூர்த்தி அநிமிஷ தநு : இமையாத கண்ணை உடைத்தா யிருக்கும்‌. மத்ஸ்யங்களுக்கு கண்‌ திறந்தே இருக்கும்‌ .-அபாரத்தம்‌ பண்ணும்‌ ஆஸுர ப்ரக்ருதிகளான பாஹ்ய குத்ருஷ்டிகளால்‌ வேதத்திற்கு பயமேற்பட மாமுநிகளுடைய அடியார்கள்‌ குழாமும்‌ அதைப்‌ போக்கும்‌ பொருட்டு அநிமிஷ தநுவாய்‌ (எப்போதும்‌ விழிப்புடன்‌ இருந்து) பாஹ்ய குத்ருஷ்டிகளை நிரஸித்து வேதத்தின்‌ துன்பத்தைப்‌ போக்கடிக்கும்‌ . ஆகவே இது மத்ஸ்யாவதாரத்திற்கு ஸமாநமாய்‌ இருக்கும்‌ என்றபடி-

பாடாந்தரமாக ( 26வது ஸ்லோகமாக வேறு ஒரு பாடம்‌ காணப்படுகிறது )
வேத ராஸி மநகம் ஸரோஜ ஜம் பிராபயந் நதி விஷண்ண மாஸ்ரிதம்
மத்ஸ்ய தேவ சத்ருஸோ விபாதி ய தம் பஜேய வர யோகி சேகரம் –இதில் மா முனிகளுக்கே மத்ஸ்ய சாம்யம்–தன்னை ஆஸ்ரயித்த மிகுந்த துக்கத்தை உடைய தாமரையில் தோன்றிய ப்ரஹ்மாவுக்கு குற்றம் அற்ற வேதங்களை அடைவித்து –அதாவது வேதத்தை இழந்த நாபீ கமல உத்பூதரான ப்ரஹ்மாவுக்கு கொடுத்து அருளிய மத்ஸ்ய மூர்த்தி தம்மை ஆஸ்ரயித்த சேதனனுக்கு தாமரையில் தோன்றிய பொய்கை ஆழ்வார் மூலமாகக் குற்றம் அற்ற திராவிட வேதத்தை அடைவித்து எந்த மா முனிகள் பிரகாசிக்கிறாரோ அந்த சிறந்த யோகிகளுக்குத் தலைவரானவரை பஜிப்பாயாக —

—

பிராப யந்நம் ருத காங் ஷிண அம்ருதம் மந்த ராக பரணே அபி சாதர
திவ்ய கூர்ம சத்ருஸோ யதாஸ்ரித ஸத் குணோ அவது ச மாம் வரோ முனி –27-

மந்த்ர மலையைத் தாங்குவதில் ஆதாரத்தை உடையவனாய் அம்ருதத்தை விரும்பிய தேவர்களுக்கு அம்ருதத்தை அடைவித்து அவர்கள் இடம் ஆர்வத்தை உடையவன் ஸ்ரீ கூர்மாவதார எம்பெருமான்-எந்த மா முனிகளை ஆஸ்ரயித்தவர்கள் -ஸ்ரீ கூர்மாவதார சாம்யத்தை உடையவர்களாய் மோக்ஷத்தையே விரும்புபவர்கள்-சிறிதே வைராக்யம் உடையவர்களே ஆனாலும் அவர்களை ரக்ஷிப்பதில் ஆர்வம் உடையவர்களாய் அவர்களுக்கும் மோக்ஷத்தை அடைவிக்கும் கல்யாண குணங்களை உடைய அந்த மா முனிகள் நம்மை ரக்ஷித்து அருள வேணும் –மந்த ராக பரணே அபி சாதர-மந்தராகிறார் -குறைந்த விருப்பம் உடையவர்கள் –அல்ப அநு கூல்யம் உடையவர்கள்-மந்த்ர அக என்று மலை பக்ஷம்-மந்த ராக -இவர்கள் பக்ஷம்-பாட பேதமும் உண்டு -இதில் மா முனிகளையே ஸ்ரீ கூர்மாவதார ஸத்ருசம் என்று சொல்லும் –

ஸ்ரீகூர்மமூரத்தி எம்பெருமான்‌ மந்தரமாகிற மலையை தரிப்பதில்‌ ஆதரத்தை உடையவனாய்‌ அம்ருதத்தை விரும்பிய தேவர்களுக்கு கடலைக் கடைந்து செய்து அம்ருதத்தைக்‌ கொடுத்தருளினான்‌ . அம்ருதமென்று மோக்ஷத்திற்கும்‌ பெயர்‌ . மாமுநிகளை ஆஸ்ரயித்த ஸத் புருஷரகளும்‌ மோக்ஷத்தை விரும்பித்‌ தம்மை ஆஸ்ரயித்தவர்களுக்கு மோக்ஷ ப்ராப்தியைப்‌ பண்ணிக்‌ கொடுக்கிறார்கள்‌ மந்த,ராக,பரணே அபி ஸாதர: மந்தராகராகிறார்‌ – குறைந்த விருப்ப முடையவர்கள்‌ –அல்பாநுகூல்யமுடையவர்கள்‌ – அவர்‌ களிடமும்‌ ஆதரத்தை உடையவர்கள்‌ . மந்தர அக – மந்தர மலையென்று கூர்ம பக்ஷத்தில்‌ அரத்தம்‌ – மந்த * ராக என்று இவர்கள்‌ பக்ஷத்தில்‌ அர்த்தம்‌ . இப் புடையில்‌ திவ்ய கூர்மத்துக்கு ஸமாநமானவர்கள்‌ மாமுநிகளை ஆஸ்ரயித்தவர்கள்‌ – அந்த மாமுநிகள்‌ தம்மை ரக்ஷிக்க வேணும்‌ என்று ப்ரார்த்திக்கிறார் -இந்த ஸ்லோகத்தில்‌ உத்தரார்தத்தில்‌ பாடபேதமுள்ளது. இது மாமுநிகளையே – திவ்ய கூர்ம ஸமாநராக நிரூபிக்கிறது . மாமுநிகளுடைய அடியாரகள்‌ பக்ஷத்தில்‌ பூர்வார்தத்தில்‌ சொல்லப்பட்ட அரத்தமே மாமுநிகள்‌ விஷயத்திலும்‌ வைத்துக் கொள்வது . இந்த பக்ஷத்தில்‌ இரண்டு ஸ்லோகங்கள்‌ மாமுநிகள்‌ விஷயம்‌ . மேல்‌ ஸ்லோகங்கள்‌ மாமுநிகளுடைய அடியார்கள்‌ விஷயங்கள் –

–

ஸுவ்கர்ய வாந் யத் பத பக்தி சாலீ பவாப்தி மக்ந உத்தரண ப்ரவீண
ஆடீ கதே ஹ்யாத் யகிடே ரபி க்யாம் முனிஸ் ச ந பாது வரோ பயந்தா –28-

எந்த மா முனிகளுடைய திருவடிகளில் பக்தி மிகுந்த அடியவன் முமுஷு வான ஒரு சேதனனுக்கு
அவன் தன்னை ஸூ லபமாக ஆஸ்ரயிக்கும் படி இருப்பவன் ஆவான்-ஆஸ்ரித ரக்ஷணத்தை சுலபமாகச் செய்யக் கூடியவன் என்றபடி-இத்தால் அவன் சம்சார ஆர்ணவத்தில் மூழ்கி இருப்பவர்களை மேலே உயர்த்தி விடுவதில் வல்லவனான ஸ்ரீ ஆதி வராஹ மூர்த்தியின் பெயரை -சாம்யத்தை அடைகிறான்
இப்படிப்பட்ட சிஷ்ய ஸம்ருத்தியை உடைய மா முனிகள் நம்மை ரஷித்து அருளட்டும் –-ஸுகர்யவான் –ஸ்ரீ எம்பெருமான் விஷயத்தில் பிரளய ஆர்னவ உத்தாரணம்-ஆத்ய கிடி -ஸ்ரீ ஆதி வராஹ நாயனார்–

எம்பெருமான்‌ விஷயத்தில்‌ ஸெளகர்யவான்‌ என்பதற்குப்‌ பன்றியின்‌ தன்மையை உடையவன்‌ என்று அர்த்தமாகக் கடவது – பாசி தூரத்துக்‌ கிடந்த பார் மகட்குப்‌ பண்டொருநாள்‌ மாசுடம்பில்‌ நீர் வாரா மானமிலாப் பன்றியாம்‌ (நா.தி. 1 1-8) என்று நாச்சியார்‌ அருளிச் செய்தபடி , ப்ரளயார்ணவத்தில்‌ மூழ்கிக்‌ கிடந்த பூமியை உத்தரிப்பித்தருளினார்‌ ஸ்ரீ வராஹநாயனார்‌ . இப்புடையில்‌ ஆதிவராஹ ஸாம்யத்தை மாமுநிகளுடைய பக்தன்‌ அடைகிறான்‌ என்று ஸ்லேடையில்‌ நிரூபித்தபடி . கிடி : – வராஹம்‌. ஆத்யகிடி : – ஆதி வராஹம் –

–

ஹிரண்ய ஜித் யத் பத பக்த சாலீ ந்ருஸிம்ஹ பாவம் ப்ரகடீ கருதி
ச மே விதத்தா மது லாநு பாவோ வரோ பயந்தா குசலான் யஜஸ்வரம் –29-

மாமுனிகளின் திருவடிகளில் பக்தி உடையவர்-ஹிரண்ய ஜித் -பொன்னில் ஆசையை வென்றவரான –
ஹிரண்யனை வென்றதால் ஸ்ரீ நரஸிம்ஹருடைய தன்மையை வெளிப்படுத்து கிறார்களோ – ஒப்பற்ற பிரபாவம் உடைய புருஷ ஸிம்ஹம் என்னும் படியான அந்த மணவாள மா முனிகள் நித்யமான நன்மைகளை -குசலங்களை -அளிக்க வேணும்-மாமுநிகளுடைய திருவடிகளில்‌ பக்தி பூண்ட ஸ்ரீவைஷ்ணவன்‌ ஹிரண்யஜித்‌ ( பொன்னை ஜயித்தவன்‌ – அதாவது பொன்‌ முதலான ஜஸ்வர்யத்தில்‌ ஆசையை வென்றவன்‌ ) என்றபடி . ஸ்ரீந்ருஸிம்ஹ பகவான்‌ ஹிரண்யாஸுரனை ஜயித்தவன்‌ . எம்பெருமான்‌ நரங்கலந்த சிங்க மாகத்‌ தோன்றி ந்ருஸிம்ஹ பாவத்தை வெளிப்படுத்துகிறான்‌ . புருஷ ஸிம்ஹம்‌ என்றபடி ஒப்புயர்வற்ற ப்ரபாவ ஸாலியான மாமுநிகள்‌ எப்போதும்‌ நமக்கு குலங்களை – நன்மைகளை உண்டு பண்ணட்டும்‌ என்கிறார்-

—

பஜதே கில வாமன உப மாம் ஸூ மநோ வைரிபலிஸ் மயம் ஹரந்
ஸூப விக்ரம பூத் யதாஸ்ரித தமுபாஸ வரயோகி சேகரம் –30-

எந்த மா முனிகளை ஆஸ்ரயித்தவர் -சாத்விகர்களுடைய பலமுடைய விரோதிகளின்-பலிஷ்டர்களின் –
கர்வத்தை அழித்து ஸ்ரீ வாமன அவதாரத்துக்கு சமமான தன்மையை அடைகிறார்களோ-ஸோபனமாகத் எங்கும் சஞ்சரிப்பவராக –தீர்த்தகரராய் எங்கும் திரிந்து –-ஸூபமான த்ரிவிக்ரம அவதாரத்தை உடையவராக ஆனாரோ-அந்த யோக ஸ்ரேஷ்டரான மா முனிகளை உபாஸிக்கிறேன் -பக்தியுடன் சேவிக்கிறேன் –தீர்த்தகரராமின்‌ திரிந்து – என்றும்‌ சொல்லுகிறபடியே ஸூபமான பூ ஸஞ்சாரத்தை உடையவன்‌. ஆகையால்‌ ஒங்கி யுலகளந்த உத்தமனான த்ரிவிக்ரமனுடன்‌ ஒத்தவனாகிறான்‌ – அந்த மாமுநிகளை அடியேன்‌ உபாஸிக்கிறேன்‌ – பக்தியோடு ஸேவிக்கிறேன்‌ –

—

மஹீ பர குத் ருக் பல ஷபண தஷிணவ் ஜோப்ருத
யதங்கரி சமுபாஸ்ரயா பர ஸூ ராம சாதரம்ய கா
ஜெயந்த் யகில பாபபீ மஹித விஷ்ணு தர்மாந் விதா
ச நோ வர வர முனிர் விதரது ஸ்ரீ யம் சந்ததம் –31-

எந்த மா முனிகளுடைய திருவடியை ஆஸ்ரயித்தவர்கள் பூமிக்கு பாரமான குத்ருஷ்ட்டி பலத்தை அழிப்பதற்கு சாமர்த்தியம் உடைய தேஜஸ்ஸை உடையராய் எல்லா பாபங்களைச் செய்வதில் பயந்தவர்களாய் மிகவும் உயர்ந்த ஸ்ரீ வைஷ்ணவ தர்மத்தைப் பற்றியவர்களாய்-பூமிக்கு பாரமான துஷ்ட ஷத்ரியர்களை அழிப்பதில் வல்லமை யுடைய தேஜஸ்ஸை உடையரான ஸ்ரீ பரசுராமரோடே சமமான தன்மையை உடையவர்களாய் வெற்றி பெறுகிறார்களோ-அந்த ஸ்ரீ மா முனிகள் எப்பொழுதும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவ ஸ்ரீ யை அளித்து அருளட்டும் –இதில் பாட பேதத்தால் -தாம் வென்ற பூமி முழுவதும் காஸ்யபருக்குக் கொடுத்து விட்டு மஹேந்திர மலையில் -அர்ணவ நிவாஸம் கொண்டால் போல்
அடியவர்களும் எம்பெருமானுடைய குணக்கடலில் நித்ய வாஸம் பண்ணி பகவத் குண அனுபவமே நியதமாக பண்ணுவார்கள் –இந்த பாடமே சிறந்ததாகும்‌ . இதனால்‌ பரசுராமரோடு மற்றொரு ஸாம்யமும்‌ வரவரமுநி ப்ருத்யரகளுக்குச்‌ சொல்லப் படுகிறது . பரசு ராமர் – வென்றி மா மழு வேந்திமுன்‌ மண்மிசை மன்னரை மூவேழு கால்‌ கொன்ற தேவன்‌ . அதன்‌ பிறகு ஒரு யாக விமேஷத்தைச்‌ செய்து யாக தக்ஷிணையாக (தாம்‌ ஜயித்துப்‌ பெற்ற பூமி முழுவதையும்‌) காஸ்பருக்குக்‌ கொடுத்து விட்டுப்‌ பிறகு தேவரகள்‌ வஸிக்குமிடமான மஹேந்த்ர மலையில்‌ தவம்‌ புரிந்து வந்தார. இப்படி அவர் தம்முடைய சரித்ரத்தைத்‌ தாமே பெருமாளுக்குச்‌ சொவ்வதாக ஸ்ரீராமாயணத்திலே பாலபாண்டம்‌ 75வது ஸரக்கத்தில்‌ நாம்‌ காணலாம்‌-தசாவதார ஸ்தோத்ரத்தில்‌ வேதாந்தாசாரயர்‌ அருளிச்செய்துள்ளபடிப்‌ பாரத்தால்‌ பரசு ராமர அரணவ நிவாஸத்தை நியதமாக நித்யமாக உடையவர்‌ என்பதாகிறது. மாமுநிகளுடைய அடியார்களும்‌ எம்பெருமானுடைய குணக்கடலில்‌ நியத வாஸத்தை உடையவர்கள்‌ , நியதமாக பகவத் குணாநுபவத்‌தையே பண்ணுமவர்கள்‌ என்று பொருள் –

—

ஸஹஜா நக லஷ்மண அந் விதா வஸூ மத்யுத் பவயா ஸ்ரீய உஜ்ஜ்வலா
ரகு வர்ய சமா யதாஸ்ரிதா வர யோகீ ச ஸூபம் தநோ து ந –32-

எந்த மா முனியை ஆஸ்ரயித்தவர்கள்-ஸ்வ பாவிக -உடன் தோன்றிய குற்றம் அற்ற ஸ்ரீ வைஷ்ணவ லக்ஷணங்களோடே கூடினவர்களாயும்-லஷ்மணா -அந் விதா -இரண்டு பதம் இங்கு -லஷ்மண ந் வித -ராகவன் பக்ஷத்தில் –-பூமியில் உத்பத்தியான செல்வத்தாலும் -ஸ்ரீ கைங்கர்ய ஸ்ரீ யாலும் விளங்குகிறார்கள் –உடன் பிறந்த குற்றம் அற்ற-பாப ரஹிதரான – இளைய பெருமாளுடன் கூடினவரும்
யாக பூமியில் தோன்றிய ஸ்ரீ சீதாப் பிராட்டியால் பிரகாசிக்கிற சக்கரவர்த்தி திரு மகனுக்கு
சமானர்களாய் உள்ளனரோ-தயா ஸாகரமாயும் -சரணாகத வத்சலராயும் -ஸதாச்சார்ய பராயணர்களாயும் – பெரியோர்களுக்கு விதேயர்களாயும் -இப்படி சிஷ்ய சம்பத்தை உடைய –
அந்த மா முனிகள் நம்முடைய மங்களங்களை வளர்த்து அருளட்டும் –

இந்த ஸ்லோகத்தில்‌ மாமுநிகளை ஆஸ்ரயித்தவர்கள்‌ ராகவனான சக்கரவர்த்தி திருமகனுக்கு ஸமாநவர்கள்‌ என்று இரண்டு ஸ்லிஷ்டவிஸேஷண பதங்களாலே நிரூபிக்கிறார்‌. பெருமாள்‌ கூடப் பிறந்த தம்பியாய்‌ பாப ரஹிதரான இளைய பெருமாளோடு கூடியிருப்பவர்‌ யாக பூமியில் இருந்து தோன்றிய ஸீதா பிராட்டியுடனான ஸம்பந்தத்தாலே (ஸ்ரீராமாயணம்‌ ஆரண்ய காண்டம்‌ 18-37) என்கிறபடியே அளவிட முடியாத தேஜஸ்ஸாலே விளங்குகிறார்‌ –மாமுநிகளுடைய அடியார்களும்‌ ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஸந்தாநத்திலே ப்ரஸூதரகளா யிருக்கையாலே ஸ்வாபாவிக நிர் தோஷ ஸ்ரீவைஷ்ணவ லக்ஷணத்தோடு கூடினவர்களாய்‌ பூமியிலுண்டான தந தாந்ய ஸம்ருத்தியோடு கூடியவர்களாய்‌ பகவத்‌-பாகவத-ஆசார்ய கைங்கர்ய ஸ்ரீயோடு விளங்குகிறார்கள்‌ . லக்ஷ்மண அந்வித என்று ராகவன்‌ பக்ஷத்தில்‌ ஒரே பதமாகக்‌ கொள்ளவும்‌. லக்ஷ்மணா – அந்விதா : என்று இரண்டு பதமாக இவர்கள்‌ பக்ஷத்தில்‌ கொள்ளவும்‌ . லக்ஷ்ம – லக்ஷணம்‌ ; லக்ஷ்மணா என்று த்ருதீயா விபக்தி. லக்ஷணங்களோடு அந்விதா : = கூடினவர்கள்‌ என்று பொருள்‌ கொள்ள வேணும்‌. பெருமாளைப்‌ போன்று தயா ஸாகரமாகவும்‌ ஸரணாகத வத்ஸலர்களாகவும்‌ ஸதாசார்ய பராயணர்களாகவும்‌ பெரியவர்களுக்கு விதேயர்களாகவும்‌ இவர்கள்‌ விளங்குகிறார்கள்‌ என்றும்‌ கண்டு கொள்வது . இப்படிப்பட்ட ஸிஷ்ய ஸம்பத்தை உடைய மாமுநிகள்‌ நமக்கு எப்போதும்‌ ஸூபத்தைக்‌ கொடுக்கட்டும் –

—

அதிகத பலபத்ராபி க்யயா யத் பாதாப்ஜ ப்ரவண ஜன சமஷ்டயா வாஸூ தேவாக் ரஜஸ்ய
அநி தர ஜன லப்யா லப்யதே சாம்ய லஷ்மீ ச ஜெயது வர யோகீ நிஸ் துலா வேல பூமா –33–

எந்த மா முனிகளுடைய திருவடித் தாமரைகளில் ப்ராவண்யம் உடையவர்களுடைய கோஷ்டியால்
பலம் மங்களம் கீர்த்தி இவை அடையப் படுகின்றனவோ-அதி கத -பல -பத்ர -அபி க்யயா -பஹு வ்ரீஹி ஸமாசார்த்தம் – எந்த மா முனிகளுடைய திருவடித் தாமரைகளில் ப்ராவண்யம் உடையவர்களுடைய குழாத் தாலே ஸ்ரீ கண்ணபிரானுக்கு மூத்தவராய் பல பத்ரன் -நம்பி மூத்த பிரான் -உடன் மற்றவர்களால் அடைய முடியாத சமானமாக ஐஸ்வர்யம் அடையப் படுகிறதோ ஒப்பற்ற பெருமையை உடைய அந்த மா முனிகள் -சர்வ ஸ்ரேஷ்டராக -வெல்லட்டும்-

நம்பி மூத்தபிரானுக்குப்‌ பல பத்ரன்‌ என்று திரு நாமம்‌. ஸ்ரீவஸுதேவருடைய திருக் குமாரனன கண்ணனுக்குத்‌ தமையனான பலராமனோடு ஸாம்ய லக்ஷ்மியானது எந்த மாமுநிகளுடைய திருவடித் தாமரைகளில்‌ ப்ரவணரான (பக்தி பூண்ட) ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களுடைய கோஷ்டியாலே அடையப் படுகிறதோ , ஒப்புயர்வற்ற எல்லை யில்லாப்‌ பெருமையை உடைய அந்த மாமுநிகள்‌ ஸர்வ ஸ்ரேஷ்டராக விளங்கக் கடவர் ! 1) அதிகத – பல பத்ர – அபிக்யயா 2) அதிகத – பல பத்ர – அபிக்யயா -என்பதற்கு அடையப்பட்ட பல பத்ரன்‌ என்கிற பெயரினால்‌ என்று நம்பி மூத்தபிரான்‌ பக்ஷத்தில்‌ பொருள்‌ . அடையப்பட்ட பலம்‌ , மங்களம்‌ ,கீர்த்தி இவைகளை உடையவர்கள்‌ என்று மாமுநிகளுடைய அடியார்கள்‌ பக்ஷத்தில்‌ பொருள்‌ கொள்ளக் கடவது . (பஹு வ்ரீஹி ஸமாஸம் )

–

ஸ தர்ம ஜாத அர்ஜுன சித்த ஹர்ஷ ப்ரத்வம்ஸி பக்ஷ ஷபண ப்ரவீணா
யதாஸ்ரயா கிருஷ்ண துலாம் பஜந்தே பாயாத்ஸ ந காந்த வரோ முனீந்த்ர–34-

எந்த மா முனிகளை ஆஸ்ரயித்து இருக்கிறவர்கள்-தர்மத்தோடே கூடின வெண்மையான தூய மனஸ்ஸின் சந்தோஷத்தை அழிக்கிற பக்ஷத்தை-நாஸம் செய்வதில் திறமையை உடையவர்களாய்
அர்ஜுனனுடைய சந்தோஷத்துக்கு அழிவை விளைவிக்கிற துர்யோதனன் முதலிய துஷ்ட பக்ஷத்தை நாஸம் செய்த ஸ்ரீ கிருஷ்ணனுக்கு ஸமமான தன்மையை அடைகிறார்களோ-அந்த மா முனிகள் நம்மை ரக்ஷிக்கட்டும்-கண்ணன் பக்ஷத்தில் தர்ம ஜாதர் -தர்ம புத்திரர்-அடியார்கள் பக்ஷத்தில் தர்ம ஸமூஹம் –தர்ம புத்ரரோடு கூடின அர்ஜுநனுடைய ஸந்தோஷத்திற்கு அழிவை விளைவிக்கிற துர்யோதநன்‌ முதலிய துஷ்ட பக்ஷத்தை அழிப்பதில்‌ ஸமர்த்தன்‌ கண்ணன்‌ என்றபடி –மாமுநிகளுடைய அடியார்கள்‌ பக்ஷத்தில் தர்ம ஸமூஹம்‌ நிஷ்கல்மஷமான வெளுத்த மனது – நல்ல அறன்களையும்‌ நிர்மலமான மனதையும்‌ உடையவர்களான ஸாத்விகர்கள்‌ -அவர்களின்‌ ஹர்ஷத்தை(ஸந்தோஷத்தை) அழிக்கிற பக்ஷம்‌ ஆஸுர ப்ரக்ருதிகளான பாஹ்ய குத்ருஷ்டிகளுடைய மதம்‌ – அதைத்‌ தொலைக்க வல்லவர்கள்‌ ஸ்வாமியுடைய ஸிஷ்யர்கள்‌ . இப்படிப்பட்ட ஸிஷ்ய ஸம்ருத்தியை உடைய மாமுநிகள்‌ நம்மைக்‌ காத்தருள வேணும்‌ என்று ப்ரார்த்திக்கிறார் –

–

கலி தோஷம் அசேஷத ஷிதவ் ஷபயன் கல்கி துலா விஹார பூ
யது பாஸ்ரித சஞ்ஜனஸ் ச ந சததம் ஸுவ்மய வரோ அபி ரக்ஷது –35-

எந்த மா முனிகளை ஆஸ்ரயித்த நல்லோர் பூமியில் கலியின் தோஷத்தை ஓன்று விடாமல்-நிஸ் சேஷமாக நாசம் செய்து –க்ருத யுக தர்மத்தை ப்ரவர்த்திப்பிக்கறவர்களாய் -கல்கி அவதாரத்தோடு
சமானமாக விளங்குகிறார்களோ -விஹார பூ -விஹரிக்கும் இடமாய் விளங்குகின்றார்களோ –
இப்படிப்பட்ட சிஷ்ய சம்பத்தை உடைய அந்த மா முனிகள் எப்போதும் ரக்ஷித்து அருள வேணும்–கலியும்‌ கெடும்‌ கண்டு கொண்மின்‌ கடல் வண்ணன்‌ பூதங்கள்‌ மண் மேல்‌ மலியப்‌ புகுந்திசை பாடி யுழிதரக்‌ கண்டோம்‌ * என்றும்‌ * திரியும்‌ கலியுகம்‌ நீங்கித்‌ தேவர்கள்‌ தாமும்‌ புகுந்து பெரிய கிருத யுகம்‌ பற்றிப்‌ பேரின்ப வெள்ளம்‌ பெருக * என்றும்‌ * கொன்று யிருண்ணும்‌ விசாதி பகை பசி தீயன வெல்லாம்‌ நின்றிவ்‌ வுலகில்‌ கடிவான்‌ நேமிப் பிரான்‌ தமர்‌ போந்தார்‌ * என்றும்‌ நம்மாழ்வாரருளிச்‌ செய்த படியே மாமுநிகளுடைய அடியார்களான ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள்‌ கலி தோஷத்தை நிஸ் ஸேஷமாக பூமியில்‌ போக்கடிக்கிறார்‌கள்‌ என்றருளிச்‌ செய்தபடி-இது ஸ்ரீராமாநுஜருடைய அபராவதாரமான மாமுநிகளுடைய அடியார்கள்‌ திறத்தில்‌ மிகவும்‌ பொருந்தக்‌ கடவதாய்‌ இருக்கும்‌ . கல்கி பகவானும்‌ கலி தோஷத்தை பூமியில்‌ நிஸ் ஸேஷமாகப்‌ போக்கி க்ருத யுக தர்மத்தை ப்ரவர்த்திப்பதற்காக திருவவதரிக்கப்‌ போகிறான்‌ என்று புராண ப்ரஸித்தி உள்ளது –ஆக பத்து ஸ்லோகங்களினால்‌ மாமுநிகளுடைய பக்தர்களுக்கு தஸாவதார ஸாம்யம்‌ சொல்லப்‌ பட்டது- இப்படிப்பட்ட ஸிஷ்ய ஸம்பத்தை உடைய மாமுநிகள்‌ நம்மை எப்போதும்‌ காத்தருள வேணும் என்று பிரார்த்திக்கிறார் –

—

தசாவதார ஸாம்யத்துக்கு அடுத்து கோயில் திருமலை பெருமாள் கோயில் எம்பெருமான்களோடே
சாம்யம் இது முதல் மூன்று ஸ்லோகங்களால் அருளிச் செய்கிறார்-

அஹீந போக ப்ரவணஸ் சமிந்தே ஸ்ரீ ரெங்க தாமா கில ரெங்க பர்த்து
சாதர்ம்யமா ஸாத்ய யதங்க்ரி பக்த பாயாத் ச ந ஸுவ்மய வரோ முனீந்த்ர–36-

எந்த மா முனிகளுடைய திருவடிகளில் பக்தி உடையவர்கள்-ஸ்ரீ ரெங்கத்தில் நித்ய வாஸம் செய்பவர்களாய்-ஆதி சேஷன் ஆகிற படுக்கையை அனுபவிக்கிற ஸ்ரீ ரெங்க நாதனுக்கு சமமான பண்பை அடைந்து பிரகாசிக்கிறார்களோ-குறைவற்ற பகவத் அனுபவ போகத்தில் ஆழ்ந்த யோக ஸ்ரேஷ்டரான மா முனிகள் நம்மை ரக்ஷித்து அருளட்டும்-அஹீந போகம் -அஹீ -இந-போகம் -அரவரசின் உடலும் என்றும் -அஹீந போகம்-குறைவற்ற போகமும் –எந்த மாமுநிகளுடைய திருவடிகளிலே பக்தி பூண்டவரான ஸ்ரீவைஷ்ணவர்‌ குறைவில்லாத பகவத்‌ குணாநுபவத்தில்‌ ஈடுபட்டிருக்கிறவராய்‌ திருவரங்கத்தில்‌ நித்ய வாஸம்‌ செய்யுமவராய்‌ ஸ்ரீரங்கவிமானத்தில்‌ திருவநந்தாழ்வானுடைய திருமேனியாகிற அரவணையில்‌ ப்ர்தியோடு கண்வளரும்‌ திருவரங்கராஜனோடு ஸாம்யத்தைப்‌ பெற்று விளங்குகிறாரோ அந்த மணவாள மாமுநிகள்‌ நம்மை ரக்ஷிக்கட்டும்‌ ! என்றபடி, * அஹீநபோக * என்பதில்‌ ஸ்லேடை = அஹி – இந – போகம்‌ என்கிற பதம்‌ அரவரசின்‌ உடலையும்‌ அஹீந – போகம்‌ என்கிற பதம்‌ குறைவில்லாத போகத்தையும்‌ குறிக்கும்–

—

வ்ருஷாசல ஸ்திதம் பஜன் வஹந்ந நாரதம் ஸ்ரீயம்
ஸூ துர் லபாக மாகி லாரத் ததாந கேலி கீர்த்தி மாந்
விபாதி வேங்கடேச வத் யதங்க்ரி சேவிநாம் கண
ச ந ஸ்தநோது மங்களம் வரோ பயந்த்ரு தேஸிக––37-

எந்த மா முனிகளுடைய திருவடியை ஆஸ்ரயித்த குழாம் தர்மத்தில் அசையாது ஊன்றி இருக்கும் நிலையை அடைந்தாய் எப்பொழுதும் கைங்கர்ய ஸ்ரீயை உடைத்தாய்-கிடைத்தற்கு அரிய சாஸ்திரங்களின் -வேதாதிகள் –அருளிச் செயல்கள் -ரஹஸ்யார்த்தங்கள் – எல்லா அர்த்தங்களையும் கொடுப்பதில் இன்பம் அடையும் புகழை உடையவர்களாய் -வ்ருஷா சலத்தில் நிலை நின்று இருக்கும் தன்மையை அடைந்து-திருவேங்கட முடையானைப் போல் பிரகாசிக்கின்றதோ-அந்த மா முனிகள் நமக்கு மங்களங்களை விருத்தி செய்து அருளட்டும் –-வ்ருஷ -அசலம் -ஸ்திதம் -எருது மலை வாஸம் -என்றும் தர்மம் பேராத நிஷ்டை -ஸ்ரீ வைஷ்ணவ ஸ்ரீ உடன் விளங்கா நிற்பவர்கள்–

பூர்வார்தத்தில்‌ இருக்கும்‌ மூன்று விஸேஷணங்களும்‌ திருவேங்கட முடையானுக்கும்‌ ஸ்லேஷாலங்கார ரீதியில்‌ பொருந்தக்‌ கடவதாயிருக்கும்‌ . வ்ருஷாசலமென்று திருமலைக்குப்‌ பெயர்‌. வ்ருஷ – எருது , அசலம்‌ – மலை , ஸ்திதம்‌ – இருப்பை . வ்ருஷாத்ரியில்‌ நிலை நின்றவன்‌ திருவேங்கடமுடையான்‌ எப்போதும்‌ அலர்மேர்மங்கையுறைமார்பன்‌ . பக்தர்களுக்கு மிகவும்‌ துர் லபமான எல்லா புருஷார்த்தங்களையும்‌ அவரவர்‌ விரும்பியபடி கொடுப்பதான விளையாட்டை உடையவன்‌ -உலப்பில்‌ கீரத்தியம்மான்‌ , வ்ருஷ-தர்மத்‌ திலிருந்து , அசல – பேராத , ஸ்திதம்‌ – நிலையை-மாமுநிகளுடைய அடியார்‌ குழாமோ எப்போதும்‌ தர்மத்திலே நிலை நிற்கும்‌. வ்ருஷம்‌ என்று தர்மத்திற்கும்‌ பெயர்‌. எப்போதும்‌ ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஸ்ரீயோடு விளங்கா நிற்கும்‌. அறிவதற்கு அரிதான வேதாதி ஸாஸ்த்ர திவ்ய ப்ரபந்த ரஹஸ்யார்த்தங்களையும்‌ விளையாட்டாகவே உபதேஸித்தருளுவதால்‌ உண்டான புகழை உடையதாய்‌ இருக்கும்‌ –

—

பக்த அகிலார்த் தாதிக மைக ஹேதும் ஸ்ரீ புண்ய கோட்ய ஆயதனம் யதீயம்
விதந்தி ஸந்தோ வரதே ந துல்யம் வரோ முனிர் நஸ் ச தநோது பத்ரம் –38-

தம்மிடம் பக்தி கொண்டவர்கள் எல்லா அர்த்தங்களையும் அடைவதற்கு ஒரே காரணமும்-கைங்கர்ய ஸ்ரீ யும் -கோடிக்கணக்கான -எண்ணற்ற புண்ணியங்களுக்கு இருப்பிடமும் எவருடையதோ-மா முனிகளை ஆஸ்ரயித்த அந்த நல்லோர்கள்-எண்ணற்ற புண்ணியங்கள் எவருடையதோ அந்த வரதராஜப் பெருமாளோடே சாம்யத்தை அடைகிறார்கள் –இப்படிப்பட்ட வைபவம் பொருந்திய அந்த மா முனிகள் நமக்கு – கல்யாண பரம்பரையை -மங்களங்களைப் பெருக்கி அருளட்டும் –

ஸத் புருஷரகள்‌ எந்த மாமுநிகளுடைய அடியவரை வரதனோடு ஒப்பிட்டு அறிகிறார்களோ அந்த மணவாளமாமுநிகள்‌ நமக்கு எப்போதும்‌ கல்யாண பரம்பரையை அருளட்டும்‌ ! என்கிறார்‌ – காஞ்சியில்‌ அத்திகிரியில்‌ புண்ய கோடி விமாநத்தில்‌ எழுந்தருளி இருக்கும்‌ அயர்வறும்‌ அமரர்கள்‌ அதிபதியான பேரருளாளன்‌ எல்லாருக்கும்‌ வரம்‌ தரும்‌ பெருமாளாக ஸேவை ஸாதித்‌ தருளுகிறான்‌ . மாமுநிகளுடைய அடியார்களும்‌ தன்னை யடைந்த பக்தர்களுக்கு அவர்கள்‌ விரும்பும்‌ அரத்த பஞ்சகம்‌ , தத்வ த்ரயம்‌ , ரஹஸ்யார்த்தங்கள்‌ முதலான உஜ்ஜீவந ஹேதுவான எல்லா ஸாஸ்த்ராரத்தங்களையும்‌ ப்ரஸாதித் தருளுகிறார்கள்‌ -புண்ய கோடி விமாநத்தை இருப்பிடமாகக்‌ கொண்டவன்‌ தேவப் பெருமாள்‌ -கைங்கர்யஸ்ரீக்கும்‌ கோடிக்கணக்‌கான புண்யங்களுக்கும்‌ இருப்பிடமானவரகள்‌ மாமுநிகளுடைய அடியார்கள்‌ – ஆதலால்‌ அவர்கள்‌ வரதனேடு ஒத்தவர்கள்‌ என்கிறார்‌-

–

காந்தம் வரம் ப்ராப்ய ஸதீ மதீ யா மதி பரஸ்மின் புருஷே விரக்தா
தத் ஸத் குணாஸ் வாதரஸை கலோலா பதி வ்ரதோ தா ஹரணத்வ மேது –39-

அழகிய மணவாள மா முனிகளையே அடைந்து அடியேனுடைய புத்தியானது-பர புருஷன் விஷயத்திலே விருப்பம் அற்று இருப்பவளாய்-தனது பர்த்தாவின் நல்ல குணங்களையே அனுபவிப்பதிலேயே ஸந்தோஷம் அடைபவளாய் –-ஸதீ -என்று போற்றப்படுபவளாய் -இருக்கும் பதி வ்ரதைக்கு எடுத்துக் காட்டான தன்மையை அடையட்டும் –இந்த ஸ்லோகத்தில்‌ அடியேனுடைய நல்ல புத்தியானது அழகிய மணவாள மாமுநிகளையே பற்றி அவருடைய குணாநுபவரஸத்திலேயே ஈடுபட்டு மற்ற விஷயங்களில்‌ பற்றற்றதாய்‌ பதி வ்ரதைகளுக்கு உதாஹரணமாய்‌ அமையட்டும்‌ என்று தம்முடைய தன்மையை வெளியிடுகிறார்‌-உலகில்‌ பதி வ்ரதையான ஸ்த்ரரி அழகிய பர்த்தாவைப்‌ பெற்று அவனுடைய நல்ல குணங்களை அநுபவிப்பதிலேயே விருப்பமுற்று பர புருஷரிடத்தில் விரக்தியை உடையவளாய்‌ ஸதீ என்று போற்றப்படுகிறாள் –

–

இது முதல் ஆழ்வார்கள் இடத்திலும் அருளிச் செயல்கள் இடத்திலும் மா முனிகளின் ஈடுபாட்டின் அதிசயத்தை அருளிச் செய்கிறார்–

ஸரஸி க்ருத விஹாரம் த்யான மாத்ரேண பும்ஸாம்
சமித ஸகல தாபே ஹம்ஸ ஸம் ஸேவ்யமாநே
பஜதி முத ம வேலாம் ஸந்ததம் யஸ்ய சேதஸ்
ச பவது வர யோகீ மானஸே மாமகீ நே –40-

த்யானம் செய்வதாலேயே சேதனர்களுடைய எல்லா தாபங்களைப் போக்குபவராயும்-மற்ற பொய்கைகள் ஸ்நானம் செய்ய சில தாபங்களைப் போக்கடிக்கும் –-பொய்கையாழ்வாரை த்யானம் செய்யும் மாத்திரத்திலே சகல தாபங்களும் தானே போகுமே –-பரம ஹம்ஸர் களாலே ஸேவிக்கப் படுபவரான பொய்கையாழ்வாருடைய ஸ்ரீ ஸூக்தியான முதல் திருவந்தாதியை அனுபவிக்கிற எவருடைய திரு உள்ளம் எல்லை அற்ற இன்பத்தை அடைகிறதோ அந்த மா முனிகள் அடியேனுடைய மனஸ்ஸிலே நித்ய வாஸம் செய்து அருள வேணும் – அடியேனுடைய மனஸ்ஸாகிற ஸரோவரத்தில் மா முனிகள் ஆகிற பரம ஹம்சம் விஹகரிக்கட்டும் -என்றபடி-(1) தம்மை த்யாநம்‌ பண்ணும்‌ அதிகாரிகளுடைய ஸகல ஸாம்ஸாரிக தாபங்களையும்‌ போக்கடிப்பவராய்‌ (2)பரம ஹம்ஸர்களான யோகிகளால்‌ ஸேவிக்கப் படுபவராய்‌ விளங்கும்‌ பொய்கை யாழ்வாராகிற ஸரோவரத்தில்‌ விஹரிக்கிற எந்த மாமுநிகளுடைய திருவுள்ளமானது எப்போதும்‌ அதிகமான ஸந்தோஷத்தை அடைகிறதோ -அந்த மணவாளமாமுநிகள்‌ அடியேனுடைய மநஸ்ஸில்‌ விஹரிக்கக் கடவர்‌ . அடியேனுடைய மநஸ்ஸாகிற ஸரோவரத்தில்‌ மாமுநிகளாகிற பரமஹம்ஸம்‌ விஹரிக்கட்டும்‌ !-மற்ற பொய்கைகள்‌ ஸ்நாநம்‌ பண்ணுமவர்களின்‌ சில தாபங்களையே போக்கடிக்கும்‌ . பொய்கை யாழ்வாரோ தம்மை ஸ்நேஹத்தோடு சிந்தித்த மாத்ரத்தில்‌ ஸகல தாபங்களையும்‌ போக்கடித்‌ தருள்வர்- என்றபடி.

–

சார அசார விவேச நைக ரசிகம் ஸாரஸ்வதம் ஸாரஸம்
ஸுவ்ரா ஹார ஜரீ சஹோதர பரீ பாகேந லோகோத்தரம்
பக்த்யா சீலயதஸ் ஸூ ஸீல ஜன தோத்தம் ஸம் பதாப்ஜ த்வயம்
நித்யம் சிந்தய சித்த சாதர பரம் ஸுவ்மயோ பயந்துர் முநே –41-

சாரம் உள்ளது சாரம் அற்றது இவற்றை பிரித்து அறிவதில் ஊன்றி இருப்பதும்-தேவர்களின் ஆஹாரமான அம்ருத ப்ரவாஹத்தின் உடன் பிறந்தது போன்ற பக்குவமான தன்மையால் உலகில் மிகச் சிறந்ததுமான பொய்கையாழ்வாருடைய ஸ்ரீ ஸூ க்தியான முதல் திருவந்தாதியை பக்தியுடன் அநுஸந்திக்கும் மா முனிகளின் அடியார்களான சாத்விகர்களுக்கு ஸீரோ பூஷணமாய் இல்ல இரண்டு திருவடித் தாமரைகளை மனமே எப்பொழுதும் கௌரவத்தோடே சிந்தித்து இரு –இந்த ஸ்லோகத்தில்‌ பொய்கை யாழ்வாரருளிய முதல்‌ திருவந்தாதியாகிற திவ்ய ப்ரபந்தத்தை பக்தியோடு நித்யமாக அநுஸந்தித்தருளும்‌ மாமுநிகளுடைய நல்ல ஸீலமுடைய பரம ஸாத்விக-ஜந-ஸிரோ பூஷணமான திருவடித்‌ தாமரைகளை ஆதாரத்தோடு நித்யமும்‌ சிந்தை செய்‌ என்‌ மனமே! என்கிறார்‌ பொய்கையாழ்வாருடைய ஸ்ரீஸூக்தி எப்படிப்பட்டது என்‌னில்‌ நல்லது தீயதுகளை அழகாகப்‌ பகுத்தறிவிப்பது . மேலும்‌ தேவர்களின்‌ ஆஹாரமான அம்ருத ப்ரவாஹத்துடன்‌ உடன்பிறந்ததைப்‌ போன்று இனிமையாகவும்‌ திவ்யமாகவும்‌ (குற்றமற்றதாகவும்‌) இருப்பது.

—

பூதார்த்தஸ் வோக்தி ஸந்தர் சித நிகம ஸிகா கூட தத்வார்த்த ஜாதே
பூதாக்யே யோகி வர்ய பகவதி ஸததம் பக்தி தோ லக்ந சித்தம்
சேவஸ்ய ஸ்வாந்த காந்தம் நிரவதிக குணை ஷாந்தி காருண்ய முக்யை
காந்தம் ஜா மாதரம் தம் நிரவதிக குணை ஸ்வாத முக்தாந்ய சங்கம் –42-

என் மனமே -வேதாந்தினுடைய ரஹஸ்யமான தத்வார்த்தங்களை உள்ளது உள்ளபடியே இரண்டாம் திருவந்தாதியிலே நன்றாக வெளிப்படுத்தி அருளிய பரம பூஜ்யரான ஸ்ரீ பூதத்தாழ்வார் இடத்திலே பொறுமை கருணை இவற்றை முக்யமாக உள்ள எல்லையற்ற நற் குணங்களை அனுபவிப்பதால் எல்லை யற்ற கல்யாண குணங்களோடு கூடியவரும் முக்தியைத் தவிர மற்ற விஷயங்களில் விரக்தியை உடையவருமான அந்த மா முனிகளை எப்பொழுதும் பக்தியுடன் மனம் ஊன்றியவராக ஆஸ்ரயிப்பாயாக –

ஓடித் திரியும்‌ யோகிகள்‌ என்றும்‌ , இன் கவி பாடும்‌ பரமகவிகள்‌ என்றும்‌ போற்றப்படும்‌ முதல்‌ ஆழ்வார்கள்‌ மூவரில்‌ நடுவராய்‌ பரம பூஜ்யரான பூதத்தாழ்வார்‌ திறத்தில்‌ எப்போதும்‌ பக்தி யோடு கூடின சிந்தனையை உடையராய்‌ ஒப்புயர்வற்றதான க்ஷமை , கருணை முதலிய குணங்‌களால்‌ விளங்குமவராய்‌ இருக்கும்‌ அழகிய மணவாள மாமுநிகளை எப்போதும்‌ என்‌ நெஞ்சே ! நினைப்பாயாக ! மாமுநிகளுடைய குணாநுபவ ரஸத்தாலே விஷயாந்தரங்களில்‌ பற்றை விட்டு என்றபடி. பூதத்தாழ்வார்‌ அருளிச் செய்துள்ள இரண்டாம்‌ திருவந்தாதியானது வாஸ்தவமான அர்த்தத்தையே காட்டுகிறது- . இதில்‌ வேதாந்தத்தின்‌ ரஹஸ்யமான அர்த்தங்களெல்லாம்‌ தெளிவாக காட்டப்பட்டிருக்கின்றன –

—

மஹதாஹ் வய பாத பத்மயோ மஹதுத்தம் சிதயோர் மது வ்ரதம்
வர யோகி நமேவ சாதரம் மதிராஸீ தது மாமிகா அந் வஹம் –43-

பெரியோர்களால் மிகவும் மதிக்கப்பட்ட சென்னிக்கு அணியாக பூணப்பட்ட ஸ்ரீ பேயாழ்வாருடைய
திருவடித் தாமரைகளில் வண்டு போன்ற மா முனிகள் இடமே என்னுடைய மனம் ப்ரீதியுடன்
ஒவ் ஒரு நாளும் அமர்ந்து இருக்கட்டும் –பெரியோரகளால்‌ சென்னிக் கணியாகப்‌ பூணப்பட்ட பேயாழ்வாருடைய திருவடித் தாமரை களில்‌ வண்டான மாமுநிகளையே என்‌ மனம்‌ ஆதரத்தோடு எப்போதும்‌ நாடக் கடவது ! திருமழிசைப் பிரானைத்‌ திருத்திப்‌ பணி கொண்டவர்‌ பேயாழ்வாராவர்‌ – மாமுநிகளுடைய திருவுள்ளம்‌ பேயாழ்வாருடைய திருவடித் தாமரைகளின்‌ போக்யதையில்‌ ஈடுபட்டது. ஹஸ்தி கிரி நாதரண்ணாவின்‌ திருவுள்ளமோ மாமுநிகளுடைய திருவடித் தாமரைகளின்‌ போக்யதை யில்‌ ஈடுபட்டது என்று தேறுகிறது-

–

ஸ்ரீ விஷ்ணு சித்த பத பத்ம ரஜ அநு ஷங்காத் சித்தம் யதீயம ரஜஸ் கதயா ஸமிந்தே
அவ்யாஜ வத்சல தயா ப்ரதி தஸ் ஸதா அஸ்மான் அவ்யாத்ச ஸூ ந்தர வரோ முனி ஸார்வ பவ்ம–44-

விஷ்ணு சித்தர் என்ற பெரியாழ்வாருடைய தாமரைத் திருவடிகளின் துகளின் சம்பந்தத்தால் எவருடைய திரு உள்ளம் ரஜோ குண சம்பந்தம் அற்றதாக ப்ரகாசிக்கிறதோ வாத்சல்யத்தால் ப்ரஸித்தரான மணவாள மா முனி ஸ்ரேஷ்டர் நிர்ஹேதுகமாக அடியோங்களை ரக்ஷித்து அருளட்டும் –
ரஜஸ் சம்பந்தத்தால் ரஜஸ் போயிற்றே என்ன ஆச்சர்யம் –

எந்த மாமுநிகளுடைய திரு வுள்ளம்‌ ஸ்ரீவிஷ்ணு சித்தரான பெரியாழ்வாருடைய திருவடித்‌ தாமரைகளின்‌ துகள்களின்‌ ஸம்பந்தத்தாலே ரஜோ குண ரஹிதமாய்‌ விளங்குகிறதோ –வத்ஸலர்‌ என ப்ரஸித்தி பெற்றவரான அந்த மணவாளமாமுநிகள்‌ எப்போதும்‌ அடியோங்களை நிர்ஹேதுகமாகவே ரக்ஷிக்கக் கடவர்‌ . பூர்வார்தத்தில்‌ ரஜஸ் ஸம்பந்தத்தாலே ரஜஸ்‌ ஸம்பந்தமில்லாதது என்று விரோதம்‌ தோற்றுகிறது . பெரியாழ்வாருடைய திருவடிப் பொடியாலே ரஜோ குண ரஹிதமாய்‌ ஸூத்த ஸத்வ குணமுள்ளதாய்‌ விளங்குகிறது என்று பரிஹாரம்–

–

ஷீரம் சர்கர ஏவ யத் விஹிதயா ஸாபிக் யயா வியாக்யயா
ஸ்ரீ கோதா குரு பாரதீ ஸூ மஹிதா புஷ்ணாதி சா மாது ரீம்
தஸ்ய ஸ்ரீ பத பத்ம யுக்ம மநிஸம் காந்தோ பயந்துர் முநே
ஸ்மாரம் ஸ்மாரமஹம் விதூ தது ரிதோ யாயாமநா யா சத –45-

எந்த மா முனிகள் அருளிச் செய்த வியாக்யானத்தால் – ஸ்ரீ ஆண்டாளுடைய திருத்தகப்பனார் ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் ஸ்ரீ ஸூக்தியான ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திரு மொழி சக்கரை உடன் சேர்ந்த பால் போல் இனிக்கிறதோ அந்த மா முனிகளுடைய திருவடித் தாமரைகளை எப்பொழுதும் நினைத்து நினைத்து ஸூ லபமாக பாபங்கள் அழிக்கப் பட்டவனாக அடியேன் ஆக வேண்டும்-சர்க்கரை சேர்ந்த பால்‌ எப்படி மிகவும்‌ இனிதாக இருக்குமோ அப்படியே மாமுநிகள்‌ அருளிச்‌ செய்துள்ள ஸுப்ரஸித்த வ்யாக்யாநத்தோடு கூடின (ஆண்டாளுடைய திருத் தகப்பனாரும்‌ ஆசார்யருமான பெரியாழ்வார்‌ அருளிச் செய்த) பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி மிகவும்‌ மாதுர்‌யத்தோடு கூடினதாகக்‌ கொண்டாடப் படுகிறது. விஸதவாக் ஸிகாமணியான ஸ்ரீமணவாளமாமுநிகளுடைய திருவடித் தாமரைகளை எப்போதும்‌ ப்ரேமத்தோடே அநுஸந்தித்து அதனால்‌ அநாயாஸ மாகவே பாபங்கள்‌ கழியப்‌ பெறுவேன்‌ என்கிறார்‌ . பெரியவாச்சான்பிள்ளை அருளிச் செய்த பெரியாழ்வார்திருமொழி வ்யாக்யாநத்தில்‌ நான்கு பத்துக்களின்‌ வ்யாக்யாந ஸ்ரீகோஸம்‌ கரையானுக்கு இரையாகி விட்டதால்‌ அடியார்களுடைய ப்ரார்த்தனைக்கு இணங்கி மாமுநிகள்‌ வ்யாக்யாநம்‌ அருளிச்‌ செய்து அருளினார் –

—

யத் க்ருதாந் மங்களா சாஸநாத ந் வஹம் மங்களாநி ஸ்ரீ யோ வல்லபோ விந்ததி
தஸ்ய கோதா குரோர் மங்களா ஸாஸனம் குர்வதே ஸ்யான் மஹா யோகிநே மங்களம் –46-

எந்த ஒரு ஸ்ரீ பெரியாழ்வாரால் மிதக்கியமாகச் செய்யப்பட மங்களா சாசனத்தால் ஸ்ரீ யபதி மங்களங்களை அடைகின்றானோ-ஸ்ரீ கோதையின் திருத்தகப்பனாரான ஸ்ரீ பெரியாழ்வாருக்கு மா முனிகளால் மங்களா சாசனம் செய்யப்படுவதால் மா முனிகளுக்கு மங்களம் உண்டாகட்டும் -நித்ய ஸ்ரீ நித்ய மங்களம் உண்டாகட்டும் என்றவாறு –மங்களாவஹையான பிராட்டிக்கு வல்லபனாய்‌ மங்கள ஸ்வரூபனுமான திருமாலும்‌ எந்த பெரியாழ்வாருடைய நித்ய மங்களாஸா ஸந பலத்தால்‌ மிகவும்‌ மங்களங்களைப்‌ பெறுகிறானோ , அந்த பெரியாழ்வாருக்கு நித்யம்‌ மங்களா ஸாஸநம்‌ செய்யும்‌ மாமுநிகளுக்கு நித்ய ஸ்ரீர் நித்ய மங்களம் உண்டாகக்கடவது

—

ஷோணீ சார புரீ க்ருத அவதரணே ஸ்வீ யோக்தி சந்தர்சிதா
சேஷாம் நாய ஸி ரோ ரஹஸ்ய நிகரே ஸ்ரீ பக்தி சாரே முனவ்
பக்த்யா பூஷித மாநஸே வர முனவ் பக்திம் பராம் பிப்ரதோ
பக்த்யா நித்யம் உபாஸி ஷீய விலஸத் தத் பக்தித ந்யா நஹம் –47-

மஹீ சார க்ஷேத்ரம் எனப்படும் திரு மழிசையில் திருவவதரித்த பக்திசாரரான -திருமழிசைப் பிரான்
இடத்தில் பக்தி பூண்டவரும் -அவரது இரண்டு அருளிச் செயல்களான திருச்சந்த விருத்தம் நான்முகன் திருவந்தாதி இரண்டிலும் ஓன்று விடாமல் அவரால் காட்டப் பட்ட வேதாந்த ரஹஸ்யங்கள் -வேதாந்த விழுப்பொருளை -அனைத்துமே நிரம்பிய திரு உள்ளத்தை உடைய மா முனிகள் இடம் மேலான பக்தியை உடையவர்களாய் விளங்கும் அடியார்களான பாக்ய சாலிகளை அடியேன் எப்பொழுதும் உபாஸிக்க -ஆஸ்ரயிக்கக் கடவேன் –-யான் முகமாய் அந்தாதி மேல் இட்டு அறிவித்தேன் ஆழ் பொருளை சிந்தாமல் கொண்மின் நீர் தேர்ந்து என்று அவரே அருளிச் செய்துள்ளார் –மஹிஸார க்ஷேத்ரமான திருமழிசையில்‌ திருவவதரித்தவரும்‌ தம்முடைய இரண்டு திவ்ய ப்ரபந்தங்களில்‌ எல்லா வேதாந்த விழுப் பொருள்களின்‌ ஸாரத்தையும்‌ வெளியிட்டருளியவரும்‌ * பக்திஸாரர்‌ * என்று போற்றப்படுமவருமான திருமழிசைப் பிரானிடத்தில்‌ அன்பு பூண்டவர்‌ ஸ்ரீமணவாளமாமுநிகள்‌ * அவரிடத்தில்‌ பரம பக்தியை உடைய பாக்யஸாலிகளான அடியார்களை அடியேன்‌ பக்தியோடு நித்யம்‌ ஸேவிக்கக் கடவேன்‌-

—

யச் சித்தம் ரகு சேகர அங்கரி கமல த்வந்த ஏக பந்தீ க்ருதம்
தஸ்ய ஸ்ரீ குலசேகரஸ்ய பதயோ ஸூக்தவ் ச ஸக்தா சயம்
தத்வத் ரங்க புஜங்க புங்கவ கிரி ப்ரேம அநு வித்தாசயம்
சேதஸ் காந்த வரம் விபாவய ஸதா யோகீஸ்வரம் சாதரம்–48-

மனமே எவருடைய திரு உள்ளமானது சக்கரவர்த்தி திரு மகனுடைய இரண்டு திருவடித் தாமரைகளில்
கட்டப் பட்டு இருக்கிறதோ -அந்த ஸ்ரீ குலசேகர பெருமாள் திருவடிகளில் அவரது ஸ்ரீ ஸூ க்திகளான
ஸ்ரீ பெருமாள் திரு மொழியிலும் பக்தி நிறைந்த திரு உள்ளத்தை உடையவராய் -அதைப் போன்று ஸ்ரீ கோவிலிலும் ஸ்ரீ திருமலையிலும்-(புஜங்க புங்கவன் -சர்வ ஸ்ரேஷ்டரான ஆதி சேஷன் -கிரி -மலை -சேஷாசலம் -என்றவாறு ) ப்ரேமம் நிறைந்த திரு உள்ளத்தை உடையவருமான ஸ்ரீ மா முனிகளை மனமே நினைத்து இருப்பாயாக –எந்த குலசேகராழ்வாருடைய திருவுள்ளம்‌ பெருமாளுடைய திருப் பாத கமலங்களில்‌ ஈடுபட்டு அவருடைய புகழைப்‌ பாடுவதிலேயே நாட்டமுடையதோ அந்த குலசேகராழ்வாருடைய திருவடிகளிலும்‌ , அவர் தம்‌ ஸ்ரீஸூக்தியாகிற பெருமாள் திருமொழியிலும்‌ ஈடுபட்ட திருவுள்‌ளத்தை உடையவரும்‌ -அந்த ஆழ்வாரைப் போலவே திருவரங்கத்திலும்‌ ஸேஷாசலமான திருமலையிலும்‌ ப்ரேமத்தோடு கூடின திருவுள்ளத்தை உடையவரும்‌ -யோகிகளில்‌ தலைவருமான மாமுநிகளை -மனமே! நீ ஆதரத்தோடு நிச்சலும்‌ நினைக்கக்‌ கடவாய்‌ ! புஜங்க புங்கவன்‌ – ஸர்வ ஸ்ரேஷ்டரான ஆதி ஸேஷன்‌ ; கிரி – மலை – ஸேஷாசலம்‌ என்றபடி-

—

ஸ்ரீ ரங்காதிப திவ்ய மங்கள வபுஸ் ஸுவ்ந்தர்ய சார அம்ருத
ஸ்ரோத மக்ந முனீந்திர வாஹந குணோதந் வந்நி மக்நாசயம்
சேதஸ் காந்த வரம் விசிந்த்ய முனிம் யச் சிந்தனம் சந்ததம்
குர்வந்தோ ஹி விதந்தி தைவம பரம் சந்தோ ந யஸ்மாத் பரம் –49-

ஸ்ரீ பெரிய பெருமாளுடைய திவ்ய மங்கள விக்ரஹத்தினுடைய ஸுவ்ந்தர்ய சாராம்ருத பிரவாகத்தில் ஆழ்ந்தவரும்-முனி வாஹனர் என்று பெயர் பெற்ற ஸ்ரீ திருப்பாணாழ்வார் உடைய குணக்கடலில் மூழ்கிய நெஞ்சை உடையவருமான ஸ்ரீ மா முனிகளை நெஞ்சே எப்பொழுதும் சிந்தித்து இருப்பாயாக -இவ்வாறு சதா சிந்திக்கும் அடியார்கள் – என் அமுதனைக் கண்ட கண்கள் மற்று ஒன்றினைக் காணாவே -என்றே இருப்பார்களே –திருவரங்கத் தரவணையில்‌ பள்ளி கொள்ளும்‌ பெரிய பெருமாளுடைய திவ்ய மங்கள விக்ரஹத்‌தைத்‌ திருவடி முதல்‌ திருமுடியளவாக அநுபவித்து அந்த எம்பெருமானுடைய திருமேனியின்‌ ஸெளந்தர்ய-ரஸமாகிற ( அழகு-வெள்ளமான ) அம்ருத-ப்ரவாஹத்தில்‌ மூழ்கினவராய்‌ லோக ஸாரங்க மஹா முநிகளுடைய திருத் தோளில்‌ ஏறிப் போகையால்‌ * முநி வாஹநர்‌ * என்று கொண்டாடப்படும்‌ திருப் பாணாழ்வாருடைய குணக் கடலில்‌ மூழ்கின திருவுள்ளத்தை உடையவரான மணவாளமாமுநிகளை பேதை நெஞ்சே ! நீ எப்போதும்‌ சிந்தை செய்வாயாக ! எந்த மாமுநிகளை சிந்தித்திருக்குமவர்களான நல்லடியார்கள்‌ அவரைத் தவிர மற்றொரு தெய்வத்தை நினைப்பார்களோ ! * என்கிறார் -திருப்பாணாழ்வார்‌ * என்னமுதினைக்‌ கண்ட கண்கள்‌ மற்றொன்றினைக்‌ காணாவே * என்றார்‌. மாமுநிகளுடைய அடியார்களோ மாமுநிகளை யன்றி மற்றொன்றினைக்‌ காணார்கள்‌ . இதுவே சரம பர்வ நிஷ்டையாகும்

—

யத் பாத ரேணு வஹ நேந ஸூ கந்த மௌலிஸ்தம் ப்ரஹ்ம பந்த மதி கச்சதி முக்தி பந்த
தத் விஷ்ணு பக்த பத ரேணு முனீந்திர பக்தம் காந்தோ பயந்த்ருமுனி மன் வஹம் ஆஸ்ரயேயம் –50-

எந்த ஸ்ரீ தொண்டர் அடிப் பொடி ஆழ்வாருடைய திருவடி தூளியைத் தரித்து நறு மணம் பெற்ற முடியைப் பெற்றவர்கள் சம்சார பந்தத்தில் இருந்து விடுபட்டு அத்யந்த பகவத் பாரதந்தர்யத்தை அடைகிறார்களோ அந்த தொண்டர் அடிப் பொடி ஆழ்வார் இடம் பக்தியை உடைய ஸ்ரீ மா முனிகளை ஒவ் ஒரு நாளும் ஆஸ்ரயிப்பேனாக –எந்த தொண்டரடிப் பொடி யாழ்வாருடைய ஸ்ரீபாத ரேணுவை தரிக்கிறபடியால்‌ நல்ல வாஸனை யுள்ள முடியை உடையவர்கள்‌ ஸம்ஸார பந்தத்திலிருந்து விடுபட்டு ப்ரஹ்ம ஸம்பந்‌தத்தை அடைகின்றனரோ , அந்த தொண்டரடிப் பொடி யாழ்வார்‌ திறத்து பக்தி பூண்டவரான ஸ்ரீமணவாளமாமுநிகளை அடியேன்‌ ஆஸ்ரயிக்கக் கடவேன்‌ !

–

யது பாது காத்வ மதி கச்சதி சம்ய மீந்த்ர தஸ்மிந் முனவ் வகுள மாலிநி பத்த பாவம்
தத் ஸூ க்தி சாகர சதுஷ்டய பூர்ண சந்த்ரம் ஸுவ்ம்யோ பயந்த்ருய மிநம் சரணம் வ்ருணே அஹம் –51-

எந்த ஸ்ரீ நம்மாழ்வாருடைய பாதுகையாய் இருக்கும் தன்மையை ஸ்ரீ எதிராஜரான நம் உடையவர் அடைகிறாரோ மகிழ மாலை அணிந்த அந்த ஸ்ரீ நம்மாழ்வார் திறத்தில் ஊன்றிய திரு உள்ளத்தை உடையவரும் அவருடைய ஸ்ரீ ஸூக்தி கடலான நான்கு திவ்ய பிரபந்தங்களுக்கும் பூர்ண சந்திரன் போன்றவருமான ஸ்ரீ மா முனிகளை சரணமாகப் பற்றுகிறேன் –-சந்த்ர தர்சன ஹர்ஷத்தால் கடல் பூரிக்கும் கந்த மலர்ப் பொழில் சூழ் குருகாதிபன் கலைகள் விளங்கிடும் நாள் அன்றோ திரு மூல நன்னாள் –யதிராஜரான எம்பெருமானார்‌ எந்த நம்மாழ்வாருடைய பாதுகையாக விளங்குகிறாரோ , மகிழ்மாலை மாரபினரான அந்த நம்மாழ்வாரிடத்தில்‌ பாவ பந்தத்தை யுடையவராய்‌ , அந்த ஆழ்வார்‌ அருளிச் செய்த நான்கு திவ்யப்ரபந்த கடல்களுக்கும்‌ பூரண சந்த்ரனாய்‌ விளங்கும்‌ ஸ்ரீமணவாளமாமுநிகளை அடியேன்‌ சரணமாகப்‌ பற்றுகிறேன்‌ ! * என்கிறார்‌. பூரண சந்த்ரனைக்‌ கண்ட ஸந்தோஷத்தில்‌ கடல்‌ கொந்தளிக்கும்‌ -அதைப் போன்று மாமுநிகளுடைய திருவவதாரத்தால்‌ நம்மாழ்வார்‌ அருளிச் செய்த நான்கு திவ்யப்ரபந்தங்களும்‌ ஸம்ருத்தி மிக்கதாகின்றன . * கந்த மலர்ப்பொழில்தழ்‌ குருகாதிபன்‌ கலைகள்‌ விளங்கிடு நாள்‌ * இறே மாமுநிகளுடைய திருவவதார திநமான திருமூல நன்னாள்–

–

மூர்த்தோ யோ பக்தி பூமா முரரிபுத யோ யன் மஹிம் ந கலா அபி
வ்யாஸாதீ நாம லப்யா புஜக விஹக ராட் ஸைன்ய ப்ருத் விஸ்மயாய
யத் ஸூக்தி நாம் கரிம் ணே ஸ்ப்ருஹயதி ஸகலோ அப்யாக மோ அபவ்ருஷேய
தஸ்மிந் ந்யஸ்தாத்ம பார சடஜிதி வர யோக்யஸ்து மே ஸ்வஸ்தி பூம்நே –52-

எந்த நம்மாழ்வார் முரனை அழித்த ஸ்ரீ கண்ணபிரான் திருவடிகளில் பரமபக்தியே வடிவானவரோ –
கிருஷ்ண த்ருஷ்ணா தத்வம் அன்றோ-எவருடைய பெருமையில் பதினாறில் ஒரு பங்கு கூட வ்யாஸாதிகள் அடைய முடியாதோ-அநந்த கருட விஷ்வக் சேனாதிகளுக்கும் கூட ஆஸ்ரயிக்க விஷயம் ஆனவரோ-எவருடைய ஸ்ரீ ஸூக்திகளின் மஹிமையை வேதங்களும் கூட அடைய விரும்புகின்றனவோ-அந்த ஸ்ரீ நம்மாழ்வார் இடத்தில் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட ஸமஸ்த பாரத்தை யுடைய மா முனிகள் அடியேனுடைய பூர்ண மங்களங்களுக்கு காரணமாக இருக்க வேண்டும்–

முரரிபுவான கண்ணன்‌ திருவடி யிணையில்‌ பரம பக்தியே வடிவானவரான படியாலே கிருஷ்ண த்ருஷ்ணா தத்வம் என்று நம்மாழ்வாரைக்‌ கொண்டாடுகிறார்‌ ஸ்ரீபராஸரபட்டர்‌. எம்பெருமானுடைய நிர்ஹேதுக கடாக்ஷத்தினால்‌ மயர்வற மதிநலம்‌ அருளப் பெற்ற ஆழ்வாருடைய பெருமையின்‌ ஏகதேஸம் கூட தம்முடைய யத்நத்தினால்‌ ஜ்ஞாந பக்திகளைப்‌ பெற்ற வ்யாஸாதிகளால்‌ அடைய முடியாது. மேலும்‌ இவருடைய வைபவம்‌ நித்ய ஸூரிகளான அநந்த கருட விஷ்வக்ஸேநாதிகளையும்‌ வியக்கச்‌ செய்யும்‌! அபெளருஷேயமாகவும்‌ நித்ய நிர்தோஷமாகவும்‌ மூல ப்ரமாணமாகவும்‌ இருக்கும்‌ பெருமைகள்‌ பெற்ற வேதங்களும் கூட ஆழ்வாருடைய ஸ்ரீஸூக்திகளின்‌ பெருமையை அடைய விரும்புகின்றனவே ! இப்படிப்பட்ட வைபவங்கள்‌ பொருந்திய நம்மாழ்வாரிடத்தில்‌ ஸமர்ப்பிக்கப்பட்ட ஸமஸ்த பாரத்தையும்‌ உடையவரான மாமுநிகள்‌ தம்முடைய அனைத்து நன்மைகளுக்கும்‌ கடவராக வேணும்‌ என்று பிரார்த்திக்கிறார் –

—

சடாராதி ஸ்ரீ மத் வதன ஸரஸீ ஜாத மிஹிர
ததீய ஸ்ரீ பாதாம் புஜ மது கரஸ் தஸ்ய வசஸாம்
சதுர் ணாம் ஸிந்தூ நாமம் ருத கிரனோ பக்த ஜனதா
ஸூர த்ருபாயான் மாம் வர முனி வரோ வேள மஹிமா –53-

நம்மாழ்வாருடைய திரு முக மண்டலமான தாமரையை அலர்த்த வல்ல ஸூர்யனாகவும் அவர் தம் திருவடிகளில் வண்டாகவும் அவர் அருளிச் செய்த நான்கு பிரபந்த சாகரத்துக்கு பூர்ண சந்த்ரனாகவும்
பக்த ஜனங்களுக்கு அபேக்ஷித்ங்களைக் கொடுக்க வல்ல கல்பக வ்ருக்ஷமாகவும் எல்லை அற்ற பெருமை யுடைய ஸ்ரேஷ்டரான மா முனிகள் அடியேனை ரக்ஷித்து அருள வேண்டும் –நம்மாழ்வாருடைய திருமுக மண்டலமான கமலத்தை விகஸிப்பிக்கக் கடவ ஸூரியனாய்‌ , அவர்தம்‌ திருவடித்‌ தாமரைகளில்‌ படிந்த வண்டாய்‌ , அவருடைய ஸ்ரீஸூக்திகளான நான்கு திவ்ய ப்ரபந்தங்களான நான்கு ஸமுத்ரங்களை ஸந்தோஷத்தினால்‌ பொங்கி யெழச்‌ செய்யும்‌ பூர்ண சந்த்ரனாய்‌ , தம்மை ஆஸ்ரயித்த பக்த ஜநங்களுக்கு தேவ லோகத்திலுள்ள கல்பக வ்ருக்ஷம்‌ போன்று அபேஷிதங்களைக்‌ கொடுக்கும்‌ வள்ளலாய்‌ , எல்லை யில்லாத வைபவத்துடன்‌ கூடிய முநி ஸ்ரேஷ்டரான மாமுநிகள்‌ என்னை ரஷித்தருள வேணும் –

—

ஸடரிபு முனி த்ருஷ்டாம் நாய கூடார்த்த தத்த்வ ப்ரகடந படு லோகாசார்ய ஸூக்த்யர்த்த ஜாதம்
வ்ய வ்ரு ணத பவ பாஜாம் குப்தயே ய க்ருபா வாந் பவது ச வர யோகீ ஸ்ரேயஸே பூயஸே ந –54-

ஸ்ரீ நம்மாழ்வார் கண்ட வேத ரஹஸ்யார்த்தங்களை -அர்த்த ரசங்களையும் பாவ ரசங்களையும் -உள்ளது உள்ளபடி வெளிப்படுத்துவதில் திறமை மிக்க லோகாச்சார்யரான ஸ்ரீ நம்பிள்ளையினுடைய ஸ்ரீ ஈட்டு ஸ்ரீ ஸூக்திகளின் அர்த்தங்களை சம்சாரிகளை ரக்ஷிப்பதற்காக எவர் எடுத்து விவரித்து உரைத்தாரோ
பரம காருணிகரான அந்த ஈட்டுப் பெருக்கரான மா முனிகள் நம்முடைய ஆத்ம உஜ்ஜீவனத்துக்காக நன்கு விளங்கட்டும்–நம்மாழ்வாராலே காணப்பட்டு வெளிப்படுத்தப் பட்ட த்ராவிட வேதமான திருவாய் மொழியின்‌ அர்த்த-ரஸம்‌ பாவ-ரஸம்‌ இவைகளை நன்றாக வெளியிட்டருளினவர்‌ லோகாசார்யரான நம்பிள்ளை- இவற்றை கருணையை யுடைய எவர்‌ ஸம்ஸாரிகளான நம்‌ போல்வர்களுடைய ரக்ஷணத்துக்காக விரிவாக உபந்யஸித்தருளினாரோ அந்த மாமுநிகள்‌ நமக்கு அதிகமான ஆத்ம நன்மைகளை திருவுள்ளம்‌ பற்றி யருள வேணும்‌ ! ஈடு முப்பத்தாறாயிரப்‌ பெருக்கர்‌ என்று மாமுநிகள்‌ போற்றப் படுகிறாரிறே ! அத்தைத்‌ திருவுள்ளம்‌ பற்றி அருளிச் செய்தபடி –

–

தாத்ருக் கேசர பூஷ த்ருஷ்ட சதுராம்நா யங்க ஷட் கதாமக
ஸ்வ உக்த்யா நந்திதே கேசவ கில கலி ப்ரத்வம்ஸி யோகீஸ்வர
நித்ய உத்புத் வயதீய ஹ்ருத் ஸரஸிஜ புஷ்ணாதி ஹம்ஸஸ் ரியம்
ச ஸ்ரே யாம்ஸி தநோ து ந பிரதிகலம் காந்தோ பயந்தா முனி –55-

அப்படிப்பட்ட வகுள மாலையைத் தமக்கு பூஷணமாக அணிந்தவரான ஸ்ரீ நம்மாழ்வாரால் காணப்பட்ட
நான்கு திராவிட வேதங்களுக்கு ஆறு அங்கங்களான தம்முடைய ஸ்ரீ ஸூ க்திகளாலே எம்பெருமானை
உகப்பிக்கும் கலி கன்றியான திரு மங்கை ஆழ்வார் அல்லவா-இவற்றை அநுஸந்திப்பதால் எப்பொழுதும் மலர்ந்த எவருடைய இதயத் தாமரையில் கலி கன்றியான-திருமங்கை ஆழ்வார் ராஜ அம்சமாக விளங்குகிறாரோ-அந்த அழகிய மணவாள மா முனிகள் எப்பொழுதும் நமக்கு ஆத்ம நன்மைகளைச் செய்து அருள வேணும் –

வகுள பூஷணரான நம்மாழ்வாராலே ஸாக்ஷாத் க்ருதமான த்ராவிட வேதமான நான்கு திவ்ய ப்ரபந்தங்களுக்கும்‌ ஆறங்கங்களாக ஆறு திவ்ய ப்ரபந்தங்களை அருளிச் செய்தவராய்‌ , தம்‌ முடைய திவ்ய ப்ரபந்தங்களினாலே எம்பெருமானுடைய திருவுள்ளத்தை உகப்பிக்கிறவராய்‌ , கலிகன்றியான திருமங்கையாழ்வார்‌ , எப்போதும்‌ அந்த அருளிச் செயல்களை அநுஸந்திக்கிற படியால்‌ தெளிந்து மலர்ந்த எந்த மாமுநிகளுடைய திரு வுள்ளத்திலே ராஜ ஹம்ஸமாக இருந்து கொண்டு அதை விஹரித்து மகிழ்வுறச்‌ செய்கிறாரோ , அந்த மாமுநிகள்‌ நமக்கு க்ஷணம்‌ தோறும்‌ ஆத்ம நன்மைகளைச்‌ செய்தருள வேணும்‌ ! கேஸரம்‌ –வகுளம் –

—

ஸ்வ கரல சாச்சி தாக்ர கரவாள ஜிதாப்தி ஸூதா தயித ஹ்ருதாந பாய நிகமாந்த நிகூட தநம்
கலிரிபு யோகி வர்ய மநிசம் ஹ்ருதயே நிததத் மநஸி விஹார மேது ஸததம் மம காந்த வர –56-

தம் திருக் கையிலே விளங்குகின்ற கூரான நுனியை யுடைய வாளால் வெல்லப்பட்ட எப்பொழுதும் பிரியாத அலை மகள் நாதன் இடம் இருந்து அபஹரிக்கப் பட்ட வேதாந்தத்தில் மறைந்துள்ள தனமான
திரு மந்த்ரத்தை யுடைய திரு மங்கை ஆழ்வாரை எப்பொழுதும் திரு உள்ளத்தில் தரித்து இருக்கிற
மா முனிகள் எப்பொழுதும் அடியேன் மனத்தில் மகிழ்வை அருள வேணும் -விஹரிக்கக் கடவாராக –தம்முடைய திருக் கையில்‌ விளங்கும்‌ கூரார்ந்த வாள் வலியால்‌ திருமகள்‌ கேள்வனை ஜயித்து அவனிடமிருந்து அபஹரிக்கப்பட்ட திருவஷ்டாக்ஷர மஹா மந்த்ரமாகிற அழியாத தநத்தை உடையவராய்‌ கலியை விரட்டி ஒட்டினவரான திருமங்கை மன்னனை எப்போதும்‌ திருவுள்ளத்‌திலே வைத்துக்‌ கொண்டிருக்கும்‌ ஸ்ரீமணவாளமாமுநிகள்‌ அடியேனுடைய மனதில்‌ எப்போதும்‌ விஹரிக்கக் கடவராக-

—

யத் ஹஸ்தந் யஸ்த சஸ்த்ரம் ஸகலயதி கலிம் யஸ்ய சாரஸ் வதம் து
ஸ்ரோதஸ் ஸ்ரோத்ரு ந சேஷா நபி சபதி ஹதா சேஷ தாபான் விதத்தே
தஸ்மிந் நிர் தூத திஷ்யே ஜகததி பதநஸ்தேயநிஸ் துல்ய பூம் நி
ந்யஸ்தாத்மா ஸ்வஸ்தி விஸ்தாரயது மம ஸதா ஸுவ்மய ஜாமத்ரு யோகீ –57-

எந்த ஆழ்வாருடைய திருக்கையில் இருக்கும் ஆயுதமான வேல் கலியை தூளாக்குகிறதோ –-எவருடைய ஸ்ரீ ஸூக்திகளுடைய ப்ரவாஹமானது கேட்பவர்கள் அனைவருமுடைய எல்லா தாபங்களையும் உடனேயே போக்குகிறதோ கலியை விரட்டியவரான லோக நாதன் என்னும் எம்பெருமானுடைய தனத்தை அபஹரித்த ஒப்பற்ற மஹிமை பொருந்திய ஆழ்வார் இடத்தில் திரு உள்ளத்தில் வைத்தவரான அழகிய மா முனிகள் நமக்கு எப்பொழுதும் மங்களங்களை அருள வேணும் –எந்த ஆழ்வாருடைய திருக்கையில் இருக்கும் வேலாயுதம் கலியைத் துகளாக்குகிறதோ -எந்த ஆழ்வாருடைய திருமொழிப்‌ பெருக்காறு கேட்பவர்‌ அனைவர்களுடைய ஸகல தாபங்களையும்‌ அப்போதே போக்குகிறதோ எம்பெருமானுடைய தநத்தை அபஹரிக்கையால்‌ வந்த அஸாதாரண மஹிமை பொருந்திய அந்தத் திருமங்கையாழ்வாருடைய திருவடிகளில்‌ தம்முடைய ஸமஸ்த பரத்தையும்‌ ஸமர்ப்‌த்து வாழும்‌ அழகிய மணவாளமாமுநிகள்‌ எப்போதும்‌ அடியேனுக்கு மங்களத்தைப்‌ பண்ணி யருளட்டும் -பாஹு வ்ரீஹி ஸமாஸாத்தாலே கலியை விரட்டி ஒட்டினவர்‌ என்று பொருள் –

—

யத் வாணீ ரஸ பூம தாரித ஸூதா வேணீ முதா ஸம்யமி
ஷோணீ பால முகைஸ் ததந்ய விமுகை ராஸ் வாத்யதே சாதரம்
வேதாந்த ஸ் ப்ருஹணீய வைபவ வதீ கேதாந்த க்ருத்தேஹி நாம்
கோதாம் தாம் சரணம் ஸ்ரயன் வர வரோ மோதாய ந கல்பதாம் –58-

வேதங்களாலும் விரும்பப்படுவதாய் -வேதங்கள் அனைத்துக்கும் வித்தாய் – சேதனர்களுடைய துக்கத்தைப் போக்குவதாய் -பாபங்களைப் போக்கும் பரமன் அடியைக் காட்ட வல்லதாய் –
ஸ்ரீ ஸூ க்திகளின் ரசத்தாலே அம்ருத ப்ரவாஹத்தையும் கீழ்ப் படுத்த வல்லதாய்
ஆனந்தத்தினால் திருப்பாவை ஜீயரான யதிராஜர் போல்வரால் இதைத் தவிர மற்ற விஷயங்களில் விருப்பம் அற்றவர்களாய் ஆதாரத்தோடு அனுபவிக்கப் படுகிறதாய் விளங்கும் ஸ்ரீ ஸூக்திகளை அருளிச் செய்த அந்த ஆண்டாளை சரணமாகப் பற்றிய மா முனிகள் நமக்கு ஆனந்தத்தை அளிக்க வேணும் –

எந்த ஆண்டாளுடைய ஸ்ரீஸூக்தியானது (திருப்பாவை , நாச்சியார்‌ திருமொழி) –
1-வேதாந்தங்களாலும்‌ ஆசைப்படத்தக்க (வைபவத்தை) உடையதாய்‌ ,
2-மநுஷ்யர்களுடைய து :க்கங்களை அடியோடு போக்கடிக்கும்‌ தன்மையை உடையதாய்‌
3-இனிமையின்‌ ஆதிக்யத்தினால்‌ அம்ருத ப்ரவாஹத்தையும்‌ கீழ்ப் படுத்த வல்லதாய்‌ ,
4-இதர விஷயங்களில்‌ வைராக்யமுடைய யதிராஜரான நம்‌ ஸ்வாமி எம்பெருமானார்‌ முதலான பூரவாசார்யர்களால்‌ நித்யம்‌ ஆதரத்தோடு அநுபவிக்கப் படுவதாய்‌ விளங்குகிறதோ அந்த ஆண்டாளுடைய இணை யடிகளை ஸரணமாகப்‌ பற்றிய மாமுநிகள்‌ நமக்கு எப்போதும்‌ ஆநந்தத்தைக்‌ கொடுத்தருள வேணும்‌! கோதையின்‌ ஸ்ரீஸூக்தி வேதமனைத்துக்கும்‌ வித்தாய்‌ பாபங்களைப்‌ போக்கிப்‌ பரமனடி காட்ட வல்லது . திருப்பாவையை நித்யம்‌ அநுஸந்தித்து வரும்‌ உடையவர்‌ திருப்பாவை ஜீயர்‌ என்றே போற்றப்படுகிறார்‌ –

—

யத் ஸூக்திர் முக்தி ஹேதும் பிரகட யதிதராமாக மாந்தாதி ரூடம்
லஷ்மீ காந்த அநு வாதம் ஸ்புரத மித குண ஆச்சார்ய வர்யாபிதா நம்
கோதாம் தாமாத ரேண ப்ரணித ததி வர யோகி ந்யஸ்த சித்தா
சந்தஸ் ஸந்தோஷ வந்தோ விததபி பஜதாம் ஸ்வாந்த சந்தாப சாந்திம்–59-

எந்த ஆண்டாளுடைய ஸ்ரீ ஸூ க்தியானது வேதாந்தத்தில் தேறிய அர்த்தமான மோக்ஷ உபாயமாக
எம்பெருமானை ஆஸ்ரியப்பதை விட பிரகாசிக்கும் குணங்களை உடைய ஆச்சார்யனை மோக்ஷ உபாயமாக நன்றாக வெளிப்படுத்துகிறதோ-அந்த ஸ்ரீ கோதா நாச்சியாரை ஆதாரத்தோடு ஆஸ்ரயிக்கும் மா முனிகள் இடம் ஊன்றிய மனத்தை உடைய ஆனந்தம் உடைய சாதுக்கள்
தங்களை ஆஸ்ரயிக்கும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் மனத்தில் உள்ள கிலேசத்தை நீக்கி சாந்தி அடையச் செய்கிறார்கள் –-நல்ல என் தோழி -இத்யாதி சரம பர்வ நிஷ்டை -ஆச்சார்ய அபிமானமே உத்தாரகம் –
இது அன்றோ பரம ரஹஸ்யம் –

எந்த ஆண்டாளுடைய ஸ்ரீஸூக்தியானது திருமாலை முதல்‌ பர்வமாகவும்‌ , மிகவும்‌ ப்ரகாஸிக்‌கிற க்ஷமாதி குணங்களை யுடைய ஆசார்யனை சரம பர்வமாகவும்‌ கொண்டு ஸ்ரீய : பதியினுடைய அபிமாநத்தை மோக்ஷத்திற்கு அப்ரதாந காரணமாகவும்‌ ஆசார்யாபிமாநத்தையே முக்ய காரணமாகவும்‌ பற்றுகிற வேதாந்த ரஹஸ்யார்த்த ஸாரமான சரம பர்வ நிஷ்டையை மிகவும் தெளிவாக விளக்குகிறதோ அந்த ஆண்டாளை பக்தியோடு த்யாநம்‌ செய்கிற மாமுநிகளிடத்‌தில்‌ நிலை நின்ற சிந்தையை உடையவர்களாய்‌ , அதனாலேயே ஸந்துஷ்டர்களா யிருக்கிற சரம பர்வத்தால்‌ ஊன்றி இருக்கும்‌ மஹான்கள்‌ தம்‌ ௮பிமாந-அந்தர் கதரான பக்தர்களுக்கு உண்டு பண்ணுகிறார்கள்‌ என்றபடி–நல்ல வென்‌ தோழீ… என்கிற பாசுரத்தில்‌ ஆண்டாள் தன்னுடைய சரம பர்வ நிஷ்டையை வெளியிட்டருளினாள் –

—

யந் மௌலிஸ் பர்சதீ வ்யத் பரிமள பரிதாம் மாலிகாம் மூர்த் நி பிப்ரத்
தன்யம் ஸ்வம் மன்யதே ஸ்ரீ நிதிர் அபி புருஷஸ் தாமமேயா நுபாவாம்
கோதாம் பக்த்யா யதிஷ்மாபதி மிவ ஸததம் லால யந்தம் மஹாந்தம்
சேவந்தே யோகி நம் யே ஹ்ருதய கலய தாநன்வஹம் தேஸி கேந்தரான் –60-

எந்த ஆண்டாளுடைய குழலின் ஸ்பர்சத்தால் பிரகாசிக்கிற நறு மணம் நிறைந்த மாலையைத் திரு முடியில் தரித்து இருப்பதால் ஸ்ரீ யபதியான புருஷோத்தமனும் தன் பயனாகக் கருதுகிறானோ
அந்த அளவிட முடியாத ப்ரபாவத்தை உடைய ஆண்டாளை யதிராஜர் போன்று எப்பொழுதும் கொண்டாடும் மஹா யோகியான ஸ்ரீ மா முனிகளை எவர்கள் பக்தியோடு சேவிக்கிறார்களோ அந்த ஆச்சார்ய ஸ்ரேஷ்டர்களை எப்பொழுதும் மனமே அநுஸந்திப்பாயாக –

ஸ்ரீய : பதியான புருஷோத்தமனும்‌ எந்த ஆண்டாளுடைய கந்தம்‌ கமழும்‌ திருக் குழலின்‌ ஸம்பந்தத்தாலே மிகவும்‌ பரிமளத்தோடு கூடின சூடிக் களைந்த மாலையைத்‌ தலையில்‌ சூட்டிக்‌ கொள்வதால்‌ தன்னை தந்யனாக நினைக்கின்றானோ , எல்லை யற்ற ப்ரபாவத்தையுடைய அந்த கோதா தேவியை எம்பெருமானாரைப்‌ போன்று எப்பொழுதும்‌ பக்தியோடு ஸ்லாகித்துக்‌ கொண்டாடும்‌ மாமுநிகளை எந்த ஆசார்ய ஸ்ரேஷ்டர்கள்‌ ஸேவிக்கிறார்களோ , அவர்களை ஹே மனமே! நீ நித்யம்‌ அநுஸந்திப்பாயாக –

—

சட வைரிமுநே பரம் ந தைவம் விதிதம் யேந ததே கதை வதே ந
மதுரம் கவிம் ஆஸ்ரிதஸ் தமீட்யம் வர யோகீ விததாது பாவுகம் ந –61-

நம்மாழ்வாரை விட மேலான தெய்வம் எவரால் அறியப் பட வில்லையோ அந்த ஒரு தெய்வத்தை உடைய தேவு மற்று அறியாமல் குருகூர் நம்பி பாவின் இன்னிசையைப் பாடித் திரிந்த ஸ்துதிக்கத் தக்க ஸ்ரீ மதுர கவிகளை ஆஸ்ரயித்த மா முனிகள் நமக்கு நன்மைகளைத் தந்து அருள வேணும்-ஸடகோப முநியைத்‌ தவிர மற்றொரு தெய்வம்‌ அவரையே பர தெய்வமாகப்‌ பற்றின எந்த மதுரகவியால்‌ அறியப்பட வில்லையோ , துதிக்கத்‌ தகுந்த அந்த மதுரகவி யாழ்வாரை ஆஸ்ரயித்தவரான மாமுநிகள்‌ நமக்கு நன்மைகளை அருள வேணும்‌! தேவு மற்றறியேன்‌ குருகூர் நம்பி பாவினின்னிசை பாடித்‌ திரிவனே என்றாரிறே மதுரகவிகள் –

—

யத் பதாப்ஜ அநு பந்தஸ் ஸகல தநு ப்ருதாம் கல்பதே முக்தி ஸித்த்யை
யத் சம்பந்தாத் கரஸ்தாம மநுத ச யதிஷ் மாபதி ஸ்வஸ்ய முக்திம்
தஸ்மிந் கூராதி நாதே நிரவதிக குணே பக்திமாம் ரேட யந்தம்
முக்த்யை பக்த்யோ பஜந்தோ வர முனி மநகா தேஸிகா மே தயந்தாம் –62-

எவருடைய திருவடித் தாமரைகள் சம்பந்தமே எல்லா சேதனர்களுடையவும் முக்தி பெறுவதற்கு
சாதனமாக கருதப் படுகிறதோ அந்த ராமானுஜரே தன்னுடைய மோக்ஷம் எவருடைய சம்பந்தத்தால் கைப்பட்டதாக எண்ணினாரோ-இதற்கு மேல் இல்லை என்னும்படியான குணங்களை உடைய அந்த கூரத்தாழ்வான் இடம் இடைவிடாத பக்தியைப் பண்ணும் மா முனிகளை மோஷார்த்தமாக பக்தியுடன் ஆஸ்ரயிக்கும் ஆச்சார்யர்கள் அடியேனுக்கு தயை பண்ணி அருள வேணும் –எந்த எம்பெருமானாருடைய ஸம்பந்தமே எல்லா சேதநர்களுடைய மோக்ஷத்திற்கும்‌ காரணமாக இருக்கிறதோ அந்த எம்பெருமானாரும்‌ எந்த கூரத்தாழ்வானுடன்‌ உள்ள ஸம்பந்தத்தாலே தமக்கு மோக்ஷம்‌ கைகூடிற்று என்று அநுஸந்திக்கிறாரோ எல்லையில்லாத நற்குணங்களை உடைய அந்த கூரத்தாழ்வான்‌ திறத்தில்‌ நித்யம்‌ இடைவிடாத பக்தியைப்‌ பண்ணும்‌ மாமுநிகளை மோக்ஷத்திற்காக ஆஸ்ரயித்தவரகளாய்‌ பாபமற்றவர்களான ஆசார்யர்கள்‌ அடியேன்‌ விஷயத்தில்‌ க்ருபை பண்ணி யருள வேணும்‌ !

