Thiruvonum's Weblog

1-அசித விசேஷிதாந்‌ – அழிவு காலத்தின்‌ முடிவிலே அறிவில்‌ பொருள்களுக்குச்‌ சமானமாகத்‌ திரிகின்ற இவ் வாத்மாக்களை இந்த்ரியங்களொடும்‌ சரீரங்களோடும்‌ சேர்ப்பிப்பதற்காக இரங்கின மனத்தினை யுடையவனாய்‌” – ஸ்ரீ ரங்கராஜஸ்தவம்‌, உத்‌, 41.

2-“மாநம் ப்ரதீபமிவ – அருட் கடலான இறைவன்‌ பெரிய விளக்குப்‌ போன்ற ப்ரமாணமான சாஸ்த்ரத்தைக்‌ கொடுக்கிறான்‌” – ஸ்ரீரங்கராஜ ஸ்தவம் -2-1-

3-“ஆமுதல்வன்‌” – திருவாய்மொழி, 7:9:3.

4-“மாறி மாறி” – திருவாய்மொழி, 2:6:8.

5-“மாநிஷாத ப்ரதிஷ்டாம் த்வம்‌ அகம: ஸாஸ்வதீஸ் ஸமா: யத் க்ரெளஞ்ச மிதுநாதேகம்‌ அவதி: காம மோஹிதம்‌” – ஸ்ரீராமா, பால, 2:15 “ஓ வேடனே! நீ யாதொரு காரணத்தினால்‌ சேர்ந்திருக்கிற இரண்டு அன்றில்‌ பறவைகளீல்‌ காமத்தால்‌ மோகத்தை அடைந்திருக்கிற ஆண்‌ பறவையாகிற ஒன்றனைக்‌ கொன்றாயோ (அதனால்‌) நிலைத்திருக்கின்ற உன்‌ ஆயுட் காலத்தின்‌ இருப்பை நீ அடைய மாட்டாய்‌” என்பது இதன்‌ பொருள்‌. “ஓ ஸ்ரீநிவாசனே! தேவரீர்‌ யாதொரு காரணத்தால்‌, இராக்கதர்களான இராவணன்‌ மண்டோதரி என்ற இருவரில்‌, மன்மதனால்‌ பீடிக்கப்பட்ட ஒருவனான இராவணனைக்‌ கொன்றாயோ (அதனால்‌) நிலைத்திருக்கின்ற ஆண்டுகளின்‌ இருப்பை நீர்‌ அடைவீர்‌” என்பது இஸ் ஸ்லோகத்தின்‌ உள்ளுறை–

6-“ஆத்யஸ்ய ந: குல பதே: – நம்முடைய முன்னோரும்‌ குல நாதருமான ஆழ்வாருடைய” -ஸ்தோத்ர ரத்நம்‌, 5.

7-திருவாய்மொழி, 1:1:1.

8-“ஹர்த்தும்‌ – அருட் கடலாயும்‌, மூவுலகங்கட்கும்‌ இறைவனாயும்‌ உள்ள ஸர்வேஸ்வரன்‌ அறிவின்மையாகிய இருளைப்‌ போக்குதற்கும்‌ நலம்‌ தீங்கு ஆகியவற்றை அறிகைக்கும்‌ பெரிய விளக்குப் போன்ற பிரமாணமான சாஸ்த்ரத்தைக்‌ கொடுக்கிறான்‌.” – ஸ்ரீரங்கராஜ ஸ்தவம்‌, உத்‌, 1.

9-“க்ருபாயோகாச்ச – நித்யமான அருளோடு கூடி யிருத்தலாலும்‌” – லக்ஷ்மீ தந்த்ரம்‌.

10-“ஈசேசிதவ்ய – ஏவுகிறவன்‌ , ஏவப் படுகிறவன்‌ (பரமாத்மா, ஜீவாத்மா) என்னுமிவர்களுடைய உடையவன்‌ , உடைமை என்னும்‌ பழமையான ஸம்பந்தத்தாலும்‌” – லஷ்மீ தந்த்ரம்‌.

11-“அறிவிலா மனிசர்‌” – திருமாலை, 13.

12-“அந்தம்‌ தம – அறிவின்மை பொருள்களை மறைக்கும்‌ இருளினைப்‌ போன்றது” ஸ்ரீவிஷ்ணு புராணம்‌, 6-5:62.

13-“ஹர்த்தும்‌” – 8.

14-“உணர்வெனும்‌” – மூன்றாம்‌ திருவந்தாதி, 94.

15-ஞானச்சுடர்‌” – இரண்டாந்‌ திருவந்தாதி, 1.

16-“பிறங்கிருள்‌” – பெரிய திருமொழி, 5:7:3.

17-“பின்னிவ்வுலகினில்‌” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 1:8:10

18-“வேதாந்த” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 4:3:1

19-நந்தா” – பெரிய திருமொழி, 3:8:1.

20-“வேத” – திருவாய் மொழி, 4:7:10.

21-“என்‌ தக்க ஞான” – திருவாய்மொழி, 4:7:10.

22-“இவையன்றே” – பெரிய திருவந்தாதி, 3.

23-“ஸதஸதீ – நல்லதையும்‌ தீயதையும்‌ அறிகைக்கும்‌” – ஸ்ரீரங்கராஜ ஸ்தவம்‌,உத்‌ ,1.

24-“மறையாய்‌” – பெரிய திருமொழி, 8:9:4-

25-“துளக்கமில்‌” – திருச்சந்த விருத்தம்‌, 4.

26-“அகாரோ – அகாரமானது எல்லா வேதங்களாகவும்‌ விரிந்தது”

27-“மாநம்‌ – பெரிய விளக்குப்‌ போன்ற ப்ரமாணமான சாஸ்த்ரத்தை” ஸ்ரீரங்கராஜ ஸ்தவம்‌, உத்‌, 1. 1.

28-“பன்னு கலை” – பெரிய திருமொழி, 7:8:2.

29-“கலைகளும்‌”– பெரிய திருமொழி, 2:8:5

30-“அ இதி ப்ரஹ்ம – அகாரம்‌ என்பது பரம் பொருள்‌”

–

ஸுூத்ரம்‌-2
31-“வீடுமின்‌” – திருவாய்மொழி, 1:2:1.
32-“அற்றிறை பற்றே” – திருவாய்மொழி, 1:2:5.

–

ஸூத்ரம்‌-3
33-“ஸுகீ பவேயம்‌ – ஸுக முடையவனாவேன்‌, துக்க முடையவனாவே னல்லன்‌”

–

ஸூத்ரம்‌- 4
34-“இன்புதுன்பளி” – திருவாசிரியம்‌, 6.
35-“இன்னமுது” – திருவாய்மொழி, 7:1:8.
36-“அழுந்துமா”
37-“ஸம்ஸார ஸாகரம்‌ கோரம்‌ அநந்த க்லேச பாஜநம்‌” –
38-“களிப்பும்‌” – ஞான ஸாரம்‌, 17.
39-“அந்தமில்‌” – திருவாய்மொழி, 10:9:11. 40-“சுழிபட்டோடும்‌” – திருவாய்மொழி, 8:10:5.

—

ஸுூத்ரம்‌-5
41-“ஸம்ஸார ஸாகரம்‌ கோரம்‌ அநந்த க்லேச பாஜநம்‌”
42-“மறந்தேன்‌” – பெரிய திருமொழி, 6:2:2.
43-“என்னை” – திருவாய்மொழி, 2:9:9.
44-ஓடியுமுழன்றும்‌” – பெரிய திருமொழி, 1:6:6.
45-பிறவி நோய்‌” – பெரிய திருமொழி, 1:6:1.
46-ஆழியங்கை -பெரிய திருவந்தாதி, 82.
47-“நிரஸ்த – பிரமன்‌ முதலானோர்களுடைய உலகங்களின்‌ இன்பங்களையும்‌ தள்ளத் தக்கதான மேன்மையை யுடைய ஆனந்தமே வடிவமான சுகம்‌ ஒன்றையே வடிவாக உடையது” – ஸ்ரீவிஷ்ணுபுரா, 6:5:59.
48-“நின்னை” – பெரிய திருமொழி, 6:3:6.
49-“நின்ற” – திருவாய்மொழி, 8:8:4.
50-“அகற்ற” – திருவாய்மொழி, 5:7:8.
51-“அவனதருளால்‌” – திருவாய்மொழி, 8:8:2.
52- “ஆம் பரிசு” – திருமாலை, 38.
53-“ப்ராப்யஸ்ய – அடையத் தக்க பரமாத்மாவின் ஸ்வரூபத்தையும்‌, அடைகின்ற ஜீவாத்மாவின் ஸ்வரூபத்தையும்‌, அடைவதற்குரிய வழியையும்‌, அடைவதால்‌ உளதாம்‌ பயனையும்‌, அடைவதற்குத்‌ தடையாக உள்ளனவற்றையும்‌ இதிகாச புராணங்களுடன்‌ கூடின எல்லா வேதங்களும்‌ சொல்லுகின்றன. வேதங்களையும்‌,வேதங்களின்‌ பொருள்களையும்‌ அறிந்த மஹாத்மாக்களும்‌ முனிவர்களும்‌ சொல்லுகிறார்கள்‌” – ஹாரீத ஸம்ஹிதை, 9

–

ஸுூத்ரம்‌-6
54-“முத்திறத்து” – திருச்சந்த விருத்தம்‌, 68.
55-“முக் குணத்து” – திருவெழு கூற்றிருக்கை, 17.

—

ஸூத்ரம்‌-7
56-“இருள் தரு மா ஞாலம்‌” – திருவாய்மொழி, 10:6:1.
57-“ஜாயமாநம்‌ – இவ் வுலகத்தில்‌ பிறக்கும் போது எந்தப் புருஷன்‌ மது ஸுூதனனாகிய பகவானால்‌ கடாக்ஷிக்கப் படுகின்றானோ அவனே ஸத்வ குணத்தை யுடையனாக அறியத் தக்கவன்‌; அவனே மோக்ஷத்தை அடைவதற்குரிய மனத்தை யுடையவன்‌” பாரதம்‌, மோக்ஷ தர்மம்‌.
58-“அவன்‌ கண்களாலே” – திருவாய்மொழி, 1:9:9.-

ஸுூத்ரம்‌-8
59-“சார்ந்த விரு வல் வினை” – திருவாய்மொழி, 1:5:10.
60-“தொல் லருள்‌ நல் வினை” – திருவாய்மொழி, 5:9:10.

—

ஸூத்ரம்‌-9
61-“பொய் நின்ற” – திருவிருத்தம்‌, 1.
62-“அருள் புரிந்த சிந்தை” – இரண்டாந்‌ திருவந்தாதி, 59.
63-“ஈஸ்வரஸ்ய ஸெளஹார்த்தம்‌ – ஸர்வேஸ்வரனுடைய ஸ்நேஹமும்‌”

—

ஸுூத்ரம்‌-10
64-“மூதாவியில்‌” – திருவிருத்தம்‌, 95.
65-“அடியேன்‌ அடைந்தேன்‌” – திருவாய்மொழி, 2:3:6.
66-“அஜ்ஞாநாத்‌ ஸம்ஸார: – அறிவின்மையாலே இவ் வுலகத்திலே உழலுகிறான்‌”
67-“ஜஞாநாந்‌ மோக்ஷ: – ஞானத்தாலே மோக்ஷம்‌ உண்டாம்‌”

—

ஸுூத்ரம்‌-11
68-“அந் நலத் தொண் பொருள்‌ ” – திருவாய்மொழி, 1:2:10.
69-“இல்லது” – திருவாய்மொழி, 1:2:4.
70-“யந் நாஸ்தி – யாதொரு அசித்துப் பொருள்‌ இல்லை என்ற சொல்லால்‌ சொல்லப் படுகிறதோ” -ஸ்ரீவிஷ்ணு புராணம்‌, 2:12:37.
71-“நானிலாத” – திருச்சந்த விருத்தம்‌, 65.
72-“அந்தமும்‌ வாழ்வும்‌” – பெரிய திருமொழி, 5:7:2.
73-“அஸந்நேவ ஸ பவதி – பரம் பொருளை அறியும்‌ ஞானம்‌ ஒருவனுக்கு இல்லை யாகில்‌ அவன்‌ இருந்தும்‌ இல்லாதவன்‌ ஆகிறான்‌” – தைத்திரீய உபநிஷத்‌.
74-“கீட: பேச க்ருதா – குளவியினால்‌ கொண்டு வரப்பட்ட புழுவானது சுவர்‌ நடுவில்‌ இருப்பதைப்‌ பாராமல்‌, பரபரப்பு அச்சம்‌ முதலியவற்றின்‌ ஸம்பந்தத்தால்‌ அந்தக்‌ குளவியின்‌ உருவத்தை அடைகிறது”
75-“பொருளல்லாதவென்னை” – திருவாய்மொழி, 5:7:3.
76-“பரமம்‌ – பரம் பொருளோடு பூரணமான ஸாம்யத்தை அடைகிறான்‌”-முண்டகோபநிஷத்‌, 3:1:3.
77-“உள்ளவுலகளவும்‌” – பெரிய திருவந்தாதி, 76.
78-“ஸந்தமே – பரம் பொருளை அறியும்‌ ஞானம்‌ ஒருவனுக்கு இருக்குமே யாகில்‌ அவனை உள்ளவனாக அறிகிறார்கள்‌” – தைத்திரீய உபநிஷத்‌, ஆனந்த வல்லி.

—

ஸூத்ரம்‌-12
79-“பெருந்துயர்‌” – பெரிய திருமொழி, 1:1:1.
80-“வினை பற்றறுக்கும்‌” – பெரிய திருமொழி, 11:4:9.
81-“அடைந்த வருவினை” – முதல்‌ திருவந்தாதி, 59.
82-“திருமாலே” – திருப் பல்லாண்டு, 11.
83-“உறவேல்‌ நமக்கு” – திருப்பாவை, 28.

—

ஸுூத்ரம்‌-13
84-“த்ரை குண்ய – வேதங்கள்‌ ஸத்வம்‌, ரஜஸ்‌, தமஸ்‌ என்னும்‌ முக் குணங்களுடைய மனிதர்களை இலக்காக உடையன” – ஸ்ரீகீதை, 2:45.

—

ஸூத்ரம்‌-14
85-“எவ் வுயிர்க்கும்‌ தாயோன்‌” – திருவாய்மொழி, 1:5:3.
86-“தாயிருக்கும்‌ வண்ணமே” – பெரிய திருமொழி, 11:6:6.

—

ஸூத்ரம்‌-15
87-“ஸ்யேநேநாபிசரந்‌ யஜேத – பகைவரைக்‌ கொல்ல விரும்புகிறவன் -ஸ்யேநம்‌ என்னும்‌ பெயரை யுடைய வேள்வியாலே தனது விருப்பத்தைச்‌ சாதித்துக்‌ கொள்ளக்‌ கடவன்‌” – ஆபஸ்தம்ப ஸுத்ரம்‌.
88-“ஜ்யோதிஷ்டோமேந -ஸ்வர்க்க இன்பத்தை விரும்புகிறவன் ஜ்யோதிஷ்டோமம்‌ என்னும்‌ யாகத்தினாலே தனது விருப்பத்தை முடித்துக்‌ கொள்ளக்‌ கடவன்‌.”

—

ஸுூத்ரம்‌-16
89-“ஆர்த்தோ ஜிஜ்ஞாஸுூ – இழந்த செல்வத்தை மீண்டும்‌ அடைவதற்கு விருபும்‌ ஆர்த்தனும்‌, புதிய செல்வத்தை விரும்பும்‌ அர்த்தார்த்தியும்‌, ஆத்ம இன்பத்தை விரும்பும்‌ கேவலனும்‌, பகவானை அடைய விரும்பும்‌ பகவத் ப்ராப்தி காமனும்‌” ஸ்ரீகீதை, 7:16.
90-“க்ருதயுகத்தில் த்யானம்‌ செய்தும்‌,த்ரேதா யுகத்தில்‌ யாகம்‌ செய்தும்‌,த்வாபர யுகத்தில்‌ அர்ச்சனை செய்தும்‌ எது அடையப்படுகிறதோ அது கலி யுகத்தில்‌ கேசவனைத்‌ ஸ்துதிப்பதாலேயே அடையப்படுகிறது.” – ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்‌, 6:2:16.
91-“பாலின்‌ நீர்மை” – திருச்சந்த விருத்தம்‌, 44.
92-“பாட்டும்‌ முறையும்‌” – நான்முகன்‌ திருவந்தாதி, 76.
93-“நாவலம்‌” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 3:6:1.
94-“தேவர்கள்‌ மேலே கண்டவாறு பாட்டுக்களைப்‌ பாடுகிறார்கள்‌ ;ஸ்வர்க்கம்‌ மோக்ஷம்‌ ஆகிற பேறுகளை அடைவதற்கு வழியாக இருக்கிற பரத கண்டத்திலே தெய்வத் தன்மையை அடைந்து அது முடிந்தவுடன்‌ மீண்டும்‌ மனிதர்களாக எவர்கள்‌ பிறக்கிறார்களோ அவர்கள்‌ சிறந்தவர்கள்‌.” – ஸ்ரீவிஷ்ணு புராணம்‌, 2:3:24.
95-“பல சரீரங்களைப்‌ பெறுகிற ஆத்மாக்களுக்கு நொடிப் பொழுதில்‌ அழிந்து போகிற மனித சரீரம்‌ கிடைத்தல்‌ அரிது” – ஸ்ரீபாகவதம்‌, 11:2:21.
96-“உத்தமரான ஓ மைத்ரேயரே! ஓர்‌ ஆத்மாவானது இப் பரத கண்டத்திலே புண்ணியத்தின்‌ மிகுதியால்‌ ஆயிரமாயிரம்‌ பிறவிகளுக்குப்‌ பின்னர்‌ மனிதப்‌ பிறவியை அடைகிறது” –ஸ்ரீவிஷ்ணு புராணம்‌, 2:3:24.
97-“மானிடப்‌ பிறவி யந்தோ” – திருக்குறுந்தாண்டகம்‌, 8.

98-“பல சரீரங்களைப்‌ பெறுகின்ற இவ்வான்மாக்களுக்கு மிக அரிதாகக்‌ கிடைக்கின்ற மனித சரீரம்‌ நொடிப் பொழுதில்‌ அழிந்து விடுகிறது” – ஸ்ரீபாகவதம்‌, 11:2:21.
99-“மின்னின்‌ நிலையில” – திருவாய்மொழி, 1:2:2.
100-“குலங்களாய ஈரிரண்டில்‌” – திருச்சந்த விருத்தம்‌, 90.
101-“ஆகையால்‌ ஞானமுள்ள ஒருவன்‌ எப்போதும்‌ இளமையிலேயே புகழுக்குரிய காரியங்களைச்‌ செய்ய முயற்சி செய்யக்‌ கடவன்‌.” – ஸ்ரீவிஷ்ணு புராணம்‌,1:17:75.
102-“கிளரொளி இளமை” – திருவாய்மொழி, 2:10:1.
103-“யானும்‌ என்‌ நெஞ்சும்‌” – பெரிய திருவந்தாதி, 26.
104-“வேதநூற்பிராயம்‌” – திருமாலை, 3.
105-“சதாயுர்வை – மனிதன்‌ நூறு வயதினை யுடையவன்‌”
106-“அநந்த பாரம்‌ – எல்லை யில்லாத கரையை யுடைய சாஸ்த்ரங்கள்‌ பல அறியத் தக்கனவாக இருக்கின்றன. காலமோ அல்பம்‌, வருகின்ற தடைகளோ அளவில்லாதவைகள்‌” – உத்தர கீதை, 7:10.
107-“ச்ரேயாம்ஸி – மஹான்கள்‌ செய்யும்‌ காரியங்களுக்குங் கூட தடைகள்‌ பலவருகின்றன”
108-“நின்றவா நில்லா” – பெரிய திருமொழி, 1:1:4.
109-“சஞ்சலம்‌ ஹி –க்ருஷ்ணனே! அலைந்து திரியும்‌ தன்மையுடைய மனமானது எந்தக்‌ காரணத்தால்‌ வலிமை உள்ளதோ அதனால்‌ அது யாரையும்‌ கலங்கும்படி செய்யும்‌; இது உறுதி.” – ஸ்ரீகீதை, 6:34.
110-“கலை யறக்‌ கற்ற மாந்தர்‌” – திருமாலை, 7.
111-“ஆமாறறிவுடையார்‌” – பெரிய திருவந்தாதி, 37.
112-“அஸாரமல்பஸாரஞ்ச – ஸாரமில்லாத புறம்பான சாஸ்த்ரங்களையும்‌, அல்ப ஸாரமான நாராயண அநுவாகத்தையும்‌ விட வேண்டும்‌; கடலிலே அமுதம்‌ போன்று ஸார தமமான விஷ்ணு காயத்ரியை எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்‌” வைகுண்ட தீக்ஷிதீயம்‌.
113-“நாராயணாய வித்மஹே – நாராயணனை உபாசிக்கிறோம்‌” – புருஷ ஸுத்தம்‌.
114-“ஓத்தின்‌ பொருள்‌ முடிவும்‌” – இரண்டாந்‌ திருவந்தாதி, 39.
115-“ருசோ யஜும்ஷி – ரிக்‌ வேதம்‌, யஜுர்‌ வேதம்‌, ஸாம வேதம்‌ அப்படியே அதர்வண வேதம்‌ மற்றுமுண்டான இதிஹாஸம்‌ முதலானவைகளைல்லாம்‌ திருவெட்டெழுத்தினுள்‌ பொதிந்து கிடக்கின்றன.” – பாஞ்சராத்ரம்‌.
116-“தேனும்‌ பாலும்‌” – பெரிய திருமொழி, 6:10:6.
117-“தூவியம்‌ புள்ளுடைத்‌ தெய்வ வண்டு” – திருவாய்மொழி, 9:9:4
118-“அன்னமாய்‌” – பெரிய திருமொழி, 5:7:3.
119-“நானும்‌ சொன்னேன்‌” – பெரிய திருமொழி, 6:10:6.
120-“ஓதும் போல்‌” – திருவாய்மொழி, 1:8:10.
121-“அமுதம்‌ கொண்ட பெருமான்‌” – பெரிய திருமொழி, 6:10:3.
122-“நால் வேதக்‌ கடல்‌” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 4:31:11.
123-“அமரர்‌ பெரு விசும்பு” – பெரிய திருமொழி, 1:4:4.
124-“நர நாரணனாய்‌!” – பெரிய திருமொழி, 10:6:1.

—

ஸுூத்ரம்‌-17
125-“இருள்கள்‌ கடியும்‌” – திருவாய்மொழி, 10:7:7.
126-“க்ருஷ்ண த்வைபாயணம்‌ -க்ருஷ்ண த்வைபாயனர்‌ என்ற பெயருள்ள வ்யாஸ முனிவரை இறைவனான நாராயணனாக அறிவாயாக. செந்தாமரக் கண்ணனான அவ் விறைவனைத்‌ தவிர மற்றையோர்‌ எவர் தாம்‌ மஹா பாரதத்தைச்‌ செய்தவராக ஆவார்‌.” – ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணம்‌, 3:4:5.
127-“வதரியாச்சிராமத்துள்ளானை” – பெரிய திருமொழி, 1:4:10.

—

ஸுூத்ரம்‌-18
128-“பழுதிலா ஒழுகலாற்று” – திருமாலை, 42.
129-“கண்ணன்‌ கழலினை” – திருவாய்மொழி, 10:5:1.
130-“ஸ்ரத்தைவ – ஆடவர்களுக்குத்‌ திருவெட்டெழுத்தினைக்‌ கற்பதற்கும் ஸ்ரத்தையே காரணம்‌.” – பாஞ்சராத்ரம்‌.
131-“நானும்‌ சொன்னேன்‌” – பெரிய திருமொழி, 6:10:6.

–

ஸுூத்ரம்‌-19
132-“ஆத்மா வா – ஏ மைத்ரேயி! பரம் பொருள்‌ கேட்கத் தக்கவன்‌, மனனம்‌ செய்யத் தக்கவன்‌ ,த்யானம்‌ செய்யத் தக்கவன்‌, நேரே பார்க்கத் தக்கவன்‌” -ப்ருஹ, உபநி.
133-“ஆத்மா இதி ஏவ – ஆத்மா என்றே வாழ்த்தி வணங்க வேண்டும்‌” -ப்ருஹ உபநி.
134-“ஓம்‌ இதி – ஆத்மாவை ஓம்‌ என்று த்யானம்‌ செய்ய வேண்டும்‌” -முண்டோக உபநிஷத்‌.
135-“அம்ருதஸ்ய – இந்தப்‌ பரம் பொருளே மோக்ஷத்திற்குக்‌ காரணன்‌” -முண்டோக உபநிஷத்‌..
136-“பலமத உப பத்தே: – எல்லாப்‌ பலன்களும்‌ இந்தப்‌ பரம் பொருளிடமிருந்து தான்‌ கிடைக்கின்றன. அது யுக்திக்குப்‌ பொருந்தியது” – உத்தர, மீமாம்சை, 3:2:8.
137-“பிறவிக் கடல்‌“- திருவாய்மொழி, 2:8:1.
138-” விஷ்ணு போதம்‌ – பிறவிப்‌ பெருங்கடலில்‌ மூழ்கிக்‌ கிடக்கிற இம் மக்களுக்கு எங்கும்‌ பரந்துறையும்‌ விஷ்ணுவாகிற ஓடத்தைத்‌ தவிர வேறு ஒரு ஸாதனம்‌ இல்லை” – விஷ்ணு தர்மம்‌.
139-“வைகுந்தன்‌” – நாச்சியார்‌ திருமொழி, 5:4.
140-“கூவிக்‌ கொள்ளும்‌ காலம்‌ இன்னம்‌ குறுகாதோ” – திருவாய்மொழி, 6:9:9.
141-“ஆக்கை விடும் பொழுதெண்ணே” – திருவாய்மொழி, 1:2:9.

—

ஸூத்ரம்‌-20
142-“உணர்ந்துணர்ந்து” – திருவாய்மொழி, 1:3:6.
143-“உணர்வு முயிரு முடம்பும்‌” – திருவாய்மொழி, 8:8:3.
144-“மெய்ம்மையை” – திருமாலை, 38.

—

ஸூத்ரம்‌- 21
145-“பதிம்‌ விஸ்வஸ்ய – உலகத்திற்குத்‌ தலைவன்‌ இறைவன்‌ “- புருஷ ஸூக்தம்‌.
146-“யஸ்யாஸமி – இறைவனுக்கு அடியவனாக இருக்கிறேன்‌”- அச்சித்ரம்‌.
147-“நஹி விஜ்ஞாதுர்‌ – ஞானத்திற்கு இருப்பிடமான இவ் வுயிரினுடைய ஞானத்திற்கு அழிவில்லை”-ப்ருஹ, உபநி, 6:3:10.
148-“ஜாநாத்யேவாயம்‌ புருஷ: – உயிர்‌ அறியும்‌ பொருள்‌” -ப்ருஹ, உபநி.
149-“ஸோஸ்நுதே ஸர்வாந்‌ – அந்தப் பரம் பொருளோடு கூட எல்லா இன்பங்களையும்‌ இவ் வுயிர்‌ நுகர்கின்றது” – தைத்திரியம்‌.-

–

ஸூத்ரம்‌-23
150-“முளைத்தெழுந்த திங்கள்‌ தானாய்‌” – திருநெடுந்தாண்டகம்‌, 1.
151-“யதா ஸுர்ய: – எப்படிச்‌ ஸூர்யனோ அப்படி ஞானம்‌” – ஸ்ரீவிஷ்ணு புராணம்‌,6:5:62.
152-“விதியில்‌ காண்பார்‌” – திருக் குறுந் தாண்டகம்‌, 18.

—

ஸூத்ரம்‌-25
153-“செயல்‌ தீர” – நான்முகன்‌ திருவந்தாதி, 88.
154-‘பரகதாதிசயாதாநேச்சயா – மற்றொன்றுக்கு அதிசயத்தை உண்டு பண்ண வேணு மென்ற விருப்பத்தால்‌ கொள்ளப்படும்‌ தன்மை எதற்கு வடிவாக அமைந்துள்ளதோ அது அடிமைப் பட்டது.” – ஸ்ரீபாஷ்யம்‌.
155-“ஆநந்தம்‌ அவன் ப்ரீதியைத்‌ துளிரெழுப்ப” – நம்பிள்ளை ஸ்ரீஸுத்தி.

—

ஸுூத்ரம்‌- 27
156-“யஜேத – வேள்வியைச்‌ செய்யக் கடவன்‌” – யஜுர்‌ வேதம்‌.
157-“ஜுஹுயாத்‌ – அவியை இடக் கடவன்‌” – கர்ம மீமாம்சை.
158-“உகந்து பணி செய்து” – திருவாய்மொழி, 10:8:10.

—

ஸூத்ரம்‌- 28
159-“கண்டியூரரங்கம்‌” – திருக் குறுந் தாண்டகம்‌, 19.
160-“விளக்கினை” – திருக்குறுந்தாண்டகம்‌, 18.
161-“மற்றையார்‌” – திருக்குறுந்தாண்டகம்‌, 19.

—

ஸூத்ரம்‌- 29
162-“எத்தவம்‌” – நான்முகன்‌ திருவந்தாதி, 2. 163-“தனமூர்த்தி” – திருவாய்மொழி, 5:2:8. 164-“அவரவர்‌” – திருவாய்மொழி, 1:1:5.
165-“நல்லதோரருள்‌” – திருமாலை, 10.
166-“கருத்துக்கு” – திருவாய்மொழி, 3:6:11.
167) “ஸ்வ கர்ம -ப்ராஹ்மணன்‌ தான்‌ செய்ய வேண்டிய செயல்களாவன; வேதம்‌ ஓதல்‌ ஓதுவித்தல்‌, யாகம்‌ செய்தல்‌ செய்வித்தல்‌, தானம்‌ கொடுத்தல்‌ வாங்குதல்‌, தாய பாகத்தால்‌ கிடைத்த செல்வம்‌, கதிர் நெல்‌ பொறுக்குவது, வேறு ஒருவராலும்‌ எடுத்துக் கொள்ளப்படாக பழங்களையும்‌ கிழங்குகளையும்‌ விரும்புதல்‌ இவையாம்‌. மேற் கூறிய ஆறு தொழில்களில்‌ வேதம்‌ ஓதுவித்தல்‌, யாகம்‌ செய்வித்தல்‌, தானம்‌ வாங்குதல்‌ என்னும்‌ இம்மூன்றூம்‌ நீங்கலாக உள்ள மற்றைய மூன்றும்‌ க்ஷத்திரியனுக்கும்‌ உரியனவாம்‌; இவற்றோடு தண்டித்தல்‌, போர்‌ செய்தல்‌ என்னுமிவை க்ஷத்திரியன்னுக்கே உரியனவாம்‌. வைசியனுக்கு க்ஷத்திரியனுக்குக்‌ கூறப்பட்டனவற்றுள்‌ தண்டித்தல்‌, போர்‌ செய்தல்‌ என்னுமிரண்டும்‌ நீங்கலாக உள்ள மற்றைய தொழில்கள்‌ மூன்றும்‌ உரியனவாம்‌; அவற்றோடு பயிரிடுதல்‌, பசுக்களைக்‌ காத்தல்‌, வியாபாரம்‌ செய்தல்‌ என்னுமிவை வைசியனுக்கே உரியனவாம்‌.” – ஆபஸ்தம்ப ஸூத்ரம்‌.
168-“சுச்ரூஷா – மற்றைச்‌ சாதியினர்கள்‌ மேற் கூறிய காரியங்களைச்‌ செய்யும் போது அவர்கட்கு உதவி புரிதல்‌ நான்காம்‌ வருணத்தவர்க்கு உரிய தொழிலாம்‌.” ஆபஸ்தம்ப ஸூத்ரம்‌.
169-“ஸந்த்யஜ்ய –க்ராமத்தில்‌ உள்ள எல்லா விதமான உணவுகளையும்‌ ஆடை ஆபரணங்கள்‌ முதலானவற்றையும்‌ விட்டு” – மநு ஸ்ம்ருதி.
170-“வஸீத – தோலை யாவது மரவுரியை யாவது உடுத்திக் கொள்ள வேண்டும்‌.” மநு ஸ்ம்ருதி.
171-“அநக்நி – நெருப்பு இல்லாதவனாயும்‌ வீடு இல்லாதவனாயும்‌ இருக்க வேண்டும்‌.” – மநு ஸ்ம்ருதி.
172-“அத்தாணிச்‌ சேவகம்‌” – திருப்பல்லாண்டு, 8.
173-“யதிஹ்யஹம்‌ – ஏ பார்த்தனே! நான்‌ என்னுடைய குலத்துக்குரிய தர்மங்களை எப்போதும்‌ செய்து கொண்டே இருப்பேனே யானால்‌ என்னுடைய வழியை மனிதர்கள்‌ எல்லா வகையாலும்‌ பின்பற்றுவார்கள்‌; நான்‌ என்னுடைய கர்மங்களைச்‌ செய்யாமற் போவேனே யானால்‌ இந்த மனிதர்கள்‌ கெட்டுப்‌ போவார்கள்‌; கலப்புச்‌ சாதிகளையும்‌ உண்டு பண்ணினவன்‌ ஆவேன்‌; இம் மனிதர்களைக்‌ கொன்றவனாகவும்‌ ஆவேன்‌.” – ஸ்ரீகீதை, 3:23-24.

—

ஸூத்ரம்‌- 32
174-“ஓ! ப்ராஹ்மணர்களே! நாங்கள்‌ வைஷ்ணவர்கள்‌; விஷ்ணுவிற்கு அடிமை செய்கிறவர்கள்‌; நீங்கள் ப்ராஹ்மணர்கள்‌; சாதிக்கு ஏற்பட்ட தர்மங்களைச்‌ செய்பவர்கள்‌; கைங்கர்யத்தைச்‌ செய்து போருகின்ற எங்களுக்கும்‌ சாதிக்குரிய தர்மங்களைச்‌ செய்து போருகின்ற உங்களுக்கும்‌ ஒரு சேர்க்கை இல்லை.” வில்லிபுத்தூர்‌ பகவர்‌ வார்த்தை.
175-“யேச வேத விதோ விப்ரா: – எந்த அந்தணர்கள்‌ வேதத்தின்‌ முன்‌ பாகத்தை அறிந்தவர்களோ” – பாரதம்‌.
176-“காயத்ரீம்ச் சந்தஸாம்‌ மாதா – சந்தஸ்ஸுகளுக்கெல்லாம்‌ தாய்‌ காயத்திரீ” தைத்திரீயம்‌.
177-“யேசாத் யாத்ம விதோ ஜநா: – எந்த மக்கள்‌ வேதாந்தம்‌ அறிந்தவர்களோ” பாரதம்‌.
178-“ருசோ யஜும்ஷி – ரிக்‌ வேதங்கள்‌ யஜுர்‌ வேதங்கள்‌ ஸாம வேதங்கள்‌ அப்படியே அதர்வண வேதங்கள்‌ மற்றுமுண்டான இதிஹாஸ புராணங்களெல்லாம்‌ திருவெட்டெழுத்தினுள்‌ பொதிந்து கிடக்கின்றன.” – பாஞ்சராத்ரம்‌.
179-“பெற்ற தாயினுமாயின செய்யும்‌ – பெரிய திருமொழி, 1:1:9.
180-“ஸஹி வித்யாதஸ்‌ – ஆசார்யன்‌ ஞானத்தினால்‌ அவனைப்‌ பிறப்பிக்கிறான்‌; அந்த ஞானத்தால் அடையும்‌ பிறவியே ஒருவனுக்கு உயர்ந்த பிறவியாகும்‌.” – ஆபஸ்தம்ப ஸூத்ரம்‌.

—

ஸூத்ரம்‌- 34
181-“சாதி யந்தணர்‌” – திருமாலை, 43.
182-துணை நூல்‌ மார்வில்‌ அந்தணர்‌” – பெரிய திருமொழி, 1:5:9.
183-தீ ஓம்பு கை மறையோர்‌” – பெரிய திருமொழி, 7:9:7.
184-“நந்தா வண் கை மறையோர்‌” – பெரிய திருமொழி, 6:7:8.
185-“திருமாலடியார்‌” – திருவாய்மொழி, 5:6:11.
186-அணி யரங்கன்‌ திருமுற்றத் தடியார்‌” – பெருமாள்‌ திருமொழி, 1:10.
187-திருமாலுக்குரிய தொண்டர்‌” – திருவாய்மொழி, 6:9:14.
188-திரு நாரணன்‌ தொண்டர்‌” – திருவாய்மொழி, 3:7:4.

—

ஸுூத்ரம்‌-35
189-“குலந்தரும்‌” – பெரிய திருமொழி, 1:1:9. 190-“மாசில்‌ குடி” – மூன்றாந்திருவந்தாதி, 10.
191-“வேங்‌கடத்தைப்‌ பதியாக வாழ்வீர்காள்‌” – நாச்சியார்‌ திருமொழி, 8:9.
192-“கோயிலில்‌ வாழும்‌ வைட்டணவன்‌” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 5:1:3.
193-“ஏகாந்தீவயபதேஷ்டவ்யோ – பரம ஞானியானவன்‌ கிராமம்‌ குலம்‌ இவை முதலியனவற்றைக்‌ கொண்டு சொல்லத் தக்கவன்‌ அல்லன்‌; பகவானுடைய ஸம்பந்தத்தை யிட்டுச்‌ சொல்லத் தக்கவன்‌. அந்தப்‌ பரம ஞானிக்கு எல்லாம்‌ அவனே யல்லவா?” – பரமை காந்தி தர்மம்‌-
194-“ஸந்ததிர்‌ கோத்ர – சந்ததி, கோத்ரம்‌, ஜநநம்‌, குலம்‌, அபிஜநம்‌, அந்வயம்‌ என்பன ஒரு பொருட் சொற்கள்‌.” – அமரம்‌.
195-“சரண சப்த: – சரண என்ற சொல்‌ காடகம்‌, கலாபம்‌ முதலிய வேத சாகைகளில்‌ முக்கியப்‌ பொருளை யுடையது; அந்தந்த வேத சாகைகளை யோதுகிற புருஷா்களிடத்தில்‌ முக்கிய மில்லாத பொருளை யுடையது”
196-“சீஷாயாம்‌ வர்ண சிக்ஷா – சிகை யென்னும்‌ வேதாங்கத்தில்‌ எழுத்துக்கள்‌ ஒலிக்கிற முறை சொல்லப் படுகிறது” – ஸ்ரீரங்கராஜ ஸ்தவம்‌, உத்தர சதகம்‌, 18. 197-“கல்பேநுஷ்டாநம்‌ உக்கும்‌ – கல்ப ஸுூத்ரத்தில்‌ கர்மாநுஷ்டான முறை சொல்லப் படுகிறது” – ஸ்ரீரங்கராஜஸ்தவம்‌, உத்தர சதகம்‌, 18.
198-“பத்யு:ஸ்ரிய: – திருமாலின்‌ திருவருளால்‌ கிடைத்த முற்றுணர்வாகிற செல்வத்தை யுடையவரும்‌,ப்ரபந்ந ஜநங்களுக்கு மூல புருஷருமான நம்மாழ்வாரைச்‌ சரணடைகிறேன்‌.” – பராங்குசாஷ்டகம்‌, 4.

—

ஸூத்ரம்‌-37
199-“ஸ்வாத்யாயோத்யேதவ்ய: – வேதமானது கற்கத் தக்கது” – ஆரணம்‌.
200-“சந்தங்களாயிரம்‌” – திருவாய்மொழி, 10:9:14.
201-“அறியக் கற்று” – திருவாய்மொழி, 5:5:11.
202-“அத்யேதவ்யம்‌ – வேத ரூபமாகச்‌ செய்யப்பட்ட இத்திருவாய்மொழி அந்தணர்களால்‌ அத்யயனம்‌ செய்யத்தக்கது”-

—

ஸுூத்ரம்‌- 38
203-“மிக்க வேதியர்‌” – கண்ணி நுண்‌சிறுத் தாம்பு, 9.
204-“கற்றுணர்ந்த” – முதல்‌ திருவந்ததாதி, 66.
205-“அயல் சதுப் பேதிமார்‌” – திருமாலை, 39.
206-“விஷ்ணு பக்தி – எவனொருவன்‌ எல்லா வேத சாஸ்த்ரங்களையும்‌ அறிந்தவனாக இருந்தும்‌ விஷ்ணுவினிடத்தில்‌ பக்தி யில்லாமல்‌ இருக்கின்றானோ அவனுக்கு ப்ராஹ்மணனாம்‌ தன்மை சித்தியாது; அவனுடைய பிறவி ஆராயத் தக்கதாகும்‌” – பாத்மபுராணம்‌.
207-“ய: புத்ர: பிதரம்‌ – எந்தப்‌ புத்திரன்‌ தந்தையை வெறுக்கிறானோ அந்தப்‌ புத்திரனை வேறு ஒருவனுக்குப்‌ பிறந்தவனாக அறிதல்‌ வேண்டும்‌; எவன்‌ விஷ்ணுவை வெறுக்கிறனோ அவனைச்‌ சண்டாளனுக்குப்‌ பிறந்தவை அறிதல்‌ வேண்டும்‌”
“நலத்தின் கண்‌ நாரின்மை தோன்றின்‌ அவனைக்‌
குலத்தின்‌ ௧ண்‌ ஐயப்‌ படும்‌.” – குறள்‌-

—

ஸுூத்ரம்‌-39
208-“சந்தங்களாயிரம்‌” – திருவாய்மொழி, 10:9:11.
209-“ஓதுவாரோத்தெல்லாம்‌” – திருவாய்மொழி, 3:1:6.

–

ஸூத்ரம்‌- 41
210-“செந்திறத்த தமிழ்‌” – திருநெடுந்தாண்டகம்‌, 4.-

–

ஸூத்ரம்‌- 42-
211-“வடமொழி மறை” – திருவாய்மொழி, 8:9:8.-

—

ஸுூத்ரம்‌-43
212-“இருந்தமிழ்‌ நூற்‌ புலவன்‌” – பெரிய திருமொழி, 1:7:10.
213-“கலியன்வாயொலி பெரிய திருமொழி, 1:4:10.
214-“நயநின்ற நன்மாலை” – முதல்‌ திருவந்தாதி, 57.
215-“பொய்நின்ற ஞானமும்‌” – திருவிருத்தம்‌, 1.
216-“வாடினேன்‌ வாடி” – பெரிய திருமொழி, 1:1:1.
217-“சீ க்ஷாயாம்‌ – ஸ்ரீரங்கநாதனே! சிகை என்னும்‌ வேதாங்கத்தில்‌ எழுத்துக்களை உச்சரிக்கும்‌ முறையும்‌,வ்யாகரணத்தாலும்‌, நிருக்தத்தாலும்‌ பதங்களின்‌ அறிவும்‌, சந்தஸ்‌ என்னும்‌ வேதாங்கத்தில்‌ காயத்ரி முதலான சந்தஸ்ஸுக்களின்‌ இலக்கணமும்‌,ஜ்யோதிஷத்தில்‌ கர்மங்களைச்‌ செய்ய வேண்டிய காலமும்‌, கல்ப கத்ரத்தில்‌ கர்மாநுஷ்டானமும்‌, தர்க்க சாஸ்த்ரத்திலும்‌ மீமாம்ஸையிலும்‌ , தெளிவான பொருள்களும்‌, புராணங்களிலும் ஸ்ம்ருதிகளிலும்‌ கருத்துப்‌ பொருள்களும்‌ சொல்லப் படுகின்றன; இந்த வேதாங்கங்களோடு கூடின வேதங்கள்‌ தேவரீரைத்‌ தேடுகின்றன” – ஸ்ரீரங்கராஜஸ்தவம்‌, உத்தர, 18.-

–

ஸூத்ரம்‌-44
218-“அங்காநி – ஆறு அங்கங்கள்‌, நான்கு வேதங்கள்‌, மீமாம்ஸா ஸாஸ்த்ரம்‌, தர்க்க ஸாஸ்த்ரம்‌, புராணம்‌, தர்ம ஸாஸ்த்ரம்‌ என்னுமிவைகள்‌ பதினான்கு கலைகள்‌.” ஸ்ம்ருதி –

—

ஸுூத்ரம்‌-45
219-“வேதநூல்‌” – திருமாலை, 3.
220-“இருந் தமிழ்‌ நூல்‌” – பெரிய திருமொழி, 1:7:10-
221-ஸ்ருதிஸ் ஸ்ம்ருதிர்‌ மமைவாஜ்ஞா – ஸ்ருதிகளும் ஸ்ம்ருதிகளும்‌ என்னுடைய ஆணை ” – பாஞ்ச ராத்ரம்‌.
222–“ஆணை யாயிரம்‌” – திருவாய்மொழி, 6:3:11.
223-“வசையில்‌ நான்மறை” – பெரிய திருமொழி, 5:3:2.
224-“ஏதமில்‌ ஆயிரம்‌” – திருவாய்மொழி, 1:6:11.
225–“சுடர்மிகு சுருதி” – திருவாய்மொழி, 1:1:7. )
226-“ஸ்ரூயதே இதி ஸ்ருதி: – கேட்கப்பட்டு வருகின்ற காரணத்தால் ஸ்ருதி என்று பெயர்‌.”
227-“செவிக்கினிய செஞ்சொல்லே” – திருவாய்மொழி, 10:6:11.
228-“வேதநூலோதுகின்றதுண்மை” – திருச்சந்த விருத்தம்‌, 72.
229-“பொய்யில்‌ பாடல்‌” – திருவாய்மொழி, 4:3:11.
230–பண்டை நான்மறை” – பெரிய திருமொழி, 5:7:1.
231-“நிற்கும்‌ நான்மறை” – திருவாய்மொழி, 6:5:4.
232-“முந்தையாயிரம்‌” – திருவாய்மொழி, 6:5:11.
233-“அழிவில்லாவாயிரம்‌” – திருவாய்மொழி, 9:7:11.

–

ஸுூத்ரம்‌-46
234-“அநாதி நிதநா – தோற்றக் கேடு இல்லாததாய்‌ இருக்கிற இந்த வேத வாக்கானது பிரமனாலே உண்டாக்கப் பட்டது” -ஸ்ம்ருதி.
235-“முன்னம்‌ திசை முகனை” – பெரிய திருமடல்‌, 10.

—

ஸூத்ரம்‌-47
236-“நால்வேதங்கண்டானே” – பெரிய திருமொழி, 8:10:1.
237-“அஷ்டாதசபுராணாநாம்‌ – சத்யவதியின்‌ பிள்ளையான வியாச முனிவர்‌ பதினெட்டுப்‌ புராணங்களையும்‌ செய்தவர்‌.”
238- “ஸங்கீர்ணபுத்தயோ – கலங்கின அறிவினை யுடைய பிரமன்‌, சிவன்‌ முதலான தேவர்கள்‌, எல்லா வுயிர்கட்கும்‌ புகலிடமானவனும்‌ ஒருவித குற்றமும்‌ இல்லாதவனுமான நாராயணனைச்‌ சரணமாக அடைந்தார்கள்‌; அவர்களால்‌ கூறப்பட்ட விண்ணப்பத்தைக்‌ கேட்ட புருஷோத்தமனோ வென்னில்‌; பராசர முனிவருக்குச்‌ சத்தியவதியினிடத்தில்‌ மஹா யோகியாக அவதரித்தார்‌.”
239- “க்ருஷ்ணத்வைபாயநம்‌ -க்ருஷ்ண த்வைபாயநர்‌ என்ற பெயருள்ள வியாச முனிவரை, இறைவனான நாராயணனாக அறியக் கடவாய்‌.”
240-“தார்ச்சநாத்‌ ருஷி: – பார்ப்பதனாலே ரிஷி” “மநநசீலோ முநி: – மனன சீலத்தை யுடையவனாகையாலே முநி “”கவி;க்ராந்ததர்ச்சீ – கவி, நுல்களைப்‌ பார்ப்பவன்‌-
241-“ஸ்ரூதயாம்‌ – ஜநமேஜயனே! அறத்திலும்‌, பொருளிலும்‌, காமத்திலும்‌, மோக்ஷத்திலும்‌ மஹாத்மாவாகிய அந்த வ்யாஸ ரிஷியினுடைய சிங்க நாதம்‌ போன்ற இது கேட்கப்படட்டும்‌.” – பாரதம்‌.
242-“ஏவம்விதம்‌ – எந்த மஹாத்மாவால்‌ இவ்விதமான பாரதம்‌ சொல்லப்பட்டதோ அந்த வ்யாசராகிய மஹா முனிவர்‌”- பாரதம்‌.
243-“ஸாக்ஷாத்‌ லோகாந்‌ – உலகங்களைத்‌ தூய்மை செய்கிற கவிகளுக்குள்‌ முதன்மை பெற்றவர் வ்யாஸார்‌”- பாரதம்‌. 244-“நம ரு௬ுஷிப்யோ – மந்திரங்களைக்‌ கூறிய ரிஷிகளுக்கு வணக்கம்‌”
245–“பகவாந்‌ செளநகமுநி: – பகவானாகிய செளனக முனி”
246-“ருஷிம்‌ ஜுஷா மஹே – பரம்பொருள்‌ விஷயமாய்த்‌ தமிழிலே உள்ள ஆயிரம்‌ பாசுரங்களுடைய திருவாய்மொழி என்னும்‌ உபநிஷத்தை எவர்‌ அறிந்தாரோ, அப்படிப்பட்டவராய்‌, இவ்வுலகத்தில்‌ அவதரித்த க்ருஷ்ணபகவான்‌ விஷயத்தில்‌ உண்டான ஆசையின்‌ உருவம் போல்‌ இருக்கிற ரிஷியாகிய நம்மாழ்வாரை வணங்குகிறோம்‌” – ஸ்ரீரங்கராஜஸ்தவம்‌, பூர்வ, 6

—

ஸுூத்ரம்‌-48
247-“உலகம்‌ படைத்தான்‌ கவி” – திருவாய்மொழி, 3:9:10.
248-“யதா பூர்வ – பிரமன்‌, ஸூரியனையும்‌ சந்திரனையும்‌ முன்‌ கல்பத்தில்‌ இருந்தது போலவே படைத்தார்‌.” – தைத்திரியோபநிஷத் .

—

ஸுூத்ரம்‌-49
249–“உன்னியயோகத்துறக்கம்‌” – பெரிய திருமடல்‌, 8.
250-“உணர்ந்தாய்‌” – இரண்டாந்‌ திருவந்தாதி, 48.
251-“திசைமுகனார்‌” – பெரிய திருமொழி, 2:2:7.
252-“யோ வை வேதாம்ச்ச ப்ரஹிணோதி தஸ்மை – எந்தப்‌ பரம புருஷன் அந்தப்‌ பிரமனுக்கு நான்கு வேதங்களையும்‌ உபதேசிக்கின்றானோ” -ஸ்வேதாஸ்வர உபநிஷத்‌.
253-“சந்தச்‌ சதுமுகன்‌” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 2:5:8.
254-“சுலங்கலந்த செஞ்சடை” – திருச்சந்த விருத்தம்‌, 113.
255-“வெண்புரிநூல்‌ மார்வன்‌” – முதல்‌ திருவந்தாதி, 46.
256–“மானுரியதளுமுடையவர்‌” – பெரிய திருமொழி, 10:9:4.
257-“பிறர்‌ மனை திரிதந்துண்ணும்‌” – திருக்குறுந்தாண்டகம்‌, 19.
258-“காமனுடல்‌ கொண்ட தவத்தார்‌” – நான்முகன்‌ திருவந்தாதி, 78.
259–“இருக்கிலங்கு திருமொழிவா யெண்‌ தோள் ஈஸர்‌” – பெரிய திருமொழி, 6:6:8. ) 260-“ப்ரஹ்மண: புத்ராய ஜ்யேஷ்ட்டாய – பிரமனுடைய முதல்‌ புதல்வனானவனுக்கு” 261) “சரணா மறை பயந்த” – முதல்‌ திருவந்தாதி, 60.
262) “ஆதுமில்காலத் தெந்தை” – திருவாய்மொழி, 3:4:4.
263-“ஒன்றும்‌ தேவும்‌” – திருவாய்மொழி, 4:10:1.
264-“வாய் முதலப்பன்‌” – திருவாய்மொழி, 7:9:3.
265-“பீதக வாடைப் பிரானார்‌ பிரம குருவாகி” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 5:2:8.
266-“இராப் பகலோதுவித்து” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 5:2:3.
267-“என்‌ முன்‌ சொல்லும்‌” – திருவாய்மொழி, 7:9:2.
268–“திருநாமச் சொல்‌ கற்றனமே” – திருவிருத்தம்‌, 64.
269-“நாவினால்‌ நவிற்றின்பமெய்தினேன்‌” – கண்ணிநுண்சிறுத்தாம்பு, 2.
270-“குருகூர் நம்பி பாவினின்னிசை பாடித் திரிவன்‌”– கண்ணிநருண்சிறுத்தாம்பு,2.
271-“நன்மையால்‌ மிக்க நான்மறை யாளர்கள்‌“- கண்ணிநுண்‌சிறுத்தாம்பு, 5. 272-“அன்னையாயத்தனாய்‌”– கண்ணிநுண்‌சிறுத்தாம்பு, 5.
273-“ஓதவல்ல பிராக்கள்‌” – திருவாய்மொழி, 9:1:11.
274-கன்மின்கள்‌ என்றும்மை யான்‌” – திருவாய்மொழி, 6:8:6.
275-“சொல்‌ பயிற்றிய” – திருவாய்மொழி, 9:5:8.
276-“ஓதுவாரோத்து” – திருவாய்மொழி, 3:1:6.
277-“சடகோபன்சொல்‌” – திருவாய்மொழி, 1:2:11.

—

ஸூத்ரம்‌-50
278-“பண்ணார்‌ பாடல்‌” – திருவாய்மொழி, 10:7:5.
279-“பண்புரை வேதம்‌” – திருவாய்மொழி, 6:6:5.
280-“இசை கொள் வேதம்‌” – பெரிய திருமொழி, 5:3:2.

—

ஸூத்ரம்‌- 51
281-“ருசஸ்‌ ஸாமரஸ: – ருக்குக்கு ஸாமம்‌ ரஸமாகும்‌.” – சாந்தோக்ய உபநிஷத்‌.
282-“சொல்லார்‌ தொடையல்‌” – திருவிருத்தம்‌, 100.
283-“இசை கூட்டி” – திருவாய்மொழி, 2:4:11.
284-“அமர்சுவை யாயிரம்‌” – திருவாய்மொழி, 1:3:11.-

–

ஸூத்ரம்‌- 52
285–“சாமவேதக தனாய” – திருச்சந்த விருத்தம்‌, 14.
286-“சாமியப்பன்‌” – பெரிய திருமொழி, 2:2:7.
287-“ஸாமவேதோஸ்மி – வேதங்களில்‌ நான்‌ ஸமமாகிறேன்‌” – ஸ்ரீகீதை,10:22.
288-ஸாந்தோகன்‌ பெளழியன்‌” – பெரிய திருமொழி, 5:5:9.
289-யாழ்‌ பயில்‌” – திருவாய்மொழி, 2:3:7.
290-“யாழ்‌ நரம்பில்‌ பெற்ற பாலையாகி” – பெரிய திருமொழி, 7:3:7.
291-“ஸாம்ந உத்கீதோ ரஸ: – ஸாமத்துக்கு உத்கீதம்‌ சுவையாக இருப்பது”-292–“ஓமித்யேததக்ஷாமுத்கீதமுபாஸீத – உத்கீதம்‌ என்ற பாகத்துக்கு உறுப்பான ஓம்‌ என்னும்‌ இந்த எழுத்தினைத்‌ தியானம்‌ செய்யக் கடவன்‌” – சாந்தோக்யம்‌.
293-“உயர்ந்தே” – திருவாய்மொழி, 10:10:11.
294-“சூழ்விசும்பணிமுகில்‌” – திருவாய்மொழி, 10:9:1.
295-“ஏதத்‌ ஸாம காயந் நாஸ்தே – அந்த ஸாமத்தைக்‌ கானம்‌ செய்து கொண்டிருக்கிறான்‌” – தைத்திரீயம்‌. 296–“அஹமந்நாத: – நான பரமாத்மா வாகிற இனிய பொருளை அனுபவிக்கிறவன்‌.” தைத்திரீயம்‌.
297–“தொண்டர்க்கமுதுண்ண” – திருவாய்மொழி, 9:4:9.
298-“ஸர்வேப்யொபி – எல்லா வேதங்களைக்‌ காட்டிலும்‌ ஸாம வேதத்தின்‌ ஒலியானது பெரியதாக ஆயிற்று; அந்த ஸாம வேதத்தின்‌ ஒலியாலே பிரமாண்டமாகிய மண்டபமானது மிகவும்‌ எதிரொலி செய்தது”
299-“பாடுநல்வேதவொலி” – திருவாய்மொழி, 5:9:3.

—

ஸூத்ரம்‌-53
300-“காரார்ப் புரவி யேழ்‌ பூண்ட” – சிறிய திருமடல்‌.
301-“ஒரு காலுடைய தேர்‌” – பெரிய திருமொழி, 5:7:8.
302-“ஸப்த யுஞ்ஜந்தி ரத மேக சக்ரம்‌ – ஒரு சக்கரத்தினை யுடைய தேரினை ஏழு குதிரைகள்‌ தாங்குகின்றன” – ஆரணம்‌.
303-“ஹயாச்ச ஸப்த சந்தரம்ஸி – குதிரைகளோ வென்றால்‌ ஏழு சந்தஸ்ஸுக்கள்‌ ; அவற்றின்‌ பெயர்களை என்னிடமிருந்து கேள்‌; காயத்ரீ,ப்ருஹதீ , உஷ்ணிக்‌, ஜகதீ, திரிஷ்டுப்‌, அநுஷ்டுப்‌, பங்க்தி: என்று கூறப்படுகின்ற சந்தஸ்ஸுக்கள்‌; இவை ஸூரியனுக்குக்‌ குதிரைகள்‌.”
304-“ஏகோ அஸ்வோ வஹதி – ஏழு பெயர்கள்‌ உள்ள குதிரை ஸூரியன்‌ தேரினைத்‌ தாங்குகின்றது” – ஆரணம்‌.
305-“த்ரிநாபிமதி பஞ்சாரே ஷண்ணேமிந்யக்ஷயாத்மகே – நந் நான்கு மாதங்களாகப்‌ பிரிக்கப்பட்ட மூன்று பாகங்களோடு கூடின நாபியை உடையதாய்‌, ஸம்வத்சரம்‌ பரிவத்சரம்‌, இதாவத்சரம்‌, அநுவத்சரம்‌, இத்வத்சரம்‌ என்று சொல்லப்பட்ட ஐந்து ஆண்டுகளையும்‌ அரங்களாக உடையதாய்‌, இளவேனில்‌ முதுவேனில்‌ கார்‌ கூர்‌ முன்பனி பின்பனி என்னும்‌ ஆறு பெரும்‌ பொழுதினையும்‌ நேமியாக உடையதாய்‌, இடையறாது ஒழுகும்‌ பெருவெள்ளம்‌ போன்று அழிவற்றதான கால சக்கரத்திலே, எல்லாம்‌ அடங்கி யிருக்கின்றன.” – ஸ்ரீவிஷ்ணு புராணம்‌,2:8:3.
306-“அம் மேருவில்‌ செஞ்சுடரோன்‌” – திருவிருத்தம்‌, 88.
307-“திருச் சக்கரத்தால்‌ அகல்‌ விசும்பும்‌ நிலனும்‌” – திருவிருத்தம்‌, 33.
308-“கால சக்கரத்தாய்‌” – திருவாய்மொழி, 7:2:7.
309-“தனி வளர்‌ செங்கோல்‌ நடாவு” – திருவிருத்தம்‌, 13.
310-“சுடரொளி பரந்தன” – திருப்பள்ளியெழுச்சி, 3.
311-“துன்னிய தாரகை“- திருப்பள்ளியெழுச்சி, 3.
312) “அக்நிம்‌ வாவாதித்ய: – சூரியன்‌ மாலை நேரத்தில்‌ நெருப்பினுள்‌ புகுகிறான்‌; ஆகையால்‌ நெருப்பு தூரத்திலே இரவிலே காணப்படுகிறது; இந்த இரண்டு ஒளிகளும்‌ சேர்கின்றன.” – அஷ்டகம்‌, 2.
313-“ப்ரபா விவஸ்வதோ ராத்ரெள – சூரியன்‌ மறையும்‌ காலத்தில்‌ குரியனுடைய ஒளியானது நெருப்பில்‌ புகுகின்றது; ஆதலால்‌, இரவில்‌ நெருப்பானது தூரத்திலே பிரகாசிக்கின்றது.” -ஸ்ரீவிஷ்ணு புராணம்‌,2:8:20.
314-“க்ஷ்ணம்‌ பீதம்‌ ஸுரைஸ்‌ ஸோமம்‌ – ஓ மைத்ரேயரே! தேவர்களால்‌ அம்ருதத்தைப்‌ புசிக்கப்பட்டவனும்‌ அதனால்‌ கலைகள்‌ குறைந்தவனும்‌ ஒரு கலை மாத்திரமுள்ளவனுமான சந்திரனை ஒளியுள்ள ஸூரியன்‌ ஸுஷும்நை என்னுமொரு கிரணத்தாலே வளரும்படி செய்கிறான்‌; தேவர்களால்‌ எம்முறையில்‌ இந்தச்‌ சந்திரன்‌ புசிக்கப்பட்டானோ அம் முறையிலேயே ஸூரியனால்‌ ஒவ்வொரு நாளும்‌ வளர்க்கப்படுகிறான்‌” – ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணம்‌,2:12:3.
315- “மீண்டவற்று ளெரிகொள்‌” – திருவிருத்தம்‌, 82.
316-“தானவனாகம்‌ தரணியில்‌” – பெரிய திருமொழி, 1:4:1–317-“தானவன்‌ வாளரக்கன்‌” – பெரிய திருமொழி, 2:2:2.
318-“ததுஹ வா ஏதே – ஆகையாலே தான்‌ இந்த வேதாத்யயனம்‌ செய்தவர்கள்‌ சந்த்யா காலத்திலே கிழக்கு முகமாக இருந்து கொண்டு காயத்திரியினால்‌ மந்த்ரிக்கப்பட்ட தண்ணீரை மேல் தூக்கி எறிகிறார்கள்‌.” – ஆரணம்‌.
319-“ஸந்த்யா காலே து ஸம் ப்ராப்தே – பயங்கரமும்‌ மிகக் கொடுமையும்‌ வாய்ந்த சந்த்யா காலம்‌ வந்த போது கொடியவர்களான மந்தேஹர்‌ என்ற ராக்ஷஸர்கள்‌ ஸூரியனைக்‌ கொல்ல விரும்புகின்றனர்‌; மைத்ரேய முனிவரே! சரீரத்துக்குக்‌ குறை யில்லாத தன்மையும்‌ நாடோறும்‌ மரணமும்‌ பிரமனால்‌ அவர்களுக்குக்‌ கொடுக்கப்பட்ட சாபமாகும்‌; அதனால்‌, ஸூரியனுக்கும்‌ அந்த ராக்ஷஸர்களுக்கும்‌ மிக்க பயங்கரமான போர்‌ உண்டாயிற்று; மஹா முனிவரான மைத்ரேயரே! அதற்காகப்‌ பிராமணோத்தமர்கள்‌ ஓங்காரத்துடன்‌ கூடின காயத்ரியினால்‌ மந்திரிக்கப்பட்ட தண்ணீரை மேல்‌ தூக்கி விடுகிறார்கள்‌ ; வச்சிரமாக மாறுகின்ற அந்தத்‌ தண்ணீரால்‌ அந்தப்‌ பாவிகள்‌ கொல்லப்படுகிறார்கள்‌.” – ஸ்ரீவிஷ்ணு புராணம்‌, 2:8:48.
320–“அர்ச்சிஷமேவாபிஸம்பவந்தி – அக்நியையே அடைகிறார்கள்‌”
321-“பித்வா ஸூர்யஸ்ய மண்டலம்‌ – ஸூரியனுடைய மண்டலத்தைப்‌ பிளந்து கொண்டு”
322–“தேரார்‌ நிறை கதிரோன்‌ மண்டலத்தைக்‌ கீண்டு புக்கு” – சிறிய திருமடல்‌.
323-“வெங் கதிர்ப் பரிதி வட்டத்தூடு போய்‌” – பெரிய திருமொழி, 4:5:10.
324–“கண்ணாவானென்றும்‌ மண்ணோர்‌ விண்ணோர்க்கு” – திருவாய்மொழி,1:8:3.
325–“சஷுர்‌ தேவாநாமுதமர்த்யாநாம்‌ – விண்ணோர்க்கும்‌ மண்ணோர்க்கும்‌ கண்ணாவான்‌” – யஜுர்‌ வேதம்‌.
326--“சகோஸ்‌ ஸூர்யோ அஜாயத – பகவானுடைய கண்ணிலிருந்து ஸூரியன்‌ உண்டானான்‌” – புருஷ ஸூக்தம்‌.
327-“ஜகதேக சக்ஷுஷே – உலகத்திற்கெல்லாம்‌ கண்ணாக இருப்பவன்‌”
328–“த்ரயீ மயாய – வேதமயமான”
329–“த்யேய: ஸதா ஸவித்ரு மண்டல மத்ய வர்த்தி நாராயண! – தாமரை யாசனத்தில்‌
வீற்றிருப்பவனும்‌ தோள்வளைகளை யுடையவனும்‌ மகர குண்டலங்களை யுடையவனும்‌ கிரீடமுடையவனும்‌ ஆரத்தைத்‌ தரித்திருப்பவனும்‌ பொன் மயமான திருமேனியை யுடையவனும்‌ திருவாழி திருச்சங்குகளைத்‌ தாங்கி யிருப்பவனும்‌ ஆன நாராயணன்‌ எப்பொழுதும்‌ ஸூரிய மண்டலத்தின்‌ நடுவில்‌ இருப்பவனாகத்‌ தியானம்‌ செய்யத் தக்கவன்‌”- சாந்தோக்யம்‌.
330-“தண்டாமரை சுமக்கும்‌ பாதப் பெருமான்‌” – திருவாய்மொழி, 4:5:8.
331–“ஆரமும்‌ படையும்‌ திகழ” – திருவாய்மொழி, 8:4:7.
332-“பொன்மேனி கண்‌டேன் -மூன்றாம் -1-
333-“ய ஏஷோந்தராதித்யே – ஸூரியன்‌ நடுவில்‌ எந்தப் புருஷன் யோகிகளால்‌ காணப் படுகிறானோ அவன்‌ பொன் மயமான மீசையை யுடையவனாயும் திருக்குழலை யுடையவனாயும் இருக்கிறான் -அவனுடைய நகம்‌ முதலிய எல்லா உறுப்புக்களும்‌ பொன் மயமானவையே” – சாந்தோக்யம்‌.
334-“ஹிரண்மய வபு: – பொன் மயமான திருமேனி” – சாந்தோக்யம்‌.
335–“அஞ்சுடர்‌ வெய்யோனணி” – திருவாய்மொழி, 5:4:9.
336–“செஞ்சுடர்த்‌ தாமரைக்கண்‌ ” – திருவாய்மொழி, 5:4:9.-337–“தஸ்ய யதா கப்யாஸம்‌ புண்டரீகமேவ மக்ஷிணீ – காலையில்‌ கதிரவனுடைய ஒளியால்‌ மலர்ந்த தாமரை எங்ஙனம்‌ விளங்குமோ, பரம்பொருளான அந்த நாராயணனுடைய திருக்கண்களும்‌ அங்ஙனமே இருக்கின்றன” – சாந்தோக்யம்‌.
338–“திருக் கண்டேன்‌” – மூன்றாந்திருவந்தாதி, 1.
339-“ருக்மாபம்‌ – பொன் போன்ற வடிவை
340-“செய்யதோர்‌ ஞாயிற்றைக்‌ காட்டி” – திருவாய்மொழி, 4:4:2.
341-“ஹிரண்ய வர்ணாம்‌ – பொன்னிறமான நிறமுடையவளை” – ஸ்ரீஸுூக்தம்‌.
342-“கமல மலர் மேல்‌ செய்யாள்‌” – திருவாய்மொழி, 9: 4:1.
343-“ வித்யாஸஹாய மாதித்ய--வித்யை என்று சொல்லப்பட்ட பிராட்டியுடன்‌ கூடியவனும்‌ வித்‌யயைக்‌ கொடுப்பவனும்‌ ஸுூரியனிடம்‌ இருப்பவனுமான பகவானை” –
344-“வித்யாஸஹாயவந்தம்‌ – பிராட்டியைத்‌ துணையாக வுடையவனும்‌ ஸூரியனிடமிருப்பவனும்‌ என்றும்‌
345–“வானிடை யருக்கன்‌ மேவி நிற்பாற்கு” – பெரிய திருமொழி, 2:1:7.
346–“ய ஏஷோந்த ராதித்யே! யோகிகளால்‌ காணப்படுகிறானோ”
347–“த்யேயஸ்ஸதா: – சூரிய மண்டலத்தின்‌ நடுவில்‌ இருப்பவனாக எப்பொழுதும் த்யானம்‌ செய்யத் தக்கவன்‌” – சாந்தோக்யம்‌.
348-“ஹீரண்மயச்‌ சகு நிர் ப்‌ரஹ்ம நாம -ப்ரஹ்மம்‌ என்ற பெயருள்ள பறவை பொன்னிறமுள்ளது; எந்த ஒளியால்‌ குரியன்‌ பிரகாசிக்கப் பட்டவனாய்க்‌ கொண்டு விளங்குகிறானோ
349-“தத்‌ ஸவிதுர்‌ வரேண்யம்‌ பர்க்க: – ஜகத் காரணனான பகவானுடைய உபாசிக்கத்தக்க அந்த ஒளியைத்‌ தியானம்‌ செய்கிறோம்‌”- காயத்ரி.
350-“தேஜ: பரம்‌ தத்‌ ஸவிதுர் வ்ரேண்யம்‌ தாம் நா – வேதங்களிலே சொல்லப் பட்டதாயும்‌ சிறந்ததாயும்‌ உபாஸிக்கத் தக்கதாயும்‌ உள்ள ஸூரியன்‌ ஸம்பந்தப்பட்ட ஒளியாக வேதங்கள்‌ சொல்லுகின்றன; உயர்ந்த ஓளியாலே விரல்‌ நுனி வரையிலும்‌ பொன்னாகவும்‌ தாமரைக் கண்ணனாகவும்‌ சொல்லுகின்றன” ஸ்ரீரங்கராஜஸ்தவம்‌, உத்தர, சதகம்‌, 79.
351-“ஸாம்ந உத்கீதோ ரஸ: – ஸாமத்துக்கு உத்கீதம்‌ ரஸமாகும்‌” – சாந்தோக்யம்‌.
352-“தஸ்ய உதிதி நாம – அந்த சந்தோக ஸாமத்தில்‌ சொல்லப்பட்ட உத்‌ என்ற இந்தத்‌ திரு நாமம்‌”
353–“உயர்வு”, – திருவாய்மொழி, 1:1:1.
354-“உயர்ந்தே“- திருவாய்மொழி, 10:10:11.
355-“ஓராயிரமாயுலகேழளிக்கும்‌” – திருவாய்மொழி, 9:3:4.
356-“ஆயிரமுகத்தினாலருளி” – பெரிய திருமொழி, 1:4:7.
357-“தீர்த்தங்களாயிரம்‌” – திருவாய்மொழி, 7:10:11.-

–

ஸூத்ரம்‌-54
358-“யத்த தத்ரேச்ய -ஜ்ஞானேந்த்ரியங்களுக்கு அப்பாற்பட்டது, கை முதலிய உறுப்புக்களால்‌ அறியத் தகாதது, கோத்திரம்‌ இல்லாதது, பிராமணன்‌ முதலிய சாதி யில்லாதது, கண்‌ காது முதலிய ஞானேந்திரியங்கள்‌ இல்லாதது, கை கால்‌ முதலிய கர்மேந்திரியங்கள்‌ இல்லாதது, என்றுமுள்ளது, எல்லா விடத்திலும்‌ பரந்துள்ளது, எல்லாப்‌ பொருட்களினுள்ளும் ப்ரவேசித்திருப்பது, மிக நுட்பமானது, இப்படிப்பட்டது எதுவோ அது வக்ஷரம்‌ என்ற சொல்லால்‌ சொல்லப்பட்டது,ப்ரஹ்ம ஜ்ஞானமுடையவர்கள்‌ யாதொரு அக்ஷரத்தை உலகத்திற்குக்‌ காரணமாகப்‌ பார்க்கிறார்களோ” – முண்டகோபநிஷத் .
359-“ஸத்யம் ஜ்ஞாநமநந்தம் ப்ரஹ்ம -ப்ரஹ்மமானது என்றும்‌ நிலைத்துள்ளது,ஜ்ஞான மயமானது, தேச காலம்‌ முதலியவைகளால்‌ அளவிடப் படாதது” – தைத்திரீயோபநிஷத்‌.
360-“நிஷ் கலம்‌ நிஷ் க்ரியம்‌ – ஒருவிதச்‌ செயலும்‌ இல்லாதது, பசி முதலானவை இல்லாதது, பழிக்கப் படாதது, குற்ற மில்லாதது” -ஸ்வேதாஸ்வரம்‌.
361-“நிர் குணம்‌ – தீயகுணங்களில்லாதது”
362-“யஸ்‌ ஸர்வஜ்ஞ்ஸ்‌ ஸர்வ வித்‌ – எந்த அக்ஷர ப்ரஹ்மம்‌ எல்லாவற்றையும்‌ அறிந்ததோ, எல்லாப்‌ பொருட்களின்‌ வகைகளையும்‌ அறிந்ததோ” முண்டகோபநிஷத்‌.
363-“பராஸ்ய சக்தி: – இந்தப்‌ பரமாத்மாவினுடைய பல விதமான சக்தியும்‌ ஞானம்‌ பலம்‌ நியமனம்‌ என்னும்‌ இவைகளும்‌ உயர்ந்தவைகளாகவும்‌ இயற்கையிலே அமைந்தவையாகவும்‌ கேட்கப் படுகின்றன” -ஸ்வேதஸ்வரம்‌.
364-“ஸத்ய காமஸ்‌ ஸத்ய ஸங்கல்பக: – நித்யமான விருப்பங்களை யுடையவன்‌ ,நித்யமான ஸங்கல்பத்தை யுடையவன்‌” – சாந்தோக்யோபநிஷத்‌.
365-“ச்ருணு தத்‌ பரமம்‌ – உயர்ந்த அந்தப்‌ பரம் பொருளின் ஸ்வரூபத்தை என்னிடமிருந்து கேள்‌; ஸூக்ஷ்மமானது, எல்லாமறிந்தது, அப்படியே எல்லாவற்றையும்‌ தாங்குகிறது, ஞானமே ஸ்வரூபமானது, முதலும்‌ முடிவும்‌ இல்லாதது, விவகார மில்லாதது, தூக்கமில்லாதது, கண்‌ காது இல்லாதது, ஊறு(ஸ்பர்ஸம்‌) இல்லாதது, என்றுமுள்ளது, பெயர்‌ சாதி முதலியவைகள்‌ இல்லாதது, வர்ணமில்லாதது, முக்குணமில்லாதது, எல்லாவற்றையும்‌ காதாகவுடையது ,
எல்லாவற்றையும்‌ கண்ணாகவுடையது, எல்லாவற்றையும்‌ கைகளாகவும்‌
கால்களாகவும்‌ உடையது, பற்றற்றது, சஞ்சாரமில்லாதது, சாந்தமானது,
தானேப்ரகாசமாக இருப்பது, ஒப்பில்லாதது, சேய்மையில்‌ உள்ளது, அருகில்‌ இருப்பது, ஞானத்தால்‌ அடையத் தக்கது, குற்றமில்லாதது, பூதங்களைத்‌ தாங்குவது, எல்லாரிடமும்‌ ஸமமானது, ஒளி மயமான பொருள்களுக்கெல்லாம்‌ ஒளியாகவிருப்பது, பிரகிருதி மண்டலத்துக்கு மேற்பட்டது, அழிவில்லாதது,எல்லாப் பொருள்களிடத்துமிருப்பது, அந்த விஷ்ணுவினுடைய உயர்ந்த ஸ்வரூபம்‌.” 366-“அப்ராக்ருத குண ஸ்பர்ச்சாத்‌ – குற்றமில்லாதவரே! நாரகரே!ப்ரக்ருதி ஸம்பந்தமான குணம்‌ இல்லாமையால்‌ பரம் பொருள்‌ ‘நிர்குணம்‌-குணமில்லாதது’ என்று சொல்லப்ப்டுகிறது. என்னால்‌ சொல்லப்படுகிற ஆறு குணங்களையும்‌ கேள்‌. பரம் பொருளினுடைய கல்யாண குணங்களைத்‌ தியானிக்கிற பெரியோர்கள்‌ ,அறிவுடையதும்‌ தானே பிரகாசித்துக்‌ கொண்டிருப்பதும்‌ எல்லாப்‌ பொருள்களையும்‌ பற்றியதும்‌ எப்பொழுதும்‌ பிரகாசித்துக்‌ கொண்டிருக்கச்‌ செய்வதுமான ஞானம்‌ என்கிற குணத்தை முதலாவதாகச்‌ சொல்கிறார்கள்‌; அந்த ஞானமும்‌ பரம் பொருளுக்கு ஸ்வரூபமாகவும்‌ குணமாகவும்‌ சொல்லப்படுகிறது; உலகத்திற்கு முதற் காரணமாக இருப்பது யாதொன்று உண்டோ அது, ஸக்தி என்று சொல்லப்பட்டது; அந்தப்‌ பரம் பொருளுக்கு ஸ்வாதந்த்யத்தோடு கூடிய கர்த்தாவாக இருக்கும்‌ தன்மை என்பது யாதொன்று உண்டோ அது, குணங்களின்‌ உண்மைப்‌ பொருளைத்‌ தியானம்‌ செய்யுமவர்களால்‌ ஐஸ்வர்யம்‌ என்று சொல்லப்பட்டது; எப்பொழுதும்‌ உலகத்தைப்‌ படைக்கிற அவனுக்குச்‌ சிரமமில்லாமை என்பது யாதொன்று உண்டோ அது, குணத்தினைத்‌ தியானம்‌ செய்யுமவர்களல்‌ அப் பரம் பொருளுக்குப்‌ பலம்‌ என்ற குணமாகச்‌ சொல்லப்பட்டது;அச்யுதன்‌ என்ற மறு பெயரை யுடைய அப்பரம் பொருள்‌ உலகத்திற்கு முதற் காரணமாக இருந்தாலும்‌ விகாரமில்லாதிருத்தல்‌ என்பது யாதொன்றுண்டோ அது, வீர்யம்‌ என்ற குணமாகும்‌. உதவியைத்‌ தேடாதது என்பது யாதோ அது, தேஜஸ்ஸு என்று சொல்லப்பட்டது” – அஹிர்புதந்ய ஸம்ஹிதை.
367-“யதோ வா இமாநி – எதனிடமிருந்து இந்தப்‌ பூதங்கள்‌ உண்டாகின்றனவோ , பிறந்தன எல்லாம்‌ எதனால்‌ உயிர்‌ வாழ்கின்றனவோ, பிரளயத்தைச்‌ சார்ந்தவைகளாய்‌ எதனுள்‌ புகுந்து அடங்குகின்றனவோ அதனை நீ அறிய வேண்டும்‌; அது ப்ரஹ்மம்‌” – தைத்திரீயோபநிஷத்‌.
368-“ப்ராஹ்மணோஸ்ய முகமாஸீத்‌ – அந்தப்‌ பரம புருஷனுடைய முகத்திலிருந்து பிராமணன்‌ உண்டானான்‌; க்ஷத்ரியன்‌ தோளிலிருந்து உண்டானான்‌; வைஸ்யன் துடையிலிருந்து உண்டானான்‌; ஸூத்ரன கால்களிலிருந்து உண்டானான்‌” புருஷ ஸூக்தம்‌.
369-“அந்தப் ப்ரவிஷ்டச்‌ சாஸ்தா ஜநாநாம்‌ – எல்லாப்‌ பிராணிகளுடைய உள்ளே ப்ரவேசித்து ஏவுகிறான்‌” – ஆரணம்‌.
370-“பாதோஸ்ய விச்வா பூதாநி – அந்தப்‌ பரம புருஷனுக்கு எல்லாப்‌ பிராணிகளும்‌ ஒரு பாதம்‌. (கால் கூறு என்பது பொருள்‌.)” – புருஷ ஸுூக்தம்‌.
371-“ஸ ஹோவாச – அந்த யாஜ்ஞ வல்கியர்‌ பதில்‌ சொன்னார்‌; இந்த முப்பத்து மூவர்‌ என்றால்‌, வசுக்கள்‌ எண்மர்‌, உருத்திரர்‌ பதினொருவர்‌, ஸூரியர்‌ பன்னிருவர்‌, ஆக இவர்கள்‌ முப்பத்தொருவர்‌; இந்திரனையும்‌ பிரமனையும்‌ சேர்க்க முப்பத்து மூவர்‌ ஆவர்‌.”
372-“பெளதிமாஷ்யோ – பெளதிமாஷ்யர்‌ என்பவர்‌ கெளபவநரிடமிருந்து கல்வியைப்‌ பெற்றார்‌; கெளபவநர்‌ கெளசிகரிடமிருந்து கல்வியைப்‌ பெற்றார்‌; கெளசிகர்‌
கெளண்டிந்யரிடமிருந்து கல்வியைப்‌ பெற்றார்‌; கெளண்டிந்யா் ச்ணாண்டில்யரிடமிருந்து கல்வியைப்‌ பெற்றார்‌; சாண்டில்யர்‌,கெளசிகர்‌ கெளதமர்‌ என்னுமிருவரிடமிருந்தும்‌ கல்வியைப்‌ பெற்றார்‌; கெளதமர்‌ ஆக்நிவைச்யரிடமிருந்து கல்வியைப்‌ பெற்றார்‌; சாண்டில்யரிடமிருந்து ஆக்நிவைச்யர்‌ கல்வியைப்‌ பெற்றார்‌”
373-“ஸர்க்கச்ச – படைத்தல்‌, அழித்தல்‌, வம்சம்‌, மந்வந்தரங்கள்‌ , வம்சத்தைப்‌ பின்பற்றி வருகிற சரிதங்கள்‌ என்னும்‌ ஐந்தனையும்‌ பற்றி கூறுகின்ற தன்மை யுடையது புராணம்‌” – அமரம்‌.
374-“உத்தர்த்தாஸி வராஹேண – ஏ பூமியே! வராக அவதாரம்‌ எடுத்த பகவானால்‌ செய்யப்பட்ட பெரிய முயற்சியால்‌ உயர எடுக்கப்பட்டாய்‌” – தைத்திரியோபநிஷக்‌.
375-“இதும்‌ விஷ்ணுர்‌ விசக்ரமேத்ரேதா நிததே பதம்‌ – பகவான்‌ இந்த உலகினை அளந்தார்‌, மூன்று விதமாக அடியை வைத்தார்‌” – விஷ்ணு ஸூக்தம்‌.
376-“ராமாயணம்‌ நாராயண கதாம்‌ – இராமாயணம்‌ நாராயணனுடைய கதை”
377-“அத விஷ்ணுர்‌ மஹா தேஜா – பிறகு மிகப்‌ பெரிய ஆற்றலை யுடைய விஷ்ணு அதிதியினிடத்தில்‌ அவதரித்தார்‌, வாமந சரீரத்தை மேற் கொண்டு விரோசனன்‌ புதல்வனான பலியின்‌ அருகில்‌ சென்றார்‌, உலகத்துக்கெல்லாம்‌ ஒருயிராய்‌ எல்லாருடைய நலத்திலும்‌ பற்றுள்ளவரான பகவான்‌ பிறகு செருக்கு இல்லாதவராய்‌ மூன்று அடிகளை இரந்து பெற்று உலகங்களைத்‌ தனக்கு ஆக்கிக் கொண்டு பராக்கிரமத்தால்‌ பலியை அடக்கி விட்டு இந்திரனுக்கு மீண்டும்‌ ராஜ்ஜியத்தைக்‌ கொடுத்தார்‌.” – ஸ்ரீராமா, பால, 29:19.
378-“நாரதேநைவ முக்தஸ்துப்ரத்யுவாச ஜநார்த்தந: – நாரதரால்‌ இப்படிச்‌ சொல்லப்பட்ட பகவான்‌ பதில்‌ சொல்லலானான்‌” – பாரதம்‌,சாந்தி பர்வம்‌,348:3-4.
379-“பூர்வம்‌ மத்ஸ்யோ – முதலில்‌ மீனாக ஆகப் போகிறேன்‌, பூமியை நிலை நிறுத்தப்‌ போகிறேன , பெரிய கடலில்‌ அழுந்திக்‌ கிடக்கிற வேதங்களையும்‌ மேலே எடுக்கப்‌ போகிறேன்‌; ப்ராஹ்மணோத்தாரான நாரதரே! கூர்ம அவதாரம்‌ எடுத்து ஏம கூடம்‌ என்ற மலைக்கு ஒப்பான ஒளியை யுடைய மந்தர மலையை அமுகத்துக்காகத்‌ தரிக்கப்‌ போகிறேன்‌; இது இரண்டாவது அவதாரம்‌.”- பாரதம்‌, சாந்தி பர்வம்‌, 348:3-4.
380-“நீலதோயத மத்த்யஸ்தா – கறுத்த மேகத்தின்‌ நடுவில்‌ இருக்கின்ற மின்னற் கொடி போல்‌ ஒளியுடன்‌ கூடிய” – நாராயணாநுவாகம்‌.
381-“மநோ மய:ப்ராண சரீரோ பாரூப: – பரிசுத்தமான மனத்தினால்‌ அறியத் தக்கவன்‌ , பிராணனைச்‌ சரீரமாக வுடையவன்‌, பிரகாசிக்கின்ற திவ்ய மங்கள விக்ரஹத்தை யுடையவன்‌” – முண்டகோபநிஷத்‌, 2:2:7.
382-“தெரியச்‌ சொன்ன” – திருவாய்மொழி, 6:9:11.
383-“முழு நீர்‌ முகில்‌ வண்ணன்‌” – திருவிருத்தம்‌, 2.
384-“மைப்படி மேனியும்‌ செந்தாமரைக் கண்ணும்‌” – திருவிருத்தம்‌, 94.
385-“மீதிட்டுப்‌ பச்சைமேனி’ – திருவாசிரியம்‌, 1.
386-“தாமரைக் காடு மலர்க் கண்ணோடு ” – திருவாசிரியம்‌, 5.
387-“நற் பூவைப் பூ ஈன்ற வண்ணன்‌” – பெரிய திருவந்தாதி, 1.
388-“கார் கலந்த மேனியான்‌” – பெரிய திருவந்தாதி, 86.
389-“துயரறு சுடரடி” – திருவாய்மொழி, 1:1:1.
390-“புனக்காயா நிறத்த புண்டரீகக்கண்‌ செங்கனிவாய்‌” – திருவாய்மொழி,10:10:

—

ஸுூத்ரம்‌-55
391-“யஸ்மிந்‌ கல்பே – முன்பு பிரமனாலே எந்தக்‌ கல்பத்தில்‌ (நாளில்‌) எது சொல்லப்பட்டதோ அதனுடைய பெருமை அந்தத்‌ தன்மையாகவே பேசப் படுகிறது” – மாத்ஸ்ய புராணம்‌.
392-“ஸங்கீர்ணாஸ்‌ – முக் குணங்களும்‌ கலந்துள்ளனவாகவும்‌ ஸாத்விகங்களாகவும்‌ ராஜஸங்களாகவும்‌ தாமஸங்களாகவும்‌” – மாத்ஸ்ய புராணம்‌.
393-“அக்நேச்‌ சிவஸ்ய மாஹாத்ம்யம்‌ – தாமஸ குணம்‌ பொருந்திய நாள்களிலே அக்நி, சிவன்‌ என்னும்‌ இவர்களுடைய பெருமை பரக்கச்‌ சொல்லப்படுகிறது;-ராஜஸ குணம்‌ கலந்துள்ள நாள்களிலே பிரமனுடைய பெருமை அதிகமென்று
அறிகிறார்கள்‌; ஸத்வ குணம்‌ கலந்துள்ள நாள்களிலே ஹரியினுடைய பெருமை அதிகமாகச்‌ சொல்லப்படுகிறது; அந்த நாள்களிலேயே யோக ஸித்தி யுடையவர்கள்‌ மோக்ஷமாகிற உயர்ந்த கதியை அடையப்‌ போகிறார்கள்‌ ;
முக் குணங்களும்‌ கலந்திருக்கும்‌ நாள்களிலே ஸரஸ்வதி, பித்ருக்கள்‌ என்னுமிவர்களுடைய பெருமை சொல்லப் படுகிறது” – மாத்ஸ்யபுராணம்‌.
394-“மச்சந்தாதேவ – ஓப்ராஹ்மணரான வால்மீகியே! இந்த வாக்கியமானது என்னுடைய நினைவாலே உம்மிடம்‌ வந்தது” – ஸ்ரீராமா, பால, 2:30.
395-“அந்யம்‌ தேஹி வரம்‌ தேவ – தேவனே! கேசவனே! தேவர்களுக்கெல்லாம்‌ தலைவனே! நீயே மனிதனாக வந்து என்னை ஆராதிக்க வேண்டும்‌; என்னைத்‌ தலைவனாகக்‌ கொள்ள வேண்டும்‌; என்னிடமிருந்து வரங்களைப்‌ பெற்றுக் கொள்ள வேண்டும்‌; எந்த வரத்தினாலே, எல்லா உயிர்களுக்குள்ளே பூஜைக்குரியவர்களை விட மேம்பட்ட பூஜைக்குரியவனாக ஆவேனோ, அத்தகைய வேறு வரத்தை எனக்குக்‌ கொடுத்தருள வேண்டும்‌”.
396) “த்வஞ்ச ருத்ர! – பெரிய தோள்களை யுடைய சிவனே! மோஹ சாஸ்த்ரத்தைச்‌ செய்வாயாக!–397-“பிணங்களிடு காடதனுள்‌ நடமாடு பிஞ்ஞகன்‌” – பெரிய திருமொழி,2:6:9.
398-“சுடலையில்‌ சுடு நீறன்‌” – பெரிய திருமொழி, 10:1:5.
399-“வெந்தாரென்பும்‌ சுடு நீறும்‌ மெய்யிற்பூசி” – பெரிய திருமொழி, 1:5:8.
400-“அக்கும்‌ புலியினதளுமுடையார்‌” – பெரிய திருமொழி, 9:6:1.
401-“ஆறும்‌ பிறையு மரவமு மடம்பும்‌ சடைமேலணிந்து” – பெரிய திருமொழி, 6:7:9.
402-“ஏறேறி” – இரண்டாந்‌ திருவந்தாதி, 63.
403-“சுழன்றாடும்‌ கொன்னவிலும்‌ மூவிலைவேல்‌ கூத்தன்‌ “-பெரிய திருமடல்‌,70.
404-“ஆலமமர்‌ கண்டத்தரண்‌” – முதல்‌ திருவந்தாதி, 4.
405-“உந்மத்தவதநுந்மத்த: – ஓ ஈச்வரனே! பைத்தியத் தன்மை இல்லாதவரும்‌ பிரபுக்களுக்கெல்லாம்‌ பிரபுவானவருமான நீர்‌ பைத்தியம்‌ பிடித்தவர்ப் போல்‌ இரவில்‌ இடுகாட்டில்‌ அலைந்து திரிகின்றீர்‌; உமக்கு இது வரக்‌ காரணம்‌ யாது?”
406-“ஆல்மேல்‌ வளர்ந்தானைத்‌ தான்‌ வணங்குமாறு” – நான்முகன்‌ திருவந்தாதி, -17-
407-“புராண ஸம்ஹிதாகர்த்தா பவாந்‌ – குழந்தாய்‌! (பராசரரே!) நீர்‌ புராண ஸம்ஹிதைகளைச்‌ செய்பவராக ஆகப் போகிறீர்‌; நீர்‌ பரம்பொருளின்‌ உண்மையையும்‌ உள்ளபடி அறியப்‌ போகிறீர்‌.” – ஸ்ரீவிஷ்ணு புராணம்‌, 1:1:25-

—

ஸுூத்ரம்‌-56
408-“உள்ளியுரைத்த” – திருவாய்மொழி, 1:3:5.
409-“பரம ஸத்வ ஸமாச்ரய – எவன்‌ தனக்கு மேளில்லை யென்னும்படி ஸத்வ குணத்துக்கு நிலமாக இருப்பவனே ” -ஸ்தோத்ர ரத்நம்‌, 12.
410-“நெறி யுள்ளி யுரைத்த“- திருவாய்மொழி, 1:3:5.
411-‘நிறைஞானத்தொரு மூர்த்தி” – திருவாய்மொழி, 4:8:6.
412–“அயனாம்‌ சிவனாம்‌ திருமாலால்‌” – திருவாய்மொழி, 8:8:11.
413-“அருளப்பட்ட சடகோபன்‌” – திருவாய்மொழி, 8:8:11.
414-“அருள்‌ கொண்டாயிர மின் தமிழ் பாடினான்‌” – கண்ணி நுண் சிறுத்தாம்பு, 8

—

ஸுூத்ரம்‌-57
415-“மச்சந்தாதேவ – ஓப்ராஹ்மணரான வால்மீகியே! இந்த வாக்கியமானது என்னுடைய நினைவாலே உம்மிடம்‌ வந்தது” – ஸ்ரீராமா, பால, 2:30.
416-“புராண ஸம்ஹிதா கர்த்தா பவாந்‌ – குழந்தாய்‌! (பராசரரே!) நீர்‌ புராண ஸம்ஹிதைகளைச்‌ செய்பவராக ஆகப் போகிறீர்‌; நீர்‌ பரம்பொருளின்‌ உண்மையையும்‌ உள்ளபடி அறியப்‌ போகிறீர்‌.” – ஸ்ரீவிஷ்ணு புராணம்‌, 1:1:2-
417) “ஸ்ருஷ்டிம்‌ தத: – ஓ பிரமனே! உனக்குள்‌ அந்தர்யாமியாக இருந்துகொண்டு உலகத்தைப்‌ படைக்கப்போகிறேன்‌” – விஷ்ணுதாமம்‌, 69:50.
418-“விஷ்ணுராத்மா – அளவில்லாத ஒளியை யுடையவனும்‌ பகவானுமான சிவனுக்கு அந்தராத்மாவாக இருக்கிறார்‌” – பாரதம்‌, கர்ணபர்வம்‌.
410-“திசைமுகன்‌ கருவுள்‌ வீற்றிருந்து” – திருவாய்மொழி, 5:10:8.
420-“வெள்ளைநீர்ச்சுடையானும்‌” – திருவாய்மொழி, 5:10:4.
421-“அரனயனென'”‘ – திருவாய்மொழி, திருவாய்மொழி, 1:1:8.
422-“மூவுருவா முதல்வனே” – திருவாய்மொழி, 7:9:2.
423-“திறத்துக்கே துப்பரவாம்‌” – திருவாய்மொழி, 7:9:9.
424-“இன்கவிபாடும்‌ பரமகவிகளால்‌” – திருவாய்மொழி, 7:9:6.
425-“செந்தமிழ்‌ பாடுவார்‌”
426-“நேர்ப்படயான்‌ சொல்லும்‌ நீர்மையிலாமையில்‌, ஏர்விலா என்னைத்‌ தன்னாக்கி “-திருவாய்மொழி, 7:9:5.
427-“என நா முதல்‌ வந்து புகுந்து” – திருவாய்மொழி, 7:9:3.
428-“என்னாகியே தப்புதலின்றி” – திருவாய்மொழி, 7:9:4.
429-“தனனை வைகுந்தனாகப்‌ புகழ” – திருவாய்மொழி, 7:9:7.
430-“தன்‌ சொல்லால்‌ தான்‌ தன்னைக்‌ கீர்த்தித்த” – திருவாய்மொழி, 7:9:2.
431-“தன்னைத் தானே துதித்து” – திருவாய்மொழி, 10:7:2.
432-“வலக்கையாழி யிடக்கைச்‌ சங்கம்‌” – திருவாய்மொழி, 6:4:9.
433-“நாவியலாலிசை மாலைகளைத்தி” – திருவாய்மொழி, 4:5:4.
434-“சடகோபன்‌ சொல்‌” – திருவாய்மொழி, 2:2:11.
435-“மொய்ய சொல்லாலிசை” – திருவாய்மொழி, 4:5:2.
436-“வானக்‌ கோனைக்‌ கவி சொல்ல வல்லேற்கு” – திருவாய்மொழி, 4:5:9. )
437-“என்‌ சொல்லால்‌ யான்‌ சொன்ன வின்கவி” – திருவாய்மொழி, 7:9:2.

—

ஸுூத்ரம்‌-58-
438-“ஹஸிதம்‌ பாஷிதம்‌ – ஸ்ரீராமபிரானுடைய புன்முறுவல்‌ வார்த்தைகள்‌ என்னுமிவற்றையும்‌ சஞ்சாரத்தையும்‌ செயல்களையும்‌ மற்றும்‌ எல்லாவற்றையும்‌ பிரமனுடைய வர பலத்தால்‌ உள்ளபடியே நன்கறிகின்றார்‌” – ஸ்ரீராமா, பால, 3:4.
439-“கண்டும்‌ தெளிந்தும்‌” – திருவாய்மொழி, 7:5:7.
440-“ந போதாத்‌ அபரம்‌ ஸுகம்‌ – ஞானத்தைத்‌ தவிர வேறு இன்பம்‌ இல்லை”
441-“மயர்வற மதிநல மருளினன்‌” – திருவாய்மொழி, 1:1:1
442-“மதியெல்லாமுள்கலங்கி” – திருவாய்மொழி, 1:4:3.
443-“எத்திறம்‌” – திருவாய்மொழி, 1:3:1.
444-“பிறந்தவாறும்‌” – திருவாய்மொழி, 5:10:1.
445-“மாயக்‌ கூத்தா” – திருவாய்மொழி, 8:5:1.
446-“கண்கள்‌ சிவந்து” – திருவாய்மொழி, 8:8:1.
447-“வருந்தி நான்‌ வாசக மாலை கொண்டு” – திருவாய்மொழி, 3:8:10-
448-“என்றென்றேங்கி யழுதக்கால்‌” – திருவாய்மொழி, 8:5:3.
449-“அங்கே தாழ்ந்த சொற்களால்‌” – திருவாய்மொழி, 8:5:11.
450-“எங்கே காண்கேன்‌” – திருவாய்மொழி,
451-“வண்டமிழ்‌ நூற்க நோற்றேன்‌” – திருவாய்மொழி, 4:5:10.

—

ஸுூத்ரம்‌-59-
452-“ஸ்வாத்யாயாத்‌ யோகமாஸீத யோகாத்‌ – வேதத்தாலே பொருளை அறிந்து அஷ்டாங்க யோகத்தை அடையக் கடவன்‌; யோகத்தாலே வேதத்தை மீண்டும்‌ சொல்லக்‌ கடவன்‌; வேதம்‌ யோகம்‌ இவ் விரண்டின்‌ நிறைவினால்‌ பரம்பொருள்‌ பிரகாசிக்கிறான்‌; அந்தப்‌ பரம்பொருளைப்‌ பார்ப்பதற்கு வேதம்‌ ஒரு கண்‌; அப்படியே யோகம்‌ சிறந்த கண்‌; பரம் பொருளாகிய அவன்‌ ஊனக்‌ கண்களால்‌ பார்ப்பதற்கு முடியாதவன்‌.” – ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணம்‌, 6.6:2,3.
453-“ஓதி யுணர்ந்தவர்‌” – திருவாய்மொழி, 3:5:5.
454-“ஆசாபாச சதைர்‌ பத்தா: – ஆசைகளாகிற பலவகைப் பட்ட தளைகளால்‌ கட்டுண்டு இருப்பர்கள்‌” – ஸ்ரீகீதை, 16:12.
455-“திவ்யம்‌ ததாமி தே சக்ஷு: – உனக்குத்‌ தெய்வத் தன்மை பொருந்திய கண்ணைக்‌ (ஞானக்கண்‌) கொடுக்கிறேன்‌” – ஸ்ரீ கீதை, 11:8.
456-“நேரே கடிக்கமலத்துள்ளிருந்தும்‌ காண்கிலான்‌” – முதல்‌ திருவந்தாதி,56.
457-“கார்‌ செறிந்த” – நான்முகன்‌ திருவந்தாதி, 73.
458-“நீறாடி தான்‌ காணமாட்டாத” – நான்முகன்‌ திருவந்தாதி, 27.
459-“கட்கரிய பிரமன்‌ சிவனிந்திரனென்றிவர்க்கும்‌ கட்கரிய கண்ணன்‌” திருவாய்மொழி, 7:7:11.
460-“தாமோதரனைத்‌ தனி முதல்வனை” – திருவாய்மொழி, 2:7:12
461-“அறிந்தனவேதவரும்‌ பொருள்‌ நூல்கள்‌” – திருவாய்மொழி, 9:3:3.
462-“யஸ்யா மதம்‌ தஸ்ய மதம்‌ – எவன பரம் பொருளை அளவிடப்பட்டதாக எண்ண வில்லையோ அவன்‌ பரம் பொருளை அறிகிறான்‌” – கேநோபநிஷத்‌.
463-“கேட்பார்க்கரும்பொருளாய்‌ நின்ற” – நான்முகன்‌ திருவந்தாதி, 60.
464-“நாயமாத்மாப்ரவசநேந லப்யோ – இந்தப்‌ பரம்பொருள்‌ மனனத்தாலும்‌ அடையத் தக்கவனல்லன்‌ ,த்யானத்தாலும்‌ அடையத் தக்கவன்‌ அல்லன்‌, கேள்வியாலும்‌ அடையத் தக்கவன்‌ அல்லன்‌” – கடோபநிஷத்‌.
465-“கண்டேன்‌ கமல மலர்ப்பாதம்‌” – திருவாய்மொழி, 10:4:9.
466-“பொய் நின்ற ஞானமும்‌” – திருவிருத்தம்‌, 1.
467-“இந்நின்ற நீர்மை இனியாமுறாமை” – திருவிருத்தம்‌-1-.
468-“மற்ற வன் பாசங்கள்‌” – திருவாய்மொழி, 8:2:11.
469-“பாசங்கள்‌ நீக்கி” – திருவாய்மொழி, 8:2:11.-470–“காயோடு நடு” – பெரிய திருமொழி, 3:2:2. 471) “வீழ்கனியு மூழிலையும்‌” – பெரிய திருமடல்‌, 12. 472) “ருஷிம்‌ ஜுஷாமஹே – ரிஷியாகிற நம்மாழ்வாரை வணங்குகிறேன்‌” -பராங்குஸா ஷ்டகம்‌.-472-“உண்ணுஞ்சோறு பருகு நீர்‌ தின்னும்‌ வெற்றிலையுமெல்லாம்‌ கண்ணன்‌” திருவாய்மொழி, 6:7:1.

—

ஸூத்ரம் -61-
474-“சேயரிக்கண்‌” – திருவிருத்தம்‌, 2.
475-“கடலும்‌ மழையும்‌ விசும்பும்‌ துழாய்‌” – திருவாய்மொழி, 2:1:4.
476-“சிந்தை கலங்கித்‌ திருமால்‌ என்றழைப்பன்‌” – திருவாய்மொழி, 9:8:10.
477-“எங்கே காண்கேனீன்‌ துழாயம்மான்‌ தன்னை” – திருவாய்மொழி, 8:5:11.
478-“உன்னைக்‌ காண்பான்‌ நான்‌ அலப்பாய்‌” – திருவாய்மொழி, 5:8:4.
479-“ஸ மேரு கூடாதாத்மாநம்‌ – அந்தப்‌ பகவானான வசிஷ்ட முனிவர்‌ மேரு மலையின்‌ சிகரத்திலிருந்து விழுந்தார்‌; அவருடைய தலை கல்லில்‌ பஞ்சுக்‌ குவியலில்‌ விழுவதுபோல்‌ விழுந்தது; அப்போது அந்த முனிவர்‌ தலைவன்‌ அப்படி விழுந்ததனால்‌ இறந்தார்‌ இலர்‌; ஏ முனிவரே! அந்த வசிஷ்ட பகவான்‌ அப்படியே நெருப்பை மூட்டி அதிலே புகுந்தார்‌; நெருப்பு மிக்க ஆற்றல்‌ வாய்ந்ததாயினும்‌ அப்போது அந்த நெருப்பு எரிந்து கொண்டிருந்தாலும்‌ அவரை எரிக்கவில்லை ;சோகத்தினால்‌ பீடிக்கப்பட்டிருக்கும்‌ அந்த வசிஷ்ட முனிவர்‌ கடலை அடைந்து பெரிய கல்லினைக்‌ கழுத்தில்‌ கட்டிக் கொண்டு அந்தக்‌ கடலில்‌ விழுந்தார்‌.”
480-“த்வைபாயநோ விரஹகாதா” -வ்யாசர்‌ புத்திரரான சுகரைப்‌ பிரிந்த பிரிவிற்கு அஞ்சினவராய்ப்‌ புத்திரனே! என்று கூப்பிட்டார்‌” – ஸ்ரீ பாகவதம்‌,1.2:2.

—

ஸுூத்ரம்‌-62
481-“நிரஸ்தாதிஸயாஹ்லாதஸுக பாவைகலக்ஷணா – தனக்கு மேல்‌ ஒன்றும்‌ இல்லாததான ஆனந்த ரூபமான ஸுகம்‌ ஒன்றையே வடிவாக வுடையதும்‌ துக்கம்‌ இல்லாததும்‌ மீண்டு வருதல்‌ இல்லாததுமான பகவானை அடையும்‌ பேறானது, ஸம்ஸார துக்கத்துக்கு மருந்தாக இருக்கும்‌; ஆகையால்‌ பண்டிதர்களான மனிதர்கள்‌ அந்த எம்பெருமானை அடைவதற்கு முயற்சி செய்யக்‌ கடவர்‌; மைத்ரேய முனிவரே! ஞானமும்‌ கர்மமும்‌ அவனை அடைவதற்கு உபாயமாகச்‌ சொல்லப்பட்டன” – ஸ்ரீவிஷ்ணு புராணம்‌, 6.5:59,60.
482-“தனக்கேயாக வெனைக்‌ கொள்ளுமீதே” – திருவாய்மொழி, 2:9:4.
483-“வழுவிலா வடிமை செய்ய வேண்டும்‌ நாம்‌” – திருவாய்மொழி, 3:3:1.
484-“நாகணை மிசை நம்பிரான்‌ சரணே சரண்‌” – திருவாய்மொழி, 5:10:11.
485-“அடிக் கீழமர்ந்து புகுந்தேனே” – திருவாய்மொழி, 6:10:10.
486-“மற்றொரு தெய்வம்‌ தொழாள்‌” – திருவாய்மொழி, 4:6:10.

–

ஸூத்ரம்‌-63
487-“காவ்யம்‌ ராமாயணம்‌ – இராமாயண காவியம்‌ முழுதும்‌ இத்தகைய ஸ்லோகங்களால்‌ நான்‌ செய்கிறேன்‌” – ஸ்ரீராமா, பால, 2:42.
488-“நாராயண கதாமிமாம்‌ – நாராயணனுடைய இந்தக்‌ கதையைச்‌ சொல்லப்‌ போகிறேன்‌” – பாரதம்‌, ஆதி பர்வம்‌.
489-“அசத் கீர்த்தந காந்தார – பொருளல்லாதவற்றைப்‌ பேசுதலாகிற காட்டிலே சுற்றியதால்‌ புழுதி அடைந்த வாக்கினைக்‌ கண்ணபிரானுடைய சரிதையைச்‌ சொல்லுதலாகிற கங்கை நீராலே தூய்மை ஆக்குகிறேன்‌” – ஹரிவம்சம்‌.
490-“திருமாலவன்‌ கவியாது கற்றேன்‌” – திருவிருத்தம்‌ 48.
491-“மாற்றங்களாய்ந்து கொண்டு” – திருவாய்மொழி, 6:8:11.
492-“உரிய சொல்லாலிசை மாலைகளேத்தி” – திருவாய்மொழி, 4:5:6.
493-“வாய்த்தவாயிரம்‌” – திருவாய்மொழி, 2:2:11.
494-“வேதேஷு பெளருஷம்‌ – வேதங்களுக்குள்‌ புருஷ ஸுக்கமும்‌, தர்ம சாஸ்த்ரங்களுக்குள்‌ மநு தர்மமும்‌, பாரதத்தில்‌ பகவத்‌ கீதையும்‌, புராணங்களில்‌ ஸ்ரீவிஷ்ணு புராணமும்‌ உயர்ந்தவைகளாம்‌”
495-“தீதிலந்தாதி” – திருவாய்மொழி, 8:2:11.

–

ஸுூத்ரம்‌-64
496–“ஸம்பத்தேரிதி ஜைமிநி: -ப்ராணாஹுதி ஹோமங்களை அக்நி ஹோத்ர ஹோமங்களாகச்‌ செய்வதற்காக உபாசகனுடைய மார்பு முதலான உறுப்புக்களை நெருப்புக்களாகக்‌ கூறியுள்ளது என்று ஜைமிநி சொன்னார்‌” -ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம்‌, 1.2:32.
497-“அந்யார்த்தம்‌ து ஜைமிநி: – வேறு பயனுக்காகவே இங்கு ஜீவனைச்‌ சொல்லுகிறது என்று ஜைமிநி சொல்லுகிறார்‌” -ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம்‌, 1.4:18.
498-“பரம்‌ ஜைமிநிர்‌ முக்யத்வாத்‌ – பரப்ரஹ்மத்தை உபாசிக்கின்றவர்களையே ஆதிவாஹிகர்கள்‌ அழைத்துக்கொண்டு போகிறார்கள்‌ என்று ஜைமிநி எண்ணுகிறார்‌. ‘ப்ரஹ்ம கமயதி’ என்ற இடத்திலுள்ள ப்ரஹ்ம ஸப்தம் ப்ரஹ்மத்திடமே முக்யமாக இருப்பதால்‌” -ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம்‌, 4.3:11.
499-“ப்ராஹ்மணே ஜைமிநி: -ப்ரஹ்ம ஸம்பந்தியான அபஹத பாப்மத்வம்‌ முதலான குணங்களோடு முக்தன்‌ தோன்றுகிறான்‌ என்று ஜைமிநி சொல்லுகிறார்‌” -ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம்‌, 4.4:5.
500-“நஹி நிந்த்யா நிந்த்யம்‌ நிந்திதும் ப்ரவர்த்ததே, நிந்திதாத்‌ இதரத் ப்ரஸம்ஸிதும்‌ நிந்தையானது, நிந்திக்கும்‌ பொருளை நிந்திப்பதற்கு வரவில்லை; நிந்திக்கும்‌ பொருளைக்‌ காட்டிலும்‌ வேறானதொரு பொருளைத்‌ துதிப்பதற்காக வந்தது-
501-“செஞ்சொற்கவிகாள்‌” – திருவாய்மொழி, 10:7:1.
502-“செந்தமிழ்‌ பாடுவார்‌” – பெரிய திருமொழி, 2:8:2.
503-“இன்கவிபாடும்‌ பரமகவிகள்‌” – திருவாய்மொழி, 7:9:6.
504-“பதியே பவத்தொழும்‌ தொண்டர்‌” – பெரிய திருமொழி, 7:1:7.
505-“அரங்காவோ வென்றழைக்கும்‌ தொண்டர்‌” – பெருமாள்‌ திருமொழி, 2:2.
506-“பேசிற்றே பேசலல்லால்‌” – திருமாலை, 22.
507-“என்னில்‌ மிகுபுகழார்‌ யாவர்‌” – பெரிய திருவந்தாதி, 4.
508-“உரைகொளின்‌ மொழி” – திருவாய்மொழி, 6:5:3.
509-“வலங்கொண்ட வாயிரம்‌” – திருவாய்மொழி, 3:8:11.
510-“மந்வர்த்த விபரீதா – எந்த ஸ்ம்ருதியானது மநுவினால்‌ சொல்லப்பட்ட பொருளுக்கு மாறுபட்டிருக்கிறதோ அது, புகழப்படுவதில்லை-

—

ஸூத்ரம்‌-66
511-“விதயச்ச வைதிகாஸ் த்வதீய கம்பீர மநோநு ஸாரிண: – வேதத்தில்‌ சொல்லப்படுகின்ற விதிகள்‌, தேவரீரைச்‌ சரணமாகப்‌ பற்றி யிருக்கின்ற பெரியோர்களுடைய கம்பீரமான மனத்தினை அநுசரித்தவைகளாக ஆகின்றன” ஸ்தோத்ர ரத்னம்‌, 20

—

ஸுூத்ரம்‌-67
512-“உளன்‌ சுடர்மிகு சுருதியுள்‌” – திருவாய்மொழி, 1:1:7.
513–“மார்க்கண்டேயனும்‌ கரியே” – திருவாய்மொழி, 5:2:7.
514–“பார்த்தன்‌ தெளிந்தொழிந்த” – திருவாய்மொழி, 2:8:6.
515–“ஸு ஹோவாசவ்யாஸ: பாராசர்ய – பராசர முனிவருடைய புதல்வரான அந்த வ்யாசர்‌ சொன்னார்‌” – ஆரணம்‌.
516-“யத்‌ வை கிஞ்ச – எது ஒன்றை மநுவானவர்‌ சொன்னாரோ அது மருந்து” – யஜுர்‌ வேதம்‌.
517–“ப்ரஹ்மவாதிநோ வதந்தி -ப்ரஹ்மத்தை அறிந்தவர்கள்‌ சொல்லுகிறார்கள்‌” யஜுர்‌ வேதம்‌.

—

ஸுூத்ரம்‌-68
518-வேதரூபமிதம் க்ருதம்‌ – வேத ரூபமாகச்‌ செய்யப்பட்டது இத் திருவாய்மொழி”
519-“த்ராவிடீம் ப்ரஹ்ம ஸம்ஹிதாம்‌ – தமிழ்‌ மொழியான,ப்ரஹ்ம விஷயமான திருவாய்மொழி என்னுமுபநிஷத்தை” – ஸ்ரீரங்கராஜஸ்தவம்‌, பூர்வ, 6.
520-“த்ராவிட வேத ஸுக்தை: – தமிழ்‌ ரூபமான வேத ஸுூக்தங்களாலே” ஸ்ரீரங்கராஜஸ்தவம்‌, பூர்வ, 16.
521–“வேதாநத்யாபயாமாஸ மஹாபாரத பஞ்சமாந்‌ – மஹாபாரத மென்கிற ஐந்தாவது வேதங்களை அத்யயனம்‌ செய்வித்தார்‌” – ஸ்ரீவிஷ்ணு புராணம்‌.
522–“பகவத்‌ கீதாஸுபநிஷத்ஸு – பகவத்கீதை யாகிற உபநிடதங்களில்‌”

—

ஸூத்ரம்‌-69
523–“கஜகர்ணச்‌ சோரகதிர்‌ – கஜகர்ணம்‌, சோரகதி, மகரத்வஜ:, லக்ஷ்மீ கீர்த்தி:, பாணி, பாதம்‌, கெளரீ, பஞ்சானனம்‌, சதுராம்‌ நாயம்‌, கருடத்வஜம்‌ என்னுமிவைகள்‌ சங்கீதம்‌ அறிந்தவர்களால்‌ தாளங்களாகச்‌ சொல்லப்பட்டன.”
524--“இப் பத்தும்‌” – திருவாய்மொழி, 9:4:11.
525-“இவை பத்தும்‌” – திருவாய்மொழி, 5:5:11.
526– “நூறே சொன்ன” – திருவாய்மொழி, 9:4:11.
527–“பத்து நூற்றுள்‌” – திருவாய்மொழி, 6:7:11.
528–“சுதுர்விம்சத் ஸஹஸ்ராணி ஸ்லோகாநாம்‌ – வால்மீகி முனிவர்‌ இருபத்து நாலாயிரம் ஸ்லோகங்களைக்‌ கூறினார்‌” – ஸ்ரீராமா, பால, 4:2.
529-“செய்கோலத்தாயிரம்‌” – திருவாய்மொழி, 4:1:11. ஸூத்ரம்‌-70
530-“வேத வேத்யே – வேதங்களால்‌ அறியப்படும்‌ பரம புருஷனானவன்‌ சக்கரவர்த்தித்‌ திருமகனாக அவதரித்தவாறே அந்த வேதங்களும்‌ பிரசேதஸ்ஸின்‌ புதல்வரான வால்மீகி பகவானைட மிருந்து ஸ்ரீராமாயணமாகப்‌ பிறந்தது.” – ஸ்ரீராமா, பால.
531-“க்ஷயந்தமஸ்ய ரஜஸ்‌: பராகே – இந்த ராஜஸ தாமச குணங்களின்‌ மயமான இப் பிரக்ருதி மண்டலத்தின் மேல்‌ (பரம பதத்தில்‌) எழுந்தருளி யிருப்பவரான” தைத்திரீய உபநிஷத்‌.
532-“ஆதித்ய வர்ணம்‌ தமஸு:பரஸ்தாத்‌ – ஸுர்யனுடைய வர்ணம்‌ போன்ற வர்ணத்தை யுடைய இந்தப்‌ பரம புருஷனை நான் அறிவேன்‌; அவன்‌ தமஸ்ஸாகிற பிரகிருதி மண்டலத்திற்கு அப்பால்‌ (பரம பதத்தில்‌) இருக்கின்றான்‌” – புருஷ ஸுக்தம்‌.
533-“தத்‌ விஷ்ணோ: பரமம்‌ பதம்‌ ஸதா பஸ்யந்தி ஸுரய: – விஷ்ணுவினுடைய அந்த உயர்ந்த இடத்தை (பரம பதத்தை) நித்ய ஸூரிகள்‌ எப்பொழுதும்‌ பார்க்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்‌” – யஜுர்வேதம்‌.
534-“யோ வேத நிஹிதம்‌ – ஹிருதய குகையில்‌ வைக்கப் பட்டிருக்கிற இந்தப் ப்ரஹ்மத்தை எவன்‌ வழிபடுகிறானோ அவன் ப்ரக்ருதி ஸம்பந்தம்‌ இல்லாதது என்று சொல்லப்படும்‌ பரம பதத்தில்‌ அந்தப் ப்ரஹ்மத்துடன் கூட எல்லாக்‌ கல்யாண குணங்களையும்‌ அனுபவிக்கிறான்‌” – தைத்திரீய உபநிஷத்‌.
535-“முது வேதம்‌” – திருவாய்மொழி, 1:6:2.
536) “ஷாட் குண்யாத்‌ வாஸுதேவ: – தேவரீர்‌ பர வாசுதேவ விக்ரஹத்தோடு கூடினவராய்‌ ஆறு குணங்களால்‌ முக்தர்களுக்கு இனியராகா நின்றீர்‌” ஸ்ரீரங்கராஜஸ்தவம்‌, உத்தர, 39.
537-‘பலாட்யாத்‌ போதாத்‌ – வலிமையோடு கூடின ஜ்ஞானத்தாலே ஸங்கர்ஷணராகிற நீர்‌ அழித்தலைச்‌ செய்கிறீர்‌, ஸாஸ்த்ரங்களையும்‌ நன்றாக விரிவு படுத்துகிறீர்‌ ;ப்ரத்யும்நராய்‌ ஐஸ்வர்யத்தாலும்‌ வீர்யத்தாலும்‌ படைத்தலைச்‌ செய்கின்றீர்‌, தர்மத்தையும்‌ பரப்புகின்றீர்‌; அப்படியே அநிருத்தராய்‌ சக்தியையும்‌ ஒளியையும்‌ தரித்துக் கொண்டு காப்பாற்றுகின்றீர்‌ , தத்துவத்தையும்‌ பரப்புகின்றீர்‌.” ஸ்ரீரங்கராஜஸ்தவம்‌, உத்தர, 39.
538-“ஸங்கர்ஷணாதி ஸத் பாவம்‌ – உலகத்துக்கு நலம்‌ செய்ய வேண்டு மென்னுமிச்சையால்‌ ஸங்கர்ஷணன்‌ முதலான வ்யூக நிலைகளை அடைகிறேன்‌; முறையாக அழித்தல்‌ படைத்தல்‌ அளித்தல்‌ என்னுமிவைகளால்‌ உயிர்களுக்கு அநுக்ரஹம்‌ ஏற்படுகின்றது; பின்னும்‌ ஸாஸ்த்ரம்‌, ஸாஸ்த்ரங்களின்‌ பொருளான தர்மம்‌, அவற்றாலாய தத்‌வ ஜ்ஞானம்‌ முதலான பயன்களும்‌ இருக்கின்றன; நான்கு வ்யூகங்களிலும்‌ துரீயம்‌ ஸுஷுப்தி இவை முதலான நிலைகளையும்‌ அறீந்து கோடல்‌ வேண்டும்‌.” – விஷ்வக்ஸேன ஸம்ஹிதை.
539-“தத்ரஜ்ஞாந – அந்த வ்யூகத்தில் ஜ்ஞாநம்‌, பலம்‌ என்னும்‌ குணங்களின்‌ சேர்க்கையால்‌ விஷ்ணுவினுடைய ஸங்கர்ஷண உருவம்‌ உண்டாகின்றது; ஐஸ்வர்யம்‌, வீர்யம்‌ என்னுமிவைகளின்‌ சேர்க்கையால் ப்ரத்யும்நனுடைய திருமேனி உண்டாகின்றது; விஷ்ணுவுக்கு சக்தி, ஒளி என்னுமிவைகளின சேர்க்கையால்‌ அநிருத்தருடைய திருமேனி உண்டாகின்றது; இந்த சக்தி மயங்களான வ்யூகங்கள்‌ குணங்களின் ப்ரகாசங்களுக்கு இலக்கணங்கள்‌.”- விஷ்வக்ஸேன ஸம்ஹிதை.
540-“பஞ்ச ராத்ரஸ்ய – எல்லாப்‌ பாஞ்சராத்ரங்களையும்‌ சொன்னவன்‌ நாராயணனே! பாரதம்‌.
54-“ஓதினாய்‌ நீதி” – இரண்டாந்‌ திருவந்தாதி, 48.
542-“ஆபோ நாரா இதி – தண்ணீரானது நரன்‌ என்று சொல்லப்படுகிற பரமாத்மாவினிடமிருந்து தோன்றியது; ஆதலால்‌, தண்ணீர்‌ நாரம்‌ என்று சொல்லப்படுகிறது. முன்பு யாது காரணத்தால்‌ அந்த நீரானது இந்தப்‌ பரமாத்மாவிற்குச்‌ சாரீரமா யிருந்ததோ அதனால்‌ நாராயணன்‌ என்று எண்ணப் படுகிறான்‌.” – மநு ஸ்ம்ருதி, 1:19.
543–“ப்ரசாஸிதாரம்‌ – பரம புருஷனை , எல்லாவற்றையும்‌ நியமிப்பவனாகவும்‌
ஸுூக்ஷுமமானதைக்‌ காட்டிலும்‌ ஸூஷ்மமானவனாயும்‌ ஓட வைத்த பொன்னிற முடையவனாகவும்‌ கனவிலுள்ள புத்தி போன்ற யோகத்தால்‌ அடையத்‌ தக்கவனாகவும்‌ அறிதல்‌ வேண்டும்‌.” – மநு ஸ்ம்ருதி, 12:122.
544-“ரஷ ஸர்வாணி பூதாநி – இவன் , எல்லா உயிர்களையும்‌, மண்‌ முதலிய ஐந்து பூதங்களாலான சரீரங்களால்‌ பரந்து பிறத்தல்‌, வளர்த்தல்‌, இறத்தல்‌ என்னுமிவைகளால்‌ எப்பொழுதும்‌ சக்கரம்‌ போன்று சுழலும்படி செய்கிறான்‌” –மநுஸ்ம்ருதி, 12:124.
545–“ஸ ஆத்மா, அங்காந்யந்யா தேவதா: – ‘ஸ ஆத்மா’ என்ற சொற்களால்‌ சொல்லப்பட்டவனே பரமாத்மா, மற்றைத்‌ தேவர்கள்‌ அவனுக்குச்‌ சரீரங்கள்‌” தைத்திரீய உபநிஷத்‌.
546-“கேட்ட மனு” – நான்முகன்‌ திருவந்தாதி, 76.
547–‘படுகதையும்‌” – நான்முகன்‌ திருவந்தாதி, 76.
548-“ஆக மூர்த்தியாய வண்ண மென்கொல்‌” – திருச்சந்த விருத்தம்‌, 17.
549-“தமருகந்த தெவ்வுருவம்‌” – முதல்‌ திருவந்தாதி, 44.
550-“சடகோபன்‌ பண்ணிய தமிழ்‌” – திருவாய்மொழி, 2:7:13.
551-“எய்தற்கரிய மறைகளை” – இராமாநுச நூற்றந்தாதி, 18.

—

ஸுூத்ரம்‌-71
552-தோதவத்தித் தூய் மறையூர் துறை -பெரியாழ்வார் -4-8-1-
553-பொருநல் சங்கணித்துறை -திருவாய் -10-3-11
554-“துகில்வண்ணத்தூநர்‌” – திருவாய்மொழி, 7:2:11.
555-“பிபேத் யல்ப ச்ருதாத்‌ வேதோ – வேதமானது சிறிது கற்றவனிடம்‌, இவன்‌ என்னை ஏமாற்றி விடுவான்‌ என்று அஞ்சுகிறது” – பார்ஹஸ்பத்ய ஸ்மிருதி.
557--“நன்ஞானத்துறை” – திருவிருத்தம்‌, 93.
558-“தெளிவுற்றவாயிரம்‌” – திருவாய்மொழி, 7:5:14.
559-“அறிவித்தேன்‌ ஆழ் பொருளைச்‌ சிந்தாமற்‌ கொண்மின்‌” நான்முகன் திருவந்தாதி,1.

—

ஸூத்ரம்‌-72
560-“ஸ்ராவணயாம் ப்ரெளஷ்ட்டபத்யாம்‌ – ப்ராஹ்மணன்‌ ஆவணி மாதத்திலாவது புரட்டாசி மாதத்திலாவது சாஸ்த்ரத்தில்‌ சொல்லியபடி உபகர்மங்களைச்‌ செய்து நியமத்துடன்‌ கூடினவனாய்‌ நாலரை மாதங்களில்‌ வேதங்களை அத்யயனம்‌ செய்யக் கடவன்‌; இதற்குப்‌ பிறகு நியமத்துடன் கூடினவனாய்‌ சுக்ல பக்ஷத்தில்‌ வேதங்களை ஓதக் கடவன்‌; வேதாங்கங்களையும்‌ உபநிடதங்களையும் க்ருஷ்ண பக்ஷத்தில்‌ நன்றாக அத்யயனம்‌ செய்யக் கடவன்‌.” மநுஸ்ம்ருதி, 4:95.
561-“நூற்கடல்‌” – மூன்றாம்‌ திருவந்தாதி, 32.
562-“இவள்‌ வாயனகள்‌ திருந்த” – திருவாய்மொழி, 6:5:7.
563-“அத்யேதவ்யம்‌ – வேத ரூபமாகச்‌ செய்யப்பட்ட இத் திருவாய்மொழி ப்ராஹ்மணோத்தமர்களாலும்‌ பெண்களாலும்‌ நான்காம்‌ வர்ணத்தவர்களாலும்‌ அத்யயனம்‌ செய்யத் தக்கது; இதனை அத்யயனம்‌ செய்யு மவர்களுக்கு மோக்ஷம்‌ கையில்‌ இருக்கிறது” – பாஞ்சராத்ரம்‌.
564-“பெரும்புறக்கடலை” – பெரிய திருமொழி, 7:10:1.
565-“யமாத்மா ந வேத – எந்தப்‌ பரம் பொருளை ஆத்மா அறிய வில்லையோ” ப்ருஹதாரண்யம்‌, 5:7:22.
566-“கட்கிலீ” – திருவாய்மொழி, 7:2:3.
567-“மாநுஷே லோகே – மனித லோகத்தில்‌ நித்யரான விஷ்ணுவானவர்‌ பிறந்தார்‌” ஸ்ரீராமா, அயோத்யா, 1:7.
568-“யஸ்யாம்‌ ஜாதோ – உலக நாதனாய்‌ நித்யனான விஷ்ணுவானவர்‌ எவ்விடத்தில்‌ அவதரித்தாரோ”
569-“நாக பர்யங்க முத்ஸ்ருஜய – திருவனந்தாழ்வானாகிற படுக்கையைத்‌ தனக்கு முன்னே அவதரிக்கும்படி போக விட்டு மதுரை என்ற நகரத்திற்கு எழுந்தருளினாரன்றோ” – ஹரிவம்சம்‌, 113:62.
570-“விஷ்ணுர்‌ மாநுஷ ரூபேண – விஷ்ணுவானவர்‌ மனித உருவத்தோடு பூ லோகத்தில்‌ சஞ்சரித்தார்‌”
571-“ஞாலத்தூடே நடந்து”– திருவாய்மொழி, 6:9:3.
572-“அதிலே தேங்கின மடுக்கள்‌ போலே” – ஸ்ரீவசந பூஷணம்‌, ஸூ-39.
573-“மதிமந்தாந – எந்த வ்யாஸ பகவானால்‌ வேதமாகிற கடலில்‌ நின்றும்‌ ஞானமாகிற மத்தை யிட்டுக்‌ கடைந்து”-

–

ஸுூத்ரம்‌-75
574-“கனிவார்‌ வீட்டின்பம்‌” – திருவாய்மொழி, 2:3:5.
575-“அந்தமிழின்பப்பா” – பெருமாள்‌ திருமொழி, 1:4.
576-“அடியார்க்கின்ப மாரி” – திருவாய்மொழி, 4:5:10.
577-“விஷ்ணோரர்ச்சாவதாரேஷு – எவன்‌ விஷ்ணுவின்‌ அர்ச்சாவதாரங்களில்‌ உலோகம்‌ என்ற புத்தியைச்‌ செய்கிறானோ, எவன்‌ குருவினிடத்தில்‌ மனிதன்‌ என்ற எண்ணத்தைச்‌ செய்கிறானோ, அவ்விருவர்களும்‌ நரகத்தில்‌ விழுமவர்களாவர்‌” ப்ரம்மாண்ட புராணம்‌.
578-“யோ விஷ்ணெள ப்ரதிமாகாரே – எவன்‌ விக்ரஹமாய்‌ எழுந்தருளி யிருக்கும்‌ பகவானிடத்தில்‌ உலோகம்‌ என்ற புத்தியைச்‌ செய்கிறானோ, எவன்‌ குருவினிடத்தில்‌ மனித புத்தியைச்‌ செய்கிறானோ, அவ்விருவரும்‌ நரகத்தில்‌ விழுமவர்கள்‌”
579-“அர்ச்சாவதாரோபாதனம்‌ வைஷ்ணவோத்பத்தி சிந்தநம்‌, மாத்ருயோநி பரீக்ஷ்யாஸ்‌ துல்யமாஹுர்‌ மநீஷிண: – ஞானிகள்‌, அர்ச்சாவதாரத்தில்‌ முதற்‌ காரணத்தை நினைப்பதும்‌ ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களுடைய பிறப்பினை நினைப்பதும்‌ தாயின்‌ யோநி பரீகைக்கு ஒப்பாம்‌ என்று சொல்லுகிறார்கள்‌”
580-“ஹரிகீர்த்திம்‌ விநைவாந்யத்‌ – அரசனே!ப்ராஹ்மணன்‌ விஷ்ணுவினுடைய புகழைத்‌ தவிர வேறான தமிழ்ச்‌ செய்யுட்கள்‌ பாடலாகாது; ஆனதால்‌, (நீ தமிழில்‌ பாடினார்‌ என்று நாட்டினை விட்டுத்‌ துரத்தின காரணத்தால்‌) உன்னால்‌ பாப காரியம்‌ செய்யப்பட்டது” – மாத்ஸபுராணம்‌.
581-“கிமப்யத்ராபிஜாயந்தே யோகிநஸ்‌ – யோகிகள்‌ இந்தப்‌ பூமியில்‌ எல்லாப்‌ பிறவிகளிலும்‌ பிறக்கிறார்கள்‌; ஜீவாத்மாவிற்குத்‌ தலைவனான பரமாத்மாவை நேரே கண்டறிந்த இந்த யோகிகளுடைய குலம்‌ தொழில்‌ முதலியன சிறிதும்‌ நினைக்கத் தக்கனவல்ல.” – பவிஷ்யோத்தரம்‌.
582-“சூத்ரம்‌ வா பகவத்‌ பக்தம்‌ – பகவத்‌ பக்தனான நான்காம்‌ வருணத்தானையாவது, வேடுவனையாவது, நாய்‌ இறைச்சியைத்‌ தின்னும்‌ நீசனையாவது அந்தந்த சாதியைக்‌ கொண்டு எவன்‌ பார்க்கிறானோ அவன்‌ நரகத்தினை அடைவான்‌”
583-“அவஜாநந்தி மாம்‌ மூடா – மனித சரீரத்தை எடுத்திருக்கிற அறப் பெரியனான என்னை அறிவில்லாத மாக்கள்‌ (என்‌ தன்மையை அறியாமல்‌) அவமதிக்கிறார்கள்‌” ஸ்ரீகீதை, 9:11.
584-“பச்யந்தி கேசிதநிசம்‌ – எல்லோரையும்‌ விட மேம்பட்டவராயிருக்கும்‌ தேவரீரது தன்மையை, தேவரீரைத்‌ தவிர வேறு பொருட்களில்‌ எண்ணத்தைச்‌ செலுத்தாத ஒரு சிலர்‌ எப்போதும்‌ பார்க்கிறார்கள்‌” -ஸ்தோத்ரரத்நம்‌, 16.-

–

ஸூத்ரம்‌-76
585-“வெள்ளியார்‌ பிண்டியார்‌” – பெரிய திருமொழி, 9:7:9.
586-“பொய்ந்நூலை” – பெரிய திருமொழி, 2:5:2.-

–

ஸுூத்ரம்‌-77
587-“ஒருத்தி மகனாய்ப்‌ பிறந்து” – திருப்பாவை, 25.
588-“கண்ணன்‌ நீண்‌ மலர்ப்பாதம்‌” – திருவிருத்தம்‌, 37
589-“க்ருஷ்ணத்ருஷ்ணா தத்வமிவோதிதம்‌ – கிருஷ்ணன்னிடத்தில்‌ வைத்த ஆசையே ஒரு வடிவுகொண்டாற்‌ போன்றவரான நம்மாழ்வார்‌” – ஸ்ரீரங்கராஜஸ்தவம்‌ பூர்வசத, 6. ஸூத்ரம்‌-78
590-“திருவின்‌ வடிவொக்கும்‌ தேவகி பெற்ற” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி ,1:2:17.
591-“திருவிலேனொன்றும்‌ பெற்றிலேன்‌” – பெருமாள்‌ திருமொழி, 7:5.
592-“த்வீபே பதரிகாமிச்ரே – இலந்தைக்‌ காடு கலந்த காட்டில்‌ சத்யவதி யென்பவள்‌ பராசரரிடமிருந்து, பகைவனைத்‌ தபிக்கச்‌ செய்யும்‌ விஷ்ணுவின்‌ அம்சமானவயாச முனிவரைப்‌ பிள்ளையாக அடைந்தாள்‌” – பாரதம்‌.
593-“புந: கந்யா பவிஷ்யதி – மீளவும்‌ கன்னியாகக்‌ கடவாய்‌”
594-“எல்லாம்‌ தெய்வநங்கை யசோதை பெற்றாளே” – பெருமாள்‌ திருமொழி,7:5.
595-“தத்துக்‌ கொண்டாள்கொலோ” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 2:1:7.
596–“இம்மாயம்‌ வல்ல பிள்ளை நம்பி யுன்னை” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி,3:1:3.
597-“நெடுங் காலமும்‌ கண்ணன்‌ நீண்‌ மலர்ப் பாதம்‌ பரவிப்‌ பெற்ற” – திருவிருத்தம்‌, 37.
598-“நங்கைமீர்‌ நீருமோர்‌ பெண்பெற்று நல்கினீர்‌” – திருவாய்மொழி, 4:2:9.

—

ஸூத்ரம்‌-79
599-“வெறிகொள்‌ துழாய்மலர்‌ நாறும்‌” – திருவாய்மொழி, 4:4:3.
600-“இவளந்தண்டுழாய்‌ கமழ்தல்‌” – திருவாய்மொழி, 8:9:10.

–

ஸூத்ரம்‌-80
601-“அறிவொன்றுமில்லாத வாய்க்குலம்‌” – திருப்பாவை, 28.
602-“பவள நன்படர்க்கீழ்ச்‌ சங்குறை பொருநல்‌” – திருவாய்மொழி, 9:2:5.
603-*”பொருநல்‌ சங்கணி துறை” – திருவாய்மொழி, 10:3:11.
604-“நல்லார்‌ நவில்‌ குருகூர்‌” – திருவிருத்தம்‌, 100.
605-சயப் புழார்‌ பலர் வாழும்‌ தடங்குருகூர்‌” – திருவாய்மொழி, 3:1:11.
606-“நல்லார்‌ பலர் வாழ்‌ குருகூர்‌” – திருவாய்மொழி, 10:8:11.-

ஸூத்ரம்‌- 81
607-“பவாந்‌ நாரயணோ தேவ: – தேவரீரி நாராயணன்‌ என்ற தெய்வம்‌” – ஸ்ரீராமா, யுத்‌, 120:13.
608-“ஆத்மாநம்‌ மாநுஷம்‌ மந்யே ராமம்‌ தசரதாத்மஜம்‌ – என்னை மனிதனாகவும்‌ இராமன்‌ என்னும்‌ பெயரினாகவும்‌ தசரத சக்ரவர்த்திக்குப்‌ புத்ரனாகவும்‌ எண்ணுகிறேன்‌” – ஸ்ரீராமா, யுத்‌, 120:11.
609-“பாலத்வஞ்சாதி வீர்யஞ்ச – இளமையும்‌, மிகுந்த வீர்யமும்‌ எங்களிடத்தில்‌ தோன்றிய நன்மையற்ற பிறவியும்‌ நினைக்கும் போது ஐயம்‌ உண்டாகிறது; தேவரீர்‌ தேவனா? அசுரனா? இயக்கனா? கந்தர்வனா?” – ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணம்‌, 5:13:7.
610-“க்ஷணம்‌ பூத்வாத்வஸெள – இந்தக்‌ கிருஷ்ணன்‌ சிறிது போழ்து ப்ரணய கோபமுள்ளவனாய்க்‌ கண நேரம்‌ வாய் திறவாமலிருந்து” – ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணம்‌ , 5:13:9.
611-“நாஹம்‌ தேவோ – நான தேவனல்லன்‌, கந்தர்வனுமல்லன்‌ , இயக்கனுமல்லன்‌ , அசுரனுமல்லன்‌. நான்‌ உங்களுக்கு உறவினனாகத்‌ தோன்றினேன்‌; ஆதலால்‌, வேறுவிதமாக இது நினைக்கத்‌ தக்கதன்று” – ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணம்‌, 5:13:12.
612-“ஸு உஸ்ரேயாந்‌ பவதி ஜாயமாந: – அந்தப்‌ பரம புருஷன்‌ பிறந்ததனாலே ஒளியுடையவனானான்‌” – யஜுர்வேதம்‌, 3:6:3.
613-“பலபிறப்பா யொளி வரு முழு நலம்‌” – திருவாய்மொழி, 1:3:2.–614-“மாஸ்ம பூதபிமே ஜந்ம சதுர்முகாத்மநா – எனக்குப்‌ பிரமனாகவும்‌ பிறவி வேண்டா” -ஸ்தோத்ர ரத்நம்‌, 55.
615-“பண்டை நாள்‌” – திருவாய்மொழி, 9:2:1.
616-“ஆழியங்கைப்‌ பேராயற்காளாம்‌ பிறப்பு” – பெரிய திருவந்தாதி, 79.

–

ஸூத்ரம்‌-82
617-“ஜநகாநாம்‌ குலே – என புத்திரியான பிராட்டி, சக்ரவர்த்தித்‌ திருமகனான ஸ்ரீராம பிரானைக்‌ கணவனாக அடைந்து ஜனகர்களுடைய குலத்துக்குக்‌ கீர்த்தியை உண்டாக்கப்‌ போகிறாள்‌” – ஸ்ரீராமா, பால, 67:21.
618-“ராஜ்யஞ்சாஹஞ்ச ராமஸ்ய தர்மம்‌ – ராஜ்யமும்‌ நானும்‌ ஸ்ரீராமபிரானுடைய செல்வம்‌; இந்த விஷயத்தில்‌ தர்மத்தைச்‌ சொல்லக் கடவீர்‌; தசரதனுக்கு மகனாகப்‌ பிறந்தவன்‌ எப்படி ராஜ்யத்தை அபஹரிப்பவனாக எப்படி ஆகக்கூடும்‌?” ஸ்ரீராமா, அயோத்யா, 82:12.
619-“ஜடிலம்‌ சீரவஸநம்‌ – சடையை உடையவனும்‌ மரவுரியை உடுத்துக்‌ கொண்டிருப்பவனும்‌ கைகூப்பி வணங்கினவனாய்ப்‌ பூமியில்‌ விழுந்தவனுமான ஸ்ரீபரதனைப்‌ பார்த்தார்‌.” – ஸ்ரீராமா, அயோத்யா, 100:1.
620-“பங்கதிக்தஸ்து ஜடிலோ பரதஸ்‌ – பரதனோ சடைமுடியுடையவனாய்ச்‌ சரீரம்‌ எங்கும்‌ அழுக்கடைந்தவனாய்த்‌ தேவரீருடைய வருகையை எதிபார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான்‌” – ஸ்ரீராமா, யுத்‌, 127:5.
621-“மக்களறுவரைக்‌ கல்லிடை மோதவிழந்தவள்‌ தன்‌ வயிற்றில்‌” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 5:3:1.
622-“தந்தை காலில்‌ பெரு விலங்கு தாளவிழ” – பெரிய திருமொழி, 7:5:1.
623--“மலிபுகழ்‌ வண்குருகூர்‌” – திருவாய்மொழி, 4:2:11.
624-“குடிக்கிடந்தாக்கம்‌ செய்து” – திருவாய்மொழி, 9:2:2.
625-“காண வாராய்‌” – திருவாய்மொழி, 8:5:2.
626–“கண்ண நீர்‌ கைகளாலிறைத்து” – திருவாய்மொழி, 7:2:1.
627-“இட்டகாலிட்ட கையர்‌” – திருவாய்மொழி, 7:2:4.
628–“அறுவர்‌ தம்‌ பிறவியஞ்சிறையே” – திருவாய்மொழி, 1:3:11.

—

ஸூத்ரம்‌-83
629-“கதிரவன்‌ குணதிசை” – திருப்பள்ளியெழுச்சி, 1.
630-“தமோ பாஹ்யம்‌ – நெருப்பு குரியன்‌ என்னுமிவர்கள்‌ முன்னிலையில்‌ புறவிருள்‌
நாசமடையும்‌; விஷ்ணு பக்தனாகிற ஸூரியன்‌ முன்னிலையில்‌ புறவிருளோடு உள்ளிருளும்‌ நாசமடையும்‌”
631-“சரஜாலம்சுமாந்‌ சூர – ஏ அநும! அம்புக் கூட்டங்களகிற கிரணங்களை யுடைய வீரனான இராம திவாகரன்‌, பகைவர்களகிற இராக்கதக் கடலை வற்றும்படி செய்யப் போகிறார்‌” – ஸ்ரீராமா,சுந்தர,37:1
632-“பிறவியென்னுங்‌ கடல்‌” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 5:4:2.
633-“ததோகில ஜகத்பத்ம – தேவகிப்‌ பிராட்டி கருத்தரித்த பின்பு அனைத்துலகங்களகிற தாமரையை மலர்த்துவதற்காகத்‌ தேவகியாகிற கிழக்குத்‌ திக்கில்‌ ஒளியுடைய கிருஷ்ணனாகிற அச்யுத பாநு தோன்றினான்‌” – ஸ்ரீவிஷ்ணு புராணம்‌, 5:3:2.
634-“போதில்‌ கமலவன்னெஞ்சம்‌” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 5:2:8.
635-“யத்கோ ஸஹஸ்ரம்‌ – எவருடைய திருவாய்மொழியின்‌ திருப்பாசுரங்களாகிற ஆயிரம்‌ கிரணங்கள்‌ மனிதர்களுடைய அறிவின்மையாகிற இருளைப்‌ போக்கடிக்கின்றனவோ, திருவாழி திருச்சங்குகளைத்‌ தரித்த ஸ்ரீமந்நாராயணன்‌ எவரிடத்தில்‌ வசிக்கின்றாரோ, காதுகளை அடைந்திருக்கின்ற எந்தத்‌ தேசத்தை பிராமணர்கள்‌ வணங்குகின்றார்களோ, அந்த ஆழ்வாராகிற வகுளபூஷண பாஸ்கரருக்கு வணக்கம்‌.” – பராங்குஸாஷ்டகம்‌.
636-“கண்கள்‌ சிவந்து” – திருவாய்மொழி, 8:8:1.
637-“ஊரும்‌ நாடும்‌” – திருவாய்மொழி, 6:7:2.

—

ஸூத்ரம்‌-84
638-“யயாதி சாபாத்‌ வம்சோயம்‌ – இந்த வம்சம்‌ யயாதியினுடைய சாபத்தால்‌ ராஜ்யத்தை யாள்வதற்குத்‌ தகுதியற்றது” – ஸ்ரீவிஷ்ணு புராணம்‌, 5:21:12.
639-“அயம்‌ ஸ கத்த்யதே – புராணங்களின்‌ பொருளை அறிந்த பெரியோர்களால்‌, அத்தகைய இந்தக்‌ கிருஷ்ணன்‌ மூழ்கிக்‌ கிடந்த யதுவின்‌ வம்சத்தை மேல்‌ நிலைக்குக்‌ கொண்டுவரப்போகிறார்‌ என்று சொல்லப்படுகிறது.” – ஸ்ரீவிஷ்ணு புராணம்‌, 5:20:49.
640-“அங்கோராய்க்குலம்‌ புக்கதும்‌” – திருவாய்மொழி, 6:4:5.
641-“உத்த்ருதாஸி வராஹேண – ஏ பூமியே! வராஹ அவதாரம்‌ எடுத்த பகவானுடைய முயற்சியாலே மேலே எடுக்கப்பட்டாய்‌” – தைத்திரீய உபநிஷத்‌.
642-“நமஸ்தஸ்மை வராஹாய – விளையாட்டாக பூமியை மேலே எடுத்த வராஹ நயினாருக்கு வணக்கம்‌ ” – ஸ்ரீவராஹ புராணம்‌.
643-“கேழலாய்க்‌ கீழ்ப்புக்கு இடந்திடும்‌” – திருவாய்மொழி, 2:8:7.
644-“அபிமானதுங்கன்‌” – திருப்பல்லாண்டு, 11.

–

ஸூத்ரம்‌-85
646-‘மத் பக்த ஜந வாத்ஸல்யம்‌ – என்னுடைய வடியார்‌ பக்கல்‌ அன்பும்‌, என்னை யாராதிப்பதில்‌ உகப்பும்‌, தன்னை வாராதிக்கையும்‌, என்னிடத்தில்‌ ஆடம்பரமின்றி யிருத்தலும்‌, என்‌ கதையைக்‌ கேட்குமிடத்தில்‌ பக்தியும்‌, பக்தியின்‌ காரியமான குரல்‌ தழுதழுத்தலும்‌, கண்ண நீர்‌ சொரிதலும்‌, மயிர்க் கூச்செரிதலும்‌,, எப்பொழுதும்‌ மென்னை நினைப்பதும்‌, என்னிடமிருந்து வேறு பயன்களைக் கொள்ளா திருத்தலுமாகிய எட்டு விதமான பக்தியானது எந்தக்‌ கீழ்க் குலத்தானிடமு மிருக்கிறதோ” – பகவச்சாஸ்த்ரம்‌.
646-“ஸு விப்ரேந்த்ரோ முநி: – எட்டு விதமான பக்தியை யுடைய அவன்‌ கீழ்க் குலத்தானாயினும்‌ அவனே ப்ராஹ்மணோத்தமன்‌; அவனே முனிவன்‌; அவனே செல்வத்தை யுடையவன்‌; அவனே துறவி; அவனே பண்டிதன்‌; அவனுக்கு ஞானத்தைக்‌ கொடுக்கக்‌ கடவன்‌; அவனிடமிருந்து ஞானத்தைப்‌ பெற்றுக் கொள்ளக்‌ கடவன்‌.” – பகவச்சாஸ்த்ரம்‌.
647- ‘பழுதிலாவொழுகலாற்றுப்‌ பல சதுப்பேதிமார்கள்‌” – திருமாலை, 42.
648-“ஸச பூஜ்யோ யதாஹ்யஹம்‌ – நான்‌ பூஜிக்கப்படுவது போன்று அவனும்‌ பூஜிக்கத்‌ தக்கவன்‌”
649-“நினனொடுமொக்க வழிபட” – திருமாலை, 42.
650-“மம நாதம்‌ மம குலதைவதம்‌ – என்னுடைய நாதனும்‌, என்னுடைய குலதெய்வமுமான ஸ்ரீரங்கநாதன்‌” – கத்யத்ரயம்‌.
651-“அவரெங்கள்‌ குலதெய்வம்‌” – பெரிய திருமொழி, 2:6:4.
652-“தத்பாதாம்ப்வதுலம்‌ – அவன்‌ திருவடி விளக்கின நீர்‌ ஒப்பில்லாத தீர்த்தம்‌, அவனுண்டு கழித்த சேஷம்‌ மிக்க தூய்மை யுடையது” – பகவச்சாஸ்த்ரம்‌.
653-“கெளசல்யாஸுப்ரஜா – கெளசல்யையின்‌ சிறந்த புதல்வனான ஸ்ரீராமனே! மனிதர்களில்‌ உயர்ந்தவனே! வைகறைப்‌ பொழுது வருகிறது; துயிலெழுவாய்‌; தேவர்கள்‌ ஸம்பந்தமான காலைக் கடன்கள்‌ செய்யத் தக்கன” – ஸ்ரீராமா, பால, 23:2.
654-“அரவணை யாயாயரேறே” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 2:2:1.
655-“அரங்கத்தம்மா பள்ளியெழுந்தருளாயே” – திருப்பள்ளியெழுச்சி.
656-“துளபத்‌ தொண்டாய” – திருமாலை, 45.
657-“வலந்தாங்கு சக்கரத்தண்ணல்‌” – திருவாய்மொழி, 3:7:9.
658-“எந்தொழுகுலம்‌” – திருவாய்மொழி, 3:7:8.
659-“த்வம்வை கீதப்ரபாவேந – நீ உனது பண்ணின்‌ மஹிமையால்‌ இப் பாவத்தினின்றும்‌ (என்னை) கரை யேற்றுவதற்குத்‌ தகுந்தவன்‌, என்று இப்படிச்‌ சொல்லி, இராக்ஷ்ஸன்‌ சண்டாள வம்சத்திற்‌ பிறந்த நம்பாடுவானைச்‌ சரணமடைந்தான்‌” – கைசிகமாஹாத்ம்யம்‌.
660-“யந்மயா பய்சிமம்‌ – உயர்ந்த ஸ்வரமான யாதொரு கைசிகம்‌ என்னும்‌ பண்‌ என்னால்‌ ஈற்றில்‌ கானம்‌ பண்ணப்பட்டதோ,, அந்தப்‌ பண்ணின்‌ பலத்தால்‌ இந்தப்‌ பாபத்திலிருந்து விடுவிக்கிறேன்‌; உனக்கு நன்மை யுண்டாகட்டும்‌.” கைசிக மாஹாத்ம்யம்‌.
661″நிலையார்‌ பாடல்‌” – பெரிய திருமொழி, 9:6:10.
662-“ஏவம்‌ தத்ர வரம்‌ -ப்ரஹ்மராக்ஷ்ஸன்‌ அங்கு இவ்விதம்‌ வரத்தைப்‌ பெற்று, பெரிய கீர்த்தியை யுடைய ஸோமசர்மாவானவன்‌ வேள்வி சாபத்தினின்றும்‌ விடுபட்டான்‌.”- கைசிக மாஹாத்ம்யம்‌.
663-“ஏழையேதலன்‌ கீழ்மகன்‌” – பெரிய திருமொழி, 5:8:1.
664-“வானோர்‌ தலைமகன்‌” -665-“உகந்து தோழன்‌ நீ” – பெரிய திருமொழி, 5:8:1.
666-“உம்பியெம்பி” – பெரிய திருமொழி, 5:8:1.
667-“கூரணிந்த வேல்வலவன்‌” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 3:10:4.
668-“ததஸ்த்வஹஞ்சாத்தம – அதற்குப்‌ பின்னர்‌ நான்‌ உயர்ந்த வில்லையும்‌ அம்பையுமுடையவனாய்‌ எங்கு அந்த லக்ஷ்மணன்‌ இருந்தானோ அங்கு இருந்தேன்‌.” – ஸ்ரீராமா, அயோத்‌, 87:23.
669-“ஆச்சகேத ஸத்பாவம்‌ – பிறகு காட்டினையே இருப்பிடமாகக்‌ கொண்ட குகப்பெருமாள்‌ அறியமுடியாத நிலைமையிலுள்ள பரதனுக்கு இலக்குமணனுடைய நல்ல தன்மையைச்‌ சிறிது சொன்னார்‌.” – ஸ்ரீராமா, அயோத்‌, 86:1.
670-“பால்யாத்ப்ரப்ருதி ஸுஸ்நிக்த – இளமைப்‌ பருவம்‌ தொடங்கி ஸ்ரீராமபிரானிடத்தில்‌ லக்ஷ்மணனன்‌ மிக்க பக்தியுள்ளவனாக ரியுந்தான்‌.” ஸ்ரீராமா, பால, 18:27.
671-“பரவாநஸ்மி – ககுத்ஸ்த வம்சத்தில்‌ பிறந்தவரே! உமக்கு நான்‌ பரதந்த்ரனாக இருக்கிறேன்‌” – சரிராமா, ஆரண்‌, 15:7.
672-“முன்னோர்‌ தூது” – பெரிய திருமொழி, 2:2:3.
673-“ஸபர்யா பூஜிதஸ்‌ – சக்ரவர்த்தித்‌ திருமகனான ஸ்ரீராமபிரான்‌ ஸபரியினால்‌ நன்றாகப்‌ பூஜிக்கப்பட்டார்‌” – ஸ்ரீராமா, பால, 1:57.
674-“குடைமனனரிடை நடந்ததூதா” – பெரிய திருமொழி, 6:2:9.
675-“விதுராந்நாநி – தூய்மையுடையனவும்‌ குணமுடையனவுமான விதுரருடைய அன்னங்களை யுண்டார்‌” – பாரதம்‌, உத்யோகபர்வம்‌.
676-“தூதுவந்த குரங்கு” – பெரிய திருமொழி, 10:2:6.
677-“த்ருஷ்டா ஸீதா – ஸ்ரீராமா, பால, 1:78.
678-“உபகாராய ஸுத்ரீவோ – ஸ்ரீராமபிரான்‌ செய்த உபகாரத்துக்காகச்‌ சுக்ரீவன்‌ கைங்கர்யம்‌ செய்தவன்‌; விபீஷணன்‌ இராஜ்யத்தை விரும்பினவன்‌; ஒன்றையும்‌ விரும்பாமல்‌ திருவடி பெருமாளுக்குக்‌ கைங்கர்யம்‌ செய்தான்‌; ஆதலால்‌, உடனுண்பது அதற்குத்‌ தகுந்தது” – பாத்மோத்தர புராணம்‌.
679″கோதில் வாய்மையினாயொடு முடனேயுண்பன்‌ நான்‌” – பெரிய திருமொழி,5:8:2.
680-“ஸெளமித்ரே ஹர காஷ்டாநி – லக்ஷ்மணா! விறகுகளைக்‌ கொண்டு வா, நெருப்பினைக்‌ கடைகிறேன்‌, என்‌ பொருட்டு மரணமடைந்த ஜடாயுவைச்‌ சுட விரும்புகிறேன்‌” – ஸ்ரீராமா, ஆரண்‌, 68:27.
681-“ரவமுக்த்வா – இவ்விதம்‌ சொல்லிப்‌ பறவைகட்கு அரசனான ஜடாயுவை எரிகின்ற சிதையில்‌ ஏற்றித்‌ தர்மாத்மாவான ஸ்ரீராமபிரான்‌ துக்கம்‌ அடைந்தவராய்த்‌ தம்‌ உறவினர்களை எரித்தார்ப்போன்று முறையாக எரித்தார்‌.” ஸ்ரீராமா, ஆரண்ய, 68:31.
682-“சிந்து பூமகிழும்‌ திருவேங்கடம்‌” – திருவாய்மொழி, 3:3:2.
683-“துளங்குநீண்முடியரசர்த்தம்குரிசில்‌” – பெரிய திருமொழி, 5:8:9.
684-“வேகவத்யுத்தரெ – வேகவதியின்‌ வடகரையில்‌ புண்யகோடி விமானத்தில்‌ விஷ்ணுவானவர்‌ எல்லா உயிர்களுக்கும்‌ வரம்‌ கொடுக்கும்‌ பெருமானாய்‌ இன்றும்‌ எல்லாராலும்‌ காணப்படுகிறார்‌.” – ஸ்ரீகாஞ்சீ மாஹாத்ம்யம்‌.–685-“தெண்ணீர்ப்‌ பொன்னி திரைக்கையாலடி வருடப்‌ பள்ளி கொள்ளும்‌” – பெருமாள்‌ திருமொழி, 1:1. 686-“யஜ-தேவபூஜாயாம்‌ – யாகம்‌ என்னும்‌ சொல்லுக்குப்‌ பொருள்‌ திருவாராதனம்‌”

—

ஸூத்ரம்‌-86
687-“சுதுர்வேததரோ விப்ரோ – எந்தப்ப்ராஹ்மணன்‌ நான்கு வேதங்களையும்‌ அறிந்தவனாயினும்‌ எங்கும்‌ பரந்திருக்கிற வாசுதேவனை அறியாமல்‌ இருக்கின்றானோ அவன்‌, வேதங்களாகிற பாரத்தைச்‌ சுமந்து கொண்டிருக்கிற ப்ராஹ்மணக்கமுதை”
688-“ஸர்வே வேதா – யாதொரு பரம்பொருளை எல்லா வேதங்களும்‌ சொல்லுகின்றனவோ” – கடவல்லி.
689-“வேதையச ஸர்வை: அஹமேவவேத்ய: – எல்லா வேதங்களலும்‌ அறியத்தக்கவன்‌ நானே” – ஸ்ரீகீதை, 15:15.
690-“ச்வசோபி மஹீபால – ஓ அரசனே! விஷ்ணுவிடம்‌ பக்தியுள்ளவன்‌ நாய்‌ இறைச்சி தின்பவனாயினும் ப்ராஹ்மணனைக்‌ காட்டிலும்‌ மேலானவன்‌; விஷ்ணுபக்தியில்லாத ஸந்யாஸியோ நாய்‌ இறைச்சி தின்பவனைக்‌ காட்டிலும்‌ தாழ்ந்தவன்‌.”
691-“தத்‌ கர்ம யந்ந – யாதொரு செயலானது ஸம்ஸார பந்தத்தின்‌ பொருட்டு இல்லையோ அதுதான்‌ நல்ல செயல்‌; எந்தக்‌ கல்வியானது மோக்ஷத்திற்குப்‌ பயன்படுகிறதோ அதுதான்‌ சிறன்ந்த கல்வியாம்‌; பொருளின்பங்களின்‌ பொருட்டுச்‌ செய்யப்படும்‌ வாணிகமானது சிரமத்திற்குக்‌ காரணமாகிறது; மற்றைய கல்வியானது செருப்புக்‌ குத்துக்‌ கற்ற கல்விக்குச்‌ சமமாகும்‌.” ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணம்‌, 1.19:41.
692- “ஆம்நாயாப்யஸநாந்யரண்ய ருதிதம்‌ – ஸ்ரீமந்நாராயணனுடைய திருவடித்‌ தாமரைகளில்‌ பக்தியில்லாமல்‌ செய்யப்படும்‌ வேதாத்யயனமானது காட்டிலிருந்து அழுவதுபோல பயனற்றது; வேதத்தில்‌ சொல்லப்பட்ட விரதங்களை நாள்தோறும்‌ அநுஷ்டிப்பதும்‌ சரீரம்‌ இளைத்தலையே பயனாகவுடையது; குளம்‌ வெட்டுதல்‌ முதலான தர்மங்களும்‌ சாம்பலில்‌ பண்ணப்பட்ட ஆஹுாதிபோல்‌
பயனற்றவையேயாம்‌. கங்கை முதலிய நதிகளில்‌ நீராடுவதும்‌ யானை முழுகுவதுபோல்‌ பயனற்றதேயாம்‌. இப்படிப்பட்டவனாக அந்த தேவன்‌ ஸ்ரீமந்நாராயணன்‌ விளங்குகிறான்‌.” – முகுந்தமாலை, 25.
693-“யஸ்யாகிலாமீவஹப-எல்லாருடைய பாவங்களைப்‌ போக்குவனவும்‌ மங்களங்களைக்‌ கொடுப்பனவாவுமான க்ருஷ்ணனுடைய குணங்களோடும்‌ செயல்களோடும்‌ அவதாரங்களோடும்‌ சேர்ந்திருக்கின்ற வாக்குகள்‌ உலகத்தினை வாழச்‌ செய்கின்றன, விளங்கச்‌ செய்கின்றன, பரிசுத்தத்தைச்‌ செய்கின்றன; அவை நீங்கின வாக்குகள்‌ எவையோ அவை பிணத்துக்குச்‌ செய்ய்பட்ட அலங்காரங்களென்று பெரியோர்களால்‌ சொல்லப்பட்டன” – ஸ்ரீமத்பாகவதம்‌, 10.18:12.-
694-“விஷ்ணு பக்திவிஹீநஸ்ய – விஷ்டைக்தியில்லாதவனுடைய வேதாத்யயனம்‌, ஜபம்‌, தபம்‌ என்னுமிவைகள்‌ உயிரில்லாத சரீரத்துக்கு, உலகத்தாருகப்பதற்குச்‌ செய்கின்ற வலங்காரம்‌ போன்றவை”
695-“ப்ராதுர்ப்பாவைஸ்‌ ஸுரநரஸமோ – ஸர்வேண்வரன்‌, அவதாரங்களால்‌ தேவர்‌, மனிதர்‌ இவர்களினத்தவனாகிறான்‌; பாகவதர்களும்‌ சாதியினாலும்‌, ஒழுக்கத்தாலும்‌, குணங்களாலும்‌ அப்படியே ஆகின்றார்கள்‌; இதிலொரு குற்றமில்லை; அவை மிகவுயர்ந்தவையாம்‌; அடியாரல்லாதவரிடத்து உளவாய கல்வியாலும்‌, ஒழுக்கத்தாலும்‌ ஆய மேன்மையானது விதவைக்குச்‌ செய்த அலங்காரம்‌ போல்‌ பழிப்புக்கு இடமாகிறது.”

—

ஸுூத்ரம்‌-87
696-“அணைவது அரவணை மேல்‌” – திருவாய்மொழி, 2:8:1.
697-“ஊரும்புள்‌” – திருவாய்மொழி, 10:2:3.
698-“தோளிணை மேலும்‌” – திருவாய்மொழி, 1:9:7.
699-“பெருமக்களுள்ளவர்‌” – திருவாய்மொழி, 3:7:5.
700–“அஸந்நேவ – பரம்பொருளை யுளனென்‌றறிகிறானில்லை யாகில வனில்லாதவனாகிறான்‌.” – தைத்திரியம்‌.
701-“பரம் பொருளுளனென்‌ றறிகிறானாகி லிவனையுள்ளவனாகப்‌ பெரியோர்கள்‌ அறிகிறார்கள்‌.” – தைத்திரியம்‌.
702-“பத்யு: – பிரமனுடைய செல்வத்தையும்‌ சிவனுடைய செல்வத்தையும்‌ நான்‌ ஆசைப்படவில்லை; யமுனை யாற்றங்கரையில்‌ கடம்பமரமாகவாவது குருந்த மரமாகவாவது இருக்கப்‌ பெறுவேனாக” )
703-“பூத்த நீள்‌ கடம்பேறி” – நாய்ச்சியார்‌ திருமொழி, 4:4.
704-“பூங்குருந்தேறி யிருத்தி” – நாய்ச்சியார்‌ திருமொழி, 3:3.
705-“ஆஸாமஹோ – யாவர்‌ பெண்கள்‌ சிலர்‌ விடமுடியாத தங்கள்‌ உறவினர்களையும்‌
பெரியோர்கள்‌ சென்ற வழியையும்‌ விட்டு, வேதங்களால்‌ தேடப்படுகின்ற க்ருஷ்ணன்‌ சென்ற வழியைப்‌ பினதொடர்ந்தார்களோ அந்தப்‌ பெண்களுடைய பாதத்துகள்‌ சேர்ந்த பிருந்தாவனத்தில்‌ உள்ள சிறுசெடிகள்‌, கொடிகள்‌, ஓஷதிகள்‌ என்னுமிவற்றில்‌ யாதேனுமொன்றாக நான்‌ ஆகக்கடவேன்‌.” ஸ்ரீபாகவதம்‌, 10:48:61.
706-“கோனேரி வாழும்‌” – பெருமாள்‌ திருமொழி, 4:1.
707-“மீனாய்ப்‌ பிறக்கும்‌” – பெருமாள்‌ திருமொழி, 4:2.
708-“செண்பகமாய்‌ நிற்கும்‌” – பெருமாள்‌ திருமொழி, 4:4.
709-“தம்பகமாய்‌ நிற்கும்‌” – பெருமாள்‌ திருமொழி, 4:5.
710-“எம்பெருமான்‌ பொன்மலை” – பெருமாள்‌ திருமொழி, 4:10.
711-“தவ தாஸ்ய – தேவரீருடைய கைங்கர்யத்தினால்‌ உளதாகும்‌ இன்பம்‌ ஒன்றிலேயே ஆசையுடையவர்களுடைய திருமாளிகைகளில்‌ எனக்குப்‌ புழுவாகிய பிறவியும்‌ இருக்கட்டும்‌; மற்றையோர்‌ வீடுகளில்‌ பிரமனாகவும்‌ பிறவியுண்டாக வேண்டா.” ஸ்தோத்ர ரத்னம்‌, 55.
712-“பேராளன்‌ பேரோதும்‌” – பெரிய திருமொழி, 7:4:4.
713-“வாசிகை: பக்ஷி – சொற்களால்‌ ஏற்பட்ட வினைக்குற்றங்களால்‌ பறவைகளின்‌ தன்மையும்‌, விலங்குகளின்‌ தன்மையும்‌, மனத்தால்‌ ஏற்பட்ட வினைக்குற்றங்களால்‌
சண்டாளத்‌ தன்மையும்‌, சரீரத்தால்‌ உண்டான வினைக்‌ குற்றங்களால்‌ ஸ்தாவரங்களின்‌ தன்மையும்‌ ஜீவன்‌ அடைகிறான்‌.” – மநுஸ்ம்ருதி, 12:9.
714-“ந தேஹம்‌ நப்ராணாந்‌ – தேவரீருடைய அடிமையின்‌ பெருமைக்குப்‌ புறம்பாகவுள்ள சரீரத்தையும்‌ கண நேரமும்‌ விரும்பேன்‌, பிராணனையும்‌ விரும்பேன்‌, எல்லோரும்‌ விரும்புகிற சுகத்தையும்‌ விரும்பேன்‌, ஆத்மாவையும்‌ விரும்பேன்‌, பின்‌ வேறொன்றையும்‌ விரும்பேன்‌, நாத! அவை நூறு தூள்களாக அழியக்கடவன ; மதுகுதனனே! இந்த விண்ணப்பம்‌ மனத்தோடு படாததன்று; இது சத்தியம்‌.” ஸ்தோத்ரரத்நம்‌, 56.
715-“ஜ்ஞாநாநந்தமயஸ்த்வாத்மா – ஆத்மாஜ்ஞான வடிவமானது, ஆனந்த வடிவமானது.”

—

ஸூத்ரம்‌-89
716-“மந்திரங்கொள்‌ மறை முனிவன்‌” – பெருமாள்‌ திருமொழி, 10:2. ஸூத்ரம்‌-90
717-“எம்மா வுருவும்‌ வேண்டுமாற்றாலாவாய்‌” – திருவாய்மொழி, 5:8:2.
718-“யதாஹி சோரஸ்‌ ஸ ததாஹி புத்த: – கள்ளனைப் போல்‌, வேதத்திற்குப்‌ புறத்தனான புத்தனும்‌ தள்ளத் தக்கவன்‌” – ஸ்ரீராமா, அயோத்‌, 109:33.
719-“கள்ள வேடத்தைக்‌ கொண்டு” – திருவாய்மொழி, 5:10:4.
720-“நஸ்மர்த்தவ்யோ – வேதமந்திரமாயினும்‌ விஷ்ணு ஸம்பந்தமில்லாத மந்த்ரம்‌ விஷேஷமாக நினைக்கத்‌ தக்கதன்று.”
721-“மானிடம்‌ பாட லென்னாவது” – திருவாய்மொழி, 3:9:3.
722-“நகுத்ரா பகவத்பக்தா விப்ரா பாகவதாஸ்ஸ்ருதா: – பகவானுடைய பக்தர்களானவர்கள்‌ ஸூத்ரர்களல்லர்‌; ப்ராஹ்மணர்களோடொத்தவர்கள்‌ என்றும்‌ பாகவதர்களேன்றும்‌ சொல்லப்பட்டார்கள்‌; எல்லாச்‌ சாதிகளிலும்‌ எவர்கள்‌ பகவானிடத்தில்‌ பக்தியில்லாதவர்களோ அவர்களே ஸூத்ரர்கள்‌” – பாரதம்‌, ஆச்வ, 118:32.
723-“காடு வாழ்‌ சாதியுமாகப்‌ பெற்றான்‌” – நாய்ச்சியார்‌ திருமொழி, 12:8.
724-“காலிப்பினனே வருகின்ற” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 3:3:1.
725-“தென்னுரையில்‌ கேட்டறிவதுண்டு” – பெரிய திருமடல்‌, 6.
726-“ஹரி கீர்த்திம்‌ விநைவாந்யத்‌ – ஓ அரசனே! விஷ்ணூவினுடைய புகழைப்‌ பற்றிய பாக்களைத்‌ தவிர வேறான பாக்களைப்ப்ராஹ்மணன்‌ பாடலாகாது” – மாத்ஸ்ய புராணம்‌.
727-“ச்வபசோபி மஹீபால – ஓ அரசனே! நாயிறைச்சி தின்னும்‌ கீழ்ப்பிறப்பினனும்‌ விஷ்ணூவிடம்‌ பக்தியுள்ளவன் ப்ராஹ்மணனைக்‌ காட்டிலும்‌ மேலானவன்‌”
728-“பெறற்கரிய நின்னபாத பத்தியான” – திருச்சந்த விருத்தம்‌, 100.
729-“ஆராரமரர்‌” – திருவாய்மொழி, 10:5:8.
730-“இலங்குவான்‌ யாவருமேறுவர்‌” – திருவாய்மொழி, 3:8:11.
731-“அமரவோரங்கமாறும்‌” – திருமாலை, 43.
732-“அநாசாராந்‌ துராசாராந்‌ – ஆசாரத்தை விட்டவர்களும்‌, கெட்ட ஆசாரத்தை யுடையவர்களும்‌ ஞானமில்லாதவர்களும்‌, தாந்த சாதியில்‌ பிறந்தவர்களுமான என்‌ பக்தர்களைப்ராஹ்மணோத்தமன்‌ இகழ்வானாகில்‌ உடனே அவன்‌ சண்டாளத்‌ தன்மையை அடைவான்‌.” -ப்ரஹ்மாண்ட புராணம்‌.-

—

ஸூத்ரம்‌-91
733-“தக்ஷிணா திக் க்ருதா – நற்காரியங்களையே செய்கின்ற எந்த அகத்தியரால்‌ தென்‌ திசையானது புகலிடமாகச்‌ செய்யப்பட்டதோ” – குருகாமாஹாத்ம்யம்‌.
734-“வண்‌ தமிழ்‌ மாமுனி” –
735-“க்ருதாதிஷு நரா ராஜந்‌ – ஓ அரசனே! கிருதயுகம்‌ முதலான யுகங்களிலுள்ள மக்கள்‌ கலியுகத்தில்‌ பிறக்கும்‌ பிறப்பினை விரும்புகிறார்கள்‌; அரசனே! கலியுகத்திலே நாராயணனே அடையத்தக்க பரம்பொருள்‌ என்றெண்ணூகின்ற பெரியோர்கள்‌ அங்குமிங்கும்‌ பிறப்பார்கள்‌ ; தமிழ்த் தேசத்திலோ அதிகமாகப்‌ பிறப்பார்கள்‌; எவ்விடத்தில்‌ தாமிரபரணி, கிருதமாலா, பாலாறு, மிகுந்த பெருமை யுடைய காவேரி, மேலைக்‌ கடலில்‌ சென்று விழுகின்ற பேரியாறு என்னுமிவ்வாறுகள்‌ ஓடுகின்றனவோ அங்குப்‌ பிறப்பார்கள்‌; அரசனே! எந்த மனிதர்கள்‌ அந்த நதிகளின்‌ தண்ணீரைக்‌ குடிக்கின்றர்களோ அவர்களுக்கு நாராயணனிடத்தில்‌, துன்பம்‌ என்பது சிறிதுமில்லாமல்‌ மிகுந்த பக்தி யுண்டாகின்றது.” – ஸ்ரீபாகவதம்‌, 11.5:38-39.
736-“கலியும்‌ கெடும்‌” – திருவாய்மொழி, 5:2:1.
737-“க்ரூரே கலியுகே – நாஸ்திகர்களால்‌ கலங்கும்படி செய்யப்பட்ட கொடிய கலியுகம்‌ வந்தபோது, விஷ்னுவினுடைய அம்ஸத்துக்கு அம்ஸமமாகப்‌ பிறந்தவரும்‌ வேதம்‌ வேதாந்தங்கள்‌ இவற்றின்‌ உண்மையை அறிந்தவரும்‌ தத்‌ வஜ்ஞானிகளுள்‌ சிறந்தவருமான நம்மாழ்வார்‌ தமிழ்‌ மொழியாலே வேதத்தினுருவமான துதிகளைச்‌ செய்வதற்கு, உலகத்திற்கு நலத்தைச்‌ செய்யும்‌ எண்ணத்தோடு உண்டாகப்‌ போகிறார்‌” – குருகாமாஹாத்ம்யம்‌.-

—

ஸுூத்ரம்‌-92
738-“க்ருஷி கோரக்ஷவாணிஜ்யம்‌ வைய்யம்‌ – பயிர்ச் செய்தல்‌, பசுக்களைக்‌ காத்தல்‌, வாணிகம்‌ செய்தல்‌ எனனுமிவை வைஸ்யனுக்கு இயல்வான தொழில்கள்‌.” ஸ்ரீகீதை, 18:44.
739-“கலெளபுந: பாபரதாபிபூதே – உலகத்தாரைக்‌ காட்டிலும்‌ மேம்பட்டவரும்‌ உலகமே வுருவானவருமான அந்த விஷ்ணு வானவர்‌, பாபத்தில்‌ பற்றுடையவர்களால்‌ சூழப்பட்ட இக் கலியுகத்தில்‌ எல்லா மக்களையும்‌ நன்கு பாதுகாப்பதற்காக, அடியார்களிடத்தில்‌ அன்புள்ளவனாதலால்‌ ஒருபக்தனாக அவதரித்தார்‌.”
740-“க்ருஷ்ண த்வைபாயநம் வியாஸம்‌ -க்ருஷ்ண த்வைபாயநர்‌ என்னும்‌ பெயரையுடைய வ்யாஸரை இறைவனான நாராயணனாக நீ அறிக” – ஸ்ரீவிஷ்ணு புராணம்‌, 3:4:5.
741-“ஸோயம்‌ நாராயணஸ்‌ ஸாக்ஷாத்‌ – அந்தத்‌ தன்மையுடைய இந்த வ்யாஸ முனிவர்‌ அந்த நாராயணனே” – பாரதம்‌.
742-“விண்ணாட்டவர்‌ மூதுவர்‌” – திருவிருத்தம்‌, 2.
743-“கரை கண்டோர்‌” – திருவாய்மொழி, 8:3:10.
744-“முக்தாநாம்‌ லக்ஷணம்ஹ்யேதத்‌ -ச்வேதத்‌ தீவினில்‌ வசிப்பவர்களாய்‌, முக்தர்களைப்‌ போன்றவர்களுக்கும்‌ இது இலக்கணமாம்‌” – பாரதம்‌, சாந்தி பர்வம்‌.
745-“பாற்கடல்‌ பாம்பணைமேல்‌ பள்ளிகொண்டருளும்‌” – திருவிருத்தம்‌, 79.
746-“பின்னைகொல்‌ நிலமாமகள் கொல்‌” – திருவாய்மொழி, 6:5:10.
747-“முன்னம்‌ நோற்றவிதிகொலோ” – திருவாய்மொழி, 6:5:7.
748-“அநந்தன்‌ மேல்கிடந்த வெம்புண்ணியா” – திருச்சந்த விருத்தம்‌, 45.

—

ஸுூத்ரம்‌-93
749-“புவியுமிருவிசும்பும்‌” – பெரிய திருவந்தாதி, 75.
750-“யாவர்‌ நிகரகல்‌ வானத்தே” – திருவாய்மொழி, 4:5:8.
751-“மாறுளதோ விம்மண்ணின்‌ மிசையே” – திருவாய்மொழி, 6:4:9.
752-“வைகுந்தமோ வையமோ நும்நிலையிடம்‌” – திருவிருத்தம்‌, 75.
753-“தெய்வத்தினமோரனையீர்களாய்‌” – திருவிருத்தம்‌, 23.
754-“வானோரினத்தலைவன்‌” – பெரிய திருவந்தாதி, 25.
755-“அந்தாமத்தன்பு செய்து” – திருவாய்மொழி, 2:5:1.
756-“திருவருள்களும்‌ சேர்ந்தமைக்‌ கடையாளம்‌” – திருவாய்மொழி, 8:9:6.
757-“உகந்துகந்துள்‌ மகிழ்ந்து குழையும்‌” – திருவாய்மொழி, 6:5:4.
758-“திமிரக்கொண்டா லொத்து நிற்கும்‌” – திருவாய்மொழி, 6:5:2.
759-“ஸ்தப்தோஸ்யுத – திமிர்க் கொண்டவனைப்‌ போன்றிருக்கின்றாய்‌, அந்தப்‌ பரம் பொருளைக்‌ கேட்டறிந்தனையோ” – சாந்தோக்யம்‌.
760-“நாட்டாரோடியல்வொழிந்து” – திருவாய்மொழி, 10:6:2.
761-“உண்டியே உடையே யுகந்தோடி” – பெருமாள்‌ திருமொழி, 3:4.
762-“யானே யென்றனதே” – திருவாய்மொழி, 2:9:9.
763-“வேதமராஸத்ராவிரோதிநா – வேதமாஸ்த்ரத்துக்கு மாறுபாடில்லாத” – மநுதர்மணாஸ்த்ரம்‌, 12:106.
764-“வித்யாமதோ தநமத – கல்வியால்‌ உண்டாய களிப்பு, செல்வத்தாலாய களிப்பு, மூன்றாவது குடிப்பிறப்பாலாய களிப்பு என்னுமிவை, செருக்குக்‌ கொண்டவர்களுக்கு மதத்தை யுண்டாக்குகின்றன.”
765-“ஆவவலிப்பு” – திருமாலை, 1. (ஆவலிப்தர்‌ – செருக்குற்றோர்‌.)
766-“பறவையின்‌ பாகன்‌ மதன செங்கோல்‌ நடாவிய கூற்றம்‌” – திருவிருத்தம்‌, 5.
767-“நின்கண்வேட்கை யெழுவிப்பன்‌” – திருவிருத்தம்‌, 96.
768-“கொன்றுயி ௬ண்ணும்‌” – திருவாய்மொழி, 5:2:6.
769-“வன்துயரை மருங்கு கண்டிலமால்‌” – பெரிய திருவந்தாதி, 54.
770-“திரியும்‌ கலியுகம்‌ நீங்கி” – திருவாய்மொழி, 5:2:3.
771-“பவிஷ்யத்யதரோத்தரம்‌ – பொருள்களின்‌ தன்மைகள்‌ தலைகீழாக மாறப்போகின்றன” – பாரதம்‌.
772-“கலெளஜகத்பதிம்‌ – மைத்ரேயரே! கலியுகத்தில்‌, உலகத்துக்குத்‌ தலைவனும்‌ எங்கும்‌ பரந்துள்ளவனும்‌ எல்லாப்‌ பொருள்களையும்‌ படைப்பவனும்‌ எல்லாரையும்‌ நியமிப்பவனுமான எம்பெருமானை, பாவங்களால்‌ கெடுக்கப்பட்ட மக்கள்‌ வணங்கமாட்டார்கள்‌” – ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணம்‌, 6:1:50.
773-“பெரிய கிதயுகம்‌ பற்றி” – திருவாய்மொழி, 5:2:3.
774-‘பட்டபோதெழு போதறியாள்‌” – திருவாய்மொழி, 2:4:9.
775-“நந்தந்த்யுத – ஸுர்யன்‌ உதயமானவுடன்‌ பொருளீட்டுவதற்குரிய காலம்‌ வந்ததென்று மகிழ்வார்கள்‌; ஸுர்யன்‌ மறைந்தவுடனே மனைவியோடு இன்பம்‌ நுகர்த்தற்குரிய காலம்‌ வந்ததென்று மகிழ்வார்கள்‌” – ஸ்ரீராமா, அயோத்யா, 105:24.
776-“ப்ராதர்‌ மூத்ர – மக்கள்‌ காலையில்‌ மூத்ரம்‌, மலம்‌ இவற்றினாலும்‌, நடுப்பகலில்‌ பசியினாலும்‌ தாகத்தாலும்‌, மாலையில்‌ காமத்தாலும்‌, இரவில்‌ தூக்கத்தாலும்‌ துன்புறுத்தப்படுகிறார்கள்‌” – ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணம்‌, 1:17:62.-

—

ஸுூத்ரம்‌-94
777-“ஊழிதொறும்‌ தன்னுள்ளே படைத்து” – திருவாய்மொழி, 10:7:9.
778-“சோம்பாதிப்பல்லுருவை” – பெரிய திருவந்தாதி, 18.
779-(ஒன்றியொன்றி யுலகம்‌ படைத்தான்‌ – திருவாய்மொழி, 3:9:10.) )
780-(பொருளென்றிவவுலகம்‌ படைத்தவன்‌ – திருவாய்மொழி, 2:10:11)
781-(அளிமகிழ்ந்து உலகமெல்லாம்‌ படைத்து – திருவாய்மொழி, 3:4:8.) 782) “நிலநீரெரிகால்‌” – திருவாய்மொழி, 7:6:2.
783-“தத்ஸ்ருஷ்ட்வா, ததேவாநுப்ராவிசத்‌ – அத்தகைய வெல்லாப்‌ பொருட்களையும்‌ படைத்து அவற்றினுள்‌ அருப்ரவேசித்தான்‌” – தைத்திரியோபநிஷத்‌. 784) “அன்னமதாயிருந்தங்கற” – பெரிய திருமொழி, 11:4:8.
785-“குறைவில்‌ தடங்கடல்‌ கோளரவேறித்தன்‌ கோலச்‌ செந்தாமரைக்கண்‌ ,உறைபவன்‌ போலவோர்‌ யோகுபுணர்ந்த வொளிமணிவண்ணன்‌” – திருவாய்மொழி, 3:10:2.
786-“துயரில்மலியும்‌ மனிசர்ப்பிறவியில்‌ தோன்றிக்‌ கண்காணவந்து” திருவாய்மொழி, 3:10:6.
787-“நசக்ஷுஷா பச்யதி கச்சுநைநம்‌ – ஒருவனும்‌ இந்தப்‌ பரமபுருஷன ஊனக்கண்களாலே பார்ப்பதற்கில்லை” – கடோபநிஷத்‌.
788-“நமாம்ச்ஸசக்ஷுரபிவீக்ஷதே தம்‌ – ஊனக்கண்களையுடையவன்‌ அந்தப்‌ பரமபுருஷனைக்‌ காண்கிறானில்லை”
789-“கட் கண்ணால்‌ காணாதவவ்வுரு” – பெரிய திருவந்தாதி, 28.
790-“ஆள்பார்த்‌ துழி தருவாய்‌” – நான்முகன்‌ திருவந்தாதி, 60.
791-“ஓ ஓ உலகினதியல்வே” – திருவாசிரியம்‌, 6.
792-“பெற்றதாயிருக்க” – பெரிய திருமொழி, 11:6:6.
793-“யாதானும்பற்றி நீங்கும்‌ விரதத்தை நல்வீடுசெய்யும்‌” – திருவிருத்தம்‌, 95.
794-“கழறலம்‌” – திருவிருத்தம்‌, 58.
795-“அழறலர்‌ தாமரை” – திருவிருத்தம்‌, 58.
796-“பெருங்கண்மலர்‌” – திருவிருத்தம்‌, 45.
797-“அன்பொடு தென்திசை நோக்கிப்‌ பள்ளிகொள்ளும்‌” – பெருமாள்‌ திருமொழி, 1:10.
798-“யாதானுமோராக்கையில்‌ புக்கு” – திருவிருத்தம்‌, 95.
799-“ஆக்கையின்‌ வழியுழல்வேன்‌” – திருவாய்மொழி, 3:2:1.
800-“மாறிமாறி பலபிறப்பும்‌ பிறந்து” – திருவாய்மொழி, 2:6:8.
801-“பல்பிறவியில்‌ படிகின்ற யான்‌” – திருவாய்மொழி, 3:2:2.
802-“பிறவிக்கடலுள்‌ நின்றுநான்‌ துளங்க” – திருவாய்மொழி, 5:1:9.
803-“நம்மேலொருங்கே பிறழவைத்தார்‌” – திருவிருத்தம்‌, 45.
804-“பக்கநோக்கறியான்‌” – திருவாய்மொழி, 2:6:2.
805-“நாஸெள புருஷகாரேண – இந்த பகவானாகிய யான்‌ புருஷகாரத்தாலும்‌ வேறு ஸாதனங்களாலும்‌ ஒருவனைக்‌ கடாக்ஷிக்கிறே னல்லேன்‌, என்னிச்சையாலே ஒருவனை ஒருகால்‌ கடாக்ஷிக்கிறேன்‌” – பாஞ்சராத்ரம்‌.
806-“நிரஹேதுக கடாகேண – சிறந்த அறிவுடையோனே! என்னுடைய நிர்ஹேதுக கடாக்ஷத்தாலுண்டான ஆசார்யனுடைய அங்கீகாரத்தால்‌ உயர்ந்த பேற்றினை யடைகிறார்கள்‌” – பாஞ்சராத்ரம்‌.
807-“அனந்தன்மேல்‌” – திருச்சந்த விருத்தம்‌, 45.-

–

ஸுூத்ரம்‌-95
808-“ச்ரமணீம்‌ தர்மநிபுணா மபிகச்ச – விருந்தினரை உபசரிக்கும்‌ ஆற்றலை யுடையவளும்‌ ஸந்யாசினியுமான சபரியை அடைவாயாக” – ஸ்ரீராமா, பால, 1:57.
809-“ஸோப்யகச்சந்‌ மஹாதேஜாச்‌ சபரீம்‌ – மிகப்பெரிய வொளியையுடையவரான அந்த இராமபிரான்‌ சபரியிடம்‌ சென்றார்‌” – ஸ்ரீராம, பால, 1:57.
810-“சக்ஷாஷா தவ ஸெளம்யேந – இரகு வம்சத்தில்‌ அவதரித்தவரே உன்னுடைய குளிர்ந்த திருக்கண்களால்‌ தூயவளாக வாயினேன்‌; பகைவர்களைக்‌ கொல்லுகிறவனே! உன்னுடைய அருளால்‌ மீண்டு வருதலில்லாத உலகத்தை யடையப்‌ போகிறேன்‌” – ஸ்ரீராமா, ஆரண்ய, 74:12.
811-“நிவாஸ யயெளவேச்ம – மஹாத்மாவான விதுரருடைய வீட்டிற்குத்‌ தங்கியிருப்பதற்குச்‌ சென்றார்‌” – பாரதம்‌, உத்யோகபர்வம்‌.
812-“விதுராந்நி புபுஜே -ப்ரயோஜனத்தை எதிர்ப்பாராதனவாய்‌ குணமுடையவனுமான விதுரருடைய அன்னங்களை உண்டார்‌” – பாரதம்‌ உத்யோகபர்வம்‌.
813-“பீஷ்மத்ரோணாவதிக்ரம்ய – மதுகுதனனே! தாமரைக் கண்ணனே! பீஷ்மரையும்‌, துரோணரையும்‌, என்னையும்‌ கடந்து சென்று ஸுத்ரரான விதுரருடைய அன்னத்தை யெதற்காக வுட்கொண்டாய்‌” – பாரதம்‌, உத்யோகபர்வம்‌.
814-“புண்டரீகாக்ஷ – தாமரைக்கண்ணனே!! – பாரதம்‌, உத்யோகபர்வம்‌.
815-“வேர்த்துப்‌ பசித்து வயிறசைந்து வேண்டடிசிலுண்ணும்போது” – நாய்ச்சியார்‌ திருமொழி, 12:6.
816-“தத்ரைகா வித்ருதா – அங்கொருத்தி கணவனால்‌ தடுக்கப்பட்டவளாய்த்‌ தன்‌ கேட்டிருந்தபடியே கண்ணபிரானை மனத்தால்‌ கட்டிக்கொண்டு கர்மத்தாலுண்டான சரீரத்தை விட்டள்‌” – ஸ்ரீபாகவதம்‌, 10.23:34.
817-“அங்கணிரண்டுங்க்‌ கொண்டெங்கல்மெள்‌ நோக்குதியேல்‌” – திருப்பாவை, 22.
818-“அமலங்களாக” – திருவாய்மொழி, 1:9:9.-

—

ஸுூத்ரம்‌-96
819-“திவத்திலும்‌ பசுநிரை மேய்ப்புவத்தி” – திருவாய்மொழி, 10:3:10.
820-“ப்ருந்தாவனம்‌ பகவதா -ஜ்ஞானம்‌ முதலான 6 குணங்களை யுடையவனும்‌ வருத்தமில்லாமல்‌ காரியத்தைச்‌ செய்பவனும்‌ பசுக்களின்‌ நலத்தை விரும்புகின்றவனுமான கண்ண பிரானால்‌ நல்ல மனத்தால்‌ நெருஞ்சிற் காடு புல் தரையாகுமாறு நினைக்கப்பட்டது” – ஸ்ரீவிஷ்ணு புராணம்‌, 5:6:28.
821-“உத்பந்ந நவசஷ்பாட்யா – மனத்தினைக்‌ கவரக் கூடியதும்‌ புதியதுமான புற்களால்‌ நிறைந்ததாக வாயிற்று.” – ஸ்ரீவிஷ்ணு புராணம்‌, 5:6:37.
822-“நமோ ப்ரஹ்மண்ய -ப்ராஹ்மணர்களுக்குத்‌ தேவனும்‌ பசுக்களும்‌,ப்ராஹ்மணர்களுக்கு நலத்தைச்‌ செய்பவனுமான பகவானுக்கு வணக்கம்‌; உலகத்துக்கு நலத்தைச்‌ செய்பவனும்‌ கோவிந்தனுமான க்ருஷ்ணனுக்கு வணக்கம்‌ வணக்கம்‌” – பாரதம்‌.
823-“எனைத்தோர்‌ பிறப்பும்‌-எதிர் குழல்‌ புக்கு” – திருவாய்மொழி, 5:7:6.
824-“நல்ல வருள்கள்‌ நமக்கே தந்தருள்‌ செய்வான்‌” – திருவாய்மொழி, 8:6:1.
825-“ஸுஹ்ருதம்‌ ஸர்வ பூதாநாம்‌ – “எல்லா உயிர்களுடைய நலத்தை எண்ணுகிற வென்னை” – ஸ்ரீகீதை, 5:29.
826-“என்னைத்‌ தன்னாக்கி” – திருவாய்மொழி, 7:9:1.
827-“ஊரும்‌ நாடுமுலகமும்‌” – திருவாய்மொழி, 6:7:2.

–

ஸுூத்ரம்‌-97
828-“மயர்வற மதிநலம்‌” – திருவாய்மொழி, 1:1:1.-

—

ஸுூத்ரம்‌-98
829-“இருள்‌ தருமா ஞாலம்‌” – திருவாய்மொழி, 10:6:1.
830-“இருள்‌ தீர்ந்திவ்வையம்‌ மகிழ” – பெரிய திருமொழி, 11:4:8.
831-“துயக்கன்‌ மயக்கன்‌” – திருவாய்மொழி, 1:9:6.
832-“ஸ்தாணுர்வா புருஷோவா – குற்றிகொல்‌? மகன்கொல்‌?” (தூணா? அல்லது மனிதனா?)
833- “மனனகமலமற மலர்மிசை யெழுதரும்‌” – திருவாய்மொழி, 1:1:2.
834- “தாமரையாள்‌ கேள்வனொருவனையே நோக்கு முணர்வு” – முதல்‌ திருவந்தாதி, 67.
835-“உளப்பெருங்‌ காதல்‌” – திருவிருத்தம்‌, 59.
836-“நேரிய காதல்‌” – திருவாசிரியம்‌, 2.
837-“காணக்கழி காதல்‌” – இரண்டாந்‌ திருவந்தாதி, 56.
838-“கழியமிக்கதோர்‌ காதல்‌” – திருவாய்மொழி, 5:5:10.
839-“காதல்‌ கடல்புரைய” – திருவாய்மொழி, 5:3:4.
840-“காதல்‌ கடலின்‌ மிகப்பெரிதால்‌” – திருவாய்மொழி, 7:3:6.
841-“காதலுரைக்கில்‌ – நீள்விசும்பும்‌ கழியப்‌ பெரிதால்‌” – திருவாய்மொழி, 7:3:8.
842-“மெய்யமர்‌ காதல்‌” – திருவாய்மொழி, 6:8:2.
843-“அன்புகட்டிய” – திருவிருத்தம்‌, 2.
844-“அன்பிலின்பு” – திருவாசிரியம்‌, 2.
845-“அன்பே பெருகும்மிக” – பெரிய திருவந்தாதி, 8.
846-“ஆராவன்பு” – திருவாய்மொழி, 6:10:2.
847-“வேவாராவேட்கை நோய்‌” – திருவாய்மொழி, 2:1:10.
848-“பெருகுமால்‌ வேட்கையும்‌” – திருவாய்மொழி, 9:6:1.
849-“ஆவியின்‌ பரமல்லவேட்கை” – திருவாய்மொழி, 10:3:2.
850-“அவா வொருக்கா வினையொடும்‌’” – திருவிருத்தம்‌, 64.
851-“காண்பானவாவுவன்‌” – திருவிருத்தம்‌, 84.
852-“சுடுதற்கவா” – திருவாசிரியம்‌, 5.
853- “அதனில்‌ பெரிய வென்னவா” – திருவாய்மொழி, 10:10:10.
854- “ஸங்காத்‌ ஸஞ்ஜாயதே காம: – ஸங்கத்தினின்றும்‌ காமம்‌ உண்டாகிறது” ஸ்ரீகீதை, 2:62.

—

ஸுூத்ரம்‌-99
855-“ஜன்மாந்தர ஸஹஸ்‌ரேஷு – ஆயிரக் கணக்கான பிறவிகளிலே செய்த கர்ம ஜ்ஞான பக்திகளால்‌ அழிந்த பாவங்களை யுடைய மக்களுக்குக்‌ கண்ண பிரான் இத்தில்‌ பக்தி யுண்டாகின்றது.” -ஸம்ருதி.
856-“ஒன்றி நின்று நற்றவம்‌” – திருச்சந்த விருத்தம்‌, 75.-857-“சுசீநாம்‌ ஸ்ரீமதாம்‌ கேஹே – யோகத்தின்‌ ஆரம்ப காலத்தில்‌ யோகத்தினின்றும்‌ நழுவினவன்‌ பரிசுத்தர்களும்‌ ஸ்ரீமாந்களுமானவர்களுடைய குலத்திலே பிறக்கிறான்‌; அன்றிக்கே, யோகம்‌ செய்கின்றவர்களும்‌ சிறந்த ஜ்ஞானியுமானவர்களுடைய பெரிய குலத்திலே பிறக்கிறான்‌.” – ஸ்ரீகீதை, 6:41.
858–“ஜநித்வாஹம்‌ வம்சே மஹதி – நான்‌, உலகில் ப்ரசித்தமான கீர்த்தியை யுடையவர்களும்‌, பரிசுத்தர்களும்‌, யோகம்‌ செய்து கொண்டிருப்பவர்களும்‌, குண மயமான ப்ரக்ருதி, உயிர்‌ இவற்றின்‌ உண்மை நிலையை அறிந்தவர்களும்‌ ஆனவர்களுடைய குலத்தில்‌ பிறந்து” -ஸ்தோத்ர ரத்நம்‌, 61.
859-“தெரித்தெழுதி வாசித்தும்‌ கேட்டும்‌” – நான்முகன்‌ திருவந்தாதி, 63.
860-“குளித்து மூன்றனலை யோம்பும்‌” – திருமாலை, 25.
861-“ஓதியுருவெண்ணுமந்தி” – முதல்‌ திருவந்தாதி, 38.
862-“ஐவேள்வி” – பெரிய திருமொழி, 3:8:4.
863-“அறுதொழில்‌” – திருவெழுகூற்றிருக்கை.
864-ஊன்வாட வுண்ணாதுயிர்‌ காவலிட்டு” – பெரிய திருமொழி, 3:2:1.
865-“பொருப்பிடையே நின்றும்‌” – மூன்றாந்‌ திருவந்தாதி, 76.
866-‘வீழ்கனியு மூழிலையு மென்னுமிவையே நுகர்ந்துடலம்‌ தாம்‌ வருந்தி” – பெரிய திருமடல்‌, 12.
867- “மேவு துன்பவினைகளை விடுத்து” – திருவாய்மொழி, 3:2:8.
868- “தர்மேண பாபமபநுததி – நாடுறும்‌ செய்யவேண்டிய கர்மங்களைச்‌ செய்கையாலே பாவங்களைப்‌ போக்குகிறான்‌” – தைத்திரியோபநிஷத்‌.
869-“சுமதமநியதாத்மா ஸர்வபூதாநுகம்பீ – மனத்தினை யடக்குவது, புறவிந்திரியங்களை யடக்குவது என்னுமிவற்றில்‌ நியமத்துடன்‌ கூடிய மனத்தையுடையவன்‌ எல்லா வுயிர்களிடத்திலும்‌ அருள்‌ பொருந்தியவன்‌”
870- “ஜாத்யாச்ரய நிமித்தாதுஷ்டாதந்நாத்‌ காயசுத்திர்‌ விவேக: – ஜாதி, ஆச்ரயம்‌, நிமித்தம்‌ என்னு மிம்மூவகையான குற்றங்களில்லாத அன்னத்தால்‌ உண்டாகும்‌ காய சுத்தி விவேகம்‌” – போதாயநவருத்தி.-871-“ஆஹார சுத்தெள ஸத்வ சுத்தி: – ஸத்வ குணத்திற்குரிய உணவினை யுண்பவர்களுக்கு ஸத்வம்‌ தூய்மை யடைகிறது” – சாந்தோக்ய உபநிஷத்‌.
872-“அபயம்‌ ஸத்வ ஸம் சுத்தி: – ஸத்வத்திற்குத்‌ தூய்மை பயமற்றிருத்தல்‌” ஸ்ரீகீதை, 16:1.
873-“ஸத்வாநுரூபா ஸர்வஸ்யச்ரத்தா பவதி – எல்லோருக்கும் ஸ்ரத்தையானது ஸத்வத்திற்குத்‌ தகுதியாக வுண்டாகிறது” – ஸ்ரீகீதை, 17:3.
874-“விமொக: காமாநபிஷ்வங்க:” – போதாய நவ்ருத்தி.
875-“காமாத்க்ரொதோபிஜாயதே – காமத்தாலே க்ரோதம்‌ உண்டாகிறது” – ஸ்ரீகீதை, 2:62.
876-“ஆரம்பணஸம்சீலநம்‌ புந:புநரப்யாஸ:” – போதாயந வ்ருத்தி.
877-“பஞ்சமஹாயஜ்ஞாத்யநுஷ்டாநம்‌ சக்தித:க்ரியா – ஐவேள்வி முதலானவற்றைத்‌ தன்‌ சக்திக்குத்‌ தகுந்தவாறு செய்தல் க்ரியை” – போதாயந விருத்தி.-878-“ஸத்யார்ஜவ தயா – ஸத்யம்‌, ஆர்ஜவம்‌, தயை, தானம்‌, அஹிம்சை ,அநபித்யை என்னுமிவை கல்யாணம்‌ எனப்படும்‌” – போதாயந விருத்தி.
879-“தேச கால வைகுண்யாத்‌” – போதாயந வ்ருத்தி.
880-“தத்விபர்ய யஜா துஷ்டிருத்தர்ஷ: – போதாயந வருத்தி. தேச காலங்களினுடைய அநுகூலத்தாலும்‌, பிரியமான உண்டான மகிழ்ச்சி; இவை உத்தர்ஷம்‌. அநுத்தர்ஷமாவது உத்தர்ஷமில்லாமை.பொருட்களில்‌ வைத்த இடையறாத நினைவினாலும்‌
881-“சமச்‌ சித்தப்ரசாந்திஸ்‌ – சமமாவது மனத்தினை அடக்குதல்‌; தமமாவது-இந்திரியங்களை யடக்குதல்‌”
882-“க்ஷமா ஸத்யம்‌ தமச்‌ சம:”
883-“தமோ பாஹ்ய கரணாநாமநர்த்த – தமமாவது புறக் கரணங்களை ஐம்புலங்களில்‌ செல்லாதபடி யடக்குதல்‌; சமமாவது அந்தக் கரணத்தை அப்படியே யடக்குதல்‌”
884-“சாந்தோ தாந்த – மனத்தினை யடக்கினவனும்‌, புற விந்திரியங்களை யடக்கினவனும்‌, காம்ய கர்மங்களில்‌ ஆசை யில்லாதவனும்‌,பொறுமை யுள்ளவனும்‌, சமாதானம்‌ அடைந்த மனத்தினை யுடையவனுமாகி, இந்த இந்த உயிரினிடத்திலேயே பரம் பொருளைப்‌ பார்க்கக்‌ கடவன்‌.” -ப்ருஹதாரண்ய உபநிஷத்‌.
885-“ஈனமாய வெட்டு நீக்கி – திருச்சந்தவிருத்த, 114.
886-“இனமலரெட்டுமிட்டு” – பெரிய திருமொழி, 1:2:7.
887-தமாமலரெட்டுமிட்டு” – பெரிய திருமொழி, 3:5:6.
888- அவன்‌ பெயரெட்டெழுத்து மோதுவார்கள்‌” – திருச்சந்த விருத்தம்‌,77.
889-“ஆர்வமோடிறைஞ்சி நின்றவன்‌ பெயர்‌” – திருச்சந்த விருத்தம்‌,78.
890-“அஹிம்ஸா ப்ரதமம்‌ புஷ்பம்‌ – பிற வுயிர்களுக்குத்‌ துன்பம்‌ செய்யாதிருப்பது
முதல்‌ புஷ்பம்‌, இந்த்ரியங்களை யடக்குவது இரண்டாம்‌ புஷ்பம்‌, எல்லா புஷ்ப வுயிர்களிடத்தும்‌ அருளுள்ளவனாக இருப்பது மூன்றாவது புஷ்பம்‌, பொறுமை நான்காவது புஷ்பம்‌-இது சிறந்தெள;ஜ்ஞானம்‌ ஐந்தாவது புஷ்பம்‌, தவம்‌ ஆறாவது புஷ்பம்‌,-அப்படியே த்யானம்‌ ஏழாவது புஷ்பம்‌, ஸத்யம்‌ எட்டாவது புஷ்பம்‌, இப்படி எட்டு விதமான இந்த மலர்கள்‌ விஷ்ணுவிற்குப் ப்ரீதியைச்‌ செய்கின்றவை யாகின்றன.”
891-“எட்டினய பேதமோடிறைஞ்சி” – திருச்சந்த விருத்தம்‌, 77.
892-“மநோ புத்த் யபிமாநேந ஸஹ – மனம்‌ புத்தி செருக்கு என்னுமிவைகளோடு,இரண்டு கைகளையும்‌, இரண்டு கால்களையும்‌ அங்கேயே தலையையும்‌ ஐந்தாவதாக பூமியில்‌ வைத்து”
893-“பூவில்‌ புகையும்‌ விளக்கும்‌ சாந்தமும்‌ நீரும்‌ மலிந்து” – திருவாய்மொழி, 5:2:9.
894-“சாந்தொடு விளக்க தூபம்‌ தாமரை” – திருவாய்மொழி, 10:2:10.
895-“தேவகாரியம்‌ செய்து” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 4:4:1
896-“ஒன்றி நின்று நற்றவம்‌ செய்து” – திருச்சந்த விருத்தம்‌, 75.
897-“கஷாயே கர்மபி: – கர்மங்களைச்‌ செய்வதனால்‌ பாவம்‌ அழிந்தவளவில்‌ பின்னர் ஜ்ஞானம்‌ தோன்றுகிறது.”

—

898-“ப்ரகீர்ணே விஷயாரண்யே – பரந்திருக்கிற விஷயமாகிற காட்டிலே ஓடிக் கொண்டிருப்பதும்‌ அகப்பட்டாரைக்‌ கொல்லுவதுமான இந்த்ரியங்களாகிற யானையை, தள்ளத் தக்கனவற்றையும்‌ கொள்ளத் தக்கனவற்றையும்‌ பகுத்தறியும்‌ ஞானமாகிற அங்குசத்தாலே தன்‌ வசப்படுத்த வேண்டும்‌.”
899-“வாரிசுருக்கி மதக்களிறைந்தினையும்‌” – முதல்‌ திருவந்தாதி, 47.
900-“புன்புல வழியடைத்தரக்கிலச்சினை” – திருச்சந்த விருத்தம்‌, 76.
901-“ஐம்புலனகத்தினுள்‌ செறுத்து” – திருவெழுகூற்றிருக்கை.
902-“இளப்பினை யியக்கம்‌ நீக்கி” – திருக்குறுந்தாண்டகம்‌, 18.
903- “அவித்யாஸ்மிதாராகத்வேஷாபி – அறியாமை, செருக்கு, ஆசை ,த்வேஷம்‌, அபிமாநம்‌ என்னுமிவை ஐந்து க்லேசங்கள்‌ எனப்படுகின்றன.” – யோகஸுத்ரம்‌.
904-“நாத்யுச்ச்ரிதம்‌ நாதிநீசம்‌ – அதிக உயரமும்‌, அதிக தாழ்வுமில்லாத ஆசனம்‌.”-ஸ்ரீ கீதை, 6:11.
905–“ஸம்ப்ரேக்ஷய நாஸிகாக்ரம்‌ – தன்னுடைய மூக்கின்‌ நுனியை நன்றாகப்‌ பார்த்துக் கொண்டு திசைகளையும்‌ பார்க்காதவனாய்‌” – ஸ்ரீகீதை, 6:13.
906-“விதியில்‌ காணும்ப்ரதம மத்யம தசைகளை” – ஸுத்ரம்‌, 23.
907-“விளக்கினை விதியில்‌ காண்பார்‌” – திருக்குறுந்தாண்டகம்‌, 18.
908-“யோகநீதி நண்ணுவார்கள்‌” – திருச்சந்த விருத்தம்‌, 63.
909-“மறந்திகழு மனமொழித்து வஞ்சமாற்றி” – பெருமாள்‌ திருமொழி, 1:7. 910-“பாரமாய பழவினை” – அமலனாதிபிரான்‌, 5.
911-“மறையோர்‌ மனந்தன்னுள்‌” – பெரிய திருமொழி, 7:3:7.
912–“மாதவமானவர்‌ தங்கள்‌” – பெரிய திருமொழி, 2:1:1.
913-“ஆரமார்வனரங்கனென்னும்‌” – பெருமாள்‌ திருமொழி, 2:7.
914-“கண்கள்‌ சிவந்து” – திருவாய்மொழி, 8:8:1.
915-“கற்றவர்‌ தந்தம்‌ மனவுட்கொண்டு” – பெரிய திருமொழி, 7:3:1.
916-“நிரந்தரம்‌ நினைப்பதாக” – திருச்சந்த விருத்தம்‌, 101.
917-“மன்னு சேவடிக்கே மறவாமை வைத்தாய்‌” – பெரிய திருமொழி, 3:5:4.
918-“சோர்விலாக காதலால்‌ துடக்கறாமனத்தராய்‌” – திருச்சந்த விருத்தம்‌, 78.
919-“ஸத்வ ஸுத்தெளத்ருவாஸ்ம்ருதி – அந்தக் கரணம்‌ தூய்மை யடைந்தால்‌ இடையறாத த்யானம்‌ உண்டாகிறது.” – சாந்தோக்ய உபநிஷத்‌.
920-“கனவில்‌ மிகக்‌ கண்டேன்‌” – இரண்டாந்‌ திருவந்தாதி, 81.
921-“ஸா சஸம்ருதிர்‌ தர்ச்சந ஸமாநாகாரா – அந்த நினைவு தானும்‌ நேரே கண் கூடாகக்‌ காண்பது போல்‌ இருப்பது” – ஸ்ரீபாஷ்யம்‌, லகு ஸித்தாந்தம்‌.
922-“நாடோறும்‌ ஞானத்தாலாகத் தணைப்பார்க்கு” – திருவாய்மொழி, 10:4:6.
923-“ஆகத்தணைப்பாரணைவரே” – முதல்‌ திருவந்தாதி, 32.
924-“எல்லையிலந்நலம்‌ புல்கு” – திருவாய்மொழி, 1:2:4.
925-“ஆர்வம்‌ புரிய பரிசினால்‌ புல்கில்‌” – முதல்‌ திருவந்தாதி, 50.
926- “ப்ரியோஹிஜ்ஞாநிநோத்யர்த்தமஹம்‌ – நான் ஜ்ஞானியர்க்குச்‌ சொல்ல வொண்ணாத ப்ரியமானவன்‌.” – ஸ்ரீகீதை, 7:17.
927-“நின் புகழில்‌ வைகும்‌ தம்‌” – பெரிய திருவந்தாதி, 53.
928-“அமுத வெள்ளத்தானாம்‌ சிறப்பு விட்டு” – திருவாசிரியம்‌, 2.
929-“உனது பாலே போல்‌ சீரில்‌” – பெரிய திருவந்தாதி, 58.
930-“உபயபரிகர்மிதஸ்வாந்தஸ்ய” – கர்மம்‌,ஜ்ஞானம்‌ என்னுமிரண்டாலும்‌ அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்தக் கரணத்தை யுடையவனுக்கு” – ஆத்ம சித்தி.-

–

ஸுூத்ரம்‌-100
931-“த்வத் பாத மூலம்‌ சரணம் ப்ரபத்யே – தேவரீருடைய திருவடிகளைப்‌ புகலாக அடைகிறேன்‌ ” -ஸ்தோத்ர ரத்நம்‌, 22.
932-“த்வத் பாதாரவிந்த யுகளம்‌ சரண மஹம் ப்ரபத்யே – தேவரீருடைய இரண்டு திருவடித் தாமரைகளையே புகலாக நான்‌ அடைகிறேன்‌.” – சரணாகதி கத்யம்‌.
933-“பகவந்‌ பக்திமபிப்ரயச்சமே – பகவானே! அடியேனுக்குப்‌ பக்தியையும்‌ கொடுத்தருள வேண்டும்‌.” -ஸ்தோத்ரரத்நம்‌, 54.
934-“ஸ்தாநத்ரயோதித பரபக்தி யுக்தம்‌ மாம்‌ கு ருஷ்வ, பரபக்தி பரஜ்ஞாந பரமபக்த் யேக ஸ்வபாவம்‌ மாம்‌ குருஷ்வ – மூன்று விடங்களில்‌ சொல்லப்பட்ட பரபக்தி யுடையவனாக அடியேனைச்‌ செய்தருள வேண்டும்‌. பரபக்தி, பரஜ்ஞாந,பரமபக்தி என்னுமிவைகளையே தன்மையாக வுடையவனாக அடியேனைச்‌ செய்தருள வேண்டும்‌.” – சரணாகதி கத்யம்‌.
935-“இமாம் ப்ரக்ருதிம் ஸ்தூல ஸுூஷ்ம ரூபாம்‌ -ஸ்தூலமாயும்‌, ஸூக்ஷ்மமாயும்‌ இருந்துள்ள இந்தச்‌ சரீரத்தை விட்டு விட்டு அப்போதே” – சரணாகதி கத்யம்‌.

–

ஸுூத்ரம்‌-101
936-“அறியாக் காலத்துள்ளே அடிமைக்கண்‌” – திருவாய்மொழி, 2:3:3. 937-‘பால்யாத் ப்ரப்ருதி ஸுஸ்நிக்த: – இளைய பெருமாள்‌ சக்ரவர்த்தித்‌ திருமகனிடம்‌ தொட்டில்‌ பருவமே தொடங்கி எப்பொழுதும்‌ பக்தி மிக்கவராக விருந்தார்‌.” -ஸ்ரீராமாயணம்‌, பால, 18:27.
938-“தழுவி நின்ற காதல்‌” – திருவாய்மொழி, 4:7:11.
939-“கட்டமே காதலென்று” – திருவாய்மொழி, 7:2:4.
940-“வேட்கைநோய்‌ கூர” – திருவாய்மொழி, 9:6:7.
941-“வேவாரா வேட்கைநோய்‌ மெல்லாவியுள்ளுலர்த்த” – திருவாய்மொழி, 2:1:10.
942-“உன்னைக் காணுமவாவில்‌ வீழ்ந்து” – திருவாய்மொழி, 5:7:2.
943-“உன்னைக்காண்பான்‌ நான்‌ அலப்பாய்‌” – திருவாய்மொழி, 5:8:4.
944-“உன்னாலல்லால்‌ யாவராலும்‌” – திருவாய்மொழி, 5:8:3.
945-“குதிரியாய்‌ மடலூர்த்தும்‌” – திருவாய்மொழி, 5:3:9.
946-“யாமடலூர்ந்து மெம்மாழி” – திருவாய்மொழி, 5:3:10.
947-“ஆறெனக்கு நின்பாதமே” – திருவாய்மொழி, 5:7:10.
948-“கழல்களவையே சரணாகக்‌ கொண்ட” – திருவாய்மொழி, 5:8:11.
949- “அடிமேல்‌ சேமங் கொள்‌” – திருவாய்மொழி, 5:9:11.
950-“நாகணைமிசை நம்பிரான்‌” – திருவாய்மொழி, 5:10:11.
951-“அடிக்கீழமர்ந்து புகுந்தேனே” – திருவாய்மொழி, 6:10:10.
952-“ஸக்ருதேவஹி சாஸ்த்ரார்த்த: – சாஸ்த்ரப் பொருளான இந்தப் ப்ரபத்தி ஒரு முறையே செய்யப்பட வேண்டியதாய்‌, மனிதனைப்‌ பிறவியினின்றும்‌ தாண்டச்‌ செய்யும்‌.” – லக்ஷ்மீ தந்த்ரம்‌.
953-“ஸக்ருதேவ ப்ரபந்நாய – ஒரே முறை ப்ரபத்தி செய்தவன்‌ பொருட்டும்‌, நான்‌ உனக்காக விருக்கிறேன்‌ என்று இரூக்கின்றவன்‌ பொருட்டும்‌, எல்லா உயிர்களிடமிருந்தும்‌ அச்சமின்மையைக்‌ (அபயங்க்‌) கொடுக்கிறேன்‌; இது என்னுடைய விரதம்‌” – ஸ்ரீராமா, யுத்த, 18:33.
954-“எல்லாம்‌ கண்ணன்‌” – திருவாய்மொழி, 6:7:1.
955-“வழுவிலாவடிமை செய்யவேண்டும்‌ நாம்‌” – திருவாய்மொழி, 3:3:1.
956-“நாகிஞ்சித்குர்வதச்‌ சேஷத்வம்‌ – தொண்டு செய்யாத வுயிர்க்கு அடிமையாந்‌ தன்மை யில்லை.”
957-“தனக்கேயாக” – திருவாய்மொழி, 2:9:4.
958-“உன்றன்‌ திருவுள்ளமிடர்‌ கெடுந்தோறும்‌” – திருவாய்மொழி, 10:3:9.
959-“கதாப்ரஹர்ஷயிஷ்யாமி – நான்‌ தேவரீரை எப்பொழுது சந்தோஷப் படுத்தப் போகிறேன்‌” -ஸ்தோத்ர ரத்நம்‌, 46.-

–

ஸுூத்ரம்‌-102
960-“இடகிலேன்‌” – திருவாய்மொழி, 4:7:9.
961-“யஜ்ஞோ தாநம்‌ தப: கர்ம – வேள்வி, தானம்‌, தவம்‌ முதலியவை முன் செய்த பாவங்களைப்‌ போக்குவன” – ஸ்ரீகீதை, 18:5.
962-“நோற்ற நோன்பிலேன்‌ நுண்ணறிவிலேன்‌” – திருவாய் , 5:7:1.
963-“கிற்பன்‌ கில்லே னென்றிலன்‌ முன நாளால்‌” – திருவாய்மொழி, 3:2:6.
964-“குர்யாத்‌ – செய்யத் தகும்‌”
965-“ந குர்யாத்‌ – செய்யத்தகாது”
966-“தெரிந்துணர் வொன்றின்மையால்‌ தீ வினையேன்‌” – பெரிய திருவந்தாதி, 82.

—

ஸுூத்ரம்‌-103
967-“குறிக்கொள்ஞானங்களாலெனையூழி” – திருவாய்மொழி, 2:3:8.
968-“இப்பிறப்பே” , “சிலநாளில்‌” – பெரிய திருவந்தாதி, 82.

—

ஸுத்ரம்‌-104
969-“முடிவில்‌ பெரும்பாழ்‌” – திருவாய்மொழி, 10:10:10.
970-“நெஞ்சப்‌ பெருஞ்சய்‌” – திருவாய்மொழி, 5:3:4.
971-“ஏவினார்‌ கலியார்‌” – பெரிய திருமொழி, 1:6:8.
972-“மனமாளுமோரைவர்‌ வன்குறும்பர்‌” – பெரிய திருவந்தாதி, 51.
973-“கோவைவாயைவரென்‌ மெய்குடியேறி” – பெரிய திருமொழி, 7:7:9.
974-“ஐம்புலன்‌ கருதும்‌” – பெரிய திருமொழி, 1:1:8.
975-“புலன்‌ படிந்துண்ணும்‌ போகம்‌” – பெரிய திருமொழி, 1:6:2.
976-“தூராக்குழி” – திருவாய்மொழி, 5:8:6.
977-“பொறுத்துக்கொண்டிருந்தால்‌” – பெரிய திருமொழி, 7:7:7.
978-“கடியார்‌ காளையரைவர்‌” – பெரிய திருமொழி, 7:7:8.
979- “கூறைசோறிவை தாவென்று குமைத்துப்போகார்‌” – பெரிய திருமொழி, 7:7:9.
980- “செக்கிலிட்டுத்‌ திரிக்குமைவர்‌” – திருவாய்மொழி, 7:1:5.
981-“கொடு வன்‌ குழியினில்‌ வீழ்க்குமைவர்‌” – திருவாய்மொழி, 7:1:9.
982- “ஐவர்‌ திசைதிசை வலித்தெற்றுகின்றனர்‌” – திருவாய்மொழி, 7:1:10.
983- “ஐவர்‌ அருவித்‌ தின்றிட” – பெரிய திருமொழி, 7:7:1.
984- “ஐவர்‌ அறுத்துத்‌ தின்றிட” – பெரிய திருமொழி, 7:7:7.
985- “பொருளின்பமென விரண்டுமிறுத்தேன்‌ ஐம்புலன்கட்‌ கடனாயின” – பெரிய திருமொழி, 6:2:1.
986- “வாழ்த்தி யவனடியைப்‌ பூப் புனைந்து நின் தலையைத்‌ தாழ்த்து இரு கை கூப்பென்றால்‌ கூப்பாத பாழ்த்த விதி” – பெரிய திருவந்தாதி, 84.
987-“தன்பால்‌ மனம்வைக்கத்‌ திருத்தி” – திருவாய்மொழி, 1:5:10.
988- “எனதேழை நெஞ்சாளும்‌ திருந்தாதவோரைவரைத்‌ தேய்ந்தற மன்னி யிருந்தான்‌” – திருவாய்மொழி, 8:7:2.
989- “நீபணித்தவருளென்னு மொள்வாளுருவி” – பெரிய திருமொழி, 6:2:4.
990- “மாமேகம்‌ சரணம்வரஜ – என்னையே சரணமாகப்‌ பற்று” – ஸ்ரீகீதை, 18:73.
991– “ஸ்திதோஸ்மி கதஸந்தேஹ: – ஐயம்‌ நீங்கினவனாய்‌ நிலைத்து நிற்கிறேன்‌” ஸ்ரீகீதை, 18:66.
992- “ஸர்வபாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி – உன்னை எல்லாப்‌ பாபங்களினின்றும்‌ விடுவிக்கிறேன்‌” – ஸ்ரீகீதை, 18:73.
993- “கொடுவினைத்தூறு” – திருவாய்மொழி, 3:2:9.
994- “வினைகளைவேரற” – திருவாய்மொழி, 3:2:1.
995- “வல்வினைத்தொடர்களை முதலரிந்து” – திருவாய்மொழி, 3:2:2.
996- “இறவுசெய்யும்‌ பாவக்காடு தீக்கொளீஎ வேகின்றதால்‌” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 5:4:2.
997- “யதேஷிகதூல மக்தெள ப்ரோதம் ப்தூதேய: ஏவம்‌ – நெருப்பில்‌ போடப்பட்‌। நாணற்பஞ்சு எப்படியுடனே கொளுத்தப் படுகிறதோ அப்படியே இந்த உபாஸகனுடைய எல்லாப்‌ பாவங்களும்‌ கொளுத்தப்படுகின்றன” – சாந்தோக்ய உபநிஷத்‌, 5.24:3.
998-“ஊரவர்க்கவ்வை யெருவிட்டு” – திருவாய்மொழி, 5:3:4.
999-“அறிவையென்னு மமுதவாறுதலைப்பற்றி வாய்க்கொண்டது” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 5:4:2. 1000-“கண்ணனுக்கென்று ஈரியாயிருப்பாள்‌” – திருவாய்மொழி, 6:7:9.

1001-“கசிந்த நெஞ்சினளாய்‌” – திருவாய்மொழி, 6:7:8.
1002-“செய்த்தலையெழுநாற்று” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 3:7:9.
1003- “வன்புலச்சேவை அதக்கி” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 5:2:3
1004-“நீர்நுமதென்றிவை வேர்முதல்மாய்த்து” – திருவாய்மொழி, 1:2:3.
1005-“விளைந்ததானியமு மிராக்கதர்‌ மீது கொள்ள கிலார்கள்‌” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 4:4:8.
1006-“அரக்கரசுரர்‌ பிறந்தீருள்ளீரேல்‌” – திருவாய்மொழி, 5:2:5.
1007-“பள்ளியறை குறிக்கொள்மின்‌” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 5:3:9.
1008-“காதல்‌ கடல்புரைய விளை வித்த காரமர் மேனி” – திருவாய்மொழி, 5:3:4.
1009-“வரம்புற்ற கதிர்ச் செந்நெல்‌ தாள் சாய்த்துத்‌ தலை வணக்கும்‌” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 4:9:8.
1010-“நாலு நாள்‌ வந்தென்னை முற்றவும்‌ தானுண்டான்‌” – திருவாய்மொழி, 9:6:8.
1011-“கோட்குறைபட்ட தென்னாருயிர்‌” – திருவாய்மொழி, 9:6:7.
1012-“நின்றாரறியா வண்‌ணம்‌ எனனெஞ்சு முயிருமவை யுண்டு” – திருவாய்மொழி 10:7:1.
1013-“மனக்காராமை மன்னி யுண்டிட்டாய்‌” – திருவாய்மொழி, 10:10:6.
1014-“காலக்கழிவு செய்யேல்‌” – திருவாய்மொழி, 2:9:2.
1015-“மன்னும்‌ வறுநிலத்து வாளாங்குகுத்ததுபோல்‌” – பெரிய திருமடல்‌, 89.
1016) “வினை பற்றறுக்கும்‌” – பெரிய திருமொழி, 11:4:9.
1017-“அருளென்னும்‌ தண்டாலடித்து” – பெரிய திருவந்தாதி, 26.
1018-“போர்த்த பிறப்பொடு நோயொடு மூப்பொடு இறப்பிவை பேர்த்து” திருவாய்மொழி, 7: 5:10.
1019-“தத்தோயஸ்பர்ச்சமாத்ரேண – அந்த விரஜையின்‌ தண்ணீரைத்‌ தொட்ட அளவினாலே”
1020-“சீரார்‌ தயிர்க் கடைந்து வெண்ணை திரண்டதனை வேரார் நுதல்‌ மடவாள்‌ வேரோர்க் கலத்திட்டு” – சிறிய திருமடல்‌, 30.
1021-“அணைவர்‌ போயமருலகில்‌ பைந்தொடி மடந்தையர்த்தம்‌ வேய்மருதோளிணை ” – திருவாய்மொழி, 10-2:11.
1022-“தம்‌ பஞ்சசதாந்யப்ஸரஸாம்‌” , “தம்ப்ரஹ்மாலங்காரேணாலங்குர்வந்தி” – அந்த முக்தனை ஐந்நூறு தேவமாதர்கள்‌ எதிர்க் கொள்ளுகிறார்கள்‌ , நூறு பெண்கள்‌ மாலைகளைக்‌ கையில்‌ ஏந்தினவர்களாய்‌, நூறு பெண்கள்‌ அஞ்சனத்தைக்‌ கையில்‌ ஏந்தினவர்களாய்‌, நூறு பெண்கள்‌ ஸ்ரீசூர்ணம்‌ ஏந்தினவர்களாய்‌, நூறு பெண்கள்‌ வஸ்திரங்களைக்‌ கையில்‌ ஏந்தினவர்‌களாய் நூறு பெண்கள்‌ திருவாபரணங்களைக்‌ கையில்‌ ஏந்தினவர்களாய்‌, அந்த முக்தனை பிரம்மாலங்காரத்தால்‌ அலங்கரிக்கிறார்கள்‌” – கெளஷீதக, 1:35.
1023-“ஸ்வேந ரூபேணாபி நிஷ்பத்யதே – தன்னுடைய ஸ்வரூபத்தோடு தோன்றுகிறான்‌” -சாந்தோக்ய உபநிஷத்‌.
1024-“அஹமந்நம்‌ – நான்‌ பரமாத்மாவுக்கு இன்பத்தைத்‌ தருகின்றவன்‌.” தைத்திரீயோபநிஷத்‌.

1025-“வானோர்க்காராவமுதே” – திருவாய்மொழி, 5:7:11.
1026-“வைகுந்தன்‌ தமரெமரெமதிடம்‌ புகுது” – திருவாய்மொழி, 10:9:9.
1027-“விதிவகை புகுந்தனர்‌” – திருவாய்மொழி, 10:9:10.
1028-“பதியினில்‌ பாங்கினில்‌” – திருவாய்மொழி, 10:9:10.
1029-“என்னை முற்றுமுயிருண்டு” – திருவாய்மொழி, 10:7:3.
1030-“என்னில்‌ முன்னம்‌ பாரித்து” – திருவாய்மொழி, 9:6:10.
1031-“உழுவதோர்‌ படையும்‌” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 4:7:5.
1032-“ஒற்றைக்குழையும்‌ நாஞ்சிலும்‌” – பெரிய திருமொழி, 8:8:8.
1033-“அரியதெளிதாகுமாற்றால்‌ மாற்றிப்பெருக முயல்வாரைப்‌ பெற்றால்‌” – இரண்டாந்‌ திருவந்தாதி, 22.
1034-“பத்தியுழவன” – நான்முகன்‌ திருவந்தாதி, 23.

—

ஸுூத்ரம்‌-105
1035-“த்வாமாமநந்தி கவய: – அருளாகிய அமுதக் கடலே! புலவர்கள்‌, தேவரீரை ஞான யோகம்‌ கர்ம யோகம் பக்தி யோகம்‌ எனனுமிவைகளால்‌ அடையத்‌ தகுந்தவனாகவும்‌ மற்றைய வழிகளால்‌ அடைய முடியாதவனாகவும்‌ சொல்லுகிறார்கள்‌; வரதனே! உத்தர கோசல தேசத்தில்‌ உள்ள உயிர்கள்‌ புற்களோடு கூட மேற்கூறிய உபாயங்களுள்‌ எந்த உபாயத்தினால்‌ தேவரீரை அடைந்தன?” – வரதராஜஸ்தவம்‌, 69.
1036-“அயோத்தியில்‌ வாழும்‌ சராசரம்‌ முற்றவும்‌” – திருவாய்மொழி, 7:5:1.
1037-“ராமோ ராமோ ராம இதி – இராமபிரான்‌ அரசாளும்‌ காலத்தில்‌ மக்களுக்கு ராமன்‌ ராமன்‌ ராமன்‌ என்பதாகவே எல்லா வார்த்தைப்பாடுகளும்‌ உண்டாயின; உலகமும்‌ ராமனுடைய ஸ்வரூபமாகவே வாயிற்று” – ஸ்ரீராமா, யுத்த, 131:96.
1038-“அபிவருக்ஷா: பரிம்லாநாஸ்‌ ஸபுஷ்பாங்குரகோரகா: – சக்ரவர்த்தியே! உம்முடைய தேசத்தில்‌ மரங்களும்‌ ராம பிரானைப்‌ பிரிந்த துக்கத்தினால்‌ மலர்‌ அரும்பு மொட்டு இவைகளோடு கூட மிக வாடி வதங்கிக்‌ கருகி உலர்ந்தன” ஸ்ரீராமா, அயோத்‌, 59:4:5.
1039-“அகால பலிநோ விருக்ஷா: – எல்லா மரங்களும்‌ காலமல்லாத காலத்திலும்‌ பழங்களை யுடையனவாகவும்‌, பெருக்கெடுக்கின்ற தேன்களை யுடையனவாகவும்‌” ஸ்ரீராமா, யுத்த, 127:17. 1040) “அவனொருவன்‌ குழலூதினபோது” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 3:6:10.
1041-“மருண்டு மான்‌ கணங்கள்‌ மேய்கை மறந்து” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 3:6:9.
1042-“பறவையின்‌ கணங்கள்‌” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 3:6:8.
1043-“கோவலர்‌ சிறுமியரிளங்கொங்கை குதுகலிப்ப” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 3:6:1.
1044- “நங்கைமீர்களிதோரற்புதம்‌ கேளீர்‌” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 3:6:1.
1045-“ஸ்வாதந்த்ய மவர – இறைவன்‌ ஈஸ்வரனாக விருப்பதால்‌ அவன் ஸ்வாதந்தர்யம்‌ ‘இதனை ஏன்‌ செய்தாய்‌, இதனை ஏன்‌ செய்ய வில்லை’ என்று ஒருவராலும்‌ கேட்கத்‌ தகுந்ததன்று.” – ஸ்ரீவைகுண்ட ஸ்தவம்‌ ,55.
1046-“பவ மோக்ஷ்ணயோஸ்த்வயைவ – ஸ்ரீரங்கநாதனே! ஒருவன்‌ தேவரீராலேயே பிறவிக்கும்‌ மோக்ஷத்திற்கும்‌ உரியவனாகச்‌ செய்யப்படுகிறான்‌ ; தேவரீரே காத்தருள வேண்டும்‌” – ஸ்ரீரங்கராஜஸ்தவம்‌, உத்தர, 88.-

—

ஸுூத்ரம்‌-107
1047-“முந்நீர்ஞாலம்‌ படைத்த” – திருவாய்மொழி, 3:2:1.
1048-“விசித்ரா தேஹ ஸம்பத்தி – ஸர்வேஸ்வரனை வணங்கும்‌ பொருட்டுக்‌ கைகால்‌ முதலிய உறுப்புக்களுடன்‌ கூடின இச்சரீரம்‌ முற்காலத்தில்‌ நமக்குக்‌ கொடுக்கப்பட்டது” – விஷ்ணுகுத்வம்‌.
1049-“வாழ்ந்தார்கள்‌” – திருவாய்மொழி, 4:1:6.
1050-“சூட்டு நன்மாலைகள்‌” – திருவிருத்தம்‌, 21.
1051-“கோவை வாயாள் பொருட்டு” – திருவாய்மொழி, 4:3:1.
1052-“ஆழியெழ” – திருவாய்மொழி, 7:4:1.

—

ஸுூத்ரம்‌-108
1053- “வாட்டாற்றாற் கெந்நன்றி செய்தேனோ வென்னெஞ்சில்‌ திகழ்வதுவே” திருவாய்மொழி, 10:6:8.
1054-“என்னைத்‌ தீ மனங்‌ கெடுத்தாய்‌” – திருவாய்மொழி, 2:7:8.
1055-“மருவித்‌ தொழும்‌ மனமே தந்தாய்‌” – திருவாய்மொழி, 2:7:7.

—

ஸுூத்ரம்‌-109
1056-“எண்ணிலும்‌ வருமென்னினி வேண்டுவம்‌” – திருவாய்மொழி, 1:10:2. 1057-“நெஞ்சே கருமங்கள்‌ வாய்க்கின்று ஓரெண்டானு மின்றியே வந்தியலுமாறு கண்டாயே” – திருவாய்மொழி, 1:10:5.

—

ஸுூத்ரம்‌-110
1058-“வைத்தேன்‌ மதியால்‌ எனதுள்ளத்தகத்தே” – திருவாய்மொழி, 8:7:10.
1059-“யானுமெனனெஞ்சுமிசைந்‌ தொழிந்தோம்‌” – பெரிய திருவந்தாதி, 26. 1060-“யானொட்டி யென்னுள்ளிருத்துவ மென்றிலன” – திருவாய்மொழி, 1:7:7.
1061-“இசைவித்தென்னை” – திருவாய்மொழி, 5:8:9.
1062-“என்னிசைவினை” – திருவாய்மொழி, 1:7:4.

—

ஸுூத்ரம்‌-111
1063-“மாதவன்‌ என்றதே கொண்டு” – திருவாய்மொழி, 2:7:3.
1064-“திருமாலிருஞ்சோ லைமலை என்றேன்‌ என்ன” – திருவாய்மொழி,10:8:1.

—

ஸுூத்ரம்‌-112
1065-“நடுவே வந்துய்யக்‌ கொள்கின்ற நாதன்‌” – திருவாய்மொழி, 1:7:5.
1066-“அடியானிவனென்றனக்‌ காரருள்‌ செய்யும்‌” – திருவாய்மொழி, 9:4:10.
1067-“த்வம்மே, அஹம்மே – நீ எனக்கு அடியவன்‌, நான்‌ எனக்கே உரியவன்‌” ஸ்ரீபட்டர்‌ ஸ்ரீஸுத்தி.
1068-“பதிம்‌ விஸ்வஸ்ய – உலகத்துக்குத்‌ தலைவன்‌ இறைவன்‌” – புருஷ ஸூக்தம்‌.
1069-“ப்ரதாந ஷேத்ரஜ்ஞபதி -ப்ரக்ருதி உயிர்கள்‌ என்னுமிவற்றுக்குத்‌ தலைவன்‌ இறைவன்‌” -ஸ்வேதாஸ்வர உபநிஷத்‌.
1070-“க்ஷராத்மாநாவீசதே தேவ ஏக: – ஸர்வேஸ்வரன்‌ ஒருவனே ப்ரக்ருதியையும்‌ உயிர்களையும்‌ ஏவுகிறான்‌” -ஸ்வேதாஸ்வர உபநிஷத்‌.
1071-“ஸுதிஸ்ஸ்யாத்‌ – இதற்கு வேதம் ப்ரமாணமாகையாலே”
1072-“த்வத்பக்ஷ பாதஸ்‌: – அவன்‌ உன்னுடைய பக்ஷ பாதி”
1073-“வன் கள்வன்‌” – திருவாய்மொழி, 5:1:4.
1074-“அஹம்‌ மம – நான்‌ எனக்குரியவன்‌”
1075-“இந்திர ஞாலங்கள்‌ காட்டி யிவ் வேழுலகுங்கொண்ட ” – திருவாய்மொழி, 9:5:5.
1076-“விதி வாய்க்கின்று காப்பாரார்‌” – திருவாய்மொழி, 5:1:1.
1077-“எனைத்தோர்‌ பிறப்பும்‌ – எதிர்ச் சூழல் புக்கு எனக்கே யருள்கள்‌ செய்ய” – அம்மான்‌ திரி விக்கிரமனை – விதி சூழ்ந்தது – திருவாய்மொழி, 2:7:6.

—

ஸுூத்ரம்‌-113
1078-“வரவாறொன்றில்லையால்‌ வாழ்வினிதால்‌” – பெரிய திருவந்தாதி, 56. 1079-“வெறிதேயருள்‌ செய்வர்‌ செய்வார்கட்கு” – திருவாய்மொழி, 8:7:8.
1080-“தனியேன்‌ வாழ்முதலே” – திருவாய்மொழி, 2:3:5.
1081- “எந்நன்றி செய்தேனோ” – திருவாய்மொழி, 10:6:8.

—

ஸூத்ரம்‌-114
1082-“மயர்வறமதிநல மருளினன்‌” – திருவாய்மொழி, 1:1:1.
1083-“என்கொலம்மான்‌ திருவருள்கள்‌” – திருவாய்மொழி, 10:7:4.
1084-“மாலருளால்‌ மன்னுகுருகூர்ச்‌ சடகோபன்‌” – திருவாய்மொழி, 1:51:11.
1085-“ஆராவன்பிலடியேனுன்னடிசேர்‌ வண்ணமருளாய்‌” – திருவாய்மொழி, 6:10:2-

—

ஸூத்ரம்‌-115
1086-“இந்நின்றநீர்மையினியாமுறாமை” – திருவிருத்தம்‌, 1.
1087-‘புணர்த்தொறும்‌ புணர்ச்சிக்காரா” – திருவாய்மொழி, 10:3:2.
1088-“ஆற்றநல்லவகைகாட்டுமம்மான்‌” – திருவாய்மொழி, 4:5:5.
1089-“எம்மாவீடு” – திருவாய்மொழி, 2:9:1.
1090-“கட்டெழில்‌ வானவர்போகம்‌” – திருவாய்மொழி, 6:6:14.

–

ஸூத்ரம்‌-116
1091-“முனியே நான்முகனே” – திருவாய்மொழி, 10:10:1.
1092-“கருத்துக்கு நன்றுமெளியனாய்‌” – திருவாய்மொழி, 3:6:11.
1093-“நிற்குமுன்னே வந்து” – திருவாய்மொழி, 7:3:6.
1094-“கண்கள்‌ காண்டற்கரியனாய்‌” – திருவாய்மொழி, 3:6:11.
1095-“கைக்கு மெய்தான்‌” – திருவாய்மொழி, 7:3:6.
1096-“கண்கட்குத்‌ திண்கொள்ள வொருநாளருளாயுன்‌ திருவுரு” – திருவாய்மொழி, 5:10:7.

—

ஸுூத்ரம்‌-117
1097-“புண்ணியம்‌ பாவம்‌ புணர்ச்சி பிரிவென்றீவையாய்‌” – திருவாய்மொழி, 6:3:4.
1098-“சார்ந்தவிருவல்வினைகளும்‌ சரித்து” – திருவாய்மொழி, 1:5:10.
1099-“திலதைலவத்‌ தாருவஹ்நிவத்‌ – எள்ளில்‌ எண்ணெய்‌ போலவும்‌ மரத்தில்‌ நெருப்புப்‌ போலவும்‌ ” – கத்யத்ரயம்‌.
1100-“துளக்கற்றமுதமாயெங்கும்‌” – திருவாய்மொழி, 2:6:2.
1101-“விஜ்வரா: – ஸ்ரீராமபிரான்‌ ஸ்ரீவிபீஷணாழ்வானுக்கு முடி சூட்டிய பின்னர்‌ செய்ய வேண்டிய காரியங்களை யெல்லாம்‌ செய்து முடித்தவராய்‌ நடுக்க மற்றவராய்‌ மகிழ்ந்தார்‌” – ஸ்ரீராமா, பால, 1:85.
1102-“தழை நல்ல வின்பம்‌ தலைப் பெய்தெங்கும்‌ தழைக்க” – திருவாய்மொழி, 9:5:10.

—

ஸூத்ரம்‌-119
1103-“தேறும்‌ கைகூப்பும்‌” – திருவாய்மொழி, 7:2:5.
1104-“கலங்கிக்‌ கைதொழும்‌” – திருவாய்மொழி, 2:4:4.
1105-“தேறியும்‌ தேறாதும்‌ மாயோன்‌ திறத்தனளே இத்திருவே” – திருவாய்மொழி, 4:4:7

—

ஸுத்ரம்‌-120
1106-“அடியோம்‌ போற்றியோவாதே” – திருவாய்மொழி, 9:2:9.
1107-“தொடர்ந்து குற்றேவல்செய்து” – திருவாய்மொழி, 9:2:3.
1108-“அடிச்சியோம்‌ தலைமிசை நீ யணியாய்‌” – திருவாய்மொழி, 10:3:6.
1109-“திருவடிக்கீழ்‌ குற்றேவல்முன்செய்ய” – திருவாய்மொழி, 1:4:2

—

ஸுூத்ரம்‌-121
1110-“ஸஹி வித்யாதஸ்‌ தம்‌ ஜநயதி – அந்த ஆசார்யன்‌ அவனைக்‌ கல்வியால்‌ பிறக்கச்‌ செய்கிறான்‌; அந்தப்‌ பிறவி உயர்ந்தது” – ஆபஸ்தம்ப ஸூத்ரம்‌, 16:17.
1111-“தேனும்‌ பாலுமமுதுமாய திருமால்‌ திருநாமம்‌” – பெரிய திருமொழி, 6:10:6. 1112-“திருமகள்போல வளர்த்தேன்‌” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 3:8:4.
1113-“ஸ பித்ரா ௪ – அந்தக்‌ காகாசுரன்‌ தந்தையாலும்‌ தாயாலும்‌ மஹரிஷிகளுடன்‌ கூடின தேவர்களாலும்‌ கைவிடப்பட்ட வனாய்‌ மூன்று உலகங்களிலும்‌ நன்றாகத்‌
திரிந்து மீண்டு வந்து அப்பெருமானையே சரணமடைந்தான்‌.” – ஸ்ரீராமா, சுந்த, 38:32. 1112-‘பூதாநாம்‌ யோவ்யய: பிதா – எல்லா வுயிர்களுக்கும்‌ அழிவில்லாத தந்தை எவனோ” – ஸஹஸ்ர நாமம்‌.
1115-“பவமோக்ஷ்ணயோஸ்த்வயைவ ஜந்து:க்ரியதே – திருவரங்கநாதனே! தேவரீராலேயே ஒருவன்‌ பிறவிக்கும்‌ மோக்ஷத்திற்கும்‌ உரியவனாகச்‌ செய்யப்படுகிறான்‌” – ஸ்ரீரங்கராஜஸ்தவம்‌, உத்தர, 88.
1116-“மற்றொருவர்க்கு என்னைப்‌ பேசலொட்டேன்‌” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 3:4:5.
1117-“மானிடவர்க்கென்று பேச்சுப்படில்‌” – நாச்சியார்‌ திருமொழி, 1:5.
1118-“பதிம்‌ விற்வஸ்ய – உலகத்திற்குப்‌ பதி” – புருஷ ஸாக்கும்‌.
1119-‘கெளஸல்யா லோகபர்த்தாரம்‌ – பரந்த மனத்தையுடைய கெளசல்யாதேவியார்‌
உலகங்கட்கெல்லாம்‌ கணவனான எவரைப்‌ பெற்றாரோ” – ஸ்ரீராமா, சுந்தர, 38:55.
1120-“பணவாளரவனை” – நாச்சியார்‌ திருமொழி, 10:6.
1121-“எட்டிழையாய்‌ மூன்று சரடாய்‌” – முமுக்ஷுப்படி.
1122-“பாணிம்க்ருஷ்ணீ ஷ்வ பாணிநா – தேவரீர்‌ திருக்கரத்தால்‌ இவளுடைய திருக்கரத்தைப்‌ பிடித்துக்கொள்ளும்‌.” – ஸ்ரீராமா, பால, 73:26.
1123-“பரம் புருடா நீ என்னைக்‌ கைக் கொண்ட பின்‌” – பெரியாழ்வாற்‌ திருமொழி, 5:4:2.
1124-“நண்ணியும்‌ நண்ணகில்லேன்‌ நடுவேயோருடம்பிலிட்டு” – திருவாய்மொழி, 5:1:5.
1125-“நாள்‌ கடலைக்‌ கழிமின்‌” – திருவாய்மொழி, 1:6:7.
1126-“முற்றிலும்‌ பைங்கிளியும்‌ பந்துமூசலும்‌ பேசுகின்ற சிற்றில மென்பூவையும்‌ விட்டகன்ற செழுங்கோதை” – பெரிய திருமொழி, 3:7:8. 1127-“அன்று நான்‌ பிறந்திலேன்‌” – திருச்சந்த விருத்தம்‌, 64.
1128-“சூழ்விசும்பு” – திருவாய்மொழி, 10:9:1. 1129-“அங்கவனோடுமுடன்‌ சென்று” – நாச்சியார் திருமொழி, 6:10.
1130-“நயாமி – கொண்டு செல்கிறேன்‌” – ஸ்ரீவராகசரமம்‌.
1131-“‘குள்ளக்குளிரக்குடைந்து நீராடி” – திருப்பாவை, 13.
1132-“வியன்துழாய்‌ கற்பென்று சூடும்‌” – மூன்றாந்‌ திருவந்தாதி, 69.
1133-“ஆராரயிர்வேற்கணஞ்சனத்தின்‌ நீறணிந்து” – சிறிய திருமடல்‌, 10.
1134-“மெய்திமிருநானப்பொடி” – பெரியாழ்வாற்‌ திருமொழி, 1:4:9.
1135-“உடுத்துக்களைந்தநின்‌ பீதகவாடை” – திருப்பல்லாண்டு, 9.
1136-“பல்கலணும்‌ யாமனிவோம்‌” – திருப்பாவை, 27.
1137-“தம்‌ பஞ்சசதாந்யப்ரஸரஸாம்‌ – அந்த முக்தனை நூறு தெய்வப்‌ பெண்கள்‌ எதிர்க் கொள்ளுகிறார்கள்‌; நூறு பெண்கள்‌ மாலைகளைக்‌ கையில்‌ ஏந்தினவர்களாய்‌, நூறு பெண்கள்‌ அஞ்சனத்தைக்‌ கையில்‌ ஏந்தினவர்களாய்‌, நூறு பெண்கள்‌ ஸ்ரீசூர்ணத்தைக்‌ கையில்‌ ஏந்தினவர்களாய்‌, நூறு பெண்கள்‌ வஸ்திரத்தைக்‌ கையில்‌ ஏந்தினவர்களாய்‌, நூறு பெண்கள்‌ திருவாபரணத்தைக்‌ கையில்‌ ஏந்தினவர்களாய்‌” – கெளஷீதகி.
1138-“மானேய்‌ நோக்கி” – திருவாய்மொழி, 5:8:11.
1139-“தம் ப்ரஹ்மாலங்காரேணா லங்குர்வந்தி” – அவனைப் ப்ரஹ்மாலங்காரத்தால்‌ அலங்கரிக்கின்றார்கள்‌” – கெளஷீதகி.
1140-“தொக்குப்‌ பல்லாண்டிசைத்துக்‌ கவரி செய்வரேழையரே” – திருவாய்மொழி, 7:6:11.
1141-“நிதியும்‌ நற்சுண்ணமும்‌ நிறைகுடவிளக்கமும்‌ மதிமுகமடந்தையரேந்தினர்‌” திருவாய்மொழி, 10:9:10.
1142-“சதிரிளமங்கையர்‌ தாம்‌ வந்தெதிர்க்கொள்ள” – திருவாய்மொழி, 10:9:10.
1143-“மன்னிய மாதவனோடு வைகுந்தம்‌ புக்கிருப்பார்‌” – நாச்சியார்‌ திருமொழி, 3:10.
1144-அடியார்கள்‌ குழாங்கள்‌” – திருவாய்மொழி, 2:3:10.
1145-அடியேன்‌ வாய்மடுத்துப்‌ பருகிக்‌ களித்தேன்‌” – திருவாய்மொழி, 2:3:9.
1146-“கட்டெழில்‌ வானவர்போக முண்பாரே” – திருவாய்மொழி, 6:6:11.
1147-“ஸோச்நுதே ஸர்வாந்‌ காமாந்‌ – இவன்‌ எல்லாக்‌ குணங்களையும்‌ அந்தப்‌ பரமாத்மாவோடு அநுபவிக்கிறான்‌.” – தைத்திரியோபநிஷத்‌.
1148-“கோப்புடைய சீரிய சிங்காசனம்‌” – திருப்பாவை, 23.
1149-“கோட்டுக்காற்கட்டில்‌” – திருப்பாவை, 19.
1150-“தமேவம்வித்‌ பாதேநாத்யாரோஹதி – அவனை இப்படி அறிந்தவன்‌ தனது காலால்‌ அவனுடைய கட்டிலிலே ஏறுகிறான்‌” – கெளஷீதகி, 1:5.
1151-“தம்‌ ஸமுதாப்ய – காகுத்தன்‌, தலையால்‌ முன்னால்‌ விழுந்துள்ள அந்தப்‌ பரதனை நன்கு எடுத்துத்‌ துடைமீது வைத்து மகிழ்ந்தவராய்‌ நன்றாகத்‌ தழுவினார்‌.” ஸ்ரீராமா, யுத்த, 130:39.
1152-“ஸோப்யேநம் த்வஜவஜராப் ஜக்ருதசிஹ்நேந பாணிநா – அந்தக்‌ கிருஷ்ணனும்த்வஜம்‌, வஜ்ரம்‌, தாமரை என்னும்‌ ரேகைகளுடைய தமது கைகளால்‌ நன்றாகத்‌ தொட்டும்‌ இழுத்தும்‌ அன்பாலே மிகவும்‌ கெட்டியாக அக்ரூரனை ஆலிங்கனம்‌ செய்து கொண்டார்‌” – ஸ்ரீவிஷ்ணு புராணம்‌, 5:13:5.
1153-“ரஷ ஸர்வஸ்வபூதஸ்து – இரண்டு சரீரத்தை உதவிய மஹாத்மாவான அந்த அநுமானுக்கு, தடுக்காத சமயம்‌ பார்த்து என்னால்‌ கொடுக்கப்பட்ட இந்த ஆலிங்கனமானது எல்லாக்‌ கொடைகளுக்கும்‌ ஒப்பாகக்கடவது.” – ஸ்ரீராமா, யுத்த, 1:13.
1154-“மணிமிகுமார்பு” – திருவாய்மொழி, 10:3:5.
1155-“குருமாமணிப்பூண்‌” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 1:3:10.
1156-“வண்பூமணிவல்லி” – திருவிருத்தம்‌, 9.-

—

ஸுூத்ரம்‌-122
1157-“நாரீணாமுத்தமை – பெண்களுள்‌ உயர்ந்தவள்‌”
1158-“நமக்கும்‌ பூவினமிசைநங்கைக்கு மின்பனை” – திருவாய்மொழி, 4:5:8.
1159-“கோலமலர்ப்பாவைக்கன்பாகிய வென்னன்பே” – திருவாய்மொழி, 10:10:7.
1160- “கடிமாமலர்ப்பாவை யொப்பாள்‌” – பெரிய திருமொழி, 3:7:9.

—

ஸுூத்ரம்‌-123
1161-“உண்ணாதுறங்காது ஒலிகடலை யூடறுத்துப்‌ பெண்ணாக்கை யாப்புண்டு தாமுற்ற பேதெல்லாம்‌” – நாச்சியார்‌ திருமொழி, 11:7.
1162-“நாமாம்ஸம்‌ ராகவோ புங்க்தே – இராகவண்‌ மாம்ஸத்தை யுண்ணவில்லை” ஸ்ரீராமா, சுந்தர, 35:42.
1163-“அந்த்ரஸ்‌ ஸததம்‌ ராம: – ஸ்ரீராமபிரான்‌ எப்பொழுதும்‌ உறக்கமில்லாதவராக காணப்பட்டார்‌” – ஸ்ரீராமா, சுந்‌, 36:44.
1164-“நைவ தம்சாந்‌ ந மசகாந்‌ – காட்டு ஈக்களையும்‌, கொசுக்களையும்‌ சரீரத்திலிருந்து ஓட்ட மாட்டார்‌.” – ஸ்ரீராமா, சுந்‌, 36:42.
1165-“கிடந்திருந்து நின்றளந்து” – திருவாய்மொழி, 2:8:7.
1166-“ஓர்‌ மாயையினால்‌” –
1167-“மாயோன்‌ திறத்தனளே இத்திரு” – திருவாய்மொழி, 4:4:7.
1168-“அநந்யா ராகவேணாஹம்‌ – சூரியனோடுள்ள ஒளியைப்‌ போன்று இராகவனோடு நான்‌ வேறுபட்டவள்‌ அல்லாள்‌.” – ஸ்ரீராமா, சுந்‌, 21:15.
1169-“மண்ணேரனன வொண்ணுதல்‌” – திருவிருத்தம்‌, 49.
1170-“பின்னைகொல்‌ நிலமாமகள் கொல்‌ திருமகள்கொல்‌” – திருவாய்மொழி, 6:5:10.
1171-“தெனபாலிலங்கை வெங்களம்‌ செய்த நம்‌ விண்ணோர்ப்பிரானார்த்துழாய்‌ துணையாநங்களை மாமைகொள்வான்‌ வந்து தோன்றி நலிகின்றதே” – திருவிருத்தம்‌, 77.
1172-“வழாநெடும்‌ துன்பத்தளென்றிரங்காரம்மனோ இலங்கைக்‌ குழாநெடுமாட மிடித்தபிரானார்‌ கொடுமைகளே” – திருவிருத்தம்‌, 36.
1173-“காயும்‌ கடுஞ்சிலையென்காகுத்தன்‌ வாரானால்‌” – திருவாய்மொழி, 5:4:
1174-“இலங்கை நகர்‌ அம்பெரி யுய்த்தவர்த்தாளினை மேலணி வம்பவிழ்‌ தண்ணந்துழாய்‌ மலர்க்கே இவள்‌ நம்பும்‌” – திருவாய்மொழி, 4:2:8.
1175-“தீமுற்றத்‌ தென்னிலங்கை பூட்டினான்‌ தாள்நயந்த யாமுற்றதுற்றயோ” திருவாய்மொழி, 2:1:3.
1176-“மாறில்‌ போரரக்கன்‌ மதிள்நீறேழச்‌ செற்றுகந்த ஏறுசேவகளார்க்‌ கென்னை யுளளென்மின்௧ளே” – திருவாய்மொழி, 6:1:10.
1177-“கிளரரக்கன நகரெரித்த களீ மலர்த் துழாயலங்கல்‌ கமழ்முடியன்‌ கவராத வறிவினால்‌ குறைவிலம்‌” – திருவாய் மொழி, 4:8:5.
1178-“‘காண்பெருந்தோற்றத்‌ தென்காகுத்த நம்பிக்கு என்பூனைமென்முலை தோற்றது பொற்பே” – திருவாய்மொழி, 6:6:9.
1179-“என்னாருயிர்‌ காகுத்தன்‌ நின்‌ செய்யவாயொக்கும்‌ வாயன்‌ கண்ணன்‌ கைகாலினன்‌ நின்பசுஞ்சாமநிறத்தன்‌ கூட்டுண்டு நீங்கினான்‌ – சிறூ கிளிப்பைதலே இன்குரல்‌ நீ மிழற்றேல்‌” – திருவாய்மொழி, 9:5:6.
1180-“ஆதியங்காலத்தகலிடம்‌ கீண்டவர்‌ பாதங்கள்மேலணி பைம்பொற்றுழாயன்றே யோதுமாலெய்தினள்‌” – – திருவாய்மொழி, 4:2:6.
1181-‘மண்புரைவையமிடந்தவராகற்கு – என்கண்புனைகோதை இழந்தது கற்பே” திருவாய்மொழி, 6:6:5.
1182-“ஞாலப்பொன்மாதின்மணாளன துழாய்நங்கள்‌ கழ்குழற்கே ஏலப்புனைந்தென்னைமாரெம்மை நோக்குவதென்றுகொல்‌” – திருவிருத்தம்‌, 40.
1183-“ஏனமொன்றாய்‌ மண்துகளாடி வைகுந்த மன்னான்‌ குழல்வாய்‌ விரைபோல்‌ விண்டு கள்வாரும்‌ மலருளவோ நும்‌ வியலிடத்தே” – திருவிருத்தம்‌, 55.
1184-“எருதேழ்தழீஇக்கோளியார்‌ கோவலனார்‌ குடக்கூத்தனார்‌ தாளிணை மேலணி தண்ணந்துழாயென்றே நாளு நாள்‌ நைகின்றது” – திருவாய்மொழி, 4:2:5. 1185-“கறையினார்‌ துவருடுக்கை கடையாவின்‌ கழிகொற்கைச்சறையினார்‌ கவராத தளிர் நிறத்தால்‌ குறைவிலம்‌” – திருவாய்மொழி, 4:8:4.

—

ஸுூத்ரம்‌-124
1186-‘தேடித்திருமாமகள்‌ மண்மகள்‌ நிற்க” – பெரிய திருமொழி, 10:8:9.
1187-‘இப்பொய்கைக்‌ கெவ்வாறு வந்தாய்‌” – நாச்சியார்‌ திருமொழி, 3:2.
1188–“முதுமணற்குனறேறி” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 1:10:9.
1189-“முல்லையின்‌ பந்தர்நீழல்‌ மன்னியவளைப்‌ புணரப்புக்கு” – பெருமாள்‌ திருமொழி, 6:8.
1190-“முற்றத்தூடு புகுந்து” – நாச்சியார்‌ திருமொழி, 2:9.
1191-“மச்சொடு மாளிகையேறி” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 2:7:3.
1192-“அவ்வவ்விடம்புக்கு அவ்வாயர்‌ பெண்டிர்க்கணுக்கனாய்‌” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 3:2:5.
1193-“துகில்வாரியும்‌ சிற்றில்‌ சிதைத்தும்‌” – பெரிய திருமொழி, 3:8:8.

1194-“பந்துபறித்துத்துகில்பற்றி” – பெரிய திருமொழி, 10:7:5.
1195-“கச்சொடு பட்டைக்கிழித்து” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 2:7:3.
1196-“இட்டமா விளையாடு” – நாச்சியார்‌ திருமொழி, 14:1, 14:4
1197-“கோயினமை செய்து கன்மமொன்றில்லை” – திருவாய்மொழி, 6:2:6.
1198-“குறும்புசெய்வானோர்‌ மகனைப்‌ பெற்ற” – நாச்சியார்‌ திருமொழி, 12:3.
1199-“அல்லல்விளைத்த பெருமான்‌” – நாச்சியார்‌ திருமொழி, 13:10.
1200-“ஆயர்ப்பாடி கவர்ந்துண்ணும்‌” – நாச்சியார்‌ திருமொழி, 14:2.
1201- “நீயுகக்குநல்லவர்‌” – திருவாய்மொழி, 10:3:8.
1202-“துஷ்டகாளிய திஷ்டாச்ரக்ருஷ்ணொஹ்மிதி சாபரா – ஏ துஷ்ட காளியனே! ஈங்கு நில்‌; நான்‌ கிருஷ்ணன்‌ என்று மற்றவள்‌ சொன்னாள்‌” – ஸ்ரீவிஷ்ணு புராணம்‌, 5:13:27.
1203-“க்ருஷ்ணோஹ மேஷ லலிதம்வரஜாம்‌ யாலோக்யதாம்‌ கதி: – நான்‌ கிருஷ்ணன்‌; இத்தகைய நான அழகாக நடக்கப்‌ போகிறேன்‌; அந்த நடை உங்களால்‌ காணத் தக்கது” – ஸ்ரீவிஷ்ணு புராணம்‌, 5:13:27.
1204-“கடல்ஞாலம்‌” – திருவாய்மொழி, 5:6:1. 1205-“மின்னிடைமடவார்‌” – திருவாய்மொழி, 6:2:1.
1206-“மல்லிகைகமழ்‌ தென்றல்‌” – திருவாய்மொழி, 9:9:1.
1207-“வேய்மருதோளிணை” – திருவாய்மொழி, 10:3:1.
1208-“பேய்முலையுண்டு” – திருவாய்மொழி, 10:3:8.
1209-“முனிந்துசகடமுதைத்து” – திருவாய்மொழி, 7:3:5.
1210-“முழுசிவண்டாடிய” – பெரிய திருமொழி, 2:8:7.
1211-“ஆவரிவைசெய்தறிவார்‌” – பெரிய திருமொழி, 3:3:7.
1212-“ஸக்க்ய: பச்யதக்ருஷ்ணஸ்ய முகமத்யருணேக்ஷணம்‌, கஜயுத்த க்ருதாயாஸ ஸ்வேதாம்புகணிகாசிதம்‌ – தோழிகளே! மிகச்‌ சிவந்த திருக்கண்களை யுடையதும்‌ யானையோடு போர்‌ செய்ததால்‌ உண்டான வருத்தத்தால்‌ வியர்வைத்‌ துளிகள்‌ நிரம்பியதுமான கிருஷ்ணன்‌ முகத்தைப்‌ பாருங்கள்‌.” – ஸ்ரீவிஷ்ணு புராணம்‌, 5:20:53.
1213-“மழறு தேன்மொழி” – திருவாய்மொழி, 6:2:5.
1214-“மதுராம்ப்ராப்ய கோவிந்த: – மதுரையம்பதியை அடைந்து அந்நகரத்துப்‌ பெண்களுடைய இனிமை பொருந்திய வார்த்தைகளாகிய தேனைக்‌ காதுகுவளினாலே பருகுகின்ற கண்ணன் இனி எப்படிக்‌ கோகுலத்திற்கு வருவார்‌?” – ஸ்ரீவிஷ்ணு புராணம்‌, 5:18:13.
1215-“மற்பொரு தோளுடை மாயப் பிரானுக்கு என்கற்புடை யாட்டி யிழந்தது கட்டே” திருவாய்மொழி, 6:6:10.
1216-“விறல்கஞ்சனை வஞ்சனை செய்தீர்‌ உம்மைத்‌ தஞ்சமென்றிவள்‌ பட்டனவே” திருவாய்மொழி, 2:4:8.
1217-‘நரகனைத்தொலைத்த கரதலத்த” – பெரிய திருமொழி, 10:9:4.
1218-“நரகன்றன்னைச்‌ கழ்போகிவளைத்தெறிந்து கன்னிமகளிர்‌ தம்மைக்கவர்ந்த” பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 4:3:3.

1219-‘பதினாறாமாயிரவர்‌ தேவிமார்‌” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 4:9:4.
1220-“பல்லாயிரம்‌ பெருந்தேவிமார்‌” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 4:1:6.
1221-“எண்ணிறந்த பெருந்தேவிமார்‌” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 4:2:10.
1222-“ஷோடசஸ்த்ரீஸஹஸ்ராணி – பதினாறாயிரம்‌ பெண்கள்‌.” – ஸ்ரீவிஷ்ணு புராணம்‌, 5:31:18.
1223-“நூற்றுவரையன்று மங்கநூற்ற நிகரில்‌ முகில்வண்ணன்‌ நேமியான்‌ என்னெஞ்சம்‌ கவர்ந்தெனை யூழியான்‌” – திருவாய்மொழி, 7:3:10.
1224-“குரரி! விலபஸித்வம்‌ – ஓ அன்றிலே! இரவிலே இறைவனாலே மறைக்கப்பட்ட அறிவையுடைய உலகமானது உறங்கும்போது ந உறக்கமற்றதாகக்‌ கதறுகிறாய்‌, படுக்கையில்‌ படுக்கிறாயில்லை; தாமரை போன்ற திருக்கண்‌களையும்‌ புன்முறுவலையும்‌ கம்பீரமான செயல்களையும்‌ சிறந்த பார்வையையுமுடைய கிருஷ்ணனாலே எங்களைப் போன்று நீயும்‌ மிக மிகப்‌ புண்பட்ட மனத்தை யுடையையானாயோ” – ஸ்ரீபாகவதம்‌, 10.90:15.
1225-“வாயுந்திரையுகள்‌” – திருவாய்மொழி, 2:1:1.
1226-“தேர்ப்பாகனார்க்கு இவள்‌ சிந்தைதுழாய்‌ திசைக்கின்றதே” – திருவாய்மொழி, 4:6:1.
1227-“வண்டுவராபதிமன்னனை யேத்துமினேத்துதலும்‌ தொழுதாடுமே” திருவாய்மொழி, 4:6:10.

—

ஸுூத்ரம்‌-125
1228-“நச ஸீதா – இராகவனே! உம்மால்‌ விலக்கப்பட்ட ஸீதாபிராட்டி உயிர்‌ வாழார்‌; நானும்‌ உயிர்‌ வாழேன்‌; உயிர்‌ வாழ்வோமானால்‌ தண்ணீரின்றும்‌ எடுக்கப்பட்ட மீன்கள்‌ போன்று ஒரு கணநேரமே வாழ்வோம்‌” – ஸ்ரீராமா, அயோத்‌, 53:31.
1229-“மநஸ்வீ தத்கத: – பெரிய மனம்‌ படைத்தவன்‌, பிராட்டியை அடைந்தவன்‌” ஸ்ரீராமா, பால, 77:25.
1230-“உண்ணாதுறங்காதொலிகட லை யூடறுத்து” – நாச்சியார்‌ திருமொழி, 11:7.
1231-“தனிச்சிறையில்‌ விளப்புற்ற” – திருவாய்மொழி, 4:8:5.
1232-“மராமரமெய்த மாயவனென்னுளிரானெனில்‌ பின்னையானொட்டுவேனோ” திருவாய்மொழி, 1:7:6.
1233-“இலங்கை செற்றாய்‌ – உன்னையென்னுள்ளே குழைத்தவெம்மைந்தா” திருவாய்மொழி, 2:6:9.
1234-“வன்சிறையிலவன்‌ வைக்கில்‌” – திருவாய்மொழி, 1:4:1.
1235-“விதிதஸ்‌ ஸஹி தர்மஜ்ஞ: – ஸ்ரீராமபிரான்‌ நியாயம்‌ அறிந்தவர்‌; சரணம்‌ புகுந்தவர்களிடத்தில்‌ அன்புடையவர்‌ என்று எல்லோராலும்‌ அறியப்பட்டவர்‌; ஆதலால்‌, உயிர்‌ வாழ்வதற்கு ஆசைப்படுவாயேயானால்‌ நீ அவரோடு சிநேகம்‌ செய்துகொள்‌” – ஸ்ரீராமா, சுந்தர, 21:20.
1236-‘புணைவன்‌ பிறவிக்கடல்‌ நீந்துவார்க்கே” – திருவாய்மொழி, 2:8:1.
1237-“நஹி மே ஜீவிதேநார்த்தோ – மஹாரதனான ஸ்ரீராமபிரானைப்‌ பிரிந்து அரக்கியர்‌ நடுவில்‌ இருக்கின்ற எனக்கு உயிரினால்‌ பயனில்லை, செல்வங்களால்‌ பயனில்லை, ஆபரணங்களாலும்‌ ஒரு பயனில்லை.” ஸ்ரீராமா, சுந்தர, 26:5.
1238-“மாறாளன்‌ கவராத மணிமாமை குறைவிலம்‌” – திருவாய்மொழி, 4:8:1.
1239-“விஷஸ்ய தாதா ந ஹி மேஸ்தி – அரக்கனாகிய இராவனனுடைய வீட்டில்‌ எனக்கு விஷத்தையோ அல்லது வாள்‌ முதலிய கருவிகளையோ கொடுப்பவர்‌ ஒருவரும்‌ இலர்‌.” – ஸ்ரீராமா, சுந்தர, 28:16.
1240-“மாயும்‌ வகையறியேன்‌” – திருவாய்மொழி, 5:4:3.
1241-“ஹாராம – ஸ்ரீராமா, சுந்‌, 28:8.
1242-“புணராநின்ற மரமேழன்றெய்தவொரு வில்வலவா வோ” – திருவாய்மொழி, 6:10:5.
1243-“க்யாத:ப்ராஜ்ஞ: – ஸ்ரீராமபிரான்‌ குற்றமுடையவர்கள்‌ பக்கலிலும்‌ குணத்தைக்‌ கொள்ளுகின்றவர்‌, செய்ந்நன்றி அறிகின்றவர்‌; அருளோடு கூடியவர்‌; நல்லொழுக்கமுடையவர்‌ என்று மக்களால்‌ சொல்லப்படுகின்றவராயினும்‌ எண்ணது புண்ணியக்குறைவால்‌ அருளில்லாதவராய்‌ இருக்கிறார்‌ என்று ஐயப்படுகிறேன்‌” – ஸ்ரீராமா. சுந்‌, 26:13.
1244-“இரக்கமெழீர்‌” – திருவாய்மொழி, 2:4:3.
1245-“வழாநெடுந்துன்பத்த ளென்றிரங்காரம்மனோ!” – திருவிருத்தம்‌, 36.
1246-“அறிவொன்றும்‌ சங்கிப்பன்‌” – திருவாய்மொழி, 8:1:7.
1247-“ஜீவந்தீம்‌ மாம்‌ யதா ராமஸ்‌ – ஏ அநுமன்‌! கீர்த்தியையுடைய அந்த இராமபிரான்‌ நான்‌ உயிர்‌ வாழ்ந்திருப்பவளாக என்னை எப்படி நினைப்பரோ அப்படியே உம்மால்‌ வார்த்தை சொல்லத்தக்கவர்‌; இத்தகைய வார்த்தைகளைச்‌ சொல்லி வாக்கின்‌ தர்மத்தை அடையக்‌ கடவீர்‌” – ஸ்ரீராமா. சுந்‌, 39:10.
1248-“ஏறு சேவகனார்க் கென்னையு முளளென்மின்௧ளே” – திருவாய்மொழி, 6:1:10.
1249-“அநந்யா ராகவேணாஹம்‌ பாஸ்கரேணப்ரபா யதா – ஸூரியனோடுள்ள ஒளியைப்‌ போன்று நான்‌ ஸ்ரீராமபிரானை விட்டுப்‌ பிரிக்கப்‌ படாதவள்‌.” – ஸ்ரீராமா, சுந்‌, 21:15.
1250-“அரக்கியை மூக்கீர்ந்தாயை” – திருவாய்மொழி, 2:3:6.
1251-“அகலகில்லேனிறையு மென்றலர்மேல்மங்கையுறைமார்பா” – திருவாய்மொழி, 6:10:10
1252-“அடியேனுனபாதமகலகில்லே னிறையும்‌” – திருவாய்மொழி, 6:10:9.
1253-“பெருமகள்‌ பேதைமங்கை” – பெரிய திருமொழி, 4:5:5.

—

ஸுூத்ரம்‌-126
1254-“நின்னலால்‌ இலேன்காண்‌” – திருவாய்மொழி, 2:3:7.
1255-“நேரிழையுமிளங்கோவும்‌ பின்புபோக” – பெருமாள்‌ திருமொழி, 9:2.
1256-“நச ஸீதாத்வயா – இரகு வம்சத்தில்‌ அவதரித்தவரே! உம்மால்‌ விலக்கப்படுகின்ற பிராட்டியார்‌ உயிர்‌ வாழார்‌; நானும்‌ உயிர்‌ வாழேன்‌; உயிர்‌ வாழ்வோமானால்‌ தண்ணீரின்றும்‌ எடுக்கப்பட்ட மீன்கள்‌ போன்றும்‌ ஒரு கணமே உயிர்‌ வாழ்வோம்‌” – ஸ்ரீராமா, அயோத்‌, 53:31.-

–

ஸூத்ரம்‌-127
1257-“பால்யாத்ப்ரப்ருதி ஸுஸ்நிக்த: – பெரியதமையனாரான சக்ரவர்த்தித்‌ திருமகனிடத்தில்‌ தொட்டில்‌ பருவமே தொடங்கி மிகவும்‌ பக்தியுள்ளவராக விருந்தார்‌.” – ஸ்ரீராமா, பால, 18:27.
1258-“பாஷ்பபர்யாகுலமுக: – ஸ்ரீராமா. அயோத்‌, 31:1.
1259-“ப்ரஹ்வாஞ்சலிபுடம்ஸ்திதம்‌ – வணங்கினவரும்‌ அஞ்சலி செய்யும்‌ கைகளை யுடையவரும்‌” – ஸ்ரீராமா, அயோத்‌, 16:26.
1260-“ஸ்வயந்து ௬சிரே தேசேக்ரியதாமிதி மாம்‌ வத – திருவுள்ளத்திற்குப்‌ பாங்கான விடத்திலே இங்ஙனம்‌ கட்டுவாயென்று தேவரீரே நியமித்தருள வேண்டும்‌” ஸ்ரீராமா, ஆரண்‌, 15:7.
1261-“பவாம்ஸ்து ஸஹ வைதேஹ்யா கிரிஸாநுஷு ரம்ஸ்யதே – பிராட்டியோடு கூட மலைத்தாழ்வரைகளில்‌ இன்பத்தை நூகர்வீராகல்‌ நான்‌ பகலிரவு எந் நேரத்திலும்‌ தங்களுக்கு எல்லா அடிமைகளையும்‌ செய்வேன்‌.” – ஸ்ரீராமா, அயோத்‌, 31:25.
1262-“குருஷ்வ மாமநுசரம்‌ – அடியவனான என்னைத்‌ தேவரீரோடு கூடவே சஞ்சரிக்கும்படியாகச்‌ செய்தருள வேண்டும்‌.” – ஸ்ரீராமா, அயோத்‌, 31:23. 1263-“ஸப்ராதுச்சரணெள காடம்‌ நிபீட்ய ரகுநந்தந: – மிக்க கீர்த்தியையுடைய லக்ஷ்மணன்‌ தன்‌ தமையனாருடைய இரண்டு திருவடிகளையும்‌ உறுதியாகப்‌ பிடித்துக்கொண்டு பிராட்டியைப்‌ பார்த்துச்‌ சொன்னார்‌; ஸ்ரீராமபிரானையும்‌ பார்த்துச்‌
சொன்னார்‌.” – ஸ்ரீராமா, அயோத்‌, 31:2.
1264-“அக்ரத:ப்ரயயெள ராம: – ஸ்ரீராமபிரான்‌ முன்னே சென்றார்‌; அழகிய
இடையை யுடைய பிராட்டி நடுவில்‌ (சென்றார்‌), லக்ஷமணன்‌ வில்லும்‌ கையுமாய்ப்‌ பின்னே தொடர்ந்து சென்றார்‌.” – ஸ்ரீராமா,அயோத்‌,31:2.
1265-“ப்ராதா பர்த்தாச பந்துச்ச பிதா ச மம ராகவ: – உடன்‌ பிறந்தவரான ஸ்ரீராமபிரானே தமப்பன்‌,ஸ்வாமியும்‌ அவரே; எல்லாவிதமான உறவினர்களும்‌ அவரே.” – ஸ்ரீராமா, அயோத்‌, 58:31.
1266-“அறியாக்காலத்துள்ளே அடிமைக்கணன்பு செய்வித்து” – திருவாய்மொழி, 2:3:3.
1267-“அழும்தொழும்‌” – திருவாய்மொழி, 7:2:8.
1268-“ஒழிவில்‌ காலமெல்லாம்‌” – திருவாய்மொழி, 3:3:1.
1269-“மொய்த்த சோலையும்‌ மொய்பூந்தடந்‌ தாவரை” – திருவாய்மொழி, 3:3:10.
1270-“அலர்மேல்மங்கையுறை மார்பா” – திருவாய்மொழி, 6:10:10.
1271-“முகப்பே கூவிப்பணிகொள்ளாய்‌” – திருவாய்மொழி, 8:5:7.
1272-“பிரியாவடிமை” – திருவாய்மொழி, 5:8:7.
1273-“நாகணை மிசை நம்பிரான் சரணே சரண்‌ நமக்கு” – திருவாய்மொழி, 5:10:11.
1274-“வாளும்‌ வில்லுங்கொண்டு பின்செல்வார்‌ மற்றில்லை” – திருவாய்மொழி, 8:3:3.