அர் வாஞ்சோ யத் பத ஸரஸிஜ த்வந்த்வம் ஆஸ்ரித்ய பூர்வே
மூர்த் நா யஸ்ய அந்வய முபகதா தேஸிகா முக்தி மாபு
ஸோ யம் ராமாநுஜ முனிர் அபி ஸ்வீய முக்திம் கரஸ் தாம்
யத் சம்பந்தாத் அமநுத கதம் வர்ண்யதே கூர நாத-–பின்னுள்ள ஆசார்யர்கள்‌ எவருடைய திருவடித் தாமரையிணையோடு ஸம்பந்தம்‌ பெற்றும்‌ , முன்னுள்ள ஆசார்யரகள்‌ எவருடைய திருமுடியோடு ஸம்பந்தம்‌ பெற்றும்‌ மோக்ஷம்‌ அடைந்‌தனரோ , அந்த ராமாநுஜ முநிவரே எவருடைய ஸம்பந்தத்தாலே தமக்கு மோக்ஷம்‌ கைப்பட்டதாகக்‌ கருதினாரோ , அத்தகைய கூரத்தாழ்வான்‌ எப்படி வர்ணிக்கப்படுவார்‌-என்பது அநுஸந்தேயம்–மொழியைக் கடக்கும் பெரும் புகழான் அன்றோ -–ஆழ்வான்‌ விஷயமாக திருவரங்கத்தமுதனார அருளிச் செய்ததை உட்கொண்டு என்று ஆழ்வானைக்‌ குறிப்பிடுகிறார்‌-

—

யதிபதி பத யுக்மம் தைவதம் யஸ்ய நான்யத் தமிஹ வடுக பூர்ணம் சாதரம் பாவ யந்தம்
ஸததம பிலஷந்தம் தஸ்ய நிஷ்டாம் கரிஷ்டாம் வர வர முனி வர்யம் சந்ததம் சிந்தயேயம் –63-

யதிராஜருடைய திருவடித் தாமரைகளைத் தவிர எவருக்கு வேறு தெய்வம் இல்லையோ அந்த வடுக நம்பியை இங்கு பிரியத்தோடு எப்போதும் நினைப்பவரும்-அவர் தம் ஆழ்ந்த உறுதியை -அந்திம உபாய நிஷ்டையை -தமக்கு விரும்பும் முனிகளிலே ஸ்ரேஷ்டரான மா முனிகளை எப்போதும் சிந்திக்கக் கடவேன்-எந்த வடுக நம்பிகளுக்கு எம்பெருமானாருடைய திருவடி யிணையைத் தவிர மற்றோர தெய்வம இல்லையோ அந்த வடுக நம்பியை ஆதரத்துடன்‌ திரு வுள்ளத்திலே அநுஸந்தித்து அவருடைய அந்திமோபாய நிஷ்டையை எப்போதும்‌ தமக்கு விரும்பும்‌ மாமுநிகளை எப்போதும்‌ உஜ்ஜீவந ஹேதுவாக அநுஸந்திக்கக் கடவேன்‌-

—

ஸடரிபு முனி த்ருஷ்ட ஸாம வேதம் வ்யவருணு த யோ யதிராஜ சாஸநே ந
தமிஹ சடஜிதாஹ் வயம் ஸ்ர யந்தம் வர முனி வர்ய முபாஸி ஷீய நித்யம் –64-

நம்மாழ்வார் கண்ட சாம வேத சமமான திருவாய் மொழியை நம் ஸ்வாமி எம்பெருமானாருடைய
திவ்ய ஆஜ்ஜையாலே எவர் ஆறாயிரப்படி வியாக்யானம் செய்து அருளினாரோ அந்த திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளானை ஆஸ்ரயித்த வர வர முனியை எப்பொழுதும் ஆஸ்ரயிக்கக் கடவேன்-

–

ஸடாரி த்ருஷ்ட வேத மௌலி பாவ ஸம் ப்ரகாஸ க்ருத்
க்ருதேத ரோக்தி மௌலி வேத்ய யோகி சேகர ஸதா
ஸமாதி ஸத் குணோததவ் நிமஞ்ஜ தீவ யஸ்ய தீ
வரோ பயந்த்ரு யோகி நம் நிரந்தரம் தமாஸ்ரயே –65-

ஒருவராலும் செய்யப் படாததும் நம்மாழ்வாரால் சாஷாத் கரிக்கப் பட்டதுமான திருவாய் மொழியின்
கருத்தை தெளிவாக வெளியிட்ட வேதாந்தி என்று அறியப் படும் சம தமாதி ஸத் குணக் கடலான –
க்ருதேத ரோக்தி மௌலி வேத்யர் -நஞ்சீயர் இடம் எப்பொழுதும் எவருடைய திரு உள்ளம்
ஆழ்ந்து இருக்கிறதோ அந்த மா முனிகளை இடைவிடாது ஆஸ்ரயிக்கிறேன்-வேதாந்த வேத்யர்‌ என்று நஞ்ஜீயரைச்‌ சொல்லுகிறது . த்ராவிட வேதமும்‌ அபெளருஷேயமே ! அது நம்மாழ்வாரால்‌ வெளியிடப்பட்டது மாத்ரமே !

—

தத மது ரக பீர த்ராவிடாம் நாய பாஷ்யம் யது தி தமிஹ சந்த ஸந்ததம் சீல யந்தி
ஸ ஹி விஹரதி கிருஷ்ணோ தேசிகோ யஸ்ய சித்தே ச தி சது வர யோகீ பத்ர மவ்யாஹதம் ந –66-

ஒன்பதினாயிரம் போன்று இனிமையானதும் ஆழமானதுமான திராவிட வேத பாஷ்யமானது
எவரால் அருளிச் செய்யப் பட்டு அத்தை நல்லோர்கள் எப்பொழுதும் கௌரவிக்கிறார்களோ
அந்த ஆச்சார்யரான கிருஷ்ண ஸூரி என்னும் பெரிய வாச்சான் பிள்ளை எவருடைய திரு உள்ளத்தில் இன்புறுகிறாரோ அந்த மா முனிகள் நமக்கு தடைவிடாத மங்களங்கள் அருள திரு உள்ளம் பற்ற வேணும் –

—

ஸூதா சிந்தோர் இந்தோஸூ ஸூஹ்ருத திக பீரம் ஸூ மதுரம்
யதுக்தம் பாஷ்யம் தச் சட ஜித் உதிதாம் நாயா சிரஸ
ஸ கிருஷ்ணார்ய புஷ்ணன் ஹ்ருதி விஹரணம் யஸ்ய ஜயதி
ஸ்ரியம் சந்தன் யான்மே வர முனி வரஸ்ய ப்ரதிதி நம் –67-

நம்மாழ்வாரால் அருளிச் செய்யப்பட திராவிட வேதாந்தமான திருவாய் மொழிக்கு மிகவும் ஆழ்ந்ததாய் மிக்க இனியதாய் அம்ருதக் கடலுக்கும் சந்திரனுக்கும் நட்ப்புடைத்தாய் விளங்கும் வியாக்யானமானது எவரால் அருளிச் செய்யப் பட்டதோ அந்த கிருஷ்ணன் என்னும் பெரிய வாச்சான் பிள்ளை எவருடைய திரு வுள்ளத்தில் ஆனந்தத்தை உண்டு பண்ணிக் கொண்டு தாமும் ஆனந்தமாக விளங்குகிறாரோ அந்த வர வர முனி தினம் தோறும் அடியேனுக்கு கைங்கர்ய ஸ்ரீ யை வளர்த்து அருளிச் செய்ய வேண்டும்-சந்திரன் ஸூர்யனது ஒளி வாங்கி பிரகாசிப்பது போல் திருவாய் மொழி அர்த்த விசேஷங்களை விளக்கியே ஸ்ரீ கிருஷ்ண பக்தியை வளர்க்கும் தன்மையால் சந்திரனுக்கு மித்ரன் என்றவாறு –

இருபத்து நாலாயிரப்படி வ்யாக்யாநம்‌ சந்த்ரனுடைய பண்புகளைத்‌ தன்னிடத்திலே கொண்டு உள்ளது. சந்த்ரன்‌ ஸ்வயமாக ப்ரகாஸிப்பவன்‌ அல்லன்‌ ; ஸூர்யனுடைய ஒளியை ப்ரதி பலித்து அதைக்‌ கொண்டே ப்ரகாஸிப்பவன்‌- இருபத்து நாலாயிரப் படியும்‌ தான் தோன்றியாக எந்த அர்த்தத்தையும்‌ காட்டாது ; தனக்கு மூல பூதமான திருவாய்மொழியில்‌ காட்டப் பட்டுள்ள அர்த்த விஸேஷங்களைக்‌ கொண்டே ப்ரகாஸிக்கும்‌. மேலும்‌ சந்த்ரன்‌ காமத்தை வளர்ப்பவன்‌ * கண்ணனுக்கே ஆமது காமம்‌ * (இராமாநுச நூற்றந்தாதி 40) என்கிறபடியே க்ருஷ்ண பக்தியை வளர்ப்பது இருபத்து நாலாயிரப்படி வ்யாக்யாநம்‌. சந்த்ரனுக்கு எல்லாரையும்‌ மகிழ வைக்கும்‌ தன்மை உண்டு. கற்றறிந்த பெரியோர்கள்‌ இருபத்து நாலாயிரப் படியில்‌ காட்டப்‌ படும்‌ ஸாஸ்த்ர ஸம்ப்ரதாய அர்த்த விஸேஷங்களின்‌ ரஸமநுபவித்து மிகவும்‌ மகிழ்ச்சியை அடைவர்‌. இப்படி இருக்கும்‌ பொதுவான தன்மைகளைத்‌ திருவுள்ளம்‌ பற்றி இதை சந்த்ரனுக்கு மித்ரனாய்‌ அருளிச் செய்கிறார் –

—

நிகில நிகம மௌலி சார ஸாரம் ப்ரதயதி யத் த்ரவிடாக மாந்த பாஷ்யம்
ததிஹ ஜயதி யத் பிரசாத சீதம் ஹ்ருதய ஸதா வர யோகி நம் பஜஸ்வ –68-

எந்த திராவிட வேத வியாக்யான மானது அனைத்து வேதாந்த மிக்க சாரமாக விளங்குகிறதோ
அந்த இருபத்து நாலாயிர வியாக்யானமும் எவருடைய-பிரசன்ன மதுரமான வியாக்யானத்தால் –
பிரசாதத்தினால் குளிர்ந்து இங்கு பிரகாசிக்கிறதோ அந்த மா முனிகளை என் மனமே எப்பொழுதும் ஆராதிப்பாயாக – இது ஈட்டுக்கும் பொருந்தும்-மாமுநிகள்‌ க்ருபையாலே அருளிய ப்ரஸந்ந மதுரமான உபந்யாஸத்தினால்‌ இருபத்து நாலாயிரப்படி வ்யாக்யாநமும்‌ கேட்பவர்களுக்குக்‌ குளிரந்த ஸுகத்தை உண்டு பண்ணுகிறது என்றபடி –

—

ஸூதா சாரா காரம் ஸகல நிகமாந்தார்த்த முகுரம்
யத் யுக்தம் தத் பராங்குச நிகம பாஷ்யம் சரண யன்
ஸமிந்தே யத் சங்கஸ் ஸ விஹரதி கிருஷ்ணோ குரு வர
ஸதா யச் சித்தே தம் வர வரம் உபாஸே முனி வரம் –69-

நம்மாழ்வாரால் அருளிச் செய்யப்பட திராவிட வேதம் ஆகிய திருவாய் மொழிக்கு அருளிச் செய்யப்பட
எந்த வியாக்யானமான ஈடு முப்பத்தாறாயிரப்படி யானது -அம்ருத சாரமாய் வேதாந்தங்கள் அர்த்தங்களை எல்லாம் தெளிவாகக் காட்டும் கண்ணாடியாய் ஸ்ரீ வைஷ்ணவ சமுதாயத்து தஞ்சமாய் விளங்குகிறதோ எதனோடு சேர்ந்து கொண்டு அந்த ஆச்சார்ய ஸ்ரேஷ்டரான ஸ்ரீ கிருஷ்ண பாதர் என்கிற
ஸ்ரீ வடக்குத் திரு வீதிப் பிள்ளை எவருடைய திரு உள்ள கமலத்தில் எப்போதும் உல்லாஸமாக
ஆனந்தத்தை அளித்துக் கொண்டு விளங்குகிறதோ அந்த மா முனிகளை ஆஸ்ரயிக்கிறேன் –

–

ஸர்வஜ் ஜேந த்ருதா ஹி யேந சிரஸா சா கிருஷ்ண பாத உத்பவா
ஸ்ரீ பராங்குச வேத மௌலி விவ்ருதிஸ் ஸ்வர் வாஹிநீ ஸோ த ரீ
தாபம் ஸர்வ ம பாகரோ தி பவி நாம் தத்தே பராம் நிர் வ்ருதம்
ஸேவே தஸ்ய பாதாப்ஜ யுக்ம மநிசம் ஸுவ்ம்யோ பயந்துர் முநே –70-

எந்த பரம சிவனால் தலையால் தாங்கப் பட்ட ஆகாசக் கங்கை சம்சாரிகளுடைய எல்லா தாபங்களையும் போக்குகிறதோ அதைப் போன்று நம்மாழ்வார் அருளிச் செய்துள்ள வேதாந்தம் ஆகிய திருவாய் மொழிக்கு விவரணமாய் வடக்குத் திரு வீதிப் பிள்ளையிடம் இருந்து தோன்றிய ஈடு -அது எல்லாம் அறிந்த ஸ்ரீ மா முனிகளால் திரு முடியில் தரிக்கப் பட்டு கங்கையின் சகோதரி யாக சம்சாரிகளுடைய எல்லா தானங்களையும் போக்கி மேலான ஆனந்தத்தையும் அளிக்கிறதோ
அந்த ஈடு முப்பத்தாறாயிரப் பெருக்கரான மா முனிகளுடைய திருவடித் தாமரை யுக்தத்தை எப்பொழுதும் சேவிக்கிறேன் –ஸ்ரீக்ருஷ்ணபாதர்‌ என்ற திருநாமமுடைய வடக்குத் திருவீதிப்‌ பிள்ளையைக்‌ குறிக்கிறது –ஸ்ரீ வைஷ்ணவ ஸமுதாயமானது எவரை ஆசார்யராகப்‌ பற்றி விளங்குகிறதோ நம்மாழ்வார்‌ அருளிச் செய்துள்ள த்ராவிட வேதாந்தமான திருவாய்மொழிக்கு வ்யாக்யாநமாய்‌, அமுதின்‌ ஸாரமாய்‌ , எல்லா வேதாந்தார்த்தங்களையும்‌ கண்ணாடி போன்று தெளிவாகக்‌ காட்டுவதாய்‌ இருக்கிற எவரருளின ஈடு முப்பத்தாறாயிரப்படியை ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஸமுதாயமானது தமக்குத்‌ தஞ்சமாகப்‌ பற்றி விளங்குகிறதோ -அந்த ஆசார்யரான வடக்குத் திருவீதிப் பிள்ளை எவருடைய ஹ்ருதய கமலத்தில்‌ எப்போதும்‌ உல்லாஸமாக விளங்கு கிறாரோ அந்த மாமுநிகளை அடியேன்‌ ஆஸ்ரயிக்கிறேன்‌ ! என்கிறார்‌–

ஸ்ரீ க்ருஷ்ண பாத ஸூரி யாகிற வடக்குத் திருவீதிப் பிள்ளை நம்பிள்ளையின்‌ உபந்யாஸத்தையே முப்பத்தாறாயிரப் படியாக பட்டோலை கொண்டருளினார்‌ . இந்த முப்பத்தாறாயிரப்படி வ்யாக்‌யாநமே ஈடு எனப்படுகிறது . இது திருவாய்மொழிக்கு மிகப் பெரிய வ்யாக்யாநமாய்‌ ரஸவத்தரமாய்‌ அமைந்துள்ளது . இதை ஆகாச கங்கைக்கு சமமாகச் சொல்லலாம்‌. கங்கை கண்ணனுடைய திருவடியிலிருந்து உண்‌டானது -ஸர்வஞ்ஞன் என்று பேர்‌ பெற்ற ஸிவ பெருமானால்‌ திருமுடியில்‌ தரிக்கப்படுகிது ; ஸம்ஸாரிகளின்‌ தாபங்களைப்‌ போக்கி ஸெளக்யத்‌தைக்‌ கொடுக்கிறது ;இதைப் போன்று திருவாய்மொழியின்‌ ஈடு முப்பத்தாறாயிரப்படி வ்யாக்யாநமும்‌ ஸம்ஸாரிகளுடைய ஸகல தாபங்களையும்‌ போக்கடித்து அவர்களுக்கு பகவத்‌ குணாநுப ஆநந்தத்தை உண்டு பண்ணுகிறது. இது ஸர்வஜ்ஞரான ஸ்ரீ மணவாளமாமுநிகளால்‌ திருமுடியில்‌ தரிக்கப்படுகிறது . இத்தைப்‌ பரக்க உபந்யஸித்தபடியால்‌ ஈடு முப்பத்தாறாயிரப்‌ பெருக்கர்‌ என்று மணவாளமாமுநிகளுக்கு ப்ரஸித்தி உண்டாயிற்று- அந்த மாமுநி களுடைய திருக்கமல பாத யுக்மத்தை ஸதா அடியேன்‌ ஸேவித்து நிற்கிறேன்‌ -என்கிறார் –

–

ஸடரிபு நிகமார்த்த தத்த்வ போதம் ஜநயதி ய கில வாதி ஸிம்ஹ கோஷ
வர வர முனி வர்யம் ஆஸ்ரயே தத் ப்ரவண தியம் ப்ரஸமதி ஸத் குணாட்யம் –71-

நம்மாழ்வாருடைய தமிழ் வேதத்தில் தத்வார்த்தத்தின் ஞானத்தை எதிர் வாதம் செய்பவர்களுக்கு
ஸிம்ஹ கர்ஜனையாகப் பேசும் எந்த வாதி கேஸரி அழகிய மணவாள ஜீயர் அல்பரும் அறியும் படி செய்து அருளுகிறாரோ அதில் ஈடுபட்ட திரு உள்ளத்தை உடையராய் புலன் அடக்கம் முதலிய ஆத்ம குணங்கள் நிறைந்த ஸ்ரீ மா முனிகளை ஆஸ்ரயிக்கிறேன்-எந்த வாதி கேஸரி அழகிய மணவாள ஜீயருடைய ஸிம்ஹ நாதமான பன்னீராயிரப்படி என்னும்‌ திருவாய்மொழி வ்யாக்யாநம்‌ திருவாய்மொழியில்‌ தத்த்வார்த்தங்களின்‌ அறிவை உண்டு பண்ணுகிறதோ , அந்த வாதி கேஸரி அழகிய மணவாள ஜீயர்‌ திறத்தில்‌ ப்ரவணமான அதாவது ஈடுபட்ட திருவுள்ளத்தை உடையவராய்‌ ஸமதமாதி ஸமஸ்த ஆத்ம குண ஸம்பந்நராய்‌ இருக்கும்‌ மாமுநிகளை அடியேன்‌ ஆஸ்ரயிக்கிறேன் –

—

சர ப்ரமுக திவ்ய ஸூர்யுதித திவ்ய ஸூக்த்யாசய
ப்ரகாஸந ஸமுத்பவாநி தர லப்ய கீர்த் யுஜ்ஜ்வலம்
குரும் ஹ்ருதி விபாவயந் வர முனிர் ஹி கிருஷ்ணாஹ் வயம்
மதீய ஹ்ருதயே ஸதா ஸ கருணம் விதத்தாம் ஸ்திதம் –72-

பொய்கையாழ்வார் முதலான ஆழ்வார்கள் அருளிச் செய்த அருளிச் செயல்களின் அர்த்தங்களை பரப்புவதில் உண்டான வேறு ஒருவராலும் பெற முடியாத வ்யாக்யான சக்ரவர்த்தி என்ற புகழால் விளங்குகிற மஹா ஆச்சார்யரான விலக்ஷண கீர்த்தி உள்ள ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளையை திரு உள்ளத்தில் சிந்தை செய்து கொண்டு இருக்கும் மா முனி ஒருவரே கருணையோடு அடியேனுடைய ஹ்ருதயத்தில் எப்பொழுதும் நிலை பெற்று இருக்கட்டும் –

பொய்கை யாழ்வார்‌ முதலான எல்லா ஆழ்வார்களுடைய திவ்ய ஸூக்திகளான அனைத்து திவ்ய ப்ரபந்தங்களுக்கும்‌ வ்யாக்யாநம்‌ அருளிச் செய்து இத்தால்‌ உண்டான விலக்ஷணமான கீர்த்தியால்‌ * வ்யாக்யாந சக்கரவர்த்தி * என்ற புகழுடன்‌ விளங்கும்‌ ஸ்ரீக்ருஷ்ணராகிற பெரியவாச்சான் பிள்ளையை திருவுள்ளத்தில்‌ எப்போதும்‌ சிந்தை செய்யும்‌ மாமுநிகள்‌ அடியேனுடைய ஹ்ருதய கமலத்தில்‌ ஸதா வீற்றிருந்தருளட்டும்‌ ! * என்றபடி –

—

ரஹஸ்ய த்ரயாக்யம் ஜகத் தேசிக உத்தமம் ரஹஸ்ய த்ரய அந்தர் கதார்த்த ப்ரதீபம்
விவவ்ரே ஜகத் குப்த யே ய க்ருபாப்தி ச ந பாது ரம்யோ பயந்தா முனீந்த்ர–73-

ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யராலே அருளிச் செய்யப்பட முமுஷுப்படியை ரஹஸ்ய த்ரயத்தின்
உள் அர்த்தங்களை லோக ரக்ஷணத்திற்காக ஒளி விளக்காக விளங்கும் கருணைக் கடலான ஸ்ரீ மா முனிகள் வியாக்யானம் செய்து அருளினாரோ அவர் நம்மை ரக்ஷித்து அருளட்டும்-ரஹஸ்ய த்ரயாக்யம் என்று கால ஷேப பிரபந்தம் ஆகிற முமுஷுப்படியையே சொன்னவாறு –ஸ்ரீபிள்ளை லோகாசார்யர்‌ அருளிச் செய்ததாய்‌ ரஹஸ்ய த்ரயார்த்தங்களை ஸாரமாகவும்‌ தெளிவாகவும் விளக்குகிற முமுஷுப்படியை கருணைக் கடலான எவர்‌ ஸம்ஸாரி ஜீவாத்மாக்கள்‌ உஜ்‌:ஜீவிக்க விவரித்தருளினாரோ அந்த மா முநிகள்‌ நம்மை ரக்ஷிப்பாராக !-திருமந்த்ரம்‌ , த்வயம்‌ , சரம ஸ்லோகம்‌ எனப்படும்‌ மூன்று ரஹஸ்யங்களின்‌ அர்த்த விஸேஷங்‌களை ஏற்கனவே பிள்ளை லோகாசார்யர்‌ அதி ஸங்க்ரஹமாகவும்‌ ஸம்ஸ்க்ருத ப்ரஸூரமாகவும்‌ அதி விஸ்த்ருதமாகவும்‌ அருளிச் செய்திருந்தும்‌ அவை பெண்ணுக்கும்‌ பேதைக்கும்‌ அதிகரிக்க முடியாம லிருந்ததால்‌ முமுஷுப்படி என்னும்‌ ரஹஸ்ய க்ரந்தத்தை கடைசியில்‌ அருளிச்‌ செய்‌தார்‌. இதற்கே மாமுநிகள்‌ வ்யாக்யாநம்‌ அருளிச் செய்துள்ளார்‌. திருமந்த்ரார்த்தம்‌ என்னும்‌ திருநாமத்தை உடைய இது கால க்ஷேப க்ரந்தமாக நம்‌ பெரியோர்களால்‌ கைக் கொள்ளப்‌ படுகிறது . ப்ரபந்நாதிகாரியானவன்‌ அவஸ்யம்‌ திருமந்த்ரார்த்தத்தைக்‌ காலக்ஷேபம்‌ செய்ய வேணும்‌ . மூலத்தில்‌ ரஹஸ்ய த்ரயாக்யம்‌ என்று முமுக்ஷுப்படியே குறிப்பிடப் படுகிறது –

—

ஸ்ரீ மல் லோக குரூதி தா ஸ்ருதி சிரஸ் ஸித்தாந்த ஸஞ்ஜீவி நீ
ஸா தத்த்வ த்ரித யாஹ்வயா கில க்ருதி யத் வ்யாக்யய அலங்க்ருதா
ஸ்லாகா லோல பணீந்த்ர மௌலி விலஸத் ரத் நாம் ஸூ நீ ராஜி தா
பாயான் நஸ் ஸததம் ஸ ஸூந்தர வரோ யோகீ குணைஸ் ஸூ ந்தர –74-

ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யரால் அருளிச் செய்யப் பட்டதாய் வேதாந்த சித்தாந்த அர்த்த விசேஷங்களை
விளக்குகின்ற தத்வ த்ரயமாகிற கிரந்தம் எவருடைய வியாக்யானத்தால் அலங்கரிக்கப் பட்டு ஆதி சேஷன் தன் திரு முடியை அங்கீ காரமாக ஆட்டுவதால் விளங்குகிற ரத்னங்களின் ஒளியால்-நீராஜநம் -ஆலத்தி செய்யப்பட்டு பிரகாசிக்கிறதோ -குணங்களால் சிறந்து விளங்கும் அந்த மா முனிகள் நம்மை எப்போதும் ரக்ஷித்து அருள வேணும் –வேதாந்த ஸித்தாந்த தத்த்வாரத்தங்களை விளக்குவதாய்‌ ஸ்ரீபிள்ளை லோகாசார்யரால்‌ அருளிச்‌ செய்யப்பட்ட தத்த்வ த்ரயம்‌ என்னும்‌ க்ரந்தம்‌ எந்த மாமுநிகளுடைய வ்யாக்யாநத்தினால்‌ அலங்‌கரிக்கப்பட்டு மாதுரயாதிகளாலே திருவநந்தாழ்வானாலும்‌ ஸிரஸா ஸ்லாகிக்கப்பட்டு அவனுடைய பணா மணிகளின் ஒளியால்‌ நீராஜநம்‌ (ஆலத்தி) பண்ணப்பட்டு விளங்குகிறதோ – திரு வநந்தாழவானும்‌ மாமுநிகளுடைய தத்த்வ த்ரய வ்யாக்யாநத்தைத்‌ தலை யாட்டி ஸ்லாகிக்கிறான்‌ என்றபடி . நற் குணங்களால்‌ அழகாக விளங்குகிற அந்த மாமுநிகள்‌ நம்மை எப்போதும்‌ காப்பாற்றி யருள வேணும் –

–

ஸ்ருதி ஸ்ம்ருதி சரோ முனி ப்ரப்ருதி ஸூரி ஸூ க்திஸ் புரத்
ப்ரஸூந ரசிதா துலாநக வரார்ய ஸூக்திஸ் ரஜஸ்
பிபர்தி ஸூப ஸுவ்ரப ஸ்ரீய முதார யத் பாரதீ
ச மே தி சது ஸூ ந்தரோ வர முனிஸ் ஸூபம் ஸாஸ்வதம் –75-

ஸ்ருதி ஸ்ம்ருதிகள் ஆழ்வார்கள் ஆச்சார்யர்கள் உடைய ஸ்ரீ ஸூ க்திகள் இவற்றை மூலமாகக் கொண்டு தோன்றியதும்-ஒப்பற்றதும் குற்றமற்றதும் தலை சிறந்த ஆச்சார்யரான ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யரால் அருளிச் செய்யப் பட்ட-ஸ்ரீ வசன பூஷணம் என்னும் மலையானது எவருடைய வியாக்யானமான மங்கள மணம் உள்ள ஸ்ரீயை தரித்துக் கொண்டு இருக்கிறதோ வள்ளலான அந்த ஸ்ரீ மா முனிகள் அடியேனுக்கு நிலையான மங்களத்தை அருளட்டும்-திவ்ய கந்தத்துடன் கற்றோர்களுக்கு அணி கலனாய் அநு பாவ்யமாய் உள்ள வியாக்யானம் அன்றோ –1-ஸ்ருதி , ஸ்ம்ருதி , ஆழ்வாரகளின்‌ அருளிச் செயல்கள்‌ இவைகளின்‌ ஸ்ரீஸூக்திகளாகிற புஷ்பங்களாலே தொடுக்கப்பட்டதாய்‌ -2-ஒப்புயர்வற்றதாய்‌ -3-நிர்தோஷமாய்‌ -4-ஆசார்ய புருஷர்களிலே தலை சிறந்தவரான ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாசார்யரால்‌ அருளிச் செய்யப்பட்டதாய்‌ விளங்கும்‌ * ஸ்ரீவசநபூஷனம்‌ * என்னும்‌ ஸ்ரீ ஸூக்தி மாலைக்கு எவருடைய வ்யாக்யாநம்‌ மங்களகரமாய்‌ உயர்ந்த நறு மணத்தைத்‌ தருகிறதோ , அந்த அழகிய மணவாளமாமுநிகள்‌ ஸாஸ்வதமான மங்களத்தை அடியேனுக்கு திரு வுள்ளம்‌ பற்றி யருள வேணும்‌ !ஸ்ரீமணவாள மா முநிகள்‌ அருளிச் செய்துள்ள வ்யாக்யாநத்தாலே ஸ்ரீவசநபூஷணம்‌ திவ்ய கந்தத்துடன்‌ கூடி கற்றோரகள்‌ தங்களுக்கு அணிகலனாய்‌ அநுபாவ்யமாய்‌ விளங்கா நின்றது என்று பொருள்‌-

—

ஜகத் குரு வர அநுஐ பிரதித சித்ர குர்வா சயா பிதா ந க்ருதி ஸம் ப்ரகாஸ ந படீ யஸீ யத் க்ருதி
அநந்ய ஸூலபா வ்யநக்த்ய நக சேமுஷீ நை புணீம் ச மே வர வரோ முனிர் விதரது ஸ்ரீயம் பூய ஸீம் —-76-

ஸ்ரீபிள்ளை லோகாச்சார்யர் உடைய அனுஜரான ஸ்ரீ அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனாரால் அருளிச் செய்யப்பட ஆச்சர்யமான ஆச்சார்ய ஹ்ருதயமான திவ்ய கிரந்தத்தை விளக்குவதில் மேலானதும் மற்றவர்களுக்கு கிடைக்க அரிதான திறமை உடைய தோஷம் அற்ற ஞானம் நிறைந்ததுமான வியாக்யானத்தை அருளிச் செய்த மா முனிகள் அடியேனுக்கு நிறைந்த ஞான ஸம்பத்தை அளிப்பாராக –ஸ்ரீபிள்ளைலோகாசார்யருடைய திருத் தம்பியரான ஸ்ரீஅழகியமணவாளப் பெருமாள்‌ நாயனாரால்‌ அருளிச் செய்யப்பட்டதாய்‌ ஸப்தாரத்த காம்பீர்யத்தோடு கூடியதாய்‌ விளங்குகிற ஆசார்ய ஹ்ருதயம்‌ என்னும்‌ அத்புதமான ப்ரபந்தத்தின்‌ அர்த்தங்களை நன்கு விளக்க வல்லதான எந்த மாமுநிகளுடைய வ்யாக்யாநமானது மற்றவர்களுக்குக்‌ கிடைக்க வரிதாய்‌ தோஷ கந்த ரஹிதமான அவருடைய வைதுஷ்ய பூர்த்தியை விளக்குகிறதோ அந்த மாமுநிகள்‌ அடியேனுக்கு அதிகமான ஜ்ஞாந ஸம்பத்தைக்‌ கொடுத்தருள்வாராக-

—

க்ருத்வா அநேகாந் யஹாந்ய ப்ரதிம நய மஹா ஸாஸ்த்ர ஸம்பாத கோரம்
தத்தாத் ருக் வாத யுத்தம் யதிபதிர நயத்யம் விஜித்ய ஸ்வ பக்ஷம்
தத் ப்ரோக்தம் ஞான சாரம் வ்யவ்ருணுத கில யோ மேய ஸாரம் ச ஸம்யக்
தஸ்மை நித்யம் நமஸ் ஸ்யாத் வர வர முநயே நிஸ்து லோதார பூம் நே –77-

அப்ரதிம நய மஹா ஸாஸ்த்ர-அமோகமான -நிச்சயமாக பலன் அளித்தே தீரும் படியான நீதி உடன் கூடிய நியாய ஸாஸ்த்ரத்தைக் கொண்டு -17 நாட்கள் கோரமான போராட்டம் போன்று வாதப் போரை செய்து ஸ்ரீ யதிராஜர் எந்த அருளாளப் பெருமாள் எம்பெருமானாரை தம் பக்ஷத்துக்கு கொண்டு வந்தாரோ அப்படிப்பட்ட வைபவம் பொருந்திய அருளாளப் பெருமாள் எம்பெருமானாரால் அருளிச் செய்யப் பட்ட ஸ்ரீ ஞான சாரம் ஸ்ரீ பிரமேய சாரம் இவற்றை நன்கு விளக்கி அருளிய அந்த இணை அற்ற உதார குணம் நிறைந்த ஸ்ரீ மா முனிகளுக்கு என்றும் நமஸ்காரங்கள் உரித்தாகட்டும் -நித்யம் அடியேன் தண்டம் சமர்ப்பிக்கக் கடவேன்-அப்ரதிம நய மஹா ஸாஸ்த்ர என்னும்‌ பாடத்தில்‌ அமோகமான நீதியாகிற மஹா ஸாஸ்த்ரம்‌ என்று பொருள் –

–

ப்ரபந்நா நாம் காயத்ர்யம்ருத கவி த்ருஷ்டா யதிபதி
ஸ்துதிர் யத் வ்யாக்யாதா ப்ரஜ நயதி ஸத்வ உத்தர முதம்
அஜஸ்ரம் ந பாயாத் வர முனி வர ஸீல கருணா
ஷமா வாத்சல்யாத்யை அநவதிக குணவ்க ஏகஸ் ச மதுர —-78-

திருவரங்க அமுதனாரால் அருளிச் செய்யப்பட ப்ரபந்ந காயத்ரி என்று சொல்லப் படுகிற
ஸ்ரீ எம்பெருமானாரை ஸ்துதிக்கும் ஸ்ரீ ராமானுஜ நூற்று அந்தாதி எந்த ஸ்ரீ மணவாள மா வியாக்யானத்தோடே-ஸத்வ குணம் மிகுந்து இருக்கிறவர்களுக்கு ஆனந்தத்தை உண்டு பண்ணுகிறதோ-சீலம் தயை பொறுமை வாத்சல்யம் முதலிய எல்லை அற்ற குணக் கூட்டங்களால்
இனிமையாக இருக்கும் அந்த ஸ்ரீ மா முனிகள் எப்போதும் நம்மை ரக்ஷித்து அருளட்டும் –திருவரங்கத் தமுதனார்‌ அருளிச் செய்துள்ள ப்ரபந்ந காயத்ரி எனப்படும்‌ எம்பெருமானாருடைய ஸ்துதி ரூபமான இராமாநுச நூற்றந்தாதி யானது எந்த மாமுநிகளுடைய வ்யாக்யாநத்தோடு கூடினதாய்‌ பரம ஸாத்விகரான ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களுக்கு நித்யம்‌ அநுஸந்தேயமாய்க்‌ கொண்டு பரமானந்தத்தை அளிக்கிறதோ – ஸீலம்‌ , தயை , பொறுமை , வாத்ஸல்யம்‌ முதலான குணங்‌களால்‌ விளங்குகிறவராய்‌ அடியார்களுக்கு இனியராய்‌ இருக்கிற அந்த மா முநிகள்‌ எப்‌போதும்‌ நம்மை ரஷித்தருள வேணும் –

—

விஷ்ணோர் யத் தர்சன அர்ச்சா சரணி மநு சரன் அர்ச்சனம் சத்த்வ பாஜாம்
சங்கஸ் ஸர்வோ அபி குர்வன் ஜயதி குண நிதிஸ் தத் கடாக்ஷ ஏக பாத்ரம்
தஸ்மாத் காந்தோ பயந்து ப்ரணத ஜன நிதே ஸ்ரீ மதோ தேசிகேந்த்ராத்
நாஹம் நாஹம் ந ஜானே பரமிஹ சரணம் தைவதம் நைவ ஜாநே –79-

எந்த மா முனிகள் அருளிச் செய்த ஜீயர் படி என்னும் எம்பெருமானுடைய திரு வாராதன க்ரமத்தை
அனுஷ்ட்டித்து சத்வ குணம் உள்ளவர்கள் அனைவருடைய குழாமும் திரு ஆராதனத்தைச் செய்து கொண்டு சத் குணங்களை நிதியாக உள்ள அந்த மா முனிகளுடைய கடாக்ஷத்துக்கு பாத்திரமாக விளங்குகிறார்கள் – இங்கு அந்த ஸ்ரீ மானான ஆச்சார்ய ஸ்ரேஷ்டரும் அடி பணிந்தவர்களுக்கு நிதி யானவரான மா முனிகளைக் காட்டிலும் மேலான தெய்வத்தை நான் அறிய மாட்டேன்-உபாயமும் நான் அறிய மாட்டேன் அறியவே மாட்டேன்-எப்போதுமே ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் என்றே இருப்பேன்-எந்த மாமுநிகளுடைய அடியவர்களான ஸாத்விகரான ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள்‌ எல்லாரும்‌ நம்‌ தர்ஸநத்துக்கு அநுகுணமாக அவர்‌ அருளிச் செய்துள்ள திருவாராதந க்ரமத்தை ப்ரதிபாதிக்‌கிற ஜீயர் படியில்‌ சொன்னபடி எம்பெருமானுக்குத்‌ திருவாராதனம்‌ பண்ணிக் கொண்டு அவருடைய கடாக்ஷத்திற்குப்‌ பாத்ர பூதராய்‌ மமதமாதி குண நிதியாக விளங்குகிறார்களோ , தம்மை ஆஸ்ரயித்தவர்களுக்குச்‌ சேம நிதியா யிருக்கும்‌ ஆசார்ய ஸ்ரேஷ்டரான அந்த மாமுநி களை ஒழிய வேறொரு தெய்வத்தை நானறியேன்‌ . மற்றொன்றை உஜ்ஜீவநத்துக்கு உபாயமாகவும்‌ நான்‌ அறியேன்‌ -எப்போதும்‌ ஜீயர்‌ திருவடிகளே ஸரணம்‌ என்று இருப்பேன்‌ -என்கிறார் –

—

ஸ்ரீ மத் காந்த வரஸ்ய தேசிக வரஸ்ய அங்க்ரீ ஸரோஜ உபமவ்
ஸம்ஸார ஆர்ணவ மக்ந ஸர்வ ஜனதா சாந்தாரணை கவ்ரதவ்
யே த்யா யந்தி ஸதா தத் அந்ய விமுகாஸ் தத் தர்சிதே ஸத் பதே
நிஷ்டாம் பிப்ரதி ஸத் குணைஸ் ஸூ ரபி தாஸ்தேப்யோ மஹத் ப்யோ நம -80-

ஸ்ரீ மானான ஆச்சார்ய ஸ்ரேஷ்டரான மா முனிகளுடைய -ஸம்ஸாரக் கடலில் ஆழ்ந்து உள்ள
எல்லா சேதனர்களையும் கரை சேர்ப்பதையே விரதமாகக் கொண்ட பொன்னடியாம் செம் கமலமான
திருவடி இணைகளை யார் த்யானிக்கிறார்களோ -அவற்றைத் தவிர வேறு எதையும் காணாதவர்களான –அவர் காட்டிய நல் வழியிலேயே நிஷ்டையை உடையவர்களாக -நற் குணங்களால்
நறு மணம் உடையவர்களாக உள்ள அந்த மகான்களுக்கு நமஸ்காரம்-ஸத் குணங்களாலே நறுமணம் பெற்று விளங்குபவர்களான எந்த மஹா புருஷர்கள் -1-ஸம்ஸார ஸாகரத்தில்‌ மூழ்கி யிருக்கும்‌ ஜனங்களை அதைத்‌ தாண்டி அக்கரை காணும்‌ படியாகச்‌ செய்வதையே வ்ரதமாகக்‌ கொண்டிருக்கும்‌ மாமுநிகளுடைய கமல ஸமாநமான் திருவடிகளை – அவற்றைத் தவிர மற்றொன்றில்‌ நெஞ்சு செலுத்தாதவர்களாய்க்‌ கொண்டு – எப்போதும்‌ த்யாநிக்கிறார்களோ-2- எவரால்‌ காண்பிக்கப்பட்ட ஸத் ஸம்ப்ரதாயத்திலே நிஷ்டையை உடையவர்களாய்‌ இருக்கிறார்களோ அப்படிப்பட்ட மணவாள மா முநிகளுடைய பொன்னடியாம்‌ செங்கமலத்தைத்‌ தம்‌ ஸிரத்தால்‌ தரிக்கும்‌ மஹா புருஷர் களுடைய திருவடிகளுக்கே அடியேனுடைய ப்ரணாமம்‌ என்றும்‌ உரித்தாயிடுக !

—

யத் உதிதா யதி பூபதி விம்சதிஸ் ஸமவதீரித ஸீது ஸூதா ரஸா
விசத யத் யகிலம் பவி நாம் ஹிதம் வர முனிஸ் ச தநோது ஸூபாநி ந –81-

எவரால் அருளிச் செய்யப் பட்டதும் -இனிமையில் தேன் அம்ருதம் இவற்றைத் தோற்கடிப்பதுமான
யதிராஜ விம்சதி என்ற ஸ்தோத்ரம் சம்சாரிகளுக்கு ஓன்று விடாமல் எல்லா நன்மைகளையும்
தெளிவு படுத்துகிறதோ அந்த மா முனிகள் நமக்கு மங்களங்களை வளர்த்து அருளட்டும் –மாதுர்யாதிஸ யத்தாலே தேனையும்‌ அம்ருத ரஸத்தையும்‌ திரஸ்கரித்திருக்கும்‌ எந்த மாமுநிகள்‌ அருளிச் செய்துள்ள யதிராஜ விம்ஸதியானது ஸமஸ்த ஸம்ஸாரி சேதநர்களுக்கும்‌ எல்லா நன்மைகளையும்‌ விளக்கமாகக்‌ காட்டுகிறதோ , அந்த மாமுநிகள்‌ நமக்கு மங்களங்களைக்‌ கொடுத்தருள வேணும் –

—

மஹா யோகீ வக்தா அநிதர குண சாமான்ய மஹிமா
ச து ஸ்துத்ய ஸ்ரீ மான் அமித குண பூமா யதிபதி
அதோ நிஸ் துல்யா யா யதி நரபதேர் விம்சதி ரிதி
வியவஸ் யந்தஸ் சந்த கலி மிஹ ஜயந்த் யுஜ்ஜ்வலதி ய–82-

யதிராஜ விம்சதியை இயற்றி அருளிய மா முனிகள் மற்றவர்களுக்குப் பொருந்தாத மஹிமை மிக்க
குணங்களை உடையவர் ஆவார் – ஸ்துதிக்கு விஷயமாக இருப்பவரோ பிராட்டியின் கிருபையைப் பெற்றவரும் அளவற்ற குணங்களுக்கு இருப்பிடமானவரும்-யதிகளுக்கும் ஸ்வாமியுமான -உத்தாரக ஆச்சார்யரான -எம்பெருமானார் – ஆகையால் இந்த யதிராஜ விம்சதி ஒப்பற்றது என்று உறுதி கொண்ட ஒளி மிக்க ஸ்ரீ யை உடைய விலக்ஷண அதிகாரிகள் இங்கு கலியை வெல்கிறார்கள் –யதிராஜ விம்ஸதியை அருளிச் செய்தவர்‌ இதரர்களுக்குக்‌ கிடைக்க அரிதான மஹிமையை உடைய யோகி-ஸ்ரேஷ்டரான ஸ்ரீமணவாளமாமுநிகள்‌. அவர்‌ யதீந்த்ர ப்ரவணர்‌ என்று ப்ரஸித்தி பெற்றவர்‌ . ஸ்துதிக்கு விஷயமான ஸ்துத்யரான நம்‌ ஸ்வாமி எம்பெருமானாரோ அளவற்ற குணப் பெருமைகளை உடையவர்‌ . இவரே உத்தாரகாசார்யர்‌ என்று ப்ரஸித்தராய்‌ இருப்பவர்‌ . இப்படி ஸ்தோத்ரு-ஸ்துத்ய-வைலக்ஷண்யத்தாலே (துதிப்பவர்‌ , துதிக்கப்‌ படு பவர்‌) ஆகிய இருவரின்‌ தனிப் பெருமைகளாலே யதிராஜ விம்ஸதி மிகவும்‌ உயரந்தது . இதற்கு ஸமமான ஸ்தோத்ரம்‌ வேறு ஒன்றும்‌ இல்லை என்று அத்யவஸித்திந்க்கும்‌ விலக்ஷண அதிகாரிகள்‌ கலியையும்‌ ஜயிக்க வல்லவர்கள்‌ ஆவார்கள்‌ –

—

த்ராஷாமதி ஷிபதி நிந்ததி மாகரந்த தாராம் ஸூதா ரஸ
ஜரீ மதரீ கரோதி யத் ஸம் ப்ரணீத மது லம் யதி ஸார்வ பவ்ம
ஸ்தோத்ரம் ச மே வர முனிர் வித நோ து பத்ரம் –83-

எந்த மா முனிகள் அருளிச் செய்த ஒப்பற்ற யதிராஜா விம்சதியானது த்ராக்ஷையைத் தோற்படிப்பதாய்
தேன் தாரையைப் பழிப்பதாய் அம்ருத ரஸ ப்ரவாஹத்தை தாழ்வுறச் செய்கிறதாய்-நன்கு அருளிச் செய்யப் பட்டதோ அந்த யதீந்த்ர ப்ரவணரான மா முனிகள் அடியேனுக்கு அருளத் திரு உள்ளம் பற்ற வேண்டும் –எந்த மாமுநிகள்‌ அருளிச் செய்த யதிராஜரைப்‌ பற்றிய ஒப்பற்ற ஸ்தோத்ரமான யதிராஜ விம்ஸதி யானது தேனிலும்‌ த்ராக்ஷையிலும்‌ அம்ருத ரஸத்திலும்‌ விஞ்சி இருக்கும்‌ மாதுர்யத்தை உடையதோ , யதீந்த்ர ப்ரவணரான (யதிகளிலே தலை சிறந்தவரான நம்‌ ஸ்வாமி எம்பெருமானாரிடத்‌திலே பக்திப் பெருங்காதலை உடைய) அந்த மாமுநிகள்‌ அடியேனுக்கு மங்களத்தைத்‌ திருவுள்ளம்‌ பற்றி யருள வேணும் –

—

ஸ்ரீ மத் ரெங்க ஸூதாபிதா நக ஸூத் யர்த்த அநு சந்த உஜ்ஜ்வலா
கோதா உதார வச ப்ரதர்ஸித குரு உபாயத்வ நிஷ்ட ஆஸ்ரயா
யத் ஸூக்திர் யதிராஜ விம்சதி நுதி வேதாந்த ஸிந்தோஸ் ஸூதா
ஸ்ரீ மத் ரம்ய வராய ஸம்யமவதாம் நாதாய தஸ்மை நம –84-

திருவரங்கத்து அமுதனார் என்னும் திரு நாமத்தை உடைய கவியினுடைய ராமானுஜ நூற்று அந்தாதியின் அர்த்தத்தை அனுசந்தித்த சிறப்பை உடைத்தாய்-ஸ்ரீ கோதா தேவியின் உதார வாக்கான நாச்சியார் திரு மொழியில் காட்டி அருளப் பெற்ற ஆச்சார்ய அபிமானம் உத்தாரகம் என்ற நிஷ்டையை ஏற்பதாய் -வேதாந்த பாற் கடலில் இருந்து கடைந்து எடுத்த அமுதம் போன்றதாய் விளங்கும் யதிராஜ விம்சதி என்னும் ஸ்தோத்ர கிரந்தம் அருளிச் செய்து அருளிய இந்த்ரியங்களில் அடக்கியவர்களில் ஸ்ரேஷ்டரான அந்த மா முனிகளுக்கு நமஸ்காரம் – அடியேனுடைய ப்ரணாமங்களை சமர்ப்பிக்கிறேன் –வேதாந்தமாகிற பாற்கடலின்‌ அமுதமான யதிராஜ விம்ஸதி என்னும்‌ எந்த ஸ்துதியானது திருவரங்கத் தமுதனார்‌ அருளிச் செய்த இராமாநுச நூற்றந்தாதியின்‌ அரத்தாநுஸந்தாந மடியாகத்‌ தோன்றியதாய்‌ ஆண்டாளருளிய நாச்சியார் திருமொழியின்‌ ஸ்வாபதேஸார்த்தமான * ஆசார்யனே உபேயமும்‌ உபாயமும்‌ * என்னும்‌ ஆசார்ய நிஷ்டையை நிரூபிக்கிறதோ , இந்த்ரியங்களை அடக்கியாளும்‌ யோகிகளில்‌ தலை சிறந்தவராய்‌ இருக்கிற அந்த அழகிய மணவாள மாமுநிகள்‌ அடியேனுக்கு ஸ்வாமியாவார்‌. அவர் தம்‌ திருவடிகளில்‌ அடியேனுடைய ப்ரணாமங்களை ஸமர்ப்பிக்கிறேன்‌ என்கிறார் –

—

யதி வர பக்தி பூர்த்தி கலி தார்த்தி சமாஹ்வய யத் க்ருதி ரஸா வேதிந
கில தரந்தி பாவார்த் யுததிம்
தம் அநு தினம் யதீந்த்ர பத பங்கஜ ப்ருங்க வரம்
வர முனிம் ஆஸ்ரயாசய விஹாய தத் அந்ய ருசிம் –85-

யதிகளில் ஸ்ரேஷ்டரான நம் ஸ்வாமி எம்பெருமானார் இடத்து முதிர்ந்த தமது பக்தியினால் தூண்டப்பட்டு – பரம பக்தி தலை எடுத்து – ஆர்த்தி என்ற பெயரை உடைய எந்த பிரபந்தத்தில் ரஸத்தை அறிந்தவர்கள் ஸம்ஸார தாபக் கடலைக் கடக்கிறார்கள் அன்றோ-நெஞ்சே யதிராஜருடைய திருவடித் தாமரைகளில் இருக்கும் தலை சிறந்த வண்டு போன்ற அந்த மா முனிகளை-தினம் தோறும் மற்றவற்றில் ருசியை அறவே விட்டு ஆஸ்ரயிப்பாயாக –ஆர்த்தி ப்ரபந்தத்தில்‌ மாமுநிகள்‌ நம்‌ ஸ்வாமி எம்பெருமானார்‌ திறத்தில்‌ பரம பக்தி தலையெடுத்து ஸம்ஸாரத்தின்‌ தாப த்ரயத்தை ஸஹிக்க முடியாமல்‌ தம்முடைய ஆர்த்தியை வெளியிட்டருளினார்‌. ஆர்த்தி ப்ரபந்தத்தின்‌ ரஸத்தை உணர்ந்த பெரியோர்கள்‌ ஸம்ஸார து :க்க ஸாகரத்‌தைக்‌ கடந்து பரம பதத்தை அடைகிறார்கள்‌ , * ஹே நெஞ்சே ! எம்பெருமானாருடைய திருவடித்‌ தாமரைகளில்‌ வண்டைப்‌ போன்று ஈடுபட்டிருக்கும்‌ அந்த மாமுநிகளையே நீ இதர விஷயங்‌களில்‌ ருசியை வாஸனையோடே விட்டு தினந்தோறும்‌ ஆஸ்ரயித்து உஜ்ஜீவிப்பாய் –

–

ஸடாரி த்ருஷ்ட ஸாம வேத பாஷ்ய தர்சித அகில
பிராமண சங்கரஹோ மஹா உபகாரகோ மநீஷிணாம்
முதம் தநோதி யத் க்ருதிஸ் ஸமாஸ்ரயஸ்வ சாதரம்
மநோ ஹரோ பயந்த்ரு யோகி நம் தமன்வஹம் மன –86-

நம்மாழ்வாரால் காணப்பட்ட சாம வேத சமானமான திருவாய் மொழியின் பாஷ்யம் ஆகிற ஈட்டில்
காட்டி அருளப் பெற்ற அனைத்துப் பிரமானங்களுக்கும் எந்த மா நுனிகளால் அருளிச் செய்யப்பட்ட
எந்த தொகுப்பானது பகவத் விஷய அதிகாரிகளுக்கு மிகுந்த உபகாரத்தைச் செய்து ஆனந்தத்தை
உண்டாக்குகிறதோ மனசை வசீகரிக்கும் அந்த மா முனிகளை ஹே மனமே தினம் தோறும் ஆதாரத்தோடு ஆஸ்ரயிப்பாயாக -அனு தினம் அனுசந்திக்கக் கடவாய் –ஹே மனமே ! நம்மாழ்வார்‌ கண்ட த்ராவிட ஸாம வேதமான திருவாய்மொழியின்‌ வ்யாக்யாநமான ஈடு முப்பத்தாறாயிரப்படியில்‌ காட்டப்பட்ட ப்ரமாணங்களுக்கு ஆகரம்‌ எந்த மாமுநிகளால்‌ தொகுத்தருளிச்‌ செய்யப்பட்டு பகவத் விஷய-அதிகாரிகளுக்கு மஹோபகாரகமாய்‌ ஆநந்தாவஹமாய்‌ விளங்குகிறதோ , அந்த மாமுநிகளையே ஆதரத்துடன்‌ அநு திநமும்‌ அநுஸந்திக்கக் கடவாய் –

—

ஸ்வ க்ருத ஜகத் குரு தத்வ த்ரிதய வ்யாக்யான மான ஸங்க்ரஹத
பவி நாம் க்ருத உபகாரோ வர யோகீ பாதுநஸ் ஸததம் –87-

ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சாரியாருடைய தத்வ த்ரயத்துக்கு தாமே அருளிச் செய்த வியாக்யானம்-மற்றும் பிராமணத் திரட்டல் சம்சாரிகளுக்கு உபகாரம் செய்து அருளினவரான யோகிகளில் ஸ்ரேஷ்டரான ஸ்ரீ மா முனிகள் நம்மை ரக்ஷித்து அருளட்டும் –ஸ்ரீபிள்ளை லோகாசார்யரால்‌ அருளிச் செய்யப்பட்ட தத்த்வ த்ரயத்துக்கு மாமுநிகள்‌ வ்யாக்யாநம்‌ அருளிச் செய்துள்ளார்‌. தத்த்வ த்ரய வ்யாக்யாநத்துக்கு ப்ரமாணத் திரட்டும்‌ மாமுநிகளாலேயே அருளிச் செய்யப்பட்டது . இப்படி ஸம்ஸாரிகளுக்கு மஹோபகாரகராக விளங்கும்‌ அந்த மாமுநிகள்‌ நம்மை எப்போதும்‌ ரஷித்தருள வேண்டும் –

—

யதீ யய உபதேஸ ரத்ன மாலயா பரிஷ் க்ருதா
யத் அங்க்ரி பத்ம சேகரா ஜயந்தி தேசிக உத்தமா
தம் ஆஸ்ரி தஸ்ய ஸூ ந்தரோ பயந்த்ரு யோகி சேகரம்
பவ ஆர்ணவ அபி கோஷ் பத த்வமேதி தத் ப்ரபா வத –88-

எவருடைய உபதேச ரத்ன மாலையை நன்கு அனுசந்தித்தவர்களாய் எவருடைய திருவடித் தாமரைகளை தலைக்கு அணிகலனாகக் கொண்டவர்களாய் விளங்கும் ஆச்சார்ய ஸ்ரேஷ்டர்கள் சம்சாரத்தை வெல்கிறார்களோ-அந்த மா முனி ஸ்ரேஷ்டரை ஆஸ்ரயித்த வர்களுடைய ஸம்ஸார ஆர்ணவமும் அந்த மா முனியின் பிரபாவத்தாலே குளப்படியாகும் தன்மையை அடைகிறது அவர்களுக்கு மோக்ஷம்‌ நிஸ்சயம்‌ –

மன்னுயிர் காள் இங்கே மணவாள மா முனியாம்
பொன்னடியாம் செங்கமலப் போதுகளை உன்னிச்
சிரத்தாலே தீண்டில் அமானவனும் நம்மை
கரத்தால் தீண்டல் கடன் -எறும்பி அப்பா பாசுரம் அனுசந்தேயம் –

—

சடாரி த்ருஷ்ட ஸாம வேத மௌலி ஸங்க்ரஹாத் மிகாம்
யத் யுக்திம் அன்வஹம் க்ருணன் வி முக்தி ஸம்பதாஸ் பதம்
ஸமேத தே ஸதாம் கணஸ் ஸ நஸ் ஸூபாநி சாதரம்
வரோ பயந்த்ரு யோகி ராட் தரங்க யத்வ நாரதம் –89-

நம்மாழ்வார் கண்ட சாமவேதத்தின் தலையான திருவாய் மொழிக்கு ஸங்க்ரஹமாக எந்த மா முனிகளுடைய திருவாய் மொழி நூற்று அந்தாதியை மோக்ஷமாகிய செல்வத்தைப் பெறக் காரணமாக மஹான்கள் குழாம் நாள் தோறும் ஆதாரத்தோடு அனுசந்தித்து மென்மேலும் அனுபவிக்கிறார்களோ அந்த ஸ்ரேஷ்டரான மா முனிகள் நமக்கு இடைவிடாமல் மங்களங்களை வளரச் செய்து அருளுகிறார் –நம்மாழ்வார்‌ அருளிச் செய்த திருவாய் மொழியின்‌ ஸங்க்ரஹமாய்‌ ஒரு திருவாய் மொழிக்கு ஒரு பாட்டாய்‌ அமைந்த எந்த மாமுநிகள்‌ அருளிச் செய்துள்ள திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதியை நித்யம்‌ அநுஸந்திக்கும்‌ ஸத் ஸம்ப்ரதாய நிஷ்டர்களான மஹான்களுடைய கோஷ்டியானது மோக்ஷ-ஸாம்ராஜ்ய-ஸம்பத்துக்கு இருப்பிடமாய்‌ வ்ருத்தி யடையா நின்றதோ , யோகிகளுக்குத்‌ தலைவராய்‌ விளங்கும்‌ அந்த மாமுநிகள்‌ நமக்கு மேன்மேலும்‌ நன்மையைப்‌ பெருக்குவாராக –

—

துக்தோதந் வத்த வல மதுரம் ஸூத்த சத்துவ ஏக ரூபம்
ரூபம் யஸ் யஸ் புட யதி தராம் யம் பணீந்த்ர அவதாரம்
த்யாயந்தஸ்தம் வர வர முனிம் கே அபி தன்யா மஹாந்த
காலம் சர்வம் கலுஷ ரஹிதா ஹ்ருஷ்ட சித்தா ஹரந்தி –90-

எந்த மா முனிகள் பாற் கடல் போன்று வெண்மையாகவும் இனிமையாகவும் ஸூத்த ஸத்வமே
உருவெடுத்தவராகவும் -உத்தம நம்பி போன்ற அந்தரங்கங்களுக்கு காட்டி அருளிய ஆதி சேஷ திரு அவதாரமே என்னும் உண்மையை மிகத் தெளிவாக்க காட்டுவதாக திரு மேனியை உடையவரோ அந்த மா முனிகளை த்யானிப்பவர்களான சில மஹான்கள் தன்யர்களாய் மனக்கலக்கம் அற்றவர்களாய் சந்துஷ்டியை உடையவர்களாய் உள்ள எஞ்சிய காலத்தை எல்லாம் ஸூ கமாகவே கழிக்கிறார்கள் –பாற் கடலைப்‌ போன்று வெண்மையையும்‌ மாதுர்யத்தை உடையதாய்‌ ரஜஸ்‌ தமஸ்‌ கலசாத ஸூத்த ஸத்வத்தையே வடிவாகக்‌ கொண்ட எந்த மாமுநிகளுடைய திருமேனி யானது அவரைத்‌ திருவநந்தாழ்வானுடைய திருவவதார விஸேஷமாகக்‌ காட்டுகிறதோ – உத்தமநம்பி முதலான அந்தரங்கரகளுக்கு மாமுநிகள்‌ தம்முடைய உண்மை நிலையில்‌ – திருவநந்தாழ்வானாக – ஸேவை ஸாதித்தருளினார்‌ என்பது ப்ரஸித்தம்‌. அந்த மாமுநிகளை நித்யம்‌ த்யாநம்‌ செய்யும்‌ சில பாக்யஸாலிகளான மஹான்கள்‌ திருவுள்ளத்தில்‌ கலக்க மற்றவரகளாய ஸந்துஷ்டியை உடைய வர்களாய்‌ ஸுகமாகக்‌ கால க்ஷேபம்‌ பண்ணுகிறார்கள்‌ (போது போக்குகிறார்கள் )-

—

ராஜச் சீ தம யூக மண்டல சரஜ்ஜ்யோத்ஸ்நா ஸநா பித்யுதி
காஷா யாம்பர தாரிணீ கரல ஸத் தண்ட த்ரயீ மண்டிதா
பாலாத் யங்க சமுல்ல ஸத் ஸூவி மலஸ் நிக்த ஊர்த்வ புண்ட்ர உஜ்ஜ்வலா
தீவ் யந்த் யாத்ம குணைஸ் ஸதா வர வர ஆகாரா அஸ்து மே பாவ நா –91-

எந்த மா முனிகளுடைய திருமேனியானது -குளிர்ந்ததும் ஒளி யுடைய வட்டமான சரத் கால சந்த்ரனை
ஒத்த காந்தியை உடையதோ காஷாய வஸ்திரத்தைத் தரித்து இருக்கிறதோ – திருக்கையில் விளங்கும் மூன்று தண்டங்களால் அழகாக விளங்குகிறதோநெற்றி முதலான துவாதச ஸ்தானங்களில் திகழ்கின்ற தூய்மையான திரு மண் காப்புக்களால் பிரகாசிக்கின்றதோ – ஆத்ம குணங்களைப் பிரகாசிக்கச் செய்கின்றதோ அது எப்பொழுதும் அடியேன் நினைவில் திகழட்டும் –மா முனிகளுடைய ஸூ பாஸ்ரயமான திரு மேனி விஷயமாக பக்தியுடன் கூடின அவிச்சின்ன சிந்தனம் -அநுபவ ரூபமாக அடியேனுக்கு சித்திக்கும் படி அருள வேண்டும் -என்றபடி – ஆச்சார்யர் திருமேனி த்யானம் பிரபன்ன அதிகாரிகளுக்கு உஜ்ஜீவனத்துக்கு அவசியம் கர்த்தவ்யம் என்றதாயிற்று –

இந்த ஸ்லோகத்திலே அடியேனுடைய மநோ விருத்தியான பாவனை எப்போதும் மணவாள மாமுநிகளுடைய திருமேனி விஷயமாகவே உண்டாகக் கடவது – என்று பரார்த்திக்கிறார -ஸ்ரீ மணவாளமாமுநிகளுடைய ஸூபாஸ்ரயமான திருமேனி விஷயமாக பக்தியோடு கூடின அவிச்சிந்ந சிந்தநம்‌ அநுபவ ரூபமாக அடியேனுக்கு ஸித்திக்கட்டும்‌ – என்றபடி- எவருடைய திருமேனியானது பிரகாஸிக்கிற சரத்கால சந்த்ரனுடைய்‌ காந்தியை உடையதோ , காஷாய வஸ்த்ரத்தைத்‌ தரிக்கிறதோ , திருக் கையில்‌ விளக்கும்‌ த்ரி தண்டத்தாலே அழகாக விளங்குகிறதோ, நெற்றி முதலான பன்னிரண்டு ஸ்தாநங்களிலும்‌ திகழ்கின்ற த்வாதஸ ஊர்த்வ புண்ட்ரங்களினால்‌ பிரகாசிக்கிறதோ ஆத்ம குணங்களை பிரகாசிக்கச் செய்கிறதோ அந்த மணவாளமாமுநிகளுடைய திருமேனியை விஷாயமாகக் கொண்ட த்யாநம்‌ ஸித்திக்க வேணும்‌ ! * என்றபடி. ஆசார்யருடைய திருமேனியை த்யாநிப்பத்தும் ப்ரபந்நாதிகாரிகளுக்கு உஜ்ஜீவநத்திற்காக அவஸ்யம்‌ கர்த்தவ்யமாம்‌ –

—

சிந்தா மே யதி ஸார்வ பவ்ம சரண ப்ரேமாத்மிகா ப்ரோல்லஸத்
சாந்தி ஷாந்தி தயாதி ஸத் குண மயீ ராகேந்து பாஸாம் நிதி
ஸ்ரீ மத் ஸ்வ அங்க்ரி ஸரோஜ பக்த ஜனதா மோக்ஷ ப்ரதானோத் யதா
பூயாத் ஸர்வ ஜகத் தி தாவ தரணா ஸுவ்ம்யோ பயந்த்ராத்மிகா –92-

யதிராஜர் திருவடிகளில் ப்ரேமம் நிறைந்தவராயும் மிகவும் பிரகாசிக்கிற சாந்தி பொறுமை தயை முதலிய ஸத் குணங்கள் நிரம்பியவராயும்-பூர்ண சந்த்ர பிரகாசத்துக்கு நிதி போன்றவரும்
தம் திருவடித்தாமரைகளில் பக்தி உடையவர்களுக்கு மோக்ஷம் அளிக்க கார்யம் செய்பவராயும்
உலகம் முழுவதுக்கும் நன்மை செய்து அருளுவதற்காகவே திரு அவதரித்து அருளிய மா முனிகளை
உள்ளடக்கியதாக அடியேனுடைய சித்தம் அமையும் படி அருள வேணும் –ஞானத்துக்கு தனியாக ஆகாரம் இல்லையே -எந்த விஷயத்தை கிரஹிக்கிறதோஅந்த விஷயத்தின் ஆகாரத்தைக் கொண்டே அந்த ஞானத்தை வியாவஹரிக்க வேண்டுமே-மா முனிகள் விஷயமான அடியேனுடைய அனவ்ரத சிந்தனா ரூபமான தியானமும்-தத் ஆகாரமாக தத் ஏக விஷயமாக சித்திக்க வேண்டும் என்று பிரார்த்திக்கிறார் –

—

அங்கரீ ஸ்ருங்க லிதாப்ஜ கீர்த்தி விபவவ் தந் நால தம்பச் சிதவ்
ஜங்கே ஹஸ்தி கர ப்ரசஸ்தி ஹரணோன் நித்ரம் ததூரு த்வயம்
மத்யம் தான வஹ்ருத்ய மாயத புஜா மத்யம் கவாடோ பமம்
பாஹு த்வந்த்வ மமர்த்ய பூஜ விட பா ஹங்கார பாடச் சரம் –93-

கண்டம் குண்டித கம்புடம்பர பரம் வக்த்ரம் சரச் சந்த்ரமஸ்
ஸுவ்ந்தர் யோதி தகர்வ சர்வண கலா பாண்டித்ய நித்ய உஜ்ஜ்வலம்
மௌலிம் நிஸ்துலமப்ய பாஸ்த பஜ தா தங்கம் வபுஸ் சாதரம்
தத் ஷீரோத ஸஹோ தரம் வர முநேஸ் சேதஸ் ஸதா பாவய–94-

இரண்டு ஸ்லோகங்களும் சேர்ந்து யுக்மகம் –-திருமேனி அழகை அமலனாதி பிரான் படியே கூட்டி அனுபவிக்கிறார் –இரண்டாவது ஸ்லோகத்தில்‌ இருக்கும் க்ரியா பதம்‌ எல்லாவற்றிலும்‌ அந்வயமாகக் கடவது –
தாமரையின் கீர்த்தி வைபவத்தைத் துண்டிக்கக் கடவதான திருவடிகளும் யானையின் துதிக்கையின் பெருமையை தோற்கடிக்க -ஜாதக ரூகமான -விழிப்புடன் இருக்கும் திருத் தொடைகளும்
மெலிந்து இருப்பதால் மனதிற்கு மகிழ்ச்சியை அளிக்கும் இடையையும்
அகன்ற கதவை ஒத்த புஜங்களுக்கு இடையில் உள்ள திரு மார்பையும்
சுவர்க்கத்தில் உள்ள கற்பக வ்ருக்ஷத்தின் கர்வத்தை அழிக்கும் அனைத்தையும் தர
வல்லவையான இரண்டு திருக்கைகளும்
சங்கத்தின் கர்வத்தை மழுங்கடித்து அழித்த வளைந்த திருக் கழுத்தையும்
சரத்கால சந்திரனுடைய ஸுவ்ர்யத்தினால் வந்த கர்வத்தை அழிப்பதாகிய கலையில்
பாண்டித்யம் உடைய திரு முக மண்டலமும்
ஒப்பு உயர்வு அற்று தன்னை ஆஸ்ரயிப்பவர்களுடைய மனக் கவலையைப் போக்கடிக்கும் எப்பொழுதும் பிரகாசிக்கும் திரு முடியையும்
சமானம் இல்லாது இருந்தும் தோற்கடிக்கப் பட்ட வெண்மையில் பாற் கடலின் உடன் பிறந்தது போன்ற
மா முனிகளின் திரு மேனியையும் ஹே மனமே ஆதாரத்தோடு எப்பொழுதும் ப்ரேமத்துடனே நினைத்து இரு –

—

புண்ட்ரைர் துவாதச பிர்யதா விதி த்ருதை ஸூப்ரை ரதப்ரஸவி
தத்தாக்ருக்சர தம்பு வாஹ படலீ ஸுவ்ந்தர்ய சம்பன் நிதி
தீ பக்த்யாதி குண ஏக சம்ப்ருத யஸஸ் ஸந்தோஹ ஸந்தே ஹதா
மூர்த்திஸ் ஸா வர யோகி ந பிரதிகலம் ஜாகர் து சித்தே மம -95-

விதிப்படி தரிக்கப் பட்டதும்-தூய்மை நிறைந்த தேஜஸ்ஸை யுடைத்தான துவாதச திருமண் காம்புகளுடன் அதிக காந்தியை உடையதும்-அப்படிப்பட்ட சரத்கால மேக கூட்டத்தின் சவுந்தர்ய சம்பத்தின் நிதியாகிய ஞானம் பக்தி முதலிய குணங்கள் நிறைந்த கீர்த்தியே வடிவு கொண்டதோ என்று சந்தேகிக்கும் படியான மா முனிகளின் திவ்ய வடிவு க்ஷணம் தோறும் அடியேனுடைய சித்தத்தில் பிரகாசிக்கட்டும்
கீழே சிந்தை செய்ய திரு உள்ளத்துக்கு அருளிச் செய்து இதில் மா முனிகளே தமது கிருபா அதிசயத்தாலே பிரதி க்ஷணம் பிரகாசித்து காட்டி அருளப் பிரார்த்திக்கிறார்-க்ரமப்படி தரிக்கப்பட்ட தூய வெண்மையான த்வாதஸ ஊர்த்த்வ-புண்ட்ரங்களினால்‌ அதிக காந்தியை உடையதும்‌ , தூய வெண்மை மிக்க சரத் கால மேகங்களின்‌ கூட்டத்தின்‌ ஸெளந்தர்ய ஸம்பத்திக்குச்‌ சேம வைப்‌பான நிதியாகவும்‌ , ஜ்ஞாநம்‌ , பக்தி முதலான குணங்களின்‌ நிறைவினால்‌ ஏற்பட்ட மிக்க கீர்த்தியே ஒரு வடிவு கொண்டு விளங்குகிறதோ என்கிற ஸந்தேஹத்தை உண்டாக்கக்‌ கடவதாகவும்‌ இருக்கிற மணவாளமா முநிகளுடைய திருமேனி அடியேனுடைய ஹ்ருதயத்தில்‌ ப்ரதி க்ஷணமும்‌ ப்ரகாஸிக்கட்டும்‌ ! * என்கிறார் –

—

யன் மூர்த்தி த்யான மாத்ரம் சமயதி பவி நாம் ஞப்தி பூர்வம் விதத்தே
பக்திம் புஷ்ணாதி விஷ்ணவ் விஷய விஷயீ ணீ மா ஸூ முஷ்ணாதி த்ருஷ்ணாம்
ஸோ அயம் காந்தோ பயந்தா நிரவதிக குணஸ் தோமவிஸ்தாரி கீர்த்தி
ஸ்வர் கங்க உத்துங்க வீசி ப்ரஸமித ஜக தீவிஸ் வதா போ அவ தான்ந –96-

எவருடைய திரு மேனியை த்யானம் செய்வதால் சம்சாரிகளுடைய துக்கங்கள் போகின்றனவோ
ஞானாதிகள் உண்டாகிறதோ-ஸ்ரீ மன் நாராயணன் இடம் பக்தியை வளர்க்கிறதோ
விஷயாந்தர ப்ராவண்யத்தை சீக்கிரமாக அபஹரிக்கறதோ-எல்லை அற்ற நற் குணங்களின் ஸமூஹத்தினால் எங்கும் பரந்த புகழை உடையவராய்-அந்த கீர்த்தி யாகிற ஆகாச கங்கையின் அலைகளால் உலகோரின் ஸமஸ்த தாபங்களைப் போக்க வல்ல -மஹிமை யுடைய மா முனிகள் நம்மை ரக்ஷித்து அருள வேணும் –

—

மாதர் வாணி நிரந்தரம் கதய தான் காந்தோ பயந் துர் குணான்
அந்தர் வாணி வரைர் வர பிரதர மாவாசார்ய முக்யைர் அநு தான்
பாதவ் தஸ்ய கரத் வயார்சய பவா தங்கா பவா தவ் சதா
தத் பக்தான் அநு சிந்த்யாசய தமோவை தேசிகான் தேசிகான் –97-

ஹே தாயே சரஸ்வதியே வாணியே வித்வான்களில் சிறந்தவரான ஸ்ரீ வரத குரு ஸ்ரீ ஸ்ரீ நிவாஸ குரு ஆகிய முக்யமானவர்களால் ஸ்துதிக்கப் பட்ட மா முனிகளுடைய சமம் தமம் தயை முதலிய குணங்களை இடைவிடாது சொல்லக் கடவாய் -எனது இரு கைகளே எப்போதும் சம்சார பீதியைப் போக்க வல்ல அவருடைய இரண்டு திருவடிகளையும் அர்ச்சிப்பீர்களாக-தமோ குணத்துக்கு-வைதேசிகர்களான – அப்பாற்பட்ட-ஸூத்த சத்வ குணமே உடைய – அவர் இடம் பக்தியை உடைய ஆச்சார்யர்களை மனமே இடைவிடாது சிந்தித்து இரு –ஹே தாயே! ஸரஸ்வதியே! வாணியே! வித்வான்களில்‌ மிகச் சிறந்தவர்களான ஸ்ரீவரத நாராயண குரு , ஸ்ரீநிவாஸ குரு முதலான தேமிக-ஸ்ரேஷ்டர்களால்‌ எப்போதும்‌ துதிக்கப்‌ படுகிற அந்த மணவாள மாமுநிகளுடைய பக்தி , சம , தம , தயாதி குணங்களை நீ அநவரதம்‌ பக்தியோடு சொல்லக் கடவாய்‌ ! ஸம்ஸார பீதியைப்‌ போக்கக் கடவதான மாமுநிகளுடைய திருவடிகளை எனது இரு கைகளே ! நீங்கள்‌ பூஜிக்கக் கடவீர்கள்‌! ஹே மனமே! நீ தமோ குணத்திற்கு வைதேரிகர்களாய்‌ (-அப்பாற் பட்டவர்களாய்‌) ஸூத்த ஸத்த்வ குணத்தை உடையவர்களாய்‌ மாமுநிகளுடைய திருவடிகளில்‌ பக்தி பூண்டவர்களான ஆசார்யர்களை எப்போதும்‌ சிந்தித்திருப்பாயாக –

–

அஞ்ஞான அஹம் அக்ர ணீ ரத ச மாம் மன்யே ப்ருசம் பண்டிதம்
பாபீ யாநபி பாப லேச ரஹிதம் ஹா நிஸ்சி நோ மி ஸ்வயம்
பாஸ்வத் கர்ம விதே சகோ அபி கலயே ஸத் கர்ம நிஷ்டம் ஹ்ருதா
திங்மாம் நாத மஹா முநே ததது நா த்ராதும் த்வமேவ ஷம–98-

ஞானம் அற்றவர்களில் அடியேன் முதன்மை யானவன்-அப்படி இருந்தும் அடியேனை மிக்க பண்டிதனாக நினைக்கிறேன்-பாபியாக இருந்தும் பாபம் சிறிதும் அற்றவனாக அடியேன் நிச்சயிக்கிறேன்-அந்தோ-பிரகாசிக்கிற ஸத் கர்மங்களுக்கு மிகவும் அப்பால் பட்டவனாக இருந்தும்
மனசில் ஸத் கர்மாக்களில் ஊன்றியே இருப்பவனாகவே நினைக்கிறன் –அடியேனுக்கு ஸ்வாமியான மா முனிகளே -அடியேனை அடியேனே திரஸ்கரிக்கிறேன்-ஆகையால் இப்பொழுது அடியேனை ரக்ஷிப்பதற்கு தேவரீர் ஒருவரே சக்தராகிறீர்–

—

நாஹம் ஸத் கர்ம கர்த்தும் படுர படுதரஸ் சாங்க்ய யோகம் விதாதும்
நைவத் யாதும் பரஸ்மாத் பரமம் அனுபமம் தாம பூமா நிதாநம்
நைவ ந்யஸ்யாமி தஸ்மிந் பரம நதி கமாத் தத்ர விச்வாஸ பூம் நோ
பக்தே ஸ் தஸ்மாது பாயோ வர முனி வர மே த்வத் கிருபைவா நபாயா -99-

ஸத் கர்மங்களை செய்வதில் அடியேன் திறமை உடையேன் அல்லேன்-ஞான யோகத்தை அனுஷ்டிப்பதற்கு மிகவும் சக்தி அற்றவன்-ஒப்பற்ற பூமா நாயகனான பரமாத்மாவை த்யானிப்பதற்கும் சக்தி அற்றவன்-அவன் இடத்தில் மஹா விச்வாஸத்துக்கு பாத்ரனாக அறியாததால் அவன் இடத்தில் அடியேன் பாரத்தை ஒப்படைக்க வில்லை – ஆகையால் அகிஞ்சனனாய் அநந்ய கதியான அடியேனுக்கு மா முனிகளே அபாயம் அற்ற தேவரீருடைய கிருபையே முக்தி அடைவதற்கு உபாயம் ஆகும் –-ப்ராப்ய த்வரையான பரபக்திக்கும் தேவரீர் கிருபையே காரணம் என்றபடி –

அடியேன்‌ விஹிதமான ஸத் கர்மங்களைச்‌ செய்ய ஸமர்த்தனல்லேன்‌ -ஸாங்க்யயோகமான ஜ்ஞாந யோகத்தை அநுஷ்டிக்க மிகவும்‌ அஸமர்த்தன்‌ -ஆகையால்‌ பராத்பரனாய்‌ , ஒத்தார்‌ மிக்காரை யிலையாய மாமாயனாய்‌ , ஸ்ரீபூமிநீளாநாயகனாய்‌ , பரம தேஜஸ்வியான பரம புருஷனை த்யாநம்‌ செய்ய மிகவும்‌ அஸக்தனாக இருக்கிறேன்‌ -துஷ்கரமான உபாயாந்தரங்களை விட்டு எம்பெருமான்‌ திருவடிகளில்‌ ஸரணாகதி செய்யலாமே என்றால்‌ – அதற்கும்‌ அடியேன்‌ ௮திகாரி அல்லேன்‌ -பர ஸமர்ப்பணத்திற்கு ஆவஸ்யகமான மஹா விஸ்வாஸம்‌ அடியேனுக்கு உண்டாகவில்லை. ஆகையால்‌ அகிஞ்சநனாய்‌ அநந்யகதியாய்‌ இருக்கிற அடியேனுடைய மோக்ஷ புருஷார்த்த ஸித்திக்கு அபாயம்‌ சிறிதுமில்லாத தேவரீருடைய ஸ்வாபாவிகமான க்ருபையே உபாயமாகக் கடவது – என்கிறார்‌- தேவரீரே பரம க்ருபையினால்‌ அடியேனை உஜ்ஜீவிப் பித்தருள வேணும்‌ -என்று மாமுநிகளுடைய ஸந்நிதியில்‌ ப்ராரத்தித் தாராயிற்று -பாட பேதத்தால் ப்ராப்ய த்வரையான பரபக்திக்கும்‌ தேவரீர்‌ க்ருபையே காரணம்‌ – என்றபடி –

—

த்வத் ஸூக்த்ய ஏக ரஸ அம்ஸ்வத் அங்க்ரி யுகள ந்யஸ்த ஆத்ம ரஷா பரான்
த்வத் சேவ ஏக பரான் த்வதீய கருணாஸ்ரோதஸ்வி நீ சாகரான்
ஆசார்யான் மம வீஷ்ய மய்யபி ப்ருசம் நிஸ் ஸீம தோஷாஸ்பதே
ஸ்ரீ மன் ரம்ய வர ப்ரஸீத யமி நாம் ராஜன் நமஸ்தே நம –100-

தேவரீருடைய ஸூ க்திகளிலேயே ருசியை யுடையவர்களாய் தேவரீருடைய திருவடித் தாமரை இணைகளிலே சமர்ப்பிக்கப் பட்ட சர்வ பரத்தை உடையவர்களாய்-தேவரீருடைய கைங்கர்யத்திலேயே ஊன்றி இருப்பவர்களாய் தேவரீருடைய கருணை யாகிற நதிக்கு கடல் போன்றவர்களான அடியேனுடைய ஆச்சார்யர்களைக் கடாக்ஷித்து எல்லையற்ற தோஷங்களுக்கு இருப்பிடமான அடியேன் விஷயத்திலும் கிருபை செய்து அருளுவீராக ஸ்ரீ மன் அழகிய மணவாளரே யதி ஸ்ரேஷ்டரே அடியேனுக்கு தேவரீர் உகப்புக்காகவே – அடியேன் உடைய உகப்புக்காக இல்லாமல் -ஆகும்படி கிருபை பண்ணி அருள வேண்டும் -என்று விண்ணப்பம் செய்து ஸ்தோத்ரத்தைத் தலைக் கட்டுகிறார் –
நமோ நம என்று ஆதார அதிசயம் தோற்ற விண்ணப்பம் செய்து அருளுகிறார் –

ஸ்ரீமதே ஸெளம்ய ஜாமாத்ரு முநீந்த்‌ராய மஹாத்மநே | ஸ்ரீரங்க,வாஸிநே பூயாந் நித்ய ஸ்ரீர் நித்ய மங்க,ளம்‌ |–மஹாத்மாவான ஸ்ரீமானான ஸ்ரீரங்கத்தில்‌ நித்ய வாஸம்‌ பண்ணும்‌ மணவாள மாமுநிகளுக்கு நித்யமான ஸ்ரீயும்‌ மங்களமும்‌ உண்டாக வேணும்‌ !