1275-“சேலேய் கண்ணியரும்‌ பெருஞ்செல்வமும்‌ நன் மக்களும் மேலாத்‌ தாய் தந்தையுமவரே” – திருவாய்மொழி, 5:1:8.
1276-“ஹந்யாமஹாமீமாம்‌ – நான்‌ தீய செயலையுடைய மகாபாவியாகிய இந்தக்‌
கைகேசியைக்‌ கொன்றுவிடுவேன்‌.” -ஸ்ரீராமா, அயோத்‌, 78:22.
1277-“ராஜ்யஞ்சாஹஞ்ச ராமஸ்ய – இந்‌த ராஜ்யமும்‌ யானும்‌ ஸ்ரீராமபிரானுடைய
உடைமை.” – ஸ்ரீராமா, அயோத்‌, 82:12.
1278-“ம்ருதே து தஸ்மிந்‌ – அந்தத்‌ தசரத சக்ரவர்த்தி இறந்த போது, ராஜ்யத்தைப்‌ பரிபாலனம்‌ செய்யத் தக்க ஆற்றலை யுடைய பரதன்‌, வஸிஷ்டர்‌ முதலான அந்தணர்களால்‌ அரசினை நடத்துவதற்கு நியமிக்கப்பட்டவனாயினும்‌ அரசனாக இருத்தற்கு விரும்பவில்லை.” – ஸ்ரீராமா, பால, 1:33.
1279-“இஷ்வாகூணாமியம்‌ – மலை, சிறியகாடு, பெரியகாடு இவைகளோடு கூடின இந்தப்‌ பூமி இஷ்வாகு குலத்து அரசர்களுக்கு உரியது.” – ஸ்ரீராமா, கிஷ்‌, 18:6.
1280-“ஏபிச்ச ஸசிவைஸ்ஸார்த்தம்‌ – நான்‌ இந்த மந்திரிமார்களோடு கூட தேவரீரைத்‌ தலையாலே இரக்கிறேன்‌.”- ஸ்ரீராமா, அயோத்‌, 104:12.
1281-“அயாசத்ப்ராதரம்‌ ராமம்‌ – தமையனாரான ஸ்ரீராமபிரானைப்‌ பரதன்‌ வேண்டிக்‌ கொண்டான்‌.” – ஸ்ரீராமா, பால, 1:35.
1282-“பாதுகே சாஸ்ய ராஜ்யாய – இராமபிரான்‌ இந்தப் ப்ரதனுக்கு ராஜ்யத்தை ஆள்வதற்குத்‌ திருவடி நிலைகளைப்‌ பிரதிநிதியாகக்‌ கொடுத்து மீண்டும்‌ மீண்டும்‌ சொந்நற்‌.” – ஸ்ரீராமா, பால, 1:37.
1283-“ததஸ்து சிரஸாக்ருத்வா பாதுகே பரதஸ்ததா – பிறகு ஸ்ரீபரதாழ்வான்‌ திருவடி நிலைகளைத்‌ தலையில்‌ வைத்துக் கொண்டு அப்பொழுது ஆனந்தம்‌ அடைந்தவராய்ச்‌ சத்ருக்கனுழ்வானோடு கூடினவராய்த்‌ தேரில்‌ ஏறினார்‌.” –ஸ்ரீராமா, அயோத்‌, 113:1.
1284-“சிரஸா யாசதஸ்தஸ்ய – தலையால்‌ வணங்கி இரந்த அந்தப்‌ பரதாழ்வானுடைய
வேண்டுகோள்‌ என்னால்‌ முடிக்கப் படவில்லையே.” – ஸ்ரீராமா, யுத்த, 124:19.
1285-“நமேஸ்நாநம்‌ – கைகேசியின்‌ புத்திரனும்‌, தர்மத்தைச்‌ செய்கின்றவனுமான அந்தப்‌ பரதனை விட்டு நான்‌ நீராடுதலை விரும்பவில்லை; அதன்‌ பின்‌ வரும்‌ ஆடைகளையும்‌ ஆபரணங்களையும்‌ விரும்பவில்லை; இந்த வழியாலே அயோத்யா நகரத்தைக்‌ குறித்து விரைவில்‌ செல்‌லுகிறேன் ; ( இந்தவழி அயோத்தியை அடைந்திருக்கிறது-இந்த வழி நீண்‌ட தூரமிருப்பதால்‌) விரைவில்‌ அடைய முடியாதது.” – ஸ்ரீராமா, யுத்‌, -124:6.5, 7.5.
1286-“பங்கதிக்தஸ்து ஜடிலோ பரத: – பரதன்‌ சடை முடியை யுடையவனாய்‌ சரீர முழுதும்‌ அழுக்கடைந்தவனாய்‌” – ஸ்ரீராமா, யுத்‌, 127:4.
1287-“ஸ காம மநவாப்யைவ – அந்த பரதன்‌ தனக்கு விருப்பமாஇராம கைங்கர்யத்தை அடையாமலே” – ஸ்ரீராமா, பால, 1:38.
1288-“அன்னை யென் செய்யிலென்‌” – திருவாய்மொழி, 5:3:6.
1289-“யானே யென்றனதே” – திருவாய்மொழி, 2:9:9.
1290-“யானே நீ யென்னுடைமையும்‌ நீயே–திருவாய்மொழி, 2:9:9.
1291-“கொள்ளென்று கிளர்ந்தெழுந்த பெருஞ்செல்வம்‌ நெருப்பு” – திருவாய்மொழி, 4:9:4.
1292-“வேங்கட வாணனை வேண்டிச்‌ சென்று” – திருவாய்மொழி, 8:2:1.
1293-“திருவடியே சுமந்துழலக்‌ கூட்டரிய திருவடிக்கள்‌ கூட்டினை” – திருவாய்மொழி, 4:9:9.
1294-“கண்ணநீர்‌ கைகளாலிரைக்கும்‌ – இருநிலம்‌ கைதுழாவிருக்கும்‌” திருவாய்மொழி, 7:2:1.
1295-“குடிக்கிடந்தாக்கம்‌ செய்து” – திருவாய்மொழி, 9:2:2.
1296-“காமுற்றகையறவோடு” – திருவாய்மொழி, 2:1:3.
1297-“கச்சுதா மாதுலகுலம்‌ பரதேந ததாநக: – குற்றமில்லாதவராயும்‌, ஐம்பொறிகளையும்‌ அடக்கினவராயும்‌ இருக்கிற சத்ருக்கனாழ்வான்‌, அன்பினாலே முன்னே தூண்டப்பட்டவராய்‌ மாமன்‌ யுதாஜித்தினுடைய வீட்டிற்கு அப்போது செல்கின்ற பரதாழ்வானாலே அழைத்துச்‌ செல்லப்பட்டார்‌.” – ஸ்ரீராமா, அயோத்‌, 1:1.
1298-‘பும்ஸாம்த்ருஷ்டிசித்தாபஹாரிணம்‌ – தன்னுடைய குணங்களாலே ஆடவர்களுடைய கண்களையும்‌ மனத்தையும்‌ கவர்கின்றவரான ஸ்ரீராமபிரான்‌” ஸ்ரீராமா, அயோத்‌, 3:28.
1299-“விசிந்தயந்‌ – விசேடமாக மனத்திலே கொண்டிருப்பவன்‌” – ஸ்ரீராமா, அயோத்‌, 89:3.
1300-“கோதிலடியார்‌” – திருவாய்மொழி, 8:10:9.
1301-“கோதிலடிமை” – திருவாய்மொழி, 8:10:9.
1302-“அவனடியார்‌ சிறுமாமனிசராயென்னை யாண்டார்‌” – திருவாய்மொழி, 8:10:3.
1303-“திரி தந்தாகில்‌” – கண்ணிநுண்‌சிறுத்தாம்பு, 3.
1304-“புலன் கொள் வடி வென் மனத்ததாய்‌” – திருவாய்மொழி, 8:10:4.
1305-“ந ததர்ப்ப ஸமாயாந்தம்‌ பச்யமாநோ நராதிப – வருகின்ற ஸ்ரீராமபிரானைப்‌ பார்த்துக்‌ கொண்டிருக்கிற சக்ரவர்த்தியின்‌ மனம்‌ நிறைவு பெறவில்லை.” – ஸ்ரீராமா, அயோத்‌, 3:29.
1306- “எப்பொழுதும்‌ நாள்திங்களாண்டு” – எப்பொழுதும்‌ நாள்‌ திங்கள்‌ ஆண்டு” திருவாய்மொழி, 2:5:4.
1307-“அப்பொழுதைக்‌கப் பொழு தென்னாராவமுதம்‌” – திருவாய்மொழி, 2:5:4.

—

ஸுூத்ரம்‌-128
1308-“குழற்கோவலர்‌” – திருவிருத்தம்‌, 3. 1309-“அருகலிலாய” – திருவாய்மொழி, 1:9:3.

—

ஸுூத்ரம்‌-129
1310-“எற்றைக்கு மேழேழ்‌ பிறவிக்கு முனறனனோடுற்றோமே யாவோ முனக்கே நாமாட்செய்வோம்‌” – திருப்பாவை, 29.
1311-“தேவத்வே தேவ தேஹேயம்‌ – அவன்‌ தேவனாகப்‌ பிறக்கும்போது இந்தப்பிராட்டி தேவசரீரத்தைக்‌ கொண்டும்‌, மனிதனாகப்‌ பிறக்கும்போது தான்‌ மனித சரீரத்தைக்‌ கொண்டும்‌, இறைவனுடைய சரீரத்திற்குத்‌ தகுதியாக இந்தப்‌ பிராட்டி தன்‌ சரீரத்தை அமைத்துக்‌ கொள்ளுகிறாள்‌.” – ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணம்‌, 1:9:145.
1312-“ராகவத்வேபவத்‌ ஸீதா – இறைவன்‌ ஸ்ரீராமபிரானாக அவதரித்தபோது இறைவி சீதையாக அவதரித்தாள்‌.” – ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணம்‌, 1:9:144.
1313-“வராஹருதிராபேந சுசிநா ஸுகந்திநா – பன்றி இரத்தம்‌ போன்று செந்நிறம்‌ பொருந்தியதும்‌ பிராட்டியின்‌ ஸம்பந்தத்தால்‌ தூய்மையுடையதும்‌ நல்லவாச?னையுள்ளதும்‌ சிறந்ததுமான சந்தனத்தைப்‌ பிராட்டியாரால்‌ பூசப்பட்டவரும்‌ பகைவரைக்‌ கொளுத்துபவருமான ஸ்ரீராமபிரானை” – ஸ்ரீராமா, அயோத்‌, 16:9.
1314-“ஸ்திதயா பார்ச்வதச்சாபி – பின்னரும்‌ பக்கத்தில்‌ நின்றுகொண்டிருப்பவளும்‌ , சாமரத்தைக்‌ கையில்‌ ஏந்தினவளுமான பிராட்டியால்‌ சித்திரை மாதத்துச்‌ சித்திரை நக்ஷத்திரத்தால்‌ கூடப்பட்ட சந்திரனைப்‌ போன்று ஆலிங்கனம்‌ பண்ணிக்கொள்ளப்பட்டவரான ஸ்ரீராமபிரான்‌” – ஸ்ரீராமா, அயோத்‌, 16:10.
1315-“பதிஸம்மாநிதா ஸீதா – ஸ்ரீராமபிரானால்‌ கெளரவிக்கப்பட்டவளும்‌ கறுத்த திருக்கண்களையுடையவளுமான பிராட்டி மங்களங்களைச்‌ சொல்லிக்கொண்டு வாசற்படியளவும்‌ ஸ்ரீராமபிரானை ஸ்ரீராமபிரான்பின்‌ சென்றாள்‌.” – ஸ்ரீராமா, அபயோத்‌, 16:21.
1316-“பூர்வாம்திமமம்‌ – இந்திரன்‌ தேவரீருடைய கிழக்குத்‌ திக்கினைப்‌ பாதுகாக்க, இந்திரன்‌ தேவரீருடைய கிழக்குத்‌ திக்கினைப்‌ பாதுகாக்க, இயமன்‌ தெற்குத்‌ திக்கினை பாதுகாக்க, வருணன்‌ மேற்குத்திக்கையும்‌ குபேரன்‌ வடக்குத்‌ திக்கையும்‌ பாதுகாக்க” – ஸ்ரீராமா, அயோத்‌, 16:24.
1317- “அக்ரதஸ்தே கமிஷ்யாமி – தருப்பைக்கட்டைகளையும்‌, முட்களையும்‌ அழித்துக்கொண்டு உமக்கு முன்னே நான்‌ செல்வேன்‌.” – ஸ்ரீராமா, அயோத்‌, 27:6.
1318-“நஹி மே ரோசதே – ஓ வீரரே! தண்டகாரண்யத்தைக்‌ குறித்துச்‌ செல்வது எனக்குப்‌ பிடிக்கவில்லை, அதற்குக்‌ காரணம்‌ சொல்லுகிறேன்‌, என்னுடைய வார்த்தையைக்‌ கேட்க வேண்டும்‌; தேவரீர்‌ அம்புகளுடன்கூடிய வில்லைக்‌ கையில்‌ ஏந்தினவராய்த்‌ தம்பியுடன்‌ காட்டினை அடைந்திருக்கிறீர்‌; காட்டில்‌ வசிக்கும்‌ பொருள்களைப்‌ பார்த்து அவற்றின்மேல்‌ ஒருவேளை அம்புகளை விடுவீர்‌; அரசர்களுக்கு அருகிலிருக்கும்‌ வில்லானது ஒளியாகிய வலிமையை மிக மிக அதிகரிக்கச்‌ செய்கிறது; நெருப்பிற்கு அருகிலிருக்கும்‌ விறகு ஒளியை அதிகரிக்கச்‌ செய்யும்‌.” – ஸ்ரீராமா, ஆரண்ய, 9, 13-15.
1319-“தர்மாதர்த்த:ப்ரபவதே – தருமத்தால்‌ பொருள்‌ உண்டாகிறது; தருமத்தால்‌ இன்பம்‌ உண்டாகிறது.” – ஸ்ரீராமா, ஆரண்ய, 9:30.
1320-“அஹம்‌ சிஷ்யாச தாஸீச -ப்ரபுவே! மாதவனே! நான்‌ தேவரீரிடத்தில்‌ மாணவியாகவும்‌, வேலைக்காரியாகவும்‌, பக்தியுடையவளாகவும்‌ இருக்கிறேன்‌; எனக்காக எல்லா உயிர்களுக்கும்‌ எளிதான உபாயத்தை அருளிச்செய்ய வேண்டும்‌” – கைசிக புராணம்‌.
1321- “உன்றன்னைப்‌ பாடி” – திருப்பாவை, 27.
1322- “திருமகளும்‌ புவியும்‌ செம்பொற்றிருவடியினைவருட” – பெரிய திருமொழி, 7:8:1.
1323-“இன்று வந்தித்தனையுமமுது செய்திடப்‌ பெரில்‌” – நாச்சியார்‌ திருமொழி, 9:7.
1324-“சென்றால்‌ குடையாம்‌” – முதல்‌ திருவந்தாதி, 53.
1325-“நிவாஸ சய்யா – இருப்பிடம்‌, படுக்கை, உட்காரும்‌ ஆசனம்‌, பாதுகை, திருப்பரியட்டம்‌, தலையணை, மழை வெயிலிவற்றைத்‌ தடுக்கும்‌ குடை முதலிய வெவ்வேறு வடிவங்களால்‌ அவர்‌ செய்யும்‌ கைங்கர்யத்துக்குத்‌ தக்கபடி மக்களால்‌ சேஷனென்று சொல்லப்படுகிற திருவனந்தாழ்வான்‌” -ஸ்தோத்ரரத்நம்‌, 40.
1326-“ஊரும்‌ புட்கொடியுமஃதே” – திருவாய்மொழி, 10:2:3.
1327-“தாஸஸ்ஸகா – வேதங்களை உறுப்புக்களாகவுடைய பெரிய திருவடியானவர்‌ தேவரீருக்கு அடியவனாயும்ஸ்நேகிதனாயும்‌ வாகனமாயும்‌ சிங்காதனமாயும்‌ கொடியாகவும்‌ மேற்கட்டியாகவும்‌ விசிறி போன்று சிறகுகளால்‌ சிரம பரிஹாரம்‌ செய்விக்குமவனாயுமிருக்கிற” -ஸ்தோத்ரரத்நம்‌, 41.
1328-“பிறந்திட்டாள்‌” – திருவாய்மொழி, 6:5:10.
1329-“ஒழிவில்காலமெல்லாமுடனாய்‌ மன்னி வழுவிலா அடிமை செய்யவேண்டும்‌ நாம்‌” – திருவாய்மொழி, 3:3:1.-

—

ஸுூத்ரம்‌-130
1330-“சோதிவெள்ளத்தினுள்ளே யெழுவதோருரு” – திருவாய்மொழி, 5:5:10.
1331-‘பும்ஸாம்த்ருஷ்டி சித்தாபஹாரிணம்‌ – ஆடவர்களுடைய கண்களையும்‌ மனத்தையும்‌ கவர்கின்றவனை” – ஸ்ரீராமா, அயோத்‌, 3:28.
1332-“வழுவிலா வடிமை செய்ய” – திருவாய்மொழி, 3:3:1.
1333-“பாஞ்சால்யா: பத்மபத்ராக்ஷயா: – தாமரையிதழ்‌ போன்ற கண்களை யுடையவளாய்‌ நீராடுகின்ற திரெளபதியினுடைய கடிதடத்தைக்‌ கண்ட பெண்கள்‌ ஆண்களின்‌ தன்மையை மனத்தால்‌ அடைந்தார்கள்‌.” – ஸ்ரீபாரதம்‌.
1334-“யதாயதா ஹி கெளஸல்யா – கெளசல்யையானவள்‌ காலம்தோறும்‌ வேலையாள்‌ போன்றும்‌ தோழி போன்றும்‌ மனைவி போன்றும்‌ தங்கைபோன்றும்‌ தாய்‌ போன்றும்‌ வேண்டிய காரியங்களைச்‌ செய்து வந்தாள்‌.” – ஸ்ரீராமா, அயோத்‌, 12:68.-

–

ஸுத்ரம்‌-131
1335-“பெயருங்‌ கருங்கடலே நோக்குமாறு” – முதல்‌ திருவந்தாதி, 67.
1336-“நெக்கொசிந்து கரையும்‌” – திருவாய்மொழி, 6:5:2.
1337-“நீராயலைந்து” – திருவாய்மொழி, 5:8:1.
1338-“நெஞ்சிடிந்து” – திருவாய்மொழி, 9:6:2.
1339-“என்மனமுடைவது மவர்க்கே” – திருவாய்மொழி, 9:3:6.
1340-“பெருகுமால்‌ வேட்கை” – திருவாய்மொழி, 9:6:1.
1341-“கழியமிக்கதோர்‌ காதல்‌” – திருவாய்மொழி, 5:5:10.
1342-“கடலிடங்கொண்ட கடல்வண்ணா” – திருவாய்மொழி, 7:2:7.

—

ஸுூத்ரம்‌-132
1343-“அச்சேத்யோய மதாஹ்யோய – இந்த ஆத்மா வெட்டத்தகாதவன்‌ , கொளுத்தப்படாதவன்‌ , நனைக்கப்படாதவன்‌ , உலர்த்தப்படாதவன்‌.” – ஸ்ரீகீதை, 2:24.
1344-“சிவனோடு பிரமன்‌ வண்திருமடந்தை சேர்த்திருவாக மெம்மாவீரும்‌” திருவாய்மொழி, 9:9:6.
1345-“வேமெமதுயிரழல்‌ மெழுகிலுக்கு” – திருவாய்மொழி, 10:3:7.
1346-“கண்ணனுக்கென்று ஈரியாய்‌” – திருவாய்மொழி, 6:7:9.
1347-“வேட்கை நோய்‌ மெல்லாவியுள்ளுலர்த்த” – திருவாய்மொழி, 2:1:10.
1348-“என்னெஞ்சென்னை நின்னிடையே னல்லேனென்று நீங்கி” – திருவாய்மொழி, 8:2:10.
1349-“ஸந்ந்யஸ்தம்‌ மயா – என்னால்‌ நன்றாக விடப்பட்டது.”
1350-“முடியானே” – திருவாய்மொழி, 3:8:1.
1351-“உடலம்‌ நின்பாலன்பாயே நீராயலைந்து கரைய” – திருவாய்மொழி, 5:8:1.
1352-“கடலும்‌ மலையும்‌” – திருவாய்மொழி, 2:1:4.
1353- “இருளின்‌ திணிவண்ணம்‌” – திருவாய்மொழி, 2:1:8.
1354-“எம்மாற்றாமை சொல்லியழமுவோமை” – திருவாய்மொழி, 2:1:7.
1355-“அலர்‌ தூற்றிற்றது முதலாக்‌ கொண்டவென்‌ காதல்‌” – திருவாய்மொழி, 7:3:8.
1356-“மயல்‌ பெருங்காதல்‌” – திருவாய்மொழி, 4:4:10.
1357-“ந சாஸ்த்ரம்‌ நைவ ௪ கர்ம: – மிகுந்த பக்தியை யுடையவனுக்கு சாஸ்த்ரமுமில்லை, முறையுமில்லை.”
1358- “பத்திமைக்கன்புடையேனாவதே” – திருக்குறுந்தாண்டகம்‌, 10.
1359- “நிதித்யாஸிதவம: – பரமாத்மா, கேட்கத்தக்கவன்‌, மனனம்‌ செய்யத்தக்கவன்‌ ,தியானம்‌ செய்யத்தக்கவன்‌ , பார்க்கத்தக்கவன்‌.” – உபநிஷத் –

—

ஸுூத்ரம்‌-133
1360-“ப்ரஜ்ஞாத்ரைகாலிகி மதா – மூன்று காலத்தையும்‌ அறியும்‌ அறிவு பிரஜ்ஞை என்று சொல்லப் படுகிறது.”
1361-“அங்கோர்‌ கள்ளுமிறைச்சியும்‌ தூவேன்மின்‌” – திருவாய்மொழி, 4:6:3.
1362-“உணங்கல்‌ கெடக்‌ கழுதை யுதடாட்டம்‌ கண்டென்‌ பயன்‌” – திருவாய்மொழி, 4:6:7.
1363-“தர்மேணபாபமபநுததி – பலத்தில்‌ விருப்பம்‌ இல்லாமலே கர்மங்களைச்‌ செய்வதனால்‌ பாபத்தைப்‌ போக்கடிக்கிறான்‌.” – தைத்திரீயோபநிஷத்‌.
1364-“தீர்ப்பாரையாமினி” – திருவாய்மொழி, 4:6:1.
1365-“இவளைநீரினியன்னைமீர்‌ உமக்காசையில்லை” – திருவாய்மொழி, 6: 5:1.
1366-‘துவளில்‌ மாமணி” – திருவாய்மொழி, 6:5:1.
1367-“மானிடவர்க்கென்று பேச்சுப்படில்‌” – நாச்சியார்‌ திருமொழி, 1:5.
1368-“கருமாணிக்கமலை” – திருவாய்மொழி, 8:9:1.

தீர்ப்பாரையாமினி பதிகம்‌ – வெறி விலக்குதல்‌ துவளில் மா மணி மாடம்‌ பதிகம்‌ – ஆசை யறுத்தல்‌-கருமாணிக்கமலைமேல்‌ பதிகம்‌ – அறத்தொடு நிற்றல்‌. இவை அந்ந்யார்ஹசேஷத்வம்‌ – தோழி.
1369-“ஆடியாடி”, “வாடிவாடும்‌” – திருவாய்மொழி, 2: 4:1.
1370-“அடியார்கள்‌ குழாங்களையுடன்‌” -, 1371) “பாலனாயேழுலகில்‌” – திருவாய்மொழி, 4:2:1.
1372-“கண்ணன்‌ கழல் துழாய்‌ பொன் செய் பூண் மென்முலைக்கென்று மெலியும்‌” திருவாய்மொழி, 4:2:10.
1373-“மண்ணையிருந்து துழாவி” – திருவாய்மொழி, 4:4:4.
1374-“என்பெண்கொடியேறிய பித்தே” – திருவாய்மொழி, 4:4:6.
1375- “கடல்‌ ஞாலம்‌”, “ஈசன்‌ வந்தேறக்கொளோ” – திருவாய்மொழி, 5:6:1.
1376-“மாலுக்கு வையம்‌” – திருவாய்மொழி, 6:6:1.
1377-“கற்புடையாட்டியிழந்தது கட்டே” – திருவாய்மொழி, 6:6:10.
1378-“உண்ணுஞ்சோறு” – திருவாய்மொழி, 6:7:1.
1379- “இன்‌றெனக்குதவாதகன்ற” – திருவாய்மொழி, 6:7:6.
1380-“கங்குலும்‌ பகல்‌” – திருவாய்மொழி, 7: 2:1.
1381-“சந்தித்துன்‌ சரணம்‌ சார்வதே வலித்த தையல்‌” – திருவாய்மொழி, 7:2:5.
1382-“முறையோ வரவணைமேல்‌ பள்ளிகொண்ட முகில்‌ வண்ணனே” – திருவிருத்தம்‌, 62.

தாய்‌ – “ஆடியாடி”, “பாலனாயேழுலகு”, “மண்ணை யிருந்து” , “கடல் ஞாலம்‌” , “மாலுக்கு”, “உண்ணுஞ் சோறு” , “கங்குலும்‌ பகலும்‌” – ஏழு திருப் பதிகங்கள்‌.

1383-“அஞ்சிறையமடநாரை” – திருவாய்மொழி, 1:4:1.
1384-“வைகல்பூங்கழி” – திருவாய்மொழி, 6:1:1.
1385- “பொன்னுலகாளீர்‌” – திருவாய்மொழி, 6:8:1.

1386-“எங்கானல்‌” – திருவாய்மொழி, 9:7:1.
1387-“வாயுந்திரையுகள்‌” – திருவாய்மொழி, 2:1:1.
1388-“ஆற்றாமைசொல்லியமுவோமை” – திருவாய்மொழி, 2:1:7.
1389-“ஏறாளுமிறையோன்‌” “மாறாளன்‌ கவராத மணிமாமைகுறைவிலம்‌” திருவாய்மொழி, 4:8:1.
1390–“மாசறுசோதி” – திருவாய்மொழி, 5:3:1.
1391-“நாடுமிரைக்கவே – திருவாய்மொழி, 5:3:10.
1392-“ஊரெல்லாம்‌ துஞ்சி” – திருவாய்மொழி, 5:4:1.
1393-“பின்னின்ற காதல்நோய்‌ நெஞ்சம்‌ பெரிதடுமால்‌ முன்னின்றிராவூழி கண்புதைய மூடிற்றால்‌” – திருவாய்மொழி, 5:4:6.
1394-“எங்ஙனேயோ” – திருவாய்மொழி, 5:5:1.
1395-“சோதி வெள்ளத்தினுள்ளே யெழுவதோருரு வென்னெஞ்சுள்ளெழும்‌” திருவாய்மொழி, 5:5:10.
1396-“மானேய்நோக்கி” – “திருவல்லவாழுறையும்‌ கோனாரை அடியேனடிகூடுவதென்று கொல்‌” – திருவாய்மொழி, 5:9:1.
1397- “மின்னிடை மடவார்‌” – “போகு நம்பீ” – திருவாய்மொழி, 6:2:1.
1398- “வெள்ளைச்‌ சுரிசங்கு” – திருவாய்மொழி, 7:3:1.
1399- “என்னெஞ்சினாருமங்கே யொழிந்தார்‌ – இனியாரைக் கொண்டென்னுசாகோ” திருவாய்மொழி, 7:3:4.
1400–“ஏழையராவி” – திருவாய்மொழி, 7:7:1.
1401-“கண்ணன் கோளிழை வாண் முகமாய்க்‌ கொடியேனுயிர்‌ கொள்கின்றவே” திருவாய்மொழி, 7:7:8.
1402-“நங்கள்‌ வரிவளை” – திருவாய்மொழி, 8:2:1.
1403-“காலம்பலசென்றும்‌ காண்பதானையுங்களோடெங்களிடையில்லை” திருவாய்மொழி, 8:2:7.
1404-“இன்னுயிர்ச்‌ சேவல்‌” – திருவாய்மொழி, 9:5:1.
1405-“இழை நல்ல வாக்கையும்‌ பையவே புயக்கற்றது” – திருவாய்மொழி, 9:5:10.
1406-“மல்லிகைகமழ்‌ தென்றல்‌” – திருவாய்மொழி, 9:9:1.
1407-“வேய்மருதோளிணை” – திருவாய்மொழி, 10:3:1.

மகள்‌ – பதினேழு திருப்பதிகங்கள்‌.
“அஞ்சிறையமடநாரை” , “வைகல்பூங்கழி” , “பொன்னுலகாளீர்‌” , “எங்கானல்‌” ,
“வாயுந்திரையுகள்‌ “, “ஏறாளுமிறையோன்‌”, “மாசறுசோதி”, “ஊரெல்லாம்‌ துஞ்சி”, “எங்ஙனேயோ”, “மானேய்நோக்கி”, “மின்னிடை மடவார்‌”, “வெள்ளைச்‌ சுரிசங்கு” , “ஏழையராவி”, “நங்கள்‌ வரிவளை”, “இன்னுயிர்ச்‌ சேவல்‌”, “மல்லிகைகமழ்‌ தென்றல்‌”, “வேய்மருதோளிணை

–

ஸுூத்ரம்‌-135
1408-“தோழிமார்களு மன்னையரும்‌” – திருவாய்மொழி, 5:5:9.
1409-“அன்னையரும்‌ தோழியரும்‌” – திருவாய்மொழி, 5:4:5.
1410-“தோழிமார் விளையாடப் போதுமினென்ன” – திருவாய்மொழி, 6:3:8. 1411-‘அன்னையர்நாண” – திருவாய்மொழி, 5:3:8.
1412-“ஊரென்சொல்லிலென்தோழிமீர்‌” – திருவாய்மொழி, 5:3:6.
1413-“எங்ஙனேயோவன்னைமீர்காள்‌” – திருவாய்மொழி, 5:5:1.
1414-“புத்திர்மநீஷா திஷணாத:ப்ரஜ்ஞா சேமுஷீ மதி: – புத்தி முதலான சொற்கள் ஜ்ஞானம்‌ என்ற பொருளைக்‌ காட்டும்‌.” – அமரம்‌.

—

ஸுூத்ரம்‌-137
1415–“தோகைமாமயிலார்கள்‌” – திருவாய்மொழி, 6:2:2.
1416-“பிறையுடைவாணுதல்‌” – பெரிய திருமொழி, 2:9:9.
1417-“விற்புருவக்கொடி” – திருவாய்மொழி, 6:6:6.
1418-“அம்பன்ன கண்ணாள்‌” – பெரிய திருமொழி, 6:8:6.
1419-“தாமரையாள்‌ கேள்வனொருவனையே நோக்குமுணர்வு” – முதல்‌ திருவந்தாதி, 67.
1420-“முத்தன்ன வெண் முறுவல்‌” – நாச்சியார்‌ திருமொழி, 5:6.
1421-“முத்ப்ரீதி:ப்ரமதோ ஹர்ஷ: – முத்‌ என்பது ப்ரீதி என்றும்‌,ப்ரமத: என்பது ஆனந்தம்‌ என்றும்‌ கூறப்படும்‌, ” – அமரம்‌.
1422-“பவள வாயாள்‌” – பெரிய திருமொழி, 4:8:1.
1423–“செப்பென்ன மென் முலை” – திருப்பாவை, 20.
1424-“மின்னனையநுண்மருங்குல்‌” – பெரிய திருமொழி, 3:9:5.
1425-“தேரணங்கல்குல்‌” – பெரிய திருமொழி, 1:4:6.
1426-“தேனும் பாலும்‌ கன்னலு மமுதுமாகித் தித்தித்து” – திருவாய்மொழி, 4:3:10.
1427-“அன்னமன்னநடையாள்‌” – பெரிய திருமொழி, 3:7:9.
1428-“தெய்வவுரு” – திருவாய்மொழி, 4:4:2. 1429-“அகமெனி” – திருவாய்மொழி, 9:7:10.

—

ஸுூத்ரம்‌-138
1430-“தோழிமார்‌ பலர்க் கொண்டு போய்ச்‌ செய்த சூழ்ச்சியை யார்க்குரைக்கேன்‌” பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 3:7:4.
1431-“துலை வில்லி மங்கலம்‌ கொண்டு புக்கு அமுத மென் மொழியாளை நீருமக்காசை யின்றி யகற்றினீர்‌” – திருவாய்மொழி, 6:5:2.
1432-“இணக்கியெம்மையெம்தோழிமார்‌ விளையாடப்‌ போதுமினென்னப் போந்தோமை” திருவாய்மொழி, 6:2:8.
1433-“எங்ஙனேயோவன்னைமீர்காள்‌ என்னை முனிவது நீர்‌” – திருவாய்மொழி, 5:5
1434-“முன்னின்றா யென்று தோழிமார்களு மன்னையரும்‌ முநிதிர்‌” – திருவாய்மொழி, 9:5:9.
1435-“இவளை நீரினி யன்னைமீருமக் காசை யில்லை விடுமினோ” – திருவாய்மொழி, 6: 5:1.
1436-“அன்னையரும்‌ தோழியரும்‌ நீரென்னே யென்னாதே நீளிரவும்‌ துஞ்சுவரால்‌” திருவாய்மொழி, 5:4:5.
1437-“அன்னைமீர்காளென்னுடைத்‌ தோழியர்காளென்செய்கேன்‌” – திருவாய்மொழி, 8:2:7.
1438- “உங்களோடெங்களிடையில்லை” – திருவாய்மொழி, 8:2:7.
1439-“இருந்திருந் தரவிந்த லோசன வென்றென்றே நைந்திரங்கும்‌” – திருவாய்மொழி, 6:5:8.
1440-“திருக்கோளூர்க்கே நேரிழை நடந்தாள்‌” – திருவாய்மொழி, 6:7:9.
1441-“அகிஞ்சித்கரஸ்ய போஷத்வாநுப பத்தி: – கைங்கர்யம்‌ செய்யாதவனுக்கு அடிமைத்‌ தன்மை ஸித்தியாது”

—

ஸுூத்ரம்‌-139
1442-“ஏதலர்‌ முன்னாவென்‌ நினைத்திருந்தாய்‌” – பெரிய திருமொழி, 2:7:5.
1443-“உற்றீர்கட்கென்‌ சொலிச்‌ சொல்லுகேன் யான்‌” – திருவாய்மொழி, 5:6:7.
1444-“நம்முடையேதலர்‌ முன்பு நாணி” – திருவாய்மொழி, 8: 2:1. )
1445-“யாமுடைத்துணயெனனும்‌ தோழிமார்‌” – திருவாய்மொழி, 9:9:5.

—

ஸுூத்ரம்‌-140
1446-“நாலயலாரும்‌ அறிந்தொழிந்தார்‌” – நாய்ச்சியார்‌ திருமொழி, 12:2.
1447-“நானக்கருங்குழல்‌ தோழிமீர்காள்‌ அன்னையர்காள்‌ அயற்சேரியீர்காள்‌” திருவாய்மொழி, 7:3:2.

—

ஸுூத்ரம்‌-141
1448-“கீழையகத்துத்‌ தயிர்கடைய” – பெருமாள்‌ திருமொழி, 6:2.
1449-“மேலையகத்து நங்காய்‌ வந்து காண்மின்கள்‌” – பெரிய திருமொழி,10:7:2.
1450-“வடக்கிலகம்‌ புக்கிருந்து மின்போல்‌ நுண்ணிடையாளொரு கன்னியை வேற்றுருவம்‌ செய்து வைத்த” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 3:1:2.

—

ஸூத்ரம்‌-142
1451-“ஊராரிகழிலும்‌” – சிறிய திருமடல்‌, 77.
1452-‘ஊரவர்க்கவ்வை” – திருவாய்மொழி, 5:3:4.
1453-“நாட்டாரோடியல்வொழிந்து” – திருவாய்மொழி, 10:6:2.
1453-“எங்கள்‌ கண் முகப்பே யுலகர்களெல்லாம்‌” – திருவாய்மொழி, 9:2:8.
1455-“இம்மடவுலகர்‌” – திருவாய்மொழி, 9:2:7.
1456-“ஊரும்‌ நாடுமுலகமும்‌” – திருவாய்மொழி, 6:7:2.

—

ஸுூத்ரம்‌-143
1457-‘இறுகலிறப்பு” -த்ரியுவாய்மொழி, 4:1:10.
1458-“ஜராமரணமோக்ஷாய – முதுமை, மரணம்‌ முதலியவற்றினின்றும்‌ விடுபடும்பொருட்டு என்னை அடைந்து யாவர்‌ சிலர்‌ முயற்சிசெய்கிறார்களோ” ஸ்ரீகீதை, 7:29.
1459-“யோகிநாமம்ருதம்ஸ்தாநம்ஸ்வாத்ம ஸந்தோஷகாரிணாம்‌ – ஜனகன்‌ முதலான யோகிகளுக்கு அம்ருதமென்று சொல்லப்பட்ட இடமெதுவோ அந்த இடமே, தன்‌ ஆத்மாநுபவத்தை ஆசைப்பட்டு அதற்கு வேண்டிய உபாயத்தைச்‌ செய்கின்றவர்களுக்குமிடம்‌.” – ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணம்‌,1:6:38.
1460- “இறந்தால்‌ தங்குமூரண்டமே” – பெரிய திருமொழி, 10:2:10.

—

ஸூத்ரம்‌-144
1461-“சிறுசுளகுமணலுங்கொண்டு” – நாச்சியார்‌ திருமொழி, 2:8.
1462-“சீரார்‌ சுளகில்‌ சிலநெல்‌ பிடித்தறியா” – சிறிய திருமடல்‌, 21.
1463-“பேராயிரமுடையானென்றாள்‌” – சிறிய திருமடல்‌, 21.

—

ஸூத்ரம்‌-145
1464-“செங்களம்பற்றி நினறெள்கு புன்மாலை” – திருவிருத்தம்‌, 77.
1465-“செல்கதிர்மாலை” – திருவாய்மொழி, 9:9:1.
1466-“தழ்கின்றகங்குல்‌” – திருவிருத்தம்‌, 72. 1467-“செல்கின்ற கங்குல்‌” – திருவாய்மொழி, 5:4:10.
1468-“கங்குல்‌ நாழிகை” – பெரிய திருமொழி, 9:5:3.
1469-“காலை யெழுந்திருந்து” – நாய்ச்சியார்‌ திருமொழி, 9:8.
1470-“காலை நன்ஞானத்‌ துறைபடிந்து” – திருவிருத்தம்‌, 93.
1471-“பகல்‌ கண்டேன்‌”, “நாரணனைக்‌ கண்டேன்‌” – இரண்டாந்‌ திருவந்தாதி, 81.

—

ஸுத்ரம்‌-146
1472-“நீணிலாமுற்றத்து நின்றிவள்‌ நோக்கினாள்‌” – பெரிய திருமொழி,8:2:2.
1473-“ப்ரஜ்ஞாப்ரஸாதமாருஹ்ய – திருமந்த்ரத்தினுடைய உயர்ந்த ஜ்ஞான மாகிற மாடியிலேறி, தன்னைப்‌ பற்றிய வருத்தம்‌ தீர்ந்த ஜ்ஞானியானவன்‌, அறிவில்லாமல் வருத்தப்படுகிற இவ்வுலகமக்களை மலைமேலிருப்பவன்‌ பூமியிலிருப்பவர்களைப்‌ பார்ப்பது போன்று பார்க்கிறான்‌.” – பாரதம்‌, சாந்தி பர்வம்‌, 150:11.
1474-“காணுமோகண்ணபுரமென்று காட்டினாள்‌” – பெரிய திருமொழி, 8:2:2.

–

ஸுூத்ரம்‌-147
1475-“கைவளையும்‌ மேகலையும்‌ காணேன்‌” – திருநெடுந்தாண்டகம்‌, 22.
1476- ‘கலையாளா வகலல்குல் கனவளையும்‌ கையாளா” – பெரிய திருமொழி, 5:5:2.
1477-“கழல் வளை பூரிப்ப யாங்கண்டு கைதொழக் கூடுங்கொலோ” – திருவாய்மொழி, 5:9:9.
1478-“ஈண்டிய சங்கும்‌ நிறையும்‌ கொள்வான்‌” – திருவாய்மொழி, 8:2:2.
1479-“தூதுரைத்தல்‌ செப்புதிரேல்‌ சுடர்வளையும்‌ கலையும்‌” – திருவாய்மொழி, 9:7:6.
1480- “ஸேஷோஹம்‌ – நான்‌ அடியவன்‌” 1481-“என்னுடைய திருவரங்கர்‌“

—

ஸுூத்ரம்‌-148
1482-“பட்டங்கட்டிப்‌ பொற்றோடுபெய்து இவள்‌ பாடகமும்‌ சிலம்பும்‌ இட்டமாக வளர்த்தெடுத்தேனுக்கு” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 3:7:6.
1483-“தடகமே தோள்வளையே தோடே செவிப்பூவே, பாடகமே யென்றணையபல்கலனும்‌ யாமணிவோம்‌” – திருப்பாவை, 27.
1484-“க்ருஷ்ணாங்கரிதுளஸீமெளலி – கண்ணபிரான்‌ திருவடிகளில்‌ அணிந்த திருத்துழாய்‌ – கிரீடம்‌, அவனைச்‌ சேவிப்பது – பட்டாடை, அவன்‌ சரித்திரங்களைக்‌ கேட்பது – குண்டலங்கள்‌ , அவனைக்‌ கைகூப்பி வணங்குவது – கைகளுக்கு வளையல்‌.”

–

ஸுூத்ரம்‌-149
1485-“பந்தும்‌ கழலும்‌ தந்து போகு நம்பீ” – திருவாய்மொழி, 6:2:1.
1486-“கன்ம மன்றெங்கள்‌ கையில்‌ பாவை பறிப்பது” – திருவாய்மொழி, 6:2:7.
1487-“குழகி யெங்கள்‌ குழமணன் கொண்டு” – திருவாய்மொழி, 6:2:6.
1488-“யாழ்‌ நரம்பு” – திருவாய்மொழி, 9:9:7.
1489-“தை வந்த தண் தென்றல்‌” – திருவாய்மொழி, 5:4:8.
1490-“மேவு தண்‌ மதியம்‌” – திருவாய்மொழி, 9:9:4.
1491-“இன்னடிசிலொடு பாலமுதூட்டி” – நாய்ச்சியார்‌ திருமொழி, 5:5.
1492-“சாந்தமும்‌ பூணும்‌” – பெரிய திருமொழி, 2:7:3.
1493-“சீருற்றவகில்புகை” – திருவாய்மொழி, 9:9:7.
1494-“எங்கள்‌ சிற்றிலும்‌” – திருவாய்மொழி, 6:2:9.
1495- “வட்டவாய்ச்சிறுதூதை” – நாய்ச்சியார்‌ திருமொழி, 2:8.

—

—

1531-“அன்ன நடைய வணங்கு” – பெரிய திருமடல்‌, 7.
1532-“அன்னமென்கமலத்தணிமலர்ப்பீடத்து அலைபுனலிலைக்குடை நீழல்‌ வீற்றிருக்கும்‌” – பெரிய திருமொழி, 9:1:5.
1533-“செந்நெலொண்கவரியசைய வீற்றிருக்கும்‌” – பெரிய திருமொழி, 9:1:5.
1534-“சங்கமவை முரலச்‌ செங்கமல மலரையேறி” – பெரிய திருமொழி, 7:8:2.
1535-“வரிவண்டிசை பாட அன்னம்‌ பெடையோடுடன்நாடும்‌” – பெரிய திருமொழி, 7:5:9.
1536- “மன்னுமுது நீர்‌ அரவிந்த மலர்மேல்‌” – பெரிய திருமொழி.
1537-“அக்கமலத்திலை போலும்‌ திருமேனியடிகள்‌” – திருவாய்மொழி, 9:7:3.
1538-“அஹமந்நம்‌ – நான்‌ இனியன்‌ (அன்னமாகிறேன்‌) – தைத்திரீயம்‌.
1539-“குருபாதாம்புஜம்த்யாயேத்‌ – ஆசார்யனுடைய திருவடித்‌ தாமரைகளைத் த்யானிக்க வேண்டும்‌.”
1540-“போதிற்கமல வன்னெஞ்சம்‌” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 5:2:8.
1541-“விதியினால்‌ பெடைமணக்கும்‌” – திருவாய்மொழி, 1:4:3.
1542- “இடரில்‌ போகம்‌ மூழ்கி” – திருவாய்மொழி, 6:1:4.
1543-“அந்தரமொன்றுமினறி” – திருவாய்மொழி, 6:8:1
1544-“மிகவின்பம்‌ படமேவும்‌” – திருவாய்மொழி, 9:7:10.
1545-“குடிச்சீர்மையிலன்னங்கள்‌” – திருவிருத்தம்‌, 29.
1546-“நளிர்ந்த சீலன்‌ நயாசலன்‌” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 4:4:8.
1547-“மெய்ந்நாவன்‌ மெய்யடியான்‌ விட்டுசித்தன்‌” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 4:9:11.
1548-“பற்றற்றார்கள்‌” – பெருமாள்‌ திருமொழி, 1:4.
1549) “சிற்றெயிற்று முற்றல்‌ மூங்கில்‌ மூன்று தண்டரொன்றினர்‌ அற்ற பற்றர்‌” திருச்சந்த விருத்தம்‌, 52.

—

ஸுூத்ரம்‌-152
1550-“ஏரார்‌ மலரெல்லாமூதி நீயென்பெறுதி” – பெரிய திருமொழி, 8:4:5.
1551-“உளம்‌ கனிந்திருக்குமடியவர்‌ தங்களுள்ளத்துளூறிய தேனை” – பெரிய திருமொழி, 4:3:9.
1552-“தவாம்ருதஸ்யந்திநி – தேனேயே உணவாகவுடைய வண்டு, தென்‌ நீறைந்த தாமரைமலர்‌ இருந்துகொண்டிருக்க, அதனை விட்டு, அடைவதற்கே அரியதாய்‌, அடைந்தாலும்‌ நாவினை நனைப்பதற்கும்‌ போராதே யிருக்கிற தேனையுடைய
முள்ளிப் பூவைக்‌ கண்ணாலும்‌ பாராததைப்‌ போன்று, தேவரீருடைய தேனே மலரும்‌
திருவடித்‌ தாமரைகளினுடைய இனிமையில்‌ மனம்‌ அழுந்தின ஒருவன்‌ மற்றொரு அற்பமான இன்பத்தை விரும்பமாட்டான்‌.” -ஸ்தோத்ரரத்நம்‌, 27.
1553-“தடியதண்டுளபமுண்ட தூமதுவாய்கள்‌ கொண்டு” –
1554- “என்‌ குழல்மேல்‌ ஒளிமாமல ரூதீரோ” – திருவாய்மொழி, 6:8:3.
1555-“நாட்கமழ்‌ மகிழ்மாலை மார்ப – திருவாய்மொழி, 4:10:11.
1556-“வைகுந்தமனனாள்‌ குழல்வாய்‌ விரைபோல்விண்டு கள்வாரும்மலருளவோ நும்வியலிடத்தே” – திருவிருத்தம்‌, 55.
1557-“ஒளிமாமலர்‌” – திருவாய்மொழி, 6:8:3.
1558-“வரிவண்டு தேதெனவென்றிசை பாடும்‌” – பெரிய திருமொழி, 4:1:1.
1559- “யாழினிசை வண்டினங்கள்‌ ஆளம்‌ வைக்கும்‌” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 4:8:6.
1560- “அறுகால்வரி வண்டுகள்‌ ஆயிரநாமம்‌ சொல்லிச்‌ சிறுகாலைப்‌ பாடும்‌” பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 4:2:8.
1561- “எல்லியம்போது இருஞ்சிறைவண்டு எம்பெருமான்‌ குணம்பாடி” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 4:8:8.
1562- “வண்டு குறிஞ்சி மருளிசை பாடும்‌” – பெரிய திருமொழி, 2:1:2.
1563- “வண்டினங்கள்‌ காமரங்களிசைபாடும்‌” – பெருமாள்‌ திருமொழி, 8:4.
1564-“கந்தாரமந்தேனிசைபாட” – பெரிய திருமொழி, 3:8:1.
1565-“பண்கள்‌ தலைக்கொள்ளப்பாடி” – திருவாய்மொழி, 3:5:2.
1566- “பின்னிட்ட சடையானும்‌ பிரமனு மிந்திரனும்‌ துனனிட்டுப்‌ புகலரிய” – பெருமாள்‌ திருமொழி, 4:3.
1567-“சுந்தரர்‌ நெருக்க” – திருப்பள்ளியெழுச்சி, 7.
1568-“நேசுநிலைக்கதவம்‌ நீக்கு” – திருப்பாவை, 16.
1569- “பொன்னியலு மாடக்கவாடம்‌ கடந்து புக்கு” – பெரிய திருமடல்‌, 73.
1570-“வண்டொத்திருண்ட குழல்‌” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 2:5:7.
1571- ‘நீமருவியஞ்சாதே நின்று” – திருநெடுந்தாண்டகம்‌, 26.
1572- “அருளாத நீரருளி” – திருவாய்மொழி, 1:4:6.
1573- “யாமிதுவோ தக்கவாறு” – திருவாய்மொழி, 6:8:4.
1574- “ஓடிவந்து என்‌ குழல்மேல்‌ ஒளிமாமலரூதீரோ” – திருவாய்மொழி, 6:8:3.
1575- “பூந்துளவின்‌ வாசமே வண்டு கொண்டுவந்து ஊதுமாகில்‌” – பெரிய திருமொழி, 11:1:9.
1576- “கொங்குண்‌ வண்டே கரியாக வந்தான்‌” – பெரிய திருமொழி, 9:3:4.
1577-“தூவியம்‌ புள்ளுடைத்‌ தெய்வவண்டு” – திருவாய்மொழி, 9:9: 4. )
1578-“சேமமுடை நாரதன்‌” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 4:9:5.
1579-“வண்டினங்காள்‌ தும்பிகாள்‌” – திருவாய்மொழி, 9:7:8.

—

ஸுத்ரம்‌-153
1580-“மாதரார்‌ கயற்கணென்னும்‌ வலையுள்பட்டு” – திருமாலை, 16.
1581-“தாமரைத்‌ தடங்கண்விழிகளின்‌ அகவலைப்படுப்பான்‌” – திருவாய்மொழி, 6:2:9.
1582-“வளர்த்ததனால்‌ பயன்பெற்றேன்‌” – திருநெடுந்தாண்டகம்‌, 14.
1583-எடுத்த வென் கோலக்‌ கிளியை” – நாய்ச்சியார்‌ திருமொழி, 5:5.
1584-“மங்கைமார்முன்பு என்‌ கையிருந்து” – திருவாய்மொழி, 6:8:2
1585-“தயிர்ப் பழஞ்‌ சோற்றொடு பாலடிசிலும்‌ தந்து” – திருவாய்மொழி, 9:5:8.
1586-“நெய்யமர்‌ இன்னடிசில்‌ நிச்சல்‌ பாலொடு மேவீரோ” – திருவாய்மொழி, 6:8:2.
1587- “இன்னடிசிலொடு பாலமுதூட்டி” – நாய்ச்சியார்‌ திருமொழி, 5:5.
1588- “உபதேக்ஷ்யந்தி தேஜ்ஞானம்‌ -ஜ்ஞானிகள்‌ உனக்கு ஆத்ம விஷயமான உபதேசம்‌ செய்வார்கள்‌.” – ஸ்ரீகீதை, 4:34.
1589-“போற்றியானிரந்தேன்‌ புன்னைமேலுறை பூங்குயில்காள்‌” – திருவாய்மொழி, 6:1:6.
1590- “ஒருவண்ணம்‌ சென்று புக்கெனக்கொன்றுரை யொண்கிளியே” – திருவாய்மொழி, 6:12.
1591- “திருந்தக்கண்டெனக்‌ கொன்றுரையாய்‌ ஒண்‌ சிறுபூவாய்‌” – திருவாய்மொழி, 6:1:8.
1592- “நோயெனது நுவல்‌” – திருவாய்மொழி, 1:4:8.
1593- “என்‌ பிழைக்குமிளங்கிளியே யான்‌ வளர்த்த நீயலையே!” – திருவாய்மொழி, 1:4:7.
1594-“நீயலையே சிறு பூவாய்‌ – நுவலாதே யிருந்தொழிந்தாய்‌” – திருவாய்மொழி, 1:4:8.
1595-“சொல் பயிற்றிய நல்வளமூட்டினீர்‌ பண்புடையீரே” – திருவாய்மொழி, 9:5:8.
1596-“இன்று நாராயணனை வரக்கூவாயேல்‌ இங்குத்து நின்றும்‌ துரப்பன்‌” – நாய்ச்சியார்‌ திருமொழி, 5:10.
1597- “சொல்லெடுத்துத்‌ தன்கிளையைச்‌ சொல்லேயென்று துணை முலைமேல்‌ துளிசோரச்‌ சோர்கின்றாளே” – திருநெடுந்தாண்டகம்‌, 13.
1598- “கன்மின்களென்றும்மை யான்‌ கற்பியா வைத்த மாற்றம்‌” – திருவாய்மொழி, 6:8:6.
1599- “திருமாலைப்‌ பாடக்கேட்டு வளர்த்ததனால்‌ பயன்பெற்றேன்‌ வருகவென்று மடக்கிளியைக்‌ கைகூப்பி வணங்கினாளே!” – திருநெடுந்தாண்டகம்‌, 14.
1600-“ஆலியாவழையாவரங்காவென்று” – பெருமாள்‌ திருமொழி, 3:2.
1601-“தேவுமற்றறியேன்‌” – கண்ணிநுண்சிறுத்தாம்பு, 2.
1602- “தென்குருகூர்நகர்‌ நம்பிக்கன்பன்‌” – கண்ணிநுண்‌சிறுத்தாம்பு, 11.
1603- “நாவலிட்டுழிதருகின்றோம்‌ நமன்தமர்‌ தலைகள்‌ மீதே” – திருமாலை,1. 1604-“யான்வளர்த்த கிளிகாள்‌ பூவைகள்காள்‌ குயில்காள்‌ மயில்காள்‌” திருவாய்மொழி, 8:2:8.

—

ஸுூத்ரம்‌-154
1605-“ஆசறுதூவிவெள்ளைக்குருகே” – திருவாய்மொழி, 6:8:8.
1606-“ய:ஸ்மரேத்‌ புண்டரீகாக்ஷம்‌ ஸ பாஹ்யாப்யந்தரச்‌ சுசி: – எவன்‌ செந்தாமரைக்‌ கண்ணனான எம்பெருமானைத்‌ தியானம்‌ செய்கிறானோ அவன்‌ உள்ளும்‌ புறம்பும்‌ தூயன்‌”
1607-“வாயுந்திரையுகளும்‌ கானல்‌ மடநாராய்‌” – திருவாய்மொழி, 2:1:1.
1608-“கிரயோ வர்ஷதாராபிர்‌ – பகவானை மனத்திலுடையவர்கள்‌ துக்கங்களாலே மூடப்பட்டவர்களாக விருந்தாலும்‌ எப்படி வருந்த மாட்டார்களோ அப்படியே மலைகள்‌ மழையின்‌ தாரைகளாலே நன்றாக அடிபட்டும்‌ சலிக்கின்றன யில்லை.” ஸ்ரீமத்‌ பாகவதம்‌.
1609-“தாய்வாயில்‌ கொக்கின்‌ பிள்ளை வெள்ளிறவுண்ணும்‌” – பெரிய திருமொழி, 9:6:1.
1610- “பழனக்‌ கழனியதனுள்‌ போய்ப்‌ புள்ளுப்பிள்‌ளைக்‌ கிரைதேடும்‌” – பெரிய
திருமொழி, 5:1:2.
1611-“வைகல்‌ பூங்கழிவாய்‌ வந்து மேயும்‌ குருகினங்காள்‌” – திருவாய்மொழி, 6:1:1.
1612- “காதல்‌ மென்பெடையோடுடன்‌ மேயும்‌ கருநாராய்‌” – திருவாய்மொழி, 6:1:2.
1613- “நுங்கால்களென்‌ தலைமேல்‌ கெழுமீரோ” – திருவாய்மொழி, 9:7:1.
1614- “பைங்கான மீதெல்லா முனதேயாகப்‌ பழனமீன்‌ கவர்ந்துண்ணத்‌ தருவன்‌” திருநெடுந்தாண்டகம்‌, 27.
1615- “சரீரமர்த்தம்ப்ராணஞ்ச ஸத்குருப்யோ நிவேதயேத்‌ – தன்‌ சரீரத்தையும்‌ பொருளையும்‌ உயிரையும்‌ ஆசாரியனுக்குக்‌ கொடுக்க வேண்டும்‌.”
1616- “நல்ல பதத்தால்‌ மனைவாழ்வர்‌” – திருவாய்மொழி, 8:10:11.
1617- “இனபமரும்‌ செல்வமும்‌ இவ்வரசும்‌ யான் வேண்டேன்‌” – பெருமாள்‌ திருமொழி, 4:5.
1618- “அங்கையாழி யரங்கனடியினை தங்கு சிந்தைத்‌ தனிப்‌ பெரும்பித்தன்‌” – பெருமாள்‌ திருமொழி, 4:5.
1619- “நன்னீலமகன்றில்காள்‌” – திருவாய்மொழி, 1:4:4.

—

ஸுூத்ரம்‌-155
1620-“நீண்டதோள்‌ மால்கிடந்த நீள்கடல்‌ நீராடுவான்‌ பூண்ட நாளெல்லாம்‌ புகும்‌” மூன்றாந்திருவந்தாதி, 69.
1621-“திருமால்‌ சீர்க்கடலை யுட்பொதிந்த சிந்தனையேன்‌” – பெரிய திருவந்தாதி, 69.
1622- “மனவுள்‌ கொண்டு” –
1623- “திருமால்‌ திருமேனியொக்கும்‌” – திருவிருத்தம்‌, 32.
1624- “கண்ணன்பால்‌ நன்னிறங்கொள்கார்‌” – பெரிய திருவந்தாதி, 85.
1625-“உயிரளிப்பான்‌ மாகங்களெல்லாம்‌ திரிந்து” – திருவிருத்தம்‌, 32.
1626- “தீர்த்தகரராமின்‌ திரிந்து” – இரண்டாந்‌ திருவந்தாதி, 14.
1627- “தீதில்‌ நன்னெறிகாட்டி யெங்கும்‌ திரிந்து” – பெருமாள்‌ திருமொழி, 2:6.
1628- ‘ஜ்ஞாநஹ்ரதேத்யாநஜலே ராகத்வேஷமலா -ஜ்ஞானமாகிற மடுவிநையுடையதும்‌ தியானமாகிற நீரையுடையதும்‌ ஆசை துவேஷம்‌ என்னும்‌
அழுக்கைப்‌ போக்குவதும்‌ மனதில்‌ உளவாகிய தீர்த்தத்தில்‌ எவன்‌ நீராடுகிறானா அவன்‌ உயர்ந்த கதியை அடைகிறான்‌.”
1629-“தீங்கின்றி நாடெல்லாம்‌ திங்கள்‌ மும்மாரி பெய்து” – திருப்பாவை, 3.
1630- “வாழவுலகினில்‌ பெய்திடாய்‌” – திருப்பாவை, 4.
1631- “மாமுத்த நிதிசொரியும்‌” – நாய்ச்சியார்‌ திருமொழி, 8:2.
1632- “ஆங்கரும்பிக்‌ கண்ணீர்‌ சோர்ந்தன்பு கூரு மடியவர்‌” – பெரிய திருமொழி, 2:10:4.
1633- “காரார்‌ புயற்கைக்கலிகன்றி” – பெரிய திருமொழி, 3:2:10.
1634-“அருள்மாரி” – பெரிய திருமொழி, 3:4:10.
1635-“குணந்திகழ்கொண்டல்‌” – இராமாநுச நூற்றந்தாதி, 60.

—

ஸுூத்ரம்‌-156
1636″அஞ்சிறைய மடநாராஇ” – திருவாய்மொழி, 1:4:1.
1637-“என்‌ பிழையே நினைந்தருளி” – திருவாய்மொழி, 1:4:7.
1638-“என்‌ பிழைத்தாள்‌ திருவடியின்‌ தகவினுக்கு” – திருவாய்மொழி, 1:4:7.
1639-“கடலாழி நீர்த்தோற்றியதனுள்ளே கண்வளரும்‌ அடலாழியம்மானைக்‌ கண்டக்கால்‌ இதுசொல்லி” – திருவாய்மொழி, 1:4:10.
1640-“விசித்ரா தேஹஸம்பந்தி ஈச்வராய நிவேதிதும்‌ – எம்பெருமானைப்‌ பூசித்து வணங்கும்பொருட்டுக்‌ கைகால்‌ முதலிய உறுப்புக்களுடன்‌ கூடின ஆச்சரியமான இச்சரீரமானது ஆதிகாலத்தில்‌ உண்டாக்கப்பட்டது.” – ஸ்ரீவிஷ்ணுகர்மம்‌.
1641- “வைகல்‌ பூங்கழிவாய்‌” – திருவாய்மொழி, 6:1:1.
1642- “சிறந்த செல்வம்‌ மல்கு திருவண்வண்டுருறையும்‌” – திருவாய்மொழி, 6:1:3.
1643-“புணர்த்த பூந்தண்டுழாய்‌ முடி நம்‌ பெருமானைக்‌ கண்டு” – திருவாய்மொழி, 6:1:5.
1644- “மாறில்‌ போரரக்கன்‌ மதிள்‌ நீறெழச்‌ செற்றுகந்த ஏறு சேவகளார்க்கு என்னையுமுளளென்மின்கள்‌” – திருவாய்மொழி, 6:1:10.
1645- “பொன்னுளகாளீரோ” – திருவாய்மொழி, 6:8:1.
1646- “முனனுலகங்களெல்லாம்‌ படைத்த முகில்வண்ணன்‌ கண்ணன்‌ என்னலங்க்‌
கொண்டபிரான்‌ தனக்கு” – திரு வாய்மொழி, 6:8:1.
1647-“தன்மன்னு நீள்கழல்மேல்‌ தண்டுழாய்‌ நமக்கன்றி நல்கான்‌” – திருவாய்மொழி, 6:8:6.
1648- “வானவர்‌ கோனைக்‌ கண்டு யாமிதுவோதக்கவாறு என்னவேண்டும்‌” திருவாய்மொழி, 6:8:4.
“எங்குச்‌ சென்றாகிலுங்கண்டிதுவோ தக்கவாறென்மின்‌” – திருவாய்மொழி, 6:8:5.
1650-“எங்கானல்‌” – திருவாய்மொழி, 9:7:1.
1651-“தமரோடங்குறைவார்க்கு” – திருவாய்மொழி, 9:7:2.
1652- “செக்கமலத்தலர்‌ போலும்கண்‌ கைகால்‌ செங்கனிவாய்‌ அக்கமலத்திலை போலும்‌ திருமேனியடிகளுக்கு – தக்கிலமே கேளீர்கள்‌” – திருவாய்மொழி, 9:7:3.
1653- ‘பூந்துழாய்‌ முடியார்க்கு” – திருவாய்மொழி, 9:7:9.
1654- “தாம்‌ தம்மைக்‌ கொண்டகல்தல்‌ தகவன்று” – திருவாய்மொழி, 9:7:9.
1655- “திருமூழிக்களத்தாருக்கு” – திருவாய்மொழி, 9:7:9.-

—

ஸுூத்ரம்‌-157

1656. ‘பொங்கோதம்‌ கழ்ந்த புவனியும்‌ விண்ணுலகும்‌ அங்காதும்‌ சோராமேயாள்கின்ற வெம்பெருமான்‌ செங்கோலுடைய திருவரங்கச்‌ செல்வனார்‌” – நாய்ச்சியார்‌ திருமொழி, 11:3.
1657. “அருளார்‌ திருச்சக்கரத்தால்‌ அகல்‌ விசும்பும்‌ நிலனும்‌ இருளார்‌ வினைகெடச்‌ செங்கோல்‌ நடாவுதிர்‌” – திருவிருத்தம்‌, 33.
1658. “பாரளந்த பேரரசே எம்விசும்பரசே எம்மை நீத்து வஞ்சித்தோரரசே” திருவிருத்தம்‌, 80.
1659. “வானிளவரசு” –
1660. “விண்மீதிருப்பாய்‌” – திருவாய்மொழி, 6:9:5.
1661. “வைகுண்டேது பரெலோகே – நினைவிற்கெட்டாதஸ்வரூபத்தையுடைய,

உலகங்கட்கெல்லாம்‌ தலைவரான விஷ்ணுவானவர்‌ நித்யமுக்தர்களோடும்‌ பிராட்டியோடும்‌ கூட வைகுண்டம்‌ என்கிற மேளான உலகத்திலே எழுந்தருளியிருக்கிறார்‌.”

1662. “பகல்‌ கண்டேன்‌” – இரண்டாந்‌ திருவந்தாதி, 81.
1663. “ஒண்டொடியாள்‌ திருமகளும்‌” – திருவாய்மொழி, 4:9:10.

) 1664) “இவற்றுளெங்கும்‌ மறைந்துறைவாய்‌” – திருவாய்மொழி, 6:9:5. 1665) “யமாத்மா நவேத – எந்தப்‌ பரம்பொருளை இந்த உயிர்‌ அறியவில்லையோ” உபநிஷத்‌. 1666) “உள்ளுவாருள்ளிற்றெல்லாம்‌” – திருமாலை, 34.

1668

)

1667. “கடல்‌ சேர்ப்பாய்‌” – திருவாய்மொழி, 6:9:5. ) “பாற்கடல்‌ யோகநித்திரை” – திருவாய்மொழி, 2:6:5. )
1668. “மண்மீதுழல்வாய்‌” – திருவாய்மொழி, 6:9:5.
1669. “களிறும்‌ புள்ளுமுடன்மடிய வேட்டையாடி வருவான்‌” – நாய்ச்சியார்‌ திருமொழி, 14:9.
1670. “மலைமேல்‌ நிற்பாய்‌” – திருவாய்மொழி, 6:9:5.
1671. “ஆராமம்‌ சூழ்ந்த” – சிறிய திருமடல்‌, 71.

ஸுூத்ரம்‌-158

1673. “தமருகந்த தெவ்வுரு வமவ்வுருவந்தானே தமருகந்த தெப்பேர்‌ மற்றப்பேர்‌” முதல்‌ திருவந்தாதி, 44.
1674. “அடியோமுக்கே யெம்பெருமானல்லீரோ நீரிந்தளுூரிறெ” – பெரிய திருமொழி, 4:9:5.
1675. “பின்னானார்‌ வணங்கும்‌ சோதி” – திருநெடுந்தாண்டகம்‌, 10.
1676. “ஸர்வம்‌ பூர்ணம்‌ ஸஹோம்‌ – காக்கும்‌ பொருளான இறைவன்‌ மாட்டு எல்லாம்‌-கூடி நிறைந்துள்ளது -உபநிஷத்-

ஸுூத்ரம்‌-159
1677-“வன்பெருவானகமுய்ய வமரருய்ய மண்ணுய்ய மண்ணுலகில்‌ மனிசருய்ய” பெருமாள்‌ திருமொழி, 1:10.
1678-“திருவாளனிதாகத்‌ திருக்கண்கள்‌ வளர்கின்ற திருவரங்கம்‌” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 4:9:10.
1679- “திருவாளன்‌ திருப்பதி” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 4:8:10.
1680- “வடிவுடை வானோர்‌ தலைவனே” – திருவாய்மொழி, 7:2:10.
1681- “கடலிடங்கொண்ட கடல்வண்ணா” – திருவாய்மொழி, 7:2:7.
1682- “கட்கிலீ” – திருவாய்மொழி, 7:2:3.
1683-“காகுத்தா” – திருவாய்மொழி, 7:2:3.
1684- “இவள்‌ திறத்தென்‌ சிந்தித்தாய்‌” – திருவாய்மொழி, 7:2:4.
1685-“என்கொலோ முடிகின்றதிவட்கே” – திருவாய்மொழி, 7:2:2.
1686-“பாற் கடல்‌ யோக நித்திரை” – திருவாய்மொழி, 2:6:5.

—

ஸுூத்ரம்‌-160
1687-“கண்ணாவானென்றும்‌ மண்ணோர்‌ விண்ணோர்க்கு” – திருவாய்மொழி, 1:8:3.
1688-“தண்ணருவி வேங்கடமே வானோர்க்கும்‌ மண்ணோர்க்கும்‌ வைப்பு” – நான்முகன்‌ திருவந்தாதி, 45.
1689- “போகின்ற காலங்கள்‌ போயகாலங்கள்‌ போகுகாலங்கள்‌ தாய்தந்தையுயிராகின்றாய்‌” – திருவாய்மொழி, 2:6:10.
1690- “கண்ணாயேழுலகுக்கு உயிராய வெங்கார்‌ வண்ணனை” – பெரிய திருமொழி, 1:9:10.
1691- “என்கண்‌ பாசம்‌ வைத்த” – திருவாய்மொழி, 3:3:4.
1692- “நிகரில்‌ புகழாய்‌” – திருவாய்மொழி, 6:10:10.
1693- “பரஞ்‌ சுடர்ச்சோதி” – திருவாய்மொழி, 3:3:4.
1694-“ஒழிவில்‌ காலம்‌” – திருவாய்மொழி, 3:3:1.
1695-“உலகமுண்ட பெருவாயன்‌” – திருவாய்மொழி, 6:10:1.
1696-“கிளரொளியிளமை'” – திருவாய்மொழி, 2:10:1.
1697) “செஞ்சொற்கவி” – திருவாய்மொழி, 10:7:1.

—

ஸுூத்ரம்‌-161
1698-“ஓமித்யாத்மாநம்‌ யுஞ்சீத – ஓம்‌ என்று சொல்லி, ஆத்மாவினைத்‌ தியானம்‌ செய்யக் கடவன்‌”
1699-“ஓங்காரோ பகவாந்‌ விஷ்ணு: – ஓம்‌ என்பது பகவானாகிய விஷ்ணு”
1700- “அவன்‌ மேவியுறைகோயில்‌” – திருவாய்மொழி, 4:10:2.
1701-“எத்தேவுமெவ்வுலகங்களும்‌ மற்றும்‌ தன்பால்‌ மறுவில்‌ மூர்த்தியோடொத்து இத்தனையும்‌ நின்றவண்ணம்‌ நிற்கவே – திருகுருகூரதனுள்குறிய மாணுருவாகிய நீள்குடக்கூத்தன்‌” – திருவாய்மொழி, 4:10:10.
1702- “திருக்குருகூரதனுள்‌ பரன்‌” – திருவாய்மொழி, 4:10:3.
1703- “திருக்குருகூரகனுள்‌ ஈசன்‌” – திருவாய்மொழி, 4:10:4.
1704- “பொலிந்துநின்ற பிரான்‌” – திருவாய்மொழி, 4:10:5

—

ஸுூத்ரம்‌-162
1705-“எங்ங்னெயோ” – திருவாய்மொழி, 5:5:1.
1706-“அறியக்கற்று வல்லார்‌ வட்டணவர்‌” – திருவாய்மொழி, 5: 5:11.
1707- “நிறைந்தசோதிவெள்ளனஞ்‌ குழ்ந்த நீண்டபொன்மேனியொடும்‌ நிறைந்தென்னுள்ளே நின்றொழிந்தான்‌” – திருவாய்மொழி, 5:5:7.
1708- “நீலமேனியும்‌ நான்குதோளும்‌ என்னெஞ்சம்‌ நிறந்தனவே” – திருவாய்மொழி, 5:5:6.
1709- “செல்கின்ற தென்னெஞ்சம்‌” – திருவாய்மொழி, 5:5:1.
1710- “ரூபவாந்ஸுபக ஸ்ரீமாந்‌ – ரூபத்தையுடையவன்‌, அழகுள்ளவன்‌, ஒளியையுடையவன்‌” – ஸ்ரீராமா, சுன்த, 34:30.
1711- “ரூபஸம்ஹநநம்‌ லக்ஷ்மீம்‌ – ஸ்ரீராமபிரானுடைய உருவத்தின்‌ அமைப்பையும்‌ அழகையும்‌ மிருதுத்தன்மையையும்‌ பார்த்தார்கள்‌.” – ஸ்ரீராமா, ஆரண்ய, 1:13.
1712- “நிறைந்த சோதுிவெள்ளஞ்கழ்ந்த” – திருவாய்மொழி, 5:5:7.

—

ஸுூத்ரம்‌-163
1713-” ஆறெனக்கு நின்பாதமே சரணாகத்‌ தந்தொழிந்தாய்‌” – திருவாய்மொழி, 5:7:10.
1714-“கார்முகில்வண்ணன்‌” – திருவாய்மொழி, 5:7:3.
1715-“சிரீவரமங்கலத்தவர்க்கைதொழவுறை வானமாமலை” – திருவாய்மொழி, 5:7:6.
1716-“வந்தருளி யென்னெஞ்சிடங்கொண்ட வானவர்‌ கொழுந்தே” – திருவாய்மொழி, 5:7.7.

—

ஸூத்ரம்‌-164
1717-“களைவாய்‌ துன்பம்‌ களையாதொழிவாய்‌ களைகண்‌ மற்றிலேன்‌” – திருவாய்மொழி, 5:8:8.
1718-“நீராயலைந்துகரைய வுருக்குகின்ற” – திருவாய்மொழி, 5:8:1.
1719- “குடமூக்கு” – இரண்டாந்‌ திருவந்தாதி, 97.

—

ஸூத்ரம் -165-
1720-“வைகலும்‌ வினையேன்‌ மெலிய” – திருவாய்மொழி, 5:9:1.
1721-“அடிமேல்‌ சேமங்கொள்‌ தென்குருகூர்ச்‌ சடகோபன்‌” – திருவாய்மொழி, 5:9:11.
1722-“பெருமானது தொல்லருளே” – திருவாய்மொழி, 5:9:9.
1723- “திருவல்லவாழ்‌” – திருவாய்மொழி, 5:9:11.

—

ஸுூத்ரம்‌-166
1724-“ராமஸ்யவ்யவஸாயஜ்ஞா – ஸ்ரீராமபிரானுடையவும்‌, லக்ஷமணனுடையவும்‌ எண்ணங்களின்‌ உறுதியை அறிந்த பிராட்டியானவள்‌ , மழைக்காலத்தில்‌ கங்கையைப்‌ போன்று, அதிகமாகக்‌ கலங்கவில்லை.” – ஸ்ரீராமா, சுந்தர, 16:4.
1725-“ஏறு சேவகனார்க்கு எனனையுமுளளென்மின்கள்‌” – திருவாய்மொழி, 6:1:10.
1726- “நத்யஜேயம்‌ – வெறுப்பில்லாதவனாய்‌ என்னையடைந்த இவனை விடமாட்டேன்‌.” ஸ்ரீராமா, யுத்த, 18:3.
1727-“ஏதத்வ்ரதம்‌ மம – காப்பாற்றுதல்‌ எனக்கு விரதம்‌.” – ஸ்ரீராமா, யுத்த, 18:33.
1728- “தேறுநீர்பபம்பை வடபாலைத்‌ திருவண்வண்டூர்‌” – திருவாய்மொழி, 6:1:10.

—

ஸுூத்ரம்‌-167
1729-“போகு நம்பீ” – திருவாய்மொழி, 6:2:1.
1730-“கழகமேறேல்‌ நம்பீ” – திருவாய்மொழி, 6:2:6.
1731-“அழித்தாயுன்‌ திருவடியால்‌” – திருவாய்மொழி, 6:2:9.
1732-“நல்குரவும்‌ செல்வும்‌” – திருவாய்மொழி, 6:3:1.
1733-“திருவிண்ணகர்‌ நன்னகரே” – திருவாய்மொழி, 6:3:2.
1734- “பல்வகையும்‌ பரந்த” – திருவாய்மொழி, 6:3:1.

—

ஸுூத்ரம்‌-168
1735-“பிரானிருந்தமை காட்டினீர்‌” – திருவாய்மொழி, 6:5:5.
1736-“இவளை நீரினியன்னைமீருமக்காசையில்லை விடுமினோ” – திருவாய்மொழி, 6:5:1.
1737-“தேவபிரானையே தந்தைதாய்‌” – திருவாய்மொழி, 6:5:11.
1738- “அவ்வூர்த்திருநாமம்‌ கேட்பது” – திருவாய்மொழி, 6:5:10.

—

ஸுூத்ரம்‌-169
1739-“ஏலக்குழலியிழந்தது சங்கே” – திருவாய்மொழி, 6:6:1.
1740-“கற்புடையாட்டி யிழந்தது கட்டே” – திருவாய்மொழி, 6:6:10.
1741-“உண்ணுஞ்சோறு பருகு நீர்‌ தின்னும்‌ வெற்றிலையுமெல்லாம்‌ கண்ணன்‌” திருவாய்மொழி, 6:7:1.
1742- “வைத்தமாநிதி” – திருவாய்மொழி, 6:7:11.

1743-“திண்ணமென்னிளமான்‌ புகுமூர்‌ திருக்கோளூரே” – திருவாய்மொழி, 6:7:1. 1744-“செல்வம்‌ மல்கியவன்‌ கிடந்த” – திருவாய்மொழி, 6:7:4.

—

ஸுூத்ரம்‌-170
1745-“தெனதிருப்பேரெயில்‌ சேர்வன்‌ சென்றே” – திருவாய்மொழி, 7:3:8.
1746-“என்னெஞ்சினாருமங்கே யொழிந்தார்‌ உழந்தினி யாரைக்‌ கொண்டெனனுசாகோ” – திருவாய்மொழி, 7:3:4.
1747- “செங்கனிவாயின்‌ திறத்ததாயும்‌” – திருவாய்மொழி, 7:3:3.
1748- “தென்திருப்பேரெயில்‌ மாநகர்‌” – திருவாய்மொழி, 7:3:9. 1749) “எழுந்த நல்வேதத்தொலி நின்றோங்கு” – திருவாய்மொழி, 7:3:4.

—

ஸுூத்ரம்‌-171
1750-தீவினையுள்ளத்தின்‌ சார்வல்லவாகித்‌ தெளிவிசும்பேறலுற்றால்‌ திருவாறன்விளையதனைமேவி வலஞ்செய்து கைதொழக்கூடுங்கொலென்னுமென்‌ சிந்தனை” – திருவாய்மொழி, 7:10:9.
1751- “சிந்தை மற்றொன்றின்‌ திறத்ததல்லாத்‌ தன்மை” – திருவாய்மொழி, 7:10:10.
1752- “இன்பம்‌ பயக்க வெழில்மலர்‌ மாதரும்‌ தானுமிவவேழுலகையின்பம்‌ பயக்க
வினிதுடன்‌ வீற்றிருந்து” – திருவாய்மொழி, 7:10:1.
1753-“திருவாறன்விளையென்னும்‌ நணகரமதுவே” – திருவாய்மொழி, 7:10:6

—

ஸூத்ரம்‌-172
1754-“ஆழிவலவனை யாதரித்து – கூடச் சென்றேன்‌” – திருவாய்மொழி, 8:2:4.
1755-“பல்வளையார்முன்‌ பரிசழிந்தேன்‌” – திருவாய்மொழி, 8:2:4.
1756- “மாயக்கூத்தன்‌” – திருவாய்மொழி, 8:2:4.
1757-“மாடக்கொடிமதிள்‌ தென்குளந்தை” – திருவாய்மொழி, 8:2:4.

—

ஸுூத்ரம்‌-173
1758-“பணியாவமரர்‌” – திருவாய்மொழி, 8:3:6.
1759-“அடியாரல்லல்‌” – திருவாய்மொழி, 8:3:5.
1760-“படிதான்‌ நீண்டு” –
1761- “ஆழியும்‌ சங்கும்‌ சுமப்பார்த்தாம்‌” – திருவாய்மொழி, 8:3:3.
1762- “உருவார்‌ சக்கரம்‌ சங்கு சுமந்திங்கும்மோ டொருபாடுழல்வான் அடியானுமுளனென்று – வண்பரிசாரத்‌ திருந்த வென்‌ திருவாழ்‌ மார்வற்‌ கென்திறஞ்‌ சொல்லர்‌” – திருவாய்மொழி, 8:3:7.

—

ஸுூத்ரம்‌-174
1763-“ஸம்ஸ்ருசந்நாஸநம்‌ செளரே: விதுரஸ்ஸ மஹாமதி: – ஸ்ரீகண்ண பிரானுடைய படுக்கையை மஹாபுத்தி மானான ஸ்ரீவிதுரர்‌ நன்றாகத்‌ தடவிப்‌ பார்த்தார்‌.” – பாரதம்‌, உத்யோகபர்வம்‌.
1764-“எங்கள்‌ செல்சார்வு” – திருவாய்மொழி, 8:4:1.
1765- “திருச்சிற்றற்றங்கரையானை – முக்கணம்மானை நான்முகனை யமர்ந்தேன்‌” திருவாய்மொழி, 8:4:10.
1766-“வார்க்கடாவருவி” – திருவாய்மொழி, 8:4:1.

—

ஸுூத்ரம்‌-175
1767-“திருக்கடித்தானமு மென்னுடைச்‌ சிந்தையு மொருக்கடுத்துள்ளே யுறையும்பிரான்‌” – திருவாய்மொழி, 8:6:2.
1768-“திருக்கடித்தான நகரும்‌ தன தாயப்பதி” – திருவாய்மொழி, 8:6:8.

—

ஸூத்ரம்‌-176
1769-“அப்பன்‌ திருவருள்‌ மூழ்கினள்‌” – திருவாய்மொழி, 8:9:5.
1770-“அருமாயன்‌ பேரன்றிப்‌ பேச்சிலள்‌” – திருவாய்மொழி, 8:9:1.
1771-“திருப்புலியூர்ப்‌ புகழன்றி மற்று – பரவாளிவள்‌ நின்றிராப்பகல்‌” – திருவாய்மொழி, 8:9:9.
1772- “திருப்புலியூர்‌ நின்ற மாயப்பிரான திருவருளாமிவள்‌ நேர்ப்பட்டது” திருவாய்மொழி, 8:9:10.
1773- “கருமாணிக்க மலைமேல்‌ மணித்தடந்தாமரைக்‌ காடுகள்‌ போல்‌” திருவாய்மொழி, 8:9:1.
“துன்னுகுழ்சுடர்‌ நாயிறுமன்றியும்‌ பல்சு
டர்களும்போல்‌” – திருவாய்மொழி, 8:9:2.
1775-“திருப்புலியூர்‌ வளம்‌ – புகழும்‌” – திருவாய்மொழி, 8:9:3.

—

ஸுூத்ரம்‌-176
1776-“அப்பன்‌ திருவருள்‌ மூழ்கினள்‌” – திருவாய்மொழி, 8:9:5.
1777-“அருமாயன பேரன்றிப்‌ பேச்சிலள்‌” – திருவாய்மொழி, 8:9:1.
1778-“திருப்புலியூர்‌ புகழன்றி மற்று – பரவாளிவள்‌ நின்றிராப்பகல்‌” – திருவாய்மொழி, 8:9:9.
1779- “திருப்புலியூர்‌ நினற மாயப்பிரான திருவருளாமிவள்‌ நேர்ப்பட்டது” திருவாய்மொழி, 8:9:10.
1800- “கருமாணிக்க மலைமேல்‌ மணித்தடந்தாமரைக்‌ காடுகள்‌ போல்‌” திருவாய்மொழி, 8:9:1.
1781-“துன்னுகுழ்சுடர்‌ நாயிறுமன்றியும்‌ பல்சுடர்களும்போல்‌” – திருவாய்மொழி, 8:9:2.
1782-“திருப்புலியூர்‌ வளம்‌ – புகழும்‌” – திருவாய்மொழி, 8:9:3.

—

ஸுூத்ரம்‌-17 7
1783-“தெளிந்த வென்சிந்தை” – திருவாய்மொழி, 9:2:4.
1784–“புளிங்குடிக்கிடந்து வரகுணமங்கையிருந்து வைகுந்தத்துள்‌ நின்று” திருவாய்மொழி, 9:2:4.

—

ஸுூத்ரம்‌-178
1785-“ஆட்கொள்வானெொத்து என்னுயிருண்ட மாயன்‌” – திருவாய்மொழி, 9:6:7.
1786-“ஆருயிர்‌ பட்டதெனதுயிர்‌ பட்டது” – திருவாய்மொழி, 9:6:9.
1787- “திருக்காட்கரை மருவிய மாயன்றன்‌ மாயம்‌ நினைதொறு” – திருவாய்மொழி, 9:6:1.

—

ஸுூத்ரம்‌-179
1788-“தமரோடங்குறைவார்க்கு” – திருவாய்மொழி, 9:7:2.
1789-“ஸக்ருத்த்வதாகார விலோகநாசயாத்ருணீக்ருதாருத்தமபுக்திமுக்திபி, மஹாத்மபிர்‌ மாமவலோக்யதாம்‌ நய க்ஷணேபி தே யத்விரஹோதிதுஸ்ஸஹ: ஒருமுறை உன்னுடைய திவ்யமங்கள விக்ரஹத்தைக்‌ காணவேண்டும்‌ என்னுமாசையாலே, மிக மேலானதான பிரமன்‌ முதலான உலகங்களின்‌ இன்பத்தையும்‌ மோக்ஷ்த்தையும்‌ துரும்பாக நினைக்கிற மஹாத்மாக்களான பாகவதர்களால்‌ நான்‌ கடாக்ஷிக்கப்பட்டவனாம்படி , ஸர்வசக்தியுடைய நீ என்னைக்‌ கடாக்ஷிக்க வேண்டும்‌; எந்தப்‌ பாகவதர்களுடைய பிரிவு உனக்கும்‌ கணப்பொழுதும்‌ பொறுக்கமுடியாததாக விருக்கும்‌” -ஸ்தோத்ரரத்நம்‌, 55.
1790- “மூழிக்களத்துளவத்தினை” – பெரிய திருமடல்‌, 129

—

ஸுூத்ரம்‌-180
1791-“அன்புடையாரைப்‌ பிரிவுறு நோய்‌” – நாய்ச்சியார்‌ திருமொழி, 5:4.
1792-“துன்பக்கடல்‌ புக்கு” – நாய்ச்சியார்‌ திருமொழி, 5:4.
1793-“எமராலும்‌ பழிப்புண்டு அணிமூழிக்களத்துறையும்‌ – தம்மாலிழிப்‌ புண்டு இங்கென்‌” – திருவாய்மொழி, 9:7:2.
1794- “தாந்தம்மைக்‌ கொண்டகல்தல்‌ தகவன்றென்றுரையீர்‌” – திருவாய்மொழி, 9:7:9.
1795- “மிகமேனி மெலிவெய்தி மேகலையுமீடழிந்‌ தென்னகமேனி யொழியாமே திருமூழிக்களத்தார்க்கு தகவன்றென்றுரையீர்‌” – திருவாய்மொழி, 9:7:10.
1796-“விஷ்ணுபோதம்‌ விநாநாந்யத்‌ கிஞ்சிதஸ்தி பராயணம்‌ – விஷ்ணூவாகிற ஓடத்தைத்‌ தவிர வேறு ஒரு சாதனம்‌ இல்லை.” – விஷ்ணு கர்மம்‌.
1797- “ஆவாவடியானிவனென்றருளாய்‌” – திருவாய்மொழி, 9:8:7.
1798- “நாவாயுறைகின்ற” – திருவாய்மொழி, 9:8:7.
1799- “காருண்யே தாத்ருசம்ஸ்யேந – கருணையாலும்‌ அடியார்கள்‌ விஷயத்தில்‌ செய்யும்‌ அருளாலும்‌” – ஸ்ரீராமா, சுந்த, 15:49.
1800- “ஸ்த்ரீப்ரருஷ்டேதி காருண்யம்‌ ஆச்ரிதேத்யந்ருசம்ஸதா – பெண்‌ காப்பாற்றப்படவில்லையே என்ற கருணையாலும்‌ நம்மை அடைந்தவர்களைக்‌ காப்பாற்றவில்லையே என்ற ஆந்ருசம்ஸ்யத்தாலும்‌ ஸ்ரீராமபிரான்‌ வருந்தினார்‌” ஸ்ரீராமா, சுந்தர, 15:50.

—

ஸுூத்ரம்‌-181
1801-“சரணமாகுந்‌ தனதாளடைந்தார்க்கெல்லாம்‌ மரணமானால்‌ வைகுந்தம்‌ கொடுக்கும்‌ பிரான்‌” – திருவாய்மொழி, 9:10:5.
1802-“உத்பலாவதகே திவயே விமாநே புஷ்கரேக்ஷணம்‌ – உத்பலாவதகம்‌ என்ற திவ்ய விமானத்திலே தாமரைக்கண்ணனும்‌ எப்போதும்‌ சர்வாங்க சுந்தரனுமான செளரிராஜனை சேவிக்கிறேன்‌.” – புரானம்‌.
1803- “தேஷாம்‌ மமாவதோ வாஸ முத்பலாவதகம்‌ விது: – அவர்களை, அதாவது மாம்சம்‌ இல்லாத சரீரத்தையுடைய முமுக்ஷாக்களைக்‌ காப்பாற்றுகின்ற என்னுடைய இருப்பிடத்தை உத்பலாவதகம்‌ என்று சொல்லுகிறார்கள்‌.”

—

ஸுூத்ரம்‌-182
1804-“காளமேகத்தையன்றி மற்றொன்றிலம்‌ கதி” – திருவாய்மொழி, 10:1:1.
1805-“ஆத்தன்‌ தாமரையடியன்றி மற்றொனறிலமரனே” – திருவாய்மொழி, 10:1:6.
1806-“சுரிகுழல்‌ கமலக்கட்கனிவாய்க்‌ காளமேகம்‌” – திருவாய்மொழி, 10:1:1. ) )
1807- “அவனடி நிழல்தடம்‌” – திருவாய்மொழி, 10:1:2. 1808) “மரகத மணித்தடம்‌” – திருவாய்மொழி, 10:1:8

—

ஸூத்ரம்‌-183
1809-“அமரர்க்கோனர்ச்சிக்கின்று அங்ககப்பணிசெய்வர்‌ விண்ணோர்‌” திருவாய்மொழி, 10:2:6.
1810-“யத்ர பூர்வே ஸாத்யா – அநாதிகாலமாக இருந்துவரும்‌ நித்யர்கள்‌ என்று சொல்லப்படும்‌ குரிகள்‌ எவ்விடத்தில்‌ இருக்கிறார்களோ” – புருஷ ஸுத்தம்‌.
1811- “அமரராய்த்‌ திரிகின்றார்கட்காதி” – திருவாய்மொழி, 10:2:6.
1812-“படமுடையரவில்‌ பள்ளிபயின்றவன்‌ பாதம்காண நடமினோ நமர்களுள்ளீர்‌” திருவாய்மொழி, 10:2:8.

—

ஸுூத்ரம்‌-184
1813-“அருள்தருவானமைகின்றானது நமது விதிவகை” – திருவாய்மொழி, 10:6:1.
1814-“விண்ணுலகம்‌ தருவானாய்‌ விரைகின்றான்‌ விதிவகையே” – திருவாய்மொழி, 10:6:3.
1815-வளம்மிக்க வாட்டாற்றான்‌” – திருவாய்மொழி, 10:6:3.

—

ஸூத்ரம்‌-185
1816-“வஞ்சக்கள்வனாய்‌ நெஞ்சு முயிருமுள்‌ கலந்து – திருவாய்மொழி, 10:7:1.
1817-‘மாயவாக்கையிதனுட்புக்கு” – திருவாய்மொழி, 10:7:3.
1818- “திருமாலிருஞ்சோலை மலையே” – திருவாய்மொழி, 10:7:8.
1819- “மங்கவொட்டு” – திருவாய்மொழி, 10:7:10.
1820- “மருள்கள்‌ கடியும்‌ மணிமலை” – திருவாய்மொழி, 10:7:7.
1821- “மயல்மிகு பொழில்கழ்‌ மாலிருஞ்சோலை” – திருவாய்மொழி, 2:10:3.

—

ஸுூத்ரம்‌-186
1822-“திருமாலிருஞ் சோலைமலை யென்றேனென்னத்‌ திருமால்‌ வந்தென்னெஞ்சு நிறையப்‌ புகுந்தான்‌” – திருவாய்மொழி, 10:8:1.
1823-“பெருநகரரவணை மேல்‌” – பெரிய திருமொழி, 5:9:3.

—

ஸுூத்ரம்‌-187
1824-“முலையோ முழுமுற்றும்‌ போந்தில – பெருமான்‌ மலையோ திருவேங்கடமென்று கற்கின்ற வாசகம்‌ இவள்‌ பரமே” – திருவிருத்தம்‌, 60.
1825-“க்ருஷ்ணபகேமரைச்‌ சச்வத்‌ பீயதே வை ஸுதாமய: – கிருஷ்ணபக்ஷத்தில்‌ அமுதமயமான சந்திரன்‌ தேவர்களால்‌ அடிக்கடி உண்ணப்படுகிறாந்‌” – ஸ்ரீவிஷ்ணூ புராணம்‌, 2:11:22.
1826- “என்னாவிலின்கவி” – திருவாய்மொழி, 3:9:1.
1827- “பாலேய்‌ தமிழரிசைகாரர்‌ பத்தர்‌ பரவுமாயிரம்‌” – திருவாய்மொழி, 1:5:11.
1828- “தூமுதல்‌ பத்தர்க்கு” – திருவாய்மொழி, 7:9:3.
1829- “கேட்டாரார்‌ வானவர்கள்‌” – திருவாய்மொழி, 10:6:11.
1830- “தென்னாவென்னு மென்னம்மான்‌” – திருவாய்மொழி, 10:7:5.
1831- “பார்ப்பரவின்கவி” – திருவாய்மொழி, 7:9:5.
1832- “பாலோடமுதன்னவாயிரம்‌” – திருவாய்மொழி, 8:6:14.
1833-“அமுதமெனமொழி” – திருவாய்மொழி, 6:5:2.

—

ஸுூத்ரம்‌-188
1834-“மயர்வறமதிநலமருளினன்‌” – திருவாய்மொழி, 1:1:1.
1835-“அச்யுத பக்தி தத்வஜ்ஞாநாம்ருதாப்தி பரிவாஹ சுபைர்‌ வசோபி – பகவத்‌ பக்தியெந்ந்ன , உண்மையான ஜ்ஞானமென்ன, இவைகளாகிற அமுதக்கடலின்‌ வெள்ளம்போலே மங்களமான திருவாக்குகளால்‌” -ஸ்தோத்ரரத்னம்‌, 3.
1836-“நிமியும்வாய்‌” – திருவாய்மொழி, 6:5:2.
1837- “மிடைந்த சொல்‌” – திருவாய்மொழி, 1:7:11.
1838- “மொழிபட்டோடும்‌” – திருவாய்மொழி, 8:10:5.
1839-“அவாவிலந்தாதிகளா லிவையாயிரமும்‌” – திருவாய்மொழி, 10:10:11.

—

ஸுூத்ரம்‌-189
1840- “எல்லாப்‌ பொருள்களுக்கும்‌ வித்தாய்‌ முதலில்‌ சிதையாமே மனஞ்செய்‌ ஞானத்துன்‌ பெருமை” – திருவாய்மொழி, 1:5:2.
1841-“எல்லையில்‌ ஞானத்தன்‌” – திருவாய்மொழி, 3:10:8.
1842- “கழ்ந்ததனில்‌ பெரிய சுடர்‌ ஞான வின்பம்‌” – திருவாய்மொழி, 10:10:10.
1843- “எனதாவியுள்ளே நிறைந்த ஞானமூர்த்தியாயை நின்மலமாக வைத்து” திருவாய்மொழி, 4:7:7.
1844- “இருங்கற்பகஞ்சேர்‌ வானத்தவர்க்கு மல்லாதவர்க்கும்‌ மற்றெல்லாயவர்க்கும்‌ எறிதிரைவையம்‌ முற்று மேனத்துருவாயிடந்த – ஞானப்பிரானை யல்லாலில்லை நான்‌ கண்ட நல்லது” – திருவிருத்தம்‌, 99.
1845- “திருக்குருகூரதனையுளங்கொள்‌ ஞானத்துவைம்மினும்மையுய்யக்‌ கொண்டு போகுறில்‌” – திருவாய்மொழி, 4:10:9.
1846- “அஸ்த்தாநஸ்நேஹ காருண்ய தா்மாதர்மதியாகுலம்‌, பார்த்தம்ப்ரபந்நமுத்திச்ய சஸ்த்ராவதரணம்க்ருதம்‌ – தகுதியில்லாத விடத்தில்‌ உண்டான பந்துஸ்நேஹம்‌ கருணை ஆகியவற்றாலும்‌ தன்‌ தர்மத்தில்‌ அதர்மபுத்தியாலும்‌ கலங்கித்‌ தன்னைச்‌ சரணம்‌ அடைந்த அர்ஜுனனுக்காக ஸ்ரீகீதா சாஸ்த்ரம்‌ செய்யப்பட்டது” – ஸ்ரீ
கீதார்த்தம்‌ ஸங்க்ரஹம்‌, 5.
1847-“நயோத்ஸ்யாம்‌ி – போர்‌ புரியமாட்டேன்‌” – ஸ்ரீகீதை, 2:6.
1848- “யச்ச்ரேயஸ்ஸ்யாந்‌ நிச்சிதப்ரூஹி தந்மே சிஷ்யஸ்தேஹம்‌ சாதி மாம்த்வாம்ப்ரபந்நம்‌ – எனக்கு எது நல்லது என்று தங்களால்‌ நிச்சயிக்கப்பட்டிருக்கிறதோ அதனைச்‌ சொல்லவேண்டும்‌; நான்‌ தங்களுக்கு சிஷ்யன்‌; சரணம்‌ அடிந்த என்னை நியமிக்கவேண்டும்‌” – ஸ்ரீகீதை, 2:7.
1849- “அறிவினால்‌ குறைவில்லா அகல்‌ ஞானத்தவரறிய” – திருவாய்மொழி, 4:8:6.
1850- “நத்வே வாஹம்‌ ஜாது நாஸம்‌ நத்வம்‌ நேமே ஜநாதிபா: நசைவ நபவிஷ்யாம:
ஸர்வே வயமத: பரம்‌ – நான்‌ முன்‌ சென்ற காலத்தில்‌ இல்லை என்கிறதில்லை , இருந்தேன்‌; நீயும்‌ இல்லை என்கிறதில்லை, இருந்தாய்‌; இங்கு வந்திருக்கிற அரசர்களும்‌ இல்லை என்கிறதில்லை, இருந்தார்கள்‌; நானும்‌ நீயும் அரசர்களுமாகிற எல்லோரும்‌ இனி வரும்‌ காலத்தில்‌ இல்லையாவோம்‌ என்பதில்லை, இருப்போம்‌.” – ஸ்ரீகீதை, 2:12.
1851-“தேஹிநோஸ்மிந்‌ யதா தேஹே கெளமாரம்‌ யெளவநம்‌ ஜரா, ததா தேஹாந்தரப்ராப்தி: தீரஸ்‌ தத்ர நமுஹ்யதி – ஒரு சரீரத்திலிருக்கிற ஆத்மாவிற்கு அந்தச்‌ சரீரத்தில்‌ வருகிற இளமையும்‌ யெளவனமும்‌ முதுமையும்‌ பற்றி எப்படி வருத்தமில்லையோ அப்படியே வேறு சரீரத்தை அடைகிறதும்‌ வருத்தமில்லை; அந்த விஷயத்தில்‌ தைரியமுள்ளவன்‌ மயக்கத்தை அடையமாட்டான்‌.” – ஸ்ரீகீதை, 2:13.
1852- “அந்தவந்த இமே தேஹா நித்யஸ்யோக்தாச்‌ சரீரிண:, அநாசிநோப்ரமேயஸ்ய தஸ்மாத்‌ யுத்யஸ்வ பாரத – நித்யனாயும்‌ அழிவில்லாதவனாயும்‌ அறிகின்றவனாயும்‌ இருக்கிற ஆத்மாவினுடைய இந்தச்‌ சரீரங்கள்‌ அழியக்கூடியவைகளாகச்‌ சொல்லப்படுகின்றன; ஆகையால்‌ பரத குலத்தில்‌ பிறந்தவனே! போரினைச்‌ செய்வாய்‌” – ஸ்ரீகீதை, 2:18.
1853- “நஜாயதேம்ரியதே வா கதாசித்‌ நாயம்‌ பூத்வா பவிதாவா நபூய:, அஜோ நித்ய: சாச்வதோயம்‌ புராணோ நஹந்யதே ஹந்யமாநே சரீரே – இவ்வாத்மா ஒருகால்‌
பிறப்பதுமில்லை, இறப்பதுமில்லை; இவ்வாத்மா கல்பாதியில்‌ தோன்றி மீண்டும்‌ கற்பத்தின்‌ முடிவில்‌ இல்லாமல்‌ போகிறான்‌ என்பதுமில்லை; இவ்வாத்மா பிறப்பில்லாதவன்‌; என்றுமுள்ளவன்‌; ஒரு நீலையாயிருப்பவன்‌; முன்புமிருக்கிறவன்‌; ஆதலால்‌ சரீரம்‌ கொல்லப்பட்டாலும்‌ ஆத்மா கொல்லப்படமாட்டான்‌” – ஸ்ரீகீதை, 2:20.

1854-“வாஸாம்ஸி ஜீர்ணாநியதா விஹாய நவாநி – மனிதன்‌ எப்படி கிழிந்துபோன உடைகளை விட்டு நீக்கி வேறான புதிய உடைகளை எடுத்துக்கொள்ளுகிறானோ அப்படியே ஆத்மாவும்‌ பழையதான சரீரத்தை விட்டுவிட்டுப்‌ புதியதாயும்‌ வேறாயுமிருக்கிற சரீரத்தை அடைகிறது” – ஸ்ரீகீதை, 2:22.
1855- “பூமிராபோநலோ வாயு: கம்‌ மநோ புத்தி ரேவச – பூமி தண்ணீர்‌ தீ காற்று ஆகாயம்‌ மனம்‌ புத்தி அஹங்காரம்‌ என எட்டு வகையாக வேறுபட்டிருக்கிற இந்த மூலப்பகுதி என்னுடையதென்று அறிவாயாக; தோள்வலி பொருந்திய அர்ஜுனா! இம்மாயை தாழ்ந்தது; இதைக்காட்டிலும்‌ வேறானதும்‌ எதண்ணால்‌ இந்த உலகம்‌ தரிக்கப்படுகிறதோ அப்படிப்பட்டதுமான என்னுடைய ஆத்மஸ்வரூபமான சரீரம்‌ இதனிலும்‌ சிறப்புடையது என்று அறிந்துகொள்‌” – ஸ்ரீகீதை, 7:4,5.
1856- “ஸர்வஸய சாகம்ஹ்ருதி ஸந்நிவிஷ்டோ மத்தஸ்ம்ருதி: ஞாநம்‌ போஹநஞ்ச எல்லாப்‌ பொருள்களினுடைய உள்ளத்தில்‌ நான்‌ இருக்கிறேன்‌; என்னிடத்திலிருந்தே நினைவும்‌ அறிவும்‌ அறிவின்மையும்‌ உண்டாகின்றன” ஸ்ரீகீதை, 15:15.
1857- “ஈச்வரஸ்‌ ஸர்வபூதாநாம்ஹ்ருத்தேச – தன்னால்‌ உண்டாக்கப்பட்டதாயும்‌ மூலப்பகுதி என்ற பெயருடையதாயும்‌ இருக்கிற இந்தச்‌ சரீரத்திலிருக்கிற எல்லா உயிர்களையும்‌ மாயையாலே கர்மங்கட்குத்‌ தகுதியான காரியங்களைச்‌ செய்வித்துக்கொண்டு ஸர்வேச்வரன்‌ எல்லா உயிர்களுடைய மனங்களில்‌ இருக்கிறான்‌.” – ஸ்ரீகீதை, 18:61.

1858-“தஸ்யாஹம்‌ ஸுலப: பார்த்த நித்யயுக்கஸ்ய யோகிந: – எப்போதும்‌ என்னிடம்‌ இருக்கவேண்டும்‌ என்று ஆசை கொண்டிருக்கிற அந்த ஞானிக்கு நான்‌ எளிமையாய்‌ அடையத்தக்கவன்‌.” – ஸ்ரீகீதை, 8:14.
1859- “பரித்ராணாய ஸாதூநாம்‌ விநாசாயச துஷ்க்ருதாம்‌, தர்மஸம்ஸ்தாபநார்த்தாய ஸம்பவாமி யுகேயுகே – நல்லோரை நலம்‌ புரிந்து காத்தற்கும்‌ தீயோரைப்பொன்று நெறி போக்கற்கும்‌ எல்லாம்‌ முந்தை அறத்தை நிலை நிறுத்துவதற்கும்‌ யுகந்தோறும்‌ இசைந்து நான்‌ பிறப்பன்‌.” – ஸ்ரீகீதை, 4:8.
1860- “ஸ்மோஹம்‌ ஸர்வபூதேஷு நமேத்வேஷ்யோஸ்தி நப்ரிய: – நான்‌ எல்லா உயிர்களிடத்தும்‌ ஸமனாய்‌ இருக்கிறேன்‌, எனக்குப்‌ பகைவனும்‌ இல்லை, நட்டோனும்‌ இல்லை, பக்தியோடு யாவர்‌ என்னை வணங்குகிறார்களோ அவர்கள்‌ என்னிடத்தில்‌ இருக்கிறார்கள்‌, நானும்‌ அவர்களிடத்தில்‌ இருக்கிறேன்‌.” ஸ்ரீகீதை, 9:29.
1861- “அஹங்கார விமூடாத்மா கர்த்தாஹமிதி மந்யதே – மூலப்பகுதிதியினுடைய மூன்று குணங்களால்‌ பலவகையாகச்‌ செய்யப்படுகின்ற காரியங்களை அறிவில்லாத இந்தச்‌ சீவன்‌ அஹங்காரத்தால்‌ ‘நான்‌ செய்கிறேன்‌” என்று நினைக்கிறான்‌.” – ஸ்ரீகீதை, 3:27.
1862- “பததோஹ்யபி கெளந்தேய புருஷ்ஸ்ய விபச்சித: , இந்த்ரியாணிப்ரமாதீநி ஹரந்திப்ரஸபம்‌ மன்ன: – மனத்தினை வெல்ல வேண்டும்‌ என்று முயற்சி செய்கின்ற ஒரு மனிதனுடைய மனத்தினை, கலங்கச்‌ செய்கின்ற இந்திரியங்கள்‌ வலியனவாய்‌ இழுத்துக்கொண்டு போகின்றன.” – ஸ்ரீகீதை, 2:60.
1863- “சஞ்சலம்‌ ஹி மநக்ருஷ்ண – காற்றினைப்‌ போன்று அந்த மனத்தை அடக்குதலும்‌ செய்யமுடியாத காரியம்‌ என்று நினைக்கிறேன்‌” – ஸ்ரீகீதை, 6:34.
1864- “அஸம்சயம்‌ மஹாபாஹோ மநோ – அர்ஜுனா! மனத்தினை அடக்குதல்‌ மிக அரிது, சஞ்சலம்‌ உள்ளது என்பதில்‌ ஐயமில்லை, அப்படியிருப்பினும்‌ பயிற்சியாலும்‌ வைராக்கியத்தாலும்‌ அடக்கப்படுகிறது.” – ஸ்ரீகீதை, 6:35.
1865- “தாநி ஸர்வாணி ஸம்யம்ய – அத்தகைய எல்லா இந்திரியங்களையும்‌ அடக்கி என்னுடைய திருமேனியில்‌ மனத்தினை நிறுத்தி நிதானமாக என்னையே நினைத்துக்கொண்டிருக்கக்‌ கடவன்‌; எவனுக்கு இந்திரியங்கள்‌ தன்வசத்தில்‌ இருக்கின்றனவோ அவனுக்குப்‌ புத்தியானது ஒரே நிலையில்‌ நிலைத்திருக்கிறது.” ஸ்ரீகீதை, 2:61.
1866- “ஸார்‌வத்வாராணி ஸம்யம்ய மநோஹ்ருதி நிருத்யச -ஜ்ஞானத்திற்கு வழியான எல்லா இந்திரியங்களையும்‌ விஷயங்களில்‌ போகாமல்‌ அடக்கி மனத்தினை இதயத்தில்‌ நிறுத்தியும்‌” – ஸ்ரீகீதை, 8:12.
1867- “சதுர்விதா பஜந்தே மாம்‌ ஜநாஸ்‌ ஸுக்ருதிநோர்ஜுந – ஏ அர்ஜுனா! தன்னின்றும்‌ நீங்கிய செல்வத்தை மீண்டு விரும்புகிறவனும்‌, கைவல்யத்தை விரும்புகிறவனும்‌,, வறியனாக விருந்து செல்வத்தை விரும்புகிறவனும்‌, பகவானை அடைய விருப்பமுள்ளவனும்‌ ஆன நால்வகைப்பட்ட நல்வினையையுடைய மக்கள்‌ என்னை வணங்குகிறார்கள்‌.” – ஸ்ரீகீதை, 7:16.
1868-“த்வெள பூதஸர்க்கெளலோகேஸ்மிந்‌ தைவ ஆஸுரஏவச. தைவீ ஸம்பத்‌ விமோக்ஷாய நிபந்தாயாஸுரீமதா – இவ்வுலகத்தில்‌ தெய்வம்‌ என்றும்‌ ஆசுரம்‌ என்றும்‌ கர்மங்களைச்‌ செய்யும்‌ மக்களுடைய பிறப்பு இரண்டு வகை.” – ஸ்ரீகீதை, 16:6.
1869- “ஹந்த தே கதயிஷ்‌ யாமி விபூதீராத்மநச்சுபா: – குருகுலத்தில்‌ பிறந்தவனே! என்னுடைய நல்லவையும்‌ தீயவையுமான செல்வங்களைச்‌ சொல்லுகிறேன்‌; அந்தோ! என்னுடைய செல்வத்தின்‌ முடிவிற்கு எல்லையில்லை.” – ஸ்ரீகீதை, 10:9.
1870-“பச்யாமி தேவாம்ஸ்வ தேவ தேஹே ஸர்வாம்ஸ்ததா பூதவிசேஷஸங்காந்‌ – ஓ
தேவனே! உலகமே உருவமான உன்னுடைய சரீரத்தில்‌ எல்லாவிதமான
தேவர்களையும்‌ அப்படியே பிராணி விசேஷங்களின்‌ கூட்டங்களையும்‌ பிரமனையும்‌ பிரமனுடைய அதீனத்திலிருக்கிற சிவனையும்‌ தெய்வலோகத்திலுள்ள எல்லா
இருடிகளையும்‌ பாம்புகளையும்‌ பார்க்கிறேன்‌.” – ஸ்ரீகீதை, 11:15.
1871-“மந்மநாபவ மத்பக்தோ மத்யாஜீ மாம்‌ நமஸ்குரு, மாமேவைஷ்யஸி யுக்த்வைவமாத்மாநம்‌ மத்பராயண: – என்னிடத்தில்‌ மனத்தினை வைத்தவனாயும்‌என்னிடத்தில்‌ பத்தியையுடையவனாயும்‌ என்னை ஆராதிக்கிறவனாயும்‌ என்னை நமஸ்காரம்‌ செய்கிறவனாயும்‌ என்னைச்‌ சரணம்‌ அடைந்தவனாயும்‌ இவ்விதமான மனத்தையுடையவனாய்‌ என்னையே அடைவாய்‌.” – ஸ்ரீகீதை, 9:34.
1872- “தைவீஹ்யேஷா குணமயீ மம மாயா துரத்யயா, மாமேவ யேப்ரபத்யந்தே மாயாமேதாம்‌ தரந்தி தே – எந்தக்‌ காரணத்தால்‌ என்னுடைய இந்த மாயையானது,படைத்தல்‌ முதலிய காரியங்களை விளையாட்டாகச்‌ செய்கிற என்னால்‌ செய்யப்பட்டதோ (அதனால்‌) தாண்ட முடியாதது; என்னையே எவர்கள்‌ சரணம்‌ அடைகிறார்களோ அவர்கள்‌ இந்த மாயையைத்‌ தாண்டுகிறார்கள்‌.” – ஸ்ரீகீதை, 7:14.
1873- “தமேவ சரணம்‌ கச்ச ஸர்வபாவேந பாரத – எல்லா வுலகங்களையும்‌ ஏவுகின்றவனாயும்‌ அடியார்கள்‌ பக்கல்‌ வைத்த அன்பினால்‌ உனக்குச்‌ சாரதியாயும்‌ முன்னே நின்று உன்னை ஏவுகின்றவனாயும்‌ இருக்கிற அவனையே எல்லாவகையாலும்‌ சரணமாக அடைவாய்‌.” – ஸ்ரீகீதை, 18:62.
1874- “ஸர்வகர்மாந்‌ பரித்யஜ்ய – எல்லாத்‌ கர்மங்களையும்‌ விட்டு என்னையே சரணமாக அடைவாய்‌.” – ஸ்ரீகீதை, 18:66.
1875-“அடியேனுள்ளான்‌” – திருவாய்மொழி, 8:8:2.
1876- “சென்று சென்று பரம்பரமாய்‌” – திருவாய்மொழி, 8:8:5.
1877- “மின்னின்னிலையில மன்னுயிராக்கைகள்‌” – திருவாய்மொழி, 1:2:2.
1878-“உள்ளது மில்லதும்‌” – திருவாய்மொழி, 1:2:8.
1879-“உடல்மிசையுயிரெனக்‌ கரந்தெங்கும்‌ பரந்து” – திருவாய்மொழி, 1:1:7.
1880-“கரந்த சிலிடந்தொறு மிடந்திகழ்‌ பொருடொறும்‌ கரந்தெங்கும்‌ பரந்து” திருவாய்மொழி, 1:1:10.
1881-“நின்றனர்‌” – திருவாய்மொழி, 1:1:6.
1882-“பத்துடையடியவர்க்கெளியவன்‌” – திருவாய்மொழி, 1:3:1.
1883- “பல பிறப்பாய்‌ – எளிவருமியல்வினன்‌” – திருவாய்மொழி, 1:3:2.

1884-“முற்றவும்‌ நின்றனன்‌” – திருவாய்மொழி, 1:2:6.
1885-“நீர்நும தென்றிவை வேர்‌ முதல்மாய்த்து” – திருவாய்மொழி, 1:2:3.
1886-“விண்ணுளார்‌ பெருமாற்கடிமை செய்வாரையஞ்‌ செறுமைம்புலன்‌” திருவாய்மொழி, 7:1:6.
1887- “மனத்தை வலித்து” – திருவாய்மொழி, 5:1:4.
1888- “உள்ளமுரை செயலுள்ள விம்மூன்றையு முள்ளிக்கெடுத்து” – திருவாய்மொழி, 1:2:8.
1889- “பெருநாடுகானவிம்மையிலே பிச்சை தாங்கொள்வர்‌” – திருவாய்மொழி, 4:1:1.
1890- “இறுகலிறப்பென்னும்‌” – திருவாய்மொழி, 4:1:10.
1891- “குணங்கொள்‌ நிறைபுகழ்‌ மன்னர்‌” – திருவாய்மொழி, 4:1:8.
1892- “திருநாரணன்தாள்‌ காலம்‌ பெறச்‌ சிந்தித்துய்ம்மின்‌” – திருவாய்மொழி, 4:1:1.
1893- “அரக்கரசுரர்‌ பிறந்திருள்ளீரேல்‌” – திருவாய்மொழி, 5:2:5.
1894- “நண்ணாவசுரர்‌ – நல்லவமரர்‌” – திருவாய்மொழி, 10:7:5.
1895-“புகழுநல்லொருவன்‌” – திருவாய்மொழி, 3:4:1.
1896- “நல்குரவும்‌” – திருவாய்மொழி, 6:3:1.
1897-“மாயாவாமனன்‌” – திருவாய்மொழி, 7:8:1.
1898-“நீராய்‌ நிலனாய்த்‌ தீயாய்க்‌ காலாய்‌ நெடுவானாய்‌ சீரார்‌ சுடர்களிரண்டாய்ச்‌
சிவனாயயனானாய்‌” – திருவாய்மொழி, 6:9:1.
1899-“வணக்குடைத்தவ நெறிவழி நின்று புறநெறி களைகட்டுணக்குமின்‌ பசையற” திருவாய்மொழி, 1:3:5.
1900- “மேவித்தொழுதுய்ம்மினீர்கள்‌ வேதப்புனிதவிருக்கை நாவிற்‌ கொண்டச்சுதன்தன்னை ஞானவிதி பிழையாமே” – திருவாய்மொழி, 5:2:9.
1901- “மாலைநண்ணி – காலை மாலை கமல மலரிட்டு – தொழு தெழுமினோ” திருவாய்மொழி, 9:10:1.
1902- “அவனுடையுணர்வு கொண்டுணர்ந்து” – திருவாய்மொழி, 1:3:5. 1903- “மற்றொன்றில்லை” – திருவாய்மொழி, 9:1:7.
1904-“சரணமாகும்‌” – திருவாய்மொழி, 9:10:5.
1905-“மாயனனறோதியவாக்கு” – நான்முகன்‌ திருவந்தாதி, 71.
1906- “ஜந்ம கர்மசமே திவ்ய மேவம்‌ யோவேத்தி தத்‌ வத:,த்யக்த்வா தேஹம்‌ புநர்ஜந்ம நைதி மாமேதி ஸோர்ஜுந” – அர்ஜுனா! என்னுடைய அவதாரமும்‌ அவதாரங்களில்‌ செய்யப்படும்‌ செயல்களும்‌ தெய்வத்தன்மை வாய்ந்தவை என்று எவனொருவன்‌ இந்த விதமாக உண்மையாக அறிகிறானோே அவன்‌ இப்பொழுது இருக்கும்‌ சரீரத்தை விடல்‌ மீண்டும்‌ வேறு பிறவியை அடைகிறான்‌ இல்லை; என்னையே அடைகிறான்‌.” ஸ்ரீகீதை, 4:9.
1907- “இவை பத்தும்‌ வல்லாரமரரோடுயர்விற்சென்றறுவர்‌ தம்‌ பிறவியஞ்சிறை” திருவாய்மொழி, 1:3:14.
1908- “பத்ரம்‌ புஷ்பம்‌ பலம்‌ தோயம்‌ – எல்லோருக்கும்‌ எளிதில்‌ கிடைக்கக்‌ கூடிய
இலையோ மலரோ பழமோ தண்ணீரோ என்னுமிவற்றை எவன்‌ பக்தியுடன்‌ எனக்குக்‌ கொடுக்கிறானோ, தூய்மையான மனத்தையுடைய அவனால்‌ பக்தியுடன்‌ உபகாரமாகக்‌ கொடுக்கப்பட்ட அவற்றை நான்‌ உண்ணுகிறேன்‌.” – ஸ்ரீகீதை, 9:26.
1909-“பிரிவகையின்றி நன்னீர்‌ தூய்ப்புரிவதுவும்‌ புகைபூ” – திருவாய்மொழி, 1:6:1

ஸுூத்ரம்‌-190
1910-“தத்வம்‌ ஜிஜ்ஞாஸமாநாநாம்‌ ஹேதுபிஸ்ஸர்வதோமுகை: , தத்வமேகோ மஹாயோக ஹரிர்‌ நாராயண: பர: – பல முகங்களான காரணங்களால்‌ உண்மையான பரம்பொருளை அறிய விரும்பின மஹரிஷிகளுக்கு, பெரிய யோகியும்‌ பாபங்களைப்‌ போக்குபவருமான நாராயணன்‌ ஒருவனே பரம்பொருள்‌ என்று ஏற்பட்டது” – பாரதம்‌, சாந்தி பர்வம்‌, 347:83.
1911- “தத்‌ வித்திப்ரணிபாதேந பரிப்ரச்நேந ஸேவயா , உபதேக்ஷ்யந்தி தேஜ்ஞாநம்ஜ்ஞாநிநஸ்‌ தத்வதர்ச்சிந: – ஆத்ம விஷயமானஜஞானத்தை நமஸ்காரத்தாலும்‌ கேள்வியாலும்‌ தொண்டினாலும்ஜ்ஞானிகளிடமிருந்து அறிந்துகொள்‌; பரம்பொருளைப்‌ பார்க்கின்றவர்களானஜ்ஞானிகள்‌ உனக்கு ஆத்மவிஷயமான ஜ்ஞானத்தை உபதேசம்‌ செய்வார்கள்‌.” – ஸ்ரீமத்‌ பகவத்‌ கீதை, 4:34. 1912-“அஹம்க்ருத்ஸ்நஸ்ய ஜகத:ப்ரபவ:ப்ரளயஸ்‌ ததா – எல்லா உலகங்கட்கும்‌ காரணம்‌ நானே, எல்லா உலகங்கள்‌ லயப்படுவதும்‌ என்னிடத்திலேயே, சேஷியும்‌ நான்தான்‌, ஆதலால்‌ நானே பரம்பொருள்‌, என்னைக்‌ காட்டிலும்‌ வேறான பரம்பொருள்‌ ஒன்றுமில்லை” – ஸ்ரீமத்‌ பகவத்‌ கீதை, 7:6. 1913-“மாமேகம்‌ சரணம்வரஜ” – என்னையே சரணமாகப்‌ பற்று” – ஸ்ரீமத்‌ பகவத்‌ கீதை, 18:66.
1914-“மண்ணும்‌ விண்ணுமெல்லா முடனுண்ட நங்கண்ணன்‌ கண்ணல்லதில்லையோர்‌ கண்ணே” – திருவாய்மொழி, 2:2:1.
1915-“கறுத்த மனமொன்றும்‌ வேண்டா கண்ணனல்லால்‌ தெய்வமில்லை” திருவாய்மொழி, 5:2:7.
1916- “கண்ணனல்லாலில்லை கண்டீர்‌ சரண்‌ – திண்ணமா நும்முடைமையுண்டேலவனடி சேர்த்துய்ம்மினோ” – திருவாய்மொழி, 9:1:10.

—

ஸுூத்ரம்‌-191
1917-“அன்றைவரை வெல்வித்த” – திருவாய்மொழி, 4:6:1.
1918-“த்ரெளபத்யா ஸஹிதாஸ்‌ ஸர்வே நமச்சக்ருர்‌ ஜநார்த்தநம்‌ – பாண்டவர்கள்‌ ஐவரும்‌ திரெளபதியுடன்‌ கூடி ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வணங்கினார்கள்‌.” – பாரதம்‌, ஆரண்யபர்வம்‌, 192:56.
1919- “ந காங்க்கே விஜயம்க்ருஷ்ண -க்ருஷ்ணா! வெற்றியை நான்‌ விரும்பவில்லை” ஸ்ரீகீதை, 1:32.
1920- “கரிஷ்யே வசநம்‌ தவ – உன்‌ வார்த்தையின்படி செய்கிறேன்‌.” – ஸ்ரீகீதை, 18:73.
1921- “பதிற்றைந்திரட்டிப்‌ படைவேந்தர்பட” – பெரிய திருமொழி, 2:4:4.

1922-“தோற்றோம்‌ மடநெஞ்சமெம்பெருமான்‌ நாரணற்கு” – திருவாய்மொழி, 2:1:7.
1923-“முடிப்பான்‌ சொன்னவாயிரம்‌” – திருவாய்மொழி, 8:7:11.
1924-“பொங்கைம்புலனும்‌” – திருவாய்மொழி, 10:7:10.

—

ஸூத்ரம்‌ – 192
1925-“நாந்தகமேந்திய” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 1.9.4
1926-“சிஷ்யஸ்தேஹம்‌ – நான தேவரீருக்குச்‌ சிஷ்யன்‌, தேவரீரைச்‌ சரணமடைந்த என்னை நியமிக்க வேண்டும்‌” – ஸ்ரீகீதை, 2:7.
1927- “நாநமச்ரத்தாநோஸி – அருச்சுனா! நிச்சயம்‌ சிரத்தையில்லாதவனா யிருக்கிறாய்‌, கெட்டபுத்தியுதையவனாயு மிருக்கிறாய்‌; எக்காரணத்தால்‌ அறிவின்மையால்‌ அறியவில்லையோ அது எனக்குப்‌ பெரிதும்‌ விருப்பமில்லாத தாகும்‌” – அநுகீதை.
1928- “ஏ பாவம்‌ பரமே” – திருவாய்மொழி, 2:2:2.
1929- “பொலிக பொலிக” – திருவாய்மொழி, 5:2:1.
1930- “உகந்து பணி செய்து” – திருவாய்மொழி, 10:8:10.

–

ஸூத்ரம்‌ – 193
1931-“மாமேகம்‌ சரணம்‌ வ்ரஜ – என்னையே சரணமாகப்‌ பற்று” – ஸ்ரீகீதை, 18:66
1932-“திருநாரணன்‌ தாள்‌ காலம்‌ பெறச்‌ சிந்தித்துய்ம்மினோ” – திருவாய்மொழி, 4:1:1
1933-“அடிக்கழமர்ந்து புகுந்தேன்‌” – திருவாய்மொழி, 6:10:10

—

ஸூத்ரம்‌ – 194
1934-“அம்பகவன்‌ வணக்குடைத்‌ தவநெறிவழி நின்று” – திருவாய்மொழி, 1:3:5
1935-“ஞானவிதி பிழையாமே” – திருவாய்மொழி, 5:2:9
1936- “பண்டேபரமன பணித்த பணிவகையே கண்டேன்‌ கமலமலர்ப்பாதம்‌” திருவாய்மொழி, 10:4:9.
1937- “இதி மோஹநவர்ஷ்மணா த்வயாபி க்ரதிதம்‌ பாஹ்யமதம்‌ த்ருணாய மந்யே இப்படி பிறரை மயங்கச்செய்கின்ற, தேவரீராலேயே செய்யப்பட்ட வேதங்கட்குப்‌
புறம்பான மதங்களைப்‌ புல்லுக்குச்‌ சமமாக நினைக்கிறேன்‌” – ஸ்ரீரங்கராஜஸ்தவம்‌.

—

ஸூத்ரம்‌ – 195
1938-“வேதவேத்யே பரே பும்ஸி – வேதங்களால்‌ அறியப்படும்‌ பரமபுருஷன்‌ ” -ஸ்காந்தம்‌.
1939-“யேசவேதவிதோவிப்ரா யேசாத்யாத்மவிதோ ஜநாஃ – எந்த அந்தணர்கள்‌ வேத்த்தின்‌ பூர்வபாகத்தை அறிந்தவர்களோ, எவர்கள்‌ வேதாந்தம்‌ அறிந்தவர்களோ ”
1940- “ஆவித்ய ப்ராக்ருத ப்ரோக்த – தத்வம்‌ ஹிதம்‌ புருஷார்த்தம்‌ என்னுமவற்றின்‌ ஞானமில்லாமையாகிற அறியாமையோடு கூடிய இவ்வுலக மனிதன்‌ ஆவித்யன்‌ என்று சொல்லப்பதுகிறான்‌” –
1941- “நைவ கிஞ்சித்‌ பரோக்ஷம்‌ தே – உனக்குக்‌ காணப்படாத பொருள்‌ ஒன்றுமில்லை”
1942- “யோ வேத்தி யுகபத்‌ ஸர்வம்‌ – யாவன்‌ ஒருபொழுதில்‌ எல்லாவறையும்‌ அறிகிறான்

‌–

ஸூத்ரம்‌ – 196
1943- “செங்கணெடியானைச்‌ சிந்தித்தறியாதார்‌ என்றுமறியாதார்‌ ” – பெரிய திருமொழி, 11.7.8.
1944- “அஃதே யுய்யப் புகுமாறு” – திருவாய்மொழி, 4.1.11.
1945- “திருநாரணன்தாள்‌” – திருவாய்மொழி, 4.1.1.
1946- “அக்கரையெனனு மனத்தக்கடலுளழுந்தியுன்‌ பேரருளாலிக்கரையேறி யிளைத்திருந்தேனை” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 5.3.7.
1947- “முகில்வண்ண வானத்திமையவர்‌ கழவிருப்பர்‌ பேரின்பவெள்ளத்தே” திருவாய்மொழி, 7.2.11
1948- “செஞ்சொற்கவிகாளுயிர்‌ காத்தாட்செய்ம்மின்‌” – திருவாய்மொழி, 10.7.1
1949- “ஸம்ஸாரஸாகரம்‌ – வித்வான்‌௧ள்‌ , கொடியதும்‌ எல்லையில்லாத துக்கத்திற்கு நிலைக்களமானதுமான பிறவிப்‌ பெருங்கடலை, தேவரீரையே சரணமடைந்துதாண்டுகிறார்கள்‌ ”
1950-“பொங்கைம்புலன்‌ ” – திருவாய்மொழி, 10.7.10

—

ஸூத்ரம்‌ – 197
1951-“க்ஷிபாமி – தள்ளுகிறேன்‌ ”
1952-நக்ஷமாமி – பொறுக்க மாட்டேன்‌” 1953-“ஞானப்பிரானை யல்லாலில்லை நான்‌ கண்ட நல்லது” – திருவிருத்தம்‌, 99.
1954-எங்ஙனேயோ வன்னைமீர்காளென்னை முனிவது நீர்‌” – திருவாய்மொழி, 5:5:1.
1955-“என்னெஞ்சினால்‌ நோக்கிக்‌ காணீர்‌” – திருவாய்மொழி, 5:5:2.
1956-“செஞ்சொற்கவிகாளுயிர்‌ காத்தாட்‌ செய்மின்‌” – திருவாய்மொழி, 10:7:1.
1957-“மங்கவொட்டுன்‌ மாமாயை” – திருவாய்மொழி, 10:7:10.

—

ஸூத்ரம்‌ – 198-
1958-“வீடுமின்‌ முற்றவும்‌” – திருவாய்மொழி, 1.2.1.
1959-“சுனைநன்மலரிட்டு நினைமின்‌ நெடியானே” – திருவாய்மொழி, 10.5.10. 1960-“உன்னை நான்‌ பிடித்தேன்கொள்‌ சிக்கெனவே” – திருவாய்மொழி, 2.6.1.
1961-“உன்னை நானடைந்தேன்‌ விடுவேனோ” – திருவாய்மொழி, 2.6.10.
1962- “மாசுச: – வருந்தாதே” – ஸ்ரீமத்கீதை, 18.
1963- “தோகை மாமயிலார்கள்‌-செவியோசை வைத்தெழ ஆகள்‌ போகவிட்டுக்‌ குழலூது” – திருவாய்மொழி, 6.2.2.
1964-“மழறு தேன்மொழியார்கள்‌ நின்னருள்‌ குடுவார்‌ மனம்‌ வாடி நிற்க எம்‌ குழறு பூவையோடும்‌ கிளியோடும்‌ குழகேல்‌” – திருவாய்மொழி, 6.2.5.
1965-கன்மமன்றெங்கள்‌ கையில்‌ பாவை பறிப்பது” – திருவாய்மொழி, 6.2.8.
1966-ஆன்பின்‌ போகேல்‌” – திருவாய்மொழி, 10.3.8.
1967-என்கை கழியேல்‌” – திருவாய்மொழி, 10.3.8.
1968-நீயுகக்கு நல்லவரொடு முழிதராய்‌” – திருவாய்மொழி, 10.3.8.
1969-அவத்தங்கள்‌ விளையுமென்‌ சொற்கொள்‌ ” – திருவாய்மொழி, 10.3.10.
1970-கண்ணன்‌ கழலினை” – திருவாய்மொழி, 10.5.1.
1971-“ஆழுமென்னாருயிரான்‌ பின்போகேல்‌” – திருவாய்மொழி, 10.3.8.
1972-“கலவியும்‌ நலியுமென்‌ கைகழியேல்‌” – திருவாய்மொழி, 10.3.8.
1973-“வசிசெயுன்‌ தாமரைக்கண்ணும்‌ வாயும்‌ கைகளும்‌ பீதகவுடையுங்‌ காட்டி” திருவாய்மொழி, 10.3.8.

—

ஸூத்ரம்‌ – 199
1974-“பிணக்கி யாவையும்‌ யாவரும்‌ பிழையாமல்‌ பேதித்தும்‌ பேதியாததோர்‌ கணக்கில்‌ கீர்த்தி வெள்ளக்கதிர்‌ ஞானமூர்த்தியினாய்‌” – திருவாய்மொழி, 6.2.8.
1975- “உணக்கொன்றுணர்த்துவன்‌ ” – திருவாய்மொழி, 6.2.5.
1976- “கொள்ளென்று கிளர்ந்தெழுந்த பெருஞ்செல்வம்‌ நெருப்பாகக்‌ கொள்ளென்று தமமூடும்‌” – திருவாய்மொழி, 4.9.4.
1977- “நின்கண்‌ வேட்கையெழுவிப்பன்‌ ” – திருவிருத்தம்‌, 96.

—

ஸூத்ரம்‌ – 200
1978-“கொண்டாட்டும்‌ குலம்‌ புனைவும்‌” – திருவாய்மொழி, 4.9.3.
1979-“உயிர்‌ மாய்தல்‌ கண்டாற்றேன்‌” – திருவாய்மொழி, 4.9.3.
1980-“அசுரர்கள்‌ தலைப்பெய்யில்‌ யவங்கொலாங்கென்றாமுமென்னாருயிர்‌” திருவாய்மொழி, 10.3.8.

—

ஸூத்ரம்‌ – 201
1981-“என்னதுன்னதாவியும்‌” – திருவாய்மொழி, 4.3.8.
1982-“அறிவாருயிரானாய்‌” – திருவாய்மொழி, 6.9.8.
1983-“ஜ்ஞாநீத்வாத்மைவமேமதம்‌” – ஸ்ரீகீதை, 7.18.

—

ஸூத்ரம்‌ – 202
1984-“சரீரமர்த்தம்‌ ப்ராணஞ்ச ஸத்குரூப்யோ நிவேதயேத்‌ – தன்‌ சரீரத்தையும்‌ பொருளையும்‌ உயிரையும்‌ நல்ல ஆசாரியர்களுக்குக்‌ கொடுக்க வேண்டும்‌” விஹகேச்வரஸம்ஹிதை.
1985-“க்ருத்ஸ்நாம்‌ வா ப்ருதிவீம்‌ தத்யாத்‌ ந தத்துல்யம்‌ கதஞ்சந – நிறைந்த பூமியைக்‌ கொடுத்தாலும்‌ ஆசாரியன்‌ செய்த உபகாரத்துக்கு ஈடாகமாட்டாது”.
1986- “இருத்தும்‌ வியந்தென்னைத்‌ தன்‌ பொன்னடிக்கீழ்‌” – திருவாய்மொழி, 8.7.1.
1987-என்னெண்டானானான்‌” – திருவாய்மொழி, 1.8.7.
1988-“பொய்கலவாதென்மெய்‌ கலந்தான்‌” – திருவாய்மொழி, 1.8.5.
1989-“அந்தாமத்தன்பு செய்து” – திருவாய்மொழி, 2.5.1.
1990-“பற்றிலனீ சனும்‌” – திருவாய்மொழி, 1.2.6.
1991- “இருந்தான்‌ கண்டுகொண்டு” – திருவாய்மொழி, 9.6.8.
1992-“என்னை முற்றவும்‌ தானுண்டான்‌” – திருவாய்மொழி, 9.6.8.
1993- “தானென்னை முற்றப்பருகினான்‌” – திருவாய்மொழி, 9.6.10.
1994- “பரிஜநபரிபர்ஹா பூஷணாந்யாயுதாநி – வரதனே! பரிஜனங்களும்‌ சாமரம்‌ முதலியவைகளும்‌ திருவாபரணங்களும்‌ திவ்யாயுதங்களும்‌ தேவரீருடைய ஞானம்‌
சக்தி முதலிய குணங்களும்‌ ஸ்ரீவைகுண்டமும்‌ மற்றைய வண்டங்களும்‌ தேவரீருடைய திருமேனியும்‌ அப்படியே தேவரீருமாகிய எல்லாப் பொருட்களும்‌ அடியார்களுக்காகவே விருக்கின்றன ” – வரதராஜஸ்தவம்‌,
1995-“எனக்கே தனனைத்தந்த கற்பகம்‌” – திருவாய்மொழி, 2.7.11.
1996-“உன்னடியார்க்கென்‌ செய்வனென்றேயிருத்தி” – பெரிய திருவந்தாதி 53.
1997- “வேங்கடத்துறைவார்க்கு நமவென்னலாம்‌ கடமை யது சுமந்தார்கட்கு” திருவாய்மொழி, 3.3.6.
1998- “பூயிஷ்ட்டாம்‌ – நம என்னும்‌ சொல்லை மிகப்‌ பெரியதாக நினைத்திருக்கும்‌ கருத்தாலே உமக்குச்‌ சொல்லுகிறோம்‌” – யஜுர்வேதம்‌.
1999- “அல்லுநன்‌ பகலுமிடைவீடின்றி நல்கியென்னை விடான்‌” – திருவாய்மொழி, 1.10.8.
2000- “போகு நம்பீ” – திருவாய்மொழி, 6.2.2.
2001-“அகல்வானு மல்லனினி” – திருவாய்மொழி, 2.6.7.
2002- “ஆன்பின்‌ போகேல்‌” – திருவாய்மொழி, 10.3.8.
2003- “திவத்திலும்‌ பசுநிரை மேய்ப்புவத்தி” – திருவாய்மொழி, 10.3.10.
2004-“அருள்தருவானமைகின்றானது நமது விதிவகையே” – திருவாய்மொழி ,10.6.1.

—

ஸூத்ரம்‌ – 203
2005-நண்ணாதார்‌ முறுவலிப்ப” – திருவாய்மொழி, 4.9.1.
2006-“மெய்யில்‌ வாழ்க்கை” – பெருமாள்‌ திருமொழி, 3.1.
2007-“ஊனேறு செல்வத்து” – பெருமாள்‌ திருமொழி, 4.1.
2008-ஆசைவாய்ச்‌ சென்ற சிந்தை” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 4.5.1.
2009-“பரீக்ஷய லோகாந்‌ – செய்யும்‌ செயல்களால்‌ ஈட்டப்படும்‌ பலன்களை ஆராய்ந்த ப்ராஹ்மணன்‌, செய்யும்‌ செயல்களால்‌ பரம்பொருள்‌ அடையப்படுகிறானில்லை என்று வெறுப்பை யடைவான்‌” – முண்டகோபநிஷத்‌, 2.11.
2010- “ஆஸ்திகோ தர்மசீலச்ச – சாஸ்திரங்களில்‌ நம்பிக்கையுள்ளவனும்‌
தர்மங்களைச்‌ செய்யவேண்டும்‌ என்ற தன்மையுடையவனும்‌ ஒழுக்கமுடையவனும்‌
விஷ்ணுபக்தியுடையவனும்‌ தூயதன்மையுடையவனும்‌ காம்பீர்யத்தையுடையவனும்‌
சாதுர்யத்தையுடையவனும்‌ தைரியமுடையவனுமான ஒருவன்‌ சிஷ்யன்‌ என்று சொல்லப்படுகிறான்‌ ”
2011- “அமாநித்வ மதம்பித்வ மஹிம்ஸா – உயர்ந்தவர்களை அலக்ஷியம்‌
செய்யாமலிருப்பது, கர்மானுஷ்டானங்களைப்‌ பெருமைக்காகச்‌ செய்யாமலிருப்பது ,முக்கரணங்களாலும்‌ பிறர்க்குத்‌ துன்பம்‌ செய்யாமலிருப்பது ,
பொறுமையோடிருப்பது, எல்லாரிடத்திலும்‌ சமமாக விருப்பது, ஆசாரியனை வணங்குவது, சாஸ்த்ரங்களில்‌ சொல்லியவைகளில்‌ உறுதியுடனிருப்பது ,
ஆன்மாவிலேயே மனத்தினை வைப்பது” –
ஸ்ரீகீதை, 13.7.
2012“ப்ரணிபத்யாபி – கைகூப்பி வணங்கியும்‌ அபிவாதநம்‌ செய்தும்‌” ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணம்‌, 1.1.1.

2013-“தத்‌ வித்தி – ஆத்ம விஷயமான ஞானத்தை நமஸ்காரத்தாலும்‌, கேட்பதாலும்‌, தொண்டு செய்வதனாலும்‌ ஞானிகளிடமிருந்து அறிந்து கொள்‌” ஸ்ரீகீதை, 4.34.
2014-“உளங்கொள்‌ ஞானத்து வைம்மின்‌” – திருவாய்மொழி, 4.10.9.
2015- “பேசுமளவன்றிது வம்மின்‌ நமர்‌! பிறர்‌ கேட்பதன்‌ முன்‌” – பெரிய திருமொழி, 2.4.9.
2016- “வம்மின்‌ புலவீர்‌” – திருவாய்மொழி, 3.9.6.
2017- “சொன்னால்‌ விரோதமிது ஆகிலும்‌ சொல்லுவன்‌ கேன்மினோ” – திருவாய்மொழி, 3.9.1.
2018- “ஈனச்சொல்லாயினுமாக ” – திருவிருத்தம்‌, 99.
2019- “மற்றொன்றில்லை சுருங்கச்‌ சொன்னோம்‌ மாநிலத்தெவ்வுயிர்க்கும்‌” திருவாய்மொழி, 9.1.7.
2020- “திண்ண நாமறியச்‌ சொன்னோம்‌” – திருவாய்மொழி ,10. 2.5.
2021- “இதம்‌ தே நாதபஸ்காய – இந்தக்‌ கீதையின்‌ தத்துவப்பொருள்‌ தவமில்லாதவனுக்கு ஒருபோதும்‌ உன்னால்‌ சொல்லத்தக்கதன்று, பக்தியில்லாதவனுக்கும்‌ சொல்லத்தக்கதன்று, தவம்‌ பக்தி இவையிருந்தாலும்‌ ஆசாரியனுக்குப்‌ பணிவிடை செய்யாதவனுக்குச்‌ சொல்லத்தக்கதன்று, என்னை நிந்திப்பவனுக்கும்‌ சொல்லத்தக்கதன்று” – ஸ்ரீகீதை, 18.67.
2022- “ஞாலத்தார்‌ தமக்கும்‌ வானத்தவர்க்கும்‌ பெருமான்‌” – திருவாய்மொழி, 4.5.8.
2023- “கண்டாற்றேனுலகியற்கை ” – திருவாய்மொழி, 4.9.3.
2024-“அருள்‌ கண்டீரிவ்வுலகினில்‌ மிக்து” – கண்ணிநுன்சிறுத்தாம்பு, 8. )
2025- “க்ஷிபாம்‌, நக்ஷமாமி – தள்ளுகிறேன்‌, பொறுக்கமாட்டேன்‌ ”.

—

ஸூத்ரம்‌ – 204
2026- “மித்ரமெளபயிகம்‌ கர்த்தும்‌ – புருஷரேஷ்டரான இந்த ஸ்ரீராமபிரான்‌, இராஜ்ஜியத்தை இச்சிக்கிறவனாயும்‌ கொடிய கொலையை விரும்பாதவனாயுமிருக்கிற உன்னால்‌ சினேகம்‌ செய்துகொள்ளப்படுதற்குத்‌ தகுந்தவர்‌” – ஸ்ரீராமா, சுந்தர, 21.19.
2027- “விதிதஸ்ஸஹிதர்மஜ்ஞ – ஸ்ரீராமபிரான்‌ நியாயமறிந்தவர்‌, சரணம்‌ புகுந்தவர்களிடத்தில்‌ அன்புடையவர்‌ , எல்லாராலும்‌ அறியப்பட்டவர்‌, ஆகையால்‌
உய்ந்து போவதற்கு விரும்புவாயேயாகில்‌ உனக்கு அவரோடு சிநேகம்‌ உண்டாகட்டும்‌” – ஸ்ரீராமா, சுந்தர, 21.20.
2028- “நித்யைவைஷா ஜகந்மாதா – இந்த இலக்ஷ்மியானவள்‌ எப்போதும்‌ இருப்பவள்‌ , உலகங்கட்கெல்லாம்‌ தாய்‌, ஒருபோதும்‌ விஷ்ணுவை விட்டுப்‌ பிரியாதவள்‌” – ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணம்‌, 1.8.17.
2029- “ஸர்வபூதாத்மகே தாத ஜகந்நாதே ஜகந்மயே – தந்தையே! எல்லாவுயிர்களையும்‌ சரீரமாகவுடையுவனும்‌ , உலகநாதனும்‌, பரமாத்மாவுமான கோவிந்தன்‌ உலகவுருவமாகவிருக்க, பகைவன்‌ நட்டோன்‌ என்கிற கதை யெங்கிருந்து வுண்டாகும்‌.” – ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணம்‌, 1.19.37.
2030- “உர்வ்யாமஸ்தி – பூமியில்‌ இருக்கிறான்‌; எங்குமிருக்கிறான்‌ ”
2031- “அபார ஸம்ஸாரவிவர்த்தநேஷு மாயாத தோஷம்‌ – அசுர்ர்களே! சாரமில்லாத இவ்வுலக வாழ்விலுள்ள, சுழல்‌ போன்று வருகின்ற தேவ, மனித, திர்யக்‌ பிறவிகளில்‌ மகிழ்ச்சியை அடையாதீர்கள்‌. உறுதியாகச்‌ சொல்லுகிறேன்‌; எங்கும்‌ ஒரே தன்மையாயிருப்பதை அடையுங்கள்‌. ஒரே தன்மையாகவிருப்பதானது இறைவனுக்குப்‌ பிரீதியை யுண்டு பண்ணும்‌” – ஸ்ரீவிஷ்ணு புராணம்‌, 1.17.89. 2032-“மீளவவன்‌ மகனை” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 1.6.2.
2033- “யாவந்ந லங்காம்‌ ஸமபித்ரவந்தி – மலைச்சிகரம்‌ போன்ற அளவுள்ளவைகளும்‌, தெத்துப்பற்களை ஆயுதங்களாக வுடையவைகளும்‌ நகங்களை ஆயுதங்களாக வுடையவைகளுமான குரங்குகள்‌ இலங்கையை வந்து அடைவதற்குள்‌ சீதாப்பிராட்டி இராமனிடத்தில்‌ கொடுக்கப்பட வேண்டும்‌” ஸ்ரீராமா, யுத்த, 14.3.
2034- “யாவந்‌ நக்ருஹ்ணந்தி – ஸ்ரீராமபிரானால்‌ விடப்பட்டனவும்‌ வச்சிரத்துக்குச்‌ சம்மானவைகளும்‌ காற்றினையொத்த வேகத்தையுடையவையான அம்புகள்‌ உயரமான அரக்கர்களுடைய தலைகளை யறுப்பதற்கு முன்பு சீதாப்பிராட்டி- ஸ்ரீராமா, யுத்த, 14.4.
2035-“த்வாம்‌ து திக்‌ குலபாம்ஸநம்‌ – அரக்கர்‌ குலத்துக்குக்‌ கெடுதியைச்‌ செய்கிற இராமனிடத்தில்‌ கொடுக்கப்பட வேண்டும்‌.வுன்னைப்‌ பழிக்க வேண்டும்‌.” – ஸ்ரீராமா, யுத்த, 16.15.
2036-“ஸுலபா: புருஷா ராஜந்‌ – அரசனே! எப்போதும்‌ பிரியத்தைச்‌ சொல்லும்‌ புருஷர்கள்‌ எளிதில்‌ கிடைப்பார்கள்‌; பிரியயில்லாத நன்மையைச்‌ சொல்பவனும்‌ கேட்பவனும்‌ கிடைப்பதரிது. அருளின்றி எல்லா வுயிர்களையும்‌ கவர்கின்ற யமனுடைய பாசத்தால்‌ கட்டுண்டவனும்‌ நாசமடைகின்றவனுமான உன்னைப்‌ பற்றி, எரிகின்ற வீட்டினேப்‌ போன்று வெறுக்க மாட்டேன்‌” – ஸ்ரீராமா, யுத்த, 16.20-21.
2037-“அவன்‌ தம்பிக்கே” – திருவாய்மொழி, 7.6.9.
2038- “வீடுமின்‌ முற்றவும்‌” – திருவாய்மொழி, 1.2.1.
2039- “வ்ருதைவ பவதோ யாதா – உனக்குத்‌ தொடர்ந்து வருகிற பல பிறவிகள்‌ பயனற்றுப்‌ போயின; அவற்றுள்‌ இது ஒரு பிறவி என்று நினைத்து இறைவனைச்‌
சரணமடை வாய்‌.” – சாண்டில்யஸ்மிருதி.
2040-“பாமன்னு மாறனடி பணிந்துய்தவன்‌” – இராமானச நூற்றந்தாதி, 1.

—

ஸூத்ரம்‌ – 205
2041-“நீசனேன்‌ நிறை வொன்றுமிலேன்‌” – திருவாய்மொழி, 3.3.4
2042-“கொள்ளென்று கிளர்ந்தெழுந்த பெருஞ்‌ செல்வம்‌ நெருப்பாக” திருவாய்மொழி, 4.9.4.
2043“தொண்டர்‌ தொண்டர்‌ தொண்டர்‌ தொண்டன்‌ சடகோபன்‌” – திருவாய்மொழி, 8.9.11.
2044-“ஓதவல்லபிராக்கள்‌ நம்மையாளுடையார்கள்‌ பண்டே” – திருவாய்மொழி, 91-11.
2045- “நறிய நன்மலர்நாடி” – திருவாய்மொழி, 5.5.11.
2046- “ஆட்செய்தாழிப்பிரானைச்‌ சேர்ந்தவன்‌” – திருவாய்மொழி, 4.10.11.
2047- “ உம்மையுய்யக்கொண்டு போகுறில்‌” – திருவாய்மொழி, 4.10.9.
1048- “ஆரைக்கொண்‌ டென்னுசாகோ” – திருவாய்மொழி, 7.3.4.
2049- “வாளும்‌ வில்லும்‌ கொண்டு பின்‌ செல்வார்‌ மற்றில்லை” – திருவாய்மொழி, 8.3.3.
2050- “நாடாத மலர்‌ நாடி நாள்தோறும்‌ நாரணன்தன்‌ வாடாத மலரடிக்கீழ்‌ வைக்க” – திருவாய்மொழி, 1.4.9.

—

ஸூத்ரம்‌ – 206
2051-“பரீக்ஷய லோகாந்‌ – கர்மங்களைச்‌ செய்யப்படுவதனால்‌ ஈட்டப்படும்‌ பலன்கள்‌
சிறியவை நிலைநில்லாதவை என்றறிந்து இறைவன்‌, கர்மங்களைச்‌ செய்வதனால்‌ பெறத்தக்கவனல்லன்‌ என்றறிந்த ப்ராஹ்மணன்‌ வெறுப்புக்‌ கொள்வான்‌” முண்டகோபநிஷத்‌, 2.11.
2052-“நாஸம்வத்ஸர வாஸிநே ப்ரப்ரூயாத்‌ – ஒரு வருடம்‌ குருகுலவாஸம்‌ செய்யாதவனுக்குச்‌ சொல்லக்கூடாது” 2053-“ஏபாவம்‌ பரமே!” – திருவாய்மொழி, 2.2.2.
2054-“ஓபாவம்‌! எனக்கிது பரமாவதே” – திருவிருத்தம்‌?
2055- “பயனன்றாகிலும்‌ பாங்கல்லராகிலும்‌ செயல்‌ நன்றாகத்‌ திருத்திப்‌ பணிகொள்வான்‌” – கண்ணி நுண்சிறுத்தாம்பு, 10.

—

ஸூத்ரம்‌ – 207
2056-“மெய்ந்நின்று கேட்டருளாயடியேன்‌ செய்யும்‌ விண்ணப்பம்‌” – திருவிருத்தம்‌, 1.
2057-“மங்கவொட்டுன்‌ மாமாயை” – திருவாய்மொழி, 10.7.10. ஸூத்ரம்‌ – 208
2058-“ஸர்வமஷ்டாக்ஷராந்தஸ்ஸ்த்தம்‌ – வேதங்கள்‌ முதலியனவெல்லாம்‌ திருவஷ்டாக்ஷரத்தினுள்‌ இருக்கின்றன.” – ஸ்ரீபாஞ்சராத்ரம்‌.

—

ஸூத்ரம்‌ – 209
2059-“உயிரளிப்பான்‌ ” , “அடியேன்‌” – திருவிருத்தம்‌, 1.
2060-“ப்ரஹ்மணேத்வா த்வா மஹஸ – மஹானும்‌ ப்ரஹ்மனுமாகிய தேவரீரை அடைவதற்கு ஓம்‌ என்ற ப்ரணவத்தால்‌ ஆத்மாவை ஸமர்ப்பிக்கக்கடவன்‌.” தைத்திரிய உபநிஷத்‌.
2061- “அடியேனாவியடைக்கலம்‌” – திருவிருத்தம்‌, 85.
2062- “திருமால்‌ திருப்பேர்‌ வல்லாரடிக்கண்ணி குடிய மாறன்‌” – திருவிருத்தம்‌, 100.
2063- “பொய்ந்நின்ற ஞானமும்‌ பொல்லாவொழுக்கு மழுக்குடம்பும்‌” – திருவிருத்தம்‌, 1.
2064- “யாதானு மோராக்கையில்‌ புக்கங்காப்புண்டு மாப்பவிழ்ந்தும்‌” – திருவிருத்தம்‌, 95.
2065- “வன்சேற்றள்ளல்‌ டொய்ந்நிலத்து அழுந்தார்‌” – திருவிருத்தம்‌, 100.
2066- “தாமரையுந்தித்‌ தனிப்பெருநாயக” – திருவாசிரியம்‌, 4.
2067-“எம்பெருமாமாயன்‌ ” – திருவாசிரியம்‌, 7.
2068- “தனிமாத்தெய்வத்தடியவர்க்கினி நாமாளாகவேயிசையுங்கொல்‌” திருவாசிரியம்‌, 3.
2069- “ஊழிதோறூழியோவாது வாழியவென்று யாந்தொழ விசையுங்கொல்‌” திருவாசிரியம்‌, 4.
2070- “நெறிகாட்டி நீக்குதியோ” – பெரிய திருவந்தாதி, 6.
2071- “ஸர்வதர்மாந்‌ பரித்யஜ்ய – எல்லாத்‌ தர்மங்களையும்‌ முற்றவும்‌ விட்டு” ஸ்ரீகீதை, 18:66.
2072- “வெங்கோட்டேறேழுடனே கொன்றானையே மனத்துக்கொண்டு” – பெரிய திருவந்தாதி, 48.
2073-“மாமேகம்‌ சரணம்‌ வரஜ – என்னையே சரணமாகப்‌ பற்று.” – ஸ்ரீகீதை, 18:66.
2074- “சீரார்‌ மனத்தலை வன்துன்பத்தை மாற்றினேன்‌ வானோரினத்தலைவன்‌ கண்ணனால்யான்‌” – பெரிய திருவந்தாதி, 25.
2075-“எம்மிறையார்‌ தந்தவருளென்னும்‌ தண்டாலடித்து வல்வினையைக்‌ கானும்‌ மலையும்‌ புகக்கடிவான்‌” – பெரிய திருவந்தாதி, 26.
2076-“அஹம்‌ த்வா ஸர்வபாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி – நானுன்னை யெல்லாப்‌ பாவங்களிலிருந்தும்‌ விடுவிக்கிறேன்‌.” – ஸ்ரீகீதை, 18:66.
2077- “வாநோ மறிகடலோ வன்துயரை – மருங்கு – கண்டிலமால்‌” – பெரிய திருவந்தாதி, 54.
2078-“அடர்பொன்‌ முடியானை” “யாதாகில்‌ யாதே இனி” – பெரிய திருவந்தாதி, 70.
2079-“மாசுச – துக்கப்படாதே” – ஸ்ரீகீதை, 18:66.

—

ஸூத்ரம்‌ – 210 முதற்பத்து
2080-“மலர்மகள்‌ விரும்பும்‌ நமரும்பெறலடிகள்‌ ” , திருவாய்மொழி, 1.3.1.
2081-“மலராள்‌ மைந்தன்‌” – திருவாய்மொழி, 1.5.9.
2082- “திருமகளார்‌ தனிக்கேள்வன ” – திருவாய்மொழி, 1.6.9.
2083-“திருவின்‌ மணாளன்‌” – திருவாய்மொழி, 1.9.1.
2084- “பூமகளார்‌ தனிக்கேள்வன்‌ ” – திருவாய்மொழி, 1.9.3.
2085- “மைந்தனை மலராள்‌ மணவாளனை” – திருவாய்மொழி, 1.10.4.

இரண்டாம்‌ பத்து
2086-“எம்பெருமான்‌ நாரணற்கு” – திருவாய்மொழி, 2.1.7.
2087-“எம்பிரானெம்மான்‌ நாராயணனாலே” – திருவாய்மொழி, 2.7.1.
2088-“நாரணன்‌ முழுவேழுலகுக்கும்‌ நாதன்‌” – திருவாய்மொழி, 2.7.2

மூன்றாம்‌ பத்து
2089-“நாண்மலராமடித்‌ தாமரை” – திருவாய்மொழி, 3.3.9.
2090-“அங்கதிரடியன்‌” – திருவாய்மொழி, 3.4.3.
2091-“அவன்‌ பாதபங்கயம்‌” – திருவாய்மொழி, 3.6.4.
2092- “அன்று தேர்கடாவிய பெருமான்‌ கனைகழல்‌” – திருவாய்மொழி, 3.6.10.
2093- “மூவுலகும்‌ தொழுதேத்தும்‌ சீரடியான்‌” – திருவாய்மொழி, 3.8.1.

நாலாம்பத்து-
2094-“இலங்கைநகர்‌ அம்பெரியுய்த்தவர்‌” – திருவாய்மொழி, 4.2.8.
2095-“வல்வினை தீர்க்கும்‌ கண்ணனை” – திருவாய்மொழி, 4.4.11.
2096-“தொல்வினை தீர” – திருவாய்மொழி, 4.4.11.
2097-“வெய்ய நோய்கள்‌ முழுதும்‌ வியன்‌ ஞாலத்து வீயவே” – திருவாய்மொழி, 4.5.2.
2098-“மேவி நின்று தொழுவார்‌ வினைபோக” – திருவாய்மொழி, 4.5.4.
2099-“பிறந்தும்‌ செத்தும்‌ நின்றிடறும்‌ பேதைமை தீர்ந்தொழிந்தேன்‌ ” திருவாய்மொழி, 4.7.7.
2100- “நோயே மூப்பிறப்‌ பிறப்புப்‌ பிணியே யென்றிவையொழிய” – திருவாய்மொழி, 4.9.7.
2101-“வேட்கையெல்லாம்‌ விடுத்து – கூட்டரிய திருவடிக்கண்‌ கூட்டினே” திருவாய்மொழி, 4.9.9.
2102- “அஃதே யுய்யப்புகுமாறு” – திருவாய்மொழி, 4.1.11.
2103- “உய்வுபாயம்‌ மற்றின்மைதேறி” – திருவாய்மொழி, 4.3.11.

அஞ்சாம்பத்து-
2104-“தமியேனுக்கருளாய்‌” – திருவாய்மொழி, 5.7.2.
2105-“ஆறெனக்கு நின்பாதமே சரணாக” – திருவாய்மொழி, 5.7.10.
2106-உன்னாலல்லால்‌” – திருவாய்மொழி, 5.8.3.
2107-கழல்களவையே சரணாகக்‌ கொண்ட” – திருவாய்மொழி, 5.8.11.
2108-“நம்பெருமானடிமேல்‌ சேமங்கொள்‌ தென்குருகூர்ச்‌ சடகோபன்‌” திருவாய்மொழி, 5.9.11.
2109-“நாகணைமிசை நம்பிரான்‌ சரணேசரண்‌ நமக்கென்று நாடொறு மேகசிந்தையனாய்‌” – திருவாய்மொழி, 5.10.11.

ஆறாம்பத்து-
2110-“திருமாமகளிருந்தாம்‌ மலிந்திருந்து” – திருவாய்மொழி, 6.5.8.
2111-“அடிமை செய்வார்‌ திருமாலுக்கே” – திருவாய்மொழி, 6.5.11.
2112-“ஒசிந்த ஒண்மலராள்‌ கொழுநன்‌” – திருவாய்மொழி, 6.7.8.
2113-“என்‌ திருமார்வற்கு” – திருவாய்மொழி, 6.8.10.
2114-“கோலத்திருமா மகளோடுன்னை” – திருவாய்மொழி, 6.9.3. ஏழாம்பத்து –
2115-கன்னலேயமுதே” – திருவாய்மொழி, 7.1.2.
2116- “கொடியேன்‌ பருகின்னமுதே” – திருவாய்மொழி, 7.1.7.
2117- “அலைகடல்‌ கடைந்தவாரமுதே” – திருவாய்மொழி, 7.2.5.
2118- “திருமாலின்சீர்‌ இறப்பெதிர்காலம்‌ பருகிலுமார்வனோ” – திருவாய்மொழி, 7.9.9.
2119-“இவ்வேழுலகை யின்பம்‌ பயக்க” – திருவாய்மொழி, 7.10.1.

எட்டாம்பத்து –
2120-“அடியனேன்‌ பெரியவம்மானே” – திருவாய்மொழி, 8.1.3.
2121-“விண்ணவர்கோன்‌ நாங்கள்கோனை” – திருவாய்மொழி, 8.2.2.
2122-“அமர்ந்த நாதனை” – திருவாய்மொழி, 8.4.10.
2123-“மூவுலகாளி” – திருவாய்மொழி, 8.9.5.
2124-“நேர்பட்டநிறை மூவுலகுக்கும்‌ நாயகன்‌” – திருவாய்மொழி, 8.9.11-

ஒன்பதாம்பத்து-
2125-“பண்டைநாளாலே நின்திருவருளும்‌ பங்கயத்தால்‌ திருவருளும்‌ கொண்டு நின்கோயில்‌ சீய்த்து” – திருவாய்மொழி, 9.2.1.
2126- “நின்தீர்த்த வடிமைக்‌ குற்றேவல்‌” – திருவாய்மொழி, 9.2.2.
2127-“தொடர்ந்து குற்றேவல்‌ செய்து” – திருவாய்மொழி, 9.2.3.
2128-“கொடுவினையேனும்‌ பிடிக்க” – திருவாய்மொழி, 9.2.10.
2129-“உறுவதிதுவென்‌ றுனக்காட்பட்டு” – திருவாய்மொழி, 9.4.4.
2130-ஆட்கொள்வானொத்து” – திருவாய்மொழி, 9.6.7.
2131-“நானும்‌ மீளாவடிமைப்‌ பணி செய்யப்புகுந்தேன்‌ ” – திருவாய்மொழி, 9.8.4.-

பத்தாம்பத்து-
2132-“துயர்‌ கெடும்‌ கடிது” – திருவாய்மொழி, 10.1.8.
2133-“கெடுமிடராய” – திருவாய்மொழி, 10.2.1.
2134-“எழுமையும்மேதம்‌ சாரா” – திருவாய்மொழி, 10.2.2.
2135-“தீரும்நோய்‌ வினைகளெல்லாம்‌” – திருவாய்மொழி, 10.2.3.
2136- “ இப்பிறப்பறுக்கும்‌” – திருவாய்மொழி, 10.2.5.
2137- “உன்றன்‌ திருவுள்ளமிடர்‌ கெடுந்தோறும்‌ நாங்கள்‌ வியக்க வின்புறுதும்‌ எம்பெண்மையாற்றோம்‌” – திருவாய்மொழி, 10.3.9.
2138- “பிணியொன்றும்‌ சாரா பிறவிகெடுத்தாளும்‌” – திருவாய்மொழி, 10.4.7.
2139- “பிறவித்துயர்‌ கடிந்தோம்‌” – திருவாய்மொழி, 10.4.3.
2140- “விண்டேயொழிந்த வினையாயினவெல்லாம்‌” – திருவாய்மொழி, 10.4.9.
2141- “அமரா வினைகளே” – திருவாய்மொழி, 10.5.9.
2142- “கடுநரகம்‌ புகலொழித்த” – திருவாய்மொழி, 10.6.11.
2143- “பிறவி கெடுத்தேன்‌” – திருவாய்மொழி, 10.8.3.
2144- “தடுமாற்ற வினைகள்‌ தவிர்த்தான்‌” – திருவாய்மொழி, 10.8.5.
2145- “அந்தி தொழுஞ்‌ சொல்லு” – திருவாய்மொழி, 10.8.7.
2146- “அவாவற்று வீடுபெற்ற” – திருவாய்மொழி, 10.10.11.

—

ஸூத்ரம்‌ – 211
2147-“உயர்வறவுயர்நலம்‌” – திருவாய்மொழி, 1.1.1.
2148-“திண்ணன்வீடு” – திருவாய்மொழி, 2.2.1.
2149-“ அணைவதரவணை ” – திருவாய்மொழி, 2.8.1.
2150- “ஒன்றுந்தேவு” – திருவாய்மொழி, 4.10.1.
2151- “பயிலுஞ்சுடரொளி” – திருவாய்மொழி, 3.7.1.
2152- “ஏறாளுமிறையோன்‌” – திருவாய்மொழி, 4.8.1
2153-கண்கள் சிவந்து” – திருவாய்மொழி, 8.8.1
2154-“கருமாணிக்க மலை” – திருவாய்மொழி, 8.9.1.
2155-“வீடுமின்‌ முற்றவும்‌” -1-2-1-
2156-“சொன்னால்‌ விரோதம் -3-9-1-
2157-“ஒரு நாயகம்‌” -4-1-1-
2158-“கொண்ட பெண்டிர்‌” -9-1-1-
2159-“நோற்ற நோன்பிலேன்‌ ”-5-7-1-
2160-“ஆறெனக்கு நின்பாதமே சரணாகத் தந்தொழிந்தாய் -5-7-10-
2161-“களைவாய்‌ துன்பம்‌ களையாதொழி 5.8.8.
2162-கழல்களவையே சரணாகக்‌ கொண்ட”-5-8-11-
2163-“ஆராவமுதே”-5-8-1-
2164-“மானேய்நோக்குநல்லீர்‌ வைகலும்‌ வினையேன்‌ மெலிய”-5-9-1-
2165-“நம்‌பெருமானடிமேல்‌ சேமங்கொள்‌ தென்குருகூர்ச்‌ சடகோபன்‌” திருவாய்மொழி, 5.9.11.
2166-“எனதாவியை நின்று நின்றுருக்கியுண்கின்ற” – திருவாய்மொழி, 5.10.1.
2167- “நாகணைமிசை நம்பிரான்‌ சரணேசரண்‌ நாடொறு மேகசிந்தையனாய்‌” -திருவாய்மொழி, 5.10.11.
2168- “பிறந்‌தவாறும்‌” – திருவாய்மொழி, 5.10.1.
2169- “தனக்கேயாக” – திருவாய்மொழி, 2.9.4.
2170-“எம்மாவீடு” – திருவாய்மொழி, 2.9.1. 2171-“ஒழிவில்காலம்‌” – திருவாய்மொழி, 3.3.1.
2172-“நெடுமாற்கடிமை” – திருவாய்மொழி, 8.10.1.
2173-“வேய்மருதோளிணை” – திருவாய்மொழி, 10.3.1.
2174-மயர்வறமதிநலமருளினன்‌ ” – திருவாய்மொழி, 1.1.1.
2175-“அவாவற்று வீடுபெற்ற” – திருவாய்மொழி, 10.10.11.
2176-“தொழுதெழன்‌ மனனே” – திருவாய்மொழி, 1.1.1.
2177-“விருப்பே பெற்றமுதமுண்டு களித்தேன்‌” – திருவாய்மொழி, 10.8.6.
2178-“மேலைத்தொண்டுகளித்து அந்திதொழுஞ்‌ சொல்லுப்பெற்றேன்‌” –
திருவாய்மொழி, 10.8.7.
2179-“பத்தாஞ்சலிபுட – எப்பொழுதும்‌ கையைக்கூப்பிக்கொண்டே யிருத்தல்‌”
2180- “நம இத்யேவ வாதிந: – நம: என்று சொல்லிக்கொண்டே யிருத்தல்‌”
2181- “விபந்யவ: – துதித்தலையே தன்மையாகக்‌ கொண்டவர்கள்‌ ”
2182-“சொற்பணி செயாயிரம்‌” – திருவாய்மொழி, 1.10.11.

—

ஸூத்ரம்‌ -212
2183-“ஓரெழுத்தோருரு” – பெரிய திருமொழி, 6.1.5.
2184-“ஓமித்யேகாக்ஷரம்‌ – ஓம்‌ எனனுமிது ஓரெழுத்து”
2185-“தஸ்ய ப்ரக்ருதி லீநஸ்ய – எல்லா ஒலிகட்கும்‌ அந்த ப்ரணவத்திற்கும்‌ மூலமாக விருக்கின்ற அகாரம்‌ போலேயும்‌
2186-“இமையோர்‌ தலைவா” – திருவிருத்தம்‌, 1.
2187-“அயர்வறுமமரர்களதிபதி” – திருவாய்மொழி, 1.1.1.
2188-“இமையோர்‌ தலைவா அடியேன்‌” – திருவிருத்தம்‌, 1.
2189-“தொழுதெழென்‌ மனனே” – திருவாய்மொழி, 1.1.1.
2190-“பொய்ந்நின்ற ஞானமும்‌ பொல்லாவொழுக்கு மழுக்குடம்பும்‌” – திருவிருத்தம்‌,
2191- “மயர்வற மதிநலமருளினன்‌ ” – திருவாய்மொழி, 1.1.1.
2192-உயிர் அளிப்பான் எந்நின்ற யோனியுமாய்ப் பிறந்தாய்
2193-செய்யும் விண்ணப்பம் 2194-“இனியாமுறாமை” – திருவிருத்தம்‌, 1. 2195-அதிபதி – அடிதொழுது” – திருவாய்மொழி, 1.1.1.2196-“உயர்வறவுயர்நலம்‌ – துயர்று சுடரடி” – திருவாய்மொழி, 1.1.1.
2197-“நின்று கேட்டருளாய்‌” – திருவிருத்தம்‌, 1.

–

ஸூத்ரம்‌ – 213
2198-“துயரறு சுடரடி தொழுதெழு” – திருவாய்மொழி, 1.1.1.

–

ஸூத்ரம்‌ – 214
2199- “சாது சனத்தை நலியும்‌ கஞ்சனைச்‌ சாதிப்பதற்கு” – திருவாய்மொழி, 3.5.5. 2200-“பரித்ராணாய – நல்லார்கள்‌ தம்மை நலம்‌ புரிந்து காத்தற்கும்‌ பொல்லாரைப்‌ பொன்றி நெறி போக்கற்கு மிந்த யுகந்தோறு மிசைந்து நான்‌ பிறப்பன்‌” – ஸ்ரீகீதை, 4.8.
2201-“நண்ணாவசுரர்‌ நலிவெய்த நல்ல வமரர்‌ பொலிவெய்த” – திருவாய்மொழி, 10.7.5.
2202–“மயர்வற மதிநலமருளினன்‌” – திருவாய்மொழி, 1.1.1.
2203-“ஒலிபுகழாயிரத்திப்பத்து உள்ளத்தை மாசறுக்கும்‌” – திருவாய்மொழி,5.2.11.
2204-“தெருள்கொள்ளச்‌ சொன்ன வோராயிரம்‌” – திருவாய்மொழி, 2.10.11. 2205-“தூயவாயிரத்திப்பத்தால்‌ பத்தராவர்‌” – திருவாய்மொழி, 6.4.11.
2206-“அடிமையறக்கொண்டாய்‌” – திருவாய்மொழி, 4.9.6.
2207-“உரிய தொண்டராக்குமுலகமுண்டாற்கே” – திருவாய்மொழி, 6.9.11.
2208-“நோய்களறுக்கும்‌ மருந்தே” – திருவாய்மொழி, 9.3.3-2209-உடைந்து நோய்களை ஒடு விக்குமே -1-7-11-
2210-“ஏற்றரும்‌ வைகுந்தத்தை யருளும்‌ நமக்கு” – திருவாய்மொழி, 7.6.10.
2211-“தன்தாளின்கீழ்ச்‌ சேர்த்து” – திருவாய்மொழி, 7.5.10.
2212-“வானின்‌ மீதேற்றியருள்‌ செய்து” – திருவாய்மொழி, 8.4.11. 2213-“அருளியடிக்கீழிருத்தும்‌” – திருவாய்மொழி, 8.8.11.
2214-“இன்பக்கதி செய்யும்‌” – திருவாய்மொழி, 7.5.11.
2215- “எங்ஙனே சொல்லினுமின்பம்‌ பயக்கும்‌” – திருவாய்மொழி, 7.9.11.
2216-“ஊடுபுக்கெனதாவியையுருக்கியுண்டிடுகின்ற நின்றன்னை” – திருவாய்மொழி, 5.10.10.
2217- “ஒன்பதோடொன்றுக்கும்‌ மூவுலகுமுருகும்‌” – திருவாய்மொழி, 9.5.11.
2218- “ஊற்றின்கநுண்‌ மணல்போ லுருகாநிற்பர்‌ நீராய்‌” – திருவாய்மொழி, 6. 8.11.
2219- “பத்தியை தோற்றம்‌” – திருச்சந்த விருத்தம்‌, 79.
2200- “தோற்றங்களாயிரம்‌” – திருவாய்மொழி, 6.8.11.

—

ஸூத்ரம்‌ – 215
2221-“ஐந்தினோேடைந்தும்‌ வல்லார்‌” – திருவாய்மொழி, 10.2.11.
2222-“ஒன்பதோடொன்றுக்கும்‌” – திருவாய்மொழி, 9.5.11.
2223-“பாடலோராயிரத்துள்‌ இவையுமொருபத்து” – திருவாய்மொழி, 3.4.11.
2224-“நூறே சொன்ன வோராயிரம்‌” – திருவாய்மொழி, 9.4.11.
2225-“பத்து நூற்றுளிப்பத்து” – திருவாய்மொழி, 6.7.11.
2226-“தெரியச்சொன்ன வோராயிரம்‌” – திருவாய்மொழி, 6.9.11.
2227-“மிக்கவோராயிரம்‌” – திருவாய்மொழி, 7.6.11.
2228-“அவாவிலந்தாதிகளாலிவையாயிரமும்‌” – திருவாய்மொழி, 10.10.11.

—

ஸூத்ரம்‌ – 216
2229-“பிணங்கியமரர்‌ பிதற்றும்‌” – திருவாய்மொழி, 1.6.4.
2230-“அடியார்கள்‌ குழாங்களையுடன்‌ கூடுவதென்றுகொலோ?” – திருவாய்மொழி, 2.3.10.

—

ஸூத்ரம்‌ – 217
2231-“பயிலுஞ்சுடரொளி” – திருவாய்மொழி, 3.7.1.
2232-“ஜ்யோதிஷ்டோமேன ஸ்வர்க்க்காமோ யஜேத – ஸ்வர்க்கத்தை விரும்புகிறவன்‌ ஜ்யோதிஷ்டோமம்‌ என்ற யாகத்தைச்‌ செய்யக்கடவன்‌” – ஆபஸ்தம்ப, சிரெள, 8.2.
2233-“திருநாரணன்தாள்‌ காலம்பெறச்‌ சிந்தித்துயம்மினோ” – திருவாய்மொழி, 4.1.1.
2234- “நலமந்தமில்லதோர்‌ நாடுபுகுவீர்‌ பலமுந்துசீரில்‌ படிமினோவாதே” திருவாய்மொழி, 2.8.4.

—

ஸூத்ரம்‌ – 218
2235-“மயர்வற மதிநலமருளினன்‌” – திருவாய்மொழி, 1.1.1.
2236-“மறப்பனோவினி யானென்மணியை” – திருவாய்மொழி, 1.10.10.
2237-“நினசெம்மாபாத பற்புத்தலை சேர்த்து” – திருவாய்மொழி, 2.9.1.
2238-“வழுவிலாவடிமை செய்யவேண்டு நாம்‌” – திருவாய்மொழி, 3.3.1.
2239-“ஐங்கருவி கண்டவின்பம்‌ – சிற்றின்பம்‌ – ஒழிந்தேன்‌” – திருவாய்மொழி,4.9.10.
2240-“கழிய மிக்கதோர்‌ காதல்‌” – திருவாய்மொழி, 5.5.10.
2241“அலர்மேல்மங்கையுறைமார்பா உன்னடிக்‌ கழமர்ந்து புகுந்தேன்‌” திருவாய்மொழி, 6.10.10.
2242-“உதவிக்கைம்மாறென்னுயிர்‌ ” – திருவாய்மொழி, 7.9.10.
2243- “அதுவுமற்றாங்கவன்றன்னது – எதுவுமொன்றுமில்லை செய்வதிங்குமங்கே” திருவாய்மொழி, 7.9.10.
2244-“தோள்களையாரத்‌ தழுவி யென்னுயிரை அறவிலை செய்தனன்‌” திருவாய்மொழி, 8.1.10.
2245-“நின்ற வொன்றையுணர்ந்தேன்‌” – திருவாய்மொழி, 8.8.4.
2246-மரணமானால்‌ வைகுந்தம்‌ கொடுக்கும்‌” – திருவாய்மொழி, 9.10.5.
2247-“நாளிட்டு” – நாச்சியார்‌ திருமொழி, 6.2.
2248-“காளமேகத்தையன்றி மற்றொன்றிலங்கதி” – திருவாய்மொழி, 10.1.1.
2249-“ஆத்தன்‌ தாமரையடியன்றி மற்றிலரணே” – திருவாய்மொழி, 10.1.6.

—

நான்காம்‌ பரகரணம்‌
ஸூத்ரம்‌ – 219
2250-“வரன்‌ முதலாயவை முழுதுண்ட பரபரன்‌” – திருவாய்மொழி, 1.1.8.
2251-“ஆய்‌ நின்ற பரன்‌” – திருவாய்மொழி, 1.1.11.
2252-“வளவேழுலகின்‌ முதலாய வானோரிறை” – திருவாய்மொழி, 1.5.1.
2253- “வைப்பாம்‌ மருந்தாம்‌ – நலத்தாலுயர்ந்துயர்ந்தப்பாலவன்‌” – திருவாய்மொழி, 1.7.2.
2254- “அவையுள்‌ தனிமுதல்‌” – திருவாய்மொழி, 1.9.1.
2255- “உம்பர்வானவராதியஞ்சோதி” – திருவாய்மொழி, 1.10.9.
2256- “மயர்வற மதிநலமருளினன்‌” “அயர்வறு மமரர்களதிபதி” – திருவாய்மொழி, 1.1.1.
2257- “மயர்வற வென்மனத்தே மன்னினான்‌” – திருவாய்மொழி, 1.7.4.
2258- “சார்ந்த விருவல்வினைகளும்‌ சரித்து மாயப்பற்றறுத்துத்‌ தீர்ந்து தன்பால்மனம்‌ வைக்கத்திருத்தி” – திருவாய்மொழி, 1.5.10.
2259- “மறக்குமென்று செந்தாமரைக்கண்ணொடு” – திருவாய்மொழி, 1.10.10.
2260- “நல்கியென்னைவிடான்‌” – திருவாய்மொழி, 1.10.8.
2261- “மறப்பற வென்னுள்ளேமன்னினான்‌” – திருவாய்மொழி, 1.10.10.
2262- “பெருநிலம்‌ கடந்த நல்லடிப்போது அயர்ப்பிலன்‌ ” – திருவாய்மொழி, 1.3.10.
2263- “தூயவமுதைப்‌ பருகிப்‌ பருகி யென்‌ மாயப்பிறவி மயர்வறுத்தென்‌” திருவாய்மொழி, 1.7.3.
2264-“எம்பிரானையென்‌ சொல்லி மறப்பனோ” – திருவாய்மொழி, 1.10.9.
2265-“சுடரடி தொழுதெழன்மன்னே” – திருவாய்மொழி, 1.1.1.
2266-“எம்பிரானைத்‌ தொழாய்‌ மடநெஞ்சமே” – திருவாய்மொழி, 1.10.3.
2267- “நெஞ்சமே நல்லை நல்லை – மலராள்‌ மணவாளனைத்‌ துஞ்சும்போதும்‌ விடாது
தொடர் கண்டாய்‌” – திருவாய்மொழி, 1.10.4.
2268-“கண்டாயே நெஞ்சே கருமங்கள்‌ வாய்க்கின்று” – திருவாய்மொழி,1.10.5.
2269- “நீயும்‌ நானுமிந்நேர்‌ நிற்கில்‌ மேல்‌ மற்றோர்‌ நோயும்‌ சார்கொடான்‌ நெஞ்சமே சொன்னேன்‌” – திருவாய்மொழி, 1.10.6.
2270- “ஏகஸ்‌ ஸ்வாது நபுஞ்சீத – இனியபொருளை ஒருவன்‌ தனியே விருந்து உண்ணலாகாது”
2271-“வீடுமின்‌ முற்றவும்‌” “வீடுடையான்‌ – வீடுசெய்ம்மின்‌” – திருவாய்மொழி, 1.2.1.
2272- “மின்னின்னிலையில மன்னுயிராக்கைகள்‌ ” – திருவாய்மொழி, 1.2.2.
2273- “நீர்நுமதென்றிவை வேர்முதல்‌ மாய்த்து” – திருவாய்மொழி, 1.2.3.
2274- “எல்லையிலந்நலம்‌” – திருவாய்மொழி, 1.2.4.
2275- “இறை சேர்மின்‌” – திருவாய்மொழி, 1.2.3.
2276-“இறை பற்று” – திருவாய்மொழி, 1.2.5.
2277-வண்புகழ்‌ நாரணன்‌” “திண்கழல்‌ சேர்‌” – திருவாய்மொழி, 1.2.10.
2278-“பலபிறப்பாய்‌ – எளிவருமியல்வினன்‌” – திருவாய்மொழி, 1.3.2.
2279-“என்பிழைத்தாள்‌ திருவடியின்‌ தகவினுக்கு” – திருவாய்மொழி, 1.4.7.
2280- “திசைகளெல்லாம்‌ திருவடியால்‌ தாயோன்‌ தானோருருவனே” திருவாய்மொழி, 1.5.3.
2281- “புரிவதுவும்‌ புகைபூவே” – திருவாய்மொழி, 1.6.1.
2282- “தூயவமுதைப்‌ பருகிப்பருகி யென்மாயப்பிறவி மயர்வறுத்தேன்‌” திருவாய்மொழி, 1.7.3.
2283- “நீர்புரைவண்ணன்‌”- திருவாய்மொழி, 1.8.11.
2284- “என்னுடைச்‌ குழலுளான்‌” – திருவாய்மொழி, 1.9.1.
2285-“உச்சியுளானே” – திருவாய்மொழி, 1.9.10.
2286-கண்ணுள்ளே நிற்கும்‌ காதன்மையால்‌ தொழில்‌ எண்ணிலும்‌ வரும்‌” -திருவாய்மொழி, 1.10.2.
2287-“பத்துடையடியவர்க்கெளியவன்‌ ” – திருவாய்மொழி, 1.3.1.
2288-“அமுதிலுமாற்றவினியன்‌ ” – திருவாய்மொழி, 1.6.6.
2289- “அவனைத்‌ தொழுதால்‌ வழிநின்ற வல்வினைமாள்வித்‌ தழிவின்றியாக்கம்‌ தரும்‌” – திருவாய்மொழி, 1.6.8.
2290- “தருமவரும்‌ பயனாய” – திருவாய்மொழி, 1.6.9.
2291- “நாளுநின்றடுநமபழமையங்‌ கொடுவினையுடனே மாளும்‌” – திருவாய்மொழி,1.3.8.
2292-“பிணக்கற” “அம்பகவன்‌ வணக்குடைத்தவநெறி வழிநின்று” திருவாய்மொழி,-1.3.5.
2293-“பக்த்யா த்வநந்ய்யா சக்ய: – என்னிடத்தில்‌ வைக்கப்பட்ட பக்தியினாலேயே உண்மையாக வறிதற்கும்‌ பார்ப்பதற்கும்‌ என்னை அடைவதற்கும்‌ தகுந்தவனாக விருக்கிறேன்‌.” – ஸ்ரீகீதை, 11.54.
2294- “மந்மநா பவ மத்பக்த: மத்யாஜீ மாம்‌ நமஸ்குரு, மாமேவைஷ்யஸி யுக்த்வைவமாத்மாநம்‌ மத்பராயண: – என்னிடத்தில்‌ மனத்தை வைத்தவனாயும்‌
என்னிடத்தில்‌ பத்தியை யுடையவனாயும்‌ என்னையே வாராதிக்கிறவனாயும்‌ ஆக்க்கடவாய்‌; என்னை நமஸ்காரம்‌ செய்‌; என்னையே சரணமடைந்தவனாய்‌, இவ்விதமான மனத்தை யடைந்தால்‌ என்னையே அடைவாய்‌.” – ஸ்ரீகீதை, 9:34.
2295-“நும்மிருபசையறுத்து” – திருவாய்மொழி, 1.3.7.
2296-“மனனகமலமறக்‌ கழுவி” – திருவாய்மொழி, 1.3.8.
2297-“அவனுடையுணர்வு கொண்டு” – திருவாய்மொழி, 1.3.5.
2298-நன்றென நலஞ்செய்வது” – திருவாய்மொழி, 1.3.7.

–

ஸூத்ரம்‌ – 220
2299-“சோராத வெப்பொருட்கு மாதியாஞ்சோதி” – திருவாய்மொழி, 2.1.11.
2300-“மூவாத்தனிமுதலாய்‌” – திருவாய்மொழி, 2.8.5.
2301-“எப்பொருட்கும்‌ வேர்‌ முதலாய்‌ வித்தாய்‌” – திருவாய்மொழி, 2.8.10.
2302-“பொருளென்றிவ்வுலகம்‌ படைத்தவன்‌” – திருவாய்மொழி, 2.10.11.
2303-“அறியாதன அறிவித்த” – திருவாய்மொழி, 2.3.2.
2304-“அடியை யடைந்துள்ளந்தேறி” – திருவாய்மொழி, 2.6.8.
2305-“தூமனத்தனனாய்‌” – திருவாய்மொழி, 2.7.8.
2306-“மருளில்‌ வண்குருகூர்‌ வண்சடகோபன்‌” – திருவாய்மொழி, 2.10.11. 2307-“களிப்பும்‌ கவர்வுமற்றுப்‌ பிறப்புப்பிணி மூப்பிறப்பற்று ஒளிக்கொண்ட சோதியுமாய்‌ – அடியார்கள் குழாங்களை – உடன் கூடுவதென்று கொலோ?” திருவாய்மொழி, 2.3.10.
2308-“வாடி வாடும்‌” – திருவாய்மொழி, 2.4.1. 2309-“உள்ளுளாவியுலர்ந்துலர்ந்து” – திருவாய்மொழி, 2.4.7.
2310-“அந்தாமத்தன்பு செய்து என்னாவிசேரம்மானுக்கு” – திருவாய்மொழி,2.5.1.
2311-“சிறிதோரிடமும்‌ புறப்படாத்‌ தன்னுள்ளே உலகுகளொக்கவே விழுங்கி –
சிக்கென – புகுந்தான்‌” – திருவாய்மொழி, 2.6.2.
2312-“எமர்கீழ்மேலெழு பிறப்பும்‌ விடியாவெந்நரகத்‌ தென்றும்‌ சேர்தல்‌ மாறினர்‌” திருவாய்மொழி, 2.6.7.
2313-“எமரேழெழு பிறப்பும்‌ – கேசவன்தமர்‌ – மாசரிது பெற்று நம்முடை வாழ்வு
வாய்க்கின்றவா” – திருவாய்மொழி, 2.7.1. 2314- “நீந்துந்‌ துயரில்லா வீடு” – திருவாய்மொழி, 2.8.2.
2315-“கெடலில்‌ வீடு” – திருவாய்மொழி, 2.9.11.
2316-“எம்மா வீடு” – திருவாய்மொழி, 2.9.1. 2317-“நின்செம்மாபாதபற்புத்‌ தலைசேர்த்தொல்லை – அம்மா அடியேன்‌ வேண்டுவதீதே” – திருவாய்மொழி, 2.9.1. 2318-“தனக்கேயாகவெனைக்கொள்ளுமீதே” – திருவாய்மொழி, 2.9.4.
2319-“திண்ணன்‌ வீடுமுதல்‌ முழுதுமாய்‌” – திருவாய்மொழி, 2.2.1.
2320-“தேவு மெல்லாப்பொருளும்‌-கருத்தில்‌-வருத்தித்த மாயப்பிரான்‌” திருவாய்மொழி, 2.2.8.
2321-“ஆக்கினான்‌ தெய்வவுலகுகள்‌ ” – திருவாய்மொழி, 2.2.9.
2322-“ஆழியம்பள்ளியாரே” – திருவாய்மொழி, 2.2.6.
2323-“பூமகள்‌ தன்னை வேறின்றி விண்தொழத்‌ தன்னுள்‌ வைத்து” – திருவாய்மொழி, 2.2.3.
2324- “கண்ணன்‌ கண்‌” – திருவாய்மொழி, 2.2.1.
2325- “கோபால கோளரியேறு” – திருவாய்மொழி, 2.2.2.
2326- “தகுங்கோலத்‌ தாமரைகண்ணன்‌” – திருவாய்மொழி, 2.2.5.
2327- “ஏழுலகுங்‌ கொள்ளும்‌ வள்ளல்‌ வல்வயிற்றுப்‌ பெருமான்‌ ”” திருவாய்மொழி,-2.2.7.
2328-“ அணைவதரவணைமேல்‌ பூம்பாவையாகம்‌ புணர்வது இருவரவர்‌ முதலும்தானே” – திருவாய்மொழி, 2.8.1.
2329-“ இணைவனாமெப்பொருட்கும்‌ வீடுமுதலாம்‌” – திருவாய்மொழி, 2.8.1.
2330- “புணைவன்‌ பிறவிக்கடல்‌ நீந்துவார்க்கு”” – திருவாய்மொழி, 2.8.1.
2331-“ஆனையிடர்‌ கடிந்த” – திருவாய்மொழி, 2.8.2.
2332-மூவுலகும்‌ காவலோன்‌ ” – திருவாய்மொழி, 2.8.5.
2333-“வீடுமுதல்‌ முழுதுமாய்‌” – திருவாய்மொழி, 2.2.1.
2334-“மிகுந்தேவு மெப்பொருளும்‌ படைக்க” – திருவாய்மொழி, 2.2.5.
2335-“கருத்தில்‌ தேவுமெல்லாப்பொருளும்‌ வருத்தித்த” – திருவாய்மொழி,2.2.8.
2336-“தன்னுந்தியுள்ளே வாய்த்ததிசைமுகனிந்திரன்‌ வானவராக்கினான்‌” திருவாய்மொழி,2.2.9.
2337- “நலமந்தமில்லதோர்‌ நாடுபுகுவீர்‌ – பலமுந்துசீரில்‌ படிமின்‌” திருவாய்மொழி, 2.8.4.
2338- “கள்வா” – திருவாய்மொழி, 2.2.10.
2339- “தீர்த்தனுலகளந்த” – திருவாய்மொழி, 2.8.6.
2340- “பார்த்தோ விஜேதா மதுஸுதனஸ்ய – வெற்றி வீரனான அர்ஜுனன்‌ ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடைய திருவடித்தாமரைகளில்‌ அணிந்த அழகிய அம்மலரை சிவன்‌ முடியின்‌ நடுவில்‌ கண்டான்‌. வீரனாகிய அர்ஜுனன்‌, நிச்சயிக்கப்பட்ட அர்த்தத்தை யுடையவனானான்‌. ”
2341-“ஸது பார்த்தோ மஹாமநா: – பெரிய மனத்தையுடைய அந்த அர்ஜுனன்‌” ஸ்ரீகீதாபாஷ்யம்‌.
2342- “புலனைந்து மேயும்‌ பொறியைந்து நீங்கி நலமந்தமில்லதோர்‌ நாடுபுகுவீர்‌” திருவாய்மொழி, 2.8.4.
2343- “ஸாுஸாகம்‌ கர்த்தும்‌ – செய்வதற்குச்‌ சுகமாக விருக்கும்‌” – ஸ்ரீகீதை,9.2.
2344- “தஸ்மிந்‌ யதந்தஸ்‌ ததுபாஸிதவ்யம்‌ – அந்தப்‌ பரம்பொருளிடத்தில்‌ எந்தக்‌ குணம்‌ உள்ளிருக்கின்றதோ அது உபாஸிக்கத்தக்கதாம்‌” – தைத்திரிய உபநிஷத்‌.
2345- “சதிரிளமடவார்‌ தாழ்ச்சியை” – திருவாய்மொழி, 2.10.2.
2346-“திறமுடைவலத்தால்‌ தீவினை” – திருவாய்மொழி, 2.10.5.
2347-“வல்வினை மூழ்கி” – திருவாய்மொழி, 2.10.9.
2348- “நரகழுந்தாதே” – திருவாய்மொழி, 2.10.7.
2349- “கீழ்மை செய்‌” – திருவாய்மொழி, 2.10.6.
2350- “வலங்கழி” – திருவாய்மொழி, 2.10.8.
2351- “சூதென்று களவும்‌ சூதும்‌” – திருவாய்மொழி, 2.10.10.
2352- “கிளரொளியிளமை கெடுவதன்‌ முன்னம்‌” – திருவாய்மொழி, 2.10.1.
2353- “பால்ய ஏவ சரேத்‌ தர்மம்‌ – இளமையிலே தருமத்தைச்‌ செய்ய வேண்டும்‌”.
2354-“தஸ்மாத்‌ பால்யே விவேகாத்மா யதேத ச்ரேயஸே ஸதா – ஆகையால்‌ அறிவு பொருந்திய மனத்தையுடையவன்‌ எப்பொழுதும்‌ இளமையிலேயே சீர்த்திக்காக முயற்சி செய்யக்கடவன்‌.” – ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணம்‌, 1.17.75.
2355-“பதியது வேத்தி” – திருவாய்மொழி, 2.10.2.
2356-“மாலிருஞ்சோலை – சார்வது சதிரே” – திருவாய்மொழி, 2.10.1.
2359-போதவிழ்மலையே புகுவது பொருளே” – திருவாய்மொழி, 2.10.10.
2358- “தொழக்கருதுவதே” – திருவாய்மொழி, 2.10.9.
2359- “வலஞ்‌ செய்து நாளும்‌ மருவுதல்‌ வழக்கே” – திருவாய்மொழி, 2.10.8.2360-“நெறிபடவதுவே நினைவது நலமே” – திருவாய்மொழி, 2.10.6

—

ஸூத்ரம்‌ – 221
2361-“தத்‌ ஸ்ருஷ்ட்வா ததேவாநு ப்ராவிசத்‌ – எல்லாப்‌ பொருட்களையும்‌ படைத்து அவற்றிற்குள்ளே அநுப்ரவேசித்தான்‌” – தைத்திரியோபநிஷத்‌.
2362- “முழுதுமாய்‌ முழுதியன்றாய்‌” – திருவாய்மொழி, 3.1.8.
2363-“ஏழ்ச்சிக்கேடின்றி யெங்கணும்‌ நீறைந்த வெந்தாய்‌” – திருவாய்மொழி, 3.2.4.
2364- “எஞ்ஞான்றுமெங்கு மொழிவற நிறைந்து நின்ற” – திருவாய்மொழி, 3.2.7.
2365-“அளவுடையைம்புலன்களறியாவகையாலருவாகி நிற்கும்‌” – திருவாய்மொழி, 3.10.10.
2366- “யாவையும்‌ யவரும்‌ தானாயவரவர்‌ சமயந்தோறும்‌ தோய்விலன்‌” திருவாய்மொழி, 3.4.10.
2367- “அநச்நந்தந்யோ அபிசாகசீதி – இவனின்‌ வேறான விறைவன்‌ கர்மங்களின்‌ பல யநுபவியாமல்‌ மிக பதக பிரகாசிக்கிறான்‌.”” – கடோபனிஷத்‌.
2368- “தீர்ந்த அடியவர்தம்மை” – திருவாய்மொழி, 3.5.11.
2369- “சன்ம சன்மாந்தரங் காத்தடியார்களைக்‌ கொண்டுபோய்த்‌ தன்மை பெறுத்தித்‌ தன்‌ தாளிணைக்கீழ்க்கொள்ளுமப்பன்‌ ” – திருவாய்மொழி, 3.7.7.
2370- “அந்நாள்‌ நீதந்த வாக்கையின்‌ வழியுழல்வேன்‌” – திருவாய்மொழி, 3.2.1. 2371-“பல்மாமாயப்‌ பல்பிறவியில்‌ படிகின்றயான்‌” – திருவாய்மொழி, 3.2.2.
2372- “பொல்லாவாக்கையின்‌ புணர்வினை” – திருவாய்மொழி, 3.2.3.
2373- “வினையியல்‌ பிறப்பழுந்தி” – திருவாய்மொழி, 3.2.7.
2374-“கொடுவினைத்தூற்றுள்‌ நின்று பாவியேன்‌ பலகாலம்‌ வழி திகைத்தல மருகின்றேன்‌ ” – திருவாய்மொழி, 3.2.9. 2375-“வினைகளை வேரறப்‌ பாய்ந்து” – திருவாய்மொழி, 3.2.1.
2376- “தொன்மாவல்வினைத்‌ தொடர்களை முதலரிந்து” – திருவாய்மொழி, 3.2.2.
2377-“எந்நாள்‌ யானுன்னையினி வந்து கூடுவன்‌” – திருவாய்மொழி, 3.2.1.
2378-“எங்கு வந்தணுகிற்பன்‌” – திருவாய்மொழி, 3.2.5.
2379- “எங்கினித்‌ தலைப்‌ பெய்வன்‌” – திருவாய்மொழி, 3.2.9.
2380-“காயங்கழித்தவன்‌ தாளிணைக்கழ்ப்‌ புகுங்காதல்‌” – திருவாய்மொழி, 3.9.8.
2381-“வானவர்‌ நாட்டையும்‌ நீ கண்டு கொள்‌” – திருவாய்மொழி, 3.9.9.
2382- “ஊனமில்‌ மோக்கமென்கோ?” – திருவாய்மொழி, 3.4.7.
2383- முடிச்சோதி – திருவாய்மொழி, 3.1.1.
2384-“பெற்றது நீடுயிரே” – திருவாய்மொழி, 3.2.10.
2385- கல்‌ காலமெல்லா முடனாய்‌ மன்னி வழுவிலா வடிமை செய்யவேண்டும்‌ நாம்‌” – திருவாய்மொழி, 3.3.1.
2386-“புகழுநல்லொருவன்‌ ” – திருவாய்மொழி, 3.4.1.
2387-“எம்மானைச்‌ சொல்லிப்பாடி” – திருவாய்மொழி, 3.5.1.
2388- “பண்கள்‌ தலைக்கொள்ளப்பாடி” – திருவாய்மொழி, 3.5.2.
2389-“முனிவின்றியேத்தி” – திருவாய்மொழி, 3.5.6.
2390-“பேர்பல சொல்லிப்‌ பிதற்றி” – திருவாய்மொழி, 3.5.8.
2391-“எழுந்தும்‌ பறந்தும்‌ துள்ளாதார்‌” – திருவாய்மொழி, 3.5.1.
2392- “ஏத்திக்‌ குனிப்பார்‌” – திருவாய்மொழி, 3.5.6.
2393-“தடுகுட்டமாய்‌” – திருவாய்மொழி, 3.5.3.
2394- “கும்பிடு நட்டமிட்டாடி” – திருவாய்மொழி, 3.5.4.
2395- “உலோகர்‌ சிரிக்க நின்றாடி” – திருவாய்மொழி, 3.5.8.
2396- “நெஞ்சங்‌ குழைந்து நையாதே” – திருவாய்மொழி, 3.5.7.
2397- “தம்மடியாரடியார்‌ தமக்கடியாரடியார்‌ தம்மடியாரடியோங்களே ” – திருவாய்மொழி, 3.7.10.
2398-“அடியார்கள்‌ குழாங்களையுடன்‌ கூடுவதென்றுகொலோ ” – திருவாய்மொழி, 2.3.10.
2399-“பைகொள்‌ பாம்பேறி யுறைபரனே” – திருவாய்மொழி, 3.8.4.
2400- “சக்ஷுஸ் ஸ்ரவா – கண்களைக்‌ காதுகளாக வுடையவன்‌ ”
2401-“நெஞ்சமே நீணகராகவிருந்த வென்தஞ்சனே” – திருவாய்மொழி, 3.8.2.
2402- “வாசகமே யேத்தவருள்‌ செய்யும்‌ வானவர்தம்‌ நாயகனே” – திருவாய்மொழி, 3.8.3.
2403- “கைகளாலாரத்தொழுது தொழுதுன்னை” – திருவாய்மொழி, 3.8.4.
2404- “கண்களால்‌ காணவருங்கொல்‌” – திருவாய்மொழி, 3.8.5.
2405- “வாய்கொண்டு மானிடம்பாட வந்த கவியேனல்லேன்‌” – திருவாய்மொழி, 3.9.9.
2406- “ஒன்றியொன்றியுலகம்‌ படைத்தான்‌ கவியாயினேற்கு” – திருவாய்மொழி, 3.9.10.
2407- “அஹம்‌ ஸ்லோக்க்ருத்‌ அஹம்‌ ஸ்லோக்க்ருத்‌ – நான்‌ கவிபாடுகிறவன்‌, நான்‌ கவிபாடுகிறவன்‌ ”
2408-“சன்மம்‌ பலபல” – திருவாய்மொழி, 3.10.1.
2409- “செய்ய தாமரைக்கண்ணனாய” – திருவாய்மொழி, 3.6.1.
2410- “எஞ்சலிலமரர்குல முதல்‌ மூவர்தமுள்ளுமாதியையஞ்சி நருலகத்துள்ளீர்கள்‌” – திருவாய்மொழி, 3.6.9.
2411- “எளிவருமியல்வினன்‌” – திருவாய்மொழி, 1.3.2.
2412-இணைவனாமெப்பொருட்கும்‌” – திருவாய்மொழி, 2.8.1.-“
2413-பத்துடையடியவர்‌” – திருவாய்மொழி, 1.3.1.
2414-அணைவதரவணை ” – திருவாய்மொழி, 2.8.1.
2415-“நெஞ்சினால்‌ நினைப்பான்‌ யவனவனாகும்‌ நீள்கடல்‌ வண்ணனே” -திருவாய்மொழி, 3.6.9.
2416) “யே யதா மாம்‌ ப்ரபத்யந்தே தாம்ஸ்த்தைவ பஜாம்யஹம்‌ – எவர்கள்‌ எவ்விதமாயென்னை வணங்குகிறார்களோ, நான்‌ அவர்களை அவ்விதமாகவே அடைகிறேன்‌.” – ஸ்ரீ கீதை, 4.11.
2417-“அர்ச்சயஸ்ஸர்வஸஹிஷ்ணுஃ அர்ச்சக பராதீன அகிலாத்மஸ்திதிஃ ஆராதிக்கத்‌ தகுந்தவராய்‌, எல்லாக்‌ குற்றங்களையும்‌ பொறுக்குமவராய்த்‌ தனது நிலைகளெல்லாம்‌ அர்ச்சகன்‌ இட்ட வழக்காம்படி யிருப்பவராய்‌” ஸ்ரீரங்கராஜஸ்தவம்‌, 74.
2418-“ஒழிவொன்றில்லாத” – திருவாய்மொழி, 3.9.3.
2419-“இழியக்கருதியோர்‌ மானிடம்‌ பாடலென்னாவதே” – திருவாய்மொழி, 3.9.3.
2420-“ஸகல பலப்ரதோஹி விஷ்ணு: – எல்லாப்‌ பலன்களையும்‌ கொடுப்பவர்‌ விஷ்ணு” விஷ்ணுதர்மம்‌,
2421-“பரமம்‌ ஸாம்யமுபைதி – பூர்ணமான ஒப்புமையை அடைகிறான்‌” -முண்டகோபனிஷத்‌.
2422- “வழியைத்தரும்‌ நங்கள்‌ வானவாரீசனைநிற்க” – திருவாய்மொழி, 3.9.3.
2423-“தன்னாகவே கொண்டு” – திருவாய்மொழி, 3.9.4.
2424-“ஸேவா ச்வவீருத்தி ராக்யாதா – பிறரிடம்‌ சேவை செய்வது இழிந்த செயலாகச்‌ சொல்லப்பட்டது, ஆதலால்‌ அதை விட்டுவிடவேண்டும்‌.” மநுஸ்மிருதி.
2425- “சாயாவா ஸத்வமநுகச்சேத்‌ – நிழல் போன்று அவனை விடாது தொடர்க” மூலஸம்ஹிதை.
2426-“ஸா கிமர்த்தம்‌ ந ஸேவ்யதே – வாசுதேவனாகிற மரத்தின்‌ நிழலானது ஏன்‌ அடையப்படவில்லை” – விஹகேச்வரஸம்ஹிதை, 24.14.
2427- “புகழுநல்லொருவன்‌ ” – திருவாய்மொழி, 3.4.1.

—

ஸூத்ரம்‌ – 222
2428-“அந்த: ப்ரவிஷ்ட: சாஸ்தா ஜநாநாம்‌ – ஆத்மாக்கள்‌ அனைத்தினுடைய உள்ளும்‌ பிரவேசித்து அவற்றை நியமனம்‌ செய்கிறான்‌.” – ஆரணம்‌, 3.20.
2429-“ய ஆத்மாநமந்தரோ யமயதி – ஜீவாத்மாவிற்குள்‌ இருந்துகொண்டு நியமிக்கிறான்‌.” – பிருஹதாரண்யக உபநிஷத்‌.
2430-“சாஸ்தா விஷ்ணு: அசேஷஸ்ய ஜகத: – எல்லா உலகங்களையும்‌ நியமிக்கிறவன்‌ விஷ்ணுவே” – ஸ்ரீவிஷ்ணு புராணம்‌, 1.17.20.
2431-“சாஸ்தா சராசரஸ்யைக: – சராசரங்களோடு கூடின இவ்வுலகங்களை
யெல்லாம்‌ ஒருவனான விஷ்ணுவே நியமன்‌ செய்கின்றவன்‌.”
2432-“ஒழிவில்‌ காலம்‌” – திருவாய்மொழி, 3.3.1.
2433- “வைகுண்டேது பரேலோகே – உலகங்கட்கெல்லாம்‌ தலைவரான விஷ்ணுவானவர்‌ பிராட்டியோடு கூட எல்லாவுலகங்கட்கும்‌ மேலே விருக்கின்ற பரமபதத்தில்‌ எழுந்தருளியிருக்கின்றார்‌.”
2434- “மறுகலிலீசனை” – திருவாய்மொழி, 4.1.10.
2435- “ஈசன்‌ ஞாலமுண்டுமிழ்ந்த” – திருவாய்மொழி, 4.3.2.
2436- “ஈசன்‌ பாலோரவம்‌ பறைதல்‌” – திருவாய்மொழி, 4.10.4.
2437-“ஏர்கொளேழுலகமும்‌ துன்னி முற்றுமாகி நின்ற சோதிஞான மூர்த்தியாய்‌” திருவாய்மொழி, 4.3.8.
2438-“வானத்தும்‌ வானத்துள்ளும்பரும்‌ மண்ணுள்ளும்‌ மண்ணின்‌ கீழ்த்தானத்து மெண்டிசையும்‌ தவிராது நின்றான்‌” – திருவாய்மொழி, 4.5.9.
2439- “ஆயேயிவ்வுலகத்து நிற்பனவும்‌ திரிவனவும்‌ நீயே” – திருவாய்மொழி, 4.9.7.
2440- “வீற்றிருந்தேழுலகும்‌ தனிக்கோல்‌ செல்ல” – திருவாய்மொழி, 4.5.1.
2441- “ஒழிவில்‌ காலமெல்லா முடனாய்‌ மன்னி” – திருவாய்மொழி, 3.3.1.
2442- “பாலனாயேழுலகுண்டு” – திருவாய்மொழி, 4.2.1.
2443- “ஆதியங்காலத்தகலிடங்கீண்டவர்‌ பாதங்கள்‌ மேலணி பைம்பொற்றுழாயென்றே ஓதுமாலெய்தினள்‌” – திருவாய்மொழி, 4.2.6.
2444- “பூவைவீயா நீர்தூவிப்‌ போதால்‌ வணங்கேனேலும்‌ நின்‌ பூவை வீயா மேனிக்குப்‌ பூசும்‌ சாந்தென்னெஞ்சமே” – திருவாய்மொழி, 4.3.1.
2445- “ஏகமூர்த்திக்கே – பூத்தண்மாலை கொண்டுன்னைப்‌ போதால்‌ வணங்கேனேலும்‌ நின்பூத்தண்மாலை நெடுமுடிக்குப்‌ புனையுங்கண்ணி யெனதுயிரே” – திருவாய்மொழி, 4:52:49.
2446- “காதல்மையலேறினேன்‌ ” – திருவாய்மொழி, 4.3.9.
2447- “பேய்ச்சி முலை சுவைத்தாற்கென்‌ பெண்கொடி யேறியபித்தே” திருவாய்மொழி, 4.4.6.
2448- “கோலமேனி காணவாராய்‌ கூவியுங்‌ கொள்ளாயே” – திருவாய்மொழி, 4.7.1.
2449- “ஒண்டொடியாள்‌ திருமகளும்‌ நீயுமே நிலாநிற்பக்‌ கண்டசதிர்‌ கண்டு” திருவாய்மொழி, 4.9.10.
2450- “வீவிலின்பம்‌ மிகவெல்லை நிகழ்ந்தனன்மேவியே” – திருவாய்மொழி, 4.5.3.
2451- “கூட்டரிய திருவடிக்கள்‌ கூட்டினை நான்கண்டேனே” – திருவாய்மொழி, 4.9.8.
2452- “உன்னித்து மற்றொரு தெய்வம்‌ தொழாள்‌ ” – திருவாய்மொழி, 4.6.10.
2453-“உயிரினால்‌ குறைவிலமே” – திருவாய்மொழி, 4.8.10.
2454-உடம்பினால்‌ குறைவிலமே” – திருவாய்மொழி, 4.8.9.
2455-“கொடுவுலகம்‌ காட்டேலே” – திருவாய்மொழி, 4.9.7.
2456-“வேட்கையெல்லாம்‌ விடுத்து” – திருவாய்மொழி, 4.9.9.
2457-ஐங்கருவி கண்டவின்ப மொழிந்தேன்‌” – திருவாய்மொழி, 4.9.10
2458-ஒருநாயகமாயோடவுலகுடனாண்டவர்‌ பெருநாடுகாண விம்மையிலே பிச்சை தாங்கொள்வர்‌” – திருவாய்மொழி, 4.1.1. 2459-“ராஜ்யம்‌ நாம மஹாவயாதி ரசிகித்ஸ்யோ விநாசந: ப்ராதரம்‌ வா ஸுகம்‌ வாபி த்யஜந்தி கலு பூமிபா – இராச்சியமென்பது மருத்துவம்‌ செய்ய முடியாததும்‌ நாசம்‌ உண்டுபண்ணத்தக்கதுமான ஒரு பெருநோய்‌. அதற்காக அரசர்கள்‌ உடன்‌
பிறந்தவர்களையும்‌ பிள்ளைகளையும்‌ விடுகிறார்கள்‌.
2460-“குடிமன்னுமின்‌ சுவர்க்கமெய்தியும்‌ மீள்வர்கள்‌ ” – திருவாய்மொழி, 4.1.9.
2461- “தே தம்‌ புக்த்வா ஸ்வர்க்கலோகம்‌ விசாலம்‌ க்ஷ்ணே புண்யே மர்த்த்யலோகம்‌ விசந்தி – அவர்கள்‌ பரந்த அந்தச்‌ சுவர்க்கலோக வின்பத்தை யநுபவித்துப்‌ புண்ணியம்‌ குறைந்தவுடன்‌ பூலோகத்தை அடைகிறார்கள்‌” – ஸ்ரீகீதை, 9.21.
2462- “இறுகலிறப்பு” – திருவாய்மொழி, 4.1.10.
2463-“த்ரவ்யம்‌ நிந்த்ய ஸுராதி தைவதமதிக்ஷுத்ரஞ்சு பாஹ்யாகமோ த்ருஷ்டிர்‌ தேவலகாச்ச தேசிகஜநா திக்‌ திக்‌ திகேஷாம்‌ க்ரமம்‌ – பூஜைக்குரிய பொருள்‌ உலகத்தாரால்‌ பழிக்கப்படுகின்ற கள்‌ முதலியன, தெய்வமோ மிகத்‌ தாழ்ந்த தெய்வம்‌, சாஸ்திரம்‌ வேதங்கட்குப்‌ புறம்பான காமிகம்‌ முதலான ஆகமங்கள்‌ ,
ஆசிரியர்களோ பூசாரிகள்‌, இப்படிப்பட்டவர்களுடைய முறை மிகவும்‌
பழிக்கத்தக்கது”.
2464-“அங்கோராடுங்கள்ளும்‌” – திருவாய்மொழி, 4.6.7.
2465- “அங்கோர்கள்ளுமிறைச்சியும்‌” – திருவாய்மொழி, 4.6.3.
2466- “கருஞ்சோறும்‌ மற்றைச்‌ செஞ்சோறும்‌” – திருவாய்மொழி, 4.6.4.
2467- “நீரணங்காடு மிளந்தெய்வம்‌” – திருவாய்மொழி, 4.6.2.
2468- “களனிழைத்து” – திருவாய்மொழி, 4.6.4.
2469- “நீரணங்காடுதல்‌ கீழ்மை” – திருவாய்மொழி, 4.6.8.
2470- “ததக்ரோதபரீதேந ஸம்ரக்கநயநேநச – பின்பு சீற்றம்‌ கொண்டவனாயும்‌ சிவந்த கண்களையுடையவனாயு மிருக்கிற வென்னுடைய இடது கை கட்டவிரலின்‌
நுனியால்‌ அந்தப்‌ பிரமனுடைய தலையானது கிள்ளப்பட்டது.” – மாத்சபுராணம்‌.
2471-“யஸ்மாதநபராதஸ்ய – ஒரு குற்றமும்‌ செய்யாத வென்னுடைய கலையானது எந்தக்‌ காரணத்தால்‌ உன்னால்‌ அறுக்கப்பட்டதோ அந்தக்‌ காரணத்தால்‌ நீ சாபத்துடன்‌ கூடினவனாய்‌ மண்டை யோட்டினைக்‌ கையில்‌ ஏந்தினவவனாக ஆவாய்‌.”- மாத்ஸபுராணம்‌.
2472-“தத்ர நாராயண: – அங்குப்‌ பிராட்டியோடு கூடின நாராயணன்‌ என்னால்‌ பிச்சை யாசிக்கப்பட்டான்‌” – மாத்ஸபுராணம்‌..
2473- “விஷ்ணு ப்ரஸாதாத்‌ – அழகிய பார்வதியே! திருமாலின்‌ அருளால்‌ அந்த மண்டையோடானது ஆயிரம்‌ துண்டுகளாக வெடித்தது; கனவில்‌ கண்ட செல்வம்‌ போன்று பலவகையாகச்‌ சென்றது.” – மாத்ஸபுராணம்‌.
2474- “பேசநின்ற சிவனுக்கும்‌ பிரமன்‌ தனக்கும்‌ நாயகனவனே கபால
நன்மோக்கத்துக்‌ கண்டு கொண்மின்‌” – திருவாய்மொழி, 4.10.4.
2475-“இலிங்கத்திட்ட” – திருவாய்மொழி, 4.10.5.
2476-“விளம்புமாறு சமயமும்‌” – திருவாய்மொழி, 4.10.9.
2477- “யந்மயம்‌ ச ஜகத்‌ ஸர்வம்‌ – பராசர முனிவரே! இந்த வுலகம்‌ எதனை ஆத்மாவாக வுடையது?” – ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணம்‌, 1.1.5.
2478- “விஷ்ணோஸ்‌ ஸகாசாதுத்பூதம்‌ – இந்த வுலகங்க ளெல்லாம்‌ மஹாவிஷ்ணுவிடமிருந்து வுண்டாயின. அந்த விஷ்ணுவிடத்தினிலேயே லயப்பட்டு இருக்கின்றன.” – ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணம்‌, 1.1.41.
2479- “யா வேதபாஹ்யாஸ்‌ ஸ்ம்ருதய: – வேதங்கட்குப்‌ புறம்பான ஸ்மிருதிகள்‌ எவையோ, குத்ருஷ்டிகளான மதங்களெவையோ , அவைகள்‌ எல்லாம்‌ மறுமையில்‌ பலன்களைக்‌ கொடுப்பன வல்ல; அவைகள்‌ தாமஸ நிலைகளாக வுள்ளன என்று சொல்லப்பட்டன.” – மநுஸ்மிருதி,12.95.
2480-“ஓடியோடி – வழியேறிக்‌ கண்டீர்‌” – திருவாய்மொழி, 4.10.7.
2481-“கதாகதம்‌ காமகாமா லபந்தே – ஸ்வர்க்கம்‌ முதலான உலகங்களில்‌ விருப்பமுள்ளவர்கள்‌ போவதையும்‌ வருவதையும்‌ அடைகிறார்கள்‌.” – ஸ்ரீகீதை, 9.21.
2482- “மம மாயா துரத்யயா – என்னுடைய மாயையானது ஒருவராலும்‌ தாண்டமுடியாதது.” – ஸ்ரீகீதை, 7.14.
2483- “மாமேவ யே ப்ரபத்யந்தே – எவர்கள்‌ என்னையே சரணடைகிறார்களோ அவர்கள்‌ இந்த மாயையினைத்‌ தாண்டுகிறார்கள்‌.” – ஸ்ரீகீதை, 7.14.
2484-“நீள்‌ குடக்கூத்தனுக்காட்செய்வதே உறுவதாவது” – திருவாய்மொழி, 4.10.10

—

ஸூத்ரம்‌ – 223
2485-“ஆவாவென்றருள்‌ செய்து” – திருவாய்மொழி, 5.1.9.
2486-“தானேயின்னருள்‌ செய்து” – திருவாய்மொழி, 5.1.10.
2487-“கலியுகமொன்றுமின்றிக்கே தன்னடியார்க்கருள்‌ செய்யும்‌” – திருவாய்மொழி, 5.2.11.
2488- “பெருமானது தொல்லருளே ” – திருவாய்மொழி, 5.9.9.
2489-“அம்மானாழிப்பிரானவனெவ்விடத்தான்‌ யானார்‌ எம்மாபாவியர்க்கும்‌ விதிவாய்க்கின்று வாய்க்கும்‌ கண்டீர்‌” – திருவாய்மொழி, 5.1.7.
2490- “பொய்யே கைம்மை சொல்லி” – திருவாய்மொழி, 5.1.1.
2491- “உன்னையும்‌ வஞ்சிக்கும்‌ கள்ளமனந்தவிர்ந்தே” – திருவாய்மொழி 5.1.3.
2492- “என்னை முற்றவுந்‌ தானானான்‌” – திருவாய்மொழி, 5.1.10.
2493-“இனியுன்‌னை விட்டென்‌ கொள்வனே” – திருவாய்மொழி, 5.1.3.
2494- “கண்ட சதிர்‌ கண்டொழிந்தேன்‌” – திருவாய்மொழி, 4.9.10.
2495- “பரமாத்மநி யோ ரக்த: – எவன்‌ பரம்பொருளிடத்தில்‌ மிக்க பக்தியையுடையனாய்‌” – பார்ஹஸ்பத்ய ஸ்மிருதி.
2496- “பேரமர்‌ காதல்‌” – திருவாய்மொழி, 5.3.4.
2497- “பின்னின்ற காதல்‌ நோய்‌ நெஞ்சம்‌ பெரிதடும்‌” – திருவாய்மொழி, 5.4.6.
2498- “கழியமிக்கதோர்‌ காதல்‌” – திருவாய்மொழி, 5.5.10.
2499-கடல்ஞாலம்‌ செய்தேனும்‌ யானே” – திருவாய்மொழி, 5.6.1.
2500-வாய்ந்த வழுதிவளநாடன்‌ ” – திருவாய்மொழி, திருவாய்மொழி, 5.6.11.
2501-“உன்னை விட்டொன்று மாற்றகிற்கின்றிலேன்‌ ” – திருவாய்மொழி, 5.6.1.
2502-“ஆராவமுதே யடியேனுடலம்‌ நின்பாலன்பாயே நீராய்‌” – திருவாய்மொழி, 5.8.1.
2503- “வைகலும்‌ வினையேன்‌ மெலிய” – திருவாய்மொழி, 5.9.1.
2504- “நிறந்தனூடுபுக்கென தாவியை நின்று நின்றுருக்கியுண்கின்ற” திருவாய்மொழி, 5.10.1.
2505- “ஸம்ஸாரவிஷவருக்ஷஸ்ய – இவ்வுலக வாழ்வாகிற நச்சு மரத்திற்கு அம்ருதத்திற்கொப்பான இரண்டு கனிகள்‌ உண்டு. அவை எவையெனில்‌, ஒரேகாலத்தில்‌ கேசவனிடத்தில்‌ பக்தியும்‌, அவனடியார்களோடே கூடியிருத்தலுமே யாம்‌.”
2506- “ஒன்றுந்தேவு – மற்றெத்தெய்வம்‌ நாடுதிர்‌”” – திருவாய்மொழி, 4.10.1.
2507-“பாடியாடிப்‌ பரவிச்செனமின்கள்‌ ” – திருவாய்மொழி, 4.10.2.
2508-“தெய்வம்‌ மற்றில்லை” – திருவாய்மொழி, 4.10.3.
2509-“நாயகனவனே” – திருவாய்மொழி, 4.10.4.
2510-“ஒன்றும்‌ பொய்யில்லை போற்றுமினே” – திருவாய்மொழி, 4.10.5. 2511-“அறிந்தோடுமின்‌” – திருவாய்மொழி, 4.10.6.
2512-“ஆதிமூர்த்திக்கடிமை புகுவதுவே” – திருவாய்மொழி, 4.10.7.
2513-“மற்றைத்‌ தெய்வம்‌ விளம்புதிர்‌” – திருவாய்மொழி, 4.10.8.
2514-உளங்கொள்‌ ஞானத்து வைம்மின்‌” – திருவாய்மொழி, 4.10.9.
2515-“ஆட்செய்வதே உறுவதாவது” – திருவாய்மொழி, 4.10.10.
2516-ஆட்செய்தாழிப்‌ பிரானைச்‌ சேர்ந்தவன்‌” – திருவாய்மொழி, 4.10.11.
2517-வைகுந்தன்‌ பூதங்களேயாய்‌” – திருவாய்மொழி, 5.2-5
2518-“தடங்கடல்‌ பள்ளிப்‌ பெருமான்‌ தன்னுடைப்‌ பூதங்களேயாய்‌” – திருவாய்மொழி, 5.2.4.
2519- “தேவர்கள்‌ தாமும்‌ புகுந்து” – திருவாய்மொழி, 5.2.3.
2520- “நேமிப்பிரான்தமர்‌ போந்தார்‌” – திருவாய்மொழி, 5.2.6.
2521- “கண்டோம்‌ கண்டோம்‌” – திருவாய்மொழி, 5.2.2.
2522- “பொலிக பொலிக” – திருவாய்மொழி, 5.2.1.
2523- “த்வய்யஸ்தி மய்யஸ்திச” – உன்னிடத்திலு மிருக்கிறான்‌, என்னிடத்திலுமிருக்கிறான்‌
2524-“ப்ரதியதாம்‌ தாசரதாய மைதிலீ” – ஸ்ரீராமபிரானிடத்தில்‌ சீதாபிராட்டியை ஒப்புவித்திடுக” – ஸ்ரீராமா, யுத்த, 14.34.
2525- “அரக்கரசுரர்‌ பிறந்தீருள்ளீரேல்‌” – திருவாய்மொழி, 5.2.5.
2526- “கொன்றுயிருண்ணும்‌ விசாதி பகைபசிதீயனவெல்லாம்‌. நின்றிவ்வுலகில்‌ கடிவான்‌ நேமிப்பிரான்தமர்‌ போந்தார்‌” – திருவாய்மொழி, 5.2.6.
2527- “திரியும்‌ கலியுகம்‌ நீங்கித்‌ தேவர்கள்‌ தாமும்‌ புகுந்து” – திருவாய்மொழி, 5.2.3.
2528- “பவிஷ்யத்யதரோத்தரம்‌ –
2529- “ இரியப்புகுந்திசை பாடியெங்கு மிடங்கொண்டன ” – திருவாய்மொழி, 5.2.3.
2530- “மேவித்தொழுதுய்ம்மினீர்கள்‌ ” – திருவாய்மொழி, 5.2.9.
2531- “நிறுத்தி நும்முள்ளத்துக்‌ கொள்ளும்‌ தெய்வங்கள்‌” – திருவாய்மொழி, 5.2.7
2532-“நிறுத்தினான்‌ தெய்வங்களாக அத்தெய்வநாயகன்தானே” – திருவாய்மொழி,5.2.8.
2533-“நக்கபிரானோடயனு மிந்திரனும்‌ முதலாகத்‌ தொக்க வமரர்குழாங்கள்‌ கண்ணன்‌ திருமூர்த்தியை – மேவி – மிக்கவுலகுகள்‌ தோறும்‌ – எங்கும்‌ பரந்தன ஒக்கத்தொழகிற்றிராகில்‌ கலியுகமொன்றுமில்லை” – திருவாய்மொழி, 5.2.10.
2534-“விஷ்ணுபக்திபரோ தேவ:”
2535- “அரக்கரசுரர்‌” – திருவாய்மொழி, 5.2.5.
2536-“கண்ணுக்கினியன கண்டோம்‌ தொண்டீரெல்லீரும்‌ வாரீர்‌” – திருவாய்மொழி-5-2-2-

2537-“என்‌ னெஞ்சினால்‌ நோக்கிக்காணீரென்னை முனியாதே” – திருவாய்மொழி-5-5-2
2538-“மநஸி விலஸதாக்ஷணா பக்திஸித்தாஞ்ஜநேந – பக்தியாகிற ஸித்தாஞ்சனத்தையுடைய மனதில்‌ விளங்குகிற யோகக்கண்ணால்‌ வேதாந்தத்தில்‌ மறைந்திருக்கிற நிதிபோன்ற உன்னுடைய பெருமையைப்‌ பார்ப்பவர்கள்‌” -ஸ்ரீகுணரத்னகோசம்‌, 12.

–

ஸூத்ரம்‌ – 224
2539-“பத்துடையடியவர்‌” – திருவாய்மொழி, 1.3.1.
2540-“ஏறு சேவகனார்க்‌ கென்னையுமுளளெனமின்களே ” – திருவாய்மொழி, 6.1.10.
2541- “திருவிண்ணகர்ச்‌ சேர்ந்தபிரான்‌ வரங்கொள்‌ பாதமல்லாலில்லை யாவர்க்கும்‌ வன்‌ சரணே” – திருவாய்மொழி, 6.3.7.
2542- “வன்சரண்‌ சுரர்க்காய்‌” – திருவாய்மொழி, 6.3.8.
2453- “அடிக்கீழமர்ந்து புகுந்தடியீர்‌ வாழ்மினென்றென்றருள்‌ கொடுக்கும்‌” திருவாய்மொழி, 6.10.11.
2544- “ஸர்வலோக சரண்யாய ராகவாய மஹாத்மநே, நிவேதய மாம்‌ க்ஷிப்ரம்‌ விபீஷண முபஸ்திதம்‌ – எல்லா வுலகங்கட்கும்‌ புகலிடமாக வுள்ளவரும்‌ மகாத்மாவுமான ஸ்ரீராமபிரான்‌ முன்னிலையில்‌, அருகில்‌ வந்து நிற்கிற விபீஷணனாகிய என்னை விரைவில்‌ சென்று தெரிவியுங்கோள்‌ ” – ஸ்ரீராமா, யுத்‌, 17.14.
2545- “ஸக்ருதேவ ப்ரபந்நாய தவாஸ்மீதிச யாசதே, அபயம்‌ ஸர்வபூதேப்ய: ததாம்யேதத்‌ வரதம்‌ மம: – ஒரு முறை பிரபத்தி செய்தவன்‌ பொருட்டும்‌, நான்‌ உனக்காக விருக்கிறேன்‌ என்று யாசிக்கிறவனுக்கும்‌, எல்லா வுயிர்களிடமிருந்தும்‌ அச்சமின்மையைக்‌ கொடுக்கிறேன்‌. இது என்னுடைய விரதம்‌. எந்நிலையிலும்‌ விடக்கூடாதது”, ஸ்ரீராமா, யுத்‌,18.33.
2546- “வானவர்‌ கோணொடும்‌ நமன்றெழுந்திருவேங்கடம்‌” – திருவாய்மொழி, 3.3.7.
2547- “எழுவார்‌ விடைகொள்வாரீன்துழாயானை வழுவாவகை நினைந்து வைகல்‌ தொழுவார்‌ வினைச்சுடரை நந்துவிக்கும்‌ வேங்கடம்‌” – முதல்‌ திருவந்தாதி, 26.
2548- “போதறிந்து வானரங்கள்‌” – இரண்டாந்‌ திருவந்தாதி, 72.
2549- “கண்டு வணங்கும்‌ களிறு” – மூன்றாந்‌ திருவந்தாதி, 70.
2550- “அவித்யாதோ தேவே பரிப்ருடதயா வா விதிதயா – அஞ்ஞானத்தாலாவது,
அளவிட்டறிய வொண்ணாதவன்‌ என்ற இறைவன்‌ மாட்டு ஞானத்தாலாவது, தன்‌ பக்தியினுடைய மேன்மையாலாவது, இவ்வுலகில்‌ பகவானைத்‌ தவிர வேறு உபாயமுண்டு என்றறியாதவர்களுக்கு இந்தப்‌ பகவான்‌ பேறாகவும்‌ பேற்றினை
யடைதற்குரிய வழியாகவுமாகிறான்‌ என்று, பகவானாகிய செளநகமகரிஷியானவர்‌ ஜிதந்தை என்ற பெயரையுடைய மந்திரத்தின்‌ உட்பொருளை விரித்துரைத்தார்‌.” -பட்டர்‌.
2551-“உன்னாலல்லால்‌ யாவராலுமொன்றும்‌ குறை வேண்டேன்‌” – திருவாய்மொழி, 5.8.3.
2552-“அங்குற்றேனல்லேனிங்குற்றேனல்லேனுன்னைக்‌ காணுமவாவில்‌ வீழ்ந்து நானெங்குற்றேனுமல்லேன்‌” – திருவாய்மொழி, 5.7.2.
2553- “என்னான்‌ செய்கேன்‌” – திருவாய்மொழி, 5.8.3.
2554- “பூவார்கழல்களருவினையேன்‌ பொருந்துமாறு புணராய்‌” – திருவாய்மொழி, 6.10.4.
2555- மெய்யமர் காதல் – திருவாய்மொழி, 6.8.2.
2556-“களைகண்‌ மற்றிலேன்‌” – திருவாய்மொழி, 5.8.8.
2557-ஆறு எனக்கு நின் பாதமே சரணாகத்‌ தந்தொழிந்தாய் – திருவாய்மொழி, 5.7.10.
2558-“கழல்களவையே சரணாகக்‌ கொண்ட” – திருவாய்மொழி, 5.8.11.
2559-“அடிமேல்‌ சேமங்கொள்‌ தென்குருகூர்ச்‌ சடகோபன்‌” – திருவாய்மொழி 5.9.11.
2560-“நாகணை மிசை நம்பிரான்‌ சரணே சரண்‌ நமக்கென்று நாடோறுமேகசிந்தையனாய்‌” – திருவாய்மொழி, 5.10.11.
2561-“வைகல்பூங்கழிவாய்‌ வந்து மேயுங்குருகினங்காள்‌ கனிவாய்ப்பெருமானைக்கண்டு வினையாட்டியேன்‌ காதன்மை – கைகள்‌ கூப்பிச்சொல்லீர்‌” – திருவாய்மொழி, 6.1.1.
2562- “ஏறு சேவகனார்க் கென்னையுமுளளென்மின்கள்‌ ” – திருவாய்மொழி, 6.1.10.
2563-“உபாப்யாமேவ பக்ஷாப்யாம்‌ – எப்படி இரண்டு சிறகுகளாலே பறவைகள்‌ ஆகாயத்தில்‌ பறக்கின்றவோ, அப்படியே ஞானம்‌, கர்மம்‌ எனனுமிந்த இரண்டாலும்‌ புருஷோத்தமனான இறைவன்‌ அடையப்படுகிறான்‌. ”
2564- “போகுநம்பி” – திருவாய்மொழி, 6.2.2.
2565-“கழகமேறேல்‌ நம்பி” – திருவாய்மொழி, 6.2.6.
2566- “அழித்தாயுன்‌ திருவடியால்‌” – திருவாய்மொழி, 6.2.9.
2567-“பிறந்தவாறு” – திருவாய்மொழி, 5.10.1.
2568- “நிறந்தனூடுபுக்கெனதாவியை நின்று நின்றுருக்கியுண்கின்ற” – திருவாய்மொழி, 5.10.1.
2569- “பையவேநிலையும்‌ வந்தென்‌ நெஞ்சையுருக்குங்கள்‌ ” – திருவாய்மொழி, 5.10.3.
2570-“உள்ளமுள்குடைந்தென்னுயிரை யுருக்கியுண்ணும்‌” – திருவாய்மொழி 5.10.4. 2571- “ஊடுபுக்கென தாவியை யுருக்கியுண்டிடுகின்ற” – திருவாய்மொழி, 5.10.10.
2572-“குரவையாய்ச்சியர்‌ ” – திருவாய்மொழி, 6.4.1.
2573-“எனன குறைவெனக்கு” – திருவாய்மொழி, 6.4.1.
2574- “நண்ணிநான்‌ வணங்கப்பெற்றே னெனக்கார்‌ பிறர்‌ நாயகர்‌” – திருவாய்மொழி, 6.4.10.
2575- “ஸக்ருதேவ – ஒரே முறை”
2576-“பிதரம்‌ மாதரம்‌ தாராந்‌ புத்ராந்‌ பந்தூந்‌ ஸகீந்‌ குருந்‌, ரத்நாநி தநதாந்யாநி க்ஷேத்ராணி ௪ க்ருஹாணிச, ஸர்வதர்மாம்ச்ச ஸந்த்யஜய ஸர்வகாமாம்ச்ச ஸாக்ஷ்ராந்‌ , லோகவிக்ராந்த சரணெளசரணம்‌ தேவரஜம்‌ விபோ – தந்தையையும்‌ தாயையும்‌ மனைவியையும்‌ பிள்ளைகளையும்‌ பந்துக்களையும்‌ தோழர்களையும்‌ ஆசிரியர்களையும்‌ இரத்தினங்களையும்‌ செல்வங்களையும்‌ தானியங்களையும்‌ வயல்களையும்‌ வீடுகளையும்‌ எல்லாத் தருமங்களையும்‌ கைவல்யமுட்பட விரும்பப்படும்‌ எல்லாப்பயன்களையும்‌ முற்றத்துறந்து, ஓ பிரபுவே! உன்னுடைய உலகத்தையளந்த திருவடிகளைச்‌ சரணமாக அடைந்தேன்‌.”
2577-“ஆக்நேயமஷ்டமஞ்சைவ – ஆக்நேயம்‌ எட்டாவதாகும்‌; பவிஷ்யத்‌ புராணம்‌ ஒன்பதாவது புராணமாக நினைக்கத்தக்கது. ”
2578- “மாத்ருதேவோ பவ பித்ருதேவோ பவ – தாயைத்‌ தெய்வமாக உடையை ஆவாய்‌; தந்தையை தெய்வமாக உடையை ஆவாய்‌.” – கைத்திரியோபநிஷத்‌.
2579- “புந்நாம்நோ நரகாத்‌ த்ராயத இதி புத்ர: – புத்‌ என்னும்‌ நரகத்தினின்றும்‌ காப்பாற்றுகிறான்‌; ஆதலால்‌, புத்திரன்‌ என்று பெயர்‌.”
2580- “நம்மைக்‌ கைவலிந்து” – திருவாய்மொழி, 6.5.7.
2581- “இழந்தது சங்கே” – திருவாய்மொழி, 6.6.1.
2582- “இதெல்லாம்‌ கிடக்கவினிப்போய்‌” – திருவாய்மொழி, 6.7.9.
2583- “எம்மையொன்றும்‌ நினைத்திலளே” – திருவாய்மொழி, 6.7.9.
2584-“இன்றெனக்குதவாதகன்ற” – திருவாய்மொழி, 6.7.6.
2585- “ஸர்வாந்‌ போகாந்‌ பரித்யஜ்ய – எல்லா போகங்களையும்‌ முற்றத்‌ துறந்து” சரணாகதி கத்யம்‌.
2586- “பொன்னுலகாளீரோ புவனிமுழுதாளீரோ” – திருவாய்மொழி, 6.8.1.
2587- “நெய்யமரின்னடிசில்‌ நிச்சல்‌ பாலொடு மேவீரோ” – திருவாய்மொழி, 6.8.2.
2588-“ஓடி வந்தென குழல்மேலொளி மாமலரூதீரோ” – திருவாய்மொழி, 6.8.3. 2589-“என்னைப்‌ புறத்திட்டின்னம்‌ கெடுப்பாயோ” – திருவாய்மொழி, 6.9.8.
2590-பலநீ காட்டிப்‌ படுப்பாயோ” – திருவாய்மொழி, 6.9.9.
2591-“த்வமேவ மாதாச பிதா த்வமேவ ஸர்வம்‌ மம தேவதேவ – தேவதேவனே!
எனக்கு தாயும்‌ நீயே, தந்தையும்‌ நீயே, உறவும்‌ நீயே, ஆசாரியனும்‌ நீயே, கல்வியும்‌ நீயே, செல்வமும்‌ நீயே, நீயே எல்லாமும்‌.” – கத்யத்ரயம்‌.
2592-“தேவபிரானையே தந்தை தாயென்றடைந்த” – திருவாய்மொழி, 6.5.11.
2593- “உண்ணுஞ்சோறு பருகுநீர்‌ தின்னும்‌ வெற்றிலையுமெல்லாம்‌ கண்ணன்‌ ”திருவாய்மொழி, 6.7.1. 2594) “வைத்தமாநிதியாம்‌ மதுததனையே” – திருவாய்மொழி, 6.7.11.
2595- “பூவைபைங்கிளிகள்‌ பந்து தூதை பூம்புட்டில்கள்‌ யாவையும்‌ திருமால்‌ திருநாமங்களே கூவியெழும்‌” – திருவாய்மொழி, 6.7.3.
2596-“கோலத் திருமாமகளோடுன்னைக் கூடாதே சாலப்பலநாளடியேனின்னம்‌ தளர்வேனோ” – திருவாய்மொழி, 6.9.1.
2597- “தீயோடுடன்‌ சேர்‌ மெழுகாயுலகில்‌ திரிவேனோ” – திருவாய்மொழி, 6.9.6.
2598- “கூவிக்கொள்ளுங்காலமின்னம்‌ குறுகாதோ” – திருவாய்மொழி, 6.9.9.
2599- “புணரேய்‌ நின்றமரமிரண்டின்‌ நடுவே போன முதல்வாவோ” – திருவாய்மொழி, 6.10.5.
2600- “ச்ரியா ஸார்த்தம்‌ –
2601- “லோகவிக்ராந்த சரணெள சரணம்‌ தேவரஜம்‌ விபோ – உலகங்களை யளந்த வுன்னுடைய திருவடிகளை இறைவா! சரணமடைந்தேன ”
2602- “தெய்வநாயகன்‌ நாரணன்‌ திரிவிக்கிரமன்‌” – திருவாய்மொழி, 5.7.11.
2603-“மாண்குறள்‌ கோலப்பிரான்‌” – திருவாய்மொழி, 5.9.6.
2604-“அடியை மூன்றையிரந்தவாறும்‌” – திருவாய்மொழி, 5.10.9.
2605- “மின்கொள் சேர்‌ புரிநூல்‌ குறளாயகல்‌ ஞாலங்கொண்ட வன்கள்வன்‌” திருவாய்மொழி, 6.1.11.
2606- “மூன்றடி” – திருவாய்மொழி,
2607–“காண்மின்களுலகீரென்று கண்முகப்பே நிமிர்ந்த” – திருவாய்மொழி, 6.3.11.
2608-“அகல்கொள்‌ வையமளந்த மாயன்‌” – திருவாய்மொழி, 6.4.6.
2609-“திசைஞாலந்தாவியளந்த்தும்‌” – திருவாய்மொழி, 6.5.3.
2610- “வையமளந்த மணாளன்‌” – திருவாய்மொழி, 6.6.1.
2611- “மண்ணும்‌ விண்ணுங்கொண்ட மாயவம்மான்‌” – திருவாய்மொழி, 6.9.2.
2612- “ஓரடியாலெவ்வுலகும்‌ தடவந்த” – திருவாய்மொழி, 6.9.6.
2613- “தாவிவையங்‌ கொண்ட தடந்தாமரைகள்‌” – திருவாய்மொழி, 6.9.9.
2614- “எந்நாளே நாம்‌ மண்ணளந்த விணைத்தாமரைகள்‌ காண்பதற்கென்று” திருவாய்மொழி, 6.10.6.
2615- “அன்று ஞாலமளந்தபிரான்‌ பரன்சென்று சேர்திருவேங்கடமாமலை” திருவாய்மொழி, 3.3.8.
2616- “திலதமுலகுக்காய்‌ நின்ற திருவேங்கடம்‌” – திருவாய்மொழி, 6.10.1.
2617-“அகலகில்லேனிறையுமென்றலர்மேல்‌ மங்கையுறை மார்பா” – திருவாய்மொழி, 6.10.1 0.
2618-“நிகரில்புகழாய்‌” – திருவாய்மொழி, 6.10.10.
2619- “திருவேங்கடத்தானே ” – திருவாய்மொழி, 6.10.2.
2620- “புகலொன்றில்லா அடியேன்‌ உன்னடிக்கீழ்‌ அமர்ந்து புகுந்தேன்‌” திருவாய்மொழி, 6.10.10.
2621- “சரணெள சரணம்‌ ப்ரபத்யே” – த்வயம்‌.
2622- “பத்துடையடியவர்‌” – திருவாய்மொழி, 1.3.1.
2623- “பிணக்கறவறுவகைச்‌ சமயமும்‌” – திருவாய்மொழி, 1.3.5.
2624- “வணக்குடைத்தவநெறி வழிநின்று” – திருவாய்மொழி, 1.3.5.
2625-“வேதப்புனித விருக்கை நாவில்‌ கொண்டு – ஞானவிதி பிழையாமே – அச்சுதன்‌ தன்னை மேவித்‌ தொழுதுய்ம்மினீர்கள்‌ ” – திருவாய்மொழி, 5.2.9.
2626- “எய்தக்கூவுதலாவதேயெனக்கு” – திருவாய்மொழி, 5.7.5.
2627- “என்னான்‌ செய்கேன்‌” – திருவாய்மொழி, 5.8.3.
2628- “தந்தனன்‌ தனதாள்‌ நிழல்‌” – திருவாய்மொழி, 6.3.9.
2629- “திருவிண்னகர்‌ மன்னுபிரான்‌ கழல்களன்றி மற்றோர்‌ களைகணிலங் காண்மின்களே ” – திருவாய்மொழி, 6.3.10.

—

ஸூத்ரம்‌ – 225
2630-“எண்ணிலாப்‌ பெருமாயனே” – திருவாய்மொழி, 7.1.1.
2631-குணங்கள்‌ கொண்ட மூர்த்தியோர்‌ மூவராய்ப்‌ படைத்தளித்துக்‌ கெடுக்கும்‌” திருவாய்மொழி, 7.1.11.
2632-பால துன்பங்களின்பங்கள்‌ படைத்தாய்‌”-7-2-7-
2633-“ஊழி தோறூழி -7-3-11-
2634-“மாயா வாமனனே -7-8-7-
2635-“உள்ளப்‌ பல் யோகு செய்து –7-8-4-
2636-“தெளிவுற்றுவீவின்றி – திருவாய்மொழி, 7.6.10.
2637-“ஏற்றரும்‌ வைகுந்தத்தை யருளும்‌” -7-6-1
2638-“புற்பா முதலாப்‌ புல்லெறும்பாதி யொன்றின்றியே நற்பாலுக்குய்த்தனன்‌ ” திருவாய்மொழி, 7.5.1.
2639-நாட்டையளித்துய்யச்‌ செய்து”-திருவாய்மொழி, 7.8.7.
2640-“சேட்பால்‌ பழம்‌ பகைவன்‌ சிசுபாலன்‌ திருவடிதாட்பாலடைந்த” -7-5-3-
2641-அடியேனுனபாதமகலகில்லேனிறையும்‌” -6-10-10-
2642-அடிக்கழமர்ந்து புகுந்தேன்‌” -6-10-10-
2643-அகற்ற நீவைத்த மாயவல்லைம்புலன்களாமவை” – 5-7-8-
2644-நலிவானின்ன மெண்ணுகின்றாய்‌” – திருவாய்மொழி, 7.1.1.
2645-அன்புருகி நீற்குமது நிற்கச்‌ சுமடுதந்தாய்‌” – திருவாய்மொழி, 7.1.10. –
2646-“விண்ணுளார்‌ பெருமானேயோ -7-1-5-
2647-முன்பரவைகடைந்தமுதங்‌ கொண்ட மூர்த்தீயோ”-7-1-10-
2648-கலங்காப்‌ பெருநகரம்‌”- மூன்றாந்‌ திருவந்தாதி-5-
2649-“கங்குலும்‌ பகலும்‌ கண்துயிலறியாள்‌-7-2-1-
2650-இட்டகாலிட்டகையளாயிருக்கும்‌”-7-2-4-
2651-“சிந்திக்கும்‌ திசைக்கும்‌” -7-2-5-
2652-ஆசா சிந்தா ஸ்ம்ருதி: – ஆசை, சிந்தை,நினைவு, பேசுதல்‌, அழுதல்‌,
பித்துப் பிடித்தது போன்றிருத்தல்‌, மயக்கம்‌, மோஹம்‌, வியாதி, சாதல்‌ என்று
சொல்லப்படும்‌ இப் பத்தும்‌ காமத்தால்‌ உண்டாகும்‌ விகாரங்கள்‌ ”
2653-திருவரங்கத்தாய்‌ இவள்‌ திறத்தென்செய்கின்றாய் –
2654-“என்செய்திட்டாய்‌” -7-2-3-
2655-என்‌ சிந்தித்தாய்‌” –7-2-4-
2656-என்செய்கேனென்திருமகட்கு” – திருவாய்மொழி, 7.2.8.
2657-அன்னையர்காளென்னைத்‌ தேற்ற வேண்டா-7-3-9-
2658-கண்ணபிரானுக்கென்‌ பெண்மை தோற்றேன்‌” -7-3-5-
2659-குன்றமெடுத்த பிரானடியாரொடு மொன்‌றி நின்ற சடகோபன்‌” -திருவாய்மொழி, 7.4.11.
2660-கற்பாரிராமபிரானை யல்லால்‌ மற்றுங்கற்பரோ”-7-5-1-
2661-பாமருவுமூவுலகும்‌ படைத்த பற்பநாபாவோ” – திருவாய்மொழி, 7.6.1.
2662-தனியேன்‌ தனியாளாவோ?” -7-6-1-

2663-“உண்ணிலாவிய” – திருவாய்மொழி, 7.1.1.
2664-“சூழவும்‌ தாமரை நாண்மலர்போல்‌ வந்துதோன்றும்‌ இணைக்கூற்றங்கொலோ வறியேன்‌” – திருவாய்மொழி, 7.7.1.
2665-“கண்ணன்‌ கோளிழை வாண்முகமாய்க்‌ கொடியேனுயிர்‌ கொள்கின்றதே” திருவாய்மொழி, 7.7.8.
2666- “பாசங்கள்‌ நீக்கி” – திருவாய்மொழி, 7.7.5.
2667- “மாயங்கள்‌ செய்து வைத்தி” – திருவாய்மொழி, 7.7.5.
2668-“உறப்‌ பலவின்‌ கவி” – திருவாய்மொழி, 7.9.9.
2669-“என்‌ சொல்லி நிற்பனோ” – திருவாய்மொழி, 7.9.1.
2670-“எந்நாள்‌ சிந்தித்தார்வனோ” – திருவாய்மொழி, 7.9.7.
2671- “பார்விண்ணீர்‌ முற்றுங்கலந்து பருகிலுமார்வனோ” – திருவாய்மொழி, 7.9.8.
2672-“இறப்பெதிர்காலம்‌ பருகிலுமார்வனோ” – திருவாய்மொழி, 7.9.9.
2673-உதவிக் கைம்மாறு” – திருவாய்மொழி, 7.9.10.
2674-“எதுவுமொன்றுமில்லை செய்வதிங்குமங்கே” – திருவாய்மொழி 7.9.10.
2675- “செம்பவளத்திரள்வாய்‌ தன்‌ சரிதைகேட்டான்‌” – பெருமாள்‌ திருமொழி ,10.8. )
2676- “இன்பம்‌ பயக்க வெழில்மலர்‌ மாதருந்தானு மிவ்வேழுலகை யின்பம்‌ பயக்க இனிதுடன்‌ வீற்றிருந்து” – திருவாய்மொழி, 7.10.1.
2677- “நிலத்தேவர்‌ குழு வணங்கும்‌ சிந்தைமகிழ்‌ திருவாறன்‌ விளை” திருவாய்மொழி, 7.10.10.
2678- “திருவாறன்விளையுறை தீர்த்தனுக்கற்றபின்‌ – சிந்தை மற்றொன்றின்‌ திறத்த்தல்லாத்‌ தன்மை தேவபிரானறியும்‌” – திருவாய்மொழி, 7.10.10.
2679- “ஹாவுஹாவுஹாவு – ஸாமகானம்‌.
2680- “நீணகரமதுவே மலர்ச்சோலைகள்‌ சூழ்‌ திருவாறன்விளை வாணனையாயிரந்தோள்‌ துணித்தான்‌ சரணன்றி மற்றொன்றிலம்‌” – திருவாய்மொழி, 7.10.7.
2681-“உள்ளித்தொழுமின்‌ தொண்டீர்‌” – திருவாய்மொழி, 7.10.6.

—

ஸூத்ரம்‌ – 226
2682-“தேவிமாராவார்‌ திருமகள்‌ பூமி யேவமற்றமரராட்செய்வார்‌ மேவியவுலகம்‌ மூன்றவையாட்சி” – திருவாய்மொழி, 8.1.1.
2683-“பணியாவமரர்‌ பணிவும்‌ பண்பும்‌ தாமேயாம்‌” – திருவாய்மொழி,8.3.6.
2684- “நேர்பட்டநிறை மூவுலகுக்கும்‌ நாயகன்‌” – திருவாய்மொழி,8.9.11.
2685- “நல்லகோட்‌ பாட்டுலகங்கள்‌ மூன்றினுள்ளும்‌ தான்நிறைந்த” -திருவாய்மொழி, 8.10.11.
2686-“காணுமாறருளாயென்றென்றே கலங்கி” – திருவாய்மொழி, 8.1.2. 2687-“உமருகந்துகந்த” – திருவாய்மொழி, 8.1.4.
2688-“அறிவொன்றும்‌ சங்கிப்பன்‌” – திருவாய்மொழி, 8.1.7.
2689-“இறந்ததும்‌ நீயே” – திருவாய்மொழி, 8.1.7.
2690-“நன்றுமஞ்சுவன்‌ நரகம்‌ நானடைதல்‌” – திருவாய்மொழி, 8.1.9.

2691-“தாள்களை யெனக்கே தலைத்தலைச் சிறப்பத் தந்த” – திருவாய்மொழி, 8.1.10. 2692-“மலரடிப்போதுகளென்னெஞ்சத்தெப்பொழுதுமிருத்தி வணங்கப்‌ பலரடியார்‌ முன்பருளிய” – திருவாய்மொழி, 7.10.5. 2693-“உதவிக் கைம்மாறென் னுயிரென்ன வுற்றெண்ணில்‌ அதுவுமற்றாங்கவன் தன்னது” திருவாய்மொழி, 7.9.10.
2694-“வேந்தர்‌ தலைவன்‌ சனகராசன்‌ ” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி, 4.1.2.
2695- “விஷ்ணோச்‌ ஸ்ரீரநபாயிநீ – விஷ்ணுவை விட்டு ஒருபோதும்‌ பிரியாதவள்‌” ஸ்ரீ விஷ்ணுபுராணம்‌, 1.8.17.
2696- “ராகவத்வேபவத்‌ ஸீதா – இறைவன்‌ இராமபிரானாக அவதரித்தபோது பிராட்டி சீதையாக அவதரித்தாள்‌” – ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்‌, 1.9.144.
2697- “இயம்‌ ஸீதா மம ஸுதா ஸஹதர்மசரீதவ, ப்ரதீச்சு சைநாம்‌ பத்ரம்‌ தே பாணிம்‌ க்ருஹ்ணீஷ்வ பாணிநா – என்னுடைய மகளான இந்தச்‌ சீதை உம்முடன்‌ கூடவிருந்து தர்மானுஷ்டானங்களைச்‌ செய்யத்‌ தகுந்தவள்‌; இவளை அங்கீகரித்துக்‌ கொள்ளும்‌; உமக்கு மங்களம்‌ உண்டாக்க்‌ கடவது; உம்முடைய கையினால்‌ இவளுடைய கையினைப்‌ பிடித்துக்கொள்ளும்‌.” – ஸ்ரீராமா, பால.
2698- “பேருதவிக்கைம்மாறாத்‌ தோள்களையாரத்தழுவி யென்னுயிரை யறவிலை செய்தனன்‌” – திருவாய்மொழி,
2699- “அதீவ ராமச்‌ சுசுபே – இராமன்‌ மிகவும்‌ விளங்கினான்‌” – ஸ்ரீராமாயணம்‌.
2700– “அப்ரமேயம்‌ ஹி தத்‌ தேஜோ யஸ்ய ஸா ஜநகாத்மஜா – அந்தச்‌ சீதாப்பிராட்டி எவருக்கு மனைவியாக விருக்கிறுளோ அவருடைய பராக்கிரமம்‌ அளவிடமுடியாதது” –
2701-“சோதி” – திருவாய்மொழி, 8.1.10.
2702- “தோள்களாயிரத்தாய்‌” – திருவாய்மொழி, 8.1.10.
2703- “பாதமடைவதன்‌ பாசத்தாலே மற்ற வன்பாசங்கள்‌ முற்றவிட்டு” திருவாய்மொழி, 8.2.11.
2704- “ஆத்வாரமநுவவராஜ மங்களாந்யபிதந்யுஷீ – கருத்த திருக்கண்களையுடையவளான பிராட்டி மங்களங்களைச்‌ சொல்லிக்‌ கொண்டு வாசற்படியளவும்‌ பெருமாளைப்‌ பின்தொடர்ந்து சென்றாள்‌” – ஸ்ரீராமாயணம்‌, அமோகத்‌, 16.21.
2705- “ஆளுமாளாராழியுஞ்‌ சங்கும்‌ சுமப்பார்தாம்‌” – திருவாய்மொழி,8.3.3.
2706- “துல்யசீல – தகுந்த சீலத்தையும்‌, வயதினையும்‌, நடத்தையினையும்‌, ஒத்த குலத்தினையும்‌, அரச இலக்கணங்களையும்‌ உடையவளான பிராட்டிக்குப்‌ பெருமாள்‌ தகுந்தவர்‌; பெருமாளுக்குக்‌ கருத்த கண்களையுடையவளான பிராட்டியும்‌ தகுந்தவள்‌.” – ஸ்ரீராமா, சுந்‌, 16.5.
2707- “வார்கடாவருவி” – திருவாய்மொழி, 8.4.1.
2708- “அமர்ந்த மாயோனை முக்கணம்மானை நான்முகனை யமர்ந்தேனே” திருவாய்மொழி, 8.4.4.
2709- “ஹிமஹதநலிநீவ – பனியால்‌ தாக்கப்பெற்ற தாமரைப்‌ பொய்கையைப்‌ போன்று அழகினை யிழந்தவளாய்‌, மிக்க துக்கத்தாலே பீடிக்கப்பட்டவளாய்‌, துணையைப்‌ பிரிந்த பெண்சக்கரவாகப்‌ பறவையைப்‌ போன்று வருந்தத்தக்க நிலைமையை அடைந்திருக்கிறாள்‌” – ஸ்ரீராமா,சுந்‌,16.30.
2710- “காணவாராயென்றென்று கண்ணும்‌ வாயும்‌ துவர்ந்து” – திருவாய்மொழி, 8.5.2.
2711- “குணாத்‌ ரூபகுணாச்சாபி – தன்னுடைய தந்தையாரால்‌ திருமணம்‌ செய்விக்கப்பட்ட மனைவி என்ற காரணத்தால்‌, சீதாப்பிராட்டி பெருமாளுடைய விருப்பத்திற்கு உரியவளானாள்‌. உத்தம குணங்களாலும்‌ திருமேனியின்‌ அழகு நற்குடிப்பிறப்பு இவைகளாலும்‌ அந்த அன்பானது மேலும்‌ மேலும்‌ வளர்ந்தோங்கியது.” – ஸ்ரீராமா,பால,77.25.
2712- “தஸ்யா நித்யம்‌ ஹ்ருதி ஸமர்ப்பித: – சீதாப்பிராட்டியின்‌ நெஞ்சில்‌ எப்போதும்‌ தங்கியிருப்பவன்‌ ஸ்ரீராமன்‌.” – ஸ்ரீராமா,பால,77.25.
2713- “உள்ளுந்தோறும்‌ தித்திப்பான்‌” – திருவாய்மொழி, 8.6.3.
2714- “ஒருக்கடுத்துள்ளேயுறையும்‌ பிரான்‌ கண்டீர்‌” – திருவாய்மொழி, 8.6.2.
2715- “இருந்தான்‌ கண்டு கொண்டு” – திருவாய்மொழி, 8.7.2.
2716-“ஸமா த்வாதச தத்ராஹம்‌ – “நான்‌ அயோத்யையில்‌ ஸ்ரீராமபிரானுடைய
திருமாளிகையில்‌ பன்னிரண்டு ஆண்டுகள்‌ முடிய மனிதர்களுக்கு உரித்தல்லாத
தேவபோகத்தை அநுபவித்தவளாய்‌ எல்லா விருப்பமும்‌ நிறையப்பெற்றவளாய்‌ இருந்தேன்‌.” – ஸ்ரீராமா,சுந்‌,33.17. 2717) “தருந்தானருள்தானினி யானறியேன்‌” – திருவாய்மொழி, 8.7.2.
2718-“செவ்வாய்முறுவலோடெனதுள்ளத்திருந்த அவ்வாயன்றி யானறியேன்‌ மற்றருளே” – திருவாய்மொழி, 8.7.7.
2719- “மருள்தானீதோ” – திருவாய்மொழி, 8.7.3.
2720- “பின்னையார்க்கவன்‌ தன்னைக்‌ கொடுக்கும்‌” – திருவாய்மொழி, 8.7.6.
2721- “அருள்தானினி யானறியேன்‌” – திருவாய்மொழி, 8.7.3.
2722- “சிறியேனுடைச்சிந்தையுள்‌ – நின்றொழிந்தார்‌” – திருவாய்மொழி, 8.7.8.
2723- “வளவேழுலகில்‌ – களவேழ்‌ வெண்ணெய்தொடுவுண்ட கள்வா வென்பன்‌ அருவினையேன்‌” – திருவாய்மொழி, 1.5.1.
2724- “வணங்கினாலுன்பெருமை மாதணாதோ” – திருவாய்மொழி,1.5.2.
2725- “அடியேன்‌ காண்பானலற்றுவனிதனில்‌ மிக்கோரயர்வுண்டே” – திருவாய்மொழி, 1.5.7.
2726- “பொருமாநீள்படை” – திருவாய்மொழி, 1.10.1.
2727- “சிந்தையுள்வைப்பன சொல்லுவன்‌ பாவியேன்‌” – திருவாய்மொழி,1.7.1.
2728- “அந்தாமத்தன்பு” – திருவாய்மொழி, 2.5.1.
2729-“அல்லாவியுள்‌ கலந்த” – திருவாய்மொழி, 2.5.5.
2730-“என் முடிவு காணாதே என்னுள்கலந்தானை” – திருவாய்மொழி, 2.5.8.
2731- “யானுந்தானாயொழிந்தான்‌ – தேனும்‌ பாலும்‌ கன்னலும்முதுமாகித்தித்தித்து” திருவாய்மொழி, 8.8.4.
2732- “சென்று சென்று பரம்பரமாய்‌” – திருவாய்மொழி, 8.8.5.
2733- “நினையும்‌ நீர்மையதன்றிவட்கிது நின்று நினைக்கப்புக்கால்‌” – திருவாய்மொழி, 8.9.5.

2734-“அருமாயன்‌ பேரன்றிப்‌ பேச்சிலள்‌” – திருவாய்மொழி, 8.9.1.
2735-“அன்றி மற்றோருபாயமென்‌ ” – திருவாய்மொழி, 8.9.10.
2736-“மாகாயாம்‌ பூக்கொள்மேனி நான்குதோள்‌ பொன்னாழிக்கை யென்னம்மான்‌ நீக்கமில்லா வடியார்தம்மடியாரடியாரடியா ரெங்கோக்களவர்க்கே குடிகளாய்ச்‌ செல்லும்‌ நல்லகோட்பாடே – ஊழிதோறூழி – வாய்க்கதமியேற்கு” திருவாய்மொழி, 8.10.10.
2737- “திருக்கடித்தானத்தை ஏத்தநில்லா குறிக்கொள்மினிடரே” – திருவாய்மொழி, 8.6.6.
2738- “கோவிந்தன்‌ மண்விண்‌ முழுதுமளந்த வொண்டாமரை மண்ணவர்‌ தாம்‌ தொழ வானவர்‌ தாம்‌ வந்து நண்ணுதிருக்கடித்தானநகரே – இடர்கெடவுள்ளத்துக்‌ கொள்மின்‌” – திருவாய்மொழி, 8.6.7.

—

ஸூத்ரம்‌ – 227
2739-“எண்டிசையும்‌ கீழும்‌ மேலும்‌ முற்றவுமுண்டபிரான்‌” – திருவாய்மொழி, 9.1.1.
2740- “அவனே யகல்‌ ஞாலம்‌ படைத்திடந்தான்‌ அவனே அஃதுண்டுமிழ்ந்தானளந்தான்‌” – திருவாய்மொழி, 9.3.2.
2741- “அகலிடம்‌ படைத்திடந்துண்டுமிழ்ந்தளந்தெங்குமளிக்கின்ற வாயன்‌” திருவாய்மொழி, 9.9.2.
2742- “ஆலின்‌ மேலாலமர்ந்தான்‌ ” – திருவாய்மொழி, 9.10.1.
2743- “பாதோஸ்ய விச்வாபூதாநி, த்ரிபாதஸ்யாம்ருதம்‌ திவி – இந்தப்‌ பரமபுருஷனுக்கு எல்லாச்‌ சராசரங்களும்‌ ஒரு பாதம்‌; (கால்‌ பாகம்‌) பரமபதத்தில்‌ நித்யமானது மூன்று பாதம்‌ (முக்கால்‌ பாகம்‌)” – புருஷ ஸுத்தம்‌.
2744- “இருத்தும்‌ வியந்து” – திருவாய்மொழி, 8.7.1.
2745- “ஆருயிர்‌ பட்டதெனதுயிர்‌ பட்டது” – திருவாய்மொழி, 9.6.9.
2746- “சோதி வாய்‌ திறந்துன்‌ தாமரைக்‌ கண்களால்‌ நோக்காய்‌” – திருவாய்மொழி, 9.2.1.
2747- “பாத பங்கயமே தலைக்கணியாய்‌” – திருவாய்மொழி, 9.2.2.
2748- “உன்‌ தாமரை மங்கையும்‌ நீயு மிடங்கொள்மூவுலகுந்‌ தொழவிருந்தருளாய்‌” திருவாய்மொழி, 9.2.3.
2749- “கனிவாய்சிவப்ப நீ காணவாராய்‌” – திருவாய்மொழி, 9.2.4.
2750) “நின்பன்னிலா முத்தம்‌ தவழ்கதிர்‌ முறுவல்‌ செய்து நின்‌ திருக்கண்தாமரை தயங்க நின்றருளாய்‌” – திருவாய்மொழி, 9.2.5.
2751- “கூவுதல்‌ வருதல்‌ செய்யாய்‌” – திருவாய்மொழி, 9.2.10.
2752- “மாக வைகுந்தம்‌ காண்பதற்கென்‌ மனமேகமெண்ணு மிராப்‌ பகலின்றியே” திருவாய்மொழி, 9.2.7.
2753- “காணக்கருது மென்கண்ணே” – திருவாய்மொழி, 9.4.1.
2754- “எழ நண்ணி நாமும்‌ நம்வானநாடனோடொன்றினோம்‌” – திருவாய்மொழி, 9.5.10.
2755-“திருக்காட்கரை மருவியமாயன்தன்‌ மாயம்‌ நினைதொறு – நெஞ்சம்‌ உருகுமால்‌” – திருவாய்மொழி, 9.6.1.
2756- “தமரோடங்‌ குறைவார்க்குத்‌ தக்கிலமே கேளீரே” – திருவாய்மொழி,9.7.2.
2757- “கிளிமொழியாளலற்றியசொல்‌” – திருவாய்மொழி, 9.7.11.
2758- “கவையில்‌ மனமின்றிக்‌ கண்ணீர்கள்‌ கலுழ்வன்‌” – திருவாய்மொழி,9.8.3.
2759- “பூர்ணே சதுர்த்தசே வர்ஷே – பதினான்கு ஆண்டுகள்‌ நிறைந்தபோது” ஸ்ரீராமா, யுத்‌, 127.1.
2760- “மாஸாதூர்த்வம்‌ ந ஜீவிஷ்யே – ஒரு மாதத்திற்கு மேல்‌ நான்‌ பிழைத்திருக்க மாட்டேன்‌.” – ஸ்ரீராமா, சுந்‌, 40.10.
2761- “அவனை விட்டகல்வதற்கே யிரங்கி” – திருவாய்மொழி,
2762- “நயநப்ரீதி: – முதலில்‌ பார்த்தலால்‌ உண்டாகும்‌ ப்ரீதி, பின்‌ அதிக நினைவு,உறக்கமின்மை, இளைத்தல்‌, மற்றைப்‌ பொருள்களில்‌ வெறுப்பு, நாணமின்மை, பித்துப்பிடித்த்துபோல்‌ இருத்தல்‌, மூர்ச்சை, சாக்காடு என்னுமிவை மன்மதனுடைய பத்து நிலைகள்‌.”
2763- “ப்ரதமஸ்‌ த்வபிலாஷ: – முதலில்‌ ஆசை யுண்டாகும்‌, இரண்டாவது சிந்தை யுண்டாகும்‌, மூன்றாவது அதே நினைவு உண்டாகும்‌, நான்காவது அவள்‌ குணங்கள்‌ சொல்லுவது, ஐந்தாவது முயற்சி, ஆறாவது பிதறுதல்‌, ஏழாவது பைத்தியம்‌, எட்டாவது நோய்‌, ஒன்பதாவது செயலற்றிருக்கை, அவ்வாறே பத்தாவது சாக்காடு.”
2764- “நாட்கடலைக்‌ கழிமினே” – திருவாய்மொழி, 1.6.7.
2765- “பூர்ணே சதுர்த்தசே வர்ஷே – பதினான்கு ஆண்டுகள்‌ நிறைவில்‌” – ஸ்ரீராமா, யுத்‌, 127.1.
2766- “நாளை வதுவை மணமென்று நாளிட்டு” – நாய்ச்சியார்‌ திருமொழி, 6.2.
2767-மரணமானால்‌” – திருவாய்மொழி, 9.10.5.
2768- “இம்மடவுலகர்‌” – திருவாய்மொழி, 9.2.7.
2769-“கொண்ட பெண்டிர்‌” – திருவாய்மொழி, 9.1.1.
2770-“துணையும்‌ சார்வும்‌” – திருவாய்மொழி, 9.1.2.
2771 “பொருள்கையுண்டாய்‌” – திருவாய்மொழி, 9.1.3.
2772- “அரணமாவர்‌” – திருவாய்மொழி, 9.1.4.
2773- “சதிரமென்று தம்மைத்‌ தாமே சம்மதித்து” – திருவாய்மொழி, 9.1.5.
2774- “இல்லை கண்டீரின்பம்‌” – திருவாய்மொழி, 9.1.5.
2775-“யாதுமில்லை மிக்கதனில்‌” – திருவாய்மொழி, 9.1.9.
2776-“மற்றொன்றில்லை சுருங்கச்‌ சொன்னோம்‌ மாநிலத்தெவ்வுயிர்க்கும்‌ சிற்றவேண்டா சிந்திப்பேயமையும்‌ கண்டீர்கள்‌” – திருவாய்மொழி, 9.1.7.
2777- “கண்ணலல்லாலில்லை கண்டீர்‌ சரண்‌” – திருவாய்மொழி, 9.1.9.
2778- “மாமேகம்‌ சரணம்‌ வ்ரஜ – என்னையே சரணமாகப்‌ பற்று” – ஸ்ரீகீதை,18.66. 2779) 2779-“வடமதுரைப்‌ பிறந்தான்‌ குற்றமில்‌ சீர்கற்று வைகல்‌ வாழ்தல்‌” திருவாய்மொழி, 9.1.7.

2780-“ஸக்ருதேவ ஹி சாஸ்த்ரார்த்த: – இந்தச்‌ சாஸ்த்ரத்தின்‌ உட்பொருளான பிரபத்தி ஒரு முறையே செய்யத்தக்கதாய்‌, செய்யும்‌ மனிதனை இந்த ஸம்ஸாரத்தினின்றும்‌ தாண்டச்‌ செய்யும்‌; மனிதர்களுக்குப்‌ புத்தியில்‌ திடமின்மையாலே இதனையொழிந்த ஸாதனம்‌ விரும்பப்படுகின்றது.”
2781-“மாலை நண்ணித்‌ தொழுதெழுமினோ – காலை மாலை கமல மலரிட்டு நீர்‌” திருவாய்மொழி, 9.10.1.
2782-“விண்டு வாடா மலரித்து நீரிறைஞ்சுமின்‌” – திருவாய்மொழி, 9.10.3. 2783-“தேனைவாடா மலரிட்டு நீரிறைஞ்சுமின்‌” – திருவாய்மொழி, 9.10.4.
2784-“தனதன்பர்க்கு” – திருவாய்மொழி, 9.10.5. )
2785-“சரணமாகும்‌ தனதாளடைந்தார்க் கெல்லாம்‌ மரணமானால்‌ வைகுந்தங்‌கொடுக்கும்‌” – திருவாய்மொழி, 9.10.5.
2786- “திருக்கண்ணபுரம்‌ சொல்ல நாளுந்துயர்‌ பாடு சாராவே” – திருவாய்மொழி, 9.10.10.
2787- “இப் பத்தும்‌ பாடியாடிப்‌ பணிமினவன்‌ தாள்களையே” – திருவாய்மொழி, 9.10.11.
2788- “நெறியெல்லா மெடுத்துரைத்த” – திருவாய்மொழி, 4.8.6.

—

ஸூத்ரம்‌ – 228
2789-“சுரிகுழற்கமலக்கட்‌ கனிவாய்‌” – திருவாய்மொழி, 10.1.1.
2790-“அஞ்சுனமேனி” – திருவாய்மொழி, 10.3.3.
2791-“புனல்மைந்நின்றவரை போலும்‌ திருவுருவம்‌” – திருவாய்மொழி ,10. 6.8. 2792-“பொல்லாக்‌ கனிவாய்த்‌ தாமரைக்கண்‌ கருமாணிக்கம்‌” திருவாய்மொழி ,10.10.1.
2793-“புனக்காயாநிறத்த புண்டரீகக்‌ கட்செங்கனிவாய்‌” – திருவாய்மொழி ,10.10. 6.
2794- “காமரூபங்‌ கொண்டெழுந்தளிப்பான ” – திருவாய்மொழி, 10.1.10.
2795-அவனுடையருள்‌ பெறும்‌ போதரிதால்‌” – திருவாய்மொழி, 9.9.6.
2796-“அவனருள்பெறு மளவாவிநில்லாது” – திருவாய்மொழி, 9.9.6.
2797-“மரணமானால்‌” – திருவாய்மொழி, 9.10.5.
2798- “வானேற வழிதந்த” – திருவாய்மொழி, 10.6.5.
2799-“அண்டமூவுலகளந்தவன்‌ ” – திருவாய்மொழி, 10.1.5.
2800-“அவனடி நிழல்தடம்‌” – திருவாய்மொழி, 10.1.2.
2801- “பாதேயம்‌ புண்டரீகாக்ஷ நாமஸங்கீர்த்தநாம்ருதம்‌ – தாமரைக்கண்ணனாகிற எம்பெருமானுடைய திருநாமசங்கீர்த்தனம்‌ என்ற அமுதம்‌ வழியில்‌ உண்ணும்‌ உணவு” – காருடம்‌.
2802- “தயரதன்‌ பெற்ற மரதகமணித்தடம்‌” – திருவாய்மொழி, 10.1.8.
2803- “கூத்தன்‌ கோவலன்‌” – திருவாய்மொழி, 10.1.6.
2804- “குஹமாஸாத்ய தர்மாத்மா நிஷாதாதிபதிம்‌ ப்ரியம்‌ – தர்மாத்மாவான ஸ்ரீராமபிரான்‌, அன்பிற்குரியவனும்‌ வேடர்களுக்குத்‌ தலைவனுமான குகனையடைந்து” – ஸ்ரீராமா, பால, 1:29.
2805- “மாழைமான்‌ மடநோக்கி உன்‌ தோழியும்பியெம்பி” – பெரிய திருமொழி, 5.8.1.

2806-“உகந்த தோழன்‌ நீ” – பெரிய திருமொழி, 5.8.1.
2807-“ஸோப்யகச்சந்‌ மஹாதேஜாச்‌ சபரீம்‌ – பேரொளியுடைய ஸ்ரீராமபிரான்‌ அந்தச்‌ சபரியிடம்‌ சென்றார்‌” – ஸ்ரீராமா, பால, 1.58.
2808-“சக்ஷுஷா தவ ஸெளம்யேந பூதாஸ்மி ரகுநந்தந – ஏ ரகுநந்தனா! தேவரீருடைய அழகிய திருக்கண்களால்‌ தூய்மை செய்யப்பட்டவளாக ஆனேன்‌” – ஸ்ரீராமா, ஆரண்ய, 74.14.
2809- “யா கதிர்‌ யஜ்ஞசீலாநாம்‌ – வேள்வி செய்தலையே தன்மையாக வுடையவர்களுக்கு அடையும்‌ உலகம்‌ எதுவோ, பஞ்சாக்கினியின்‌ மத்தியில்‌ நின்று தவம்‌ செய்கிறவர்களுக்கு அடையும்‌ உலகம்‌ எதுவோ, என்னால்‌ கட்டளை யிடப்பட்டவனான நீ மிகச்‌ சிறந்த அந்த உலகத்தை அடைக.” – ஸ்ரீராமா, ஆரண்‌, 68:29, 30.
2810- “ஸுக்ரீவம்‌ நாதமிச்சதி – உலகநாதனான ஸ்ரீராமபிரான்‌ ஸுக்ரீவனை நாதனாக விரும்புகிறார்‌” – ஸ்ரீராமா, கிஷ்‌, 4:18.
2811- “ஒன்றின்றியே நற்பாலுக்குய்த்தனன்‌” – திருவாய்மொழி, 7:5:1.
2812- “அயோத்தியில்‌ வாழும்‌ சராசரம்‌” – திருவாய்மொழி, 7.5.1.
2813 “சிந்தயந்தீ ஜகத்ஸூதிம்‌ – பரம்பொருளும்‌ உலக்காரணனுமான கண்ணபிரானைத்‌ தியானம்‌ செய்துகொண்டு மூச்சு இல்லாமல்‌ மற்றொரு கோபகன்னியானவள்‌ மோக்ஷத்தை அடைந்தாள்‌” – ஸ்ரீவிஷ்ணு புராணம்‌, 5.10.22. 2814) “ஸுகந்தமேதத்‌ ராஜார்ஹம்‌ – அழகிய முகமுடையவளே! இது வாசனை கலந்தது, இது அரசனுக்குத்‌ தகுந்த்து, இது மனோகரமாக விருப்பது, எங்கள்‌ இருவருடைய சரீரத்துக்குத்‌ தகுதியான சந்தனத்தைக்‌ கொடு” ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணம்‌, 5.20.6.
2815-“தந்யோகமர்ச்சயிஷ்யாமி – திருவருள்‌ புரிதலையே இயல்பாகவுடைய கிருஷ்ண
பலராமர்கள்‌ இருவரும்‌ என்‌ வீட்டிற்கு வந்தார்கள்‌; ஆதலால்‌ நான்‌ பேறு
பெற்றவன்‌ ஆனேன்‌; கைங்கர்ய ரூபமான பூசையைச்‌ செய்யப்போகிறேன்‌.” –
ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணம்‌, 5.19.21.
2816-“தர்மே மநச்ச – மங்களம்‌ உள்ளவனே! உன்னுடைய மனம்‌ எல்லாக்‌ காலத்திலும்‌ தர்மத்திலேயே நிலைத்திருக்கப்‌ போகிறது, உன்‌ வம்சத்தில்‌ பிறந்தவர்கள்‌ நீண்ட ஆயுளைப்‌ பெறுவார்கள்‌.” – ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணம்‌,5.9.26.
2817- “நவம்‌ சவமிதம்‌ – இது புதிய பிணம்‌, புண்ணியமானது, வேத்த்தின்‌ கரை கண்டது, வேள்வி செய்தலையே இயல்பாகவுடைய பெரிய ஞானியான பிராமணன்‌, உத்தமமான பிணம்‌.” – ஹரிவம்சம்‌.
2818- “யதந்ந: புருஷோ பவதி – எந்த வுணவை ஒருவன்‌ கொள்ளுகிறானோ அந்த வுணவை அவனுடைய தெய்வங்களும்‌ கொள்ளுகின்றன.” – ஸ்ரீராமா, அயோத்‌, 102.30.
2819- “வேண்டடிசிலுண்ணும்போதீதென்று பார்த்திருந்து நெடுநோக்குக்கொள்ளும்‌ பத்தவிலோசனத்து” – திருவாய்மொழி, நாய்ச்சியார்‌ திருமொழி, 12.6.
2820- “மீள வவன்‌ மகனை” – பெரியாழ்வார்‌ திருமொழி,1.5.2.
2821- “அவன்‌ தம்பிக்கு” – பெருமாள்‌ திருமொழி, 10.7.

2822. “அநுஜோ ராவணஸ்யாஹம்‌ – நான் இராவணன்‌ தம்பி; அவனாலே அவமானப்படுத்தப்பட்டேன்‌.”- ஸ்ரீராமா, யுத்த, 19.4.
      2823-ராகவம்‌ சரணம்‌ கத: – இராகவனைச்‌ சரணமாக வடைந்தேன்‌.யுத்த, 17.14.
      2824- “பரமாபதமாபந்நோ – பெரிய ஆபத்தினை யடைந்தவனாய்‌ நாராயணனையே தியானம்‌ செய்து கொண்டிருந்த அந்தக் கஜேந்திர ஆழ்வான்
      எம்பெருமானை நினைத்தான்‌.”-விஷ்ணு தர்மம்
      2825-“நஞ்சு சோர்வதோர் வெஞ்சின அரவம் -திருமொழி, 5.8.4.
      2826- “மாக மா நிலம் முழுவதும் வந்திறைஞ்சும் -பெரிய திருமொழி, 5.8.5. 2827- “மாமுனி பெற்ற மைந்தன்‌ ” -5-8-6-
      2828-“திருமோகூர் ஆத்தன் -10-1-6-
2823. “காள மேகத்தை அன்றி -10-1-1-
2824. “நாமுமக்கு அறியச்சொன்ன -10-2-9-
2825. “நாளேலறியேன்‌” –9-8-4
2826. “மரணமானால்‌” -9-10-5-
2827. “ஸுப்ரபாதாசமே நிசா – இரவும் நல்ல விடிவையுடையதாக எனக்கு ஆகப் போகிறது.” – ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணம்‌, 5.17.3.
      2835-“துணிபிரிந்தார்‌ துயரமும்‌ நினைகிலை” -10-3-4-
      2836-“பசுமேய்க்கப்‌ போகேல்‌” – 10-3-9
      2837-“என் கை கழியேல்‌” – திருவாய்மொழி, 10.3.8.
      2838-“அவன்‌ பசுநிரை மேய்ப் பொழிப்பான் உரைத்தன -10-311-
      2839-“மீள்கின்றதில்லைப்‌ பிறவித்‌ துயர் கடிந்தோம்‌”-104-3-
      2840 “நிலைபேர்க்கலாகாமை நிச்சித்திருந்தேன்‌ ”-10-4-4-
      2841-“நபிபேதி குதச்சந – ஆனந்தம் அச்சம்‌ கொள்ளுகிறானில்லை.” – தைத்திரீய உபனிஷத்‌.
      2842-“தொழுதெழென்‌ மனனே”-1-1-1-
      2843-“முந்துற்ற நெஞ்சே” – பெரிய திருவந்தாதி, 1.
      2844- “பணி நெஞ்சே நாளும்‌ பரமபரம்பரனை ”-10-4-7-
      2845- “வாழி யென்னெஞ்சே மறவாது வாழ் கண்டாய்‌” -10-4-8-
      2846-மருள் ஒழி நீ மடநெஞ்சே” -10-6-1-
      2847-நரகத்தை நகு நெஞ்சே”-10-6-5
      2848- வாழி மனமே கைவிடேல்‌”-10-7-9
      2849-திருவாறன்விளை எத்தனை மேவி வலம் செய்து கை தொழக்கூடுங்கொல்
      திருவாய்மொழி, 7.10.9.