இது ப்ரதிவாதி பயங்கரம்‌ அண்ணா ஸ்வாமிகளால்‌ அருளிச் செய்யப்பட்ட மாமுநிகள்‌ விஷயமான மங்கள ஸ்லோகம்‌ அழகிய மணவாளப் பெருமாளுடைய கட்டளையினால்‌ திருவரங்கத்தை நித்ய வாஸஸ்தாநமாகக்‌ கொண்டு ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஸ்ரீரீயாக விளங்கியவராய்‌ மிக்க பெருமையை உடையவராய்‌ தம்‌ மங்களாஸாஸந பலத்தாலே எப்போதும்‌ திருவரங்கனுடைய திருவரங்கச்‌ செல்வத்தை வளர்த்துக் கொண்டு போரும்‌ மணவாளமாமுநிகளுக்கு நித்யஸ்ரீயும்‌ நித்ய மங்களமும்‌ உண்டாக வேணும்-

ஸ்ரீநாக,புர்யபிஜந : ப்ரவாதி,ப,யங்கர : | விவவ்ரே ஸதகம்‌ த்வேதத்‌ த்‌,ராவிட்‌,யா பாஷயா ஸ்புடம்‌ |-திருநாங்கூரைச்‌ சேர்ந்த ப்ரதிவாதிபயங்கரர்‌ (அண்ணங்‌கராசார்ய ஸ்வாமி) இந்த ஸதகத்தைத் தெளிவாக தமிழ்மொழியில்‌ விவரித்தருளினார்‌.

—————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பிரதி வாத பயங்கர அண்ணா ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

Posted in ஸப்த காதை, ஸ்தவம் | Leave a Comment »

ஸ்ரீ கருட த்வாதஶ திருநாம ஸ்தோத்ரம்–

October 20, 2026

ஶ்ரீ கருட த்வாதஶ நாம ஸ்தோத்ரம் ॥
ஸுபர்ணம் வைநதேயம் ச நாகாரிம் நாக பீஷணம் ।
ஜிதாந்தகம் விஷாரிம் ச அஜிதம் விஶ்வ ரூபிணம் ॥ 1 ॥
கருத்மந்தம் கக ஶ்ரேஷ்டம் தார்க்ஷ்யம் கஶ்யபநந்தநம் ।
த்வாதஶைதாநி நாமாநி கருடஸ்ய மஹாத்மநஃ ॥ 2 ॥
॥ பல ஶ்ருதி ॥
யஃ படேத் ப்ராதருத்தாய ஸ்நாநே வா ஶயநே’பி வா ।
விஷம் நாக்ராமதே தஸ்ய ந ச ஹிம்ஸந்தி ஹிம்ஸகாஃ ॥ 3॥
ஸங்க்ராமே வ்யவஹாரே ச விஜயஸ்தஸ்ய ஜாயதே ।
பந்தநாந் முக்திமாப்நோதி யாத்ராயாம் ஸித்திரேவ ச ॥ 4 ॥
॥ இதி ஶ்ரீ கருட த்வாதஶநாம ஸ்தோத்ரம் ஸம்பூர்ணம் ॥

ஸூபர்ணம் – அழகான மற்றும் சிறந்த இறக்கைகளை உடையவர்

வைநேதேயம் – வினதா தேவியின் புதல்வர்.

நாகாரி – சர்ப்பங்களுக்கு எதிரி

நாக பீஷணம் – சர்ப்பங்களுக்கு அச்சத்தை ஏற்படுத்துபவர்

ஜிதாந்தகம் – எமனையும் அல்லது மரணத்தையும் வென்றவர் (அல்லது தீமைகளை அடக்குபவர்)

விஷாரி – விஷத்தை நீக்குபவர்

அஜிதம் – யாராலும் வெல்ல முடியாதவர்

விஸ்வரூபினம் – விஸ்வரூபம் கொண்டவர் அல்லது உன்னதமான வடிவம் உடையவர்

கருத்மந்தம் – வலிமை வாய்ந்த இறக்கைகளை உடையவர் கருடன்

ககச்ரேஷ்டம் – பறவைகளில் உயர்ந்தவர்

தார்க்ஷயம் – தர்குவின் (அல்லது ருஷியின்) மரபில் வந்தவர் -தார்த்தியன்

கச்யபானந்தனம் – கச்யப முனிவரின் புதல்வர்-

கருட த்வாதச நாம ஸ்தோத்ரம்

க்ஷீரோததிம் விநிர்கத்ய அம்ருதம் கலசே ஸ்திதம் । தேவாஸுரைஶ்ச ஸம்பூஜ்ய கருடாய நமோ நமஃ ॥விநதானந்தனஃ ஶ்ரீமான் காஶ்யபேயோ மஹாபலஃ । பக்ஷிராஜோ மஹாதேஜாஃ ஸர்வநாகாந்தகோऽவ்யயஃ ॥ ஸுபர்ணஃ பன்னகாராதிஃ விஷ்ணுவாஹன ஏவ ச । கருடோ வஜ்ரஜித் சைவ நாகாஶன இதி ஸ்ம்ருதஃ ॥

பலஶ்ருதி:–த்வாதஶைதானி நாமானி-கருடஸ்ய மஹாத்மனஃ ।-யஃ படேத் ப்ராதருத்தாய-ஸர்வபாபைஃ ப்ரமுச்யதே ॥ விஷம் ந தஸ்ய ஜாயேத ந ச ஸர்பபயம் பவேத் ।-ஸங்க்ராமே விஜயம் லபேத் பந்தனாத் ச விமுச்யதே ॥-கருடனின் இந்த 12 நாமங்களை தினமும் பாராயணம் செய்வதால் விஷம் மற்றும் பாம்பு பயம் நீங்கும், தீமைகளிலிருந்து பாதுகாப்பு கிடைக்கும் என்று பல ஶ்ருதியில் கூறப்படுகிறது.

—

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்–

Posted in Uncategorized | Leave a Comment »

ஸ்ரீ வடுக நம்பி இயற்றிய ஸ்ரீயதிராஜ வைபவம்-

October 18, 2026

திருநட்சத்திரம் : சித்திரை, அஸ்வினி
அவதார ஸ்தலம் : சாலக்ராமம் (கர்நாடகம்)
ஆச்சார்யன் : எம்பெருமானார்
அவர் பரமபதம் அடைந்த இடம்: சாளகிராமம்
படைப்புகள் : யதிராஜ வைபவம், ராமானுஜ அஷ்டோத்தர சத நாம ஸ்தோத்திரம், ராமானுஜ அஷ்டோத்தர சதா நாமாவலி-
ராமானுஜார்ய ஸச் சிஷ்யம் சாளக்ராம நிவாஸிநம்
பஞ்சமோபாய ஸம்பந்நம் சாளக்ராமார்யம் ஆச்ரயே

இரு திருமணங்கள் –

1-ஸ்ரீமத்,யாமுநாசார்யரிடமிருந்து உபய வேதரந்தங்களின் கருத்தை அறியப் பெற்றவராய், (பவிஷ்யத் ஆசார்யரைக் கண்டுபிடித்து, தர்ஸன ப்ரசாரத்தை அவரிடம் ஒப்பிக்க வேண்டும் எனும்) அவருடைய ஆஜ்ஞையை நிறைவேற்ற வேண்டும் என்னும் ஒரே குறிக்கோளை
உடையவராய், தமது இரு ஸஹோதரிகளுக்கும் தகுந்த வரன்களைத் தேடுகினறவராய், திருவேங்கடமுடையானுக்குத் தீர்த்தம், புஷ்பம் முதலான திருவாராதனத்திற்கு உறுப்பான உபஹாரங்களை ஸமர்ப்பித்துக் கொண்டு, திருமலையிலே திருமலை நம்பி என்னும் ஆசார்யர்
வாழ்ந்து வந்தார்-

2-இவ்வாறிருக்கையில், நற்குடிப் பிறந்தவர்களாய், வேத,வேதாங்கங்கள் கற்றவர்களான – மதுர மங்கலத்தில் நித்ய வாஸம் செய்யும் கமல நயன பட்டரும், ஸ்ரீபெரும்பூதூரில் நித்ய வாஸம் செய்யும் கேஸவ ஸோமயாஜியும் அவ்விரு ஸஹோதரிகளில் ஒவ்வொருத்தியை மணம் புரிய விரும்பி, திருமலை நம்பியிடம் வந்தார்கள்–

3-தமது திருவடிகளில் வணங்கிப் பிரார்த்திக்கப்பட்ட திருமலை நம்பி, மிக வுகந்தவராய், அவ் விருவரையும் தக்க வரன்களாக நிச்சயித்து, சங்க,சக்ர தாரணம், மந்த்ரோபதேஸம் முதலான பஞ்ச ஸம்ஸ்காரங்களை அவர்களுக்குச் செய்து வைத்தார்–

4-கேஸவ ஸோமயாஜி யானவர் அந்த ஸஹோதரிகளில் மூத்தவளான பூமி தேவியை மிக வுகந்து மணம் புரிந்து கொண்டார். அவ்வண்ணமே இளையவளான ஸ்ரீ தேவியைக் கமல நயன பட்டர் மணம் புரிந்து கொண்டார். இத் திருமணங்களாலே திருமலை நம்பியும் அவ் விரு மணவாளப் பிள்ளைகளும் ஆநந்த மடைந்தனர்-

5-அதன் பிறகு, திருமலை நம்பியின் அனுமதி பெற்று, மனைவியரோடு கூடிய அவ் விருவரும் தம் தம் ஊருக்குச் சென்று,நல்லொழுக்கம் உடையவர்களாய்,ஸ்ரீய:பதியை ஆராதிப்பவர்களாய், அவனடியார்களிடம் அன்பு பூண்டவர்களாய், மனைவியரோடு நெடுங் காலம் இன்புற்று வாழ்ந்து வந்தனர்–

ஸ்ரீராமாநுஜர் அவதாரம்
6-7-அதன் பிறகு, உலகிற்கே மங்கள மளிக்கும் பிங்கள வருஷத்தில், சிறப்புற்ற சித்திரை மாஸத்தில், சுக்ல பக்ஷத்தில் பஞ்சமி திதியில் திருவாதிரை நக்ஷத்திரத்தோடு கூடிய வியாழக்கிழமை யன்று நன்மை மிக்க ஸிம்ஹ லக்னத்தில், மறை முடிகளின் முடிவை நிலை நாட்டுவதற்காகவும், வேதத்திற்குப் புறம்பான பாஹ்ய மதங்களும், வேதத்திற்கு அவப் பொருள் சொல்லும் குத்ருஷ்டி மதங்களும் அழிவதற்காகவும் கேஸவ ஸோமயாஜியின் மனைவியான பூ தேவியிடம் ஆதிஸேஷ அம்ஸத்தை உடையவராய், ஒளி மிகுந்த ஒரு மஹா புருஷர் திருவவதரித்தார்-

8-திருமலை நம்பியும் ஸ்ரீபெரும்பூதூருக்கு எழுந்தருளி அற்புதனான மருமகனைக் கடாக்ஷித்து, அவரது ரக்ஷையின் பொருட்டு சங்கம் சக்ரம் முதலான பஞ்சாயுதங்கள் கொண்ட ஐம்படைத் தாலியை அணிவித்து, ராமாநுஜன் என்னும் திருநாமத்தையும் இட்டருளினார்-

9-திருமலை நம்பியின் கடாக்ஷங்களாலே வளர்ந்த அக் குமாரனுக்கு அப்த பூர்த்தியையும், ( சிகை வைத்தலாகிற) சௌளத்தையும், ஸத்வகுணம் மிகுந்த ஐந்தாம் வயஸ்ஸில் அக்ஷராப்யாஸத்தையும்
தந்தையான கேஸவ ஸோமயாஜி செய்தருளினார்-

10-தமது தந்தையாலே உபநயனம் செய்விக்கப் பெற்ற ஸ்ரீராமாநுஜரும், வேத,வேதாங்க, ஸாஸ்த்ரங்களைக் கற்கின்றவராய் சிறந்த ப்ரஹ்ம தேஜஸ்ஸையும், மிகுந்த பெருமைகளையும், இன்புறும் நல்லொழுக்கங்களையும் உடையவராக இருந்தார்–

11-அதற்குப் பின், ஒரு கன்னியை மணம் புரிந்து இல்லறம் மேற் கொண்டவராய், பூர்வ பக்ஷ ஸாஸ்த்ரங்கள் வாசிப்பதற்காகக் காஞ்சியில் வாழ்ந்த மாயாவாதி, (அத்வைதி) ஸந்யாஸியான யாதவ ப்ரகாஸரை அடைந்தார்–

12-ஒரு நாள் யாதவர் “ஸர்வம் கல்விதம் ப்ரஹ்ம்” (சாந் 3-14-1) [இவ் வுலகனைத்தும் ப்ரஹ்மமே] என்னும் வேத, வாக்யத்திற்குப் பொருள் கூறுகையில், அதன் பொருளை உணராத யாதவர் அவப் பொருள்
உரைத்தவுடன், ராமாநுஜர் உண்மைப் பொருளைக் கூறி, வேதார்த்த, ஸாரத்தை அவருக்கு அறிவுறுத்தினார்–

ஆளவந்தார் கடாஷித்தல்-
13-ஸ்ரீரங்கத்தில் வாழ்ந்த யாமுநாசார்யர் எனும் மஹா புருஷரான ஆளவந்தார், ராமானுஜர் காட்டிய அவ் வேதப் பொருளைக் கேள்வி யுற்று, அந்தரங்க, சிஷ்யர்களோடு கூடக் காஞ்சிக்கு எழுந்தருளி, பெருந் தேவித் தாயாரோடு கூடிய பேரருளாளனை வணங்கினார்-

14-அதன் பிறகு, சிஷ்யர்களால் சூழப் பெற்ற யாதவரையும், அவர்களிடையே ஒளி வீசும் ராமாநுஜரையும் கண்டு, “இந்த யாதவர் ராமாநுஜருக்கு ஸிஷ்யரா யிருக்கவே தக்கவர் ” என்று திரு வுள்ளம் பற்றினார் ஆளவந்தார்-

15- “ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் பல்கிப் பெருகுவதற்காக ராமாநுஜரைக் கடாக்ஷிப்பீர்” என்று மிகுந்த பக்தியுடன், பெருந் தேவியோடு கூடிய ஸரண்யனான தேவப் பெருமாளை ஸரணமடைந்தார் யாமுநாசார்யர்-

16-“இப்போது நாம் ராமாநுஜரோடு வார்த்தை யாடினால், அவர் பாடம் படிப்பதற்கு இடையூறு ஏற்படும் ” என்று கருதிய ஆளவந்தார், அவரோடு வார்த்தை சொல்லாமலே ஸிஷ்ய வர்க்கங்களோடு கூட
ஸ்ரீரங்கத்திற்கு எழுந்தருளி விட்டார். ராமானுஜரும் யாதவரிடம் பாடம் படித்து வந்தார்–

பிஸாசமோட்டுதல்
17-அந்த நாட்டு அரசனுடைய பிள்ளை பிஸாசத்தால் பிடிக்கப்பட்டு, எவர் செய்யும் மந்திரத்திற்கும் கட்டுப்படாதிருந்த வளவில்,அரசன் ‘இப் பிஸாசம் யாதவருடைய மந்திரத்தாலே விரட்டப்படும்’
என்று செவி யுற்று, யாதவரை வரவழைத்தான்-

18-அந்தரங்க, ஸிஷ்யர்களோடு கூடிய யாதவனைக் கண்டு சிரித்து, அவனை மிகவும் அவமானப் படுத்தி, பிஸாசமானது ராமாநுஜரை ஸரண மடைந்து, அரசனின் பிள்ளையையும், தனது பெரும் பாவத்தையும் ஒருங்கே விட்டது–

19-அத்யத்புதமான அச் செய்தியைக் கண்ட அரசன் ராமாநுஜருக்கு விஸேஷமாகப் பரிசளித்தான். ராமாநுஜரும் தனது ஆசார்யரான யாதவரிடம் அந்தப் பரிசை மிகுந்த அடக்கத்தோடு கொடுத்தார்-

யாதவரின் பொறாமை
20-அதற்குப் பின் காஞ்சியை அடைந்த யாதவரும் ராமாநுஜரிடம் பிரீதி யுடையவர் போலிருந்து கொண்டு, நெஞ்சில் பொறாமை யுடையவராய், அது முதற் கொண்டு அவரது கருத்தைப் பரீக்ஷிப்பதில்
நாட்டம் கொண்டவராய், அவரோடு வேதாந்த வாக்யார்த்த விசாரங்களைச் செய்து வந்தார்-

கப்யா ஸ்ருதிக்குப் பொருளுரைத்தல்-
21-ஓரு சமயம் – “கப்யாஸம் பூண்டரீகம் ஏவம் அஷிணீ ” என்றுபரமாத்மாவின் திருக் கண்களை வர்ணிக்கும் சாந்தோக்ய வாக்யத்திற்கு,”குரங்கின் ஆஸன வாய் போல் சிவந்த தாமரைபோன்ற கண்களை உடையவன் பரம புருஷன்” என்று யாதவர் அவப் பொருள் கூறுகையில், யாதவருக்கு எண்ணெய் தேய்த்துக் கொண்டிருந்த ராமாநுஜரின் துன்பக் கண்ணீர் விழுந்து யாதவரின் தொடையைச் சுட்டது. அதைக் கண்ட யாதவர் நிமிர்ந்து பார்த்துப் பரபரப்படைந்தார்-

22-“கண்ணீர் வருவது எதனாலே?” என்று கேட்ட யாதவருக்கு,ஸூர்யனால் மலர்ந்த (அல்லது பருத்த தண்டை உடைய, அல்லது ஆழமான நீரில் முளைத்த) தாமரை போன்ற கண்ணை யுடையவன்
பரம புருஷன்’ என்ற அழகான பொருள்களிருக்க, குரங்கின் ஆஸந வாயாகிற நிஹீந (தாழ்ந்த) த்ருஷ்டாந்தம் சொன்னதாலே வருந்திக் கண்ணீர் விட்டேன்” என்று சொல்லி, ஜைமிந் யுபாக்யானத்தையும் கூறிய ராமாநுஜரை, “நீ இனி இங்கே படிக்க வேண்டாம்” என்று
உரைத்தார் யாதவர்–

யாதவரின் சதி
23-அதன் பிறகு, துஷ்ட புத்தியையுடைய யாதவர், அந்தரங்கர்களோடு கூடிச் சதி யாலோசனை செய்து, ராமாநுஜரையும் தந்திரோபாயங்களாலே மயக்கி, கங்கா ஸ்நானத்தின் பொருட்டுக் காஸி யாத்திரை செய்யும் வியாஜத்தை யிட்டு அவரையும் அழைத்துக் கொண்டு, அவரைக் கொலை செய்வதற்காகப் புறப்பட்டார்-

24-நல்லொழுக்க முடையவராய், ராமாநுஜரோடு கூடப் படித்து வந்த நண்பராய், அவருடைய சிறிய தாயாரான ஸ்ரீதேவியின் பிள்ளையான கோவிந்த பட்டரும், யாதவருடைய கெட்ட எண்ணத்தை நடுக் காட்டில் ராமாநுஜருக்கு அறிவித்து அவரை நிறுத்தி, தான் யாத்திரை செய்யும் யாதவரோடு தொடர்ந்து சென்றார்-

பெருந்தேவி நாயகனின் கருணை-
25-ராத்ரியிலே நடுக் காட்டில் அகப்பட்ட ராமாநுஜரும், மிக வருந்திய நெஞ்சினராய், பெருந்தேவியோடு விளங்கும் தீன ரக்ஷகனான பேரருளாளனை ஸரணமடைந்தார்.

26-தனது மனத்துக்கினிய பெருந்தேவியோடு கூடிய வரதராஜனும் வேடருருவை தரித்து வந்து “ராமாநுஜரே! காஞ்சியை எளிதில் அடைவோம்” என்று கூறி, அவருக்கு முன்னே வழி காட்டிச் சென்று, ராமாநுஜரிடம் வேண்டிப் பெற்ற சாலைக் கிணற்று நீரை தேவியோடு கூடப் பருகி மறைந்தான்-

27-விடியற்காலை வேளையான அப்போது அத்தி கிரியின் புண்ய கோடி விமானம் மிக அருகில் தெரிவதைக் கண்டு, நீர் பருகியவன் பேரருளாளனே என்று அறுதி யிட்டு, ராமாநுஜர் பேராச்சரிய மடைந்தார்–

சாலைக் கிணற்று நீர்க் கைங்கர்யம்-
28-அருகிலிருக்கும் நல்லதொரு குளத்தில் ஸ்நானம் ஸந்த்யா வந்தனம் முதலான காலைக் கடன்களை முடித்துக் கொண்டு, பெருங் தேவியையும், பேரருளாளனையும் ஸேவித்துப் பேரானந்தம் கொண்டவராய், அவ் விரதன் விரும்பிப் பருகிய சாலைக் கிணற்று நீரை தினந் தோறும் தாமே சுமந்து சென்று அளித்து அவனை உகப்பித்து வந்தார்–

கோவிந்தர் உள்ளங் கை கொணர்ந்த நாயனரானது–
29-யாதவரின் மந்திர சக்திக்குக் கட்டுப்பட்ட கோவிந்தரும் கங்கையில் நீராடும் போது தமது உள்ளங்கையில் சிவ லிங்கத்தைப் பெற்றவராய், தமது கிராமமான மதுர மங்கலத்திற்குச் சென்று அந்த லிங்கத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்து, காளஹஸ்திக்குச் சென்று, அங்குள்ள சிவாலய கார்யங்களை நிர்வஹிப்பவராய் அங்கு வஸித்து வந்தார்–

ராமாநுஜர் யாதவரை அடியோடு கை விடுதல்-
30-காஞ்சிக்கு வந்து சேர்ந்த யாதவரும், ராமாநுஜரைக் கண்டு,அவர் திரும்பி வந்த விதத்தையும் கேள்விப்பட்டு, அவரை அழைத்து மயக்கி, மறுபடியும் தமது சிஷ்யர்களோடு சேர்த்துப் பாடம் சொல்லி வந்தார்-

31-“ஸதேவ ஸோம்யேத,மக்ர ஆஸீதேகமேவாத்விதீயம்” (சாந் 6-2-1] என்னும் உபநிஷத் வாக்யம் ஸஜாதீய விஜாதீய ஸ்வத பேத மற்ற சிந்மாத்ர வஸ்துவைச் சொல்லுகிறது என்னும் அவப் பொருளை ஒரு நாள் யாதவர் உரைத்தவுடன், அந்த வாக்யம் உலகிற்கு நிமித்த உபாதாந ஸஹகாரி காரணங்கள் மூன்றுமான ஸகல சேதந சேதந ஸகல கல்யாண குண விஸிஷ்ட ப்ரஹ்மத்தையே சொல்லுகிறது
என்னும் பொருந்திய பொருளை அவருக்கு அறிவுறுத்தி, ராமாநுஜர் யாதவரிடம் படிப்பதை அடியோடு கை விட்டார்-

ஆளவந்தார் பெரியநம்பியை அனுப்புதல்-
32-33-பேரொளி வீசும் ரத்தினம் போன்றவரான ராமாநுஜர் யாதவராகிற குரங்கின் கையிலிருந்து விடுபட்டு, அத்திகிரி யருளாளனின் நெஞ்சுக்கு இனியவ(ஹ்ருத்ய)ரானார் என்று கேள்விப்பட்டு உகந்த
யாமுநாசார்யர் (ஆளவந்தார் )ராமாநுஜரை ஸ்ரீரங்கத்திற்கு அழைத்து வருவதற்காகத் தமது சிஷ்யரான பெரிய நம்பியை அனுப்பினார். காஞ்சிக்குச் சென்ற அப் பெரியநம்பியும், தமது ஆசார்யர் அருளிய
ஸ்தோத்ர ரத்னத்தை அநுஸந்தித்து ராமாநுஜரை உகப்பித்து, (அவரால் ஸத்கரிக்கப் பெற்றுத்) தாமும் மிகவுகந்தார்-

ஆளவந்தார் பரமபத,ப்ராப்தி-
34-பெரியநம்பியோடு கூடிய ராமாநுஜாசார்யரும், ஆளவந்தாரை ஸேவிப்பதற்கு ஸ்ரீரங்கம் செல்லா நிற்கும் போது, வட திருக்காவேரிக் கரையிலேயே மிகுதியான ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஸமூஹத்தைக் கண்டார்-

35-(ஆளவந்தார் திருக் குமாரரான) திருவரங்கப் பெருமாளரையர் முதலான அந்த ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள், அவ் விருவரையும் பார்த்து, ஆளவந்தார் பரமபத மடைந்ததை அவர்களுக்கு விண்ணப்பித்து ஒருவாறு ஆறுதலடைந்தவர்களாய், ஆளவந்தாருடைய திருவிரல்கள் மூன்று மடங்கி யிருப்பதையும் காட்டினார்கள்–

திருவிரல்கள் நிமிர்தல்-
36-திருவிரல்கள் மடங்கி யிருப்பதற்குக் காரணமான ஆளவந்தாருடைய மூன்று மனக் குறைகள் பற்றிக் கேள்விப்பட்ட ஸ்ரீராமாநுஜர்,அவருடைய மனக் குறைகளைத் தீர்ப்பதற்காக) “(1) வ்யாஸருடைய
ப்ரஹ்ம ஸூத்ரத்திற்கு பாஷ்யமெழுதி விவரிப்பேன் (2) அவருடைய தகப்பனாரான பராஸரரின் பெயரையும், (3) நம்மாழ்வாரின் திரு நாமத்தையும் இருவர்க்கு இடுவதன் மூலம் அவர்களுக்கு நன்றி செலுத்துவேன்” என்று ப்ரதிஜ்ஞை செய்து, அவரது திருவடித் தாமரை யிணையை வணங்கினார்-

37-அக்கணத்திலேயே, ஆளவந்தாருடைய மடங்கிய மூன்று விரல்களும் முன் போல் நிமிர்ந்தன. அதைக்கண்ட அனைவரும் “இவரே வைதிக ஸித்தாந்தத்தை நிலை நிறுத்துமவர்களுக்குத் தலைவராவார் என்பது உறுதி” என்று உரைத்தார்கள்-

ஆறு வார்த்தைகள்–
38-அதற்குப்பின் (ஆளவந்தாரை உயிரோடு ஸேவிக்காத மனக் குறையாலே) அரங்க நகரப்பனை ஸேவிக்காமலே காஞ்சிக்குத் திரும்பிய ராமாநுஜர், வரதராஜனை வணங்கி, அவருக்குச் சாலைக்
கிணற்று நீரை அளித்தல் முதலான கைங்கர்யங்களைச் செய்கின்றவராய், ஒரு சமயம் “நாம் இனிச் செய்ய வேண்டியது என்ன” என்று சிந்தித்தார்-

39-அக் காஞ்சியி லிருந்தவராய், வர்ணாஸ்ரமாசாரங்களைத் தாமும் அநுஷ்டித்துப் பிறரையும் அனுஷ்டிக்கச் செய்பவராய், வரதனுக்கு அந்தரங்கராய் ( திரு வாலவட்ட கைங்கர்யம் செய்யும் ) திருக் கச்சி நம்பியைப் பார்த்து, “நம்பியே! நான் நெஞ்சில் கொண்டுள்ள அர்த்தங்களைத் தேவப் பெருமாளிடமிருந்து அறிந்து, அவை பெருமாள் உகந்தவையா என்பதை எனக்குச் சொல்லுவீர்” என்று பிரார்ததித்தார்-

40-41-(1) “ஸ்ரீமானான நானே பரதத்வம். (2) உலகிற்கும் எனக்கும் பேதம் உண்டு’ என்பதே என் மதம் (3) என்னை ஸரண மடைவதே என்னைப் பெறுவதற்குக் கண்ணழிவற்ற உபாயம்.(4) அப்படி ஸரணமடைந்தவர்களுக்கு அந்திம காலத்தில் என் நினைவு தேவை யில்லை. (5) இப் பிறப்பின் இறுதியிலேயே ( அவர்களுக்கு ) மோக்ஷம் உறுதி (6) பெரிய நம்பியே ராமாநுஜரால் ஆசார்யராக ஆஸ்ரயிக்கத் தக்கவர்“- என்னும் ஆறு வார்த்தைகளையும் வரதராஜப் பெருமாளிடமிருந்து பெற்ற ரஹஸ்யவாதியான திருக்கச்சிநம்பி அவ்வார்த்தைகளை ராமாநுஜருக்கு ரஹஸ்யமாகக் கூறி, அதனால் “ராமாநுஜ மாந்யர் ” [ராமாநுஜராலும் கெளரவிக்கப்பட்டவர்] என்னும் பெயரைப் பெற்றார்-

பெரிய நம்பியை ஆஸ்ரயித்தல்
42-ராமாநுஜரும் பெரியநம்பியை ஆஸ்ரயிப்பதற்காக ஸ்ரீரங்கத்திற்குச் செல்கின்றவராய், வழியில் மதுராந்தகத்திலே ஸ்ரீ பூமி நீளா தேவிகளோடு கூடிய கருணாகரனையும், ஸீதையோடு கூடிய ஏரி காத்த
ராம பிரானையும் ஸேவித்தார்-

43-ஆளவந்தாரின் மற்ற சிஷ்யர்களால் (ராமாநுஜரை ஆட்கொள்ளும்படி) நியமிக்கப் பெற்று மதுராந்தகத்தை அடைந்திருந்த பெரிய நம்பியையும் அங்கேயே தெய்வச் செயலாலே ஸேவித்து,
அவருடைய திருவடித் தாமரை யிணையை வணங்கி, ஆனந்தக் கண்ணீர் நிறைந்தவரானார் ராமாநுஜாசார்யர்–

44-ஒருவர்க்கொருவர், தங்களுக்கு ஏற்பட்ட நியமனத்தை விசாரித்து அறிந்து உகந்த பின், அந்த மதுராந்தகம் கோயிலிலே, மகிழ மரத்தின் நிழலுடைய அவ் விடத்தையே பரமபதமாக தியானித்து,
பெரிய நம்பியை ராமாநுஜர் ஆசார்யராக அடைந்தார்–

45-(1) சங்க,சக்ராங்கனம், (2) ஊர்த்வ புண்ட்ர தாரணம், (3)தாஸ்ய நாமம்,(4)யாக ஸம்ஸ்காரம், (5) மந்த்ர ரத்னமாகிற த்வயத்தையும் (திருவஷ்டாக்ஷரம் முதலிய) மற்ற மந்திரங்களையும் பொருளோடு
உபதேஸித்தலாகிற மந்த்ர ஸம்ஸ்காரம் என்னும் பஞ்ச ஸம்ஸ்காரங்களையும் பெரிய நம்பி ராமாநுஜருக்கு அங்கேயே செய்தருளினார்-

க்,ரந்த உபதேஸம் –
46-அத்தகைய பெருமை படைத்த திவ்ய தேஸமாகிற மதுராந்தகத்திலிருந்து, சிஷ்யரான ராமாநுஜரோடு காஞ்சியை அடைந்த ஆசார்யரான பெரிய நம்பி, பொருந்திய பெயரை யுடைய வரத ராஜப் பெருமாளை வணங்கி, ராமாநுஜருடைய இருப்பிடத்தை அடைந்தார்-

47-மிகவுகந்த அப்பெரியநம்பி, நாலாயிர திவ்ய ப்ரபந்தங்களில் முதல் மூன்று ஆயிரங்களையும், வ்யாஸருடைய ப்ரஹ்ம ஸூத்ரங்களின் பொருளையும் ராமாநுஜருக்கு உபதேஸித்தார். மனைவியோடு கூடிய அவரை, ராமாநுஜரும் அவருகந்த கைங்கர்யங்களைச் செய்து ஆராதித்து வந்தார்-

ஸந்யாஸாஸ்ரம ஸ்வீகாரம்-
48-ஒரு காரியத்தை முன்னிட்டு ராமாநுஜர் ஸ்ரீபெரும்பூதூருக்குச்) சென்றிருந்த போது, அவரது பத்னியாலே ஜாதியில் தாழ்வைக் காட்டி அவமதிக்கப் பெற்றுக் கோபமடைந்த தனது பத்னியைப் பெரிய நம்பி கோபித்தார்-

49-அதற்குப் பின், பெரிய நம்பி தமது மனைவியையும் அழைத்துக் கொண்டு ஸ்ரீரங்கம சென்று விட்டார். (ஸ்ரீ பெரும்பூதூரிலிருந்து திரும்பி வந்து) அச் செய்தியைக் கேள்விப்பட்ட ஆசார்ய பக்தி மிக்க ராமாநுஜரும் மிகக் கோபங் கொண்டவராய், தமது மனைவியைத் தாய் வீட்டிற்கு அனுப்பி விட்டார்–

50-இல்லறத்தில் வைராக்யமடைந்த அந்த ராமாநுஜர் மனைவியைக் கைவிட்டு, ஸ்ரீ தேவராஜப் பெருமாளை வணங்கி, அவரிடமிருந்தே ஸந்யாஸாஸ்ரமத்தை ஏற்றுக் கொண்டார். அப்பெருமானும் அவருக்கு-யதிராஜர் ‘ என்னும் திரு நாமத்தை அளித்தான் –

51-அதற்குப் பின், யதிகட்கிறைவரான ராமாநுஜர், த்ரிதண்டத்தை யுடையவராய், ஸிகை,, யஜ்ஞோபவீதம், காஷாயம் ஆகியவற்றோடு கூடியவராய், மந்த்ர ரத்னமான த்வயத்தை அநுஸந்திப்பவராய், வர்ணாஸ்ரமாசாரங்களின்படி நடப்பவராக விளங்கினார்–

52-அக் காஞ்சியிலேயே, கூரத்தாழ்வானும், ஸ்ரீ வாத்ஸ்யக் குலத்தலைவரான நடாதூராழ்வானும், வாதூல குலத் தலைவரான முதலியாண்டானும் ராமாநுஜரை ஆஸ்ரயித்தனர். ராமாநுஜரான யதிராஜர் அவர்களுக்குப் பஞ்ச ஸம்ஸ்காரங்களையும் செய்வித்தார்-

யாதவ ப்ரகாஸர் ஆஸ்ரயித்தல்-
53-ஆளவந்தாருடைய கடாக்ஷத்தால் ஸூத்தி, யடைந்த யாதவ ப்ரகாஸரும் யதிராஜ சிஷ்யராகி கோவிந்த ஜீயர்’ என்னும் திருநாமம் பெற்று, ஸந்யாஸிகளின் தர்மங்களை விளக்கும் ‘யதி தர்ம ஸமுச்சயம் ‘ எனும் நூலை இயற்றினார்–

ஸ்ரீரங்க நிர்வாஹத்தை ஏற்றுக் கொள்ளல்-
54-ஒரு சமயம், திருவரங்கப் பெருமாளரையர், காஞ்சிக்குச் சென்று வரதனை வணங்கி, அவரிடமிருந்து ராமாநுஜரை வரமாகப் பெற்று அழைத்துக் கொண்டு, ஸ்ரீரங்கத்தைக் குறித்துப் புறப்பட்டார்–

55-56-அதற்குப் பின் கூரத்தாழ்வான் முதலான அந்தரங்க ஸிஷ்யர்களோடு கூடிய யதிகட் கிறைவர், மதுராந்தகத்திலிருக்கும் பெருமாளை வணங்கி, ஸ்ரீரங்கத்திற்கு வந்து பெரிய பெருமாளை ஸேவிக்க
விருப்பங் கொண்டவராய் எழுந்தருளும் போது, ரங்கநாதனின் ஆஜ்ஞையாலே எதிர் கொண்டழைத்தவர்களாலே, (பெருமாளுடைய ) மாலை முதலானவற்றலே பஹுமானம் செய்யப் பெற்றவராய், பெரிய பிராட்டியாரையும், பிறகு பெரிய பெருமாளையும் வணங்கி, ஸ்ரீரங்க ஸ்ரீகார்ய நிர்வாஹத்திற்குத் தலைவரானார் —

உபய விபூதி ஸாம்ராஜ்யமடைதல்-
57-(அரங்கனால் அளிக்கப் பெற்ற) உபய விபூதி ஸாம்ராஜ்யத்தைப் பெரியநம்பியின் கடாக்ஷத்தால் கிடைத்ததாக எண்ணி, அவரது திருவடித் தாமரையிணையை வணங்கி, அவருக்கு வஸப் பட்டவராய் விளங்கினார்–

திருக்கோட்டியூர் நம்பியிடம் உடையவர் திருமந்த்ர சரம ஸ்லோகார்த்தங்களைப் பெறுதல்-
58-அதற்குப் பின், பெரிய நம்பியின் நியமனத்தாலே திருக் கோட்டியூர் நம்பியின் திருவடிகளை வணங்கி, திருமந்த்ரார்த்தையும்,கீதா சரம லோகார்த்தத்தையும் அவரிடமிருந்து உபதேஸம் பெற்று, திருக்கோட்டியூரிலேயே பலருக்கு அவற்றை உபதேஸித்தார் எம்பெருமானார்–

எம்பெருமானார் தரிசனம்-
59-அதற்குப் பின் அத் திருக்கோட்டியூர் நம்பியும் ராமாநுஜரின் திருவுள்ளத்தில் பொங்கும் கருணையை அப்போதே அறிந்து, யதிகட்கிறைவரை எம்பெருமானார் ‘ என்று கொண்டாடி மிகவுகந்தவராய் “இந்த தர்ஸனம் உமது பெயராலே ‘எம்பெருமானார் தரிசனம் ‘ என்றே பெயர் பெற்று விளங்கும்” என்று கூறினார். அதனாலேயே இது ஸ்ரீராமாநுஜ தர்ஸனம் என்று பெயர் பெற்று விளங்குகிறது–

திருவரங்கப் பெருமாளரையரிடம் உபதேசம் பெறுதல்–
60-அதற்குப் பின் யதிராஜரான ராமாநுஜர் (ஸ்ரீரங்கத்திற்கு எழுந்தருளி) ஆசார்யரான பெரிய நம்பியை வணங்கினார். மறுபடியும்,திருவரங்கப் பெருமாளரையரிடமிருந்து சில அர்த்த, விஸேஷங்களைப் பெற வேணும் என்று அவர் ராமாநுஜரை நியமித்தார்-

61-அதன்படியே, நம்மாழ்வாரின் கடைசி ப்ரபந்த மான திருவாய்மொழியையும், அதன் ஸாரார்த்தத்தையும், மற்ற ஆழ்வார்களின் ப்ரபந்தங்களையும், (ஆளவந்தார் அருளிய) ஸ்தோத்ர ரத்னம், சதுஸ் :ஸ்லோகீ என்னும் இரு ஸ்தோத்ரங்களையும், அவற்றின் பொருளையும் அவரிடமிருந்து பெற்று மறுபடியும் பெரிய நம்பியை அடைந்தார் –

திருமாலை யாண்டானிடம் அருளிச் செயலர்த்தம் பெறுதல்-
62-மறுபடியும் தமது ஆசார்யரான பெரிய நம்பியால் நியமிக்கப் பெற்ற பேரறிவாளரான யதிராஜர், நாலாயிரத்தில் நாலாவதாயிரமான நம்மாழ்வாருடைய திருவாய்மொழி, திருமங்கை யாழ்வாருடைய பெரிய திருமொழி தொடக்கமான இரண்டாமாயிரம், மற்றும் முதலாயிரம், இயற்பா ஆகிய அனைத்தின் பொருளையும் திருமாலை யாண்டானிட மிருந்து கற்றார் —

63-அப்படிக் கற்கும் போது, சிற்சில விடங்களில் ‘இப்படியும் அர்த்தமிருக்கலாம்’ என்று யதிராஜர் அவரிடம் கூறினார். அதைக் கேட்ட திருமாலை யாண்டான் திருக்கோட்டியூர் நம்பியிடமும், பெரிய
நம்பியிடமும் ‘ஆளவந்தார் அருளாத அர்த்தங்களை இவர் இப்படி விஸ்வாமித்ர ஸ்ருஷ்டியாகச் சொல்லுகிறாரே!’ என்று குறை பட, ‘இவர் சொன்னவையும் ஆளவந்தாரால் வேறு உருக்களில் அருளிச் செய்யப் பட்டவையே யாகும். ஆளவந்தார் திருவுள்ள முகக்காதது இவர் நெஞ்சில் தோன்றாது’ என்று அவர்களால் கொண்டாடவே பட்டார் யதிராஜர்–

ஸ்ரீரங்க வாஸம்
64-இவ் வண்ணமாக ரஹஸ்யார்த்ததங்களோடு கூடிய உபய வேதாந்தங்களையும் ஆசார்யர்களிடமிருந்து கற்று, கூரத் தாழ்வான் ஸ்ரீவத்ஸ குல திலகரான நடாதூராழ்வான் முதலான சிஷ்யர்களோடு, மிக வுகந்து திருவரங்கத்தில் வாழ்ந்தார் யதிராஜர்-

ஆச்சான் ஆஸ்ரயித்தல்; பிள்ளானைக் கடாக்ஷித்தல்-
65-66-அதற்குப் பின், ஆத்ரேய குலத்துதித்த ப்ரணதார்த்திஹரர் என்னும் கிடாம்பி யாச்சான் யதிராஜரின் திருவடியில் ஆஸ்ரயித்தார். தனது அத்தைக்கும், (ராமா நுஜரின் மாமாவான) திருமலை
நம்பிக்கும் பிள்ளையான பிள்ளானைக் காட்டிக் கொடுத்து, அப்பிள்ளானுடைய இயல்வான நல்லொழுக்கத்தையும், யதிராஜ பக்தியையும், அவருக்குக் கைங்கர்யம் செய்வதில் விருப்பம் முதலானவற்றையும் விண்ணப்பித்து, “ இந்த யதிராஜரையே திருவேங்கடமுடையானாக
நினைத்து அடைவாயாக ” என்று திருமலை நம்பி தனக்குச் சொன்ன வார்த்தையையும் ஆச்சான் ராமாநுஜருக்குக் கூறினார்–

67-இளம் வயதினரான அப்பிள்ளானைக் கடாக்ஷித்து, அப்போதே ஆச்சானுக்கு எல்லா மந்திரங்களையும், அவற்றின் பொருளையும் உபதேஸித்தார். அதனாலேயே அவரும் யதிராஜருடைய
திவ்ய மங்கள விக்ரஹத்தைப் பரிவுடன் நோக்குமவரானார்–

ஆச்சானுக்கு மடைப்பள்ளி கைங்கர்ய நியமனம்-
68-அப்போது ஒரு ஸமயம், தம்மிடம் விரோதங்கொண்ட சிலர் விஷங்கலந்த பிக்ஷையை இடுவித்ததை அறிந்த யதிராஜர், மூன்று தினங்கள் உபவாஸமிருந்தார். அதைக் கேட்டவுடன திருக் கோட்டியூர் நம்பியும், பெரிய நம்பியும் திருக்கோட்டியூரிலிருந்து ஸ்ரீரங்கத்திற்கு விரைவில் வந்து சேர்ந்தார்கள்–

69-அப்போது எதிர் கொண்டு அழைக்க வந்த யதிராஜர் (நடுப்பகலில் காவேரி மணலில்) அவர்களைக் கீழே விழுந்து வணங்கா நிற்க (அவர் திருமேனியில் பரிவாலே கிடாம்பி யாச்சான் பதற), உமது
திரு மேனியில் பரிவுடைய இந்தக் கிடாம்பியாச்சானால் பரிஸோதிக்கப் பட்ட பிக்ஷையையே நீர் தினந் தோறும் கொள்வீர்’ என்று நம்பிகளிருவரும் யதிராஜர்க்கு நியமித்தனர். அவரும் அப்படியே செய்து வந்தார்–

கோவிந்த ப ட்டர் திருந்திய செய்தி–
70-(தனது சிறிய தாயார் பிள்ளையான) கோவிந்த, பட்டர் கருத்தைத் திருத்துவதற்காகத் திருமலை நம்பியிடம் யதிராஜரால் அனுப்பப்பட்ட ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள், அங்கு சென்று திரும்பி வந்து, “கோவிந்தபட்டர்(உள்ளங்கைகொணர்ந்த நாயனாராயிருந்த நிலை போய்) சிவ லிங்க ஸம்பந்த ம் கழியப் பெற்று, திருமலை நம்பியின் திருவடித் தாமரையில் வண்டு போலே யானார்” என்னும் செய்தியை யதிராஜருக்குத் தெரி வித்தனர் ––

க்ரந்தங்கள் அருளல்–
71-அதற்குப்பின், யதிராஜர் வேதார்த்த,ஸங்க்ரஹத்தையும் ப்ரஹ்ம ஸூத்ர வ்யாக்யானங்களான வேதாந்தஸார தீபங்களையும், கீதா வ்யாக் யானமான கீதா பாஷ்யத்தையும் அருளி, கூரத்தாழ்வான் முதலான சிஷ்யர்களுக்கு உபதேஸித்தார்-

72-ஆதி யந்த மற்ற வேத,வாக்யங்களுக்கு முரண்படாத பொருளை விளக்குவதன் மூலம் வ்யாஸருடைய ப்ரஹ்ம ஸுத்ரங்களுக்கு உண்மைப் பொருளை விளக்கும் ஸ்ரீபாஷ்யத்தை அருளிச் செய்து, ஆளவந்தாரின் மநோரதமான தமது பொறுப்புகளில் முதலாவதை நிறை வேற்றினார் யதிராஜர்-

73-அதற்குப் பின் ஒரு பங்குனி உத்திரத் திருநாளிலே ஸ்ரீரங்க, நாயகியும், ஸ்ரீரங்க நாதனும் சேர்த்தியிலே பேரானந்தத்தோடு திருமஞ்சனம் கண்டருளியபின் அவர்களை ஸரணமடைந்து, அதை
விளக்கும் கத்ய த்ரயத்தையும் அருளிச் செய்தார் யதிராஜர்–

74-ஸ்ரீபாஷ்ய கீதாபாஷ்ய ஸார தீப வேதார்த்த ஸங்க்ரஹங்களால் தத்வ ஹித புருஷார்த்தங்களை அறிந்தவனாய், மூன்று கத்யங்களாலும் ஸ்ரீமந் நாராயணனை ஸரணமடைந்தவனாய், அந்த ஸ்ரீய:பதிக்கே கைங்கர்யம் செய்யும் அதிகாரிக்கு, அந்த லக்ஷ்மீ பதியை அடையும் வரையில் செய்ய வேண்டிய நித்ய கைங்கர்யங்களை நித்ய கரந்தம் என்னும் நூலின் மூலம் தெரிவித்தார் யதிராஜர்-

திருமலை நம்பியிடம் ஸ்ரீ ராமாயணம் கேட்டது-
75-அதற்குப் பின் பல சிஷ்யர்களோடு கூடியவராய், காஞ்சீ மார்க்கமாக பக்தியோடு திருவேங்கட மலைக்குச் சென்ற யதிராஜர் திருமலை நம்பியாகிற ஆசார்யரால் எதிர் கொண்டழைக்கப்பட்டு, அவரை
வணங்கினார்–

76-அவருடைய கடாக்ஷத்தாலே அலர் மேல் மங்கை யுறை மார்பனை ஸரணடைந்து, அத் திருமலையிலேயே ஒரு வருஷம் வாழ்ந்து அத் திருமலை நம்பியிட மிருந்து பலவிதமான அரும் பொருள்கள் நிறைந்த ஸ்ரீராமாயணத்தை உபதேஸம் பெற்றார்-

பிள்ளானையும் கோவிந்த பட்டரையும் பெறுதல்-
77-78-திருமலை நம்பியின் பிள்ளைகள் இருவரும், அவராலே நியமிக்கப் பெற்று யதிராஜரை ஆஸ்ரயித்து, அவரிடமிருந்து எல்லா அர்த்தங்களையும் உபதேஸம் பெற்றனர். அவர்களில் கடைசிப்
பிள்ளையான ( திருக் குருகைப் பிரான் ) பிள்ளானைத் திருமலை நம்பி யதிராஜருக்கு அபிமான புத்ரராக அளித்தார். யதிராஜரும், நம்பியால் அளிக்கப் பெற்ற அப்பிள்ளானையும், தானே யாசித்துப் பெற்ற (தனது சிறிய தாயார் பிள்ளையான) கோவிந்த பட்டரையும் அழைத்துக் கொண்டு காஞ்சீ மார்க்கமாகவே ஸ்ரீரங்கத்தை அடைந்தார்–

எம்பாரும் பட்டரும்-
79-அந்த கோவிந்த பட்டர் விஷய வைராக்யமுள்ளவரா யிருப்பதைக் கண்டு, அவருக்கு ஸந்யாஸாஸ்ரமத்தையும் (தனது பெயரைச் சுருக்கி) எம்பார்’ என்னும் திருநாமத்தையும் அளித்தார் எம்பெருமானார் -ஸ்ரீ ரங்க நாதனுடைய அருளாலே கூரத்தாழ்வானுக்குப் பிள்ளையாகப் பிறந்தார் பிஞ்சாய்ப் பழுத்தவரான பட்டர்-

இரண்டாவது யாமுநாசார்ய மநோ ரத பூர்த்தி–
80-அந்த பட்டருக்கு பராஸரர் என்னும் (பராஸர மஹர்ஷியின்) பெயரை அளித்து, அவரால் இயற்றப் பெற்ற ஸஹஸ்ரநாம பாஷ்யத்தையும் அரங்கேற்றி, ஆளவந்தாரின் இரண்டாவது மநோ ரதத்தை நிறைவேற்றினார் யதிராஜர்-

பிள்ளான் ஜ்ஞாந புத்ரராதல்–
81-ஒருசமயம், தமது மடத்தினுள்ளே யிருந்து கொண்டு, திவ்ய ப்ரபந்தத்தில் ஒரு பாசுரத்திற்குப் பொருளைப் பற்றி ஆராய்ந்து கொண்டிருந்த யதிராஜரைக் கண்டு, திருமலை நம்பியின் பிள்ளையான
பிள்ளான் அவர் ஆராய்ந்து முடிவு கட்டிய பொருள் என்று உரைத்தார்–

82-தாம் முடிவு கட்டிய பொருளும், அவர் கூறிய பொருளும் ஒன்றா யிருப்பதைக் கண்ட யதிராஜரும் மிகவும் ஆஸ்சர்ய மடைந்தவராய்,‘நாதமுனிகளின் (ஜ்ஞான)வம்த்ஸத்தில் உதித்த பெருமையால்
இவர் இப்பொருளை அறிந்தார்’ என்று எண்ணி, ‘எனது ஜ்ஞாந புத்ரரே!’ என்று அவரை அணைத்துக் கொண்டார்-

ஆறாயிரப்படி அருளல்-
83-யதிராஜரான ராமாநுஜாசார்யருக்கு ஜ்ஞாந புத்ரர் என்றும் அவருடைய பாதுகை யென்றும புகழ் பெற்றவரான (திருக் குருகைப் பிரான்) பிள்ளான், நம்மாழ்வாருடைய கடைசிப் பிரபந்தமான திருவாய்மொழிக்கு (ஆறாயிரப்படி) வ்யாக்யானம் அருளிச் செய்தார்-

மூன்றாவது யாமுநாசார்ய மநோ ரத பூர்த்தி–
84-பிள்ளான்’ என்று பெயர் பெற்றிருந்த அவருக்கு, நம்மாழ்வாரின் திருநாமமான ‘திருக் குருகைப் பிரான்’ என்னும் பெயரை இட்டு, அவர் அருளிய ஆறாயிரப்படி வ்யாக்யானத்தையும் அரங்கேற்றி, ஆளவந்தாரின் மூன்றாவது மநோ ரதத்தையும் நிறை வேற்றினார் யதிராஜர் —

யஜ்ஞ மூர்த்தி அருளாளப் பெருமா ளெம்பெருமானர் ஆனது–
85-அதற்குப் பின், யதிராஜருக்கும், யஜ்ஞ மூர்த்தி எனும் அத்வைதிக்கும், “இவ் வாதத்தில் தோற்பவர் ஜயிப்பவருடைய மதத்தைப் பின் பற்ற வேணும்” என்னும் நியமத்துடன், ஸ்ரீரங்கத்தில் பதினெட்டு நாள் வாதப் போர் நிகழ்ந்தது–

86-ஸ்வப்நத்தில் ( தமது ஆராதன மூர்த்தியான) வரதராஜப் பெருமாளால் கடாக்ஷிக்கப் பட்ட யதிராஜர் (பதினெட்டாவது நாள்) மாயவாதி மதத்தின் தலைவரான யஜ்ஞ மூர்த்தியை வாதத்தில் ஜயித்தார் (அருளாளப் பெருமாளின் கடாக்ஷத்தாலே தம்மால் வாதத்தில் ஜயிக்கப்பட்ட காரணத்தாலே) அவருக்கு அப் பெருமாளின் திரு நாமத்தையும், தமது பெயரையும் சேர்த்து, ‘அருளாளப் பெருமாள் எம்பெருமானார் ‘ என்னும் திருநாமத்தை இட்டார் யதிராஜர்-சிஷ்யராகி அவரும் மிக வுகந்தார்-

பரமத நிரஸநம்-
87-அதற்குப் பின் யதிராஜர் திக் விஜயம் செய்ய எண்ணி பல சிஷ்யர்களோடு புறப்பட்டு ஆங்காங்கு சென்று புற மதத்தினர் அனைவரையும் ஜயித்து, (காஷ்மீர தேஸத்தில்) ஸரஸ்வதீ பீடத்தை
அடைந்தார்–

ஸ்ரீபாஷ்யகாரரானது-
88-அங்கு அவருடைய ப்ரஹ்ம ஸூத்ர பாஷ்யத்தை ஸிரஸா வஹித்த ஸரஸ்வதீ தேவி “இதுவே ஸ்ரீ பாஷ்யம்; மிகச் சிறந்த பாஷ்யத்தைச் செய்த நீர் இனி ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர் என்றே புகழ் பெறுவீர்” என்று கூறி, அந்த ஸ்ரீபாஷ்ய ஸ்ரீகோஸத்தையும், தனது ஆராதன மூர்த்தியான ஹயக்ரீவரையும் அவரிடம் அளித்தாள்–

89-அடிபணிந்து ஸ்ரீ கோஸத்தையும் ஹயக்ரீவரையும் ஏற்றுக் கொண்டு, குலக்ரமப்படி திருவாராதனப் பெருமாளா யிருந்த வரதராஜனோடு அவரையும் தினந்தோறும் ஆராதித்துக் கொண்டு, புற மதங்களை ஜயித்துத் திருவேங்கட மலைக்கு மறுபடியும் எழுந்தருளினார் எதிகட்கிறைவர்-

அப்பனுக்குச் சங்காழி அளித்தது-
90-பக்தனான தொண்டைமான் சக்ரவர்த்தியிடம் சங்க, சக்ரங்களைக் கொடுத்திருந்ததைப் பற்சாகக் கொண்டு, ‘ஸ்ரீநிவாஸன் சிவனே யொழிய விஷ்ணுவல்ல’ என்று சைவர்கள் வாதம் புரிய முற்பட அப்பெருமான் விஷ்ணுவே என்பதை நிலை நாட்டினார் யதிராஜர்–

91-92-(அப்படியும் சைவர்கள் பிடிவாதம் பிடித்தமையால் அனைவரும் சேர்ந்து நிச்சயித்து) ஸங்க சக்ரங்களையும், சூலத்தையும் கர்ப்ப க்ருஹத்தினுள் வைத்துக் கதவைச் சாத்தி, எல்லோரும் ஒன்றா யிருந்து காவல் காத்து, காலையில் ஒன்றாகவே கதவைத் திறந்து உள்ளே புகுந்து திருவேங்கடமுடையானைக் கண்டனர். சூலத்தை ஒடித் தெறிந்து, ஸங்க, சக்ரங்களை தரித்துக் கொண்டிருந்த ஸ்ரீநிவாஸனைக் கண்ட சைவர்கள் உடனே ஓடி விட்டார்கள். யதிராஜரோடு திருமலை நம்பியும் மிக வுகந்தார்–

புறமதத்தவரின் பொறாமை-
93-திருமலை நம்பியால் பரிபூர்ணமாகக் கடாக்ஷிக்கப்பட்ட யதிராஜர் எல்லா சிஷ்யர்களோடும் ஸ்ரீரங்கத்திற்கு எழுந்தருளி,வேதாந்த ஸித்தாந்தத்தை நிலை நாட்டுவதில் வல்லவரானார். புற மதத்தவர்கள் அதனால் பொறாமை கொண்டனர்-

சோழ ராஜாவின் உபத்ரவம்-
94-அதற்குப்பின் அப் புற மதத்தவர்களால் துர்போாதனை செய்யப் பட்ட சோழராஜா, ” சிவனைக் காட்டிலும் மேலானவன் இல்லை’ என்று ஏட்டில் எழுது” என்று நல்லவர்கள் அனைவரையும் துன்புறுத்தி வந்தான். அவன் இதற்காக யதிராஜரை அழைத்து வரத் தன் வேலைக் காரர்களை அனுப்பினான். ஸிஷ்யர்கள் மூலம் இச் செய்தி ஸ்ரீ ரங்கத்தை எட்டியது-

95-இதைச் செவியுற்ற கூரத்தாழ்வான் காஷாயத்தையும் த்ரி தண்டத்தையும் தரித்தவராய், பெரிய நம்பியோடு கூட ராஜ சபைக்குச் சென்றார் -நடாதூராழ்வான் முதலானாரோடு கூடியவராய்
யதிராஜரும் வெள்ளை வஸ்த்ரம் சாத்திக் கொண்டு மேற்கு திக்கை நோக்கிப் புறப்பட்டார்-

96-அப்படிச் செல்லும் போது, ஓரிடத்திலிருந்த சில சிஷ்யர்களால் ஸமர்ப்பிக்கப்பட்ட காஷாயத்தையும் த்ரி தண்டத்தையும் ஸாஸ்திரங்களில் சொல்லப்பட்ட முறையில் மறுபடியும் ஏற்றுக் கொண்டு, முறைப்படி எம்பெருமான்களுக்குத் திருவாராதனம் செய்து வந்தார் யதிராஜர்-

மேல் நாட்டு அரசன் ஆஸ்ரயித்தல்-
97-மேல் நாட்டை (மைஸூரை) அடைந்த யதிராஜரை, அந்த தேஸத்து அரசனும், சில அந்தணர் தலைவர்களும் ஆஸ்ரயித்தனர். (அவ்வரசனை வசப் படுத்தி யிருந்த) ஜைனர்களும் யதிராஜரால் தோற்கடிக்கப்பட்டு (அரசனால்) நிரஸிக்கப்பட்டனர். இதனால் எம்பெருமானாருடைய மஹா ப்ரபாவமும் வெளிப்பட்டது–

திரு நாராயண புர ப்ரதிஷ்டை-
98-அங்கு யதிராஜரின் கனவில் தோன்றிய திருநாரணன், “யாதவாத்பூரியில் பூமிக்கு அடியில் இன்ன அடையாளமுள்ள இடத்தில் நான் இருக்கிறேன். என்னை அங்கு ப்ரதிஷ்டை செய்வாய்;
(ஊர்த்வ புண்ட்ரத்திற்கான) வெள்ளை மண்ணையும் எடுத்துக் கொள்வாய்” என்று அவரிடம் அருளினான்–

99-அப்போது யதிராஜரும் மிக வுகந்தவராய், கல்யாண ஸரஸ்ஸில் நீராடிப் பரிசுத்தி பெற்றவராய், அவ் வடையாளங்களைக் கொண்டு (திரு நாரணனோடு கூடிய) விமானத்தைக் கண்டு பிடித்து, அக் கோயிலிலே (மூல மூர்த்தியான)திருநாரணனை ப்ரதிஷ்டை செய்தார் –

செல்வப் பிள்ளையைக் கொண்டு வருதல்-
100-வெள்ளை மண்ணையும் ஸிஷ்யர்களைக் கொண்டு எடுத்து தரித்துக் கொண்டு, திருநாரணனின் உத்ஸவ விக்ரஹமான ராம ப்ரியரைத் தேடி டில்லிக்குச் சென்று, டில்லி அரசனின் பெண்ணின் அந்த:புரத்தி லிருந்த அப்பெருமாளை ‘என் செல்வப் பிள்ளாய்! வருக என்று கூவினார்–

101-ஓடி வந்து மடியில் ஏறிய ராமபிரியரை அழைத்துக் கொண்டு வந்து திருநாராயணபுரத்தில் உத்ஸவ மூர்த்தியாகச் சேர்த்து, அந்தச் செல்வப் பிள்ளையான திருநாரணனுக்கு உத்ஸவம் முதலானவற்றைச்
செய்து இன்புற்றார் எதிராஜர். அப் பெருமாளைத் தேடி வந்த டில்லி அரசனின் பெண், அவரோடு அங்கேயே ஒன்று பட்டு மறைந்தாள்-

தர்ஸன த்யாகமும் க்ருமி கண்ட மரணமும்-
102-பெரிய நம்பியும், கூரத்தாழ்வானும், தர்ஸனத்திற்காக (மதத்திற்காக) தர்ஸனத்தை (கண்ணை) இழந்ததைக் கேள்விப் பட்டு மிக வருந்திய யதிராஜர் ( பெரிய நம்பி பரமபதமடைந்த போதிலும்
கூரத்தாழ்வான் க்ஷேமமாயிருப்பதையும், சோழ அரசன் விரைவிலேயே (அஸஹ்யாபசார பலமாகக் கழுத்தில் புழுத்து) துர் மரணம் அடைந்ததையும் கேள்விப்பட்டு, (ஸ்ரீரங்கச் செல்வத்திற்கு உபத்ரவம் நீங்கியது காரணமாக) ஆனந்தமடைந்தார் –

யது கிரி யதி கிரி யானது–
103-அதற்குப்பின்பே-கல்யாண தீர்த்தம் பொருந்திய பெயர் பெற்றது. அந்த நகரமும் திருநாராயண புரமாயிற்று. அங்குள்ள யதி பதியும் ஸம்பத்குமாரர் (செல்வப் பிள்ளை) ஆனார். யதிராஜரின்
ஜய ஸ்தானமாக ஆயிற்று அவ்வூர்- மேலும் ஸ்ரீமானான யதிராஜர் தமது திருவடிகளை ஆஸ்ரயித்த ஜனங்களின் ஹிதத்திற்காக தனது அர்ச்சா மூர்த்தியை (மூலவரை) அவர்களுக்கு அளித்தார். அதனால்
அந்த யாத வாத்ரி யதி கிரி என்றும் பெயர் பெற்றது-

ஸ்ரீரங்கத்தை அடைதல்-
104-செல்வப் பிள்ளையையும், யது,கிரி நாச்சியாரோடு கூடிய திருநாரணனையும் வணங்கி, அங்குள்ள சிஷ்யர்களை (திரு நாரணனை ரக்ஷிக்கும்படி) நியமித்து விட்டு, சில அந்தரங்க ஸிஷ்யர்களோடு
கூடிய யதிராஜர் ஸ்ரீரங்கத்திற்குச் சென்று மிகவுகந்து, ஸ்ரீரங்க நாதனை ஆனந்தக் கண்ணீரோடு வணங்கினார். அப்போது அங்குள்ள ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் நம்மாழ்வாரின் அருளிச் செயல்களுக்கான திருவத்யயநோத்ஸவம் (ஆழ்வார் திருநகரியிலிருந்து ஆழ்வார் எழுந்தருள இயலாமையால்) தடைபட்டு விட்டது என்று அவரிடம் கூறினர் ––

ஆழ்வார்கள் ப்ரதிஷ்டையும், அத்யயநோத்ஸவமும்-
105-106- அந்த ஸ்ரீரங்கத்திலேயே ஸ்ரீமானான யதிராஜர் நம்மாழ்வார் விக்ரஹமொன்றைப் ப்ரதிஷ்டை செய்வித்து, அவரைக் கொண்டு ஸ்ரீரங்க, ராஜனுக்கு இருபது நாள் அத்யயனோத்ஸவத்தைச் செய்வித்து, பிற் காலத்தில் மற்ற ஆழ்வார்களின் பிரபந்தங்களையும், தன் விஷயமான
இராமாநுச நூற்றந்தாதியையும் சேர்த்துத் திருவரங்கன் செவி சாத்தும்படி செய்து, அந்த மற்றை யாழ்வார்களுக்கும் ஆண்டாளுக்கும் விக்ரஹ ப்ரதிஷ்டையும் செய்து வைத்தார்–

கோயிலண்ணரானது-
107-அது போலவே மிகச் சிறப்புற்ற திவ்ய தேஸங்கள் அனைத்திலும், ஆழ்வார்களுடையவும், ஆண்டாளுடையவும் விக்ரஹங்களை ப்ரதிஷ்டை செய்வித்து அத்யயநோத்ஸவமும் நடக்கும்படி செய்து, (ஆண்டாள் பாரித்தபடியே) நூறு தடாவில் வெண்ணெயும், நூறு தடா நிறைந்த அக்கார வடிசிலும் திருமாலிருஞ்சோலை அழகர் உகக்கும்படி ஸமர்ப்பித்து, யதிராஜர் ஆண்டாளின் கடாக்ஷத்தாலே ‘கோயிலண்ணர் ‘ என்று அழைக்கப் பெறும் ஸந்மானத்தைப் பெற்றார்-

கோவிந்த ராஜ ப்ரதிஷ்டை-
107-(க்ருமி கண்டனால் இடிக்கப்பட்ட). தில்லைத் திருச்சித்திர கூடத்திலிருந்து ரஹஸ்யமாக எடுத்துச் செல்லப்பட்ட கோவிந்தா ராஜப் பெருமாளின் உத்ஸவ மூர்த்தியை வேங்கடமலை அடி வாரத்திலே
ப்ரதிஷ்டை செய்து, நம்மாழ்வார் முதலான ஆழ்வார்களையும் ப்ரதிஷ்டை செய்து ஸிஷ்ய ஸமூஹங்களோடு கூடிய யதிராஜர் திருவரங்கரத்திற்குத் திரும்பிச் சென்ற பின், மற்ற மதங்களைப் பற்றியிருந்த ஜனங்களைத் தனது அடியார்களாக்கிக் கொண்டு, சிஷ்யர்களுக்கு முறைப்படி
ஒவ்வொரு கைங்காயத்தைப் பிரித்துக் கொடுத்து, கவலை நீங்கப் பெற்றவராய் இன்புற்றார்—

ஸிம்ஹாஸநாதிபதிகளை நியமித்தல்-
108-எழுபத்து நாலு ஸிம்ஹாஸநாதிபதிகளையும், அவரிலும் முக்கியமானவராக நால்வரை ஸ்ரீபாஷ்ய ஸிம்ஹாஸநாதிபதிகளாவும், அந் நால்வரிலும் தனது ஜ்ஞாந புத்ரரான பிள்ளானை உபய வேதாந்த
பாஷ்ய ஸிம்ஹாஸநாதிபதியாகவும், யதிகளுக்குச் சக்ரவர்த்தியான ராமாநுஜாசார்யர் நியமித்தருளினார்-

ஸிஷ்ய ஸம்ருத்தி-
109-அந்த எழுபத்து நாலு ஸிம்ஹாஸநாதி பதிகளோடும், எழுநூறு ஸந்யாஸிகளோடும், பன்னீராயிரம் பரமை காந்திகளோடும் ஆஸ்சர்யமான ஸிஷ்ய ஸம்ருத்தி பெற்றவராய் எழுந்தருளி யிருந்த யதிராஜர் பெரியவர்களான கூரத்தாழ்வான் முதலியாண்டான் முதலானார், தம்பியான எம்பார், தனது ஜ்ஞான புத்ரரான பிள்ளான் ஆகிய அனைவரையும் கடாக்ஷித்து மற்ற சிஷ்யர்களையும் அவர்களுடைய அபிமானத்தில் ஒதுங்கி யிருக்கும்படி கடாக்ஷித்து மிகவும் உகந்தார்-

மூன்று திருமேனிகளை அளித்தல்-
110-ஸாஸ்த்ரங்களில் சொன்ன ஆசாரத்தின் படியே நடப்பவர்களாய், நல்லொழுக்கமுடையவர்கள் என்று புகழ் பெற்றவர்களான ஸிஷ்ய ஸமூஹங்களோடு கூடிய யதிராஜர், சில சிஷ்யர்களால் பிரார்த்திக்கப் பட்டவராய், (உத்ஸவ மூர்த்திகளான) தனது அர்ச்சா விக்ரஹங்கள் மூன்றைத் தழுவி, அவற்றை முறையே ஸ்ரீரங்கத்திலும், ஸ்ரீபெரும்பூதூரிலும், திருநாராயண புரத்திலும் ப்ரதிஷ்டை செய்ய வேணடியவை என்று சொல்லி அவர்களுக்கு அளித்து உலகனைத்தையும் ரக்ஷித்து வருமவராய், தமது கடாக்ஷத்தாலே அடியேனையும் ரக்ஷிக்கக் கடவாராக –

கலி கோலாஹலத்தைத் தவிர்த்தது –
111-இப்பார் முழுவதிலிருந்தும் என்னை விரட்டி, நான் தங்குவதற்கு இடமில்லாமல் நீர் செய்ததால், நான் எனக்குச் சமயம் வாய்க்கும் போது, உமது மதத்தையும் கலக்குவேன் என்று ஆணை யிடுகிறேன்” என்று கலி புருஷன் சொன்ன வார்த்தையைக் கேட்டு, ஆதி புருஷனான ஸ்ரீய:பதியை ஸரணடைந்து, ‘எனது மதம் தடை யற்றதாய் வாழக் கடவது’ என்று பிரார்த்தித்த யதிராஜர் என்னைத் தமது கடாக்ஷங்களால் ரக்ஷிக்கக் கடவர்-

யதிராஜருக்குப் பல்லாண்டு-
112-(தனது அந்திமதசையில் ) குல தெய்வமான தேவப் பெருமாளையும், ஸரஸ்வதி அளித்த ஹயக்ரீவனையும், ஜ்ஞாந புத்ரரான பிள்ளானுக்கு அளித்து, மூவுலகிலும் சிறப்புற்ற புகழையுடைய மஹா ப்ரபாவரான யதிராஜர், ஆளவந்தார். அவரது சிஷ்யர்களான பெரிய நம்பி, பெருமை பெற்ற திருக்கோட்டியூர் நம்பி, திருமலை நம்பி, திருவரங்கப் பெருமாளரையர், திருமாலை யாண்டான் ஆகிய ஆசார்யார்களோடு என்றும் வெற்றி பெறுவாராக–

நான் (வடுக நம்பி) பெற்ற பேறு-
113-தனது அந்தரங்க ஸிஷ்யர்களில் ஒவ்வொருவரையும் ஒவ்வொரு கைங்கர்யத்தில் நியமித்த ஸ்ரீமானான யதிராஜர் மிகவும் தகுதியற்ற என்னையும் தமக்குப் பால் காய்ச்சும் கைங்கர்யத்தில் நியமித்தருளினார்; இது என்ன ஆச்சரியம்! அத்துடன் தன்னடியார்க்கு அடியார்க்கு அடியார்க்கு அடியவனாகவும், மிகுந்த அன்புடையவனாகவும், தனக்கு நல்லது செய்பவனாகவும் கொண்டு என்னையும் ரக்ஷிக்கிறவரான அவர் பல்லாண்டு வாழ்க!

—

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வடுக நம்பிகள் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

Posted in ஸப்த காதை, ஸ்ரீ ராமானுஜர், Raamaanujar | Leave a Comment »

ஸ்ரீ ஸூத மஞ்ஜரீ–ஸ்ரீ ஆழ்வாரும்‌ -ஸ்ரீ எம்பெருமானாரும்‌-ஸ்ரீ தேசிகரும் -ஸ்ரீ மா முனிகளும்-

October 12, 2026

ஸ்ரீ ஆழ்வாரும்‌ ஸ்ரீ எம்பெருமானாரும்‌

திருவரங்கத்தமுதனார்‌ நம்மிராமாநுசனைப்‌ புகழும்‌ இராமாநுச நூற்றந் தாதியின்‌ ஆரம்பத்தில்‌ * மாறனடி பணித்துய்ந்தவன்‌ ‘” என்று புகழ்கிறார்‌. யதிராஜ விம்சதி ஆரம்பத்தில்‌ மணவாளமாமுநிகளும்‌ இராமாநுசனை ” பராங்குச பாத பக்தம்‌!’ என்று ஏத்துகிறார்‌. ஆழ்வார்‌ திருநகரியில்‌ ஆழ்வார்‌ பாதுகைக்கு இராமாநுசன்‌ !’ என்றே வ்யவஹார முள்ளது. ஆழ்வார்‌ பாசுரங்களை வளர்த்த இதத்தாய்‌ இராமாநுசன்‌ என்று அநுபவிக்கறார்‌ ஸ்ரீபராசரபட்டர்‌-ப்ரமேய பூதனான கண்ணனுக்கும்‌ ப்ரமாண பூதமான திருவாய்மொழிக்‌கும்‌ பலவாறாக ஸாம்யத்தை நிர்வஹித்துள்ளனர்‌ நம்‌ பெரியோர்‌. எங்ஙனே யென்னில்‌ இங்ஙனேயாகும்‌:–கண்ணனுக்குத்‌ தாய்மார்‌ இருவர்‌. தேவகியும்‌ யசோதையுமாவர்‌. அவ்விருவர்‌–*ஒருத்தி மகனாய்ப்‌ பிறக்து ஒரிரவில்‌ ஒருத்தி மகனாய்‌ ஒளித்து வளர ‘!’ என்றிறே ஆண்டாள்‌ அருளிச்‌ செய்தாள்‌-திருவாய்மொழிக்கும்‌ தாய்மார்‌ இருவராவர்‌. ஈன்ற முதற்றாய்‌ சடகோபன்‌ மொய்ம்பால்‌ வளர்த்த இதத்தாய்‌ இராமாநுசன்‌ ” என்றிறே பட்டர் அருளிச்‌ செய்தார்‌. கண்ணன்‌ சுலபனாயும்‌ ‘துர்லபனாயுமுளன்‌. ** பத்துடையடி வர்க்கெளியவன்‌ பிறர்களுக்கரிய்‌ வித்தகன்‌ ” என்றிறே ஆழ்வார்‌ அருளிச்‌ செய்தார்‌. திருவாய்மொழியும்‌ அப்படியே. ஸாது பரித்ராணத்துக்கும்‌ துஷ்ட நிராசத்துக்குமிற கண்ணனுடைய திருவவதாரம்‌. திருவாய்‌ மொழியும்‌ நண்ணாவசுரர் நலி வெய்த நல்லவமரர்‌ பொலிவெய்த” விறே அவதரித்தது. இப்படிப் பலபடிகளால்‌ ப்ரமேய பூதனான கண்ணனோடு ஸாம்யம்‌ பெற்றுள்ள திருவாய்‌ மொழியான ப்ரமாணத்துக்கு வளர்த்த இதத்தாய்‌ இராமாநுசன்‌. தம்முபதேசத்தாலும்‌ தம்முடைய நிர்வாகங்களாலும்‌ தம்முடைய சிஷ்யர்கள்‌ மூலமாக இட்டருளிய வ்யாக்கியானங்களாலும்‌ திருவாய் மொழியை வளர்த்த இதத்தாய்‌ இராமா நுசனிறே. ஆளவந்தாருடைய ஸாக்ஷாத்‌ சிஷ்யரான திருமாலையாண்டானிடத்து அடிபணிந்து திருவாய்‌ மொழியின்‌ அர்த்தங்களை கேட்டார்‌ இராமாநுசர்‌. ஆளவந்தார்‌ அருளிச்‌ செய்ததாக திருவாய்மொழிக்குத் திருமாலை யாண்டான்‌ அருளிச்செய்த நிர்வாகங்களை செவி மடுத்த நம்மிராமாநுஜன்‌ அந்த நிர்வாகங்களுக்கு மேலான அர்த்த நிர்வாகங்களை அனுக்ரகித்‌திருப்பது ஈட்டில்‌ பிரசித்தமிற அவற்றை ஈண்டு நாம்‌ அனுபவிப்போம்‌.

1-துயரறு சுடாடி :–நம்‌. (1. 1. 1)
துயரறுக்குமென்று முன்புள்ள முதலிகள்‌ அருளிச் செய்யும்‌படி ஸமஸ்த துக்காபநோதன ஸ்வபாவமான திருவடிகள்‌. ஸமஸ்தாத்மாக்களுடையவும்‌ துக்கத்தை போக்குகையே ஸ்வபாவமான திருவடிகள் -* துயரறு சுடரடி’” என்று எம்பெருமானார்‌ அருளிச் செய்யும்படி. வ்யஸநேஷு மனுஷ்யாணாம்‌ ப்ருசம்‌ பவதி துக்கித? என்றால்‌ துக்க நிவ்ருத்தியும்‌ அவனதாய்‌ இருக்குமிறே. இவர்‌ துயரறத்‌ தான்‌ துயர்‌ தீர்ந்தானாய்‌ இருக்கை-இத்தால்‌ இவர்‌ மயர்வற அவன்‌ துயரற்றபடி. :

2-வீடுமின்ப்ரவேசம்‌:–
இத்திருவாய்‌ மொழி தன்னை ஆளவந்தார்‌ அருளிச்‌ செய்தாராகத்‌ திருமாலை யாண்டான்‌ பிரபத்தி விஷயமாக்கி நிர்வஹித்துக்‌ கொண்டு எம்பெருமானாரும்‌ அப்படியே அருளிச் செய்து கொண்டு போந்து பாஷ்யம்‌ தலைக் கட்டின பின்பு பக்தி விஷயமாக்‌ அருளிச்‌ செய்து கொண்டு போருவர்‌, பின்பு எம்பாரும்‌ அப்படியே யருளிச்‌ செய்தார்‌–

3-கள்வர்க்கு: நம்‌, 1.4. 8
அப்படிப்பட்ட வஞ்சகர்க்கு என்பர்‌ ஆளவந்தார்‌, அன்று அச் செயல்‌ செய்ததும்‌ அக் குண சேஷ்டிதங்களாலே என்‌ நெஞ்சைய பஹரித்து ஈடுபடுத்து கைக்காக விறே என்பர்‌ எம்பெருமானார்‌ (24000 படி).-ஈட்டில்‌ :-வஞ்சகர்க்கு என்று திருமாலை யாண்டான்‌ நிர்வஹிக்கும்படி. எம்பெருமானார்‌–ஒன்றை நினைத்து ஒன்றைச்‌ செய்தவர்க்கு என்று அருளிச்‌ செய்வர்‌. மாவலியை வஞ்சித்ததும்‌ என்னை வஸீகரிக்கைகாக. கீழ்‌ தான்‌, பெரு நிலம்‌ கடந்த நல்லடிப்போது”!” என்றிறே ஆசைப் பட்டதும்‌. *உலகம்‌ கொண்ட அடியன்‌ அறிவருமேனி மாயத்தனாலும்‌ கொடிய வென்‌ நெஞ்சம்‌ அவனென்றே கிடக்கும்‌?” என்றும்‌ ‘ அன்றொரு கால்‌ வையமளந்த பிரான்‌ வாரான்‌ என்று ஒரு கால்‌ சொல்லாதுலகு ”” என்றுமிறே இவர்‌ கிடப்பது. திரு மங்கை யாழ்வாரும்‌ * முன்னம்‌ குறளுருவாய்‌ மூவடி மண் கொண்டளந்த மன்னன்‌ சரிதைக்கே மாலாகிப்‌ பொன்‌ பயந்தேன்‌ ” என்று இவர்களெல்லாரும்‌ ஈடுபடுவது இச் செயலுக்கிறே–

4-தோற்றோம்‌–நம்‌. 2. 1. 7–கீழும் மேலும்‌ போருகிறபடி யொழிய சப்த ஸ்வாரஸ்யத்தைப்‌ பற்ற எம்பெருமானார் அருளிச்‌ செய்து போருவது ஒன்று உண்டு. அம்மங்கி யம்மாளும்‌ அத்தையே நிர்பந்தித்து போரும்‌, அதாகிறது–நான்‌ பிரிவாற்றாதார்‌ அனேகர்‌ கூடச்‌ கட்டிக் கொண்டு கூப்பிடா நிற்க, இருள்‌ வந்து முகத்தை மறைக்க, அத்தைப்‌ பார்த்து !*ஆற்றாமைக்குப்‌ போக்கு விட்டு தரிக்க வொட்டாதே நீ வந்து நலியக் கடவையோ “‘ என்கிறார்‌.

5-இனி வந்து கூடுவனே :–நம்‌. 3: 2. 1.
இனி வந்து கிட்டுகை என்று ஒரு பொருளுண்டோ என்று நிராசராகிறார்‌ என்று முன்புள்ள முதலிகள்‌, எம்பெருமானார்‌–நிராசரானால்‌ பின்னை முடிவாரொருவர்‌. ஒன்பதாம்‌ பாட்டில்‌ நிராசராக, பத்தாம்‌ பாட்டில்‌ அவன்‌ வந்து ஸமாதானம்‌ பண்ணினானாக அமையும்‌ என்‌றருளிச்‌ செய்வர் –

6-ஆவி சேர்‌ இத்யாதி :–நம்‌. 3, 4, 10-
ஆவி யுண்டு ப்ராணாச்ரயமான சரீரம்‌, அத்தோடு சேர்ந்திருந்துள்ள உயிருண்டு. ஆத்மா, அதின்‌ பக்கல்‌ அந்த சரீரகதமான பால்ய யெளவநாதிகள்‌ ஒன்றாலும்‌ ஒரு ஸம்பந்தமும்‌ இல்லையாம் படியாக அநுஸந்திக்கிற அநுஸந்தாந மானது அந்த ஆத்மாவுக்குக்‌ கூடா நின்ற பின்பு அப் பொருள்‌. அவனையும்‌ கூடத் தட்டில்லை. இங்ஙனன்றிக்கே இதுக்கு வேறேயும்‌ இரண்டு பொருள்‌ சொல்லுவர்கள்‌ என்று அருளிச்‌ செய்வர்‌. இவன்‌ பக்கலிலே பக்தி யுண்டாகில்‌ அவனைக்‌ கிட்டலாமென்றும்‌, புறம்புண்டான உபாயாந்தரங்களிலுண்டான பற்று அடைய விட்டு அவனையே பற்றில்‌ அவனைக்‌ கிட்டலாமென்றும்‌, அன்றியே ௮ந்திம ப்ரத்யயம்‌ உண்டாமாகில்‌ அவனைக்‌ கூடலாம்‌ என்றுமாம்‌, இத்தை எம்பெருமானார்‌ கேட்டருளி இவ் வியாப்தியைச்‌ சொல்லி நின்ற பின்பு இனி வியாப்ய வஸ்து கதமான தோஷங்கள்‌ வ்யாபகனானவனுக்குத்‌ தட்டாதென்னுமிடம்‌ அவச்யம்‌ சொல்ல வேணும்‌. ஆன பின்பு இத்தையே சொல்லிற்றாக வமையுமென்று அருளிச்‌ செய்வர்‌.