—

2850-“தொண்டீர்‌ வம்மின்‌” – திருவாய்மொழி, 10.1.4.
2851-“கொண்ட கோயிலை வலஞ்செய்திங்காடுதும்‌ கூத்தே” – திருவாய்மொழி, 10.1.5.
2852-எண்ணுமினெந்தை நாமம்‌” – திருவாய்மொழி, 10.2.5.
2853-“பேசுமின்‌ கூசமின்றி” – திருவாய்மொழி, 10.2.4.
2854-“நமர்களோ சொல்லக்கேண்மின்‌” – திருவாய்மொழி, 10.2.8.
2855-“படமுடையரவில்‌ பள்ளி பயின்றவன்‌ பாதங்காண நடமினோ” -திருவாய்மொழி, 10.2.1.
285-“அனந்தபுரநகர்‌ புகுதுமின்றே” – திருவாய்மொழி, 10.2.1.
2857–“பிணக்கற” – திருவாய்மொழி, 1.3.5.
2858-“வணக்குடைத்‌ தவநெறி” – திருவாய்மொழி, 1.3.5.
2859-“சார்வே தவநெறிக்குத்‌ தாமோதரன்‌ தாள்கள்‌” – திருவாய்மொழி,10.4.1.
2860-“வீடுமின்‌ முற்றம்‌”- திருவாய்மொழி, 1.2.1.
2861-“பத்துடையடியவர்‌” – திருவாய்மொழி, 1.3.1.
2862-“தவநெறிக்குப்‌ பரமன்‌ பணித்த” – பட்டோலை.
2863-“பண்டே பரமன்‌ பணித்த பணிவகையே கண்டேன்‌ கமலமலர்ப்பாதம்‌” திருவாய்மொழி, 10.4.1.
2864- “வீடுமின்‌ என்று த்யாஜ்யோபாதேய தோஷ குண பரித்யாக ஸமர்ப்பண க்ரமத்தை ஸாலம்பநமந்த்ரமாக உபதேசித்து” –

—

ஸூத்ரம்‌, 219
2865-“அவனுரைத்த மார்க்கத்தே நின்று இருபசை மலமறவுணர்வுகொண்டு நலஞ்செய்வது”

—

ஸூத்ரம்‌, 219
2866-“பிணக்கறத்‌ தொடங்கி வேதப்புனித விறுதிசொன்ன ” – ஸூத்ரம்‌, 224.
2867-“எண்பெருக்கந்நலத்தொண்பொருளீறில வண்புகழ்‌ நாரணன்‌” திருவாய்மொழி, 1.2.10.
2868-“எண்ணும்‌ திருநாமம்‌” – திருவாய்மொழி, 10.5.1.
2869-“நாரணனெம்மான்‌” – திருவாய்மொழி, 10.5.2.
2870- “மாதவனென்றோதவல்லீரேல்‌” – திருவாய்மொழி, 10.5.7.
2871- “தாள்வாய்‌ மலரிட்டு நாள்வாய்‌ நாடீர்‌” – திருவாய்மொழி, 10.5.4.
2872-பாடீரவன்‌ நாமம்‌” – திருவாய்மொழி, 10.5.5.
2873-“சுனைநன்‌ மலரிட்டு நினைமின்‌ நெடியானே” – திருவாய்மொழி ,10.5.10.
2874-“செஞ்சொற்கவிகாளுயிர்காத்‌ தாட்செய்மின்‌” – திருவாய்மொழி, 10.7.1.
2875-தன்பால்‌ மனம் வைக்கத் திருத்தி” – திருவாய்மொழி, 1.5.10.
2876-“வளவேழுலகு” – திருவாய்மொழி, 1.5.1.
2877-“வீடுதிருத்துவான்‌” – திருவாய்மொழி, 1.5.10.
2878-“ஊரும்‌ நாடுமுலகமும்‌ தன்னைப்போல்‌” – திருவாய்மொழி, 6.7.2.
2879- “இன்று விண்ணுலகம்‌ தருவானாய்‌ விரைகின்றான்‌” – திருவாய்மொழி, 10.6.3. 2880-“கோவிந்தன்‌ குடிகொண்டான்‌” – திருவாய்மொழி, 10.6.7.
2881-“என்மாயவாக்கை யிதனுள்‌ புக்கு” – திருவாய்மொழி, 10.7.3.
2882-“திருமாலிருஞ்சோலைமலையே” – திருவாய்மொழி, 10.7.8.
2883- “தானநகர்கள்‌” – திருவாய்மொழி, 8.6.8.

—

2884. “அங்கநாமங்கநாமந்தரே மாதவோ மாதவம்‌ மாதவஞ்‌ சாந்தரேணாங்கநா ஒவ்வொரு பெண்ணிற்கு நடுவே கண்ணன்‌, ஒவ்வொரு கண்ணனுக்கும்‌ நடுவே ஒவ்வொரு பெண்‌” – கர்ணாம்ருதம்‌.
      2885-“ஏகஸ்மிந்நேவ கோவிந்த: – ஓ முனிவரே! கிருஷ்ணன்‌ ஒரே காலத்தில்‌ வெவ்வேறு வீடுகளில்‌ இருந்துகொண்டு சாஸ்திரங்களில்‌ கூறிய தருமத்தின்படி அவர்களைத்‌ திருமணம்‌ செய்துகொண்டார்‌.” – ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணம்‌, 5.31.17.
      2886- “உவாஸ விப்ரஸர்வாஸம்‌ – இரவில்‌ அவர்கள்‌ வீடுகளில்‌ கண்ணன்‌ பல சரீரங்களை எடுத்துக்கொண்டு வசித்தார்‌.” – ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணம்‌,3.31.20.
      2887- “பொங்கைம்புலனும்‌ பொறியைந்தும்‌ கருமேந்திரியமைம்பூதம்‌ இங்கிவ்வுயிரேய்‌ பிரகிருதி மானாங்கார மனங்கள்‌” – திருவாய்மொழி,10.8.10.
      2888- “உன்‌ மாமாயை – மங்கவொட்டு” – திருவாய்மொழி, 10.8.10.
      2889- “மடித்தேன்‌ மனை வாழ்க்கையுள்‌ நிற்பதோர்‌ மாயையை” – திருவாய்மொழி, 10.8.3.
      2890- “வானே தருவானெனக்காய்‌” – திருவாய்மொழி, 10.8.5.
      2891- “கருத்தின்‌ கட்பெரியன்‌” – திருவாய்மொழி, 10.8.8.
      2892- “இன்றென்னைப்‌ பொருளாக்கி” – திருவாய்மொழி, 10.8.9.
      2893- “யூயமிந்த்ரிய கிங்கரா: – நீங்கள்‌ இந்திரியங்களுக்கு வேலை செய்கின்றவர்கள்‌” – வில்லிபுத்தூர்‌ பகவர்‌ வார்த்தை.
      2894- “தூராக்குழி தூர்த்தெனெநாளகன்றிருப்பன்‌” – திருவாய்மொழி, 5.8.6.
      2895-“அற்பசாரங்களவை சுவைத்தகனரெழிந்தேன்‌ ” – திருவாய்மொழி, 3.2.6.
      2896-“ஓரைவர்‌ யாவரையும்‌ மயக்க நீ வைத்த” – திருவாய்மொழி, 7.1.8.
      2897- “அகற்ற நீ வைத்த மாயவல்லைம்புலன்கள்‌ ” – திருவாய்மொழி, 5.7.8.
      2898- “அந்நாள்‌ நீ தந்த வாக்கை” – திருவாய்மொழி, 3.2.1.
      2899- “அது நிற்கச்சுமடு தந்தாய்‌” – திருவாய்மொழி, 7.1.10.
      2900- “முன்‌ செய்த முழுவினை” – திருவாய்மொழி, 1.4.2.
      2901- “துயரமேதரு துன்பவின்ப வினைகளாய்‌” – திருவாய்மொழி, 3.6.8.
      2902- “உற்றவிருவினையாய்‌” – திருவாய்மொழி, 10.10.8.
      2903- “ஈவிலாத தீவினைகளெத்தனை செய்தனன்்‌கொல்‌” – திருவாய்மொழி 4.7.3. 2904- “மதியிலேன்‌ வல்வினையே மாளாதோ” – திருவாய்மொழி, 1.4.3.
      2905-“தானாங்காரமாய்ப்புக்குத்‌ தானே தானே யானான்‌” – திருவாய்மொழி ,10.7.11
      2906-“செய்கைப்பயனுண்பேனும்‌ யானே” – திருவாய்மொழி, 5.6.4.
      2907-“கருமமும்‌ கருமபலனுமாகிய” – திருவாய்மொழி, 3.5.10.
      2908- “யானே யென்னை யறியகிலாதே யானே யென்தனதே யென்றிருந்தேன்‌” திருவாய்மொழி, 2.9.9.
      2909- “எஞ்ஞான்றும்‌” – திருவாய்மொழி, 3.2.7.
      2910- “மெய்ஞ்ஞானம் இன்றி வினை இயல் பிறப்பழுந்தி -3-2-7-
      2911- அயர்ப்பாய் தேற்றமாய் -7-8-6-
      2912-மாட்டாத பல சமய மதி கொடுத்தாய் -3-1-4-

2913-“உள்ளம்‌ பேதஞ்‌ செய்திட்டு உயிருண்ட வுபாயங்களும்‌” – திருவாய்மொழி, 5.10.4.
2914-யாதானுமோராக்கையில்‌ புக்கு” – திருவிருத்தம்‌, 95
2915-யாதானும்‌ பற்றி நீங்கும்‌ விரதம்‌” – திருவிருத்தம்‌, 95
2916-“ அகமேனியொழியாமே” – திருவாய்மொழி, 9.7.10.
2917-உயிர்களின்‌ உருவமான சரீரமானது சிறந்தது என்று அறிந்துகொள்‌.” – ஸ்ரீகீதை, 7.5.
2918-“நல்கித்தான்‌ காத்தளிக்கும்‌ பொழிலேழும்‌ வினையேற்கே , நல்கத்தானாகாதோ நாரணனைக்‌ கண்டக்கால்‌” – திருவாய்மொழி, 1.4.5.
2919-“தனிமாப்‌ புகழே எஞ்ஞான்றும்‌ நிற்கும்படியாய்த்தான்‌ தோன்றி” திருவாய்மொழி, 8.10.7.
2920- “பிணக்கியாவையும்‌ யாவரும்‌ பிழையாமல்‌ பேதித்தும்‌ பேதியாததோர்‌
கணக்கில்‌ வெள்ளக்கதிர்‌ ஞான மூர்த்தியினாய்‌” – திருவாய்மொழி, 6.2.8. 2921-“ஏகமூர்த்தி” – திருவாய்மொழி, 4.3.3. 2922-“பூசும்‌ சாந்து” – திருவாய்மொழி, 4.3.2. 2923-“தனி நின்ற சார்விலாமூர்த்தி” – பெரிய திருவந்தாதி, 71.
2924-“ருத்ரம்‌ ஸமாச்ரிதோ தேவா – தேவர்கள்‌ சிவனை அடைகிறார்கள்‌; சிவன்‌
பிரமனை அடைகிறான்‌; பிரமன்‌ என்னை அடைகிறான்‌; நான்‌ ஒருவரையும்‌ அடைவதில்லை.” – பாரதம்‌, ஆச்‌, 118.37. 2925-“அவனே அகல்ஞாலம்‌ படைத்திடந்தான்‌” – திருவாய்மொழி, 9.3.2. 2926-“அவனே மற்றெல்லாமுமறிந்தனமே” – திருவாய்மொழி, 9.3.2.
2927-“நெறிகாட்டி நீக்குதியோ” – பெரிய திருவந்தாதி, 6.
2928-“அருகும்‌ சுவடும்‌ தெரிவுணரோம்‌” – பெரிய திருவந்தாதி, 8.
2929-“நானேறப்பெறுகின்றேன்‌” – திருவாய்மொழி, 10.6.5.
2930- “சழ்விசும்பணிமுகில்‌ தூரிய முழக்கின ஆழ்கடலலைதிரை கையெடுத்தாடின ” – திருவாய்மொழி, 10.9.1.
2931- “கீதங்கள்‌ பாடினர்‌ கின்னரர்‌ கருடர்கள்‌” – திருவாய்மொழி, 10.9.5.
2932-காளங்கள்‌ வலம்புரி கலந்தெங்குமிசைத்தனர்‌ ” – திருவாய்மொழி,10.9.6.
2933- “வாளொண்கண்‌ மடந்தையர்‌ வாழ்த்தினர்‌” – திருவாய்மொழி, 10.9.6. 2934-“தொடர்ந்தெங்கும்‌ தோத்திரம்‌ சொல்லினர்‌” – திருவாய்மொழி, 10.9.7.
2935- “தலைமிசையாய்‌ வந்திட்டினி நான்போகலொட்டேன்‌” – திருவாய்மொழி, 10.10.1.
2936-“தலைமேல்‌ புனைந்தேன்‌ சரணங்கள்‌” – திருவாய்மொழி, 10.4.4.
2937- “தலைமேல தாளிணைகள்‌ ” – திருவாய்மொழி, 10.6.6.
2938- “திருவாணை நின்னாணைகண்டாய்‌” – திருவாய்மொழி, 10.10.2.
2939-கூசஞ்செய்யாது கொண்டாய்‌” – திருவாய்மொழி ,10.10.2.
2940-ஆவிக்கோர்‌ பற்றுக்கொம்பு நின்னலாலறிகின்றிலேன்யான்‌” – திருவாய்மொழி-10-10-3-

2941-“எம்பரஞ்சாதிக்கலுற்றென்னைப்‌ போரவிட்டிட்டாய்‌” – திருவாய்மொழி,10.10.4.
2942-“போரவிட்டிட்டென்னை நீ புறம்போக்கலுற்றால்‌ பின்னையானாரைக்‌
கொண்டெத்தையந்தோ எனதென்பதென்‌ யானென்பதென்‌ ” – திருவாய்மொழி, 10.10.5.
2943-“எனதாவியையின்னுயிரை மனக்காராமை மன்னியுண்டிட்டா யினியுண்டொழியாய்‌” – திருவாய்மொழி, 10.10.6.
2944- “கோலமலர்ப்பாவைக்கன்பாகிய வென்னன்பேயோ ” – திருவாய்மொழி ,10.10.7.
2945- “பெற்றினிப்போக்குவனோ உன்னையென்‌ தனிப்பேருயிரை” – திருவாய்மொழி, 10.10.8.
2946-“முதல்தனிவித்து” – திருவாய்மொழி, 10.10.9.
2947-“அதனில்‌ பெரிய வென்னவா ” – திருவாய்மொழி, 10.10.10.
2948- “என்னவாவறச்‌ சூழ்ந்தாயே” – திருவாய்மொழி, 10.10.10.
2949- “அங்கே பரதமாரோப்ய முதித: பரிஷஸ்வஜே – சந்தோஷம்‌ அடைந்த பெருமாள்‌ பரதாழ்வானைத்‌ தம்முடைய மடியின்மேல்‌ வைத்துக்கொண்டு தழுவினார்‌.” – ஸ்ரீராமா, யுத்‌, 134.39.
2950-“அவாவற்று வீடு பெற்ற குருகூர்ச்சடகோபன்‌” – திருவாய்மொழி ,10.10.11.
2951- “அவாவறச்‌ குழரியை” – திருவாய்மொழி, 10.10.11.

—

ஸூத்ரம்‌ – 229
2952-“பொய்ந்நின்ற ஞானமும்‌ பொல்லாவொழுக்கு மழுக்குடம்புமிநின்ற நீர்மையினியாமுறாமை” – திருவிருத்தம்‌, 1
2953-“உற்றேனுகந்து பணிசெய்து உனபாதம்‌ பெற்றேன்‌” – திருவாய்மொழி,10.8.10.
2954- “ஊரும்நாடுமுலகமும்‌ தன்னைப்போல்‌” – திருவாய்மொழி, 6.7.2.
2955- “இனிவளை காப்பாரார்‌” – திருவிருத்தம்‌, 13.
2956- “இனியுன்திருவருளாலன்றிக்‌ காப்பரிதால்‌” – திருவிருத்தம்‌, 62.
2957- “இனியவர்கண்‌ தங்காது” – திருவாய்மொழி, 1.4.4.
2958- “இனியுனது வாயலகிலின்னடிசில்‌ வைப்பாரை நாடாயே” – திருவாய்மொழி, 1.4.8.
2959- “இனியம்மைச்‌ சோரேலே” – திருவாய்மொழி, 2.1.10.
2960- “எந்நாள்‌ யானுன்னையினிவந்து கூடுவனே” – திருவாய்மொழி, 3.2.1.
2961-“எங்கினித்‌ தலைப்பெய்வனே” – திருவாய்மொழி, 3.2.9.
2962-“இனியென்னாரமுதே கூயருளாயே” – திருவாய்மொழி, 4.9.6.
2963- “ஆவிகாப்பாரினியார்‌” – திருவாய்மொழி, 5.4.2.
2964- “நெஞ்சிடர்‌ தீர்ப்பாரினியார்‌” – திருவாய்மொழி, 5.4.9.
2965- “இனி யுன்னை விட்டொன்று மாற்றகிற்கின்றிலேன்‌ ” – திருவாய்மொழி,5.7.1.
2966- “தரியேனினி” – திருவாய்மொழி, 5.8.7.
2967) “இனியாரைக்கொண்டென்னு சாகோ” – திருவாய்மொழி, 7.3.4.
2968- “அத்தனையாமினி யென்னுயிரவன்கையதே” – திருவாய்மொழி,9.5.
2969-“நாரைக்குழாங்கள்காள்‌ பயின்றென்னினி” – திருவாய்மொழி, 9.5.10.
2970-“இனியிருந்தென்னுயிர்‌ காக்குமாறென்‌” – திருவாய்மொழி, 9.9.2.
2971- “இனி நான்‌ போகலொட்டேன்‌” – திருவாய்மொழி, 10.10.1.
2972- “உண்டிட்டாயினியுண்டொழியாய்‌” – திருவாய்மொழி, 10.10.6.
2973- “உன்னைப் பெற்றினிப் போக்குவனோ” – திருவாய்மொழி, 10.10.7.

—

ஸூத்ரம்‌ – 230
2974-“கமலக்கண்ணனென்‌ கண்ணினுள்ளான்‌” – திருவாய்மொழி, 1.9.9.
2975-“கண்ணுள்‌ நின்றகலான்‌” – திருவாய்மொழி, 10.8.8.
2976- “என்‌ கண்ணனை நான்‌ கண்டேனே” – திருவாய்மொழி, 2.8.10.
2977- “கலைப்பல்‌ ஞானத்தென்‌ கண்ணனைக்‌ கண்டுகொண்டு” – திருவாய்மொழி, 3.2.10.
2978- “நறுந்துழாயின்‌ கண்ணியம்மா நானுன்னைக்‌ கண்டுகொண்டே” திருவாய்மொழி, 4.7.7.
2979- “கைதொழவிருந்தாயது நானுங்‌ கண்டேனே” – திருவாய்மொழி, 5.7.5.
2980 “ஏரார்‌ கோலந்திகழக்கிடந்தாய்‌ கண்டேனெம்மானே” – திருவாய்மொழி, 5.8.1.
2981- “திருவிண்ணகர்க்‌ கண்டேனே” – திருவாய்மொழி, 6.3.1.
2982- “தேவர்கட்கெல்லாம்‌ கருவாகிய கண்ணனைக்‌ கண்டுகொண்டேனே” திருவாய்மொழி, 9.4.8.
2983- “கண்டேன்‌ கமலமலர்ப்பாதம்‌” – திருவாய்மொழி, 10.4.9.
2984- “நெஞ்சென்னும்‌ உட்கண்‌” – பெரிய திருவந்தாதி, 28
2985- “கையபொன்னாழி வெண்சங்கொடுங்காண்பான்‌ அவாவுவன்‌ நான்‌” திருவிருத்தம்‌, 84.
2986- “அடியேன்‌ காண்பானலற்றுவன்‌ ” – திருவாய்மொழி, 1.5.7.
2987- “உம்மைக்காணுமாசையுள்‌ நைகின்றாள்‌” – திருவாய்மொழி, 2.4.2.
2988-“கூவுகின்றேன்காண்பான்‌” – திருவாய்மொழி, 3.2.8.
2989-“மெய்கொள்ளக்காண விரும்புமென்கண்களே” – திருவாய்மொழி, 3.8.4.
2990-கூவியுங்காணப்பெறேனுன கோலமே” – திருவாய்மொழி, 3.8.7.
2991-“உன்னை யெந்நாள்‌ கண்டு கொள்வனே” – திருவாய்மொழி, 3.8.8.
2992- “கோலமேனி காணவாராய்‌” – திருவாய்மொழி, 4.7.
2993- “தடவுகின்றேனெங்குக்காண்பன்‌” – திருவாய்மொழி, 4.7.9.
2994-“பாவியேன்‌ காண்கின்றிலேன்‌” – திருவாய்மொழி, 4.7.10.
2995-“உன்னைக்காண்பான்‌ நானலப்பாய்‌” – திருவாய்மொழி, 5.8.4.
2996-“உலகம்‌ பரவக்கிடந்தாய்‌ காணவாராயே” – திருவாய்மொழி, 5.8.9. ) )
2997- “என்றுகொல்‌ கண்கள்‌ காண்பதுவே” – திருவாய்மொழி, 5.9.5.
2998- “விளங்க ஒருநாள்‌ காணவாராய்‌” – திருவாய்மொழி, 6.9.4.
2999-உன்னைக்காண்பான்‌ வருந்தியெனைநாளும்‌” – திருவாய்மொழி, 6.9.6.
3000-அலைகடல்‌ கடைந்தவப்பனே காணுமாறருளாய்‌” – திருவாய்மொ
3001-“ஒருநாள்‌ காணவாராய்‌” – திருவாய்மொழி, 8.5.1.
3002-“தொண்டனேனுன்கழல்‌ காணவொருநாள்வந்து தோன்றாயே” – திருவாய்மொழி, 8.5.6.
3003- “உன்னையெங்கே காண்கேனே” – திருவாய்மொழி, 8.5.10.
3004- “உன்னைக்காணக்‌ கருதுமென்கண்ணே” – திருவாய்மொழி, 9.4.1.
3005- “கண்டுகளிப்பக்‌ கண்ணுள்நின்றகலான்‌ ” – திருவாய்மொழி, 10.8.7.

—

ஸூத்ரம்‌ – 231
3006-“அந்தமில்‌ பேரின்பத்‌ தடியரோடிருந்தமை” – திருவாய்மொழி, 10.9.11.
3007-“அடியார்கள்‌ குழாங்களை – உடன்‌ கூடுவதென்று கொலோ?” – திருவாய்மொழி, 2.3.10.
3008- “கழ்விசும்பணிமுகில்‌” – திருவாய்மொழி, 10.9.1.

—

ஸூத்ரம்‌ – 232
3009-“முடிந்தவவாவிலந்தாதி யிப்பத்து” – திருவாய்மொழி, 10.10.11
3010-“முனியே நான்முகனே” – திருவாய்மொழி, 10.10.1.

–

ஸூத்ரம்‌ – 233
3011-“பக்த்யா த்வநந்யா சக்ய: அஹமேவம்விதோர்ஜுந, ஜஞாதும்‌ த்ரஷ்டுஞ்ச குத்வேந ப்ரவேஷ்டுஞ்ச பரந்தப – அர்ஜுனா! இந்த உலகமே உருவமாக விருக்கின்ற நான்‌ என்னிடத்திலேயே வைக்கப்பட்ட பக்தியினாலேயே உண்மையாக அறிகிறதற்கும்‌ பார்ப்பதற்கும்‌ என்னை அடைவதற்கும்‌ தகுந்தவனாக விருக்கிறேன்‌.” – ஸ்ரீகீதை, 11.54.
3012- “பரபக்தி பரஜ்ஞாந பரமபக்த்யேக ஸ்வபாவம்‌ மாம்‌ குருஷ்வ – பரபக்தி, பரஜ்ஞான, பரமபக்தி என்னுமிவைகளையே நான்‌ மேற்கொண்டிருக்கும்படி என்னைச்‌ செய்தருளவேண்டும்‌.” – கத்யத்ரயம்‌.
3013- “மத்ஜ்ஞாந தர்சந ப்ராப்திஷு நிஸ்ஸம்சுயஸ்ஸுகமாஸ்வ – என்‌ விஷயமான ஞானம்‌, என்னைப்‌ பார்ப்பது, என்னை அடைவது என்னுமிவைகளில்‌ ஒரு
ஐயமுமில்லாமல்‌ சுகமாகவிரு.” – கத்யத்ரயம்‌.

—

ஸூத்ரம்‌ – 234
3014-“ஓராயிரம்‌” – திருவாய்மொழி, 2.1.11. 3015-“மயர்வற மதிநலமருளினன்‌” – திருவாய்மொழி, 1.1.1.
3016-“அவாவற்று வீடுபெற்ற” – திருவாய்மொழி, 10.10.11.

—

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ ஆய் ஜநந்யாசார்யர்‌ ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

1-ஏஷ சம்ப்ரசாதே அஸ்மா சரீராத் சமுத்தாய பரம் ஜ்யோதிரூப சம்பாத்திய ஸ்வேன ரூபேணாபி நிஷ்பத்யதே –-சாந்தோ 8-12-2,(இந்த ஜீவன்‌, இந்த ஸாரீரத்திலிருக்து கிளம்பி, பரஞ்சோதியான நாராயணனை அடைந்து, ஸ்வரூப மலர்ச்சி பெறுகிறான்)

2-ததா வித்வான் புண்ய பாபே விதூய நிரஞ்ஜன பரமம் சாம்யம் உபைதி –-முண்டம்‌ -3-1-3-(பரம புருஷனே ஸாக்ஷாத்கரித்தவுடன்‌ ப்‌ரஹ்ம ஜ்ஞானி யானவன்‌, புண்ய பாபங்களை விட்டு, ப்ரக்ருதி ஸம்பந்த மற்றவனாய்‌, (புருஷோத்தமனுடன்‌) மேலான ஸாம்யத்தை. அடைகிறான்‌)

3-ஸ்தோத்ரம் நாம கிம் ஆம நந்தி கவயோ யத்யந்ய தீயாந் குணாந்
அந் யத்ர த்வஸதோதி ரோப்ய பணிதஸ் சா தர்ஹி வந்த்யா த்வயி
சம்யக் சத்ய குணாபி வர்ண நமதோ ப்ரூயுஸ் கதம் தாத்ருசீ
வாக் வாசஸ்பதி நாபி சக்ய ரஸநா த்வத் ஸத் குண அர்ணோ நிதவ்–ஸ்ரீ ஸ்தவம்-3-[ஸ்தோத்ரமென்று கவிகள்‌ எதைச்‌ சொல்லுகிறார்கள்‌ ? ஒருவனுடைய குணங்களை அவைகளில்லாதவனான மற்‌ றொருவனிடம்‌ ஏறிட்டுச் சொல்லுவதே (ஸ்தோத்ரம்‌ எனில்‌,–அம்மாதிரியான ஸ்தோத்ரம்‌ உன்னிடம்‌ முடியாது; உள்ள குணங்களை நன்றாக வர்ணிப்பதே (ஸ்தோத்‌ரம்‌) என்று சொல்லுவார்களாகில்‌-—உன்னுடைய கல்‌யாண குணக்கடல்‌ விஷயத்தில்‌ ப்‌ருஹஸ்பதியாலும்‌ அப்ப டிப்பட்ட ஸ்தோத்ரம்‌ செய்ய எப்படி முடியும்‌?])

4-அந் யத்ர அதத் குண யுக்தி பகவதி ந தத் உத்கர்ஷ ஸுவ்ர்யை பரேஷாம்
ஸ்துத் யத்வாத் யாவத் அர்த்தா பணிதி அபி ததா தஸ்ய நிஸ்ஸீமகத்வாத்
ஆம்நாயாநாம் அசீம் நாம் அபி ஹரி விபவே வர்ஷ பிந்தோ இவ அப்தவ்
சம்பந்தாத் ஸ்வாத்ம லாப நது கபளநத ஸ்தோது ஏவம் ந கிம் மே ––ர ஸ்த்வம் -1-19–[இல்லாத விஷயங்களை ஏறிட்டுச்சொல்லுவது ப,க,வானைத்‌ தவிர மற்றவர்கள்‌ விஷயத்தில்‌; ப,க,வத்‌,விஷயத்திலல்ல; அவனுடைய பெருமைகளைத்‌ திருடி மற்றவர்களைத்‌ துதிக்க வேண்டியிருக்கிறபடியால்‌, உள்ள விஷயங்களைச்‌ சொல்லு வதும்‌ (ப,க,வான்‌ விஷயத்தில்‌) முடியாது; பகவானுடைய பெருமைகள்‌ எல்லையற்றவையாகையாலே )

5-யதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே | அப்ராப்ய மநஸா ஸஹ। ஆநந்தம்‌ ப்‌,ரஹ்மணோ வித்‌ வாந்‌। ந பி,பே,தி குதங்சநேதி ॥—தை ஆ -9-1-எந்த ப்ஏஹ்மத்தினிடமிருந்து, மனத்துடன்‌ கூடிய வாக்‌ குக்கள்‌, (அதை) அளவிட்டறியாமல்‌ திரும்புகின்‌றனவோ, அந்தப்‌ பரமாத்மாவின்‌ ஆநந்த,த்தை அறிந்தவன்‌ எதனிட மும்‌ பயப்படமாட்டான்‌-

6-யஸ்யாமதம்‌ தஸ்ய மதம்‌ மதம்‌ யஸ்ய ந வேத, ஸ:। அவிஜ்ஞாதம்‌ விஜாநதாம்‌ விஜ்ஞாதமவிஜாநதாம்‌ ॥ கேந -2-3-[எவனுக்கு ப்‌,ரஹ்மம்‌ (அளவிட்டு) அறியப்படவில்லையோ, அவனுக்கு (அது) அறியப்பட்டதாகிறது. எவனுக்கு (ப்ரஹ்‌ மம்‌) அறியப்பட்டதாகிறதோ, அவன்‌ (அதை) அறிய வில்லை. (அளவிட்டு) அறிந்தவர்களுக்கு அறியப்படாத தாகவும்‌, (அளவிட்டு) அறியாதவர்களுக்கு அறியப்பட்ட தாகவுமிருக்கிறது (ப்‌,ரஹ்மம்‌)

7-பூதார்த்தே கதமா ஸ்துதி -(உண்மையாக உள்ள விஷயத்தில்‌ ஸ்துதி எப்படி முடியும்‌?

8-ந ஸமர்த்தராஸ்‌ ஸுரா: ஸ்தோதும்‌ த்வாமநந்யப வம்‌ விபு,ம்‌ -வி.பி, 5-7-49.[ஸர்வ வ்யாபியும்‌, ஒருவரிடத்திலிருந்தும்‌ உண்டாகாதவனுமான உன்னை ஸ்தோத்ரம்‌ செய்ய தேவர்களும்‌ ஸமர்த்த,ரல்லர்‌.

9-ஸ்தவயஸ் ஸ்தவ ப்ரிய —விஷ்ணு, ஸஹஸ்ர.([ஸ்தோத்ரம்‌ செய்யத்தக்கவன்‌; ஸ்துதியை விரும்புபவன்‌

10-(தர்மார்த்தகாமமோக்ஷாக்யா:புருஷார்த்த உதராஹ்ருதா: இதம்‌ சதுஷ்டயம்‌ யஸ்மாத்‌ தஸ்மாத்‌ 8ம்‌ மிதம்‌ வச: ॥–வி-பு. 1-18.22-.ப்ரஹ்லாத வாக்யம் [தர்மம்‌, அர்த்தம்‌, கர்மம்‌, மோக்ஷ்மென்று புருஷார்த்‌த;ங்கள்‌ சொல்லப்பட்டுள்ளன. இந்த நான்கும்‌ எவனிடத்திலிருந்து அடையப்படுகின்‌ றனவோ, அவனைக் குறித்து“அவனால்‌ என்ன ப்ரயோஜனம்‌?” என்னும்‌ இந்த வார்த்தை ஏன்‌ சொல்லப்படுகிறது)

11-ததஸ்ய த்ரிவித,ஸ்யா$பி து;க்கணாதஸ்ய வை மம। கர்ப்ப ஜந்மஜராத்‌,யேஷ- ஸ்தராநேஷு ப்ரப,விஷ்யத: ॥ நிரஸ்தாதிய யாஹ்லாத; ஸுக,ப ஈவைக லக்ஷணு | பேஷஜம்‌ ப,சு,வத் ப்ராப்திரேகாந்தாத்யந்திகீ மதா—, விபு, 6 -5.58 & 59[கர்ப்ப,ம்‌, பிறப்பு, கிழத்தனம்‌ முதலிய அவஸ்தை,களில்‌ உழலும்‌ என்னுடைய (ஆத்‌,யாத்மிகம்‌, ஆதி,தைவிகம்‌ ஆதி, பெனதிகம்‌ என்னும்‌) மூன்று விதமான து;க்க ஸமூஹத்‌ திற்கு, தனக்கு மேலில்லாத ஆகந்த,ரூபமான ஸுகமா யிருக்கையே லக்ஷ்ணமாக உடையதும்‌, துன்பமற்றதும்‌, முடிவற்றதுமான ப,கவத் ப்ராப்தியே மருந்தாக எண்ணப்‌ படுகிறது.,]

12–116 ஐப் பார்க்கவும்

13-அநந்யசேதாஸ்‌ ஸததம்‌ யோ மாம்‌ ஸ்மரதி நித்யா:। தஸ்யா5ஹம்‌ ஸுலப,: பார்த்த, ! நித்யயுக்தஸ்ய யோ8,ந: ॥! –கீதை. 8-14,-[அர்ஜுனா! வேறொன்றிலும்‌ மனத்தைச்‌ செலுத்தாதவனாக, எவனொருவன்‌ தினந்தோறும்‌ எப்பொழுதும்‌ என்னை நினைக்‌கிறானோ, என்னுடைய நித்ய யோக,த்தில்‌ விருப்பமுள்ள யோகியாகிய அவனுக்கு நான்‌ ஸுலபனாகிறேன்)

14-ப்ரதான ஷேத்ரஜ்ஞபதிர் குணேச –ஸ்வே 6-16.([ப்ரக்ருதிக்கும்‌ ஜீவனுக்கும்‌ ஸ்வாமி; கல்யாண குணங்களை உடையவன்‌.])

15-ஜ்ஞாஜ்ஜௌ தவா வஜா வீஸ நீ சௌ—ஸ்வே 1-9,([(பரமாத்மாவும்‌ ஜீவனும்‌) ஸர்வஜ்ஞனாகவும்‌, அஜ்ஞனாகவுமிருக்கிறார்கள்‌; ஈஸ்வரனாகவும்‌, அநீஸ்வரனாகவும்‌ இருக்‌கிறார்கள்‌)

16-தமீஸ் வராணாம் பரமம் மகேஸ்வரம் –ஸ்வே 6-7.([ஈஸ்வரர்களுக்கும்‌ மேலான மஹேஸ்வரனான அவனை)

17-தாஸோஹம்‌ வாஸுதே,வஸ்ய தேவதேவஸ்ய சார்ங்கிண சங்க, சக்ர கதா பாணேஸ்‌ த்ரைலோக்யஸ்யைக சஷுஷ–புண்டரீகஸம் வாதம்‌; தாரத வாக்யம்‌[தேவதேவனும்‌, ஸார்ங்க,மென்னும்‌ வில்லை யுடையவனும்‌, சங்கம்‌, சக்ரம்‌, கதை; இவைகளைக்‌ கையிலே உடையவனும்‌, மூவுலகிற்கும்‌ ஓர்‌ கண்ணா யிருப்பவனுமான ‘ வாஸு தேவனுக்கு நான்‌ அடிமை.]

18-தாஸபூ,தாஸ்‌ ஸ்வதஸ்‌ ஸர்வே ஹ்யாத்மாந: பரமாத்மந: | –ஹாரீ த ஸ்ம்ருதி; ஈஸ்வர ஸம்ஹிதை . சிவ வாக்யம் [பரமாத்மாவுக்கு, எல்லா ஆத்மாக்களும்‌ இயற்கையாகவே அடிமைப் பட்டவர்களன்றோ

19-தாஸோ5ஹம்‌ கோஸலேந்த்‌,ரஸ்ய ராமஸ்யா$க்லிஷ்டகர்மண: | ஹநுமாந்‌ மத்ருஸைந்யாநாம்‌ நிஹந்தா மாருதாத்மஜ: ॥ -ரா-ஸு 42.35.=[கோஸலதேஸத்துக்கு அதிபதியும்‌, பெருங்காரியங்களையும்‌ எளிதாகச்‌ செய்து முடிப்பவனுமான ராமனுக்கு, ஸத்ரு ஸைன்யங்களை அழிப்பவனும்‌, வாயுவின்‌ புத்ரனும்‌, ஹனுமான்‌ என்னும்‌ பெயரை உடையவனுமான நான்‌ தாஸன்‌)

20-21-யஸ் யாத்மா சரீரம் –ப்‌.ருஹ 5-7-22,(எந்தப் பரமாத்மாவுக்கு ஆத்மா ஸரீரமோ-யஸ்யாக்ஷரம்‌ ஸரீரம்‌ -ஸுபால 7-[எவனுக்கு ஜீவன்‌, ஸரீரமோ)

22-அந்த ப்ரவிஷ்டச் சாஸ்தா ஜ்நாநாம் சர்வாத்மா —யஜு, ஆர 3-11-21.(ஸர்வாந்தர்யாமியான புருஷோத்தமன்‌ ஜனங்களை உள்‌ நுழைந்தவனாய்‌ நியமிக்கிறான்)

23-(பூ: ப்ராணிநஸ்‌ ஸர்வ ஏவ கு,ஹாஸயஸ்ய அஹந்யமாநஸ்ய விகல்மஷஸ்ய–ஆபஸ்தம்ப ஸூத்ரம்‌ 22.1[எல்லாப்‌ பிராணிகளும்‌, ஹ்ருதய குஹையில்‌ ஸயனித்‌திருப்பவனும்‌, அழியாதவனும்‌, தோஷமற்றவனுமான பரமாத்மாவுக்கு இருப்பிடம்‌)

24-யாநி மூர்த்தாந்யமூர்த்தாநி யாந்யத்ராந்யத்ர வா க்வூத்‌। ஸந்தி வை வஸ்துஜாதாநி தாநி ஸர்வாணி தத்‌,வபு: || விபு, 1-22-86-[உருவமுள்ளவையாயும்‌, உருவமற்றவையாயும்‌, இங்கும்‌ எங்கும்‌ ஒரு சமயத்திலிருக்கும்‌ வஸ்‌து ஸமூஹங்களெல்லாம்‌அந்தப்‌ பரமாத்மாவுக்கு ஸரீரம்‌.)என்றும் –

25-யேந யேந ததா கச்ச,தி தேந தேந ஸஹ கச்சதி। தத்‌ யத; தருணவத்ஸா வத்ஸம்‌ வத்ஸோ வா மாதரம்‌ சராயா வா ஸத்வமநுக,ச்சே,த்‌ ததா ப்ரகாரம்‌ ॥ –, பரம ஸம்ஹிதை-[இளங் கன்றையுடைய பசு கன்றையும்‌, கன்று பசுவைவும்‌ (அல்லது குழந்தை தாயையும்‌), நிழல்‌ பிராணியையும்‌ எப்படிப்‌ பின் தொடர்கின்றனவோ அப்படியே எப்படி எப்படிப்‌ பரம புருஷன்‌ செல்லுகிறானோ, அப்படி அப்‌படியே: (முக்தனும்‌) கூடப்போகிறான்‌)

26-சோஸ்நுதே சர்வான் காமான் சஹ ப்ரஹ்மணா விபச்சிதா –தை-ஆ 1-2,-(முக்தன்‌ எல்லாக்‌ கல்யாண குணங்களையும்‌, ஸர்வஜ்ஞனான ப்‌ரஹ்மத்துடன்‌ கூட அனுப,விக்கிறான்‌

27-காமயே வைஷ்ணவத்வம் து சர்வ ஜன்ம ஸூ கேவலம் (ஜிதந்தே (1-13).

28-ப,வாம்ஸ்து ஸஹ வைதே,ஹ்யா கிரிஸாநுஷு ரம்ஸ்யதே ॥ அஹம்‌ ஸர்வம்‌ கரிஷ்யாமி ஜாக்‌ரதஸ்‌ ஸ்வபதஸ்ச தே –ரா-அ 31-25, லக்ஷ்மண வாக்யம் [நீர்‌ வைதேஹியுடன்‌ கூட மலைத் தாழ்வரைகளில்‌ விளையாடுவீர்‌; அடியேன்‌ நீர்‌ விழித்துக் கொண்டிருக்கும் போதும்‌, தூங்கும் போதும்‌ உமக்கு எல்லா அடிமைகளையும்‌ செய்‌வேன்‌.]

29-விஜ்ஞாந ஸாரதிர்‌ யஸ்து மந: ப்ரக்‌ரஹவாந்‌ நர: | ஸோத்‌வந: பாரமாப்நோதி தத்‌, விஷ்ணோ: பரமம்‌ பதம்‌ ॥ -கடட 1-3-9.-[எவனொருவன்‌ நல்ல ஞானத்தை ஸாரதியாகவும்‌, மனத்‌தைக்‌ கடிவாளமாகவும்‌ கொண்டிருக்கிறானோ, அவன்‌ ஸம்‌ஸாரத்திற்கு அக்கரையான விஷ்ணுவினுடைய பரம பதத்தை அடைகிறான்‌)

30-நிஸ்தரந்தி மநீஷிண–ஜிதந்தே (1-4).

31-ந ஹி மே ஜீவிதேநார்த்தேோ நைவார்த்தைர்‌ ந ச பூஷணை: | வஸந்த்யா ராக்ஷஷீ மத்‌,யே விநா ராமம்‌ மஹாரத,ம்‌ ॥ –ரா ஸு 26-5– ஸீதாவாக்ய[மஹா ரதனான ராமனை விட்டு ராக்ஷ்ஸிகள்‌ நடுவில்‌ வசிக்‌கும்‌ எனக்கு உயிரினால்‌ ப்ரயோஜனமில்லை; பொருள்களினால்‌ ப்ரயோஜனமில்லை; ஆபரணங்களால்‌ ப்ரயோஜன மில்லை)–

32-ப்ரஹ்ம விதாப் நோதி பரம் –தை.ஆ 1,-([ப்‌ ரஹ்மத்தை அறிபவன்‌ (தியானிப்பவன்‌)மேலான பலனை (ப்ரஹ்மத்தை) அடைகிறான்‌)

33-ஆத்மாவா அரே த்ரஷ்டவ்யஸ் ஸ்ரோதவ்யோ மந்தவ்யோ நிதித்யாசிதவ்ய ––ப்ருஹ 6-5-6.([கேட்கத்தக்கதும்‌, நினைக்கத்தக்கதுமான ஆத்மா தியானிக்‌கத்தக்கது; பார்க்கத்தக்கது.])

34-நாயமாத்மா ப்ரவச நேன லப்யோ ந மேதயா ந பஹூ நா ஸருநேன
யமேவைஷ வ்ருணுதே தேன லப்யஸ் தச்யைஷ ஆத்மா விவ்ருணுதே தநூம் ஸ்வாம்—கட, 1-2-23.(இந்தப்‌ பரமாத்மா (பக்தியற்றற ஸ்ரவணத்தினாலும்‌, மனனத்தினாலும்‌, தியானத்தினாலும்‌ அடையத்தக்க வனல்லன்‌. எவனை இப்பரமபுருஷன்‌ வரிக்கிறனோ, அவனாலேயே அடையத்தக்கவன்‌; அவனுக்கு இந்தப்‌ பரமாத்மா தன்னுடைய திவ்ய மங்க,ள விக்ரஹத்தை (ஸ்வரூபத்தை) காட்டுகிறான்‌)

35-பித்யதே ஹ்ருத யக் ரந்திஸ் சித் யந்தே சர்வ சம்சயா
ஷீ யந்தே சாஸ்ய கர்மாணி தஸ்மின் த்ருஷ்டே பராவரே –முண்ட; 2-9.9,-(மேலானவர்களிலும்‌ மேலானவனான அந்தப்‌ பரமாத்மா பார்க்கப்பட்டவுடன்‌, இவனுடைய (ராகம்‌, த,வேஷம்‌ முதலிய) ஹ்ருதய க்ரந்தி,கள்‌ பிளக்கின்றன; எல்லா ஸம்மயங்களும்‌ சிதறுகின்‌றன; கர்மங்களும்‌ அழிகின்‌றன)

36-பக்த்யா த்வ நன்யா சக்ய அஹம் ஏவம் விதோ அர்ஜுன
ஜ்ஞாதும் த்ரஷ்டும் ச தத்வேன ப்ரவேஷ்டும் ச பரந்தப -(அர்ஜுனா! எதிரிகளை அழிப்பவனே! ஒரு பலனை எதிர்பாராத பக்தியினாலேயே இம் மாதிரியான நான்‌, உண்மையாக அறிவதற்கும்‌, பார்ப்பதற்கும்‌, நுழைவதற்கும்‌ தக்கவன்‌)ஸ்ரீ கீதை -11-54-

37-சமஸ் சர்வேஷூ பூதேஷு மத் பக்திம் லபதே பராம் -(ஸர்வ ப்ராணிகளிடமும்‌ (பற்றற்றிருக்கும்‌ விஷயத்தில்‌) ஸமமாயிருப்பவன்‌ என்னிடம்‌ மேலான பக்தியை அடை கிறான்‌)ஸ்ரீ கீதை -18-54-

38-யோ ப்‌,ரஹ்மாணம்‌ வித,த,ாதி பூர்வம்‌ யோவை வேதாம்ஸ்ச ப்ரஹிணோதி தஸ்மை | தம்‌ ஹ தேவமாத்மபு,த்‌,தி,ப்ரஸாத,ம்‌ முமுஷூர் வை ஸரணமஹம்‌ ப்ரபத்‌,யே ॥| -ஸ்வே 6-18.[எவன்‌ பிரமனை முன்‌ படைத்தானோ, எவன்‌ வேத,ங்களை யும்‌ அவனுக்கு உபதேஹித்தானோ, அப்படிப்பட்ட தேவனும்‌, தன்‌ விஷயமான ஞானத்தை ப்ரகாசிப்பிப்பவனுமான பரமபுருஷனே, மோக்ஷமடைய விரும்பும்‌ நான்‌ ஸரண மடைகிறேன்‌.])

39–ந்யாச மாஹூர் மநீஷிணோ ப்ரஹ்மாணம்—தை-நர-49,-(பெரியோர்கள்‌ பரமாத்மாவை ந்யாஸமென்று சொல்லு கிருர்கள்‌)

40-ந்யாச இதி ப்ரஹ்மா -தை-நர-49,-(ந்யாஸமென்பது ப்‌,ரஹ்மம்‌)

41-தஸ்மான் ந்யாச மேஷாம் தபஸா மதிரிக்த மாஹூ—தை*நாஃ50,-(ஆகையால்‌ ந்யாஸத்தை (ஸரணாக,தியை) இந்தத்‌ தபஸ்‌ ஸுக்களுள்‌ மேலானதாகச்‌ சொல்லுகிறார்கள்‌

42-தேவா வை யஜ்ஞாத்‌ ருத்ரமந்தராயந்‌ | ஸ ஆதித்யா நந்வாக்ரமத | தே த்‌,விதைவத்யாந்‌ ப்ராபத்‌,யந்த | தாந்‌ ந ப்ரதிப்ராயச்ச,ந்‌। தஸ்மாத;பி வத்யம்‌ ப்ரபந்நம்‌ ந ப்ரதிப்ரயச்ச,ந்தி ||[தேவர்கள்‌ யஜ்ஞத்தில்‌ ருத்ரனுக்கு ஹவிர்ப்பாகம்‌ கொடுக்க மறுத்தார்கள்‌; ருத்ரன்‌ தேவர்களைக்‌ கொல்லத்‌ தொடங்கினான்‌; அவர்கள்‌ அஸ்விநீ தேவதைகளை ஸரணம்‌ புகுந்தார்கள்‌; அஸ்விநீ தேவர்கள்‌ அவர்களைக்‌ காட்டிக்‌ கொடுக்கவில்லை; ஆகையால்‌ ஸரணமடைந்தவன்‌ கொல்லத்‌ தகுந்தவனாயிருந்தாலும்‌ அவனைக்‌ காட்டிக் கொடுப்பதில்லை)தேவா வை த்வஷ்டாரமஜிகாம்ஸந்‌ ! ஸ பத்நீ: ப்ராபத்யத। தம்‌ ந ப்ரதி ப்ராயச்ச,ந்‌। தஸ்மாதபி வத்யம்‌ ப்ரபந்நம்‌ ந ப்ரதப்ரயச்ச,ந்தி || –யஜுஃகாண்டம்‌ 6-5–[தேவர்கள்‌ (ஹவிர்ப் பாகம்‌ கேட்ட) த்வஷ்டாவைக்‌ கொல்ல விரும்பினார்கள்‌; அவன்‌ தேவ பத்னிகளை ஸரண மடைந்தான்‌; அவர்கள்‌ அவனைக்‌ காட்டிக் கொடுக்க வில்லை; ஆகையால்‌ ஸரணமடைந்தவன்‌ கொல்லத் தகுந்தவனாயினும்‌ அவனைக்‌ காட்டிக் கொடுப்பதில்லை –

43-(ஸ ப்ராதும்‌ சரணென காட்‌ நிபீட்‌ய ரகு,நந்த;ந:। ஸீதாமுவாசாதியமா ராக,வஞ்ச மஹா வ்ரதம்‌ ॥ ரா-அ 31-2,-[ரகு,குலத்தை உகப்பிப்பவனும்‌, மிகுந்த கீர்த்தியை உடைய வனுமான அந்த லக்ஷ்மணன்‌, தமையனின்‌ திருவடிகளை நன்றாகப்‌ பிடித்துக் கொண்டு ஸீதையையும்‌, (ஆஸ்ரித ஸம்‌ ரக்ஷணமான) பெரிய விரதத்தை யுடைய ராகவனையும்‌ பார்த்துச்‌ சொன்னான்‌.)

44-ஸக்ருதேவ ப்ரபந்நாய தவாஸ்மீதி ச யாசதே |அபயம்‌ ஸர்வபூ,தேப்‌,யோ ததாம் யேதத்‌, வ்ரதம்‌ மம।| -யு 18-33.[ஒரு தடவை ஸரணமடைந்தவன்‌ பொருட்டும்‌, “உனக்கு அடியேனாகிறேன்‌” என்று பிரார்த்திப்பவன்‌ பொருட்டும்‌, எல்லா ப்ராணிகளிடத்தினின்றும்‌ அபயமளிக்கிறேன்‌. இது எனக்கு விரதம்‌.])

45-ஸோ$ஹம்‌ த்வாம்‌ ஸரணமபாரமப்ரமேயம்‌ ஸம்ப்ராப்த: பரமபதஹ்‌ யதோ ந கிஞ்சித்‌ –வி பு 5-23-47,[எவனைக்‌ காட்டிலும்‌ மேலான ப்ராப்ய மில்லையோ அப்படிப்‌ பட்டவனும்‌, எல்லை யற்றவனும்‌, அளவிட முடியாதவனுமான உன்னை, இப்படிப்பட்ட நான்‌ ஸரணமடைந்தேன்‌

46-தேவர்ஷி பூ,தாப்தந்ருணாம்‌ பித்ரூணாம்‌ ந கிங்கரோ நாயம்‌ ருணீ ச ராஜந்‌। ஸர்வாத்மநா யமஸ் ஸரணம்‌ ஸரண்யம்‌ நாராயணம்‌ லோக கு,ரும்‌ ப்ரபந்ந: ॥1 –பாகவதம்‌ 11-5-41.[அரசனே! எவனொருவன்‌, ஸரணமடையத்‌ தகுந்தவனும்‌, லோக கு,ருவுமான நாராயணனை எல்லா வித,த்திலும்‌ ஸ்ரண மடைந்தானோ, அவன்‌ தேவர்களுக்கும்‌, ரிஷிகளுக்கும்‌, பூதங்களுக்கும்‌, பந்துக்களுக்கும்‌, பித்ருக்களுக்கும்‌ அடிமை யல்லன்‌; கடன் பட்டவனுமல்லன்‌

47-மாமேவ யே ப்ரபத்‌,யந்தே மாயாமேதாம்‌ தரந்தி தே -7-14-[எவர்கள்‌ என்னையே ஸரணமடைகிறார்களோ அவர்கள்‌ இந்த ப்ரக்ருதியைத்‌ தாண்டுகிறார்கள்‌

48-தமேவ மாரணம்‌ கச்சு, ஸர்வ பாவேந பாரத -18-62-[பரத குலத்துதித்தவனே | எல்லா விதத்திலும்‌ அந்த பகவானையே ஸ்ரணமடை

49-ஸர்வதர்மாந்‌ பரித்யஜ்ம மாமேகம்‌ ரணம்‌ வ்ரஜ | அஹம்‌ த்வா ஸர்வபாபேப்‌,யோ மோக்ஷமிஷ்யாமி மா ஸூ௪:॥ [–18-66-(பலஸாதனமான) எல்லா தர்மங்களையும்‌, வாஸனையுடன்‌ விட்டு, என்னை ஒருவனையே உபாயமாக அடை; நான்‌ உன்னை எல்லாப்‌ பாபங்களினின்றும்‌ விடுவிக்கிறேன்‌; துக்கிக்காதே)

50-தாவதார்த்திஸ்‌ தத; வாஞ்சா தாவந் மோஹஸ்‌ ததா அஸூகம்‌ ! யாவந்ந யாதி ஸரணம்‌ த்வாமஸேஷாக,நாஸநம்‌ i –வி.பு 1.9-73-[எல்லாப்‌ பாபங்களையும்‌ போக்கடிக்கும்‌ உன்னை எதுவரையில்‌ ஸரணமடையவில்லையோ, அதுவரையிலேயே (செல்வத்தை இழந்ததினாலேற்படும்‌) வருத்தம்‌; அதுவரையிலேயே (செல்வம்‌ வேண்டுமென்னும்‌) ஆசை; அதுவரை யிலேயே (ஆத்ம ப்ராப்தியின்‌மையினாலேற்படும்‌) மோஹம்‌; அதுவரையிலேயே (பகவானை அடையாததினாலேற்படும்‌) துன்பம்‌. (ஆர்த்தன்‌, அர்த்தரர்த்தி,த கைவல்ய நிஷ்டன்‌ , பகவத் ப்ராப்தி காமன்‌ என்னும்‌ நான்கு விதமான அதிகாரிகளுக்கும்‌ ப்ரபத்தியே பல ஸாதனம்‌ என்று தாத்பர்யம்

51-கர்ணே ஸ்ப்ருஷ்டே கடிம்‌ சாலயதி[காதைத்‌ தொட்டால்‌ இடுப்பை” ௮சைக்கிறான்)

52-ஆசார்ய தேவோ பவ –-தை-சீஷா-11(ஆசார்யனை தெய்வமாக உடையவனாக ஆவாயாக)

53-நம ருஷிப்யோ மந்திர க்ருத்ப்ய –-யஜு-ஆர. ப்ர-4.=(மந்த்ரத்தை ஸாக்ஷாத்கரித்த ரிஷிகளுக்கு நமஸ்காரம்)

54-ச ஹி வித்யா தஸ்தம் ஜநயதி தச் ஸ்ரேஷ்டம் ஜன்ம –ஆப-ஸு- 1-1-6,-(ஆசாரியனன்றோ வித்‌யையினால்‌ சிஷ்யனைப்‌ பிறப்பிக்‌கிறான்‌; அது மேலான ஜன்மம்‌)

55-மந்த்ரே தத்‌தேவதாயாஞ்ச தத மந்த்ரப்ரதே, கு;ரெள। த்ரிஷு ப,க்திஸ்‌ ஸத்‌ கார்யா ஸா ஹி ப்ரதம ஸாத,நம்‌ ॥ –விஷ்ணு தத்வம்‌ [மந்திரம்‌, அதில்‌ சொல்லப்படும்‌ தேவதை, மந்த்ரோபஸதேம்‌ செய்த ஆசாரியன்‌ இம் மூவரிடத்திலும்‌ எப்‌போதும்‌ பக்தி செய்யவேண்டும்‌ ; அதுவன்றோ (பல ஸித்தி,க்கு) முதல்‌ உபாயம்‌.)

56-அபிவந்த்ய குளுநாதென்‌ ஙிஷ்யதயத்‌மிநீரவீந்‌ [சிஷ்யர்களுடைய புத்தியாகிய தாமரைக்கு ஸூர்யன்‌ போன்‌றவர்களான ஆசாரியர்களை முதலில்‌ நமஸ்கரித்து)இது மீமாம்ச காரிகை

57-யதா கருந்‌ க.நித்ரேண நரோ வார்யதி,க,ச்ச,தி | ததர குருக;தாம்‌ வித்‌,யாம்‌ மாம்ரூஷாரதி கச்ச; தி ॥ மனு 2-218.[மனிதன்‌ எப்படி மண்வெட்டியால்‌ (பூமியை) வெட்டித்‌ தண்ணீரை அடைகிறானோ, அப்படியே கு,ருவிடமிருக்கும்‌ வித்யையை குருஸேவை செய்பவன்‌ அடைகிறான்

58-நமோ பகவதே தஸ்மை வ்யாஸாயாமிததேஜஸே | யஸ்ய ப்ரஸாத;த்‌ வக்ஷ்யாமி நாராயணகதரமிமாம்‌ || –பார-ஆதி, 1-27.[எவருடைய அருளினால்‌ இந்த நாராயண கதையைச்‌ சொல்லுகிறேனோ, அளவற்ற தேஜஸ்ஸை யுடைய அந்த பகவான்‌ வியாஸருக்கு நமஸ்காரம்‌)-

59-லெளகிகம்‌ வைதிகம்‌ வா அபி ததாத்‌,யாத்மிகமேவ ச 1 ஆததீத யதோ ஜ்ஞாநம்‌ தம்‌ பூர்வமபி,வாதயேத்‌ || –மனு 2-117,-(உலக விஷயங்களைப் பற்றியாவது, வேதத்தைப் பற்றியாவது, ப்‌ரஹ்ம விஷயமாகவாவது எவரிடமிரு்நு ஞானத்‌தை அடைந்தானோ, அவரை முதலில்‌ நமஸ்கரிக்க வேண்டும்)-

60-ப்ரதமமபி குரும் நாத மீடே –-ஸஹஸ்ரநாம பாஷ்யம்-(முதல்‌ குருவான நாதமுனியையும்‌ துதிக்கிறேன்)

61-அஹம் அபி ந மம பகவத ஏவ அஹம் அஸ்மீத் ஏவம் அமமதாம் யோஜயத்யதோ நம இதி -(நான்‌ எனக்குமுரியேனல்லேன்‌; ப,கவானுக்கு அடியேனா கிறேன்‌’” என்று இம்மாதிரியாக மமகார மில்லாமையைத்‌ தருவதால்‌ நம: எனப்படுகிறது)

62-ஓம் நமோ விஷ்ணவே (ஷடத் அக்ஷரீ )

63-முக்தாநாம்‌ லக்ஷணம்‌ ஹ்யேதத்‌ யச்ச்‌,வேதத்‌,வீபவாஹிநாம்‌। நித்யாஞ்ஜலிபுடா ஹ்ருஷ்டா நம இத்யேவ வாதி,ந: ॥ –பார-சாந்தி 344-45-[ஸ்வேதத்‌,வீபவாஸிகளுக்கு எது லக்ஷ்ணமோ, அதுவே முக்தர்களுக்கும்‌ லக்ஷணமாகும்‌; அதாவது: எப்போதும்‌ அஞ்ஜலி செய்து கொண்டிருப்பார்கள்‌ ; (அதனால்‌) ஆநந்திப்பார்கள்‌; வாயால்‌ *நம:” என்றே சொல்லும்‌ தன்மை யுடையவர்களா யிருப்பார்)

64-தஸ்ய யஜ்ஞ வராஹஸ்ய விஷ்ணோரமித தேஜஸ: |ப்ரணாமம்‌ யே$பி குர்வந்தி தேஷாமபி நமோ நம:॥ –விஷ்ணுதர்மம்‌-90; யமவசனம் [யஜ்ஞ வராஹராகியவரும்‌, அளவற்ற தேஜஸ்ஸை உடைய வருமான அந்த விஷ்ணுவுக்கு எவர்கள்‌ ஒரு நமஸ்காரம்‌ செய்கிறார்களோ, அவர்களுக்குப்‌ பலகால்‌ நமஸ்காரம்‌

65-தேஷாம்‌ ஸததயுக்தாநாம்‌ ப,ஜதாம்‌ ப்ரீதிபூர்வகம்‌ | ததாமி புத்‌தி,யோகம்‌ தம்‌ யேந மாமுபயாந்தி தே॥| -கீதை 10-10.[என்னிடத்தில்‌ எப்போதும்‌ சேர்ந்திருப்பதை விரும்புபவர்‌களும்‌, என்னை ப.ஜிப்பவர்களுமான அவர்களுக்கு, என்னை அடைவதற்கு ஸாதனமான அந்த புத்தி யோகத்தை அன்புடன்‌ ௮ளிக்கிறேன்‌)

66-ஸம்ஜ்ஞாயதே யேந ததஸ்த தோஷம்‌ ஸூத்தம்‌ பரம்‌ நிர்மலமேகரூபம்‌ | ஸந்த்‌,ருஸ்யதே வாப்யதி,கம்யதே வா தத்‌ ஜ்ஞாநமஜ்ஞாநமதோந்யது,க்தம்‌ ॥| -விஷ்ணு பு. 6 -5-87.[எந்த அறிவினால்‌, தோஷமற்றதும்‌, ஸூத்‌தமானதும்‌, மிகவும்‌ மலமற்றதும்‌, ஒப்புயர்வற்றதுமான அந்தப்‌ பரவஸ்து அறியப்படுகிறதோ, பார்க்கப்படுகிறதோ, அடையப்படுகிறதோ, அதுவே ஜ்ஞானம்‌; அதைக் காட்டிலும்‌ வேறானது அஜ்ஞானம்‌)

67-தத்‌ கர்ம யந்ந பூந்தாய ஸா வித்யா யா விமுக்தயே | ஆயாஸாயாபரம்‌ கர்ம வித்‌,யாந்யா ஸில்பநைபுணம்‌ || –வி.பு 1-19-41,-[எந்தக்‌ கர்மம்‌ பந்தத்திற்குக்‌ காரணமல்லவோ அதுவே கர்மம்‌; எது முக்திக்குக்‌ காரணமோ அதுவே வித்யை, மற்ற கர்மம்‌ ஸ்ரமத்திற்கே. மற்ற வித்‌,யை செருப்புக்குத்தக்‌ கற்றது போன்றது.)

68-(பிதரம்‌ மாதரம்‌ தாராந்‌ புத்ராந்‌ பந்தூந்‌ ஸகீந்‌ குரூந்‌। ரத்நாநி தந தாந்யாநி க்ஷேத்ராணி ச க்‌,ருஹாணி ச ॥ ஸர்வத,ர்மாம்ஸ்ச ஸந்த்யஜ்ய ஸர்வ காமாம்ஸ் ச ஸாக்ஷராந்‌ | லோக விக்ராந்த சரணெள ஸரணம்‌ தே$வ்ரஜம்‌ விபோ ॥–விஹகேஹ்வர ஸம்ஹிதை [பூத;வானே ! தந்தையையும்‌, தாயையும்‌, மனைவியையும்‌, பிள்ளைகளையும்‌, உறவினரையும்‌, நண்பர்களையும்‌, ஆசாரியர்களையும்‌, ரத்னங்களையும்‌, தனதான்யங்களையும்‌, வயல்‌ களையும்‌, வீடுகளையும்‌, எல்லா உபாயங்களையும்‌, கைவல்ய முள்ளிட்ட எல்லா ஆசைகளையும்‌, வாஸனையுடன்‌ விட்டு, திருவுலகளந்தருளின உன்‌ திருவடிகளை ஸரணமடை கிறேன்‌.]

69-ஏநம்‌ ஸர்வம்‌ தத;பி,ஸமேதி யத்கஞ்சித்‌ ப்ரஜாஸ்‌ ஸாது, குர்வந்தி யஸ்தத்‌ வேத, யத்ஸ வேத, ஸ மயை தது,க்த இதி –சாந்தோக்யம்‌ 4-1-4-[மனிதர்கள்‌ எந்தெந்த நல்ல காரியங்கள்‌ செய்கிறார்களோ, அவை யெல்லாம்‌ ரைக்வரிடம்‌ பொருந்தி யிருக்கின்‌ றன. எதை அவர்‌ (ரைக்வர்‌) அறிந்திருக்கிறரோ அதையே எவனும்‌ அறிகிறான்‌. அப்படிப்பட்ட ரைக்வர்‌ என்னால்‌ இபபோது சொல்லப்பட்டார்‌)

70-யத் கிஞ்சித் சாத்வ நுஷ்டிதம் கர்ம யச்ச சர்வ சேதன கதம் விஜ்ஞானம் ததுபயம் யதி யஜ்ஞான கர்மாந்தர்கதம் ச ரைக்வ -இதி –-ஸ்ரீபாஷ்யம்‌ 1-3-33-([உலகத்தில்‌ அனுஷ்டி,க்கப்படும்‌ எந்த நற்கருமமும்‌, எல்லாச்‌ சேதனர்களுடைய அறிவுமாகிய இவ்விரண்டும்‌ எவருடைய ஜ்ஞானத்திலும்‌, கர்மத்திலும்‌ அடங்கியிருக்கின்‌ றனவோ அவரே ரைக்வர்‌ என்று (ஹம்ஸம்) சொல்லிற்று)

71-(ஸ த்வாஸக்தமதி: க்ருஷ்ணே தஸ்யமாநோ மஹோரகை;:। ந விவேதராத்மநோ காத்ரம்‌ தத் ஸ்ம்ருத்யஹலாத,ஸுஸ்தி,த: ॥ -வி பு 1-17-99.[மஹா நாகங்களினால்‌ கடிக்கப்படுபவனும்‌, க்ருஷ்ணனிடத்‌ தில்‌ புததியைச்‌ செலுத்தினவனுமான அந்த ப்ரஹ்லாதன்‌, பகவானை நினைக்கையினாலுண்டான ஆனந்தத்தி னால்‌ நிலை நின்‌றவனாய்‌, தன்னுடைய ‘உடம்பை அறிய வில்லை)

72-பஸ்யந்நபி ந த்ருஷ்ட்வான் -([பார்த்துக்கொண்டிருந்த போதும்‌ பார்க்க வில்லை)என்கிறபடியே-தேய வஸ்துவை சர்வதா சாஷாத் கரிக்கை

73-ஸ்நேஹபூர்வமநுத்‌,யாநம்‌ ப,க்திரித்யபி,த,யதே | பூஜ இத்யேஷ தாதுர்வை ஸேவாயாம்‌ பரிகீர்த்தித: ॥ தஸ்மாத்‌ ஸேவா புதை; ப்ரோக்தா ப,க்கி ஸப்‌,தே.ந பூயஷீ ॥ –லைங்க;புராணம்‌ உத்தர பாகம்‌.[ஸ்நேஹத்தை முன்னிட்ட தியானம்‌ பக்தியெனப்படுகிறது. ‘ப.ஜ’ என்கிற தாது (ஸேவை! என்னும்‌ அர்த்தத்தில்‌ சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. ஆகையால்‌ மேலான ஸேவையே பெரியோர்களால்‌ பத்தி ஸப்‌,த,த்தினால்‌ சொல்‌லப்படுகிறது.])

74-ஸ்வாமிநி தாசச்ய சிநேக மயீ ஸ்திதி -([ஸ்வாமியிடத்தில்‌ தாஸனுடைய ஸ்நேஹம்‌ நிறைந்திறாக்‌ கும்‌ நிலைமை.])

75-வாஸூ தேவோ அஸி பூர்ண – (ஆறு குணங்களாலும்‌ பூர்ணனான வாஸுதேவனாயிருக்‌ கிறாய்‌)என்று ஷாட் குணிய பூர்ணனாய் இறே இருப்பது-

76-நமஸ் தஸ்மை நமஸ் தஸ்மை நமஸ் தஸ்மை மஹாத்மநே—விஃபு 1-19.79. ப்ரஹ்லாத வாக்ய-என்றும் –([மஹாத்மாவான அவனுக்கு நமஸ்காரம்‌; அவனுக்கு நமஸ்‌ காரம்‌; அவனுக்கு நமஸ்காரம்‌)

77-நமோ நமஸ்தேஸ்து ஸஹஸ்ர க்ருத்வ:புநஸ்ச பூூயோபி நமோ நமஸ்தே |நம: புரஸ்தாத;த, ப்ருஷ்ட்டதஸ்தே நமோஸ்து தே ஸர்வத ஏவ ஸர்வ॥ கீதை 11.99,[உனக்கு ஆயிரந்தடவை நமஸ்காரம்‌; மறுபடியும்‌ மறுபடியும்‌ உனக்கு நமஸ்காரம்‌; எல்லாமாயிருப்பவனே! உனக்கு முன்னும்‌ பின்னும்‌ நமஸ்காரம்‌; உனக்கு எல்லாவிடத்திலும்‌ நமஸ்காரம்‌.]

78-அஹமஸ்யாவரோ ப்‌,ராதா குணைர்‌ தாஸ்யமுபாக,த: –ரா-கி 4-12, லக்ஷ்மண வாக்யம் [நான்‌ இவருடைய நினைவினால்‌ (இவருக்குத்‌) தம்பி; (உண்மையில்‌) இவருடைய குணங்களால்‌ (இவருக்கு) அடிமைப்‌ பட்டவன்‌.]

79-ஜன்ம கர்ம ஸ மே திவ்யம் ஏவம் யோ வேத்தி தத்த்வத த்யக்த்வா தேகம் புநர் ஜன்ம நைதி மாமேதி ஸோ அர்ஜுன -ஸ்ரீ கீதை -4-9-([அர்ஜுனா! என்னுடைய அப்ராக்ருதமான பிறப்பையும்‌, சேஷ்டிதங்களையும்‌ எவன்‌ இப்படி உண்மையாக அறிகிறானோ, அவன்‌ தேஹத்தை விட்டு மறு ஜன்மம்‌ அடையான்‌; என்னை அடைகிறான்‌)

80-அஜாயமாநோ ப,ஹாதா விஜாயதே | தஸ்ய தீரா: பரிஜாநந்தி யோநி –புருஷஸூக்தம்‌ உத்தரானு -[பிறப்பற்றவனா யிருந்தும்‌ பலபடியாகப்‌ பிறக்கிறான்‌ (பரம புருஷன்‌). அவனுடைய அவதாரத்தை தீரர்களே (அறிவில்‌ மிக்கோரே) நன்கு அறிகிறார்கள்)

81-அஹத்வா ராவணம்‌ ஸங்க்‌,யே ஸ புத்ர பல பாந்த,வம்‌ | அயோத்‌,யாம்‌ ந ப்ரவேக்ஷ்யாமி த்ரிபி,ஸ்தைர்‌ ப்‌,ராத்ருபிஸ் ஸயே || -ராயு 19-21,-[பிள்ளைகளுடனும்‌, ஸேனையுடனும்‌, பந்துக்களுடனும்‌ கூடிய ராவணனைச்‌ சண்டையில்‌ கொல்லாமல்‌ அயோத்‌தியில்‌ ப்ரவேசிக்கமாட்டேன்‌. மூன்று தம்பிகளின்‌ மீதும்‌ ஆணையிடுகிறேன்)

82-யத் விநா பரதம் த்வாஞ்ச சத்ருக் நஞ்சாபி மாந்த பவேன் மம ஸூகம் கிஞ்சித் பஸ்மாசாத் குருதாம் சிகி -ரா-அ 97.8,=([பெருமையைத்‌ தருபவனே! பரதனையும்‌, உன்னையும்‌, ஸத்ருக்னனை யுமில்லாமல்‌ ஏதாவது எனக்கு ஸுக,முண்‌ டாகுமானால்‌, அதை அக்னி சாம்பலாக்கட்டும்‌ என்று அருளிச் செய்தான் இறே சக்கரவர்த்தி திருமகன்

83-அப்யஹம்‌ ஜீவிதம்‌ ஜஹ்யாம்‌ த்வாம்‌ வா ஷீதே ஸ லக்ஷ்மணம்‌ | ந து ப்ரதிஜ்ஞாம்‌ ஸம்ஸ்ருத்ய ப்‌,ராஹ்மணேப்‌,யோ விஸேஷத: || -ரா.ஆ 10-19.-[நான்‌ உயிரையும்‌, லக்ஷ்மணனோடு கூட உன்னையும்‌ விடுவேனே யொழிய செய்த ப்ரதிஜ்ஞையை விட மாட்டேன்‌) அதிலும்‌, விஸேஷமாக ப்‌,ராஹ்மணர்களுக்குக்‌ கொடுதத ப்ரதிஜ்ஞையை விடேன்‌])

84-(ப,ரதஸ்ய வச: குர்வந்‌ யாசமாநஸ்ய ராக,வ। ஆத்மாநம்‌ நாதிவர்த்தேதா: ஸத்ய த,ர்ம பராக்ரம ॥ ரா-அ 111-7. வஸிஷ்ட வாக்ய[ராக,வனே | ஸத்யமான தர்மத்தையும்‌, பராக்ரமத்தையும்‌ உடையவனே ! யாசிக்கும்‌ பரதனுடைய வார்த்தையைச் செய்வதன்‌ மூலம்‌, உன்னுடைய ஸ்வரூபத்தை (ஆஸ்ரித பாரதந்த்ர்யத்தை) மீறாமலிருப்பாயாக)

85- 209-ஐ பார்க்கவும்

86-(அவிஸ்தரமஸந்தி,க்‌,த,மவிலம்பி,தமத்‌,ருதம்‌ | உரஸ்ஸ்தஹ்‌ கண்டஆஹ்‌ வாக்யம்‌ வர்த்ததே மத்யமே ஸ்வரே ॥ [–ராகி 3-31-( இந்த ஹனுமானுடைய ) மார்பிலிருந்தும்‌, தொண்டை யிலிருந்தும்‌ வரும்‌ வாக்யம்‌ மத்‌,யம ஸ்வரத்திலும்‌, விஸ்தார மின்றியும்‌, ஸந்தேஹமின்‌ றியும்‌, காலதாமத மில்லாமலும்‌, வேகமில்லாமலுமிருக்கிறது)

87-சைஷா பார்க்கவீ வாருணீ வித்யா பரமே வ்யோமன் ப்ரதிஷ்ட்டிதா —தை-ப்‌,ருகு,வல்லீ-9-(இது ப்‌,ருகு,விற்கு வருணனால்‌ சொல்லப்பட்ட வித்யை; பரமபதத்தில்‌ நிலை நிற்பது (இது)என்று பரம பதத்தில் பரிமாறக் கடவ பக்தியை

88-ச ஹோவாச வியாச பாராசர்ய -தைத்திரீய ஆரண்யகம்‌ ப்ரஸ்நம்‌ 1, அனு-(பராஸரரின்‌ புத்திரரான அப்படிப்பட்ட வியாஸரன்றோ சொன்னார்)

89-ஆத்மா ஸூ ததோ அஷரஸ் சாந்தோ நிர்க்குண ப்ரக்ருதே பர ப்ரவ்ருத்த்ய பசயௌ நாஸ்ய சைகஸ் யாகில ஜந்துஷூ -([ஆத்மாவானவன்‌, கர்மம்‌ முதலிய அஸாுத்‌,த,மற்றவன்‌ விநாஸமற்றவன்‌ ; பசி, தாஹம்‌ முதலியவையற்றவன்‌ ; ஸத்வ ரஜஸ் தமோ கு,ணங்களற்றவன்‌; ப்ரக்ருதியைக்‌ காட்டி லும்‌ மேலானவன்‌ ; எல்லாப்‌ பிராணிகளிலும்‌, ஒரே மாதிரி (ஜ்ஞாநைகாகாரனாக) இருக்கும்‌ இவனுக்கு அதிகமாவதும்‌, குறைவதும்‌ கிடையாது.])ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -2-13-71

90-91-வித்‌,யா விநய ஸம்பந்நே ப்‌,ராஹ்மணே க,வி ஹஸ்திநி | மாநி சைவ ஸ்வபாகே ௪ பண்டி,தாஸ்‌ ஸம தர்ஸ்ரிந: || இஹைவ தைர்ஜிதஸ் ஸர்க்கேரா யேஷாம்‌ ஸாம்யே ஸ்திதம்‌ மந:। நிர்ததோஷம்‌ ஹி ஸமம்‌ ப்‌,ரஹ்ம தஸ்மாத்‌ ப்‌ரஹ்மணி தே ஸ்தி,தா: ॥[–கீதை 5-18& 19,-வித்‌,யை, அடக்கம்‌ முதலியவைகளுடன்‌ கூடிய ப்ராஹ்‌ மணனிடமும்‌, கேவல ப்‌ ராஹ்மணனிடமும்‌, பசுவிடமும்‌, யானையிடமும்‌, நாயிடமும்‌, சண்டாளனிடமும்‌, ஆத்மாவை உண்மையாய்‌ அறிந்தவர்கள்‌ ஸமதர்ஸிகளாக இருப்பார்‌கள்‌. எவர்களுடைய மனமானது (இம்மாதிரியான) ஸம நிலைமையிலிருக்கிறதோ, அவர்களால்‌ இங்கேயே ஸம்‌ ஸாரம்‌ ஜயிக்கப்பட்டது. ப்ரகருதி ஸம்ஸர்க்க,மற்றதும்‌, ஸமமானதுமான ஆத்மவஸ்து வன்றோ ப்ரஹ்மம்‌ (ப்‌,ரஹ்மத்‌ திற்கு ஸமானமானது). ஆகையால்‌ அவர்கள்‌ ப்ரஹ்மத்‌ திலேயே நிலை நிற்கிறார்கள்‌)

92-விகார ஜநநீமஜ்ஞாம்‌ அஷ்டரூபாமஜாம்‌ த்‌.ருவாம்‌ [–மந்த்ரிகோபனிஷ-(பதினாறு) விகாரங்களை உண்டாக்குவதும்‌, (ப்ரக்ருதி, மஹான்‌, அஹங்காரம்‌ ஐந்து தன்மாத்ரைகள்‌ என்னும்‌) எட்டு ரூபத்தை உடையதும்‌, ஞானமற்றதும்‌, பிறப்‌ பற்றதும்‌, நிலையானதுமான ப்ரக்ருதியை)-

93-அக்ஷய்மம்‌ நாந்யதாதா ரமமேயமஜரம்‌ த்‌,ருவம்‌| ஸப்‌,த;ஸ்பர்ஸ விஹீநம்‌ தத்‌ ரூபாதி,பி,ரஸம்ஹிதம்‌ || த்ரிகுணம்‌ தஜ்ஜக,த்‌,யோநிரநாதி,ப்ரப, வாப்யயம்‌ ||–வி-பு 1-2-20 & 21,-[(ப்ரக்ருதியானது) க்ஷயமற்றது; மற்றொரு அசித்தை ஆதாரமாகக் கொண்டிராதது; (தேஸகாலாதி,களால்‌) அளவற்றது;குறைவற்றது; நிலையானது; ஸப்‌த,ஸ்பர்ஸங்களற்றது; ரூபம்‌ முதலியவை யற்றது ; ஸத்வ ரஜஸ் தமோ கு,ணங்களை உடையது ; தனக்குக்‌ காரணத்தையும்‌, பிறப்பையும்‌, முடிவையுமற்ற அதுவே உலகிற்குக்‌ காரணம்‌.])

94-பரமாத்மா ச சர்வேஷாம் ஆதார பரமேஸ்வர விஷ்ணு நாமா ச வேதேஷூ வேதாந்தேஷூ ச கீயதே –வி.பு 6-4.40-([பரமாத்மாவே எல்லோருக்கும்‌ ஆதாரமாகவும்‌, மேலான ஈஸ்வரனாகவுமிருப்பவன்‌. அவன்‌ வேதங்களிலும்‌, வேதாந்தங்களிலும்‌ விஷ்ணுவென்‌ ற பெயரை யுடையவனாகக்‌ கீர்த்திக்கப் படுகிறான்)

95-பர பராணாம் பரம பரமாத்மாத்ம சம்ஸ்தித ரூப வரணாதி நிர்தேச விசேஷண விவர்ஜித சர்வத்ரா சௌ சமஸ்தஞ்ச வசத் யத்ரேதி வை யத ததஸ் ச வாஸூ தேவாதி வித்வத்பி பரிபட்யதே -வி-பு 1-2.10 & 12,-(மேலானவர்களைக் காட்டிலும்‌ மேலானவனும்‌, தன்னைக் காட்‌டிலும்‌ உயர்ந்தவனற்‌றவனும்‌, தனக்குத் தானே ஆதாரமாக இருப்பவனுமான பரமாதமா–ரூபம்‌,நிறம்‌ முதலியவை,காமம்‌ எனப்படும்‌ (ப்ராக்ருதமான) விசேஷணங்களற்றவன்‌.இவன்‌ அறிஞர்களால்‌ வாஸுஃதேவனென்று படிக்கப்படுகிறான்‌)

96-ப்ரதாநஞ்ச புமாம்ச்சைவ சர்வ பூதாத்மா பூதா விஷ்ணு சக்த்யா மகா புத்தே வருதௌ சம்ச்ரய தரமிநௌ—விபு 2-7-29..(மஹா புத்‌,தியை யுடையவரே ! ஒன்றோடு ஓன்று சேர்ந்‌ திருக்கும்‌ ஸ்வபாவத்தை யுடைய ப்ரக்ருதியும்‌, புருஷனும்‌, எல்லா பூதங்களுக்கும்‌ ஆத்மாவான விஷ்ணு ஸக்தியினால்‌ வியாபிக்கப்பட்டிருக்கின்றன)

97-தத்ராபி ஸ –-யோகி நாமம்ருதம் ஸ்தாநம் ஸ்வாத்ம சந்தோஷ காரிணாம் –வி-பு1:6-38.(ஆத்மமாத்ரானுப,வரிஷ்டரான யோகிகளுக்கு அழிவற்ற ஸ்தானம்‌]

98-(ஸர்க்கஸ்ச ப்ரதிஸர்க்கஸ்ச வம்ஸ மந்வந்தராணி ச।வம்ஸாநுசரிதம்‌ சைவ புராணம்‌ பஞ்ச லக்ஷணம்‌ ॥! -நரஸிம்ஹ புராணம்‌ 3-33-[ஸ்ருஷ்டி, ப்ரளயம்‌, வம்ஸம்‌, மன்வந்தரம்‌, வம்ஸ சரித்ரம்‌ ஆகிய இவ் வைந்து லக்ஷணங்களை யுமுடையது புராணமாகும்‌.)

99-தபந பவநயோர்‌ ய: ப்ராப்தவாந்‌ புத்ரப,ாவம்‌ ஸதமக,க்குதபாலிர்‌ வித்‌,யயா ஐந்மநா வா। -. போஜசம்பு-கிஷ்‌-10-[இந்திரனால்‌ அடையாளம்‌ செய்யப்பட்டவனும்‌, ஸூர்யனுக்‌கும்‌, வாயுவுக்கும்‌, வித்‌,யையினாலும்‌, ஜன்மத்தினாலும்‌ புத்ரனா யிருக்கும்‌ தன்மையை அடைந்தவனுமான ஹனுமான்‌…])

100-அப்ர வீச்ச ததா வாக்யம் ஜாதக்ரோதா விபீஷண அந்தரி ஷகதஸ் ஸ்ரீமான் ப்ராதரம் ராஷஸாதிபம் –யுத்த -16-17-([ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஸ்ரீயையுடைய விபீஷணன்‌ அப்போது மிகவும்‌ கோபங்கொண்டவனாய்‌, ஆகாயத்தில்‌ கிளம்பி, ராக்ஷ்ஸர்களுக்கு அதியதியான தன்‌ தமையனைக்‌ குறித்துச்‌ சில வார்த்தைகள்‌ சொன்னான்‌)

101-பரமாபதமா பன்னோ மனஸா சிந்தயத் ஹரிம் ஸ து நாக வர ஸ்ரீ மான் நாராயண பராயண -ஸ்ரீ விஷ்ணு தர்மம் -69-47-(ஸ்லாக்‌,யமான ஆபத்தை அடைந்தவனும்‌, கைங்கர்ய ஸ்ரீயை உடையவனும்‌, நாராயணனையே மேலான கதியாகக் கொண்டவனுமான அந்த கஜேந்திராழ்வான்‌ மனத்தி னாலே ஹரியை நினைத்தான்)

102-சர்வ பரியகரஸ் தஸ்ய ராம ஸ்யாபி சரீரத-லஷ்மனோ லஷ்மி சம்பன்னோ பஹி ப்ராண இவாபர -பால -18-28-(கைங்கர்ய லக்ஷ்மியை உடைய லக்ஷ்மணன்‌, ராமனுக்கு ஸரீரத்தைக் காட்டிலும்‌ எல்லாப்‌ பிரியத்தையும்‌ செய்பவனாகவும்‌, வெளியிலிருக்கும்‌ மற்றொரு ப்ராணன் போலவும்‌ விளங்கினான்)

103-ஸ்லோக ரத்னம்‌– ஸ்லோகம் -60-

104-ஜிதந்தே ஸ்தோத்ரம் -1

105-ஏவமுக்த்வா5ர்ஜுநஸ்‌ ஸங்க்‌,யே ரதேராபஸ்த, உபாவிஸத்‌। விஸ்ருஜ்ய ஸஸரம்‌ சாபம்‌ ஸோக ஸம்விக்‌,நமாநஸ: ॥| -கீதை 1-47.[அர்ஜுனன்‌, இம் மாதிரி சொல்லி விட்டு, சோகத்தினால்‌ பீடிக்கப்பட்ட மனத்தை உடையவனாய்‌, அம்புடன்‌ கூடிய வில்லைக்‌ கைவிட்டு, யுத்‌,த, களத்திலேயே ரத,த்தின் மேல்‌ உட்கார்ந்தான்‌.])

106-யத; ரத்நாநி ஜலதேர ஸங்க்‌,யேயாநி புத்ரக | ததா குணா ஹ்யநந்தஸ்ய அஸங்க்‌,யேயா மஹாத்மந: ॥’ –மாத்ஸ்ய புராணம்‌. வராஹ புராணம்‌ 74–40-[குழந்தாய்‌ | எப்படி ஸமுத்‌ரத்திலுள்ள ரத்னங்கள்‌ கணக்ற்றவையோ, அம் மாதிரியே மஹாத்மாவான அநந்தனுடைய குணங்களும்‌ அளவற்றவை.]

107-ஆரோக்யம்‌ பராஸ்கராதி,ச்சே,த்‌ த,நமிச்சே,த்‌ ஹுதாமநாத்‌ | ஈஸ்வராத்‌ ஜ்ஞாநமந்விச்சே,த்‌ மோக்ஷமிச்சே,ஜ்ஜநார்த்த, நாத்‌ ॥| –மாத்ஸ்ய புராணம்‌ 67-41-[ஸுர்யனிடமிருநங்து ஆரோக்யத்தை விரும்பக் கடவன்‌ ; அக்னியிடமிருந்து பொருளை விரும்ப வேண்டும்‌ ; சிவனிட மிருந்து அறிவை விரும்பக் கடவன்‌. நாராயணனிடமிருந்து மோக்ஷத்தை விரும்பக் கடவன்‌

108-இஷுக்ஷயாந் நிவர்த்தந்தே நாந்தரிக்ஷக்ஷி திஷயாத்‌ | மதிக்ஷயாந் நிவர்த்தந்தே ந கோவிந்த,குணக்ஷயாத்‌ |[பாணங்களில்லாமல்‌ திரும்புகிருர்களே யொழிய, பூமியும்‌ ஆகாயமும்‌ அழிந்துவிட்டதாலல்ல. ( ௮ம் மாதிரியே ). பு,த்திக் குறைவினால்‌ திரும்பு)அளவுடையாரும் தாம் தாம் ஜ்ஞான சக்த்யாதிகள் அளவும் புகழ்ந்தார்கள் அத்தனை – உமக்கும் அவ்வளவு புகழ்கைக்கு விரோதம் இல்லை

109-ஸா ஜிஹ்வா யா ஹரிம்‌ ஸ்தெளதி தச் சித்தம்‌ யத்தத,ர்ப்பிதம்‌ | தாவேவ ச கரெள ஸ்லாக்‌,யெள யெள தத் பூஜாகரெள கரெள ॥ –விஷ்ணுதர்ம-1-[எது ஹரியைத் துதிக்கிறதோ, அதுவே நாக்கு, எது அவனிடம்‌ ஸமர்ப்பிக்கப் பட்டதோ அதுவே நெஞ்சு. எவை அவனுக்குப்‌ பூஜை செய்கின்றனவோ அக் கைகளே ஸ்லாக்‌,யமானவை

110-நஷ்டோ மோஹ: ஸ்ம்ருதிர்‌ லப்‌,த, த்வத் ப்ரஸாதாந்‌ மயாச்யுத | ஸ்திதோ5ஸ்மி க,தஸந்தே,ஹ: கரிஷ்யே வசநம்‌ தவ॥ –கீதை 18-73,-[அச்சுதனே | (விபரீத ஜ்ஞானமாகிய) மோஹம்‌ நசித்தது. உன்னருளால்‌ உண்மை அறிவு என்னால்‌ அடையப்‌ பட்டது. ஸந்தேஹம்‌ நஸிக்கப் பெற்றவனாயிருக்கிறேன்‌. உன்‌ வசனத்தின்படியே (யுத்‌,த,ம்‌) செய்கிறேன்‌)

111-யந்நாயம்‌ ப,க,வாந்‌ ப்‌,ரஹ்மா ஜாநாதி பரமம்‌ பத;ம்‌ | தந்நதா: ஸ்ம ஜகத்‌,தாம தவ ஸர்வகதாச்யுத ॥ -வி பு 1-9-59,[அச்யுதனே ! ஸர்வ வ்யாபியே | மேலான ப்ராப்யமான எதை பகுவானான பிரமனும்‌ அறியானோ, உலகிற்‌ கெல்லாம்‌ இருப்பிடமான அந்த உன்னுடைய ஸ்வரூபத்தை வணங்குகிறோம்‌)

112-தவாந்தராத்மா மம ௪ யே சாந்யே தேஹி ஸம்ஜ்ஞிதா: | ஸர்வேஷாம்‌ ஸாஷி பூதோ3ஸெள ந க்‌,ராஹ்ய: கேநசிந்‌ க்சித்‌ ॥ [–பாரதம்‌ – மோக்ஷ தர்மம்‌ 179-4( பிரமனாகிய ) எனக்கும்‌, ( ருத்‌ரனாகிய ) உனக்கும்‌, ( தேஹத்தை உடைத்தாயிருப்பதால்‌ ) *தேஹீ’ என்ற பெயரையுடைய மற்றவர்களுக்கும்‌ அந்தராத்மா நாராயணனே. எல்லாருக்கும்‌ ஸாஷியாயிருக்கிறார்‌ அவர்‌, எவராலும்‌ எக்காலத்தீலும்‌ அறியத்தக்கவரல்லர்‌ அவர் )

113-தத்‌, விஷ்ணோ: பரமம்‌ பதம்‌ ஸதா பஸ்யந்தி ஸூரய: । திவீவ சக்ஷுராததம்‌ | தத்‌ விப்ராஸோ விபந்யவோ ஜாக்‌ருவாம்ஸஸ்‌ ஸமிந்ததே | விஷ்ணோர் யத்‌ பரமம்‌ பதம்॥–ருக்‌ வேதம்‌ அஷ்டக 1-2-7, ஸாமவேதம்‌ 3-18-2-4--[விஷ்ணுவினுடைய அந்தப்‌ பரமபத,த்தை நித்ய ஸுரிகள்‌ எப்போதும்‌ பார்க்கிறார்கள்‌. அப் பரமபத,ம்‌, எல்லாவற்றையும்‌ பிரகாசிப்பிப்பவனும்‌, ஆகாயத்திலிருப்பவனும்‌ உலகிற்‌ கெல்லாம்‌ கண்ணாயிருப்பவனுமான ஸுர்யன் போல்‌ ப்ராகாஸமுள்ளது. விஷ்ணுவினுடைய யாதொரு பரமபத, மிருக்கிறதோ, அதில்‌ மேதாவிகளும்‌, துதிப்பதையே ஸ்வப,௱வமாக உடையவர்களும்‌, ஜாக ரூகர்களாயிருப்பவர்‌களுமான நித்யஸுரிகள்‌ பிரகாஸிக்கின்‌றனர் –

114–தேவ! ப்ரபந்நார்த்தி ஹர! ப்ரஸாதம்‌ குரு கேஸவ! | அவலோகநததாநேந பூயோ மாம்‌ பாலயாச்யுத! ||–வி-பு 1-20-16. ப்ரஹ்லாதவாக்ய [தேவனே ! ஸரணமடைந்தவர்களின்‌ துக்கத்தைப்‌ போக்கடிப்பவனே ! கேஸவனே ! அருள் புரிவாயாக, அச்‌சுதனே! மறுபடியும்‌ கடாக்ஷிப்பதன் மூலம்‌ என்னைக்‌ காப்‌ பாற்றுவாயாக –

115-(ததைகத பஹு ஸ்யாம்‌ ப்ரஜாயேயேதி தத்தேஜோ$ஸ்ருஜத | –சாந் 6-2-3,[அந்தப்‌ பரப்ரஹ்மம்‌ (நானே) பலவாக ஆகக்கடவேன்‌” என்று ஸங்கல்பித்தது; அது தேஜஸ்ஸை ஸ்ருஷ்டி செய்தது)

116-(ரஸோ வை ஸ:। ரஸம்‌ ஹ்யேவாயம்‌ லப்‌,த்‌,வாநந்த, பவதி। கோ ஹ்யேவாந்யாத்‌ க:. ப்ராண்யாத்‌| யதே;ஷ ஆகாம ஆநந்தே ந ஸ்யாத்‌ ஏஷ ஹ்யேவாநந்த –தைத்திரியம்‌ ஆதந்த வல்லி–7–ரஸ (ஆநந்த) ஸ்வரூபனன்றோ அந்தப்‌ பரம புருஷன்‌. ரஸ ஸ்வரூபனான அவனை அடைந்து (இந்த ஜீவன்‌ ) ஆநந்த,த்‌தை உடையவனாகிறான்‌. பிரகாசிப்பவனும்‌, ஆநந்த,ஸ்வரூபனுமான இப் பரம புருஷன்‌ இல்லாவிடில்‌ எவன்‌ இவ்வுலகிலுள்ள ஸுகத்தையோ, மோக்ஷ ஸுகத்‌தையோ அடைய முடியும்‌ ? (ஆகையால்‌) இவனே (ஜீவனை) ஆநந்தி,ப்பிக்கிறான் )என்னக் கடவது இறே

117-ந ததஹஸ்தி விநா யத்‌ ஸ்மாந்மயா பூ,தம்‌ சராசரம்‌ –கீதை 10-39,[அசையக்கூடியவையும்‌, அசையக் கூடாதவையுமான வஸ்‌துக்களில்‌, நானில்லாமல்‌ இருக்கக்கூடிய வஸ்து கிடையாது

118-ஸ ஏகாகீ ந ரமேத —மஹோபனிஷ-([(ப்ரளய காலத்தில்‌) ஒருவராயிருந்த அந்த நாராயணன்‌ ஆனந்தத்தை அடையவில்லை)

119-உபாத,த்தே ஸத்தாஸ்தி,திநியமநாத்‌,யைஸ்‌ சித,சிதெள ஸ்வமுத்‌,இஸ்ய ஸரீமாநிதி வததி வாகெ,ளபநிஷதீ, | உபாயோபேயத்வே ததி, தவ தத்த்வம்‌ ந து கரணெள அதஸ்த்வாம்‌ ஸ்ீரங்கேஸய ஸரணமவ்யாஜமப,லம்‌ || –ஸ்ரீரங்கராஜஸ்தவம்‌ 2:-88-[ஹே ஸ்ரீரங்கநாதனே ! “ஸ்ரீமந்நாராயணன்‌ ஸ்ருஷ்டி, ஸ்தி,தி, நியமனம்‌ முதலிய காரியங்களால்‌ சேதனாசேதனங்களைத்‌ தனக்காக ஸ்வீகரிக்கிறான்‌” என்று உபனிஷத்‌, வாக்யமானது சொல்லுகிறது. ஆகையால்‌, இவ்விஷயத்‌தில்‌ உபாயத்வமும்‌ உபேயத்வமும்‌ உனக்கு இயல்வு; செயற்கையல்ல. ஆகையால்‌ உன்னை நிர்வ்யாஜமான உபாயமாக அடைந்தேன்‌

120-கிமத்ர சித்ரம்‌ த.ர்மஜ்ஞ! லோகநாத, ! ஸுகாவஹ !| யத்‌ த்வமார்யம்‌ ப்ரபாஷேதரா: ஸத்த்வவாந்‌ ஸத்பதே, ஸ்தி,த: ॥--0. ரா யு 18-36-தர்மங்களை அறிந்தவரே | லோக நாதரே |! ஸாுகத்தைத்‌ தருபவரே |. ஸத்வ கு,ணத்தை யுடையவரும்‌, நல்ல மார்க்‌ கத்தில்‌ நிற்பவருமான நீர்‌ அழகிய சொல்லைச்‌ சொன்னீர்‌ என்பதில்‌ என்ன ஆச்சரியம்‌)

121-காரணம் து த்யேய–அதர்வஸிகை-(காரண வஸ்துவே தியானிக்கத்தக்கது)என்கையாலே சர்வ சமாஸ்ரயணீயன்

122-ஸ ஸ்வராட் பவதி -சாந்தோக்யம்‌ 7-25-2-(அந்த முக்தாத்மா கர்மத்திற்கு வசப்படாதவனாக ஆகிறான்

123-ய ஆத்மா ௮பஹத பாப்மா விஜரோ விம்ருத்யுர்‌ விஸோகோ விஜிக,த்ஸோ$பிபாஸஸ்‌ ஸத்யகாமஸ்‌ ஸத்யஸங்கல்பஸ்‌ ஸோ$ந்வேஷ்டவ்ய:–சாந்தோக்யம்‌ 8-7-1,[எந்த ஆத்மாவானவன்‌, பாபமற்றவனாகவும்‌, கிழத்தனமற்றவனாகவும்‌, ம்ருத்யுவற்றவனாகவும்‌, மோகமற்றவனாகவும்‌, பசியற்றவனாகவும்‌, தாகமற்றவனாகவும்‌, வீண்போகாத இஷ்டத்தையும்‌, ஸங்கல்பத்தையும்‌ உடையவனாகவுமிருக்கிறானோ அவன்‌ தேடத்தக்கவன்‌.)

124-(ய: புத்ர: பிதரம்‌ த்‌,வேஷ்டி தம்‌ வித்‌,யாத,ந்யரேதஸம்‌ | யோ விஷ்ணும்‌ ஸததம்‌ த்‌,வேஷ்டி தம்‌வித்‌,யாதந்த்யரேதஸம்‌ ॥| -ப்ஏஹ்மாண்ட, புராணம்-[எந்தப்‌ புத்திரன்‌ பிதாவை துவேஷிக்கிறானோ அவனை மற்றொருவனுடைய ரேதஸ்ஸுக்குப்‌ பிறந்தவனாக அறியலாம்‌; எவனொருவன்‌ விஷ்ணுவை எப்போதும்‌ த்‌வேஷிக்‌ கிறானோ அவனைச்‌ சண்டாளனுக்குப்‌ பிறந்தவனாக அறியலாம்‌)

125-விஷ்ணு ப,க்தி விஹீநோ யஸ் ஸர்வ ஸாஸ்த்ரார்த்த,வேத்‌யபி। ப்‌,ராஹ்மண்யம்‌ தஸ்ய ந ப,வேத்‌ தஸ்யோத்பத்திர்‌ நிரூப்யதாம்‌ || — பாத்ம புராணம்-எல்லா ஸாஸ்த்ரங்களின்‌ அர்த்தத்தை அறிந்தவனான போதிலும்‌ எவன்‌ விஷ்ணுப,க்தி யில்லாதவனோ அவனுக்கு ப்‌.ராஹ்மண்யம்‌ கிடையாது. அவனுடைய உத்பத்தியை நிரூபிக்கலாம்‌)

126-ஹிரண்ய கர்ப்பச் சம வர்த்த தாக்ரே பூ தஸ்ய ஜாத பதி ரேக ஆஸீத்—-தைத்திரிய ஸம்ஹிதை 4-2-8-முதலில்‌ பூ,தங்களுக்கெல்லாம்‌ ஒரே பதியான ஹிரண்ய கர்ப்பன்‌ (ஜீவாத்ம ஸமூஹத்தைத்‌ தன்னுட் கொண்ட பகவான்‌) இருந்தான்‌

127-ஏகோ ஹி ருத்ரோ ந த்விதீயாய தஸ்து –ஸ்வேதாஸ்வதரம்‌-3-2-[ருத்‌ரன்‌ ஒருவனே; இரண்டாவதாக (ஸஹாயமாக) ஒருவருமில்லை.-

128-ந கிரிந்த்‌,ர த்வது,த்தரோ ந ஜ்யாயோ ௮ஸ்தி வ்ருத்ரஹந்‌ [–ருக்‌ அஷ்டகம்‌-3.6-19–இந்திரனே | உன்னைக் காட்டிலும்‌ மேலானவனில்லை ; வ்ருத்ரனைக்‌ கொன்‌றவனே (உன்னைக் காட்டிலும்‌) பெரிய வனில்லை.]

129-தஸ்ய மத்‌,யே வஹ்நிஸிகர அணியோர்த்‌,வா வ்யவஸ்தி,த:। நீலதோயதமமத்‌,யஸ்த;ா வித்‌,யுல்லேகேவ பாஸ்வரா | நீவார ஸூகவத்‌ தந்வீ பீதாபாஸ்யாத்‌ தநூபமா| தஸ்யாஸ்‌ ஸிகராயா மத்‌,யே பரமாத்மா வ்யவஸ்து,த: | ஸ ப்ரஹ்மா ஸ ஸிவஸ்ஸேந்த்‌,ரஸ்‌ ஸோக்ஷர:பரமஸ்‌ ஸ்வராட்‌ ॥|[அந்த இருதய கமலத்தின்‌ நடுவில்‌, சிறியதும்‌ மேல்‌ நோக்கினதுமான அக்னி ஸிகை, –தைத்‌-நாராயண வல்லி-11-(பரமாத்மாவின்‌ திவ்ய மங்கள விக்‌,ரஹம்‌) இருக்கிறது. ( அது) நீலமேகத்தை உட்கொண்ட மின்னல் போல்‌ பிரகாஸமுள்ளதாகவும்‌, நெல்‌ நுனிபோல்‌ சிறிதாகவும்‌, மஞ்சள்‌ நிறமுள்ளதாகவும்‌, ஒப்பற்றதாகவும்‌ இருக்கிறது. அந்த ஸிகையின்‌ நடுவில்‌ பரமாத்மா விளங்குகிறான்‌. அவனே பிரமனுக்கும்‌ அந்தர்யாமி; அவனே ஸிவனுக்கும்‌ அந்தர்யாமி; அவனே இந்திரனுக்கும்‌ அந்தர்யாமி; (பிரமன்‌ முதலியவர்களைக் காட்டிலும்‌) மேலானவனும்‌, கர்மத்திற்கு வசப்படாதவனும்‌, அழிவற்‌றவனுமான முக்தாத்மாவுக்கும்‌ அவனே அந்தர்யாமி)முக்தர்கள் கர்ம வஸ்யர்கள் என்றதே-நிரஞ்சன பரமம் சாம்யம் உபைதி –

130-(நாராயண பரா வேதா தேவா நாராயணாங்க,ஜா: | நாராயணபரா லோகா நாராயணபரா மகா: ॥ -பாகவதம்‌ 2-5-15.[வேதங்கள்‌ நாராயணனைச்‌ சொல்லுபவை ; தேவர்கள்‌ நாராயணனுடைய அங்க,த்திலிருந்து உண்டானவர்கள்‌ ; நாராயணனைப்‌ பற்றியிருப்பவை உலகங்கள்‌ ; யாகங்கள்‌ நாராயணனை ஆராதி,ப்பவை)

131-க,ந்த,த்‌,வாராம்‌ து,ராத,ர்ஷாம்‌ நித்யபுஷ்டாம்‌ கரீஷிணீம்‌। ஈஸ்வரீம்‌ ஸர்வபூ,தாநாம்‌ தாமீஹோபஹ்வயே ஸ்ரியம்‌ ॥ -ஸ்ரீஸூக்தம்‌-9-[கீர்த்தியைத்‌ தருபவளும்‌, ( து;ஷ்டர்களால்‌ ) அடைய முடியாதவளும்‌, எப்போ தும்‌ ஸம்ருத்‌,தி,யை. உடையவளும்‌, எல்லா ஸம்பத்துகளையும்‌ உடையவளும்‌, எல்லா பூ,தங்‌ களுக்கும்‌ ஈங்வரியுமான ஸ்ரீதேவியை இங்கு அழைக்‌ கிறேன்‌.])–

132-அஸ்ய ஈசானா ஜகதோ விஷ்ணு பத்நீ –-நீனா ஸூக்தம்‌ தைத்திரீய ஸம்ஹிதை 4 -4-12-திருவுக்கும் திருவாகிய செல்வா –பெரிய திருமொழி -7-7-1- ([இந்த உலகிற்கெல்லாம்‌ ஸ்வாமினியாகவும்‌, விஷ்ணுவுக்குப்‌ பத்னியாகவும்‌ இருப்பவளும்‌,)

133-மகான் ப்ரபுர்வை புருஷ சத்த்வஸ் யைஷ ப்ரவர்த்தக – ஆதித்ய வர்ணம் தம்ஸ பரஸ்தாத் –க புண்டரீக நயன -ஸ்வே. உப. -3-12-([மஹாபுருஷனே ! (மோக்ஷ) பலத்தைக்‌ கொடுக்கக்கூடியவன்‌. இவனே ஸூத்‌த,ஸத்வத்திற்கு ப்ரவர்த்தகன்‌-

134-வேதாஹமேதம்‌ புருஷம்‌ மஹாந்தம்‌ ஆதி,த்யவர்ணம்‌ தமஸ; பரஸ்தாத்‌। தமேவம்‌ வித்‌,வாநம்ருத இஹ பவதி -… நாந்ய: பந்தள வித்‌ மதே5யநாய ॥ [–புருஷஸூக்தம்‌ உத்தரானுவாகம்‌–(வேத,புருஷனாகிய) நான்‌ (ஸ்வரூப ரூப கு,ண விபூ,திகளில்‌) பெரியவனும்‌, ஸுர்யன் போல்‌ ப்ரகாஸிப்பவனும்‌, ப்ரக்‌ ருதிக்கு அப்பாற்பட்டவனுமான இந்தப்‌ புருஷனை அறிகிறேன்‌. அவனை இம் மாதிரி அறிபவன்‌ இங்கேயே முக்தனக ஆகிறான்‌. மோக்ஷத்திற்கு ( அவனைத் தவிர ) வேறு வழி கிடையாது )

135-ய ஏஷோ$ந்தராதி,த்யே ஹிரண்மய: புருஷோ த்‌,ருஸ்யதே ஹிரண்யஸ் மஸ்ருர்‌ ஹிரண்யகேஸ ஆப்ரணகராத்‌ ஸர்வ ஏவ ஸுவர்ண: | தஸ்ய யத கப்யாஸம்‌ புண்ட, ரீகமேவமக்ஷிணீ॥–சாந்தோக்யம் 1-6 & 7-।[ஸுர்யனுக்கு நடுவில்‌ தங்கம் போல்‌ அழகிய உருவை யுடைய எந்த இந்தப்‌ பரம புருஷன்‌ காணப்படுகிறானோ, அவன்‌ ஸுவர்ணம் போன்று அழகான மீசையையும்‌, கேஸங்களையும்‌, எல்லா அவயவங்களையும்‌ உடையவன்‌. அவனுக்கு ஸுர்யனால்‌ மலரும்‌ தாமரை போன்‌ற இரு கண்கள்‌ உள.])

136-ததஸ் ஸமுத் க்ஷிப்ய தராம்‌ ஸ்வத;ம்ஷ்ட்ரயா மஹா வராஹ: ஸ்புட பத்‌மலோசந: |ரஸாதலாதுத் பல பத்ர ஸந்நிப,: ஸமுத்ததோ நீல இவாசலோ மஹாந்‌ ॥ –விபு 1-4-26,[மலர்ந்த தாமரை போன்‌ற திருக் கண்களை உடையவரும்‌, நீலோத்பலமலரின்‌ இதழ் போன்ற நிறத்தை யுடையவருமான மஹா வராஹ ஸ்வரூபியான பகவான்‌ தன்னுடைய தந்தத்தால்‌ பூதேவியை ரஸாதலத்திலிருந்து எடுத்துக்‌ கொண்டு பெரிய நீல மலை போல்‌ கிளம்பினார்) –

137-யஸ்மாத் ஷரமதீ தோஹம்-இத்ராப்ய-அதோ அஸ்மி லோகே வேதே ச பிரதித புருஷோத்தமா -ஸ்ரீ கீதை -15-38-(நான்‌ ஞானத்தில்‌ ஏற்றக் குறைவுகளுள்ள ஸம்ஸாரி புருஷனை அதிக்ரமித்திருப்பதாலும்‌, ஞானத்தில்‌ ஏற்றக்‌ குறைவுகளற்ற . முக்த புருஷனைக் காட்டிலும்‌ மேலானவனா யிருப்பதாலும்‌, ஸ்ருதியிலும்‌, ஸ்ம்ருதியிலும்‌ புருஷோத்தம னென்று பிரஸித்‌தி,பெற்றிருக்கிறேன்)

138-ஏதாவாநஸ்ய மஹிமா அதோ ஜ்யாயாம்ஸ்ச பூருஷ: |பாதேரஸ்ய விஸ்வா பூ,தாநி த்ரிபாதஃஸ்யாம்ருதம்‌ திவி ॥ –புருஷஸூக்த-13–[இவனுடைய மஹிமை இப்படிப்பட்டது. பரமபுருஷன்‌ இதைக்காட்டிலும்‌ மேலானவன்‌, எல்லா உலகங்களும்‌ இவனுடைய ((விபூ,தியில்‌) கால்‌ பாகம்‌; பரமபதத்தில்‌ இவனுடைய (விபூ,தியில்‌) அழிவற்றதான முக்கால்‌ பாக, மிருக்கிறது)

139-யஸ்யாயுதாயுதாம்‌மாம்மே விஸ்வமுக்திரியம்‌ ஸ்தி,தா |பரப்‌,ரஹ்ம ஸ்வரூபஸ்ய ப்ரணமாமஸ்தமவ்யயம்‌ || -வி-பு 1-9:53–[பரப்‌,ரஹ்ம ஸ்வரூபியான எவனுடைய பல்லாயிரத்தில்‌ ஒரு பாகத்தில்‌ உலகமாகிற ஸக்தி நிலைகிற்கிறதோ, குறை வற்றவனான அவனை வணங்குகிறோம்‌-

140-மேரோரிவாணுர்‌ யஸ்யை தத்‌ ப்‌,ரஹ்‌:மாண்ட,மக,லம்‌ முநே [முனிவரே ! இந்த ப்ரஹ்மாண்ட,ம்‌ முழுவதும்‌ எவனுக்கு, மேருவுக்கு அணுவைப் போலாகிறதோ)இத்யாதி பிரமாணங்கள்-அவனே சர்வ வியாபகன்-ப்ரஹ்மாதிகள் இவனுடைய ஏகதேசத்தில் அடங்கி உள்ளார்கள் என்பதை பறை சாற்றும்

141-ஸ்ரீ கீதையில் விஸ்வரூப அத்தியாயத்தில் (விஷ்டப்‌ யாஹமித,ம்‌ க்ருத்ஸ்நமேகாம்மேநஸ்தி,தோ ஜகத்‌[நான்‌ இவ்வுலகையெல்லாம்‌ (எனது) ஒரு அம்ஸத்தினால்‌ தரித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்)அர்ஜுனன் வியந்து நின்றானே

142-ததோ ஹ்ருதேஷூ வேதேஷூ ப்ரஹ்மாணம் காசமஅவிசத் – ததோ வசனமீஸாநம் ப்ராஹ வேதைர் விநாக்ருத ப்ரஹ்மா வேதா மே பரமம் சஷூ வேதா மே பரமம் தனம் வேதா மே பரமம் தாம வேதா மே ப்ரஹ்ம சோத்தமம் மம வேதா ஹ்ருதாஸ் சர்வே தானவாப்யாம் பலாதித்த அந்த காரா இமே ஜாதா லோகா வேதைர் விவர்ஜிதா வேதா த்ருதே ஹி கிம் குர்யாம் லோகன் வை ஸ்ரஷ்டுமுத்யத
அஹோ பத மஹத் துக்கம் வேத நாச நஜம் மம ப்ராப்தம் து நோதி ஹ்ருதயம் மாம் து சோகாமயஸ் த்வயம்-ஜக்ராஹ வேதா ந கிலான் ரஸா தல கதான் ஹரி ப்ராதாச்ச ப்ரஹ்மனே ராஜன் ததாஸ் ஸ்வாம் ப்ரக்ருதிம் யயௌ ததஸ் தயோர் வதே நாஸூ வேதோ பஹரனேந ச- சோகாப நயனம் சக்ரே ப்ரஹ்மன புருஷோத்தம —பார. ஸாந்தி 357-31.-இத்யாதி([பிறகு, வேதங்கள்‌ அபஹரிக்கப்பட்டவுடன்‌, பிரமனை அஜ்ஞானம்‌ பீடித்தது. அதன்‌ பின்‌ வேதங்களை இழந்த அவன ஈசனைக்‌ குறித்துப்‌ (பின்வருமாறு) பேசினான்‌. பிரமன்‌; *வேத,ங்களே எனக்கு உயர்ந்த கண்‌; வேதங்‌ களே எனக்கு மேலான தனம்‌; மறைகளே எனக்கு மேலான தேஜஸ்‌; வேதங்களே எனக்கு உயர்ந்த ப்ரஹ்மம்‌. அஸாுரர்களுடைய பலத்தினால்‌ இங்கிருந்து என்னுடைய எல்லா வேத,ங்களும்‌ அபஹரிக்கப்‌ பட்டன. வேத,ங்களற்ற இவ்வுலகங்களெல்லாம்‌ இரு ளடைந்தன. லோகங்களை ஸ்ருஷ்டிக்க ஆரம்பித்த நான்‌ வேத,மில்லாமல்‌ என்‌ செய்வேன்‌ ? ஐயோ ! வேதங்கள்‌ நஸித்ததினால்‌ எனக்குப்‌ பெரிய துக்கும்‌ வந்து சேர்ந்தது; என்னை அடைந்த இந்த மோக மாகிய வியாதி (என்‌) மனத்தைத்‌ துன்புறுத்துகிறது”…… ஹரியானவர்‌ ரஸாதலத்திலிருந்த எல்லா வேதங்களையும்‌ எடுத்துப்‌ பிரமனிடம்‌ கொடுத்தார்‌. அரசனே! பிறகு (அப்பிரமன்‌) தன்‌ இயற்கை நிலையை அடைந்தனன்‌. இப்படி (மது,கைடப,ர்களென்னும்‌) அவ் விருவரையும்‌ கொன்றதாலும்‌, வேதத்தை மீட்டுக் கொணர்ந்ததாலும்‌, புருஷோத்தமன்‌ பிரமனுடைய ஸோகத்தைப்‌ போக்கடித்‌ தான்‌.])

143-ஸ்ரீ  மாத்ச்யே-தேவீம் ப்ரதி ருத்ர -தத கரோத பரீதேன சம்ரக்தனய நேன ச வாமாங்குட்ட நாகாக் ரேன சின்னம் தஸ்ய சிரோ மயா–ப்ரஹ்மா -யசமாத நபரா தஸ்ய சின்னம் த்வயா மம தஸ்மாச்சா பசமா விஸ்ட கபாலீ தவம் பவிஷ்யசி ருத்ர -ப்ரஹ்ம ஹாஸ் ஸ் குலிதோ பூத்வா சரண தீர்த்தானி பூதலே
ததோ அஹம் கதவான் தேவி ஹிமவந்தம் சிலோச்ச்சயம்-தத்ர நாராயணஸ் ஸ்ரீ மான் மயா பிஷாம் பிரயாசித்த ததச்தேன ஸ்வகம் பார்ச்வம் நகாக்ரேன விதாரிதம் மஹதீ ஸ்ரவதீ தாரா தஸ்ய ரக்தச்ய நிஸ் ஸ்ருதா விஷ்ணு பிரசாதாத் ஸூ ஸ்ரோணி கபாலம் தத் சஹஸ்ரதா ஸ் புடிதம் பஹூதா யாதம் ஸ்வப்ன லப்தம் யதா –மாத்ஸ்யபுராணம்‌-182–இத்யாதி-([தேவியைக்‌ குறித்து ருத்ரன்‌: “பிறகு கோபத்தை யுடையவனும்‌, சிவந்த கண்களை உடையவனுமான என்‌னால்‌, அப்பிரமனுடைய தலை இடதுகைக்‌ கட்டைவிரல்‌ நகத்தின்‌ நுனியால்‌ கிள்ளப்பட்டது’. பிரமன்‌:– “அபராத, மற்ற என்னுடைய தலை, உன்னால்‌ அறுக்கப்பட்டபடியால்‌ நீ பாபத்தை அடைந்து கபாலியாக (கபாலத்துடன்‌ கூடிய வனாக) ஆவாய்‌.” ருத்ஜன்‌:- தேவி! ப்‌,ரஹ்மஹத்தி செய்த வனாயும்‌ கலங்கினவனாகவும்‌ பூமியில்‌ தீர்த்தங்களைச்‌ சுற்‌றிக் கொண்டிருந்த நான்‌ அதற்குப் பின்‌ ஹிமாசல மலைக்குச்‌ சென்றேன்‌. அங்கு ஸ்ரீமந் நாராயணன்‌ என்னால்‌ பிச்சைக்‌காக யாசிக்கப்பட்டான்‌. அதன்‌ பின்‌ அவனால்‌ தன்‌ (தே,ஹத்தில்‌) ஒரு பாகம்‌ நகத்தின்‌ நுனியால்‌ கீறப்‌ பட்டது. அதிலிருந்து பெரிதாக வெள்ளமிடும்‌ ரத்த தாரை பெருகியது. …… அழகிற்‌ சிறந்தவளே! விஷ்ணுவினுடைய அருளினால்‌ அக் கபாலம்‌ ஆயிரக் கணக்கான பல துண்டுகளாக வெடித்து, கனவில்‌ கிடைத்த பணம்போல்‌ போயிற்று)

144-யுக கோடி சஹஸ்ராணி விஷ்ணும் ஆராத்ய பத்மபூ புநஸ் த்ரை லோகய தாத்ருத்வம் ப்ராப்தவாநிதி ஸூ ச்ரும—ஸப_பர்வம்‌ 14.8-([தாமரையில்‌ பிறந்த நான்முகன்‌ ஆயிரங்கோடி யுகங்கள்‌ விஷ்ணுவை ஆராதித்து மறுபடியும்‌ மூவுலகிற்கும்‌ பதியா யிருக்கும்‌ தன்மையை அடைந்தானென்று கேள்விப்படு கிறோம்‌)

145-ப்ரஹ்மா தயஸ் ஸூ ராஸ் சர்வே விஷ்ணும் ஆராத்ய தே புரா ஸ்வம் ஸ்வம் பதம் அநு ப்ராப்தா கேசவச்ய பிரசாத்த –(-நரரஸிம்ஹ புராண-[பிரமன்‌ முதலிய எல்லா தேவர்களும்‌ முன்‌ விஷ்ணுவை ஆராதித்து, தங்கள்‌ தங்கள்‌ பதவிகளைக்‌ கேஸவனுடைய அருளாலே பெற்றார்கள்‌.]

146-ஏவமேஷாஸ் ஸூ ராணாம் ச ஸூ ராணாஞ்சாபி சர்வச பயா பயங்கர கிருஷ்ணஸ் சர்வ லோகேஸ்வரபிரபு –ஸபா பர்வம்‌.([இம் மாதிரியாக (நமக்கு) ஸ்வாமியும்‌, எல்லா உலகங்‌ களுக்கும்‌ ஈஸ்வரனுமான இந்த க்ருஷ்ணன்‌ அஸூரர்‌களுக்கும்‌ தேவர்களுக்கும்‌ எக் காலத்திலும்‌ (முறையே) பயத்தையும்‌, அபயத்தையும்‌ அளிப்பவன்‌ .)

147-த்ரவீபூ தஸ் ததா தரமோ ஹரி பக்த்யா மஹா முனே
க்ருஹீத்வா தர்ம பாநீயம் பதம் நாதஸ்ய துஷ்டயே
ஷாளிதம் பரா பக்த்யா பாத் யார்க்யாதி பிரர்ச்சிதம்
ததம்பு பதிதம் த்ருஷ்ட்வா ததார சிரஸா ஹர
பாவ நாரத்தம் ஜடா மத்யே யோகயோ அஸ்மீத்யவ தாரணாத்
வர்ஷா யுதாந்யத பஹூன் ந முமோச ததா ஹர—ஈஸ்வர ஸம்ஹிதை; பிரமன்‌ வாக்யம்‌.-([ரிஷி ஸ்ரேஷ்ட,ரே! (பகவான்‌ திருவுகைளந்தருளின) அச்சமயம்‌, ஹரியினிடம்‌ பக்தியினால்‌ தர்மம்‌ ஜலமாயிற்று. தர்மமாகிய அந்த ஜலத்தை எடுத்து, ஜகந்நாத,னுடைய ஸந்தோஷத்திற்காக (அவனுடைய) திருவடி யானது (என்னால்‌) மேலான பத்தியுடன்‌ விளக்கப்பட்டது; பாத்யம்‌, அர்க்‌,யம்‌ முதலியவைகளாலும்‌ பூஜிக்கப்பட்டது. விழுந்த அந்த ஜலத்தைப்‌ பார்த்து, நான்‌ (பரிஸூத்தப்‌ படுத்தத்‌) தகுந்தவனாயிருக்கிறேன்‌’ என்று நிஸ்சயித்து, சிவன்‌ தன்னைப்‌ பரிஸூத்‌,தப்படுத்திக் கொள்வதற்காக ஜடையின்‌ நடுவில்‌ தலையால்‌ தாங்கினான்‌. பிறகு, பல பதினாயிரக்கணக்கான வருஷங்கள்‌, உருத்திரன்‌ அப்படியே(அதை) விடவில்லை)

148-ஸ தேவ சோமயே தமக்ர ஆஸீத் -ஏகமேவ அத்விதீயம் –சரந்‌-உப. 6.2.1-(குழக்தாய்‌! (நாம ரூபங்களுடன்‌ காணப்படும்‌) இந்த உலகம்‌ ப்ரளயகாலத்தில்‌ (நாம ரூபங்களில்லாமையால்‌) ஒன்றாகவும்‌, (தன்னைப் போல்‌ வேறொன்றில்லாததால்‌) இரண்டற்றதாகவுமிருந்த “ஸத்‌” எனப்படும்‌ ப்‌,ரஹ்மமாகவே இருந்தது)

149-தம பரே தேவ -ஏகி பவதி –-ஸுபாலோபனிஷத்‌-2-([“தமஸ்‌” எனப்படும்‌ மூல ப்ரக்ருதி பரமாத்மாவுடன்‌ ஒடுங்குகிறது.])

150-ப்ரஹ்மாதி ஷூ ப்ரலீநேஷூ நஷ்டே லோகே சராசரே ஆபூத சம்ப்லவே ப்ராப்நே ப்ரலீநே ப்ரக்ருதௌ மஹான் ஏகஸ் திஷ்டதி விஸ்வாத்மா ஸ து நாராயண பிரபு –ஸாந்திபர்வம்‌. 210-24,-([பிரமன்‌ .’முதலியவர்களெல்லாம்‌ லயமடைந்து, சராசரமான “உலகெல்லாம்‌ நஸித்து, பஞ்ச பூதங்களும்‌ லயமடைந்து, மஹத் தத்வமானது மூல ப்ரக்ருதியிஸ்‌ லயமடை யும்போது ஸர்வாந்தர்யாமியான ஒருவனே இருக்கிறான்‌. அவனே ஸர்வ ஸ்வாமியான நாராயணன்‌)

151--ந ஹி பாலான சாமர்த்தியம் ருதே சர்வேஸ்வரம் ஹரிம் ஸ்தி தௌ ஸ்திதம் மகாப்ராஜ்ஞ பவத் யன்யச்ய கஸ்யசித் –([மஹாபு,த்‌,திமானே! ரக்ஷ்ணத்தில்‌ நிலைநிற்கும்‌ ஸர்வேஸ்‌வரனான ஹரியைத்‌ தவிர வேறு எவனுக்கும்‌ ரக்ஷிக்க ஸாமர்த்யம்‌ கிடையாதன்றோ)ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -1-22-21

152-ந ஸம்பதாம்‌ ஸமாஹாரே விபதாம்‌ விநிவர்த்தநே | ஸமர்த்தேரா த்‌ருஸ்யதே கஸ்சித்‌ தம்‌ விநா புருஷோத்தமம்‌ ॥|-பரம ஸம்ஹிதை [செல்வங்களைச்‌ சேர்த்துக் கொடுப்பதிலும்‌, ஆபத்துக்களை அடியோடு போக்குவதிலும்‌ மைர்த்தனாயிருப்பவன்‌ அந்தப்‌ புருஷோத்தமனைத்‌ தவிர வேறொருவனும்‌ காணப்படுகிறதில்லை)

153-154—மஹா பாராதே மார்க்கண்டேய சமாக்யானே-ஸ்ருஜதஸ் தஸ்ய தேவஸ்ய பத்மம் ஸூரிய சமப்ரதம் நா பேர் வினிஸ் ஸ்ருதம் தஸ்ய தத் ரோத் பன்ன பிதா மஹா ஸூ பர்ண வைகுண்ட சமவாதே-–யத் தத் பத்ம பூத் பூர்வம் தத்ர ப்ரஹ்மா வ்யாஜாயத ப்ரஹ்மனாஸ் சாபி சம்பூதஸ் சிவா இதய வதார்ய தாம் சிவாத் ஸ்கந்தாஸ் சம்பபூவா ஏதத் சிருஷ்டி சதுஷ்டயம் –மஹாபாரத-([அந்த தேவன்‌ ஸ்ருஷ்டிக்கும் போது, ஸூர்யனை ஒத்த ஒளியை உடைய ஒரு தாமரை அவனுடைய உந்தியிலிருந்து வெளிப்பட்டது; அதில்‌ நான்முகன்‌ உண்டானான்‌–பகவானுடைய உந்தியிலிருந்து) யாதொரு தாமரை முன்‌ உண்டாயிற்றோ அதில்‌ பிரமன்‌ பிறந்தான்‌. பிரமனிடமிருந்தே சிவன்‌ பிறந்தானென்று அறியத்தக்கது)

155-ஸங்கைஸ்‌ ஸுராணாம்‌ திவி பூ,தலஸ்தைஸ்‌ ததா மநுஷ்யைர்‌ ககநே ச கே,சரை: | ஸ்துத: க்ரமாந்‌ ய: ப்ரககார ஸர்வதா மமாஸ்து மாங்கஃல்ய விவ்ருத்‌த,யே ஹரி: || -விஷ்ணுதர்மம்‌ ,-மங்கள்ய ஸ்தவம்-[ஸ்வர்க்க,த்தில்‌ தேவ ஸமூஹங்களாலும்‌, அப்படியே பூ,மி ப்ர தேஸ்த்திலிருக்கும்‌ மனுஷ்யர்களாலும்‌, ஆகாயத்தில்‌ ஆகாம ஸஞ்சாரிகளாலும்‌ துதிக்கப்பட்டவனாய்‌, எந்த பகவான்‌ திருவடிகளை வைத்தருளினானோ, (திரிவிக்ரமாவ தாரம்‌ செய்த) அந்த ஹரி எனக்கு எப்போதும்‌ மங்களங்‌களின்‌ வ்ருத்‌தியின் பொருட்டு ஆகட்டும்)

156-சந்திக்தே கலு நியாய ப்ரவர்த்ததே –-([ஸந்தே,ஹத்திற்கு இடமுள்ள விஷயத்திலன்றோ ந்யாயம்‌ ப்ரவர்த்திக்கும்‌ (செல்லுபடி யாகும்‌)

157-ஆஸுரீம்‌ யோநிமாபந்நா மூடா ஐந்மநி ஐந்மநி। மாமப்ராப்யைவ கெளந்தேய ததோ யாந்த்யத,மாம்‌ க,திம்‌॥ [அர்ஜுனா ஆஸாுரஸ்வபாவமுள்ள ஜன்மத்தை அடைந்து, ஜன்மந் தோறும்‌ மூடரர்களாய்‌, என்னை அடையாமலே, அதிலும்‌ கீழான கதிக்குப்‌ போகிறார்கள்‌.])ஸ்ரீ கீதை -16-20-

158-ந பூ,த ஸங்க,ஸம்ஸ்தாநோ தே,ஹோஃஸ்ய பரமாத்மந: | [இந்தப்‌ பரமாத்மாவினுடைய திருமேனி பஞ்ச பூ,தங்களு டைய சேர்க்கையால்‌ உண்டானதன்று-

159-ந தஸ்ய ப்ராக்ருதா மூர்த்திர்‌ மாம்ஸ மஜ்ஜாஸ்த்தி, ஸம்ப,வா | -வராஹபுராணம்‌ 14-41-[அவனுக்கு, மாம்ஸம்‌, மஜ்ஜை, எலும்பு இவைகளாலுண்‌டான ப்ரக்ருதி ஸம்பந்த முள்ள உடம்பு கிடையாது)

160-தம்‌ த்வா க்‌,ருணாமி தவஸ மதவீயாந்‌ ச ஷயந்தமஸ்ய ரஜஸ: பராகே [-ருக்‌-அஷ்டக 5-6-24-12-இந்த ரஜோ குணத்தை யுடைய மூலப்ரக்ருதிக்கு மேலான பரமபத,த்தில்‌ எழுந்தருளியிருக்கும்‌ தனி வீரரான அப்‌ படிப்பட்ட உம்மை ஸக்தியற்ற அடியேன்‌ துதிக்கிறேன்‌-

161-ஸ்வஸத்தா தாரகம்‌ ஸத்த்வம்‌ மிஸ்ர ஸத்த்வாத்‌ விலக்ஷணம்‌ –பாஞ்சராத்ர-[தன்னுடைய ஸத்தையினாலேயே (பிறருக்கு) தாரகமானதும்‌, ரஜஸ் தமோ குணங்களோடு சேர்ந்திருக்கும்‌ ஸத்வத்‌தைக் காட்டிலும்‌ வேறுப்பட்டதுமான ஸத்வம்‌)

162-(௮க்‌நே: ஸிவஸ்ய மாஹாத்ம்யம்‌ தாமஸேஷ” ப்ரகீர்த்யதே। ராஜஸேஷ ச மாஹாத்ம்யமதிகம்‌ ப்‌,ரஹ்மணோ விது; |! ஸாத்த்விகேஷ்வத, கல்பேஷு மாஹாத்ம்யமதிகம்‌ ஹரே: | தேஷ்வேவ யோக,ஸம்ஷித்‌,த. க,மிஷ்யந்தி பராங்கதிம்‌ ॥–மாத்ஸ்ய புராணம்‌ 53-63-[அக்னியினுடையவும்‌, சிவனுடையவும்‌ பெருமை தாமஸ கல்பங்களில்‌ சொல்லப்படுகிறது. ராஜஸ கல்பங்களில்‌ பிரமனுடைய பெருமை அதிகமாகச்‌ (சொல்லப்படுவதாக) அறிகிறார்கள்‌. ஸாத்விக கல்பங்களில்‌ ஹரியின்‌ பெருமை அதிகமாகச்‌ சொல்லப்படுகிறது, அவைகளிலேயே யோக; ஸித்‌,தி, அடைந்தவர்கள்‌ மேலான கதியை அடைகிறார்‌கள்‌-(கல்பம்‌–பிரமனுடைய தினம்‌)

163-மஹாத்மா நஸ்து மாம் பார்த தைவீம் ப்ரக்ருதிமாஸ்ரிதா: பஜந்த்யநந்யமநஸோ ஜ்ஞாத்வா பூதாதிமவ்யயம்-ஸ்ரீ பகவத்கீதை-9-13-(அர்ஜுனா! தேவ ஸ்வபாவத்துடன்‌ கூடிய மஹாத்மாக்‌களோவெனில்‌, ஸகல பூ,தங்களுக்கும்‌ காரணனாகவும்‌, குறைவற்றவனாகவுமிருக்கும்‌ என்னை அறிந்து வேறெதிலும்‌ மனம்‌ செலுத்தாதவர்களாய்‌, (என்னை) உபாஸிக்கிறார்கள்)

164-(அப்‌,ரவீத்‌ த்ரித,ஸஸ்ரேஷ்ட்டாந்‌ ராமோ தர்ம ப்‌ருதாம்‌ வர: | ஆத்மாநம்‌ மாநுஷம்‌ மந்யே ராமம்‌ தஸரதரத்மஜம்‌ ॥ –ரா யு 120-11.[நான்‌ என்னை மனுஷ்யனாகவும்‌, தயரதன்‌ பிள்ளை ராமனாகவும்‌ நினைக்கிறேன்‌”

165-நாஹம்‌ தே,வோ ந க,ந்த,ர்வோ ந யக்ஷோ நச தராநவ:।அஹம்‌ வோ பாந்த,வோ ஜாதோ நைதச்சிந்த்யமிதோ$ந்யதரா ॥[நான்‌ தே,வனல்லன்‌; க;ந்தருவனல்லன்‌; யக்ஷ்னல்லன்‌; அஸுரனுமல்லன்‌; நான்‌ உங்களுக்கு உறவினனாகப்‌ பிறந்‌ திருக்கிறேன்‌. என்‌ பிறப்பு இதைத் தவிர வேறுவிதமாக (உங்களால்‌) நினைக்கத் தக்கதல்ல)

166-அண்டாநாந்து ஸஹஸ்ராணாம்‌ ஸஹஸ்ராண்யயுதாநி ச। ஈத்‌ருஸாநாம்‌ ததர தத்ர கோடிகோடியதாநி ச ॥[*-வி-பு 2-7-27.அந்த ப்ரக்ருதியில்‌ இம் மாதிரியான பல கோடி நூறாயிரம்‌ அண்டங்கள்‌ இருக்கின்‌றன என்பது ஸாரார்த்தம்

167-(ஹிரண்மயே பரே லோகே விரஜம்‌ ப்‌,ரஹ்ம நிஷ்களம்‌ | தச்சு ப்ரம்‌ ஜ்யோதிஷாம்‌ ஜ்யோதிஸ் தத், யதாத்ம விதோவிது: ॥ –முண்ட;கோபனிஷத்‌ 2-2-10-[பொன் மயமான மேலான உலகத்தில்‌, ரஜோ குணமற்றதும்‌ அவயவங்களில்லாததுமான ப்ரஹ்மமிருக்கிறது. அது பரிஸூத்‌த,மானது. சோதிகளுக்கெல்லாம்‌ சோதியா யிருக்கும்‌ அதைப்‌ பரமாத்மஜ்ஞானிகள்‌ ௮றிகிறார்கள்)

168-யோ அ௮ஸ்யாத்‌ யக்ஷ: பரமே வ்யோமந்‌ |ஸோ அங்க, வேத, யதி, வா ந வேத,-தைத்திரீயப்‌,ராஹ்மணம்‌ 2-8-9-6- [எவனொருவன்‌ இவ் வுலகத்திற்கு அதிபதியாய்‌, பரமபத,த்‌ தில்‌ (எழுந்தருளி யிருக்கிறானோ), அவனே (தன்‌ பெருமையை) அறிவானோ, அறியானோ)

169-தே ஹ நாகம்‌ மஹிமாநஸ்‌ ஸ சந்தே யத்ர பூர்வே ஸாத்‌,யாஸ்‌ ஸந்தி தேவா:–69. புருஷஸூக்தம்‌- 1-18-[யாதொரு பரம பத,த்தில்‌ ஸாத்‌,யர்கள்‌ எனப்படும்‌ தேவர்‌கள்‌ இருக்கிறார்களோ, அந்தப்‌ பரமபத,த்தை அவர்கள்‌ மஹிமை யுடையவர்களாய்‌ அடைகிறார்கள்‌

170-அத்யர்க்காநல$,ப்தம்‌ தத்‌ ஸ்தாநம்‌ விஷ்ணோர்‌ மஹாத்மந: | ஸ்வயைவ ப்ரப,யா ராஜந்‌! துஷ்ப்ரேக்ஷம்‌ தே,வதாநவை: |… தத்ர கத்வா புநர் நேமம்‌ லோகமாயாந்தி பாரத॥–ஆரண்யபர்வம்‌ 136-18 & 23 [மஹாத்மாவான விஷ்ணுவினுடைய அந்த ஸ்தானம்‌ ஸுர்யனுடையவும்‌, அக்னியுடையவும்‌ ஒளியை விஞ்சியது. அரசனே! அது தன்னுடைய ஒளியினாலேயே தேவர்களாலும்‌, அஸாரர்களாலும்‌ காண அரியது. பரதவம்மத்தில்‌ உதித்தவனே ! அங்கு போய்‌ மறுபடியும்‌ இவ்வுலகுக்குத திரும்பி வருவதில்லை)

171-ஸ பரஸ்‌ ஸர்வ ஸக்தீநாம்‌ ப்‌,ரஹ்மணஸ்‌ ஸமநந்தரம்‌ | மூர்த்தம்‌ ப்‌,ரஹ்ம மஹா பாக, ஸர்வ ப்‌,ரஹ்ம மயோ ஹரி: ॥|[–விஃபு 1-22.63–பகவான்‌ (இவனுடைய உருவமான ஸம்ஸாரி ஜீவன்‌, முக்தன்‌, திவ்யமங்கள விக்ரஹம்‌ எனப்படும்‌) எல்லா ஸக்திகளைக் காட்டிலும்‌ மேலானவன்‌. “ப்ரஹ்மம்‌” என்று சொல்லப்படும்‌ ப,க,வானுடைய திருமேனி விஷ்ணுவுக்கு அந்தரங்கமானது. மஹா பாக்‌,யவானே! ப்ரஹ்மமென்று சொல்லப்படும்‌ எல்லாவற்றிற்கும்‌ அந்தர்யாமியாயிருப்பவன்‌ ஹரி.]

172-சாந்தாநந்தமஹாவிபூ,தி பரமம்‌ யத்‌ ப்‌,ரஹ்ம ரூபம்‌ ஹரே: மூர்த்தம்‌ ப்‌,ரஹ்ம ததோ 5பி தத்ப்ரியதரம்‌ ரூபம்‌ யத,த்யத்ஃபு,தம்‌ | யாந்யந்யாநி யதா ஸூக,ம்‌ விஹரதோ ரூபாணி ஸர்வாணி தாந்யாஹு: ஸ்வைரநுரூபரூபவிப,வைர்‌ காடோபகூடடாநி தே॥–சது:ல்லோகி-4- [தோஷங்களற்றதும்‌, அளவற்றதும்‌, பெரிதான உபய விபூ,திகளை உடையதும்‌, மேலானதும்‌, ப்ரஹ்ம ஸப்‌,த,த்தி னால்‌ சொல்லப்படுவதுமான ஹரியினுடைய ஸ்வரூபம்‌ யாதொன்று உண்டோ, அந்த ஸ்வரூபத்தையும் விட அவனுக்கு மிகவும்‌ பிரியமானதும்‌, மிகவும்‌ அற்புதமான தும்‌, “உருவமுள்ள ப்‌,ரஹ்மம்‌’என்று சொல்லப்படுவதுமான, எம்‌ பெருமானுடைய திஃவ்ய மங்கள விக்ரஹம்‌ யாதொன்று உண்டோ, திருவுள்ளமுகந்தபடி விளையாடுகிற அந்த ஸர்வேஸ்வரனுடைய மற்ற திருவுருவங்கள்‌ யாவையோ, அவை எல்லாவற்றையும்‌ உமக்கே அஸாதாரணமானவையும்‌, தகுந்தவையுமான ஸ்வரூப ரூப விஸேஷங்களாலே நன்றாக அணைக்கப் பட்டிருப்பவையாகச்‌ சொல்லுகிறாள்)

173-ப்‌.ரஹ்மா தக்ஷாதவ: காலஸ்‌ ததை,வாகி,லஜந்தலவ: | விபூ,தயோ ஹரேரேதா ஜக,தஸ்‌ ஸ்ருஷ்டி ஹேதவ: ॥ -வி-பு 1-22.31.[பிரமனும்‌, தக்ஷன்‌ முதலிய ப்ரஜாபதிகளும்‌, காலமும்‌, அம் மாதிரியே எல்லா ஜந்துக்களும்‌ உலகை ஸ்ருஷ்டிப்ப தற்குக்‌ காரணமாயிருக்கும்‌ ஹரியின்‌ ஸரீரங்கள்

174-யத்ஞ்சித்‌ ஸ்ருஜ்யதே யேந ஸத்த்வ ஜாதேந வை த்ஸிஜ। தஸ்ய ஸ்ருஜ்யஸ்ய ஸம்பூ,தெள தத்‌ ஸர்வம்‌ வை ஹரேஸ் தநு: ॥ -வி-பு 1-22-38.[ப்ராஹ்மண | ஒரு ப்ராணியால்‌ யாதொன்று ஸ்ருஷ்டிக்கப்‌ படுகிறதோ, ஸ்ருஷ்டிக்கப்படும்‌ அதை ஸ்ருஷ்டிக்கும்‌ விஷயத்தில்‌ (ஸ்ருஷ்டி செய்யும்‌) அவை யெல்லாம்‌ ஹரியினுடைய ஸரீரமாகின்‌ றன)

175-ஸர்வஸ்ய வஸீ ஸர்வஸ்யேசாநஸ்‌ ஸர்வஸ்யாது, பதி: ‘–ப்ருஹதாரண்யகம்‌ 6-4-22, [எல்லாவற்றையும்‌ தன்‌ வத்தில்‌ நடத்துபவன்‌; எல்லாருக்கும்‌ ஈஸ்வரன்‌; எல்லாருக்கும்‌ அதி,பதி.]

176-ஸஸுராஸுரக,ந்த,ர்வம்‌ ஸயக்ஷோரக,ராக்ஷ்ஸம்‌ |ஜகத்‌ வஸே வர்த்ததேத,ம்‌ க்ருஷ்ணஸ்ய ஸசராசரம்‌ || [–ஸஹஸ்ரநாமாத்யாய-தேவர்‌, அஸுரர்‌, கூந்த ர்வர்களோடு கூடியதும்‌, யக்ஷர்‌, நாகர்‌, ராக்ஷ்ஸர்களுடன்‌ சேர்ந்ததும்‌, அசையக் கூடியதும்‌, அசையக் கூடாததும்‌ சேர்ந்ததுமான இந்த உலகம்‌ கிருஷ்ணனுடைய வஸத்திலிருக்கிறது)

177-(இமெள ஸ்ம முநிஸார்தூ,ல! கிங்கரெள ஸமுபஸ்தி,தெள।| ஆஜ்ஞாபய யதேஷ்டம்‌ வை ஸமாஸநம்‌ கரவாவ இம்‌ | [-ரா-பா- 31-4,முநி ஸ்ரேஷ்ட,ரே ! நாங்களிருவரும்‌ ( தேவாீருக்குக்‌ ) கைங்கர்யம்‌ செய்பவர்களாக அருகில்‌ இருக்கிறோம்‌, (தேவரீருடைய) இஷ்டப்படி கட்டளை யிட வேண்டும்‌; (தேவரீருடைய) எந்தக் கட்டளையை நாங்கள்‌ செய்யவேண்டும்‌)

178-ஆஜ்ஞாபய மஹா பாஹோ! ப்ரூஹி யத்தே விவக்ஷிதம்‌ | கரிஷ்யாமி ஹி தத்‌ ஸர்வம்‌ யத்த்வம்‌ வக்ஷ்யஸி பாரத ॥–பாரதம்‌-|நீண்ட கைகளை உடையவனே | நீ சொல்ல விரும்பியதைச்‌ சொல்‌; கட்டளையிடு. தர்ம புத்தீரனே! நீ சொல்லுவது எதுவோ அது முழுவதும்‌ நான்‌ செய்கிறேன்‌

179-ஸ்வயமேவ ஹரிர்‌ வவரே விபர பாதாவநே ஜநம்‌-பாரதம்‌-[ஹரியானவர்‌, ப்‌ராஹ்மணர்களுடைய திருவடியை விளக்குவதைத்‌ தாமாகவே ஸ்வீகரித்தார்‌)

180-அநந்யாத,நத்வம்‌ தவ கில ஜகுர்‌ வைதிக: பராத,நம்‌ த்வாம்‌ து ப்ரணத பரதந்த்ரம்‌ மநுமஹே।| உபாலம்போ அயம்‌ போ ஸ்ரயதி ப,த ஸார்வஜ்ஞ்யமபி தே யதோ தோஷம்‌ ப,க்தேஷ்விஹ வரத, நைவாகலயஸி॥ –வரதராஜஸ்தவம்‌-20-[வரதனே! வேத,வாக்கியங்கள்‌ உனக்குப்‌ பிறர்க்கு வஸப்‌ பட்டிராமையாகிய ஸ்வாதந்த்ரியத்தைப்‌ பேசியுள்ளன; நாங்களோ வெனில்‌ அடியவர்களுக்கு ஆட்பட்டவனான.. உன்னைப்‌ பரதந்த்ரனாகவே நினைக்கிறோம்‌. இம் மாதிரியான நிந்தை, உன்னுடைய ஸர்வஜ்ஞத்வத்தையும்‌ பற்றுகிறது; ஆஸ்சர்யம்‌ ! ஏனெனில்‌; இவ் வுலகிலுள்ள பக்தர்களிடத்‌ தில்‌ நீ குற்றத்தைச்‌ சிறிதும்‌ பார்க்கிறா யில்லை யன்றோ)-

181-ப்ரியவாக்‌, தராநமீலஸ்ச வதாந்ய: பரிரேத்தித: [இனிமையாகப்‌ பேசுபவனும்‌, கொடையாளியும்‌ “வதாந்யன்‌’ என்று சொல்லப்படுகிறான்‌

182-ய ஆத்மதா பலதா:-யஜு-காடகம்‌ 7-5-36. [எந்தப்‌ பரமபுருஷன்‌, தன்னையும்‌ கொடுத்துத்‌ தன்னை அனுபவிக்கத்தகுந்த மநோ பலத்தையும்‌ கொடுக்கிறான்‌)

183-அத; மத்‌ யமகக்ஷ்யாயாம்‌ ஸமாக,ச்சத்‌ ஸுஹ்ருஜ் ஜநை: | ஸ ஸர்வாநர்த்திநோ த்‌,ருஷ்ட்வா ஸமேத்ய ப்ரதிநந்த்‌,ய ச ॥-ரா-௮ 16-27. [அந்த ஸ்ரீராமன்‌ யாசிப்பவர்களைக்‌ கண்டு, (அவர்களை) எதிர் கொண்டு ஆநந்தப் படுத்திப்‌ பிறகு நடுக்கட்டில்‌ நண்பர்களுடன்‌ சேர்ந்தார்‌

184-(உதாராஸ்‌ ஸர்வ ஏவைதே ஜ்ஞாநீ த்வாத்மைவ மே மதம்‌-கீதை 7-18.[இவர்கள்‌ எல்லாரும்‌ உதாரமானவர்களே; ஜ்ஞாநியோ எனக்கே ஆத்மா (தாரகன்‌) என்று என்‌ ஸித்‌,தாந்தம்‌)

185-ஜிதந்தே ஸ்தோத்ரம்‌ (1-5)-

186-187-(கோந்வஸ்மிந்‌ ஸாம்ப்ரதம்‌ லோகே குணவாந்‌ கஸ்ச வீர்யவாந்‌।… நாரத;– ..இக்ஷ்வாகு வம்ஸ ப்ரப,வோ ராமோ நாம குணாகர: |[வால்மிகி:– “இப்போது இவ்வுலகில்‌ எவன்‌ குணவானா யிருக்கிறான்‌? எவன்‌ வீர்யவானாயிருக்கிறான்‌?…… ”நாரதரர்‌: இக்ஷ்வாகு வம்ஸத்தில்‌ பிறந்தவனான ராமனென்பவன்‌ குணங்களுக்கெல்லாம்‌ இருப்பிடமா யிருப்பவன்)(பபூவ குணவத்தர:, ஸ ஹி தேவைருதீர்ணஸ்ய ராவணஸ்ம வதார்த்தி,பி; | அர்த்திதோ மாநுஷே லோகே ஜஜ்ஜே விஷ்ணுஸ்‌ ஸநாதந: ||[-ரா-பரா 1-2 & 8,-கொழுத்தவனான ராவணனுடைய வதத்தை விரும்பும்‌ தேவர்களால்‌ பிரார்த்திக்கப்பட்டவனும்‌, பழமையானவனுமான விஷ்ணு மனுஷ்ய லோகத்தில்‌ பிறந்தான்‌; (அப்படி அவதாரம்‌ செய்த) அந்த: ராம பிரானே (தன்‌ பராவஸ்தை,யைக் காட்டிலும்‌) குணத்தில்‌ சிறந்தவனானான்‌)

188-(யஜ்ஜாதயோ யாத்‌,ருமோ யத் ஸ்வvவ: பாதச்சாயாம்‌ ஸம்ஸ்ரீதோ யோ$பி கோஅபி । தஜ்ஜாதீயஸ்‌ தாத்‌,ருஸஸ்‌ தத்ஸ்வபாவ: ஸ்லிஷ்யத் யேநம்‌ ஸுந்த,ரோ வத்ஸலத்வாத்--ஸுந்தர பாஹுஸ்தவம்‌-30-[தன்‌ திருவடி நிழலில்‌ ஒதுங்கினவன்‌ எவனாயிருந்தாலும்‌, அவன்‌ எந்த ஜாதியை உடையவனாயிருக்கிறானோ, எந்த ஆசாரத்தை உடையவனோ, எந்த குணங்களை உடையவனோ, அந்த ஜாதியையும்‌, அந்த ஆசாரத்தையும்‌, அந்த குணங்களையும்‌ உடையவனாய்‌, அவனிடம்‌ வாத்ஸல்யத்தினால்‌ அவனுடன்‌ ஸுந்தரராஜனாகிய பகவான்‌ சேருகிறார்‌.]

189-(தத்‌,வை ததாஸ்து கதமோ5யமஹோ ஸ்வபாவோ யாவாந்‌ யதாவித கு,ணோ பஜதே பவந்தம்‌। தாவாம்ஸ்தத;வித,குணஸ்‌ தததீந வ்ருத்தி: ஸம்ஸ்லிஷ்யஹி த்வமிஹ தேந ஸமாந த,ர்மா।॥ ஸ்ரீவைகுண்ட ஸ்த–66-[முன்‌ சொன்னது அப்படியே இருக்கட்டும்‌, இந்த ஸ்வ பாவம்‌ எவ்வளவு ஆஸ்சர்யமானது | (அதாவது:–) தேவரிரை எவனொருவன்‌ எம்மாதிரியான ஸ்வரூபத்தையும்‌, குணத்தையும்‌ உடையவனாய்‌ உம்மிடம்‌ பத்தி செய்கிறானோ, அவனோடு அம் மாதிரியான ஸ்‌வரூபத்தையும்‌,குணங்‌களையும்‌ உடையவனாயும்‌, அவனுக்கு வஸப்பட்ட எல்லா வ்யாபாரங்களையும்‌ உடையவனாகவும்‌, அவனோடொத்த ஆசாரத்தை உடையவனாகவும்‌ இங்கேயே நீ சேர்கிறாய்)

190-ஸர்வேஷாமேவ மெளசாநாம்‌ அர்த்த மெளசம்‌ பரம்‌ ஸ்ம்ருதம்‌ | யோரர்த்தே, ஸூசிஸ்‌ ஸ ஹி ஸூதிர்‌ ந ம்ருத்‌வாரி ஸூசி: ஸூசி: || 1மநுஸ்-5-106-[எல்லா ஸூத்திகளுக்குள்ளும்‌, பொருள்‌ விஷயத்தில்‌ ஸூத்‌,தனாயிருக்கையே மேலானதாக எண்ணப்படுகிறது; பொருள்‌ விஷயத்தில்‌ எவன்‌ ஸூத்‌,த,னாயிருக்கிறானோ, அவனே ஸாத்‌,தன்‌. மண்ணாலும்‌, தண்ணீராலும்‌ மட்டும்‌ ஸூத்தி செய்து கொள்ளுபவன்‌ ஸூத்‌தனல்லன்‌)

191-பாவநஸ்‌ ஸர்வலோகாநாம்‌ த்வமேவ ரகு,நந்த;ந -ரா.உத்‌. 82-9-[ரகுநந்தனா! நீயே எல்லா உலகங்களையும்‌ பரிஸூத்‌,த,ப்‌ படுத்துபவன்‌)

192-(ப.க்திரஷ்டவிதரா ஹ்யேஷா யஸ்மிந்‌ ம்லேச்சே,5பி வர்த்ததே | ஸ விப்ரேந்த்‌,ரோ முநி: ஸ்ரீமாந்‌ ஸ யதிஸ்‌ ஸ ச பண்டி,த:।| மயா பூஜ்யஸ்‌ ஸதா சாஸெள மத்‌,ப,க்த: ஸம்வபசோ$பி ய:। தஸ்மை தேயம்‌ ததோ க்‌,ராஹ்யம்‌ ஸ ச பூஜ்யோ யதா ஹ்யஹம்‌ ॥ காருட புராணம்‌ 219-6-9-[இம் மாதிரியான எட்டு விதமான பக்தியானது எந்த மிலேச்சனிடமும்‌ இருக்கிறதோ, அவனே (பகவானை) மனனம்‌ செய்யும்‌ பிராஹ்மண ஸ்ரேஷ்டடன்‌; அவனே கைங்கர்ய லக்ஷ்மியை உடையவன்‌; அவனே ஸந்யாஸி; அவனே பண்டிதன்‌; சண்டராளனா யிருந்த போதிலும்‌ எவனொருவன்‌ என்‌ ப,க்தனோ அவன்‌ என்னுடன்‌ எப்போதும்‌ பூஜிக்கத் தக்கவன்‌. அவனுக்கு (ஜ்ஞானத்தைக்‌) கொடுக்கலாம்‌; அவனிடமிருந்து (ஜ்ஞானத்தைக்‌) கொள்ளலாம்‌; என்னைப் போல்‌ அவனும்‌ பூஜிக்கத்தக்கவன்)

193-நைவ தம்ஸாந்‌ ந மஸகாந்‌ ந கீடாந்‌ ந ஸரீஸ்ருபாந்‌ | ராகவோஃபநயேத்‌ காத்ராத்‌ த்வத்‌, க,தே நாந்தராத்மநா ॥ -ரா-ஸு 96-42,[உன்னிடம்‌ மனம்‌ லயித்திருப்பதால்‌, ராக,வன்‌ ஈக்களையும்‌, கொசுக்களையும்‌, புழுக்களையும்‌, பாம்புகளையுங் கூட உடம்பிலிருந்து தள்ளுவதில்லை)

194-(சிரம்‌ ஜீவதி வைதே,ஹீ யதி, மாஸம்‌ த,ரிஷ்யதி। ந ஜீவேயம்‌ க்ஷணமபி விநா தாமஸி தேக்ஷணாம்‌ | -ராஸு 66.10,[ஸீதை ஒரு மாதம்‌ தரித்திருப்பாளாகில்‌, வெகுகாலம்‌ * பிழைத்திருந்தவளாகிறாள்‌. கறுத்த கண்ணை உடைய அவளை விட்டு ஒரு க்ஷண நேரமும்‌ நான்‌ பிழைத்திருக்க மாட்டேன்‌.])

195-அவக்‌ராஹ்யார்ணவம்‌ ஸ்வப்ஸ்யே ஸெளமித்ரே ! ப,வதா விநா | கத,ஞ்சித்‌ ப்ரஜ்வலந்‌ காம: …’ ஸ மாம்‌ ஸுப்தம்‌ ஜலே த,ஹேத்‌॥ -ரா-யு 5-9.[லக்ஷ்மணா! (உன்னைப்‌ பார்ப்பதால்‌ ஸீதையின்‌ நினைவு வருகிறபடியால்‌) உன்னை விட்டுவிட்டு ஸமுத்ரத்தில்‌ இறங்கித்‌ தூங்கப் போகிறேன்‌. மிகவும்‌ ஜ்வலிக்கும்‌ அந்தக்‌ காமாக்னியானது ஜலத்தில்‌ தூங்கும்‌ என்னைக்‌ கஷ்டப்‌ பட்டே தஹிக்கும்)

196-வ்யசநேஷூ மனுஷ்யாணாம்– ப்‌ருஸம்‌ பவதி துக்கத: | உத்ஸவேஷு-ச ஸர்வேஷு பிதேவ பரிதுஷ்யதி | [-ரா-அ 2-40.-(ராமன்‌) மனுஷ்யர்களுடைய துக்கங்களில்‌, (அவர்களைக்‌ காட்டிலும) அதி,கமாக துன்புறுகிறான்‌. (அவர்களுடைய) எல்லா உத்ஸவங்களிலும தந்‌தையைப் போல்‌ ஆனந்தப்‌ படுகிறான்‌)

197-(தேஷாம்‌ ஜ்ஞாநீ நித்ய யுக்த: ஏக ப,க்திர்‌ விஸிஷ்யதே | ப்ரியோ ஹி ஜ்ஞாநிநோ$த்யர்த்த,மஹம்‌ ஸ ச மம ப்ரிய:।| -கீதை 1-17.-[(என்னுடன்‌) எப்போதும்‌ சேர்ந்திருப்பவனும்‌, என்னிடம்‌ மட்டும்‌ அன்பு. செய்பவனுமான ஜ்ஞானி அந்த நால்வருள்‌ மேலானவன்‌, நான்‌ ஜ்ஞானிக்கு மிகவும்‌ பிரியனன்றோ. (அப்படியே) அவனும்‌ எனக்குப்‌ பிரியமானவன்‌.)

198-(இயம்‌ ஸா யத்க்ருதே ராமஸ் சதுர்ப்பி,: பரிதப்யதே। காருண்யே நாந்ரு ஸம்ஸ்யேந ஸோகேந மத,நேந ச॥ ஸ்த்ரீ ப்ரணஷ்டேதி காருண்யா தாஸ்ரிதேத்‌. யாந்ரும்ஸ்யத: | பத்நீ நஷ்டேதி ஸோகேந ப்ரியேதி மத,நேந ச-–ரா-ஸு 15.49 & 50. ஹநுமான்‌ வாக்யம்‌-[எவளுக்காக ஸ்ரீராமபிரான்‌ கருணை, இரக்கம்‌, சோகம்‌, காமம்‌ என்னும்‌ நான்கினாலும்‌ வருந்துகிறாரோ, அந்த ஸீதை இவளே. (ஸ்ரீராமபிரான்‌) *ஒரு பெண் பிள்ளை அபஹரிக்கப்‌ பட்டாளே’ என்னும்‌ கருணையினாலும்‌, * நம்மைச்‌ சேர்ந்தவள்‌ (அபஹரிக்கப்பட்டாளே) என்னும்‌ இரக்கத்தினாலும்‌, நம்முடைய மனைவி நஷ்டமாயினளே” என்னும்‌ மோகத்‌தினாலும்‌, ‘ நமக்கு இனியவள்‌ (அபஹரிக்கப்பட்டனளே): எனனும்‌ காமத்தினாலும்‌ (வருந்துகிறார்)

199-(ஸ பித்ரா ச பரித்யக்தஸ்‌ ஸுரைஸ்ச ஸ மஹர்ஷிபி;: | த்ரீந்‌ லோகாந்‌ ஸம்பரிக்ரம்ய தமேவ ஸரணம்‌ ௧,த: || ஸ தம்‌ நிபதிதம்‌ பூமவ் ஸரண்ய; ஸரணாக,தம்‌ | வதார்ஹமபி காகுத்ஸ்த;: க்ருபயா பர்யபாலயத்‌ ॥ ரா-ஸு 38-34 & 35 [அந்தக்‌ காகாஸுரன்‌, தந்தையினாலும்‌, ( தாயினாலும்‌, ) மஹர்ஷிகளுடன்‌ கூடிய தேவர்களாலும்‌ கைவிடப்பட்ட வனாய்‌, மூன்று உலகங்களையும்‌ சுற்றித் திரிந்து அந்த ராமனையே ஸரணமடைந்தான்‌. ஸரணமடைந்தவனும்‌, பூமியில்‌ விழுந்தவனுமான அவனை, கொல்லத் தகுந்தவனா யிருந்த போதிலும்‌, ஸரணமடையத் தகுந்தவனான ஸ்ரீ ராம பிரான்‌ (தன்‌) அருளாலே காப்பாற்றினார்)

200-(மித்ர பாவேந ஸம்ப்ராப்தம்‌ ந த்யஜேயம்‌ கதஞ்சந | தோஷோ யத்‌,யபி தஸ்ய ஸ்யாத்‌ ஸதா மேதத கர்ஹிதம்‌ ॥ -ராஃயு 18-9.[நண்பனுடைய பாவத்தோடு நெருங்கின இவ் விபீ,ஷணனை ஒரு பொழுதும்‌ கைவிட மாட்டேன்‌. அவனிடம்‌ தோஷமிருந்தாலும்‌ இருக்கட்டுமே. நல்லோர்களுக்கு இவனை ஸ்வீகரிப்‌பது நிந்திக்கத் தக்கதல்ல)

201- 44-வது எண்ணைப்‌ பார்க்கவும்

202-ஸமோஹம்‌ ஸர்வபூ,தேஷு ந மே த்‌,வேஷ்யோ $ஸ்தி கஸ்சந–கீதை 9-29,-என்னை ஆஸ்ரயிக்கும்‌ விஷயத்தில்‌) நான்‌ எல்லா பூ,தங்‌ களுக்கும்‌ ஸமமாயிருப்பவன்‌; எனக்கு ஒருவனும்‌ வெறுக்‌கத் தக்கவனல்லன்‌)

203-(அபி,ஷிச்ய ச் லங்காயாம்‌ ராக்ஷஸேந்த்‌,ரம்‌ விபீ,ஷணம்‌ | க்ருதக்ருத்யஸ் தத,” ராமோ விஜ்வர: ப்ரமுமோத, ஹ॥[லங்கையில்‌ ராக்ஷஸ ஸ்ரேஷ்டனான விபீஷணனை அபி,ஷேகம்‌ செய்து தன்‌ காரியத்தைச்‌ செய்து முடித்தவனான ராமன்‌, கவலை நீங்கப் பெற்று ஸந்தோஷித்தான்)நன்றி புரியுபவனாய் –தனக்கு செய்ய வேண்டிய க்ருத்யம் ஒன்றும் இல்லாதவனாய்-ஆஸ்ரித ரக்ஷணமே விரதமாகக் கொண்டவன்

204-குருஷ்வ மாமநுசரம்‌ வைதர்ம்யம்‌ நேஹ வித்‌,யதே । க்ருதார்த்தே 5ஹம்‌ ப,விஷ்யாமி தவ சார்த்த; ப்ரகல்பதே॥ -ரா-அ 31-24, லக்ஷ்மண வாக்யம்‌[என்னைக்‌ கைங்கர்ய பரனாக வைத்துக் கொள்ளும்‌. இதில்‌ தவறொன்றுமில்லை. ( இதனால்‌ ) நானும்‌ தன்‌யனாவேன்‌. உம்முடைய காரியமும்‌ நடைபெறும்‌.])

205-அவிஜ்ஞாதா சஹஸ்ராம் ஸூ – ஸஹஸ்ர நாம-(அடியார்களின்‌ தேரஷங்களைக்‌ காண்பதில்‌) ஞானமற்றவனாயிருப்பவன்‌ ; (அடியார்களின்‌ நன்மைகளைக்‌ காண்பதில்‌) அளவற்ற ஞானமுடையவனாயிருப்பவன்‌)

206-(கோவிந்தே,தி யதா க்ரந்த;த்‌. க்ருஷ்ணா மாம்‌ தூர வாஸிநம்‌ | ருணம்‌ ப்ரவ்ருத்‌,த,மிவ மே.ஹ்ருதயாந்நாபஸர்ப்பது || -பாரதம்‌ உத்யோக பர்வம்‌ 47-22[திரெளபதி,யானவள்‌ வெகு தூரத்திலிரு்த என்னைக்‌ குறித்து ‘கோவிந்தா ! என்று கூக்குரலிட்டது ( வட்டியினால்‌ ) வ்ருத்‌தி யடைந்த கடனைப் போல்‌ என்னுடைய ஹ்ருத்‌யத்திலிருக்து அகலுகிறதில்லை)

207-தம்‌ து மே ப்‌,ராதரம்‌ த்‌,ரஷ்டும்‌ பரதம்‌ த்வரதே மந: | மாம்‌ நிவர்த்தயிதும்‌ யோ5ஸெள சித்ரகூடமுபாக;த: ॥ ஸிரஸா யாசதஸ்தஸ்ய வசநம்‌ ந க்ருதம்‌ மயா॥-ரா-யு 124-19.[என்னைத்‌ திருப்பி யழைத்துச் செல்ல எவனொருவன்‌ சித்ர கூடத்திற்கு வந்தானோ, அந்த என்னுடைய தம்பியாகிய பரதனைப்‌ பார்க்க என் மனம்‌ விரைகிறது. தலையாலே யாசித்த அவனுடைய வார்த்தை என்னால்‌ செய்யப்பட வில்லை)

208-(நாம ரூபஞ்ச பூ,தாநாம்‌ க்ருத்யாநாஞ்ச ப்ரபஞ்சநம்‌ | வேத,ஸப்‌,தே,ப்‌,ய ஏவாதெ,ள தேவா$,நாம்‌ சகார ஸ: ॥| –வி-பு 1-5-63.[தே,வர்கள்‌ முதலிய ஜீவ ராசிகளுடைய பெயரையும்‌, உருவத்தையும்‌, வைதிக க்ரியைகளுடைய விவரணத்தையும்‌ ஆதியில்‌ பிரமன்‌ வேத,ஸப்‌,த,ங்களிலிருந்து (அறிந்தே) செய்தான்‌.])

209-(ஸைஷாநந்த,ஸ்ய மீமாம்ஸா ப,வதி–௮ந்த இந்த ப்‌, ரஹ்‌ மானந்த,த்தினுடைப விசாரம்‌ செய்யப்படுகிறது; யுவா ஸ்யாத்‌ ஸாது, யுவாத்யாயக;। ஆஸிஷ்டோ த்ரடிஷ்டோ ப,லிஷ்ட,;--யெளவனமுள்ளவனாகவும்‌, (தன்போல்‌) நல்ல யெளவனமுடையவர்களுக்கு ௮த்‌,யயனம்‌ செய்விப்பவனாக வும்‌, ஸக்தியுள்ளவனாகவும்‌, வீர்யமுள்ளவனாகவும்‌, பல முள்ளவனாகவும்‌ (ஒரு மனிதன்‌) இருக்கட்டும்‌. தஸ்யேயம்‌ ப்ருதி,வீ ஸர்வா வித்தஸ்ய பூர்ணா ஸ்யாத்‌–ஸர்வைஸ்வர்யமும்‌ நிரம்பிய பூமி முழுவதும்‌ அவனுக்கு வமப்பட்டதாக இருக்கட்டும்‌. ஸ ஏகோ மாநுஷ ஆநந்த: இது ஒரு மனுஷ்யனுடைய ஆனந்தம்‌, ஸ்ரோத்ரியஸ்ய சாகாமஹதஸ்ய--ப்‌,ரஹ்ம நிஷ்ட,னும்‌, ஸம்ஸாரத்தில்‌ ஆசையற்ற வனுமான முக்தனுக்கும்‌ (இந்த ஆனந்த,ம்‌ உண்டு,) தேயே ஸதம்‌ மாநுஷா ஆநந்தா:। ஸ ஏகோ மநுஷ்ய கந்தர்வாணாமாநந்த;:– அப்படிப்பட்ட நூறு மனுஷ்யர்‌ களுடைய ஆனந்த,ங்கள்‌ ஒரு மனுஷ்ய கந்தர்வனுடைய ஆனந்த,மாகிறது …… தே யே மதம்‌ ப்ரஜாபதேராநந்தா: | ஸ ஏகோ ப்‌,ரஹ்மண ஆநந்த;:-—தைத்திரீயம்‌ ஆனந்த,வல்லி-8-அப்படிப்பட்ட நூறு ப்ரஜாபதியின்‌ ஆனந்த,ங்கள்‌ ஒரு ப்ரஹ்மானந்த,மாகும்)

210-(த்ரய்யுத்‌, யதா தவ யுவத்வ முகைர்‌ குணெளகை : ஆநந்த,மேது, தமியாநிதி ஸந்நியந்தும்‌ | தே யே ஸதந்த்விதி பரம்பரயா ப்ரவ்ருத்தா நைவைஷ வாங் மநஸகேரசர இத்யுதாஹ ॥ ஸ்ரீவைகுண்ட ஸ்தவம்‌-51-[யெளவனம்‌ முதலிய கு,ண க,ணங்களால்‌ வ்ருத்‌,தி,யடைந்த உன்னுடைய ஆநந்த,த்தை “இவ்வளவு! என்று அளவிடு வதற்கு ஆரம்பித்து *தே யே ஸதம்‌” என்று படிப்படியாகப்‌ படித்த வேதம்‌, (அதற்குப்‌ பின்‌) *இவன்‌ வாக்குக்கும்‌ மனத்துக்கும்‌ எட்டாதவன்‌’ என்று உரக்கக்‌ கூவிற்று)

211-“அஸ்மிந்நஸ்ய ச தத்யோகம் ஶாஸ்தி”-1-1-20-(வேதம் ஜீவாத்மா பரமாத்மாவுடன் ஆனந்தமாகக் கூடியிருக்கும் ஆனந்தத்தை விளக்குகிறது)

212-(ஸங்கல்பாதே;வ தச்ச்‌,ருதே:–ப்ர-ஸூ 4-4-8, [ஸங்கல்பத்தாலேயே (முக்தன்‌ ஸ்ருஷ்டிக்கிறான்‌),

213-(ஸ யதி, பித்ரு லோக காமோ ப,லதி। ஸங்கல்பா தேவாஸ்ய பிதரஸ் ஸமுத்திஷ்ட,ந்தி |[-சாந்‌-உ -3-2-1.அந்த முக்தன்‌ (தன்‌ பழைய பிறப்புகளிலிருந்து) பித்ரு வர்க்கங்களைக்‌ காண விரும்பினானாகில்‌ அந்தப்‌ பித்ரு வர்க்‌கங்கள்‌ இவனுடைய ஸங்கல்பத்தாலேயே கிளம்பி வருகின்றன.])

214-ஜகத் வியாபார வர்ஜம் ப்ரகரணாத சன்னிஹி தத்வாச்ச -ப்ரஹ்ம சூத்ரம் -4-4-17-(முக்தனுடைய ஐஸ்வர்யம்‌) ஜகத்‌ வ்யாபார மில்லாத (ப்ரஹ்மானுபவ மாத்ரமே ) ; ப்ரஹ்மத்தைக்‌ குறித்தே ஐகத்‌, வ்யாபாரம்‌ சொல்லப்படுவதால்‌ ; (ஜகத்‌,வ்யாபாரத்‌தில்‌ முக்தனுக்கு) ஸந்நிதானம்‌ இல்லாததாலும்)-

215-போக மாத்ர சாம்ய லிங்காச்ச -ப்ரஹ்ம சூத்ரம் -4-4-21-(ப்‌ரஹ்மானுப,வமாகிற) போகத்தில்‌ மட்டும்‌ ஸாம்யத்‌தைச்‌ சொல்லும்‌ அடையாளத்தினாலும்‌ ( முக்தனுக்கு ) ஜகத் வ்யாபார மில்லை)

216-இதம் குரு இதம் மா கார்ஷீ -([இதைச்‌ செய்‌; இதைச்‌ செய்யாதே)

217-ப்‌,ரஹ்மவாதி,நோ வத,ந்தி –ஸ்வேதாம்வதரோபனி-1-1-[ப்‌,ரஹ்மவாதி,கள்‌ சொல்லுகிறார்கள்)

218-(அத; யதி, தே கர்ம விசிகித்ஸா வா வ்ருத்த விசிகித்ஸா வா ஸ்யாத்‌ |. யே தத்ர ப்‌,ராஹ்மணாஸ்‌ ஸம்மர்ஸிந:| யுக்தா ஆயுக்தா:। அலூக்ஷா தர்ம காமா: ஸ்யு:। யதா தே தத்ர வர்த்தேரந்‌। ததா தத்ர வர்த்தேதா:।[–தைத்‌ 1-11–உனக்குக்‌ கர்மத்திலேயோ, ஆசாரத்திலேயோ ஸந்‌தேஹம்‌ ஏற்பட்டதாகில்‌, விசாரம்‌ செய்வதில்‌ நிபுணர்‌களாகவும்‌, வேத,ஸாஸ்த்ரங்களில்‌ ஈடுபட்டவர்களாகவும்‌, எல்லா விஷயங்களிலும்‌ ஸமர்த்த,ர்களாகவும்‌, காம க்ரோ தாதிகள்‌ அற்றவர்களாகவும்‌, தர்மத்தில்‌ விருப்பமுள்ள வர்களாவுமிருக்கும்‌ ப்‌ ராஹ்மணர்கள்‌ அவ் விஷயத்தில்‌ எப்படி நடக்கிறார்களோ, அப்படியே நீயும்‌ அவ் விஷயத்தில்‌ நடப்பாயாக.

219– 33-வது ப்ரமாணத்தைப்‌ பார்க்கவும்

220-தமேவ தீரோ விஜ்ஞாய ப்ரஜ்ஞாம்‌ குர்வீத ப்‌,ராஹ்மண-ப்;ரூுஹதராரண்யகம்‌-6-4-21-ஜ்ஞான முடையவனான ப்ராஹ்மணன்‌ அந்தப்‌ பரமாத்‌மாவை (ஸ்ரவண மனனங்களாலே அறிந்து த்யானம்‌ செய்யக் கடவன்)

221-ஓமித்யேவ த்‌,யாய தாத்மாநம்‌-முண்டகோபனிஷத்‌ 2-2-6- [பரமாத்மாவை *ஓம்‌’ என்றே த்யானம்‌ செய்யுங்கள்‌.

222-(ஸ்ருதி: ஸ்ம்ருதிர்‌ மமைவாஜ்ஞா யஸ்தாமுல்லங்க்‌ய வர்த்ததே | ஆஜ்ஞாச்சேதீ, மம த்‌ரோஹீ மத்‌,ப,க்தோ5பி ந வைஷ்ணவ: || விஷ்ணு தர்மம்‌-6-31-[வேத,மும்‌,ஸ்ம்ருதியும்‌ என்னுடைய ஆஜ்ஞையே, எவனொருவன்‌ அதை மீறி நடக்கிருனோ, அவன்‌ என்‌ ஆஜ்ஞையை மீறினவன்‌; எனக்கு த்‌,ரோஹம்‌ செய்தவன்‌; என்னுடைய ப,த்தனாயிருந்த போதிலும்‌ (அவன்‌) வைஷ்ணவனல்லன்0

223-அநாத்மந்யாத்மபு,த்‌,திர்யா சாஸ்வே ஸ்வமிதி யா மதி:| ஸம்ஸார தரு ஸம்பூதி பீஜமேதத்‌ த்‌,விதா ஸ்திதம்‌ | -விபு 6-7-11,[ஆத்மா வல்லாத தே,ஹத்தில்‌ ஆத்மா என்னும்‌ புத்தியும்‌, தனதல்லாத பொருளில்‌ தன்னுடையது என்னும்‌ புத்தி,யும்‌, ஸம்ஸாரமாகிய வ்ருக்ஷத்தின்‌ விருத்திக்கு இருவகை யாயிருக்கும்‌ விதையாகும்)

224-(த்வ்யக்ஷரஸ்து பவேந்ம்ருத்யுஸ்‌ த்ர்யக்ஷரம்‌ ப்‌.ரஹ்மண: பதம்‌!மமேதி த்‌வ்யக்ஷரோ ம்ருத்யுர்‌ ந மமேதி ச ஸாஸ்வதம்‌ ॥ -பாரதம்‌, ஸாந்தி -13-4-[இரண்டு அக்ஷரத்தை யுடையது ஸம்ஸாரமடையக்‌ காரண மாகிறது.மூன்‌றக்ஷரங்களை யுடையது ப்‌,ரஹ்மத்தை யடையக்‌ காரணமாகிறது. இரண்டெழுத்துச்‌ சொல்லான*மம”என்பது ஸம்ஸாரத்திற்குக்‌ காரணம்‌. மூன்றெழுத்துச்‌ சொல்லான ந மம” என்பது நிலையான மோக்ஷத்திற்குக்‌ காரணம்-

225-(ஸக்ருத்தே ௮க்‌நே நம:। த்‌விஸ்தே நம:। த்ரிஸ்தே நம:। சதுஸ்தே நம:। பஞ்ச க்ருத்வஸ்தே நம:। தஹுக்ருத்வஸ்தே நம: | மத க்ருத்வஸ்தே நம: | ஆஸஹஸ்ர க்ருத்வஸ்தே நம: | அபரிமித க்ருத்வஸ்தே நம: || தை-ஆர-ப்ர--4-[அக்னியே! உனக்கு ஒருகால்‌ நமஸ்காரம்‌; இருமுறை நமஸ்காரம்‌; மும்முறை நமஸ்காரம்‌; நாலு தரம்‌ நமஸ்காரம்‌; ஐந்து முறை நமஸ்காரம்‌; பத்து தரம்‌ நமஸ்காரம்‌; நூறு முறை நமஸ்காரம்‌) ஆயிரம்‌ தரம்‌ வரை நமஸ்காரம்‌; கணக்‌கற்றமுறை நமஸ்காரம்‌)

226-(ப,வந்தி பாவா பூ,தாநாம்‌ மத்த ஏவ ப்ருத,க் விதா: [ஜீவராசிகளுடைய (ஞானம்‌ முதலிய) பலவகையான மநோ பாவங்கள்‌ என்னுடைய ஸங்கல்பத்தாலேயே ஏற்‌படுகின்‌றன)ஸ்ரீ கீதை -10-5-

227-(தாம்நா சைவோத,ரே படத்‌,த்‌,வா ப்ரத்யப,த்‌ நாது,லூக,லே | க்ருஷ்ண மக்லிஷ்ட கர்மாணமாஹ சேத,மமர்ஷிதா || யதி, ஸக்நோஷி கச்ச, த்வமதி சஞ்சல சேஷ்டித || -விபு 5-6.14[(யசோதையானவள்‌) குறும்புச்‌ செயல்களை வெகு ஸுலப,மாகச்‌ செய்யும்‌ அந்த க்ருஷ்ணனைத்‌ தாம்புக் கயிற்றினால்‌ வயிற்றில்‌ பிணைத்து ஒரு உரலில்‌ கட்டினாள்‌, கோபங்‌ கொண்டவளாய்‌ இப்படிச்‌ சொன்னாள்‌:– “மிகவும்‌ சஞ்சல மான செயல்களை உடையவனே! முடியுமாகில்‌ இப்போது போ.”])என்று

228-(பஹுூநாம்‌ ஜந்மநாமந்தே ஜ்ஞாநவாந்‌ மாம்‌ ப்ரபத்யதே வாஸுதேவஸ்‌ ஸர்வமிதி ஸ மஹாத்மா ஸுதுர்லப,: || கீதை 7-19.[பல ஜன்மங்களுக்குப்‌ பின்‌ ஜ்ஞானியானவன்‌ **வாஸு தேவனே (எனக்கு)எல்லாம்‌” என்‌று என்னை உபாஸிக்கிறான்‌. அப்படிப்பட்ட மஹாத்மா மிகவும்‌ கிடைத்தற்கரியவன்‌)

229-(உபாயே க்‌,ருஹ ரக்ஷித்ரோஸ்‌ ஸப்‌தஸ்‌ ஸரணமித்ய்யம்‌ |வர்த்ததே ஸாம்ப்ரதம்‌ சைஷ உபாயார்த்தை,கவாசக: ॥ அஹிர்புத்ன்யை ஸம்ஹிதை-[ஸரணம்‌ என்னும்‌ இந்த வார்த்தை–உபாயம்‌, வீடு, காப்பாற்றுபவன்‌ என்னும்‌ அர்த்தங்களில்‌ வழங்கப்‌ படுகிறது. இப்போது இது “உபாயம்‌” என்னும்‌ அர்த்‌தத்தையே சொல்லுவதா யிருக்கிறது)

230-அஹமஸ்ம் யபராதாநாமாலயோ அகிஞ்சநோ5க,த: ॥ த்வமேவோபாயபூ,தோ மே ப,வேதி ப்ரார்த்தநாமத: ॥ ஸரணாக,திரித்யுக்தா ஸா தேவே ஜஸ்மிந்‌ ப்ரயுஜ்யதாம்‌ || -அஹிர்புத்ன்யை ஸம்ஹிதை-[நான்‌ குற்றங்களுக்கு ஓர்‌ இருப்பிடமாயிருக்கிறேன்‌.(என்னை ரக்ஷித்துக் கொள்ள) ஒரு உபாயமுமற்றவனாயிருக்‌கிறேன்‌. உன்னை யொழிய வேறு கதியில்லாதவனா யிருக்‌கிறேன்‌. நீயே எனக்கு உபாயமாக ஆவாயாக” என்று ப்ரார்த்திக்கும்‌ புத்தியே ஸரணாகதியெனப்படுகிறது. அது இந்த பகவான்‌ விஷயத்தில்‌ செய்யப்படட்டும்‌-

231-(து.ராசாரோ$பி ஸ்வாமீ க்ருதக்‌நோ நாஸ்திக; புரா।| ஸமாஸ்ரயேதராதி,தே;வம்‌ ஸ்ரத்‌,தயா ஸ்ரணம்‌ யதி, ॥ நிர்தோஷம்‌ வித்‌தி, தம்‌ ஐந்தும்‌ ப்ரபாவாத்‌ பரமாத்மந:।!–ஸாத்வத ஸம்ஹிதை-[அநாதிகாலமாக ஒருவன்‌ கெட்ட ஒழுக்கமுள்ள வனாகவும்‌, எதையும்‌ சாப்பிடுபவனாகவும்‌, செய்ந்நன்‌றி மறந்தவனாகவும்‌, நாஸ்திகனாகவும்‌ இருந்த போதிலும்‌, ஆதிதேவனாகிற பகவானை ஸ்ரத்தையுடன்‌ ஸரணமடைவானாகில்‌, அந்த மனிதனை, பரமாத்மாவினுடைய மஹிமையினாலே தோஷமற்றவனாக அறிவாயாக.)

232-தோஷோ யத்யபி தஸ்ய ஸ்யாத் வதார்ஹமபி காகுத்ச்த க்ருபயா பர்யா பாலயத்

233-தஸ்மாதபி வத்யம் பிரபன்னம் ந ப்ரதி ப்ரயச் சந்தி

234-அஹிர் புத்ன்ய சம்ஹிதாயாம் அநேநைவ ப்ரபன்னச்ய பகவந்தம் ஸ நாதனம் தஸ்யா நுபந்தா பாபமா நஸ் சர்வே நச்யந்தி தத் ஷணாத் கரு தான்ய நேன சர்வாணி தபாம் சி தபதாம் வர சர்வே தீர்த்தாஸ் சர்வ யஜ்ஞ்ஞாஸ் சர்வ தாநானி தத் ஷணாத் க்ருதாந்யே தேன மோஷச்ச தஸ்ய ஹஸ்தே ந சம்சய-([இந்த மந்த்ரத்தால்‌ பழைமையான அந்த பகவானை ஸரணமடைந்தவனுக்கு, அவனை ஒட்டியிருக்கும்‌ எல்லாப்‌ பாபங்களும்‌ அந்த க்ஷணத்திலேயே நஸிக்கின்‌றன. முனி ஸ்ரேஷ்ட,ரே ! இவனால்‌ எல்லாத்‌ தவங்களும்‌ செய்யப்‌ பட்டன. எல்லாத்‌ தீர்த்தங்களும்‌, எல்லா யஜ்ஞங்களும்‌, எல்லா தானங்களும்‌ அந்த க்ஷணத்திலேயே இவனால்‌ செய்யப்பட்டன. மோக்ஷ்மும்‌ இவனுடைய கையிலிருக்‌கிறது. (இதைப் பற்றி) ஸந்தேஹமில்லை)

235-ப்ரஸீதந்து பவந்தோ மே ஹ்ரீரேஷா ஹி மமாதுலா | யதீத்‌,ருஸைரஹம்‌ விப்ரை ருபஸ்தேயை ருபஸ்தி,த: ||ரா -ஆ -10-9- ராம வாக்யம் (முனிவர்களே!) நீங்கள்‌ உகந்தருளுவீர்களாக, வந்து அடையத் தகுந்த பெரியோர்களான உங்களால்‌ (நான்‌) அடையப் பட்டபடியால்‌, எனக்கு இப்போதிருக்கும்‌ லஜ்ஜை மிக அதிகமா யிருக்கிறது-

236-ஸரைஸ்து ஸங்குலாம்‌ க்ருத்வா லங்காம்‌ பரபலார்த;ந; | மாம்‌ நயேத்‌ யதி, காகுத்ஸ்தஸ்‌ தத்‌ தஸ்ய ஸத்‌ருஸம்‌ பவேத்‌ || ரா ஸூ -39-30-[ஸத்ருக்களின்‌ பலத்தை ஒழிப்பவரான ஸ்ரீ ராம பிரான்‌ லங்கையை பாணங்களாலே கலங்கச் செய்து என்னை அழைத்துப்‌ போவாராகில்‌, அப்படிச்‌ செய்வது அவருக்கே தகுந்ததாகும்‌.]

237-ஈஸ்வரஸ்‌ ஸர்வ பூதாநாம்‌ ஹ்ருத்‌,தேஸே அர்ஜுந! திஷ்டதி। ப்‌ராமயந்‌ ஸர்வ பூதாநி யந்த்ரா ரூடாநி மாயயா॥கீதை -18-61-[ஸர்வேஸ்வரனாகிய வாஸுதேவன்‌ ( ப்ரக்ருதி யாகிய ) யந்திரத்தில்‌ ஏறி நிற்கும்‌ எல்லா ஜீவ ராசிகளையும்‌, (ஸத்வ ரஜஸ் தமோ குண மயமான) மாயையினால்‌ சுழற்றிக்‌ கொண்டிருக்கிறான் –

238-போக்தாரம்‌ யஜ்ஞதபஸாம்‌ ஸர்வ லோக மஹேஸ்வரம்‌ | ஸுஹ்ருதம்‌ ஸர்வ பூதாநாம்‌ ஜ்ஞாத்வா மாம்‌ ஸாந்திம்‌ ருச்சதி || கீதை -5-29-[யஜ்ஞங்களையும்‌, தவங்களையும்‌ புஜிப்பவனும்‌, எல்லா உலகங்களுக்கும்‌ மஹேஸ்வரனும்‌, எல்லா ஜீவ ராசிகளுக்‌கும்‌ நண்பனுமான என்னை அறிந்து சாந்தியை அடைகிறான் –

239-ஸர்வேஷாமேவ லோகாநாம்‌ பிதா மாதா ச மாதவ:। கச்சத்‌வமேநம்‌ ஸரணம்‌ ஸரண்யம்‌ புருஷர்ஷபா: ||-பாரதம்‌, ஆரண்ய பர்வம்‌ 192-56 [புருஷ ஸ்ரேஷ்டர்களே ! எல்லா உலகங்களுக்கும்‌ தந்தையும்‌, தாயும்‌ லக்ஷ்மீ நாதனே; ஸரணமடையத் தகுந்த இவனை ஸரண மடையுங்கள்‌.]

240-ததஸ்ய ப்ரியமபி, பாதோ ௮ஸ்யாம்‌।நரோ யத்ர தேவயவோ மத;ந்தி உருக்ரமஸ்ம ஸ ஹி ப,ந்துரித்தா ।விஷ்ணோ: பதே, பரமே மத்‌வ உத்ஸ: |-யஜுர் வேதம்‌, 2-4-6-(எந்த கங்கா தீர்த்த விஷயத்தில்‌, தேவத்வத்தை விரும்பும்‌ மனிதர்கள்‌ ஸக்தோஷிக்கிறார்களோ, இனியதாக விருக்கும்‌ இந்த பகவானுடைய அந்த ஸ்ரீபாத தீர்த்தத்தை ஆதரவுடன்‌ பானம்‌ செய்வேனாக. அப்படிக்‌ குடிப்பவன்‌ திரி விக்ரமனுக்கு பந்துவாவான்‌. இம் மாதிரியாக விஷ்ணு வினுடைய மேலான திருவடியில்‌ அம்ருதத்தினுடைய ப்ரவாஹம்‌ உண்டாகிறது]

241-மய்யாஸக்தமநா: பார்த்த,! யோகம்‌ யுஞ்ஜந்‌ மதாஸ்ரய: |அஸம்ஸயம்‌ ஸமக்‌,ரம்‌ மாம்‌ யதா ஜ்ஞாஸ்யஸி தச் ச்‌ருணு! -கீதை -7-1-[அர்ஜுனா | என்னிடம்‌ ஈடுபட்ட மனத்தை யுடையவனாய்‌, என்னையே ஆதாரமாகக்‌ கொண்டவனாய்‌, என் விஷயத்‌தில்‌ யோகத்தை ஆரம்பித்தவன்‌, ஸந்தேஹமில்லால் என்னை எந்த ஜ்ஞானத்தினால்‌ பூர்ணமாக அறிவானோ அந்த ஜ்ஞானத்தைக்‌ கேட்பாயாக-

242-பத்‌தாஞ்ஜலி புடம்‌ தீநம்‌ யாசந்தம்‌ ஸரணாக;தம்‌ | ந ஹந்யாதாந் ருஸம்ஸ்யார்த்தமபி ஸத்ரும்‌ பரந்தப ||ரா யு -18-27-(ஸத்ருக்களைத்‌ துன்புறுத்துபவனே | இருப்பிடத்துக்கு வருதல்‌, கை குவித்தல்‌ என்னும்‌ காயிக ப்ரபத்தியை யாவது, மனத்திலே தைர்யமாகிற மானஸ ப்ரபத்தியை யாவது, வாயாலே ப்ரார்த்திப் பதாகிற வாசிக ப்ரபத்தியை யாவது செய்தவனை, ஸத்ருவா யிருந்த போதிலும்‌, “இவன்‌ இரக்க மற்றவன்‌” என்னும்‌ அபவாதம்‌ வாராமைக்காக ஹிம்‌ஸிக்கக் கூடாது –

243-௮ஞ்ஜலி: பரமா முத்ரா க்ஷிப்ரம்‌ தேவ ப்ரஸாதிநீ -பரத்‌வாஜ ஸம்ஹிதை [வெகு சீக்கிரமாக பகவானை உகப்பிக்கும்‌ அஞ்ஜலி மேலான அடையாளமா யிருக்கிறது-

244-ராஜ வித்வா ராஜ குஹ்யம்‌ பவித்ரமிதமுத்தமம்‌ | ப்ரத்யக்ஷாவகஹம்‌ தர்ம்யம்‌ ஸுஸுகம்‌ கர்த்துமவ்யயம்‌ || கீதை -9-2-[வித்‌யைகளுக்குள்ளும்‌, ரஹஸ்யங்களுக்குள்ளும்‌ மேலானது இது. இது பாபங்களைப்‌ போக்கடிப்பவற்றில்‌ உயர்ந்தது. என்னை நேரில்‌ காட்டுவது, என்னை அடைவதற்கு ஸாதனமாயிருப்பது, செய்வதற்கு வெகு ஸுகமானது. (பலத்தைக்‌ கொடுத்த பின்பும்‌) அழியாதது –

245-அஸந்நேவ ஸ பவதி| அஸத்‌ ப்‌ரஹ்மேதி வேத சேத்‌ | அஸ்தி ப்ரஹ்மேதி சேத்‌ வேத; | ஸந்தமேநம்‌ ததோ விது,:॥தைத்திரியம்‌ – ஆனந்த,வல்லி-6-[ப்ரஹ்மம்‌ இல்லை யென்று அறிந்தானாகில்‌, அவன்‌ இல்லாதவனாகவே ஆகிறான்‌. ப்‌ரஹ்மம்‌ இருக்கிற தென்று அறிந்தானாகில்‌ ௮க் காரணத்தினாலேயே இவனை இருக்கிறவனாக அறிகிறார்கள் –

246-யதா ; ஹ்யேவைஷ ஏதஸ்மிந் நத்‌ருஸ்யே அநாத்ம்யே அநிருக்தே அநிலயநே அபயம்‌ ப்ரதிஷ்டாம்‌ விந்ததே। அத, ஸோ அபயங்கதோ பவதி। -தை -ஆனந்த -7-[காண முடியாதவனும்‌, (ப்ராக்ருத) ஸரீரமற்றவனும்‌, (தேவன்‌, மனுஷ்யன்‌ முதலிய) வார்த்தைகளால்‌ சொல்லத்‌ தகாதவனும்‌, (தனக்கு ஒரு) ஆதார மற்றவனுமான இந்தப்‌ பரமாத்மாவிடம்‌ ஸம்ஸார பயமில்லாமைக்காக பக்தி யோகத்தை எப்போது அடைகிறானோ, அப்போது அவன்‌ (ஸம்ஸார) பயமற்றவனாக ஆகிறான்‌-

247-தத்‌, யதே;ஷீக தூல மக்‌நெள ப்ரோதம்‌ ப்ரதூயேத | ஏவம்‌ ஹாஸ்ய ஸர்வே பாப்மாந: ப்ரதூயந்தே ॥ -சாந்தோக்டியம்‌ 5-24-3-[நெருப்பிலிட்ட இஷீகப் புல்லின்‌ பஞ்சு எப்படிக்‌ கொளுத்‌தப் படுகிறதோ, அப்படியே இவனுடைய எல்லாப்‌ புண்ய பாபங்களும்‌ கொளுத்தப் படுகின்றன-

248-இதம்‌ ஜ்ஞாந முபாஸ்ரித்ய மம ஸாதர்ம்ய மாகதா: | ஸர்க்கே அபி நோபஜாயந்தே ப்ரளயே ந வ்யதந்தி ச॥கீதை -14-2-[இந்த ஜ்ஞானத்தை அடைந்து, என்னைப் போல்‌ ஆனவர்கள்‌,ஸ்ருஷ்டி காலத்திலும்‌ பிறப்பதில்லை; ப்ரளய காலத்திலும்‌ அழிவதில்லை –

249-வைகுண்டே, து பரே லோகே ஸ்ரீயா ஸார்த்த,ம்‌ ஜகத்பதி:। ஆஸ்தே விஷ்ணுரசிந்த்யாத்மா பக்தைர்‌ பாகவதைஸ்‌ ஸஹ॥-சைவ புராணம் -[மேலான உலகமான வைகுண்டத்தில்‌ ஜகத் பதியும் நினைக்க வொண்ணாத ஸ்வரூபத்தை உடையவருமான விஷ்ணு, பக்தர்களுடனும்‌, பாகவதர்களுடனும்‌ கூடியவராய்‌, ஸ்ரீதேவியுடன்‌ கூட எழுந்தருளி யிருக்கிறார் –

250-மாஹா ரஜநம்‌ வாஸ:–ப்‌ருஹ 4-3-6.-பரமாத்மாவுக்கு) ஆடை பீதாம்பரம் –

251-அதஸீ புஷ்ப ஸங்காஸம்‌ பீத வாவாஸ ஸமச்யுதம்‌ |யே நமஸ்யந்தி கேரவிந்தம்‌ ந தேஷாம்‌ வித்‌யதே ப,யம்‌। -பார-சாந்தி 46-118-பீஷ்ம வாக்யம் [அடியவர்களை நழுவ விடாதவனும்‌, காயாம் பூவைப் போன்‌றவனும்‌, பீதாம்பரத்தை யுடையவனுமான கோவிந்தனை எவர்கள்‌ நமஸ்கரிக்கிறார்களோ அவர்களுக்கு பயமில்லை –

252-ஆவர்த்த இவ கங்காயா: [கங்கையின்‌ சுழல்‌ போன்‌றிருக்கும்‌ (திரு நாபி )

253-ப்ருந்ததா வநம்‌ பகவதா க்ருஷ்ணே நாக்லிஷ்ட கர்மணா |-ஸூபேந மநஸா த்‌யாதம்‌ கவாம்‌ வ்ருத்‌தி மபீப்ஸதா।॥! -விபு -5-6-28-[கல்யாண குணங்கள்‌ நிறைந்தவனும்‌, பெருங்காரியங்களையும்‌ எளிதாகச்‌ செய்பவனும்‌, பசுக்களின்‌ வ்ருத்‌தியை விரும்புபவனுமான க்ருஷ்ணனால்‌ ப்‌ருந்தாவனமானது, ஸூபமான மனத்தினால்‌ நினைக்கப் பட்டது –

254-ஸயநே சோத்த மாங்கேந ஸீதாயா: ஸோபிதம்‌ புரா। ரா யு 1-5-[படுக்கையில்‌ ஸீதா பிராட்டியின்‌ தலையாலே முன்னெல்‌லாம்‌ பிரகாஸியா நின்‌றதான திருக்கையை –

255-ரேகா த்ரயாங்கிதா க்ரீவா கம்பு க்ரீவேதி கத்யதே | [மூன்று ரேகைகளால்‌ அடையாளம்‌ செய்யப்பட்ட கழுத்து ‘கம்பு க்ரீவா” என்று சொல்லப்படுகிறது

256-ஸக்‌ய: பஸ்யத க்ருஷ்ணஸ்ய முக மத்யருணே க்ஷணம்‌|.,. விகாஸி ஸார தாம்போஜமவஸ்யாய ஜலோக்ஷிதம்‌ | பரிபூய ஸ்திதம்‌ ஜந்ம ஸபலம்‌ க்ரியதாம்‌ த்‌ருஸ : ॥ வி பு -5-20-25-[ஸகி,களே | மிகவும்‌ சிவந்த திருக் கண்களை உடையதும்‌ பனி ஜலத்தினால்‌ தெளிக்கப் பட்டிருக்கும்‌ மலர்ந்த ஸரத்‌ காலத்‌ தாமரையை வெற்றி கொண்டிருப்பதுமான கிருஷ்ணனுடைய முகத்தைப்‌ பாருங்கள்‌. கண்களைப்‌ பெற்றிருப்‌பதை ப்ரயோஜன முள்ளதாகச்‌ செய்யுங்கோள் –

257-பாபம்‌ ஹரதி யத்‌ பும்ஸாம்‌ ஸ்ம்ருதம்‌ ஸங்கல்பநாமயம்‌ | தத்‌ புண்டரிக நயநம்‌ விஷ்ணோர்‌ த்‌ரக்ஷயாம்யஹம்‌ முகம்‌॥! -வி பு -5-17-4-[எந்தத்‌ திருமுக மண்டலமானது நினைக்கப் பட்டவுடன்‌, மனிதர்களின்‌ பாபத்தைப்‌ போக்கடிக்கிறதோ, ஆஸ்ரிதர்‌களுடைய ஸங்கல்பத்தின் படியே அமைந்திருப்பதும்‌, தாமரை போன்‌ற திருக் கண்களை உடையதுமான விஷ்ணுவினுடைய அத்திருமுக மண்டலத்தை நான்‌ பார்க்கப்‌ போகிறேன் –

258-அபரிமித திவ்ய பூஷண ! -கத்ய த்ரயம் [கணக்கற்ற தி,வ்யாப,ரணங்களை உடையவனே-

259-ஸ்ரக்‌,வஸ்த்ராபரணைர்‌ யுக்தம்‌ ஸ்வாநுரூபைரநூபமை: | சிந்மயை: ஸ்வப்ரகாஸைஸ்ச அந்யோந்ய ருசிரஞ்ஜகை: || -பெவ்ஷ்கர ஸம்ஹிதை -[தனக்குத்‌ தகுந்தவையும்‌, ஒப்பற்றவையும்‌, ஞான மயமாயிருப்பவையும்‌, ஸ்வயம்‌ ப்ரகாஸமானவையும்‌, ஒன்றுக்‌ கொன்று (சேர்த்தியினா லுண்டான) காந்தியினால்‌ அழகா யிருப்பவையுமான மாலைகளினாலும்‌, வஸ்த்ரங்களினாலும்‌, ஆபரணங்களினாலும்‌ கூடியிருப்பது பர ப்ரஹ்மம் –

260-கா த்வந்யா த்வாம்ருதே தேவி ஸர்வ யஜ்ஞமயம்‌ வபு: | அத்யாஸ்தே தேவ தேவஸ்ய யோகி; சிந்த்யம்‌ கதாப்‌ருத:।0, வி.பு 1-9-122--[ஹே தேவி! கதையை தரித்தவனும்‌, தேவ தேவனுமான: எம்பெருமானுடைய, யோகிகளால்‌ நினைக்கத் தக்கதும்‌, ஸர்வ யஜ்ஞ மயமுமான ஸரீரத்தில்‌ உன்னைத்‌ தவிர வேறு எவள்‌ இருக்கிறாள் –

261-திவ்ய மால் யாம்பரதரா ஸ்நாதா பூஷண பூஷிதா। பஸ்யதாம்‌ ஸர்வ தேவாநாம்‌ யவவ் வக்ஷ:ஸ்தலம்‌ ஹரே –1. வி பு 1-91-05-அப்ராக்ருதமான மாலையையும்‌, வஸ்த்ரத்தையும்‌ தரித்‌திருப்பவளும்‌, ஸ்நானம்‌ செய்தவளும்‌, பூ,ஷணங்களால்‌ அலங்கரிக்கப் பட்டவளுமான ஸ்ரீதே,வி எல்லா தேவர்களும்‌ பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே ஹரியினுடைய திரு மார்பை அடைந்தாள் –

262-ப்‌ருகோ க்‌யாத்யாம்‌ ஸமுத்பந்நா ஸ்ரீ: பூர்வமுததே; புந:। தேவதா நவயத்நேந ப்ரஸூதா அம்ருதமந்தநே ॥ -வி.பு 1-9-141.[முதலில்‌, ப்‌ருகு,மஹர்ஷிக்கு: (அவர்‌ பத்னியான) க்யாதி யிடம்‌ ஸ்ரீதேவி உண்டானாள்‌; மறுபடியும்‌ அம்ருதமதன காலத்தில்‌ தேவாஸுரர்களுடைய யத்னத்தினால்‌ கடலி லிருந்து உண்டானாள்‌

263-நேதாநீம்‌ த்வத்‌ருதே ஸீதே ஸ்வர்க்கோ ,அபி மம ரோசதே! -ரா-அ 30-42.[ஸீதே! இப்பொழுது நீயில்லாமல்‌ ஸ்வர்க்கமும்‌ எனக்கு ருசிக்காது.]

264-த்வம்‌ மாதா ஸர்வ லோகாநாம்‌ தேவதேவோ ஹரி; பிதா।த்வயைதத்‌ விஷ்ணுநா சாம்ப, ஐகத்‌ வ்யாப்தம்‌ சராசரம்‌ ||வி-பு 1-9.126, [எல்லா உலகங்களுக்கும்‌ நீ தாய்‌; தேவதேவனான ஹரி தந்தை. தாயே ! அசைபவையும்‌, அசையாதவையு மடங்கிய இந்த உலகம்‌ உன்னாலும்‌, விஷ்ணுவாலும்‌ வியாபிக்கப்‌ பட்டிருக்கிறது-

265-ஏஷ ஸேதுர்‌ மயா பத்‌தஸ்‌ ஸாகரே ஸலிலார்ணவே |தவ ஹேதோர்‌ விஸாலாக்ஷி ! நளஸேதுஸ்‌ ஸுது,ஷ்கர: | ரா.யு 126-12.[அகன்ற கண்களை உடையவளே | நீர்‌ நிறைந்த கடலில்‌, நள ஸேது என்ற பெயர் பெற்றதும்‌, மிகவும்‌ கட்டுவதற்கு அரிதுமான இந்த அணை உனக்காக என்னால்‌ கட்டப்‌ பட்டது.]

266-பரி ஸ்ரமாத்‌ ப்ரஸுப்தா ச ராக,வாங்கே அப்யஹம்‌ சிரம்‌ |பர்யாயேண ப்ரஸுப்தஸ்ச மமாங்கே பரதாக்‌ரஜ: ||ரா ஸூந் 38-21. [ராகவனுடைய திருத் தொடையில்‌, நான்‌ களைப்பினால்‌ வெகு நேரம்‌ தூங்கினேன்‌. பரதனுடைய தமையனாரான அவரும்‌ என்‌ தொடையில்‌ தூங்கினார் –

267-ஸ ஏகதா பவதி த்ரிதா பவதி பஞ்சதா। ஸப்ததா நவதா சைவ புநஸ்‌ சைகாத ஸ ; ஸ்ம்ருத: | ஸதஞ்ச தா சைகஞ்ச ஸஹஸ்ராணி ச விம்ஸத; ॥–சாந்தோ 7-26-2, [“முக்தாத்மா பல ஸரீரங்களை உடையவனாகிறான்‌” என்று தாத்பர்யம்‌.

268-துல்ய ஸீல வயோ வ்ருத்தாம்‌ துல்யாபி ஐந லக்ஷணாம்‌ |ராகவோஃ5ர்ஹதி வைதேஹீம்‌ தம்‌ சேயமஸி தேக்ஷணா ॥ ரா-ஸு 16-5-[ஒரே விதமான குணங்கள்‌, வயது, நடத்தை இவைகளை உடையவளும்‌, ஸமானமான குலத்தையும்‌, லக்ஷணங்‌களையும்‌ உடையவளுமான வைதேஹிக்கு ராகவனே தகுந்‌தவர்‌; கறுத்த கண்களை உடைய இவளும்‌ அவருக்கே தகுந்தவள்‌

269-நித்யைவைஷா ஜகந்மாதா விஷ்ணோ: ஸ்ரீரநபாமிநீ |யதா ஸர்வகதோ விஷ்ணுஸ்‌ ததைவேயம்‌ த்‌விஜோத்தமா –விபு 1-8 -17-[உலகிற்கெல்லாம்‌ தாயும்‌. அழிவற்‌றவளும்‌ விஷ்ணுவினுடை யவளுமான இந்த ஸ்ரீ தேவி நித்யமானவளே. ப்ராஹ்மண ஸ்ரேஷ்ட,ரே! ஸர்வ வ்யாபியான விஷ்ணு எப்படிப்பட்டவரோ அப்படிப்பட்டவளே இவளும்

270-கந்தர்வாப் ஸரஸஸ்‌ ஸித்‌தாஸ்‌ ஸ கிந்நர மஹோரக ॥ நாந்தம்‌ குணாநாம்‌. கச்சந்தி தேநா நந்தோ அயமுச்யதே ॥ [கந்தர்வர்களும்‌, அப்ஸரஸ்ஸுகளும்‌, கின்னரர்களுடனும்‌, மஹா நாகங்களுடனும்‌ கூடிய ஸித்‌தர்களும்‌, (இவனுடைய) குணங்களின்‌ எல்லையை அடைவதில்லை; ஆகையால்‌ இவன்‌ அநந்தனென்று சொல்லப்படுகிறான் –

271-உபமாநமஸேஷாணாம்‌ ஸாதூநாம்‌ யஸ்ஸதா அபவத்‌ | -வி 1.15.157-[எந்த ப்ரஹ்லாதாழ்வான்‌, எப்போதும்‌ எல்லா ஸாதுக்‌களுக்கும்‌ உபமானமாக ஆயினனோ…]

272-கிம்‌ சைநாம்‌ ப்ரதி வக்ஷ்மாமி க்ருத்வா விப்ரியமீத்‌ருஸம்‌ | யதா யதா ஹி கெளஸல்யா தாஸீ வச்ச ஸகீ வ ச ॥ பார்யாவத்‌ பகிநீவச் ச மாத்ருவச்சோபதிஷ்டதி ||-ரா-அ 12.68 தஸரத வாக்யம் [கெளஸல்யை தாஸியைப் போலும்‌, ஸகியைப் போலும்‌,மனைவியைப் போலும்‌, ஸஹோதரியைப் போலும்‌, தாயைப்‌போலும்‌ ஸூஸ்ரூஷை செய்யும் போதெல்லாம்‌, இப்படிப்‌ பட்ட அநிஷ்டமான காரியத்தைச்‌ செய்து விட்டு அவளுக்கு என்ன பதில்‌ சொல்லுவேன்‌ ]

273-பரகத அதிஸய ஆதா நேச்ச, யோபாதே,யத்வமேவ யஸ்ய ஸ்வரூபம்‌ ஸ ஸேஷ: । பரஸ் ஸேஷீ॥-வேதார்த்த ஸங்க்ரஹம் [மற்றொருவனிடத்திலிருக்கும்‌ ஒரு மேன்மையை உண்டு பண்ண வேண்டு மென்னும்‌ எண்ணத்துடன்‌ அங்கீகரிக்கப்‌ படுகையே எவனுக்கு ஸ்வரூபமோ அவன்‌ ஸேஷன்‌; மற்றவன்‌ ஸேஷி-

274-பாரதந்த்ர்யம்‌ பரே பும்ஸி ப்ராப்ய நிர்க்கத பந்தந: |
ஸ்வாதந்த்ர்ய மதுலம்‌ ப்ராப்ய தேநைவ ஸஹ மோததே॥ -விஷ்ணு தத்வம் -[கர்ம பந்தத்திலிருந்து விடுபட்டவனான முக்தன்‌, பரம புருஷனிடத்தில்‌ பாரதந்த்ரியத்தை அடைந்து, ஒப்பற்ற ஸ்வாதந்த்ரியத்தையும்‌ அடைந்து, அவனுடன்‌ கூடவே ஆரந்தப் படுகிறான்‌-

275-கருடஞ்ச ததர்ஸோச் சைரந்தர்த்தாநக,தம்‌ தவிஜ। க்ருதச்சாயம்‌ ஹரேர்‌ மூர்த்‌நி பக்ஷாப்‌யாம்‌ பக்ஷி புங்கவம்‌॥ -வி-பு 5-12-4 [முனிவரே! சிறகுகளால்‌ ஹரியின்‌ தலையில்‌ நிழலை உண்டு பண்ணிக் கொண்டிருப்பவனும்‌, பறவைகளுக்குத்‌ தலைவனும்‌, மறைந்திருப்பவனுமான கருடனையும்‌ அந்த இந்திரன்‌ ஆகாயத்தில்‌ பார்த்தான்‌.

276-ஸுபர்ணோ அஸி கரூத்மாந்‌। த்ரிவ்ருத்‌ தே ஸிர: | காயத்ரம்‌ சக்ஷுஸ் : |.தைத்திரிய யஜுஸ் ஸம்ஹிதை . [நல்ல சிறகுகளை யுடையவனாயும்‌, கருத்மான்‌ என்னும்‌ திருநாமத்தை உடையவனா யுமிருக்கிறாய்‌; த்ரிவ்ருத்‌ உன்னு டைய தலை; காயத்ரம்‌ கண்‌…]

277-யது,ச்சிஷ்டமபோஜ்யம்‌, யத்‌, வா துஸ் சரிதம்‌ மம, ஸர்வம்‌ புநந்து மாமாப: –தை-நா- 38.[உண்ணத் தகாத உச்சிஷ்டம்‌ யாதொன்று என்னால்‌ உண்‌ணப்பட்டதோ, என்னுடைய கெட்ட காரியம்‌ யாதொன்று உண்டோ, “ஆப: எனப்படும்‌ எம்பெருமான்‌ என்னை அவைகளெல்லா வற்றிலிருந்தும்‌ பரி ஸூத்‌தப்படுத்தட்டும்

278-ரஸாந்‌ பக்தஸ்ய ஜிஹ்வாயாம்‌ க்‌ருஹ்ணாமி கமலோத்‌ப,வ!-பாஞ்சராத்ர- [தாமரையில்‌ பிறந்த பிரமனே ! இனிய சுவைகளை பக்தனுடைய நாக்கிலிருந்து அறிகிறேன்‌

279-௮வித்‌யாஸ்மிதாபி,நிவேஸ ராக த்‌வேஷா: பஞ்ச க்லேஸா :। -பாதஞ்ஜல ஸூத்ரம் [அவித்‌யை, அஹங்காரம்‌, பேராசை, விருப்பம்‌, கோபம்‌ இவ் வைந்தும்‌ க்லேஸங்கள்‌.]

280-யேந மாத்வதி –-எதனாலே மதமடைகிறானோ

281-யஸ்‌ த்வயா ஸஹ ஸ ஸ்வர்க்கோ நரகோ யஸ்‌ த்வயா விநா। இதி ஜாநந்‌ பராம்‌ ப்ரீதிம்‌ ௧ச்ச, ராம மயா ஸஹ॥ ரா.௮ 90-18-[ராகவரே ! உம்முடன்‌ கூடியிருக்கும்‌ இருப்பே (எனக்கு) ஸ்வர்க்கம்‌; உம்மைப்‌ பிரிந்திருக்கு மிருப்பு நரகம்‌” என்பதை அறிந்து, என்னுடன்‌ கூடவே மேலான ஆநந்தத்தை அடைவீராக.]

282-த்வயா ச ஸஹ கந்தவ்யம்‌ மயா குருஜநாஜ்ஞயா।த்வத்‌, வியோகேந மே ராம! த்யக்தவ்யமிஹ ஜீவிதம்‌ ॥ ரா-அ 29-5- [ராகவரே! பெரியோர்களின்‌ கட்டளைப்படி நான்‌ உம்முடன்‌ கூடவே போக வேண்டும்‌; உம்மைப்‌ பிரிந்தால்‌ இங்கேயே உயிரை விட வேண்டும்‌

283-ஸர்வதா , தேந ஹீநாயா ராமேண விதி,தாத்மநா । தீக்ஷணம்‌ விஷமிவாஸ்வாத்‌ய துர்லபம்‌ மம ஜீவிதம்‌ ॥-ரா-ஸு 25.17. [நெஞ்சிலுள்ளதை அறிபவனான ராம பிரானை விட்டுப்‌ பிரிந்த எனக்கு, கொடுமையான விஷத்தைக்‌ குடித்ததைப்‌ போல்‌, ‘ உயிர் தரிப்பது எல்லா விதத்திலும்‌ துர்லபம் ]

284-யுவா$குமார:-ருக்‌; வே-அஷ்‌ 2-8-25- [யெளவனத்தை உடையவனாகவும்‌, சிறிது பாலனாகவு மிருப்பவன்‌.]

285-தருணெள ரூப ஸம்பந்நெள ஸுகுமாரெள மஹா பலெள| புண்டரீக விஸாலாக்ஷெள சீர க்ருஷ்ணாஜிநாம்ப,ரெள ॥| : ரா-ஆ 19-14 சூர்ப்பணகை வார்த்தை [(ராம லக்ஷ்மணர்கள்‌) வாலிபமானவர்கள்‌; அழகு நிறைந்தவர்கள்‌; ஸெளகுமார்யத்தை உடையவர்கள்‌; அதிகமான பலமுள்ளவர்கள்‌. தாமரை போன்ற அகன்ற கண்களை உடையவர்கள்‌ ; மரவுரியையும்‌, மான்‌ தோலையும்‌ உடுத்‌தவர்கள்‌.]

286-ஸமுத்‌ரம்‌ ராகவோ ராஜா ஸரணம்‌’ ௧ந்துமர்ஹதி | ‘காநிதஸ்‌ ஸகரேணாயம ப்ரமேயோ மஹோததி,: ॥ ரா யு -19-31-[அரசரான ராகவர்‌ ஸமுத்ரத்தை ஸரணமடையத்‌ தகுந்தவர்‌. அளவற்றதான இப் பெருங் கடல்‌ ஸகரரால்‌ வெட்டு விக்கப் பட்டதன்‌றோ

287-த்‌விஷதந்நம்‌ ந போக்தவ்யம்‌ த்‌விஷந்தம்‌ நைவ போஜயேத்‌ | பாண்டவாந்‌ த்‌விஷஸே ராஜந்‌ !மம ப்ராணா ஹி பாண்டவா: || பார-உத்‌, 74-27,[த்வேஷிப்பவனின்‌ அன்னம்‌ புஜிக்கத் தக்கதன்று ; த்வேஷிப்பவனை புஜிப்பிக்கவும்‌ கூடாது, அரசனே | நீ பாண்டவர்களை த்‌வேஷிக்கிறாய்‌. பாண்டவர்கள்‌ எனக்கு ப்ராணனன்றோ

288-289- ஏதமாநந்த, மயமாத்மாந முபஸங்க்ரம்ய |இமாந்‌ லோகாந்‌ காமாந் நீ காமரூப் யநுஸஞ்சரந்‌ | ஏதத்‌ ஸாம காயந் நாஸ்தே। ஹாவு ஹாவு ஹாவு || தை-ப்ரு 10-5 [ஆனந்த,மயனான இந்தப்‌ பரமாத்மாவை அணுகி, இஷ்டப்‌ பட்ட உருவங்களை உடையவனாய்‌, இந்தக்‌ காமங்களிலும்‌, லோகங்களிலும்‌ (பரமாத்மாவைப்‌) பின் தொடர்ந்து கொண்டு இந்த ஸாமத்தைப்‌ பாடிக் கொண்டிருக்கிறான்‌: ஹாவு ஹாவு ஹாவு]

290-ஜிதந்தே (1-8)

291-ஸோ அஹம்‌ தே தேவதே,வேஸ ! நார்ச்சநாதெ,ள ஸ்துதெள ந ச ॥ ஸாமார்த்‌,யவாந்‌ க்ருபா மாத்ர மநோ வ்ருத்தி: ப்ரஸீத, மே॥ வி.பு 57-70, காளிய ஸ்தோரம் -[தேவர்களுக்கும்‌ தேவர்களான நித்ய ஸூரிகளுக்கும்‌’ தலைவனே | இப்படிப்பட்ட நான்‌ உன்னுடைய ஸ்துதியிலும்‌, அர்ச்சனை முதலியவற்றிலும்‌ ஸாமர்த்தியம்‌ உடையவனல்‌லேன்‌. அருள்‌ கூர்ந்த திருவுள்ளத்துடன்‌ கூடியவனாய்‌ எனக்கு தயை புரிய வேண்டும் –

292-ஜாயமாநம்‌ ஹி புருஷம்‌ யம்‌ பஸ்யேந்‌ மது,ஸூதந: | ஸாத்விகஸ்‌ ஸ து விஜ்ஞஜேயஸ்‌ ஸ வை மோக்ஷார்த்த, சிந்தக: ॥| பார -சாந்தி 358.78.[பிறந்து கொண்டிருக்கும் போது எந்தப்‌ புருஷனை மது, ஸுூதனன்‌ பார்க்கிறானோ அவனே ஸத்வ குணமுடையவனென்று அறியத் தக்கவன்‌. அவனே மோக்ஷ பலத்தை நினைப்பவன்‌ –

293-இச்சாத ஏவ தவ விஸ்வ பதார்த்த ஸத்தா நித்யம்‌ ப்ரியாஸ்‌ தவ து கேசந தே அபி நித்யா: ! நித்யம்‌ த்வதே,பரதந்த்ரநிஜ ஸ்வரூபா; பாவத்க மங்கள குணா ஹி நிதர்ஸநம்‌ ந: -வைகுண்ட ஸ்தவம்‌ -96-[எல்லாப்‌ பொருள்களின்‌ இருப்பும்‌ உன்னுடைய விருப்பத்‌தாலேயே ஏற்படுகிறது. உனக்குச்‌ சில வஸ்துக்கள்‌ எப்போதும்‌ பிரியமானவை; அவை நித்யமாக விளங்குகின்றன. எப்பொழுதும்‌ உனக்கே பரதந்திரமான ஸ்வ ரூபத்தை யுடைய உன்னுடைய கல்யாண குணங்கள்‌ (இவ் விஷயத்தில்‌) எங்களுக்கு த்‌ருஷ்டாந்தம் –

294-யோ அஹமஸ்மி ஸ ஸந்‌ யஜே-யஜார் ப்‌ராஹ்மணம் [நான்‌ எப்படிப் பட்டவனா யிருக்கிறேனோ, அப்படிப்பட்ட வனாகவே இருந்து கொண்டு, (ஆத்ம ஸமர்ப்பணமாகிற) யாகத்தைச்‌ செய்கிறேன்‌.

295-யஸ்யாஸ்மி ந தமந்தரேமி -யஜார் ப்‌ராஹ்மணம் -எவனுக்கு நான்‌ தாஸனா யிருக்கிறேனோ, அவனை விட்டு வேறொருவனிடம்‌ செல்ல மாட்டேன்‌ –

296-ஆத்மா ராஜ்யம்‌ தநம்‌ மித்ரம்‌ களத்ரம்‌ வாஹநாநி ச।
ஏதத்‌ பகவதே ஸர்வமிதி தத் ப்ரேக்ஷிதம்‌ ஸதா ॥ சாந்தி 343-24 [‘ஆத்மா, ராஜ்யம்‌, பொருள்‌, நண்பர்கள்‌, மனைவி, வாஹனங்கள்‌ இவை யெல்லாம்‌ பகவானுக்கு” என்று உபரிசர வஸுவினால்‌ எப்போதும்‌ நினைக்கப்பட்டது –

297-கதம்‌ தஸரதாஜ் ஜாதோ பவேத்‌; ராஜ்யாபஹாரக: |
ராஜ்யம்‌ சாஹஞ்ச ராமஸ்ய தர்மம்‌ வக்து மிஹார் ஹஸி ॥ ரா அ -82-12-[தஸரதனிடமிருந்து பிறந்தவன்‌ எப்படி ராஜ்யத்தை அபஹரிப்பவனாவான்‌? ராஜ்யமும்‌, நானும்‌ ராமனுடையவை. நீர்‌ இவ் விஷயத்தில்‌ தர்மத்தைச்‌ சொல்ல வேண்டும்

298-ஸ்வத்வமாத்மநி ஸஞ்ஜாதம்‌ ஸ்வாமித்வம்‌ ப்ரஹ்மணி ஸ்நி,தம்‌ |
உப,யோரேஷ ஸம்பந்தோ ந பரோ அபிமதோ மம॥-விஷ்ணு தத்வம் [உடைமையா யிருக்கும்‌ தன்மை ஆத்மாவினிடத்தில்‌ உள்‌ளது; உடையவனா யிருக்கும்‌ தன்மை ப்ரரஹ்மத்தினிடமுள்ளது; இருவருக்கும்‌ இதுவே ஸம்பந்தம்‌; வேறு ஸம்பந்‌தம்‌ எனக்கு இஷ்டமன்‌று]

299-300-விஷ்ணு ஸம்ஸ்மரணாத்‌ க்ஷீண ஸமஸ்த க்லேஸ ஸஞ்சய:। முக்திம்‌ ப்ரயாதி ஸ்வர்க்கராப்திஸ்‌ தஸ்ய விக்‌நோ அநுமீயதே ॥| வாஸுதேவே மநோ யஸ்ய ஐபஹோமார்ச்சந। இஷ தஸ்யாந்தராயோ மைத்ரேய தேவேந்த்‌,ரத்வாதிகம்‌ பலம்‌॥ -விஷ்ணு புராணம் -2-6-40-41-விஷ்ணுவை நினைப்பதினால்‌ துக்க ஸமூஹங்களெல்லாம்‌ நீங்கப் பெற்றவனாய்‌, அவன்‌ மோக்ஷத்தை அடைகிறான் -ஸ்வர்க்கத்தை அடைதல் அவனால் தனக்கு இடையூறாக நினைக்கப் படுகிறது. மைத்ரேயனே! ஜபம்‌, ஹோமம்‌, அர்ச்‌சனம்‌ முதலியவைகளில்‌ எவனுடைய மனம்‌ வாஸுதேவனிடம்‌ லயித்திருக்கிறதோ , அவனுக்கு தேவேந்திரனா யிருக்கை முதலிய பலங்கள்‌ இடையூறாகவே ஆகின்‌றன.].

301- வாஸுதேவஸ்ய யே பக்தா: சாந்தாஸ்‌ தத்‌கத மாநஸா:। தேஷாம்‌ தாஸஸ்ய தாஸோஹம்‌ பவேஜ்ஜந்மநி ஜந்மநி॥| (தேஷாஞ்ச தாதா தாஸ்யம்‌ மே… என்றும்‌ பாடம்‌: காண்கிறது.) [ஸாந்தர்களாயும்‌ பகவானிடத்திலேயே மனத்தைச்‌ செலுத்‌தி யவர்களாயுமிருக்கும்‌, வாஸுதேவ பக்தர்கள்‌ எவர்களுளரோ, இந்த ஆத்ம வஸ்துவானது, அவர்களுடைய தாஸனுக்கும்‌ தாஸனாக, ஜன்மந் தோறும்‌ ஆகக் கடவது –

302-பஸ்யேம ஸரதஸ் ஸதம்‌ । -மாத்‌யாஹ்னிக மந்த்ரம் [நூறு வருஷங்கள்‌ (உன்னைப்‌) பார்க்கக் கடஸ்

303-ஸோ அப்யேநம்‌ த்‌வஜ வஜ்ராப்‌,ஜக்ருத சிஹ்நேந பாணிநா । ஸம்ஸ்ப்ருஸ் யாக்ருஷ்ய ச ப்ரீத்யா ஸுகாட,ம்‌ பரிஷஸ்வஜே!॥ .வி-பு 5.18.2--[அந்தக் க்ருஷ்ண பகவானும்‌, இந்த அக்ரூரனை, கொடி, வஜ்ரம்‌, தாமரை இவைகளால்‌ அடையாளம்‌ செய்யப்‌ பட்ட திருக்கையால்‌ தொட்டு இழுத்து, அன்புடன்‌ நன்‌ராகத்‌ தழுவிக் கொண்டான் –

304-அலமத்ய ஹி புக்தைர்‌ ந: பரமார்த்தைரலஞ்ச ந:! யத; பஸ்யேம நிர்யாந்தம்‌ ராமம்‌ ராஜ்யே ப்ரதிஷ்டிதம்‌ ॥ ததோ ஹி ந: ப்ரிய தரம்‌ நாந்யத்‌ கிஞ்சித்‌ பவிஷ்யதி || ரா -அ -17-10-[உண்பது முதலிய இவ்வுலக போகங்களும்‌ வேண்டிய தில்லை; மோக்ஷம்‌ முதலிய மேலான போகங்களும்‌ வேண்‌ டியதில்லை, ராஜ்யத்தில்‌ அபிஷேகம்‌ செய்யப் பட்டவரும் ஊர்வலம்‌ வருகின்‌றவருமான ராமனைக்‌ காண்பதைக் காட்டி லும்‌ மேலான ப்ரியம்‌ நமக்கு வேறொன்றும்‌ இல்லை –

305-த்வமிந்த்‌ரஸ்‌ ஸத்யமேவைதத்‌ தேவஸ்‌ த்ரிபுவநேஸ்வர: | த்வயா $பி ப்ராப்தமைஸ்வர்யம்‌ யதஸ்தம்‌ தோஷயாம் யஹம்‌॥ -விஷ்ணுதர்மம்‌ 2-14-[நீ இந்திரனே; இது உண்மையே; நீ தேவன் தான்‌; மூவுலகங்களுக்கும்‌ ஈஸ்வரன் தான்‌. (ஆனால்‌) உன்னாலும்‌ எவனிடமிருந்து செல்வம்‌ அடையப்பட்டதோ, அவனையே நான்‌ ஆராதிக்கிறேன்‌-

306-ஏதே வை நிரயாஸ்தாத! ஸ்தாநஸ்ய பரமாத்மந: –சாந்தி -195-6-குழந்தாய்‌! பரமாத்மாவினுடைய இருப்பிடத்திற்கு ஒப்‌பிடும் போது இந்த ஸ்வர்க்கம்‌ முதலியவை யெல்லாம்‌ நரகங்களாகின்‌ றன.]

307-ஸம்ஸ்மராம்யஸ்ய வாக்யாநி ப்ரியாணி மதுராணி ச। ஹ்ருத்‌யாந் யம்ருத கல்பாநி மந:ப்ரஹ்லாதநாநி ச ॥ ரா -ஆ -16-39-[பிரியமாயும்‌, இனியவையாயும்‌, ஹ்ருதயத்திலிருந்து வெளி வருபவையாயும்‌, அம்ருதம்‌ போன்‌றவையாயும்‌, மனத்தை உகப்பிப்பவையா யுமுள்ள அந்த பரதனுடைய வாக்கியங்‌களை நினைக்கிறேன்‌-

308-த்வயி கிஞ்சித்‌ ஸமாபந்நே கிம்‌ கார்யம்‌ ஸீதயா மம। பரதேந மஹாபாஹோ! லக்ஷமணேந யவீயஸா। ஸத்ருக்‌நேந ச ஸத்ருக்‌,ந! ஸ்வ ஸரீரேண வா புந:॥-ரா -யு -41-4-[நீண்ட கைகளை யுடைய ஸுக்ரீவனே! உனக்கு ஏதாவது அவமானம்‌ கேர்ந்ததாகில்‌ ஸீதையால்‌ எனக்கு என்ன ப்ரயோஜனம்‌? பரதனாலும்‌, இளையவனான லக்ஷ்மணனாலும்‌, சத்ருக்னனாலும்‌ என்ன ப்ரயோஜனம்‌ ?: சத்துருக்களை அழிப்பவனே | என்னுடைய ஸரீரத்தினால் தான்‌ என்ன ப்ரயோஜனம்‌]

309-ந தேவலோகா க்ரமணம்‌ நாமரத்வமஹம்‌ வ்ருணே | ஐஸ்வர்யம்‌ வா5பி லோகாநாம்‌ காமயே ந த்வயா விநா॥ ரா -அ -31-5-[நித்ய ஸூரிகள்‌ வாழும்‌ உலகான ஸ்ரீவைகுண்ட,த்தில்‌ வாழ்ச்சியையும்‌, கைவல்யத்தையும்‌, உலகங்களிலுள்ள ஐஸ்வர்யத்தையும்‌ உன்னைப்‌ பிரிந்த நான்‌ விரும்ப மாட்டேன்

310-யத்‌ ப்‌ரஹ்ம கல்ப நியுதாநுபவே அப்யநாஸ்யம்‌
தத்‌ கில்பி,ஷம்‌ ஸ்ருஜதி ஜந்துரிஹ க்ஷணார்த்தே, । வைகுண்ட ஸ்தவம் -60-[யாதொரு பாபம்‌, பல்லாயிரம்‌ ப்‌ரஹ்ம கல்பங்கள்‌ அனுபவித்தாலும்‌ நஸிக்காதோ, அந்தப்‌ பாபததை இந்த ஜந்து (ஜீவன்‌) இங்கு அரை க்ஷண நேரத்தில்‌ செய்கிறான் –

311-ஆஹார நித்ரா பயமைதுநாநி துல்யாநி கூல்வத்ர ஸமஸ்த ஜந்தோ: |
ஜ்ஞாநாத்‌, விஸிஷ்டோ ஹி நர: பரேப்‌யோ ஜ்ஞாநேந ஹீந: பஸுபிஸ்‌ ஸமாந: ॥| நரஸிம்ஹபுராணம்‌ 16-13-[ஆஹாரம்‌, நித்திரை, பயம்‌, ஸ்த்ரீ புருஷ ஸங்கமம்‌ என்பவை இங்கு எல்லா ஜந்துக்களுக்கும்‌ ஸமானம்‌. மற்றவைகளைக்‌ காடடிலும்‌ மனிதன்‌ அறிவினால்‌ மேலானவனாயிருக்கிறான்‌. ஞான மற்றவன்‌ பசுக்களுக்கு ஸமானமானவன்‌.

312-ஆநயைநம்‌ ஹரிஸ்ரேஷ்ட, தத்தமஸ்யாபயம்‌ மயா। விபீஷணோ வா ஸுக்ரீவ! யதி, வா ராவண: ஸ்வயம்‌ ॥ ரா-யு 18-34-[வானரர்களுள்‌ சிறந்தவனான ஸுக்ரீவனே! இவனை அழைத்துவா; விபீஷணனாயிருந்தாலும்‌, ராவணன்‌ தானே யாயிருந்தாலும்‌, இவனுக்கு என்னால்‌ அப,யமளிக்கப் பட்டது –

313-கச்சாநுஜாநாமி ரணார்த்தி,தஸ்‌ த்வம்‌ ப்ரவிஸ்ய ராத்ரிஞ்சரராஜ லங்காம் -ஆஸ்வாஸ்ய நிர்யாஹி ரதீ ச தந்வீ ததா பலம்‌ த்ரஷ்யஸி மே ரதஸ்த; ॥|-ராயு 59-144, * [ராக்ஷ்ஸ ராஜனே! நீ யுத்‌தத்தில்‌ களைப்படைந்து விட்டாய்‌; திரும்பிப் போ நானே அணுமதிக்கிறேன்‌. லங்கையில்‌ நுழைந்து, களைப்பாற்றிக் கொண்டு, ரதத்தையுடையவனாக வும்‌, வில்லையுடையவனாகவும்‌ திரும்பி வா. ரதத்திலிருந்து கொண்டு அப்போது என்னுடைய பலத்தைப்‌ பார்ப்பாய் —

314-விஸ்ருஷ்டம்‌. பகதத்தேந தத,ஸ்த்ரம்‌ ஸர்வகாதுகம்‌ !
உரஸா தாரயாமாஸ பார்த்தம்‌ ஸஞ்சாத்வ மாதவ:॥ -பார.தி–33:18,[பகதத்தனாலே விடப்பட்டதும்‌, எல்லாவற்றையும்‌ ஸம்‌ ஹரிப்பதுமான அந்த பாணத்தை, அர்ஜுனனை மறைத்து, மாதவன்‌ மார்பினாலே தரித்தான்‌ –

315-விதிதஸ்‌ ஸ ஹி தர்மஜ்ஞம்‌ ஸரணாகத வத்ஸல: | தேந மைத்ரீ பவது தே யதி, ஜீவிதுமிச்சஹி ||-ரா-ஸு 21-20. ஸீதா வாக்யம் [(ராவணா!) ஸ்ரீராமபிரான்‌ தர்மத்தை அறிந்தவராகவும்‌, ஸரணமடைந்தவரிடம்‌ வாத்ஸல்ய முடையவராகவும்‌ பிரஸித்‌த மானவர்‌. நீ உயிர்‌ வாழ விரும்பினாயாகில்‌ அவருடன்‌ உனக்கு நட்பு உண்டாகட்டும்‌.

316-ஸகே,! ராகவ! தர்மஜ்ஞ! ரிபூணாமபி வத்ஸல ! | அப்‌யநுஜ்ஞாது மிச்சாமி கமிஷ்யாமி யதாக,தம்‌ ||-ரா-யு 50-56, கருட வாக்யம்‌, [நண்பரே! ரகு குலத்தில்‌ உதித்தவரே! தர்மத்தை அறிந்தவரே ! சத்துருக்களுக்கும்‌ வாத்ஸல்யத்தை உடையவரே! விடை பெற்றுக் கொள்ள விரும்புகிறேன்‌. வந்தவாறே போய் விடுகிறேன்‌ –

317-தாதூநாமிவ ஸைலேந்த்‌ரோ குணா நாமாகரோ மஹாந் –ரா-கி 15-21, தாரா வாக்யம் –[ஒரு சிறந்த மலை. தாதுக்களுக் கெல்லாம்‌ இருப்பிடமா யிருப்பது போல்‌, ஸ்ரீராமபிரானும்‌ குணங்களுக் கெல்லாம்‌ பெரியதோர்‌ இருப்பிடமாவர்‌ –

318-சதுர்முகராயுர்‌ யதி, கோடி வக்த்ரோ பவேந்நர: க்வாபி விஸாுத்‌,த,சேதா: | ஸ தே குணா நாம யுதைகதேஸம்‌ வதேந்ந வா தேவவர ப்ரஸீத, ॥வராஹ புராணம்‌ 78-9[பல ப்ரஹ்மாக்களின்‌ ஆயுளை உடையவனாய்‌, கோடிக்‌ கணக்கான முகங்களை உடையவனாய்‌, மிகவும்‌ ஸூத்தமான மனத்தை யுடையவனான ஒரு மனிதன்‌ இருப்பானே யாகில்‌, அவன்‌ உன்னுடைய குணங்களில்‌ பதினாயிரத்தில்‌ ஒரு பங்கைச்‌ சொல்லுவானோ மாட்டானோ அறியோம்‌. தேவர்களில்‌ சிறந்தவனே | அருள்‌ புரிய வேண்டும் –

319-யாதாதத்‌,யேந வர்ணிதம்‌[உண்மையாக வர்ணிக்கப் பட்டது.]

320-பிதா அஹமஸ்ய ஜகதோ மாதா தாதா பிதாமஹ: | [நான்‌ இவ் வுலகிற்குத்‌ தந்தையாகவும்‌, தாயாகவும்‌, தாரகனாகவும்‌, பிதா மஹனாகவும்‌ இருக்கிறேன்

321-பவித்ராணாம்‌ பவித்ரம்‌ யோ மங்களாநாஞ்ச மங்களம்‌ |
தைவதம்‌ தேவதாநாஞ்ச பூதாநாம்‌ யோவ்யய: பிதா ॥ ஸஹஸ்ர நாமாத்யாயம் [எந்த பகவான்‌ பவித்திரங்களுள்‌ பவித்திரனா யிருக்கிறானோ, மங்களங்களுள்‌ மங்களமா யிருக்கிறானோ, தேவதைகளுக்‌கும்‌ தேவதையாயிருக்கிறானோ, எவனொருவன்‌ ஜீவ ராசிகளுக்கெல்லாம்‌ அழிவற்ற தந்தையாயிருக்கிறானோ —

322- மந்மநா பவ மத்‌ ப,க்தோ மத்‌,யாஜீ மாம்‌ நமஸ் குரு |
மாமேவைஷ்யஷி ஸத்யம்‌ தே ப்ரதிஜாநே ப்ரியோ$ஸி மே -கீதை 18.65-[என்னிடத்தில்‌ மனத்தை வைத்தவனாகவும்‌, என்னுடைய பக்தனாகவும்‌, என்னை ஆராதிப்பவனாகவும்‌ ஆவாயாக, என்னை நமஸ்கரிப்பாயாக, என்னையே அடைவாய்‌; இது ஸத்யம்‌. உனக்கு ப்ரதிஜ்ஞை செய்கிறேன்‌. எனக்குப்‌ பிரியனன்றோ நீ.]

323-ஸ்வோஜ்ஜீவநேச்சா யதி, தே ஸ்வ ஸத்தாயாம்‌ ஸ்ப்ருஹா யதி, |
ஆத்ம தாஸ்யம்‌ ஹரே: ஸ்வாம்யம்‌ ஸ்வபாவஞ்ச ஸதா ஸ்மர॥-விஷ்ணு தத்வம் – [உன்னுடைய உஜ்ஜீவனத்தில்‌ உனக்கு விருப்ப மிருக்குமாகில்‌, உன்‌ இருப்பில்‌ ஆசை யிருக்குமாகில்‌, ஆத்மாவினுடைய தாஸனா யிருக்கும்‌ தன்மையையும்‌, ஹரியினுடைய ஸ்வாமியா யிருக்கும்‌ தன்மையையும்‌, (இவைகள்‌) இயல்வானவை யென்பதையும்‌ எப்போதும்‌ நினைப்பாயாக

324-அத,வா யோகி,நாமேவ குலே ப,வதி தீ மதாம்‌ |ஏதத்‌தி , துர்லபதரம்‌ லோகே ஜந்ம யதீத்‌ருஸம்‌ || கிதை 6-42,[அல்லது, புத்தி, மான்களான யோகிகளின்‌ குலத்திலேயே (யோகத்திலிருக்து நழுவினவன்‌) பிறக்கிறான்‌. இம் மாதிரியான பிறப்பு உலகத்தில்‌ மிகவும்‌ துர்லபமன்றோ –

325-ப்ராய ஸ : பாபகாரித்வாந்‌ ம்ருத்யோருத்‌,விஜதே ஐந:। க்ருதக்ருத்யா: ப்ரதீ க்ஷந்தே ம்ருத்யும்‌ ப்ரியமிவாதிதிம்‌ ॥ -இதிஹாஸ ஸமுச்சயம் [பெரும்பாலும்‌, பாபம்‌ செய்பவனா யிருப்பதாலேயே மனிதன்‌ மரணத்தைக்‌ கண்டு பயப்படுகிறான்‌. செய்ய வேண்டியதைச்‌ செய்தவர்கள்‌ மரணத்தைப்‌ பிரியனான விருந்தாளியைப் போலே எதிர் பார்க்கிறார்கள் –

326-கோக்‌நே சைவ ஸுராபே ச சோரே பக்ந வ்ரதே ததர! நிஷ்க்ருதிர்‌ விஹிதா ஸத்‌பி க்ருதக்‌நே நாஸ்தி நிஷ்க்ருதி –. ரா-கி 34-12-பசுவைக்‌ கொன்றவன்‌, ஸுரா பானம்‌ செய்தவன்‌, வ்ரத பங்கம்‌ செய்தவன்‌, இவர்கள்‌ விஷயத்தில்‌ பெரியோர்களால்‌ ப்ராயஸ் சித்தம்‌ விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. செய்ந்நன்‌றி மறந்தவன்‌ விஷயத்தில்‌ ப்ராயஸ் சித்தமில்லை –

327-ஈஸ்வரோ$ஹமஹம்‌ போகீ , ஸித்‌தோஹம்‌ பலவாந்‌ ஸுகீ –கீதை 16.14– | [நானே ஈஸ்வரன்‌. நானே போகத்தை அடைபவன்‌. நான்‌ இயற்கையாகவே ஸித்‌தனா யிருப்பவன்‌; பலவானாகவும்‌ ஸுகமுடையவனாகவு மிருப்பவன்‌ நானே –

328–ராவணோ நாம துர் வ்ருத்தோ ராக்ஷஸோ ராக்ஷஸேஸ்வர: | தஸ்யா ஹமநுஜோ ப்‌ராதா விபிஷண இதி ஸ்ருத: ॥ ரா யு 17.12,[கெட்ட நடத்தை யுள்ளவனாகவும்‌, ராக்ஷஸர்களுக்கு அதிபதியாக வுமிருப்பவன்‌ ராவணன்‌ என்னும்‌ ராக்ஷஸன்‌. அவனுக்கு நான்‌ இளைய ஸஹோதரன்‌; விபீஷணன்‌ என்று பிரஸித்‌தி பெற்றவன் –

329-பிதா யஸ்ய புரா ஹ்யாஸீச்‌ சரண்யோ தர்ம வத்ஸல: | தஸ்ய புத்ர: ஸரண்யஸ்ச ஸுக்‌ரீவம்‌ ஸரணம்‌ க,த:।! ரா -கிஷ் 4-19,[தர்மத்தில்‌ பிரியமுள்ளவரான எவருடைய தந்தை முன்னொரு காலத்தில்‌ சரணமடையத் தகுந்தவரா யிருந்‌தாரோ, அவருடைய புத்திரரும்‌ சரண்யருமான ராகவர்‌ ஸூக்ரீவனை ஸரணமடைந்தார்‌ –

330-தாநஹம்‌ த்‌விஷத: க்ரூராந்‌ ஸம்ஸாரேஷு நராதமாந்‌ | ஷிபாம் யஜஸ்ரம ஸூபாநா ஸுரீஷ்வேவ யோநிஷு ||-கீதை -16-19–என்னைத்‌ த்வேஷிப் பவர்களும்‌, கொடூரமான வர்களும்‌,மனிதர்களுள்‌ கீழ்மையான வர்களும்‌, ஸூபமற்றவர் களுமான அவர்களை ஸம்ஸாரத்தில்‌, அதிலும்‌ ௮ஸுர யோனிகளில்‌ எப்போதும்‌ தள்ளுகிறேன்‌.

331-மத் பக்தம்‌ ஸ்வபசம்‌ வா$பி நிந்தாம்‌ குர்வந்தி யே நரா: பத்‌,ம கோடி ஸ்தேநாபி ந க்ஷமாமி வஸுந்த ரே ॥--வராஹ புராணம்‌-பூதேவி! சண்டராளனா யிருந்த போதிலும்‌, என்னுடைய பக்தனை : எந்த ஜனங்கள்‌ நிந்தை; செய்கிறார்களோ, அவர்களை கோடிக் கணக்கான பத்ம காலங்களானாலும்‌ பொறுக்கமாட்டேன்

332, ப்ரயத்நாத்‌ யதமாநஸ்து யோகீ, ஸம் ஸூத்‌த,கில்பி,ஷ: | அநேக ஜந்ம ஸம் ஷித்‌தஸ்‌ ததோ யாதி பராம்‌ ௧,திம்‌ ॥ -கீதை 6.45,-[ஆகையால்‌, அநேக ஜனமங்களில்‌ ஸித்‌;தி,யடைந்தவனும்‌, பாபங்கள்‌ நீங்கப் பெற்றவனுமான யோகி, முயற்சியுடன்‌ யத்னம்‌ செய்வானாகில்‌ மேலான கதியை அடைவான்‌

333-ஸாயுஜ்யம்‌ ப்ரதிபந்நா யே தீவ்ர ப,க்தாஸ்‌ தபஸ்விந: | கிங்கரா மம தே நித்யம்‌ ப,வந்தி நிருபத்‌,ரவா: || -பரம ஸம்ஹிதை-[எவர்கள்‌ மேலான ப,க்தியை உடையவர்களோ, எவர்கள்‌ ப்ரபத்தியாகிற தபஸ்ஸைச்‌ செய்தவரோ, அவர்களே என்னுடன்‌ ஸாயுஜ்யத்தை அடைந்து, ஸம்ஸாரமாகிற உபத்‌ரவம்‌ நீங்கப் பெற்றவர்களாய்‌, எப்போதும்‌ எனக்குக்‌ கைங்கர்யம்‌ செய்பவர்களாகிறார்கள்-

334, தத்‌ ப்‌ரூஹி வசநம்‌ தே,வி ! ராஜ்ஞோ யத,பி காங்க்ஷிதம்‌ | கரிஷ்யே ப்ரதிஜாநே ச ராமோ த்‌,விர்‌ நாபியாஷதே ॥ -ரா-அயோ 18-90,-[அம்மா। அரசர்‌ விரும்பிய தான அந்த வசனத்தைச்‌ சொல்லுவாயாக, அப்படியே செய்கிறேன்‌; ப்ரதிஜ்ஞையும்‌ செய்கிறேன்‌. ராமன்‌ இரண்டுவித,மாகப்‌ பேசமாட்டா

———————————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ ஆளவந்தார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

யத் பதாம் போருஹத் யாநவித் வஸ்தா சேஷ கல்மஷ
வஸ்து தாமுபயாதோ அஹம் யாமுநேயம் நமாமி தம்-எவர் உடைய திருவடித் தாமரையை தியானிப்பதால் எல்லா பாபங்களும் அழியப் பெற்று அடியேன் ஒரு பொருள் ஆனேனோ அத்தகைய யாமுனாசார்யரை வணங்குகிறேன் –

ஸ்வாதயன் நிஹா சர்வேஷாம் த்ரய்யந் தார்த்தம் ஸூ துர் க்ரஹம்
ஸ்தோத்ர யாமாஸ யோகீந்திர தம் வந்தே யாமுநாஹ் வயம்-

ஸ்வாதயன்-அனுபவத்திக் கொண்டே –
யன் ப்ரத்யயம் -அனுபவிப்பித்து-
இஹ -இந்த காலத்தில் -இத்தைச் சொல்லும் பொழுது -இதில் –
சர்வேஷாம்-சர்வாதிகாரம் இந்த ஸ்தோத்ரம் -ஸ்ரத்தையே வேண்டுவது
ஸூ துர்க் ரஹம்–த்ரய்யந் தார்த்தம்-அறிவரிய வேதாந்தார்த்தங்களை
ஸ்தோத்ர யாமாஸ-ஸ்தோத்ர ரூபமாக வெளியிட்டு அருளினாரோ
யோகீந்திர-எந்த யோகி ஸ்ரேஷ்டர்–எதிகட்கு இறைவன் யமுனைத் துறைவனான ஆளவந்தார் –

இந்த ஸ்தோத்ர ரத்னத்தின் ஒவ் ஒரு ஸ்லோகமும் வேதாந்தப் பொருளைகளையே விளக்கி அருளும் பண்டிதரோடு பாமரர்களோடு வாசியற மதுரமாக -போக்யமாக -உபநிஷத்துக்கள் பொருள்களை அருளிச் செய்த எதிகட்க்கு இறைவன் யமுனைத் துறைவனை வணங்குகிறேன்-யோகிகளுக்குள் சிறந்தவரும், புரிந்து கொள்ள அரிதான வேதாந்த அர்த்தங்களை எல்லோரும் புரிந்து கொள்ளும்படி ஸ்தோத்ரங்களாக அருளிச் செய்தவருமான ஸ்ரீ ஆளவந்தாரை வணங்குகிறேன். என்கிறது இந்த தனியன்

நமோ நமோ யாமுநாயா யாமுநாய நமோ நம
நமோ நமோ யாமுநாயா யாமுநாய நமோ நம–அஷ்டாக்ஷர மந்த்ரம் போல் இதுவே-ஆதார அதிசயத்தாலே ஸ்ரீ ஆளவந்தாருக்கு நமஸ்காரம் என்று பலகாலும் சொல்லி வணங்குவது-ஸ்ரீ ஆளவந்தாரை மீண்டும் மீண்டும் வணங்குகிறேன். -என்னால் அவரை வணங்குவதை நிறுத்த முடியவில்லை.-

ஸ்ரீமத் கிருஷ்ண சமாஹ்வாய நமோ யாமுன ஸூ நவே
யத் கடாஷைக லஷ்யாணாம் ஸூ லாபஸ் ஸ்ரீ தர்ஸ்சதா –

அபயப்ரதா நாமா நமஸ் மதகுரு மஹம் பஜே
யத் கடாஷா தயம் ஜந்துர புநர் ஜன்மதாம் கத-

–

ஸ்லோகம் -31-அவதாரிகை –இதில் – கண்ணால் காணும் அளவும் போறாது-படிக்கு அளவாக நிமிர்த்த நின் பாத பங்கயமே தலைக்கு அணியாய் -திருவாய் மொழி -9-2-2–என்றும்-கோலமாம் என் சென்னிக்கு உன் கமலம் அன்ன குரை கழலே -திருவாய்மொழி -4-3-6- என்றும் சொல்லுகிறபடியே உன் திருவடிகளாலே என் தலையை அலங்கரிக்க வேண்டும் –என்கிறார் –

கதா புநஸ் சங்க ரதாங்க கல்பக
த்வஜார விந்த அங்குஸ வஜ்ர லாஞ்சநம்
த்ரிவிக்ரம த்வச் சரணாம் புஜத்வயம்
மதிய மூர்த்தாநம் அலங்கரிஷ்யதி—31-

த்ரிவிக்ரமனாக அவதரித்த என் ஸ்வாமியே! சங்கம், சக்ரம், கற்பக மரம், கொடி, தாமரை, அங்குசம், வஜ்ராயுதம் ஆகிய அடையாளங்கள் பொருந்திய உன்னுடைய திருவடிகள் எப்பொழுது என்னுடை தலையை அலங்கரிக்கும்.

த்ரிவிக்ரம–மூவடி நிமிர்த்தி மூ வுலகு அளந்த பெருமானே
சங்க ரதாங்க கல்பக த்வஜார விந்த அங்குஸ வஜ்ர லாஞ்சநம்-சங்கு சக்கரம் கற்பக வ்ருக்ஷம் கொடி
தாமரைப்பூ மாவட்டி வஜ்ராயுதம் இவற்றை அடையாளமாக உடைய
த்வச் சரணாம் புஜத்வயம்-உனது திருவடித் தாமரை இணைகள்
மதிய மூர்த்தாநம் -கதா புநஸ் -அலங்கரிஷ்யதி—எனது தலையை எப்போது அலங்கரிக்கப் போகிறது

கதா புநஸ் –-திருவடிகளில் உண்டான பிராப்தியையும் சௌலப்யத்தையும் போக்யதையையும்
அனுசந்தித்து -அத்தாலே வந்த த்வரையாலும் விளம்ப ஹேது இல்லாத உபாயத்தைப் பரிக்ரஹித்தவர் ஆகையாலும் பின்னை எப்போது செய்வது -என்கிறார் –சங்க ரதாங்க கல்பக த்வஜார விந்த அங்குஸ வஜ்ர லாஞ்சநம் –-சர்வேஸ்வரனுடைய ஐஸ்வர்ய ஸூசகமாய் –-என் தலைக்கு ஆபரணமான சங்க சக்ராதி லஷணங்களாலே லிகிதமாய் உள்ளத்தை –-அவனுக்கு ஐஸ்வர்ய ஸூசகமாய் ஆகர்ஷகமுமாய் திருவடிகளோட்டை சம்பந்தத்தாலே இவர் தலைக்கு சேஷத்வ லஷணமுமாய் ஆபரணமுமாய் இறே இருப்பது –-பாத விலச்சினை வைத்தார் -என்னக் கடவது இறே –என் சென்னி -பெரியாழ்வார் திரு மொழி -5-2-8-இத்யாதி –த்ரிவிக்ரம –-குணாகுண நிரூபணம் பண்ணாதே-திருவடிகளில் வை லஷண்யமும் பாராதே எல்லார் தலையிலும் வைக்குமவன் அல்லையோ –தவச் சரணாம் புஜத்வயம் –
இப்படி பிராப்தனுமாய் ஸூலபனுமான உன்னுடைய நிரதிசய போக்யமான திருவடிகளை-மதிய மூர்த்தாநம் -அலங்கரிஷ்யதி-என்னுடையதான ஸிரஸ்ஸிலே எப்போது அலங்கரிக்கப் புகுகிறாய்
என் தலை மேலவே -திரு நெடும் தாண்டகம் -1- என்று-அபகர்ஷம் சொல்லிற்று-நரக ஹேதுவான பதார்த்தங்களின் கால் காண பிரார்த்தித்துப் போந்த என் தலையை -என்னுதல்-இதுக்கு பிராப்தனாய் போந்த என் தலையை -என்னுதல்-பதி வ்ரதைக்கு மங்கள ஸூத்ரம் போலே இறே சேஷ பூதனுக்கு திருவடிகள் –-மே மூர்த்நி பாதி என்று தன் தலையிலே நீர்மைக்கு உடலாக ஸ்வ சம்பந்தம் அத்தலைக்கு ஏற்றமாகச் சொன்னார்-இங்கு தத் சம்பந்தமே இத்தலைக்கு ஏற்றம் -என்கிறார் ஸ்வ சேஷத்வ சித்திக்காக-(நீ ஒரு நாள் படிக்களவாக நிமிர்த்த நின் பாத பங்கயமே தலைக்கு அணியாய் –என்றும் –
கோலமாம் என் சென்னிக்கு உன் கமலம் அன்ன குரை கழலே -என்றும் –-அடிச்சியோம் தலை மிசை நீ அணியாய் ஆழி யம் கண்ணா யுன் கோலப் பாதம் -என்றும் – இந்த விபூதியில் பேறு கிடைக்க என்றும் –
திரு நாட்டிலே புகுந்து அப்ராக்ருத தேகத்தை பெற்று பர வாசு தேவனுடைய பாதார விந்தங்களை சிரோ பூஷணமாக பெற த்வரிக்கிறார் -என்றுமாம் -)

கீழே திருவடித் தாமரைகளைக் கண்ணாலே எப்போது காணப் போகிறோம் என்றார் – அவ்வளவில் திருப்தி பெறாதே-நீ ஒரு நாள் படிக்களவாக நிமிர்த்த நின் பாத பங்கயமே தலைக்கு அணியாய்-கோலமாம் என் சென்னிக்கு கமலம் அன்ன குரை கழலே-அடிச்சியாம் தலை மிசை நீ அணியாய் ஆழி யம் கண்ணா உன் கோலப் பாதம்-ஸ்ரீ பரதாழ்வானுக்கு கிட்டிய பேறு பாவியேனுக்கும் கிடைக்க வழி யுண்டோ என்கிறார்-இந்த விபூதியிலேயே பிரார்த்தனை என்றும்-பர வாஸூதேவனுடைய பாதார விந்தங்களை அங்கு ஸீரோ பூஷணமாகப் பெறப் போவது என்றோ என்கிறார் என்றுமாம்-அவனுக்கு ஐஸ்வர்ய ஸூசகமாய் ஆகர்ஷகமுமாய் – திருவடிகளோட்டை சம்பந்தத்தாலே இவர் தலைக்கு சேஷத்வ லஷணமுமாய் ஆபரணமுமாய் இறே இருப்பது 

சங்கு சக்கரத்தினோடு ஸரோருகம் த்வஜம் சார்ந்த
வங்குசம் வயிரம் கற்ப தரு முதலாகும் சின்னம்
தங்கு நின் தாமரைத் தாள் விக்ரம என் சிரத்தைப்
பொங்கும் என் மனம் களிப்பப் புனையும் நாள் எந்த நாளோ –31-எல்லாருடைய சிரஸ்ஸுக்களிலும் உன் திருவடியை அமர்த்தி அருளிய ஏ த்ரி விக்ரமனே-சங்கம் சக்கரம் பத்மம் த்வஜம் அங்குசம் வஜ்ரம் கற்பம் இவை முதலியவற்றின் உபய விபூதி சாம்ராஜ்யத்தை குறிக்கின்ற திவ்ய ரேகைகளையுடைய உன் திருவடிகள் என் மனம் பொங்கிக் களிக்குமாறு எப்பொழுது என் சிரஸ்ஸை அலங்கரிக்கப் போகின்றவோ –

—

ஸ்தோத்ரம் -32- அவதாரிகை –இந்த ஸ்லோகம் முதலாக-பவந்தம் -ஸ்லோகம் -46- அளவும்-பர்வ க்ரமத்தாலே-அவயவ-ஆபரண-ஆயுத-மகிஷி-பரிஜன பர்ச்சேதங்களோட்டை சேர்த்தி அழகை அனுபவித்து-அனுபவ ஜனித ப்ரீதி காரிதமான கைங்கர்யத்தாலே உன்னை உகப்பிப்பது எப்போது -என்கிறார் –-இத்தால் தம்முடைய ப்ராப்யத்தை அருளிச் செய்கிறார்-வைகுண்டே து பரே லோகே ஸ்ரீயா ஸார்த்தம் ஜகத் பதி ஆஸ்தே விஷ்ணுர சிந்த்யாத்மா பக்திர் பாகவதைஸ் சஹ – என்று இறே வஸ்து இருப்பது –(வைகுண்டே, து பரே லோகே ஸ்ரீயா ஸார்த்த,ம்‌ ஜக,த்பதி:। ஆஸ்தே விஷ்ணுரசிந்த்யாத்மா ப,க்தைர்‌ பாகவதைஸ்‌ ஸஹ॥ [மேலான உலகமான வைகுண்டத்தில்‌. அதை நினைக்க வொண்ணாத ஸ்வரூபத்தை உடையவருமான விஷ்ணு, ப,க்தர்களுடனும்‌, பாக,வதர்களுடனும்‌ கூடியவராய்‌, ஸ்ரீதேவியுடன்‌ கூட எழுந்தருளியிருக்கிறார்)இதன் மூலம், ஆளவந்தார் பகவானுக்குப் பரமபதத்தில் அடியார்களுடன் கூடி இருந்து கைங்கர்யம் செய்யும் குறிக்கோளை அருளிச் செய்கிறார்.

விராஜமானே உஜ்ஜ்வல பீதவாஸஸம்
ஸ்மித அதஸீ ஸூந அமலச்சவிம்
நிமக்ன நாபிம் தநு மத்யம் உந்நதம்
விஸால வஷச் ஸ்தல ஸோபி லஷணம்–32-

எம்பெருமான் ஒளிவிடும் திருப் பீதாம்பரத்தை அணிந்துள்ளான்;
மலர்ந்த காயாம்பூவின் நிறத்தைப் போன்ற தோஷமற்ற ஒளியுடையவன்;
ஆழமான திருநாபி மற்றும் மெலிந்த இடைப்பகுதியை உடையவனாகச் சிறந்து விளங்குகிறான்,
ஒளிவிடும் ஸ்ரீவத்ஸம் என்கிற மறுவைத் தன் பரந்த திருமார்பில் உடையவன்-

விராஜமானே உஜ்ஜ்வல பீதவாஸஸம்–விளங்கிக் கொண்டு இருக்கிற மிகவும் பிரகாசமான
பீதாம்பரத்தை யுடையவனாயும்-உடையார்ந்த ஆடை -திருவாய்மொழி -3-7-4-என்று-திருவரை பூத்தால் போலே இருக்கிற திருப் பீதாம்பரம்-விராஜமானே உஜ்ஜ்வல-இரண்டு விசேஷணங்கள்-இயற்கையான சோபா பிரகாசமும் –-நீல நிற திவ்ய மங்கள விக்ரஹ சேர்த்தியால் உண்டான பர பாக சோபையும்
ஸ்மித அதஸீ ஸூந அமலச்சவிம்–மலர்ந்த காயாம்பூப் போன்ற நிர்மலமான ஒளியை உடையவனாயும்
காயம் மலர் நிறவா-பூவைப்பூ வண்ணா–நிமக்ன நாபிம் -ஆழ்ந்த திரு நாபியை உடையவனாயும் –
ஸுவ்ந்தர்ய அமுத வெள்ளம் நான்கு புறமும் ஓடி வந்து இங்கு சுழித்துக் கிடக்குமே–தநு மத்யம் -நுட்பமான இடையை உடையவனாயும் அனைத்து உலகுக்கும் இருப்பிடமாய் இருக்கும் உதரம் க்ருசமாய் இருக்கின்றதே என்று ஆச்சர்யப்பட வைக்குமே-உந்நதம்-உயர்ந்தவனையும் –இவ்வடிவாலும்-உடையாலும் அழகாலும்-சர்வாதிகன் என்று தொடரும்படி திவ்ய மங்கள விக்ரஹ விசிஷ்டன்
விஸால வஷச் ஸ்தல ஸோபி லஷணம்–விசாலமான திரு மார்பிலே விளங்குகின்ற ஸ்ரீ வத்சம் என்கிற மறுவை உடையவனாயும் இருக்கிற-திரு மறு மார்பன் – இப்படி உள்ள உன்னை என்று நான் அனுபவிக்கப் போகிறேன் –

விராஜமானே –-திருவடிகளைத் தலையிலே வைக்க அமையுமோ -என்ன-அவ்வளவு போராது -என்று
சாமான்ய ஸோபையை அனுபவிக்கிறார்-விராஜமான திரு நிறத்துக்கு பரபாகமான அழகு–உஜ்ஜ்வல –
மாஹார ரஜனம் -(மாஹாரஜநம்‌ வாஸ:(பரமாத்மாவுக்கு) ஆடை பீதாம்பரம்)என்கிற ஸ்வரூபத்தாலே வந்த ஔஜ்ஜ்வல்யம்-உடையார்ந்த ஆடை -திருவாய்மொழி -3-7-4-என்று திருவரை பூத்தால் போலே இருக்கிற அழகு –பீத வாஸஸம் ––பீதக வாடை யுடையான் -என்று அழகே அன்றிக்கே ஐஸ்வர்ய ஸூசகமமாய் இருக்கை –ஸ்மித அதஸீ –-அலருகிற போதை செவ்வியை உடைத்தான-காயம் பூப் போலே இருக்கை –-அத ஸீ புஷ்ப சங்காஸம் ––காயாம்பூ மலர்ப் பிறங்கல் அன்ன மாலை -பெருமாள் திருமொழி -1-2-என்று அபியுக்தர் ஆழம் கால் படும் நிலம் இறே-(அதஸீ புஷ்ப ஸங்காஸம்‌ பீதவாவாஸ ஸமச்யுதம்‌ |யே நமஸ்யந்தி கோவிந்த,ம்‌ ந தேஷாம்‌ வித்‌ வதே ப,யம்‌। [அடியவர்களை நழுவவிடாதவனும்‌, காயாம் பூவைப் போன்‌ றவனும்‌, பீதாம்பரத்தை யுடையவனுமான கோவிந்தனை எவர்கள்‌ நமஸ்கரிக்கிரார்களோ அவர்களுக்கு பயமில்லை)-ஸூந அமலச்சவிம் –-தோஷம் அற்ற காந்தியை உடையவனாயும்-நிமக்ன நாபிம் – ஆவர்த்த இவ கங்காயா -(ஆவர்த்த இவ க,ங்காயா: [கங்கையின்‌ சுழல்‌ போன்‌றிருக்கும்‌ (திரு நாபி)என்கிறபடியே சௌந்தர்ய வெள்ளம் சுழித்தால் போலே இருக்கிற திரு நாபியை உடையவன்-நந்தன் மதலைக்கு நன்றும் அழகிய உந்தி -பெரியாழ்வார் திருமொழி -1-3-8-என்னக் கடவது இறே-தநு மத்யம் –சிற்றிடையும் வடிவும் -திருவாய் மொழி -5-5-8–துடி சேர் இடையும் -திருவாய்மொழி -8-5-3-என்னக் கடவது இறே-உந்நதம்--இவ்வடிவாலும் உடையாலும் அழகாலும் சர்வாதிகனாய் இருக்கிற இருப்பு தோற்றும்படி இருக்கை –விஸால வஷச் ஸ்தல ஸோபி லஷணம் –-விஸ்தருதமான திரு மார்பிலே விளங்கா நிற்பதான ஸ்ரீ வத்ஸ சிஹ்னம் உடைய -உன்னை-

(இது முதல் –14-ஸ்லோகங்களால் விசேஷணங்களை அருளிச் செய்து அனுபவித்து-46-ஸ்லோகத்தில் -க்ரியா பதம் -பவந்தமே வாநுசரன்—-நித்ய கிங்கர ப்ரஹர்ஷயிஷ்யாமி ஸநாத ஜீவித–என்று அணுகி –
கைங்கர்யம் செய்து -உன்னை உகப்பிப்பது என்றைக்கோ -என்கிறார்–இப்படி அனுபவித்துக் கொண்டு கைங்கர்யங்களைச் செய்து உன்னை உகப்பிப்பது என்றைக்கோ – என்று தலைக் கட்டுகிறபடி -இவை குளகம் -என்பர்-விராஜமானே உஜ்ஜ்வல பீதவாஸஸம்-இரண்டு விசேஷணங்கள்–இயற்கையான சோபையையும் திவ்ய மங்கள விக்ரஹத்துடன் சேர்ந்த பரபாக சோபையையும் காட்டும் –-அதஸீ ஸூ நம் -என்றது –காயம் பூ -பூவைப் பூ -–)

விந்தையுடன் திருவரை யது பூத்தது எனச் சுடர் வீசு பொன் அம்பரமும்
அந்தமுடன் அலர் காயாம்பூ நிற வாசறு மேனியும் யுன்னதமும்
சுந்தர வாழி சுழன்றது எனச் சுழற் ஆழ்ந்திடும் உந்தியும் சிற்றிடையும்
சந்தமுடன் தட மார்வம் விளங்குவதாம் மறு ஓன்று தரிப்பவனாய் –32—திருவரையே பூத்தது என்று சொல்லும்படி வெகு ஆச்சர்யமாயும் அழகாயும் ப்ரகாசிக்கும் பீதாம்பரத்தையும்-அலர்ந்த காயாம்பூவைப் போன்ற நிர்மலமான திரு மேனியையும்-அழகு என்னும் கடலில் சுழல் யுண்டாக்கியது என்னும் படி அழுத்திச் சுழல் கொண்ட திரு நாபி கமலத்தையும்-சிற்று இடையையும் விசால மார்வில் பொலிவுடன் விளங்குகின்ற ஸ்ரீ வத்ஸம் என்னும் ஒரு மறுவையும் தரித்து உன்னதமாய்ப் ப்ரகாசிப்பவனாய் –

—

ஸ்தோத்ரம் -33- அவதாரிகை –திருத் தோள்களில் சௌர்ய வீர்யாதிகளையும் அழகையும் அனுபவிக்கிறார்-திருப் பீதாம்பரத்தைப் பிடித்து திரு மார்பு அளவும் வந்தார் கீழ் – திரு மார்பில் இருந்து திருத் தோள் அழகில் -ஐஸ்வர்ய வீர்யங்களையும் அழகையும் அனுபவித்துப் பேசுகிறார்-இப்படித் திகழும் உன்னை என்று அனுபவிக்கப் போகிறேன் –

சகாஸதம் ஜ்யாகிண கர்க்கசைஸ் ஸூபைஸ்
சதுர்ப்பிர் ஆஜாநு விளம்பிபிர் புஜை
ப்ரியாவதம் ஸோத் பல கர்ண பூஷண
ஸ்லதாலகா பந்த விமர்த்த ஸம ஸிபி–33-

வில்லில் நாணேற்றியதால் கடினமாக இருக்கும் நான்கு திருக் கைகளால் ஒளிவிடுகிறான் எம்பெருமான்; மேலும் அவனுடைய திருத்தோள்களில் ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மி தாயாரின் காதுகளில் அணிந்திருக்கும் கரிய நிறத்தில் இருக்கும் அல்லிப் பூக்கள், அவளின் காதணிகள் மற்றும் அலையும் கூந்தலின் அடையாளங்கள் தெரிகின்றன –

ஆஜாநு விளம்பிபிர் –திரு முழந்தாள் வரை தொங்குகின்றவைகளாயும்
ஜ்யாகிண கர்க்கசைஸ்–நாண் தழும்பு ஏறிக் கரடுமுரடாய் இருப்பவைகளாயும்-வீரச் செயலின் பெருமையை –தழும்பு இருந்த சார்ங்க நாண் தோய்ந்தவா மங்கை –-விபவத்தில் பெற்ற தழும்புடன் பர வாஸூ தேவன் இடமும் விளங்குவதாக அனுசந்திக்கிறார்-ப்ரியாவதம் ஸோத் பல கர்ண பூஷண ஸ்லதாலகா பந்த விமர்த்த ஸம ஸிபி–பிராட்டிமார்களுக்குக் கரண அலங்காரமான-கரு நெய்தல் மலர் என்ன-கரண பூஷணங்கள் என்ன -அலைந்த திருக்குழல் கற்றை என்ன -ஆகிய இவை-பிராட்டி அணைக்கும் பொழுது அழுந்தி இருக்கிற படியைத் தெரிவிக்கின்றவைகளாயும்-ஆஸ்ரித ரஷணமே யாத்ரையாம்படி சொல்லிற்று -கீழ்-அதுவே பச்சையாக பிராட்டி அணைக்கும் படி சொல்லுகிறது இங்கு
ப்ரணய சிஹனங்களும்-ரஷண சிஹனங்களும் இறே திருத் தோள்களுக்கு மாங்கள்யம்-ஸூபைஸ்-அழகியவைகளாயும் -ஓவ்தார்யம் வீர்யம் ஸுவ்ந்தர்யம்-எல்லாம் அமைந்து உள்ளவை-சகாஸதம் சதுர்ப்பி ராபுஜை–நான்கு புஜங்களோடே பிரகாசியா நிற்கிற பர வாஸூ தேவனுக்கும் சதுர் புஜத்வம் பிராமண சித்தம்

சகாஸதம்-ப்ரகாசிப்பவனாகவும்-ஜாகிண கர்க்கசைஸ் – நாண் தழும்பு ஏறிக் கரடு முரடாய் இருப்பவையும்- தழும்பு இருந்த சாரங்க நாண் தோய்ந்தவா மங்கை -முதல் திருவந்தாதி -23-என்கிறபடியே-ஸ்ரீ சார்ங்கத்தில் நாணித் தழும்பாலே அலங்க்ருதமான திருத் தோள்கள் –
நாணித் தழும்பு எல்லாவற்றிற்கும் உண்டாகையாலே-ஸ்வ்யவாசி -என்கை -இடது கைகளாலும் அம்பு விடுபவன்-ஆஸ்ரித விரோதிகளை அழியச் செய்து-தழும்பை யுடைத்தான திருத் தோள்கள் வீரத் தழும்பு வீர புஜங்களுக்கு அழகு இறே-ஸூபைஸ் – ஸூபேந மனஸா த்யாதம் -(ப்‌ருந்தாவநம்‌ ப,க,வதா க்ருஷ்ணேநாக்லிஷ்டகர்மணா |-மே.ந மநஸா த்‌,யாதம்‌ கவாம்‌ வ்ருத்‌தி மபீ,ப்ஸதா।॥! [கல்யாண கு,ணங்கள்‌ நிறைந்தவனும்‌, பெருங்காரியங்களையும்‌ எளிதாகச்‌ செய்பவனும்‌, பசுக்களின்‌ வ்ருத்‌தியை விரும்புபவனுமான க்ருஷ்ணனால்‌ ப்‌ருந்தாவனமானது, ஸூபமான மனத்தினால்‌ நினைக்கப் பட்டது )என்னுமா போலே ஆஸ்ரித சம்ருத்தியே பிரயோஜனமாக வெறும் புறத்திலே உபகரிக்கும் தோள்கள் -என்னுதல் ஆஸ்ரிதர்க்கு ப்ராப்யமான தோள்கள் -என்னுதல் –சதுர்ப்பிர் –கல்பக தரு பணைத்தால் போலே-ஆஸ்ரித ரஷணமே விளை நீராக பணைத்த படி –-ஆஜாநு விலம்பிபிர் –-முழம் தாள்கள் வரை தொங்குகின்றவையும்-ஆஜாநு பாஹூவாய் இருக்கை இறே-புருஷோத்தம லஷணம்–ப்ரியாவதம் ஸோத் பல கர்ண பூஷண-ஸ்லதாலகா பந்த விமர்த்த ஸம ஸிபி ––ப்ரிய அவதம்ஸ் உத்பல கர்ண பூஷண ஸ்தல அல்கா பந்த விமர்த்த ஸம்ஸிபி –-ஆஸ்ரித ரஷணமே யாத்ரையாம்படி சொல்லிற்று -கீழ்-அதுவே பச்சையாக பிராட்டி அணைக்கும் படி சொல்லுகிறது இங்கு-பிராட்டி திருச் செவி மலரான உத்பலம் என்ன-கர்ண பூஷணம் என்ன-ஸ்பர்சத்தாலே தத் காலத்தில் கிஞ்சிதா குஞ்சிதமான திருக் குழல் கற்றை என்ன இவற்றின் உடைய ஸ்ம்மர்த்ததைக் கோள் சொல்லுமவையாய் அவற்றாலே விளங்கா நின்று உள்ளவனை
ஸ்யனே சோத்த மாங்கே ந ஸீதாயா ஸோபிதம் புரா -யுத்தம் -21-5-(ஸயநே சோத்தமாங்கே,ந ஸீதாயா: ஸோபி,தம்‌ புரா। [படுக்கையில்‌ ஸீதா பிராட்டியின்‌ தலையாலே முன்னெல்‌லாம்‌ பிரகாஸியா நின்றதான திருக் கையை)என்கிறபடியே வீர புஜத்தை இறே வீர பத்னி அணைவது அல்லாத போது சஜாதீயை யான ஸ்திரீயை அணைத்த வோபாதி இறே ப்ரணய சிஹனங்களும் ரஷண சிஹனங்களும் இறே திருத் தோள்களுக்கு மாங்கள்யம்–சகாஸதம் –-இப்படிப் பட்ட தோள்கள் இறே-நாராயண பிரணயி யானவனுக்கு ஔஜ்ஜ்வல்ய ஹேதுக்கள்-(பரத்வ திசையிலும் அவதார திசையிலும் திவ்ய மங்கள விக்ரஹத்தில் பேதம் இல்லாமல் தழும்புகள் இருக்கும் என்பதே ஆளவந்தார் திரு உள்ளம்-பிராட்டி திருக் கைகளை தலை அணையாக வைத்து கண் வளர்ந்து அருளும் போது திவ்ய ஆபரணங்கள் அழுந்திய தழும்பும் திருக் குழல் கற்றை பரிமளமும் திருத் தோள்களில் ப்ரத்யக்ஷம் ஆகுமே )

பத்த விரோதிகள் பட்டற வேந்து வில் நாணியின் சுவடு படிந்து உளவா
யுத்தம புருட விலக்ஷண முற்று முழந்தளவாய்ச் சுப ஸூசிகையாய்
அத்திருவின் செவி யலர் மலர் உத்பலமும் இழையும் மவிழ் பின்னகமும்
ஒத்தி யுறுத்தியது என்ன ஒளிர் தரு மென்மையில் நான்கு புயத்தவனாய் –33–ஆஸ்ரித விரோதிகளைக் களையும் பொருட்டு தரித்த சார்ங்கத்தின் நாணினால் யுண்டான தழும்பு படிந்துள்ளவனாய்
உத்தம புருஷ லக்ஷணமாக முழங்கால் வரைக்கும் நீண்டவனாய் பக்தர்களுக்கு மங்கள கரமானவையாய் அந்த மஹா லஷ்மியினுடைய திருச்செவி மலரான உத்பலமும் கரண ஆபரணங்களும் அவிழ்ந்து இருக்கும் திருக் குழல் கற்றையும் ஆகிய இவைகள் உறுத்தினது தோற்றும்படி ப்ரகாசிக்கும் மிருதுவான நான்கு திருத் தோள்களையும் யுடையவனாய்

—

ஸ்தோத்ரம் -34- அவதாரிகை –திருத் தோள்களுக்கு அனந்தரமான-திருக் கழுத்தையும்
தத் அனந்தரமான திரு முகத்தில் சாமான்ய ஸோபையையும் அனுபவிக்கிறார்-திருத் தோள்களில் இருந்தும் திருக் கழுத்தைப் பற்றுகிறார்-கழுத்தில் மூன்று ரேகைகள் இருப்பது புருஷோத்தம லக்ஷணம் -எனவே சங்கு உவமை–-சங்குக்கு வட மொழி -சொல் -கம்பு —-கம்பு க்ரீவா -மூன்று ரேகைகள் அமைந்த கழுத்து –

உதக்ர பீன அம்ஸ விலம்பி குண்டல
அலக ஆவளீ பந்துர கம்பு கந்தரம்
முக ஸ்ரீ யா ந்யக்ருத பூர்ண நிர்மலா
அம்ருதாம் ஸூ பிம்பாம்புருஹ உஜ்ஜ்வல ஸ்ரீயம்–34-

எம்பெருமான் அணிந்திருக்கும் குண்டலங்கள் அவனுடைய உயர்ந்த திரண்டிருக்கும் திருத் தோள்களின் வரை வந்து தொங்குவதாலும்,-அவனுடைய சுருண்ட கூந்தலினாலும், மூன்று வரிகள் இருப்பதாலும் அவனுடைய திருக் கழுத்து அழகாக இருக்கிறது. தன்னுடைய திருமுக மண்டலத்தின் ஒளியால் தோஷமற்ற நிலவு மற்றும் அப்போதலர்ந்த தாமரை மலரை ஜயித்திருக்கிறான் —

உதக்ர பீன அம்ஸ விலம்பி குண்டல-அலக ஆவளீ பந்துர கம்பு கந்தரம்-உயர்ந்தும் பருத்தும் இருக்கிற
திருத் தோள்கள் வரையில் தொங்குகின்ற திருக் குண்டலங்களாலும் திருக் குழல் கற்றைகளாலும்
அழகு பெற்றுச் சங்கு போல் விளங்குகின்ற திருக் கழுத்தை உடையவனாய்
முக ஸ்ரீ யா –திரு முகத்தின் காந்தியினால்
ந்யக்ருத பூர்ண நிர்மலா அம்ருதாம் ஸூ பிம்பாம்புருஹ உஜ்ஜ்வல ஸ்ரீயம்–பூர்ணமாய் நிர்மலமான
சந்த்ர மண்டலத்தையும் அப்போது அலர்ந்த செந்தாமரைப் பூவையையும் திரஸ்கரித்து மிக விளங்கா நிற்கிற –-எத்தனை செய்யிலும் என் மகன் முகம் நேர் ஒவ்வாய் -பெரியாழ்வார் திருமொழி -1-4-3-என்று
அது தன்னைத் தாழ விட்ட இடத்திலே யாயிற்று ஒவ்வாது ஒழிவது

உதக்ர பின அம்ஸ விலம்பி குண்டல அலக ஆவளீ –-ஓங்கித் தசைத்து இருந்துள்ள அம்ஸ்த்திலே வரத் தாழ்ந்த திருக் குண்டலங்கள் -என்ன அவ்வளவு வரத் தாழ்ந்த திருக் குழல்கள் -என்ன இவற்றாலே சுந்தரமாய்-வடிவு தான் ரேகா த்ரயாங்கிதமாய் இருந்துள்ள திருக் கழுத்தை உடையவனை –பந்துர-
சுந்தர ரேகா த்ரயாங்கிதா க்ரீவா கம்பு க்ரீவேதி கத்யதே –-மின்னு மணி மகரக் குண்டலங்கள் வில் வீச -பெரிய திருமடல் -2–மகரம் சேர் குழை இருபாடு இலங்கி யாட -திரு நெடும் தாண்டகம் -21-என்றும்-சொல்லுகிறபடியே (ரேகாத்ரயாங்கதா க்ரீவா கம்பு க்ரீவேதி கத்யதே | [மூன்று ரேகை,களால்‌ அடையாளம்‌ செய்யப்பட்ட கழுத்து ‘கம்புக்ரீவா” என்று சொல்லப்படுகிறது)திருக் கழுத்துக்கு பர பாகமான ஒளியை யுடைத்தாய் இரண்டு ஆதித்யர்கள் ஆபரண வேஷத்தாலே அலங்கரிக்கிறாப் போலே இருக்கை –-கொள்கின்ற கோள் இருளை -திருவாய்மொழி -7-7-9-இத்யாதிப் படியே திருக் குழலாலே அலங்க்ருதமாய் இருக்கிறபடி–முக ஸ்ரீ யா ந்யக்ருத பூர்ண நிர்மலா அம்ருதாம் ஸூ பிம்பாம்புருஹ உஜ்ஜ்வல ஸ்ரீயம் –-அத் திருக் குழலாலே அழகு திரு முகத்திலே மூட்ட அந்த அழகை அனுபவிக்கிறார் –-தன்னுடைய ஜ்யோதிஸ்ஸாலே பூர்ண சந்தரன் உடைய ஒளியையும் அப்போது அலர்ந்த தாமரைப் பூவில் அழகையும் தோற்ப்பிக்கும் திரு முகத்தை உடைய உன்னை –முக ஸ்ரீ யா -முக காந்த்யா ந்யக்ருத -அவன் சம்பூர்ண கலைகளாலும் பூரணமான பௌரணமாவாஸ்யையில் சந்திர மண்டலமாய் மறு கழற்றின அளவிலே யாயிற்று-அஸ்த்ருசமாய் இருப்பது எத்தனை செய்யிலும் என் மகன் முகம் நேர் ஒவ்வாய் -பெரியாழ்வார் திருமொழி -1-4-3-என்று
அது தன்னைத் தாழ விட்ட இடத்திலே யாயிற்று ஒவ்வாது ஒழிவது-தேஜஸ்ஸே யன்றியே சௌகுமார்யத்துக்கும் விகாஸி ஸார தாம்போஜமவஸ் யாய ஜ லோ ஷிதம் –-செவ்விக்கும் தாமரைப் பூவும் ஸ்த்ருஸ்ம் அன்று-பரிபூய ஸ்திதம் -என்னக் கடவது இறே-(திருக் கழுத்துக்கு சங்கு உவமை –கம்பு -சங்குக்கு பெயர் –கம்பு க்ரீவா -மூன்று ரேகைகள் -கொடுக்கல் அமைந்த கழுத்து -)

பருத்து உயர்வான திருப்புய மட்டும் படிந்து இழி குண்டலமும் குழலும்
இருத்தலின் ஓர் எழில் ஏந்து இலங்கும் இடம் புரி போல் ஒளிர் கண்டம் அதும்
தரித்ததுவும் ஓர் அழகோ என நின்மல பூர்ண சந்த்ரனார் ஒளியும்
திருத்துவதா மலர் மரை எழிலும் மிகு திரு முக மண்டல சோதியனாய் –34–பருத்து உயர்ந்த திருத்தோள்கள் மட்டும் தாழ்ந்து தொங்குகின்ற குண்டலங்களாலும் குழல்களாலும் பொலிந்து விளங்குகின்ற சங்கம் போன்ற அழகான திருக் கழுத்துடன்-தன் காந்தியினாலே கலைகளால் நிறைந்தும் நிர்மலமுமான பூர்ண சந்திரனுடைய ஒளியும்-அப்போது மலர்ந்த தாமரைப் புஷ்பமும் படைத்துள்ள அழகும்-ஒரு அழகோ எனத் தோற்பிக்கும் பேர் அழகு வாய்ந்த திரு முக மண்டலத்துடன் ஜ்வலித்துப் பிரகாசிக்கும் ஒரு ஜோதி யானவனாய் –

—

ஸ்தோத்ரம் -35-அவதாரிகை –கோள் இழைத் தாமரை -திருவாய்மொழி -7-7-8-என்கிறபடியே
திரு முகத்தில் அவயவ சௌந்தர்யத்தின் உடைய சேர்த்தியை அனுபவிக்கிறார்-ஆழ்வார், திருவாய்மொழி 7.7.8இல் “கோளிழைத் தாமரை”(எம்பெருமானின் திருக்கண்கள் அவற்றின் ஒளியையே ஆபரணமாகக் கொண்டிருக்கின்றன) என்று சொன்னபடி,-ஆளவந்தார் எம்பெருமானின் திரு முக மண்டலத்தை ஒவ்வொரு அவயமாக அனுபவிக்கிறார்.(ஸக்‌,ய: பஸ்யத க்ருஷ்ணஸ்ய முகமத்யருணேக்ஷணம்‌|.,. விகாஸி ஸாரதராம்பே ஜமவஸ்யாய ஜலோக்ஷிதம்‌ | பரிபூய ஸ்திதம்‌ ஜந்ம ஸபலம்‌ க்ரியதாம்‌ த்‌,ருஸ: ॥ [ஸகி,களே | மிகவும்‌ சிவந்த திருக் கண்களை உடையதும்‌ பனி ஜலத்தினால்‌ தெளிக்கப்பட்டிருக்கும்‌ மலர்ந்த ஸரத்‌ ‘ காலத்‌ தாமரையை வெற்றி கொண்டிருப்பதுமான கிருஷ்ணனுடைய முகத்தைப்‌ பாருங்கள்‌. கண்களைப்‌ பெற்றிருப்‌ பதை ப்ரயோஜனமுள்ளதாகச்‌ செய்யுங்கள்)

ப்ரபுத்த முக்தாம்புஜ சாரு லோசனம்
ஸவிப்ரமப் ரூலத முஜ்ஜ்வலாதரம்
ஸூ சிஸ்மிதம் கோமள கண்ட முந்நஸ்ம்
லலாட பர்யந்த விலம்பி தாலகம்–35-

எம்பெருமான் மலர்ந்த, புதிய தாமரை மலரைப் போன்ற திருக் கண்களையும், கொடி போன்று வளைந்த திருப் புருவங்களையும், மிகவும் ஒளிவிடும் திரு வதரங்களையும், புனிதமான புன்முறுவலையும், அழகிய கன்னங்களையும், நிமிர்ந்த திரு மூக்கையும், திரு நெற்றி வரை படர்ந்திருக்கும் திருக் குழலையும் (கூந்தலையும்) உடையவன் –

ப்ரபுத்த முக்தாம்புஜ சாரு லோசனம்–அப்போது அலர்ந்த தாமரைப் பூ போன்று அழகிய
திருக் கண்களை உடையனாய்
முக்த -அழகிய என்றும் புதிதான என்றும்
ஸவிப்ரம ப்ரூலதம் –விலாசத்தோடு கூடினதாய்-கொடி போன்றதான திருப் புருவங்களை
யுடையனாய்
உஜ்ஜ்வலாதரம்–பிரகாசிக்கின்ற திரு அதரத்தை உடையனாய்
ஸூ சிஸ்மிதம் –கபடம் அற்ற புன் சிரிப்பை உடையனாய்
ஸூசி -வெளுத்த என்றுமாம் –ருஜு வான அபிப்ராயத்துடன் சிரிக்கிறபடி
கோமள கண்டம் -அழகிய கபோலங்களை உடையனாய்
உந்நஸ்ம்–உயர்ந்த திரு மூக்கை உடையனாய்
லலாட பர்யந்த விலம்பித அலகம்—திரு நெற்றி அளவும் தொங்குகின்ற முன்னுச்சி மயிர்களை உடையனாய் இருக்கிற

ப்ரபுத்த – ஆஸ்ரித சம்ச்லேஷத்தாலே விகஸிதமாய் இருக்கை –முக்த-–கிங்கிணி வாய்ச் செய்த தாமரைப் பூப் போலே –அங்கண் இரண்டும் கொண்டு –திருப்பாவை -22- என்கிறபடியே அலரத் தொடங்கின அளவாய் இருக்கும் -என்னுதல் –-பேதுறு முகம் செய்து -திருவாய் மொழி -9-10-9-என்னும் படிக்கு ஆஸ்ரிதர் ஓட்டைக் கல்வியால் வந்த ஆனந்தாதிஸயத்தில் விக்ருதியைச் சொல்லுதல் –
அம்புஜ சாரு லோசனம் –-இப்படிப் பட்ட தாமரை த்ருஷ்டாந்தமாகப் போராமையாலே
தார்ஷ்டாந்திகம் தன்னையே சொல்கிறது-தத் புண்டரீக நயனம் விஷ்ணோர் த்ரஷ்யாம் யஹம் முகம் -(பாபம்‌. ஹரதி யத்‌ பும்ஸாம்‌ ஸ்ம்ருதம்‌ ஸங்கல்பநாமயம்‌ | தத்‌ புண்டரிக நயநம்‌ விஷ்ணோர்‌ த்‌ரக்ஷயாம் யஹம்‌ முக,ம்‌॥! [எந்தத்‌ திருமுகமண்டலமானது நினைக்கப்பட்டவுடன்‌, மனிதர்களின்‌ பாபத்தைப்‌ போக்கடிக்கிறதோ, ஆல்ரிதர்‌ களுடைய ஸங்கல்பத்தின்படியே அமைந்திருப்பதும்‌, தாமரை போன்‌ற திருக் கண்களை உடையதுமான விஷ்ணு வினுடைய அத் திருமுக மண்டலத்தை நான்‌ பார்க்கப்‌ போகிறேன்‌)என்று ஆஸ்ரிதர் ஆசைப்படுமது இறே–ஸவிப்ரமப் ரூலதம் – மன்னிய சீர் மதனன் கருப்புச் சிலை கொல்-திருவாய்மொழி -7-7-4- என்கிறபடியே ஆஸ்ருதர் பக்கல் ஆதரம் எல்லாம் தோற்றும்படி நெரித்து இருக்கும் புருவத்தை உடைய உன்னை –-தன் கைச் சார்ங்கம் அதுவே போல் – நாச்சியார் திரு மொழி -14-7-என்று த்ருஷ்டாந்திக்கும் படி இறே–உஜ்ஜ்வலாதரம் –வாலியதோர் கனி கொல் -திருவாய்மொழி -7-7-5- என்றும்-கோலம் திரள் பவளக் கொழும் துண்டம் கொல் -திருவாய்மொழி -7-7-3- என்றும் –நீல நெடு முகில் போல் திரு மேனி யம்மான் தொண்டை வாய் -திருவாய் மொழி -7-7-3- என்றும் –சொல்லுகிறபடியே மிக்க அழகை உடைய திரு அதரத்தை உன்னை –ஸூசி ஸ்மிதம்–பவளச் செந்துவர் வாயினிடைக் கோமள வெள்ளி முளை போல் சில பல்லிலக -பெரியாழ்வார் திருமொழி -1-6-9-என்றும்
என்னாவி யடும் அணி முத்தம் கொல் -திருவாய்மொழி -7-7-5- என்றும் சொல்லுகிற திரு முறுவலை யுடையவனை–கோமள கண்ட– அனுபவிப்பார்க்கு ஆகர்ஷகமாய் ஸூகுமாரமான கண்ட ஸ்தலத்தை யுடைய உன்னை –உநநஸ்ம் –-மாட்டுயர் கற்பகத்தின் வல்லியோ கொழுந்தோ -திருவாய் மொழி -7-7-2-
என்கிறபடியே நாஸ்லதையை உடைய உன்னை –லலாட பர்யந்த விலம்பி தாலகம்- முன்னமுகத் தணியார் மொய் குழல்கள் -பெரியாழ்வார் திருமொழி -1-5-5- என்றும்-சுருண்டு இருண்ட குழல் தாழ்ந்த முகத்தான் -பெரியாழ்வார் திருமொழி -3-6-9- என்றும் சொல்லுகிற திரு நெற்றியின் எல்லையிலே வர அலை எறிகிற திருக் குழலை உடைய உன்னை பின்பு -அம்ஸ விலம்பி -யாய் முன்பு லலாட பர்யந்தமாய் -இருக்கிறபடி-

(கீழே திரு முக மண்டல சமுதாய சோபை -இங்கு திரு முக அவயவ சோபை அனுபவம்
முக்த -அழகிய புதியதான-சுசி ஸ்மிதம் -வெளுத்த –பரிசுத்த -ருஜுவான -கள்ளம் கபடு அற்ற
கீழே திருக் குழல்கள் திருத் தோள்கள் அளவும் -இங்கு முன் நெற்றியில் தொங்கும் அழகு
களி வண்டு எங்கும் கலந்தால் போலே கமழ் பூம் குழல்கள் தடம் தோள் மேல் மிளிர
நின்று விளையாட -நாச் -14–8–செங்கமலப் பூவில் தேன் உண்ணும் வண்டே போல் –பங்கிகள் வந்து உன் பவள வாய் மொய்ப்ப –பெரியாழ்வார் -1–8–2—பங்கி -மயிர் )

சீரலர் செவ்விய தாமரை போன்ற திருக் கண் இணைகள் அமர்ந்தவனாய்
நேரியதாம் யடியார்க்கு அருள் தோன்ற நெரித்து உளவாம் புருவத்தனனாய்
ஏர் ஆதரத்துடன் இலகு கபோலமும் இன் முறுவல் உயர் நாசிகையும்
காரின் இருண்டு சுருண்டு நுதல் வரைக் கவினுற வீழ் அளகத்தனனாய் –35—சிறப்புடன் மலர்ந்த செந்தாமரை மலர் போன்ற சுந்தரமான திருக்கண்களை யுடையவனாய்-ஆஸ்ரிதர் விஷயத்தில் தன் ஆதரவு எல்லாம் தோற்றும்படி நெறித்து இருக்கும் புருவத்தை யுடையவனாய்-அழகான திரு அதரத்துடன் தாவள்யமான திரு முறுவலுடன் கோமளங்களான கபோலங்களுடனும் உயர்ந்த திரு நாசிகை யுடனும் -மேகம் போல் இருண்டு நெற்றி வரையில் தாழ்ந்து சுருண்டு இருக்கும் திருக் குழல்களுடன் விளங்குபவனாய்

—

ஸ்தோத்ரம் -36- அவதாரிகை-ஆபரண ஆயுதாதிகள் உடைய சேர்த்தி அழகை அனுபவிக்கிறார்–

ஸ்புரத் கிரீ டாங்க தா ஹார கண்டிகா
மணீந்த்ர காஞ்சீ குண நூபுராதி பி
ரதாங்க சங்க அஸி கதா த நுர்வரை
லஸ்த் துளஸ்யா வனமாலய உஜ்ஜ்வலம்–36-

எம்பெருமான் ஒளிவிடும் திருமுடி (கிரீடம்), தோள் காப்புகள், ஹாரம், கழுத்தில் அணியும் சங்கிலி, ஸ்ரீகௌஸ்துப மணி, திவ்ய அரை நாண், திவ்ய சதங்கைகள் முதலிய திவ்ய ஆபரணங்களாலும்,
திருவாழி, திருச்சங்கு, திருநாந்தகம் என்னும் வாள், கௌமோதகீ என்னும் கதை, சார்ங்கம் என்னும் வில் ஆகிய திவ்ய ஆயுதங்களாலும், அவனுடைய திருமேனி ஸம்பந்தத்தால் ஒளி விடும் திருத்துழாய் மற்றும் வனமாலையால் மிகவும் ஜ்வலித்துக் கொண்டிருக்கிறான்.