7-*அடிக் கீழ்‌ புக நின்ற செங்கண்‌ மால்‌”! நம்‌-3-6-6-
ஹிரண்யன்‌ பக்கல்‌ சீற்றம்‌ செல்லா நிற்க, ப்ரஹ்லாதாழ்வானுக்குக் கிட்டலாயிருந்தபடி எங்ஙனே என்று எம்பெருமானரைச்‌ சிலர்‌ கேட்க, ஸிம்ஹம்‌ . ஆனை மேலே சீறினலும்‌ குட்டிக்கு முலை யுண்ணலாம்படி யிருக்குமிறே, என்றும்‌, ஆச்ரித வாத்ஸல்யத்தாலே அவர்கள்‌ விரோதிகள்‌ மேலே சீறின சிற்றமானால்‌ பின்னை அவர்களுக்கு அணைய வொண்ணாதபடி இருக்குமோ என்றும்‌ அருளிச்‌ செய்தார்‌.

8-தத் பக்தைர்‌ வா ஸமாகம;: (நம்‌. 3- 7. ப்ரவேசம்‌) என்கிற விடத்தில்‌ வா” என்றத்தை அவதாரணத்திலே யாக்க உத்தேச்யம்‌ தானே இங்கே ஸித்திக்குங்‌ காண்‌, என்று எம்பெருமானார்‌ அருளிச் செய்த வார்த்தை. ப்ராப்யத்‌தில்‌ ப்ரதமாவதி பகவச் சேஷத்வத்‌தனவிலே நிற்கை-சரமாவதி பாகவத சேஷத்‌ தளவிலே வருகை (கச்சதா) இதுக்கு எம்பெருமானர்‌ ** பயிலும்‌ சுடர்‌ ஒளியிலும்‌ :* நெடுமாற்கடிமையிலும் ‘? அர்த்தத்தை ஸ்ரீ சத்ருக்கனாழ்வான்‌ அனுஷ்டித்து காட்டினான்‌ என்று அருளிச்‌ செய்வர்‌. இவ் வர்த்தத்துக்கு அடி திருமந்த்ர மாயிற்றிறே. அது மூலமாக அனுஷ்டிக்கவே இதில்‌ சொன்னதை செய்த தாமிறே .

9-சென்று இத்யாதி:–நம்‌. 5. 2. 6. சென்று அவர்களைத்‌ தொழுது உஜ்ஜீவியுங்கோள்‌ என்று பணிக்கும்‌ திருமாலையாண்டான்‌. அவர்களோடே சென்று ஸர்வேச்வரனைத்‌ தொழுது உஜ்ஜீவியுங்கோள்‌ என்று அருளிச்‌ செய்வர்‌ எம்பெருமானார்–

10-வலையுள் ளகப்பட்டேன்‌ :-நம்‌. 5-3-6.
அப்பொதுவானதில் அன்றிக்கே அவன்‌ என்னைக் குறித்து நோக்கின நோக்கிலும்‌ ஸ்மிதத்திலுமன்றோ நான்‌ அகப்பட்டது. ஆழ்வார்‌ திருவரங்கப்‌ பெருமாள் அரையர்‌ வலையாக அபிநயித்துப்‌ பாடா நிற்க, திருக் கண்களைக்‌ காட்டி யருளினார்‌ எம் பெருமானார்‌. “கமலக்‌ கண்ணனென்றும்‌ நெடுங்கயிறு:: என்றக்‌ கடவதிறே. அனுகூலம்‌ போலே யிருந்து தப்பாதபடி அகப்படுத்திக்‌ கொள்ளும்‌ நோக்கிலே அகப்பட்டேன்‌.

11-நின்றவாறும்‌ இருந்தவாறும்‌ கிடந்த வாறும்‌ :–நம்‌. 5, 10, 6.
என்று ஆழ்வார்‌ திருவரங்கப்‌ பெருமாளரையர்‌ பாடா நிற்க “இவை யெல்லாம்‌ தொட்டிலிலே ” என்றருளிச்‌ செய்தார்‌ எம்பெருமானார்‌-தொட்டிற்‌ பழுவைப்‌ பிடித்துக்‌ கொண்டு நிற்கும்படியும்‌ தரித்து நிற்க மாட்டாமை ‘ விழுந்திருக்கும் படியும்‌ அது தான்‌ பொறுக்கமாட்டாமை சாய்ந்து கிடக்கும் படியைச்‌ சொல்லுகிறது-

12-புகுமூர்‌ :–தம்‌ 6, 1.1.
எம்பெருமானர்‌ தெற்கே எழுந்தருளா நிற்க எதிரே வருகிறாள்‌ ஒரு பெண்‌ . பிள்ளையைக்‌ கண்டு எங்கு நின்று” மென்ன *திருக்கோளூரில்‌ நின்றும்‌” என்ன, அவ் வூரில்‌ புக்க பெண்களும்‌ போகக் கடவரா யிருப்பார்களோ என்று அருளிச்‌ செய்தார்‌.

13-மூவுலகு இத்யாதி:–நம்‌. 7. 2. 10.
*மூவுலகாளியே கடி கமழ்க்‌ கொன்றைச்‌ சடையனே நான்முகக் கடவுளே என்றும்‌ வடிவுடை வானோர்க்குத்‌ தலைவனே என்றும்‌’” என்று திருமாலை யாண்டான்‌ வையதிகரண்யமாக்க நிர்வஹிக்கும்‌. என்றும்‌-என்னுமது என்று மவனாய் . எம் பெருமானார்‌ கேட்டருளி ஸாமானாதி கரண்யத்தாலே அருளிச்‌ செய்தருளினார்‌. த்ரைலோக்யத்திற்கும்‌ கடவனான இந்திரனுக்கு அந்தர்யாமியாய்‌ நின்று அவ்னுடைய அதிகாரத்தை நிர்வஹிக்கிறவனே என்றும்‌. பரி மளத்தை யுடைத்தான கொன்றையைச்‌ சடையிலே யுடைய ருத்திரனுக்கு அர்தர்யாமியாய்‌ நின்று அவனுடைய பதத்தை நிர்வஹிக்கிறவனே என்றும்‌. அவர்களோடு இவ் வருகுள்ளாரேர்டு வாசியற எல்லாருக்கும்‌ நிர்வாஹனா யிருக்கிற சதுர்முகனாகிற தேவதைக்கு அந்தர்யாமி யானவனே என்றும்‌.

14-இதுவல்லால்‌:–நம்‌ 8, 7. 3.
இதுக்குத்‌ திருமாலையாண்டான்‌ பணிக்கும்‌ படி நாட்டார்‌ ஐச்வர்யங்‌ களில்‌ தலையாகச்‌ சொல்லுவது த்ரைலோக்யைச்வர்யத்தையிறே. அதுவும்‌ எனக்கு ஒரு சரக்கல்ல என்கிறார்‌ என்று. . எம்பெருமானார்‌ அருளிச் செய்யும்படி. என்னுடைய இருதயத்திலே புகுந்து எழுந்தருளி இருக்கற இருப்பொழிய வீற்றிருந்தேழுலகும்‌ தனிக்கோல்‌ செல்ல இருக்கு மிருப்பையும்‌ தனக்கு ஐச்வர்யமாக நினைத்திருக்குமோ என்று பார்த்தால்‌ அதுவும்‌ ஒரு சரக்காக நினைந்திருக்கிறிலன்‌ என்று. இதுவே ப்ரகரணத்திற்குச் சேருவது–

15-அடியேனுள்ளான்‌ 9, 8. 2,
எம்பெருமானார்‌ நியமனத்தாலே திருக் கோட்டியூர்‌ நம்பி ஸ்ரீபாதத்திலே ஆறு மாஸம்‌ ஆழ்வான்‌ ஸேவித்து நின்று, போரப் புக்கவாறே, ஆழ்வான்‌! ஆழ்வார்‌ ** அடியேனுள்ளான்‌ ” என்றபடி கண்டாயே என்ன, க்ருதார்த்‌ தனானேன்‌ என்று போந்தானாம்‌ ”

16-புகழும்‌ பொருபடை நம்‌. 8. 9. 3.-ஹேதிபி; சேதநா வத்பி: உதீரிதஜயஸ்வநம்‌ ‘* என்று திவ்யாயுதங்கள்‌ அவனைப்‌ புகழும்படியாதல்‌, சத்ரோ: ப்ரக்யாத வீர்யஸ்ய ரஞ்ஜநீயஸ்ய விக்ரமை:” என்கிறபடியே கையுமாயுதமுமாய்ப்‌ பொருத்த மிருந்தபடி யென்‌ என்று சத்ருக்கள்‌ புகழும்‌ படியைச்‌ சொல்லுகிறது என்று எம்பெருமானார்‌ அருளிச்‌ செய்யும்படி.

17-ஆருயிர்‌ பட்டது எனதுயிர்‌ பட்டது :–நம்‌. 9. 6, 9. நான்‌ பட்ட பாட்டை நித்ய ஸூரிகளே தான்‌ பட்டார்‌ உண்டோ. பகவத்‌ குணங்களுக்கு அபூமியாயிருக்கிற ஸம்ஸாரத்திலே நான்‌ பட்ட பாட்டை நித்ய விபூதியிலே உள்ளவர்கள்‌ தான்‌ பட்டார்களோ என்கிறார்‌, இங்கு எனதுயிர்‌ பட்டது அங்கு ஆருயிர்‌ பட்டது என்‌று எம்பெருமானார்‌,

18-தெளிவிசும்பு :–நம்‌. 9. 7. 8. பரமபதம்‌ தேசமாயிருக்க அத்தைக்‌ காற்கடைக்‌ கொண்டு என்‌ நெஞ்சிலே நித்ய வாஸம்‌ பண்ணுகிறவன்‌ என்று சிற்றாட் கொண்டான்‌ பணிக்கும்‌. பரமபதத்தில்‌ பண்ணும்‌ வ்பாமோஹத்தை என்‌ நெஞ்சிலே பண்ணி வர்த்தியா நின்றான்‌ என்‌று எம்பெருமானார்‌,

19-குறுக்கும்‌ வகை உண்டு கொலோ :–நம்‌. 9, 8. 1, குறுக்கு மென்று ௮த்தேச பாஷை, எம்பெருமானார்‌ திருவடி தொழ எழுந் தருளா நிற்க, திருநாவாய்‌ எத்தனையிடம்‌ போரும்‌ என்று எதிரே வருகிறார்‌ சிலரைக்‌ கேட்டார்‌. குறுக்கும்‌! என்றார்களாய்‌, .அத்தைக்‌ கேட்டு, இப்‌ பாஷையாலே யருளிச்‌ செய்வதே ஆழ்வார்‌ என்று போர வித்தராயருளினார்‌.

20-அது நமது விதி வகையே:-நம்‌. 10. 6. 1. அது நமது பாக்யாநு குணமாக விறே என்று இதுக்குப்‌ பூர்வர்கள்‌ நிர்வஹிக்கும்படி. இத்தை எம்பெருமானார்‌ கேட்டருளி, இத் திருவாய்‌ மொழியில்‌ மேலோடுகிற ரஸத்தோடு சேராது. நாம்‌ விதித்தபடியே செய்வானாயிருந்தான்‌ என்கிறார்‌ என்‌றருளிச்‌ செய்வர்

21-மடித்தேன்‌;:–10. 8.8.
எம்பெருமான்‌ உலாவி யருளுகிறவர்‌ முடியப் போகாதே நடுவே மீண்டருள எம்பார்‌ கதவை யொருச்சரித்து திருமாலிருஞ்சோலை யாகாதே திருவுள்ளத்தில்‌ ஓடுகிறது என்ன, ‘ஆம்‌ அப்படியே” என்‌றருளிச்‌ செய்தார்‌.

எங்கள்‌ கதியே இராமாநுச முனியே
சங்கை கெடுத்தாண்ட தவராசா ! பொங்கு புகழ்‌
மங்கையர்‌ கோனீந்த மறையாயிர மனைத்தும்‌
தங்கு மனம்‌ நீ எனக்குத் தா”” என்றும்‌,
ஏய்ந்த பெருங்கீர்த்தி இராமாஜசமுனி தன்‌
வாய்ந்த மலர்ப்‌ பாதம்‌ வணங்குகின்றேன்‌–ஆய்ந்த பெரும்‌
சீரார்‌ சடகோபன்‌ செந்தமிழ்‌ வேதம் தரிக்கும்‌
பேராத உள்ளம்‌ பெற” என்றும்‌
அடியார்கள்‌ எம்பெருமானாரைப்‌ பிரார்த்திக்கிறார்கள்‌. எம்பெருமானா ரருளாலே அருளிச்‌ செயல்‌ அவகாஹனம்‌ அமையுமென்‌றபடி.

வான்‌ திகழும்‌ சோலை மதிளரங்கர்‌ வண் புகழ்‌ மேல்‌ ஆன்ற தமிழ்‌ மறைகளாயிரமும்‌– ஈன்‌ற
முதல்‌ தாய்‌ சடகோபன்‌ -மொய்ம்பால்‌ வளர்த்த இதத்தாய்‌ இராமாநுசன்‌.–

ஸ்ரீ நம்மாழ்வாரும் ஸ்ரீ தேசிகரும்

எல்லா வற்றுக்கும்‌ முதன்மையான ப்ரமாணம்‌ வேதம்‌. இது கடல்‌ போன்றது. கடலில்‌ அமுதம்‌ பிறந்தது. பிராட்டியும்‌ தோன்றினாள்‌. முதலைகள்‌ மீன்கள்‌ முதலி யனவும்‌ வாழ்ன்றன. அவ்வாறே வேதத்தில்‌ ஜீவ வர்க்கத்துக்கு வேண்டியனவும்‌ வேண்டாதனவுமான பல அம்சங்கள்‌ பொதிந் துள்ளன. அதன்‌ முடியாகிய வேதாந்தத்‌ தொகுதி வேதம் போலன்றி ஆன்மாக்கள்‌ உய்வதற்கு உரிய வழிகளைக்‌ காட்டுவதுடன்‌ எம்பெருமானுடைய ஸ்வரூபம்‌-திருமேணி, குணங்கள்‌ முதலியவற்றை விளக்க, அவனை அனுபவிப்பதற்கும்‌ வழி செய்கின்றது. பற்பல உலகியற்‌ பலன்களையும்‌ பொது வறிவையும்‌ பெற விரும்பும்‌ மனிதர் வேதத்தை ஆராய்ந்து அதில்‌ தங்களுக்கு வேண்டிய அம்சங்களை எடுத்துக்‌ கொண்டு பலன்‌ பெற முயல்கின்றனர்‌. ஆனால்‌ வேதாந்தம்‌ ஸாதாரண பலன்களையும்‌ அதற்கு வேண்டிய வழிகளையும்‌ காட்டுவதில்‌ முக்கிய நோக்‌கின்றி மோக்ஷம்‌ பெறும்‌ வரை உள்ள சிறந்த வாழ்வுக்கு வழி வகுப்பதையே குறிக்‌ கோளாகக்‌ கொண்டுள்ளது. இந்த வேதாந்தத்தின்‌ உட்கருத்‌துக்களை உள்ளவாறு உணர்ந்து பயன்படுத்திக்‌ கொள்வது கடினம்‌. பித மதத்தினர்‌ தாம்‌ ஒரு கொள்கையைப்‌ பற்றி வேதாந்த வாக்யங்களுக்கு அதற்கு ஏற்றவாறு பொருள்‌ கொண்டு தங்கள்‌ மதத்தைப்‌ பிரசாரம்‌ செய்து பிறரை மயக்குகின்‌றனர்‌. ஆஸ்திகத்‌ தன்மை யுடையவர்‌ தங்கள்‌ நல் வாழ்வுக்கு வழி தேடுவ தற்கு அவசியமான தத்துவ உணர்ச்சியையும்‌, செய்ய வேண்டிய உபாயத்தையும்‌, அடைய வேண்டிய பலனையும்‌ எளிதில்‌ நன்கு உணர்ந்து கொள்ளக்‌ கடினமான வேத வேதாந்தக்‌ கடல்‌ இடம்‌ தரவில்லை. ஓரளவுக்கே அறிவு படைத்த ஜீவ ராசிகளால்‌ வேதக் கடலுள்‌ புகுந்து துருவிப்‌ பார்த்து அவசியமான அம்சங்களைக்‌ காண முடிகின்றதா? எல்லோரும்‌ எளிதில்‌ உணர்ந்து தமக்கு நல்வழி வகுத்துக்‌ கொள்வதற்கு ஏற்ற ஒரு திவ்ய ஸூக்தியை உலருக்குக்‌ காட்டுவது கருணைக்‌ கடலான எம்பெருமானது கடமை யாயிற்று. ஸ்ரீவைருண்டத்தில்‌ உள்ள நித்ய ஸுூரிகளை இந் நிலவுலகில்‌ ஆழ்வார்களாக அவதரிப்பித்து அவர்கள்‌ திருவாக்கினின்று இனிய தமிழில்‌ நாலாயிரம்‌ பாசுரங்கள்‌ கொண்ட அருளிச்‌ செயலைத்‌ தோற்றுவித்து உலகுக்கு அளித்துக்‌ கவலை தீர்ந்தான்‌ எம்பெருமான்‌.

நம்மாழ்வார்‌ பெருமை
இந்த அருளிச்‌ செயலே தமிழ்‌ மறையென வழங்குகின்றது. இது வடமொழி மறை போலவே தென்மொழி மறை யென வழங்கப்‌ பெற்று அடியார்களை வாழ்விக்கும்‌ உயரிய ஸாதந மாக விளங்குகின்றது. இவ்வருளிச்‌ செயல்‌ பதின்மூவர்‌ திருவாக்கினின்று அவதரித்த ஸ்ரீ ஸுக்தியாயினும்‌ நம்மாழ்வார்‌ ஸ்ரீமந் நாத முனிகளுக்காகவே பரமபதத்தினின்று மறுபடியும்‌ இவ் வுலகுக்கு எழுந்தருளி அவருக்கு அருளிச்‌ செயல்‌ முழுவதையுமே தம்‌ திருவாக்கினாலேயே உபதேசித்தருளிய பெருமையை நினைந்து நம்மாழ்வார்‌ ஸ்ரீஸூக்தியாகவே பெரியோர்கள்‌ கொண்டனர்‌. ஆழ்வார்‌ என்ற தனிச்‌ சொல்‌ நம்மாழ்வாரையே குறிப்பிடுவதாகப்‌ பூர்வாசார்யர்கள்‌ காலத்திலிருந்தே தொடர்ந்து வரும்‌ கொள்கை. அதனாலேயே ஆசார்யன்‌ வாயிலாக அருளிச் செயலின்‌ எந்தப்‌ பகுதியை அத்யயநம்‌ செய்தாலும்‌ தொடக்கத்திலும்‌ பதிக முடிவிலும்‌ அந்தந்த ஆழ்வார்களின்‌ திருநாமத்தைக்‌ கூறாமல்‌ *ஆழ்வார்‌ திருவடிகளே சரணம்‌: என்றே அநுஸந்திப்பது தொன்று தொட்டு வரும்‌ முறையாகி விட்டது. நம்மாழ்வாரை அவயவியாகவும்‌ மற்ற ஆழ்வார்களை அவருக்குத்‌ திருவவயவங்களாகவும்‌ பெரியோர்கள்‌ கண்ட முடிவினின்றும்‌ நம்மாழ்‌ வருக்கு உள்ள தனிப்‌ பெருஞ்சிறப்பை நன்கு உணரலாம்‌. இவ் வம்சம்‌ நம்மாழ்வாரின்‌ பெருமை, வெள்ளத்துக்கு ஒரு கால்வாயாகும்

தேசிகன்‌ தமிழ்‌ மறையோன்‌
எம்பெருமானுடைய ஐந்து உருவங்களில்‌ பரரூபத்தின்‌ பெருமை விளக்கத்துக்கு வேதாந்தங்களையும்‌, வ்யூஹ ரூபத்துக்கு ஸ்ரீ பாஞ்சராத்ர ஸம்ஹிதைகளையும்‌, ராமருஷ்‌ ணாதி விபவ ருபத்துக்கு இதிஹாஸ புராணங்களையும்‌, அந்தர்யாமி ரூபத்துக்கு ஸ்ம்ருதி களையும்‌ ப்ரமாணமாகக்‌ கொண்டு அந்தந்த ரூபங்களைப்‌ பற்றி விரிவாய்‌ உணர்வது போல்‌ அர்ச்சைத்‌ திருமேனிகனின்‌ பெருமையை அறிந்து அநுபவம்‌ பெறுதற்குக்‌ தமிழ்‌ மழையே பேருதவி புரிவதால்‌ இதை அர்ச்சாவதார வேதமெனக்‌ கொண்டனர்‌ பெரியோர்‌, இந்தத்‌ தமிழ்‌ மழையை ஸ்ரீ தேசிகன்‌ தமது உடைமையாக்கிக்‌ கொண்டு பேசுவது மிகவும்‌ அழகு. நமக்கு உபய வேதாந்தமும்‌ இரு கண்கள்‌. பெரிய பெருமாளால்‌ *உபய வேதாகந்தாசார்யன்‌ ‘ என்ற விருதை அருளப்‌ பெற்றிருந்தும்‌ உலகில்‌ உள்ளோர்‌ தம்மை இன்ன கோத்ரத்தைச்‌ சார்ந்தவர்‌ என்‌று சொல்லிக் கொள்வது போல்‌ ஸ்ரீதேசிகன்‌ தம்மைத்‌ * தமிழ்‌ மறையோன்‌ ” என்‌று பெருமிதத்துடன்‌ கூறிக் கொள்ளுகிறார்‌. மேலும்‌ ஸ்ரீதேசிகன்‌ ஆழ்வாரின்‌ அருளிச்‌ செயலை உலகில்‌ உள்ள சிறந்த வாக்குக்களின்‌ ஸாரமெல்லாம்‌ ஓன்று திரண்ட அமுதமொழி யென்றும்‌, அமைதி யென்‌னும்‌ சாந்தி ரஸத்துக்கு எல்லை நிலமாய்‌ நிற்பதுடன்‌ அநுபவிப்பவர்க்கும்‌ அமைதியை அளிக்கவல்லதென்‌றும்‌, ஸம்ஸார மண்டலத்தில்‌ எழும்‌. துன்பங்களினின்று விடுபடுதற்கு முதற்சாதனமென்றும்‌, பெருமாளும்‌ பிராட்டியுமாய திவ்ய தம்பதிகளைக்‌ கண்‌ ணெதிரே கொண்டு வந்து நிறுத்துவதென்றம்‌ வாயாரப்‌ புகழ்ந்து மகழ்கிறார்‌.

செவிக்கினிய தமிழ்மறை
தமிழ்மறை ‘ என்ற சொல்லே அருளிச்‌ செயலின்‌ இனிமையைச்‌ சேர்த்துக்‌ காட்டும்‌. தமிழ்‌ நிகண்டுக்கள்‌ தமிழ்‌ எனும்‌ சொல்லுக்கு இனிமையைப்‌ பொருளாய்க்‌ காட்டுகின்றன. திருவடி பிராட்டியிடம்‌ இராமபிரானது செய்தியைச்‌ சிறையில்‌ விண்ணப்பம்‌ செய்ய முற் படும் போது வடமொழியில்‌ பேசினால்‌ இரரவணன்‌ பேசுவதாய்க்‌ கருதிப்‌ பிராட்டி அஞ்சக்‌ கூடுமென்று நினைத்து இனிமை மொழியில்‌ பேசியதாய்‌ வால்மீகி கூறியதற்குத்‌ திருவடி தமிழில்‌ பேசியதாகவே கருத்தென்பர்‌ ஆராய்ச்சி வல்லுநர்‌. இனிமையே உருக் கொண்டது அருளிச் செயல்‌. அதற்கு ஏற்ற நல்ல வாய்ப்பு. ஆழ்வார்‌ அவதரித்த திருக்குருகூரில்‌ எங்கும்‌ குளிர்ந்த சோலைகள்‌. ஆழ்வார்‌ திருவாய்‌ அமுதச்‌ சொற்களைப்‌ பொழியும்‌ தன்மையது. அவை ஈரம்‌ நிறைந்த தமிழ்ச்‌ சொற்கள்‌. அந்தத்‌ தமிழின்‌ இனிய இசை அமுத வெள்ளமாய்‌ பெருக்கு எடுத்து ஓடுகின்றதாம்‌ அவ் விசையின்பத்தை அநுபவித்தவர்களைப்‌ போற்‌றுமவர்களைப்‌ புகழ்‌பவராம்‌ ஆழ்வாரின்‌ சடரான நாத முனிகள்‌. இவ்வாறு பேசுகின்றார்‌ அமுதனார்‌. வேடன்‌ ஆண் பறவையைக்‌ கொன்றதும்‌ வால்மீகி முணிவனுக்குப்‌ பிறந்த சோகமே ஸ்ரீமத்‌ ராமாயணமாக வடிவு கொண்டது போல்‌, எம்பெருமானை நெஞ்சார அனுபவித்ததால்‌ ஆழ்வாருக்குப்‌ பிறந்த’ இன்ப வுணர்ச்சி வெள்ளமே அருளிச்‌ செயலாக உருக் கொண்டதால்‌ செவிக்கனிய மறை யாயிற்று என்கிறார்‌ ஸ்ரீதேசிகன்‌.

அருளிச்செயலில்‌ பொதிந்த ஸாராம்சங்கள்‌
அருளிச்‌ செயலை ஸகல வேதங்களினுடையவும்‌ ஸகல சாஸ்த்ரங்களுடையவும்‌ ஸாரமென்பர்‌ பெரியோர்‌. சேதநர்கள்‌ தங்கள்‌ நல்வாழ்வுக்கு முக்யமாய்‌ அறிய வேண்டியவை எவை சரீரத்திலும்‌ வேறுபட்ட ஜீவாத்மா. அவற்றுக்கு நாயகனான பரமாத்மா, அவனை மகிழ்விக்கும்‌ உபாயம்‌–அவனே மோக்ஷம் தருதல்‌–அவனிடம்‌ அபசாரம்‌ செய்வதால்‌ வரும்‌ துன்பங்கள்‌–பாகவதர்களின்‌ பெருமை–அவர்களை வழி படுவதால்‌ வரும்‌ மனவமைதி முதலியன தாமே. இத்‌துணை ஸாராம்சங்களையும்‌ ஆழ்வார்‌ தம்‌ திவ்ய ஸூக்தியில்‌ தெளிவித்திருப்பதை ஸ்ரீதேஸிகன்‌ நமக்கு எடுத்துக்‌ காட்டுகின்றார்‌.

அருளிச்செயலுள்‌ எம்பெருமான்‌ குணங்கள்‌ அடங்குதல்‌
வடமொழி வேதாந்தம்‌– தமிழ்மறை முடி ஆகிய இரண்டுக்குமே எம்பெருமானுடைய திருக் கல்யாண குணங்ககளப்‌ போற்றிப்‌ புகழ்வதில்‌ தான்‌ முக்ய நோக்கு என்பதில்‌ சிறிதும்‌ ஐயமில்லை, ஆனால்‌ அவ்விரண்டனுள்‌ அருளிச்‌ செயலுக்கு அவன்‌ குணங்களைத்‌ கெளிவிப்பதில்‌ உள்ள பெருஞ்சிறப்பைக்‌ காட்டுகின்றார்‌ தேசிகன்‌. தாயின்‌ கர்ப்பத்தில்‌ குழந்தை அடங்கக்‌ கிடப்பது போல்‌ அருளிச் செயலினுள்‌ எம்‌ பெருமானுடைய குணங்களெல்லாம்‌ அடங்கக்‌ கிடக்கின்‌றமையைக்‌ காண்கின்றார்‌ தேஸிகன்‌. வேதங்களோ உபநிடதங்களோ மற்ற நூல்களோ அருளிச்‌ செயலைப்‌ போல்‌ எம்பெருமான்‌ குணங்களைக்‌ கையில்‌ கனியாகப்‌ பிடித்துத்‌ தர வல்லனாகா என்ற கருத்து தேசிகன்‌ திருவுள்ளத்தில்‌ ஊன்‌றி விட்டது. முன்னோர்களின்‌ ஐதிஹ்யம்‌ ஒன்று உண்டு. ஒருகால்‌ அறிஞர்கள்‌ பலர்‌ ஒன்‌று கூடிய சபையில்‌ எம்பெருமான்‌ குணங்களை முழுவதும்‌ காட்ட வல்ல நூல்‌ ஒன்‌றும்‌ தோன்ற வில்லையே என்று கவலை கொண்டார்‌களாம்‌. அருளிச் செயல்‌ அவதரித்தபின்‌ அதை அவர்கள்‌ நன்கு அநுபவித்து விட்டு அதனுள்‌ அவன்‌ குணங்கள்‌ அனைத்தும்‌ அடங்கக்‌ கண் முன்‌ தெரிவதைக்‌ கண்டு மறு படியும்‌ அவர்கள்‌ ஒன்று கூடி அதனுள்‌ அடக்கக்‌ குணங்கள்‌ இல்லையே என்று பின்னும் கவலையை வெளியிட்டார்களாம்‌. இந்த்‌ ஐதிஹ்யத்தின்‌ உட்கருத்து என்ன? அருளிச்‌ செயல்‌ அவனுடைய திருக் குணங்களை மிகத்‌ தெளிவாய்‌ விளக்கும்‌ திறனுடையது என்பதும்‌, அந்த ஆற்றல்‌ மற்ற ப்ரமாணங்களுக்கு இல்லை யென்பதும்‌ தாமே! இதைத்‌ தான்‌ தேஸிகன்‌ ஆழ்வார்‌ பாசுரங்கள்‌ எம்பெருமானுடைய குணக் குழுவைத்‌ தம்‌ கர்ப்‌ பத்தில்‌ கொண்டன என்று அருளிச்‌ செய்கின்றார்‌. ஆழ்வார்‌ தாமே பெரிய திருவந்தாதித்‌ தொடக்கத்தில்‌ அவனுடைய திருக் குணங்களைத்‌ தம்‌ பாசுரங்களில்‌ பொதிந்து விடுவதற்‌குத்‌ தம்முடன்‌ ஓத்‌துழைக்குமாறு தம்‌ நெஞ்சையே அழைக்கின்றார்‌–

அவனை அநுபவிக்க அருளிச்செயலே ஸாதநம்‌
ஜீவனுடைய ஸ்வரூபம்‌–எம்பெருமான்‌ திருமேனி–திருக் குணங்கள்‌ முதலிய வற்றில்‌ தெளிவான அறிவு ஏற்பட்‌ வேண்டுமானால்‌ தமிழ்‌ மாலைகளின்‌ வடிவமான அருளிச் செயலை ஆசார்யனிடம்‌ பக்தி சிரத்தைகளுடன்‌ அத்யயனம்‌ செய்ய வேண்டும்‌. அங்ஙனம்‌ தாம்‌ கற்றதால்‌ வேதங்களைக்‌ கொண்டு அறிய முடியாத ஸுக்ஷ்ம ரஹஸ்‌யங்கள் யெல்லாம்‌ தெளிந்து கொண்ட பெருமையை அருளிச்‌ செயலால்‌ பெற்றதாகத்‌ தேசிகன்‌ கூறிக் கொள்கின்றார்‌. வேதங்கள்‌ எடுத்துக்‌ காட்டாத வேத புருஷனுக்கும்‌ புலனாகாத ரஹஸ்யங்களைக்‌ கூட அருளிச்‌ செயலால்‌ தாம்‌ தெளிந்து கொண்டதைத்‌ தேசிகன்‌ பேசுவதாகச்‌ சுவை படக்‌ கூறுவர்‌ சில அறிஞர்கள்‌. அளவற்ற ஓர்‌ அமுதக்‌ கடல்‌, அதைப்‌ பருக ஒருவனுக்கு வேட்கை. அப்படியே வாரிப்‌ பருக முடியுமா? அதற்காக ஓர்‌ அல்லித்தண்டை எடுத்து அதன்‌ துவாரத்தாலே உறிஞ்சி யுறிஞ்சி இயன்‌ற வளவுக்குப்‌ பருசச்‌ சுவை காண்கின்றான்‌. அவ்வாறே எம்பெருமான்‌ ஓர்‌ ஆராவமுதக்‌ கடல்‌, அவனை அப்படியே வாரிக்‌ கொண்டு விழுங்க ஆசை தான்‌. இயலுமா? அதற்‌ காகத்‌ தமிழ்மொழியில்‌ உள்ள அருளிச்‌ செயலை அவனை அநுபவிக்கச்‌ சாதனமாகக்‌ கொள்கிறான்‌ ரஸிகன்‌, எப்படி? அவன்‌ திருமேனி–குணம்‌—லீலைகள்‌ முதலியவற்ஹை அருளிச்‌ செயலைக்‌ கொண்டு கண்ணாரக்‌ கண்டு அநுபவித்துப்‌ பேரின்பம்‌ காண்கின்றான்‌. எத்தகைய அழகிய உவமானம்‌! இவ் வுவமையைக்‌ காட்டியவர்‌ தேசிகன்‌.–

நம்மாழ்வாரே ப்ரபந்ந ஸந்தாந கூடஸ்த்தர்‌
மோக்ஷத்தை அடைவதற்குப்‌ பக்தி-ப்ரபத்தி என்னும்‌ இரண்டே உபாயங்கள்‌ உள்ளன வென்று உபசிடதமும்‌ மற்ற சாஸ்த்ரங்களும்‌ முறை யிடுகின்‌றன. பக்தி யோகம்‌ செய்தற்கு எத்தனையோ வரையறைகள்‌. விரைவில்‌ பலன்‌ பெறுவது இயலாது, அதற்குத்‌ தகுதிகளைச்‌ சிந்திக்கும்‌ போது அஞ்ச வேண்டி வரும்‌. ப்ரபத்தி எல்லோரும்‌ செய்தற்கு ஏற்‌ற எளிய உபாயம்‌. இரண்டும்‌ மறை கண்ட உபாயங்களே-நம்மாழ்‌ வாருக்கு முன்பும்‌ பலர்‌ ப்ரபத்தியை அநுஷ்டித்துப்‌ பலன்‌ பெற்றுள்ளனர்‌. ஆனால்‌ நம்மாழ்வார்‌ காலத்துக்குப்‌ பின்பே ப்ரபத்திக்குப்‌ பெருஞ்செல்வாக்கு ஏற்பட்டுப்‌ பெரும்பாலோர்‌ ப்ரபத்தியையே உபாயமாகக்‌ கொண்டுள்ளனர்‌. ஆழ்வார் தாம்‌ தம்‌ ஸ்ரீ ஸூக்த்திகளின்‌ வாயிலாகவும்‌ தமது அநுஷ்டாநத்தின்‌ மூலமாகவும்‌ ப்ரபத்திக்கு மிக்க செல்வாக்கை உண்டாக்கிப்‌ புத்துயிரளித்தார்‌. பிற்காலத்‌தனரும்‌ இந்த எளிதான வழியையே கைக் கொள்ளும்படி செய்தருளினார்‌. இப்படி. ப்ரபந்நர்களின்‌ ஸந்ததிக்கு இவரே முக்கிய மூல புருஷராயிருப்பது பற்றி ப்ரபந்ந ஸந்தாந கூடஸ்த்தரென வழங்கப்‌ பெற்றார்‌. இந்த வழக்கு யாரால்‌ வந்தது? எம்பெருமானாலேயே. ஆழ்வார்‌ தாமே கூறுகின்றார்‌-தம்மை ப்ரபந்ந ஸந்தாந கூடஸ்த்தராக்குவதற்கு ஸங்கல்பித்து விட்டானாம்‌ எம்பெருமான்‌. தன்னைப்‌ பற்றிய தெளிந்த அறிவைத்‌ தந்தானாம்‌, பிரமன்‌ கலைமகளை வால்மீகி முனிவன்‌ வாயில்‌ புகச்செய்‌து இராமாயணத்தைத்‌ தோற்றுவித்தது போலன்றி எம்பெருமான்‌ தானே தம்‌ நாவில்‌ புகுந்து அவனே பாடுவித்தது திருவாய்மொழி என்‌கிறார்‌ ஆழ்வார்‌. அதன்‌ வாயிலாகப்‌ ப்ரபத்தி நெறியைத்‌ தம்‌ வாயினால்‌ அவனே பேசு வித்து ப்ரபந்ந ஸந்தாந கூடஸ்தராக்கி விட்டான்‌ என்று பேசுகின்றார்‌ ஆழ்வார்‌.

ஆழ்வார்‌ அவதரித்த குலத்தின்‌ பாக்கியம்‌
ஆழ்வாரிடம்‌ ஸ்ரீதேசிகனுக்கு உள்ள ஈடுபாட்டின்‌ மிகுதி. அவர்‌ அவதரித்த குலச் சிறப்பையும்‌ போற்றத் தூண்டுகிறது. ஆழ்வார்‌ தாம்‌ அவதரிப்பதற்கு ப்ராஹ்மண க்ஷத்திரிய வைச்யர்‌ ஆகிய முக் குலத்தையும்‌ விட்டு வேளாளர்‌ குலத்தில்‌ அவதரிப்‌பானேன்‌? அது மட்டும்‌ அன்றே! அந்தக்‌ குலத்தில்‌ அவதரித்த ஆழ்வார்‌ ஆசார்ய சிரேஷ்டராய்‌ விளங்கும்‌ ஸ்ரீ மந் நாதமுனிகளுக்கும்‌ பரமாசார்யராய்‌ பூலோகத்தில்‌ அவதரித்துள்ள ஆசார்யர்களுக்குள்‌ முதல்வராய்‌ விளங்கும்‌ ஆச்சர்யத்தைச்‌ சிந்திக்கின்றார்‌ தேசிகன்‌. அதற்குக்‌ காரணமும்‌ காட்டி யருள்கின்றார்‌. எம்பெருமானுடைய திருவவய வங்களில்‌ திருவடி தானே சரணமடைதற்கு இடமாய்‌ விளங்குவது! திருவடியைப்‌ பிடித்‌தால்‌ தானே அவன்‌ அன்பும்‌ கருணையும்‌ சுரக்கும்‌! அவன்‌ திருவடியினின்று தோன்றி யது வேளாளர்‌ குலம்‌ ஒன்றே. மற்ற அவயவங்களினின்று தோன்றிய மற்ற குலங்‌களுக்கு இப் பெருமை கிட்டவில்லையே-அந்தக்‌ குலம்‌ அவன்‌ திருவடியினின்‌று பிறந்ததை வேதமும்‌ ஓதுகின்றதே! அக்குலத்துப்‌ பிறந்தாலும்‌ பகவத்‌ பக்தி யுடையவனாகில்‌ அவனை மற்றவர்கள்‌ மிக மதித்துப்‌ பாராட்ட வேண்டு மென்பதை உலகுக்கு உணர்த்‌தவே ஆழ்வார்‌ வேளாளர்‌ குலத்தில்‌ அவதரித்தார்‌. எம்பெருமான்‌ திருவடியினின்று தோன்றிய சிறப்புடன்‌ ஆழ்வார்‌ அவதரித்த பெருமையும்‌ சேர்ந்து அக் குலமும்‌ எல்லோரும்‌ கொண்டாட உரியதாபிற்‌.று. இதுவே தேசிகன்‌ கண்டு வெளியிட்ட உண்மை.

அருளிச்செயல்‌ கற்ற வைஷ்ணவனாக வேண்டுதல்‌
ஆழ்வார்களின்‌. அருளிச்செயல்‌, தமிழ்‌ மறையென்றும்‌, தமிழ்‌ மறைமுடியென்றும்‌ வழங்கும்‌, வடமொழியில்‌ வேதத்தினும்‌ சிறந்தது வேதாந்த மெனப்படும்‌ உப நிடதம்‌. வேதத்தை அத்யயனம்‌ செய்தே அந்தணத்‌ தன்மையை நிலை நிறுத்திக்‌ கொள்ள வேண்டுவது போல்‌ அருளிச்‌ செயலை ஆசார்யன்‌ வாயிலாக ஓதிக்‌ கற்றே வைணவத்‌ தன்மையைப்‌ பெற்றாக வேண்டும்‌. அருளிச்‌ செயலிலும்‌ வேதம்‌ வேதாந்தம்‌ என்ற பாகுபாட்டைக்‌ கண்டனர்‌ பெரியோர்‌. மற்ற ஆழ்வார்களின்‌ பாசுரப்‌ பகுதியை வேத மெனவும்‌ நம்மாழ்வார்‌ அருளிய திருவாய்மொழியை வேதாந்தமெனவும்‌ கொண்டனர்
பெரியோர்‌. மற்ற ஆழ்வார்களின்‌ பாசுரப்‌ பகுதியை வேதமெனவும்‌ நம்மாழ்வார்‌ அருளிய திருவாய்மொழியை வேதாந்தமெனவும்‌ கொண்டனர்‌ பழங்காலத்துப்‌ பெரியோர்‌. வடமொழி வேதத்தை முழுதும்‌ அத்யயநம்‌ செய்ய வாய்ப்புப்‌ பெறாதவர்‌ உபநிஷத்தையோ புருஷ ஸூக்தத்தையோ அத்யயநம்‌ செய்தால்‌ தான்‌ தம்மை அந்தண ரென்று சொல்லிக்‌ கொள்ள உரிமை உண்டு அவ்வாறே மற்ற மூவாயிரம்‌ பாசுரங்‌களைப்‌ பயில இயலாதார்‌ திருவாய்மொழியை மட்டுமாவது அத்யயநம்‌ செய்தால்‌ தான்‌ அவர்களிடம்‌ வைணவத் தன்மை நிலை நிற்கும்‌. எம்பெருமானது திருவுள்ளத்தை உகப்பிக்கத்‌ திருவாய்மொழியினும்‌ சிறந்‌த ஸாதநம்‌ இல்லை யென்பது உறுதி–

அருளிச்செயலைக்‌ கல்லாதவரும்‌ உய்ய வழி
ஸ்ரீதேசிகன்‌ கண்ட உண்மை என்ன? அருளிச்‌ செயலைக்‌ கல்லாதவரிடத்து எம்‌ பெருமான்‌ திருவுள்ளம்‌ உகப்பதில்லையாம்‌, எல்லோருக்கும்‌ அதனைக்‌ கற்கும்‌ பாக்கியம்‌ கிட்டுகின்றதா? வடமறையில்‌ உள்ள ஊற்றத்தால்‌ தமிழ்மொழியில்‌ உள்ள அருளிச்‌ செயலைக்‌ கற்கும்‌ பேறு பெறாதவர்‌ பலர்‌. எம்பெருமான்‌ திருவுள்ளத்தை ஈர்த்து வசப்‌ படுத்த வல்ல இனிய ஓசை பெற்ற அருளிச்‌ செயலின்‌ பெருமையை உணராததால்‌ அதனைக்‌ கற்காது கை விட்டுப்‌ பொழுது போக்குமவர்‌ பலர்‌, இத்தகைய தெளர்ப்பாக்‌கிய முடையாரிடம்‌ எம்பெருமான்‌ திருவுள்ளத்தில்‌ அன்பு எந்நாளும்‌ ஏற்படாதாம்‌. இந்த ஜீவராசிகளிடமும்‌ ஆழ்வாருக்குக்‌ கருணை சுரக்கின்றது. வைணவராய்ப்‌ பிறந்தாலாவது நற்கதி பெறட்டுமே என்ற குளிர்ந்த எண்ணம்‌ ஆழ்வாருக்கு அவர்களையும்‌ உய்விக்க ஒரு வழி கண்டார்‌ ஆழ்வார்‌, தாமே ஸ்ரீசடாரி யுருக் கொண்டு அதனுள்ளே புகுந்தும்‌ நின்றார்‌. அவர்கள்‌ அர்ச்சைத்‌ திருமேனியை வந்து ஸேவிக்கும்போது அவர்கள்‌ முடியில்‌ ஸ்ரீசடாரி அமருவதால்‌ இந்த பாக்கியத்தையாவது பெற்றார்களே யென்று அவர்களிடம்‌ திவ்ய தம்பதிகளுக்குக்‌ கருணை சுரக்குமாம்‌. ஜீவ ராசிகளிடம்‌ இத்தகைய கருணை கொண்டு வாழ்விக்கும்‌ பெருமையை நினைந்து எல்லாரும்‌ ஆழ்‌வாரைப்‌ பக்தியுடன்‌ தொழுகின்றார்களாம்‌. தேஸிகனது எத்தகைய அழகிய உண்மை விளக்கம்‌ ! இதைத்‌ திருவுள்ளத்துக்‌ கொண்டு தான்‌ எம்பெருமான்‌ திருவடியில்‌ முடியை வைப்பதற்கு ஆழ்வார்‌ திருவருள்‌ வேண்டுமென்று தேசிகன்‌ முடிவு கூறுகின்‌றார்‌. ஸ்ரீசடாரி தான்‌ ஆழ்வார்‌, ஆழ்வார்‌ தாமே ஸ்ரீசடாரி!

வானுலகிலும்‌ அருளிச்‌ செயல்‌ கோஷ்டி
இந்த அருளிச்‌ செயலின்‌ அநுஸந்‌தாநம்‌ இவ் வுலகில்‌ மட்டுமா -தேவ லோகத்‌திலும்‌ ஸ்ரீவைகுண்டத்திலும்‌ கூடச்‌ சிறப்பாய்‌ நடப்பதாய்‌ ஆசார்யர்கள்‌ கண்டனர்‌. ஒரு விசேஷம்‌ பார்ப்போம்‌-திருமாவிருஞ்சோலைமலை. அம்மலையின்‌ திருநாமத்தைக்‌ கூறினாலே திருமால்‌ நேரில்‌ ஓடிவந்து நெஞ்சு நிறையப்‌ புகுவதாய்க்‌ காண்கின்றார்‌ ஆழ்வார்‌. அங்கே சிலம்பாறு பெருகி ஓடுகின்றது. எம்பெருமானாருக்கு ஞான புத்திரராய்‌ பரம அந்தரங்கரான ஆழ்வான்‌ தாம்‌ கண்ணாலே கண்டதை நமக்குக்‌ காட்டுகின்றார் –தேவலோகத்தினின்‌று கின்னரப்‌ பெண்கள்‌ அழகரை ஸேவிக்க ஆசைப்பட்டுத்‌ திரு மாலிருஞ்சோலை மலையின்‌ தாழ்வரைக்கு வந்து சேருகின்றனராம்‌. ௮ந்த வகுப்பினர்க்கே இயற்கையாக எம்பெருமான்‌ அருளியுள்ள குரலின்‌ இனிமையோடும்‌ பொருட்சுவை யுணர்ச்சியோடும்‌ கருத்தில்‌ தெளிவுடனும்‌ அப்பெண்கள்‌ மகிழ்‌ மணம்‌ வீசும்‌ திருவாய்‌ மொழியைப்‌ பாடுகின்றனராம்‌. அதைக்‌ கேட்டு அந்த மலையின்‌ கற்பாறைகள்‌ உருகிச்‌ சிலம்பாறாய்ப்‌ பெருகுவதாய்க்‌ கண்டு வியப்புற்‌று அருளிச்‌ செய்கின்றார்‌. சிலம்பாற்றின்‌ அவதார ரஹஸ்யத்தைக்‌ கண்டு விட்ட பெருமிதம்‌ ஆழ்வானுக்கு, ஆழ்வானிடம்‌ பக்தி மிகுந்த ஸ்ரீதேசிகனோ பின்னும்‌ மேலே ஒரு படி சென்று பேசி யருள்கின்றார்‌–பரம பதம்‌ சேர்ந்த சேதநன்‌ அங்கே நித்ய ஸூரிகளுடனும்‌ முக்தி பெற்றவர்களுடனும்‌ சேர்ந்து ஒரு கோஷ்டியாக அமர்க்து ஸாமகாநம்‌ ‘ செய்வதுடன்‌ பல்லாண்டென்று தொடங்கும்‌ அருளிச்செயலையும்‌ ஸங்‌கீத லோகத்திலேயே இது வரை அமையாத அற்புத தெய்விக – கானத்துடன்‌ பாடி பகவத்‌ குணங்களை அநுபவிப்பதாயும்‌ தாமும்‌ அதில்‌ கலந்து கொண்டு இன்புறுவதாயும்‌ தம்‌ பிரபந்தத்தில்‌ அருளிச்‌ செய்கின்றார்‌. அடியார்களுக்கு இம்மையில்‌ மட்டுமன்றி மறுமையிலும்‌ அதிலும்‌ ஸ்ரீவைகுண்டத்திலும்‌ அருளிச்‌ ‘ செயலின்‌ அநுஸந்தாநம்‌ சாச்வதமாய்‌ நடைபெறுவதைக்‌ காண்கின்றார் தேஸிகன்‌.

தமிழ்‌ மறையும்‌ நித்யமானது
அருளிச்‌ செயலும்‌ வேதம் போல்‌ நித்யமான தென்பதும்‌ , ஒவ்வொரு கல்பத்‌திலும்‌ அவதரிப்பதென்பதும்‌.ஆசார்யர்கள்‌ கண்ட உண்மை. சப்த மென்பது தோன்றி அழிவதால்‌ அநித்ய மென்று தீர்ந்திருக்க, சொற்றொடர்களாலான வேதம்‌ எப்படி நித்யமாகும்‌? என்ற கேள்விக்கு ஸ்ரீபாஷ்யகாரர்‌ தாமே விரிவாக விடை அருளிச்‌ செய்துள்ளார்‌. ஸர்வேச்வரன்‌ கற்பம் தோறும்‌ வேதத்தை முந்திய சொற்றொடரின்‌ வரிசை சிறிதும்‌ மாறாது கண்டு பிரமனைப்‌ படைத்து அவனுக்கு வேதத்தை உப தேசித்து அவனைக்‌ கொண்டு வஸிஷ்டர்‌ முதலியவர்கள்‌ வழியாக வேதத்தின்‌ அமைப்பில்‌ சிறிதும்‌ மாறுபாடின்றி உலகில்‌ பரவச்‌ செய்ய, அங்ஙனம்‌ நிற்பதுவே வேதத்தின்‌ நித்யத்‌ தன்மையாகும்‌ என்பது ஸ்ரீபாஷ்யத்தில்‌ அருளிய முடிவு, அங்ஙனமே கற்பந்தோறும்‌ ஆழ்வார்களின்‌ அவதாரமும்‌ அவர்களின்‌ திருவாயினின்‌று அருளிச்‌ செயல்‌ தோன்றுவதும்‌ பாசுரங்களின்‌ உருவத்தில்‌ சிறிதும்‌ மாறுபாடின்றி அநு சந்தான முறை வருவதும்‌ நடை பெறுவதால்‌ வடமொழி மறை போல்‌ தமிழ்‌ மறையும்‌ நித்யமென்று ஆசார்யர்கள்‌ ஒரு முகமாய்க்‌ கண்டு பேசினர்‌. ஸ்ரீதேஸிகனும்‌ அருளிச்‌ செயல்‌ ஆழ்வாரிடமிருந் து கற்பந் தோறும்‌ அவதரித்துக்‌ கொண்டேயிருப்‌ பதைத்‌ திருவுள்ளத்துக்‌ கொண்டு ஆழ்வாரைப்‌ பற்றிப்‌ பேச நேரும்‌ பல இடங்களிலும்‌ அருளியச்‌ செயலை இயற்றியவர்‌ என்று கூறாது கண்டவரென்றே வழங்கி யிருப்பதும்‌ இதனை வலியுறுத்தும்‌ . ஸ்ரீதேஸிகன்‌ போற்றும்‌ ஸ்ரீபட்டரும்‌ அருளிச்‌ செயலை ஆழ்வார்‌ ஸாஷாத் கரித்ததாகவே அருளிச்‌ செய்துள்ளார்‌. அருளிச்‌ செயலின்‌ சாசுவதத்‌ தன்‌மைக்கு இன்னும்‌ வேறு என்ன சான்று வேண்டும்‌.

நம்மாழ்வார்‌ ஆழ்வாரும்‌ ஆசார்யனு மாதல்‌
இந்நிலவுலகில்‌ முதன்‌ முதலாக” அவதரித்த ஆசார்யன்‌ யார்‌? நம்மாழ்வாரே. அவருக்ரு ஆசார்யனாய்‌ விளங்கும்‌ ஸேனை முதலியாரோ ஸ்ரீவைகுண்டத்தினின்று பரமபதநாதன்‌ நியமனப்படி இந் நிலவுலகில்‌ வந்து ஆழ்வாருக்குத்‌ திருவாழி திருச்சங்கு பொறித்து உபதேசமும்‌ செய்து விட்டு மீண்டும்‌ ஸ்ரீவைகுண்டத்துக்கே சென்று விட்டார்‌. ஆகவே நம்மாழ்வாருக்கே முன்போ அவர்‌ காலத்திலோ பூவுலகில்‌ அவதரித்து வாழ்ந்த ஆசார்யன்‌ யாராவது உண்டாவென்று சிந்தித்துப்‌ பாருங்கள்‌. ஆழ்வார்களின்‌ கோஷ்டியிலும்‌ மற்ற ஆழ்வார்களைத்‌ தமக்கு அவயவங்களாகக்‌ கொண்டு தாம்‌ அவயவியாக நின்று முதன்மை பெற்று விளங்குமவர்‌ நம்மாழ்வார்‌ ஒருவரே. இந்தத்‌ தனிப் பெருமை, திருமந்திரம்‌ ஒன்றே ரஹஸ்ய வகுப்பிலும்‌ வியாபக மந்திர வகுப்பிலும்‌ சேர்ந்து தனிப் பெருமையுடன்‌ விளங்குவது போன்றதாகும்‌.

அருளிச்‌ செயல்‌ வேதமும்‌ உபப்ரும்ஹணமு மாதல்‌
தமிழ்மறை சுதந்திரமான முறையில்‌ வேதமாகவும்‌ உபநிடதமாகவும்‌ விளங்குவதோடு வேதத்தின்‌ நுண்ணிய கருத்தை விளக்கும்‌ உப ப்ரும்ஹண வகுப்பிலும்‌ சேர்ந்து பிரகாசிக்கன்றது. இந்த அம்சத்தை இன்னும்‌ சற்று ஆராய்ந்தால்‌ வேதங்களின்‌ பொருளைத்‌ தெளிவாய்‌ அறிவதற்கு இதிஹாஸமும்‌ புராணமும்‌ உதவி செய்வதற்கு மேலும்‌ மிகப்‌ பெரியதோர்‌ அளவுக்கு அருளிச்‌ செயல்‌ சிறிதும்‌ ஐயம்‌ எழாதவாறு வேதங்களின்‌ ரஹஸ்யங்களை விளக்கிக்‌ காட்டுவதால்‌ உபப்ரும்ஹணங்களுள்ளும்‌ தலை சிறந்து விளங்குவதாக ஸ்ரீதேசிகன்‌ புகழ்த்தருள்கின்றார் . அருளிச்‌ செயலை மறை யாகவே கொண்டு சிந்திக்கும் போது பழமையான உபநிஷத்துக்களுள்‌ முதன்மை பெற்று விளங்குவதாகவும்‌ காண்கின்றார்‌ தேசிகன்‌. அதனால்‌ தான்‌ அர்ச்சைத்‌ திருமேனி திருவீதியில்‌ எழுந்தருளும்போது தமிழ் மறை கோஷ்டியை எம்பெருமான்‌ நாடித்‌ தொடர்வதும்‌ தொன்று தொட்டு வரும்‌ ஸம்ப்ரதாயமாகி விட்டது.

ஆளவந்தாரின்‌ ஈடுபாடு-தேசிகள்‌ விளக்கம்‌
ஆளவந்தார்‌ ஸ்ரீ ஸூக்திகளுள்‌ ஸ்ரீ ஸ்தோத்ர ரத்நம்‌ தனிச்‌ சிறப்புப்‌ பெற்றது. புராணங்களுள்‌ மிகச்‌ சிறந்ததால்‌ ஸ்ரீ விஷ்ணுபுராணம்‌ புராணரத்நம்‌ என்‌றும்‌, மந்த்ரங்‌களுள்‌ ஒப்பற்ற த்வயம்‌ மந்த்ர ரத்நம்‌ என்றும்‌ வழங்குவது அனைவரும்‌ அறிந்ததே . அவ்வாறே ஸ்தோத்ரங்களுள்‌ முதலவதாரம்‌ பெற்று ஆளவந்தாருக்குப்‌ பின்னிட்ட எம்பெருமானார்‌ உள்ளிட்ட எல்லா ஆசார்யர்களின்‌ அநு ஸந்தாநத்துக்கும்‌ ஏற்றதாயுள்ளமை பற்றி இது ஸ்‌தோத்ர ரத்நமென வழங்குகின்றது இதில்‌ ஐந்தாவது சுலோகம்‌ ‘மாதா பிதா யுவதய:’ என்று தொடங்குவது அருளிச்‌ செயலின்‌ அநு ஸக்தாநத்தின்‌ போதெல்லாம்‌ முன்பு அனைவரும்‌ அநுஸந்திக்க வேண்டிய ஸ்லோகமா தலின்‌ இதாய் அறியாத வைணவர்‌ இலர்‌. ஸ்ரீஸ்தோத்ர ரத்த்துக்கு விரிவான உரையிட்டு டருளிய ஸ்ரீ தேஸிகன்‌ இச்சுலோகத்துக்கு அருளிய உரை: ஓர்‌ அற்புதப்‌ படைப்பும்‌ ஆளவந்தாருக்கு ஆழ்வாரைப்‌ பற்றிப்‌ பொங்கி யெழுந்த பக்தி வெள்ளத்துடன்‌ தம்முடைய பக்திப்‌ பெருக்கையும்‌ சேர விட்டு இந்தஸ் ஸ்லோகத்துக்கு விரிவுரை யருளி இருவர்‌ பக்தி வெள்ளத்துக்கும்‌ வடிகால்‌ விடுகின்றார்‌ தேசிகன்‌ –

ஸ்ரீதேசிகன்‌ இடும்‌ ௮வதாரிகை
இஸ்ஸ்லோகத்‌துக்குத்‌ தேசிகன்‌ இடும்‌ அவதாரிகையே விலக்ஷணமானது, ஆளவந்தார்‌ கீழ்ஸ் ஸ்லோகத்தால்‌ பராசர மஹர்ஷியை வணங்கி விட்டார்‌. உடன்‌ ஆழ்வார்‌ திருவடிகளைத்‌ தொழுகின்றார்‌. குறிப்பிட்டுப்‌ பராசரரைத்‌ தொடக்கத்தில்‌ துதிக்கக்‌ காரணம்‌ யாது வேதாந்தார்த்தங்களை நிர்ணயித்து விளக்கும்‌ ஸ்ரீவிஷ்ணு புராணம்‌ என்‌னும்‌ அற்புதக்‌ கிரந்தத்தை அவர்‌ அருளியதேயாகும்‌. அடுத்து ஆழ்வார்‌ திருவடிகளே இலக்கு. ஏன்‌? கீழ்க்கூறிய ஸ்ரீவிஷ்ணு புராணத்தைக்‌ காட்டிலும்‌ ஆழ்வாரின்‌ அருளிச்‌ செயல்‌ வேதாந்தங்களின்‌ ரஹஸ்யார்த்தங்களை மிகக்‌ தெளிவாய்‌ விளக்குவதே காரணமாகும்‌. அருளிச்‌ செயலைக்‌ கேட்பவர்க்கு உடனேயே எம்பெருமானிடம்‌ ஈடு பட்டு உள்ளம்‌ மகிழ வாய்ப்பு ஏற்படுமாம்‌. மேலும்‌ அதன்‌ அநுஸந்தாநத்தைச்‌ செவி சாய்த்ததுமே அவன்‌ திருவுள்ளத்தில்‌ மகழ்ச்சி பொங்கச்‌ செய்கின்றதாம்‌ அருளிச்‌ செயல்‌. எல்லாச்‌ சாதியாரும்‌ அநுஸந்தித்து நல்வாழ்வு பெறுதற்கு வழிகாட்டியா யுள்ளது. மேலும்‌ ஆளவந்தாருக்குப்‌ பாட்டனாரான ஸ்ரீமந் நாதமுனிகளுக்கு ஆழ்வார்‌ நேர்‌ ஆசார்யனாய்‌ விளங்குகின்றார்‌. எப்படி? இருவர்க்கும்‌ மிகுந்த இடையீடு உள்ளதா யிற்றே என்று கேட்கலாம்‌. நாதமுனிகள்‌ பல காலம்‌ கொடுந் தவம்‌ புரிந்து ஆழ்‌வாரைப்‌ பரமபதத்தினின்று இந் நில வுலகுக்கு மறுபடியும்‌ எழுந்தருளச்‌ செய்தார்‌. பரம புருஷனது ஸங்கல்பமும்‌ இதற்கு முதற்‌ காரணமாய்‌ நின்றது. ஆழ்வார்‌ நேரில்‌ எழுந்‌ தருளி அதுவரையில்‌ மறைந்திருந்த–ஸகல உப நீஷத்துககளின்‌ ஸாரமான அருளிச்‌ செயல்‌ முழுதையுமே ஸ்ரீமந்‌ நாதமுனிகளுக்கு உபதேசித்தருளி முதல்‌ ஆசார்யரானார்‌. உபநிடதம்‌ எம்மெருமானையே தாய்‌-தந்தாய் -ஸஹோதரன்‌ முதலிய எல்லா உறவினனாயும்‌ ஓதுகின்‌றது . அதைத்‌ தழுவி இப்பொழுது ஆளவந்தார்‌ ஆசார்யனான ஆழ்வாரையே, அவர்‌ திருவடிகளையே எம்பெருமானுக்கு உள்ள எல்லா உறவுமுறையும்‌ உடையனவாகக்‌ கொண்டு ஐந்தாவது ஸ்லோகமிட்டு வணங்குகின்றார்‌.

ஸ்ரீதேசிகன்‌ தரும்‌ பொருள்‌ விளக்கம்‌
அவர்‌ திருவடிகளில்‌ ஈடுபட்டுப்‌ பேசும்போது ஆழ்வாரையே மறந்து விடுகின்றார்‌ ஆள வந்தார்‌. சாஸ்த்ரங்களெல்லாம்‌ தாயின்‌ பெருமையைக்‌ கூறும்‌ போது அவன்‌ பத்து மாதம்‌ சுமந்து பெற்றெடுத்து வளர்த்துப்‌ புதல்‌வனின்‌ கலத்தைப்‌ பேணுதலைக்‌ கருதித்‌ தந்தையினும்‌ மிகச்‌ சிறந்தவளாகப்‌ புகழ்கின்றனர்‌. அத்தகைய தாய்‌ தமக்கு ஆழ்வார்‌ திருவடிகளே என்கின்றார்‌ ஆளவந்தார் -அடுத்து தந்தையின் நினைவு வருகின்றது. தந்தை புத்திரனை நல்வழிப்‌ படுத்திச்‌ சிறந்த நிலைக்கும்‌ கொண்டு வருமவனாதலின்‌ மிக்க மதிப்‌ புக்கு உரியன்‌. “அடுத்து நிற்பவள்‌ மனைவி. தம்பதிகள்‌ ஒற்றுமையுடன்‌ வாழ்க்கை நடத்தினால்‌ அறம்‌-பொருள்‌-இன்பம்‌ ஆகியவை எளிதில்‌ கிட்டு மென்று கூறுகின்றது சாஸ்த்ரம்‌. இந்தத்‌ தந்தை-மனைவி என்ற உறவினர்‌ மூறையிலும்‌ நின்று தம்மைக்‌ காப்பன ஆழ்வார்‌ திருவடிகளே யென்கின்றார்‌. பின்‌ புத்திரர்களைப்‌ பார்ப்போம்‌. குடும்பத்தில்‌ அவர்களுக்கு முக்கிய ஸ்தாநம்‌ உண்டு, புத்திரர்களைக்‌ கண்டாலே பெற்றோர்களுக்குப்‌ பெருமகிழ்ச்சி. முது மையில்‌ பெற்றோர்களைக்‌ காப்பவர்‌புத்திரர்களே. மேலும்‌ ப்ரபந்நர்களல்லாத பெற்றோர்களைப்‌ புத்‌ என்னும்‌ நரகத்தில்‌ விழாமல்‌ காப்பதால்‌ புத்திரர்‌ என்று பெயர்‌ வந்ததாகவும்‌ கூறுவர்‌; முன்னோர்கள்‌ நம்‌ குலத்தில்‌ புத்திரன்‌ பிறப்‌பானா என்று ஏங்கியதும்‌ உண்டு; புத்திரன்‌ பிறந்து அதிலும்‌ வைணவச்‌ சிறப்பைப்‌ பெறுவானாயின்‌ பித்ருக்களும்‌ பிதா மஹர்களும்‌ தோள்களைத்‌ தட்டி மகிழ்ச்சியால்‌ கூத்தாடுவதும்‌ உண்டு என்று ப்ரமாணங்கள்‌ கூறுகின்‌றன, இத்தகைய சிறப்புப்‌ பெற்ற புத்திரர்கள்‌ போல்‌ தம்‌ அன்புக்கு உரியனவாய்த்‌ (தமக்கு உதவி புரிவனவாயுள்ளன ஆழ்வாரின்‌ . இரண்டு திருவடிகளே என்‌கிறார்‌. அது. மட்டுமன்று. ஒவ்வொரு குடும்பத்துக்கும்‌ சில உடைமைகள்‌ உண்டே! அவையாவன-பணியாளர்‌-அடியார்கள்‌-வீடு-நிலம்‌-செல்வம்‌ முதலியன-இவை ஒருவருடைய வாழ்க்கையை வளம்‌ பெறச்‌ செய்வன. மற்றும்‌ இம்மைப்‌ பயன மறுமைப்‌ பயன்‌ முதலியவற்றுக்குச்‌ சாதனமாயுள்ள அனைத்‌துமே தமக்கு ஆழ்வார்‌ திருவடிகள்‌ தாம்‌ என்கிறார்‌ ஆளவந்தார்‌-மேலும்‌ தமக்கு இவ்வுலகில்‌ மட்டும்‌ அல்ல-மோக்ஷம்‌ பெற்ற பின்பும்‌ தமக்கு ஆழ்வார்‌ திருவடிகளே தஞ்ச மென்கிறார்‌. எம்பெருமான்‌ திருவடிகளைப்‌ பெறுதற்குக்‌ கூட அவனைக்‌ காட்டிலும்‌ ஆழ்வார்‌ திருவடிகளையே கதியாய்ப்‌ பற்ற வேண்டுமாம்‌-

ஆசார்யன்‌ கருணை எம்பெருமானதினும்‌ விஞ்சியது
எம்பெருமானது கருணை சேதநர்களிடம்‌ அநாதியாக இருப்பினும்‌ அது ஆசார்யனது அருளை எதிர்பார்த்தே பலன்‌ கொடுக்க வல்லதாம்‌. மேலும்‌ அவன்‌ கருணை சேதநனது கருமத்துக்குத்‌ தகுந்தபடி தீய பலனையும்‌ கொடுத்தே தர வேண்டியதாதலின்‌ லீலா ரஸம்‌ கலந்தே இருக்கும்‌. ஆசார்யனது கருணையோ எம்பெருமானது சீற்றத்தைப்‌ போக்கித்‌ தீய பலன்‌ வராமல்‌ காக்கின்றது. எம்பெருமானுக்குச்‌ சிலரைக்‌ கர்மத்துக்கு ஏற்றவாறு கீழே தள்ளும்‌ கருத்தும்‌ மறுபடி பாபத்தைச்‌ செய்யத்‌ தூண்டும்‌ செயலும்‌ உண்டு. ஆசார்யனுக்கோ சிஷ்யனை நற்செயல்‌ புரியுமாறு செய்வதிலேயே ஆர்வமும்‌ அவனுக்கு நல்வாழ்வளிப்பதிலே நோக்கமும்‌ இயற்கையில்‌ அமைந்தன. மேலும்‌ எம்பெருமான்‌ அசுரத் தன்மையருக்குச்‌ சாஸ்த்ரங்களுக்கு விபரீதமான உபதேசங்களைச்‌ செய்து தீய செயலிலேயே மண்டி யிருக்கச் செய்து பயனை அநுபவிக்கச்‌ செய்யும்‌ தன்மை உண்டு. ஆசார்யனோ சாஸ்த்ரத்தைத்‌ தழுவிய நல்லுபதேசத்தையே செய்து நல்வழிப்படுத்தி இன்பமுறையே செய்‌வான்‌. இங்ஙனமே இன்னும்‌ பல வேற்றுமைகள்‌ எம்பெருமானுக்கும்‌ ஆசார்‌ யனுக்கும்‌ இருப்பதைக்‌ கொண்டு அவனினும்‌ ஆசார்யனுக்கு உள்ள சிறப்பு மிகுதியால்‌ ஆசார்யன்‌ எப்பொழுதும்‌ போற்றுதற்கு உரியன்‌ என்று விளக்க ஆசார்ய ஸார்வபெளமருக்கு எம்பெருமானினும்‌ மிக்க சிறப்பை வலியுறுத்திப்‌ பேசுகின்றார்‌.

ஆழ்வார்‌ திருவடிகளே இரு ஸந்ததிக்கும்‌ சரண்‌
இத்தகைய பரமாசார்யசான நம்மாழ்வார்‌ திருவடிகளே பிறப்பினால்‌ எமக்கு முன்னோர்களான தந்த பாட்டனார்‌ முதலியவர்களுக்கும்‌, பின்னிட்டுத்‌ தோன்றுமவர்களான புத்திரர்‌ பேரர்‌ முதவிய பின்‌ ஸந்ததியினர்க்கும்‌ கீழ்‌ கூறிய எல்லா உறவினரும்‌ எல்லாச்‌ செல்வமுமாய்‌ நிற்பன. மேலும்‌ நமக்கு ஜஞாந ஸந்ததியார்‌ என்று சொல்லப்படும்‌ முன்னோர்களான ஆசார்யன்‌–ப்ராசார்யன்‌ முதலிய ஆசார்ய பரம்பரைக்கும்‌ பின் வரும்‌ சிஷ்பன்‌ அவனுக்குச்‌ சிஷ்பன்‌ என்று தொடர்ந்து செல்லப் போகும்‌ சிஷ்ய ஸந்ததிக்கும்‌ இப்படி எதாவது வழியில்‌ தம்மைச்‌ சேர்ந்த அனைவருக்குமே எல்லாமாய்‌ நிற்பன ஆழ்வார்‌ திருவடிகளே

ஆழ்வாரே முதல்‌ ஸ்ரீ வைஷ்ணவ குலபதி
நாதமுனிகள்‌ ஸம்ப்ரதாயத்தைச்‌ சேர்ந்த அனைவருக்கும்‌ முதல்வரான குலபதியாய்‌ விளங்குமவர்‌ நம்மாழ்வாரே, நம்‌ முன்னோர்களான பெரியோர்‌களுக்கும்‌ ஜ்ஞாநம்‌-வைராக்யம்‌ முதலிய நற்குணங்கள்‌ ஆழ்வார்‌ திருவருளா லேயே வந்தன-ஆழ்வாரை முதற்‌ குலபதியாகக்‌ கூறத்‌ தடை என்ன? ஒவ்‌வொருவரும்‌ தங்கள்‌ கோத்ரத்துக்குக்‌ கூடஸ்த்தராக ஒரு முனிவரைக்‌ கூறிக்‌ கொள்வது போல்‌ ஸ்ரீ வைஷ்ணவ குலத்துக்குக்‌ கூடஸ்த்தராகக்‌ கூறிக்கொள்ள ஆழ்வாரே உரியர்‌. எல்லோருக்கும்‌ முதல்‌ ஆசார்யனான எம்பெருமானே பொதுவான கூடஸ்த்தனா யிருப்பினும்‌ ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களான அனைவருக்கும்‌ சிறப்பு முறையில்‌. கூடஸ்த்தராய்‌ விளங்குமவர்‌ ஆழ்வாரே. ஸ்ரீவைஷ்ணவ குலத்தைக்‌ காத்தருள்பவரும்‌ அதன்‌ தலைவரும்‌ ஆழ்வாரே.

ஆழ்வார்‌ திருவடிகளின்‌ சிறப்பு
ஆழ்வாருடைய இரண்டு திருவடிகளும்‌ இயற்கையாக மிக்க அழகுடையனவாய் ஸகல மங்களங்களையும்‌ அனிப்பனவாய்‌ விளங்குவன, அக் காலத்தில்‌ உள்ள ஸாத்துவிகப்‌ பெரியோர்கள்‌ ஆழ்வாரின்‌ இரண்டு திருவடிகளிலும்‌ மகிழம்பூமாலையை அணிவித்து அம்மலர்களால்‌ அருச்சித்‌தனர்‌, அந்த மாலைகள்‌ அத்திருவடிகளின்அழகை மேலும்‌ வளர்க்கின்றன, ௮ந்த மகிழ மணத்தை நாம்‌ முகரும் போது ஆழ்வார்‌ அருளிச்‌ செயலிலும்‌ அந்த மணம்‌ நிலையாய்‌ நின்று வீசுவதைக்‌ குறிப்பிடுவது போன்ற உணர்ச்சி உண்டாகின்றது. ஆழ்வார்‌ திருவாக்கின்று அவதரித்த அருளிச்‌ செயலே பர தேவதை இன்னாரென்று நிர்ணயித்துத்‌ தரவல்லது ஆதலின்‌ அதிலும்‌ ஆழ்வாருக்கே உரிய மகிழமலர்‌ மணம்‌ வீசுவதாய்க்‌ காண்பது மிகப்‌ பொருத்தமே. ஆழ்வார்‌ திருவடிகளில்‌ உள்ள அழகிய சின்னங்களை ஸேவிக்கும்‌ போது ஆழ்வார்‌ ஸ்ரீவைஷ்ணவப்‌ பேரரசுக்கு முடி சூடிய மன்னரெனத்‌ தெளிவாய்ப்‌ புலனாகின்றது. தம்மை அடைந்தவருக்கு வைணவச்‌ செல்வத்தை அளிப்பன அத்‌ திருவடிகள்‌. அவற்றின்‌ பெரு மிடுக்கைத்‌ காணும்‌ போது எம்பெருமானுக்குக்‌ கைங்கர்யம்‌ செய்தற்காக வெளியே புறப்பட முற்படுவன போல்‌ தோன்றுகின்றது. அந்தத்‌ திருவடிகள்‌ இரண்டும்‌ ஒன்றுக்‌ கொன்று ஒத்திருப்பதற்கு வேறு உவமை கூற முடியாது. அந்த இரண்டுக்‌ குள்ளேயே ஒன்றை மற்றொன்றுக்கு உவமையாய்க்‌ கூறிக் கொள்ள வேண்டும்‌, இரண்டு தேவதைகளையுடைய யாகங்களில்‌ ஹோமத்தில்‌ இருவரையுமே இலக்காகக்‌ கொள்ள வேண்டுவது போல்‌ இரண்டு திருவடிகளும்‌ பிரிக்க முடியாமல்‌ சேர்ந்தே நாம்‌ வழிபடுதற்கு உரியன. இப்படி. அநுபவிப்பதற்கு ஏற்ற எல்லை யற்ற இனிமை யுடையனவாய்‌ நம்மைக்‌ கைவிடாது ரக்ஷிப்பனவான ஆழ்வார்‌ திருவடிகளை வாக்கினால்‌ போற்றுவதும்‌ மனத்தால்‌ திஸ்யானிப்பதும்‌ மட்டு மின்றி மிக்க பக்தியுடன்‌ தலையினாலும்‌ எப்பொழுதும்‌ தொடர்ந்து வணங்கிக்‌ கொண்டே யிருக்து முக்கருவிகளையும்‌ பயன்‌ படுத்திக்‌ கொண்டேயீருப்பேன்‌, என்று கூறி முடிக்கின்றார்‌ ஆளவந்தார்‌.

ஸ்ரீ தேசிகன்‌ தீர்ப்பு–முடிவுரை
இங்ஙனம்‌ ஆழ்வார்‌ திருவடிகளைப்‌ பற்றி ஆளவந்தார்‌ அருளிச்‌ செய்த ஸ்லோகத்துக்கு அவர்‌ திருவுள்ளத்தில்‌ பொதிந்துள்ள கருத்தினை நம்‌ தேசிகன்‌ நம்‌ கண்முன்‌ காட்டி விளக்கி யருளினார்‌. பின்‌ ஆழ்வார்‌ விஷயத்தில்‌ அறியாதார்‌ எழுப்பும்‌ சங்கைக்கு விடை கூறி அவர்கள்‌ வாயை மூடுகின்றார்‌ நம்‌ தேசிகன்‌, சிலர்‌ ஆழ்வார்‌ தோன்றிய ஜாதி முதலியவற்றைக்‌ கூறிக்‌ கொண்டு அறியாமையால்‌ சில கேள்விகளைக்‌ கேட்கின்‌றனராம்‌. தமிழ்‌ மறையைக்‌ கண்டருளிய ஆழ்வார்‌ பெருமை அதி யற்புத மானது. தத்துவத்தை நன்கு கேட்டு உணர்ந்தவர்களுக்கு இங்குக்‌ குழப்பம்‌ எதுவும்‌ ஏற்படாது. எம்பெருமான்‌ பிராட்டியை நோக்க தேவி தேவ ரஹஸ்யங்களென்று சில உண்டு, அவற்றைப்‌ பற்றியும்‌ அவை போன்ற மற்ற அம்சங்களிலும்‌ , வீண்‌ ஆக்ஷேபம்‌ செய்வதில்‌ பயன்‌ இல்லை. செவிடனும்‌ குருடனும் போல்‌ மெளன மாயிருப்பதே அறிஞர்‌ கடமை’ என்று அருளிச்‌ செய்ததை உள்ளத்துக்‌ கொண்டு ஆழ்வார்‌ விஷயமும்‌ ஒரு தேவ ரஹஸ்ய மெனக்‌ கண்டு அறிஞர்கள்‌ திருப்தி யடைய வேண்டும்‌. இதுவே இந்தஸ் ஸ்லோக வுரையில்‌ கடைசியில்‌ ஸ்ரீதேஸிகன்‌ வெளியிட்ட தீர்ப்‌பு

—

ஆழ்வாரும்‌ மணவாள மாமுநியும்‌
ஸ்ரீய:பதியான ஸர்வேஸ்வரன்‌ திருமாலாலருளப்பட்ட சடகோபன்‌ * என்னும்படி ஆழ்வாருக்கு* மயர்வற மதிலமருள, இப்படி நிர்ஹேதுக கடாஷ பாத்ர பூதரான வாழ்வாரும்‌ அருள்‌ கொண்டாயிர மின்றமிழ்ப் பாடினான்‌ ” என்னும்படி, திருவாய்மொழி முதலான திவ்ய ப்ரபந்தங்களை*பண்ணார்‌ பாடலாம்படி பாடி யருளி , அநந்தரம்‌ தம்முடைய நிரவதிக க்ருபையாலே மதுரகவி ப்ரப்ருதி ஸஜ்ஜநங்‌ களுக்கு **அந்தாதி மேலிட்டறிவித்தேனாழ்‌, பொருளைச்‌ சிந்தாமற்‌ கொண்மினீர்‌ தேர்ந்து?” என்னும்படி யுபதேித்து, அவ்வளவு மன்றிக்கே * ஊரும் நாடுமுலகமும் தம்மைப் போலே யாம்படிசெயல்‌ … நன்றாகத்‌ , திருத்திப்‌ பணி கொண்டருளி நடத்திப்‌ போந்த வநந்தரம்‌ நெடுங்காலம்‌ சென்றவாறே இத் திவ்ய ப்ரபந்தங்கள்‌ ஸங்குசிதமாய்ப்‌ போன படியைத்‌ திருவுள்ளம் பற்றி, * இதுக்காவாரார்‌ “‘ என்‌று பார்த்து, நாதமுனிகளை (அருள் பெற்ற நாதமுனி ” என்னும்படி, தம்முடைய கடாஷா விசேஷத்தாலே கடாஷித்தருளி , இவர்க்கு திவ்ய ஜ்ஞாநத்தை யுமுண்டாக்‌கி , அந்த திவ்ய சஷுர்‌ மூலமாகவே ஸரணாகத புரஸ்ஸரமாக தீர்க்க ஸரணாகதியான திருவாய்மொழி முதலான திவ்ய ப்ரபந் தங்களையும்‌ ப்ரகாஸிப்பித்தருளினார்‌-
இப்படி, ஆழ்வாருடைய திவ்ய கடாக்ஷத்துக்கு விஷய பூதரான நாதமுனிகளும்‌ இத்தமிழ்‌ மறைகளை இயலிசையாக்கி நடத்‌தியும்‌, அதுக்கு மேலே குருகை காவலப்பன்‌, உய்யக் கொண்டார்‌ துடக்கமான ஆஸ்‌திகரைக்‌ குறித்து, ப்ரபத்யர்த்த ஸஹிதமாக வித்தை ப்ரஸாதிக்க, அவர்களுமப்படியே அவர்‌ திருப் பேரனார்க்கு மணக்கால்‌ நம்பி முகேந ப்ரஸாதிப்பிக்க, பின்பு அவரும்‌ அத்தை வர்த்திப்பிக்க,- அவர்‌ கடாக்ஷ லக்ஷ்ய பூதராய்‌மாறனடி பணிந் துய்ந்த எம்பெருமானாரும்‌, ** வளர்த்த: விதத் தாய்‌” என்‌னும்படி. வர்த்‌திப்பித்துக் கொண்டு பின்பு, *ராமாநுஜ பதாம்போஜ ஸமாஸ்ரயண ஸாவிகளான கோவிந்த கூராதிப பட்டார்ய நிகமாந்த முநி பர்யந்தமாய்‌ உபதேஸ பரம்‌ பரயா சங்குசித வ்யாக்யாநமாக நடந்து : சென்ற விது நம்மாழ்வார் அவதாரமாய் நம்பிள்ளை யென்று பேர் பெற்ற லோகாசார்யராலே லோகமெம்கும்‌ வெள்ள மிடும்படி. *தீர்த்தங்களாயிரமான திருவாய்மொழி விஸத வ்யாக்க்யாந ரூபமாய்‌ ப்ரவஹிக்க அது மேலோரளவும்‌ விஸ்த்ருதமாயிற்று.

இப்படி பரம்பரயா நடந்த திருவாய் மொழியினீட்டின்‌ ஸம்ப்ரதாய க்ரமம் தான்‌ ஜீயரிடத்திலே “மணவாளமாமுனியான வேரி தேங்க” என்‌னும்படி தேங்கிற்று-அத்தைப் பற்ற யிறே ‘தமிழ் வேதமாகிய வோத வெள்ளங்‌ கரை கண்ட கோயில்‌ மணவாளமாமுநி” என்‌றும் சொன்னார்கள்‌-இப்படி முப்பத்தாறாயிரப் பெருக்கராகையாலே (மதிளரங்கர்‌ வண் புகழ்‌ மேலான்‌ற தமிழ் மறைகள்‌”‘ என்னும்படி தம் விஷயமான திருவாய் மொழியினர்த்‌தத்தை இவரிடத்‌திலே கேட்க வேணுமென்று பெருமாள்‌ தாமும் திருவுள்ளமாய்‌ “ஸ்ருத்வா கூடம்‌ ஸடரிபு கிராமர்த்த தத்வம்‌ தவதுக்தம்‌’” என்னும்படி. யாழங்காற்பட்டுக்‌ கேட்‌டருளினாரிறே –அதின்‌ பின்பு ஸ்ரீ பட்ட நாதமுனி வாந மஹாத்ரி யோகி துடக்கமான வாசார்யர்‌ களாகிற கால்களாலே புறப்பட்டுக்‌ காடுங் கரம்பு மெங்கு மேறிப்‌ பாய்ந்து பலித்தது. இப்படி ஈஸேஸி தவ்ய விபாக மற ஸ்வ ஸூக்‌தியாலே வஸீ கரிக்க வல்ல வைபவமானது * மணவாளமாமுனி தோற்றிய பின்னல்லவோ தமிழ்‌ வேதந் துலங்கியது?” என்றும்‌, மணவாளமாமுனி வந்திலனேலாற்றிற் கரைத்த புளியல்லவோ தமிழாரணமே “? என்றும்‌ ௮ந்வய வ்யதிரேகங்களிரண்டாலும்‌ சொல்லப் பட்டது.

ஏவம்வித :மாஹாத்ம்ய: யுக்தரான விவர்‌ தம்முடைய வநுபவத்துக்குப் போக்கு வீடாகவும்‌, திருவாய்மொழியினுடைய துர்க்க்ரஹமான வர்த்தங்களை யெல்லாருமறியும்‌ படி ஸூ க்ரஹமாகவும்‌ ஸூ வ்யக்தமாகவும்‌, *’சொல்லும் பொருளுந்‌ தொகுத்துரைத்‌தான்‌! என்னும்படி – ஸங்கதியாக விப் ப்ரபந்தத்திலே யருளிச் செய்கிறார்‌. ஈட்டில்‌ ஸங்கதியே யாயிற்று இவர் தாமிப்படி. ஸங்க்ரஹித்தருளிச்‌ செய்கிறது-இப் ப்ரபந்தங்களுக்கு அநேக நிர்பந்தங்க ளுண்டாயிறே யிருப்பது; அதெங்கனே யென்னில்‌; வெண்பா” என்கிற சந்தஸ்ஸாகையும்‌, இப்படியான விப்பாட்டில்‌ முற்‌பாதியிலே ஓரேர்‌ திருவாய்மொழியின்‌ தாத்பர்யமும்‌,தத் ஸங்கதிகளடைகையும்‌, பாட்டுக்கள் தோறும்‌ ஆழ்வார்‌ திருநாமங்கள்‌ வருகையும் , அதில்‌ தாத்பர்யங்களைத்‌ தத் பர்‌யந்தமாகப்‌ பேசுகையும்‌, அந்தாதியாய்‌ நடக்கையுமாகிற வைந்து நிர்ப்பந்த முண்டா யிருக்குமாயிற்று: .இது தான்‌ பாலோடமுதன்ன வாயிரமான திருவாய்மொழியின்‌ ஸாரமாகையாலே திருவாய்மொழி நூற்றந் தாதியாந்தேனை”” என்னும்படி. ஸரஸமான நிரூபகமாய்‌, ஆயிரத்தின்‌ ஸங்கரஹ மாகையாலே ஒரோ திருவாய்மொழியினர்‌த்தத்தை யோரேர் பாட்டா யருளிச் செய்கையாலே ௮து தான்‌ நூறுபாட்டாய்‌, அல்லும் பகலுமநுபவிப்பார்க்கு நிரதிஸய போக்யமாய்‌, அவ்வளவு மன்றிக்கே உடையவர்‌ நூற்றந்தாதியோபாதி ஆழ்வார்‌ நூற்றந்தாதியு முத்தேஸ்யமாகையாலே ஆழ்வார்‌ திருவடிகளிலே ப்ரேமமுடையார்க்கு, அநவரதாநுஸந்தேய முமாயிருப்பதொன்றாயிற்று, இதில்‌ சரம பர்வமான வாழ்வார்‌ “தருவடிகளி யிறே ப்ராப்ய ப்ராபகங்களாக -நிஷ்கர்ஷிக்கிறது; ௮து தான்‌ பராங்குஸ பாத பக்தராய்‌ *சடகோபர்‌’ தே மலர்த்தாட்‌ கேய்ந்தினிய பாதுகமா மெந்தை யிராமானுசனளவும்‌ வந்திருக்குமிறே. ஆழ்வார் தாம்‌ திவ்ய மஹிஷிகளுடையவும்‌, -திவ்ய ஸுிரிகளுடையவும்‌, முக்தரு டையவும்‌, முமுஷுக்களுடையவும்‌ படிகளை யுடையரா யிருக்கையாலே உடையவரும்‌ இவர்‌ விஷயத்திலே யாயிற்றீடு பட்டிருப்பது-

உயர்வே பரன் படியை யுள்ளதெல்லாம் தான் கண்டு
உயர் வேத நேர் கொண்டுரைத்து-மயர் வேதும்‌
வாராமல்‌ மானிடரை வாழ்விக்கும் மாறன்சொல்‌
வேராகவே விளையும் வீடு -1-
உயர்வே பரன் படியை -யுள்ளதெல்லாம் தான்‌ கண்டு) பரத்வத்தில்‌ பரத்வமாயிற்று இத் திருவாய்மொழியில்‌ ப்ரதிபாதிக்கப்படுகிறது-ஸர்வ ஸ்மாத்‌ பரத்வத்தை யாயிற்று. !மயர்வற உயர் நலம்‌ ‘ என்றருளிச்‌ செய்தது)-உள்ளதெல்லாமாவது–முதற்பாட்டில்‌ கல்யாண குண யோகமும்‌ நித்ய விபூதி யோகமும்‌ விக்ரஹ வைலக்ஷண்யமும்‌, இரண்டாம்‌ பாட்டில்‌, இவற்றுக் காஸ்ரயமான இவ்வாத்ம ஸ்வருபம்‌ சேதநா சேதந விலஷணமென்னுமதுவும்‌, மூன்றாம்‌ பாட்டில்‌ நித்ய விபூதியோ பாதி ததீயத்வாகாரத்தாலே அவனுக் கந்தரங்கமாய்த்‌ தோற்று லீலா விபூதி யோகமும்‌, நாலாம்பாட்டில்‌ அந்த லீலா விபூதியினுடைய ஸ்வரூபம்‌ அவனதீநம் என்னுமதுவும்‌, ஐந்தாம் பாட்டில்‌ அதினுடைய ஸ்திதியும்‌ அவனதீந மென்னு.மதுவும்‌, ஆறாம்பாட்டில்‌ அதினுடைய ப்ரவ்ருத்தி நிவ்ருத்தியும்‌ அவனதீநமென்னுமதுவும்‌, ஏழாம் பாட்டில்‌ ஐகத்துக்கு மீஸ்வரனுக்கு முண்டான ஸரீராத்ம பாவமும்‌; எட்டாம்பாட்டில்‌ (இதுக்கசையாத குத்ருஷ்டி நிரஸநமும்‌) திரிமூர்த்தி ஸாம்ய வாத நிரஸநமும்‌, ஒன்பதாம் பாட்டில்‌ ஸூந்யவாதி நிரஸநமும்‌, பத்தாம்பாட்டில்‌ வ்யாப்தி ஸவ் கர்யமுமாகிற விவை-இப்படி, உள்ள தெல்லாவற்றையும்‌,(தான்‌ கண்டு,) திவ்யம்‌ ததாமி தே சஷுஸ் : பஸ்ய மே யோகமைஸ்வரம்‌ ” என்னும்படி* மயர்வறமதி நலமருளி, அவன்‌ ப்ரஸாதத்தாலே காட்டக் கண்டு.
(உயர்வேத நேர் கொண்டுரைத்து) அபெளருஷேயமாய்‌ நித்ய நிர்தோஷமாய்‌ ப்ரதியக்ஷாதி ப்ரமாணங்கள்‌ போலே ஹேத் வந்தரங்களாலழிக்க வொண்ணா தாகையாலே ஸர்வ ப்ரமாணோத் க்ருஷ்டமான -ஸ்ருதிச்சாயையாலே யருளிச் செய்‌து இப்படி வேத மார்க்‌காநுஸாரியாயாயிற்று: முதற்பாட்டு துடங்கி யருளிச் செய்தது; அத்தைப் பற்‌ற விறே ‘ (உயர் வேத நேர் கொண்டுரைத்‌து) என்றிவரருளிச்செய்கிறது, * சுடர் மிகு சுருதி *’ என்‌றிறே ஸ்ருதி ப்ரமாணத்தை யங்கீ கரித்தருளிற்று. **அஹந்தா ப்ரஹ்மணஸ்‌ தஸ்ய” என்று ஸ்வரூப அந்தர்பாவ முண்டாகையாலே ஸ்வரூபம்‌ புக்கிடத்தே ஸ்வரூப நிரூபக பூதையான பிராட்டி யுமுண்டாகக்‌ குறை யில்லை,
(மாறன்‌ சொல்‌ வேராகவே விளையும்‌ வீடு] அதாவது-இப்படி ஸகல ஜீவோஜ்‌ ஜீவந தத் பரரான வாழ்வார்‌ திவ்ய ஸூக்தி யடியாக பகவத்ஜ்ஞாந முண்டாய்‌, அதடியாக மோக்ஷ லாப மென்றபடி; ஸுக்தி மூலமாகவே முக்‌தி பலிக்குமிறே . ததுக்தியாலேயாதல்‌; தத் விஷயமான வுக்தியலேயாதலாகலாமிறே. ‘*தென்குருகூர் நகர் நம்பிக்கன்பனாய்‌ மதுரகவி சொன்ன சொல்‌ நம்புவார் பதி வைகுந்தம்‌ காண்மினே’” என்னக் கடவதிறே-

வீடு செய்து மற்ற வையு மிக்க புகழ்‌ நாரணன்‌ தாள்‌’
நாடுநலத்தாலடைய நன்குரைக்கும்‌– நீடு புகழ்‌
வண் குருகூர்‌ மாறனிந்த மானிலத்தோர்‌ தாம் வாழப்‌
பண்புடனே பாடி யருள் பத்து.
(வீடு செய்‌து) இதில்‌ தம்முடைய திரு வுள்ளம் போலே அநுபவத்துக்குத்‌ துணை யாய்த்‌ திருந்தும் படி ஸம்ஸாரிகளைக் குறித்துப்‌ பரோபதேசம்‌ பண்ணுகிற பாசுரத்தை யநு பவித்து அருளிச் செய்கிறார் –(மற்றெவையும்‌) பஜந விரோதிகளாய்‌ .அஹங்கார ஹேதுவாயுள்ள தடங்கலும்‌ முமுக்ஷுவுக்கு த்யாஜ்யமிறே.-(நாடு நலத்தாலடைய நன்குரைக்கும்‌) ‘*வீடுசெய்மின்‌” *இறையுன்னுமினீரே”‘ என்று நாடாகவே ஆஸ்ரயிக்கும்படி இவருபதேஸிக்கிறது. அத்தை நினைத்து நாடுநலத்தாலடைய ‘ என்றது. நலத்தாலடைகையாவது–எல்லையிலன்னலம்‌ புல்கு’” “அவன்‌ முற்றிலடங்கே’”. ஈசனடங்கெழில் அக்தென்றடங்குக வுள்ளே” இறை யுள்ளிலொடுங்கே’? **ஒடுங்க வவன் கண்‌’” என்று அங்கநா பரிஷ்வங்கம் போலே அபி நிவேறத்தாலே யாஸ்ரயிக்கும்படியை விதித்தபடி-உபதேஸத்துக்கு நன்மையாவது-நிர்ஹேதுகமாகவும்‌, உபதேஸ்யார்த்தங்களில்‌ ஸங்கோச மின்றிக்கே உபதேசிக்கையுமென்‌றபடி. (பண்புடனே பாடி யருள்பத்து) பண்பு-ஸ்வபாவம்‌, தம்முடைய க்ருபா ஸ்வபாவத்தாலேயாதல்‌, ஒளதார்ய ஸ்வபாவத்தாலே யாதல்‌ பரப்பறப்‌ பாடி யருளினது பத்‌துப்பாட்டாயிற்‌று.-“பாட்டுக்கு க்ரியையும்‌, பத்துக்குக்‌ கருத்தும்‌!” என்கையாலே பத்துப் பாட்டுக்கு முயிர்ப்பாட்டு ப்ரதாநமாயிருக்கும்‌, அந்த நிதாநப்பாட்டுக்கு ஸேஷமாயிருக்கும்‌ மற்றப்‌ பாட்டடங்கலும்‌; இது இத்திருவாய்மொழி. திவ்ய ப்ரபந்தத்துக் கெல்லாமுள்ளதொன்றிறே –வீடுமினென்‌று த்யாஜ்யோபாதேய தோஷ குண பரித்யாக ஸமர்ப்பண க்ரமத்தை ஸாலம்பந மந்த்ரமாக வுபதேசித்து ” என்று ஆசார்யஹ்ருதயத்திலே நாயனாரு மருளிச்‌ செய்தார்‌. இத்தை பக்தி பரமாக யோஜித்து பாஷ்யகாரர்‌ , பாஷ்யம்‌ தலைக்‌ கட்டி யருளின பின்பு, ப்ரபத்தி பரமாக யோஜித்த கிரமததைப் பற்‌றவாயிற்று ஆசார்யர்‌ களெல்லாரு மப்படியே யோஜித்தார்கள்‌ ; இவருமப்படியே யருளிச் செய்தார்‌-

பத்துடையோர்க்கென்றும்‌ பரனெனியனாம்‌ பிறப்பால்‌
முத்திதரு மாநிலத்தீர்‌ மூண்டவன்பால்‌–பத்தி செயும்‌
என்றுரைத்த மாறன்‌ றனின்‌ சொல்லா ற்போம்‌ நெடுகச்‌
சென்ற பிறப்பாமஞ்சிறை-3-
(பிறப்பால்‌) அவதாரத்தாலே; ‘பல் பிறப்பா யொளி வரும்‌” என்றத்தை நினைக்‌கிறது.(முத்தி தரும்‌), அவதரித்த விடத்தே -பக்ஷிக்கும்‌ ராஷஸ்ஸுக்கும்‌ மோக்ஷத்தைக்‌ கொடுக்கும்‌ (நெடுகச்‌ சென்ற பிறப்பாமஞ்சிறை) அநாதிகாலம்‌ தீர்க்கமாய்ப் போந்த ஐந்மமாகிற க்ரூரமான சிறை, அறுவர் தம் பிறவி யஞ்சிறை’” என்மத்தை யநு விதாநம்‌ பண்ணின படி-த்யக்த்வா தேஹம்‌ புநர் ஜந்ம நைதி மாமேதி ஸோர்ஜூந !’ என்னக் கடவதிறே –

அஞ்சிறைய புட்கள்‌ தமை யாழியாலுக்கு நீர்‌
என் செயலைச்‌ சொல்லுமென விரந்து–விஞ்ச
நலங்கியதும்‌ மாறனிங்கே நாயகனைத் தேடி
மலங்கியதும்‌ பத்தி வளம்‌
(ஆழியானுக்கு நீர்‌) ‘கடலாழி நீர்‌ தோற்றி யதனுள்ளே கண் வளருமடலாழி யம்மானை?? என்றத்தைக்‌ கடாக்ஷித்த படி, முதல்‌ தூதுக்கு விஷயம்‌ வ்யூஹ மிறே.(என் செயல்‌) தன்னாற்றாமையை ஆவிஷ்கரித்தமை; –என் பிழையே நினைந்தருளி யருளாது திருமாலார்க் கென்‌ பிழைத்தாள் திருவடியின்‌ தகவினுக்‌ கென்றொரு வாய்ச்‌ சொல்‌” என்று அவனபராத ஸஹத்வத்தை ஆவிஷ்கரித்ததும்‌ இதிலே ஸூஸிதம்‌–

வளமிக்க மால்‌ பெருமை மன்னுயிரின்‌ தண்மை
உளமுற்றங்கூடுருவ வோர்ந்து– தளர்வுற்று
நீங்க நினை மாறனை மால்‌ நீடிலகு சீலத்தால்‌ பாங்குடனே சேர்த்தான்‌ பரிந்து-
அவன்‌ பெருமையையும்‌ தம்‌ சிறுமையையும்‌ நினைத்து ஸுரி போக்யனானவனை அயோக்யனான நான்‌ கிட்டி தூஷிப்பதில்‌ அகன்‌று போகை நன்றென்று தாமகலப் புக, * ஆழ்வீர்‌ ! உம்முடைய பொல்லாங்கைப் பாராதே நம்முடைய செல்லாமையைப் பாரீர்‌ !! என்‌று ‘*ஆக்ரம்ய லோகாந் ‘” என்ற திரிவிக்ரமாபதாந ஸித்தமான தன்‌ ஸெளஸீல்‌யத்தையும்‌, நவநீத செளர்ய விருத்தாந்த ஸித்தமான தன்‌ செல்லாமையையுங் காட்டித்‌ தம்மை அவன்‌ சேர்த்துக் கொள்ள, அத்தாலே தாம்‌ அகலுகை தவிர்ந்து பொருந்தின படியை யருளிச்‌ செய்கிற வளவேழுலகலெர்த்தத்தை -வளம் மிக்க!” . இத்யாதியாலே யருளிச்‌ செய்கிறார்‌.-திருவாய்ப்பாடியல்‌ வெண்ணெயோபாதி இவரையும்‌ சேர விரும்பினான்‌. வைகலும்‌ வெண்ணெய்‌ கைகலந்துண்டான்‌ பொய்கலவாது, என்‌ மெய் கலந்தானே என்னக் கடவதிறே –

இவை யறிந்தோர்‌ தம்மளவி லீசனுவந் தாற்‌ற
அவயவங்கடோறு மணையும்‌–சுவையதனைப்‌
பெற்றார்வத்தான் மாறன்‌ பேசின சொற் பேசு மால்‌
பொற்றாள்‌ நஞ்சென்னி பொரும்‌.
(இவை யறிந்தோர்‌ தம்மளவில்‌) இந்த ஆர்‌ஜவ குணத்தை யறிந்தவர்கள்‌ விஷயத்திலே. (ஈசனுவந்தாற்‌ற வவயவங்கள்‌ தோறுமணையும்‌ சுவை யதனைப் பெற்று) ஸர்வேஸ்வரன்‌ ஹ்ருஷ்டனாய்‌ ஸாத்மிக்க ஸாத்மிக்க, ஸர்வா வயவங்களிலும்‌ ஸம்ஸ்லேஷிக்கும்‌ ரஸந் தன்னைப்‌ பெற்றுப்‌ பொறுக்க பொறுக்க உறுப்புத் தோறும்‌ சறிப்புத் தீரக்‌ கலக்குமதான பெறாப் பேற்றைப் பெற்று என்னுடைச் சூழலுளானே! -அருலிலானே” ‘ஒழிவிலனென்னோடுடனே-கண்ண னென்னொக் கலையானே’ . “மாயனென் னெஞ்சினுளானே’” *என்னுடைத்‌, தோளிணையானே’ என்னுடை. நாவினுளானே?! “கமலக்‌ கண்ணனென் கண்ணினு ளானே” என்னெற்றியுளானே” “என்‌னுச்சியுளானே” என்று தலைக்கு மேலே ஏறின படியை அடி யொற்றின படி–

திண்ணிதா மாறன்‌ திருமால்‌ பரத்துவத்தை நண்ணி யவதாரத்தே நன்குரைத்‌த–வண்ணமறிந்து
அற்றார்கள்‌ யாவரவரடிக்கே யாங்கவர் பால்‌
உற்றாரை மேலிடா தூன்‌-
(நண்ணி யவதாரத்தே நன்குரைத்த) திருமால்‌ பரத்துவத்தை அவதாரத்தே நண்ணி நன்குரைத்த முதற்றிருவாய்மொழியிலே ஸ்ருதிச் சாயையாலே பரத்வே பரத்வத்தை யருளிச் செய்தாப் போலன்றிக்கே ; இதிஹாஸ புராண ப்ரகரியையாலே அதி ஸூலபமான அவதாரத்திலே பரத்வத்தை’ யாஸ்ரயணீயமாம்படி நன்றாக’ வருளிச் செய்‌து -இப்படி யருளிச் செய்யுமிடத்து ! க்ருஷ்ண ஏவ ஹி லோகாநா முத்பத்தி : அபிசாப்யய: என்றும்‌ -ஸ ஏஷ ப்ருது தீர்க்காஷஸ்‌ ஸம்பந்தீ தே ஜநார்தந என்றும்‌ * அர்ச்ச்ய மர்ச்சிது மிச்சாமஸ்‌ ஸர்வே ஸம்மதந்து மர்ஹத ” என்றும்‌ பாதேந கமலா பேந ” ப்ரஹ்ம ருத்ரார்சிதேந ச என்றும்‌’ ப்ரமாணங்களைப்‌ பின் சென்று இறே யருளிச் செய்தது –

புகழொன்று மாலெப் பொருள்களும் தானாய்‌ நிகழ்கின்‌ற நேர்‌ காட்டி நிற்க–மகிழ்மாறன்‌ எங்குமடிமை செய விச்சித்து வாசிகமாய்‌ அங்கடிமை செய்தான்‌ மொய்ம்பால்‌-
(எப்பொருள்‌களும் தானாய்‌ நிகழ்கின்‌ற நேர் காட்டி நிற்க) ஸமஸ்த வஸ்துக்களும்‌’ தானென்லும்படி ஸர்வ ஸப்த வாச்யனாய்‌ வர்த்திக்கிற ப்ரகார ப்ரகாரி பாவத்தை ப்ரகாஸிப்பித்துக்கொண்டு இவர்க்கு ஜ்ஞாந ஸாஷாத்காரமாம்ப்டி நிற்க-(மகிழ்மாறன்‌) வகுளதரரான வாழ்வார்‌,(எங்குமடிமை செய விச்சித்‌து) ஸர்வ தேச ஸர்வ கால ஸர்வாவஸ்தைகளிலும்‌ திருவேங்கடமுடையான்‌ திருவடிகளிலே யடிமை செய்ய விச்சித்து. (வாசிக மாயங்கடிமை செய்தான்‌); அப்படி யாசைப்பட்ட அவ் விஷயத்திலே-( என்கோ -என்கோ” என்று வாசிகமாக அடிமை செய்தார்‌-மொய்ம்பு-மிடுக்கு, * கண்ணாவானென்றும்‌: “மண்ணோர்‌ விண்ணோர்க்கு ‘” என்றும்‌, ‘ வானோர்க்கும்‌ மண்ணோர்க்கும்‌ வைப்பு” என்றும்‌, ! கண்ணா யேழுலகுக்கு முயிராய வெங் கார் வண்ணனை விண்ணோர்‌ தாம்‌ பரவும்‌ பொழில்‌ வேங்கடவேதியனை :” என்றும்‌, * தாய்‌ தந்தை யுயிரா கின்றாய்‌-பாகின்‌ற தொல்‌ புகழ்‌ முவுலகுக்கும்‌ நாதனே பரமா தண்‌ வேங்கடமேகின்றாய்‌ ‘ என்றும்‌, “* திருவேங்கடத்தானுக்கு என்‌ கட்பாசம்‌ வைத்த பரஞ்சுடர்ச்சோதிக்கு ” என்‌றும்‌, ** அம்பரம்‌” இத்யாதியாலும்‌--அவனுடைய வுபய விபூதி நிர்வாஹகத்வத்தையும்‌ அந்தர் வ்யாப்தியையும்‌ ஸர்வ கால வர்த்தித்தவத்தையு மருளிச்‌ செய்கையாலே, : வ்யாப்தி யநு ஸந்தாந ரூப வாசிக கைங்‌கர்யம்‌ – திருவேங்கடத்‌ தென்னானை யென்னப்ப னெம்பெருமானுக்கேயிறே யேற்றிருப்பது -அத்தைப் பற்ற விறே அங்கடிமை செய்தான்‌ ”? என்‌றிவரருளிச் செய்ததது.

செய்ய பரத்துவமாய்ச்‌,சீரார் வியூகமாய்த்‌
துய்ய விபவமாய்த்‌ தோன்றி வற்றுள்‌–எய்‌துமவர்க்கு
இந் நிலத்திலர்ச்சாவதார மெளி தென்றான்‌
பன்னு தமிழ் மாறன்‌ பயின்‌று –
(அர்ச்சாவதாரமெளிதென்றான்‌ )ஸெளலப்யத்தாலே அர்ச்சாவதாரம்‌ ஸமாஸ்ரயணத்துக்கு, சஷுர் விஷயமுமாய்‌, நித்ய ஸந்நிதி யுமுண்டாதையாலே ௮தி ஸூலபமென்‌கிறார்‌. நெஞ்சினால்‌ நினைப்பான்‌ யவனாகும்‌ நீள் கடல்‌ வண்ணன்‌ ”‘ என்‌றத்தை நினைக்கிறது.-எளிவரும்‌ இணைவனா மென்றவை பரத்வமாம்படி அவனாகும்‌ ளெளலப்ய காஷ்டையைக் காட்டி. !* என்றாரிறே –ஸ்ரீமத்யாயதநே விஷ்ணோஸ்‌ ஸிஸ்யே நரவராத்மஜ “ என்றும்‌- நரராயண முபாகமத்‌ ‘ என்றும்‌-விபவத்தாலே அர்ச்ச்யமான வேற்றமுண்டாயிறே யிருப்பது (பன்னு தமிழ் மாறன் பயின்று) த்ரவிடத்தையே நிரூபகமாக வுடையரான வாழ்வார்‌, * பண்ணிய தமிழ்‌ * என்னும்‌ படி ப்ரமாண சரமத்தை வெளியிட்டாப் போலே, ப்ரமேய சரமமான அர்ச்சாவதார மெளிதென்று வெளி யிட்டருளினா ரென்கை.

ஒருநாயகமா யுலகுக்கு வானோர்‌ : இருநாட்டிலேறி யுய்க்குமின்பம்‌–திரமாகா மன்னுயிர்ப் போகந்தீ.து மாலடிமையே யினிதாம்‌ பன்னி யிவை மாறனுரைப்பால்‌-(மன்னுயிர்ப்போகம்‌ தீது), இறுகலிறப்பு என்று ஸங்கோச ரூப மோக்ஷமாகை யாலே அதுவும்‌ தோஷ யுக்தமாயிருக்கும்‌.-மன்னுயிர்ப் போக மென்கையாலே — நித்ய மான. வரத்மாநுபவம்‌- கீழிலவை போலே அஸ்த்திர போகமன்றிக்கே நித்ய போகமா யிருந்ததே யாகிலும்‌, பர ப்ரஹ்மாநுபவத்தைக்‌ குறித்துச்‌ சிற்றின்பமாயிருக்கு மாகையாலே–தீதென்றது.

வீற்றிருக்குமால்‌ விண்ணில்‌ மிக்க மயல்‌ தன்னை
யாற்றுதற்காத்‌ தன்‌ பெருமையான தெல்லாம்‌ -தோற்றவந்து –
நன்று கலக்கப் போற்றி நன்குகந்து வீறுரைத்தான்‌
சென்ற துயர் மாறன்‌ தீர்ந்து
(வீற்றிருக்குமால்‌) இதில்‌—அப்ராக்ருத விபூதியில் அசாதாரணாகாரத்தைக் காட்ட வநுபவித்‌து ஹ்ருஷ்டராகிற படியைப்‌ பேசின’பாசுரத்தை யநுவதித்தருளிச்‌ செய்கிறார்‌, விலக்ஷண ஸ்வரூப குண விக்ரஹ விபூஷணாயுத பத்நீ பரிஜா விஸிஷ்டனாய்க் கொண்டு பரம பதத்திலே வ்யாவ்ருத்தி தோற்ற விருக்கிற மேன்மையும்‌, லீலா விபூதியிலுள்ளாரெல்லாரையும்‌ ஸ்ருஷ்ட் யநுப்ரவேஸாதிகளாலே ரக்ஷிக்கிற வளவன்‌றிக்கே மநுஷ்யாதி ரூபேண வந்தவதரித்து ரக்ஷித்துக் கொண்டு போருகிற படியையும்‌ இவர்க்குக்‌ காட்டிக் கொடுத்து ஸர்வேஸ்வரன்‌ இவரோடே வந்து பூர்ண ஸம்ஸ்லேஷம்‌ பண்ணி யருள, அத்தைக் கண்டு சூழ் விசும்பணி முகிலுக்கு மேல்‌ அங்கே சென்றால்‌ பண்ணுகிற மங்களா ஸாஸநத்தை, இங்கே யிருந்து அவனுடைய வுபய விபூத் யைஸ்வர்யத்துக்கும்‌ மங்களாசாஸநம் பண்ணி க்ருதக்ருத்யராய்‌, ‘உபய விபூதியிலு மென்னோடொப்பாரில்லை *’ என்று ஹ்ருஷ்டராகிற *வீற்றிருந்தேழுலகில்‌ தாத்பர்யத்தை யருளிச் செய்கிறார்‌ -வீற்றிருக்கு மால்‌ விண்ணில்‌ ” இத்யாதியாலே யென்கை-

ஏறுதிருவுடைய வீசனுகப் புக்கு
வேறுபடிலென்னுடைமை மிக்க வுயிர்‌–தேறுங்கால்‌
என்றனக்கும்‌ வேண்டா வெனு மாறன் தாளை நெஞ்சே
நந் தமக்குப் பேறாக நண்ணு.
[ஏறு திருவுடைய வீசன்‌) பிராட்டி ஏகாயநை யாகையாலே -நஹி மே ஜீவிதேந – இத்யாதியாலே-அத்தலைக் குறுப்பல்லாத வாத்மாத்மீயங்களில்‌ நசை யற்றபடி சொன்னாள்‌ , இவர்‌ மிதுநாயநராகையாலே திருமகளும்‌ கூறாளும் தனி யுடம்பன்‌ – என்றும்‌, மலர்மாதருறை மார்பன்‌:” என்றும்‌, ‘ பட நாகத்‌ தணைக் கிடந்த பரு வரைத் தோள்‌ பரம் புருடன்‌ ‘? என்றும்‌ இப்படி ஸ்ரீயபதியா யிருக்கிற ஸர்வேஸ்வரனுடைய வுகப்புக்குப்‌ புறத்தியான மாமை முதலான வுடைமையோடு உயிரோடு வாசியற வேண்டா வென்கிறார்‌.

நண்ணாது மாலடியை நானிலத்தே வல் வினையால்‌
எண்ணாராத் துன்ப முறுமிவ் வுயிர்கள்‌–தண்ணிமையைக்‌
கண்டிருக்கமாட்டாமற்‌ கண்கலங்கு மாறனருள்‌
உண்டு நமக்குற்ற துணை யொன்று.
(நானிலத்தே) நாலு வகைப்பட்ட பூமியிலே. அதாவது-குறிஞ்சி நிலமான திருமலைகளிலும்‌, முல்லை நிலமான திருக்கோட்டியூர்‌ திருமோகூர்‌ தொடக்கமான ஸ்தலங்களிலும்‌, மருத நிலமான கோயில்‌ பெருமாள் கோயில்‌ தொடக்கமான ஸ்தலங்களிலும்‌, நெய்தல்‌ நிலமான திருவல்லிக்கேணி திருப்புல்லாணி திரு வல்லவாழ்‌ திருவண்வண்டூர்‌ தொடக்கமான ஸ்தலங்களிலும்‌, ஸூலபனாயிறே அவனிருப்பது -அந்த ஸெளலப்யமே ஹேதுவாக அவன்‌ திருவடிகளை யாஸ்ரயியாதே-(தண்ணிமையைக்‌ கண்டிருக்க மாட்டாமல்‌) இவர்களநர்த்தத்தைக்‌ கண்டாற்ற மாட்டாமால்‌ (கண்கலங்குமாறன்‌) திருக் கண்களுக்‌ திருவுள்ளமும்‌ கலங்கிப் போரு மாழ்வார்‌-(அருளுண்டு நமக்குற்ற துணை யொன்று) இப்படி ஈஸ்வரனுங்கூடக்‌ கை விட்ட ஸம்ஸாரிகளையுமகப்பட விடமாட்டாமல்‌ ஈஸ்வரனோடே மன்றாடு மாழ்‌வாருடைய வருள்‌, அந்தரங்கமான ரக்ஷையாக நமக்கொன்றுண்டு, வேறொரு ரக்ஷகாந்தார் தேட வேண்டா, தானே ரக்ஷகமாயிருக்கும்‌-அருள்‌ கொண்டா யிரமின்‌றமிழ்ப்பாடினானருள்‌ கண்டீரிவ்வுலகினில்‌ மிக்கதே’‘ என்னக் கடவதிறே –

ஒன்றுமிலைத்தே விவ்வுலகம்‌ படைத்த மால்‌ அன்றியென வாருமறியவே– நன்றாக மூதலித்துப்‌ பேசி யருள்‌ மொய்ம் மகிழோன்‌ தாள் தொழவே காதலிக்கு மென்னுடையகை.
ஒன்றும் தேவிலர்த்தத்தை “* ஒன்‌றுமிலைத் தேவு :என்‌று தொடங்கி யருளிச்‌ செய்கிறாரென்கை–(மூதலித்துப்பேசி யருள் மொய்ம் மகிழோன்‌) அதாவது இனி பரத்வ விஷயமாகப் பரோபதேஸம்பண்ண வேண்டாதபடி நன்றாகவே சேதநர்‌ திருந்தும்படி-அர்ச்சாவதாரத்திலே பரத்வத்தை யுபதேசிக்கையாலே, பரத்வ விஷய ஸங்காய் தீர்ந்து இருக்கக் கண்டு, சாத்தின வழகிய திருமகிழ்‌ மாலையும்‌ ஸம்ருத்தமாய்‌ அதுவே நிரூபகமாம்படியான வாழ்வாரென்கை.-நாட்கமழ்‌ மகிழ்மாலை மார்பினன்‌ மாறன்‌ சடகோபன்‌ -என்‌றத்தைப் பின்‌ சென்‌றபடி.-கேஸரமாலா லங்க்ருத வக்ஷஸ்தலரான வாழ்வார்‌ காதலிக்கை–பத்தி பண்ணுகை, கெளதூஹலிக்கை யாகவுமாம்‌.

பொலிக பொலிக வென்று பூ மகள் கோன் தொண்டர்‌
மலிவுதனைக்‌ கண்டுகந்து வாழ்த்தி–உலகில்‌
திருந்தாதார்‌ தம்மைத்‌ திருத்திய மாறன்‌ சொல்‌
மருந்தாகப்‌ போகும்‌ மன மாசு,
பூமகள் கோன்‌ தொண்டர்‌ மலிவாவது –நித்ய ஸித்தர்‌ ஸ்‌வேத த்வீபவாஸிகள்‌ முதலான திருமாலடியாரெங்கும்‌ திரண்ட ஸம்ருத்தி, நித்ய ஸித்தர்க்கும்‌ ஸ்வேத த்வீப வாஸிகளுக்கும்‌ ஸமாநராய்த்‌ திருந்தத்‌ திருந்தின ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்க ளென்‌றுமாம்‌.(உலகில்‌ திருந்தாதார் தம்மைத் திருத்திய மாறன் சொல்‌ மருக்தாகப்‌ போகும் மன மாசு) ஒன்றும் தேவிலுபதேஸத்திலுந் திருக்தாதே யொதுங்கி யிருந்த வர்களைக்‌ குறித்து பரத்வோபதேஸம்‌ பண்ணித்‌ திருத்தியும்‌, அதிலும்‌ திருந்தாதவர்களைத் தேடித் தடவிப்‌ பிடித்து ப்ரத்யவாய புரஸ்ஸரமாகத்‌ திருத்தியும்‌ சொல்லுகிற ஆழ்வார்‌ஸ்ரீ ஸூக்த் யவ் ஷதமடியாக மநோ மாலின்யம்‌ நிவ்ருத்தமாம்‌. ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஸாஜாத்ய புத்தியும்‌, தேவதாந்தரங்களிடத்தில்‌ பரத்வ புத்திய மாமிறே –மநோ மாலிந்யமாவது ; * மனனகமலமறக்‌ கழுவி” என்றாரிறே-விஷ வ்ருஷ பலங்கள்‌ கைக் கூடினவர்‌ அடிமை புக்காரையுமாட்செப்‌வாரையுங் காண, லோக த்வீபாந்தரங்களினின்றும்‌ போந்த தேவர் குழாங்களைக்‌ கண்டு காப்பிட்டு ப்ரஹ்லாத விபீஷணர்‌ சொற் கேளாத வரக்கரசுரர்‌ போல்‌வாரைத்‌ தடவிப் பிடித்து, தேச கால தோஷம் போக எங்குமிடங் கொண்டவர்களை மேவித் தொழுது உஜ்ஜீவியுங்கோள்‌. நீங்கள்‌ நிறுத்துகிறவர்களை தேவதைகளாக நிறுத்தினவனை மேவிப் பரவு மவரோ டொக்கத்‌ தொழில்‌ யுக தோஷமில்லையா மென்று விஷ்ணு பக்தி பரராக்கி“‘ என்றிறே யருளிச் செய்தது.-

வைகல்‌ திரு வண் வண்டூர்‌ வைகுமிராமனுக்கென்
செய்கை தனைப்‌ புள்ளினங்காள் செப்புமெனக்‌-கைகழிந்த
காதலுடன்‌ தூதுவிடுங் காரிமாறன் கழலே
மேதினியீர்‌ நீர் வணங்குமின்‌.
(வைகல்‌ திருவண்வண்டூர்‌ வைகுமி ராமனுக்கு) **தேறு நீர்ப் பம்பை வட பாலைத்‌ திருவண்வண்டூர்‌, மாறில்‌ போரரக்கன் மதிள்‌ நீழெழச் செற்றுகந்த ஏறு சேவகனார்‌ ” என்றத்தை நினைக்கிறது. இரண்டாம்‌ தூதுக்கு விஷயம்‌ விபவ மிறே. “*வ்யவஸாயஜ்ஞர் ரஷண ஸ்தைச்யம்‌ பம்போத்தர தேஸஸ்தம்‌ ‘” என்றாரிறே – திருவண்வண்டூரிலே பிற்பட்டாரை ரக்ஷிக்கைக்கு ஸர்வ காலமும்‌ நித்ய வாஸம் பண்ணுகிற சக்ரவர்த்தித் திருமகனுக்கு ஜநக குல ஸுந்தரி ‘*ஜீவந்தீம்‌ ” என்று ஆள்‌ விட்டதும்‌ பம்பா பரிஸர பர்வதத்திலே வர்த்திக்கிறவரைக்‌ குறித்தாயிற்று.

பொன்னுலகு பூமி யெல்லாம்‌ புள்ளினங்கட்கே வழங்கி
என்னிடரை மாலுக்கியம்புமென–மன்னு திரு
நாடு முதற்றூது நல்கி விடு மாறனையே
நீடுலகீர்‌ போய் வணங்கு நீர் .
(மன்னு திருநாடு முதற்றூது நல்‌கிவிடு) திருநாடுமூதலாவது–*மூன்றாம்‌ தூதுக்கு விஷயம்‌ பரத்வ த்வயம்‌ ” என்கையாலே திருநாடும்‌ நெஞ்ச நாடும்‌ விஷயம்‌. *மா மதுவார் தண்டுழாய்‌ . முடி வானவர் கோனைக் கண்டு” என்றும்‌, *மாசறு நீலச் சுடர்‌ முடி வானவர்கோனைக் கண்டு” என்றும்‌, **கார்த்திரள்‌ மாமுகில் போல்‌ கண்ணன்‌ விண்ணவர்கோனைக் கண்டு”’ என்றும்‌, *! எங்குச்‌ சென்றாகிலுங்கண்டு” என்றும்‌-பரத்வாந்தர்யாமித்வ விஷய தூத ப்ரேஷண மாயிருக்குமித் திருவாப்மொழி

உலகுய்ய மால்‌ நின்ற வுயர் வேங்கடத்தே
அலர் மகளை முன்னிட்டவன்றன்‌–மலரடியே
வன் சரணாப்ச் சேர்ந்த மகிழ் மாறன் தாளிணையே
உன்சரணாய்‌ நெஞ்சமே யுள்‌.
(அவன்றன்‌ மலரடியே வன் சரணாய்ச் சேர்ந்த மகிழ்மாறன்‌ ) திரு வேங்கடத்‌ தானே புகலொன்றில்லா வடியே னுன்னடிக் கீழ் அமர்ந்து புகுந்தேனே’”” என்று தம்‌ வெறுமையை முன்னிட்டு அவன்‌ திருவடிகளை நிரபேக்ஷோபாயமாக ஸ்வீகரித்த ஆழ்வாருடைய திருவடிகளே உனக்கு உபாயமாக ஸ்வீகரி. அகல கில்லேனென்‌று-பூர்வ வாக்யமநு ஸந்தித்தார்‌” என்னும்படி ஸ க்ரமமாக ஸரண வரணம்‌ பண்ணுகையாலே, சாத்தின திருமகிழ்மாலையும்‌ ஸம்ருத்தமாயிற்று. ஸரண்பன்‌ * தண்டுழாய்‌ விரை நாறு கண்ணியனானாப் போலே, ஸரணாகதரான விவரும்‌ மகிழ் மாறனானார்‌. அது ஸேஷித்வ தியோதகம்‌. இது ஸேஷத்வ த்யோதகம்‌. அவர்‌ பூம் துழாயானடியை யடைந்தாப்‌ போலே, இவரும்‌ ‘மகிழ்‌ மாறன் தாளிணையே யுன்‌ சரணாய்‌ நெஞ்சமே யுள்‌”? என்கிறார்‌; நெஞ்சே! வருளாபிராமமான திருவடிகளை யுனக்கு உபாயமாக அத்யவஸித்துப் போரு என்கிறார் –

கண்ணிறைய வந்து கலந்த மாலிக்கலவி
திண்ணிலையா வேணுமெனச்‌ சிந்தித்துத் -தண்ணிதெனு
மாருயிரினேற்‌றமதுகாட்ட வாய்ந்துரைத்தான்‌
காரி மாறன் றன் கருத்து
(தண்ணிதெனுமாருயிரினேற்ற மது காட்ட— இவர்‌ !சிறியேனுடைச்‌ சிந்தை என்ற நுஸந்தித்துப் போருகிற வாத்மாவினுடைய பெருமையானதைக்‌ காட்டி யருள. (ஆய்ந்துரைத்தான்‌) ஆத்ம ஸ்வரூப வைலக்ஷண்யத்தை யாராய்ச்‌ செய்தார்‌.-அதாவது-தாஸஸ்ய”’ “தாஸோஹம்‌” என்னும்படி, “கண்கள்‌ சிவந்து” என்று தொடங்கி *அடியேனுள்ளான்‌” என்றும்‌ “அடியேனுள்ளான்‌” என்று தொடங்கி “உணர்விலும்பரொருவனே”” என்றும்‌ “உணர்விலும்பரொருவனை”‘ என்று தொடங்கி என்னுணர்வினுள்ளே யிருத்தினேன்‌” என்று இரண்டரைப்‌ பாட்டாலும்‌ தனக்கு ஸ்ரீ கெளஸ்துபம் போல ஸேஷமா யிருக்கிற படியையும்‌, ஆத்மாவினுடைய ப்ரக்ருதே: பரத்வமும்‌. ஜ்ஞாத்ருத்வாதிகளும்‌ போக்‌யதையும்‌ ஜ்ஞாநாநந்தத்வமும்‌ முதலாக வருளிச்‌ செய்தவை யென்கை.-

எங்காதலுக்கடி மாலேய்ந்த வடிவழகென்‌ றாங்காது பற்றாசா வாங்கவன்பா–லெங்குமுள்ள
புள்ளினத்தைத்‌ தூதாகப் போக விடு மாறன்‌ தாள் உள்ளனினார்க்குத்‌ தீங்கை யறுக்கும்
தம்பிழையும் சிறந்த செல்வமும்‌ படைத்த பரப்பும்‌ தமரோட்டை வாஸமும்‌ மறப்பித்த ஷமா தீக்ஷா ஸாரஸ்ய சவ்ந்தர்யங்களை யுணர்த்தும்‌ வ்யூஹ விபவ பரத்வத்வயார்ச்சைகள்‌ தூது நாலுக்கும் விஷயம்‌’? என்றிறே ஆசார்ய ஹ்ருதயத்திலே நாயனாரு மருளிச்‌ செய்தது-“அபராத ஸஹத்வாச்ச விபோஸ் ஸம்பந்த வைபவாச்‌ | ஐகரஸ்யாச்ச ஸெளந்தர்யாத்‌ கடகாந் யாசதே முநி:” என்றிறே வாதி கேஸரி அழகிய மணவாள ஜீயரு மருளிச் செய்தது.–

கண்ணனடியிணையிற்‌ காதலுறுவார்‌ செயலை
துண்ணமுறவே சுருங்கச் செப்பியே–மண்ணவர்க்குத்‌
தானுபதேசிக்கை தலைக் கட்டினான்‌ மாறன்‌
ஆனபுகழ்சேர்‌ தன்னருள்‌.
(மண்ணவர்க்கு) பூமியிலுண்டான ஸர்வாத்மாக்களுக்கும்‌ (தானுப தேசிக்கை தலைக் கட்டினான் மாறன்‌) பிராட்டி (௧) *விதித” இத்யாதி யாலே பரோபதேசத்தை முடித்தாப்‌ போலே, தாமுபதேசித்துக்‌ கொடு போந்த பரோபதேஸத்தைப்‌ பரிஸமாப்தி பண்ணி யருளினார்‌ பெருமதிப்பரான வாழ்வார்‌.

அருளாலடியிலெடுத்த மாலன்பா
லிருளார்ந்த தம்முடம்பை யிச்சித்து–இருவிசும்பி
லித்துடன்‌ கொண்டேக இசைவு பார்த்தே யிருந்த
சுத்தி சொல்லு மாறன்‌ செஞ்சொல்‌,
(இசைவு பார்த்தே யிருந்த சுத்தி சொல்லும் மாறன்‌ செஞ்சொல்‌) விதி பரதந்த்ரனாய்‌, ஸரைஸ்து ஸங்குலாம் க்ருத்வா ‘* இத்யாதிப் படியே பிராட்டி திருவுள்ளக் கருத்தைப் பின் சென்று செய்தாப்போலே, இவரநுமதி பார்த்தே யிருந்தவவனுடைய ஸூத்தியைச்‌ சொல்லுமாழ்வாருடைய ஸ்ராவ்யமான ஸய்தங்கள்‌-இவர்‌ தம்‌ தேஹ்த்தை யொழியக் கொடு போக வேணுமென்றபடியே பரதந்த்ரனாப்‌ நின்ற குண ஸூத்தியைப்‌ பேசினபடி யென்கை, * விதி வகையே நடத்துமவனே உபதேஸ ஸத்பாத்ரமென்ற பாத்ர ஸூத்தியிறே

செஞ்சொற்பரன்றனது சீராருமேனி தனில்‌
வஞ்சித்துச் செய்கின்‌ற வாஞ்சை தனின்‌–விஞ்சுதலைக்‌
கண்டவனைக் காற்கட்டிக்‌ கை விடுவித்துக் கொண்ட
திண்டிறல் மாறன் நந்திரு,
(சீராரும்‌ மேனிதனில்‌) * தனிச்சிறையில்‌ விளப்புற்று அஸ்நாதையா யிருந்த பிராட்டி வடிவைக்‌ காண வாசைப்பட்டாப் போலே, * பிறவியஞ்சிழறையிலே ஜ்ஞாந பக்த்யாதிகள்‌ விஞ்சி யிருக்கிற விக்ரஹத்திலே–கை விடுவித்துக் கொண்ட-திண்டிறல் மாறன் -சர்வ சக்தன் சரீரத்தோடு கொடு போக வேணும்‌’” என்று கர க்ரஹணம் பண்ண, இவர்‌, சரண க்ரஹணம்‌ பண்ணி விடுவித்துக் கொண்ட திருடமான ஸக்தியை யுடைய ஆழ்வார்‌, (நந்திரு) ஸம்பச்ச ஸாத்விக ஜநஸ்ய” என்னும்படி ஆழ்வாரான மாறன்‌ நம்முடைய ஸம்பத்து.-

திருமால்தம்பால்‌ விருப்பஞ்செய்கின்‌ற நேர்கண்டு
அருமாயத் தன்‌றகல்விப்பானென்‌–பெருமால்‌
இன்றென்‌ பாற்செய்வானென்னென்ன விடருற்று நின்றான்‌
துன்னு புகழ் மாறனைத்தான்‌ சூழ்ந்து.
(அருமாயத்தன்‌ றகல்விப்பானென்‌ பெருமால்‌ நீ யின்றென்பால்‌ செய்‌ வானென்னென்ன) அன்றநாதிகாலம்‌ துரத்யயமான ப்ரக்ருதியிலே யிட்டு வைத்து அகற்றி விடுவானென்‌ ? இன்று நிர்ஹேதுகமாக நிரவதிக வ்யா மோஹத்தை, ஸர்வஜ்ஞனாய்‌ ஸர்வசக்தியாய்‌ நிரஸ்த ஸமஸ்த ஹேயனான நீ அஜ்ஞனாய்‌ அஸக்தனுப்‌ ஹேய ஸம்ஸர்க்கார்ஹனா யிருக்கிற வென்விஷயத்‌ திலிப்படிச்‌ செய்வானென்னென்றுகேட்க. * இன்றென்னைப்‌ பொருளாக்கத்‌ தன்னை யென்னுள்‌ வைத்தான்‌ | அன்றென்னைப் புறம்‌ போகப்‌ புணர்த்ததென்‌ செய்வான்‌ | குன்றென்னத் திகழ்‌ மாடங்கள்‌ சூழ் திருப்பேரா | னென்றெனக்‌ கருள்‌ செய்ய வுணர்த்தலுற்றேனே ‘ என்றத்தைக் கடாக்ஷித்தருளிச்‌ செய்தபடி-இப்படி அநாத்யநாதர ஹேதுசொல்லென்று மடியைப் பிடித்துக்கேட்க, அவனும்‌ சில ஹேது பரம்பரைகளை இவருத்தரத்துக்கு ப்ரதயுத்தரமாகச்‌ சொல்லிக் கொடுபோக , இவர் தம் நாவீறுடைமையாலே அவனை நிருத்தானாம்‌ படி பண்ண (என்னவிடருற்று நின்றான்‌) இப்படி இவரருளிச் செய்ய, மேல்‌ போக்கடி காணாமல்‌ தரையைக்‌ கீறிக் கவிழ்‌ தலையிட்டு ஸ்தப்தனாய்‌ நின்றான்‌.(துன்னு புகழ் மாறனைத் தான்‌ சூழ்க்து) “இது நிர்ஹேதுகமாகாதே! என்று அவன்‌ விஷயீகாரத்திலே விக்ருதராப்‌ அத்தாலே வந்த ஸம்ருத்தமான யஸஸ்ஸையுடைய வாழ்வாரை , அத்த யஸஸ்ஸோபாதியாகத் தானும் சூழ்ந்து இடருற்று நின்றான்‌ !. “*ஸர்வஜ்ஞனும்‌ நிருத்தரனாய் நிற்பதே” என்று இவர்க்கீடு பாடா யிருக்கிறது.-

சூழ்ந்து நின்ற மால்‌ விசும்பில்‌ தொல்லை வழி காட்ட
ஆழ்ந்ததனை முற்றுமநுபவித்து–வாழ்ந்தங்‌
கடியருடனே யிருந்த வாற்றை யுரைசெய்தான்‌
முடி மகிழ் சேர் ஞானமுனி.
(சூழ்ந்து நின்ற மால் விசும்பில்‌ தொல்லை வழி காட்ட) கீழ்‌ இவரைச் சூழ்ந்து “கொண்டு நிருத்தரனாய் நின்‌ற ஸர்வேஸ்வரன்‌, “*ஏஷா ஸாத்ருஸ்யதே” இத்யாதிப்‌ படியே பரமாகாஸத்தில்‌ *ஐகதஸ் ஸாஸ்வதே மதே என்று பூர்வ மார்க்சமான அர்ச்சிராதி மார்க்கத்தைக்‌ காட்ட, அமந்த்ர ஜ்ஜோத்ஸவ கோஷம் போலே ஏறப்‌ பெறுகிற வெழுச்சியை ஸூஸிப்பிக்கிற மேக ஸமுத்ர பேரீ கீத காஹள ஸங்க ஸீஸ்துதி கோலாஹலம்‌ செவிப் படும் படியையும்‌, அலங்கார விதிம் க்ருத்ஸ்நாம்‌ காரயாமாஸ வேஸ்மக:”‘ என்கிறபடியே அங்குள்ள ஆதி வாஹிக ஸத்கார கிரமத்தையும்‌, மேல் நித்யஸூரிகள்‌ ப்ரத்யுத்கதராய்‌ ஸத்கரிக்கும் க்ரமத்தையும்‌ த்வாராத்யக்ஷராதரிக்கும் க்ரமத்தையும்‌, திவ்யாப்ஸரஸ் ஸத்கார க்ரமத்தையும்‌, ஸர்வேஸ்வரனும்‌ பெரிய பிராட்டியாரு மாதரிக்கும்படியையும்‌, திவ்யஸூரி பரிஷத்திலே யிருந்து ஆசக்த நிர்ப்பரரா யநுபவிக்கும்படியையும்‌, “தொல்லை வழி காட்ட” என்றவதிலே யிவ்வளவு மநுவர்த்தித்தபடி.

முனி மாறன்‌ முன்புரைசெய்‌ முற்றின்பம்‌ நீங்கித்‌
தனியாகி நின்று தளர்ந்து–கனியாம்‌
பரமபத்தியால் நைந்து பங்கயத்தாள் கோனை
யொருமை யுற்றுச்‌ சேர்ந்தானுயர்ந்து.
கண்டு களிப்பவளவும்‌-பரஜ்ஞாக கர்ப்ப பரபக்தி, இருந்தமையென்‌றது பூர்ண பரஜ்ஞாகம்‌, முடிந்த அவாவென்றது-பரம பக்தி. இவை ஜ்ஞாந தர்ஸந ப்ராப்த் யவஸ்தைகள்‌” “ஏவம்‌ விதமான பரம பக்தியாலே பரிபக்வராய்‌ பலத்‌ தாடே சேர்ந்தார்‌” என்கிற திருவாய்‌ மொழியினர்த்தத்தை இப் பிரபந்தத்தி லிப்‌ பாட்டாலே ஸேகரித்தருளினாராயிற்று,

—

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்

Posted in திரு வாய் மொழி, ஸ்ரீ ஈடு | Leave a Comment »

ஸ்ரீ விஷ்ணுஸ் சேஷீத்யாதி ஏக ஸ்லோகம் -ஸ்ரீ நாயனார் ஆச்சான் பிள்ளை ஸ்வாமிகள் அருளிச் செய்த வியாக்யானம்–

October 10, 2026

ஸ்ரீமத் க்ருஷ்ண ஸமாஹ்வாய நமோ யாமுந ஸூநவே
யத் கடாக்ஷைக லக்ஷ்யாணாம் ஸுலப: ஸ்ரீதரஸ் ஸதா–யமுனரின் மகனும், யாருடைய கடாக்ஷமோ எம்பெருமான் ஸ்ரீமன் நாராயணனின் அருளை நமக்கு மிக எளிதாகப் பொழியச் செய்யுமோ, அந்த பெரியவாச்சான் பிள்ளையை நான் வழிபடுகிறேன்.-பரம காருணிகர் -வியாக்கியான சக்ரவர்த்தி -ஆவணி ரோஹிணி திருவவதாரம் –

ச்ருத்யர்த்த ஸாரஜநகம் ஸ்ம்ருதிபாலமித்ரம்
பத்மோல்லஸத் பகவதங்க்ரி புராணபந்தும்
ஜ்ஞாநாதிராஜம் அபயப்ரதராஜ ஸூநும்
அஸ்மத் குரும் பரமகாருணிகம் நமாமி–நாயனார் ஆச்சான் பிள்ளை-ஸ்வாமிகள் அருளிச் செய்த வியாக்யானம்-பின்புள்ளார் ஸ்ரீ ஸூக்திகளும் மேற்கோளாகக் காட்டி உள்ளதால் இவர் சந்ததியில் வந்தவர் அருளிச் செய்து இருக்கலாம்-

யதிராஜ விம்சதி முதல் ஸ்லோகம் -ராமானுஜ நூற்றந்தாதி முதல் பாசுரம் போல் உள்ள அர்த்தம் உள்ள ஸ்லோகம் –

விஷ்ணு: சேஷீ ததீய: ஸூபகுண நிலயோ விக்ரஹ: ஸ்ரீசடாரி:
ஸ்ரீமாந் ராமாநுஜார்ய: பத கமல யுகம் பாதி ரம்யம் ததீயம் |
தஸ்மிந் ராமாநுஜார்யே குருரிதி ச பதம் பாதி நாந்யத்ர தஸ்மாத்
ஸிஷ்டம் ஸ்ரீமத் குரூணாம் குலமித மகிலம் தஸ்ய நாதஸ்ய சேஷ: ||–ஸ்ரீவைஷ்ணவ குரு பரம்பரையின் பெருமையையும், ஆசாரிய அபிமானமே (இராமானுசரின் திருவடிப் பற்றே) மோட்சத்திற்கு எளிய வழி என்ற தத்துவத்தையும் இந்த ஒற்றைஸ் ஸ்லோகம் அழகாக உணர்த்துகிறது.-இந்த ஏக ஸ்லோகம் ஸ்ரீவைணவத்தின் உத்தாரக ஆசாரிய (சம்சாரத்திலிருந்து நம்மை விடுவித்து மோட்சம் அளிக்கும் ஆசாரியர்) தத்துவத்தை மிக ஆழமாக விளக்குகிறது:

விஷ்ணு: சேஷீ – ஸ்ரீமந் நாராயணனே அனைவருக்கும் மற்றும் அனைத்து உலகங்களுக்கும் ஒரே எஜமானன் (சேஷி – தலைவன்).ததீய: ஸூப குண நிலயோ விக்ரஹ: ஸ்ரீசடாரி: – அந்த பகவானுடைய நற் குணங்களின் இருப்பிடமாகவும், அவனது திவ்ய மங்கள வடிவமாகவும் (விக்ரஹமாக) விளங்குபவர் நம்மாழ்வார் (ஸ்ரீசடாரி).ஸ்ரீமாந் ராமாநுஜார்ய: – கைங்கர்ய ஸ்ரீயைக் கொண்டவரான எம்பெருமானார் ஸ்ரீ ராமானுஜர்—பத கமல யுகம் பாதி ரம்யம் ததீயம் – அந்த நம்மாழ்வாரின் அழகான தாமரை மலர் போன்ற திருவடி இணைகளாக பிரகாசிக்கிறார்–தஸ்மிந் ராமாநுஜார்யே குருரிதி ச பதம் பாதி நாந்யத்ர – “ஆசாரியன்” (குரு) என்ற சொல்லும் அதன் முழுமையான பொருளும் அந்த இராமானுசனிடமே முழுமையாகப் பொருந்துகிறது, வேறு எவரிடமும் இல்லை–தஸ்மாத் ஸிஷ்டம் ஸ்ரீமத் குரூணாம் குலமித மகிலம் – எனவே, அவருக்கு முன்னும் பின்னும் உள்ள மற்ற அனைத்து ஆசாரிய வர்க்கங்களும்–தஸ்ய நாதஸ்ய சேஷ: – அந்த இராமானுசனுக்கே (நாதனுக்கு) அடியவர்களாக (சேஷமாக) விளங்குகிறார்கள்.–

பகவானே முதன்மைத் தலைவன்: உலகங்கள் அனைத்திற்கும் ஸ்ரீ விஷ்ணுவே அதிபதி (சேஷி). ஆனால், ஜீவாத்மாக்கள் நேரடியாக அவனிடம் செல்வது கடினம்.-ஆழ்வாரின் பெருமை: அந்த பகவானின் கருணையே வடிவமாக வந்தவர் நம்மாழ்வார். அவர் இறைவனின் அவயவமாக (வடிவமாக)ப் பார்க்கப்படுகிறார்.-இராமானுசரின் தனித்துவம்: நம்மாழ்வாரின் திருவடிகளாக விளங்குபவர் ஸ்ரீ ராமானுஜர். வைணவத்தில் ஆசாரியரின் திருவடிகளே நமக்குப் புகலிடம். எனவே, ஆழ்வாரின் திருவடியான இராமானுசரே நமக்கு மோட்சம் அளிக்கும் உத்தாரக ஆசாரியர் ஆவார்.-குரு என்ற பதம்: “குரு” அல்லது “ஆசாரியன்” என்ற இலக்கணத்திற்கு முழு இலக்கணமாகத் திகழ்பவர் எம்பெருமானார் மட்டுமே. மற்ற குருமார்கள் அனைவரும் இராமானுசரின் பெருமையைப் பேசுவதாலும், அவரது வழியைப் பின்பற்றுவதாலும், ஒட்டுமொத்த குருபரம்பரையுமே இராமானுசருக்குச் சேஷம் (அடிமை) என்று இந்த ஸ்லோகம் அறுதியிட்டுக் கூறுகிறது

விஷ்ணு: -ஸர்வ வ்யாபியான ஸர்வேஸ்வரன்
சேஷீ –ஸர்வ ஸ்வாமியாய் இருக்கும்
ஸ்ரீசடாரி:-ப்ரக்ருதி பந்த நிவர்த்தகரான நம்மாழ்வார்
ததீய: -அந்த சர்வேஸ்வரதனாய்
ஸூப குண நிலயோ -ஸர்வ கல்யாண குணா ஆவாஸமான
விக்ரஹ: –திருமேனியாய் இருப்பர்
ஸ்ரீமாந் -உபய விபூதி நாயகரான
ராமாநுஜார்ய: -எம்பெருமானார்
ரம்யம்-ஸகல சேதன ஸமாஸ்ரயண அர்ஹமாய்
ததீயம்-ஆழ்வாராகிய திருமேனியின் ஏக தேசமான
பதகமலயுகம் -பாதாரவிந்த யுகளமாய்க் கொண்டு
பாதி -விளங்குகிறார்
தஸ்மிந் -அப்படி சரண்யத்வ ரூபரான
ராமாநுஜார்யே -ஸ்ரீ ராமானுஜர் இடத்திலேயே தான்
குருரிதி -ஆச்சார்யர் என்கிற
ச பதம் –ஸப்தமும்
பாதி -ஸார்த்கமாய் பிரகாசியா நின்றது
தஸ்மாத்-அந்த ஹேதுவாலே
ஸிஷ்டம் -மீந்த
ஸ்ரீமத் -நிரவதிக ஞாந அனுஷ்டான தேஜஸ்ஸை யுடைத்தான
குரூணாம் -பூர்வ உத்தர ஆச்சார்யர்களுடைய
அகிலம்-சகலமான
குலம் -சமுதாயமானது
தஸ்ய-சேஸ்வர ஸகல சேதன உத்தாரகரான
நாதஸ்ய-ஸர்வ ஸ்வாமியான உடையவருக்கு
சேஷ: ஆத்ம உஜ்ஜீவன கார்ய நிரவர்தக பரிஜனமாய் சேஷமாய் இருக்கும்

(யஸ்ய சேதனஸ்ய யத் த்ரவ்யம் ஸர்வாத்மநா ஸ்வார்தே நியந்தும் தாரயிதும் ச சக்யம், தச்சேஷதைகரஸம் தத் தஸ்ய சரீரம்“–எந்தவொரு அறிவுள்ள பொருளால் (ஜீவாத்மா / பரமாத்மா), எந்தவொரு அசேதனப் பொருள் (அறிவற்ற பொருள்)-நியந்தும் சக்யம்: முழுமையாகத் தன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்து இயக்கப்படக் கூடியதோ,–தாரயிதும் சக்யம்: முழுமையாகத் தன்னுள் தாங்கிப் பரமரிக்கப்படக் கூடியதோ,–சேஷதைகரஸம்: அந்தச் சேதனனின் நன்மைக்காகவும் அவனது இன்பத்திற்காகவும் மட்டுமே அடிமைப்பட்டு (சேஷமாய்) இருக்கிறதோ)

இஸ் ஸ்லோகார்த்தம் தான் பாஷ்யகார அபிமத விஷய கூரேச குல ப்ரதீபராய் –கோவிந்த குரு சரணாரவிந்த வந்தந பரராய் இருக்கிற– பட்டாருடைய பாத கமல ராஜ ஹம்ஸரான நிகமாந்த யோகி நியத மாநஸராய் –அத்தோடே ஸ்ரீ மாதவ ஸிஷ்ய அபிதேயரான லோகாச்சார்யருடைய (நம்பிள்ளையுடைய) சரணாம்புஜ ஸம்ஸரயண மஹா தநராய் இருக்கிற –அபயப்ரத ராஜ (பெரியவாச்சான்பிள்ளை-பெருமாள் ஸ்வ பாவம் முதல் ஸ்லோகம் –பிரபாவம் அடுத்த ஸ்லோகம் -சரம ஸ்லோகம் மூன்றாவது சங்கல்பம் சொல்லும்—சுருக்கமாகவும் விரிவாக்கமும் தனி ஸ்லோக வியாக்யானம்-) சந்தர்சித ராஜ பதமாய் இருக்கும் (ராஜபாட்டை -குருபரம்பரை-மஹா மார்க்கம் -சரணாகதி -ஆச்சார்ய அபிமானம்)-

இதில் பிரதிபாதிக்கிறவர் தம்தான் ஸ்ரீ யபதியாய் -ஸர்வ வியாபகனான சர்வேஸ்வரன் ஸர்வ ஆத்மாக்களுக்கும் சேஷி –அவனதாய் கல்யாண குணங்களுக்கு இருப்பிடமான விக்ரஹம் ஆழ்வார் -அவருடைய வகுளாபிராமமான ஸ்ரீ மத் ததங்கரி யுகளம் -(ஸ்தோ ரத் -5) ராமானுஜராய் விளங்கா நிற்பர் -ஆகையால் மாறன் அடி பணிந்து உய்ந்த -ராமானுஜாச்சார்யார் இடத்திலே ஆச்சார்ய பதம் பிரகாசியா நிற்கிறது -ஆகையால் அவரை ஒழிந்த மற்றவர்களிடத்தில் அது இல்லை -இப்படி நீர்ணீத மாகையாலே சேஷித்வ ஆச்சார்யர்களுடைய ஸகல குலமும் உபய விபூதியையு முடையவரான உடையவருக்கு சேஷம் என்கிறது –

விஷ்ணுஸ் சேஷீ -ஸர்வ வியாபகனாய் -அத ஏவ-ஸர்வ ஸரீரியாய் இருக்குமவன் இறே ஸர்வ சேஷியாகிறான் –சேஷித்வ ஸித்திக்காக சேஷ பூதரைத் தேடியோடித் திரியுமத்தனை -அந்தஸ் ப்ரவிஷ்டஸ் ஸாஸ்தா ஜநாநாம் ஸர்வத்மா -தைத்ரிய -3-11-21-(அந்தராத்மா -சரீர சரீர பாவம் அந்தர்யாமி -ஈஷா ஈஸிதவ்ய பாவம்)-ஸாஸ்தா விஷ்ணுர் அசேஷஸ்ய ஜகதோ யோ ஹ்ருதி ஸ்தித-விஷ்ணு புராணம் -1-17-20-என்னக் கடவது இறே-வ்யாபகத்வ நியந்த்ருத்வ தாரகத் வாதிகளை யுடையவனிறே சேஷி யாகிறான் -அல்லாதவர்கள் சரீரவச் சேஷியாய் இருப்பர்கள் -அந்த ஸம்பந்தத்தை அறியாமையாலே அஹம் அபிமானம் பண்ணி அநர்த்தப்படுகிறது -(ஸோஹம் தாஸோகம் இத்யாதி)-அத்தைப் பற்ற அவர்கள் ஹ்ருதய ஸ்திதி ஈஸ்வரனுக்கு தவா அநலமாகையாலே (காட்டுத்தீ ஊழித்தீ) ஸீதள தடாகம் போன்ற விசேஷஞ்ஞர் சித்தத்தை விரும்பிப் போரா நிற்கும் –இவர்கள் தான் விஷ்ணுவைச் ஸித்தத்திலே யுடையவர்களிறே -என் மனக் கடலில் வாழ வல்ல மாய மணாள நம்பீ -5-4-9- என்றாரிறே -இப்படிப்பட்ட இவர்கள் தர்சனம் அரிது என்னுமத்தை ஸர்வத்ர ஸூலபோ விஷ்ணு -ஸர்வ வ்யாபி நிரஞ்சன –துர்லபம் ஸர்வ லோகேஷு விஷ்ணு பக்தஸ்ய தர்சனம் -என்கிற ப்ரமாணத்தில் சொல்லப்பட்டது -ஆகையால் இப்படி சேஷியாக -சேஷியான -அந்த விஷ்ணுவினுடைய விசேஷ அதிஷ்டானம் ஸஸ்ரீக மாயிறே இருப்பது -அவள் தான் விஷ்ணு பத்னி இறே -(பூ ஸூக்தம் நீளா ஸூக்தம் )விஷ்ணோஸ் ஸ்ரீரீர் அநபாயிநீ -யதா ஸர்வ கதோ விஷ்ணுஸ் ததை வேயம் -விஷ்ணு பு -1-8-17- என்னக் கடவது இறே (அவன் மார்பை விட்டுப் பிரியல் அன்றோ இவ் வக்ஷரத்தை- அ காரத்தை விட்டுப் பிரிவது)

இந்த விக்ரஹ வியாப்தி தான் பத்ம கோஸ பிரதீ காஸம் ஹ்ருதயஞ்ச அப்யதோ முகம் -தைத்த -11-26-95-(தலைக்கீழ் பிடித்த தாமரையைப் போல்)என்கிற ஹ்ருதய கமலத்திலே அங்குஷ்ட மாத்ர புருஷோ ஜ்யோதிர் இவா அதூமக-கட-2-1-13-என்றும் நீல தோயத மத்யஸ்தா வித்யுல் லேகேவ பாஸ்வரா -தைத்-11-26-100-என்றும் யேஷாம் இந்தீவர ஸ்யாமோ ஹ்ருதயே ஸூ ப்ரதிஷ்டித (ஸ்ரீ இராமாயண ப்ராயண க்ரமம் ) என்றும் சொல்லுகிறபடியே ஸூபாஸ்ரயமான (விஷ்ணு 6- -7-76) திருமேனியோடே அவர்களுக்குத் த்யேயனாகைக்காகவும் -அவர்களை ரக்ஷிக்கைக்காகவும் பந்து பூதனாய்க் கொண்டு எழுந்தருளி இருக்கும் இருப்பு–

இப்படி வியாபிக்கும் இடத்தில்
நாராயணோ வஸதி யத்ர ஸ சங்க சக்ர -பராங்குச அஷ்டகம் -4-(திரு நாவீறுடைய பிரான் -நாவில் அவன் உள்ளதால்)என்றும் நிறைந்த சோதி வெள்ளம் சூழ்ந்த நீண்ட பொன் மேனியோடும் நிறைந்த என்னுள்ளே நின்றொழிந்தான் நேமி யங்கை யுளதே -திருவாய் -5-5-7-(ஸ்வரூப வியாப்தி மட்டுமே இல்லை ரூப வியாப்தியும் உண்டே)என்றும் –கண்கள் சிவந்து -என்று தொடங்கி -கொண்டல் வண்ணன் சுடர் முடியன் நான்கு தோளன் குனி சார்ங்கன் ஒண் சங்கதை வாள் ஆழியான் ஒருவன் அடியேன் உள்ளானே –8-8-1-என்றும் திருமால் வந்து என் நெஞ்சு நிறையப் புகுந்தாய் -10-8-1-என்றும் சொல்லுகிறபடியே ஸ விக்ரஹனாயக் கொண்டு பத்நீ பரிஜனாதி களோடே யாய்த்து வியாபிப்பது -அரவத்தமளியில் –5-2-10- படியே -இத்தால் ப்ரணவத்தில் லுப்த சதுர்த்தியில் ப்ரதிபாதிக்கிற சேஷத்வ ப்ரதிகோடியான சேஷித்வமும் –விஷ்ணு ஸப்தத்தாலே அந்தர் வியாப்தி பஹிர் வ்யாப்திகளை ப்ரதிபாதிக்கிற நாராயண ஸப்தார்த்தமும் சொல்லிற்று -(அறிகிலேன் தன்னில் அனைத்துலகும் நிற்க நெறிமையினால் தானும் அதற்குள் நிற்கும் பிரான்) வியாப்தியில் ஸித்திக்கிற ஸரீரி சரீர பாவத்தாலுண்டான சேஷித்வமும் ஸித்தம்–

ஒருவனைப் பிடிக்க ஊரை வளைப்பாரைப் போலே வியாப்தியும் ஆழ்வாரைக் கணிசித்து இறே -எங்கணும் நிறைந்த வெந்தாய் -திருவாய் -3-2-4-என்று ஸ்வார்தமாக வனுசந்தித்தார் இறே –அல்லாதார் இடத்தில் இருப்பு -முள் மேலில் இருப்புப் போலே -ஞானசாரம் -10-பூ மேலில் இருப்புப் போலே காலூன்றி இருப்பது இங்கே இறே -பேரேன் என்று-10-8-2-என் தன் கருத்தை யுற வீற்று இருந்தான் -8-7-1-இருள் தான் அற வீற்று இருந்தான் -8-7-3-என்றார் இறே -இப்படி ஈஸ்வரன் நெடுங்காலம் எதிர் சூழல் புக்கு -2-7-6-யத்னப்பட்டு தேடிக் கொண்ட திருமேனி ஆழ்வார் என்கிறது (வேர் சூடுமவர்கள் மண் பற்று கழற்றாதாப் போல் -ஆழ்வாருடைய திருமேனியில் ஆதரவு இருந்தாலும் இங்கு ஆழ்வாருடைய ஸ்வரூபத்தையே சொல்லும்)-ததீய ஸூப குண நிலயோ விக்ரஹ: ஸ்ரீசடாரி:என்று-

சூழ்ச்சி ஞானச் சுடர் ஒளி யாகி என்றும்
ஏழ்ச்சி கேடு இன்றி, எங்கணும் நிறைந்த எந்தாய்!
தாழ்ச்சி மற்று எங்கும் தவிர்ந்து,நின் தாள் இணைக் கீழ்
வாழ்ச்சி யான் சேரும் வகை அருளாய் வந்தே–3-2-4-ஒருவனைப் பிடிக்க நினைத்து ஊரை வளைவாரைப் போலே வியாப்தியும் தமக்காக என்றிருக்கிறாராதலின், ‘எந்தாய்’ என்கிறார்.
‘ஆக, உன் பக்கல் அகப்படுத்திக்கொள்ள விரகு தேடி உணர்ந்து என்னை வியாபித்துக் கொண்டு
நீ நிற்கச் செய்தேயும், விஷயப் பிரவணனாய்த் தப்பினேன்,’ என்கிறார்.

நாளும் உலகை நலிகின்ற வாளரக்கன்
தோளும் முடியும் துணித்தவன் தன் –தாளில்
பொருந்தாதார் உள்ளத்தில் பூ மடந்தை கேள்வன்
இருந்தாலும் முள் மேல் இருப்பு –10-திருவடிகளை ஆஸ்ரயிக்கச் செய்தே
ப்ரயோஜனாந்தரங்களில் விருப்பத்தைப் பண்ணி தன் திருவடிகளில் பொருத்தம் அற்று இருக்குமவர்களுடைய ஹிருதயத்தில் முதலிலே இருக்கத் தான் கூடாது – உபாசகரான வர்களுடைய நிர்பந்தத்துக்காக இருந்தாலும் கண்டகாக்ரத்தில் இருப்புப் போலே துக்க அவஹமாய் இருக்கும் என்றபடி –

ஸூப குணங்களாவன -ஸமஸ்த கல்யாண குண அம்ருதோததி –ஸ்தோத்ர-18- என்றும் அஸங்க்யேய கல்யாண குண கண ஓக மஹார்ணவ -சரணாகதி கத்யம் -5- என்றும் குணங்கெழு கொள்கையினான் -1-6-4- என்றும் சொல்லப் படுகிற கல்யாண குணங்களுக்கு ஆஸ்ரயமான விக்ரஹம் என்கை –

(அணங்கு என ஆடும் என் அங்கம் -வணங்கி வழி படும் ஈசன்
பிணங்கி யமரர் பிதற்றும் –குணங்கெழு கொள்கையினானே –1-6-4-ரத்நாகரம் போலே ஏவம் விதமான குணங்கள் வந்து சேருகைக்கு ஆஸ்ரயமாய் உள்ளான் என்னுதல்–இக் குணங்கள் வந்து கெழுமுகையை ஸ்வ பாவமாக யுடையான் என்னுதல்-)

ததீயமாவது –
அவன் தனக்கும் அப்ருதக் ஸித்த விசேஷணமாய் –ஒழிக்க ஒழியாததாய் இருக்கை -(திருப்பாவை -28)-துயரில் சுடர் ஒளி தன்னுடைச் சோதி நின்ற வண்ணம் நிற்கவே (திருவாய் -3-10-6) என்னக் கடவது இறே -ததீய-என்கையாலே ஸ்வா தந்தர்யம் நிவர்த்தமான படியைச் சொல்லுகிறது –தன்னோடு தனக்கு அந்வயம் இல்லாத பாரதந்தர்யம் நமஸ்ஸிலே இறே தோற்றுகிறது -அதைச் சொல்லுகிறது (பரனான ப்ரஹ்மம் யாருக்கு பிரதானம் அவனே பரதந்த்ரன்)-இத்தால் தனக்கு அசாதாரணமாய் ஸமஸ்த கல்யாண குண ஆஸ்பதமாய் இருக்கிற விக்ரஹம் ஆழ்வார் என்கிறது –(விஷ்ணு சேஷீ ததீய என்பதால் திருமந்த்ரார்த்தம் சொல்லிற்று)

(துயர் இல் சுடர் ஒளி தன்னுடைச் சோதி நின்ற வண்ணம் நிற்கவே
துயரின் மலியும் மனிசர் பிறவியில் தோன்றிக் கண் காண வந்து
துயரங்கள் செய்து தன் தெய்வ நிலை உலகில் புக உய்க்கும் அம்மான்
துயரம் இல் சீர்க் கண்ணன் மாயன் புகழ் துற்ற யான் ஓர் துன்பம் இலனே.–3-10-6—ஹேய ப்ரத்ய நீக சுத்த சத்வ மயம் ஆகையால் நிரவதிக தேஜோ ரூபமாய் பிறருக்கு உள்ளது ஓன்று அன்றிக்கே-தனக்கு அசாதாரணமான விக்ரஹமானது-அவ் விருப்பில் ஒன்றுமே குறையுமே விளக்கில் கொளுத்தின விளக்கு போலே அங்கு நின்ற வண்ணம் இங்கு நிற்க–தன்னுடைய அப்ராக்ருத திவ்ய விக்ரஹத்தை இதர சஜாதீயமாக்கி சம்சாரிகள் கண்ணுக்கு விஷயமாக்கின கிருஷ்ணனுடைய குணங்களை அனுபவிக்கப் பெற்ற எனக்கு ஒரு துக்கமும் இல்லை என்கிறார் – )

இவர் விக்ரஹமாகிற படி எங்கனே என்னில் -ஸர்வேஸ்வரனுக்கு ஸாதாரணம் என்றும் அசாதாரணம் என்றும் விக்ரஹம் த்விதமாய் இருக்கும் -அதாவது –பரஞ்சுடர் உடம்பும் அழுக்குப் பதித்த உடம்பும் -6-3-7-அவை தான் ஸூத்த ஸத்வ மயமாகையாலே பஞ்ச உபநிஷண் மயமான அப்ராக்ருதமாயும் –மிஸ்ர ஸத்வ மயமான பாஞ்ச பவ்திகமாகையாலே ப்ராக்ருதமாய் இருக்கும் –அவை தான் ஸத்த்வம் விஷ்ணு ப்ரகாசகம் -என்றும் பகவத் ஸ்வரூப திரோதான கரீம் -(சரணாகதி கத்யம் -13)-என்றும் ப்ரகாஸ அப்ரகாஸ ங்களை யுடைத்தாய் இருக்கும்-ஜகத் ஸர்வம் ஸரீரம் தே (யுத்த -120-26) என்னக் கடவது இறே -இப்படிப்பட்ட இரண்டு விக்ரஹங்களில் காட்டிலும் அந்தரங்க விக்ரஹம் ஆழ்வார் (த்ருதீயம் என்றவாறு) என்கிறது –

கீழ்ச் சொன்ன இரண்டு விக்ரஹமும் அசேதனமாய் அதில் ஓன்று அஹங்கார மிஸ்ரமாய் அழுக்கு உடம்பாய் -(திருவிருத்தம் -1) இருக்கும் –இது வடிவே வடிவாம் என்னும்படி (அடிமையே வடிவாம் என்னும்படி ) சேதனமுமாய் அத்யந்த பரதந்த்ரருமாய் இருக்கும் -அதில் தத்வ த்வய வைசிஷ்ட்யமே யுள்ளது -இதில் தத்வ த்ரயமும் கூடியிருக்கும் -சேதன அசேதன சரீரி இறே நாராயணன் ஆவான் -யாவையும் யாவரும் தானாம் அமைவுடை நாரணன் -1-3-3-என்றார் இறே -அவற்றிலும் இவருடைய ஸ்வரூப ரூபங்களிலே யாய்த்து ஆதரித்து வர்த்திப்பது -அப்போது இறே நாராயணத்வ பூர்த்தி யுள்ளது -அறிகிலேன் இத்யாதி -(திருவாய் -9-6-4)-இப்படி விரும்புவது தன் ஸ்வரூப லாபத்துக்காக -ஆவி யல்லல் மாயத்ததே -4-3-3-

அறிகிலேன் தன்னுள் அனைத்து உலகும் நிற்க
நெறிமையால் தானும் அவற்றுள் நிற்கும் பிரான்
வெறி கமழ் சோலைத் தென் காட்கரை என் அப்பன்
சிறிய என் ஆர் உயிர் உண்ட திரு வருளே–9-6-4-தன் சங்கல்பத்தைப் பற்றி -சகல லோகங்களும் நிற்க -சகல அபாஸ்ரயவன் கிடீர் என்னைத் தனக்கு அபாஸ்ரயமாக நினைத்தான் –சேஷியான முறை -தப்பாமே அவற்றின் நடுவே நிற்கும் தானும் -என் ஒருவன் பக்கலிலும் கிடீர் முறை கெடப் பரிமாறுகிறது –

(ஏக மூர்த்தி இருமூர்த்தி மூன்று மூர்த்தி பல மூர்த்தி
ஆகி ஐந்து பூதமாய் இரண்டு சுடராய் அருவாகி
நாகம் ஏறி நடுக்கடலுள் துயின்ற நாராயணனே!உன்
ஆக முற்றும் அகத்து அடக்கி ஆவி அல்லல் மாய்த்ததே.–4-3-3–உன் திருமேனிக்கு வேண்டும் போக உபகரணம் எல்லாம் என்னுள்ளே யாம் படி பண்ணுகை-அத்தைச் செய்து சாந்து பூ மாலை பரிவட்டம் ஆபரணம் இவை எல்லாம் என்னுள்ளே யாம்படி பண்ணி-ஆவி அல்லல் மாய்த்ததே-உன் திரு உள்ளம் நிர்த் துக்கம் யாயிற்றே -ஒரு படி கரை மரம் சேர்க்க வல்லேன் என்று இருந்த உன் திரு உள்ளத்தில் பரகு பரகு கெட்டு க்ருதார்த்தன் ஆனாயே -என்கிறார்-அதி ஷூத்ரனான என் ஆத்மாவை அழித்த வ்யாமோஹம் அறிகிறிலேன் -பெருமைக்கு அவனுக்கு அவ்வருகு இல்லாதாப் போலே சிறுமைக்கும் தமக்கு அவ்வருகு இல்லை என்று இருக்கிறார் -நித்ய சம்சாரிகள் நித்ய ஸூ ரிகள் கோடியிலே என்னும் படி யாயத்து -இவர் தம்மை நினைத்து இருப்பது –நித்ய ஸூ ரகளுக்கும் அவ்வருகாவேயாயத்து அவன் இவரை விரும்புவது -ஸ்வரூப ஞானத்தால் விரும்பில் இறே ஸ்வரூபத்து அளவில் நிற்பது -வியாமோஹம் முறையை அழிக்கும் இ றே -மூ உலகும் தன்னெறியா வயிற்றிலே கொண்டு சிறியேனுடைச் சிந்தையுள் –நின்று ஒழிந்தார் -என்கிறத்தை இ றே இவர் சொல்லுகிறது –)

புகுந்ததற்பின் மிக்க ஞான வெள்ளச் சுடர் விளக்கான -2-6-2-இந்த விக்ரஹம் ஸூக ஞான கந பூர்ணத்வாத் -விஞ்ஞான கந ஏவம் (ப்ரு உப -2-4-15) பிர ஞான கந ஏவம் (நரஸிம்ஹ தாப உப -5)என்று இறே (ஆத்ம தத்வம்) இருப்பது -பர நன் மலர்ச் சோதி -10-10-10- (பிரக்ருதியை விட மேம்பட்ட விகாரமற்ற ஞானத்தால் விகாசமடைந்த ஆத்ம தத்வம்) என்னக் கடவது இறே -ஸத்யம் ஞானம் -(தைத் உபை -3-) ஞான ஸ்வரூபம் (விஷ்ணு ப-1-4-40) உணர் முழு நலம் -1-1-2- சுடர் ஞான இன்பம் -10-10-10- (ஸங்கல்ப ரூபமாகவும் ஸூக ரூபமாகவும்) என்னும்படி இறே பர ஸ்வரூபம் இருப்பது -இப்படி ஸத் தர்ஸமாய் இருக்கிற இருவர் சேர்த்தியும் தேனும் பாலும் நெய்யும் கன்னலும் ஓத்தே -2-3-1- என்னும்படி ஏக ரசமாயச் சேர்த்தி இறே இருப்பது -உள்ள உலகளவும் யானும் உளனாவன் என் கொலோ -பெரிய திரு -76-

சிக்கெனச் சிறிதோரிடமும் புறப்படாத் தன்னுள்ளே உலகுகள்
ஒக்கவே விழுங்கிப் புகுந்தான் புகுந்ததற் பின்
மிக்க ஞான வெள்ளச் சுடர் விளக்காய் துளக்கற்ற அமுதமாய் எங்கும்
பக்க நோக்கு அறியான் என் பைந்தாமரைக் கண்ணனே –2-6-2-ஷூத்ரமாய் இருபத்தொரு பதார்த்தமும் பிறி கதிர் படாத படி தன் சங்கல்பத்தாலே சகல லோகங்களையும் ஒரு காலே வைத்து சிக்கென புகுந்தான் – இனி ஒரு காலமும் பிரியாத படி புகுந்தான் -புகுந்த பின் அவன் இருந்த படி என் என்னில் –
மிக்க ஞான வெள்ளச் சுடர் விளக்காய் – ஞான வெள்ளத்தால் வந்த மிக்க தேஜஸை உடையவனாய்-விகசித சஹஜ சார்வஞ்ஞனாய்-சேதனனுக்கு கர்ம பாரதந்தர்யத்தால் வரும் ஞானத்தில் விகாரம் -ஆஸ்ரித பாரதந்தர்யத்தால் ஈஸ்வரனுக்கு உண்டாகிறது ஆயிற்று-அங்கனே ஆகில் இறே ஆஸ்ரயணீயன் ஆவது –-துளக்கற்ற –-ஆடியாடியில் ஆற்றாமையால் வந்த உள் நடுக்கம் தீர்ந்தானாய் இரா நின்றான் -விஜ்வர என்னக் கடவது இறே-அமுதமாய்–பிரமுமோத ஹ-என்கிறபடியே தன் உகப்பாலே எனக்கு நிரதிசய போக்யனாய் அவன் தன்னை அனுபவித்து இனியனாய் இருக்கும் இருப்பு இறே இவர்க்கு போக்யம்-எங்கும்-பக்க நோக்கு அறியான்–பிராட்டி பின்னே வந்து அணைத்தாலும் விலங்கப் பார்க்கிறிலன் – இங்கே ஆளவந்தாருக்கு குருகைக் காவல் அப்பன் அருளிச் செய்த வார்த்தை—என் பைந்தாமரைக் கண்ணனே–ஆடியாடியிலே ஆற்றாமையால் வந்த தாபம் தீர்ந்து திருக் கண்களும் குளிர்ந்த படி –-ஆடி ஆடியிலே பிரிந்த துக்கம் அருளிச் செய்து -அது தீரும்படி வந்து புகுந்தது -அந் தமாத் தன்பு செய்து -அடுத்த வைகுந்தா மணி வண்ணா -புகுந்தத்தின் பயன் அருளிச் செய்கிறார் -இப்படி மூன்றுக்கும் சங்கதி –