ஸ்புரத் கிரீ டாங்க தா ஹார கண்டிகாமணீந்த்ர காஞ்சீ குண நூபுராதிபி–விளங்குகின்ற திரு அபிஷேகம் –திருத் தோள் வளை-முக்தாஹாரம் -திருக் கழுத்து அணி -குரு மா மணிப் பூண்-ஸ்ரீ கௌஸ்துபம் -திருவரை நாண் –திருப் பாடகம் முதலிய திரு ஆபரணங்களாலும்
ஆதி -சப்தத்தாலே-பல பலவே ஆபரணம் -என்றும்-அபரிமித திவ்ய பூஷண – (அபரிமிததி,வ்யபூ ஷண ! [கணக்கற்ற தி,வ்யாப,ரணங்களை உடையவனே)என்றும் சொல்லுகிறபடியே அசங்க்யாதம் என்கை –
ரதாங்க சங்க அஸி கதா த நுர்வரை–சக்கரம் சங்கு வாள் கதை சார்ங்கம் என்கிற பஞ்சாயுதங்களாலும்
லஸ்த் துளஸ்யா வனமாலய -ஒளி விடுகின்ற திருத் துழாய் மாலையை உடைய வனமாலையினாலும்
உஜ்ஜ்வலம்–பிரகாசித்துக் கொண்டு இருக்கிற-கதிராயிர மிரவி கலந்து எரித்தால் ஒத்த நீண் முடி -பெரியாழ்வார் திருமொழி -4-1-1-இறே –பொன்னின் மா மணி யார மணியாகத் திலங்கு மால் –பெரியாழ்வார் திருமொழி -8-1-3–என்றும்

ஸ்புரத் கிரீட--உபய விபூதி நாதத்வம் ஆகிற ஐஸ்வர்யத்துக்கு அனுரூபமாய் –-திரு முடியிலே விளங்கா நிற்கிற திரு வபிஷேகம்-கதிராயிர மிரவி கலந்து எரித்தால் ஒத்த நீண் முடி -பெரியாழ்வார் திருமொழி -4-1-1-இறே –அங்கத--சர்வ ஆஸ்ரயமான திருத் தோள்களைப் பற்றி விளங்கா நின்றுள்ள திருத் தோள் வளைகள்-–ஹார – பொன்னின் மா மணி யார மணியாகத் திலங்கு மால் –பெரியாழ்வார் திருமொழி -8-1-3–என்றும்-சொல்லுகிறபடியே விளங்கா நின்ற திருவாரம் –கண்டிகா – திருக் கழுத்திலே விளங்கா நின்ற முத்துத் திருக் கட்டு வடம் –மணீந்த்ர –அவன் தனக்கும் சதா ஸ்ப்ருஹணீயமான ஸ்ரீ கௌஸ்துபம் –காஞ்சீ குண –திருவரையிலே விளங்கா நின்ற அரை நூல் பட்டிகை—நூபுர- திருவடிகளைப் பற்றி விளங்கா நின்றுள்ள திருச் சிலம்பு –ஆதி –-சப்தத்தாலே-பல பலவே ஆபரணம் -என்றும்-அபரிமித திவ்ய பூஷண – என்றும் சொல்லுகிறபடியே அசங்க்யாதம் என்கை –ரதாங்க -சங்க அஸி கதா தநுர் வரை-இந்த ஆபரணங்களோடு விகல்ப்பிக்கலாம் படி ஸோப அவஹமான திவ்ய ஆயுதங்களின்
சேர்த்தியை அனுபவிக்கிறார் –லஸ்த் துளஸ்யா வனமாலய உஜ்ஜ்வலம்-சர்வ ஐஸ்வர்ய ஸூசகமாய் திருவடிகள் அளவும் தாழ்ந்து-அல்லித் துழாய் அலங்கல் -திருவாய்மொழி -7-9-10- என்கிற வனமாலையால் விளங்கா நின்ற உன்னை ஆபரண ஆயுதாதிகள் தன்னைப் பற்றி விளங்குகையும்
அவற்றாலே தான் விளங்குகையுமாக செல்லுகிறபடி–ஸ்ரக் வஸ்த்ர ஆபரணைர் யுக்தம் ஸ்வரூபைர் அநு பூமி சிந்மயை ஸ்வ பிரகாச சைஸ்ஸ அந்யோந்ய ருசி ரஞ்ஜகை –(ஸ்ரக்‌,வஸ்த்ராப,ரணைர்‌ யுக்தம்‌ ஸ்வாநுரூபைரநூபமை: | 1. சிந்மயை: ஸ்வ ப்ரகாஸைஸ்ச அந்யோந்ய ருசிரஞ்ஜகை: || [தனக்குத்‌ தகுந்தவையும்‌, ஒப்பற்றவையும்‌, ஞான மயமா யிருப்பவையும்‌, ஸ்வயம்‌ ப்ரகாமமானவையும்‌, ஒன்றுக்‌ கொன்று (சேர்த்தியினலுண்டான) காந்தியினால்‌ அழகாயிருப்பவை யுமான மாலைகளினாலும்‌, வஸ்த்ரங்களினாலும்‌, ஆபரணங்களினாலும்‌ கூடியிருப்பது பர ப்ரஹ்மம்)

தேசமரும் திரு முடியனோர் மௌலியும் அங்கத ஆரமும் கண்டிகையும்
காசில் ஒளி தரு கௌத்துவமும் அரை நாணுடன் நூபுரம் முதலியவும்
மாசுகம் ஆர் தனு வாழி வளைக் கதை வாள் முதலாகிய ஆயுதமும்
வாச நறும் துளவத் தழகாம் வன மாலையுடன் விரி தேசனுமாய் –36—ஜோதி மயமான திருமுடியை அலங்கரிக்கும் கிரீடம் -தோள் வளைகள் -முத்துத் திருக்கட்டு வடம்-மாசு மறு இன்றிப் ப்ரகாசிக்கும் ரத்ன ஸ்ரேஷ்டமான கௌஸ்துபம் அரை நூல் பட்டிகை திருச் சிலம்புகள் முதலான திவ்ய ஆபரணங்களால்
திருவாழி திருச்சங்கு வாள் கதாயுதம் சார்ங்கம் முதலிய திவ்ய ஆயுதங்களாலும் வாசனை வீசும் திருத்துழாயாலே அழகு வாய்ந்த வனமாலையாலும் பிரகாசிப்பவனாய் –

—

ஸ்தோத்ரம் -37-அவதாரிகை –மேலில் ஸ்லோக த்வயத்தாலே-பிராட்டியோட்டைச் சேர்த்தியை அனுபவிக்கிறார் –-இதில் முதல் ஸ்லோகத்தாலே- பிராட்டி உடைய மேன்மையையும் இவள் பக்கல் ஈஸ்வரனுக்கு உண்டான வ்யாமோஹத்தையும் அருளிச் செய்கிறார் –

சகரத்த யஸ்யா பவனம் புஜாந்தரம்
தவ ப்ரியம் தாம யதி யஜன்மபூ
ஜகத் சமஸ்தம் யத் அபாங்க சம்ச்ராயம்
யதர்த்த மம்போதிர மந்தய பந்தி ச–37-

எம்பெருமானே! எந்தப் பிராட்டிக்கு இருப்பிடமாக உன்னுடைய திருமார்பை ஆக்கினாயோ,
எந்தப் பிராட்டியின் பிறப்பிடமான திருப்பாற்கடல் உனக்கு விருப்பமான உறைவிடம் ஆனதோ,
எந்தப் பிராட்டியின் கடாக்ஷத்தை நம்பி இவ்வுலகம் இருக்கிறதோ, யாருக்காக நீ கடலைக் கடைந்தாயோ, யாருக்காக நீ கடலில் அணை கட்டினாயோ–

சகரத்த யஸ்யா பவனம் புஜாந்தரம் தவ –-சர்வ யஜ்ஞமயம் வபு -என்கிற-திரு மார்பைப் பிராட்டிக்குக் கோயில் கட்டணமாகப் பண்ணி யருளிற்று–யஸ்யா -என்கிறது இதில் உண்டான பிரமாண பிரசித்தியாலே–சர்வ யஜ்ஞ்மயம் வபுரத் யாஸ்தே – பஸ்யதாம் சர்வதேவா நாம் யயௌ வஷஸ்ஸ்தலம் ஹரே –நின் வல மார்பினில் வாழ்கின்ற மங்கை – திகழ்கின்ற திரு மார்பில் திரு மங்கை தன்னோடும் திகழ்கின்ற திரு மாலார் -திருவாய் மொழி -10-6-9-என் திருமகள் சேர் மார்பன் -திருவாய் மொழி -7-2-9-
மைய கண்ணாள் மலர் மேல் உறைவாள் உறை மார்பினன் -திருவாய்மொழி -4-5-2–அலர் மேல் மங்கை யுறை மார்பா -திருவாய்மொழி -610-10–மார்வத்து மாலை -திருவாய்மொழி -10-10-2–செய்யாள் திரு மார்பினில் சேர் திருமால் -திருவாய் மொழி -9-4-1-

தவ ப்ரியம் தாம யதி யஜன்மபூ –-யாவள் ஒருத்தி அவதரித்த திருப்பாற்கடல்-அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதியான தேவருக்கு இனிது அமரும் இடம் ஆயிற்று-ஸ்ரீ பூர்வமுத தே –தேவதா நவயத் நேன ப்ரஸூதாம்ருத மந்தனே -என்றும்-நேதா நீம் த்வத் ருதே ஸீதே ஸ்வர்க்க அபி மம ரோசதே—ஜகத் சமஸ்தம் யத் அபாங்க சம்ச்ராயம் –அஸ்யேசா நா ஜகத – ஈஸ்வரீம் சர்வ பூதா நாம் த்வம் மாதா சர்வ லோகா நாம் -என்கிறபடியே இவ் உபய விபூதியும் யாவள் ஒருத்தி உடைய மந்த கடாஷத்தைப் பற்றி உண்டாய் இருக்கிறது –யதர்த்த மம்போதிர மந்தய பந்தி ச –-விண்ணவர் அமுது உண்ண அமுதில் வரும் பெண்ணமுது உண்ட எம்பெருமான் -பெரிய திருமொழி -6-1-2- என்கிறபடியே யாவள் ஒருத்தியைப் பெறுகைக்கு கடல் கடைந்து அருளிற்று-அபந்தி ச-யாவள் ஒருத்தி உடைய பிரிவாற்றாமையாலே கடலை அசைத்து அருளிற்று-ஏஷ ஸே துர் மயா பத்தஸ் ஸா கரே ஸ லிலார்ணவே தவ ஹேதோர் விசாலாஷி நள ஸே துஸ் ஸூ துஷ்கார-(விண்ணவர் அமுதுண்ண அமுதில் வரும் பெண்ணமுதுண்ட எம்பெருமான் –உன்மூல்யாஹர மந்தராத்ரி மஹிநா பலேக்ரஹிர் ஹி கமல ஆலாபேந சரவச்சிரம -)

(கா த்வந்யா த்வாம்ருதே தே,வி ஸர்வ யஜ்ஞமயம்‌ வபு: | அத்யாஸ்தே தேவதேவஸ்ய யோகி; சிந்த்யம்‌ கதா ப்‌ருத:। [ஹே தேவி! கதையை த,ரித்தவனும்‌, தேவ தே,வனுமான: எம்பெருமானுடைய, யோகிகளால்‌ நினைக்கத் தக்கதும்‌, ஸர்வ யஜ்ஞ மயமுமான ஸரீரத்தில்‌ உன்னைத்‌ தவிர வேறு எவள்‌ இருக்கிறாள்)திவ்ய மால்மாம்பரதரா ஸ்நாதா பூஷண பூஷிதா। பஸ்யதாம்‌ ஸர்வ தேவாநாம்‌ யயென வக்ஷ:ஸ்தலம்‌ ஹரே--அப்ராக்ருதமான மாலையையும்‌, வஸ்த்ரத்தையும்‌ தரித்‌திருப்பவளும்‌, ஸ்நானம்‌ செய்தவளும்‌, பூஷணங்களால்‌ அலங்கரிக்கப் பட்டவளுமான ஸ்ரீதேவி எல்லா தேவர்களும்‌ பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே ஹரியினுடைய திரு மார்பை அடைந்தாள்‌) ப்‌ருகோ: க்‌,யாத்யாம்‌ ஸமுத்பந்நா ஸ்ரீ: பூர்வமுததே; புந:।தே,வதா நவயத்நேந ப்ரஸூதா £ம்ருதமந்த,நே ॥ [முதலில்‌, ப்‌,ருகு,மஹர்ஷிக்கு: (அவர்‌ பத்னியான) க்‌யாதி யிடம்‌ ஸ்ரீதேவி உண்டானாள்‌; மறுபடியும்‌ அம்ருத மத,ன காலத்தில்‌ தே,வாஸுரர்களுடைய யத்னத்தினால்‌ கடலிலிருந்து உண்டானாள்‌)நேதாநீம்‌ த்வத்‌,ருதே ஸீதே ஸ்வர்க்கே,£₹பி மம ரோசதே! [ஸீதே! இப்பொழுது நீயில்லாமல்‌ ஸ்வர்க்கமும்‌ எனக்கு ருசிக்காது.]த்வம்‌ மாதா ஸர்வ லோகாநாம்‌ தேவதே,வோ ஹரி; பிதா।த்வயைதத்‌ விஷ்ணுநா சாம்ப, ஐக,த்‌ வ்யாப்தம்‌ சராசரம்‌ || [எல்லா உலகங்களுக்கும்‌ நீ தாய்‌; தேவதே,வனான ஹரி தந்தை. தாயே ! அசைபவையும்‌, அசையாதவையு மடங்கிய இந்த உலகம்‌ உன்னாலும்‌, விஷ்ணுவாலும்‌ வியாபிக்கப்‌ பட்டிருக்கிறது)ஏஷ ஸேதுர்‌ மயா பத்‌த்ஸ்‌ ஸாகரே ஸலிலார்ணவே | தவ ஹேதோர்‌ விஸாலாக்ஷி ! நள ஸேதுஸ்‌ ஸுது,ஷ்கர: | [அகன்ற கண்களை உடையவளே | நீர்‌ நிறைந்த கடலில்‌, நள ஸேது என்ற பெயர் பெற்றதும்‌, மிகவும்‌ கட்டுவதற்கு அரிதுமான இந்த அணை உனக்காக என்னால்‌ கட்டப்‌ பட்டது.]பரிஸ்ரமாத்‌ ப்ரஸுப்தா ச ராக,வாங்கே $ப்யஹம்‌ சிரம்‌ |பர்யாயேண ப்ரஸுப்தஸ்ச மமாங்கே ப,ரதாக்‌,ரஜ: || [ராக,வனுடைய திருத் தொடையில்‌, நான்‌ களைப்பினால்‌ வெகு நேரம்‌ தூங்கினேன்‌. பரதனுடைய தமையனாரான அவரும்‌ என்‌ தொடையில்‌ தூங்கினார்)

தவ புஜாந்தரம்-உன்னுடைய திரு மார்பை
சகரத்த யஸ்யா பவனம் –யாவள் ஒரு பிராட்டிக்கு இருப்பிடமாக பண்ணி அருளினாயோ
யதிய ஜன்மபூ–யாவள் ஒரு பிராட்டியின் பிறந்தகமான திருப் பாற் கடல்
தவ ப்ரியம தாம–உனக்கு இனிதான இருப்பிடம் ஆயிற்றோ
ஜகத் சமஸ்தம் –உலகம் எல்லாம்
யத் அபாங்க சம்ச்ராயம்–யாவள் ஒரு பிராட்டியின் கடாக்ஷத்தைப் பற்றி இருக்கிறதோ
யதர்த்தம் அம்போதிர் அமந்தி அபந்தி ச–யாவள் ஒரு பிராட்டிக்காக கடலானது கடையவும் அணை கட்டவும் பட்டதோ –

கீழே -திவ்ய அவயவ திவ்ய ஆபரண சோபை எவ்வளவு இருந்தாலும்-திவ்ய பிராட்டி உடன் சேர்த்தி இல்லாத போது நிறம் பெறாதே-இது முதல் மூன்று ஸ்லோகங்களாலும் ஸ்ரீ யபதித்தவம்
யஸ்யா –என்கிறது இதில் உண்டான பிரமாண பிரசித்தியாலே-
நின் வல மார்பினில் வாழ்கின்ற மங்கை –
திகழ்கின்ற திரு மார்பில் திரு மங்கை தன்னோடும் திகழ்கின்ற திரு மாலார் -திருவாய் மொழி -10-6-9
என் திருமகள் சேர் மார்பன் -திருவாய் மொழி -7-2-9-
மைய கண்ணாள் மலர் மேல் உறைவாள் உறை மார்பினன் -திருவாய்மொழி -4-5-2-
அலர் மேல் மங்கை யுறை மார்பா -திருவாய்மொழி -610-10-
மார்வத்து மாலை -திருவாய்மொழி -10-10-2-
செய்யாள் திரு மார்பினில் சேர் திருமால் -திருவாய் மொழி -9-4-1-
விண்ணவர் அமுது உண்ண அமுதில் வரும் பெண்ணமுது உண்ட எம்பெருமான் -பெரிய திருமொழி -6-1-2-
உன்மூல்யாஹர மந்தராத்ரி மஹிநா பலேக்ரஹிர் ஹி கமல ஆலாபேந சரவச்சிரம -உத்தர சதகம் –

உன் அழகான யுரம் தனை உன் பிரியைக்கு உறை மாளிகையாய் யுதவி
அன்னவனுடன் ஒன்றிய ஆழி யுனக்கு இனிது அமரும் இருப்பிடமாய் அருளி
மன்னும் இவ்வுபய விபூதி யினுள் பவம் ஆர்ந்திடும் அந்த கடாக்ஷம் உறும்
பொன்னை யடை குபு புணரி கடைந்து அணை கட்டி யுகந்து பொலிந்தவனாய் –37—உன் அழகான திரு மார்பை உன் ப்ரியையான பெரிய பிராட்டியார் உறைவதற்குத் தக்க ஒரு மாளிகையாகக் கொடுத்து
அந்நாள் அவதரித்த ஷீராப்தியை உனக்கு இனிதாக அமரும் இருப்பிடமாய்க் கொண்டு இவ் வுபாய விபூதியும் கடைக்கண் பார்வையாக-கடாக்ஷம் யுடைய அந்தப் பிராட்டியாரைப் பெறுவதற்காக கடலைக் கடைந்தும்-பின்பு ஒரு கால் திரு அணை கட்டியும் உக்காந்து திகழ்ந்து அருளியவனாய் –

—

ஸ்தோத்ரம் -38-அவதாரிகை –இதில் பிராட்டி உடைய நிரதிசய போக்யதையும்-உனக்கு ஏற்கும் கோல மலர்ப் பாவை -திருவாய்மொழி -10-10-6- என்கிறபடியே அவனுக்கேயாய் இருக்கிற இருப்பையும் -அனுபவிக்கிறார்-

ஸ்வ வைஸ்வ ரூப்யேண் சதா அநு பூதா அப்
யா பூர்வவத் விஸ்மயம் ஆகததாநயா
குணேந ரூபேண விலாஸ சேஷ்டி தைஸ்
சதா தவை வோ சிதயா தவ ஸ்ரீ யா–38–

ஸ்வ வைஸ்வ ரூப்யேண் சதா அநு பூதா அபி -தனது விஸ்வரூப நிலைமையைக் கொண்டு
எப்போதும் அனுபவிக்கப் பட்டாலும்
அபூர்வவத் –புதிய புதிய வஸ்து போலே
விஸ்மயம் ஆகததாநயா–ஆச்சர்யத்தை விளைவிப்பவளாய்
குணேந ரூபேண விலாஸ சேஷ்டிதைஸ்–குணங்களாலும் வடிவு அழகாலும் விலாச சேஷ்டைகளாலும்
சதா -பரம் வ்யூஹம் முதலிய எல்லா நிலைமைகளிலும்
தவ ஏவ உசிதயா –உனக்கே ஏற்றவளாய்
தவ ஸ்ரீ யா–உனக்கு செல்வமாய் இருப்பவளான

நீ விஶ்வரூபம் எடுத்து முழுவதுமாக அனுபவித்தாலும், பிராட்டி தன்னுடைய குணங்கள், அழகிய திருமேனிகள் மற்றும் செயல்களால் உன்னை ஆச்சர்யம் அடையும்படிச் செய்து, உன்னுடைய பரம், வ்யூஹம், விபவம் முதலிய எல்லா நிலைகளிலும் உனக்குப் புதிதாகத் தோன்றி, உனக்குத் தகுந்தவளாக விளங்கி, உன்னுடைய செல்வமாக இருக்கிறாள்.

ஸ்வ வைஸ்வ ரூப்யேண் சதா அநு பூதா –-சர்வ சக்தியான தேவர்-சர்வ விக்ரஹத்தாலும்
சர்வ காலமும்-சர்வ பிரகாரத்தாலும் அனுபவியா நின்றாலும் பிராட்டியினுடைய போக்யதையைப் பரிச்சேதிக்கப் போகாது – சௌபரியைப் போலே அநேக விக்ரஹத்தைப் பரிக்ரஹித்தாலும் முடியாது –
பர்யாயேண் பிரஸூப்தஸ் ச-என்கிறபடியே பிரகாரங்கள் அநேகம் ஆனாலும் முடியாது-அபூர்வவத் விஸ்மய மாத தா நயா – நித்ய அபூர்வம் போலே ஆச்சர்ய அவஹமாய் இருக்கும்-ஸ ஏகதா பவது த்விதா பவதி -(ஸ ஏகதா பவது த்ரிதா ப,வதி பஞ்சதா। ஸப்ததா நவதா சைவ புநஸ்‌ சைகாதஸ,; ஸ்ம்ருத: | ஸதஞ்ச தஸ சைகஞ்ச ஸஹஸ்ராணி ச விம்மத; ॥ [“முக்தாத்மா பல ஸரீரங்களை உடையவனாகிறான்‌” என்று தாத்பர்யம்‌.)என்று நித்ய ஸூரிகள் தன் திறத்தில் படுவது எல்லாம் பிராட்டியைக் குறித்து தான் படும் -என்கை –பண்டு இவரைக் கண்டு அறிவது எவ் ஊரில் -பெரிய திருமொழி -8-1-9- என்றும்
அப் பொழுதைக்கு அப்பொழுது என் ஆராவமுதம் -திருவாய் மொழி -2-6-6- என்றும் ஆழ்வார்களும்
சதா பஸ்யந்தி -என்று நித்ய ஸூரிகளும் நித்ய அபூர்வதையாலே தேவர் திறத்தில் படுமது எல்லாம்
தேவர் படும்படி இறே பிராட்டி போக்யதை இருப்பது –

உகப்பிப்பது எவ்வழியாலே என்னில்–குணேந ரூபேண விலாஸ சேஷ்டி தைஸ் –-வடிவு அழகாலும்
சீலாதி குணங்களாலும்-சக்ருத் த்வதா கார விலோக நாசயா -என்றும்-ஈர்க்கின்ற குணங்களை யுடையாய் -திருவாய் மொழி -8-1-8–இப்படி குணங்களாலும்-உன் செய்கை நைவிக்கும் –5-10-2- என்கிற சேஷ்டிதங்களாலும் அபியுக்தர் ஆழம் கால் படும்படி இருக்கும் இறே அவன்-இப்படி இவள் ஸ்வரூபாதிகளிலே அழுந்துகிறான்-அவன் ஸ்வரூபத்தாலே அபரிச்சின்னன் இவள் போக்யதையாலே அபரிச்சின்னை–

சதா தவை வோ சிதயா –-துல்ய சீல வயோ வ்ருத்தாம் -(துல்ய ஸீல வயோ வ்ருத்தாம்‌ துல்யாபி,ஜஐநலக்ஷணாம்‌ |ராக,வோஃ5ர்ஹதி வைதேஹீம்‌ தம்‌ சேயமஸி தேக்ஷண ॥ [ஒரே விதமான குணங்கள்‌, வயது, ந்டத்தை இவைகளை உடையவளும்‌, ஸமானமான குலத்தையும்‌, லக்ஷ்ணங்‌ களையும்‌ உடையவளுமான வைதேஹிக்கு ராகவனே தகுந்‌தவர்‌; கறுத்த கண்களை உடைய இவளும்‌ அவருக்கே தகுந்தவள்‌)என்றும்-உனக்கு ஏற்கும் கோல மலர்ப் பாவை -என்றும் சொல்லுகிறபடியே தேவர் தமக்குத் தகுதியாய் இருக்குமவள் –சதா-என்று பர வ்யூஹ விபவ ரூபேண உண்டான சர்வ அவஸ்தை களிலும் என்கிறது-குனேன ரூபேண விலாஸ சேஷ்டிதைஸ் சதா தவை வோ சிதயா -என்னவுமாம்-தவ ஸ்ரீ யா–விஷ்ணோ ஸ்ரீ –என்றும்–உன் திரு -10-10-2- என்றும்-சொல்லுகிறபடியே அனன்யார்ஹை என்னுதல் தேவர்க்கு சம்பத்தாய் இருக்கும் என்னுதல்-(தோள்கள் ஆயிரத்தாய் முடிகள் ஆயிரத்தாய் துணை மலர்க் கண்கள் ஆயிரத்தாய் தாள்கள் ஆயிரத்தாய் –
கொண்டு அனுபவித்தாலும்-அப்பொழுதைக்கு அப்பொழுது ஆராவமுதாகும் விலக்ஷண வஸ்து –
உனக்கு ஏற்கும் கோல மலர்ப்பாவைக்கு-பாசுரம் படியே — தவைவ உசிதயா -தவச்ரியா -அநந்யார்ஹத்வம் )

(நித்யைவைஷா ஜக,ந்மாதா விஷ்ணோ: ஸ்ரீரநபாமிநீ | யதா ஸர்வகதோ விஷ்ணுஸ்‌ ததை,வேயம்‌ த்‌,விஜோத்தமா [உலகிற்கெல்லாம்‌ தாயும்‌. அழிவற்‌றவளும்‌ விஷ்ணுவினுடை யவளுமான இந்த ஸ்ரீதே,வி நித்யமானவளே. ப்ராஹ்மண ஸ்ரேஷ்ட,ரே! ஸர்வ வ்யாபியான விஷ்ணு எப்படிப்பட்ட வரோ அப்படிப்பட்டவளே இவளும்‌)க,ந்த,ர்வாப்ஸரஸஸ்‌ ஸித்‌,தாஸ்‌ ॥ நாந்தம்‌ குணாநாம்‌. கச்சந்தி தேநாநந்தோயமுச்யதே ॥கந்த ர்வர்களும்‌, அப்ஸரஸ்ஸுகளும்‌, கின்னரர்களுடனும்‌, மஹா நாகங்களுடனும்‌ கூடிய ஸித்‌,த,ர்களும்‌, (இவனுடைய) குணங்களின்‌ எல்லையை அடைவதில்லை; ஆகையால்‌ இவன்‌ அநந்தனென்று சொல்லப்படுகிறான்)

நின்னிட சேர்த்தி நிரந்தரமாய்ப் பல வடிவிலும் செவ்வி நிலை பெறினும்
அன்ன வணிக்கு ஓர் அபூர்வமாகிய ஆச்சார்யத்தை விளைப்பவளாய்
தன் நிகரில் வடிவாலும் தகைமையினாலும் விலாஸ விதங்களிலும்
உன் ஒருவருக்கே யுரியவளாகும் உன் நித்ய ஸம்பத்து உறுபவனாய் –38—ஸர்வ சக்தனான உன்னுடைய எல்லா விக்ரகத்தாலும் ஸர்வ காலத்தும் உன்னால் அனுபவிக்கப் பட்டு இருந்தும்
நித்யம் அபூர்வமான ஆச்சர்யத்தை யுனக்கு யுண்டாக்குபவளாய்-நிகரில்லாத உன் வடிவு அழகாலும் சீலாதி குணங்களாலும் திரு விளையாட்டுக்களினாலும்-பர வ்யூஹ விபவ விபவாதி எல்லா அவஸரங்களிலும் உனக்கே உரியவளாய் விளங்கும் அந்த மஹா லஷ்மியை உன் நித்ய சம்பத்தாய்க் கொண்டான் இலங்குபவனாய்-

—

ஸ்தோத்ரம் -39-அவதாரிகை –பர்யங்க விதையில் சொல்லுகிறபடியே-திரு வநந்த ஆழ்வான் -மடியிலே
பிராட்டியோடே எழுந்து அருளி இருக்கிற சேர்த்தியை -அனுபவிக்கிறார் –அநந்த போகிநி -ஆஸீ நம-திருவனந்த ஆழ்வான் இடத்தில் எழுந்து அருளி இருக்கின்ற உன்னை எப்போது சேவிக்கப் பெறுவேன் -என்று -46-ஸ்லோகத்தில் சேர்ந்து முடிகிறது

தயா ஸஹா ஸீ நம நந்த போகி நி
ப்ரக்ருஷ்ட விஜ்ஞான பலை கதா மநி
பணா மணி வ்ராதம யூக மண்டல
பிரகாஸ மாநோத ரதி வ்யதா மநி–39-

ஆதிசேஷன் சிறந்த ஞானத்தையும், பலத்தையும் உடையவன், தன்னுடைய பணா மணிகளில் இருக்கும் ரத்னங்களின் ஒளியால் ஒளி விடும் திருமடியில், பெருமாளும் பிராட்டியும் எழுந்தருளி யிருக்கும் திவ்ய அந்தப்புரத்தைக் கொண்டிருக்கிறான்;-இப்படிப்பட்ட திருவனந்தாழானின் திருமேனியில், எம்பெருமான் திவ்யமாக சயனித்திருக்கிறான்–

தயா ஸஹா -அப்படிப்பட்ட பிராட்டியோடே கூட
ப்ரக்ருஷ்ட விஜ்ஞான பலை கதா மநி-சிறந்த ஞான சக்திகளுக்கு முக்கியமான இருப்பிடமானவனும்
பணா மணி வ்ராதம யூக மண்டல பிரகாஸ மாநோதர திவ்ய தாமநி–தனது பண மணிகளின் ஸமூஹங்களினுடைய கிரண ராசிகளாலே பள பள என்று விளங்கா நின்ற மத்ய பிரதேசத்தை எம்பெருமானுக்குத் திருக் கோயிலாக யுடையவனும்-மணி விளக்காம் -முதல் திருவந்தாதி -53 என்கிறபடியே-திவ்ய அந்தப்புரத்துக்கு மங்கள தீபமாய் இறே இருப்பது –

தயா ஸஹா ஸீ நம –-ஸ்ரீ யா ஸார்த்தம் ஜகத் பதி ராஸ்தே -என்கிறபடியே நித்ய விபூதியில் மிதுனமாய் இருந்து இறே அடிமை கொள்வது-அவதாரத்திலும் –பவாம்ஸ்து சஹ வைதேஹ்யா-என்னக் கடவது இறே –அநந்த போகி நி- ஸ்ரீய பதித்வத்தால் வந்த உத்கர்ஷத்தோ பாதி இறே-இவனோட்டைச் சேர்த்தியும் –-கந்தர்வாப்ஸ ரஸ்ஸ் சித்தாஸ் ஸ கின்னர மஹோ ரகா நாந்தம் குணா நாம் கச்சந்தி தேனா நந்தோ அயமுச்யதே--என்கிறபடியே குண அநந்யத்தாலே -அநந்தன்-என்ன கடவது இறே
ஈஸ்வரன் ரஷணத்திலே அசங்க்யாத குணன் – இவன் கைங்கர்யார்த்தமாக அசங்க்யாத குணன் – போகிநி –-மென்மை குளிர்ச்சி நாற்றம் இவற்றை ஸ்வபாவமாக உடைய திரு மேனியிலே –-போகம் -சரீரம் –ப்ரக்ருஷ்ட விஜ்ஞான பலை கதா மநி--இருவருமாய்ப் பரிமாறும் போது அவர்களுக்கும் படியான -ஒப்பான -ஜ்ஞான சக்த்யாதி களுக்கு ஆஸ்ரயமாய் இருக்குமவன் –-ஒருத்தன் என்று அவனுக்குக் கூச வேண்டாதே-துகைத்துப் பரிமாறலாம் படியான தாரண சாமர்த்தியத்துக்கு ஆஸ்ரயமாய் இருக்குமவன் –பணா மணி வ்ராதம யூக மண்டலபிரகாஸ மாநோத ரதி வ்யதா மநி- தன்னுடைய பணா மணி சமூஹங்களின் உடைய-ரஸ்மி மண்டலங்களினாலே-பிரகாசியா நின்ற மத்யத்தை யுடைய
திவ்ய அந்தப்புரத்தை உடையவன்-மணி விளக்காம் -முதல் திருவந்தாதி -53 என்கிறபடியே
திவ்ய அந்தப்புரத்துக்கு மங்கள தீபமாய் இறே இருப்பது –

உத்தம ஞான பலன்கள் தமக்கு ஒரு உறைவிடமாக நிலைத்து அவனும்
துத்தி யுடைப் பணம் ஏந்தும் ரத்னம் எங்கும் துலங்கும் ஓர் சோதியுடன்
மத்தி யமாம் உதரத்தை ஓர் அத்புத மாளிகையாக வகிப்பவனும்
பத்தனுமான அநந்தன் அணை மிசை பத்தினியோடு உறைகின்றவனாய் –39–உத்தமமான ஞான சக்திகளுக்கு ஒரு இருப்பிடமாக நிலை பெற்றவனும் பொறிகளை யுடைய படங்களை ஏந்தும்
தன் சிரோ ரத்னங்களின் காந்தியினால் பிரகாசிக்கின்ற தன் உத்தரத்தின் மத்திய பிரதேசத்தை
ஒரு திவ்ய அந்தப்புரமாக வகிப்பவனும் பரம பக்தனுமான திரு அநந்த ஆழ்வான் மடியிலே பத்தினியாக பெரிய பிராட்டியாரோடு வீற்று இருப்பவனாய் –

—

ஸ்தோத்ரம் -40-அவதாரிகை –திரு வனந்த ஆழ்வான் உடைய வ்ருத்தி விசேஷங்களை
அனுபவிக்கிறார் –-தமக்கு அடிமையில் உண்டான த்வரையாலே-உபமாநம சேஷாணாம் ஸாது நாம் -என்னும் ந்யாயத்தாலே அடிமையில் ருசி யுடையார்க்கு எல்லாம் உதாஹரண பூதமாய் இறே திரு வநந்த ஆழ்வான் உடைய வ்ருத்தி விசேஷங்கள் இருப்பது இவன் உடைய காஷ்டையை அருளிச் செய்கிறார் –கைங்கர்யத்தில் இருக்கும் ஆசையால், ஆளவந்தார் திருவனந்தாழ்வானின் உயர்ந்த லீலைகளை அனுபவிக்கிறார்.-ஸ்ரீவிஷ்ணு புராணம் 1.15.157இல் ““உபமானமஶேஷாணாம் ஸாதூனாம் யஸ் ஸதா’ பவத் |” (எப்படி ப்ரஹ்லாதன் எல்லா நல்லவர்களுக்கும் உதாரணமாக இருக்கிறானோ) உபமாநம ஸேஷாணாம்‌ ஸாதூ,நாம்‌ யஸ்ஸதா ப,வத்‌ | [எந்த ப்ரஹ்லாதாழ்வான்‌, எப்போதும்‌ எல்லா ஸாதுக்‌ களுக்கும்‌ உபமானமாக ஆயினனோ…]சொன்னபடி, கைங்கர்யத்தில் ருசியுடைய அனைவருக்கும் திருவனந்தாழ்வானின் செயல்களே சிறந்த உதாரணம்.-ஆளவந்தார் இப்படிப்பட்ட ஆதிசேஷனின் உயர்ந்த நிலையை அருளிச் செய்கிறார்.

நிவாஸ ஸய்யா ஆஸன பாதுகா அமஸூக
உப தான வர்ஷா தபவாரணாதிபி
சரீர பேதைஸ் தவ சேஷதாம் கதைர்
யதோ சிதம் சேஷ இதீரிதே ஜனை–40-

நீ திருவனந்தாழ்வானின் திருமேனியிலே திவ்யமாக சயனித்திருக்கிறாய். திருவனந்தாழ்வான் நீ வசிக்கும் திருமாளிகையாகவும், சயனித்துக் கொள்ளும் படுக்கையாகவும், வீற்றிருக்கும் ஸிம்ஹாஸனமாகவும். அணிந்து கொள்ளும் பாதுகையாகவும், உடுத்திக் கொள்ளும் ஆடைகளாகவும், அணைத்துக் கொள்ளும் தலையணையாகவும், வெயில் மற்றும் மழையிலிருந்து காக்கும் குடையாகவும், மேலும் பல வடிவங்களையும் எடுத்துக் கொண்டு உனக்குத் தொண்டு செய்வதால் எல்லோராலும் “சேஷன்” (தொண்டன்) என்றே அழைக்கப்படுகிறான் —

நிவாஸ ஸய்யா ஆஸன பாதுகா அமஸூக உப தான வர்ஷா தபவாரணாதிபி–எம்பெருமானுக்கு எழுந்து அருளி இருக்கிற திரு மாளிகையாகவும் திருக்கண் வளர்ந்து அருளும் இடமாகவும் சிங்காசனமாகவும் பாதுகையாகவும் திருப்பரி யட்டமாயும் அணையாகவும் குடையாகவும் மற்றும் பலவிதமாகவும் ஆவதற்கு உரியவைகளாய்
யதோ சிதம்- தவ சேஷதாம் கதைர்-சரீர பேதைஸ்–உசிதமானபடி உனக்கு அடிமைப்பட்டவைகளான
பல பல வடிவங்களாலே
சேஷ இதீரிதே ஜனை–சேஷன் என்று ஜனங்களால் சொல்லப்படுபவனுமான-பரகத அதிசய அதான இச்சா உபாதேயதவ மேவ யஸ்ய ஸ்வரூபம் ஸ சேஷ -பரஸ் சேஷி –-என்கிற சேஷத்வத்தின் படியே

நிவாஸ –எழுந்து அருளி இருக்கிற திரு மாளிகையாம்–ஸய்யா--கண் வளர்ந்து அருளுகைக்குப் படுக்கையாம்-ஆஸன –-இருந்தால் சிங்காசனமாம் -முதல் திருவந்தாதி -53-பாதுகா – நின்றால் மரவடியாம் –அமஸூக – பும்ஸ்த்வ அவஹமான திருப் பரியட்டமாம் –உப தான – புல்கும் அணையாம் –வர்ஷா தபவாரணாதிபி –சென்றால் குடையாம் -என்கிறபடியே வர்ஷத்துக்கும் ஆதபத்துக்கும் சத்ரமாம் –ஆதி சப்தத்தாலே-அடிமையில் அபி நிவேச அநு ரூபமாக சரீரத்துக்கு தொகை இல்லை –-ஸ ஏக்தா பவதி -என்று தொடங்கி சஹஸ்ரதா பவதி -என்னக் கடவது இறே –சரீர பேதைஸ் – கைங்கர்ய பேதமே சரீர பேதத்துக்கு ஹேது –தவ சேஷதாம் கதை – தேவரீர் உடைய விக்ரஹங்கள் ரஷண ஹேதுவாய் இருக்கிறாப் போலே இவனுடைய விக்ரஹங்கள் சேஷத்வத்தை அடைந்து இருக்கும் என்கை –
யதோ சிதம் –-யதா யதார் ஹி கௌசல்யா -என்கிறபடியே தத் தத் கால உசிதமாய் இருக்கை-(இம்‌ சைநாம்‌ ப்ரதிவக்ஷ்மாமி க்ருத்வா விப்ரியமீத்‌ருஸம்‌ | யதா யதா ஹி கெளஸல்யா தாஸீவச்ச ஸகீ வச ॥ பார்யாவத்‌ ப.கி.நீவச்ச மாத்ருவச்சோப திஷ்டதி ||[கெளஸல்யை தாஸியைப் போலும்‌, ஸகியைப் போலும்‌, மனைவியைப் போலும்‌, ஸஹோதரியைப் போலும்‌, தாயைப்‌ போலும்‌ ஸூஸ்ரூஷை செய்யும் போதெல்லாம்‌, இப்படிப்‌ பட்ட அநிஷ்டமான காரியத்தைச்‌ செய்துவிட்டு அவளுக்குஎன்ன பதில்‌ சொல்லுவேன்‌ ])

சேஷ இதீரிதே ஜனை –-சிறியார் பெரியார் என்னாதே-சர்வராலும் சேஷம் என்று சொல்லப் படுகை –
சேஷத்வம் தான் ஒரு வடிவு கொண்டாப் போலே இருக்கை-ஜனை-பெருமக்கள் உள்ளவர் -திருவாய் மொழி -3-7-5-என்கிறபடியே-நித்ய சித்தரைச் சொல்லவுமாம்–பரகத அதிசய அதான இச்சா உபாதேயதவ மேவ யஸ்ய ஸ்வரூபம் ஸ சேஷ -பரஸ் சேஷி – (மற்றொருவனிடத்திலிருக்கும்‌ ஒரு மேன்மையை உண்டு பண்ண வேண்டுமென்னும்‌ எண்ணத்துடன்‌ அங்கீ,கரிக்கப்‌ படுகையே எவனுக்கு ஸ்வரூபமோ அவன்‌ ஸேஷன்‌; மற்றவன்‌ ஸேஷி)என்கிற சேஷத்வத்தின் படியே –பாரதந்த்ர்யம் பரே பும்சி -(பாரதந்த்ர்யம்‌ பரே பும்ஸி ப்ராப்ய நிர்க்கத பந்தந: | ஸ்வாதந்த்ர்ய மதுலம்‌ ப்ராப்ய தேநைவ ஸஹ மோததே॥ [கர்ம ப;ந்த,த்திலிருந்து விடுபட்டவனான முக்தன்‌, பரம புருஷனிடத்தில்‌ பாரதந்த்ரியத்தை அடைந்து, ஒப்பற்ற ஸ்வாதந்த்ரியத்தையும்‌ அடைந்து, அவனுடன்‌ கூடவே ஆநந்த,ப்படுகிறான்‌.) இத்யாதி –(மன்னிய பல் பொறி சேர் ஆயிரவாய் வாள் அரவின் சென்னி மணிக் குடுமித் தெய்வச் சுடர் நடுவுள் மன்னிய நாகத்தணை மேல் -ஸ்ரீ பெரிய திருமடல் பாசுரம் படியே – பணா மணிவ்ராத–சென்றால் குடையாம் இருந்தால் சிங்காசனமாம் நின்றால் மரவடியாம் நீள் கடலுள் என்றும் புணையாம் அணி விளக்காம் பூம் பட்டாம் புல்கும் அணையாம் திருமாற்கு அரவு -முதல் திருவந்தாதி பாசுரம் அடி ஒற்றியே இந்த ஸ்லோகம் – வர்ஷாத பவாரண–வெய்யில் மழை இரண்டாலும் காக்கும் குடை என்றவாறு –)

வாஸம் யுனக்கு ஒரு மாளிகையும் உபாதானமும் பள்ளியும் அஞ்சுகமும்
ஆசனமும் மணி பாதுகையும் மழை யாதவர்க்கு அரணாதி பல
பேச அரிதாம் உபச்சார விசித்ர பேத சரீர விதங்களினால்
தேசுறும் சான்றவரால் உசிதப்படி சேஷன் எனப்படுவோன் மிசையே –40—நீ நிவாஸம் பண்ணுவதற்காக ஒரு திரு மாளிகையாயும்-சயனத்திற்காகப் படுக்கையாயும் தலையணை யாகவும்
ஸிம்மாஸனமாகியும் மரவடியாகவும்-மழை வெயில் இத்யாதிகளை போக்க ஒரு குடையாகவும்
இவை முதலாக இன்னும் அநேக கைங்கர்ய பேதங்களுக்குத் தக்கபடி தன் சரீர பேதங்களினால் உன்னுடைய சேஷத்வத்தை அடைந்து இருப்பதனால் உசிதப்படி நித்ய ஸூரிகளால் சேஷன் என்று சொல்லப்படும் அந்த திரு வநந்த ஆழ்வான் மீது வீற்று இருப்பவனுமாய் –

—

ஸ்தோத்ரம் -41- அவதாரிகை--இதில் வாகனத்வ ஜாதி-சர்வ வ்ருத்திகளையும் உடையவனாய்
ஈஸ்வரனுக்கு -மோம் பழம்-மோந்து கொண்டு இருக்கிற பழம் -போலே-பழுத்த கனியைப் போன்று- சதா விரும்பும்படி அபிமதனாய் இருக்கிற பெரிய திருவடி யோட்டைச் சேர்த்தியை அனுபவிக்கிறார்–

தாஸஸ் ஸகா வாஹநம் ஆஸனம் த்வஜோ
யஸ்தே விதாநம் வ்யஜனம் த்ரயீமய
உபஸ்திதம் தேன புரோ கருத்மதா
த்வத் அங்க்ரி சம்மர்த்த கிண அங்க ஸோபிநா–41-

வேதங்களையே அங்கங்களாக உடைய அந்த கருடாழ்வார், உனக்கு அடியவனாகவும், நண்பனாகவும், வாஹனமாகவும், ஆஸனமாகவும், கொடியாகவும், விதானமாகவும், சாமரமாகவும் இருக்கிறார்;
மேலும் உன்னுடைய திருவடிகள் அவருடைய தோள்களில் அழுத்தியதால் ஏற்பட்ட தழும்புகளாலே ஒளி விடுகிறார்; உன்னுடைய ஸன்னிதியில் இப்படிப்பட்ட கருடாழ்வாரால் நீ வணங்கப்படுகிறாய் —

த்ரயீமய யா -வேத மூர்த்தியான யாவன் ஒரு பெரிய திருவடி
தே சாசஸ் ஸகா வாஹநம் ஆஸனம் த்வஜோ விதாநம் வ்யஜனம் –உனக்கு அடியவனாயும் தோழனாயும்
வாஹனமாயும் ஆசனமாயும் கொடியையும் மேற்கட்டியாயும் விசிறியாயும் இருக்கிறானோ
தேன-அப்படிப்பட்ட
த்வத் அங்க்ரி சம்மர்த்த கிண அங்க ஸோபிநா–உன்னுடைய திருவடி நெருக்கின தழும்பை அடையாளமாகக் கொண்டு விளங்குகிற ஈஸ்வரனுக்கு ஸ்ரீ கௌஸ்துபம் லஷணம் ஆனால் போலே
இவனுக்கும் அது தாஸ்ய சிஹ்னமாய் இருக்கும்-
கருத்மதா-பெரிய திருவடியால்
உபஸ்திதம் புரோ –திரு முன்பே சேவிக்கப்பட்டு இருக்கிற

தாஸஸ் –-தன்னுடைய வியாபாரங்கள் அடங்க ஈஸ்வரனுக்கு அதிசயத்தை விளைக்குமவையாய் இருக்கும்-ஸகா – ஜகத் வியாபாரங்களில் ஈஸ்வரன் தன்னோடு உசாவ வேண்டும்படியான
பெருமையை உடையவன்-வாஹநம் – ஆஸ்ரிதர் உடைய ஆபத்துக்களிலே ஈஸ்வரனைக் கொடு வந்து சேர்க்குமவனாய் இருக்கை –ஆஸனம் – ஒரு கார்யம் இல்லாத போது ஸிம்ஹாசனஸ்தனாய் இருந்தாலோபாதி தன் மேன்மைக்கு சத்ருஸ்ம் என்னும்படி சிம்ஹாசனமாய் இருக்கை –த்வஜோ-
ஈஸ்வரன் கிட்டுவதற்கு முன்னே எழுந்து அருளி நின்றான் என்று ஆஸ்ரிதர்க்கு ப்ரீதி ஹேதுவான கொடியானவன் –-அவனுடைய ரஷகத்வத்துக்கு ஹேது வானவன் -என்றுமாம்-பொன் மலையின் மீமிசைக் கார்முகில் போலே -திருவாய் மொழி -9-2-6–என்றும் புள்ளூர் கொடியான் -திருவாய்மொழி -3-8-1-என்றும் உண்டான பிரசித்தியைச் சொல்லுகிறது-யஸ்தே விதாநம் –-வினதை சிறுவன் சிறகு என்னும் மேலாப்பின் கீழ் வருவான் -நாச்சியார் திருமொழி -14-3- என்கிறபடியே ஆதப நிவாரணமாய் இருக்கை
கருடஞ்ச ததர் ஸோச்சைரந்தர்த்தா நக்தம் த்விஜ க்ருதச்சாயம் ஹரேர் மூர்த்னி பஷாப் யாம் பஷி புங்கவம் -(முனிவரே! சிறகுகளால்‌ ஹரியின்‌ தலையில்‌ நிழலை உண்டு பண்ணிக் கொண்டிருப்பவனும்‌, பறவைகளுக்குத்‌ தலைவனும்‌, மறைந்திருப்பவனுமான கருடனையும்‌ அந்த இந்திரன்‌ ஆகாயத்தில்‌ பார்த்தான்‌.)ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -5-12-4-இதி பராசர –வ்யஜனம் –-தன்னை மேற் கொண்டு போம் போது சாமரங்கள் போலே திருச் சிறகாலே ஆஸ்வாஸ்கனாய் இருக்கை –த்ரயீமய-ஸூபர்னோ அஸீ கருத்மான் த்ரிவ்ருத் தே ஸிர காயத்ரம் சஷூ -(நல்ல சிறகுகளை யுடையவனாயும்‌, க,ருத்மான்‌ என்னும்‌ திருநாமத்தை உடையவனாயுமிருக்கிறாய்‌; த்ரிவ்ருத்‌ உன்னு டைய தலை; காயத்ரம்‌ கண்‌…])என்கிறபடியே வேதங்களை அவயவங்களாக உடையனாய் இருக்கை – அவயவார்த்தே மயட் -ஈஸ்வரன் வேத பிரதிபாத்யன் -இவன் வேத சரீரன் –உபஸ்திதம் தேன புரோ கருத்மதா –சர்வேஸ்வரன் தன்னை பிரகாசிப்பிக்கும் நிலைக் கண்ணாடி போலேயும்-மோம் பழம் போலேயும் திரு முன்பே சர்வதா சந்நிஹிதனாய் உள்ளவனை –த்வத் அங்க்ரி சம்மர்த்த கிண அங்க ஸோபிநா –தன்னை மேற் கொண்டால் திருவடிகளால் நெருக்கின தழும்பு
தனக்கு போக சிஹ்னம் ஆகையாலே -அத்தாலே விளங்கா நிற்குமவன் –-ஈஸ்வரனுக்கு ஸ்ரீ கௌஸ்துபம் லஷணம் ஆனால் போலே இவனுக்கும் அது தாஸ்ய சிஹ்னமாய் இருக்கும்-(ஸூபர்னோஸி கருத்மான் த்ரி வ்ருத்தே சிர–தைத்ரியம் –வேதாத்மா விஹகேஸ்வர -சதுஸ் ஸ்லோகி
ஹூங்காராஸ் பாலநாங்க்ரி ப்ரஹதிபிரபி தம் தார்ஷ்யமத்யஷி பஸ்த்வம் –தழும்பு அலங்காரம் உண்டே
விதானம் -மேலால் பரந்த வெயில் காப்பான் வினதை சிறுவன் சிறகு என்னும் மேலாப்பின் கீழ் வருவானை -)

நண்ணு நினக்கு ஒரு தாசனும் நண்பனும் வாகனமும் மரி யாசனமும்
திண்ணம் உறத் திகழும் கொடியும் விரி சாரமும் ஓர் விதானமுமாய்
எண்ணின் மறை வடிவானவனாய் அடி இணைகள் இறுத்தும் தழும்பு இலகிய
ஒண்ணும் உனக்கு எதிர் நின்று பணிந்திடும் உத்தமன் கலுழன் உகந்தவனாய் –41–உனக்கு தாஸனும் தோழனும் வாகனமும் ஸிம்ஹாஸனமும் கொடியும் மேற் கட்டியும்-திருவால வட்டமும் ஆகின்றவனும் உன்னுடைய திருவடிகள் நெருங்குவதால் உண்டாகிய தழும்பின் அடையாளத்தாலே சோபிக்கிறவனும்
வேத ஸ்வரூபியுமான பெரிய திருவடியாலே உன் முன் நிலைக்கண்ணாடி போல் நின்று கொண்டு சேவிக்கப் படுகின்றவனாய் –

—

ஸ்தோத்ரம் -42-அவதாரிகை –உபய விபூதி விஷயமான தன்னுடைய சர்வ பரத்தையும் இவன் பக்கலிலே வைத்து இவன் இட்ட வழக்காய் இருக்கிற ஸ்ரீ சேநாபதி யாழ்வான் உடைய தாஸ்ய சாம்ராஜ்யத்தை அனுபவிக்கிறார் –

த்வதீய புக்த உஜ்ஜீத சேஷ போஜிநா
த்வயா நிச் ருஷ்டாத்ம பரேண யத் யதா
பிரியேண  சேநாபதிநா ந்யவேதி தத்
ததா அநு ஜாநந்த முதார வீஷணை–42–

விஷ்வக்ஸேனர் உன்னுடைய ப்ரஸாதத்தையே உண்டு, உன்னுடைய நித்ய மற்றும் லீலா விபூதிகளை நடத்தும் பொறுப்புகளை உன்னிடத்திலிருந்து பெற்றிருக்கிறார்;-எல்லோருக்கும் இனியவரான அவர், உன்னுடைய கண்ணசைவினாலே செய்ய வேண்டிய விஷயங்களுக்கு ஒப்புதல் வாங்கி, அவற்றை நடத்தக் கூடியவர்.

த்வதீய புக்த உஜ்ஜீத சேஷ போஜிநா-உனது போனகம் செய்த சேஷத்தை உண்பவனும்
த்வயா நிச் ருஷ்டாத்ம பரேண -உன்னாலே வைக்கப்பட்ட உபய விபூதி நிர்வாக பாரத்தை உடையவனும்
பிரியேண  சேநாபதிநா-உனக்கு அன்பனுமான சேனாபதி ஆழ்வானாலே-அனைவரும் பிரியமானவர்களே அங்கே -இங்கு விசேஷித்து அருளியது இவருக்கு அசாதாரண பிரியம் –-ஆகவே இத் தத்துவம் சேனாபதி ஆழ்வான் பிரம்பின் கீழே வளருவது என்றார் பட்டர்
யத் யதா–யாதொரு விஷயம் யாது ஒரு படியாக
ந்யவேதி தத்-விண்ணப்பம் செய்யப் பட்டதோ அந்த விஷயத்தை
ததா அநு ஜாநந்த முதார வீஷணை–அப்படியே செய்வது என்று அழகிய கடாக்ஷங்களாலே நியமித்து அருளா நிற்கிற

த்வதீய புக்த உஜ்ஜீத –-தேவர் அமுது செய்து கை வாங்கின ப்ரசாதத்தாலே தரிக்குமவராய் இருக்கை –
த்வதீய -என்கையாலே வகுத்த ஸ்வாமி உடைய சேஷமே போஜ்யம் -என்கிறது –
யதுச் சிஷ்டம் போஜ்யம் -யத் வா துஸ் சரிதம் மம சர்வம் புநந்து மாமாய -(உண்ணத் தகாத உச்சி,ஷ்டம்‌ யாதொன்று என்னால்‌ உண்‌ணப்பட்டதோ, என்னுடைய கெட்ட காரியம்‌ யாதொன்று உண்டோ, “ஆப: எனப்படும்‌ எம்பெருமான்‌ என்னை அவைகளெல்லாவற்றிலிருந்தும்‌ பரிஸூத்‌,த,ப்படுத்த)என்கையாலே அல்லாதார் உடைய உச்சிஷ்டம் அபோஜ்யம் -என்கை –-புக்த உஜ்ஜிதம் -என்கையாலே-கலத்ததுண்டு -திருப் பல்லாண்டு -9- என்கிறபடியே-அமுது செய்து கை வாங்கின பின்பு அற்றையதே போஜ்யம் –-முன்பு பாத்திர சேஷமே அபோஜ்யம் என்கிறது –சேஷ போஜிநா – தனக்கு தாரகமாய் இருக்கும் அளவு அன்றிக்கே-ரஸான் பக்தஸ்ய ஜிஹ்வாயாம் -(ரஸாந்‌ ப,க்தஸ்ய ஜிஹ்வாயாம்‌ க்‌,ருஹ்ணாமி கமலோத்‌,ப,வ! [தாமரையில்‌ பிறந்த பிரமனே ! இனிய சுவைகளை ப,க்த னுடைய நாக்கிலிருந்து அறிகிறேன்‌) என்கிறபடியே ஈஸ்வரனுக்கு போக்யமாவதும் ஆழ்வார் அமுது செய்தால் -என்கை –த்வயா நிச் ருஷ்டாத்ம பரேண –-நம்மிலும் பெரியவன்-சமர்த்தன் என்று தேவராலே தன் பக்கலிலே வைக்கப் பட்ட உபய விபூதி ரூபமான பரத்தை உடையவனாலே–பிரியேண –-சர்வ அபிமதன் ஆனவனாலே-சேநாபதிநா –-சர்வ சேநா நிர்வாஹகனாலே –-அசைவில் அமரர் தலைவர் தலைவா -திருவாய் -5-8-9-என்னக் கடவது இறே-யத் யதா ந்யவேதி – யாதொரு கார்யம் யாதொருபடி விண்ணப்பம் செய்யப் பட்டது-இதில் உள்மானம் புறமானம் பார்ப்பது இல்லை –-செய்யும் பிரகாரங்களும் அனுசந்திப்பதும் இல்லை-ஈஸ்வரன் இவன் உக்தியைப் பின் செல்லும் இத்தனை –தத் -ததா அநு ஜாநந்த முதார வீஷணை – அவலோக நாதா நேன பூயோ மாம் பாலயாச்யுத -என்றும்-உயிர்க்கு எல்லாம் தாயாய் அளிக்கின்ற தண் தாமரைக் கண்ணன் -பெரிய திருமொழி -7-1-9-என்றும் சொல்லுகிறபடியே
அநவதிக தயா சௌஹார்த்த அநு ராக கர்ப்பமான இக் கடாஷங்களாலே யாயிற்று –-இவன் இப்படிச் செய்வது -என்று நினைப்பிடுவது –ததா அநு ஜாநந்தம் –-ஐயராலே யாதொரு விண்ணப்பம் செய்யப் பட்டதோ அது அப்படியே -என்று பாசுரப் பரப்பற நியமித்து அருளுவது –(சேஷாசனர் –இதுவே நிரூபகம் ஸ்ரீ விஷ்வக் சேனர்–பர தத்வம் ஸ்ரீ சேனாபதி ஆழ்வான் பிரம்பின் கீழே வளரும் -விசேஷித்து இங்கு – ப்ரியேண் )

நித்தமும் நீ யமுதுண்ட பின் நின்றதை நிகர் இலதாம் ப்ரஸாதம் எனா
பத்தி மகிழ்ந்து அதை யுண்பவனும் நினது ஆணையினால் செக பாரம் எல்லாம்
சித்திரமாய் சிரம் ஏந்தி நடத்து நின் நண்பனுமாம் சேனா பதியின்
வித்தகமாம் பணிவிடைகள் உகந்து அவன் வேண்டியவாறு பணிப்பவனாய் –42–பிரதி தினமும் அமுது செய்த பிற்பாடு சேஷமாய் நின்றதை பரம உத்தமமான ப்ரஸாதமாக மதித்து மன மகிழ்ச்சியுடன்
அதைப் புஜிப்பவனும் உன் நியமனப்படி ஜகத்தின் -உபய விபூதியின் -பாரத்தை எல்லாம் தன் சிரஸ்ஸில் வஹித்து விசித்ரமாய் நடத்துபவனும் உனக்கு இஷ்டனுமான ஸேனாபதி ஆழ்வான்
செய்யும் பணிவிடைகளை உகந்து அவன் செய்யும் விண்ணப்பத்திற்கு அநு குணமாகவே அவனுக்கு கட்டளைகள் இடுபவனாய் –

—

ஸ்தோத்ரம் -43-அவதாரிகை –சதா பஸ்யந்தி ஸூரய-இத்யாதிகளில் சொல்லுகிற நித்ய ஸூரிகளுடைய தாஸ்யைக சம்ருத்தியை அனுபவிக்கிறார் – அடியார்கள் குழாம்களை –உடன் கூடுவது என்று கொலோ –திருவாய் -2-3-10-என்று இறே இவர் பிரார்த்தனை-

ஹத அகில க்லேஸ் மலை ஸ்வ பாவாத
ஸ்தா ஆநு கூல்யை கரசைஸ் தவ உசித
க்ருஹீத தத் தத் பரிசார சாதநை
நிஷேவ்ய மாணம் ஸ சிவைர் யதோ சிதம்–43-

துன்பங்களும் தோஷங்களும் இல்லாத, எப்பொழுதும் உனக்குத் தொண்டு செய்யும் அனுபவத்தை உடைய, உனக்குப் பொருத்தமாக இருக்கக் கூடியவர்களான, கையில் எப்பொழுதும் கைங்கர்யத்துக்குத் தேவையான மாலை, தூபம், தீபம் முதலியவைகளை ஏந்தி இருப்பவர்களான, உனக்கும் முறையை உணர்த்திக் கைங்கர்யம் செய்யக் கூடியவர்களான, அவர்கள் மற்றும் உன் தன்மைக் கேற்ப உன்னை வணங்கக் கூடிய நித்ய ஸூரிகளால் வணங்கப்படுபவனே!

ஸ்வ பாவாத-இயற்கையாகவே
ஹத அகில க்லேஸ் மலை –வருத்தங்களும் மலர்களும் எல்லாம் அற்ற வர்களாயும்-அவித்யை அஹங்காரம் ராகம் த்வேஷம் அபிநிவேசம் ஐந்து கிலேசங்கள்-பிரகிருதி சம்பந்தமாகிய மலம் -இவை இல்லாதவர்கள் இவற்றை இயற்கையாக உள்ள நித்ய ஸூரிகளைச் சொல்கிறது
தவ ஆநு கூல்ய ஏக ரசைஸ்-உனது கைங்கர்யம் ஒன்றையே போகமாக உடையவர்களாயும்
தவ உசித–உனக்கு ஏற்றவர்களாயும் -ஸ்வரூப ரூப குணங்களால் உன்னோடே ஒத்து இருப்பவர்களாயும்
க்ருஹீத தத் தத் பரிசார சாதநை–அந்த அந்த கைங்கர்யங்களுக்கு உபகரணங்களான-குடை சாமரம் முதலியவற்றை கையிலே ஏந்தி இருப்பவர்களையும் உள்ள
ஸ சிவைர்-மந்திரிகள் போன்ற நித்ய ஸூரி களாலே

ஹத அகில க்லேஸ் மலை –-அவித்யா அஸ்மித அபி நிவேச ராக த்வேஷா பஞ்ச க்லேசா-(அவித்‌யை, அஹங்காரம்‌, பேராசை, விருப்பம்‌, கோபம்‌ இவ் வைந்தும்‌ க்லேஸங்கள்)என்கிறவை க்லேசங்கள் –-அவற்றின் உடைய –ப்ராகபாவம் -முன் எப்பொழுதும் இல்லாது இருத்தல் – உடையவர்கள் -என்கை –-மலம் என்று ப்ரக்ருதியாய் தத் சம்சர்க்க அனர்ஹதயா வந்த ப்ராக பாவத்தை உடையவர்கள் -என்கை இத்தால் பிரபுத்த ஸ்வ பாவ யுக்தரான முக்த வ்யாவ்ருத்தியைச் சொல்லுகிறது ––ஸ்வ பாவாத ஸ்தா ஆநு கூல்யை கரசைஸ் – சத்தா பிரயுக்தமாக-தேவர் திருவடிகளில் கைங்கர்யத்தையே போக்யமாக உடையராய் இருக்கை –-இத்தாலும் ஒரு நாள் தொடங்கி அடிமை செய்யத் தொடங்கின முக்த வ்யாவ்ருத்தியைச் சொல்லுகிறது –தவ உசித – ஸ்வரூப ரூப குணங்களாலே தேவருக்கு
சத்ருச லஷண ரானவர்கள் –க்ருஹீத தத் தத் பரிசார சாதநை -நிஷேவ்ய மாணம் – கைங்கர்ய உசித பரிகரங்களை ஆதர அதிசயத்தாலே விட மாட்டாமையாலே-சூட்டு நன் மாலை -திரு விருத்தம் -21-படியே தரித்து இருக்கையாலே தேவர்க்கே சத்ருசர் ஆனவர்களாலே சேவிக்கப் படா நின்று உள்ள உன்னை-ஸ சிவைர் – வாத்சல்யத்தாலே அவன் முறை அழியப் பரிமாற்ற நினைத்தாலும் அவனை முறை உணர்த்தி அடிமை செய்யுமவர்கள்-நீதி வானவர் -அமலனாதி -1- இறே-ஆஸ்ரித ரஷணத்தில் தேவரை பிரேரிக்கும் அவர்கள் இறே-யதோ சிதம் –-ஸ்வரூப அநு ரூபமாக என்னுதல் – அவஸ்ரோசிதமாக-என்னுதல்-(யதோசிதம் நிஷேவ்ய மாணம் –அவரவர்கள் அதிகாரத்துக்கு தக்கபடியும் –-அவன் திரு உள்ளத்துக்கு தக்கபடியும் -சமயங்களுக்கு தக்க படியும் கைங்கர்யம் )

துன்ப மலங்கள் அனைத்தையும் நீத்து நின் தூய மலர்த் திருவடி இணையில்
இன்பம் இயற்கையில் ஊட்டுவதாம் பணிவிடைகளில் போக்யம் உற்றவராய்
யன்புடன் இற்கு உபசாரம் இழைத்திட வாயின ஸாதனம் ஏந்தினராய்ப்
பொன் புரை நித்தியர் நின்னை யதோ உசிதம் போற்ற மகிழ்வுடன் பொலிபவனாய் –43-துன்பத்தைத் தரக்கூடிய -அவித்யை முதலான குற்றங்கள் ஒன்றும் இல்லாதவராய்-மகா பரிசுத்தமாகிய உன் திருவடிகளில் கைங்கர்யங்களையே இயற்கையாக எக்காலத்தும் போக்யமாக எண்ணுபவராய்
பரம ப்ரேமத்துடன் உனக்கு உபசாரம் செய்யும் பொருட்டு அந்தவந்த கைங்கர்ய உப கரணங்களான சத்ர சாமராதிகளைத் தரித்துக் கொண்டு இருப்பவராய் உள்ள அந்த நித்ய ஸூரிகள் உன்னை ஸ்வரூப அனுரூபமாக சேவிக்க அதனால் மன மகிழ்ச்சி கொண்டு பிரகாசிப்பவனாய்-

—

ஸ்தோத்ரம் -44-அவதாரிகை –பவாம்ஸ்து சஹ வைதேஹ்யா கிரிசா அநு ஷூ ரம்ஸ்யதே – என்கிறபடியே பிராட்டியை நாநா ரசங்களாலே உகப்பிக்கும் படியை அனுபவிக்க வேண்டும்-என்கிறார்-

அபூர்வ நாநா ரஸபாவ நிர்ப்பர
ப்ரபத்தயா முக்த விதக்த லீலயா
ஷணாணுவத் ஷிப்த பராதி காலயா
ப்ரஹர்ஷ யந்தம் மஹி ஷீம் மஹா புஜம் –44-

தன்னுடைய அழகான மற்றும் சிறந்ததான லீலைகளால் பிராட்டிக்கு ஆனந்தத்தைக் கொடுப்பவன் எம்பெருமான்;-இப்படிப்பட்ட லீலைகளால் பிராட்டிக்கு ப்ரஹ்மாவின் ஆயுட்காலமும் ஒரு நொடிப் பொழுதில் செல்லும்படி ஒவ்வொரு க்ஷணமும் புதியதாக ரசிக்கும்படியாக இருக்கும்; பிராட்டியைத் தழுவுதற்கு ஏற்ற பெரிய திருக் கைகளை உடையவன்.

அபூர்வ நாநா ரஸ்பாவ நிர்ப்பர ப்ரபத்தயா–விலக்ஷணங்களான பலவகை ரசங்களாலும் பாவங்களாலும் நெருக்குண்டு இடைவிடாது தொடர்ந்து நடப்பதாய்
ஷணாணுவத் ஷிப்த பராதி காலயா–ஒரு க்ஷணப் பொழுதிலே ஏக தேசம் போலே விரைவாகக்
கழிக்கப் பட்ட காலங்களை யுடையதான
முக்த விதக்த லீலயா–மிகவும் அழகிய லீலையினாலே
ப்ரஹர்ஷ யந்தம் மஹி ஷீம் மஹா புஜம் -பெரிய பிராட்டியாரை சந்தோஷப்படுத்தா நிற்கிற
விசாலமான புஜங்களை யுடையனாய் இருக்கிற

அபூர்வ –பிரதி ஷணமும் முன்பு கண்டு அறியாதது போலே இருக்கை –நாநா ரஸபாவ நிர்ப்பர- பஹூ முகமான ரசத்தாலும் பாவத்தாலும் நெருங்கும் படி –ப்ரபத்தயா- ஸ்ம்பத்தயா--ரசமாவது -சேதனர் யாதொன்றை அனுசந்தியா நின்றாலும்-யேன மாத யதி-(எதனாலே மதமடைகிறானோ)என்கிறபடியே மதியா நிற்பார்-அது இறே ரசம்-அதுக்கு அடி பாவம்-மானச விகாசம் –முக்த விதக்த லீலயா –-அவ்வோ தச அநு குணமாய்-முக்தமாயும் விதக்தமாயும் உள்ள லீலையாலே –ஷணாணுவத் ஷிப்த பராதி காலயா –-ஒரு ஷணத்தில் ஏக தேசம் போலே போக்கப் பட்ட பரகாலம் பரார்த்த காலம் இவற்றை உடைத்தாய் இருக்கும் அதனாலே-பரகாலம் ஆகிறது -ப்ரஹ்மா ஆயுஸ்ஸூ-பரார்த்த காலம் ஆகிறது -அதில் சம பாதி-ப்ரஹர்ஷ யந்தம் மஹிஷீம் – யஸ் த்வ்யா சஹ ஸ ஸ்வர்க்கோ நிரயோ யஸ் த்வ்யா விநா -(யஸ்‌ த்வயா ஸஹ ஸ ஸ்வர்க்கேரா நரகோ யஸ்‌ த்வயா விநா। இதி .ஜாநந்‌ பராம்‌ ப்ரீதிம்‌ ௧ச்ச, ராம மயா ஸஹ॥ [ராக,வரே ! உம்முடன்‌ கூடியிருக்கும்‌ இருப்பே (எனக்கு) ஸ்வர்க்கம்‌; உம்மைப்‌ பிரிந்திருக்குமிருப்பு நரகம்‌” என்பதை அறிந்து, என்னுடன்‌ கூடவே மேலான ஆநந்தத்தை அடைவீராக.]) என்றும் –-த்வத் வியோ கே ந மே ராம த்யக்தவ்ய மிஹ ஜீவிதம் –(த்வயா ச ஸஹ கந்தவ்யம்‌ மயா கு,ருஜநாஜ்ஞயா। த்வத்‌, வியோகே,ந மே ராம! த்யக்தவ்யமிஹ ஜீவிதம்‌ ॥| [ராக,வரே! பெரியோர்களின்‌ கட்டளைப்படி நான்‌ உம்முடன்‌ கூடவே போகவேண்டும்‌; உம்மைப்‌ பிரிந்தால்‌ இங்கேயே உயிரை விடவேண்டும்‌.)என்றும் சர்வதா தேன ஹீநாயா ராமேண் விதிதாத்மநா தீ ஷணம் விஷமி வாஸ் வாத்ய துர்லபம் மம ஜீவிதம் -([நெஞ்சிலுள்ளதை அறிபவனான ராம பிரானை விட்டுப்‌ பிரிந்த எனக்கு, கொடுமையான விஷத்தைக்‌ குடித்ததைப்‌ போல்‌, ‘ உயிர் தரிப்பது எல்லா விதத்திலும்‌ துர்லப,ம்.) என்றும்-அகலகில்லேன் இறையும் -என்கிறபடியே வ்யதிரேகத்தில் ஆற்ற முடியாத பிராட்டியை மிகவும் உகப்பியா நின்று உள்ளவனை-ப்ரஹர்ஷ யந்தம் -என்கையாலே-இவ் உகப்பு நித்யம் -என்கை –மஹா புஜம் – கீழ் சொன்ன லீலா ரசத்தாலே உகப்பிக்கும் அவனோபாதி யன்று-அணி மானத் தட வரைத் தோளாலே -திருவாய் -4-8-2- அணைத்து உகப்பிக்கும் என்றும் ஸ்வரூப குணங்களைக் காட்டில் ரூப குணம் இறே இனிதாய் இருப்பது –(கீழே பிராட்டியுடைய சேர்த்தி அழகை அனுபவித்து இதில் பிராட்டியை உகப்பிக்கும் பரிசு —-சமரசனாய் இருக்கும்படியை அருளிச் செய்கிறார் பிரமனுடைய ஆயுள் காலமும் சிறிய நொடிப் பொழுது போலே தோன்றுமே இந்த லீலா ரசத்தால் அவிதித கதயாமா ராத்ரிரேவ வயரம்ஸீத-உத்தர ஸ்ரீ ராமாயணம் -)

கீழே -37-/38-/39–பாசுரங்களில் பிராட்டி சேர்த்தி அழகு அனுபவம் –-இதில் பிராட்டியை உகப்பிக்கும் பரிசு சொல்லுகிறது –-காந்தர்வ வேதத்தில் உள்ள வீரம் சிருங்கார ரசங்களும் உத்ஸாஹம் போன்ற பாவங்களும் புதிது புதிதாக தொடர்ந்து செல்லும் லீலைகளை அனுபவிக்கிறார்-பராதி காலயா -பிரமன் காலம் பரம் -அதில் பாதி பரார்த்தம் -அது கூட க்ஷணம் பொழுதில் அவலீலையாக கழிகின்றனவாம்-

பற்பலவாகும் அபூர்வ பாவ ரசங்கள் பணித்து நிறைப் பதினாறு
கல்பம் அநேகம் அடங்கிய காலம் அதும் கண லேஸம் எனக் கழியப்
பொற்புடன் சாதுரியம் பல பூண்டு விளங்கு விலாஸ வகைகளினால்
அற்புதம் என்று உனது அன்பினள் மெச்சி யணைக்கு மகா புயம் உற்றவனாய் –44-இதற்கு முன் என்றும் கண்டு அறியாதன போன்று வெகு விதங்களாய் ஸ்ருங்கார உத்ஸஹாதி ரசங்களால் அதிகமாய் விருத்தி அடைந்து இருப்பதால்-பரம்பரார்த்தம் என்னும் கற்பகங்கள் அடங்கிய காலமானது ஒரு க்ஷணம் போலே கழிந்து கொண்டு இருக்க வெகு சாதுர்யம் பூண்டு அழகாய் அமைந்துள்ள லீலைகளினால் பெரிய பிராட்டியார் அற்புதம் என்று மெச்சி அணைத்துக் கொள்ளும் பெரிய திருத் தோள்களை யுடையவனாய்-

—

ஸ்தோத்ரம் -45-அவதாரிகை –இப்படிப் பிராட்டியை உகப்பிக்கிற ரச பாவங்களுக்கு ஆஸ்ரயமான வடிவையும் குணங்களையும் அனுசந்திக்கிறார்-

அசிந்த்ய திவ்ய அத்புத நித்ய யௌவன
ஸ்வ பாவ லாவண்யமய அம்ருதோதிதம்
ஸ்ரீய ஸ்ரீயம் பக்த ஜனைக ஜீவிதம்
ஸ்மர்த்த மாபத்ஸக மர்த்தி கல்பகம்-45-

எம்பெருமான் நினைவுக்கு அப்பாற்பட்ட, திவ்யமான, ஆச்சர்யமான, நித்யமான, இயற்கையான இளமையை உடையவன்; அழகுக் கடலாக இருப்பவன்; ஸ்ரீமஹாலக்ஷ்மிக்கும் ஸ்ரீயாக (செல்வமாக) இருப்பவன்; தன்னுடைய அடியார்களின் உயிராக இருப்பவன்; அறிவில் குறைந்தவர்களையும் படிப்படியாக உயர்த்தக் கூடியவன், ஆபத்துக் காலத்தில் நண்பனாக இருப்பவன், அவனை விரும்புபவர்களுக்கு கற்பக மரமாக இருப்பவன் –

அசிந்த்ய திவ்ய அத்புத நித்ய யௌவன ஸ்வ பாவ லாவண்யமய அம்ருதோதிதம்–சிந்தைக்கு எட்டாததாய் – ஆச்சர்யமாய் –நித்தியமாய் –இருக்கிற யவ்வனத்தை ஸ்வ பாவமாக யுடைய லாவண்யம் நிறைந்த அமுதக்கடலாய்
ஸ்ரீய ஸ்ரீயம் –திருவுக்கும் திருவாய்
பக்த ஜனைக ஜீவிதம்–பக்த ஜனங்களுக்கு நற் சீவனாய்-உண்ணும் சோறு பருகும் நீர் தின்னும் வெற்றிலை எல்லாம் கண்ணன் என்று இருப்பார்க்கு-இவன் ஜீவன் –சாத்மிக்க போக ப்ரதன் –-பக்த ஜனங்களையே தனக்கு தாரகமாய் -உயிர் நிலையாக -உடையவன் -என்றுமாம் – மம ப்ராணா ஹி பாண்டவா –ஸ்மர்த்தம்-சர்வ சக்தனாய் –ஆற்ற நல்ல வகை காட்டும் அம்மான்
ஆபத் ஸகம் –ஆபத்துக்களிலே வந்து உதவுமவனாய் –-காண வாராய் என்று கண்ணும் வாயும் துவர்ந்த அளவிலே -8-5-2- உதவும் ஸ்வ பாவனான உன்னை –அர்த்தி கல்பகம்-யாசிப்பவர்களுக்கு கற்பக வ்ருக்ஷம் என்னத் தகுந்தவனாய் இருக்கிற-என்னை ஆக்கிக் கொண்டு எனக்கே தன்னைத் தந்த கற்பகம் -2-7-11- என்கிறபடியே தன்னை ஔதார்யம் பண்ணுமவனை-

அசிந்த்ய –-விக்ரஹ குணங்கள் உடைய அவாங் மனஸ் அகோசரத்வத்தை சொல்லுகிறது-ஸ்வரூபத்தையும் குணத்தையும் பரிச்சேதிக்கிலும் வடிவில் போக்யதை பரிச்சேதிக்க ஒண்ணாது -என்கை-இச்சா க்ருஹீ தாபி மதோரு தேக –திவ்ய-–ந பூத சங்க சம்ச்தானோ தேஹோச்ய பரமாத்மன -என்கிறபடியே-அப்ராக்ருதமாய் இருக்கை –அத்புத –க்ருஹீ தாமசம் ஆச்சர்யமாய் இருக்கை-முழுசி வண்டாடிய தண் துழாயின் மொய்ம் மலர்க் கண்ணி -என்கிறபடியே இருக்கை –-நித்ய – அகால கால்யத்வத்தைச் சொல்கிறது-யௌவன -ஸ்வ பாவ–யுவா குமார -(யெளவனத்தை உடையவனாகவும்‌, சிறிது பாலனாகவு மிருப்பவன்‌.])என்கிறபடியே -இருக்கை – தருணெள ரூப சம்மன்ன நௌ -(தருணெள ரூப ஸம்பந்நெள ஸுகுமாரெள மஹாபலெள| புண்டரீக விஸாலாக்ஷெள சீர க்ருஷ்ணாஜிநாம்ப,ரெள ॥| : [(ராமலக்ஷ்மணர்கள்‌) வாலிபமானவர்கள்‌; அழகு நிறைந்தவர்கள்‌; ஸெளகுமார்யத்தை உடையவர்கள்‌; அதிகமான ப,லமுள்ளவர்கள்‌. தாமரை போன்ற அகன்ற கண்களை உடையவர்கள்‌ ; மரவுரியையும்‌, மான்‌ தோலையும்‌ உடுத்‌தவர்கள்‌.])என்கிற படி ஸ்வா பாவிகமான யௌ வனத்தை உடைத்தாய் இருக்கை – லாவண்ய மய –-பிரசுரமான சாமான்ய சோபையை உடைத்தாய் இருக்கை –அம்ருதோதிதம்- சர்வ பிரகார போக்யதையாலே-அப்ரமேயோ மஹோததி -(ஸமுத்‌ரம்‌ ராகவோ ராஜா ஸரணம்‌’ ௧,ந்துமர்ஹதி | ‘காநிதஸ்‌ ஸக,ரேணாய மப்ரமேயோ மஹோத,தி,: ॥ [அரசரான ராகவர்‌ ஸமுத்ரத்தை ஸரணமடையத்‌ தகுந்தவர்‌. அளவற்றதான இப் பெருங்கடல்‌ ஸகரரால்‌ வெட்டு விக்கப்பட்டதன்‌)என்கிறபடியே பரிச்சேதிக்க போகாமைக்கு ஒரு சமுத்ரம் என்கை-

ஸ்ரீய ஸ்ரீயம் –-திருவுக்கும் திருவாகிய செல்வன் -பெரிய திருமொழி -7-7-1- என்கிறபடியே பிராட்டிக்கும் மங்கள அவஹனாய் இருக்குமவனை-பக்த ஜனைக ஜீவிதம் –எல்லாம் கண்ணன் -6-7-1- என்கிறபடியே ஆஸ்ரிதர்க்கு தாரகாராதிகள் தானேயாய் இருக்குமவனை-பக்த ஜனங்களையே தனக்கு தாரகமாய் உடையவன் -என்றுமாம் – மம ப்ராணா ஹி பாண்டவா –(த்‌,விஷத,ந்நம்‌ ந போக்தவ்யம்‌ த்‌, விஷந்தம்‌ நைவ போஜயேத்‌ | பாண்ட, வாந்‌ த்‌,விஷஸே ராஜந்‌ ! மம ப்ராணா ஹி பாண்ட,வா: || [த்,வேஷிப்பவனின்‌ அன்னம்‌ புஜிக்கத் தக்கதன்று ; த்வேஷிப்பவனை பு,ஜிப்பிக்கவும்‌ கூடாது, அரசனே | நீ பாண்டவர்களை த்‌,வேஷிக்கிறாய்‌. பாண்டவர்கள்‌ எனக்கு ப்ராணனன்றோ) ஸ்மர்த்தம் – அளவுடையரான நித்ய சூரிகளை அனுபவிக்குமவனை –-நித்ய சூரிகள் அனுபவிக்கும்படி-ஆற்ற நல்ல வகை காட்டும் அம்மானை -4-5-5- என்கிறபடியே சாத்மிக்க சாத் மிக்க அனுபவிப்பிக்கும் சாமர்த்தியத்தை உடைய உன்னை-ஆபத்ஸகம்-காண வாராய் என்று கண்ணும் வாயும் துவர்ந்த அளவிலே -8-5-2- உதவும் ஸ்வ பாவனான உன்னை – அரத்தி கல்பகம் – என்னை ஆக்கிக் கொண்டு எனக்கே தன்னைத் தந்த கற்பகம் -2-7-11- என்கிறபடியே தன்னை ஔதார்யம் பண்ணுமவனை-

(கீழே தனித் தனியே பிரஸ்தாபிக்கப் பட்ட திவ்ய மங்கள விக்ரஹ குணம் -திவ்யாத்ம குணம் –
எல்லாவற்றையும் சேர்த்து அனுபவிக்கிறார் இதில் –-திருவுக்கும் திருவாகிய செல்வன் -சகலவித ஜீவனம் -உண்ணும் சோறு பருகும் நீர் தின்னும் வெற்றிலை எல்லாம் கண்ணன் –சாத்மிக்க போக ப்ரதன் – அடியேனை அனுபவிக்கப்ப் பண்ணுவது என்றோ –என்று கீழ் உடன் அன்வயம் )

விசேஷண சங்கீர்த்தனம் -32-ஸ்லோகம் தொடங்கி இது வரை தனித்தனியே பிரஸ்தாபிக்கப் பட்ட
திவ்ய மங்கள விக்ரஹ குணம் திவ்ய ஆத்ம குணம் எல்லாவற்றையும் ஓன்று சேர்த்து அனுபவிக்கிறார் இதில்–லாவண்யமய அம்ருதோதிதம்-விசேஷமாகக் கொண்டு யௌவன ஸ்வ பாவத்தை அதுக்கு விசேஷணமாக உரைத்து அருளினார் தூப்புல் அம்மான்-லாவண்யம் -சமுதாய சோபை -நீரோட்டம் -மிருதுவாயும் கண்களுக்கு ஆனந்தத்தைக் கொடுக்கும் தேஜஸ்ஸூ-குழுமித் தேவர் குழாங்கள் கை தொழச் சோதி வெள்ளத்தின் உள்ளே எழுவதோர் உரு அடியேனை அனுபவிக்கப்ப் பண்ணுவது என்றோ -என்று கீழ் உடன் அன்வயம் –

நெஞ்சில் நினைக்க அரிதாகிய அற்புத நித்ய யவ்வன நீர்மையனாய்
விஞ்சும் எழில் மயமாய் அமுதக் கடலாய் விமலைக்கும் ஓர் சுப கரனாய்
தஞ்சம் அடைபவர்க்கு ஒரு தாரக போஷக போக்ய சதுரனுமாய்
நஞ்சின் விதத்திலும் நண்பனுமாய் வர நாடுபவர்க்கு ஒரு கற்பகமாய் –45–மனத்தால் எண்ணுதற்கு அரிதாகி வெகு ஆச்சர்யத்தை உண்டு பண்ணுவதான நித்ய யவ்வனத்தை இயற்கையாக யுடையவனாய்-லாவண்யம் நிறைந்து அமுதக்கடல் போன்றவனாய் -ஸ்ரீ மஹா லஷ்மிக்கும் மங்கள கரனாய்-தன்னை அடையும் ஆஸ்ரிதற்கு தாரக போஷக போக்யனாய்-தன் ஆஸ்ரிதர் அனுபவிக்கும் பொருட்டு தன்னையே கொடுக்க ஸாமர்த்யம் யுடையவனாய்-எந்த ஆபத்தில் நின்றும் ரக்ஷிக்க தோழன் போன்றவனாய்-யாசிப்பவர்க்குக் கொடுக்கும் விஷயத்தில் ஒரு கற்பக வ்ருக்ஷம் போன்றவனாய் –

—

ஸ்தோத்ரம் -46-அவதாரிகை –கீழ்ச் சொன்ன ஸ்வரூப ரூப குண விபூதிகளாலே பூர்ணனாய்-நித்ய விபூதியிலே குறைவற எழுந்து அருளி இருக்கிற தேவரை பாஹ்ய மநோ ரதங்களைத் தவிர்ந்து
என்னுடைய சத்தையால் உள்ள பிரயோஜனம் பெறும்படி நித்ய கைங்கர்யத்திலே உகப்பிப்பது -என்று – என்கிறார் –

பவந்தமேவா நுசரன் நிரந்தரம்
ப்ரசாந்த நிஸ் சேஷ மநோ ரதாந்த்ர
கதா அஹ மை காந்திக நித்ய கிங்கர
ப்ரஹர்ஷயிஷ்யாமி ஸநாத ஜீவித–46-

பவந்தமேவ அஹம் அநுசரன் நிரந்தரம்-உன்னையே நான் இடைவிடாமல் பின் தொடர்ந்து கொண்டு
ப்ரசாந்த நிஸ் சேஷ மநோ ரதாந்த்ர–வேறே எவ்விதமான இதர ஆசையும் அற்றவனாய்
ஐகாந்திக நித்ய கிங்கர–நித்ய நியதி கைங்கர்யத்தை யுடையவனாய்
ஸநாத ஜீவித–நாதனோடு கூடிய உயிரை யுடையவனாய்
கதா ப்ரஹர்ஷயிஷ்யாமி –எப்போது திரு உள்ளத்தை உகப்பிக்கப் போகிறேன்

மற்ற எல்லா விஷயங்களிலுமிருக்கும் ஆசையை அடியோடு விட்டு உன்னையே தொடரும்படி இருந்து,
எப்பொழுதும் உனக்கு நித்ய கைங்கர்யம் செய்து உனக்கு ஆனந்தத்தைக் கொடுத்து என் வாழ்கைக்கும் ஒரு பயனைப் பெறுவேன்?

பவந்தம்-ஸ்வரூப ரூப குண விபவை-பரி பூர்ணம்-இன்பம் பயக்க -7-10-1-என்று தொடங்கி-ஆள்கின்ற எங்கள் பிரான் -என்கிற பூர்த்தியைச் சொல்லுகிறது –ஏவ-–தனக்கே யாக எனைக் கொள்ளும் ஈதே -2-9-4- என்கிறபடியே அநுகூல வருத்தி தேவருக்கே அனுகூலமாய் இருக்கை –அநுசரன்-யேன யேன தாத்தா கச்சதி–ஏதமாநந்த மயமாத்மா நமுப சங்க க்ரமய ––அநு சஞ்சரன் ––குருஷ்வ மாமு நுசரம் -என்கிறபடியே அநு வர்த்தனத்தை யுடையனாய்-நிரந்தரம் – இடைவிடாதே இருக்கை –ப்ரசாந்த நிஸ் சேஷ மநோ ரதாந்த்ர ––மற்றை நம் காமங்கள் மாற்று -என்று தேவரை ஒழிந்த விஷயங்களில் மநோ வியாபாரங்களை ஸூ வாசனமாக தவிர்ந்து–கதா –என்று கொள் கண்கள் காண்பது -3-6-10-எந்நாள் யான் உன்னை இனி வந்து கூடுவன் -3-2-1-என்னும்படியே காலத்துக்கு எல்லை அருளிச் செய்ய வேணும் –அஹம் – ருசியேயாய் இத் தலையால் உபாயம் இல்லாத நான் –ஐகாந்திக நித்ய கிங்கர –
ஏக ரூபமாய்-யாவதாத்மபாவியான கைங்கர்யத்தை நிரூபகமாக உடையனாய் –ஸநாத ஜீவித –
சநாதமான சத்தையை உடையனாய்-என் சத்தையை ஸ பிரயோஜனமாக்கி -என்கை –ப்ரஹர்ஷயிஷ்யாமி –-மிகவும் உகப்பிக்கக் கடவேன் –-தன்னுடைய அநு வ்ருத்தியால் ஈஸ்வரனுக்குப்
பிறந்த ப்ரஹர்ஷம் இறே சேதனனுக்கு பிராப்யம் –

(ஏதமாநந்த, மயமாத்மாநமுப ஸங்க்ரம்ய | இமாந்‌ லோகாந்‌ காமாந்நீ காமரூப் யநுஸஞ்சரந்‌ | ஏதத்‌ ஸாம காயந்நாஸ்தே। ஹாவு ஹாவு ஹா வு || [ஆனந்த,மயனான இந்தப்‌ பரமாத்மாவை அணுகி, இஷ்டப்‌ பட்ட உருவங்களை உடையவனாய்‌, இந்தக்‌ காமங்களிலும்‌, லோகங்களிலும்‌ (பரமாத்மாவைப்‌) பின் தொடர்ந்து கொண்டு இந்த ஸாமத்தைப்‌ பாடிக்கொண்டிருக்கிறான்‌: ஹாவு ஹாவு ஹாவு]ஸோ5ஹம்‌ தே தேவதே,வேஸ! நார்ச்சநாதெ,ள ஸ்துதெள ந ச ॥ ஸாமார்த்‌,யவாந்‌ க்ருபா மாத்ர மநோவ்ருத்தி: ப்ரஸீத, மே॥தே,வர்களுக்கும்‌ தேவர்களான நித்யஸூரிகளுக்கும்‌’ தலைவனே | இப்படிப்பட்ட நான்‌ உன்னுடைய ஸ்துதியிலும்‌, அர்ச்சனை முதலியவற்றிலும்‌ ஸாமர்த்தியம்‌ உடையவனல்‌லேன்‌. அருள்‌ கூர்ந்த திருவுள்ளத்துடன்‌ கூடியவனாய்‌ எனக்கு தயை புரிய வேண்டும்‌.] (ஜாயமாநம்‌ ஹி புருஷம்‌ யம்‌ பஸ்‌யேந்‌ மது,ஸூத,ந: | ஸாத்விகஸ்‌ ஸ து விஜ்ஞஜேயஸ்‌ ஸ வை மோக்ஷார்த்த,சிந்தக: ॥| [பிறந்து கொண்டிருக்கும் போது எந்தப்‌ புருஷனை மது, ஸுூதனன்‌ பார்க்கிறானோ அவனே ஸத்வ குணமுடைய வனென்று அறியத் தக்கவன்‌. அவனே மோக்ஷ் பலத்தை நினைப்பவன்‌)(இச்சாத ஏவ தவ விஸ்வ பதரார்த்த ஸத்தா நித்யம்‌ ப்ரியாஸ்‌ தவ து கேசந தே5பி நித்யா: ! நித்யம்‌ த்வதே,பரதந்த்ர நிஜ ஸ்வரூபா; பாவத்க மங்கள குணா ஹி நிதர்மஸம்‌ ந: [எல்லாப்‌ பொருள்களின்‌ இருப்பும்‌ உன்னுடைய விருப்பத்‌ தாலேயே ஏற்படுகிறது. உனக்குச்‌ சில வஸ்துக்கள்‌ எப்போதும்‌ பிரியமானவை; அவை நித்யமாக விளங்கு கின்றன. எப்பொழுதும்‌ உனக்கே பரதந்திரமான ஸ்வ ரூபத்தையுடைய உன்னுடைய கல்யாண குணங்கள்‌ (இவ்விஷயத்தில்‌) எங்களுக்கு த்‌,ருஷ்டாந்தம்‌)(யோ5ஹமஸ்மி ஸ ஸந்‌ யஜே [நான்‌ எப்படிப் பட்டவனா யிருக்கிறேனோ, அப்படிப்பட்ட வனாகவே இருந்து கொண்டு, (ஆத்ம ஸமர்ப்பணமாகிற) யாகத்தைச்‌ செய்கிறேன்‌.)(யஸ்யாஸ்மி ந தமந்தரேமி-[எவனுக்கு கான்‌ தராஸனாயிருக்கிறேனோ, அவனை விட்டு வேறொருவனிடம்‌ செல்லமாட்டேன்‌.]

(நிரந்தரம் அநு சரன் -சென்றால் குடையாம் இத்யாதி சகல வித கைங்கர்யங்களும்
ஒழிவில் காலம் எல்லாம் உடனாய் மன்னி வழுவிலா அடிமை செய்ய வேண்டும்-எற்றைக்கும் ஏழு ஏழு பிறவிக்கும் உன் தன்னோடு உற்றோமே ஆவோம் உனக்கே நாம் ஆட் செய்வோம் –மற்றை நம் காமங்கள் மாற்று -ஐகாந்திக நித்ய கிங்கர –-சேதன லாபம் எம்பெருமானுக்கே புருஷார்த்தம் –
ப்ரஹர்ஷயிஷ்யாமி -எப்பொழுது உன்னை ஸந்துஷ்டனாக செய்யப் போகிறேன் என்றபடி -இந் நிலத்திலும் நீயே நாதனாக இருந்தாலும் உபேக்ஷிக்கப்பட்டு அநாதன் போலே தீனனாய் அன்றோ இருக்கின்றேன்-நித்ய கைங்கர்யம் செய்வேனாக என்னை ஆக்கி அருளினால் ஒழிய என்னுடைய சத்தை பயன் பெறாதே என்பதையே சநாத ஜீவித -என்று அருளிச் செய்கிறார்

நின்று நிறை நினையே யனுவர்த்தனம் என்றும் இயற்றி நினை ஒழி மற்று
ஒன்றிலும் இச்சை லேசமும் ஒன்ற விடாமல் ஒழித்து ஒரு நியதம் உடன்
என்றும் உன் நித்ய கைங்கர்யங்களை ஏந்தும் ஓர் சத்துடை வாழ்க்கையனாய்
நன்றென நிற்கு மகிழ்ச்சி விளைப்பதை நானும் வகித்தல் எஞ்ஞான்று கொலோ –46-இத்யாதி ஸ்வரூப ரூப குண விபவங்களால் நிறைந்த உன்னையே இடைவிடாது என்றும் அனுவர்த்தித்துக் கொண்டு
உன்னைத்தவிர மற்ற விஷயங்களில் மநோ வியாபாரங்களை முற்றவும் தவிர்த்தவனாய்
இந்த ஆத்ம ஸ்வ பாவமுள்ள காலம் அத்தனையும் திடமான மனத்துடன் உனக்கு நித்ய கைங்கர்யங்களையே செய்து கொண்டு சபலமான சத்தை யுடைய வாழ்க்கை யுள்ளவனாய் உன்னை நான் உகப்பிக்கும் நாள் எப்பொழுது வருமோ –

—

ஸ்தோத்ரம் -47-அவதாரிகை –இதில் பிராப்யனான ஈஸ்வரன் உடைய வைலஷண்யத்தையும்
தம்முடைய பூர்வ வருத்தத்தையும் பார்த்து விதி சிவா சநகாதிகள் உடைய மனஸ்ஸூக்கு
அத்யந்த தூரமாய் அஸ்ப்ருஷ்ட சம்சார கந்தரான நித்ய சூரிகள் ஆசைப்படுமதான கைங்கர்ய சாம்ராஜ்யத்தை சம்சாரியானவன் ஆசைப்படுவாதாவது -என்–ராஜ அன்னம் விஷ சம்ஸ்ப்ருஷ்டம் ஆவதே -என்று வளவேழுலகில்-1-5- ஆழ்வாரைப் போலே தம்மை நிந்திக்கிறார் –

திக ஸூ சிமவி நீதம் நிர்த்தயம் மாமலஜ்ஜம்
பரம புருஷ யோ அஹம் யோகி வர்யாக் ரகண்யை
விதி ஸிவ ஸ்நகாத் யைர் த்யாது மத்யந்த தூரம்
தவ பரி ஜன பாவம் காம்யே காம வ்ருத்த —47–

புருஷோத்தமனே! என்னுடைய (தவறான) எண்ணப்படி நடக்கும் தன்மையை உடைய காரணத்தால் ப்ரஸித்தமான நான், என்னுடைய புனிதமற்ற தன்மையாலும், சீர் செய்யப்படாத தன்மையாலும், கருணையும், வெட்கமும் இல்லாத தன்மையாலும், ப்ரஹ்மா, சிவன், ஸனகாதி முனிவர்கள் போன்ற உயர்ந்த யோகிகளுக்கும் எட்டாததான உன் கைங்கர்யத்தை ஆசைப்பட்டதை என்னையே நினைத்து நொந்து கொள்ள வேண்டும்.

பரம புருஷ-புருஷோத்தமனே
காம வ்ருத்த —மனம் போகும் படி நடக்கிற
ய அஹம்–யாவன் ஒருவன்
யோகி வர்யாக் ரகண்யை–யோகி ஸ்ரேஷ்டர்களுள் சிரந்தவர்களான
விதி ஸிவ ஸ்நகாத் யைர்-பிரமன் சிவன் சனகர் முதலான வர்களாலும்
த்யாதும் அத்யந்த தூரம்–நெஞ்சால் நினைப்பதற்கும் மிகவும் எட்டாதான
தவ பரி ஜன பாவம் காம்யே –உனது பரிசாரகன் ஆவதற்கு விரும்புகின்றேனோ
தம -அப்படிப்பட்ட
அ ஸூசிம் அ விநீதம் நிர்த்தயம் அலஜ்ஜம்-மாம் திக் -அபரிசுத்தனும் -வணக்கம் அற்றவனும்-இரக்கம் அற்றவனும் வெட்கம் அற்றவனுமான என்னை நிந்திக்க வேணும்

அஸூசிம் –அநாதியான தேக சம்பந்த யுக்தனான என்னை-தேக சம்பந்தா பாவம் சத்தா பிரயுக்தமான
நித்ய சித்தர் இறே நித்ய ஸூத்தர்-அ விநீதம்–இவ்வாத்மாவுக்கு தேக சம்பந்தம் அஸூசி ஹேது என்று
அறிகைக்கு அடியான ஆசார்ய சேவை இல்லாமையாலே-ஸூஷிதன் அல்லாத -என்னை-நிர்த்தயம் –
அம்ருதத்தை விஷத்தாலே தூஷித்தால் போலே விலஷண போக்யமான பகவத் தத்தவத்தை கண்ணற்று தூஷிக்கப் பார்த்த நிர்த்தயனை-அலஜ்ஜம் –கடதாஸி சார்வ பௌமனை மேல் விழுமா போலே – நம்மைப் பாராதே மேல் விழுந்தோம் -இது அபஹாஸ்யம் -என்று லஜ்ஜிக்கவும் அறியாத என்னை –மாம் திக் –இப்படி ஹேய குண பூர்ணனான என்னை-வேண்டேன் என்று தம்மை குத்ஸிக்கிறார் –

பரம புருஷ –சர்வாதிகனான புருஷோத்தமனே –யோ அஹம் – நிஹீ நாக்ர கண்யன் என்று பிரசித்தனான -நான் –யோகி வர்யாக் ரகண்யைவிதி ஸிவ ஸ்நகாத் யைர் த்யாது மத்யந்த தூரம் –
யோகி ஸ்ரேஷ்டரில் பிரதமகண்யரான ப்ரஹ்ம ருத்ராதிகள் என்ன –ப்ரஹ்ம பாவ நிஷ்டரான சநகாதிகள் என்ன இவர்களாலே நினைக்கைக்கும் அத்யந்தம் தூரமாய் உள்ளதை –தவ பரி ஜன பாவம் –ஆத்ம ஸ்வாமியாய்-நிரதிசய போக்யரான தேவர் உடைய கைங்கர்ய அம்ருதத்தை சத்தா பிரயுக்தமான ருசியையும் வைலஷண்யத்தையும் உடைய நித்ய ஸூரிகள் ஆதரிக்கும் அத்தை அன்றோ நான் ஆதரித்தது –காம்யே –சங்கத்து அளவிலே நின்றேனோ-பெற்று அல்லது தரியாத தசையைப் பற்றி நின்றேன்-கதா நு சாஷாத் கரவாணி -என்றும்-கதா ப்ரஹர்ஷயிஷ்யாமி -என்றும் -கூப்பிட்டேன்-காம வ்ருத்த –விஷய பிரவணனாய் யுக்த அயுக்தங்கள் பாராதாப் போலே தோற்றிற்றுச் செய்த நான் –-ராகம் ஸ்வ ரூபத்தைப் பார்க்க ஒட்டாதே-

(அம்மான் ஆழிப் பிரான் அவன் எவ்விடத்தான் -யான் யார் –-அசுசிம் -அவிநீதம் –நிர்த்தயம் -அலஜ்ஜம் -நான்கு விசேஷணங்கள்-தம்முடைய புன்மையை அருளிச் செய்கிறார் –நிர்ப்பயம் -பாட பேதம் தேசிகன் காட்டுகிறார் –-திருமாற்கு யாமார் வணக்கமார் ஏ பாவம் நல் நெஞ்சே நாமா மிகவுடையோம் நாழ்-பெரிய திருவந்தாதி -10-)

கீழே பவந்தம் -என்று அனுசந்தித்து –அஹம் -தன்னைப் பார்த்த வாறே-அசுசிம் -அவிநீதம் –நிர்த்தயம் -அலஜ்ஜம் -நான்கு விசேஷணங்கள்-நிர்த்தயம்-அம்ருதத்தை விஷத்தாலே தூஷித்தால் போலே விலஷண போக்யமான பகவத் தத்தவத்தை கண்ணற்று தூஷிக்கப் பார்த்த நிர்த்தயனை
நிர்ப்பயம் -பாட பேதம் தேசிகன் காட்டுகிறார் –-நிரதிசய போக்யரான தேவர் உடைய கைங்கர்ய அம்ருதத்தை சத்தா பிரயுக்தமான ருசியையும் வைலஷண்யத்தையும் உடைய நித்ய ஸூரிகள் ஆதரிக்கும் அத்தை அன்றோ நான் ஆதரித்தது – சங்கத்து அளவிலே நின்றேனோ-பெற்று அல்லது தரியாத தசையைப் பற்றி நின்றேன்-கதா நு சாஷாத் கரவாணி -என்றும் கதா ப்ரஹர்ஷயிஷ்யாமி -என்றும் -கூப்பிட்டேன்-ராஜ அன்னம் விஷ சம்ஸ்ப்ருஷ்டம் ஆவதே -என்று-வளவேழுலகில்-1-5- ஆழ்வாரைப் போலே பெரிய திருவந்தாதி -10-) ஹா ஹா என்ன சகாசமான கார்யம் செய்ய முயன்றோம் என்று தம்மை நிந்திக்கிறார் –

நோக்கி நோக்கி, உன்னைக் காண்பான், யான் எனது ஆவியுள்ளே
நாக்கு நீள்வன், ஞானம் இல்லை; நாள் தோறும் என்னுடைய
ஆக்கை யுள்ளும் ஆவி யுள்ளும் அல்ல புறத்தினுள்ளும்
நீக்கம் இன்றி, எங்கும் நின்றாய் நின்னை அறிந்து அறிந்தே- ‘நான் சம்பந்தம் உள்ளவனாய் நீ சம்பந்தம் இல்லாதவனாய் இருக்கிறாய் அல்லை; நான் முற்றறிவினனாய் நீ அறிவு இல்லாதவனாய் இருக்கிறாய் அல்லை; நான் எல்லா ஆற்றலையும் உடையவனாய் நீ ஆற்றல் இல்லாதவனாய் இருக்கிறாய் அல்லை; நான் எங்கும் பரந்திருப்பவனாய் நீ அணுவாய் இருக்கிறாய் அல்லை; இத்தலை நோவு பட விட்டு அருள் அற்றவனாய் இருக்கிறாய் அல்லை; ‘உடையவனாய் வைத்து உடைமை நோவுபட விட்டிருக்கிறது செய்ய நினையாமையே அன்றோ?’ என்று ஆறி இருக்க மாட்டாதொழிகிறது என் அறிவு கேடாமித்தனை அன்றோ?’ என்னுதல். இத்திருவாய்மொழியில் வந்துள்ள ‘நாராயணனே’ என்றதனை நோக்கிச் ‘சம்பந்தமுடையனாவது’ என்றும், ‘ஞானமூர்த்தி’ என்றதனை நோக்கி,‘முற்றறிவினனாவது’ என்றும், ‘துப்பனே’ என்றதனை நோக்கி, ‘ஆற்றலையுடையனாவது’ என்றும், ‘ஞாலமுண்டாய்’ என்றதனை நோக்கி,‘நீர்மையுடையனாவது’ என்றும், ‘நீக்கமின்றி எங்கும் நின்றாய்’ என்றதனை நோக்கி, ‘உடனிருத்தலையுடையனாவது’ என்றும் அருளிச்செய்கிறார். 1-நாராயணா -பிராப்தம் உண்டு 2-ஞான மூர்த்தி -சர்வஜ்ஞ்ஞன் 3-துப்பன் -சர்வசக்தன் 4-ஞாலம் உண்டாய் -இரக்க ஸ்வபாவம் 5-நீக்கம் இன்றி எங்கும் நின்றாய் -சதா சந்நிஹிதன்

பத்துடை யோகிகளுக்குள் முதன்மைப்படும் அயன் அரன் ஸநகாதிகளாலும்
எத்துணை எண்ணுதலுக்கு மிகக்கும் வெகு துலை யுறு நின் பணிவிடை தன்னை
நத்துவன் காம விருத்தி யனேனான் நசை யுறு மசுசியன் விநயம் இலாதேன்
உத்தம புருட விலச்சை யொடச்சம் ஒழித்த வெனக்குறு மிழிவசையாமே –46—ஏ புருஷோத்தம பரம யோகிகளுக்குள் முதன்மை பட்ட பிரமன் சிவன் ஸநகாதியர் முதலானவர்களாலும் நினைப்பதற்கும் எட்டாத வெகு தூரத்தில் உள்ள உன்னுடைய கைங்கர்யங்களை சரீர சம்பந்தத்தினால் அபரிசுத்தனனும்
ஆச்சார்ய முகமாக சிஷிக்கப்படாதவனும் காம விருத்தியை யுடையவனுமான நான் அபேக்ஷிக்கத் துணிந்தேன் இப்படி பயத்தை ஒழித்து வெட்கத்தை விட்டுத் துணிந்த எனக்கு நிந்தையே தகும்

—

ஸ்தோத்ரம் -48-அவதாரிகை –தம்முடைய அயோக்யதையை அனுசந்தித்து – அகலப் பார்த்தவர் ருசியின் மிகுதியாலே அகல மாட்டாதே நிற்க இந்த அயோக்யதைக்குப் பரிஹாரமும் நம் கிருபா ஜநிதமான பிரபத்தியே காணும் – என்ன மீண்டாராய்-இந்த அயோக்யதா ஹேது பூத சர்வ அபராதங்களுக்கும்
பரிஹாரம் தன்னுடைய வெறுமையை முன்னிட்டுப் பண்ணும் பிரபத்தியே யாகாதே -என்று-வேதாந்திர ரஹச்யத்தை முன்னிட்டு-கேவல கிருபையாலே தேவர் என் பாபத்தைப் போக்கி விஷயீ கரிக்க வேணும் -என்கிறார் –-அதவா தாம் பிரார்த்தித்த போதே ப்ராப்யம் சித்தி யாமையாலே சம்சாரியான நாம் ஆசைப்படக் கடவோமோ -என்று நிந்தித்துக் கொண்டு – பின்பும் ருசியாலே அகல மாட்டாதே
இப்படி விளம்பிக்கைக்கு ஹேதுவான பாபத்தையும் தேவர் உடைய கேவல கிருபையாலே
போக்கித் தந்து அருள வேணும் -என்கிறார் ஆகவுமாம் –-அத் தலையில் பெருமையின் எல்லையைப் பார்த்து அன்றோ அகன்றார் அங்கு- இங்கு நீர்மையின் எல்லையைப் பார்த்து கிட்டுகிறார் –

அபராத சஹஸ்ர பாஜநம்-
பதிதம் பீம் பவார்ண வோதரே
அகதிம் சரணா கதம் ஹரே
க்ருபயா கேவல மாத்ம ஸாத்குரு–48–

துன்பங்களைப் போக்கி என்னை ரக்ஷிப்பவனே! கணக்கில்லாத அபராதங்களுக்கு இருப்பிடம் நான்;
இப்பொழுது இந்த ஸம்ஸாரம் என்கிற க்ரூரமான கடலில் முழுகியுள்ளேன்; எனக்கு வேறு புகல் இல்லை; உன்னிடத்திலே சரணடைந்துள்ளேன்; உன்னுடைய கருணையினாலே என்னை உன்னுடையவனாக ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.

ஹரே-ப்ரணதார்த்தி ஹரனான பெருமானே
அபராத சஹஸ்ர பாஜநம்-பலவகைப்பட்ட அபராதங்களுக்கு கொள்கலமாகவும்
பதிதம் பீம்ப வார்ண வோதரே–பீம பாவ அர்ணவ உதரே பதிதம்–பயங்கரமான சம்சாரக் கடலினுள்ளே விழுந்தவனாயும்-உதரே–நின் பன் மா மாயப் பல் பிறவியில் படிகின்ற யான் –3-2-2- என்கிறபடியே
எடுக்கப் பார்த்தாலும் எட்டாத படியாய் இருக்கை –
அகதிம் –வேறே கதி அற்றவனாயும்
சரணா கதம் -சரணாகத்தான் என்று பேர் இட்டுக் கொண்டவனாயும் இருக்கிற அடியேனை
க்ருபயா கேவல மாத்மஸாத் குரு–உனது திருவருள் ஒன்றையே கொண்டு திருவுள்ளம் பற்றி அருள வேணும் –

அபராத சஹஸ்ர பாஜநம்--தேவர் குணைக பாஜநராப் போலே அஸங்குசிதமான அபராதங்களுக்குக் கொள்கலமான என்னை –-அபராத சப்தத்தாலே சொல்லிற்று-புண்ய பாப ரூபமான பகவன் நிக்ரஹ அனுக்ரஹம் -என்கை-ஆகையால் இந்த வேதார்த்தத்தை வெளி இடுகிறார் –பதிதம் – அந்த பாபத்தை விளைக்கும் சம்சாரத்திலே இருந்து இறே கூப்பிடுகிறது – கொடு வினைத் தூற்றுள் நின்று –பீம் ஜ்ஞானம் பிறந்தார்க்குக் கட்டடங்க-பய அவஹமாய் இருக்கும் -என்கை –-அஹம் பீதோ அஸ்மி தேவேஸ சம்சாரே அஸ்மின் பயாவஹே-–பவார்ணவ – பரிச்சேதிக்க அரியதாய்-அத்தாலே துஸ்தரமாய் இருக்கை –சம்சாரம் ஆகிற கடலிலே புக்கார்க்கு-விஷ்ணு போதம் ஒழியத் தம் தாமால் கரை ஏற ஒண்ணாது இருக்கை –வைகுந்தன் என்பதோர் தோணி பெறாது உழல்கின்றேன் -நாச் திருமொழி -5-4-என்னக் கடவது இறே–உதரே-–நின் பன் மா மாயப் பல் பிறவியில் படிகின்ற யான் -3-2-2- என்கிறபடியே எடுக்கப் பார்த்தாலும் எட்டாத படியாய் இருக்கை –பதிதிம்- கர்மம் புகத்தள்ள விழுந்து கிடக்கிற படி –அகதிம் –
உன்னை ஒழிய வேறு புகல் அற்று இருக்கிற என்னை –சரணா கதம் –சரணா கத சப்த யுக்தனான என்னை –ஹரே –மித்ர பாவமே யடியாக சமஸ்த துக்கங்களையும் போக்குகையே ஸ்வ பாவமாக உடையவனே –க்ருபயா கேவல –ஆர்த்த ப்ரபன்னன் அல்லன் -என்னாதே-க்ருபா மாத்திர மநோ வ்ருத்தி -என்கிறபடியே சஹகாரம் இல்லாத கிருபையினாலே-ஆத்மஸாத் குரு – ஆத்மா ஸாத்தாகப் பண்ணி அருள வேணும் –-நம்முடையவன் என்று விஷயீ கரித்து அருள வேணும் –(இங்கே விசேஷணங்களை மாத்திரம் அருளிச் செய்து –விசேஷயமான தம்மை மாம் -என்று கூட சொல்லிக் கொள்ள திரு உள்ளம் இல்லாமல் – கீழ் அனுசந்தித்த நைச்ய பாவம் தொடர்கிறது- பகவத் சந்நிக்குள் புகும் பொழுது அனுசந்திக்க வேண்டிய ஸ்லோகம் – )

அகலப் பார்த்தார் கீழ் -கைங்கர்ய அபிநிவேசம் மிக்க இருக்க கை வாங்க முடியாதே – இரும்பையும் பொன்னாக்க வல்ல சர்வ சக்தன் அன்றோ – கிருபை ஒன்றையே கொண்டு நித்ய கைங்கர்யத்துக்கு ஆளாக்கிக் கொள்ள வேண்டும் என்று பிரார்த்திக்கிறார்

எண்ணிலா அபராதங்கட்க்கு இருப்பிடமாகி நானே
பண்ணிய வினையின் கோரப் பவக்கடல் நடுவில் வீழ்ந்தே
திண்ணமுற்ற கதியேனாய்ச் சேவடி யடைந்த என்னை
கண்ண நின் கருணை ஒன்றே கொண்டு உகந்து அருளுவாயே –48–எண்ணுக்கு வராத ஆயிரக்கணக்கான அபராதங்களுக்கு இருப்பிடமாகி நான் பண்ணிய பாவத்தின் பலனாக விளைந்த கோரமான ஸம்ஸார சாகரத்தின் நடுவில் விழுந்து தடுமாறி உன்னைத் தவிர வேறு கதி இல்லேனாய் உன்னை உறுதியுடன் சரண் அடைந்த என்னை அருள் நிறைந்த திருக் கண்களை யுடைய நீ கடாக்ஷித்து உன் நிர்ஹேதுக கிருபையாலே உன்னுடையவன் என்று அங்கீ கரித்து அருள வேணும்

—

ஸ்தோத்ரம் -49-அவதாரிகை –அபராத பஹூளமான பின்பு சாஸ்த்ரீயமான உபாயாந்தரங்களைப் பற்றி போக்குதல்-விட்டுப் பற்றுதல் -செய்கை ஒழிய-கிருபயா கேவல மாத்ம ஸாத் குரு – என்று நம்மை நிர்பந்திக்கிறது என் -என்ன சாஸ்த்ரீய அனுஷ்டானத்துக்கு ஜ்ஞானமே இல்லை-வேறு கதி இல்லாமையாலே விட மாட்டேன் ஆன பின்பு கிருபா கார்யமான விசேஷ கடாஷமே எனக்கு உஜ்ஜீவன சாதனம் -என்கிறார் –

அவிவேகக நாந்த திங்முகே
பஹூதா ஸ்ந்தத துக்க வர்ஷிணி
பகவன் பவது ர்த்தி நே பத
ஸ்கலிதம் மாமவ லோகயாச்யுத—49-

ஞானம், பலம் முதலிய ஆறு குணங்களால் பூர்த்தியை உடைய பகவானே! உன்னுடைய அடியார்களை நழுவ விடாதவனே! திசைகள் கரிய மேகங்களால் மறைக்கப்பட்டிருக்கும், மழைக்கால இருட்டை உடைய, பெரிய மழை தொடர்ந்து பொழியும் இந்த ஸம்ஸாரத்தில், நல் வழியில் இருந்து நான் நழுவுகிறேன்; உன்னுடைய கருணைக் கடாக்ஷத்தை எனக்கு அருள்.

அவிவேக-க நாந்த திங்முகே –-அதாவது -விவேக அபாவம்-ஜீவ பர விவேக அபாவம் –
தேஹாத்ம விவேக அபாவம்-த்யாஜ்ய உபாதேய விவேக அபாவம்-பந்த விமோசன விவேக அபாவம்
இவை ஆகிற மேக படலங்களாலே திரோஹிதமான மனஸ்சை யுடையவனாகை யாலே உஜ்ஜீவன உபாயத்தில் திங் மாதரமும் தெரியாது இருக்கிறதற்கு மேலே –பஹூதா ஸ்ந்தத துக்க வர்ஷிணி –
பஹூ பிரகாரமாய் இடைவிடாதே யுண்டான துக்க வர்ஷத்தை உடைத்தானதிலே –-அவிவேகம் துக்கத்தை விளைக்கை யாவது –-அஜ்ஞாநத்தாலே கர்மமாய் –-அத்தாலே தேவாதி சரீர பிரவேசமாய்
அத்தாலே தாப த்ரய ரூபமான துக்கமாய் இருக்கும் –-பொய்ந்நின்ற ஞானமும் பொல்லா ஒழுக்கும் அழுக்கு உடம்பும் -என்கிறபடியே-பஹூதா –ஆத்யாத் மிகாதி பஹூ பிரகாரமாய் இருக்கை –-பகவன்–இந்த துக்கத்தை பரிஹரிக்கைக்கு இத்தலையில் ஜ்ஞான சக்த்யாத்ய பாவமும் தேவரால் அல்லது பரிஹாரம் இல்லை என்கிற இதுவும் தேவரீர் அறியீரோ -என்கை – இதிலும் தேவரீர் அறியாதது உண்டோ –பவதுர்த்தி நே –சம்சாரம் ஆகிற மழைக் கால விருளிலே- துர்த்திநம் -மேக திமிரம்-பத ஸ்கலிதம் –கொடு வினைத் தூற்றுள் நின்று பாவியேன் பல காலம் வழி திகைத்து அலமருகின்றேன்-3-3-9-என்கிறபடியே-மாம் – கர்மாதி யுபாயங்களில் பிரச்யுதனான என்னை – நான் படுகிற பாடு இதுவானால் சாஸ்த்ரீய அனுஷ்டானத்துக்கு நான் ஆர் – தேவரை ஒழிய வேறு உண்டோ -என்று கருத்து -அவலோக்ய-அவலோகனதா நேன பூயோ மாம் பாலய -என்று சொல்லுகிற படியே-சகல கிலேசமும் போம்படி பார்த்து அருள வேணும்-சாதனாந்தர நிஷ்டர்க்கும் தேவர் விசேஷ கடாஷம் உத்தாரகம் இறே –
ஜாயமா நம் ஹி புருஷம் யம் பஸ்யேன்மது ஸூதன -என்று அதிகார சித்தியும் தேவர் கடாஷம் இறே–அச்யுத –அடியரை வல்வினைத் துப்பாம் புலன் ஐந்தும் துஞ்சக் கொடான் -1-7-2-என்கிறபடியே ஆஸ்ரிதரை ஒரு வழியாலும் நசிக்க விட்டுக் கொடாதவர் இறே தேவர் –-அவர் உயிரைச் சோர்ந்தே போகல கொடாச் சுடரை -2-3-6- என்னக் கடவது இறே –

பகவன் அச்யுத—அடியாரைக் கை விடாத எம்பெருமானே
அவிவேகக நாந்த திங்முகே–அவிவிவேகம் ஆகிற மேகங்களினால் இருந்து கிடக்கிற திசைகளை உடையதும்
பஹூதா ஸ்ந்தத துக்க வர்ஷிணி–பலவிதமாக இடைவிடாமல் பெருகுகின்ற துக்கங்களை வர்ஷித்துக் கொண்டு இருப்பதுமான
பவதுர்த்திநே –சம்சாரமாகிற துர் ததிநத்திலே–மழைக் கால விருளிலே—மப்பு மூடின தினத்துக்கு துர்த்தினம்-நண்ணாதார் முறுவலிப்ப நல்ல உற்றார் கரைந்து ஏங்க எண்ணாராத் துயர் விளைக்கும் இவை என்ன உலகு இயற்கை –
பத ஸ்கலிதம் மாமவ லோகயா–கொடு வினைத் தூற்றுள் நின்று பாவியேன் பல காலம்
வழி திகைத்து அலமருகின்றேன்-3-3-9-என்கிறபடியே-நல் வழியில் நின்றும் தப்பி இருக்கிற அடியேனை கடாக்ஷித்து அருள வேணும்
கிருபயா கேவல மாத்ம ஸாத் குரு – என்று-உனது கடாக்ஷம் அடியேனுக்கு உஜ்ஜீவன ஹேது

அடா விவேக மேகப் படலம் எத்திசையும் மூடி
இடை விடாது இடும்பை மாரி பலவிதம் சொரியும் இந்தப்
படு பவ துர்த்தி நத்தில் பதம் ஒழிந்து ஏங்கி நிற்கும்
கடையனைக் கடைக் கணிப்பாய் அச்யுத பகவானேயோ –49–துர் தினம் -கொடிய தினம் -ஸூர்ய தர்சனம் இல்லாத தினம்-அவி விவேகம் ஆகிற மேகங்கள் எல்லாத் திக்குகளையும் மூடிக் கொண்டு பலவிதமாக இடைவிடாமல் துக்கங்களை வர்ஷிக்கிற இந்த ஸம்ஸாரம் ஆகிற துற தினத்தில் சரியான வழியின் நின்றும் நழுவி ஏக்கம் கொண்டு நிற்கும் கடையனான என்னை ஏ பகவானே ஆஸ்ரிதரை நழுவ விடாதவனே -கடாக்ஷித்து அருள வேண்டும்

—

ஸ்தோத்ரம் -50-அவதாரிகை –தேவர் கிருபையால் அல்லது வேறு எனக்கு இல்லாதவோ பாதி தேவர் கிருபைக்கு நான் அல்லது விஷயம் இல்லை – இத்தை இழவாதே கொள்ளீர் – என்கிறார்-

ந ம்ருஷா பரமார்த்த மேவ மே
ஸ்ருணு விஜ்ஞாப நமேக மக்ரத
யதி மே ந தயிஷ்யஸே ததோ
தய நீயஸ் தவ நாத துர்லப—50-

ஸ்வாமி! முதலில் என்னுடைய ப்ரார்த்தனையைக் கேள்; இது பொய்யல்ல; இது உண்மையே;
உன்னுடைய கருணையை எனக்கு அளிக்காமல் என்னை இழந்து விட்டாய் என்றால், உன்னுடைய கருணையைப் பெற என்னை விடத் தகுந்த எவரையும் நீ பெறமாட்டாய்.