உள்ளிலும் உள்ளம் தடிக்கும் வினைப் படலம்
விள்ள விழித்து உன்னை மெய்யுற்றால் உள்ள
உலகளவும் யானும் உளனாவன் என் கொலோ
உலகளந்த மூர்த்தி உரை –76-வியாபக தத்வம் இரண்டு ஆகிறது போலே(வியாபகத்வம் இரண்டு ஸ்வரூபமம் ஞானமும் -அவனைப் போலவே ஆனதே )ஞான வியாப்தி இவரது-சிறிய வடிவைக் கொண்டு லோகத்தை எல்லாம் வ்யாபித்து இருக்கிற நீயே சொல்லு-இந்த ஆச்சர்யத்தை நீ சொல் என்றபடி
–

விதி சிவாதிகள் இடத்தில் கார்ய காலத்தில் வியாபிக்கும் இடத்தில் அஹங்கார யுக்தன் சேதனராகையால் அடிச்சுட்டு நெல்லும் மோரும் கலந்தால் போலே பொருத்தமற்று இருக்கும் -த்வாமாவிஸ்ய என்றும் மமாந்தராத்மா (மோக்ஷ தர்மம் -179-4) என்றும் ஸோ அந்தராதந்தரம் ப்ராவிஸத் (அதர்வசிக உப ) திசைமுகன் கருவுள் வீற்று இருந்து படைத்திட்ட கருமங்களும் (5-10-8) என்றும் அரன் அயன் என (1-1-8) என்றும் ஸ்ருஷ்ட்டி ஸம்ஹாரங்களைப் பண்ணும் என்னக் கடவது இறே –

ஞான ஆனந்த மயஸ்த்வாத்மா ஸேஷோ ஹி பரமாத்மந -என்று இறே சேதன ஸ்வரூபம் -ஞான ஆனந்த ஸ்வரூபம் என்றும் சொல்லப்படுகிற பரன் இறே சேஷி யாவான் –இப்படி இருக்கிற சேஷ சேஷிகளுடைய ஸ்வரூபத்தை யுணர்ந்து யதேஷ்ட விநியோக அர்ஹமான அக மேனி (திருவாய் -9-7-10) இறே –(இது தான் அந்தரங்க திருமேனி -)

தகவன்று என்று உரையீர்கள் தடம் புனல் வாய் இரை தேர்ந்து
மிக வின்பம் பட மேவும் மெல் நடைய அன்னங்காள்
மிக மேனி மெலிவு எய்தி மேகலையும் ஈடு அழிந்து என்
அகமேனி ஒழியாமே திரு மூழிக் களத்தார்க்கே–9-7-10-புறம்பு கழலுமவை கழன்றது -அகவாயில் ஸ்வரூபம் கழலுவதற்கு முன்பே -நான் முடிவதற்கு முன்னே -என்கை – திரு மூழிக் களத்தார்க்கே–தம்மை ஒழியச் செல்லாதார் சத்தையை நோக்குகைக்கு எடுத்து வந்து இருக்கிறவர்க்கு – திரு மூழிக் களத்தார்க்கே-தகவு அன்று என்று உரையீரே -பொரி புறம் தடவி அத் தலையைப் பேணிப் போந்தது அமையும் -இனி அவர் படியைச் சொல்லிப் போருங்கோள்-(அக மேனி ஆத்ம ஸ்வரூபம் —மிக மேனி-புற மேனி -திவ்ய திருமேனி)

இவர் தான் -இவர் தான் மதி நலம் -1-1-1- பெறுகையாலே கரணிக்குக் கண் மணி போல் த்ருஷ்ட்டி பூதராய் இருப்பர் -இப்படி சேதனமாய் இருபத்தொரு விக்ரஹம் உண்டு என்னுமத்தை -இதஸ்த்வந்யாம் ப்ரக்ருதி வித்தி மே பராம் ஜீவ பூதாம் -கீதை -7-5-என்று தானே அருளிச் செய்தான் இறே –அறிவார் உயிரானாய் -6-9-8-அவன் உலகங்களுக்கு எல்லாம் ஓர் உயிருமாய் பேர் உயிருமாய் இருக்கும் -ஏவம் விதமானவன் சரீரியாய் வியாபிக்கும் இடத்தில் ஸ மஹாத்மா -கீதை -7-19 என்னும்படி ஸ தர்ஸராய் இருப்பர் –(வியாபிக்கும் அவனும் வியாபிக்கப்படும் அவனும் மஹாத்மா –யான் பெரியன் -நீ பெரியன் என்று யார் அறிவார் –)

அறிவி லேனுக்கு அருளாய் அறிவார் உயிரானாய்!
வெறிகொள் சோதி மூர்த்தி! அடியேன் நெடுமாலே!
கிறிசெய்து என்னைப் புறத்திட்டு இன்னம் கெடுப்பாயோ?
பிறிதொன்று அறியா அடியேன் ஆவி திகைக்கவே.–6-9-8-உன்னை உள்ளபடி அறிவார்க்கு தாரகனாகை உனக்கு ஏற்றமோ –பத்தராவி என்கிறபடியே அறிவார்க்கு உயிராம் அவன் என்னுதல் –ஞானீத்வாத் மைவ -என்கிறபடியே அறிவாரை உயிராக யுடையவன் என்னுதல்

கண்ணனுக்கு என்றீரியாய் -6-7-9-எல்லாம் கண்ணன் -6-7-1-என்று இருப்பவர் இறே இவர் -அவனும் கண்ணி என துயிர் -4-3-5-தோளிணை மேலும் –1-9-7– இத்யாதிப்படியே எல்லாம் -6-7-1- இவரே யாக வெண்ணி தலை தடு மாறாக விநியோகம் கொள்ளும் தசையிலே சேஷி கருத்தறிந்து எதிர் விழி கொடுத்து பாரதந்தர்ய போக்யத ஏக விஷயமாகத் தம்மை விநியோகப்படுத்தி அவனை யுகப்பித்து அது கண்டு ஆர் உயிர் பட்டது என துயிர் பட்டது -9–6-9-என்று தான் உகக்கும் வியக்தி இது ஓன்று இறே

கண்ணி எனது உயிர் காதல் கனகச் சோதி முடி முதலா
எண்ணில் பல்கலன்களும்; ஏலும் ஆடை யும் அஃதே;
நண்ணி மூவுலகும் நவிற்றும் கீர்த்தியும் அஃதே;
கண்ணன் எம்பிரான் எம்மான் கால சக்கரத் தானுக்கே.–4-3-5–நான் என்னது என்று இருக்கிறத்தை கிடீர் அவன் தனக்கு மாலையாகக் கொள்ளுகிறது-மார்வத்து மாலை என்கிறவளை தனக்கு மாலையாகக் கொள்ளுகை பிராப்தம் -அது ஒழிய என் சத்தையைக் கிடீர் தனக்கு மாலையாகக் கொள்ளுகிறது
காதல் கனகச் சோதி முடி முதலா-எண்ணில் பல்கலன்களும்; ஸ் ப்ருஹணீயமாய்-ஆதி ராஜ்ய ஸூ சகமான திரு அபிஷேகம் முதலாக எண்ணிறந்த பல வகைப் பட்ட திரு ஆபரணங்களும் என்னுடைய காதல்-இவர் ஸ் நே ஹத்துக்கு விஷயமாகப் பெற்ற இத்தையே சர்வ ஆபரண பூஷண பூதனாக அவன் நினைத்து இருக்கை-ஏலும் ஆடை யும் அஃதே;-திரு அரைக்கு தகுதியாக புருஷோத்தம லக்ஷணமான திருப் பீதாம்பரமும் என்னுடைய காதல் – அறியாக் காலத்துள்ளே அடிமைக் கண் அன்பு செய்வித்து என்று இவருடைய காதல் சத்தா ப்ரயுக்தமாய் இ றே இருப்பது-

ஆர் உயிர் பட்டது எனது உயிர் பட்டது
பேர் இதழ்த் தாமரைக் கண் கனிவாயது ஓர்
கார் எழில் மேகம் தென் காட் கரை கோயில் கொள்
சீர் எழில் நால் தடம் தோள் தெய்வ வாரிக்கே–9-6-9-நான் பட்ட பாட்டை நித்ய ஸூரிகளில் சிலர் பட்டார் யுண்டோ -பகவத் குணங்களுக்கு அபூமியாய் இருக்கிற சம்சாரத்தில் நான் பட்ட பாடு நித்ய விபூதியில் உள்ளார் பட்டார்களோ –இங்கு எனது உயிர் பட்டது –அங்கே ஆருயிர் பட்டது –என்று அருளிச் செய்வர் எம்பெருமானார் -நவோடையான ஸ்த்ரீக்கு அனுபவத்தில் புதுமையாலே ஆர்த்தி மிக்கு இருக்கும் இறே -என்று நம்பிள்ளைக்கு நஞ்சீயர் அருளிச் செய்வர் –

அஹம் ஈஸோ ந மே கஸ்சித்-இத்யாதி இவர் தான் சேதனராய் இருந்து வைத்தும் ஸ்ரக் சந்தநாதிகளோ பாதி போக்தாவான வனுக்கு போக்யமாய் இறே இருப்பது -தனக்கே யாக எனைக் கொள்ளுமீதே -2-9-4–உன் தன் திரு உள்ளமிடர் கெடும் தோறும் நாங்கள் வியக்க வின்புறுதும் -10-3-9-என்னை முற்று முயிர் வுண்டு -10-7-3-என்னுயிராய் என்னுயிருண்டு -9-6-3-அஹம் அன்னம் அஹம் அன்ன மதந்தமத்மி -ரஸம் ஹ்யேவாயம் லப்தவா ஆனந்தீ பவதி –படியாய்க் கிடந்து உன் பவள வாய்க் காண்பேனே -4-9–அஹம் ஸர்வம் கரிஷ்யாமி –ஸ்வயம் து ருசிரே தேஸே க்ரியதாமிதி மாம் வத-ஆரண்ய -15-7- நித்ய கிங்கர ப்ரஹர்ஷயாமி ஸ்தோத்ர-46- என்று இறே ஸ்வரூப யதாத்ம்ய தர்ஸிகள் ஸூக்தி இருப்பது –

என்னை முற்றும் உயிர் உண்டு என் மாய ஆக்கை இதனுள் புக்கு
என்னை முற்றும் தானேயாய் நின்ற மாய அம்மான் சேர்
தென்னன் திருமால் இரும் சோலைத் திசை கூப்பிச் சேர்ந்த யான்
இன்னம் போவேனே கொலோ என் கொல் அம்மான் திருவருளே–10-7-3—இத்தலையை எங்கும் புக்கு அனுபவித்தானாய் விடுகை அவனுக்கு ஏற்றமாம்படியாய் இருக்கிறது –யஸ்ய சா ஜனகாத்மஜா –அப்ரமேயம் ஹி தத் தேஜ–-என் மாய ஆக்கை இதனுள் புக்கு–அதி ஷூத்ரமான என் சரீரத்தில் புக்கு தனக்கு உத்தேச்யமான ஆத்மாவளவன்றியே-அழுக்கு உடம்பு -என்று தன்னை கால் காட்டித் தவிர்ப்பித்து கொள்ள வேண்டும் படி த்யாஜ்யமான சரீரத்தையே விரும்பா நின்றான் –-இதனுள் புக்கு-இது இது என்று இவர் இறாய்க்க அவன் மேல் விழா நின்றான் என்கை –புகுந்து என்னாதே  புக்கு -என்கிறது அத்தோடு தமக்கு தொற்று அற்று இருக்கிற படி தோற்றுகைக்காக-மங்க வொட்டு-என்று அவன் அனுமதி பார்த்து இருக்கும் இ றே –என்றும் அசித்தோடும் முகம் பழகின இவர் இறாய்க்க -ஹேய பிரதி படனானவன் இ றே மேல் விழா நின்றான் – என்னை முற்றும் தானேயாய் நின்ற--ஆத்மாவோடு சரீரத்தோடு வசி யறப் புக்கு வியாபித்து தானே அபிமானியாய் நின்றான் -என்னுடைய அஹங்கார மமகாரங்களும் விஷயம் இல்லாத படி நின்றான் –

நீர்மையால் நெஞ்சம் வஞ்சித்துப் புகுந்து என்னை
ஈர்மை செய்து என் உயிராய் என் உயிர் உண்டான்
சீர் மல்கு சோலைத் தென் காட் கரை என் அப்பன்
கார் முகில் வண்ணன் தன் கள்வம் அறிகிலன்–9-6-3-எனக்கு தாரகராவாரை போலே புகுந்து என்னை அழித்தான் –பாதகனாய் புகுரில் இவர் இசையார் இறே -இருவரும் கூட புஜிக்க இழிந்து -போக்தா தானே யானான் –அன்றியே –என் உயிராய் என் உயிர் உண்டான்–எனக்கு தன்னால் அல்லது செல்லாத படி பண்ணி -என்னை புஜிப்பதும் செய்தான் என்றுமாம் –

இனித் தான் இச்சா க்ருஹீத அபிமதோரு தேஹ -விஷ்ணு -6-5-84- என்றும் ஸ்வ அபிமத அனுரூப –என்று தொடங்கி அனந்த குண நிதி திவ்ய ரூப-சரணாகதி கத்யம் -என்றும் சொல்லுகிற படியே தனக்கு அபிமதமாய் ஸமஸ்த கல்யாண குணாகரமாய் நிரவதிக தேஜோ ரூபமாய் -நித்யமாய் –எண்ணும் பொன்னுருவாய் மணியுருவில் பூதமைந்தாய் -1- என்று திவ்ய ஆத்ம ஸ்வரூபத்துக்கு ப்ரகாசகமான அப்ராக்ருத விக்ரஹத்தில் காட்டில் இதற்கு உண்டான வாசி -அந்த விக்ரஹத்தை தான் உகக்கை ஒழிய அது தன்னை உகக்க அறியாதிறே –சைதன்ய அநாதாரமான அசித்தாகையாலே –இங்கு பரிபூர்ண ஞானராகையாலே -ஞானம் கனிந்து -66-ஆராத காதலாய் -2-1-11-காதல் கடல் புரைய -5-3-4–காதல் உரைக்கில் -7-3-8-அதனில் பெரிய என் அவா -10-10-10-என்னும்படி அபி நிவேசம் விஞ்சி இருக்கையாலே

ப்ரிய தம ஏவ ஹி வரணீயோ பவதி -(ஸ்ரீ பாஷ்யம் ஜிஞ்ஞாஸ அதி கரணம் -லகு ஸித்தாந்தம் -நாயமாத்மா ஸ்ருதி வியாக்யானம் )ப்ரியா ஹி ஜ்ஞாநிநோ அத்யர்த்தம் அஹம் ஸ ச மம பிரிய -கீதை -7-17-தம்மை உகப்பாரைத் தான் உகப்பர் -நாச் திரு -11-10- என்கிறபடியே ஒன்றுக்கு ஓன்று ப்ரீதி விஷயமாய் இறே இருப்பது –இச்சயா யது பாதேயம் யஸ்யா அதிசய ஸித்தயே உபயா அநு ரூபயைக ஏக ஜூஷா தவ் சேஷி சேஷணவ் -என்னக் கடவது இறே-(யஞ்ஞத்துக்கு ரித்விக் சேஷம் தானே அசித்துக்கும் சித் சேஷன் -யாகத்தில் சேர்க்கும் த்ரவ்யம் -அசேதனத்துக்கு அசேதனம் சேஷமாக்க சேதனமான ரித்விக் வேணும்-சேஷப்பட்ட ரித்விக் முடிவு எடுக்க வேண்டும் – -சேஷியான அவனுக்கு ஸ்ரக் சந்தனாதிகள் சேஷம் -நடுவில் யாரும் வேண்டாமே –பிராப்தாவும் ப்ராபகனும் பிராப்திக்கு உகப்பானும் அவனே -அரும்பத உரையில் இந்த ஸ்லோகார்த்தம் உள்ளது -)

கீழ்ச் சொன்ன அந்த அபிநிவேசத்துக்கு அடி அவன் இறே -(கிருஷ்ண த்ருஷ்ணா -கண்ணனாலேயே உண்டான காதல்)-எல்லாம் கண்ணன் -6-7-1-தொல் சீரை ஓவாத ஊணாக வுண் -பெரிய திருவந்தாதி -78-அமுதமுண்டு களித்தேனே -10-8-6-பருகலாம் பண்புடையீர் -பெரிய திரு வந்தாதி -8-என்றும் சீர்க் கடலை யுட் பொதிந்த சிந்தனையேன் -69-என்றும் கல்யாண குணங்களே தாரகாதிகளான இவ் விக்ரஹம் ஒளிக் கொண்ட சோதியாய் இறே -2-3-10- இருப்பது -அந்நாதி தாரகர்களான வர்களுடைய தேஹம் அழுக்கு உடம்பாய் -1- மாம்ஸ அஸ்ருகாதி மயமாய் இறே இருப்பது –

அருகும் சுவடும் தெரி யுணரோம் அன்பே
பெருகும் மிக இது என் பேசீர் –பருகலாம்
பண்புடையீர் பாரளந்தீர் பாவியேம் கண் காண்பரிய
நுண்புடையீர் நும்மை நுமக்கு –8-பருகலாம் பண்புடையீர்-பருகலாம் என்று ஒரு த்ரவ்ய த்ரவ்யத்தைச் சொல்லுமா போலே சொன்னபடி என்-பருகலாம் நீர்மையை யுடையீர் (ஸுலப்யம் நீர் தன்மை உருகும் தன்மை )பாரளந்தீர்-சொன்ன நீர்மைக்கு உதாஹரணம்-நும்மை நுமக்கு-நும்மை -அருகும் சுவடும் தெரிவுணரோம்-நுமக்கு அன்பே பெருகும் மிக-இது என் பேசீர்-இது ஜீயர் பிள்ளை திரு நறையூர் அரையர் பக்கல் கேட்டதாகப் பிள்ளை அருளிச் செய்தார் –

அகம் சிவந்த கண்ணினராய் வல்வினை யாராவார்
முகம் சிதைவராம் அன்றே முக்கி மிகும் திரு மால்
சீர்க் கடலை யுள் பொதிந்த சிந்தனையேன் தன்னை
ஆர்க்கு அடலாம் செவ்வே யடர்த்து –69-குணா நாமா கரோ மஹான் -என்று அபரிச்சின்ன விஷயத்தைப் பரிச்சின்னம் ஆக்கினேன்

களிப்பும் கவர்வும் அற்றுப் பிறப்புப் பிணி மூப்பு இறப்பு அற்று
ஒளிக் கொண்ட சோதியமாய் உடன் கூடுவது என்று கொலோ
துளிக்கின்ற வான்நிலம் சுடர் ஆழி சங்கேந்தி
அளிக்கின்ற மாயப்பிரான் அடியார்கள் குழாங்களையே -2-3-10-சுத்த சத்துவ மயமாகையாலே பிரகாசகமான சரீரத்தை உடையோமாய் உடன் கூடுவது என்று கொலோ- நான் எனக்கு என்று அகன்று நிற்க வேண்டாதே-அத் திரளில் ஒரு நீராகக் கூடுவது என்றோ-வைஷ்ணவ ஸஹவாசம் இனிது என்று இருக்கச் செய்தேயும் அஹங்காரத்தால் செய்யப் போகாது ஒழிகிறது இறே

(கீழே ஸ்ரீ வைகுண்ட திவ்ய மங்கள விக்ரஹத்திலும் ஆழ்வாருடைய ஏற்றம் அருளிச் செய்து மேல் விபவ திவ்ய மங்கள விக்ரஹத்திலும் உள்ள ஏற்றம் அருளிச் செய்கிறார் -)

ஆதி யம் சோதி உருவை அங்கு வைத்து இங்குப் பிறந்த விடத்திலும் -3-5-5-வயமந்நஸ்ய காங்ஷிண –வேர்த்துப் பசித்து -12-5- ஸ்ரீ சபரி கையாலும் (ஸ்ரீ வசன பூஷணம் -233) வேண்டி அடிசில் உண்டான் இறே அவதாரத்தில் மெய்ப் பாட்டுக்காக வவன் –மர்த்ய மயமான தநுவாய் இருக்கவும்– ஸ்தந்யாத் யநபிலாஷி யாகையாலே அதுவுமில்லை இவருக்கு –

ஆகையால் கரிப் பானைக்கும் மாணிக்கக் குப்பிக்கும் உண்டான வாசி யுண்டிறே அல்லாதார் தேஹத்துக்கும் இவர் திவ்ய தேஹத்துக்கும் -இதை எல்லாம் நினைத்து ததீயஸ் ஸூப குண நிலயோ விக்ரஹஸ் ஸ்ரீ சடாரி -என்கிறது –

ஸ்ரீ ஸப்தம்
நின் திருவருளும் பங்கயத்தாள் திருவருளும் கொண்டு நின் கோயில் சீய்த்து -9-2-1-என்னும்படியான இவர் கைங்கர்ய ஸ்ரீ யைச் சொல்லுகிறது -இவர் தான் திருமாலால் அருளப்பட்ட சடகோபன் இறே -8-8-11-
அன்றிக்கே
திருப்புளி யருகே திரண்ட தெய்வக் குழாங்களாயும் -1- குழாங்கொள் தென் குருகூர் -2-3-11-என்னும்படி திரண்ட ஸ்ரீ வைஷ்ணவ குழாங்கள் அடியாக வந்த ஸ்ரீ யாகவுமாம்
இனி அவ்வளவும் அன்றிக்கே
ஸ்ரீ மந் நாராயண சரணவ் -த்வய உப -என்கிற பதத்தில் சொல்லுகிற குண ப்ரகாஸகமான சரணங்களாக அவன் இவற்றை-(இவரை–சடாரியை) இடுக்கி நடக்கையாலும் -அத்தைப் பற்றி சடகோபன் என்று வியவஹரிக்கக் காண்கையாலும்-அவர் தான் ஸடாந் குப்யதீதி ஸட கோப-என்று ஹேய ப்ரத்ய நீகராகையாலும்
அதுக்கு மேலே
இத் திரு -4-4-7–திரு வுரு -87- மணிவல்லி -9- என்னும்படியான பரி ஸூத்த ஆத்ம ஸ்வரூபமாகையாலே அவன் தான் ஸ்ரீ ஸ்தநம் போலவும் ஸ்ரீ கௌஸ்துவம் போலவும் நிரதிசய போக்யமாக விரும்புகையாலும்–அவனுக்கும் இஷ்ட ப்ராப்திக்கும் அநிஷ்ட நிவாரணத்துக்கும் ஸூப ஆஸ்ரயமான விக்ரஹம் இவரே என்னுமத்தைப் பற்றச் சொல்லுகிறது -(கைங்கர்ய ஸ்ரீ ஸ்ரீ வைஷ்ணவ ஸ்ரீ -குணங்களாகிய ஸ்ரீ -ஸாஷாத் ஸ்ரீ -ஆகிய நான்கு அர்த்தங்களும்)-துயரறு சுடரடி -1-1-1- சடகோபன் இறே -அப்போது ஆத்ம ஆஸ்ரய தோஷம் வாராதோ என்னில் இவர் ஆஸ்ரயிக்கும் இடத்தில் அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதி -அவன் துயரறு சுடரடி–என்று ததீயரை முன்னிடுகையாலே அப்போதைக்கு சேனை முதலியார் ஆகிறார் -ஆகையால் தோஷமில்லை –

அசாதாரண விக்ரஹ த்வாரா ஆஸ்ரயணீயனாய் தானே யறிந்து ஜகத்தைத் திருத்துமதே யுள்ளது -(மண்மிசை யோனிகள் தோறும் பிறந்து எங்கள் மாதவனே கண்ணுற நிற்கிலும் காணகில்லா உலகோர்கள் எல்லாம் அண்ணல் இராமானுசன் வந்து தோன்றி) அந்தரங்க சரீரமான இவர் அவன் திருத்திப் பணி கொள்ள வேணும் என்கிற திரு உள்ளக் கருத்தைப் பின் சென்று ஊரும் நாடும் உலகமும் தன்னைப் போலே -6-7-2-செயல் நன்றாகத் திருத்திப் பணி கொள்ள -(கண்ணி -10) வல்லவர் இறே –

இனி அனுபாவ்யமான விக்ரஹ குணங்கள் எல்லாம் இவர் ஸ்வரூபத்தில் உண்டாய் இருக்கும் –நின் மாட்டாய மலர் புரையும் திரு வுருவம் -3-1-4-(மட்டு-நறுமணம் -சர்வகந்த -மாடு சொத்து –)என்றும் வெறி கொள் சோதி மூர்த்தி -6-9-8- என்றும் சுட்டுரைத்த நன் பொன் உன் திருமேனி ஒளி ஒவ்வாது -3-1-2- என்றும் நிலவும் சுடர் ஒளி மூர்த்தி -6-10-1- என்றும் புது மலர் ஆகத்தை -9-2-9-என்றும் சொல்லக் கடவது இறே -அவை எல்லாம் (திவ்ய மங்கள விக்ரஹ கல்யாண குணங்கள் எல்லாமே) கண்ணி எனதுயிர் -4-3-5- என்றும் வெறி கொள் துழாய் மலர் நாறும் -4-4-3-(கீழே கோவைவாயாள் -நப்பின்னை அணைத்தது -பராங்குச நாயகியின் திருமேனியில் வெறி கொள் துழாய் மலர் நாறும்)அம் தண் துழாய் கமழ்தல் -8-9-10-தேனும் பகலும் கன்னலும் அமுதுமாகித் தித்திப்ப -4-3-10-ஒண்ணுதல் மாமை ஒளி பயவாமை போலே -திருவிரு -50-கடந்த பொன்னே -26-என்றும் சொல்லப் படுகிற இத்யாதிகளில் யுக்தமான திவ்ய குணங்களானவை தெய்வ வுருவில் -4-4-2- பிரகாசிக்கும் இறே–

பெய் வளைக் கைகளைக் கூப்பி, ‘பிரான் கிடக்கும் கடல்’ என்னும்;
செய்யது ஓர் ஞாயிற்றைக் காட்டி, ‘சிரீதரன் மூர்த்தி ஈது’ என்னும்;
நையும் கண்ணீர் மல்க நின்று, ‘நாரணன்’ என்னும்; அன்னே!என்
தெய்வ உருவிற் சிறுமான் செய்கின்றது ஒன்று அறியேனே.–4-4-2--என்-தெய்வ உருவிற் சத்ருசமாகவும் சம்பந்தியாகவும் உள்ள பதார்த்தங்களை அவனாக அனுசந்திக்க நித்ய ஸூரிகள் வடிவு போலே இவள் வடிவும் அப்ராக்ருதமாய் இருக்கிறபடி–சிறுமான்-அவர்களைக் காட்டில் இவளுக்கு வாசி –பருவத்தாலே இளையளாய் முக்தையாய் இருக்கும் –-அவர்கள் பிரதம ஜாயே புராணா-என்னும் படி இறே இருப்பது

அருகலில் ஒரு கதியின் சுவை தந்திட்டு ஒழிவிலன் –1-9-3- பிராட்டி திருவடி திருவனந்தாழ்வான் எல்லோரோடும் பண்ணும் விருப்பத்தை என்னொருவனோடும் பண்ணா நின்றான் என்றார் இறே -நமக்கும் பூவின் மிசை நங்கைக்கும் இன்பன் -4-5-8-இவருடைய அதி நிர்மலமான ஆத்ம ஸ்வரூபம் திருநிலைக் கண்ணாடி போலே அவனுடைய ஸ்வரூப ரூப குண விபூதிகளை எல்லாம் பிரகாசிப்பிக்க வற்றாய் இருக்கும் —மநஸ் ஸ்படிக தர்பண நக்ஷத்ர மாலிகை -10- இத்யாதியால் அவற்றைப் பெற்று தெளிந்த வென் சிந்தை யகம் கழியாதே என்னை ஆள்வாய் -9-2-4-என்னும்படி பக்க நோக்கு அறியாதே -2-6-2- கண்டு கொண்டு இருக்கும் அத்தனை –இவர் ஸ்வரூபத்தாலே தனக்குத் தன்னைக் காணலாய் இருக்கும் -தருணாருண கோடி பாநு துல்யமுமாய் ஸூர்ய கோடி ப்ரதீகாசமமாய் இறே இருவர் ஸ்வரூபமும் இருப்பது –

(ஆழ்வார் ஸ்வரூபமாகிய கண்ணாடியில் பகவான் தமது ஸ்வரூபத்தை காணலாம் படி இருக்கும் –தருணா -இளமை -அருண-உதய -கோடி -இளம் பால ஸூர்யன் கோடி போல் ஆழ்வாரது -தண் தெரியல் பட்டர் பிரான் போல் -அவனோ கோடி ஸூர்ய துல்யம் -)

இனி கரணியான இவர் ஸ்வரூபத்தளவு அன்றிக்கே இவருக்குக் கரணமான இவர் விக்ரஹத்தையும் விரும்பிப் போரா நிற்கும் –இவர் தாம் துயரறு சுடரடி -1-1-1- உணர் முழு நலம் -1-1-2- என்று திவ்ய மங்கள விக்ரஹத்தையும் திவ்யாத்ம ஸ்வரூபத்தையும் ஆதரிக்குமா போலே –ஊனொட்டி நின்று என்னுயிரில் கலந்து -1-7-7-என்றும் –உருவமும் ஆர் உயிரும் உடனே யுண்டான் -9-6-5-என்னை முற்றவும் -9-6-8-தானேயாய் நின்று-10-7-3-இப்படி ஆதரிக்கைக்கு அடி இவர் ஸம்பந்தம் -பூசும் சாந்து இத்யாதி -4-3-2-வேர்ச் சூடுவார் மண் பற்றுப் போலே (ஸ்ரீ வசன பூஷணம் -168)–

யான் ஒட்டி என்னுள் இருத்துவன் என்றிலன் தான் ஒட்டி வந்து என் தனி நெஞ்சை வஞ்சித்து
ஊனொட்டி நின்று என்னுயிரில் கலந்து இயல் வானொட்டுமோ இனி என்னை நெகிழ்க்கவே–1-7-7–அபிமத விஷயத்தில் அழுக்கு உகப்பாரைப் போலே எனக்கு த்யாஜ்யமான சரீரத்தை தனக்கு போக்யமாகப் பற்றி நின்று விலக்காத தொரு சமயம் பெற்றவாறே என் ஆத்மாவோடு வந்து சம்ச்லேஷித்தான்

பூசும் சாந்து என்நெஞ்சமே; புனையும் கண்ணி எனதுடைய
வாசகம் செய் மாலையே; வான் பட்டாடையும் அஃதே;
தேசமான அணிகலனும் என்கை கூப்புச் செய்கையே;
ஈசன், ஞாலம் உண்டு உமிழ்ந்த எந்தை ஏக மூர்த்திக்கே.–4-3-2-இவருடைய பாவ பந்தம் அவனுக்கு பரிமளிதமான அங்க ராகமே யாயிற்று-வழக்கனான மாலை அன்றிக்கே ஆதரித்துச் சூடும் மாலை –என்னுடைய யுக்தி மாத்திரமே-இவர் நெஞ்சிலும் பரிமளிதம் யாயிற்று இவர் வாக்கு -வாக்கான மாலை இறே சாந்துக்கு பூக்கட்டி இறே மனம் கொடுப்பது

அவ்வளவும் அன்றிக்கே
திருமாலிருஞ்சோலை -10-7-8- இத்யாதிப்படியே உகந்தருளின நிலங்கள் எல்லாவற்றிலும் பண்ணும் விருப்பத்தை (ஸ்ரீ வசன பூ -170)இவர் உத்தம அங்காதிகள் எல்லாவற்றிலும் இரட்டிக்கப் பண்ணா நின்றான் –தலை மேலே தாளிணைகள் -10-6-6-இத்யாதிப்படியே அந்தர் பஹி -அதிஷ்டியா நின்றான்
ஸ்ரீ மத் பராங்குச முநீந்த்ர மநோ நிவாஸாத் -அதிமானுஷ-3- யஸ் ச மூர்தா ஸடாரே -வரதராஜ ஸ்தவம் -59-சடகோப வாக் வபுஷி -ரெங்கராஜ ஸ்தவம் -1-78-என்னக் கடவது இறே-

தலை மேலே தாளிணைகள் தாமரைக் கண் என் அம்மான்
நிலை பேரான் என் நெஞ்சத்து எப்பொழுதும் எம்பெருமான்
மலை மாடத்து அரவணை மேல் வாட்டாற்றான் மதம் மிக்க
கொலையானை மருப்பு ஒசித்தான் குரை கழல்கள் குறுகினமே–10-6-6-திருவடிகளாலே என் தலையை அலங்கரியா நின்றான் –என் முன்னே நின்று கண் அழகைக் காட்டி ஜிதம் எண்ணப் பண்ணா நின்றான்-ஹிருதயத்தின் நின்றும் கால் வாங்கு கிறிலன்-சர்வ காலமும் இப்படி செய்யா நின்றான் -தன்னை அனுபவிப்பார் நாநா வித சரீரத்தாலே அனுபவிக்குமா போலே -என்னை அனுபவிக்கைக்கு அநேக விக்ரகங்களை கொள்ளா நின்றான் –

இப்படி ஸர்வ அங்க ஸம்ஸ்லேஷம் பண்ணும் அளவன்றிக்கே என்னை முற்றவும் -9-6-8-தானாய் நின்றும் ஸிர பாத பர்யந்தம் ஒழிவற நிறைந்து நின்றான் -3-2-7-என்னை முற்றும் தானேயாய் நின்ற மாய வம்மான் -10-7-3- தானே யாகி நிறைந்து -10-7-2- யானும் தானாய் ஒழிந்தானை -8-8-4- தானாங்கார மாய்ப்புக்குத் தானே தானே யானான் -10-7-11-ஆகையால் இவருடைய அஹந்தையே தன் அஹந்தையாம்படி அதிஷ்டித்தான் -இவரைத் தேடிப் பிடிக்க வேண்டும் படி யாய்த்து -இது இறே வைஸிஸ்ட்யம் இருக்கும்படி –

கோள் உண்டான் அன்றி வந்து என் உயிர் தான் உண்டான்
நாளும் நாள் வந்து என்னை முற்றவும் தானுண்டான்
காள நீர் மேகம் தென் காட் கரை என் அப்பற்கு
ஆள் அன்றே பட்டது என் ஆர் உயிர் பட்டதே–9-6-8-சம்சாரத்திலே அணு பரிமாணமான இவ்வஸ்துவை விபுவான தான் விளாக்குலை கொண்டு அனுபவித்தான் என்கிற இது தனக்கு ஏற்றமாம் படி கௌரவியா நின்றான் -சிறிய என்னாருயிர் என்றது -தான் தம்மைப் பார்த்து -அவனுடைய ஆதரத்தைக் கொண்டு சொல்லுகிறார் இது –

என்னை முற்றும் உயிர் உண்டு என் மாய ஆக்கை இதனுள் புக்கு
என்னை முற்றும் தானேயாய் நின்ற மாய அம்மான் சேர்
தென்னன் திருமால் இரும் சோலைத் திசை கூப்பிச் சேர்ந்த யான்
இன்னம் போவேனே கொலோ என் கொல் அம்மான் திருவருளே–10-7-3-ஆத்மாவோடு சரீரத்தோடு வசி யறப் புக்கு வியாபித்து தானே அபிமானியாய் நின்றான் -என்னுடைய அஹங்கார மமகாரங்களும் விஷயம் இல்லாத படி நின்றான் –

தானே ஆகி நிறைந்து எல்லா உலகும் உயிரும் தானே யாய்
தானே யான் என்பான் ஆகி தன்னைத் தானே துதித்து எனக்குத்
தேனே பாலே கன்னலே அமுதே திருமால் இரும் சோலைக்
கோனே யாகி நின்று ஒழிந்தான் என்னை முற்றும் உயிர் உண்டே–10-7-2-இருவர் கூடப் பரிமாறப் புகுந்து -பெற்றான் தானேயாய் இரா நின்றான்-

உணர்விலும் உம்பர் ஒருவனை அவனது அருளால் உறல் பொருட்டு என்
உணர்வினுள்ளே யிருத்தினேன் அதுவுமவன தின்னருளே
உணர்வும் உயிரும் உடம்பும் மற்று உலப்பினவும் பழுதேயாம்
உணர்வைப் பெற ஊர்ந்திறவேறி யானும் தானாய் ஒழிந்தானே–8-8-3-என்னைச் சொல்லும் சொல்லாலே தன்னைச் சொல்லலாம் படி தனக்கு பிரகார தயா சேஷம் என்னும் இடத்தைக் காட்டித் தந்தான் –அஹம் புத்தியும் அஹம் சப்தமும் தன்னளவும் செல்லும் படி பிரகார தைக வேஷமாய் இருக்கிறபடியைக் காட்டித் தந்தான் -தச்சப்தம் குண விசிஷ்ட வாசியானாவோ பாதி -த்வம் -சப்தமும் -அசித் விசிஷ்ட ஜீவ அந்தர்யாமி யாம் அளவும் காட்டக் கடவது இறே –

இஸ் ஸம்பந்தத்தை அறியாத அஞ்ஞர் யானே என் தனதே -2-9-9- என்று அவனுடைய அபிமானத்துக்கு அசலாய் அசன்னேவ என்னும்படி அநர்த்தப்பட்டுப் போவர்கள் –நேஹ நாநா அஸ்தி கிஞ்சன -இஸ் ஸம்பந்தத்தை அறிந்த இவர் யானே நீ என்னுடைமையும் நீயே -2-9-9- என்று அனுசந்தித்து சந்தமேனம் என்னும்படி க்ருதார்த்தராய் தாமும் உஜ்ஜீவித்து அத்தாலே தேவு மற்றறியேன் -என்று தம்மை யடைந்தவர்களையும் கரையேத்த வல்லவராய் இருப்பர் -இவர் முத்துத் திரைக்கடல் சேர்ப்பன் -பெரியாழ்வார் -5-2-2- என்னும்படி துகில் வண்ணத் தூ நீர்ச் சேர்ப்பனா கையாலே -7-2-11- முக்தோத்பத்தி ஸ்தல தேசிகராய் அந்த முக்தாதிகள் தரைப்பட்டு விலைச் செல்லுமாப் போலே இவர் ஸம்பந்தமுடைய ஆத்மாக்களும் அக்கரை ஏறி நித்ய முக்தரோடே ஒரு கோவை யாவர் -இவர் தான் தேசிக குல கூடஸ்தர் இறே –

சித்தர குத்தன் எழுத்தால் தென் புலக் கோன் பொறி ஒற்றி
வைத்த இலச்சினை மாற்றி தூதுவரோடி ஒளித்தார்
முத்து திரை கடல் சேர்ப்பன் மூதறிவாளர் முதல்வன்
பத்தர்க்கு அமுதன் அடியேன் பண்டு அன்று பட்டினம் காப்பே –5- 2-2 –முத்துக்களை திரையானது கொண்டு வந்து கரையிலே சேரா நின்றுள்ள கடலிலே கண் வளர்ந்து அருளுகிறவன்–அடியேன் மேவி அமர்கின்ற அமுதே (நம்மாழ்வார் )-அடியேன் -மூதறிவாளன் முதல்வன் -என்று நித்ய விபூதி யோகம் சொல்லி –முத்து திரை கடல் சேர்ப்பன் -என்று லீலா விபூதி யோகம் சொல்லி-அடியேன் -என்று உபய விபூதி நாதனுடைய போக்யதையிலே தோற்ற அடியேன்

முகில் வண்ணன் அடியை அடைந்து அருள் சூடி உய்ந்தவன் மொய்புனல் பொருநல்
துகில் வண்ணத் தூ நீர்ச் சேர்ப்பன் வண் பொழில் சூழ் வண் குரு கூர்ச் சட கோபன்
முகில் வண்ணன் அடி மேல் சொன்ன சொல் மாலை ஆயிரத்து இப்பத்தும் வல்லார்
முகில் வண்ண வானத்து இமையவர் சூழ இருப்பர் பேரின்ப வெள்ளத்தே.–7-2-11-பொருநலில் துகிலினுடைய வர்ணமான சுத்த ஜலத்திலே சேர்க்கப் பட்டவர்–தம்முடைய திரு உள்ளம் போலே ப்ரசன்னமான ஜலத்தோடே சங்கதரானவர்-சங்கணித் துறைவன் அன்றோ–

இப்படிக் கரை ஏத்தும் உத்தாரகரான இவரைப் பற்றுகை இறே அவனைப் பற்றுகை யாவது -அவனும் மாம் ஏகம் சரணம் வ்ரஜ -என்றதும் -கையும் ஞான முத்ரையுமாய் –திறம் காட்டி யன்று ஐவரைக் காத்தேனே -5-6-5-என்னும்படியான ஆழ்வாரை யாய்த்து-(பஞ்ச இந்திரியங்கள் வழியே போகாமல் -அருளிச் செயல்கள் மூலம் ஸ்வரூபம் நாசமாகாமல் செய்தவர் ஆழ்வார் தானே) —

அவ் விருப்புக்கு பிரமாணம் பத்மாஸந உப விஷ்டம் -இத்யாதி -ராமானுஜ அநு ராக ரஞ்ஜிதமான ஸ்ரீ மத் ததங்கரி யுகளங்களும் -சாருவான ஊருக்களும் (தொடைகளும்)-கௌசேய ஸோபிதமான கடீ தடமும் -அதுக்கு மேலாய் கம்பீரமான நாபீ தட ஸரஸ்ஸூம் -தநு மத்யமும் -வகுள தவள மாலா அலங்க்ருதமான வக்ஷஸ்ஸூம் -உபதேச முத்ரா முத்ரிதமாய் அநித்ர ஸரோருஹம் (தூங்காத தாமரை)போன்ற கர கமலங்களும் (நக்ஷத்ரமாலா ஸ்லோகம்) -கம்பு காந்தகமான கந்தரமும் -மந்த ஸ்மிதத்தோடே கூடிய மதுர கடாக்ஷமும் -ஊர்த்வ புண்ட்ர மண்டிதமான ஒண் நுதலும் -பரிமள வகுளா அலங்க்ருதமான பலகமுமான (நெற்றிக்கு மேலும் வகுள மாலை இங்கு -கொண்டையில் சாத்திக் கொள்கிறார்) இவ் விலக்ஷண விக்ரஹம் இறே அத்யந்த அபிமதமான விக்ரஹமுமாய் இருப்பது –

நாமம் பராங்குசமோ நாரணமோ தாமம் துளவோ வகுளமோ தோள் இரண்டோ நான்கும் உளவோ பெருமான் உனக்கு-என்றார்கள் இறே -அபிமதமாய் இருக்கிற -விஷ்ணு பு -6-5-84- சதுர் புஜ ஸஹிதமான விக்ரஹத்திலும் காட்டில் த்வி புஜமான இது இறே அத்யந்த அபிமதமாய் இருப்பது -உன்னிணைத் தாமரைகளுக்கு -7-1-10- ஆருயிருகுமாப் போலே –உடலம் ஆத்ம தர்மம் கொள்ளும் படியாய் இறே (ஆ ஹ்ரு -132) இருப்பது -ஆகையால் உகந்தருளின நிலங்களில் நிக்கிற நிலை ஸாதநம் -இவ் விருப்பு சாத்யம் (ஸ்ரீ வசன -171) மலை மேல் தான் நின்றும் என் மனத்துள் இருந்தானை -10-4-4- கல்லும் கனை கடலும் -இத்யாதி (பெரிய திரு -68) கோயில் கொண்டான் இத்யாதி -8-6-5-அவை கோயில் என்னும்படி ஒரு க்ருஹ மாத்ரமாய் இருக்கும் -இது திவ்ய மங்கள விக்ரஹமாய் இருக்கும் -மே ப்ரியம் க்ருஹம் -என்றார் இறே –

என் பரஞ்சுடரே! என்று உன்னை அலற்றி உன் இணைத் தாமரைகட்கு
அன்புருகி நிற்குமது நிற்கச் சுமடு தந்தாய்
வன் பரங்கள் எடுத்து ஐவர் திசை வலித்து எற்று கின்றனர்
முன் பரவை கடைந்த அமுதம் கொண்ட மூர்த்தியோ–7-1-10-!–எனக்கு நிரதிசய போக்யனானவனே-அந்யோன்யம் ஒப்பாய் ஸ்ப்ருஹணீயமான உன் திருவடிகளில் உண்டான ப்ராவண்யத்தால் சிதிலனாய் நிற்கும் அந்த புருஷார்த்தத்தை ஒழிய-சுமடு தந்தாய்-இந்திரியங்கள் சுமத்தின சுமை எல்லாம் சுமைக்கைக்கு ஈடான சரீரம் ஆகிற சும்மாட்டை தந்தாய் -ராஜபுத்ரன் தலையில் முடியை வாங்கி சும்மாட்டைக் கொடுத்து வழிக்கரையிலே நிறுத்தினால் கண்டார் எல்லாரும் சுமை ஏற்றுமா போலே இறே இந்திரியங்கள் -இந்திரிய உபாதைக்கு ஈடான பிரகிருதி சம்பந்தம்

அச்சேத்யம் என்னும் அது ஈரும் வேம் ஈரியாய் உலர்த்த வென்னப் பட சித்தம் சித்தாய் அல்லேன் என்று நீங்க கரணங்கள் முடியானேயில் அவையாக உடலம் ஆத்ம தர்மம் கொள்ள காற்றும் கழியும் கட்டி அழக்
கொண்ட பெரும் காதலுக்கு பத்திமை நூல் வரம்பில்லையே —சூரணை –132-

அங்குத்தை வாசம் சாதனம் – இங்குத்தை வாசம் சாத்யம் –சூரணை -171-ஸாத்ய ஹ்ருத்யஸ்தனாயும் சாதனம் ஒருக்கடுக்கும் கிருதஞ்ஞயா கந்தம் தாயப் பதியிலே–

ஆகையால் சாதாரண விக்ரஹத்திலும் அசாதாரண விக்ரஹத்திலும் உன்னுரை கொள் சோதித் திரு வுருவம் என்னதாவி மேலதே -4-3-7- என்னும்படி அத்யந்த ஆதரணீயமான விக்ரஹமாய் இருக்கும்– புவியும் இரு விசும்பும் இத்யாதி –விபூதியையும் விபூதிமானையும் உள்ளே கொண்டிருக்கையாலே வந்த ஆதிக்யம் உண்டு இறே இவ் விக்ரஹத்துக்கு -அங்குண்டான தேவிமார் -8-1-1- தெய்வத்தினம் -திருவிரு -23- எல்லாம் ஒரோ வகைக்கு ஒப்பாம் படியாய் அந் தாமத்து அன்பு செய் -2-5-1- யும்படியான ஆகாரத்தை யுடையராய் இருப்பர் –

குரை கழல்கள் நீட்டி மண் கொண்ட கோல வாமனா!
குரை கழல் கை கூப்புவார்கள் கூட நின்ற மாயனே!
விரைகொள் பூவும் நீரும் கொண்டு ஏத்த மாட்டேனேலும் உன்
உரை கொள் சோதித் திருவுருவம் என்னது ஆவி மேலதே.–4-3-7-உன்னுடைய திரு மேனி என்னுடைய சத்தியின் மேலது-ஸூரி போக்யமான வடிவுக்கு தாரகாதிகள் என் ஆத்ம சத்தை யாவதே –

இப்படி எல்லார்க்கும் மேலான ஸ்ரீ சடகோபனை திவ்ய மங்கள விக்ரஹமாக அபிமானித்தால் அந்த விக்ரஹ ஏக தேசம் என்னலாய் சரமமாய் இருப்பதான சரணங்களைச் சொல்லுகிறது –ஸ்ரீ மான் ராமாநுஜார்ய பத கமல யுகம் பாதி ரம்யம் ததீயம் -என்று-வேதாந்த வேத்யனுடைய வைபவத்தை உபய வேதாந்திலும் பிரகாசிப்பித்தவர்கள் தான் அவனுக்குப் படியும் அடியுமாய் இருக்கிற படி –

ஸம்ஸ்க்ருத த்ராவிட வேத ஸூக்தை -1-15- புரா ஸூத்ரை -உடையவர் விஷய முக்த ஸ்லோகம் -ஸர்வ ஸாதாரணமான நாராயண சரணங்களான (பொது நின்ற பொன்னம் கழல்)சடகோபனில் காட்டில் சடகோப சரணமான ராமானுஜ அடிக் கழஞ்சு பெற்று -இராமானுசனைத் தொழும் பெரியோர்க்கேயாய் இருக்கும் -105-திரு நாமங்களின் வாசி போலே நாராயண சடகோப ராமானுஜன் இறே -சதுரஷரியான நாம த்ரயத்திலும் சரம சதுரஷரி யிறே மோக்ஷ ஏக ஹேதுவாவது –ஜப்தவ்யமான காயத்ரி தான் மூன்று வகையாய் இருக்கும் -விப்ர காயத்ரி என்றும் -விஷ்ணு காயத்ரி என்றும் விசேஷஞ்ஞ ஜன காயத்ரி என்றும் – இதில் நூற்று எட்டுச் சாவித்திரி என்னும் நுண் பொருளாய் -சரமமான ப்ரபந்ந காயத்ரீ ப்ரதிபாத்யரும் ப்ரதிபாதகரும்(ராமானுஜரும் அமுதனாரும்) உத்தாரகர் இறே– இம் மூன்றுக்கும் விஷயம் சைதன்ய லேசமுடையாரும் –சைதன்ய முடையாரும் –பரம சேதனரும் இறே –

இனி திருவடிகளுக்கும் அதனை வாசி யுண்டு –பத கமல யுகமாவது பதாம்புஜ யுகளம் என்றபடி -அதாவது ஸ்ரீ மச் சடகோப பத த்வயத்தை-மேவினேன் அவன் பொன்னடி என்னும் படி த்ரிவித கரணங்களாலும் பற்றி இருக்கை – வர்தஸ்வ வேங்கட கிரீஸ்வர பாத யோக வர்தஸ்வ லஷ்மண முனீந்திர வந்த்ய பாத -என்று(திருவேங்கடமுடையான் திருவடிகளாயும் ராமானுஜராலும் தொழப்பட்டவருமான நம்மாழ்வார்) பாதம் அகல கில்லாதவர் பாதங்களில் பற்றி இருக்கிற படி –

(1)-ஸ்ரீ மத் ததங்க்ரி யுகள ஸம்பந்தத்தாலே இவரையும் ஸ்ரீ மாந் என்கிறது -(2)-அன்றிக்கே உகந்தருளின நிலங்கள் எல்லாவற்றிலும் உண்டான கைங்கர்ய ஸ்ரீ யாகவுமாம் -பதி தொறும் புக்கு நிற்குமவர் இறே –60–(3-)பெரிய பெருமாளாலே பெற்று உடைய உபய விபூதி ஐஸ்வர்யமாகவுமாம் -(4)-லஷ்மீ வாந் லஷ்மணாக்ரஜ –லஷ்மணோ லஷ்மி சம்பன்ன —ஸ்ரீ மத் பராங்குசருடைய த்ரை வித்ய வ்ருத்த ஜன மூர்த்த விபூஷணம் அடியாக வந்த ஸ்ரீ இறே -கோலமாம் என் சென்னிக்கு உன் கமலமன்ன குரை கழலே -4-3-6-என்றாப் போலே –(5)-அங்கனும் அன்றிக்கே-ஆழ்வார் தாம் பொலிக பொலிக -5-2-1– என்று மங்களா ஸாஸனம் பண்ணும்படி எங்கும் இடம் கொண்டு –5-2-3 வைகுந்தன் பூதங்களே யாய் மாயத்தினால் எங்கும் மன்னின -5-2-5- இவர் ஸ்ரீ வைஷ்ணவ ஸ்ரீயை யாகவுமாம் -இதுவும் உபய விபூதி ஐஸ்வர்யத்தோடே ஓன்று இறே -(6) கண்டவாற்றால் தன் தனதே யுலகென நின்றான் -4-5-10-என்னும்படி இவர் வடிவில் வைஷ்ண ஸ்ரீ யாகவுமாம் –ரூபமே வாஸ்யை தந் மஹி மாநம் வ்யாஸஷ்டே –காஷாய ஸோபி இத்யாதி -ஸ்ரீ மாந் ராமானுஜ திவாகர -என்னக் கடவது இறே

ஏவம் விதமான ஸ்ரீயை யுடைய விவர் குரு பதாம்புஜம் த்யாயேத் –என்கிறபடியே நிரை மலர்க் குருகூர் மாறன் பாதார விந்தத்தில் நித்ய அனுசந்தானராகையாலே அத்தைப் பற்ற சரண ஸம்பந்தம் அவிஸிஷ்டமாய் இருக்கிறது ( திருநாமமும் உண்டு) –சடகோப சரண கமல நிலய விமல ஹ்ருதயர் இறே –இவர் தாம் பாத ஸமர் -பாத ரஷா சமர் -பாத ரேகா சமர் -என்னக் கடவது இறே -குரை கழற்குப் பாதுகமாய்க் கூடினார் -அதாவது
சடகோபனைச் சிந்தையுள்ளே பெய்தற்கு இசையும் பெரியவர் -18-என்னும்படி சிஞ்சா மூல (புளிய மரத்தடி) வாஸத்தைக் குலைத்து -சிந்தா விஷயமாய் இருக்கும்படி அநுஸந்திக்கை -ஆகை யிறே தத் பாவ பாவ மாபந்ந –-(அந்தத் திருவடியின் பாவத்தையே அடைந்தவர்–நெருக்கமான ஸரீரம்-ஒன்றாம் என்னும் அல்லல் எல்லாம் ஒழித்தான்-) விஷ்ணு -6-8-95-என்னும்படி- யோ நித்யம் -(அச்யுத பதாம்புஜத்தை-நம்மாழ்வாரை நினைத்து -அவராகவே ஆகி விட்டார்)-(ஆழ்வாரிடம்) பக்த்யாதிகளை யுடையராய்- பவத் யபேதீ –6-8-95-(வேற்றுமை யில்லாமல்) என்னும்படி திரு மகிழ் மாலையைப் பெற்று யுடையரானதும் –

ஆழ்வாருடைய விக்ரஹ ஏக தேசத்தைச் சொன்னது அவர் விக்ரஹத்துக்கும் உப லக்ஷணம் -சரீரவத் பரதந்த்ர ராகையாலே -திருமாலிருஞ்சோலை மலையே -10-7-8-இருப்பிடம் -106-என்னும்படி யாய்த்து –கரணங்கள் தான் கரணியினுடைய கருத்தைப் பின் செல்லக் கடவது இறே -(பெருமாளுக்கு ஆழ்வார் சரீரம் -நம்மாழ்வாருக்கு உடையவர் சரீரம் போல் பரதந்த்ரர் ) இது தான் முடியானேயில் கரணமாகையாலே -(ஆச்சார்ய ஹ்ருதயம்-132) தனித் தனியே சேதன சமாதியாய் இருக்கும் –அவை தான் மற்றை யாழ்வார்கள் -அங்காந் யந்யா தேவதா –அவர்களில் இவர் சரணவத் கரணமாய் சடகோபாச்சார்யருடைய சந்தத்தைப் பின் சென்று நடக்கையாலே -பத கமல யுகம் -என்கிறது –

(நம்மாழ்வாருடைய அங்கங்கள் –சிரசு (தலை) பூதத்தாழ்வார்-வலது கண் பொய்கையாழ்வார்–இடது கண் பேயாழ்வார்–முகம் பெரியாழ்வார்—கழுத்து திருமழிசையாழ்வார்-வலது கை குலசேகராழ்வார்–இடது கை திருப்பாணாழ்வார்–மார்பு திருமங்கையாழ்வார்-வயிறு தொண்டரடிப்பொடியாழ்வார்-திருவடிகள் (பாதங்கள்) மதுரகவியாழ்வார்-உடையவர்)

பத்லு கதவ் –என்கிறபடியே கதியை யுடையராய் அல்லாதாருக்கும் கதியாய் இருக்கும் –ராமானுஜன் சரணே கதி -13-அந்த ஆழ்வார் பிரபத்தி மார்க்க அநு சரியாய் இருப்பர் -அதாவது பிடித்தார் பிடித்தார் வீற்றிருந்து -6-10-11-என்னும்படி அவரை அடி விடாது இருக்கை-(தென் திருவரங்கம் கோயில் கொண்டானை அருளிச் செய்கிறார் அங்கேயே இருந்து கொண்டு-திருவேங்கடமுடையானின் திருவடியை விடாது இருக்கும் ஆழ்வாரின் திருவடியை விடாது இருக்கும் உடையவர்) -பூர்ண பிரபத்தி யுள்ளது –அடிக் கீழ் அமர்ந்து புகுந்த 6-10-10-அவர் ஒருவருக்குமே யிறே -ஸ்ரீ விபீஷண ஆழ்வானைப் போலே –

பின்னே இராமானுசன் தாள் பிடித்தார் பிடித்தாரைப் பற்றுகை இறே யுள்ளது -இராமானுசனான இளைய பெருமாளும் -நித்யம் பிராண சமையாய் இருக்கிற பிராட்டியை விஸ்லேஷித்த வியசனத்தாலே முன்னடி தோற்றாதே தளர்ந்து -மந்த கதியாய்ச் செல்லுகிற பெருமாளை –ரரக்ஷ தர்மேண பலேந சைவ -(கிஷ்கிந்தா -தர்ம சாஸ்த்ரப்படி துணிந்து பலத்துடன் பெருமாளை ரஷித்தது போல்) என்று நோக்கிப் போந்தார் இறே -ஆகையாலே லஷ்மணேந கதாம் கதிம் -என்று சரணங்களான அவர் போன வழியே பின் சென்றார் (உத்தர காண்டம் -லஷ்மணன் பிரிந்ததும் தானும் பின் சென்றார் பெருமாளும்)–

இந்த இளையாழ்வாரான ராமானுஜரும் ஆழ்வார் பக்தி பாரவஸ்யத்தாலே இருவருமான சேர்த்தியைக் காண வேணும் என்று தத் விஸ்லேஷத்தாலே –காலாழும் -இத்யாதிப்படியே யாய் சிந்தை கலங்கித் திருமால் -9-8-10- என்று தளர்ந்து -சென்று தேவர்கள் கை தொழுவார்களே -9-3-8-என்னும் மநோ ரதத்தைப் பின் சென்று -சென்று வணங்கி -நான்முகன் -42- அகலிடத்தை ஆராய்ந் தது திருத்தலாவதே -பெரிய திரு -25- என்றத்தை சர ரூபமான தாம் எங்கும் திரிந்து -திருத்தித் திருமகள் கேள்வனுக் காக்கியும் -78-கலியும் கெடும் கண்டு கொண்மின் -5-2-1- என்ற பவிஷ்ய தர்தத்தை -கலியே யாள்கின்ற நாள் வந்தளித்தவன் காண்மின் -16-என்னும்படி அத்தை ப்ரத்யஷிக்கலாம் படி செய்தருளினார் இறே –

ராமானுஜ முநிர் ஜீயாத் யோ ஹரேர் பக்தி யந்த்ரித கலி கோலா ஹல க்ரீடா முதாக்ரஹ மபாஹரத்-(பூர்வ சதகம்) என்று இறே அடியறிந்த பட்டர் அருளிச் செய்தது -நிலத்தைச் செறுத்து உண்ணும் நீசக் கலியின் பலத்தை யிறே செறுத்தது-34–யாவத் ஸ பாத பத்மாப்யாம் -என்ற திருவடிகளை அண்டை கொண்ட பலத்தாலே கிருஷ்ண ஆஸ்ரயனான விஷ்ணு ராதன் (பரீக்ஷித்) கலியை யடக்கி யாண்டது –-இவரும் கிருஷ்ண த்ருஷ்ணா தத்துவமான ஆழ்வார் திருவடிகளான அடி யுரத்தாலே இறே

அவ்வளவும் அன்றிக்கே
இடம் கொள் சமயத்தை எல்லாம் எடுத்துக் களைவன போலே தடம் கடல் பள்ளிப் பெருமான் தன்னுடைப் பூதங்களேயாய் –5-2-4- என்று அருளிச் செய்தபடியே செழும் திரைப் பாற் கடல் கண் துயில் மாயன் திருவடிக் கீழ் விழுந்திருப்பார் நெஞ்சில் மேவு நன் ஞானியான -105-இவரும்
புண்யா மஹா பூத புரீ -என்னும்படியான ஊரிலே மிக்க புண்ணியனாய் அசன்னேவ-என்று இருக்கிறவர்களுக்கு சத்தை யுண்டாம்படி –ஆனது செம்மையில் படியே -49- அவதரித்து –தற்கச் சமணரும் சாக்கியப் பேய்களும் தாழ் சடையான் சொற்கற்ற சோம்பரும் சூனிய வாதரும் நான்மறையும் நிற்கக் குறும்பு செய் நீசரும் மாண்டனர் -89 என்றும் கூறும் சமயங்கள் ஆறும் குலையக் குவலயத்தே மாறன் பணித்த மறை யுணர்ந்தோனை -46 என்றும்–பண்டரு மாறன் பசும் தமிழ் ஆனந்தம் பாய் மதமாய் -64-என்றும் இவர் திவ்ய ஸூக்தியைக் கொண்டு கலி கலுஷித மனஸ்கர்களான பாஹ்யரைக் கிழங்கெடுத்து –

உறு பெரும் செல்வத்தில் படியே -19-திருவாய் மொழியே எல்லாமாக வெண்ணி ஆதரித்து அறியக் கற்றவராகை யாலே -5-5-11-ஓத வல்ல பிராக்கள் என்னும்படி உத்தேசியராய் வளர்த்த இதத் தாய் என்னும்படி வர்த்திப்பித்து அந்த தீர்க்க ஸரணாகதியில் -திரு நாரணன் தாள் காலம் பெறச் சிந்தித்து உய்ம்மினோ -4-1-1- அடிக்கீழ் அமர்ந்து புகுந்தேனே -6-10-10- என்கிற பிரபத்தி யுபதேஸ அனுஷ்டானங்களையும் -அடிமை செய்ய வேண்டும் நாம் -3-3-1- என்ற உத்தர வாக்கியத்தில் கைங்கர்ய பிரார்த்தகனையும் -உயிரை யுடையவன் நாரணன் என்றும் அறிவாரில்ல -59- என்று அஞ்ஞரும் அறிய சர்வ லோக பிரஸித்தமாம்படி யது சைல தீபமாகையாலே குன்றத்தில் இட்ட விளக்காய் நிற்கிற திருநாரணன் -4-1-1- திருவடிகளைக் காட்டியும் -சர்வருக்கும் அப்படியே ஏற உபதேசித்தும் -ஸ்ரீ மன் நாராயண தவ சரணாரவிந்த யுகளம் சரணமஹம் ப்ரபத்யே -என்று தாம் அத்தைப் பின் சென்று அனுஷ்டித்தும் ஸர்வ அவஸ்த உசித அஸேஷ-என்று தொடங்கி குருஷ்வமாம் -என்று நித்ய கைங்கர்ய பிரார்த்தனையைப் பண்ணியும் -அனந்தாழ்வானைக் கொண்டு அனுஷ்ட்டிப்பித்தும் –ஆத்யஸ்ய ந குல பதே என்னும்படி ப்ரபந்ந ஜன கூடஸ்தரான இவர் திருவடிகளில் பிரபத்தியே உஜ்ஜீவனம் என்னுமத்தை மாறன் அடி பணிந்து உய்ந்தவன் -என்று நடத்திப் போருமவராகையாலே அவர் திருவடிகள் என்கிறது –

மதுர கவிகள் தேவு மற்று அறியாதே அவருக்குப் பரதந்த்ரராய் அவர் பொன்னடியே மேவி பாத சாமராய் இருந்தாலும் பாரதந்தர்யத்துக்கு எல்லையாய் பர ஸம்ருத்தி ஏக ப்ரயோஜனரான எம்பெருமானார் அளவிலேயே யாயிற்று ஆழ்வாருடைய நாடாவிய கூற்றமான கடாக்ஷம் பரிபூர்ணமாய் இருப்பது -வரும் காலம் நிகழ் காலம் கழி காலத்திலும் -3-1-5-உண்டான கார்யங்கள் எல்லாம் அறிந்து அருளுமவராய் -ருஷி முனி கவி என்னும்படியான ஞான வைபவத்தை யுடையவராய் அத்தாலே தீர்க்க தர்சிகளாய் இருக்கையாலே தர்சனம் இவரடியாய் நடக்கும் படியை தர்ஸித்து அருளி ஆ முதல்வன் இவன் -7-9-3-என்று அபிமானித்து அருளினார் இறே –இப்படி பரமாசார்யரான பராங்குச முனி பரம கருணாபாத்ர பூதரான இவரும் அந்த அடி அறிந்து பற்றினார் –ஆளவந்தாரைப் போலே நாதாய நாத முனயே அத்ர பரத்ர சா அபி என்று இறே பிரதிபத்தி இருப்பது –

தம்முடைய போதில் கமலமன்ன மாநஸ பத்மத்தில் (பெரியாழ்வார் -5-2-8) ஆழ்வாருடைய வகுளாபிராமமான ஸ்ரீ மத் தத்தங்கரி யுகளங்களான ப்ரணமாமி மூர்த்நா என்னும்படி சேவித்து அடி சூடும் அரசாய் -அத்தை இளங்கோயிலான (பெரும்கோயிலான )உள்ளத்திலும் வைத்துத் தியானித்துக் கொண்டு அவ்வழியில் தத் ஸம்பந்த அநு ஸந்தானத்தை உடையவராய் உளன் எனில்-இத்யாதி யுக்தியை யுடையவர் திவ்ய ஸூக்திகளைக் கொண்டு ஸூத்ர வாக்கியங்களையும் ஒருங்கவிட்டு -நின் கண் வேட்க்கை எழுவிப்பான் -என்ற அம் பகவன் வணக்குடைத் தவ நெறியான -1-3-5-பக்தியையும் கீதா பாஷ்யத்தில் தர்சிப்பித்துக் கொண்டு போந்து மதி நலத்தை ஸேமுஷீ பக்தி ரூபா என்று ஸ்ரீபாஷ்யத்திலே தர்சிப்பித்தும் ஊரும் நாடும் உலகமும் தன்னைப்போல் -6-7-2-என்றத்தை அர்த்த க்ரியா காரியாம்படி செய்தருளி அவரடி விடாதே போருவார் ஒருவர் இறே
வகுளதர ஸரஸ்வதி இறே யதீஸ்வர ஸரஸ்திக்கு மூலப்பிரமாணம் -இந்தக் கரணி கரண ஸம்பந்தத்தாலே சரணங்கள் என்கிறது -ஆகையால் ஆழ்வாருடைய பரம ஹம்ஸமாய் இறே இருப்பது -வேதாத்மா வைப்போலே விவேக உந்முகர் மேலாய் இருக்கை -ஜங்க விமானம் இறே -அது தான் -பாத கமல யுகம்பாதி -என்று விளங்குகைக்கடி என் என்னில் -வகுள பூஷண பாஸ்கரருடைய சரண நளின யுகளங்கள் ராமானுஜ திவாகாரராகையாலே -பாதி -என்னும்படி விளங்கும் இறே -ஒளியுடைய எதிராசர் பூதூரில் மா முனிவர் -இனித்தான் உன் துளங்கு சோதித்திருப் பாதம் எல்லையில் சீரிள நாயிறிரண்டு போலே இறே -8-5-5-எல்லாவற்றுக்கும் முதலடி இருக்கும்படி -அது துயர் அறு சுடரடி இறே -தத் சம்பந்தமுண்டே ஆழ்வாருக்கு-அந்த ஸம்பந்தத்தாலே வந்த ப்ரகாசமாய்த்து -தஸ்ய பாஸா ஸர்வமிதம் விபாதி கட -2-5-15-என்னும்படியான உதயத்தை உத்தர தேசத்திலே இருந்த மதுரகவிகள் கண்டு வந்து ஆச்ரயித்தார் இறே –வகுளாபி ராமமாகையாலே ரம்யமுமாய் இருக்கும் -ராமானுஜனாகையாலும் ரம்யமுமாய் இருக்கும் -இத்தால் ரமந்தே யோகிநோ அனந்தே இத்யாதி தச் சிந்த அநு வர்த்தித்வம் அநுஜ சபிதார்த்தம் -அதுக்கும் மேல் சவும்ய ரூப என்னும்படி இறே இருப்பது –

இனி ததீயம் என்கிறது
ததீயாநாம் அக்ரேஸரரான ஆழ்வார் தம்முடையதாகையாலே -இத்தால் ஸர்வ ஸாதாரணமான நாராயண சரணங்களான சடகோபனில் காட்டில் ப்ரபந்ந ஜன கூடஸ்தரான சடகோப சரணங்கள் ராமானுஜன் என்கிறது -இது இறே அல்லாதார் எல்லாரும் இவரைக் கால் கட்டுகைக்கு அடி –ஆழ்வார் ஒருவருக்கு நாராயண சரண சமாஸ்ரயணம் –அவரை ஒழிந்தாருக்கு ராமானுஜ பதாம்போஜ ஸம்ஸ்ரயணம் -திருமால் திருப்பேர் வல்லார் அடிக்கண்ணி சூடிய மாறன் -100-என்கையாலே அவர் தனக்கும் ஆச்ரயணீயராய் இருப்பர்–

பரஸ்பர நீச பாவை -மாதவன் பேரான த்வயத்தை வளர்த்து த்வய வக்தா வுமாய் இருப்பர் -இப்படி ஆழ்வார் கருத்தை அறிந்து அவருக்கு சரணவத் பரதந்த்ரராகையாலே சரணங்கள் என்று பேசும்படியான அந்த ராமானுஜர் இடத்திலே ஆசார்ய பதம் என்று சொல்லப்படுகிற அந்தப்பதமானது விளங்கா நிற்கும்
நாராயண பரம் ப்ரஹ்ம -நாராயண பரோ ஜ்யோதி -என்றும் பரஞ்சோதி நீ பரமாய் -3-1-3-என்றும் பரத்வம் அவனிடத்திலே விளங்குமாப் போலே குருத்வம் இவரிடத்திலே விளங்கா நிற்பது ஓன்று இறே -இவர் தான் ஜீவ பர ப்ரகாசகர் இறே –
கு ஸப்தஸ் த்வந்தகாரஸ் ஸ்யாத் -இத்யாதி -ஞான தீப ப்ரதே குரவ் -மிக்க நான்மறையின் சுடர் ஒளியால் -ஆசி நோதி ஹி ஸாஸ்த்ர அர்த்தாத் -இத்யாதி
இவர் தான் ஸிஷ்யன் பக்கல் கிருபையும் ஸ்வ ஆச்சார்யன் பக்கல் பாரதந்த்ர்யமும் யுடையர் ஒருவர் இறே -கிருபயா நீஸ் ஸ்ப்ருஹோ வதேத் —என்கிறபடியே ஸப்தார்த்தங்களின் சீர்மை பார்த்துக் மறைத்துக் கொண்டு ஓராண் வழியாய் பூர்வர்கள் நடத்திக் கொண்டு போந்தான் மந்த்ர ரத்னத்தை -அந்த நியமத்தைக் குலைத்துப் பெரு வழியாக நடத்திப் போரும்படி ஆச்சார்யர்களை நியமித்தும் நம்பி பாடேறப் பல கால் தேய நடந்து கேட்ட சரமமாய் இருப்பதான பரமார்த்தத்தை தெற்காழ்வார் சந்நிதியில் ஓலக்கமாக வைத்து உபதேசித்தும்-வ்ருதைவ பவதோ யாதா பூயஸீ ஜென்ம சந்ததி -இத்யாதிப்படியே ருசி விச்வாஸ ஹீனரையும் நிர்பந்தித்து சரம உபாயஸ்தராக்கியும் -இப்படி அதிகாரம் பாராமல் அவர்கள் துர்கதியே பார்த்து உபதேசித்தருளும் ஸ்வ பாவருமான எம்பெருமானாருக்கு இறே ஆசார்ய பதம் உள்ளது –

ஆச்சார்யத்வம் உபதேச மூலமாய் இருக்கும் -அது பிரமாண மூலமாய் இருக்கும் –ஆச்சார்யோ வேத சம்பன்ன –குருரித்யபி தீயதே –சொல்ளார் தமிழொரு மூன்றும் யானும் தெரிந்தவன் –44-ஸகல வித்யாவா ஹி நீஜென்ம ஸைலம் (யதிராஜ சப்ததி -28)-இறே -ஆகையால் அசாரம் அல்ப சாரஞ்ச -இத்யாதிப்படியே விவேகித்து உபதேசிக்கும்படியான பரம ஹம்ஸர் இறே -அன்னமாய் அன்று அங்கு அருமறை பயந்தான் –5-7-3-இப்படி சார அசார விவேக சதுரரான வைதிக உத்தமரிடத்திலே யாயத்து ஆசார்யத்வம் நிறம் பெறுவது -புண்டரீகாக்ஷத் வாதிகளால் வந்த புருஷோத்தமத்வம் புருஷாந்தரங்களில் இல்லாதாப்போலே –க புண்டரீக நயன புருஷோத்தம க –12-ராஜகுமாரனுக்கு அவனுடைய பைத்ருகத தனத்தைக் காட்டிக் கொடுக்கும் வ்ருத்த மந்திரிகளைப் போலே முன்புள்ள ஆசார்யர்களும் இவரை அனுவர்த்தித்துத் தங்களில் உண்டான அர்த்தங்களையும் தர்சிப்பித்தும் தர்சன ப்ரவர்த்தகர் இவரே என்று பிரதிபத்தி பண்ணிக் கொண்டு போந்தார்கள்–

வேதாந்தார்த்தே ந ஸாகம் –இத்யாதி -இவரும் ஞான வ்ருத்தா மயா ராஜன் பஹவ பர்யுபாஸிதா -என்னும்படி அவர்களைத் தாமும் அனுவர்த்தித்தார் -அத்தைப்பற்ற வடுகநம்பியும் ஆச்சார்ய பதமுள்ளது எம்பெருமானாருக்கே -என்று அருளிச் செய்தார் -அதாவது ஸம் சேவிதே –இத்யாதிப்படியே எழுந்தருளி இருந்து ஸ்ரீ ரங்க ஸ்ரீ யையும் வர்த்திப்பித்துக் கொண்டு சர்வாத்மாக்களையும் அரங்கன் செய்ய தாளிணையோடு ஆர்த்தான் –தானது தந்து –52- என்னும்படி பகவத் சம்பந்தத்தோடு ஒட்டற்று நின்றவர்களையும் தத் ஸம்பந்தத்தை யுணர்த்தி யுஜ்ஜீவிப்பித்து –அரங்கன் மெய்யடியார்கள் என்னும்படி அத்தலைக்கு ஆட்ச்செய்து அருளுகிற இவரிடத்தில் யாய்த்து அந்தப் பதம் உள்ளது என்கை -மது லுப்தமாகையாலே போந்தது என் நெஞ்சு என்னும் பொன் வண்டு –100-உன் தன் மெய்யில் பிறங்கிய சீரன்றி வேண்டிலன் –104-என்னும்படி இதர நிரபேஷமாய் இறே பூர்த்தி இருப்பது –

ஆகையால் நாந் யத்ர-என்னும்படி இவரை ஒழிந்த லஷ்மீ நாதாதிகள் தொடங்கி அஸ்மத் குரு பர்யந்தமுண்டான மற்றையோர் இடத்தில் இதில்லை என்கை -உண்டாகில் ஈஸ்வர த்வித்வம் போலே யாகையால் அதில்லை என்கை -யதஸ்த்வ தித்யாதி -ஆனாலும் நடந்து போருகிறதே என்ன தத் ஸா பேஷமாய் வந்ததித்தனை –ஸ்ரீ ஸம்பந்தம் அடியாக வந்த கடகத்வம் போலே -ஈஸ்வரனும் நமக்கு யாவாரை நாமே தேடிக் கொள்ளு கிறோம் -என்று விஷயீ கரித்தான் -ஆழ்வாரும் ஆரானும் யாதானும் செய்ய -பெரிய திருவந்தாதி -25- என்று சலித்து கலியும் கெடும் கண்டு கொண்மின் -5-2-1-என்று மேலே கடாஷித்தார் -நாதமுனிகளும் ப்ரவர்த்தகனை வலிய அழைத்தாகிலும் இவ்வர்த்தத்தை உபதேசியும் என்றார் –ஆளவந்தாரும் அப்படியே ஆம் முதல்வன் -7-9-3-என்று கடாஷித்து அனந்தரம் தர்சனத்துக்கு மூன்று கார்யம் செய்து முடிப்பிக்கைக்கு இவரே கடவர் என்று அறுதியிட்டு அத்தை மூன்று திருவிரல்களால் முடக்கிக் காட்டி நடந்தார் -பெரிய நம்பியும் ஆளவந்தாரைப் போலே பிரபத்தி பண்ணி அத்தாளுக்குத் தக்க தலை என்ன அனுவர்த்தித்தார் -ஆகை யிறே லஷ்மீ நாதாக்ய சிந்தவ் -என்று உபக்ரமித்து யதீந்த்ராக்ய பத்மாகரேந்தரம் ஸம் பூர்ய-என்று கிருபா பிரவாஹத்தைப் பேர் ஏரியிலே தேக்கினார்கள் –அது பின்புள்ள ஆசார்யர்களாகிற கால்களாலே புறப்பட்டு எல்லாரிடத்திலும் ஏறிப்பாய்ந்து பலித்தது இறே -ஆகையால் ஈஸ்வரனுக்கும் இவ்வழியாலே அஹமன்னம் என்னும்படியான ஜீவனம் யுண்டாய்த்து–இவருக்கு இவ்வருகில் உள்ளார் இவர் உபதேசம் கேட்டபடியே தாங்களும் பரம்பரயா உபதேசித்துக் கொண்டு ஆசார்யத்வத்தை இவரிடத்தலே அனுசந்தித்து ராமானுஜமுடையார் என்னும்படி அவர் அபிமானத்தில் அடங்கி க்ருதார்த்தகராய்ப் போந்தார்கள் இறே -ஆகையால் ஆசார்யத்வம் அவ்வியக்தியிலே கிடப்பது ஓன்று –பரஸ்ய பிராமண ப்ராப்தேர் யுபாயம் யோ வைத்தேத் த்விஜ ஆசார்ய கத்யதே ஸத்பி -என்னக் கடவது இறே –

ஈஸ்வரன் தானும் ஆசார்யத்வத்தை ஆசைப்பட்டே போமத்தனை -இதிஹாச ஸ்ரேஷ்டமான ஸ்ரீ இராமாயண மஹாபாரத தாத்பர்யமான ஸ்ரீ கீதையையும் அபய பிரதானத்தையும் இவர் தாமே வேத ரஹஸ்யமாம்படி வியாக்யானம் பண்ணி உபதேசத்தார் –இராமாயணம் என்னும் பக்தி வெள்ளம் குடி கொண்ட கோயில் -37-கீதையின் செம்மைப் பொருள் தெரியப் பாரினில் சொன்ன இராமானுசன் -68- என்னக் கடவது இறே -ஆகையால் உக்த்யா ந்யாஸ திலகம் -என்றார் இறே –இப்படி ஸர்வ கல்யாண குண ஸம் பூர்ணம் ஸர்வஞ்ஞாந உப ப்ரும்ஹிதம் ஆசார்யம் ஆஸ்ரயேத் தீ மாந் ஸ்ரேயோர்த்தீ ஸூஸமாஹித –என்ன ஸஜாதீயனாய் நின்றும் உபதேசிக்கும் தத்வ ஞான நிதியான சதாச்சார்யன் இறே ஸமாச்ரயணீயன் -ஆகையால் அடைபவருக்கு பொருந்திய தேசம் திருந்திட ஞானமும் செல்வமும் சேரும் -32-
அங்கன் அன்றிக்கே விஜாதீயனாய் தேவ தேவனானவனை ஆஸ்ரயிக்கப் பார்க்கில் –சிறு மானிடவரான நாம் -தேவர் என்று அஞ்சும்படியாய் இருக்கும் -அர்ச்சா ஸ்தலங்கள் அஸங்கேதமநாலாபம் -என்னும்படியாய் இருக்கும் -ஆகையால் ஈஸ்வரனுக்கும் ஞானம் உபதேசம் பண்ணுகைக்கு நர நாராயண அவதாரமே பண்ணி யிறே திருமந்திரத்தை வெளியிட வேண்டிற்று -நர நாரணனாய் யுலகத்தற நூல் சிங்காமை விரித்தவன் -10-6-1- என்னக் கடவது இறே -அத்தைப் பற்ற நாராயணம் நர ஸகம் சரணம் ப்ரபத்யே என்றதும் -இங்கும் ஸாஷாந் நாராயணன் இறே -நாரதீயம் -ராமானுஜனாய் மர்த்யமான தனுவை பரிக்ரஹித்து அருளிற்று -ஆகையிறே ராமாநுஜஸ்ய சரணவ் சரணம் ப்ரபத்யே -என்றதும் -இவர் தாம் தக்ஷிண பத்ரிகாஸ்ரமண திரு நாராயண புரத்திலும் சித்தாஸ்ரமமான திருக்குறுங்குடியிலும் நாரண நம்பிகளை சிஷ்ய புத்ரர்களாக அபிமானித்து உபதேசாதிகளைப் பண்ணிப் போந்தார் இறே -ஆகையால் ஈஸ்வரனுக்கு ஸிஷ்யத்வமே ஸித்தம் -மற்றையார்க்குச் சொல்ல வேண்டாவிறே –

இவர் தாம் த்ரிவித தத்வ நிர்வாஹகர் என்னும்படியான வைபவத்தை யுடையராய்-பிரமாண ப்ரமேய ப்ரமாத்ரு வர்த்தகராய்ப் போருவார் ஒருவர் இறே -வேதார்த்தஸ்ய ச இத்யாதி -ஸ்ரீ ரெங்கேசாதி ஸ்தலங்களையும் ஸ்ரீ பரங்குசாதிகள் வைபவத்தையும் வர்த்திப்பித்தார் -இவ்வாகாரங்கள் மற்ற வ்யக்திகளில் அரிதாய் இறே இருப்பது -ஆனாலும் அஸ்மத் குருப்யோ நம -என்று அடியிலே அனுசந்திக்கப் படுமவனாய் -அகிலார்த்த பிரதானாய் –அத்யந்த மஹா உபகாரகனான ஸ்வாச்சார்யனுக்கும் யதிராஜ சரணாம்புஜ ஸம்பந்த அனுசந்தானத்தை யுடையனாய் ஆஸ்ரயிக்குமவர்களுக்கும் அத்தை யுணர்த்துகையாலே தத் ஸம்பந்த நிபந்தநமாய் வந்ததாய் இருக்கும் ஆச்சார்யத்வம் -இன்புற்ற சீலத்து இராமானுசா என்று தொடங்கி உன் தொண்டர்கட்கே அன்புற்று இருக்கும்படி என்னை யாக்கி யாங்காட் படுத்தே -107-என்று பிரார்த்தியமாகையாலே தத் ஸம்பந்த யுக்தனான ஸதாசார்ய ஸம்பந்தமும் ஸதா அனுசந்தேயமாய் இருக்கும் -தன்னை யுற்றாட் செய்யும் தன்மையினோர் மன்னு தாமரைத் தாள் தன்னை யுற்றாட் செய்ய இராமானுசன் தன் தகவால் இன்று என்னை யுற்றான் –97-நல்லார் பரவும் –சொல்லால் மனத்தால் கருமத்தினால் செய்வன் சோர்வின்றியே -80-இது தான் எம்பெருமானாருடைய கிருபா லாபமாய் ஸித்திப்பது ஓன்று இறே –
மம மத் பக்த பக்தேத்யாதி –பூஜநீயா விசேஷத-என்னக் கடவது இறே -ஸ்வாச்சார்யனையும் பொற் கற்பகமான -99-ராமானுஜ பாத்தாச்சாயை என்றே ஆஸ்ரயித்து விஸ்ரமிக்கக் கடவன் -அந்தப் பிரபத்தி இன்றிக்கே பற்றில் பனை நிழல் போலே ஒருவனுக்கும் ஒதுங்க நிழல் இன்றிக்கே இருக்கும் -கீழ்ச் சொன்னபடியே பிரதிபத்தியுடைய மஹாத்மாக்கள் ஒரோ காலத்துக்கு ஒரோ வியக்திகளாகையாலே அவர்கள் இடங்களிலே கண்ணுள்ளும் நெஞ்சுள்ளும் நின்ற –92- கருத்தில் புகுந்து -78சிந்தையுள்ளே நிறைந்து ஒப்பற இருந்தான் -47-

உன் வள்ளல் தனத்தினால் வல்வினையேன் மனம் நீ புகுந்தாய் –27-இன்றவன் வந்திருப்பிடம் என் தன் இதயத்துள்ளே -106-என்னும்படி எம்பெருமானார் விசேஷ அதிஷ்டானமாக எழுந்தருளி யிருந்து ஜகத்தைத் திருத்திப் போருவர் -ஆகையால் இராமானுசன் புகழ் மெய்யுணர்ந்தோர் ஆனவர்கள் -29-வாசி யறிந்து பற்றினால் யாயிற்று உஜ்ஜீவனம் உள்ளது -அவர்கள் ஞான அனுஷ்டான பரி பூர்ணமான வியக்தி விசேஷங்கள் ஆகையாலே நேமிப்பிரான் தமர் போந்தார் –5-2-6-என்னும்படி ஜகத்தைத் திருத்த வல்லராயும் இருப்பர்கள் -அதாவது யதிராஜருக்கு ஆளாக்கும் இயல்வுடைமையாகையாலே இவனுக்கு இவ்வர்த்த லாபம் பெற்ற விடமே உத்தேச்யமாகக் கடவது -சமகாலத்தில் ஸாஜாத்யத்தை விட்டு அதீத காலத்தில் அவ்வடிகள் இவ்வடிகளாய் நம்மளவும் வளர்ந்ததென்று முடிய பிரதிபத்தி பண்ணக் கடவன் பூக்கொண்டு புட்டில் பொகடுமாப் போல் அன்றிக்கே அத்ர பரத்ர சா அபிப்படியே அங்கோடு இங்கோடு வாசியற எங்கும் அனுவர்த்தனம் உண்டாக விறே இவர் அருளிச் செய்தது –

இது இறே ரஹஸ்ய த்ரய சாரத்திலும் ப்ரமேய சாரமான பரமார்த்தம் -இச்சரம அர்த்த ப்ரகாசகன் சரம சேஷி –தீர்க்க சரணாகதியான திருவாய் மொழிக்கு இரண்டு த்ருஷ்டிகளாய் இருக்கும் -பயிலும் சுடரொளி -3-7- நெடுமாற்கடிமை -8-10-அதில் அர்த்தம் இது -இப்படி அர்த்த ஸ்திதி யாகையால் இவருடைய ஆசார்யத்வம் ஆழ்வார் அடியாய் அவர் உகந்த பகவத் ஸம்பந்த ப்ரகாசத்வத்தாலே யாயிருக்கும் எம்பெருமானாருக்கு-மற்றையார்க்கு பாஷ்யகார ஸம்பந்த ப்ரகாசகத் வத்தாலே-ஆகையிறே நம்பியும் ஆச்சார்யத்வத்தை ஆசைப்பட்டு நாமும் ராமானுஜமுடையோம் என்றதும் —இவ்விடத்தில் ஆச்சார்யர்கள் அனைவரையும் குறித்துப் பெரியவாச்சான் பிள்ளை அருளிச் செய்த வார்த்தையை ஸ்மரிப்பது-மம பக்த பக்தேஷு ப்ரீதிரப்யதிகா பவேத் -தஸ்மாந் மத் பக்த பக்தாஸ் ச பூஜநீயா விசேஷத–அடியார் அடியார் -3-7-10-தம்மடியார் எம்மடிகளே -3-7-9-என்கிறபடியே பகவத் வைபவத்தை உபகரித்த உபகாரத்தில் காட்டில் ஆச்சார்யன் வைபவத்தை அறிவித்த மஹா உபகாரகன் அளவிலே அதிகமாக பிரதிபத்தி பண்ணிக் க்ருதஞ்ஞனாய்க் கடவன் -ராமாநுஜார்யம் நமதேத்யவாதீத் –ஆகையால் த்வய அநுகாரியான சரம ப்ரபத்தியே ஸர்வ ஆத்ம உஜ்ஜீவனமாகக் கடவது -இப்படி இதுவே நிலை நின்ற அர்த்தம் -ஆனபின்பு சர்வாத்மாக்களுக்கும் சேஷியான உடையவனே திருவடிகளில் ஸம்பந்தத்தை ஒழிய உபதேசிக்கில் உபதேச ஸித்தி இல்லை –ஆளுமாளார் என்கிறவனுடைய தனிமை தீருகைக்கு இறே இவர்தான் உபதேசிப்பது -இவர் விஷயத்தில் மங்களா ஸாஸனத்துக்கு அர்ஹராம்படி இறே மற்றை ஆச்சார்யர்கள் உபதேசிப்பது -வாழி எதிராசன் வாழி எதிராசன் வாழி எதிராசன் என வாழ்த்துவார் –எதிராசன் வாழி எதிராசன் வாழி எதிராசன் வாழி–என்று என்று இறே திவ்ய ஸூக்தி இருப்பது -இவர் உண்டாகவே ஸ விபூதிகனானவன் உளனாம்–

இப்படி ஆசார்யத்வம் அவரிடத்திலே கிடப்பது ஒன்றாகையாலே –தஸ்மாச் சிஷ்டம் ஸ்ரீ மத் குரூணாம் குலமித மகிலம் தஸ்ய நாதஸ்ய சேஷ -என்கிறது –சேஷித்த அகில ஆச்சார்யன் குலமடைய இராமானுசன் எம் குலக்கொழுந்தே -60-என்னும்படி குல நாதரான அவருக்கு சேஷமாய் இருக்குமிறே –எம்மை யாளுடை நாதரே -3-7-2–நாத த்வமேவ யதிராஜ–விம்சதி -13-யதீந்த்ர நாத -விம்சதி -19என்னக் கடவது இறே—அகில ஆச்சார்ய குலமாவது -ஸ்வாசார்ய வம்ஸோ ஜ்ஜேய ஆசார்யாணாம ஸாவஸா வித்யா பகவத -என்று எம்பெருமானாருக்கு சரம சரணங்களான ஸ்வாச்சார்யனைத் தொடங்கி கில ஆச்சார்ய குலமாவது –ஸ்வாசார்ய வம்ஸோ ஜ்ஜேய ஆசார்யாணாம ஸாவஸா வித்யா பகவத -என்று எம்பெருமானாருக்கு சரம சரணங்களான ஸ்வாச்சார்யனைத் தொடங்கி வேதாந்த விழுப்பொருளின் மேலிருந்த விளக்கு-4-3-1-என்னும்படி வேத தாத்பர்யம் கைப்பட்ட ஆழ்வாருடைய உச்சியுல்லே 1-9-11-ஸிரோ பூஷணமாய் இருக்கும் பிரதம குருவான ஈஸ்வர பர்யந்தமாய் உள்ளத்தை –
இந்தக் குரு பரம்பரைக்கு நாத முநி ஆளவந்தார் -நஞ்சீயர் -நம்பிள்ளை கொண்டாட வருகின்ற நடு நாயக ரத்ன தீபம் என்னும்படி இரண்டு தலையையும் நிறம் பெறுத்தி விலைச் செல்லப் பண்ணுமவர் இறே –அதுக்கு –ஸ்ரீ மத்தை யாவது -ஸ்ரீஸ்ரீ தரர்கள் அடியாய் இருக்கை -இவர்கள் தான் ஸ்ரீ மத் புத்ரர்களாகையாலும் ஸ்ரீ மானுடைய அடிவிடாதிருக்கையாலும் ஸ்ரீ மானான ராமானுஜனை நடுநாயகமாக வுடையவராகையாலும் உண்டான ஸ்ரீ மத்தை என்கை –

விஷ்ணு பதத்திலே இருக்கிற நக்ஷத்ர மாலையை சித்ரா ஸஹிதனான பூர்ண சந்திரன் பிரகாசிப்பித்துக் கொண்டிருக்குமாப் போலே சித்ரா ஆர்த்ரையிலே தோன்றி -ஸகல கலைகளாலும் பூர்ணரான யதீந்த்ர சந்திரனும் -( சப்ததி -28 ) விஷ்ணு பதத்தைப் பற்றி வருகிற குரு பரம்பரையாகிற ஹாரத்துக்கு நடுவே இருந்து உஜ்வல்யத்தை உண்டாக்கிப் போருவார் யாய்த்து -யதா யதிபதி க்ருஷ்ணோ வ்ருஷ்ணீ சாக்ரைரிவாத்ருத தத்ரா அதி ஸூ ஸூ பே –தேவகீ புத்ர ரத்னமிறே -ஸூர்யோ நக்ஷத்ர மாலயா போலே -இது தான் பெரும் புறக்கடலிலே -7-10-1-உண்டான முத்து மாணிக்யமிறே -ஆர்த்ரம் ஜ்வலதி –முளைத்து எழுந்த திங்கள் தானாய் -என்னும்படி இவருடைய ஸ்வரூப ஞான பிரகாசம் இருக்கும்படி -இஷ்வாகு யது வம்சங்களுக்கு -ஓர் விளக்கும் -அணி விளக்கும் போலே -இவரும் ப்ரபந்ந குல ப்ரதீபராகையாலே அல்லாதார் எல்லாரும் இவருக்குத் தொழும் குடியாய் இருப்பர்கள் –குலம் தாரயதே –இவரும் ராமானுஜன் இறே -இன்று இவ்வாயர் குலத்தை வீடுய்யத் தோன்றிய கரு மாணிக்கச் சுடர் -6-2-10-போலே வீடளிக்குமவராய் இறே -95- இருப்பது -ராஜ குலஸ் யாஸ்ய த்வததீநம் ஹி ஜீவிதமாகையாலே -(அயோத்யா–87-8-) இஷ்வாகு நாதர் (ஆர -16-37) அப்படியே யாய்த்து இவரும் இக்குலத்துக்கு எல்லாமே நாதரான படி -இப்படி உபய குல ப்ரகாசகராய் ஆசார்ய பதஸ்தராய் விளங்குகிற அந்த அகில சேஷிக்கு -சேஷித்த குருகுலமடைய சேஷம் என்கிறது –

அவ்வளவும் அன்றிக்கே
பொங்கோதம் சூழ்ந்த புவனியும் விண்ணுலகும் அங்காதும் சோராமே ஆள்கின்ற செங்கோலுடைய திருவரங்கச் செல்வனாரான -11-3- பெரிய பெருமாளாலே உபய விபூதியையும் கையடைப்பாகப் பெற்றுடையராய் அத்தாலே உடையவர் என்று நிரூபகத்தை யுடையரான எம்பெருமானாருக்கு உபய விபூதியில் உண்டானாரெல்லாம் சேஷமாய் இருக்கும் –ஆகையால் இவர் விஷயத்தில் இந்த சேஷத்வத்துக்கு இசையாதார் இவற்றின் புறத்தாள் -(திருவிரு -33) என்னும்படி பஹிர் பூதராக எண்ணப்படும் அத்தனை -அதுக்கு விஷயம் இல்லாமையாலே எல்லாரும் இவருக்கே சேஷம் என்றதாய்த்து -இத்தால் கிருஷ்ணனுக்கு வ்ருஷ்ணிகள் சேஷமானாப் போலேயும் சந்திரனுக்கு நக்ஷத்திரங்கள் சேஷமானாப் போலவும் குரு பரம்பரையாகிற முக்தாஹாரமும் ஸ்ரீ கௌஸ்துப மணி ஸ்தாநீயரான இவருக்கு சேஷம் என்னத் தட்டில்லை -சந்த்ரமா நக்ஷத்ராணாம் அதிபதி -இறே -மதி புரையும் தண்மையும் உண்டு இறே இவர்க்கு –

விஷ்ணுஸ் ஸேஷீ என்று தொடங்கி -தஸ்ய நாதஸ்ய சேஷ -என்கையாலே சேஷத்வம் இவ்வளவும் வந்ததாய்த்து -அப்போதே இறே அவன் சேஷியாவது -பெரிய பெருமாள் உயிர் நிலையாய் இருக்கும் -பாண் பெருமாள் சரணாம் பதுமத்தாரியல் சென்னி ராமாநுச னாகையாலே –11-சேஷத்வத்துக்கு எல்லை இவரளவும் வருகை இறே -இவர் தாம் அசேஷ சேஷ வ்ருத்திகளையும் செய்து போரும் சேஷன் இறே –உடையவராகையாலே பல்லுயிர்க்கும் வீடளிப்பான் விண்ணின் தலை நின்று இம்மண்ணின் தலத்துதித்த -95- ஏற்றத்தைப் பற்ற இது எல்லாமே சொல்லுகிறது -உடனமரில் பாடியே -9-4-உபாயவிபூதியையும் படுக்கைப் பற்றாக்கி வைத்தானவன் -திருமாற் கரவு -சென்றால் குடையாம் -53-அணைவது புணர்வதான -2-8-1-ஐக்கியமுண்டு இறே -இங்கே அவதரித்த தசையிலும் அஹம் ஸர்வம் கரிஷ்யாமி –என்கிறபடியே சத்ர சாமர பாணியாய்ப் பின் சென்று போந்தார் -கோயிலிலும் அப்படியே அடிமை செய்து போந்தார் -கொற்றக்குடை இராமானுசன் என்று இறே கூறுவது –

அதுக்கு மேலே விஷ்வக் ஸேநோ யதிபதி ரசவ் வேத்ர ஸாரஸ் த்ரிதண்ட-(சப்ததி -32) வேத்ரபாணி -யத் வேத்ர ஸிகரஸ் பந்தே விஸ்வ மேதத் வ்யவஸ்திதம் (சப்ததி -3)-இவர் தன் கையிலே செங்கோல் கொண்டு சக்ரம் செலுத்துகிற படி -அருளார் திருச்சக்கரத்தில் படியே -திருவிரு -33-இவரும் திருவாழி மோதிரம் கைக்கொண்டு ஸேநாதி பதிப்பட்டமிறே செலுத்துகிறது -அவன் தான் நிஸ் ருஷ்டாத்மா ஸூஹ்ருத் ஸூச –வ்ரத சகலமேதத் ஸம் ஸ்ரிதார்த்தம் சகர்த்த -என்னும்படி தன்மையும் தன்னுடைமையையும் இவரிட்ட வழக்காக்கின படி -பகவத் வஸ்து திருவானந்தாழ்வான் மடியிலும் திருவடி திருத்தோளிலும் சேனை முதலியார் திருப்பிரம்பின் கீழுமாய்த்து வளர்ந்து போருவது -அவை எல்லாம் அவர்கள் எல்லாரும் ஒரு வடிவு கொண்டது என்னும்படியான இவரிடத்திலே யாய்த்து -அனந்தன் பாலும் கருடன் பாலும் ஐது நொய்தாக வைத்து-5-3-8-இப்படியாயிற்று -தான் நித்ய ஸூரிகள் அதீனமாகையால் அந்த நித்ய விபூதியும் வானவர் நாடாய் இருக்கும் -3-3-9-

இப்படி சேஷ சேஷாஸ நாதி ரூபேண அவ்விடமும் நோக்கி அடையார் கமலத்து -33- இத்யாதிப்படியே இந்தப்பூதலம் காப்பதற்கு என்றிடையே இராமானுச முனியாயின –33-என்கையாலே இவ்விடத்துக்கும் நிர்வாஹகர் இவரே இறே -வேதாந்தாநாம் இத்யாதி -ஆகையால் இராமானுசன் செய்யும் சேமங்கள் –மாற்றுளார் தரமோ –39- என்று அருளிச் செய்தது –இவ்விடத்தில் மூக ரக்ஷஸ் ஸூக்களுடைய வார்த்தையை ஸ்மரிப்பது -பால மூக ஜடாந்தாஸ் ச -பரத்வாஜ ஸம்ஹிதை -1-35-என்கிற பிரமாணார்த்தம் இவரிடத்திலே ப்ரத்யஷிக்கலாம் இறே –

வீடளிக்குமவரான -95-இவருக்கு விபூதியில் உள்ளார் எல்லாரும் சேஷமாகில் வீடு பெறாதே ஒழிவான் என் என்னில் -உலகில்லை -4-10-6-என்கிறபடியே ஸாஸ்த்ர வையர்த்யம் வாராமைக்காகவும் ஸர்வ முக்தி பிரசங்கம் வாராமைக்காகவும் -லோகவத்து லீலா கைவல்யம் -2-1-33- என்று அவனுக்கு லீலா ரஸமும் நடக்க வேண்டுமே -எல்லாத் தசையிலும் அவனுடைய பாவத்தைப் பின் செல்லுமவராகையாலே –சென்று சென்றாகிலும் -3-9-10-காரியம் செய்ய வல்லவர் இறே -என்னை யாள வந்திப்படியில் பிறந்தது -51-என்னும்படி -பலபடியாக உகந்தோர் உயிர்கள் காக்கும்படி -6-9-3-அவதரித்தருளுவர் -ஸம்பவாமி யுகே யுகே போலே -இனித்தான் சேதனருக்கு ருசி முன்னாக ஆஸ்ரயித்ததால் யாய்த்து உஜ்ஜீவனம் உள்ளது -அந்த ருசி ஆசார்யனடியாக வர வேண்டுமே -ருசி முன்னாகப் போகாமையாலே வைதிக புத்ரர்களுக்கு புநரா வ்ருத்தி யுண்டாய்த்து -மீளாரோ தேசியன் பால் மேவாதார் —இவர் தாம் அந்தப் ருசி உண்டாகும்படி எங்கும் சஞ்சரித்து ருஸ் யுதபாதநம் பண்ணி அதுக்கு மேலே ஸ்ரீ விஷ்ணு லோக மணி மண்டலா மார்க்கதாயியாய் பரந் தாமம் என்னும் திவத்தையும் தந்தருளுமவர் இறே -94-ஆகையாலே எம்பெருமானார் திருவடிகளே சரணம் -என்றாருக்கு இறே மோக்ஷ ஸித்தி யுள்ளது என்று அருளிச் செய்வர்கள் -அவர் அளவும் அன்றிக்கே அவர் ஸம்பந்த சம்பந்திகளும் தங்களை யாஸ்ரயித்தவர்களுக்கு அநிஷ்ட நிவ்ருத்தி பூர்வக இஷ்ட ப்ராப்தியையும் பண்ணக் கடவராய் இருப்பர்கள் –

நான் பெற்ற லோகம் நாலூரானும் பெற வேணும் என்றார் இறே -அத்தைப் பற்ற கூரத்தாழ்வான் சரண் கூடிய பின் –அல்லா வழியைக் கடத்தல் எனக்கினி யாதும் வருத்தமன்றே -7– என்றார் –இவருடைய மாஹாநஸிக ஸம்பந்த முடையார் இறே தும்பையூர் கொண்டிக்கு மோக்ஷம் கொடுத்தது -இவருடைய ஸிஷ்ய ப்ரஸிஷ்யர் இறே பரம பதத்திலே ஒரு கோல் தரைக்குச் சிறு முறி இட்டது -மற்றும் இவர் ஸம்பந்த முடையார் இறே சராசரங்களுக்கும் -ஸ்தாவராண் யபி முச்யந்தே -என்னும்படி மோக்ஷ பிரதானம் பண்ணி யருளிற்றும் -இன்னமும் ராமானுஜ ஸித்தாந்தம் நடையாடும் தனையும் இவ்வைபவம் நடந்து செல்லும் இறே–

பஸூர் மனுஷ்ய இத்யாதி –யம் யம் ஸ்ப்ருஸதி இத்யாதி -அந்தோ நந்தேத்யாதி -ஆகையால் குன்றம் எடுத்தானடி சேர் இராமானுசன் தாள் பிடித்தார் பிடித்தாரைப் பற்றி–நன்றும் திருவுடையோம் -என்றது இறே -குன்றம் எடுத்த பிரானடியாரோடும் ஓன்றி நின்ற சடகோபன் -7-4-11-என்று இறே அருளிச் செய்தது -ஸகல தூர்வாஹண சாமர்த்தியத்தை யுடையவனை இறே இவர் சமாஸ்ரயணம் பண்ணிற்று -ஆயனாய் அன்று குன்றம் ஓன்று எடுத்தான் அரங்க மா நகர் அமர்ந்தானே -5-7-9-சடகோபனுக்கும் ராமானுஜனுக்கும் உண்டான ஐக்யம் இருக்கிறபடி–

ஆகையால் ராமானுஜன் அடியைத் தொடருகை இவ்வாத்மாவுக்குத் தஞ்சமாவது –இராமானுஜனை யுன்னும் திண்மை -73-அந்த அத்திவசாயத்துக்கு அனுகுணமாக நந்தலைமிசையே பொங்கிய கீர்த்தி இராமானுசன் அடிப்பூ மன்னவே -108-என்றும் உன் பத யுகமாமேர் கொண்ட வீடு -83-என்றும் இறே ஸ்வரூப அனுரூபமான ப்ராப்ய வேஷம் இருப்பது -அங்கும் பர்யங்க வித்யையில் படியே இறே அனுபவிப்பது -தயா ஸஹா ஆஸீநம நந்தபோகி நி -ஸ்தோத்ர 39- சேஷ போகே ஸ்ரியா ஸஹா ஆஸீநம் -என்றும் ஆயிரவாய் வாளரவின் சென்னி மணிக்குடுமித் தெய்வச் சுடர் நடுவுள் -என்றும் இறே இருப்பது –

விண்ணின் தலையிலே -95-வீற்று இருக்கும்படியிலும் -4-5-1- அப்படியே -அன்றியே சுடராழியும் பல்லாண்டு -அப்பாஞ்ச சன்னியமும் பல்லாண்டு -என்று இறே மங்களா சாசனத்தின் எல்லை இருப்பது -கையாழி என்னும் படை -33-தொடக்கமானவை இறே இவரும் -அன்றியும் முக்தரான பராங்குச பரகாலாதிகளான அடியார்கள் குழாங்களோடே -2-3-10-பரங்குசாத் யைர் பக்தைரப்யா சார்யைஸ் சமுபஸ்திதம் -என்னும்படி எழுந்தருளி இருக்கும் இருப்பும் -அந்தமில் பேரின்பத்து அடியரோடு இருந்தமை -10-9-11- என்றும் ப்ராப்யத்தில் முடிந்து நிலமாய் இறே இருப்பது -அவை தர்மை -இத்யாதி -வீற்று இருந்து விண்ணாள வேண்டுவார் (நான் -90)யதோபாஸநம் பலமிறே -விசிஷ்டமிறே ப்ராப்யம்

இப்படி எல்லாத்தாலும் அத்ர பரத்ர ஸ அபிப் படியே ப்ராப்யத்தில் சரமாவதி எம்பெருமானார் திருவடிகளாய் இருக்கும் -அதுக்குப் ப்ராபகமும் இவர் திருவடிகளே -அது தான் ஸ்ரீ வத் சாங்க நாமாவாய் இருக்கும் -அது தான் ஸ்ரீ ராமா அவரஜ முநீந்த்ர லப்த போதத்தை யுடைத்தாகையாலே பரம சேதனமுமாய் -ஸ்ரீ பாஷ்ய ப்ரவர்த்தனத்துக்கு ஸஹகாரிகளான ஸஞ்சார மஹா பாஷ்யம் என்னும்படியாய் -ராமாநுஜார்ய வஸகமுமாய் தீர்க்க ஸரணாகதி ப்ரவர்த்தகத்வத்தாலே பிரபத்தி மார்க்க ப்ரதர்சகமுமாய் -ராமாநுஜஸ்ய சரணவ் சரணம் ப்ரபத்யே என்றும் சரணம் அடைந்திருப்பதுமாய் இருக்கும் -அத்தைப் பற்றப் பிள்ளை லோகாச்சார்யாரும் எம்பெருமானார் என்றும் நிரூபகமானவருக்குக் கூர குலோத்தம தாஸர் என்றும் தாஸ்ய நாமம் ப்ரசாதித்தருளிற்று -பரமாத்வைத விஞ்ஞான பரஸ்ய பர யோகிந ஸூஸ்ரூஷா க்ரியதே யேந தத்பாதவ் மம மஸ்தகே –என்கிறபடியே ஸர்வேஸ்வரனுக்கு சிரஸா வாஹ்யராவது இவ்வாத்ம வஸ்து அவருக்கு சேஷமாகில் இறே –இவர் ஸம்பந்த அனுசந்தானம் இருக்கிற படி -விசிஷ்டாத்வைத ப்ரதிபாதந ஸஹகாரியான ஸிஷ்டர் இறே–

இனி அதுக்கு மேலே யதிவர புநரவதாரமாய் -அதயேவ ஸமஸ்தாத்ம ஸம் உஜ்ஜீவன ஜென்மமுமாய் தத் வைபவம் ப்ரதிபாதகமுமாய் ஸ்ரீ வத்ஸ சிஹ்ன சரணம் யதிராஜம் என்னுமாப் போலே யதிவர சரணமுமாய் தததிகமுமாய் இறே யதீந்த்ர ப்ரவண நாமாவான சரம சரணங்களின் ஏற்றம் இருப்பது -பூ மகள் கோன் -இத்யாதி (திருவாய் மொழி நூற்ற -42) திரு மா மகள் கொழுநன் -உபதேச -61-இத்யாதி -அடியாக இறே ஜகத்தை எல்லாம் உஜ்ஜீவிப்பது -ஆக இவ்வைபவங்களை எல்லாமே நினைத்து -தஸ்ய நாதஸ்ய சேஷ -என்று தலைக் கட்டிற்று–

இந்த விபூதியில் நடையாடாத இவ்வர்த்தங்களை ஓர் ஆச்சார்ய முகத்தாலே கேட்டவன் க்ருதார்த்தன் -இம் மஹா நிதியான இவ்வர்த்த பிரதர்சகரான ஸ்வாசார்யனை -இராமானுசன் என் தன் மா நிதியே -20- சேம வைப்பே –22-என்னும்படி கண்டு மண்டி அனுபவித்து -தொண்டு கொண்டேன் அவன் தொண்டர் பொற்றாளில் -84- என்னும்படி தொண்டு பூண்டு -திருமாலை -5-எத்தொழும்பும் சொல்லால் மனத்தை கருமத்தினால் செய்து போரக்கடவன் -80-

ஸித்தே ததீய சேஷத்வே ஸர்வார்த்தாஸ் சம்பவந்தி ஹி கைங்கர்யம் அகிலாவ்ருத்தி இத்யேஷ ஞான சங்க்ரஹ -என்னக் கடவது இறே -இராமானுச முனிக்கன்பு செய்யும் சீரிய பேறுடையரான -3-மஹாத்மாக்களோடே இவ்வர்த்தத்தை ஸ்ரவித்து வைத்து அந்த ஆச்சார்ய வைபவத்தை பிரகாசிப்பியாமல் ப்ரசன்னமாக்கில் ஆஸ்திக நாஸ்திகனாய் தன்னுபதேசம் கேட்டவனும் தானும் ப்ரஸ்யுதவ் தாவுபாவபி -என்னும்படி அநர்த்தப்பட்டுப் போவர்கள் –இப்படி க்ருதக்நன் இன்றிக்கே க்ருதஞ்ஞனாய் அநுவர்த்தாதிகளோடே ஆதரிக்குமாகில் தானும் உஜ்ஜீவித்துத் தன்னை அடைந்தாரையும் உஜ்ஜீவிப்பிக்க வல்லனாம் -இப்படி எம்பெருமானார் ஸம்பந்தத்தோடே உபதேசிக்குமதுவே அர்த்தம் -தத் ஸம்பந்தத்தை ஒழியச் செல்லுமது அபார்த்தம் -குரும் ப்ரகாசயேத் -இப்படி சரீர சரீர சரணங்களின் ஐக்யத்தை நித்யமாகச் சொல் மாலைக் கண்ணிப் பூக்களின் அனுசந்தானத்தாலே தமருகந்த தெவ்வுருவம் –44-தத் ததர்ச்சாகதாந் பக்தான் குர்வா தீம்ஸ் ச –என்னும்படியான அடிகளின் படிகளை உகந்த உகந்த மேவி மன்னிப் போரக் கடவர்கள்–

ஆக இத்தாலே
ஸ்ரீ யபதியாய் ஸர்வ வியாபகனாய் அத்தாலே ஸர்வ சேஷியாய் இருப்பான் ஸர்வேஸ்வரன் என்றும்
இப்படி ஸர்வ வியாபகனுக்கு ஸர்வ கல்யாண குண ஆஸ்பதமான விக்ரஹம் ஆழ்வார் என்றும்
இப்படி பரம சேதனமான அவ்விக்ரஹத்துக்கு நினைவறிந்து நடக்குமதாய் தத் ஸம்பந்தம் அடியான ஸ்ரீயை யுடைய ராமானுஜன் பதாம்புஜங்களாய் விளங்கா நிற்பர் என்றும்
அப்படி சடகோப சரணங்களாய் விளங்கா நிற்கிற அந்த ராமாநுஜாசார்யாரிடத்திலே ஆசார்ய பதமானது விளங்கா நிற்கிறது என்றும்
இப்படி ஆசார்ய பதஸ்தராய் இருக்கிற இவரை ஒழிந்த மற்றையாரிடத்தில் ஸ்வத இல்லை இப்படி யாகையாலே யென்றும்
இப்படியாகையாலே இவரை ஒழிந்த சேஷித்வ ஆச்சார்ய குலம் அடங்கலும் -அர்வாஞ்ச இத்யாதிப் படியே குலநாதரான இவருக்கே சேஷமாய் இருக்கும் என்றும் சொல்லித் தலைக் கட்டிற்றாய்த்து –

—

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ.நாயனார் ஆச்சான் பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்

Posted in Ashtaadasa Rahayangal, தனி ஸ்லோக வியாக்யானம், ஸப்த காதை, ஸ்தவம், ஸ்ரீ ராமானுஜர் | Leave a Comment »

ஸ்ரீ ஸூத மஞ்ஜரீ -ஸ்ரீ பகவத் விஷயம்-பத்தாம் பத்தின் ஸாரம்- ஸ்ரீரங்கம் ஸ்ரீ. உ. வே, வித்வான்‌ கோவிந்த நரஸிம்மாசார்ய ஸ்வாமிகள் —

October 5, 2026

திருவாய்மொழி பத்தாம்‌ பத்தின்‌ ஸங்க்ரஹம்‌ “ஆர்த்தி ஹரத்வம்‌”
ஸ்ரீ ய: பதியான எம்பெருமானால்‌ மயர்வற மதிநலமருளப்‌ பெற்றவர்‌ நம்மாழ்வார்‌. ௮வர் ஸாம வேத ஸாரமாய்‌ * திருவாய்‌ மொழி ” என்னும்‌ 1102 பாட்டுக்கள்‌ கொண்ட திவ்ய ப்ரபந்தத்தை அருளிச்‌ செய்திருக்கிறார்‌. அதில்‌ பதினோரு பாட்டுக்கள்‌ கொண்ட பகுதிக்கு **ஒரு திருவாய்மொழி ” என்றும்‌ பத்துத்‌ திருவாய்மொழி கொண்ட பகுதிக்கு “ஓர்‌ பத்து ” எனவும்‌ பெயர்‌ வழங்கி வருகிறது. ஆழ்வார்‌ ஒவ்வொரு பத்திலும்‌ காரணத்வம்‌ தொடங்கி ஒரோர்‌ கல்யாண குணத்தை வெளியிடருளுறார்‌. அவ்விதத்தில்‌ பத்தாம்‌ பத்தில்‌ ஆர்த்தி ஹரத்வம்‌’ என்கிற குணத்தை வெளியிடுகிறார்‌.-ஆர்த்தியாவது–ப்ரபந்நர்களுக்கு ஸம்ஸாரத்தில்‌ அடிக் கொதிப்பாலும்‌ எம்பெருமான்‌ திருவடிகளைக் கிட்டாமையாலும்‌ உண்டாகும்‌ வருத்தம்‌. அதனை எம்பெருமான்‌, அடியார்களின்‌ இடரை நீக்க அவதாரங்களில்‌ கொள்ளும்‌ திரு மேனிகளுக்கு காரணமான ஸெளந்தர்யம்‌ மிக்க திருமேனியாலே பரிஹரிக்‌கிறான்‌ என்பது 10-ம்‌ பத்தில்‌ உபபாதிக்கப் படுகறது. இதனை *‘சுரிகுழல்‌ கமலக் கண்கனிவாய்‌ காளமேகம்‌ **” “*காமரூபங்‌ கொண்டெழுந் தளிப்பான்‌ ” “அஞ்சன மேனி” புனல் மை நின்ற வரை போலும்‌ திருவுருவம்‌” **பொல்லாக்‌ கனி வாய்‌ தாமரைக் கண்‌ கரு மாணிக்கம்‌” *புனக்காயா நிறத்த புண்டரீகக்கட்‌ செங்கனிவாய்‌ ‘ என்றும்‌ பாசுரங்களால்‌ அறியலாம்‌-ஆழ்வாருடைய ஆர்த்தி இப்பத்தில்‌ 10ஆம்‌ திருவாய்‌ மொழியால் முனியே நான்முகனில்‌ ”! நன்கு விளங்குகிறது. அத்திருவாய்மொழி தம்‌ தாபத்தை வெளியிடும்படி அமைந்ததற்கு காரணம்‌ அதற்கு முன்‌ திருவாய்‌ மொழிகளில்‌ ௮நுபவங்களேயாகும்‌. இதனை நன்கறிய திருவாய்‌ மொழியின்‌ பத்தாம்‌ பத்தின்‌ முதல்‌ திருவாய்மொழி தொடங்கி சுருக்கமாக ஒவ்வொரு திருவாய்‌ மொழியின்‌ ப்ரமேயமும்‌ காட்டப்படுகிறது

பத்தாம்‌ பத்தில்‌ முதல்‌ திருவாய்மொழி *தாள தாமரை ‘: என்பது. இது திருமோகூர்‌ எம்பெருமானை ப்ரதிபாதிப்பது. இத் திவ்யதேசத்தில்‌ எம்‌ பெருமான்‌ ஆழ்வாருக்குக்‌ காட்டிக் கொடுத்த குணம்‌ :’: மார்க்கபந்து சைத்யம்‌ ”” என்பது. அதாவது வழிக்குத்‌ துணையாகும்‌ பந்துவிடம்‌ பார்க்கப்படும்‌ குணங்‌களில்‌ முக்யமான குணம்‌ குளிர்த்தயே யாகையாலே அது இத் திவ்யதேசத்தில்‌ நன்கு புலனாகிறதென்கிறார்‌. *தாள தாமரை:’ என்கிற முதல்‌ பாட்டில்‌ * காள மேகத்தை யன்‌றி மற்றொன்றிலம்‌ கதியே ” என்பதனால்‌ இது அறியலாகிறது.-ஆழ்வார்‌, கீழ்‌ ஒன்பதாம்‌ பத்தில்‌ * நாளேலறியேன்‌ என்று எம்பெருமானைப்‌ பரமபதத்தில்‌ அடையும்‌ நாள்‌ ஏதோ தெரிய வில்லையே: என்று கலங்க திருக்கண்ணபுரத்து எம்பெருமான்‌ இந்த சரீரத்தின்‌ முடிவில்‌ வைகுந்தம்‌ கொடுப்பதாக நாளிட்டுக்‌ கொடுக்கிறான்‌. இதனை **மரணமானால்‌ வைகுந்தம்‌ கொடுக்கும்‌ பிரான்‌ ‘? என்‌று அருளிச்‌ செய்தார்‌-வைகுந்தம்‌ போம் போது அர்ச்சிராதி கதியின்‌ போக வேண்டும்‌, அவ்‌ வழியோ பழக்கமில்லாதது, அதில்‌ போம் போது ஓர்‌ ஆப்தனை வழித் துணை யாகக்‌ கொள்ள வேணும்‌. தானும்‌ பந்துக்களும்‌ இத்தனை காலம்‌ தனக்குத்‌ தீங்கிழைத்தவர்களே தவிர தன்னையும்‌ அவர்களையும்‌ ஆப்தர்களாக வெண்ணி வழிக்குத்‌ துணையாகக்‌ கொள்ள முடியாது. *யார்‌ ஆப்தராய்‌ வழித் துணை யாவார்‌ * என்று ஆழ்வார்‌ திகைக்க திருமோகூரில்‌ எம்பெருமான்‌ தன்‌ ஆப்ததையைக்‌ காட்டிக்‌ கொடுக்கிறான்‌. ஆழ்வாரும்‌ *திருமோகூர்‌ ஆத்தன்‌ தாமரை அடி யன்றி மற்றிலம்‌ அரணே ” என்று அவனை வழித்துணையாகப்‌ பற்றுகிறார்‌. ஆப்தனாயப்‌ வழித் துணையாமவனுக்கு வேண்டிய குணங்கள்‌ இத்திருவாய்‌ மொழியில்‌ பெருக்க ப்ரதிபாதிக்கப்படுகின்‌றன. அக்குணங்கள்‌
:1-ஸர்வேச்வரத்வம்‌ . . இது கார்யம் செய்யும்‌ எனத் துணிகைக்க வேணும்‌.
2-ஸர்வஜ்ஞத்வம்‌ .. இது கொண்டு செல்ல உபாயமறிகைக்கும்‌ விரோதியை அறிகைக்கும்‌ வேணும்‌.
3-ஸர்வ சக்தித்வம்‌ . . இது விரோதிகளைப்‌ போக்குகைக்கு வேணும்‌.
4-ப்ராப்தத்வம்‌ . . இது கார்யம்‌ செய்கைக்கு வேணும்‌.
5-ஆப்தத்வம்‌ . . இது நாம்‌ நம்புவதற்கு வேணும்‌.
6-தயை ... இது நம்மிடத்தில்‌ அவன்‌ இரங்குவதற்கு வேணும்‌.
7-வடிவழகு . . இது வழிச் செல்பவனுக்கு ஸ்ரம மாற்‌றுகைக்கு வேணும்‌
8-மதிப்புடமை … இது விரோதிகள்‌ மேலிடாமைக்காக வேணும்‌.-இக் குணங்கள்‌ இப்பதிகத்தின் பாட்டுக்களில்‌ காணலாகிறது.

இப்பதிகத்தில்‌- அண்ட மூவுலகளந்தவன்‌ ‘ என்றும்‌ * அவனடி. நிழல்‌ தடம்‌ ‘ என்றும்‌ திரிவிக்கிரமனும்‌, “தயரதன்‌ பெற்ற மரதக மணித் தடம்‌ ” என்று சக்ரவர்த்தித்‌ திருமகனும்‌ *: கூத்தன்‌ கோவலன்‌ :’ எனக்‌ கண்ண பிரானும்‌ குறிப்பிடப்படுவதை யிட்டு அழகிய மணவாளப்‌ பெருமாள்‌ நாயனார்‌ தம்‌ ஆசார்ய ஹ்ருதயத்தில்‌ ஓர்‌ நிரூபணம்‌ பண்ணி அருளுகிறார்‌. அது மிகவும்‌ அநுபவிக்கத்‌ தக்கதாகையாலே மிக மிகச்‌ சுருக்கமாக இங்கு காட்டப்‌ படுகிறது-அதாவது-எம்பெருமான்‌ திரி விக்கிரமனாய்‌ மேலுலகங்களை யெல்லாம்‌ அளந்தது, தன்னை வழித் துணையாகக்‌ கொண்டு செல்வார்க்கு வழியில்‌ நிழல்‌ தடங்களை ஏற்படுத்தவும்‌; தான்‌ கடல்‌ கடைந்து அமுதமளித்தது, தன்னை வழித்‌ துணையாகக்‌ கொள்பவருக்கு * வழிக்கு தாரகத்தை கொடுப்பவன்‌ ‘ என்பதை அறிவிக்கவும் தானாம்‌; தேவர்களுக்கு தாரமாக அம்ருதம்‌ கொடுத்தவன்‌, தன்னைப்‌ பற்றிச்‌ செல்வார்க்கு வழியில்‌ தாரகமாக பாதேயம்‌ புண்டரீகாஷ நாம ஸங்கீர்த்தநாம்ருதம்‌’” என்று தன்‌ நாமங்களையும்‌ திருமேனியையும்‌ பாதேயமாகக்‌ கொடுத்து அழைத்துச்‌ செல்வனாம்‌. இப்படி அவன்‌ சிலரை அழைத்துச்‌ சென்றதுண்டோ? என வினா எழ, ராமாவதாரத்தில்‌ 6 பேரையும்‌, க்ருஷ்ணாவதாரத்தில்‌ 10 பேரையும்‌ நரஸிம்ஹாவதாரத்தில்‌ ஒருவரையும்‌ கஜேந்த்‌ரனையும்‌ ஆக 18 பேர்களை வழி நடத்தப்பட்டவர்களாக அறிவிக்கிறார்‌.
1-வேடன்‌–குஹப் பெருமாள்‌ 2-வேடுவிச்சி–சபரீ 3-பக்ஷி–ஜடாயு மஹாராஜர்‌ 4-குரங்கு–ஸூக்ரீவ மஹாராஜர்‌ முதலான எழுநூறு வெள்ளம்‌ வானரர்கள்‌: 5-சராசரம்‌–திருவயோத்தியிலுள்ள சராசர வஸ்துக்கள்‌ 6-இடைச்சி–சிந்தயந்தி 7-இடையன்‌ –ததிபாண்டன்‌ 8-தயிர்த்தாழி-ததி பாண்டனின்‌ தயிர்ச்சட்டி 9-கூனி–கண்ணனுக்குச்‌ சந்தனமிட்ட கூனி 10-மாலாகாரர்‌–கண்ணனுக்குப்‌ பூச்சூட்டினவர்‌ 11-பிண விருந்திட்டவன்‌-கண்டாகர்ணன்‌ 12- வேண்டடிசிலிட்டவர்‌–பத்த விலோசனத்தில்‌ ரிஷி பத்நிகள்‌ 13-அவன்‌ மகன்‌–ப்ரஹ்லாதன்‌ 14-அவன்‌ தம்பி–விபீஷணாழ்வான்‌. 15-ஆனை–கஜேந்தராழ்வான்‌ 16-அரவம்‌–ஸுமுகன்‌ 17- மறை யாளன்‌-கோவிந்த ஸ்வாமி 18- பெற்ற மைந்தன்‌ மார்க்கண்டேயன்‌ ஆக 18 பெயர்களை எம்பெருமான்‌ ஆப்தனாய்‌ வழி நடத்தின படியாலே அவனையே ஆழ்வார்‌ தமக்கு வழித் துணையாகப்‌ பற்றுகிறார்‌ * தாள தாமரை ” என்னும்‌ முதல்‌ திருவாய்‌ மொழியில்‌, என்பது ஆசார்ய ஹ்ருதய நிரூபணம்‌, இதனை மாமுநிகள்‌ ** தாளடைந்தோர்‌ தங்கட்குத்‌ தானே வழித் துணையாம்‌ காளமேகத்தைக்‌ கதி யாக்கி மீளுதலாம்‌ ஏதமிலா விண்ணுலகில்‌ ஏக வெண்ணும்‌ மாறன்‌ எனக்கேத முள்ளதெல்லாம்‌ கெடும்‌ ‘ என்றருளிச்‌ செய்தார்‌.

அடுத்து 10ஆம்‌ பத்தில்‌ *கெடுமிடர்‌”” என்னும்‌ இரண்டாம்‌ திருவாய்மொழி: கீழ்‌ திருமோகூரில்‌ தன்னை ஆப்தனாகப்‌ பற்றின ஆழ்வாருக்கு, திருவநந்தபுரத்தில்‌ எம்பெருமான்‌, பரமபதத்தில்‌ போய்ச்‌ செய்யும்‌ அநுபவ கைங்கர்யங்களைத்‌ தன்‌ திறத்தில் செய்யலாமென ப்ராப்யதையைக்‌ காட்டிக்‌ கொடுத்தான்‌. அதனை நெஞ்சு போல்வாரை ‘ தொண்டீர்‌ ? என்றழைத்து *நாம்‌ பரமபதம்‌ சென்று செய்யும்‌ அடிமைகள்‌ எல்லாவற்றையும்‌ இத் திவ்யதேசத்திலேயே செய்யலாம்‌, என்‌ உறவு பெற நினைப்பவர்கள்‌ இப்போதே நடமினோ ” என்று பிறருக்கு உப தேசிக்கிறார்‌-இத் திவ்ய தேசத்தில்‌ ப்ரகாசிக்கும்‌ குணத்தை ஆசார்ய ஹ்ருதயத்தில்‌ “ஸஸைந்ய புத்ர சிஷ்ய-ஸாத்ய ஸித்த பூ ஸுரார்ச்சனத்துக்கு முக நாபி பாதங்‌களை த்வார த்ரயத்தாலே காட்டும்‌ ஸாம்யம்‌ அநந்த சயநத்திலே வியக்தம்‌ ‘ எனக் காட்டி யருளுகிறார்‌.-அதாவது–” அமரர்கோன்‌ அர்ச்சிக்கின்‌று ௮ங்ககப்‌ பணி செய்வர்‌ விண்ணோர்‌” என்று ஸேநா ஸஹிதரான ஸேனை முதலியாராகிற ஸாத்யரும்‌, * அமரராய்த்‌ திரிகின்றார்கட்காதி? என்று எம்பெருமானின்‌ புத்ரர்‌களான ப்ரஹ்மாதிகளாகிற ஸித்தரும்‌, படமுடையரவில்‌ பள்ளி பயின்றவன்‌ பாதம்‌ காண நடமினே நமர்களுள்ளீர்‌’” என்று ஆழ்வார்‌ உபதேசங்கேட்டு சிஷ்யர்களாய்‌ பூஸுரச்களான நாமும்‌, தன்னை அர்ச்சிக்கைக்கு–திரு முகம்‌ சுண்டு அநுபவிப்பவர்களான நித்யர்களுக்குத்‌ திருமுக மண்டலத்தையும்‌, திரு நாபியில்‌ தோன்றியவர்களாகையாலே ப்ரஹ்மாதிகளுக்குத்‌ திரு நாபியையும்‌, திருவடியைப் பற்றி உஜ்ஜீவிக்க வேண்டியர்களாகையாலே ஆழ்வார்‌ சிஷ்யர்‌களாய்‌, பூ ஸுரர்களான நமக்குத்‌ திருவடிகளையும்‌ மூன்று திருவாசல்களாலே காட்டி யருளும்‌ திருவநந்தபுரத்தில்‌ நித்யஸுரிகள்‌ ஸம்ஸாரிகள்‌ என்று வாசி வையாத ஸாம்ய குணம்‌ வயக்தமா யிருக்கும்‌ என்கிறார்‌.

இது அர்ச்சா ஸ்தலமாகையாலே பரமபதத்தில்‌ காட்டில்‌ மேம்பாடோ, ஸாம்யமோ பெற்றதாக எங்கனமாகும்‌? என்கிற வினவுக்கு, இது * வாசமே கமழுஞ்‌ சோலை யாகையாலே பரம போக்யம்‌. எம்பெருமான்‌ உகந்து வர்த்திக்‌கையாலும்‌ நித்யமுக்தரும்‌ வந்தடிமை செய்கையாலும்‌ பரமபதத்துக்குச்‌ சமம்‌. கெடுமிடராயவெல்லாம்‌ கேசவாவென்ன நாளும்‌ கொடுவினை செய்யும்‌ கூற்‌றின்‌ தமர்களும்‌ குறுககில்லார்‌” என்றும்‌ *’ எழுமையும்‌ ஏதம்‌ சாரா’ என்றும்‌ பகவதநுபவத்துக்கு இடையூற்றைப்‌ போக்கும்‌ சிறப்புடையதாகையாலே ருசி பிறந்த போதே இவ்வுடம்போடே இடரற்று எல்லா வடிமைகளையும்‌ செய்யும்‌ இடமாகையாலே பரம பதத்தில்‌ மேம்பாடுடையது. இன்னம்‌, பரம புருஷார்த்‌ தம்‌ * அடியார்கள்‌ குழாங்களை உடன்‌ கூடுவது என்று கொலோ ”‘ என்று நித்‌ய ஸூரிகளுடன்‌ கூடப்பெறுகையால்‌ நித்யர்களும்‌ இங்கே வருகிறபடியாலே இத் திவ்ய தேசத்தில்‌ அவர்களுடனும்‌ கூடலாம்‌; சரீரம்‌ உள்ளதனையும்‌ இங்கு கைங்கர்யம்‌ செய்துவிட்டு சரீரம்‌ கழிந்ததும்‌ அவர்களுடன்‌ பரமபதம்‌ செலலலாம்‌. ஆகவே இதுவே ப்ராப்யம்‌ என்கிறார்‌.-பரமபதத்தைக்‌ காட்டிலும்‌ உகந்தருளின நிலங்களுக்குப்‌ பெருமையுண்டு, உகந்தருளின நிலங்கள்‌ சேதனர்க்கு ஆசையை உண்டாக்கும்‌. ஆசையுண்டானல்‌ உபாயமாகும்‌. உபாயமாகக்‌ கொண்டால்‌ ப்ராப்யமா யிருக்கும்‌, ஆகவே பரமபதத்தில்‌ சிறந்த திருவநந்தபுரமே பரம ப்ராப்யம்‌ என்கிறார்‌.

முக்யமாக திருவநந்தபுர வாஸிகளுக்கு யம வச்யதை இல்லை யென்பது ஸாரம்‌.“கடுவினை களையலாகும்‌. நடமினோ நமர்களுள்ளீர்‌ * என்கிற 8ஆம்‌ பாட்டில்‌ ஒர்‌ ஐதிஹ்யம்‌ காண்கிறது. அதாவது–கோயிலில்‌ மார்கழித்‌ திரு நாள்‌ இராப்பத்து நடைபெறும்போது கோஷ்டியில்‌ சிஷ்யர்களுடன்‌ ஆள வந்தார்‌ எழுந்தருளி யிருந்தாராம்‌; அப்போது அரையர்‌ ஸ்வாமி இத்திருவாய்‌ மொழியை கையில்‌ தாளத்துடன்‌ தேவகாநத்தில்‌ ஸேவித்து வந்தவர்‌ இப்பாசுரத்தைப்‌ ஸேவிக்கும் போது ஆளவந்தாரை நோக்கி * படமுடையரவில்‌ பள்ளி பயின்றவன்‌ பாதம்‌ காண நடமினோ நமர்களுள்ளீர்‌ நாமுமக்கறியச்‌ சொன்னேம்‌”” என்று இவரை நியமிக்கிறாப் போல ஸேவித்தாராம்‌. உடனே ஆளவந்தாரும்‌ இது ஆழ்வார்‌ நியமனமென உகந்து திருநாள்‌ பூர்த்தியான மறு நாளே சிஷ்யர்களுடன்‌ திரு வநந்தபுரம்‌ எழுந்தருளினாராம்‌.
இத்திருவாய்மொழி பரோபதேச பரமாகையாலே இதில்‌ ஆழ்வார்‌ உப தேசிக்கும்‌ அர்த்தங்களை ஆசார்ய ஹ்ருதயக்காரர்‌ .** நெஞ்சு போல்வாரைத்‌ தொண்டீரென்றழைத்து 1. வலஞ்செய்து -2. எண்ணுமின்‌ -3 பேசுமின்‌ 4. கேண்மின்‌ 5. காண்மின்‌ 6. நடமின்‌ -7-புகுதும்‌ என்று 1. கர்த்தவ்யம்‌ 2-ஸ்மர்த்தவ்யம்‌ -3-வக்தவ்யம்‌ -4-ச்ரோதவ்யம்‌ -5-த்ரஷ்ட்வ்யம்‌ 6. கந்தவ்யம்‌ 7. வஸ்தவ்யம்‌ எல்லாம்‌ வெளியிட்டு ** என்று ஸங்க்ரஹிக்கிறார்‌. இதனை மாமுனிகள்‌ * கெடுமிடர்‌ வைகுந்தத்தைக்‌ கிட்டினாற்‌ போல தடமுடையனந்த புரந்தன்னில்‌–படவரவில்‌ கண்டுயில்‌ மாற்காட்செய்யக்‌ காதலித்தான்‌ மாறன்‌ உயர்‌ விண்டனிலுள்ளோர் வியப்பவே :! என்‌றருளிச்‌ செய்தார்‌.

அடுத்தது 10ஆம்‌ பத்தில்‌ *“வேய்மருதோனிணை ” என்கிற மூன்றும்‌ திருவாய்மொழி. இது ஒர்‌ தனித்தன்மை பெற்றது. கீழ்‌ திருவநந்தபுரத்தில்‌ அநுபவம்‌ மானஸிகமாய்‌ பாஹ்யமாக அநுபவாபேக்ஷை பிறந்து அது கிடையாமையாலே ஆழ்வாருக்கு ஓர்‌ கலக்க முண்டாகிறது. அதாவது எம்பெருமானை அநுபவித்துக்‌ கொண்டிருக்கும் போதே எம்பெருமானைப்‌ பிரிந்து அநுபவ மிழந்து கிடப்பதாக ஓர்‌ கலக்கம்‌ உண்டாகிறது. இதற்கு ஹேது இத் தேஹத்தை மறக்கும்படி எம்பெருமானைப்‌ பெறாததேயாம்‌. தேஹத்தை மறக்கும்படி பகவதநுபவம்‌ ஏற்படுவது பரமபதத்திலேயாம்‌. எம்பெருமான்‌, தன்னை இன்னம்‌ இப் பூமியிலேயே வைத்து விடுவனோே என்கிற சங்கை உண்டாயிற்று ஆழ்வாருக்கு.-இத்தசையை அந்யாபதேசத்தாலே பேசுகிறார்‌. அதாவது அவனை அநுபவிக்கும்போதே, “எம்பெருமானே, நீ என்னைப்‌ பிரியா திருக்க வேணும்‌ அநுபவிக்கப்‌ பண்ண வேணும்‌ என்று வளைக்கை ”. இதற்கு அந்யாபதேசமாவது கண்ணனுடன்‌ ஒரு படுக்கையில்‌ படுத்திருக்கும்‌ ஒர்‌ கோபிகை, அவனால்‌ நன்கு அணைக்கப் பட்டிருக்கச்‌ செய்தேயும்‌, அவன்‌ இவளை விட்டகல வேணும்‌ என்கிற நினைவின்‌றிக்கே இருக்கச்‌ செய்தேயும்‌, பொழுது விடிவதற்கு உண்டான அடையாளங்களை அறிந்து, பொழுது விடிந்தால்‌ கண்ணன்‌ பசு மேய்க்கப்‌ போய்‌ விடுவான்‌ என உறுதி கொண்டு, அவளைப்‌ பிரிந்தாளாகவே கொண்டு அவன்‌ முன்னிலையிலேயே * கண்ணா நீ பசு மேய்க்கப்‌ போகாதே கொள்‌; நீ பிரிந்திருத்தலால்‌ நான்‌ பாதக பதார்த்தங்களால்‌ படும்‌ நலிவைப்‌ பார்‌” எனக்‌ கண்ணனுக்கு அறிவித்து அவனைப்‌ பசு மேய்க்கப்‌ போகாமல்‌ தடுக்கிறாள்‌. அவன்‌ பிரிந்து போயிருந்து இவள்‌ பட்டால்‌ வந்து ஸமாதானம்‌ செய்யலாம்‌. போகப்‌ புறப்பட்டிருந்தால்‌, தவிர்ந்து ஸமாதானம்‌ செய்யலாம்‌ அவனுக்கோ இப்போது போகும்‌ உத்தேசமே இல்லை. இவளையே கெட்டியாக அணைத்துக்‌ கிடக்கிறான்‌. ஆகவே போகாதவனைப்‌ போனானாகக்‌ கொண்டு இவள்‌ படும்‌ அலமாப்பை அவன்‌ ஸர்வஜ்ஞனானாலும்‌ ஸர்வ சக்தனானாலும்‌ எங்ஙனம்‌ தவிர்ப்பது? ஆக எம்‌ பெருமானுக்கே பரிஹரிக்க முடியாததொரு தசை கோபிகைக்குப்‌ பிறந்ததாம்‌-இத்தால்‌ பகவதநுபவத்தை இடரறச்‌ செய்துவரும்‌ ஆழ்வார்‌ ஸம்ஸாரத்‌ திலிருப்பால்‌ பகவதநுபவம்‌ தடைபடுவதாக ஓர்‌ நினைவு கொண்டு அருளிச்‌ செய்யும்‌ திருவாய்‌ மொழியிது-அந்யாபதேசத்தில்‌ விடிவுக்குண்டான அடையாளங்கள்‌ போல. இங்கு ஆழ்வாருக்கு ஸம்ஸாரத்தில்‌ தேஹத்தோடிருப்பு. அங்கும்‌ விடிவுக்குண்டான அடையாளங்களால்‌ விடிந்தாலும்‌ கிருஷ்ண விச்லேஷமில்லை. இங்கும்‌ ஆழ்‌ வாருக்கு இஸ் ஸம்ஸாரத்திலிருப்பும்‌ தேஹ ஸம்பந்தமும்‌ பகவதநுபவ விரோதி யன்று. அங்கு கோபிகை படுகிறாள்‌. இங்கு ஆழ்வார்‌ படுகிறார்‌. இத்‌ திருவாய்மொழிக்குப்‌ பலம்‌ காட்டும் போது * இவையும்‌ பத்து அவற்றின்‌ சார்வே ‘ என்பதற்கு அவற்றினருகே இதுவுமொரு திருவாய்மொழியே ‘ என நஞ்ஜீயர்‌ அருளிச்‌ செய்வராம்‌. மற்றைத்‌ திருவாய்மொழிகளில்‌ இதற்கு வாசி–இது விலஷணம்‌ என்றபடி.

இத்திருவாய்மொழி புருஷார்த்த நிர்ணயத்தில்‌ முக்யமானது. எங்ஙனே வென்னில்‌ அர்த்த பஞ்சகத்தில்‌ புருஷார்த்த ஸ்வரூபத்துக்கு *’ எம்மாவீடு:” *ஒழிவில்காலம்‌:” ** நெடுமாற்கடிமை”’ ** வேய்மருதோளிணை ” என்கிற இது, ஆக நான்கு திருவாய்மொழிகள்‌ ப்ரதிபாதகங்கள்‌. “*எம்மா வீட்டில்‌?’, புரு ஷார்த்தத்தை ! தனக்கேயாக எனைக்‌ கொள்ளுமீதே எனக்கே கண்ணனை யான்‌ கொள்‌ சிறப்பு‘ என்று எம்பெருமானுக்கே விநியோகப்படுமது புருஷார்த்த மென அருளிச்செய்தார்‌. தனக்கேயாகக்‌ கொள்வது எவ்விதமென்பது இத்‌ திருவாய்மொழியில்‌ *உகக்கு நல்லவரொடும்‌’” என்கிற பாட்டால்‌ காட்டப்‌ படுகிறது.--அதாவது–படுக்கையில்‌ அணைந்து கிடக்கும்‌ பெண் கண்ணனைப்‌ பசு மேய்க்கப்‌ போகாதே கொள்‌:’ என்றாள்‌. அவன்‌ இவள்‌ நெஞ்சறிவதற்‌காக, **நான்‌ பசு மேய்க்கையை வியாஜமாகக்‌ கொண்டு என்னை அங்கு எதிர்‌ நோக்கியிருக்கும்‌ சில பெண்களை அணைவதற்காகத் தான்‌ போகிறேன்‌, நீ போகாமல்‌ தடுத்தால்‌ அவர்கள்‌ என்படுவர்களோ, என்னாலும்‌ அவர்களைப்‌ பிரித்திருக்க்‌ வொண்ணாது, ஆகவே பசு மேய்க்கப் போகை தவிராது :‘ என்றானாம் -அவனைப்‌ பார்த்துச்‌ சொல்லுகிறார்கள்‌ கோபிகைகள்‌, ‘உகக்கு நல்லவரொடும்‌ உழிதந்து உன்தன்‌ திருவுள்ளம்‌ இடர்கெடுந் தோறும்‌ நாங்கள்‌ வியக்க வின்புறுதும்‌ எம் பெண்மை யாற்றோம்‌ எம்பெருமான்‌ பசு மேய்க்கப்‌ போகேல்‌’? என்று. அதாவது–” உன்னால்‌ உகக்கப் பட்டவர்களோடு நீ எங்கள்‌ கண் வட்டத்தில்‌ நன்கு கலக்கலாம்‌. அதனால்‌ உன்‌ திருவுள்ளத்துக் குண்டான குறை நீங்க நீங்க நாங்கள்‌, நீ எங்களுடன்‌ கலப்பதால்‌ நாங்கள்‌ பெறும்‌ இன்பத்தைக்‌ காட்டிலும்‌, அவர்களோடு கலப்பதால்‌, நீ பெறும்‌ இன்பத்தைக்‌ காட்டிலும்‌ நாங்கள்‌ அதிக வின்பம்‌ பெறுவோம்‌. உன்‌ மகிழ்வுக்கு இடையூறான எங்கள்‌ பெண்மையை வேண்டோம்‌. அதற்காக நீ பசு மேய்க்க என்று போகவேண்டாம்‌. அவர்களை இங்கேயே அழைத்து அவர்களுடன்‌ கலப்பாயாக, நாங்கள்‌ அச் சேர்த்தியில்‌ எல்லா வடிமைகளையும்‌ செய்யப்‌ பெறுவோம்‌ ‘ எனக்‌ கண்ணனை வேண்டுகிறார்கள்‌. இதுவே பாரதந்தர்யத்தின்‌ கார்யமான புருஷார்த்தத்தின்‌ எல்லையாம்‌.

இங்கு ஆசார்ய ஹ்ருதயகாரர்‌ ஆழ்வாருக்கு ஏற்பட்டிருக்கும்‌ பகவதநுபவத்தை அக்ரூரர்‌ பெற்றதற்கும்‌ மதுரா நகரத்துப்‌ பெண்கள்‌ பெற்றதற்கும்‌ ஸமமாகக்‌ காட்டி அப்படியிருந்தும்‌ அநுபவம்‌ பெராதவராகத்‌ துடிக்கிறார்‌ ஆழ்வார்‌ என்‌கிறார்‌. இதனை மாமுனிகள்‌ நூற்றந்தாதியில்‌ இப் பதிகத்துக்கான பாட்டில்‌ “ வேய் மரு தோளிந்திரைகோன் மேவுகின்ற தேசத்தை
தாள்மருவாந் தள்மையினால்‌ தன்னை யின்னம்‌–பூமியிலே
வைக்கு மெனச்சங்கித்து மால் தெளிவிக்கத் தெளிந்த
தக்க புகழ் மாறன் எங்கள்சார்வு ? என அருளிச்‌ செய்கிறார்‌.

அடுத்த திருவாய்மொழி * சார்வே தவ நெறிக்கு * என்னும்‌ நான்காவது. ஒரு சாஸ்த்ரத்தில்‌ ஒரர்த்தம்‌ முதலில்‌ காட்டப்பட்டதே யானால்‌ அதை அந்த சாஸ்த்‌ தரத்தின்‌ முடிவில்‌ பலத்தோடே சேர்ந்ததாகக்‌ காட்டி முடிக்க வேணும்‌. இதற்கு நிகமநம்‌ ” எனப் பெயர்‌. ஆழ்வார்‌ ** உயர்வற உயர்நலம்‌ ‘” என்னும்‌ முதல்‌ திருவாய்மொழியில்‌ நலமுடையவன்‌ என்று ப்ராப்யமான பர ஸ்வரூபத்தையும்‌ “தொழுது எழு என்‌ மனனே” என கைங்கர்யமாகிற புருஷார்த்த ஸ்வரூபத்தையும்‌ காட்டி யருளினார்‌. இந்த முதல்‌ திருவாய்மொழியின்‌ அர்த்தத்தை “*கெடுமிடராய வெல்லாம்‌ என்றும்‌ 10ஆம்‌ பத்தில்‌ இரண்டாம்‌ திருவாய்மொழியால்‌ ‘:படமுடை அரவில்பள்ளி பயின்‌ றவன்‌ பாதம்‌ காண நடமினோ நமர்களுள்ளீர்‌ நாமுமக்‌ கறியச்‌ சொன்னேம்‌’: என்று பர ஸ்வரூபமே ப்ராய்யமென்றும்‌ **கடைத்தலை சீய்க்கப்‌ பெற்றால்‌ கடுவினை களையலாமே என்று கைங்கர்யமே புருஷார்த்த மென்றும்‌ நிகமித்து, அடுத்த மூன்றாம்‌ திருவாப்மொழியான * வேய்மரு தோளிணையில்‌’? “உன்‌ தன்‌ திருவுள்ளம்‌ இடர்‌ கெடுந்தோறும்‌ நாங்கள்‌ வியக்க வின்புறுதும்‌? என்று த்வயத்தில்‌ உத்தர கண்டத்தில்‌ நம: சப்தார்த்தமான கைங்கர்யத்தில்‌ களை யறுத்தலை உபபாதித்தார்‌.
ஆக முதல்‌ திருவாய்மொழியின்‌ உயர்வற உயர் நலத்துக்கு நிகமநங்கள்‌ கெடுமிடர்‌ ‘” “வேய்மருதோளிணை *’ இரண்டு திருவாய்மொழிகள்‌. நான்காவதாக சர்வே தவநெறியால்‌ வீடுமின்‌ முற்றத்தில்‌ பிரதிபாதிக்கப் பட்ட ப்ரபத்‌தியை நிகமிக்‌கிறார்‌, * சார்வே தவநெறிக்குத்‌ தாமோதரன்‌ தாள்கள்‌ ” என்று. ஆவதான கண்ணன்‌ கழலிணையால்‌ பத்துடை யடிவரில்‌ * வணக்குடைத்‌ தவ நெறி வழி நின்று ‘ என்பதனால்‌ ப்ரதிபாதிக்கப்பட்ட பக்தியை நிகமிக்கிறார் –

“ வீடுமின்‌ முற்றவும்‌ ‘* என்ற திருவாய்மொழி பக்தி பரமே யென்பது எம்பெருமானார்‌ நிர்வாஹம்‌; அப்படியானாலும்‌ இந்த ‘*சார்வே தவ நெறி” பக்திக்கு நிகமநமாகக்‌ கொள்வது, இதனை மாமுனிகள்‌
சார்வாகவே யடியில்‌ தானுரைத்த பத்தி தான்
சீரார்‌ பலத்துடளே சேர்ந்ததனை–சோராமல்
கண்டுரைத்த மாறள்‌ கழலிணையே நாடோறும்‌
கண்டுகக்கு மென்னுடைய கண் ‘என வருளிச்‌ செய்கிறார்‌.

அடுத்த 5ஆம்‌ இருவாய்மொழி கண்ணன்‌ கழலிணை ” என்பது:எம்பெருமான்‌ தம்மைப்‌ பரமபதம்‌ கொண்டு செல்ல துவரிக்குப்படியைக்‌ கண்ட ஆழ்வார்‌, உலகத்தாருக்கு பக்திமான்களின்‌ பரிமாற்றத்தையும்‌ உபதேசிக்கிறார்‌ * கண்ணன்‌ கழலிணையில்‌ “.-இவர்‌ மிக்க க்ருபை யுடையராகையாலே இது வொன்றும்‌ இவர்களுக்குக்‌ குறையக்‌ கூடாதென்று கேட்கிறவர்கள்‌ நெஞ்சில்‌ படவும்‌, எம்பெருமான்‌ தம்மைக்‌ கொண்டு போக த்வரிக்கிறபடியால்‌ அவகாச மின்மையாலும்‌ சிறிய சிறிய பாட்டுக்களால்‌ பக்திமான்களுடைய பரிமாற்றத்தை வெளியிடுகிறார்‌.-இதில்‌ இவர்‌ உபதேசிக்கும்‌ கிரமமாவது–பக்திக்கு ஆலம்பந மந்தரத்தை *நாரணமே”’ என்றும்‌, அதிலர்த்தாநுஸந்தானமே மோக்ஷ ஸாதன மென்பதை “ நாரணனெம்மான்‌ ” என்கிற பாட்டாலும்‌ “ தானே உலகெல்லாம்‌” என்ற பாட்டாலும்‌ காட்டுகிறார்‌. அவ் வழியாலே பக்தியைப்‌ பண்ணுங்கோள்‌ என்று, தாள் வாய்‌ மலரிட்டு நாள்‌ வாய்‌ நாடீரே” என்றும்‌, கரண த்ரயத்தாலே அவனை ஆச்ரயிக்க வேணுமென்பதை *’ நாடீர்‌ நாடோறும்‌” என்கிற பாட்டா லும்‌, * ஆச்ரயிப்பார்க்கு அவன்‌ ஸுலபன்‌ என்பதை *: மேயான்‌ வேங்கடம்‌ ” , என்ற பாட்டாலும்‌, ஸ்ரீய:பதியாகையாலே ஸ்வாராதன்‌ என்பதை “’ மாதவ னென்றென்று :’ என்கிற பாட்டாலும்‌, ஆச்ரயிக்குமிடத்தில்‌ அதிகார ஸம்பத்தி வேண்டா, ருசி யுடையார்‌ எல்லாரும்‌ இதற்கதிகாரிகள்‌ ‘ என்பதை ** பேரார்‌ ஓதுவார்‌ என்றும்‌, ** மனமுடையீர்‌ ** என்றும்‌, புஷ்பாத் யுபகரணங்களைக்‌ கொண்டு ஆச்ரயிக்க வேணும்‌ என்பதை * சுனை நன்மலரிட்டு ” என்றும்‌, விரோதி நிவ்ருத்தியை ‘*அமரா வினைகளே ” * வினை வல்லிருளென்றும்‌ முனைகள்
வெறுவிப்போம்‌ ” என்றும்‌ ௮ர்த்த விசேஷங்களை உபதேசித்துத்‌ தாம்‌ பரோப தேசத்தைத்‌ தலைக் கட்டுகிறார்‌. ஆக திருவாய்மொழியில்‌ கடைசி உபதேச பதிகம்‌ இத் திருவாப்‌ மொழியே யாகும்‌. இங்கு ஆசார்ய ஹ்ருதயம்‌: ** எண்‌ பெருக்கில்‌ என்னும்‌ திருநாமத்தைச்‌ சுருக்கி மாதவனென்று த்வயமாக்கி கரணத்ரய ப்ரயோக விருத்தி ஸம்ஸாரிகளுக்குக்‌ கையோலை செய்து கொடுத்து ‘” என்பது. இதனை மாமுனிகள்‌. ்‌
கண்ணனடி யிணையில்‌ காதறுறுவார்‌ செயலை
திண்ணமுறவே சுருங்கச்‌ செப்பியே–மண்ணவர்க்குந்‌
தானு பதேஸிக்கை தலைக் கட்டினான்‌ மாறன்‌
ஆன புகழ் சேர்‌ தன்னருள்‌ -என்றருளிச்‌ செய்தார்‌.

அடுத்தது * அருள்‌ பெறுவார்‌ **” என்கிற ஆறாம்‌ திருவாய்மொழியாகும்‌ :இங்கு ஈட்டின்‌ அவதாரிகையில்‌ ‘‘பொய்நின்‌ற ஞானம் தொடங்கி இவ்வளவும் வர ஈச்வரனை ஆழ்வார்‌ பின்‌ தொடர்ந்தபடி சொல்லிற்று; இது தொடங்கி ஆழ்வாரை ஸர்வேச்வரன்‌ பின்‌ தொடருகிறபடி சொல்லுகிறது என்று, இது முதல்‌ எம்பெருமானின்‌ அவா உபபாதிக்கப்‌ படுகிறது என்கிறார்‌-இது :* திருவாட்டாறு என்னும்‌ திவ்ய தேசப்‌ பதிகம்‌. அத் திவ்யதேசத்‌தில்‌ ப்ரகாசிக்கும்‌ குணம்‌ ஆசார்ய ஹ்ருதயத்தில்‌, மோக்ஷ தாநத்தில்‌ ப்ரணத பாரதந்தர்யம்‌ வளம் மிக்க நதியிலே கரை புரளும்‌ ‘” என்று ஆச்ரித பாரதத்தர்ய மாகக்‌ காட்டப்படுகிறது. அதாவது! ஆழியான்‌ அருள்‌ தருவான்‌ அமைகின்றான்‌ அது நமது விதி வகையே * என்று ! இப்படி ஸர்வ ஸ்மமானவன்‌ ஆச்ரிதற்கு மோக்ஷம் கொடுக்குமளவில்‌ அவர்கள்‌ விதித்தபடியே செய்வானாய் நிற்கிறான்‌ ‘ என்று ஆச்ரித பாரதந்தர்யம்‌ வளம்‌ மிக்க வாட்டாற்றிலே எல்லை யில்லாமல்‌ பெருகுகிறது என்பதாம்‌. ஆழ்வாரைப்‌ பெற எம்பெருமான்‌, ஆழ்வார்‌ தன் பால்‌ அவா கொள்வதற்கு முன்பாகவே அவா கொண்டு திருவாட்‌டாற்றிலே தங்கு வேட்டையாக வந்து தங்கி யிருக்கிறானாம்‌. ஆழ்வார்‌ பரமபதம்‌ வர இசைந்த உடனேயே அவர்‌ நினைவின்‌ படி ஆழ்வாரைப்‌ பரமபதம்‌ கொண்டு செல்ல அவர்‌ நியமனத்தை எதிர்பார்த்து த்வரையுடன்‌ நிற்கிறானாம்‌. இதுவே அவனின்‌ ப்ரணத பாரதந்தர்யமாவது, இதனை. ஆழ்வார்‌ * ஆழியான்‌ அருள்‌ தருவான்‌ அமைகின்றான்‌ அது நமது விதி வகையே”’ என்றருளிச்‌ செய்கிறார்‌. அதாவது ஆழ்வாரின்‌ திருமேனியை மிகவும்‌ விரும்பி இருக்கும்‌ எம்பெருமான்‌ ஆழ்வாரை அவர்‌ திருமேனியுடன்‌ கொண்டு செல்ல ஆழ்வாரின்‌ நியமனத்தை எதிர்பார்த்து நிற்கிறானாம்‌. இனி இத்திருவாய் மொழியில்‌ காட்டப்படும்‌ அர்த்தங்கள்‌ சுருங்கக்‌ காட்டப்படுகின்‌றன-எம்பெருமானின்‌ ப்ரணத பாரதந்தர்யத்தைப்‌ பிறருடன்‌ உசாவித்‌ தரிக்க வேண்டும்‌ நிலையேற்பட்டது ஆழ்வாருக்கு. ஸம்ஸாரிகள்‌ சப்தாதி விஷயங்‌களிலே மண்டினவர்களாகையாலே அவர்களை விட்டார்‌. ஸர்வேச்வரன்‌ தம்‌மிடத்தில்‌ அபிநிவேசாதிசயத்தை உடையவனாய்‌ முன்னடி தோற்றாதே யிருக்‌கிறான்‌; அவனையும்‌ விட்டார்‌. இனி தமக்கு உடன்பட்ட தம்‌ நெஞ்சைப்‌ பார்த்து, எம்பெருமான் படிகளையும்‌ நெஞ்சு செய்ய வேண்டியதையும்‌ அருளிச்‌ செய்கிறார்‌.

இங்கு ஆசார்ய ஹ்ருதயம்‌ ‘**முந்துற்ற நெஞ்சுக்குப்‌ பணி மறவாது மருளொழி நகு கைவிடேல்‌ என்று க்ருத்யா க்ருத்யங்களை விதித்து ”’ என்பது. அதாவது “தொழுது எழு என்‌ மனனே ‘‘ என்று ப்ரதமத்திலே உபதேசிக்கும்‌ * முந்துற்ற நெஞ்சு” என்னும்படியே தம்மிலும்‌ பகவத் விஷயத்தில்‌ முற்பட்டிருக்கிற தம்‌ திருவுள்ளத்துக்கு ** பணி நெஞ்சே நாளும்‌ பரமபரம்பரனை ” வாழி. யென்னெஞ்சே மறவாது வாழ் கண்டாய்‌” *மருளொழி நீ மடநெஞ்சே ” நரகத்தை நகு நெஞ்சே!” * வாழி மனமே கைவிடேல்‌ ” என்று நம்‌ ப்ரதிபந்தகங்களை யெல்லாம்‌ போக்கித்‌ தானே யடிமை கொள்ளும்‌ ஸர்வஸ்மாத் பரனை அநுபவிக்கப்‌ பார்‌; உனக்கு இஸ் ஸம்ருத்தி மாறாதே சென்றிடுக; பகவத்‌ விஷயம்‌ கைபுகுந்து விட்டதென்று, இதர விஷயங்கள்‌ கைபுகுந்தால்‌ அவைகளை விடுமாபோலே விடாதே கொள்‌. உனக்கு திவ்ய தேசங்களில்‌ மண்டி ‘ பரம பதம்‌ வேண்டேன்‌ ” என்பதும்‌ ஓர்‌ நினைவுண்டு, அந்த ப்ரமத்தை தவிரப் பார்‌;. நான்‌ பரமபதத்தேறப்‌ போகா நின்றேன்‌, நெடுநாள்‌ நம்மைக்‌ குடிமக்களாக்கி அவமானப்படுத்தின ஸம்ஸாரத்தைப்‌ புரிந்து பார்த்து சிரித்துப்‌ போகவேணும்‌. நமக்கு இந்த ஐச்வர்யமெல்லாம்‌ திருமாலிருஞ்சோலை மலையாலே வந்தது, அத்‌ திருமலையைக்‌ கைவிடாதே கொள்‌ என்று செய்ய வேண்டியதையும்‌ தவிர வேண்டியதையும்‌ விதிக்கிறார்‌ ஆழ்வார்‌.

இதற்கு முன்பெல்லாம்‌ ஸர்வேச்வரனாகிறான்‌ ஸர்வ நியந்தாவாய்‌ ஸ்வதந்தரனாய்‌ இருப்பானொருவன்‌ என்றிருந்தார்‌, இப்போது அங்ஙனல்ல. ஆச்ரித பாரதந்தர்யமே அவனுக்கு ஸ்வரூபம்‌ என்கிறார்‌. முன்பெல்லாம்‌ தம்மாலே பார்தந்தர்யத்தை இழந்தார்‌. இப்போது அவனாலே பாரதந்தர் யத்தை யிழக்‌கிறார்‌. ஆக தம்‌ நியமனப்படி எம்பெருமான்‌ நடக்க நிற்பதை உபபாதிக்கிறது இத்திருவாய்மொழி.-இங்கு மாமுனிகள்‌
அருளால் அடியில் எடுத்த மால் அன்பால்
இருளார்ந்த தம் உடம்பை இச்சித்து – இரு விசும்பில்
இத்துடள்‌ கொண்டேக இசைவு பார்த்தே யிருந்த
சுத்தி சொல்லும்‌ மாறன் செஞ்சொல் -என்று அருளிச்‌ செய்கிறார்‌.-இங்கு சுத்தியாவது ஆச்ரித பாரதந்தர்யம்‌.

அடுத்த திருவாய்மொழி ஏழாவதான “செஞ்சொற்‌ கவிகாள்‌”‘ என்பது-இது திருமாலிருஞ்சோலைக்கான பதிகம்‌. இதில்‌ ஆழ்வார்‌ திருமேனியில்‌ எம்பெருமான்‌ கொண்டிருக்கும்‌ வ்யாமோஹம்‌ பேசப்படுகிறது. ஆசார்ய ஹ்ருதயத்தில்‌ திருமாலிருஞ்சோலை மலையில்‌ ப்ரகாசிக்கும்‌ குணத்தைக்‌ காட்டும் போது * த்யாஜ்ய தேஹ வ்யாமோஹம்‌ மருள்கள் கடியும்‌ மயல் மிகு பொழிலிலே தழைக்கும்‌” என்கிறார்‌. அதாவது-முமுக்ஷுக்களுக்கு விடத் தக்கதான அவர்கள்‌ தேஹத்தில்‌, இதுவே அவர்களுக்குக்‌ கடைசி தேஹமாகையாலே மனைவியின்‌ எச்சிலை விரும்பும்‌ ராஜ புத்ரனைப் போலே வஞ்சக்‌ கள்வனாய்‌ ஆழ் வாரின்‌ *நெஞ்சுமுயிரும்‌ உள்‌ கலந்து ” * மாயவாக்கையதனுள்‌ புக்கு” என்று இதின்‌ தோஷம்‌ பாராதே உட்புக்கு ‘ திருமாலிருஞ்சோலை மலையே திருப்பாற்‌ கடலே என்‌ தலையே திருமால்‌ வைகுந்தமே தண்‌ திருவேங்கடமே எனதுடலே ‘! இத்யாதிப்படியே உகந்தருளின நிலங்கள்‌ எல்லாவற்றிலும்‌ பண்ணும்‌ விருப்‌பத்தை ஆழ்வார்‌ திருமேனியின்‌ ஏகதேசத்திலே பண்ணினான்‌. ஆழ்வார்‌ பரம பதம்‌ போனாலும்‌ எனக்கு சரீர ஸம்பந்தம்‌ போகாது போலிருக்கிறதே என்று, எம்பெருமானை ** இச் சரீரத்தைக்‌ கழித்துக்‌ கொண்டு போக வேணும்‌ என்றார்‌. அவன்‌ எனக்கு இதில்‌ ஆதரமிக்கிருக்கிறபடியால்‌ விடமாட்டேன்‌ என்றான்‌. இச் சரீரத்தின்‌ தோஷம்‌ அறிவித்தால்‌ விடுவனென்று 24 தத்‌வமான ப்ரக்ருதி ப்ராக்ருதத்தால்‌ ஆனது இது, இத்தை விட வேணும்‌” என்றார்‌, அவன்‌ விட இசையாத போது சரணாகதி பண்ணி விடுவிக்கப்‌ பிரார்த்திக்கிறார்‌. ௮வன்‌ கீழ்‌ * அது நமது விதிவகையே:’ என்று இவர்‌ சொல்படி செய்வானாய்‌ தன்னை அமைத்‌துக்‌ கொடுத்திருக்கையாலே, ஆழ்வாரின்‌ பிரார்த்தனைக்கு இசைந்தான்‌.-ஆழ்வாரும்‌, “ஸர்வேச்வரனாய்‌ இருந்து வைத்து என் சொல்‌ கேட்கிறானே, இது வென்ன சீல குணம்‌? என்று எம்பெருமானின்‌ சீல குணத்தில்‌ ஈடுபட்டு சிதிலராகி அப்படி மற்றையார்‌ ஆகாமலிருக்க கவி பாடுவாரெல்லாரையும்‌ அழைத்து நீங்கள்‌ கவி பாடும் போது சீல குணத்தில்‌ இழியாதீர்கள்‌; அது உங்களை அழித்து விடும்‌ ‘, என்கிறார்‌. இவ்விடத்தில்‌ எம்பெருமானார்‌ நிர்வாஹம்‌–எம்‌ பெருமானின்‌ உயிர்‌ காத்தாட்‌ செய்யுங்கோள்‌; அவன் தன்‌ சீல குணத்தால்‌ மேல்‌ விழ வருவான்‌ அப்போது உங்கள்‌ தாழ்வை நினைத்து இறாய்த்துப்‌ பின் வாங்கி அவனுக்கும்‌ முடிவைத்‌ தேடாதீர்கள்‌ என்பதாம்‌. ஆக இத்திருவாய்மொழி யில்‌ எம்பெருமானின்‌ த்யாஜ்ய தேஹ வ்யாமோஹம்‌ பிரகாசிக்கிறது.

இங்கு ஆசார்ய ஹ்ருதயத்தில்‌ ஓர்‌ நிரூபணம்‌ காணப்படுகிறது, அதாவது–எம்பெருமான்‌ ஆழ்வாருக்கு மயர்வறமதிநலமருளி, * வளவேழுல”கில்‌ நை ச்சியம்‌ தலை யெடுத்துக்‌ கூடோமென்ற ஆழ்வாரைத்‌ தன் பால்‌ மனம்‌ வைக்‌கத் திருத்தி, ஆழ்வாரைக் கொண்டு செல்லுமிடமான பரமபதத்தை, ஆழ்வார்‌ வரவுக்குத்‌ தகுந்ததாம்படி அலங்கரிக்கத்‌ திருநாட்டுக் கெழுந்தருளினானாம்‌. அவன்‌ திருநாட்டை அலங்கரித்துத்‌ திரும்புவதற்குள்ளாக இங்கு ஆழ்வார்‌, தம்‌ பாசுரங்களாலே ஊரும்‌ நாடும்‌ உலகமும்‌ தன்னைப்‌ போல்‌ எம்பெரு மானுடைய பெயரையும்‌ அவன்‌ ஒப்பனை யழகையும்‌ பேசும்படி திருத்தி விட்டா ராம்‌. **’ஆழ்வாரைக்‌ கொண்டு நாடு திருந்தப் பாசுரமிடுவிக்க வேணும்‌” என்ற எம்பெருமானின்‌ நினைவும்‌ நிறைவேறிற்றாம்‌. பிறகு ஆழ்வாரைத்‌ தனி யிடத்தில்‌ அநுபவிக்க ஆசை கொண்டு ஆழ்வாருக்கு விண்ணுலகம்‌ தர விரைந்தானாம்‌ எம்பெருமான்‌. அப்படி. விரைவுற்‌ற எம்பெருமான்‌. அத்தை மறந்து ஆழ்வார்‌ திருமேனியில்‌ மிகவும்‌ ஈடுபாடு கொண்டானாம்‌. எப்படி என்னில்‌-இடைப்‌ பெண்களுடன்‌ குரவைக்‌ கூத்தாடும்‌ போது பஞ்ச லக்ஷம்‌ குடியில்‌ பெண்களையும்‌ பஞ்சலக்ஷம்‌ திருமேனி கொண்டு அநுபவித்தாற் போலவும்‌, த்வாரகையில்‌ நரகனைத்‌ தொலைத்துக்‌ கவர்ந்த பதினாறாமாயிரவர்‌ தேவிமார்ககாயும்‌ ஒரே முஹூர்த்தத்தில்‌ அத்தனை வடிவு கொண்டு கைப்பிடித்து அநு பவித்தாற் போலவும்‌, “ திருமாலிருஞ்சோலை மலையே ‘:என்கிற பாட்டின்படி உகந்தருளின நிலங்கள்‌ எல்லாவற்றிலும்‌ பண்ணும்‌ விருப்பத்தை ஆழ்வாரின்‌ சரீரத்தின்‌ ஒவ்வோரவயவங்களிலும்‌ பண்ணி அநுபவிக்க ஆரம்பித்தானாம்‌. இப்படி தம்முடம்பில்‌ சபலனானவனுக்கு இத்தைக் கழித்துத்‌ தன்னைப்‌ பரமபதம்‌ கொண்டு செல்லும்படிக்கு அவன்‌ மிக விருப்பத்தைச்‌ செய்யும்‌ தம்‌ மேனியின்‌ தோஷத்தை *“பொங்கைம்புலனும்‌ பொறி ஐந்தும்‌ கருமேந்திரியம்‌ ஜம்பூதம்‌ இங்கிவ் வுயிரேய்‌ பிரக்ருதி மானாங்கார மனங்களே” என்று தம்‌ தேஹம்‌ ப்ருக்ருதி ப்ராக்ருதங்களான 24 தத்வத்தாலானது என்று அறிவித்து, அத்தைத்‌ தவிர்க்கச் சொல்லியும்‌ காமினியின்‌ அழுக்குகக்கும்‌ காமுகனைப் போலே எம்‌ பெருமான்‌ தோஷங்கண்டு மிக்க ஆதரத்தைப்‌ பண்ணினான்‌. ஆழ்வார்‌ சரணம் புக்கு விடுவித்துக்‌ கொள்கிறார்‌. எம்பெருமானும்‌ தனக்கு அநபித மானாலும்‌ இவர்‌ சொற்படி நடப்பவனாகையாலே இவர்‌ தேஹத்தைக் கழித்துக்‌ கொண்டு செல்ல இசைகிறான்‌ ‘” என்பது ஆசார்ய ஹ்ருதயத்தில்‌ உபபாதநம்‌.
இதனை மாமுனிகள்‌
“*செஞ்சொற் பரன்‌ தனது சீராரும்‌ மேனி தனில்‌,
வஞ்சித்துச்‌ செய்கின்ற வாஞ்சைதனின்‌–விஞ்சுதலைக்‌
கண்டவனைக்‌ காற்கட்டிக்‌ கை விடுவித்துக் கொண்ட
திண்டிறல்மாறன்‌ நம்‌ திரு” எனக் காட்டி யருளுகிறார்‌.

அடுத்த திருவாய்மொழி திருமாலிருஞ்‌ சோலை மலை ”’ என்றும்‌ எட்டாவது-இத்திருவாய்மொழியில்‌ எம்பெருமான்‌ கிருபை நிர்ஹேதுகம்‌ என்பதை நிரூபிக்கிறார்‌. இப் பதிகம்‌ திருப்பேர் நகர்‌ விஷயமானது. இத் திவ்யதேசத்தில்‌ பிரகாசிக்கும்‌ குணம்‌ அங்கீகரிக்க அவகாசம்‌ பார்க்கும்‌ ஸ்வாமித்வம்‌ பெரு நகரிலே பேர்‌ பெற்றது என்னும்‌ ஆசார்ய ஹ்ருதய ஸூக்தியடியாக “ஸ்வாமித்வம்‌ ” என்பதாகத்‌ தெரிகிறது. ஸ்வாமித்வ குணத்துக்கு ப்ரயோஜனம்‌ ஒருவனைத்‌ தனக்காக அங்கேரிப்பதேயாம்‌. ஆக எம்பெருமான்‌ தான்‌ ஸர்வ ஸ்வாமி யாகையாலே சேதனனை ஏதாவதொன்றை வ்யாஜமாக்கி அங்கீ கரிக்க அவகாசம்‌ பார்த்திருப்பானாம்‌. ஆழ்வாரையும்‌ “’ திருமாலிருஞ்சோலை ” என்று சொன்ன மாத்திரத்தைக்‌ கொண்டு அங்கீகரித்தானாம்‌, இதனையே இப்‌ பதிகத்தில்‌ ஆழ்வார்‌ காட்டுகிறார்‌.

இன்னம்‌ இத்திருவாய்மொழியில்‌ ஆழ்வார்‌ காட்டுமர்த்தங்களாவன : ‘ எம்பெருமான்‌ பெரிய திருவடி மேல்‌ வந்து ஆழ்வாரைப்‌ பரம பதம்‌ கொண்டு செல்லப்‌ பதறத்‌ தொடங்கினமையையும்‌, இப்படி தம்பால்‌ அவன்‌ இப்போது பண்ணும்‌ விருப்பத்தை இத்தனை நாள்‌ பண்ணாமலிருக்கக்‌. காரணத்தையும்‌ இப்‌போது பண்ணக்‌ காரணத்தையும்‌ விசாரிக்கிறார்‌-தம்மிடமுள்ளது *! திருமாலிருஞ்சோலை மலை” என்று சொன்ன சொல்‌ ஒன்றுமே தான்‌. அதுவும்‌ அம்மலைக் குண்டான ஏற்றமறிந்து சொன்னதன்று; மலைகளைச்‌ சொல்லி வரும் போது அம் மலையின்‌ பெயரைச்‌ சொன்னத்தனையேயாம்‌; எம்பெருமான்‌ எனக்கருள்‌ செய்வானாய் நிற்கிறவன்‌. இச் சொல்லை வியாஜமாகக் கொண்டு அருள்‌ செய்தானத்தனை. ஆனால்‌ இப்படி நான்‌ சொல்லும்‌ ‘படியாக என்னைப்‌ படைத்து மேல்‌ கார்யம்‌ செய்தவனுமவனே. ஆகவே க்ருபை நிர்ஹேதுகம்‌ எனத் திர்மானித்தார்‌. அப்போது ஆழ்வாருக்கு ஒர்‌ சங்கை உண்‌ டாயிற்று. . இன்று இப்படி ஏதோவொன்றை வியாஜமாக்கி என்னை யாதரிப்‌ பவன்‌ கீழ்க் கழிந்த பல ஜன்மங்களில்‌ என்னை அநாதரித்ததற்கு ஹேது வென்‌?என்று ஆராய்ந்தார்‌; தமக்கொன்றும்‌ புலப்படவில்லை; அவனையே கேட்போம்‌ என்று * இன்றென்னைப்‌ பொருளாகத்‌ தன்னை என்னுள்‌ வைத்தான்‌; அன்‌ றென்னைப்‌ புறம் போகப்‌ புணர்த்தது என்‌ செய்வான்‌’‘ என்று கேட்டார்‌. எம்‌பெருமானும்‌ ஆழ்வாருக்கு ஸமாதானம்‌ சொல்லப்‌ பலபடியாக யோசிக்கிறான்‌. அவைகள்‌ ஆசார்ய ஹ்ருதயத்தில்‌ அழகாகக்‌ காட்டப்படுகன்‌ றன. அவைகளை இங்கு சுருங்கப்‌ பார்க்கலாம்‌. அதாவது **மாயையை மடித்‌து வானேதரக்‌ கருதி கருத்தின்‌ கண்‌ பெரியனானவனை * இன்று அஹேதுகமாக ஆதரித்த நீ ௮நாத்ய நாதர ஹேது சொல்‌’ என்று மடியைப்‌ பிடிக்க ‘‘ என்பது அவ் விடத்தில்‌ வாக்யம்‌ அதாவது-எம்பெருமான்‌ ஆழ்வாருக்குச்‌ சரீரத்தை விடுவிப்பதாக ௮நுமதி பண்ணி, ஆழ்வாரும்‌ உகந்து “*மடித்தேன்‌ மனை வாழ்க்கையுள்‌ நிற்பதோர்‌ மாயையை ‘? என்று “ஸம்ஸாரத்தில்‌ நிற்கைக்கடியான மாயை யுண்டு-மூல பிரக்ருதி. அத்தை, கடிக்க வரும்‌ ஸர்ப்பத்தைத்‌ திருப்பி ஓட்டுமா போலே திரிய விடுத்தேன்‌ “” என்று சுருக்கப்‌ பேசி * வானே தருவான்‌ எனக்காய்‌ என்னோ டொட்டி” என்று தமக்குப்‌ பரமபதத்தைக்‌ தருவானாக ஒருப்பட்டு ‘*கருத்தின்‌ கண்‌ பெரியன்‌ ** என்று உபய விபூதி யோகத்தாலே தனக்கு வரும்‌ கவனப்‌ பிசகையும்‌ தவிர்த்துக் கொண்டு ஆழ்வாரைப்‌ பரமபதம்‌ கொண்டு போகை யிலும்‌, அர்ச்சிராதி வழியில்‌ கொண்டு செல்ல ஆதி வாஹிகரை நியமிப்பதிலும்‌, தான்‌ முற்பாடனாய்க்‌ கொண்டு போகையிலும்‌, பெருக்கப்‌ பாரியா நிற்கிறவனை ॥ இன்‌றிப்படி நிர்ஹேதுகமாக விஷயீகரித்த அநாதி காலம்‌ என்னை உபேஷித்‌ ததற்கு ஹேது அருளிச் செய்ய வேணுமென்று மடியைப் பிடித்துக்‌ கேட்க; எம்பெருமான்‌ இதற்கு என்ன பதில்‌ சொல்லலாம்‌ என்று தனியே நின்று ஆலோசித்து அதில்‌ தேறியவைகளை உத்தரமாகச்‌ சொல்ல முடியாது, ஆழ்வார்‌ கேள்வி, பதிலற்றது என்று கவிழ்தலை யிட்டு நின்றானாம்‌. அவன்‌ சொல்ல நினைத்தவைகள்‌ :
1-இந்திரியங்களுக்கு நீர்‌ வசப்பட்டுத்‌ திரிந்தீர்‌ ‘ என்று சொன்னால்‌, எம்பெரு மானே இந்திரியங்களை, நீ கொடுத்தது; உனக்கு வேண்டாதாரை உன்னை விட்டு அகற்றவேயாம்‌ ‘ என்பர்‌.
2-நீர்‌ பெற்றிருக்கும்‌ தேஹ ஸம்பந்தத்தாலே உமக்கு இந்திரியங்களுக்கு வசப்படுகை உண்டாயிற்நு” என்று சொன்னால்‌ * அத் தேஹத்தைக்‌ கொடுத்தவன்‌ நீ தானே ‘ என்பர்‌.
3-அந்த தேஹத்துக்கு அடி அநாதி காலமாய்‌ நீர்‌ பண்ணி வைத்த புண்யா புண்ய ரூபமான கர்மங்கள்‌ தான்‌ ? என்றால்‌ * அந்தக்‌ கர்மமும்‌ நீ யிட்ட வழக்கு ‘ என்பர்‌.
கர்மத்தைச்‌ செய்கையில்‌ கர்த்ருத்வமும்‌ பலமனுபவிக்கையில்‌ போக்த்‌ருத்வமூம்‌ உம்மதன்றோ ‘ என்னில்‌ ‘கர்த்ருத்வ போக்த்ருத்வங்கள்‌ நீ யிட்ட வழக்காகையாலே நீயே கர்த்தா போக்தா ‘ என்பர்‌(உம்முடைய அஜ்ஞாந அந்யதா ஜ்ஞானாதிகளாலே உமக்குக் கர்த்ருத்வ போக்த்ருத்வங்கள்‌ வந்தன” என்றால்‌ அந்த அஜ்ஞானாதிகளும்‌ நீ யிட்ட வழக்கு; ஆகையாலே உனக்கு வேண்டாதாருக்கு அஜ்ஞானாதிகளை விளக்கை உன்‌ தொழில்‌’ என்பர்‌-ஜீவனிடமுள்ள சைதன்யம்‌ என்கிற அறிவு ஏதாவதொன்றை யிட்டு நம்மை விட்டு நீங்கும்‌ வ்ரதத்துக்கு ஹேதுவாகிறது-என்‌ அந்தரங்க சரீரமான ஜீவனின்‌ தோஷத்தைப்‌ போக்குகை சரீரியான என்னுடைய கார்யம்‌-நாம்‌ ஸ்நேஹேத்தோடு சேதனனை ரக்ஷிக்கைக் கடியான, நாராயணனாகையால்‌ உண்டான அயந ஸம்பந்தம்‌ நிர்ஹேதுகம்‌-அயந ஸம்பந்தமடியாக எல்லாருக்கும்‌ நன்மையை விரும்பும்‌ ஸெள ஹார்த்த குணத்தில்‌ நமக்குக்‌ குறை சொல்ல முடியாது-உலகை யெல்லாம்‌ அழித்தும்‌ மறுபடியும்‌ படைக்கும் போது ஒருவர்‌ கர்மம்‌ மற்றெருவருக்குத்‌ தட்டாதபடி பிரித்து ஸ்ருஷ்டிக்கைக்கும்‌, நமக்கு விகார மின்றியிலே யிருக்கைக்கும்‌ உறுப்பான ஜ்ஞாந சக்தி களுக்குக்‌ குறை யில்லை-இவ்வாழ்வாரைப்‌ பெற யத்நம்‌ பண்ணுகையும்‌ பெற்றால்‌ உகக்கும்‌ பலித்வம்‌ நமக்கே உள்ள தொன்று யிருந்தது-நாம்‌ வேண்டிற்றைச்‌ செய்யும்படி நிரங்குச ஸ்வதந்தரன்‌ ‘ என்றும்‌ ஸகல கார்யங்களிலும்‌ ஸஹகாரி நிரபேக்ஷனாயிருப்பன்‌ * என்று ஆழ்வார்‌ நன்கறிவார்‌-ஆகவே, இவர்‌ பெரிய திருவந்தாதியில்‌ ‘ நெறி காட்டி! என்ற பாட்டில்‌( என்னை இதரோபாயங்களைக்‌ காட்டி உன்னை விட்டு அகற்றப் போகிறாயா ‘ அல்லது உன்னுடைய விலக்ஷணமான திருமேனியை நீயே காட்டி உகப்பிக்கப் போகிறாயா? இத்தை அருளிச் செய்ய வேணும்‌ ” என்று கேட்ட கேள்விக்கும்‌, அதே பெரிய திருவந் தாதியில்‌ ** அருகும்‌ சுவடும்‌ ‘ என்கிற பாட்டில்‌ உம்முடைய அருகு வந்தாலும்‌ உம்‌முடைய சுவடறிதல்‌ செய்யாதிருக்க, உம்மளவிலே ஸ்நேஹமானது அற மிக்கு வாரா நின்றது அதற்கடி அருளிச் செய்ய வேணும்‌ என்றும்‌ கேட்ட கேள்விக்கும்‌ நம்மால்‌ பதிலில்லாமையாலை இது வரை பதில்‌ சொல்லப்படவில்லை. அதைப் போன்றதே இக்‌ கேள்வியும்‌ என்று ” என்னை அநாதி காலம்‌ உபேக்ஷித்ததற்குக்‌ காரணமென்ன? என்று ஆழ்வார்‌ கேட்ட கேள்விக்குப்‌ பதில்‌ சொல்ல முடியாதானாய்‌ எம்பெருமான்‌ தலை கவிழ்க்‌து கால்‌ நகத்தால்‌ தரையைக்‌ கீறிக் கொண்டு நின்றானாம்‌.-ஆக திருமாலிருஞ்சோலைப்‌ பதிகம்‌ எம்பெருமானின்‌ நிர்ஹேதுக க்ருபையையும்‌ அதனடியாகச்‌ சேதனர்களை அங்கீ கரிக்க அவகாசம்‌ பார்க்கும்‌ ஸ்வாமித்வத்தையும்‌ வெளியிடுகிறது.
இதனை மாமுனிகள்‌
** திருமால்‌ தன்பால்‌ விருப்பம்‌ செய்கின்ற நேர் கண்டு,
அருமாயத்தன்‌ அகல்விப்பானென்‌–பெருமால்‌ நீ
இன்றென்பால்‌ செய்வா னென்‌ன இடருற்று நின்றான்‌
துன்னு புகழ்‌ மாறனைத் தான்‌ சூழ்ந்து ‘”-என்ற ருளிச்‌ செய்தார்‌.

அடுத்து 9ஆம்‌ திருவாய்மொழி ! சூழ் விசும்‌ பணிமுகில்‌ ‘!பகவதநுபவத்‌துக்குத்‌ தகுதியை விளைவிப்பன பரபக்தி, பரஜ்ஞாந, பரம பக்திகள்‌– பரபக்தியாவது — எம்பெருமானுடன்‌ கூடுதலே ஸுகம்‌. எம் பெருமானைப்‌ பிரிகையே துக்கம்‌ என்னும்‌ தசை. பரஜ்ஞாந மாவது : எம்பெருமானையும்‌ அவன்‌ திருமேனியை யும்‌ அவன்‌ குணங்களையும்‌ அவன்‌ விபூதியையும்‌ மிகத் தெளிவாகக்‌ காணும்‌ தசை, பரம பக்தி யாவது : அப்படித்‌ தெளியக் கண்ட எம்பெருமானை அப் போதே ஒட்டி அநுபவிக்கப்‌ பெறாவிடில்‌ முடியும்படியான தசை-இத் தசைகள்‌ மூன்றில்‌ இத்திருவாய்‌ மொழிக்குக்‌ கீழெல்லாம்‌ ஆழ்வாருக்கு பரபக்தி தசையாம்‌. இத் திருவாய்மொழியில்‌ பரஜ்ஞான தசையாம்‌, அடுத்த “முனியே நான்முகனில்‌ ?* பரம பக்தி தசையாம்‌.-பரம யோகிகளுக்கு யோக பலத்தால்‌ பிறக்கும்‌ பரம பக்‌தி இவருக்கு எம்பெருமானின்‌ நிர்ஹேதுக கிருபையாலே பிறந்தது அதை இத்திருவாய் மொழி யளவும் உபபாதித்தார்‌. இனி இங்கிருந்து அநுபவிப்ப தொன்றில்லாமையாலே பரமபதத்‌ தேறப்‌ போக வேணுமென்று மநோ ரதிக்கிற ஆழ்வாரை, ஆழ்வாரைக் காட்டிலும்‌ சடக்கெனக் கொண்டு போக வேணும்‌ என த்வரிக்கிற ஸர்வேச்வரன்‌ பரமபதத்தில்‌ அநுபவத்துக்குத்‌ தகுதி பெற, இவர்க்கு மிகவும்‌ விடாய்‌ பிறக்கைக்காக, தன்னுடைய ஸ்வரூப ரூப குண விபூதிகளை கண்ணால்‌ கண்டாற்போலே விசத தமமாக ப்ரகாசிக்கும்படி பண்ணி யருளினான்‌; அதாவது–உபநிஷத்துக்களில்‌ பிரஸித்தமான அர்ச்சிராதி மார்க்கத்‌ தையும்‌ சரீரத்தை விட்டுப்‌ பிரியும்போது உண்டாகும்‌ கஷ்டங்கள்‌ ஆறும்படி,, தான்‌ வந்து முகம் காட்டும்‌ படியையும்‌ “தொழுதனர்‌ உலகர்கள்‌ ?’ ‘* எதிரெதிர்‌ இமையவர்‌ இருப்பிடம்‌ வகுத்தனர்‌” “*மாதவன்‌ தமரென்று வாசலில்‌ வானவர்‌ போதுமின்‌ எமதிடம்‌ புகுதுக வென்றனர்‌ ” என்ற பாட்டுக்களில்‌ காட்டியபடி. வழியிலுள்ளவர்கள்‌ பண்ணும்‌ ஸத்காரங்களையும்‌ ‘ வடிவுடை வானவர்‌ வைகுந்தம்‌ புகவே” என்று அவ்‌ வழியாலே போய்ச் சேரும்‌ பரமபதத்தையும்‌, *’முடியுடை வானவர்‌ முறை முறை எதிர்‌ கொள்ள”: என்று நித்ய ஸூரிகள்‌ வந்து ஆதரிக்கும்படியையும்‌, **வந்தவர்‌ எதிர்கொள்ள” என்று பிராட்டியும்‌ வைகுந்த நாதனும்‌ எதிரே வந்து ஆதரிக்கும் படியையும்‌, * மாமணி மண்டபத்து அந்தமில் பேரின்பத் தடியரோ டிருந்தமை ‘” என்‌று பரம ப்ராப்யரான நித்ய ஸூரிகள்‌ நடுவே தாம்‌ ஆநந்தத்தால்‌ பூர்ணரா யிருக்கிற படியையும்‌, காட்டி யருளக் கண்டு பிரீதி யுடையராய்‌ அத்தை அந்யாபதேசத்தாலே ௮நுபவிக்கிறார்‌. இங்கு அந்யாபதேச மாவது-தமக்கவன்‌ பண்ணிக் கொடுத்த பேற்றை ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள்‌ எல்லாரும்‌. பெற்றாராகப்‌ பேசுதலேயாம்‌. இப்படி ஆழ்வார்‌ காட்டினதற்கு ப்ரயோஜனம்‌ இங்குள்ளார்‌ நமக்கும்‌ ஆழ்வார்‌ பெற்ற பேறு தப்பாது என்றிருக்கைக்காக‘, ஆக இத் திருவாய்மொழி அர்ச்சிராதி மார்க்கத்தையும்‌ அதில்‌ ஸத்காரத்தை.பும்‌ சொல்லுகிறது. இங்கு ஆசார்ய ஹ்ருதயம்‌ ** அமந்த்ரஜ்ஜோத்ஸவ கோஷம் போலே ஏறப்பெறுகிற எழுச்சியை ஸூசிப்‌ பிக்கிற மேக ஸமுத்ர பேரீ கீத காஹள சங்காசீஸ் ஸ்‌துதி கோலாஹலம்‌ செவிப்பட்ட வாறே!” என்பது. இதுக்குக்‌ கருத்தாவது? கீழ்த்‌ திருவாய்மொழியில்‌ ஆழ்வார்‌ எம்பெருமானைக்‌ கேட்ட கேள்விக்கு எம்பெருமான்‌ பதில்‌ சொல்ல முடியாதவனாய்‌, கவிழ்‌ தலை யிட்டுக்‌ கால் கட்டை விரலால்‌ தரையைக்‌கீறி நின்று என் செய்யலாம்‌ என யோசித்‌தானாம்‌. உடனே ஒன்று நினைவுக்கு வந்ததாம்‌, விவாஹம்‌ செய்விக்கும்‌ உபாத்யாயருக்கு மந்த்ரம்‌ மறந்தால்‌ மேளம்‌ கொட்டச் செய்‌து அதைக் காட்டாமல்‌ மறைக்குமா போலே எம்பெருமானும்‌ ஆழ்வாரைக்‌ கொண்டு செல்லும்‌ வழியான அர்ச்சிராதி கதி ப்ரயாணத்‌துக்கு, ராஜபுத்ரனை யழைத்துச்‌ செல்லும் போது வாத்ய கோஷம்‌ முதலானமையை உண்டாக்குமா போலே ஸமுத்ரம்‌, மேகம்‌ முதலானவையை முழங்கச்‌ செய்தானாம்‌; அவைகளே சூழ்விசும்‌ பணிமுகில்‌ திருவாய்மொழியால்‌ பேசப்‌ படுகிறது என்‌றருளிச்‌ செய்கிறார்‌. அவன்‌ காட்டியவை மேக த்வனி ஸமுத்ர த்வனி பேரீ வாத்ய த்வ்நி காஹள த்‌வநி சங்கத்‌ த்வநி ஆசீர்வாதத்‌ த்வநி முதலிய கோலாஹலங்கள்‌. ஆழ்வாரும்‌ எம்பெருமான்‌ உத்தரம்‌ சொல்ல மாட்டாமல்‌ திகைக்கிறான்‌ என்‌றறிந்ததும்‌ அவற்றை விட்டிட்டு அவன்‌ காட்டக்‌ கண்டவைகளுக்குப்‌ பாசுர மிட்டாராம்‌, இவ் வர்த்தத்தை மாமுனிகள்‌ :
‘*சூழ்ந்து நின்ற மால் விசும்பில்‌ தொல்லை வழி காட்ட
ஆழ்ந்ததனை முற்றுமநுபலித்து–வாழ்ந்தங்‌
கடியரூடனே யிருந்த வாற்றை யுரை செய்தான்‌
முடி மகிழ் சேர்‌ ஞானமுனி !! என்றருளிச்‌ செய்தார்‌.

அடுத்த , திருவாய்மொழி * முனியே நான்முகனே *”? என்கிற பத்தாவது: இது ஆழ்வாரின்‌ பரமபக்தி தசையிலுண்டான ஆர்த்தியைக்‌ காட்டுகிறது-கீழில்‌ திருவாய்மொழியில்‌ ஆழ்வாரின்‌ அநுபவம்‌ *: அந்தமில்‌ பேரின்பத்‌து அடியரோடிருந்தமை’” என்று பரம பதத்தில்‌ நித்ய முக்தர்களின்‌ திரளிலிருந்து பகவதநுபவம்‌ பெற்ற நிலையது. ஆனால்‌ அவ்வநுபவமும்‌ மனதிலுண்டான அநுபவமே தவிர நேரிலுண்டானதன்று. அவ்வநுபவத்தை நேரில்‌ பெருததாலும்‌, இஸ் ஸம்ஸாரத்தில்‌ தேஹத்தோடிருத்தலைக்‌ கண்டும்‌, மேருமலையின்‌ சிகரத்தில்‌ துயர மற்றவனாய்‌ இன்பமே பெற்றிருந்தவன்‌ துயரமே நிறைந்ததாய்‌ கரை யேற முடியாத மிகவும்‌ ஆழமான பாதாளத்தில்‌. விழுந்தால்‌ படுமாப் போலே மிகவும்‌ துயருடையராய்‌. அந்தமில்‌ பேரின்பத்தைப்‌ பெறுகைக்காகக்‌ கீழ்த்‌ திருவாய்மொழியில்‌ மானஸிகமாகத்‌ தம்‌ தலை மேல்‌ பெற்ற எம்பெருமானின்‌ திருவடிகளைக்‌ கட்டிக்கொண்டு போகாமல்‌ தடுத்து திருவாணை நின்னாணை கண்டாய்‌ ** என்று-அவனுக்கும்‌ மறுக்க வொண்ணாதபடி ஆணை யிட்டார்‌. ஆழ்வார்‌ இட்படி ஆணை யிட்டவாறே ஆழ்வாரின்‌ நெஞ்சைச்‌ சோதிக்கைக்காகவும்‌ ஆழ்வாரின்‌ ஆர்த்தி மிக்க சொல்‌ கேட்கையிலுள்ள குதூஹலத்தாலும்‌ எம்பெருமான்‌ ஆழ்வாரை நோக்க *’ நீர்‌ நமக்கு அத்யந்த பரதந்த்ரர்‌; அயோத்யையில்‌ பரதாழ்வாழ் வானைப் போலே அசோக வனத்தில்‌ சீதா பிராட்டியைப் போலே, வைத்த விடத்‌திலிருக்க வேண்டாமா? நம்மைப்‌ பெறாத போதும்‌ வருந்தியாகிலும்‌ பாடாற்ற வேண்டாமா? நீர்‌ இடும்‌ ஆணை பெறுமாணையல்ல. பெறாவாணை காணும்‌, அதாவது நீர்‌ ஸ்வாதந்தர்யம்‌ கொண்டு விட்டீர்‌ என நான்‌ வெறுத்து உம்மைக்‌ கைவிட நீர்‌ நம்மைப்‌ பெறாமல்‌ பண்ணும்‌ ஆணை என்றான்‌-ஆழ்வார்‌ இது பர்யந்தம்‌ தம்மோடு எம்பெருமான்‌ மேல் வீழ்ந்து கலந்து தமக்‌குண்டாக்கின ஆற்றாமையைப்‌ பலபடி.யாக உபபாதித்து தாம்‌ இட்ட ஆணை ஆற்றாமை யின்‌ கனத்தால்‌ வந்ததாகையாலே பெறமாணையே. பரதாழ்வாலும்‌ பிராட்டியையும்‌ பிரிவில்‌ பாடாற்றினாலும்‌, இளைய பெருமாள்‌ “நில்‌ என்ன முடிவன்‌”‘ என்றாற் போன்றது தம் நிலை. அந்த பரதாழ்வாலும்‌ 14 வருஷம்‌ நாளிட்டுக் கொடுத்தபடியால்‌ பாடாற்‌றினாரே தவிர இனி என்றும அயோத்யை திரும்போம்‌ என்று சொல்லி யிருந்தால்‌ பாடாற்றி . யிருப்பாரோ:

பிராட்டியும்‌ “ராமஸ்ய வ்யவஸாயஜ்ஞா லக்ஷ்மணஸ்யச தமத: நாத்யர்த்தம்‌ ஷுப்பதே தேவீ கங்கேவ ஜல தாகமே” என்று பெருமானின்‌ ஆச்ரித ரக்ஷ்ண ஸ்த்தைர்யத்தையும்‌ இளைய பெருமானின்‌ புருஷகார பலத்தையும்‌ நம்பி அசோக வனத்தில்‌ அவ்வளவு பட வில்லையாகையாலே பாடாற்றினாள்‌. அடியேனும்‌ இதுவரை ஓர்‌ விதத்தில பாடாற்றியே வந்திருக்கிறேன்‌. கீழ்‌ என்னால்‌ “இனி தரிக்க மாட்டேன்‌ இனி தரிக்க மாட்டேன்‌” என்று 19 இனி” சொல்லப் பட்டது, இப்போதும்‌ ** இனி நான்‌ போக லொட்டேன்‌ ஒன்றும்‌ மாயம்‌ செய்யேல்‌ என்னை” என்று ஓர்‌ இனி” சொல்கிறேன்‌. இதை மற்மை இனிகளைப்போலே தள்ளி ஏதாவதொரு குணத்தைக்‌ காட்டி. என்னைத்‌ தரிக்கப்‌ பண்ணின முன்புற்றை மாயத்தைச்‌ செய்யாதே கொள்‌”, எனத்‌ தம் மார்த்தி பூர்த்தியைத் தெரிவிக்கிறார்‌,-பெறுவாணை அல்லவாக்கிய படியை –கூசம்‌ செய்யாது கொண்டாய்‌ ‘* என்று தொடங்கி முதல்‌ தணி வித்தேயோ ” என்கிற பர்யந்தம்‌ உபபாதிக்கிறார்‌. இதனை ஆசார்ய ஹ்ருதயத்தில்‌ 1-கூசம் செய்யாத செய்திப்பிழை -2- பற்றுக் கொம்பற்ற மதி கேடு -3-போரவிட்ட பெரும் பழி –4-புறம் போனால்‌ வருமிழவு- 5- உண்டிட்ட மூற்றீம்பு -6-அன்பு வளர்ந்த அடி யுரம்‌ -7-உயிருறவு, முதலளவு துரக்கைகளாலே பெரு வாணை யல்லவாக்கின பேரவா” எனக் காட்டி யருளுகிறார்‌. அதாவது–என்‌ தாழ்‌வைப் பாராமல்‌ என்னை ஏன்‌ ஏற்றுக்‌ கொண்டாய்‌… அதனால்‌ உன்னதன்றே செய்தப்‌ பிழை–2-கொடி, கொள் பொம்பை யொழிய தரிக்க மாட்டாதாற் போலே என்‌ ஆத்மாவுக்கு ஜீவந ஹேதுவா யிருப்பதொன்று உன்னை யொழிய வேறு காண்கிறிலேன்‌, ஆகையால்‌ நான்‌ அநந்ய கதி-3-என்‌ காரியம்‌ நீ செய்வதாக ஏறிட்டுக் கொண்டு உன்‌ பக்கலில்‌ நின்றும்‌ பிரித்து உன்‌ குணங்கள்‌ நடையாடாத ஸம்ஸாரத்திலே தள்ளி உபேக்ஷித்தாய்‌ இது உனக்குப்‌ பரி ஹரிக்கமுடியா* பெரும்பழி –4-அநந்யகதியான என்னை உன்‌ பக்கலி னின்றும்‌ பிரித்து உபேஷித்து என்னை என் கையில்‌ காட்டித் தந்தால்‌ நான்‌ இழவை யன்றோ தேடிக் கொள்வேன்‌ -5-என்னையும்‌ என்‌ சரீரத்தையும்‌ மனதையும்‌ விடாமல்‌ இது பர்யந்தம்‌ அநு பவித்தா யன்றோ, இனி குறையையும்‌ அநுபவிக்கப்பார்‌, இப்படி. முன்பு உண்டது நீ முன்பு செய்த தீம்பன்றோ–6- நீ பெரிய பிராட்டியார்‌ பக்கல் கொண்ட வன்பாலே அவள்‌ பரிகரமான என்‌ பக்கல்‌ மிக்க அன்பு கொண்டவனல்லையோ நீ. அந்த: புர பரிகரம்‌ என்று தானே என்னிடம்‌ உன்‌ அன்பு வளர்ந்தது. ஆக என்னிடத்தில்‌ உனக்குண்டான அன்புக்கு அடி யுரமுண்டே.-7-உயிரை விட்டு உடல்‌ தரிக்க வற்றோ. எனக்கும்‌ உனக்குமுண்டான ஸம்பந்தம்‌ சரீராத்ம பாவமல்லவோ?
ஆக இக்காரணங்களால்‌ நானிட்டது பெறாவாணை அன்று கடாய்‌ என்று தம்‌ மாணையை பெறுமாணையாகக்‌ காட்டினார்‌, தாம்‌ எம்பெருமானிடம்‌ கொண்ட அவாவை யிட்டு, இந்த அவாவுக்கு **சூழ்ந்தகன்றாழ்ந்து'” என்று சித்து, அத்து, ஈச்வரன்‌ என்கிற தத்வங்கள்‌ மூன்றைக் காட்டிலும்‌ பெரியது என்று அளவைக்‌ காட்டினார்‌-இப்படி. எம்பெருமானிடம்‌ தாம் கொண்டிருக்கும்‌ அவாவைக்‌ காட்டின ஆழ் வாருக்கு எம்பெருமான்‌ தான்‌ ஆழ்வாரிடம்‌ கொண்டிருக்கும்‌ அவாவைக்‌ காட்டினான்‌. அது இவரவாவை விழுங்க விட்டதாம்‌. * எம்பெருமானே ‘ நான் தான்‌ உன்னிடம்‌ மிக்க அவா கொண்டிருந்ததாக நினைத்திருந்தேன்‌; நீ என்னிடம்‌ கொண்டிருக்கும்‌ அவா அதனிலும்‌ பெரிது, அவ் வவா தீரும்படியாக, 14 வருஷம்‌ பிரிந்திருந்த பரதாழ்வானை மடியிலிட்டு உகந்தாற் போலே, என்னோடு கலந்தாயே; இதென்ன குணம்‌ என்று கொண்டாடி, தம்மை எம்பெருமான்‌ தனக்காககக்‌ கொண்டமையை * அவா வற்று வீடு பெற்ற குருகூர்ச்‌ சடகோபன்‌ ” என்‌று பேசி முடிக்கிறார்‌.

இதனை ஆசார்ய ஹ்ருதயத்தில்‌ ** பேரவா குளப்படியாம்படி. கடல் போன்ற ஆதரத்தோடே சூழ்ந்து தாபங்களை ஹரித்தமையை வெளியிடுகிறார்‌ பத்தாம்‌ பத்தில்‌ ” என்று காட்டி யருளுகிறார்‌. அதாவது ஆழ்வார்‌ அவா–குளப்படி–எம்பெருமான்‌ அவா கடல்‌, இப் பத்தில்‌ ப்ரதி பாதிக்கப்படும்‌ ஆர்த்தி ஹரத்வம்‌”, அக் குணமுடைய எம்பெருமான்‌ ஆழ்வாரின்‌ ஆர்த்தியைப்‌ பரிஹரித்தான்‌. இது தான்‌ பத்தாம்‌ பத்தின்‌ கருத்‌து என்பது ஆசார்ய ஹ்ருதயத்தில்‌ வ்யக்தம்‌. இது தனை மாமுனிகள்‌ ;
“ முனி மாறன் முன்புரை செய்‌ முற்றின்பம் நீங்கித்‌
தவியா நின்று தளர்ந்து -நனியாம்
பரம பத்தியால்‌ நைந்து_பங்கயத்தாள் கோனை
ஒருமை யுற்றுச்‌ சேர்ந்தா னுயர்ந்து ‘” என்று அருளிச்‌ செய்கிறார்‌

—

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ. உ. வே, வித்வான்‌ கோவிந்த நரஸிம்மாசார்ய ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்

Posted in அருளிச் செயலில் அமுத விருந்து -, திரு வாய் மொழி, ஸ்ரீ ஈடு | Leave a Comment »

ஸ்ரீ ஸூத மஞ்ஜரீ -ஸ்ரீ பகவத் விஷயம்-ஒன்பதாம் பத்தின் ஸாரம்- –ஸ்ரீ உ, வே. வித்வான்‌ திருநாங்கூர்‌ ப்ரதிவாதி பயங்கரம்‌ ஸ்ரீநிவாஸாசார்ய ஸ்வாமிகள்-

October 5, 2026

ஆபத் ஸகத்வம்‌”திருவாய்மொழி ஒன்பதாம்‌ பத்தில்‌ *’ஸ்ரீ பதி ஆபத்ஸகன்‌ ” என்ற விஷயம்‌ நிரூபிக்கப்படுகிறது.-திருவாய்மொழி, நம்மாழ்வார்‌ திருவாய்‌ மலர்ந் தருளிய நாலு திவ்ய ப்ரபந்தங்களில்‌ நாலாவதாகும்‌ நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தத்தில்‌ நாலாவது ஆயிரமாகும்‌. நம்மாழ்வார்‌, தம்‌ பேரருளால்‌ ஸ்ரீமந் நாத முனிகளுக்கு நாலாயிரத்தையும்‌ உபதேசம்‌ செய்தருளினார்‌. நாதமுனிகள்‌ காலத்தில்‌ *ஆராவமுதே” என்று தொடங்கும்‌ (திருவாய்மொழி 5ம்‌ பத்து 8ம்‌ திருவாய்மொழி) பதினொரு பாசுரங்களும்‌, நம்மாழ்வார்‌ விஷயமாக மதுர கவிகள்‌ திருவாய்‌ மலர்ந்தருளிய கண்ணி நுண்‌ சிறுத்தாம்பினால்‌- என்று தொடங்கும்‌ திவ்ய ப்ரபந்தம்‌ பதினொரு பாசுரங்களுமே பிரசாரத்தில்‌ இருந்தன. மற்றவை யெல்லாம்‌ பிரசாரத்தி லில்லாமல்‌ மறைந்து போயிருந்தன. நாத முனிகள்‌ நம்மாழ்வார்‌ திரு முன்பே ஒரே கருத்தாக ” கண்ணி நுண்‌ சிறுத்தாம்பு திவ்ய ப்ரபந்தத்தை 12 ஆயிரம்‌ உரு ஜபித்தார்‌. நம்மாழ்வார்‌ நாத முனிகளுடைய யோகத்தில்‌ ஸாக்ஷாத்காரமானார்‌. நாதமுனிகளின்‌ வேண்டுகோளின்படி. திருவாய்மொழி ஆயிரத்தையும்‌ தமது மற்ற மூன்று திவ்ய ப்ரபந்தங்களையும்‌ மற்ற ஆழ்வார்‌களின்‌ திவ்ய ப்ரபந்தங்களையும்‌ பொருளோடு கூட நம்மாழ்வார்‌ நாதமுனி களுக்குத்‌ தமது நிர்ஹேதுக க்ருபையாலே உபதேசித்தருளினார்‌.

சாஸ்த்ர ஸாரமான திருமந்த்ரம்‌, அதன்‌ விவரணமான த்வயம்‌, அதன்‌ விவரணமான சரம ஸ்லோகம்‌ இவற்றின்‌ பொருளை நாலாயிர திவ்ய ப்ரபந்தம்‌ விவரிக்கிறது என்று நம்மாழ்வார்‌ நாதமுனிகளுக்கு உபதேசம்‌ செய்தருளினார்‌. அந்த உபதேசமடியாக நாதமுனிகளும்‌, ப்ரணவார்த்த விவரணமான திருப்‌ பல்லாண்டை முதலிலும்‌, சரம பதார்த்த விவரணமான கண்ணி நுண்‌ சிறுத்‌ தாம்பை முதலாயிரத்தின்‌ முடிவிலும்‌ அடுத்தபடி. நாராயண பதார்த்த விவரண மான பெரிய திருமொழி, திருக்குறுந் தாண்டகம்‌, திருநெடுந் தாண்டகம்‌ இவற்றை இரண்டாவது ஆயிரமாகவும்‌ சரம ஸ்லோகார்த்த விவரணமான இயற்பாவை மூன்றாவது ஆயிரமாகவும்‌ த்வயார்த்த விவரணமான திருவாய்மொழியை நாலாவ தாயிரமுகாக வரிசைப் படுத்தி அமைத்தருளினார்‌. சாஸ்த்ர ஸாராத்த விவரணமான நாலாயிர திவ்ய ப்ரபந்தம்‌ “*திராவிட வேதாந்தம்‌” என ப்ரஸித்தி பெற்றது .. இது பகவானின்‌ ஸ்வரூப ரூப குண விபூதிகளைத்‌ தெளிவாகவும்‌ உறுதியாகவும்‌ பிரகாசப்‌ படுத்துகிறது-

சாஸ்த்ரமான ஸம்ஸ்க்ருத வேதம்‌, பகவானின்‌ ஆராதன ரூபமான யாகாதி கர்மாக்களைக்‌ கூறிக்‌ கர்ம காண்டமென்ற பூர்வபாகம்‌ என்றும்‌, ஆராத்யனான பகவானின்‌ ஸ்வரூபத்தைக்‌ கூறி ப்ரஹ்ம காண்டமென்ற உத்தர பாக மென்றும்‌ இரு பிரிவானது. உத்தர பாகத்துக்கு *வேதாந்த’மென்று ப்ரஸித்தி, அந்த வேதாந்தம்‌ பகவானின்‌-பர ப்ரஹ்மத்தின்‌ ஸ்வரூப ரூப குண விபூதிகளை *(இது இப்படி” என்று தெளிவாகக்‌ கூறாது. பலபடியாகப்‌ பொருள்‌ கொள்ளலாம் படியான வாக்யங்களை உடையது. வேதாந்த வாக்யார்த்த நிர்ணயம்‌ செய்வதற்கான விசார சாஸ்த்ரத்தை வ்யாஸர்‌ செய்தார்‌. அதுவும்‌ பலபடி வ்யாக்யானம்‌ செய்யலாம்படியான சப்த ஸமூஹமாய்‌ அமைந்தது. வ்யாஸ ரிஷியின்‌ கருத்தறிந்த போதாயன ரிஷி, வ்யாஸரின்‌ ப்ரஹ்ம ஸூத்ரத்துக்கு ப்ரமாண நியாய யுக்திகளைக்‌ கொண்டு உள்ளபடியான பொருளைத்‌ தனது விருத்தி க்ரந்தத்தில்‌ தெளிவாகக்‌ கூறினார்‌. அதுவும்‌ நாளடைவில்‌ பிரசார மின்றி யொழிந்தது. அதன்‌ பொருளை யெல்லாம்‌ எம்பெருமானது நிர்ஹேதுக க்ருபையால்‌ தெளிவாக அறிந்த நம்மாழ்வார்‌, “உடன்மிசையுயிரெனக்‌ கரந் தெங்கும்‌ பரந்துளன்‌, சுடர்மிகு சுருதியளிவையுண்ட சுரனே ‘: (திருவாய்மொழி ].1-7) என்று தெளிவாக அருளிச்‌ செய்தருளினார்‌. நாதமுனிகளுக்கு உபய வேதாந்தத்தின்‌ ஐகரஸ்யத்தையும்‌-ஒற்றுமையையும்‌-உபதேசித்‌தருளினார்‌. இப்‌போது உலகில்‌ பிரசாரமாயுள்ள விசிஷ்டாத்வைத ஸித்தாந்த ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஸம்ப்ரதாய அர்த்தங்கள்‌ எல்லாம்‌ ஆழ்வார்களின்‌ சரித்திர வைபவங்கள்‌ உள்‌ பட நாதமுனிகளுக்கு நம்மாழ்வார்‌ உபதேசித்தரள , நாதமுனிகள்‌ மூலமாக உலகில்‌ பிரசாரமாயிற்று. நாதமுனிகள்‌ பேரனான யாமுன முநி – ஆளவந்தார்‌ மூலமாக வளர்ந்து, யதீந்தீரரான ஸ்ரீராமானுஜரால்‌–எம்பெருமானாரால்‌ நன்கு ரக்ஷிக்கப்பட்டது. ஆகவே இந்த ஸம்ப்ரதாயத்துக்கு * எம்பெருமானார்‌ தரிசனம்‌ ‘” என்று எம்பெருமான்‌ பேரிட்டு காட்டி வைத்தார்‌. “பாஷ்யகாரர்‌ இது கொண்டு ஸுத்ர வாக்யங்களொருங்க விடுவர்‌’ என்‌று ஆசார்ய ஹ்ருதய ஸ்ரீ ஸூக்தி உபய வேதாந்த ஐக கண்ட்யத்தைக்‌ குறிப்பிடும்‌.

சாஸ்த்ர ஸாரமான திருமந்த்ரார்த்தம்‌ “எம்பெருமானுக்கே உரியேனான நான்‌ எனக்குரியனன்‌றிக்கே யொழிய வேணும்‌; ஸர்வ சேஷியான நாராயண னுக்கே எல்லா அடிமைகளும்‌ செய்யப்‌ பெறுவேனாக வேணும்‌” என்பது, மந்த்ர ரத்னம்‌ என்னும்‌ த்வயம்‌, இரண்டு வாக்யமாய்‌ அமைந்தது. முதல்‌ வாக்‌யத்தால்‌ பிராட்டியை முன்னிட்டு ஸ்ரீய: பதியான எம்பெருமான்‌ திருவடிகளை உபாயமாகப்‌ பற்றுகிறது. பின்‌ வாக்யத்தால்‌ அச் சேர்த்தியிலே அடிமையை இரக்கிறது–பிரார்த்திக்கிறது. த்வயார்த்தம்‌ தீர்க்க சரணாகதி யென்றது ஸார ஸங்கரஹத்திலே’” என்ற ஆசார்ய ஹ்ருதய ஸ்ரீஸூக்திப்படி திருவாய்‌ மொழி த்வயார்த்த விவரணம்‌ என்பது நிரூபிக்கப்படுகிறது, த்வயத்தின்‌ ஒன்பதாவது பொருளான–உத்தர வாக்யத்தில்‌ உள்ள நாராயணாய என்‌றதில்‌ சதுர்த் யர்த்தமான “நித்ய கைங்கர்யம்‌” திருவாய்மொழியின்‌ ஒன்பதாம்‌ பத்தின்‌ பொருள்‌, ஸார ஸங்ரஹ ஸ்ரீஸூக்தி வருமாறு :– ஒன்பதாம்‌ பத்தால் பண்டை நாளாலே நின் திருவருளும்‌ பங்கயத்தாள்‌ திருவருளும்‌ கொண்டு நின்‌ கோயில்‌ சீய்த்து”’ என்றும்‌ *நின்‌ தீர்த்த வடிமைக்‌ குற்றேவல்‌” என்றும்‌ “தொடர்ந்து குற்றேவல்‌ செய்து என்றும்‌ *கொடு வினையேனும்‌ பிடிக்க” என்றும்‌ ”உறுவதிது வென்றுனக் காட்பட்டு?” என்றும்‌ “ஆட்கொள்வா னொத்து:’ என்றும்‌ நானும்‌ மீளா வடிமைப்‌ பணி செய்யப்‌ புகுந்தேன்‌:’ என்றும்‌ நித்ய கைங்கர்யம்‌ ப்ரதிபாதிதமாய்த்து’” என்று. ஆசார்யர்களுக்கு ஆபத்தன மாயிருந்துள்ள ஸ்ரீய:பதியான ஸர்வேச்வரனே உபாயோபேயம்‌ என்ற பொருளை அறிவிக்கும்‌ த்வயமும்‌ திருவாய்மொழியும்‌ பகவத்‌ சாணார்த்திகளாய்‌ அநந்யோபாயராய்‌ இருக்கும்‌ பரம ஸாத்விகர்களான முமுஷுக்களான ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு சரீராவஸான கால பர்யந்தம்‌ எப்போதும்‌ கால க்ஷேபத்‌துக்காகவும்‌ பகவன்‌ முகோல்லாஸத்துக்காகவும்‌ அநுஸந்தானம்‌ செய்யப்பட வேண்டியவையாகும்‌.

ஒரு கிரந்தம்‌– நூல்‌ என்றால்‌ அதன்‌ பொருள்‌ ஒன்றேயாயிருக்க வேணும்‌. அந்த ஒரு பொருளை நிலை நிறுத்த மற்ற பொருள்கள்‌ கூறப்பட வேண்டும்‌. திருவாய்மொழிக்கு முக்கியமான ஒரு கருத்துப் பொருள்‌ ஜ்ஞான ப்ரதனான எம்பெருமான்‌ அருளால்‌ முமுஷுவுக்கு மோஷ லாபம்‌” என்பது. அவித்யா நிவர்த்தக ஜ்ஞான பூர்த்தி ப்ரத பகவத்‌ ப்ரஸாதாத்‌ மோஷ லாப மென்கை மயர்வற வீடு பெற்ற என்ற ப்ரந்தைகார்த்தயம்‌’‘ என்ற ஆசார்ய ஹ்ருதய ஸ்ரீ ஸூக்தி இதைக்‌ குறிப்பிடுகிறது. இங்கு விசத வாக்‌ சிகாமணியான மணவாள மாமுனிகளின்‌ வயாக்யான ஸ்ரீஸூிக்தி “இத்தால்‌ ஜ்ஞாந ப்ரமான பகவத்‌ ப்ரஸாதமே மோக் ஷப்ரதமும்‌ என்னுமிது இப்பிரந்தத்துக்கான ‘ தாத்பர்ய மாயிருப்பதோரர்த்தம்‌ என்றதாய்த்து’” என்று. மேலும்‌ அர்த்த பஞ்சகம்‌ திருவாய்மொழியின்‌ பொருள்‌ என்றும்‌, அதிலும்‌ உபாயோபேயங்களிரண்டுமே பொருள்‌ என்றும்‌, உபேயமொன்றுமே பொருள்‌ என்றும்‌, ஆசார்யர்கள்‌ அருளி யுள்ளனர்‌. ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகர்‌ திரவிடோபநிஷத்‌ தாத்பர்ய ரத்நா வளியில்‌ ஸ்ரீமானான தேவன்‌ தன்னைப்‌ பெறுவதற்கு ஸாதனமாகிறான்‌ என்பது திருவாய்மொழியின்‌ முக்கியமான ஒரு பொருள்‌ என்து அருளிச்‌ செய்தார்‌.இந்த ஒரு பொருளை நிலைநிறுத்தப்‌ பத்து பத்திலும்‌ முறையே எம்பெருமான்‌-ஸேவ்யன்‌, அதி போக்யன்‌, முதலான பத்துப்‌ பொருள்‌ கூறப்பட்டது என்றும்‌, ஒவ்வொரு திருவாய்மொழியிலும்‌ முறையே பரத்வம்‌ முதலான ஒவ்வொரு குணம்‌ எம்பெருமானுக்கு மொத்தம்‌ 100 குணங்கள் கூறப்பட்டன என்றும்‌, ஒவ்வொரு பாசுரங்களிலும்‌ முறையே எல்லை கடந்த உயர்ந்த கல்யாண குண முடையவன்‌ ஸ்ரீமானான தேவன்‌ என்று மொத்தம்‌ 1,000 குணங்கள் கூறப்பட்டன என்றும்‌ தாத்பர்ய ரத்னாவளியில்‌ ஸ்ரீவேதாந்த தேசிகர்‌ நிரூபித்துக்‌ காட்டி யருளி யிருக்கிறார்‌.

பரத்வ, காரணத்வ, வ்யாபகத்வ, நியந்த்ருத்வ, காருணிகத்வ, சரண்‌யத்வ, சக்தித்வ, ஸத்ய காமத்வ ஆபத் ஸகத்வ, ஆர்த்தி ஹரத்வ விசிஷ்டன்‌ மயர்வை யறுக்க….. தம்‌ பேற்றைப்‌ பிறர்‌ அறியப்‌ பத்துத்‌ தோறும் வெளியிடுகறார்‌” என்ற ஆசார்ய ஹ்ருதய ஸ்ரீஸூக்தி, திருவாய்மொழி முதல்‌ பத்தில்‌ எம்பெருமானுடைய பரத்வ குணம்‌ பிரகாசமாகிறது என்று முறையே பத்துப்பத்தின்‌ 10 குணங்களைக்‌ குறிப்பிடுகிறது. அதில்‌ திருவாய்மொழி ஒன்பதாம்‌ பத்தில்‌ ஸ்ரீய:பதியான எம்பெருமானுடைய * ஆபத் ஸகத்வம்‌ ? என்ற குணம்‌ பிரகாசப்படுத்தப்படுகிறது –

ஆழ்வார்‌ எம்பெருமானை முற்றூட்டாக அநுபவித்து ** இவ்வநுபவத்தை ஸம்ஸாரி சேதனர்கள்‌ அனைவரும்‌ பெற்று இன்புற வேணும்‌ :” என்னும்‌ தம்‌ பரமக்ருபையாலே திருவிருத்தம்‌, திருவாசிரியம்‌, பெரிய திருவந்தாதி, திருவாய்‌ மொழி என்னும்‌ திவ்ய ப்ரபந்தங்களிலே தம்‌ அநுபவத்தை வெளியிட்டு ‘பிறரைக்‌ குறித்து “நீங்களும்‌ இவ்வநுபவத்தைப்‌ பெறப் பாருங்கோள்‌”” என்று உபதேசம்‌ செய்தருளுகிறார்‌. பரோபதேச ஸமயத்திலும்‌ தம்‌ அநுபவம்‌ குறையாதவர்‌ ஆழ்வார்‌. அநுபவ ஸமயத்திலும்‌ பரோபதேசத்தில்‌ திருவுள்ளமாய்‌ தம்மனுபவத்தை வெளியிடுவார்‌. ஆக எப்போதும்‌ ஆழ்வாருக்குப்‌ பரோபதேசத்திலேயே முக்கிய நோக்கு. இதைத் தான்‌ அநுபவ கர்ப்ப பரோபதேசம்‌ என்றும்‌, பரோபதேச கர்ப்பாநுபவம்‌ என்றும்‌ ஆசார்யர்கள்‌ குறிப்பிடுகின்‌றனர்‌. ‘ஒரு பாட்டுக்கு க்ரியை–வினைமுற்று எப்படி முக்கியமோ ஒரு திருவாய்‌ மொழிக்கு அதன்‌ முக்கியப்‌ பொருளைக்‌ குறிப்பிடும்‌ பாட்டு எப்படி. முக்கியமோ இதே போல்‌ ஒரு பத்துக்கு–10 திருவாய்மொழி கொண்ட பகுதிக்குப்‌ பரோபதேசத்தில்‌ நோக்கான திருவாய்மொழி முக்கியம்‌ என்று ** பாட்டுக்குக் கிரியையும்‌ பத்துக்குக்‌ கருத்தும்‌ போலே நூற்றுக்கு உபதேசப்‌ பத்து – என்ற ஆசார்ய ஹ்ருதய ஸ்ரீஸூக்தி விளக்குகிறது. இப்படி பரோபதேசத்தில்‌ நோக்கான திருவாய்மொழி முக்கியம்‌ என்று தேறின போது முதல்‌ திருவாய்‌ – மொழியும்‌ பத்தாம்‌ திருவாய்மொழியும்‌ பரோபதேச ரூபமாய்‌ ஒன்பதாம்‌ பத்து மிகவும்‌ முக்கியமாகிறது. தமக்கு மோக்ஷம்‌ விரைவில்‌ கிடைக்கப் போகிறது என்பதை உணர்ந்த ஆழ்வார்‌, ஒருவரும்‌ இப் பேற்றை இழக்கக்‌ கூடாது என்ற தம்‌ பரம க்ருபையால்‌ அவரவர்‌ தகுதிக்கு ஏற்றார்ப் போலே அவரவர்‌ விரும்பி கைக் கொள்ளத்‌ தக்க உபாயங்களை எல்லாம்‌ பரக்க உபதேசித்தருளுகிறார்‌ ஒன்பதாம்‌ பத்தில்‌, இப்படி நிர்ஹேதுகமாக எல்லாரிடமும்‌ கிருபையாலே அனைவரும்‌ உஜ்ஜீவிக்க உபதேசம்‌ செய்யுமிந்த ஆழ்வாரின்‌ ஸ்வபாவம்‌ பிராட்‌டிக்கும்‌, ப்ரஹ்லாதனுக்கும்‌, விபீஷணனுக்கும்‌, ஆழ்வார்‌ அடி பணிந்த இராமானுஜருக்குமே இருப்பதொன்று. *: தாய்க்கும்‌, மகனுக்கும்‌ தம்பிக்கும்‌ இவர்க்கும்‌ இவரடி பணிந்தவர்க்குமே இவையுள்ளது ” என்பது ஆசார்ய ஹ்ருதய ஸ்ரீஸக்தி. “மாலை நண்ணி”’ (திரு. 9-10) திருவாய்மொழிப்‌ ப்ரவேசத்தில்‌ ஈட்டில்‌ “மோஹித்துக்‌ கிடந்தாராகில்‌ கிடக்குமித்தனை போக்கி ௨ணர்ந்தாராகில்‌ பிறர்க்கு ஹிதம்‌ சொல்லி யல்லது நிற்கமாட்டார்‌ என்று ஆழ்வாரின்‌ ஸ்வபாவம்‌ ‘விளக்கப்பட்டது. ஈட்டின்‌ ௮வதாரிகை இரண்டாம்‌ ஸ்ரீ ய:பதியில்‌ “நம்மாழ்வார்‌ திருவாய்மொழி ப்ரபந்தத்தாலே த்வய விவரணம்‌ பண்ணுகிறார்‌. இதில்‌ முதலிட்டு மூன்று பத்தாலே உத்தரார்த்ததைத்‌ விவரிக்கிறார்–

மேலிட்டு மூன்று பத்தாலே பூர்வார்த்தத்தை விவரிக்கறார்‌. மேலிட்டு மூன்று பத்தாலே உபாயோபயோகியான குணங்களையும்‌, ஆத்மாத்மீயங்களில்‌ தமக்கு நசையற்ற படியையும்‌,அவனோடு தமக்குண்டான நிருபாதிக ஸம்பந் தத்தையும்‌? அருளிச்‌ செய்தார்‌ மேலிற்பத்தாலே தாம்‌ ப்ரார்த்‌தித்தபடியே பெற்றபடியைச்‌ சொல்லித்‌ தலைக்கட்டுகிறார்‌: என்று த்வய விவரணம்‌ திருவாய்மொழி என்பதையும்‌, ஒன்பதாம்‌ பத்து எம்பெருமானுடைய நிருபாதிக ஸம்பந்தத்தை நிரூபிக்கிறது என்பதையும்‌ நாம்‌ அறியலாம்‌. மாதா பிதா பார்யா புத்ர ப்ராதா மாதுலாதி ஸகல வித பந்துவும்‌ ஸ்ரீயபதியான எம்பெருமானே. லெளகிகர்களான மற்ற பந்துக்கள்‌ அர்த்த காமாதி நிபந்தனமாக வந்தேறியான ஸம்பந்தமுடையவர்களே. ஆபத்து வந்தவாறே கைவிட்டு விடுவார்கள்‌. எப்போதும்‌ நம்மோடு கூட இருக்து தோன்றியும்‌ தோன்றாதும்‌ உதவி புரிந்து கைகொடுப்பான்‌ ஸ்ரீமந் நாராயணனே. அவனே ஸகா-ஸுஹ்ருத்‌-உயிர்த் தோழன்‌. * என்னை யாள்வானே”’” என்று குறிப்பிடப்படும்‌ மிகப்‌ பெரியவன்‌, அறத்தாழ்ந்தவனோடு புரையறக்‌ கலக்கும்‌ அளவிறந்த சீல குணமும்‌ உடையவன்‌ என்பதை ஒன்பதாம்‌ பத்து குறிப்பிடுகிறது. ஈடு 9ம்‌ ஸ்ரீய:பதியில்‌ “ஒன்பதாம்‌ பத்தால்‌, நீரென்றிய அதி சங்கை பண்ணிப்‌ படுகிறீர்‌ இப்படி என்று தன்னுடைய நிருபாதிக பந்தத்தையும்‌ காட்டி ** நான்‌ நாராயணன்‌ ஸர்வசக்தியுக்தன்‌, உம்முடைய ஸர்வாபேக்ஷிதங்களையும்‌ செய்து தலைக்கட்டுகிறோம்‌:” என்‌றருளிச்‌ செய்ய ‘சீலமெல்லையிலான்‌” (திருவாப்மொழி 9-9-11) என்று அவனுடைய சீல குணங்களிலே ஆழங்கால்பட்டார்‌ ” என்று. *நிருபாதிக பந்துவானவனே ஆபத்ஸகன்‌ ” அவனே நிருபாதிக ஸுஹ்ருத்து, அல்லாதார்‌ பக்கல்‌ தோற்றுகின்ற ஸெளஹார்த்தம்‌ ஸோபாதிகம்‌’” (ஈடு 9.1. ப்ரவேசம்‌, முதற்பாட்டவதாரிகை) என்‌று-

-“1-எண்டிசையுமகல்‌ ஞாலம்‌ எங்குமளிக்கின்ற ஆலின்‌ மேலென்னுபடி நித்வ போக பாத லீலோபகரணத்தின்‌ லயாதிகளைப்‌ போக்கும்‌ ஆபத் ஸகன்‌, (2) ஆருயிரென்னப் படுத்தின ஆத்ம தர்சன பலாநுபவ பரம்பரையைக்‌ கூவுதல்‌ வருதலென்று முடுக விட்டு (3) ஏகமெண்ணிக்‌ காணக் கருதி எழு நண்ணி நினை தொறு முருகியலற்றிக்‌ கவையில்‌ மனமின்றிப்‌ பதினலாண்டு பத்துமாஸ மொரு பகல்‌ பொறுத்தவர்கள்‌ ஒரு மாஸதிந ஸந்த்யையில்‌ படுமது கணத்திலேயா கவிரங்குகிற த்வரைக்கீடாக (4) இன்பத்திலொன்று தசம தசையிலே பேறென்று நாட் கடலாகத்‌ தம்பிக்‌ கிட்டதாகாமல்‌ நாளை வதுவைபாலே நாளிடப்பெற்றவர்‌ (6) இம்மடவுலகர்‌ கண்டதோடு பட்ட அபாந்தவாரஷகா போக்யா ஸூகாநுபாய ப்‌ரதி ஸம்பந்தியைக்‌ காட்டி. (6) மற்றொன்‌று கண்ணல்லா லென்கிற வைகல்‌ வாழ்தலான ஸித்தோபாயம்‌, (7) அதில்‌ துர்ப்பல புத்திகளுக்கு மாலை நண்ணி காலை மாலை விண்டு தேனை வாடா மலரிட்டு அன்பராம்‌ ஸாங்க பக்தி, அதில்‌ அசக்தர்க்குத்‌ தாளடையும்‌ ப்ரபத்தி, (8) அதில்‌ அசக்தர்க்கு உச்சாரண மாத்ரம்‌ – ஸர்வோபாய ஸூந்யர்க்கு இப் பத்தும்‌ பாடியிடும்‌ தெண்டனென்று கீதாசார்‌யனைப் போலே அதிகாராநுகுணம்‌ நெறியெல்லா முறைக்கிறார்‌ ஒன்பதாம் பத்தில்‌”: (ஆசார்ய ஹ்ருதயம்‌ 4ம்‌ ப்ரகரண்ம்‌ ஸூத்ரம்‌ 9) என்று ஒன்பதாம்‌ பத்தில்‌ ப்ரகாசப்படுத்தப்படும்‌ பொருள்களை அழகிய மணவாளப்‌ பெருமாள்‌ நாயனார்‌ அருளிச்செய்தார்‌.

பரம காருணிகனான கீதாசார்யன்‌ கண்ணன்‌, உலகோர்கள்‌ உஜ்ஜீவிக்கும்‌ படி எவரெவர்‌ எதை யெதை விரும்புகிறார்களோ அதைப் பற்றி உஜ்ஜீவிக்‌ கட்டும்‌ என்ற திருவுள்ளமடியாக கர்ம யோகம்‌, ஜ்ஞாந யோகம்‌, பத்தி யோகம்‌, ப்ரபத்தி, அவதார ரஹஸ்ய ஜ்ஞாநம்‌, புருஷோத்தம ப்ரஹ்ம வித்யை என்று பல பல மோக்ஷாபாயங்களை ஸ்ரீகீதையில்‌ அருளிச்‌ செய்தான்‌. அதே போல்‌ ஆழ்வாரும்‌ ஒன்பதாம்‌ பத்தில்‌ அவரவர்‌ ருசிக்கீடாக அவரவர்‌ பற்றலாம்‌ படியான மோக்ஷ நெறிகளை உபதேசித்தார்‌, மோக்ஷோபாயமொன்றிலும்‌ அந்வயமில்லாத நாம்‌ ஆழ்வார்‌ அருளிச்‌ செய்த ‘*மாலை நண்ணி” (திருவாய்‌ மொழி 9. 10) என்னும்‌ திருவாய்மொழியைப்‌ பாடி ப்ரீதராய்‌ ஆடி ஸுலபனான செனரி ராஜன்‌ அடி பணிந்தால்‌ போதும்‌. நம்‌ வினை கிட்ட அண்டாது. இத்தேஹாவஸானத்தில்‌ மோக்ஷம்‌ நிச்சயம்‌ உண்டு. ஸர்வாநிஷ்ட நிவ்ருத்தி பூர்வக ஸர்வாபீஷ்ட ப்ரதன்‌ ஸ்ரீமந் நாராயணன்‌ ஒருவனே ஸித்தோபாயம்‌: அவன்‌ ஸ்வபாவத்தையும்‌ நம்‌ ஸ்வபாவத்தையும்‌ நினைத்தால்‌ நாம்‌ ஒரு ப்ரவிருத்தியும்‌ செய்ய வேண்டியதில்லை. நாம்‌ செய்வதெல்லாம்‌ அவனுடைய கைங்கர்யமேயாகும்‌. ஆசார்ய ஸமாச்ரயணத்தால்‌ இவ்வித ஸித்தோபாய நிஷ்டர்களான நாம்‌ பேற்றில்‌ கவலை யற்று மார்பில்‌ கை வைத்து உறங்கலாம்‌. மரணமடைந்ததும்‌. மோக்ஷம்‌ நிச்சயமுண்டு, இது 9ம்‌ பத்து 10ம்‌ திருவாய்‌ மொழியின்‌ ஸாரமான பொருள்‌.

9ம்‌ பத்து முதல்‌ திருவாய்மொழியின்‌ ஸாரமான பொருள்‌, ஸம்ஸாரத்தின்‌ தண்மையும்‌-அல்பாஸ்திரதையும்‌ ஸர்வேச்ரவ ‘னுடைய ப்ராப்ய ப்ராபகபாவமும்‌. **அவனுக்கு நாம்‌ செய்ய வேண்டுவது அவன்‌ தானே மேல்‌ விழா நின்றால்‌ விமுகராகாதொழியு மத்தனை யிறே வேண்டுவது. இவனுடைய உத்யோகத்திலே (முயற்சியிலேயே) அவனுக்கு வயிறு நிறையும்‌”. இது 9.1.8ம்‌ பாட்டின்‌ ஈட்டின்‌ வாக்யம்‌.

ஓன்பதாம்‌ பத்து 2ம்‌ திருவாய்மொழியின்‌ ஸாரமான பொருள்‌ கைங்கர்யம்‌ செய்வதில்‌ மநோரதம்‌-பாரிப்பு: ‘*ப்ராப்தியை அநுபவித்தார்‌ கீழிற் திருவாப்‌ மொழியில்‌; ப்ராப்தி பலத்தை ஆசைப்பட்டு அபேஷிக்கிறாரிதில்‌?? (9,3 ஈடு ப்ரவேசம்‌) எம்பெருமான்‌ நமக்குச்‌ செய்துள்ள உபகார பரம்பரைக்குக்‌ க்ருதஜ்ஞனாயிருக்க ,வேணும்‌ நாம்‌. அவன்‌ நமக்குச்‌ செய்ய வேண்டுமம்‌சத்துக்கு நாம்‌ ப்ரார்த்திக்கவும்‌ வேணும்‌, ப்ரார்த்தனை உபாயமன்று. அதிகாரி ஸ்வரூபமே”. ‘*செய்த அம்சத்துக்கு கருதஜ்ஞனாகவும்‌, செய்ய வேண்டும்‌ அம்சத்துக்கு ப்ரார்த்திக்கவும்‌ வேணுமிறே அதிகாரிக்கு? (9.3.1. ஈடு ) என்று.

9ம்‌ பத்து 3ம்‌ திருவாய்மொழியின்‌ ஸாரமான பொருள்‌ எம்பெருமானுடைய சீல குண ப்ராசுர்யமே. எம்பெருமான்‌, அடியார்‌ ஒன்று செய்கையும்‌ மிகையாக எண்ணுமவன்‌. அடியாரும்‌ எம்பெருமான்‌ சீல குணத்திலே ஈடுபட்டுத்‌ துவக்‌குண்டு ஒன்றும்‌ செய்ய முடியாத வராயிருப்பர்‌, ஆக இத்திருவாப்மொழி எம்பெருமானின்‌ சீல குணத்தின்‌ மிகுதியைச்‌ சொல்லித்‌ தலைக்‌ கட்டுகிறது. 9.4. ஈடு ப்ரவேசத்தில்‌ இவ்வர்த்தம்‌ கூறப்படுகிறது.

9ம்‌ பத்து 4ம்‌ திருவாய்மோழியின்‌ ஸாரமான்‌ பொகுள்‌ : ஆழ்வாருடையவும்‌ அவர்‌-இந்திரியங்களினுடையவும்‌ பகவத்‌ குணாநுவபத்திலுள்ள சாபல்யம்‌ பெரு விடாய்‌. ஆழ்வாருக்கு இந்த விடாய்‌ எப்போதுமுள்ளதாய்‌ எல்லாத்‌ திருவாய் மொழிகளிலும்‌ ஊடுருவியிருப்பதொன்று. எம்பெருமானும்‌ ஆழ்வாரின்‌ பெரு விடாயை யறிந்து ஆழ்வாருக்கு முகம்‌ காட்ட, ஆழ்வார்‌ “நான்‌ க்ருதக்ருத்ய ‘ னானேன்‌, அடிமை செய்யப்‌ பெற்றேன்‌, வாழ்ந்தேன்‌ (தொண்டர்க்கமுதுண்ணச்‌ சொல்‌ மாலைகள்‌ சொன்னேன்‌ ‘ (திருவாய்மொழி 9.4.9) என்றபடி), ஸ்ரீ வைஷ்ண வர்களுக்கெல்லாம்‌ நான்‌ உபகாரகனாம்‌ படியானேன்‌; இதொருவன்‌ பெறும்‌ பேறிருந்தபடியே என்று தமக்குப்‌ பிறந்த லாபத்தை ௮நுஸந்தித்து அத்தைப்‌ பேசித்‌ தலைக் கட்டுகிறார்‌” (9.4. ஈடு பிரவேசம்‌) என்று.

9ம்‌ பத்து 5ம்‌ திருவாய்மொழியின்‌ ஸாரமான பொருள்‌: (கண்ணனைக்‌ கண்டு கொண்டேனே ‘ என்னும்படி மாநஸா நுபவத்தில்‌ ஜ்ஞாந வைசத்யம்‌-தெளிவு ஏற்பட்டதும்‌ உடனே பாஹ்ய ஸம்ச்லேஷாபேஷை பிறந்து அது உடனே கிட்டாமையாலே வருந்தி ஆண்‌ பெண்ணாய்‌ ௮வனை நினைப்பூட்டும்‌ போலியான குயில்‌ மயில்‌ கிளி போன்ற பொருளைக் கண்டு தளர்வுற்ற ஆழ்‌வாரின்‌ தன்மை.

9ம்‌ பத்து 6ம்‌ திருவாய்மொழியின்‌ ஸாரமான பொருள்‌: * இருத்தும்‌ வியந்தில்‌ ” (திருவாய்மொழி 8.1) அநுபவம்‌ ஆழ்வாருக்கு இங்கு ஸ்ம்ருதி விஷயமாய்‌–நினைவுக்கு வந்து எம்பெருமானுடைய தம்மோடு கலந்த பரிமாற்‌றத்தின்‌ சில குணத்தில்‌ ஈடுபட்டுப்‌ பேசுவது, இங்கே ஈட்டில்‌, நம்பிள்ளை “கடலைத்‌ தரை காண்பாரைப் போலே இருத்தும்‌ வியந்தில்‌ அநுபவத்தை இதிலே கொண்டுவந்து சேர்ப்பதே நம்‌ முதலிகள்‌”! என்று ஈடுபட்டு அருளிச்‌ செய்வார்‌ என்னும்‌ ஐதிஹ்யம்‌ வந்துள்ளதைக்‌ குறிக்‌ கொள்ள வேணும்‌. நம்‌ பூர்வாசார்யர்கள்‌ எப்போதும்‌ திருவாய்மொழியின்‌ பொருளை அநுஸந்திப்‌பதையே யாத்திரையாய்ப்‌ போருவர்கள்‌.

9ம்‌ பத்து 7ம்‌ திருவாய்‌ மொழியின்‌ ஸாரமான பொருள்‌, எம்பெருமானின்‌ வடிவழகிலும்‌ குணத்திலும்‌ ஈடுபட்டு அவனைப்‌ பெற்றுப்‌ பிழைத்தல்‌, பெறா விடில்‌ முடியும்படியான தன்‌ தசையை பிராட்டி பாவத்தில்‌ ஆழ்வார்‌ அருளிச்‌ செய்தது.

ஒன்பதாம் பத்து 8ம்‌ திருவாய்மொழியின்‌ ஸாரமான பொருள்‌: திருவடி பெருமாளின்‌ செய்தியைச்‌ சொல்லிச்‌ சென்ற பிறகு பெருமாளைக்‌ கிட்டுவதற்கு முன்பு பிராட்டிக்கு பிறந்த மநோ ரதம்‌ போலே ஆழ்வாருடைய மநோ ரதம்‌, என்று இங்கே ஈடு வாக்யம்‌ “உபாயோபேயங்களிரண்டும்‌ ஈச்வரனே என்று அத்ய வஸித்தார்க்கு ப்ராப்ய ருசி கண்ணழிவற்றால்‌ விளம்பஹேது இல்லாமையாலே ப்ராப்ய ஸித்தியளவும்‌ மநோ ரதம்‌ செல்லா நிற்குமிறே””, (9. 8ஈடு ப்ரவேசம்‌) என்று பெரிய முதலியார்‌-(ஆளவந்தார்‌) ப்ராப்ய ஸித்தியில்‌ த்வரையாலே எப்போதும்‌ இத்திருவாய்மொழியை அநுஸந்தியா நிற்பர்‌; ஆகையாலே இத்தை “*பெரிய முதலியார்‌ திருவாய்மொழி‘” என்றாய்த்துச்‌ சொல்வது (ஈடு ப்ரவேசம்‌ 9.8) என்று.

9ம்‌ பத்து 9ம்‌ திருவாய்மொழியன்‌ ஸாரமான பொருள்‌: பெருமாளைக்‌ காட்டிலே ஏகாந்தமாக அநுபவிக்கலாமென்று புறப்பட்டு வந்த பிராட்டியை விலலாப ஸீதா?” என்‌ றபடியே கூப்பிடப்‌ பண்ணினப்போலே திருவாயில்‌ ஏகாந்தமாக அநுபவிக்கலாமென்று மநோ ரதித்த ஆழ்வார்‌ அது கிட்டப்பெறாமல்‌ அவனை நினைப்பூட்டும்‌ குழலோசை முதலான மாலைப்‌ போதில்‌ உண்டாமவையெல்லாம்‌ ஆழ்வாருக்கு பாதகமாய்‌ ஆழ்வாரை வருத்த, அவ்வருத்த மேலீட்டால்‌ கூப்பிடப்‌ பண்ணிற்று என்பது. **செல்கின்ற வாற்றாமை பேசி அலமந்த மாறன்‌ !’ என்று மா முனிகள்‌ திருவாய்மொழி நூற்றந் தாதியில்‌ இத்‌ திருவாய்‌ மொழியின்‌ ஸாரப்‌ பொருளைக்‌ குறிப்பிட்டருனினர்‌.

1- ப்ரளயாத்பாபத்துக்களிலே ஜகத்தை நோக்க ரக்ஷிக்கும்‌ எம்பெருமான்‌ -2- ஆழ்வாருக்கு ப்ராப்ய ருசியை அதிகமாக்கி -3-அந்த ப்ராப்ப ருசி மூலமான ப்ராப்ய த்வரைக் கீடாக -4-மரணமானால்‌ வைகுந்தம்‌ ** என்று ப்ராப்ய லாப நாளைக்‌ குறிப்பிட்டான்‌. அத்தால்‌ தெளிந்த ஆழ்வார் (5) இம்‌ மடவுலகர்களும்‌ தம்மைப் போல்‌ பேற்றைப் பெற்று புஜிக்க வேணுமென்ற கிருபையாலே அவர்களுடைய அஜ்ஞான ௮ந்யதாஜ்ஞாந விபரீத ஜ்ஞாநங்களை நீக்க நேரான ஜ்ஞாநமான ““எம்பெருமானே ஸர்வவித பந்து ரஷகன்‌ இனியன்‌ “* என்பதை உபதேசித்தார்‌. அப்படி உபதேசிக்கும்‌ போது அவரவர்களுக்குத்‌ தக்கபடி (6) எம்பெருமானாகிற ஸித்தோபாயம்‌ (7) அதில்‌ விச்வாஸ மில்லா தார்க்கு பக்தி, பக்தியில்‌ பசிகரம்‌–ஸஹ காரி இல்லாதார்க்கு தாளடையும்‌ ப்ரபத்தி-சரணாகதி (8) அது செய்ய மாட்டாதவர்களுக்கு எம்பெருமானையும்‌ அவன்‌ உகந்தருளின திவ்ய தேசத்‌ திருநாமங்களையும்‌ சொல்லுவதே போதும்‌. அதுவும்‌ முடியாதவர்களுக்கு இப் பத்துப்‌ பாட்டையும்‌ பாடி ஆடி எம்பெருமான்‌ திருவடியைப்‌ பணிவதே போதுமானது என்று உஜ்ஜீவனோபாயங்களை யெல்லாம்‌ எடுத்துரைத்தார்‌. இது 9ம்‌ பத்தின்‌ பொருளைக்‌ குறிக்கும்‌ ஆசார்ய ஹ்ருதயம்‌ 4ம்‌ ப்ரகரணம்‌ 9ம்‌ ஸஃத்திரத்தின்‌ பொழிப்புரையாகும்‌. ‘

ஒன்பதாம்‌ பத்தில்‌ 8 திவ்ய தேசங்கள்‌ மங்களாசாஸனம்‌ செய்யப்‌ பட்டுள்ளன.-திருப்புளிங்குடி-2-திருவரகுணமங்கை –3, திருவைகுந்தம்‌–4. திருவேங்கடம்‌ -5. திருக்காட்கரை -6-திருமூழிக்களம்‌- 7. திருநாவாய்‌–8. திருக்கண்ணபுரம்‌

9ம்‌ திருவாய்மொழியில்‌ 1. திருப்புளிங்குடி. 2,- திருவரகுணமங்கை திருவைகுந்தம்‌ மூன்று திவ்யதேசங்கள்‌ “புளிங்குடிக்‌ கிடந்து வரகுணமங்கை யிருந்து வைகுந்தத்துள்‌ நின்று” (திருவாய்மொழி 9.9.4) குறிக்கப்பட்டது. இத் திவ்ய தேசங்கனில்‌ தனக்கு போக்ய பூதரான ஆழ்வாருக்கு பரம பக்தி யாகிற பரிபாகம்‌ பிறக்குமளவும்‌ எம்பெருமானுக்கு ஆழ்வாரை புஜிப்பதில்‌ உண்டான த்வரை விளங்குகிறது. பசி மிகுக்தவன்‌ அன்னம்‌ பக்குவமாவதற்கு முன்னே பதற்றத்தோடே மடைப்பன்னிக்கு அணித்தாக வந்து கிடப்பது இருப்பது நிற்பதாய்‌ அவஸரப் படுவான்‌. அது போல்‌ எம்பெருமான்‌, ஆழ்வார்‌ எழுந்தருளியிருக்கும்‌ திருக்குருகூர்க்கு கூவுதல்‌ வருதல்‌ செய்யும்படி வெகு சமீபமாயுள்ள திருப்புளிங்குடி, திருவரகுணமங்கை, திருவைகுந்தம்‌ திவ்ய தேசங்களிலே கிடப்பது இருப்பது நிற்பதாகா நின்றான்‌. “போக்ய பாக த்வரை தெளிந்த சிந்தைக்கு முன்னில்‌ மூன்‌றிலும்‌ ப்ரகடம்‌’” (ஆசார்ய ஹ்ருதயம்‌ 9ம்‌ ப்ரகரணம்‌)

திருவேங்கடம்‌ 3ம்‌ திருவாய்மொழி. 8ம்‌ பாட்டில்‌ *நின்ற வேங்கடம்‌ நீணிலத்துள்ளது’‘ என்று குறிக்கப்பட்டுள்ளது. திருவேங்கடத்தில்‌ நிகரில்‌ புகழாய்‌ என்று கூறப்பட்ட எம்பெருமானுடைய வாத்ஸல்ய குணம்‌ உஜ்வலமாய்‌ விளங்குகிறது.

திருக்காட்கரை 9-6ம்‌ திருவாய்மொழியில்‌ மங்களாசாஸனம்‌ செய்யப்‌ பெற்றது. அதில்‌ எம்பெருமானுடைய சீல குணம்‌ பிரகாசிக்கும்‌. : ஸம்ச்லேஷ தசையில்‌ எம்பெருமான்‌ ஆழ்வாரை -முறை மாறாடிப்‌ பரிமாறும்‌ சீல குண முடையவன்‌, இதுவே திருக்காட்கரை மருவிய மாயன்தன்‌ மாயமாகும்‌-“போகத்தில்‌ தட்டுமாறும்‌ சீலம்‌ காட்கரையிலே கரை யழிக்கும்‌”” (ஆசார்ய ஹ்ருதயம்‌ 3ம்‌ ப்ரகரணம்‌)

திருமூழிக்கனம்‌ 9-7ம்‌ திருவாய்மொழியில்‌ மங்களாசாஸ்னம்‌ செய்யப்‌ பெற்றது. அதில்‌ எம்பெருமானுடைய தன்‌ உயிரான மஹாத்மாக்களின்‌ விரஹத்தை ஸஹியாத. மார்த்தவ குணம்‌ ப்ரகாசிக்கும்‌. ‘*ஒரு தடவை யாவது எம்பெருமானுடைய திருமேனியை ஸேவிக்க வேண்டுமென்ற அவாவினல்‌ மற்ற புருஷார்த்தங்களைப்‌ புல்லுக்கு ஸமமாக எண்ணியிருக்கும்‌ மஹாத்மாக்‌களின்‌ விரஹம்‌ எமபெருமானுக்கு மிகவும்‌ பொறுக்க வரிது’” என்று ஆளவந்தார்‌ அருளிச்‌ செய்தார்‌. ஆகவே தான்‌ திருமூழிக்களத்தில்‌ தமரோடங்‌ குறைவான்‌ எம்பெருமான்‌. “*மஹாத்மாக்கள்‌ விரஹம்‌ ஸஹியாத மார்த்தவம்‌ வளத்தின்‌ களத்தேடு கூடு பூரிக்கும்‌!” (ஆசார்ய ஹ்ருதயம்‌ 3ம்‌ ப்ரகரணம்‌),

திருநாவாய்‌ 9-6ம்‌ திருவாய்மொழியில்‌ மங்களாசாஸனம்‌ செய்யப்‌ பெற்றது. அதில்‌ எம்பெருமானுடைய ஆஸ்ரித விஷயத்திலுண்டான க்ருபை பிரகாசிக்கிறது. எம்பெருமான்‌ ஸம்ஸாரக்‌ கடலில்‌ மூழ்குகிறவர்களுக்கு செய்யுமவ்வூரும்‌ அக்காரணத்தால்‌ நாவாய்‌” எனப்‌ பேர்‌ பெற்றது. **துன்பக் கடல்‌ கடத்தும்‌ விஷ்ணு போதாந்ருசம்ஸ்யம்‌ நாவாயிலே நிழலெழும்‌” (ஆசார்ய ஹ்ருதயம்‌ 8ம்‌ ப்ரகரணம்‌)

திருக்கண்ணபுரம்‌ : 9-10ம்‌ திருவாய்மொழியில்‌ மங்களாசாஸனம்‌ செய்யப்பெற்றது. அதில்‌ எம்பெருமானுடைய சரண்யத்வம்‌ முகுந்தத்வம்‌ இவை பிரகாசிக்கின்றன. முகுந்தன்‌-மோக்ஷ பூமி ப்ரதன்‌- சரண்யன்‌-எல்லார்சக்கும்‌ சரண வரணார்ஹன்‌.“சரண்ய முகுந்தத்வம்‌ உத்பலாவதகத்திலே பிரஸித்தம்‌” (ஆசார்ய: ஹ்ருதயம்‌ 8ம்‌ ப்ரகரணம்‌)தேஹத்தில்‌ உபேஷை பண்ணி உலர்ந்த வடிவினரான முமுஷுக்தாக்களை ரஷிக்கிற எம்பெருமான்‌ உகந்து வர்த்திக்கிற இடமாகையால்‌ அவ்விமானம்‌ – உத்பலாவதகம்‌ ” என்‌ற பெயர்‌ பெற்றது.

ஒன்பதாம்‌ பத்து ஈடு முப்பத்தாராயிர வ்யாக்யானத்தில்‌ 29 ஐதிஹ்‌யங்கள்‌ -நிர்வாஹங்கள்‌ வந்துள்ளன. அவற்றில்‌ மொத்தம்‌ 24 பூர்வாசார்யர்‌களின்‌ திருநாமங்கள்‌ வந்துள்ளன.
24 ஆசார்யர்களின்‌ திருநாமங்கள்‌– 1. ஆப்பான்‌ திருவழுந்தூரரையர்‌ 2. ஆழ்வான்‌ (கூரத்தாழ்வான்‌) 3. பிள்ளை திரு நறையூர்‌ அரையர்‌ 4. பட்டர்‌. 5- திருக் கண்ணமங்கை ஆண்டான்‌ -6-. பிள்ளை தேவப் பெருமாளரையர்‌ 7. ஆழ்வார்‌ (கூரத்தாழ்வார்‌- ஆழ்வானின்‌ திருத்தகப்பனர்‌- ஆளவந்தா ராழ்வாராகவுமாம்‌) 8. பிள்ளை அழகிய மணவாளரையர்‌ 9. வங்கிபுரத்து நம்பி 10. ஆண்டான்‌ (முதலியாண்டான்‌) 11. நடுவில்‌ திருவீதிப்பிள்ளை 12, கோயிலாத்தான்‌ 13. மணக்கால்‌ நம்பி 14. நம்பிள்ளை -15-ஆளவந்தார் -16-எம்பெருமனார்‌-17-பிள்ளை அகளங்க ப்‌ரஹ்ம ராயர்‌ 18-இரு கை மத வாரணம்‌-19-பிள்ளான்‌ (திருக்குருகைப்‌ பிள்ளான்‌) 20-எம்பார்‌–21-நஞ்சீயர்‌–22-சிற்றாள்‌ கொண்டான்‌–23-பெற்றி–24-நம்பி திருவரங்க நாராயண தாஸர்‌.

குருபரம்பரா ப்ரபாவம்‌ முதலான இடங்களில்‌ இவ் வைதிஹ்யங்களில்‌ வந்துள்ள சரித்திர பாகங்கள்‌ வந்திருக்காது, இவற்றையும்‌ சேர்த்து பெரியதொரு குரு பரம்பரா ப்ரபாவம்‌ அமைக்க அமையும்‌. இவ்வாறு திருவாய்மொழி 9ம்‌ பத்தில்‌ விஷயத்தை ஈடு, ஆசார்ய ஹ்நதயம்‌ முதலான நூல்களைக்‌ கொண்டு ஒருவாறு முடிந்தவனவு அநுபவித்தோமானோம்

—

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ உ, வே. வித்வான்‌ திருநாங்கூர்‌ ப்ரதிவாதி பயங்கரம்‌ ஸ்ரீநிவாஸாசார்ய ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்

Posted in அருளிச் செயலில் அமுத விருந்து -, திரு வாய் மொழி, ஸ்ரீ ஈடு | Leave a Comment »

« Older Entries