நாத-எம்பெருமானே
ந ம்ருஷா –பொய் அன்றிக்கே
பரமார்த்த மேவ –உண்மையாகவே இருக்கிற
மே ஏக விஜ்ஞாபநம் –அடியேனது ஒரு விண்ணப்பத்தை
ஸ்ருணும் அக்ரத–முந்துற முன்னம் கேட்டு அருள்-இமையோர் தலைவா மெய் நின்று கேட்டு அருளாய் அடியேன் செய்யும் விண்ணப்பம் -ஆழ்வார் போலே இங்கு இவரும்
மே ந தயிஷ்யஸே யதி -அடியேனுக்கு அருள் செய்யாயாகில்
தத -அடியேன் கை தப்பிப் போன பின்பு
தய நீயஸ் தவ துர்லப—உனக்கு அருள் செய்யத் தகுந்தவன் கிடைக்க மாட்டான்-கொள்வார் தேட்டமான தேவரீர் கிருபைக்கு என்னைப் பாத்ரமாக்கா விடில் வேறு கிடைப்பது அரிது –-இழக்காதே -என்று சமத்காரமாக அருளிச் செய்கிறார்

ந ம்ருஷா பரமார்த்த மேவ –-இது சம்சாரத்திலே கேட்டு அறிவது ஓன்று அல்லாமையாலே மெய்யாக மாட்டாது -என்று ஈஸ்வர ஹ்ருதயத்தில் பிறந்த அதி சங்கையைத் தவிர்க்கைக்காக அந்வய வ்யதிரேகத்தாலே சத்யம் -என்கிறார் –ந ம்ருஷா- லௌகிகர் பக்கலிலே இரக்கம் பிறக்கைக்காக
அபுத்த்யா சொல்லும் வார்த்தையைப் போலே பொய் அன்று –பரமார்த்த மேவ – நினைவுக்கு வாய்த்தலை இருந்து அறியும் தேவர் திரு முன்பே-விண்ணப்பம் செய்யும் அதுவே உஜ்ஜீவன உபாயம்
என்று இருக்கும் என்னுடைய விண்ணப்பத்தை –மெய் நின்று கேட்டு அருளாய் அடியேன் செய்யும் விண்ணப்பம் -என்னக் கடவது இறே-ஏகம் –-அத்விதீயம்-இதுக்கு மேலாக நிஷ்கர்ஷித்துச் சொல்லுவது ஒரு வார்த்தை இல்லை – இதுவே எல்லையான நிஷ்கர்ஷம் –அக்ரத ஸ்ருணு –-மேல் கார்யம் செய்யிலும் செய்யாது ஒழியிலும் முற்படக் கேட்டு அருள வேணும் –-சம்சாரத்தில் பரிமாறாதது ஓன்று என்று அனாதரியாதே அவதானம் பண்ணிக் கேட்டு அருள வேணும் –யதி மே ந தயிஷ்யஸே – தயைக ரஷ்யனான எனக்கு தயை பண்ணி அருளீர் ஆகில் –தத- தேவரீரைக் கிட்டின இவ் வஸ்து தப்பினால் பின்பு-தய நீயஸ் தவ – ரஷ்ய விஷயார்த்தி யாகைக்கு தயையே அன்று -பிராப்தியும் உண்டு -என்கை-துர்லப – தயைக ரஷ்யராய் இருப்பார் துர்லபர்-ஸ மகாத்மா ஸூ துர்லப -என்னும் அவர் இறே தேவர் –(கொள்வார் தேட்டமான தேவரீர் கிருபைக்கு என்னைப் பாத்ரமாக்கா விடில் வேறு கிடைப்பது அரிது –
இழக்காதே -என்று சமத்காரமாக அருளிச் செய்கிறார் )

வஞ்சனை அன்று நாத வாய்மையே யான் வழங்கும்
செஞ்சொலில் இவ்விண்ணப்பம் செவியில் நீ முன்னம் ஏற்பாய்
தஞ்சமாய் அடைந்த என்னைத் தயை யுறாது ஒழிகில் அந்தோ
விஞ்சும் உன் தயைக்குத் தக்க விஷயம் மற்று அரியதாமே –50-ஏ ஸர்வ சேஷியே -அடியேன் செய்யும் இவ்விண்ணப்பம் பொய்யன்று -உண்மையே ‘-இத்தை முன்னம் நீ திருச்செவி சாய்த்து அருள வேணும்
தஞ்சமாக அடைந்த என்னை நீ தயை பண்ணாது ஒழிவாயாயின் உனக்குத் தயை பண்ணி ரக்ஷிக்கத் தக்க வஸ்து கிடைப்பது துர்லபம்-

—

ஸ்தோத்ரம் -51-அவதாரிகை –இப்படி தய நீயத யாவான்களான இருவர்க்கும் முக்யமான இஸ் சம்பந்தம் தானும் தேவரீர் உடைய கிருபையாலே யாயிற்று-ஆன பின்பு -இதைக் கை விடாதே ரஷித்து அருள வேணும் என்கிறார்-

தத் அஹம் த்வத் ருதே ந நாதவான்
மத்ருதே த்வம் தயநீயவான் ந ஸ
விதி நிர்மிதமே ததந்வயம்
பகவன் பாலய மா ஸம ஜீஹப —51-

ஞானம் நிறைந்த ஸ்வாமியே! ஆதலால் உன்னைத் தவிர எனக்கு வேறு ஒரு ஸ்வாமி கிடையாது;
அதே போல உன்னுடைய கருணைக்கும் என்னைத் தவிர வேறு யாரும் சரியான பாத்திரம் கிடையாது.
உன்னுடைய கருணையால் ஏற்படுத்தப் பட்ட இந்த ஸம்பந்தம் காக்கப் பட வேண்டும்; அதை நழுவ விடாதே.

பகவன்-எம்பெருமானே
தத் அஹம் த்வத் ருதே ந நாத வான்–ஆகையினால் அடியேன் உன்னைத் தவிர வேறே ஒருவனை நாதனாக உடையேன் அல்லேன்
மத்ருதே த்வம் தயநீயவான் ந ஸ-நீயும் என்னைத் தவிர வேறு ஒருவனை அருள் கொள்பவனாக உடையை அல்ல
விதி நிர்மிதமே ததந்வயம்–தெய்வ வசத்தால் நேர்ந்த இந்த சம்பந்தத்தை-விதி வாய்க்கின்று காப்பாரார் -5-1-1- என்கிறபடியே –-விதி வசத்தால் வாய்ந்து இருக்கிற ரஷ்ய ரஷக பாவத்தை
ஸூஹ்ருத விசேஷம் அடியாகப் பிறக்கும் பகவத் கிருபையை -நம்மால் பரிஹரிக்க ஒண்ணாததை -விதி என்கிறோம்-உன் தன்னோடு உறவேல் நம்மோடு இங்கு ஒழிக்க ஒழியாதே-அவனாலும் பரிஹரிக்க ஒண்ணாதே —ஏதத் அந்வயம் ஏதம் அந்வயம் -பாட பேதங்கள்-பாலய மா ஸம ஜீஹப —காப்பாற்றிக் கொள் விடுவிக்க வேண்டாம் –-இந்த சம்பந்தத்தை நான் விட நினைத்தாலும் நீ விடுவிக்க ஒண்ணாது தடுக்க வேண்டும் என்றபடி –-இத் தலையில் பூர்வ அபராதத்தைப் பார்த்தாதல்-தேவர் பூர்த்தியைப் பார்த்த்தாதல்-கை விட்டு அருளாது ஒழிய வேண்டும் –

தத் –ஆதலால் தய நீயர் தேவருக்கு துர்லபமான பின்பு –அஹம் – ஸா பதாரனாய் அனுதாபம் பிறந்த நான் –த்வத் ருதே ந நாதவான் –ப்ருஸம் பவதி துக்கித -என்று துக்கியான என்னிலும் என் துக்கத்தைப் பொறுக்க மாட்டாத தேவரை ஒழிய நாதவான் அல்லேன் –-பர துக்க அஸ்ஹிஷ்ணுத்வம் இறே தயை –மத்ருதே தவம் தயநீயவான் ந ஸ –தயைக ரஷ்யனான என்னை ஒழிந்தாலும் தேவரீர் உடைய கிருபை குமர் இருந்து போம் இத்தனை –விதி நிர்மிதமே ததந்வயம் –-ஏதத் அநவயம் விதி நிர்மிதம்
ஒருவரை ஒழிய ஒருவருக்குச் செல்லாத -இம் முக்ய சம்பந்தம் தேவரீர் உடைய கிருபையால் வந்தது –
விதி வாய்க்கின்று காப்பாரார் -5-1-1- என்கிறபடியே – இப் பஷத்தில் ததஹம் -என்கிற இடத்தில் தச் சப்தம் மேலுக்கு உடலாக இங்கும் அந்வயிக்கக் கடவது –-அதவா-விதி என்று தைவமாய்-இச்சாத ஏவ தவ விஸ்வ பதார்த்த சத்தா -என்கிறபடியே சத்தா பிரயுக்தமான சம்பந்தத்தைச் சொல்லிற்று -ஆகவுமாம் பகவன் –இவற்றில் தேவருக்கு அறிவிக்க வேண்டியது உண்டோ –பாலய – இதை ரஷித்து அருள வேண்டும் -என்னுதல்-இதி புசித்து அருள வேண்டும் -என்னுதல்–புஜ பால நாப்யவஹாரயோ –மா ஸம ஜீஹப – இத் தலையில் பூர்வ அபராதத்தைப் பார்த்தாதல்-தேவர் பூர்த்தியைப் பார்த்த்தாதல்-கை விட்டு அருளாது ஒழிய வேண்டும் –(விதி -ஸூஹ்ருத விசேஷம் -பகவத் கிருபையே –உன் தன்னோடு உறவேல் நமக்கு இங்கே ஒழிக்க ஒழியாதே– )

எனக்கும் ஓர் நாதனில்லை நின்னை விட்டு என்னை அன்றி
யுனக்கியல் பாந்தயைக்கும் உரிமை யோர் ஒருவரும் இல்லை
தனித்த நின் தயையினால் எம் இருவர் இனி இவ்விணக்க
மனத்தினில் கொண்டு அருள்வாய் மாதவ கை விடாமே –51–எனக்கும் உன்னை விட ஒரு நாதனும் இல்லை-இயல்பாக அமைந்து இருக்கும் உன்னுடைய தயைக்கும் என்னை விட உரிமை பூண்டவர் வேறே ஒருவரும் இல்லை-ஆகையால் ஏ மாதவ உன் கிருபையினால் ஏற்பட்டு இருக்கும் இந்த சம்பந்தத்தைத் திரு உள்ளம் கொண்டு-அடியேனைக் கை விடாது ரக்ஷித்து அருள வேண்டும் –

—

ஸ்தோத்ரம் -52-அவதாரிகை –இதில் ஆத்ம அநு ரூபமாக வன்றோ நம்முடைய ரஷணம் இருப்பது –
தய நீயரான உம்முடைய ஸ்வ ரூபத்தை நிஷ்கர்ஷித்து-நம் பக்கலிலே சமர்ப்பியும் -என்ன
சிறப்பில் வீடு -2-9-5- என்கிற பாட்டின் படி-எனக்கு அதில் நிர்ப்பந்தம் இல்லை-அஹம் புத்தி போத்யமான இவ் வஸ்து தேவர் திருவடிகளிலே என்னாலே சமர்ப்பிதம் – என்கிறார் –

வபுராதி ஷூ யோ அபி கோ அபி வா
குண தோ அஸாநி யதா ததா வித
ததயம் தவ பாத பத்மயோ
அஹமத் யைவ மயா ஸ்மர்ப்பித்த –52–

வபுராதி ஷூ –சரீரம் முதலியவைக்குள்
யோ அபி கோ அபி வா-ஏதாவது ஒன்றாகவும்
குண தோ அஸாநி யதா ததா வித–குணத்தினால் எனும் ஒருபடிப் பட்டவனாகவும் இருக்கக் கடவேன் –
அவற்றில் ஒரு நிர்பந்தம் இல்லை
ததயம் தவ பாத பத்மயோ அஹம் -ஆகையினால் இந்த ஆத்ம வஸ்துவானது உன்னுடைய திருவடித் தாமரைகளில்
மத் யைவ மயா ஸ்மர்ப்பித்த –இப்பொழுதே என்னால் சமர்ப்பிக்கப் பட்டதாயிற்று

வபுராதி ஷூ யோ அபி கோ அபி வா – தேக இந்த்ரிய மன பிராண புத்திகளைச் சொல்லுகிறது –
இவற்றில் ஒன்றே ஆத்மா என்பாரும்-ப்ரக்ருதே பரமாய்-ஜ்ஞான ஆனந்த லஷணம் என்பாருமாய்
ஸ்வ ரூபத்தில் -விப்ரதிபத்தி -அபிப்ராய பேதம் -உண்டாய் இருக்கும்-இவற்றில் ஏதேனும் ஓன்று ஸ்வ ரூபமாகவும் –குண தோ அஸாநி யதா ததா வித –-ஸ்வ பாவாத –அணுத்வ விபுத்வ சரீர பரிமாணத்வ நித்யத்வ அநித்யத்வ ஜ்ஞாத்ருத் வதாதிகளிலே விப்ரதிபத்தி உண்டாய் இருக்கும்-அதில் ஏதேனும் ஓன்று ஸ்வரூபம் ஆகிலும் அதிலும் எனக்கு ஒரு நிர்பந்தமும் இல்லை –தத் – தஸ்மாத்-கீழ்ச் சொன்ன ஸ்வரூப ஸ்வ பாவங்களிலே நிர்ப்பந்தம் இல்லாமையாலே –அஹம் – பராகர்த்த வ்யாவ்ருத்தனாய்-பிரத்யகர்த்த பூதனாய்-ப்ரத்யஷ பூதனாய்-பிரகாசிக்கிற நான் –தவ பாத பத்மயோ –ரஷகரான தேவரீர் உடைய போக்யமான திருவடிகளிலே –அத்யைவ – ஆத்ம ஷணிகம் ஆகிலும் இந்த ஷணத்திலே சமர்ப்பிதம் -என்கை –மயா ஸ்மர்ப்பித்த –என்னாலே சமர்ப்பிதன் – யோ அஹம் அஸ்மி ஸ சந் யஜே –
யஸ்ய அஸ்மி ந தமந்த ரேமி – ஆத்மா ராஜ்யம் தனம் மித்ரம் களத்ரம் வஹநானி ஸ –இதி தத் ப்ரேஷிதம் சதா – ராஜ்யஞ்ச அஹஞ்ச ராமஸ்ய தர்மம் வக்தும் இஹார்ஹசி –(தேஹ இந்திரிய மன பிராணாதிகளில் விலக்ஷணனாய்- அஹம் புத்தி போத்யனாய் உள்ளவனே ஆத்மா –
சித்தாந்தமும் அருளிச் செய்தார் ஆயிற்று -)

சம்பந்தம் உண்டு என்று ஹ்ருதய விசுவாசம் இல்லாமல் மேல் எழுந்த -பொறி புறம் பூசின பாசுரம் இல்லை-த்வம் மே அஹம் மே -விவாதம் செய்யாமல் ஆத்ம சமர்ப்பணம் பண்ணுகிறார்
ஆத்மா ராஜ்யம் தனம் மித்ரம் களத்ரம் வஹநானி ஸ –இதி தத் ப்ரேஷிதம் சதா – ராஜ்யஞ்ச அஹஞ்ச ராமஸ்ய தர்மம் வக்தும் இஹார்ஹசி –(ஆத்மா ராஜ்யம்‌ த,நம்‌ மித்ரம்‌ களத்ரம்‌ வாஹநாநி ச। ஏதத்‌ ப,க,வதே ஸர்வமிதி தத்ப்ரேக்ஷிதம்‌ ஸதா॥ [‘ஆத்மா, ராஜ்யம்‌, பொருள்‌, நண்பர்கள்‌, மனைவி, வாஹனங்கள்‌ இவையெல்லாம்‌ ப,கவானுக்கு” என்று உபரிசர வஸுவினால்‌ எப்போதும்‌ நினைக்கப்பட்ட) (கதம்‌ த,ஸரதராஜ் ஜாதோ ப,வேத்‌; ராஜ்யாபஹாரக: | ராஜ்யம்‌ சாஹஞ்ச ராமஸ்ய தர்மம்‌ வக்துமிஹார்ஹஸஹி ॥ [தஸரதரனிடமிருந்து பிறந்தவன்‌ எப்படி ராஜ்யத்தை அபஹரிப்பவனாவான்‌? ராஜ்யமும்‌, நானும்‌ ராமனுடையவை. நீர்‌ இவ் விஷயத்தில்‌ தர்மத்தைச்‌ சொல்ல வேண்டும்)சித்தி த்ர்யம் அருளிச் செய்த இவரே ஆத்மா தேகமோ இந்த்ரியமோ பிராணனோ எதுவாக இருந்தாலும் ஆத்மா அணுவாகவோ சர்வ வியாபியோ ஏக ரூபனோ பரிணாமம் கொண்டதோ ஞானியா அஞ்ஞானியா – இவற்றை நிஷ்கரிக்கப் போகிறேன் அல்லேன் அதுவாகவே கொண்டு உன்னை ஆராதிப்பேன் என்கிற வேத வாக்கியத்தின் படியே -என்பது சேஷத்வ பிரதானத்தை அருளிச் செய்கிறார்-இங்கு ஆத்மாவை அஹம்-அஹம் – பராகர்த்த வ்யாவ்ருத்தனாய்-பிரத்யகர்த்த பூதனாய் ப்ரத்யஷ பூதனாய் பிரகாசிக்கிற நான் – என்கிறார் ஆகையால்-தேக இந்திரிய மனா பிராணாதி விலக்ஷணனாய் அஹம் புத்தி போத்யனாய் உள்ள ஆத்மா என்கிற சித்தாந்தமும் வெளியிட்டு அருளுகிறார்

—

ஸ்தோத்ரம் -53-அவதாரிகை –இவரை பிரமத்தோடே விடுகிறது என் -என்று பார்த்து அருளி –
நீர் ஆர் – அத்தை ஆருக்கு சமர்ப்பித்தீர் -என்ன-நிரூபித்த விடத்து-எனதாவியும் நீ –எனதாவி யார் யானார் -2-3-4- என்கிறபடியே உமதை நீரே ஸ்வீகரித்தீர் இத்தனை-ஆத்மா சமர்ப்பணமும் ஆத்மா அபஹாரத்தோ பாதி -என்று பண்ணின ஆத்மா சமர்ப்பணத்தை அனுஸ்யிக்கிறார் –-பகவத் பர தந்த்ரமான ஆத்மாவுக்கு அநாதி அவித்யா சித்தமான ஸ்வா தந்த்ர்யம் அடியாக பகவத் வைமுக்யம் பிறந்து-அத்தாலே ஹதன் என்று பீதி பிறந்த அளவிலே ததீயத்வ அனுசந்தானத்தாலே வந்த
தாதாம்யைக கரண சங்கல்பம் ஆதல் – ராஜ ஆபரணத்தை ரஷித்து வைத்து ப்ராப்த காலங்களிலே கொடுக்குமா போலே ஆத்மாவை ஈஸ்வரன் பக்கலிலே சமர்ப்பிக்கை என்னுதல் –-இவை இரண்டும் அர்த்தம் அன்று என்னும்படி பண்டே அவனதான வஸ்துவை அவனதாக இசையுமது ஒழிய -சமர்ப்பணமும் ஆத்மா அபஹாரத்தோடு ஒக்கும்–

மம நாத யதஸ்தி யோஅஸ்ம்யஹம்
சகலம் தத்தி தவைவ மாதவ
நியத ஸ்வ மிதி பரப்புத்ததீ
அதவா கிந்நு சமர்ப்பயாமி தே–53-

ஸர்வ ஸ்வாமியான எம்பெருமானே! லக்ஷ்மீநாதனே! என்னுடைய எல்லா உடைமைப் பொருள்களும் நானும் எப்பொழுதும் உன்னுடையவையே. இது தெரிந்த நான், உனக்கு எதை ஸமர்ப்பிப்பேன்?

மாதவ நாத-ஸ்ரீ யபதியான பெருமானே
மம யதஸ்தி யோஅஸ்ம்யஹம்—-யத மம அஸ்தி -அஹம் யஸ் அஸ்மி –யாது ஓன்று எனக்கு உரியதாய்
இருக்கின்றதோ -நான் எப்படிப்பட்டவனோ
சகலம் தத்தி தவைவ –நியத ஸ்வ மிதி-அது எல்லாம் உனக்கே எப்போதும் உரிமைப் பட்டது என்று
பரப்புத்ததீ–நன்றாகத் தெரிந்து கொண்ட அடியேன்
அதவா கிந்நு சமர்ப்பயாமி தே–உனக்கு எத்தை சமர்ப்பிப்பேன்-அதவா -கீழில் சமர்ப்பண பஷ வ்யாவ்ருத்தி –

மம நாத யதஸ்தி யோஅஸ்ம்யஹம்-நாத –-அகில ஜகத் ஸ்வாமின்-அவனைத்தான சம்பந்தத்தைச் சொல்லுகிறது –-மம யதஸ்தி யோஅஸ்ம்யஹம் – குணமாயும்-விபூதியாயும் மமதா விஷயமாயும்
உள்ளது யாதொன்று அதுக்கு ஆஸ்ரயமான நான் யாவனொருவன் ஆகிறேன்–தத் சகலம் – ஔ பாதிகமாயும்-ஸ்வா பாவிகமாயும் உள்ளது எல்லாம் –தவைவ மாதவ –-ஸ்ரீ ய பதியாய் -சர்வ சேஷியாய் உள்ள உன்னுடையது அவதாரணத்தால் அந்ய சேஷத்வத்தை வ்யாவர்த்திக்கிறது-ஹி ––சர்வேஷா மேவ லோகானாம் பிதா மாதா ஸ மாதவ -இத்யாதி பிரமாண பிரசித்தியைச் சொல்லுகிறது –நாத மாதவ –-சர்வ ஸ்வாமி யாய் -ஸ்ரீயபதியான வஸ்துவுக்கே அனன்யார்ஹ சேஷம் சர்வ பதார்த்தங்களும் -என்கை – யானே நீ என் உடைமையும் நீயே -2-9-9–நியதஸ்வம்--சமர்ப்பணம் மிகையாம்படி ஜ்ஞானம்
பிறந்த காலத்துடன் பிரமித்த காலத்துடன் வாசி அற நியதஸ்வம்-இதி பரப்புத்ததீ – என்று தெரிந்த புத்தியை யுடைய நான் –அதவா – கீழில் சமர்ப்பண பஷ வ்யாவ்ருத்தி –கிந்நு சமர்ப்பயாமி தே
இத்தை உடைய உனக்கு எதை சமர்ப்பிப்பேன்-சமர்ப்பணீயம் ஏது-சமர்ப்பகர் ஆர் –-சமர்ப்பணீயம் ஆகைக்கு ஸ்வாம்யம் இல்லை –-சமர்ப்பிக்கைக்கு ஸ்வா தந்த்ர்யம் இல்லை –-சம்சார பீதையாலே சமர்ப்பிக்கையும் ஸ்வரூப யாதாம்ய ஜ்ஞானத்தாலே அநு சயிக்கையும் இரண்டும் யாவன் மோஷம் அநு வர்த்திக்கக் கடவது-

(எனது ஆவி தந்து ஒழிந்தேன் இனி மீள்வது என்பது உண்டே –என்றதுமே –-எனதாவி யாவியும் நீ பொழில் எழும் உண்ட எந்தாய் -எனது யாவி யார் யான் யார் தந்த நீ கொண்டாக்கினையே –
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் –இப்படி எம்பெருமான் உடன் கலந்த கலவையால் உள்ள நிரவதிக ப்ரீதியாலே அறிவு இழந்து இவ்வாத்மா தன்னுடையது அன்று என்று நிரூபிக்க மாட்டாராய் –
அவன் தம்மோடு கலந்த இப்பெரு நல் உதவிக்கு கைம்மாறாக தம்முடைய ஆத்மாவை அவனுக்கு மீளா வடிமையாகக் கொடுத்து – பின்னையும் தம்முடைய ஸ்வரூபத்தை உள்ளபடி விவேகித்து -என்று அருளிச் செய்கிறார் – கர்ம உபாத்திகம் அன்றிக்கே ஞான விபாக கார்யம் -ஆகையால் அடிக் கழஞ்சு பெறுமே)

ஒட்டு உரைத்து இவ் வுலகு உன்னை புகழ்வு எல்லாம் பெரும்பாலும் பட்டுரையாய்ப் புற்கென்றே காட்டுமால் பரஞ்சோதி —இழிவுச் செயல் –என்றவரே கொண்டல் வண்ணா கடல்வண்ணா என்று பலகாலும் அருளிச் செய்கிறார்களே-புகழ்வோம் பழிப்போம் புகழோம் பழியோம் -என்று அருளிச் செய்தெ பலவாறு புகழ்கின்றார்களே-பரஸ்பர வ்ருத்தமாக தோற்றினாலும் விருத்தம் இல்லையே

எனது நா என்ப எல்லா மாதவ யேற்று நிற்கும்
உனதலான் மற்று எவர்க்கும் உண்மையில் உரிய தாமோ
தனி முதலாகு நீயே சருவ சேடி எனத் தேர்ந்தே
யினி யுனதடிக்கு எதை நான் இன்புடன் சமர்ப்பிப்பேனே –53–ஸ்ரீ யபதியே என்னுடைய சகலமும் அவைகளுக்குத் தங்கும் இடமான நானும் ஆகிய எல்லாம் உண்மையில் ஸர்வ சேஷியான உனக்கே சொந்தம் அல்லால் மற்று எவருக்கு ஆயினிமாமோ இப்படி சகலமும் உன்னுடையதே எனத் தெளிந்த உணர்ச்சியை யுடைய நான் முன் செய்த ஆத்ம சமர்ப்பணம் அபராதத்தோடே ஒக்குமாயின் உன் திருவடிகளுக்கு வேறே எதை ஸமர்ப்பிக்கிப் போகின்றேன்-

—

ஸ்தோத்ரம் -54- அவதாரிகை –ஆத்மா அபஹார பர்யாயமான ஆத்ம சமர்ப்பணத் தளவிலே நான் நில்லாமையாலே – நிர்ஹேதுக கிருபையால் இந்த சேஷத்வத்தை உணர்த்தினாப் போலே இந்த ஜ்ஞானம் புருஷார்த்த உபயோகியாம்படி இந்த கிருபையாலே ஸ்தான த்ரயோதித -பர பக்தியைத் தந்து அருள வேண்டும் என்கிறார் –ஸ்தான த்ரயம் ஆவது-புருஷஸ் ஸ பர பார்த்த பக்த்யா லப்யஸ் த்வ நன்யயா -ஸ்ரீ கீதை -8-22-பக்த்யா த்வ நன்யயா சக்ய -11-54-என்றும்-மத் பக்திம் லபதே பராம் -18-54-ஆளவந்தார் எம்பெருமானிடம் “ஆத்மாவைத் திருடுவதற்கு ஸமமான இந்த ஆத்ம ஸமர்ப்பணத்தை நான் நிறுத்தாததால், உன்னுடைய நிர்ஹேதுக க்ருபையினால் என்னுடைய சேஷத்வத்தை வெளியிட்டதைப் போலே, பரபக்தி, பரஞானம் மற்றும் பரமபக்தி ஆகியவைகளையும் அளித்து,
இந்த ஞானம் உன்னுடைய கைங்கர்யத்துக்கு உதவும்படிச் செய்” என்கிறார்.

அவபோதி தவா நிமாம் யதா
மயி நித்யாம் பவதீ யதாம் ஸ்வயம்
க்ருபயைதத நனய போக்யதாம்
பகவன் பக்திமபி ப்ரயச்ச மே—54-

என் ஸ்வாமியே! எப்படி உன்னுடைய நிர்ஹேதுக க்ருபையால் என்னுடைய சேஷத்வத்தை எனக்கு அறிவுறுத்தினாயோ,-அதே போல வேறு எங்கும் கிடைக்காத, உன்னிடத்தில் பக்தி செய்யும் அந்த இனிய அனுபவத்தையும், நீயே அளிக்க வேண்டும்.

பகவன் மயி நித்யாம்–எம்பெருமானே என் பக்கல் சாஸ்வதமாய் உள்ள
இமாம் பவதீ யதாம்–உனக்கே உரிமைப்பட்டு இருக்கிற இந்த சேஷத்வத்தை
யதா ஸ்வயம் அவபோதி த்வாந் -எப்படி நீ தானே அறிவித்தாயோ
ஏதத் அநந்ய போக்யதாம-இது தவிர வேறு ஒன்றில் போக்யதையை உடைத்தது ஆகாதே -பரம போக்யமான
பக்திமபி ப்ரயச்ச மே—பக்தியையும் அடியேனுக்குத் தந்து அருள வேணும்

மயி நித்யாம் பவதீ யதாம் அவபோதி தவாந--என் பக்கலிலே நியதியான-த்வத் விஷய சேஷதையை –
பவதீ யதை -என்கையாலே அந்ய சேஷத்வ வ்யாவ்ருத்தி-மயி நித்யாம் -என்றது இத்தலையில் பகவச் சேஷத்வம் ஸ்வரூபம் -என்கை-ஸ்வ த்வமாத்மனி ஸ்ஞ்ஜாதம் ஸ்வாமி த்வம் ப்ரஹ்மணி ஸ்திதம் –
இமாம் (ஸ்வத்வமாத்மநி ஸஞ்ஜாதம்‌ ஸ்வாமித்வம்‌ ப்ரஹ்மணி ஸ்நதம்‌ | உப,யோரேஷ ஸம்ப;ந்தோ ந பரோ5பிமதோ மம॥ [உடைமையாயிருக்கும்‌ தன்மை ஆத்மாவினிடத்தில்‌ உள்‌ ளது; உடையவனா யிருக்கும்‌ தன்மை ப்ரரஹ்மத்தினிட முள்ளது; இருவருக்கும்‌ இதுவே ஸம்பந்தம்‌; வேறு ஸம்பந்‌தம்‌ எனக்கு இஷ்டமன்‌.று])என்று சேஷத்வத்தில் இனிமையாலே கொண்டாடுகிறார்–யதா அவபோதி தவாந – யாதொருபடி அறிவிக்கப் பட்டேன் –ஸ்வயம் க்ருபயா –-கேவல கிருபையாலே-ஸ்வயம் -கேவலம் –ஏதத நனய போக்யதாம் –இது ஒழிய வேறு ஒன்றுக்கும் நெஞ்சுக்கு விஷயம் ஆகாதபடி இருக்கும் போக்யதையை உடைத்தான -பக்தியை –பகவன் –ஒன்றை ஒருத்தனுக்கு கொடுப்போம் என்றால் ஒரு தடை இல்லாத ஜ்ஞான சகத்யாதிகளால்-பூரணன் -என்கை –பக்திமபி ப்ரயச்ச-யாதொரு படி ஜ்ஞானத்தைத் தந்தாய்-அப்படியே பக்தியையும் தந்து அருள வேணும் –மே-அஜ்ஞனாய் அசக்தனாய் ருசி மாத்ரமேயாய் இருக்கிற எனக்கு-(சேஷத்வ ஞானம் அருளி ஆத்ம சமர்ப்பணத்துக்கு அனுதபிக்கச் செய்தது போலவே ஸ்வயம் புருஷார்த்தமான பக்தியையும் தந்து அருள வேணும் –-வேறு ஒன்றுக்கும் நெஞ்சுக்கு விஷயமாக்காத படி இருக்கும் போக்யதை யுடைத்தான பக்தியை -என்றபடி – )

ஸ்வயம் புருஷார்த்தமான பக்தியையும் தந்து அருள வேணும்-வேறு ஒன்றில் போக்யதா புத்தியையும் தவிர்த்து அருளி -வேறு ஒன்றுக்கு நெஞ்சுக்கு விஷயம் ஆக்காதபடியான பக்தியைத் தந்து அருள வேணும் – நிர்ஹேதுக கிருபையால்-இந்த சேஷத்வத்தை உணர்த்தினாப் போலே இந்த ஜ்ஞானம் புருஷார்த்த உபயோகியாம்படி-இந்த கிருபையாலே ஸ்தான த்ரயோதித -பர பக்தியைத் தந்து அருள வேண்டும் என்கிறார் –-ஸ்தான த்ரயம் ஆவது-புருஷஸ் ஸ பர பார்த்த பக்த்யா லப்யஸ் த்வ நன்யயா -ஸ்ரீ கீதை -8-22 பக்த்யா த்வ நன்யயா சக்ய -11-54-என்றும் மத் பக்திம் லபதே பராம் -18-54-

என்னிடம் எக்காலத்தும் இசைந்து நின் விஷயமாக
மன்னிய யுரிமை நாத வகை யுடன் அறிவித்தால் போல்
நின்னிடம் அன்றி மற்றோர் நிலையினைப் பற்றாதாகும்
பன்னரும் பக்தி எற்குப் பணித்திடாய் அன்பு கூர்ந்தே –54–ஏ நாத எக்காலத்தும் என் பக்கலில் இசைந்து நிற்கும் உன் விஷயமான அநந்யார்ஹ சேஷத்வத்தை வகையுடன் தெரிவித்து இருக்கும் வண்ணமே யுன்னை விட்டு வேறே ஒன்றிலும் போக்யதையைப் பெறாது உன்னிடத்தே யுண்டாகும் பரம பக்தியை கேவலம் உன்னுடைய கிருபையாலேயே அடியேனுக்கு உண்டு பண்ண வேணும்

—

ஸ்தோத்ரம் -55 அவதாரிகை –பகவத் ப்ரசாதத்தாலே லப்தமான பக்தி ப்ராசுர்யத்தாலே-தச் சேஷத்வ அளவில் பர்யவசியாதே ததீய சேஷத்வத்தை பிரார்த்திக்கிறார் –-ஆழ்வார் -கண்கள் சிவந்து -8-8- விலே பகவச் சேஷத்வத்தை அனுபவித்து-கருமாணிக்க மலை -யிலே அனன்யார்ஹ சேஷத்வத்தை
அனுசந்தித்து-அவ்வளவிலும் பர்யவசியாதே-நெடுமாற்கு அடிமை யிலே ததீய சேஷத்வத்தை
அனுசந்தித்தாப் போலேயும் ஸ்ரீ இராமாயண புருஷர்களில் ஸ்ரீ சத்ருகன ஆழ்வானைப் போலேயும்
ததீய சேஷத்வத்தை பிரார்த்திக்கிறார் –

தவ தாஸ்ய ஸூ கைக ஸங்கி நாம்
பவ நேஷ் வஸ்த்வபி கீட ஜன்ம மே
இதரா வஸ தே ஷூ மா ஸம பூத்
அபி மே ஜன்ம சதுர்முகாத்மா நா—55-

எம்பெருமானுக்குத் தொண்டு செய்வதில் மூழ்கியிருப்பவர்களின் திருமாளிகைகளில் ஒரு புழுவாகவாவது பிறக்க வேண்டும்.மற்ற க்ருஹங்களில் ப்ரஹ்மாவாகப் பிறப்பதும் எனக்கு வேண்டாம்.

தவ தாஸ்ய ஸூ கைக ஸ்ங்கி நாம்–உன்னுடைய அடிமை யாகிற இன்பம் ஒன்றிலேயே
விருப்பம் உள்ள மஹான்களுடைய
பவ நேஷ் வஸ்த்வபி கீட ஜன்ம மே-அஸ்து -திரு மாளிகைகளில் அடியேனுக்குப் புழுவாகப் பிறப்பதுவும் ஆயிடுக
அபி -சப்தம் அவதாரணத்திலே யாய் கீட ஜன்மமே உண்டாக வேண்டும் என்றுமாம் –இதரா வஸ தேஷூ –அடிமைச் சுவடு அறியாத மற்றையோர் வீடுகளில்
மா ஸம பூத்அபி மே ஜன்ம சதுர்முகாத்மா நா–நான்முகனாகப் பிறப்பது தானும் எனக்கு வேண்டா-

தவ தாஸ்ய ஸூக-ஐஸ்வர்ய கைவல்ய ஸூகங்கள் விக்நமாம் படி இறே-தாஸ்ய ஸூகம் இருப்பது –
தஸ்யாந்தராயோ மைத்ரேய தே வேந்த்ரத் வாதிகம் பலம் – ஸ்வர்க்காப் திஸ் தஸ்ய விக்னோ அநு மீ யதே -என்றும்-அற்றது பற்று எனில் உற்றது வீடு உயிர் செற்றது –1-2-5-என்றும்-இறுகல் இறப்பு -4-1-10-என்றும்-இவை தாஸ்யத்துக்கு விரோதியாய் இறே இருப்பது –ஏக ஸங்கி நாம் – நிஸ் தரந்தி மநீ ஷீண -என்றும் –ஸோ த்வன பாரமாப் நோதி தத் விஷ்ணோ பரமம் பதம் -என்றும் சம்சார நிவ்ருத்தியால் வந்த ஸூகமும்-பரம பத ப்ராப்தியால் வந்த ஸூகமும்-தாஸ்ய ஸூகத்துக்கு அபாயம் -என்கை –
தஸ்ய யஜ்ஞ் வராஹ்ஸ்ய விஷ்ணோ ரமித தேஜஸ ப்ரணாமம் யே அபி குர்வந்தி தேஷாமபி நமோ நம –
வாஸூ தேவஸ்ய யே பக்தா சாந்தாஸ் தத் கத மானஸா தேஷாம் தாஸ்ஸ்ய தாஸோ அஹம் பவேஜஜன்மநி ஜன்மநி-அடியார் அடியார் அடியார் எம் கோக்கள் அவர்க்கே குடிகளாய்ச் செல்லும் நல்ல
கோட்பாடே –வாய்க்க -8-10-10-என்னக் கடவது இறே -தாஸ்ய ரசம் ரசித்தால்-தேஷாம் -பவநேஷ் கீடஜன்ம மே வஸ்த்வபி--அவர்கள் திருவடிகளில் அடிமை செய்ய வேண்டா –-அவர்கள் திரு மாளிகையில் ஒரு கீடமாய் ஜனிக்கும் அதாகிலும் உண்டாக வேண்டும்-அபி -சப்தம் அவதாரணத்திலே யாய்-கீட ஜன்மமே உண்டாக வேண்டும் என்றுமாம் – மனுஷ்யாதி ஜன்மங்களில் ஆசைப் படாது ஒழிந்தது தேசாந்தர பிராமண சம்பாவனையாலே உத்பத்தி ஸ்திதி நிலையங்கள் அங்கேயாகக் கிடையாது என்னும் அத்தாலே எல்லாரும் உத்க்ருஷ்ட ஜன்மங்களை அன்றோ ஆசைப் படுவது -என்ன தம் தாம் உகந்த தன்றோ புருஷார்த்தம் என்கிறது எனக்கு இதுவே பெற வேணும் என்கை –இதரா வஸ தே ஷூ –
தாஸ்ய ரசம் அறியாதே -எனக்கு என்னும் அவர்கள் இருப்பிடத்திலே-மா ஸம பூத் அபி மே ஜன்ம சதுர்முகாத்மா நா –-சதுர முகாத்மனா ஜன்மாபி மா ஸம பூத்-சதுர்முக ரூபேண வரும் ஜன்மமும் எனக்கு உண்டாமதன்று-சதுர முகாதி ஜன்மம் லௌகிகருக்கு ஸ்லாக்யமானாலும்-தாஸ்ய ருசியை உடைய எனக்கு வேண்டா -என்கிறார் – அன்வயத்திலும் வ்யதிரேகத்திலும் இரண்டிலும் உண்டான நிர்ப்பந்தம் தோற்ற இருக்கலாம் -என்கிறார் –

பாகவத சேஷத்வ பர்யந்தம் போனால் தானே பகவத் சேஷத்வம் ரசிக்கும் -என்கிற சாஸ்த்ரார்த்தம் அருளிச் செய்கிறார் ஜாதியில் ஏற்றத்தாழ்வு உபயோகம் அற்றது பாகவத சேஷத்வமே வாய்க்கும் அத்தனையே வேண்டுவது பகவத் ப்ரசாதத்தாலே லப்தமான பக்தி ப்ராசுர்யத்தாலே தச் சேஷத்வ அளவில் பர்யவசியாதே ததீய சேஷத்வத்தை பிரார்த்திக்கிறார் –

உனது கைங்கர்ய இன்பம் ஒன்றையே நாடுவோர் சீர்
மனையினில் கிருமிச் சென்மம் வாய்க்கினும் மகிழ்வன் நானே
நினதொழி மற்றோர் மார்க்க நேடுவார் தன்னிடத்தில்
இனிமையார் எண் கணார் தம் சென்மமும் இச்சியேனே –55-உன் கைங்கர்யம் ஒன்றிலேயே விருப்பம் கொள்ளும் பாகவதர்களுடைய திரு மாளிகையில் எனக்கு ஒரு கிருமி புழு ஜென்மம் யுண்டாயினும் அதை நான் மகிழ்ந்து அடைவேன் -அப்படி அன்றி உன் கைங்கர்யங்களை விட்டு மற்ற எந்த மார்க்கத்தை ஏனும் இச்சிப்போருடைய குடி இருப்பில் ப்ரம்மாவினுடைய சென்மம் கிடைத்த போதிலும் அதில் எனக்கு அபேக்ஷை இல்லை –

—

ஸ்தோத்ரம் -56-அவதாரிகை –ஸ்ரீ வைஷ்ணவ க்ருஹத்தில் பிறக்கும் பிறப்பால் வந்த ஏற்றம் எல்லாம் வேணுமோ – அவர்கள் கண்டால் உபேஷியாதே -நம்முடையவன் -என்று விசேஷ கடாஷம் பண்ணுகைக்கு அர்ஹனாம் படி பண்ணி அருள வேணும் – என்கிறார் –

ஸ்க்ருத் த்வ தாகார விலோக நாஸ்யா
த்ருணீ கருதா நுத்தம புக்தி முக்திபி
மஹாத்மபிர் மாமவ லோக்யதாம் நய
ஷானே அபி தே யத் விரஹொ அதிதுஸ் ஸஹ–56-

உன்னுடைய பிரிவைத் தாங்க முடியாதவர்களான, எத்தனை இன்பங்களும் மோக்ஷமும் பெற்றிருந்தாலும் உன்னுடைய திருமேனியை ஒரு முறை பார்ப்பதைக் கருதினால், அவற்றைப் புல்லைப் போல மதிப்பவர்களான சிறந்த வைஷ்ணவர்களின் கருணைப் பார்வைக்கு நான் இலக்காகும் தகுதியை எனக்குக் கொடு.

ஸ்க்ருத் த்வ தாகார விலோக நாஸ்யா–ஒரு கால் உனது திரு மேனியை சேவிக்க வேணும் என்கிற விருப்பத்தினால்
த்ருணீ கருதா நுத்தம புக்தி முக்திபி-மிகவும் சிறந்த செல்வத்தையும் மோக்ஷத்தையும் த்ருணமாக வெறுத்து இருக்கிற
மஹாத்மபிர் அவ லோக்யதாம் –மஹானுபவர்களால் கடாக்ஷிக்க உரியனாய் இருக்கையையே
மாம் நய–அடியேனுக்கு அளித்து அருள வேண்டும்-எப்படிப்பட்ட மஹான்களின் கடாக்ஷத்தை விரும்புகிறேன் என்னில்
ஷனே அபி தே யத் விரஹ–எந்த மஹான்களினுடைய பிரிவானது உனக்கு ஒரு நொடிப் பொழுதும்
அதிது ஸ்ஸ்ஹ–மிகவும் பொறுக்க முடியாததோ-தை- மஹாத்மபிர் அவ லோக்யதாம்–என்று கீழோடே அந்வயம்

ஸ்க்ருத் த்வ தாகார விலோக நாஸ்யா – பஸ்யேம சரதஸ் ஸ்தம் – சதா பஸ்யந்தி ஸூராய -என்கிறபடியே
சதா தர்சனம் பண்ண வேண்டி இருக்க -ஸ்க்ருத் -என்றது-சத்தையை தரிப்பைக்கைக்கு-ஒரு கால் அமையும் என்கைக்காக- போக மோஷங்களை உபேஷிக்கைக்கும் ஒரு கால் அமையும் -என்கைக்காக –
ஒரு நாள் காண வாராய் -8-5-1- என்று இறே விடாய்த்தவர் வார்த்தை –நம்மை ஒரு கால் காட்டி நடந்தால் நாங்கள் உய்யோமே -பெரிய திருமொழி -4-9-1—த்வ தாகார விலோக ந – ஸ்வரூபத்து அளவிலும்-தத் ஆஸ்ரயமான குணத்தளவிலும் பர்யவசியாதே உபயத்துக்கும் ப்ரகாசகமான விக்ரஹத் தளவிலே வர
அவகாஹித்தவர்கள் –ஆஸ்யா த்ருணீ கருதா நுத்தம புக்தி முக்திபி –-காண வேண்டா காண்-
காண வேணும் என்னும் ஆசை தானே த்ருணீ கரிப்பிக்கும்-அநுத்தம புக்தி -ப்ரஹ்மாதிகள் போகம்
அநுத்தம முக்தி –பரம புருஷார்த்த லஷண மோஷம் – அலமத்ய ஹி புக்திர் ந பரமார்த்தி ரலஞ்ச ந
யதா பஸ்யாம் நிர்யாந்தம் ராமம் ராஜே ப்ரதிஷ்டிதம் த்வயாபி ப்ராப்த மைஸ்வர்யம் – ஏதே வை நிரயாஸ்தாத ஸ்தா நஸய பர மாதமான ––மஹாத்மபிர் – மஹாத்மா நஸ்துமாம் பார்த்த தை வீம் பிரகிருதி மாஸ்ரிதா- ஸ மஹாத்மா ஸூ துர்லப -என்றும்-பேராளன் பேரோதும் பெரியோரை –பெரிய திரு மொழி -7-4-4-என்றும்-ஈஸ்வரன் தானும் ஆழ்வார்களும் கூடக் கவி பாடுகிறவர்களாலே –

மாம் –புருஷார்த்தின் மேல் எல்லையிலே ருசியை உடைய என்னை-அலோக்யதாம் –-அவலோகன விஷயனாம் படி –நய – சர்வ சக்தியான தேவர் நிர்வஹிக்க வேண்டும்-நம் பக்கல் ஒழிய நம்முடையார் பக்கல்-கீட ஜன்ம மே அப் யஸ்து –என்றும்-அவலோக்யதாம் நய -என்றும்-அத்ய ஆதாரத்தைப் பண்ணுகிறது எத்தாலே -என்ன-ஸா பேஷனான நான் ஆதரிக்கைக்கு ஹேதுவைச் சொல்லுகிறேன்
ஸ்வத பூரணரான தேவர்க்கு அவர்கள் உடைய விஸ்லேஷம் அசஹ்யமாய் இருக்கைக்கு ஹேது அருளிச் செய்ய வேணும் –என்கிறார்–ஷானே அபி தே யத் விரஹொ அதிது ஸ்ஸ்ஹ-ஸ்வத பூர்ணனாய் அவாப்த சமஸ்த காமனான தேவருக்கு ஷண மாதரம் துஸ் ஸ்ஹம் அன்று –-அதி துஸ் ஸ்ஹம் -என்கை
சிரம் ஜீவதி வைதே ஹீ யதி மாஸ்ம் தரிஷ்யதி-ந ஜீவேயம் ஷணம் அபி விநா தாமஸி தேஷணம்
யத் விநா பரதம் த்வாஞ்ச ஸ்த்ருக் நஞ்சாபி மா நத – ஸ்ம்ஸ்மராம் யஸ்ய வாக்யாநி ஜ்ஞாநீ த்வாத் மைவ மே மதம்–மம ப்ராணா ஹி பாண்டவா–கிம் கார்யம் ஸீதயா மம –

கூராழி வெண் சங்கு ஏந்திக் கொடியின் பால் வாராய் விண்ணும் மண்ணும் மகிழவே -என்று பிரார்த்தித்து–இந்திர லோகம் ஆளும் அச்சுவை பெறினும் வேண்டேன்–எம்மா வீட்டுத் திறமும் செப்பம்
வானாளும் மா மதி போல் வெண் குடைக் கீழ் மன்னவர் தம் கோனாகி வீற்று இருந்து கொண்டாடும் செல்வம் அறியேன்–கம்ப மத யானைக் கழுத்தகத்தின் மேல் இருந்து இன்பமரும் செல்வமும் இவ்வரசும் யான் வேண்டேன் —-ஆழ்வார்கள் கடாக்ஷம் பெற ஆசைப்படுகிறார்-இவர்கள் தானே –அரு மா மாயத்து எனது உயிரே மனமே வாக்கே கருமமே ஒரு மா நொடியும் பிரியான என் ஊழி முதல்வன் ஒருவனே -என்று இருப்பார்கள் அன்றோ –

ஒரு முறை யுன் வடிவு அழகின் நோக்கில் யுறும் ஆசையினால் உயர்ந்து சீர்த்த
வரிய சுக போகமுடன் முத்தியையும் அபதார்த்தம் என நினைப்போர்
பிரிவதினால் ஒரு நொடியும் ஆற்றாமை யுனக் கூட்டும் பேற்றை யுற்றோர்
பரம வர பாகவதர் பார்வைக்குப் பாத்திரனா எனைப் பணிப்பாய் –56–உன் திவ்ய மங்கள விக்ரகத்தை ஒரு முறை சேவிக்க ஆசை கொண்டு அதினால் அருமையான பிரமாதி போகத்தையும்-அதற்கும் மேலான மோக்ஷத்தையும் கூட ஒரு அபதார்த்தமாக நினைக்கின்றவர்களும்-தாம் ஒரு க்ஷணம் பிரிந்தாலும் அப்பிரிவினால் பொறுக்க முடியாத சங்கடத்தை உனக்கே உண்டு பண்ணுபவருமான அந்த பரம பாகவதர்களுடைய கடாக்ஷத்துக்குத் தக்கவனாக அடியேனைச் செய்து அருள வேண்டும் –

—

ஸ்தோத்ரம் -57-அவதாரிகை-கீழ் சேஷத்வ காஷ்டை யான ததீய சேஷத்வத்தை அனுசந்தித்தார் – இதில் சேஷத்வத்துக்குப் புறம்பான வற்றில் அருசியைச் சொல்லி -அவற்றைத் தவிர்த்துத் தந்து அருள வேணும்-என்கிறார் –

ந தேஹம் ந ப்ராணான்ந ஸ ஸூ க மேசேஷாபி லஷிதம்
ந சாத்மானம் நாந்யத்  கிமபி தவ சேஷத்வ விபவாத்
பஹிர்ப்பூதம் நாத ஷணம் அபி சஹே யாது ஸததா
விநாஸம் தத் ஸத்யம் மது மதன விஜ்ஞாப நமிதம்—57-

ஸ்வாமியே! உன் விஷயமான கைங்கர்யச் செல்வத்துக்கு வெளிப்பட்டிருக்கும் என்னுடைய
தேஹம், ப்ராணன், எல்லோராலும் விரும்பப்படும் சுகங்கள், என்னுடைய ஆத்மா ஆகிய எதுவாக இருந்தாலும் அவற்றை என்னால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாது; இவை எல்லாம் ஒழியட்டும்.
மது என்னும் அரக்கனைக் கொன்ற என் ஸ்வாமியே! இது உண்மை; இதுவே என் ப்ரார்த்தனை.

நாத
தவ சேஷத்வ விபவாத் பஹிர்ப்பூதம்–உனது சேஷப்பட்டு இருக்கும் செல்வத்துக்குப் புறம்பான -உனக்கு சேஷப்படாத
தேஹம் க்ஷணம் அபி ந –உடம்பை ஒரு க்ஷணமும் பொறுக்க மாட்டேன்
ந ப்ராணான் சஹே –அப்படிப்பட்ட பிராணனையும் பொறுக்க மாட்டேன்
ந ஸ ஸூகம் அசேஷ அபி லஷிதம் சஹே -எல்லாரும் விரும்பக் கூடிய ஸூகத்தையும் ஸஹிக்க மாட்டேன்
ந ச ஆத்மானம் சஹே –ஆத்மாவையும் ஸஹிக்க மாட்டேன்
அந்யத்  கிமபி ந சஹே -சேஷத்வ சூன்யமான வேறே ஒன்றையும் ஸஹிக்க மாட்டேன்
யாது ஸததா விநாஸம் -சேஷத்வ சூன்யமான கீழ்ச் சொன்ன தேஹாதிகள் எல்லாம் உரு மாய்ந்து போகட்டும்
தத் ஸத்யம் மது மதன விஜ்ஞாபநம் இதம் —-இங்கனம் விண்ணப்பம் செய்த இது சத்யம்-இது பொய்யாகச் சொன்னேன் ஆகில் மது பட்டது படுவேன் அத்தனை

ந தேஹம் –-அஹமபிமானத்துக்கு அர்ஹமாம்படி அந்தரங்கமான சரீரத்தையும் –-தேவர் உடைய சேஷத்வத்துக்கு புறம்பாகில் வேண்டேன் -ந ப்ராணான் –-தேகாதிகளுக்கு தாரகமான பிராணங்களையும் சேஷத்வ பஹிர்ப்பூதம் ஆகில் வேண்டேன் –ந ஸ ஸூகம் –-தேஹாதிகளையும்
பிராணங்களையும்-ஆதரிப்பது ஸூகார்த்தமாக இறே –-அந்த ஸூகமும் வேண்டா – ஸூகம் என்ற மோஷ ஸூகத்தைச் சொல்லவுமாம் –அ சேஷாபி லஷிதம் ஸூகம் – எல்லாரும் ஆதரிக்கும் ஸூகம் என்றுமாம் – ஸூகம் என் என்னில் தேவாதி சகல ஜந்துக்களும் ஆதரிக்குமது இறே-ஸூகம் என்று பிரியச் சொன்ன போது அசேஷாபி லஷிதம் நாந்யத் கிமபி -என்று மேல் கூடக் கடவது –-நாந்யத் கிமபி -என்கிறது புத்திர மித்ர களத்ரங்கள் -என்கிறது-ந சாத்மானம் –-கீழ்ச் சொன்ன சகலத்துக்கும் ஆஸ்ரயமாய் ஜ்ஞாத்ருத்வ கர்த்ருத்வ போக்த்ருத்வங்களை உடைய ஆத்மாவை –தவ சேஷத் வவிபவாத் பஹிர்ப் பூதம் – ப்ராப்த விஷயத்தில் சேஷத்வம் ஆகிற பெருமைக்கு புறம்பு ஆனத்தை அந்தர்ப் பூதம் ஆனவன்று எல்லாம் உபாதேயம் -என்கை-

நாத –சேஷத்வத்துக்கு புறம்பானவை-அசஹ்யம் என்கைக்கு அடியான அவர்ஜனீய  -விட ஒண்ணாத -சம்பந்தத்தை சொல்லுகிறது–ஷணம் அபி சஹே – ஷண காலமும் சஹிக்க கில்லேன்-காமினிக்கு பர்த்ரு விரஹத்தில் சந்தன குஸூமாதிகள் அசஹ்யமானாப் போலே–மாறாளன் கவராத மணிமாமை குறைவிலமே -4-8-ந தேவ லோகா க்ரமணம் –-இது இளைய பெருமாள் உடைய -ஏறாளும் இறையோன்
ந ஹி மே ஜீவிதே நாரத்த -இது பிராட்டியினுடைய ஏறாளும் இறையோன்–யாது ஸததா விநாஸ்ம் –
உரு மாய்ந்து போக வேண்டும்-அடிமைக்குப் புறம்பானவை அசஹ்யம் ஆனாலும் போக்குகை
ஈஸ்வர கருத்தியம்-அனுகூலங்கள் ஆதரணீயமானாலும்-உண்டாக்குகை ஈஸ்வர கருத்தியம் –தத் ஸத்யம் – இது லோகத்திலே கேட்டு அறிவது ஓன்று அன்று-மெய்யாகக் கூடுமோ -என்ன-இது அஹ்ருதயமாக சொன்னது அன்று -மெய்–மது மதன- திரு முன்பே பொய் சொன்னேன் ஆகில்
உமக்குப் பொய்யனான மது பட்டது படுகிறேன்-சேஷத்வத்துக்கு புறம்பானவற்றை மதுவைப் போக்கினால் போலே போக்கி அருள வேணும் -என்னவுமாம்–விஜ்ஞாப நமிதம்–இதம் விஜ்ஞாபநம் தத் சத்யம்-ப்ராப்ய அபேஷையில் புரை குற்றம் உண்டாகிலும் விரோதி வர்க்கத்தில் அருசியில் பொய்யில்லை –

(கீழே இஷ்ட பிராப்தியை அபேக்ஷித்து இங்கே அநிஷ்ட நிவ்ருத்தியை அபேக்ஷிக்கிறார் –
ஏறாளும் இறையோனும் -திருவாய்மொழி -4–8-அர்த்த ஸ்லோகம் இது-கொள்ளும் பயன் ஓன்று இல்லாத கொங்கை தன்னை கிழங்கோடும் அள்ளிப் பறித்திட்டு அவன் மார்பில் எரிந்து
எண் அழலை தீர்வேனே போலே – அழிவில்லா ஆத்ம வஸ்துவையும் உருமாய்ந்து போகட்டும் என்றது
சேஷத்வ ஊற்றத்தைப் பற்ற –-விஞ்ஞாபனம் — விஞ்ஞாபிதம் –பாட பேதங்கள் -)

உன்னுரிமையாம் பெருமை யிற்கு வெளியுள்ள யுடல் வேண்டிலேன் உயிர் வேண்டிலேன்
பின்னும் எவரும் பெற விரும்பும் சுகமானம் முதலான பிறவும் வேண்டிலேன்
என்னுடைய நாத மது ஸூதன சகிக்ககிலன் இந்நொடியில் இவை களுக்கு எலாம்
மன்னிய விநாஸம் பலவகையில் யுற வேண்டுவன் இனி வசனம் அது வாய்மை யதுவே –57—ஏ ஸ்வாமியே உன்னுடைய சேஷத்வமாகிய பெருமைக்கு வெளிப்பட்டுள்ள சரீரத்தையும் உயிரையும்
எல்லாரும் அடைவதற்கு ஆசைப்படக் கூடிய ஸுகத்தையும் ஆத்மாவையும் இன்னும் இது போன்ற மற்ற எதையும் நான் வேண்டிலேன் –ஏ மது ஸூதன இவைகள் ஒன்றையும் நான் சகிக்க வல்லேன் அல்லேன்
இவ்வஸ்துக்கள் யாவும் பல விதங்களால் இந்த க்ஷணத்தில் நாஸம் அடையட்டும்-இப்படி சொல்லும் அடியேனது விண்ணப்பம் சத்தியமானதே –

—

ஸ்லோகம் -58-அவதாரிகை –நிக்ரஹ ஹேதுவான பகவத் அபசாராத்ய அஸூபங்கள் சஞ்சரிக்கிற சம்சாரத்திலே -கைங்கர்ய விரோதிகள் அசஹ்யமாம்படி –-அதிலே அருசி பிறந்து –-அத்தைப் போக்கி தந்து அருள வேண்டும் என்று-யோகிகளுக்கு துர்லபமான இதை அபேஷிப்பார் உண்டாவதே -என்ன
அவதி யில்லாத அஸூபங்களையும் போக்க வல்ல தேவர் உடைய அபரிச்சின்ன குணங்களை
நினைத்து இருந்து அபேஷிக்கிறேன் -என்கிறார்-

துரந்தஸ்யா நாதே ரபரிஹரணீ யஸ்ய மஹதோ
நிஹீந ஆசாரோ அஹம் ந்ருபஸூர ஸூபஸ்யாஸ் பதமபி !
தயா ஸிந்தோ ! பந்தோ ! நிரவதிக வாத்ஸல்ய ஜலதே !
தவ ஸ்மாரம் ஸ்மாரம் குணகணமி தீச்சாமி கத பீ—58-

கருணைக் கடலான ஸ்வாமியே! என்னுடன் எல்லா உறவுகளையும் உடையவனே! வாத்ஸல்யக் கடலாக இருப்பவனே!-நான் மிகப் பெரிய, அநாதி கால, முடிவில்லாத, போக்க முடியாத பாபங்களை உடையவனாக இருந்தாலும், மீண்டும் மீண்டும் உன்னுடைய திருக்கல்யாண குணங்களை நினைப்பதால், பயமில்லாமல் இதை ஆசைப் படுகிறேன்.

தயா ஸிந்தோ ! –கருணைக் கடலே
பந்தோ !–சகலவித பந்துவானவனே
நிரவதிக வாத்ஸல்ய ஜலதே !–எல்லையற்ற வாத்சல்ய சமுத்ரமே
நிஹீந ஆசாரோ அஹம்–இழிவான நடத்தை உள்ள நான்
துரந்தஸ்ய –முடிவு இல்லாததும்
அநாதே-அடி அற்றதும்
அபரிஹரணீ யஸ்ய –பரிஹரிக்க முடியாததும்
மஹதோ–பெரியதுமான
அஸூபஸ்ய–பாபத்திற்கு
ஆஸ்பதமபி !–இருப்பிடமாய் இருந்தாலும்
தவ குணகணம் –உன்னுடைய அளவற்ற குணங்களை
ஸ்மாரம ஸமாரம் –பலகாலும் நினைத்து
கதபீ—அச்சம் கெட்டவனாய்
இதி இச்சாமி –இங்கனே இச்சிக்கின்றேன்-உனது சேஷத்வத்தை ஆசைப் படுகிறேன் என்கை –-பாபங்கள் வலிமை அச்சப்பட வைத்தாலும் திருவருள் முதலிய திருக் கல்யாண குணங்களை அனுசந்திக்க பயங்கள் விலகி கைங்கர்யப் பிரார்த்தனை பண்ணுகிறார்
ந்ருபசு –ம்ருக பிராயன் -வர்ணாஸ்ரம தர்ம அனுஷ்டானங்களை மீறி ஆகார நித்தமும் இன்றி
மனம் போனபடி திரிவதால் –

துரந்தஸ்யா –-முடிவு இன்றிக்கே இருக்கும் அஸூபம்.-பிராயச் சித்தத்தால் ஆதல் –-அனுபவத்தால் ஆதல்-உத்தர கோடி காண ஒண்ணாது இருக்கை–துர் விபாகமாய் இருக்குமது -என்னவுமாம் –-உத்தரத்தில் எதிர் காலத்தில் -நரக கர்ப்ப வாசங்கள் பலிக்கை –அநாதே –முன் செய்த முழு வினை -திருவாய் -1-4-2-என்னக் கடவது -இறே –அபரிஹரணீ யஸ்ய –-சர்வ சக்தியான தேவருக்கும் பிற்காலிக்கும் படி இருக்கை –மஹதோ –-சங்க்யாவதி ரஹீதமாய் இருக்கை –-கால தத்வம் உள்ளது அனையும் அனுபவியா நின்றாலும் அவதி காண ஒண்ணாது இருக்கையும் இப்படிப் பட்ட அஸூபத்திற்குத் தொகை இன்றிக்கே இருக்கையும் –-யத் ப்ரஹ்ம கல்ப நியுத அனுபவ வேபய நாஸ்யம் –அணு பரிமாணனான சேதனன் இவற்றை எல்லாம் செய்தான் என்று விஸ்மயப் படும்படி இருக்கை –
சீலமில்லாச் சிறியன் -திருவாய் -4-7-1–நி ஹீ நா சாரோ அஹம் –அஹம் புத்தி போத்யமான தரமி ஸ்வரூபம் அதர்மாசார நிரூபகமாய் இருக்கை –-ஆசாரம் ஆகிறது -விலஷண தர்மத்திலே இழிகைக்கு
யோக்யதாபாதகம்-தகுதியைக் கொடுப்பது -சந்த்யா வந்த நாதிகள்–பாப அனுஷ்டானத்துக்கு யோக்யன் -என்கை-ந்ருபஸூ – சதுஷ் பாத்துக்களில் காட்டில் த்வி பாதமே விசேஷம் -என்கை –
ஜ்ஞாநேன ஹீன பஸூபிஸ் சமான –-சாஸ்திர வஸ்ய ஜன்மம் ஆகையாலே -பசு -என்ன ஒண்ணாது –
ஆஹார நித்ர அபயமைது நாதி களிலே -நியதி இல்லாமையாலே மனுஷ்யன் என்ன ஒண்ணாது
இரண்டு ஜென்மத்தையும் தப்பினேன் -என்கை –அஸூபஸ்யாஸ் பதமபி !–அஸூபம் ஆகிறது -ஸூப விரோதி-ஸூபம் ஆகிறது புருஷார்த்தம்-தத் விரோதிக்கு எல்லாம் ஆஸ்ரயம் –-அக்ருத்ய கரணம் முதலாக அசஹ்ய அபசாரம் முடிவானவற்றுக்கு ஆகரமாய் இருக்கை –-தேவர் குணாநாம் ஆகரம் ஆனால் போலே – நான் அஸூபாநாம் ஆகரம் -என்கை –

அபி – இப்படிப் பட்டவனாய் இருக்கச் செய்தேயும் ஷணம் அபி சஹே யாது ஸததா விநாசம் -என்று
அபேஷிக்கைக்கும் ஒரு வழி யுண்டு – அது ஏன் என்னில் –தயா ஸிந்தோ ! – கீழ்ச் சொன்ன அஸூப சாகரம் எல்லாம் தேவர் உடைய தயார்ணவத்திலே ஒரு குளப்படியாய் யன்றோ தேவர் உடைய க்ருபா சத்தை –-வதார் ஹம்பி காகுத்ஸ்த க்ருபயா பர்யா பாலயத்—யதி வா ராவண ஸ்வயம் –கச்சா நுஜா நாமி –-பந்தோ ! –-ஆஸ்ரிதர் உடைய இழவு பேறு தன்னதாம் படியான நிருபாதிக சம்பந்தம் சொல்லுகிறது –
அஹம் வோ பாந்தவோ ஜாத-—க்ருத்க்ருத்யஸ் ததா ராம –-ருணம் ப்ரவ்ருத்த மிவ மே ––உரஸா தாரயாமாஸ பார்த்தம் ஸ்ஞ்சாத்ய மாதவ ––மம ப்ராணா ஹி பாண்டவ—நிரவதிக வாத்ஸல்ய ஜலதே !-
வாத்ஸல்யம் -ஆகிறது–அன்று ஈன்ற கன்றின் பக்கல் தோஷம் தாய்க்கு போக்யமாய் இருக்குமா போலே–ஆஸ்ரித தோஷம் போக்யமாய் இருக்கை –-க்ருபா சமுத்ரத்துக்கு கரை உண்டாகிலும்
வாத்ஸ்ல்ய சாகரத்துக்கு கரை இல்லை -என்கை–சரணாகத வத்ஸல ––ரிபூணாம்பி வத்ஸல-
தோஷோ யத்யபி தஸ்ய ஸ்யாத்—த்வயி கிஞ்சித் சமா பன்நே கிம் கார்யம் சீதயா மம –-அப்யஹம் ஜீவிதம் ஜஹ்யாம்—தவ ஸ்மாரம் ஸ்மாரம் குணகணம் –ஸ்ம்ருத்வா ஸ்ம்ருத்வா –-கீழ்ச் சொன்ன குணங்களை உடைய தேவர் உடைய திருக் கல்யாண குண சமூஹத்தை எப்போதும் சிந்தை செய்து
குணா நாமா கரோ–யதா ரத்நாநி ஜலதே–சதுர்முகாயு –இதீச்சாமி கதபீ-–அஸூபாஸ்பதமான என்னை நினைத்து அஞ்சாதே–தேவர் குண கணத்தை நினைத்து-ந தேஹம் ந பிராணான்–என்கிறபடியே
இச்சியா நின்றேன் –(ந்ருபசு -மனுஷ்யனாக பிறந்தும் வர்ணாஸ்ரம தர்ம அனுஷ்டான வரம்பை மீறி
ஆஹார நித்ராதிகளிலே நியதி இன்றி மனம் போன படியே திரியும் பசு பிராயர்)

ஆதியறத் துன்பமுறு மகத்தாய் நின்று யுன் அருள் அதினாலே யன்றி யகற்ற ஒண்ணா
வேதமுறும் பாவத்திற்கு இடமாய் நின்று ஓர் ஈன நடை யுற்று நரப்பசு போன்றேனும்
மாதவ தயோ ததியே பந்துவே ஓர் வரம்பில்லா வாற் சலியக் கடலே நின் தன்
கோதிலவாம் குண கணங்கள் எண்ணி எண்ணிக் கூசாது இங்கனம் இச்சை கொள்ளுவேனே –58–அநாதி யாய் துன்பங்களை விளைவித்துக் கொண்டு நாளுக்கு நாள் விருத்தி அடைந்து பருத்து நின்று
உன் கிருபை ஒன்றினால் அன்றி மற்று எதினாலும் பரிஹரிக்க முடியாதன வாயுள்ள பாவங்களுக்கு இருப்பிடமாகி-துராசாரம் யுடையவனாய் நர ஜன்மம் எடுத்தும் ஞானம் இல்லா ஒரு பசுவைப் போலே இருந்தேனாயினும்-ஏ மாதவ ஏ தயா சாகரமே ஏ பந்துவே கரை இல்லாத வாத்சல்யக் கடலே உன்னுடைய அநந்த திருக்கல்யாண கூட்டங்களை நினைத்து நினைத்து அஞ்சாமல் இவ்வண்ணம் பரம புருஷார்த்தத்தில் இச்சை கொள்கின்றேன் –

—

ஸ்தோத்ரம் -59-அவதாரிகை –இச்சாம் –என்கிற இச்சை தான் சத்தியமோ -என்ன-மந்த புத்தியான நான் விஷய அனுரூபமான இச்சை உண்டு என்று திரு முன்பே விண்ணப்பம் செய்யப் போகாது –-இச்சா ஸூ சகமான வசனத்தை அவலம்பித்து மெய்யாம்படி என்னுடைய மனஸ்சை ஸிஷித்து அருள வேண்டும் –
என்கிறார் –

அநிச்சன்நப் யேவம் யதி புநரி தீச்சந்நிவ ரஜஸ்
தமஸ் சந்தஸ் சத்மஸ்துதி வசன பங்கீ மரசயம்
ததா அபித்தம் ரூபம் வசநம வலம்ப்யா அபி க்ருபயா
த்வமேவை வம்பூதம் தரணி தர மே சிஷ்ய மந–59-

ஹே தரணி தர–சர்வ லோக நிர்வாஹனான எம்பெருமானே
ரஜஸ் தமஸ் சந்தஸ்-அஹம் -ரஜோ குணத்தாலும் தமோ குணத்தாலும் மூடப்பட்டுள்ள அடியேன்
அநிச்சந் அபி ஏவம் -உண்மையாக இப்படி இச்சியாது இருந்த போதிலும்
இச்சந்நிவ–இச்சிப்பவன் போலே அபிநயித்து
சத்மஸ்துதி வசன பங்கீம் -கபடமாக ஸ்தோத்ரம் சொல்லுகிற இத்தை
யதி புநஸ் அரசயம்ந் ததா அபி -செய்தேனேயாகிலும்
இத்தம் ரூபம் வசநம் –இப்படிப்பட்ட கபடமான சொல்லை
அவலம்ப்ய அபி –ஆதாரமாகக் கொண்டாவது-இந்த பொறி தடவின வார்த்தையைவாவது பற்றாசாகக் கொண்டு
க்ருபயா–திருவருளாலே நீ தானே
ஏவம் பூதம் மே மநஸ் சிஷ்ய –இப்படிப்பட்ட எனது மனஸ்ஸைத் திருத்த வேணும்-திருத்திப் பணி கொண்டு அருள வேணும்

அநிச்சன்நப் யேவம் –-யேவம் அநிச்சன்நபி– உக்தமான பிரகாரத்துக்கு அனுரூபமாக இச்சை இன்றிக்கே இருந்த தாகிலும் -நாஸ்திகர் அல்லாமையாலே இச்சை இல்லை -என்ன மாட்டார் –
பேற்றுக்கு அனுரூபமான இச்சை பெறாமையாலே உண்டு -என்ன மாட்டார்-யதி புநரி தீச்சந்நிவ –
புனர் இதீச்சந்நிவ--மெய்யான இச்சை உடையார் சொல்லுமா போலே –-சத்மஸ்துதி வசன பங்கீ மரசயம்
-க்ருத்ரிம ஸ்துதி வசனம் மெய் என்று பிரமிக்கும் படி பண்ணினேன் –-வசன பிரகாரத்தைப் பார்த்தால் சர்வஜ்ஞாரான தேவரும் மெய் என்று பிரமிக்கும் படி சொன்னேன் –-பொய்யே கைம்மை சொல்லி -திருவாய் -5-1-1- என்னுமா போலே – ஹேது என் என்ன –ரஜஸ் தமஸ் சந்தஸ் –-அந்யதாஜ்ஞான விபரீதஜ்ஞான ஹேதுவான-ரஜஸ் தமஸ் ஸூக்களாலே மறைக்கப் பட்டவனாய்க் கொண்டு -என்றபடி –
அநாதி காலம் அந்த தேஹம் ஸ்வ ஸ்வரூப பர ஸ்வரூபங்களை மறைத்துப் போந்தது ரஜஸ் தமோ த்வாரத்தாலே இறே –ததா அபி- இப்படி த்யாஜ்யமாக வேண்டும் செயலைச் செய்தேன் ஆகிலும் –
யாதாதத் யேன வர்ணிதம் -என்கிறபடியே-சர்வஜ்ஞ சகாசத்திலே மெய் சொல்லிப் பிழைக்க வேண்டி இருக்க அங்கே பொய் பற்றினால் த்யாஜ்யன் இறே-

இத்தம் ரூபம் வசநம வலம்ப்யா ––ந தேஹம் ந பிராணான்–தயா சிந்தோ பந்தோ ––என்கிற வசன மாதரத்தையே பற்றாசாகக் கொண்டு–மாதவன் என்றதே கொண்டு –திருவாய் -2-7-3-என்றும்
திருமால் இரும் சோலை மலை என்றேன் என்னத் திருமால் வந்து என் நெஞ்சு நிறையப் புகுந்தான் -திருவாய் -10-8-1- என்றும்-உக்தி மாத்ரமே ஜீவிக்கையாம் விஷயம் இறே –அபி க்ருபயா –-வதார்ஹம் -என்கிறபடியே தோஷத்தில் அவிஜ்ஞாதா வாயிற்று கிருபா பாரதந்த்ர்யத்தாலே–த்வமேவை வம்பூதம் மே சிஷ்ய மந – ஏவம் பூதம் மே மனஸ் த்வமேவ ஸிஷய – சத்மா ஸ்துதிக்கு உபகரணமான மனஸ் சை
அடிமை கொள்ளக் கடவ தேவரே அதுக்கு உபகரணாம் படி சிஷித்து அருள வேண்டும்-தீ மனம் கெடுத்தாய் -2-7-8–மருவித் தொழும் மனமே தந்தாய் -2-7-7-என்கிறபடியே-பாஹ்யமான மனஸ் ஸைத் தவிர்த்து அடிமைக்கு அனுகூலமான மனஸ் ஸைத் தந்து அருள வேணும்-மனனக மலமறக் கழுவி -1-3-8-என்கிறபடியே மநோ நைர்மல்யம் யோகத்தாலே பிறக்கக் கடவது உபாஸ்கனுக்கு – அந்த யோக ஸ்தானத்திலே பகவத் அனுக்ரஹமாய் இறே இவ்வதிகாரிக்கு இருப்பது –தரணி தர – ரசாதல கதையான பூமியை ஆபத்தே ஹேதுவாக உத்தரித்தவர் அல்லீரோ தேவர் –-ஏனமாய் நிலம் கீண்ட என்னப்பனே –5-7-6-என்றும்-பன்றியாய் அன்று பாரகம் கீண்ட பாழியான்-பெரிய திருமொழி -1-1-4- என்றும் சம்பந்தமும் சக்தியும் உண்டு இவன் இடத்தில் இனி இச்சையே வேண்டுவது – அதை உண்டாக்கி ரஷித்து அருள வேண்டும் என்கிறார் –

(கையார் சக்கரத்து என் கருமாணிக்கமே என்று என்று பொய்யே கைம்மை சொல்லி புறமே புறமே
யாடி மெய்யே பெற்று ஒழிந்தேன் –-ஏதேனும் வியாஜ்யத்தை கொண்டு அஸ்மாதாதிகள் அஹ்ருதயமாக சொல்வதையும் கொண்டு கார்யம் செய்ய வல்லவன் அன்றோ – )

நாஸ்திகர் அல்லாமையாலே இச்சை இல்லை -என்ன மாட்டார் –-பேற்றுக்கு அனுரூபமான இச்சை பெறாமையாலே உண்டு -என்ன மாட்டார்-மாதவன் என்றதே கொண்டு –திருவாய் -2-7-3-என்றும்
திருமால் இரும் சோலை மலை என்றேன் என்னத் திருமால் வந்து என் நெஞ்சு நிறையப் புகுந்தான் -திருவாய் -10-8-1- என்றும்உக்தி மாத்ரமே ஜீவிக்கையாம் விஷயம் இறே –

—

ஸ்லோகம் -60-அவதாரிகை –இச்சையும் இன்றிக்கே–உக்தி மாதரத்தைக் கொண்டு–இச்சையையும் உண்டாக்கி–ரஷித்து அருள வேண்டும் -என்கிறது என் என்ன அவர்ஜநீய சம்பந்தத்தைச் சொல்லுகிறார் –

பிதா த்வம் மாதா த்வம் தயித தநயஸ் த்வம் ப்ரிய ஸூஹ்ருத்
த்வமேவ த்வம் மித்ரம் குருரஸி கதிஸ் சாஸி ஜகதாம்
த்வதீ யஸ் த்வத் ப்ருத்யஸ் தவ பரிஜநஸ் த்வத் கதி ரஹம்
பிரபன்னஸ் சைவம் ஸத்யஹம்பி தவை வாஸ்மி ஹி பர–60-

இவ்வுலகங்களுக்கு நீயே தந்தை; நீயே தாய்; நீயே விரும்பத்தக்க பிள்ளை; நீயே நல்ல உள்ளம் கொண்ட நண்பன்; நீயே நம்பிக்கைக்குப் பாத்திரமான நண்பன்; நீயே குரு; நீயே உபாயம் (வழி) மற்றும் உபேயம் (குறிக்கோள்); நான் உன்னுடையவன்; உன்னுடைய அடிமை; உன்னுடைய தொண்டன்;
உன்னையே சிறந்த உபேயமாகவும், உபாயமாகவும் கொண்டுள்ளவன்; ஆகையால் நான் ஏன் உன்னால் ரக்ஷிக்கப்படக் கூடாது?

ஜகதாம் பிதா த்வம் மாதா த்வம் –உலகங்கட்க்கு எல்லாம் தகப்பனும் நீயே பெற்ற தாயும் நீயே
தயித தநயஸ் த்வம் –அன்பனான மகனும் நீயே
ப்ரிய ஸூஹ்ருத் த்வமேவ –உயிர்த் தோழனும் நீயே
த்வம் மித்ரம் –சர்வ ரஹஸ்யங்களும் சொல்லிக் கொள்ளுதற்குப் பாங்கான மித்ரனும் நீயே
குருரஸி –ஆச்சார்யனும் நீயே
கதிஸ்சாஸி –உபாய உபேயமும் நீயே
அஹம் த்வதீயஸ் –அடியேனோ என்றால் உன்னுடையவன்
த்வத் ப்ருத்யஸ் -உன்னாலே பரிகரிக்கத் தகுந்தவன்
தவ பரிஜநஸ் –உனக்குத் தொண்டன்
த்வத் கதிர் –உன்னையே கதியாகக் கொண்டவன்
பிரபன்னஸ் ச -ப்ரபன்னனுமாயும் இருக்கிறேன்
ஏவம் ஸதி –ஆன பின்பு
அஹம் அபி தவ ஏவ –அடியேனும் உனக்கே
பர அஸ்மி ஹி–ரஷ்யனாக இரா நின்றேன் காண் –

பிதா த்வம்--உத்பாதகராய் ஹித காமராய் இருக்கிறவர் தேவர்–மாதா த்வம் – கர்ப்ப தாரணம் பண்ணி
பிரசவ க்லேசத்தை அனுபவித்து அஸூசி பிரசவங்களையும் மதியாதே இவன் ப்ரிய ஹிதமே அபேஷித்து இருக்கும் தாயைப் போலே பரிவுடையீர் தேவர்-பிதா அஹம் அசய ஜகத –-பூதா நாம் யோ அவ்யய பிதா -(ஸ்ரீ சஹஸ்ர நாமம் -அவ்யய பிதா-அழிவற்ற தந்தை ) தஞ்சமாகிய தந்தை தாய் -திருவாய் -3-6-9–தயித தநயஸ் த்வம் –அபிமதனாய் நிரய நிஸ்தாரகனான புத்ரனைப் போலே நின்று சஹகரிப்பீர் தேவர்-நன் மக்களும் மேலாத் தாய் தந்தையும் அவரே -திருவாய் -5-1-8-ப்ரிய ஸூஹ்ருத் த்வமேவ – அபிமதருமாய் சர்வ காலத்திலும் ஸோபனத்தையே பண்ணும் திரு உள்ளத்தை யுடையராய்
இருப்பீர் தேவரீர் –-அனர்த்தத்தைப் பண்ணி விட்டாலும் விட ஒண்ணாத அபிமதத்வம் அநபிமதன் ஆனாலும் விட ஒண்ணாத ஸூஹ்ருத்த்வம் —அவதாரணம் -சர்வத்திலும் அந்வயிக்க கடவது –த்வம் மித்ரம் –-அர்ஜுனன் ஸூபத்ரை யுடைய ஸ்வயம்வரத்தை தேவருக்கு அறிவித்து லபித்தால் போலே
அசேஷ ரஹஸ்யங்களையும் அறிவிக்கலாம் படி விஸ்வஸ நீயராய் இருப்பீர் தேவரே –குருரஸி –
மன்மனா பவ மதபக்த -என்றும்-மாமேகம் சரணம் வ்ரஜ -என்றும் நின்ற நிலைகளிலே ஹித உபதேசம் பண்ணும் ஆசார்யரும் தேவரே –கதிஸ் சாஸி –-புருஷார்த்த உபாய பூதரும் தேவர் -என்னுதல் – கந்தவ்யத்வாதி கதி -என்று பரம ப்ராப்யர் தேவர் -என்னுதல்-ஜகதாம் – இந்த சம்பந்தம் தேவாதி சகல பிராணிகளுக்கும் சாதாரணம்-உபய விபூதிக்கும் சாதாரணம் -என்னவுமாம் –த்வதீ யஸ் – அந்த சாமான்யம் ஒழிய தமக்கு உண்டான விசேஷ பிரதிபத்தியை அருளிச் செய்கிறார் –-யஸ் யாஸ்மி -என்கிறபடியே தேவருக்கு சேஷ பூதன் –த்வத் ப்ருத்யஸ் – தேவருக்கு அதிசயத்தை விளைத்து ஸ்வரூபம் பெரும் சம்பந்தத்தை உடையன் -என்கை அதனால் தேவருக்கு பரணீயன் -என்னுதல்-தவ பரிஜநஸ் –ஆத்ம தாஸ்யம் -(ஸ்ரீ விஷ்ணு தர்மம் )என்கிற நிருபாதிக தாஸ பூதன் -என்னுதல் –-தாஸ பூதாஸ் ஸ்வதஸ் சர்வே ஹ்யாத் மாந பரமாத்மந ––அஹம் சர்வம் கரிஷ்யாமி -என்று சர்வ கைங்கர்யத்துக்கும் அர்ஹன் –த்வத் கதிர் – தேவரே ப்ராப்ய பூதர் -என்று இருக்கிறேன்-அஹம் பிரபன்னஸ் – ப்ராப்யம் பெறுகைக்கு தேவரையே உபாயமாக அத்யவஸிக்கிறேன்-ஏவம் ஸதி-
தேவர் சர்வ வித பந்துவுமாய் நான் அநந்ய கதியுமான பின்பு –யஹமபி – அஹ்ருத யோக்தன் ஆனாலும்-தவை வாஸ்மி ஹி பர – தவைவ ப்ரோ அஸ்மி –-தேவருக்கே பரனாகிறேன்-ஜ்ஞான சக்த் யாதியாலும் ப்ராப்தி யாலும் என் கார்யம் தேவருக்கே பரம் -என்கை –பரம் ஆகையாவது – சர்வ தேச சர்வ கால சர்வ அவஸ்தை களிலும் சர்வ பிரகார நிர்வாஹ்யனாகை –

(ஒழிக்க ஒழியாத உறவு முறை உள்ளதே–சேலேய் கண்ணியரும் பெரும் செல்வனும் நல் மக்களும் மேலாத் தாய் தந்தையும் அவரே இனி யாவரே-என்றும் தாயாய்த் தந்தையாய் மக்களாய் மற்றுமாய் முற்றுமாய் நீயாய் நீ நின்றவாறு -என்றும் -போலே –ஸூஹ்ருத்-எப்பொழுதும் ஹித விரும்பி–மித்ரன் -சமண வயஷகன் -சகல ரஹஸ்யங்களையும் பகிர்ந்து கொள்ள உரியவன் )

அத்தனும் நீ யன்னையும் நீ செகத்திற்கு எல்லாம் அரு மகவும் மித்ரனும் இதனும் நீயே
வித்தகமாம் குரு நீயே கதியும் நீயே வினையேனும் நின்னடிமை கதி வேறு இல்லேன்
உத்தமமாம் உன் பணிகள் பலவும் செய்ய யுரியேனான் உனை அடைக்கலம் புகுந்தேன்
எத்திறனும் இலனாய் யுன் இணக்கம் கொண்டேன் இனி யான் உனக்கே யாம் பாரம் தானே –60–இவ்வுபய விபூதிகளுக்குள் அடங்கிய எல்லா செகங்களுக்கும் தந்தை நீயே தாய் நீ அருமையான புத்ரன் நீ -மித்ரன் நீ ஹிதனும் நீ -ஆச்சார்யனும் நீ -அடைய வேண்டிய கதியும் நீயே-அடியேன் உன்னுடைய சேஷ பூதன் -ஊழியன் -உன்னால் போஷிக்கத் தக்கவன் -எத்திறனும் இல்லேனாய் உன்னையே கதியாக அடைந்துள்ளேன்-ஆகையால் என்னை ரக்ஷிக்கும் பாரம் உன்னுடையதே –

—

ஸ்தோத்ரம் -61- அவதாரிகை –நீர் மஹா வம்ஸ ப்ரஸூதர் அல்லீரோ –-நிராலம்பரைப் போலே இங்கன் சொல்லுகிறது -என் -என்ன இவ் வம்ஸ்த்தில் பிறந்தேனே யாகிலும் பாப ப்ரசுரனாகையாலே சம்சாரத்தில் அழுந்தா நின்றேன் எடுத்து அருள வேண்டும் – என்கிறார் –

ஜநித்வா அஹம் வம்ஸே மஹதி ஜகதி க்யாத யஸஸாம்
ஸூசீ நாம் யுக்தா நாம் குண புருஷ தத்தத்வ ஸ்திதி விதாம்
நிஸர்க்காத் ஏவ த்வச் சரண கமல ஏகாந்த மநஸாம்
அதோ அத பாபாத்மா ஸரணத! நிமஜ்ஜாமி தமஸி–61-

புகலிடம் கொடுக்கும் ஸ்வாமியே! நான் பரிசுத்தமான, உன்னுடன் எப்பொழுதும் இருக்க விரும்புபவர்களான, சித் மற்றும் அசித் ஆகியவற்றின் ஸ்வரூபத்தையும் தன்மைகளையும் நன்கு உணர்ந்தவர்களான, உன் திருவடிகளிலேயே எப்பொழுதும் தன்கள் மனதை வைத்திருக்கும் சிறந்தவர்களான, ப்ரஸித்தமான புகழை உடைய பெரியோர்கள் அவதரித்த, உயர்ந்த வம்சத்தில் பிறந்திருந்தாலும், பாபமே வடிவெடுத்தவனாகையாலே, இந்த ப்ரக்ருதியில் ஆழமாக மூழ்கிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

ஸரணத! –வழி காட்டும் பெருமானே –அவர் அவர்களுக்கு தகுந்த உபாயத்தைக் கொடுத்து அருளுபவனே
அஹம் ஜகதி க்யாத யஸஸாம்–அடியேன் உலகம் எங்கும் பரவின புகழை யுடையவர்களும்
ஸூசீநாம்–பரிசுத்தர்களும்
யுக்தா நாம்–உன்னை விட்டுப் பிரியாதவர்களும்-ஆத்ம சாஷாத்காரமான யோகத்தில் ஊன்றினவர்கள் என்றும் உன்னுடன் நித்ய சம்ச்லேஷத்தை விரும்பி இருப்பவர்கள் என்றும் ஒரு காலும் உன்னை விட்டுப் பிரியாதவர்கள் என்றும் மூன்றுமே உண்டே-மாக வைகுந்தம் காண்பதற்கு என் மனம் ஏகம் எண்ணும் -திருவாய் -9-3-7-என்று இருக்கை இளைய பெருமாளைப் போலே தேவரோடே யல்லது
செல்லாதவர்கள் -என்னுதல்
குண புருஷ தத்வ ஸ்திதி விதாம்–-–அசேதன தத்வம் என்ன சேதன தத்வம் என்ன இவற்றின்
ஸ்வரூப ஸ்வ பாவங்களை அறிந்தவர்களும்-குண த்ரயாத்மகமான பிரக்ருதியை குணம் -புருஷன் -ஆத்மா –-தத்வ ஸ்திதி உண்மை நிலையை உணர்ந்தவர்கள் -தத்துவங்களின் ஸ்தியை உணர்ந்தவர்கள் என்றுமாம்
நிஸர்க்காத் ஏவ –த்வச் சரண கமல ஏகாந்த மநஸாம்–பரிமளத்துடனே அங்குரிக்கும் திருத்துழாய் போலவும்-வத்ஸ்ம் ஆனது ஜனித்த போதே தாய் முலையிலே வாய் வைக்குமா போலவும்
இயற்கையாகவே உன்னுடைய திருவடித் தாமரைகளில் ஊன்றின மனமுடையவர்களான மஹான்களினுடைய
ஜநித்வா வம்ஸே மஹதி –சிறந்த குலத்திலே பிறந்து வைத்து
அதோ அத பாபாத்மா தமஸி–பாபிஷ்டனாய்க் கொண்டு இருள்மயமான மூதாவியிலே-அடி காண ஒண்ணாத கீழ் எல்லையில்
நிமஜ்ஜாமி–அழுந்திக் கொண்டே கிடக்கிறேன்-பன்மாமாயப் பல் பிறவியில் படிகின்ற யான் -திருவாய் -3-2-2-என்கிறபடியே-இன்னம் தரை கண்டிலன் -என்கிறார் –-சந்தாநிகர் தேவர் பக்கல் அவகா ஹித்த அளவும் நான் பிரக்ருதியில் உள் புக்கேன் -என்கை –

ஜநித்வா அஹம் வம்ஸே மஹதி –வம்ஸ்த்துக்கு மஹத்தை யாவது –-மஹாத்மாக்கள் வந்து ஜனிக்கை ஏதத்தி துர்லப தரம் லோகே ஜந்ம யதீத் ருஸ்ம் -ஸ்ரீ கீதை -6-42-என்னும் வம்சத்திலே பிறந்து வைத்து அனர்த்தப் படா நின்றேன் -என்கை –ஜகதி க்யாத யஸஸாம் – சதுஸ் ஸாகர பர்யந்தமான பூமி எல்லாம் பிரசித்தமான புகழை உடையவர்கள் –திகழும் தன திருவருள் செய்து உலகத்தார் புகழும் புகழ் தானது காட்டித் தந்து -திருவாய் -8-7-5– என்கிறபடியே பகவத் விஷயீ காரத்தால் வந்த புகழ் –ஸூசீ நாம் –
பகவத் வ்யதிரிக்த விஷயங்களில் போக்யதா கந்த ரஹிதராய் இருக்கை –-ஆந்த்ர பாஹ்யமான உபய ஸூசியைச் சொல்லவுமாம்–இவ்வம்சத்திலே பிறந்து அஸூபாஸ் பதம் என்னக் கடவீரோ –யுக்தாநாம்-
க்ருதக்ருத்யா ப்ரதீ ஷந்தே-என்கிறபடியே-நித்ய யோகத்தில் ஆகாங்ஷமாணராய் இருக்குமவர்கள் –
மாக வைகுந்தம் காண்பதற்கு என் மனம் ஏகம் எண்ணும் -திருவாய் -9-3-7-என்று இருக்கை-இளைய பெருமாளைப் போலே தேவரோடே யல்லது செல்லாதவர்கள் -என்னுதல் இப்படிப் பட்ட வம்சத்திலே பிறந்து இச்சை போராது -என்னக் கடவீரோ -என்ன –

குணா புருஷ தத்தத்வ ஸ்திதி விதாம் – சித் அசித் ஈஸ்வரர்களுடைய ஸ்வரூப ஸ்வ பாவ சம்பந்தங்களை அறியுமவர்கள் – குணம் என்று குண ஆஸ்ரயமான பிரக்ருதியைச் சொல்லுகிறது
ஸ்திதி யாவது ஸ்வரூப ஸ்வபாவாதிகள் ––நிஸ்ரக்கா தேவ தவச் சரண கமலை காந்த மநஸாம்–
வத்ஸ்ம் ஆனது ஜனித்த போதே தாய் முலையிலே வாய் வைக்குமா போலே-த்வச் சரணார விந்தங்களிலே ஏகாந்தமான மனஸ் சை ஜந்ம ப்ரப்ருதியாக உடையவர்கள் –-கீழ்ச் சொன்ன ஸூஸி யோகாதிகள் நைசர்க்கிகம் -என்கை –பாபாத்மா – பாபம் தான் ஒரு வடிவு கொண்டால் போலே இருக்குமவன் –-ஞானாநந்தம் ஒழிய பாபமே நிரூபகமாய் -இருக்கை –ஸ்ரணத! –-இவ்வளவிலும் உன் பக்கல் அவகாசம் உண்டாம் படி ஆள் பார்த்து உழி தரும் -நான் -திரு -60-தேவரீரே –தமஸி -அதோ அத -நிமஜ்ஜாமி-பிரக்ருதியிலே தேவர் எடுக்க நினைத்தாலும் கைக்கு எட்டாதபடி ஆழ நின்றேன்-பன் மா மாயப் பல் பிறவியில் படிகின்ற யான் -திருவாய் -3-2-2-என்கிறபடியே இன்னம் தரை கண்டிலன் -என்கிறார் –இத்தால் – சந்தாநிகர் தேவர் பக்கல் அவகா ஹித்த அளவும் நான் பிரக்ருதியில் உள் புக்கேன் –என்கை –

ஜனித்த வம்சம் இது-தேவர் சரண்யர்–நான் படுகிற பாடு இது இறே-அவமஞ்ஜனைப் போலே -வம்ஸ ப்ரபாவமும் ஜீவியாதே–தேவருடைய நீர்மையும் ஜீவியாதே இருக்கிற படி இறே -என்னுடைய பாப ப்ராசுர்யம் என்கிறார் –(யுக்தானாம் -1-ஆத்ம சாஷாத்கார யோகத்தில் ஊன்றியவர்கள்–2-உன்னுடன் நித்ய சம்பந்தத்தை விரும்பி இருப்பவர்கள்-3-ஒருக்காலும் உன்னை விட்டு புரியாதவர்கள் -என்ற மூன்றும் உண்டே-சரணத–தத்வ ஞானம் அறிந்தவர்களுக்கு தகுந்த உபாயத்தை கொடுத்து அருளுபவன் -)

பூ தலம் எங்கும் பரவும் புகழ் பெற்றோராய் புனிதரு நித்ய யோகம் புரிவோர் தாமாய்
கோதில தாய்க் குண புருட தத்துவத்தின் குறிப்பு உணர்ந்து ஜனன முதல் இயற்க்கை கொண்டு
மாதவ நின் மலர் அடி பால் நிலைத்து நின்ற மனமுடையோர் தம் சிறந்த மரபில் தோன்றி
ஏதமுறு இருள் ப்ரக்ருதியில் ஆழ்வேன் எட்டாமே சரணிய மா பாவி நானே –61-ஜகத் பிரசித்தமான கீர்த்தியை யுடையவர்களாய் மஹா பரி ஸூத்த ஆத்மாக்களாய் உன்னுடன் நித்ய யோகத்தை அபேக்ஷித்தவர்களாய் சித் அசித் ஈஸ்வரர்களுடைய ஸ்வரூப ஸ்வ பாவ ஸம்பந்தங்களை அறிந்தவர்களாய்-ஜனன காலம் தொடங்கி இயற்கையாவே உன் திருவடிட் தாமரைகளில் நிலைத்து நின்ற மனத்தை யுடையவர்களாய்-விளங்கும் உத்தமர்களுடைய திரு வம்சத்திலே ஜனித்து ஆபாஸமான இருள் நிறைந்துள்ள இந்த ப்ரக்ருதியில் நீச்ச நிலை யற்று அமிழ்ந்து கிடக்கின்றேன்
மஹா பாவியேன் -ஏ -சரண்யனே –

—

ஸ்தோத்ரம் -62-அவதாரிகை –இவ்வம்சத்தில் ஜென்மத்தையும் அசத் சமமாக்க வல்ல பாபம் உமக்கு எது -என்ன பாபாத்மா -என்கிறத்தைப் பரக்க பேசுகிறார்-(கீழே பாபாத்மா -என்றத்தையே பத்து விசேஷங்களால் விரித்து அருளுகிறார் –-நாம் அனுசந்தித்து உஜ்ஜீவிக்க அருளிச் செய்கிறார் -)

அமர்யாத ஷூத்ரஸ் சல மதிர ஸூயாப்ரஸ்வபூ
க்ருதக்நோ துர்மாநீ ஸ்மர ப்ரவஸோ வஞ்சன பர
ந்ரு ஸ்ம்ஸ பாபிஷ்ட கத மஹமிதோ துக்க ஜலதே
அபாராதுத் தீர்ணஸ் தவ பரிசரேயம் சரணயோ—62-

நான் சாஸ்த்ர மர்யாதைகளை மதிக்காமல் கடந்தவன், தாழ்ந்த விஷயங்களில் ஆசை உள்ளவன்,
நிலை இல்லாத மனதை உடையவன், பொறாமையின் பிறப்பிடம், எனக்கு நன்மை செய்பவர்களுக்கும் தீங்கிழைப்பவன், கைவிடவேண்டிய கர்வத்தை உடையவன், காமத்துக்கு வசப்பட்டவன், ஏமாற்றுபவன், க்ரூரமான செயல்களில் ஈடுபட்டவன் மற்றும் பாபங்களில் மூழ்கியுள்ளவன். நான் எப்படி இந்த எல்லையில்லாத பாபக்கடலின் கரையை அடைந்து உன்னுடைய திருவடிகளுக்குத் தொண்டு செய்வேன்?

1-அமர்யாத –வரம்பு மீறினவனும்
2-ஷூத்ரஸ் –அற்ப விஷயங்களில் சாபல்யம் உள்ளவனும்
3-சலமதிர் -நின்றவா நில்லா நெஞ்சை உடையவனாயும்
4-அஸூயா ப்ரஸ்வபூ–பொறாமைக்குப் பிறப்பிடமானவனும்
5-க்ருதக்நோ -நன்றி கெட்டவனும்
6-துர்மாநீ –துர் அஹங்காரம் உள்ளவனும்
7-ஸ்மர ப்ரவஸோ –காமத்துக்குப் பரவசப் பட்டவனும்
8-வஞ்சன பர–பிறரை வஞ்சிப்பவனும்-சூதனாய்க் கள்வனாகி -திருமாலை -16-சூதினைப் பெருக்கிக் களவினைத் துணிந்து -பெரிய திருமொழி -1-6-3-என்று சொல்லுகிறபடியே-
9-ந்ரு ஸ்ம்ஸ –கொடும் தொழில் புரிபவனும்
10-பாபிஷ்ட –மஹா பாபியுமான
பாவமே செய்து பாவியானேன் -பெரிய திரு மொழி -1-9-9-
ஒப்பிலாத் தீ வினையேன் -திருவாய் -7-9-4-
நானே நாநாவித நரகம் புகும் பாவம் செய்தேன் -பெரிய திருமொழி -1-9-2-
அஹம் அஸ்மா அபராதாநாம் ஆலய –
ராவணோ நாம துர்வ்ருத்த
நீசனேன் நிறை வொன்றும் இலேன் –திருவாய் -3-3-4-என்று அறிவுடையார் தம்தாமை-பேசும்படியான பாபத்திலே நிஷ்டை யுடையவன் –
அஹம் இத அபாராத துக்க ஜலதே-அடியேன் இந்த கங்கு கரை அற்ற துன்பக் கடலில் நின்றும்
உத்தீர்ணஸ் –கரை சேர்ந்தவனாய்
கதம் பரிசரேயம் தவ சரணயோ—உனது திருவடிகளில் எங்கனே கைங்கர்யம் பண்ணப் பெறுவேன் –

அமர்யாத –வேத மரியாதைக்கு பஹிர்ப் பூதன்-ஷூத்ரஸ் –-ஷூத்ரத்வம் ஆவது-நீச விஷயங்களில் அதி சபலன் – உஜ்ஜீவன ஹேதுவான வேத மரியாதையை அனாதரித்து அதுக்கு மேலே விநாச ஹேதுவான
நீச சேவையிலே அதி சபலன்-சல மதிர்- நீச விஷய ப்ராவண்யம் நாச ஹேது-வேத பிரதி பாத்தியா விஷயமே உத்தேச்யம் -என்று-ஒரு ஜ்ஞாநாதிகன் ஹிதம் சொன்னால் அதில் வ்யவஸ்திதன் அல்லேன் –அஸூயா ப்ரஸ்வபூ –பர குணங்களிலே தோஷத்தை உண்டாக்குகைக்கு உத்பத்தி ஸ்தானம் –தனக்கு தோஷம் உண்டாம் அளவன்றிக்கே பிறர் குணங்களிலும் தோஷத்தை உண்டாக்குமவன் -என்கை –க்ருதக்ந – உபகரித்த விஷயத்தில் அபகாரத்தைப் பண்ணுகை–கோக் நே சைவ ஸூ ரா பேச சோரே பக்நவ்ரதே ததா நிஷ்க்ருதிர் விஹிதா ஸத்பி கருதக்நே நாஸ்தி நிஷ்க்ருதி -என்று மாதா பித்ரு சதத்திலும் வத்சல தரமான சாஸ்திரத்திலும் பஹிஷ்க்ருதன் -என்கை-–துர்மாநீ –இப்படி நிக்ருஷ்டனாய் இருக்கச் செய்தேயும் சர்வோத் க்ருஷ்டருக்கு அவ்வருகாகத் தன்னை நினைத்து ஈஸ்வரோஹம் -என்று இருக்குமவன் –ஸ்மர ப்ரவஸோ – தன்னை உத்க்ருஷ்ட ஆத்மாக்களுக்கும் மேலாக நினைத்து இருக்கிற அளவன்றிக்கே விஷய ப்ராவண்ய ஹேதுவான காமனுக்கு பர தந்த்ரனாகவும் பகவத் ப்ராவண்ய ஹேது பூதரானாரைத் தாழ நினைத்தும் அனர்த்தப் பட்டேன் -என்கை –வஞ்சன பர – காம பாரவஸ்யத்தாலே விஷயங்களிலே பிரவணனாய் – அவ்விஷயங்களிலும் த்ரவ்யங்களை வஞ்சித்து -வர்த்திக்குமவன் –-சூதனாய்க் கள்வனாகி -திருமாலை -16-சூதினைப் பெருக்கிக் களவினைத் துணிந்து -பெரிய திருமொழி -1-6-3-என்று சொல்லுகிறபடியே-ந்ரு ஸ்ம்ஸ – தான் விரும்பின விஷயங்களில் வஞ்சகனாய் அன்றிக்கே – தன்னை விச்வசித்து இருப்பார் பக்கல் க்ரூர கர்மாவாய் இருக்குமவன் –பாபிஷ்ட- இதுக்கு எல்லாம் அடி பாப ருசியாய் அதிலே வ்யவஸ்திதனாய் இருக்கை –
பாவமே செய்து பாவியானேன் -பெரிய திரு மொழி -1-9-9-
ஒப்பிலாத் தீ வினையேன் -திருவாய் -7-9-4-
நானே நாநாவித நரகம் புகும் பாவம் செய்தேன் -பெரிய திருமொழி -1-9-2-
அஹம் அஸ்மா அபராதாநாம் ஆலய –
ராவணோ நாம துர்வ்ருத்த
நீசனேன் நிறை வொன்றும் இலேன் –திருவாய் -3-3-4-என்று-அறிவுடையார் தம்தாமை
பேசும்படியான பாபத்திலே நிஷ்டை யுடையவன் –

அபாராத் துக்க ஜலதே கதம் உத்தீர்ண –ஒரு நாளிலே தொடங்கின துக்கம் -என்னுதல்-மேல் ஒரு நாளிலே முடிவு காணுதல் செய்யுமது அல்லாமையாலே த்ருஷ்டி விஷம் போலே காணவே பயமாய் இருக்கிற துக்க சாகரத்தில் நின்றும் –கதம் உத்தீர்ண – இதில் அழுந்திக் கிடக்கிற நான் கரை ஏற எனபது ஓன்று உண்டோ –-முத்தனார் –திருச்சந்த -115-என்கிறபடியே அஸ்ப்ருஷ்ட சம்சார கந்தரான தேவரே கரை ஏற்ற வேண்டும் -என்கை –தவ சரணயோ -கதம் -பரிசரேயம் – துக்க நிவ்ருத்திக்கும் அஷமனாய் இருக்கிற நான் நித்ய ஸூரிகள் அடிமை செய்கிற தேவர் திருவடிகளிலே எங்கனே பரிசர்யை பண்ணுவன்-துக்க நிவ்ருத்தியும் தேவருக்கே பரம் – அடிமை கொள்ளுகையும் தேவருக்கே பரம் –என்கை —

நீதி நெறி நீத்தவனேன் நீசனானேன் நிலையின் மதியேன் பொறாமைக்கு இடமாய் நின்றேன்
பாதகனேன் இறுமாந்தேன் நன்றி கொன்றேன் படும் காமனுக்குப் பர வசனே யானேன்
கோதுடைய வஞ்சகனேன் குரூர நெஞ்சன் கொடும் பாவியாம் அடியேன் குணிக்க ஒண்ணா
வேத முறு மிக்கேதக் கடல் கடந்தே எங்கன நின்னடி இணையில் பணி செய்வேனே –62—சந் மார்க்கத்தைத் துறந்தவனாய்-நீசமான விஷயங்களில் சபலம் யுடையேனாய்-நிலையாது எப்பொழுதும் சஞ்சலிக்கும் புத்தி யுடையேனாய்-பொறாமைக்கு உத்பத்தி ஸ்தானமான வனாய்-நன்றி கொன்றவனாய் மஹா பாதகனாய் அஹங்காரியாய் காம வசத்தனாய் வஞ்சகனாய் குரூரம் உள்ளவனாய் பாவத்தில் நிலைத்தவனாய் நின்ற நான் கரை காண முடியாத இந்தத் துன்பக் கடலில் நின்றும் எப்படிக் கரை ஏறி உன் திருவடிகளிலே கைங்கர்யம் பண்ணப் போகின்றேன்-

—

ஸ்தோத்ரம் -63-அவதாரிகை –புத்தி பூர்வேண பண்ணின ப்ராதி கூல்யங்களைப் போக்கப் போமோ -என்ன காகாபராதத்தையும் ஸிஸூபாலாப ராதத்தையும் பொறுத்து அருளின தேவருக்குப்
பொறுக்க முடியாதது உண்டோ – என்கிறார் –

ரகுவர யத பூ ஸ்தவம் தாத்ரு ஸோ வாயஸ்ஸ்ய
ப்ரணத இதி தயாளூர் யச்ச சைத் யஸ்ய கிருஷ்ண
பிரதிப வமபராத்துர் முக்த சாயுஜ்யதோ அபூ
வத கிமபத மாகஸ் தஸ்ய தி அஸ்தி ஷமாயா-63-

ரகுகுல திலகமான ஸ்ரீராமராக அவதரித்தவனே! பெரிய தவறைச் செய்த காகாஸுரன் விஷத்தில்,
அவனை ஒரு சரணாகதனாகக் கொண்டு, உன் கருணையைக் காட்டவில்லையோ?-எந்தத் தவறுகளையும் பொருட்படுத்தாத கண்ணனே! சேதி குலத்தைச் சேர்ந்த, பிறவிதோறும் உன்னிடத்தில் அபராதம் செய்த சிசுபாலனுக்கு நீ மோக்ஷத்தையே அளித்தாயே. எந்த பாபம் தேவரீருடைய பொறுமைக்கு விஷயமாகாது? எனக்கு தேவரீர் விளக்கி யருள வேண்டும்.

ஹே ரகுவர –ராகு வம்சத்தில் ஸ்ரீ ராமனாக திரு அவதரித்தவனே
த்வம் -நீ
தாத்ரு ஸோ வாயஸ்ஸ்ய-அப்படிப்பட்ட மஹா அபராதியான காகாஸூரனது விஷயத்திலே
ப்ரணத இதி-இக் காகம் நம்மை வணங்கிற்று என்பதையே கொண்டு
தயாளூர் யத் அபூ –தயை பண்ணினாய் இறே-ஷிபாமி -என்றும் ந ஷமாமி -என்றும் பண்ணி வைத்த பிரதிஜ்ஞை பழியாதே-தேவர் க்ருபா கார்யமே பலித்து விட்டது – பிராட்டி சந்நிதி யாகையால் இறே-முக்த கிருஷ்ண-குற்றம் அறியாத கண்ண பிரானே-கிருஷ்ணனாகி என்றும் கிருஷ்ண என்று சம்போதானமாகவும் –
பிரதிபவம் அபராத்துர்–பிறவி தோறும் அபராதம் பண்ணின
சைதயஸ்ய–சிசுபாலனுக்கு – யது வம்ஸ பூதரில் காட்டில் சேதி குலோத்பவன் என்று தன்னை உத்க்ருஷ்டனாக அபிமானித்து இருக்குமவன் –
சாயுஜ்யதோ அபூச சயத-சாயுஜ்யம் அளித்தவனாயும் ஆனாய் இறே
சேட்பால் பழம் பகைவன் சிசுபாலன் திருவடி தாட்பால் அடைந்த தன்மை –திருவாய் -7-5-3-
தஸ்ய தே ஷமாயா-அப்படி எல்லாம் செய்தவனான உன்னுடைய பொறுமைக்கு
அபதம ஆகஸ் கிம் அஸ்தி -இலக்காகாத குற்றம் என்ன இருக்கிறது
வத –அருளிச் செய்ய வேணும்-உனக்குப் பொறுக்க முடியாதது உண்டோ-சர்வஜ்ஞரான தேவருக்கும் மறு மாற்றம் இல்லை க்ஷமித்து அருளி விஷயீ கரிக்கும் இத்தனை -என்கை –

ரகுவர –சரணாகத ரஷணம் பண்ணிப் போந்த-ரகு ப்ரப்ருதிகள் காதகர் என்னும்படி சரணாகத ரஷணததிலே அதிகரராய் இருக்கை – ரகு ராஷச சம்வாதத்தில் சரணாகத ரஷணம் பண்ணிப் போந்தவர்கள் அன்றிக்கே –ஸூக்ரீவம் சரணம் கத -என்றும் த்வயி கிஞ்சித் சமாபன்நே -என்றும் இறே இவர் படி –தாத்ருஸ –அப்படிப் பட்டவன் என்னுமது ஒழிய அனுபாஷிக்கை தான் அசஹ்யமாம் படி இறே பண்ணின அபராதம் –வாயஸ்ஸ்ய – அபராதம் பண்ணுகைக்காக ப்ராப்தமான தேவத்வத்தை விட்டு
நிஹீனமான திர்யக் த்வத்தைப் பரிக்ரஹித்தான் -என்கை –ப்ரணத இதி –ஸ பித்ரா ஸ பரித்யக்த -என்கிறபடியே இவனைப் பரிக்ரஹிக்கில் நமக்கு அனர்த்தம் என்று சர்வரும் உபேஷிக்க -புகலற்று
ஸ தம் நபதிதம் பூ மௌ-என்கிறபடியே விழுந்தவனை சரணாகதன் என்று பிரதிபத்தி பண்ணி
ருஷி –சரணாகதம் -என்றதும் ராம அபிப்ராயத்தாலே-த்வம் தயாளூரபூ –-ப்ரஹ்மாஸ்த்ரத்துக்கு இலக்காம் அளவிலே தேவர்-க்ருபயா பர்யபாலயத் -என்கிறபடியே-தயாளு வானீர் –-ஷிபாமி -என்றும்- ந ஷமாமி -என்றும் பண்ணி வைத்த பிரதிஜ்ஞை பழியாதே தேவர் க்ருபா கார்யமே பலித்து விட்டது –
பிராட்டி சந்நிதி யாகையால் இறே-

யச் ச – ச சப்தத்தாலே-காகாபராதத்தை பொறுத்த அளவேயோ-என்று உதாஹரணாந்தரத்தை சமுச்சயிக்கிறார்-சைத்யஸ்ய –யது வம்ஸ பூதரில் காட்டில் சேதி குலோத்பவன் என்று தன்னை உத்க்ருஷ்டனாக அபிமானித்து இருக்குமவன் –பிரதிப வமபராத்து-காகத்தைப் போலே ஒரு கால் அபராதத்தைப் பண்ணின அளவன்ற்றியே- ஜன்மம் தோறும் பிரதி கூல்யத்திலே வாசனை பண்ணினவனுக்கு –-சாயுஜ்யதோ அபூ –-என்றும்-பஹூ நாம் ஜந்ம நாமந்தே -என்றும்-அநேக ஜந்ம சமசித்த -என்றும் ஜன்மம் தோறும் ஆஸ்ரயித்தார் பெரும் பேற்றை இறே கொடுத்தது –
சாயுஜ்யம் ஆவது -சமான குண யோகம் –-சாயுஜ்யம் ப்ரதிபன்னா யே தீவர பக்தாஸ் தபஸ் விந
கிங்கரா மம தே நித்யம் பவந்தி நிருபத்ரவா—முக்த –ஆயர் குலத் தீற்றிளம் பிள்ளை –திருவாய் -7-6-10-என்கிறபடியே அபராத அநபிஜ்ஞன் இறே கிருஷ்ணன்-(ஸாயுஜ்யம்‌ ப்ரதிபந்நா யே தீவ்ர ப,க்தாஸ்‌ தபஸ்விந: | கிங்கரா மம தே நித்யம்‌ ப,வந்தி நிருபத்‌,ரவா: || [எவர்கள்‌ மேலான ப,க்தியை உடையவர்களோ, எவர்கள்‌ ப்ரபத்தி யாகிற தபஸ்ஸைச்‌ செய்தவரோ, அவர்களே என்னுடன்‌ ஸாயுஜ்யத்தை அடைந்து, ஸம்ஸாரமாகிற உபத்‌ரவம்‌ நீங்கப் பெற்றவர்களாய்‌, எப்போதும்‌ எனக்குக்‌ கைங்கர்யம்‌ செய்பவர்களாகிறார்கள்‌)அதுக்கு மேலே ஒரு பேற்றை முடிக்கிற தசையிலே ஸூக ரூபமான வடிவைக் கண்ணுக்கு இலக்காக்கின ஏற்றம் –தஸ்ய தே ஷமாயா அபத்த மாக கிமஸ்தி--கால பேதத்தாலே தேவர் வேற ஒருவன் ஆகிறீர் அல்லீர்-தேவர் க்ருபைக்கு அவிஷயமான பாபம் உண்டோ-கிம் ஷேப அப்தம் -அஸ்தானம் -அவிஷயம் இத்யர்த்த –
வத சர்வஜ்ஞரான தேவருக்கும் மறு மாற்றம் இல்லை க்ஷமித்து அருளி விஷயீ கரிக்கும் இத்தனை -என்கை –

(ப்ரதிபவம் -காகாசுரன் ஒரு ஜன்மாவில் பண்ணின அபசாரம் -சிசுபாலனோ மூன்று ஜன்மாக்களில் அபராதம் – இருந்தாலும் க்ஷமித்து சாயுஜ்யம் அளித்தாயே- சேட்பால் பழம் பகைவன் சிசுபாலன் திருவடி தாட்பால் அடைந்த தன்மை –திருவாய் -7-5-3-)

அத்தகைய காகனையும் அன்று அளித்தாய் அடி பணிந்தான் என விரகு திலக ராமா
மொய்த்த பவம் தொறும் பிழையே முடித்து வந்த மூர்க்கன் சிசு பாலனுக்கும் கண்ண அந்நாள்
உத்தமமாம் ஓர் பதவி யுதவினாய் ஒப்பிலாதாம் பொறுமைக்கு ஓர் இலக்கு ஆகாத
எத்தகைய அபராதம் எங்கு தானும் இசைந்துளதோ என் நாத இயம்புவாயே –63-ஏ ரகூத்தமா -அத்தன்மைத்த மஹா அபராதியான காகாசூரன் கீழே விழ-அவனை சரணாகதி பண்ணினவனாகக் கொண்டு ரக்ஷித்தாய்-ஜென்மம் தோறும் அபராதமே செய்து நின்ற அந்த சிசுபாலனுக்கும் ஏ கண்ணபிரானே ஸாயுஜ்ய பதவியைத் தந்து அருளினை-ஆதலால் உன் க்ஷமா குணத்தால் -ஆஸ்ரித அபராதங்களை அறியாதவன் போல் இருக்கும் தன்மையினால் முக்தனானவனே இவ் விதமான உன்னுடைய பொறுமைக்கும் அகப்படாமல் விலக்கான எந்த அபாராதமேனும் எங்காயினும் இருக்கின்றதோ ஏ நாத அருளிச் செய்வாய் –

—

ஸ்தோத்ரம் -64-அவதாரிகை –ஸ்வ தந்த்ரரான நாம் சிலர் திறத்தில் ஒன்றைச் செய்தோம் -என்னா
இதுவே மரியாதையாகக் கடவதோ –என்ன கடல் கரையிலே ஆஸ்ரித சாமான்யத்திலே-தேவர் பண்ணின பிரதிஜ்ஞை என்னை ஒருவனை ஒழியவோ என்கிறார் –

நநு பிரபன்னஸ் ஸக்ருதேவ நாத
தவாஹ மஸ்மீதி ச யாசமாந
தவா நுகம்ப்ய ஸ்மரத பிரதிஜ்ஞாம்
மதே கவர்ஜம் கிமிதம் வ்ரதம் தே–64-

ஸ்வாமி! “நான் உன்னிடத்தில் ஒருமுறை சரணடைந்துள்ளேன்” என்றும்-“உனக்கே நான் தொண்டு செய்ய வேண்டும்” என்றும் சொல்லி,-நீ கடற்கரையில் விபீஷணன் சரணடைய வந்த ஸமயத்தில் செய்த சபதத்தை நினைக்கும் நான், உன்னுடைய கருணையைப் பெறத் தகுந்தவன்; தேவரீருடைய சபதம் என் ஒருவனைத் தவிர்த்தோ?

நநு நாத-ஸ்வாமிந்
அஹம் ஸக்ருதேவ பிரபன்னஸ் இதி –நான் ஒரு கால் பிரபத்தி பண்ணினவன் என்றும்
அஹம் தவ அஸ்மி இதி ச -நான் உனக்கே உரிமைப்பட்டு இருக்கிறேன் என்றும் சொல்லிக் கொண்டு
யாசமாநஸ் அஹம் -கைங்கர்ய புருஷார்த்தத்தைப் பிரார்திக்கிற அடியேன்
தவ ஸ்மரத பிரதிஜ்ஞாம்–அன்று நீ கடற்கரையில் ஸ்ரீ விபீஷண ஆழ்வானுக்குப் பண்ணின ப்ரதிஜ்ஜையைத் திரு உள்ளத்திலே கொண்டு இருக்கிற உனக்கு
அநு கம்ப்ய –அருள் புரிய அறியேன் –
மதேக வர்ஜம் கிம் இதம் வ்ரதம் தே–உன்னுடைய இந்த விரதம் என் ஒருவனைத் தவிர்த்ததோ
சர்வ சாதாரணமான ப்ரதிஜ்ஜை பொய்யோ
த்வத் பாத மூலம் சரணம் ப்ரபத்யே –ஸக்ருத் பிரபதனம் பண்ணினேன்-கதா அஹம் ஐகாந்திக நித்ய கிங்கர ப்ரஹர்ஷயிஷ்யாமி -என்று-தவாஸ்மீதி யாசநனும் பண்ணினேன் -ப்ராப்ய அபேஷையும் பண்ணினேன் –-அபயம் ததாமி ப்ரதிஜ்ஜை பலிக்க வேண்டியது அன்றோ –

நநநு பிரபன்னஸ் –-ஸ்க்ருதேவ -என்றத்தை ஸ்மரிக்கிறார்–ஸக்ருதேவ ப்ரபந்நாய தவாஸ்மீதி ச யாசதே -அபயம் சர்வ பூதேப்யோ ததாம் ஏதத் வ்ரதம் மம ஸக்ருதேவ -என்றது –-சஹசைவ –உடனேயே -என்று ஆழ்வான் நிர்வஹிக்கும் –-அநாதி காலம் சம்சரித்துப் போந்த இவன் ஒரு ஜன்மம் எல்லாம் ப்ரபத்தியை அனுசந்தித்தால் தான் -ஸ்க்ருத் -என்கைக்குப் போருமோ -என்பர் எம்பார் –-பகவத் ப்ரபாவத்தைப் பார்த்தால் ஒரு காலுக்கு மேல் மிகை – ப்ராப்ய ருசி ப்ராப்தி அளவும் அனுவர்த்திக்கும் -என்பர் பட்டர் – நாத –ஒரு கால் பண்ணின பிரபத்தி அமைகிறது வகுத்த நாதன் ஆகையாலே – ஆபி முக்யம் மாத்ரமே அமைந்து இருக்கிறது – இழவு பேறு தன்னதான குடல் துடக்கு – அசரண்ய விஷயத்தில் ஆர்த்த பிரபத்திக்கும் பலம் பாஷிதம் – வகுத்த விஷயத்தில் த்ருப்த பிரபத்திக்கும் பல வ்யாப்தி யுண்டு – தவாஸ்மீதி ச யாசமாந -அஹம் தவாஸ்மி-பிரத்யக் வஸ்து வானது கிஞ்சித் கரித்துத் தன சத்தையை லபிக்க வேணும் என்று யாசிக்கை – உத்தார்த்த பிரக்ரியையால் -த்வயம் உத்தரார்தம் -கைங்கர்யத்தை பிரார்திக்கை –த்வத் பாத மூலம் சரணம் ப்ரபத்யே -என்று என்னுடைய வெறுமையை முன்னிட்டுக் கொண்டு பிரபத்தி பண்ணினேன் –-ஐ காந்திக நித்ய கிங்கர ப்ரஹர்ஷயிஷ்யாமி -என்று ப்ராப்ய அபேஷையும் பண்ணினேன் –இரண்டு பதத்தாலும் பக்தி பிரபத்திகள் இரண்டிலும் அதிகரித்த அதிகாரிகள் இருவரையும் சொல்லுகிறது -என்பாரும் உண்டு-தவா நுகம்ப்ய ஸ்மரத பிரதிஜ்ஞாம் –
ஏதத் வ்ரதம் மம -என்று கடல் கரையில் பண்ணின பிரதிஜ்ஞையை ஸ்மரியா நின்று கொண்டு
தேவருக்கு அனுக்ராஹ்யன் –மதே கவர்ஜம் கிமிதம் வ்ரதம் தே – சர்வ சாதாரண பூதரான தேவர் உடைய
அசாதாராண இந்த சங்கல்பம் என்னை ஒழிந்து இருக்குமோ –-கிம் ஷேப –-இன்னானை ஒழிய -என்று விசேஷித்த தாகில் அன்றோ-எனக்கு இழக்க வேண்டுவது-தேவர் சத்ய சங்கல்பராகையால் என்னை ரஷித்து அருள வேணும் –என்கை –(தத்‌ ப்‌ ரூஹி வசநம்‌ தே,வி ! ராஜ்ஞோ யத,பி காங்க்ஷிதம்‌ | கரிஷ்யே ப்ரதிஜாநே ச ராமோ த்‌,விர்‌ நாபியாஷதே ॥ [அம்மா। அரசர்‌ விரும்பிய தான அந்த வசனத்தைச்‌ சொல்லுவாயாக, அப்படியே செய்கிறேன்‌; ப்ரதிஜ்ஞையும்‌ செய்கிறேன்‌. ராமன்‌ இரண்டு வித,மாகப்‌ பேசமாட்டான்‌)

ஒரு முறை யுனக்கு அடைக்கலம் புகுந்து எனக்கே யான
யுரிமையை யுடையேனாக வேண்டு நான் சபதம் முன்னி
யருளு நின்னருளுக்கு இலக்கா வாகுவன் நாத னினில்
விரதம் என் ஒருவனைத் தான் விலக்கியே ஒழிக்கும் கொலோ –64-ஏ நாத ஒரு தரம் உனக்கு அடைக்கலம் புகுந்து உனக்கே சேஷபூதன் ஆகின்றேன் என்று பிரார்த்திக்கும் அடியேன் தென் கடல் கரையில் செய்து அருளிய ப்ரதிஜ்ஜையை நினைத்து உன் கிருபைக்குப் பாத்திரம் ஆகிறேன்-இப்படிப்பட்ட உன் ஸங்கல்பம் அடியேன் ஒருவனை மாத்ரம் விலக்கி ஒழித்து விடுமோ -ஒருக்காலும் ஒழியாது அன்றோ –

—

ஸ்தோத்ரம் -65-அவதாரிகை –ராமோ த்விர் நாபி பாஷதே-என்கிற சங்கல்பத்தை விட்டீரே யாகிலும்
ஸ்ரீ பெரிய முதலியாரோடு வித்யையாலும் ஜன்மத்தாலும் உண்டான சம்பந்தத்தையே பார்த்து அருளி –
என்னுடைய நன்மை தீமைகளைப் பாராதே விஷயீ கரிக்க வேணும் -என்ன அதுக்குக் கண்ணழிவு இல்லாமையாலே அப்படிச் செய்கிறோம் -என்று ஈஸ்வரன் அனுமதி பண்ண தாம் அனுமதி பெற்றாராய்
ஸ்தோத்ரம் தலைக் கட்டுகிறது –

அக்ருத்ரிம த்வச் சரணார விந்த
ப்ரேம ப்ரகர்ஷாவதி மாத்மவந்தம்
பிதாமஹம் நாத முநிம் விலோக்ய
ப்ரஸீத மத் வ்ருத்தம சிந்தயித்வா–65-

எம்பெருமானே! என்னுடைய நடத்தையைக் கருதாமல், உன் திருவடிகளில் இயற்கையான அன்பில் சிறந்தவரான, தன் ஸ்வரூபத்தை உணர்ந்தவரான, என்னுடைய பாட்டனாரான ஸ்ரீமந் நாதமுனிகளைப் பார்த்து என்னை மன்னித்தருள வேண்டும்.

மத் வ்ருத்தம் –என்னுடைய நடவடிக்கையை
அசிந்தயித்வா–கணிசியாமல்
அக்ருத்ரிம த்வச் சரணார விந்த ப்ரேம ப்ரகர்ஷ அவதிதம் -உனது திருவடித் தாமரையில் உண்மையாக
உண்டான பரம பக்திக்கு எல்லை நிலமாய் இருப்பவரும்
ஆத்மவந்தம்–ஆத்ம ஸ்வரூபத்தை உள்ளபடி உணர்ந்தவரும் -ஜிதேந்த்ரியர் -சத்தை பெற்றவர்
பிதாமஹம் நாத முநிம் -எனக்குப் பாட்டனாருமாகிய ஸ்ரீ மந் நாத முனிகளை–-ஸ்ரீ ஈஸ்வர பட்டரது திருக்குமாரர் நம் ஆளவந்தார்
விலோக்ய–கடாக்ஷித்து
ப்ரஸீத –அடியேனை அனுக்ரஹித்து அருளாய்

அக்ருத்ரிம – க்ரியயா நிர்வ்ருத்த க்ருத்ரிம தத் ரஹித அக்ருத்ரிம ஸ்வாபாவிக -இத்யர்த்த –-ஒரு செய்கையால் உண்டாக்கப் பட்டது க்ருத்ரிமம் -செயற்கை அப்படி அற்றது அக்ருத்ரிமம்-இயற்கையானது –-குலம் தானே யோகி குலம் ஆகையாலே நை சர்க்கிகம் -என்கை – மெய்யான ப்ரேமம் -என்னவுமாம் –தவச் –ப்ராப்த சேஷியான உன்னுடைய-சரணார விந்த –ஆஸ்ரிதருக்கு இழியும் துறையை போக்யமான திருவடிகளை –ப்ரேம ப்ரகர்ஷாவதிம்--ப்ரேமாதிஸய ஸீமா பூமி யானவர்
நமக்கு இதர விஷயங்களில் ப்ரேமம் எல்லாம் இவர்க்கு வகுத்த விஷயத்திலே இறே இருப்பது – மாத்மவந்தம் – பகவத் சேஷத்வம் ஸ்வரூமாகவே ஆத்மா யாதாம்ய ஜ்ஞானம் உடையவர் -என்கை –
தநவந்தம் -என்னுமா போலே –பிதாமஹம் நாத முநிம் –-குடல் துடக்கை உடையராய் பகவத் ஜ்ஞான நிதியாய் உள்ளவரை –விலோக்ய – கடாஷித்து-ப்ரஸீத – அபராதங்களைப் பொறுத்து அருள வேணும் – மத் வ்ருத்தம சிந்தயித்வா – அஸ்த் கர்மத்தை விஸ்மரிக்கக் கடவராக வேணும் -என்கை –
மத் வ்ருத்தம் -என்று சத் கர்மத்தை நினைக்கிறது –-வ்ருத்தவான் என்றால் சத் கர்ம யுக்தனை இறே சொல்லுகிறது –-ஸ்வ கதமான வற்றை அநாதரித்து-பெரிய முதலியார் சம்பந்தம் எனக்குத் தஞ்சமாக வேணும் என்று பிரார்த்தித்து ஸ்தோத்ரத்தைத் தலைக் கட்டுகிறார் –(பிதாமஹத்வம் வித்யையாலும் ஜென்மத்தாலும் –ஸ்ரீ ஈஸ்வர பட்டாழ்வார் இவர் திருத் தந்தை – )

(த்வச்சரணாரவிந்த,) இவ்வாத்மாவுக்கு வகுத்த தேவர்‌ திருவடித்தாமரைகளிலே.
(ப்ரேம ப்ரகர்ஷாவதி,ம்‌) பக்த்யுத்‌ கர்ஷத்துக்கு அவதி,யாயுள்ளவரை. பரபக்தியுக்தரா யிருக்கை. அநபாயினியான ப்ரீதி ஸம்ஸாரிகளுக்கு ஸப்‌தாதி,களிலே; இவர்க்கு இவ் விஷயத்திலே யிறே.
(ஆத்ம வந்தம்‌) ப.கவச் சேஷதைக ரஸராயுள்ளவரை.
மேல்‌ ப்ரேம ப்ரகர்ஷத்துக்கு அடியா ன ஆத்ம யாதாத்ம்ய ஜ்ஞான முடையவரென் கை.
(பிதாமஹம்‌) .“*வித்‌,யயா ஜந்மநா ச ”,
(நாதமுநிம்‌) ஸ்ரீரங்க நாதரென்‌ற திருநாமத்தை உடையவராய்‌, பகவத்‌,ஜ்ஞாந நிதியாயுள்ளவரை.
(விலோக்ய ப்ர ஷீத;) அவரைப்‌ பார்த்து என்‌ அபராதங்களைப்‌ பொறுத்‌தருள வேணும்‌.
(மத்‌,வ்ருத்தமசிந்தமித்வா) அஸத் கர்மத்தை விஸ்மரித்தவோ பாதி ஸத் கர்மத்தையும்‌ சிந்தியாதே, அவரைப்‌ பார்த்து ப்ரஸந்ராக வேணுமென்கை, “மத்‌,வ்ருத்தம்‌”” என்று ஸத் கர்மத்தை நினைக்கிறது. “வ்ருத்த வாந்‌‘ என்றால்‌ ஸத்கர்ம யுக்தனை யிறே சொல்லுகிறது. ஸ்வகதமான வற்றை அநாதரித்து பெரிய முதலியாரோட்டை ஸம்பந்தத்தையே பார்த்து ரக்ஷித்தருள வேணும்

இயற்கையில் இசைந்து இலங்கு நின் மலரடியின் பக்தி
வியப்பினுக்கு எல்லையாம் என் வித்தகப் பாட்டனாராம்
நயப்புறும் ஸ்ரீ மன் நாத முனிகளைக் கடைக் கணித்து என்
கயப்புறும் காதை நோக்காக் கனிவுடன் அருளுவாயே –65-இயற்கையினாலேயே யுண்டான உன் திருவடிக்கண் உற்ற பக்தியின் விசேஷத்துக்கு எல்லை போன்றவரும்-ஆத்ம ஞானம் யுடையவரும் -ஜென்மத்தாலும் ஞானத்தாலும் எனக்குப் பாட்டனாருமான-ஸ்ரீ மன் நாத முனிகளைக் கடாக்ஷித்து அடியேனுடைய கைப்பு உண்டாக்கும் ஹீன சரித்திரங்களைப் பாராது

ஸ்தோத்ரம் தன்னில்‌ செய்ததாகிறது:– முதலிட்டு அஞ்சு ஸ்லோகத்தாலே பகவத்‌, விஷயத்தில்‌ இழிகைக்கு யோக்யனாக்கின ஆசார்யனை உபகார ஸ்ம்ருதியாலே ஸரணம்‌ புக்கு,
அநந்தரம்‌ நாலு ஸ்லோகத்தாலே பகவத்‌, விஷயத்திலே இழிந்து, தத் ப்ரப௱வத்தாலே ஸ்தோத்ரா க்ஷேப ஸமாதானத்தைப்‌ பண்ணி,
நா வேஷஸே’–தொடங்கி *த்வதராஸ்ரிதாநாம்‌’ அறுதியாக ஸரண்ய ப்ரபாவத்தைச்‌ சொல்லி,
நமோ நம:விலே அந்த ப்ரபாவத்துக்குத்‌ தோற்றுத்‌ திருவடிகளிலே விழுந்து,
ந த,ர்ம நிஷ்டோஸ்மி என்று தொட்ங்கி *தவாம்ருதஸ்யந்திநி’யளவும்‌ வெறு மையை முன்னிட்டு ஸரணம்‌ புக்கு, ஸரணாகதனுக்கு ஸம்பாவிதமான ஸ்வ பாவங்களைச்‌ சொல்லி,
‘த்வதங்க்ரி தொடங்கி இரண்டு ஸ்லோகத்தாலே, “மநோ வாக் காயங்கள்‌ எல்லாவற்றாலும்‌ ஸரணம்‌ புக வேண்டா; காயிகமாதல்‌ மானஸமாதல்‌ அமையும்‌ அபிமத ஸித்‌திக்கு” என்று சொல்லி,
*விலாஸ தொடங்கி பவந்தம்‌’ முடிவாக ப்ராப்யத்தை ப்ரார்த்தித்து,
தாம்‌ ப்ரார்த்தித்தபோதே ப்ராப்யம்‌ ஸித்தியாமையாலே ஸூரி போக்யமான விஷயத்தை நித்ய ஸம்‌ஸாரியான நான்‌ ஆசைப்படக் கடவேனோ?” என்று தம்மை “திகஸூசிம்‌’ என்று நிந்தித்து,
பின்பு தம்முடைய ருசியாலே, “அயோக்யதாஹேதுவான பாபத்தையும்‌ தேவருடைய க்ருபையாலே போக்கி யருள வேணும்‌’ என்று தாம்‌ பண்ணின ப்ரபத்தியை ஸ்மரிப்பித்து, “அபராத, ஸஹஸ்ரவிலே அபேஷித்து.
*அவிவேக’ என்‌று தொடங்கி மூன்று ஸ்லோகத்தாலே “தேவர்‌ க்ருபைக்கும்‌ ஆகாதாருண்டோ?” என்று சொல்லி,
மேல்‌ இரண்டு ஸ்லோகத்‌ தாலே ஸ்வ ஸ்வரூப யாதாத்ம்யத்தையும்‌,
“அவபோதி,த” விலே பரபக்தியையும்‌ அபேக்ஷித்து,
மேல்‌ இரண்டு ஸ்லோகத்தாலே அப் புருஷார்த்தத்தில்‌ சரமாவதியான ததீய ஸேஷத்வத்தை ப்ரார்த்தி,த்து,
மேல்‌ ஒரு ஸ்லோகத்‌ தாலே *“ஸேஷத்வ விரோதிகளைப்‌ போக்கித்‌ தந்தருள வேணும்‌ என்று அபேக்ஷித்து,
மேல்‌ மூன்று ஸ்லோகத்‌தாலே “இப்படி இச்சிக்கிற தான்‌ அஸூபாஸ்பதன்‌; இச்சைதானும்‌ போட்கனானாலும்‌ தேவர்‌ க்ருபாதி,குணங்களாலே அஸூபத்தைப்‌ போக்கி, நிருபாதிக ஸம்பந்தாத்‌ தாலே இச்சையையும்‌ பிறப்பிக்கை தேவர்க்கே பரம்‌” என்று, மேல்‌ இரண்டு ஸ்லோகத்தாலே ‘விலக்ஷண ஸந்தானத்தில்‌ ஜன்மமும்‌, பாப ப்ராஸூர்யத்தாலே அகிஞ்சித்கரம்‌” என்று,
மேல்‌ இரண்டு ஸ்லோகத்தாலே,நான்‌ பண்ணின ப்ரபத்தியை நினைத்து, இப் பாபத்தை தேவருடைய க்ஷ்மைக்கு விஷயமாக்கவேணும்‌’ என்று ௮பேக்ஷித்து, “நான்‌ பண்ணின ப்ரபத்தியை அநாதரிக்கிலும்‌, ப்ரபந்ந விஷயமாகப் பண்ணின ப்ரதிஜ்ஞையை அநாதரிக்கிலும்‌, பெரிய முதலியார்‌ பக்கல்‌ தேவர்க்கு உண்டான ராகத்தை விடவொண்ணாதிறே; தத்‌ ஸம்பந்த,த்தைப்‌ பார்த்து, என்னுடைய நன்மை தீமைகளைப்‌ பாராதே ரக்ஷித் தருள வேணும்‌’ என்று முடிக்கிறார் –

———————————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ ஆளவந்தார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –