ஸ்ரீ வ்யாஸ மஹரிஷியால் அருளிச் செய்யப்பட்டது பிரஹ்ம ஸூத்ரம், இதற்கு வேதாந்த சாஸ்திரம் என்றும் சாரீரக மீமாம்ஸா என்றும் பெயர் உண்டு, இது உபநிஷத் பாகத்தின் அர்த்தத்தை நன்றாக வெளிப்படுத்துவதற்கு அவதரித்தது. இது நான்கு அத்தியாயங்கள் கொண்டது. முதல் இரண்டு அத்தியாயங்கள் ஸித்தமான பர பிரஹ்ம ஸ்வரூபத்தை நிரூபணம் செய்ய வந்தவை, பிந்திய இரண்டு அத்தியாயங்கள் ஸாத்யமான உபாய பூத உபாஸனத்தையும் பலத்தையும் நிரூபணம் செய்ய வந்தவை-ஸர்வ ஜகத்திற்கும் பர ப்ரஹ்மம் காரணம் என்றும், எல்லா தத்துவங்களைக் காட்டிலும் விலக்ஷணம் என்றும், மோக்ஷத்தை விரும்புகின்றவர்களால் உபாஸிககத் தகுந்தவர் என்றும் உபநிஷத்துக்களைக் கொண்டு நடந்த இரண்டு அத்தியாயங்கள் மூலமாக ஸ்தாபித்தார் வேத வ்யாஸர். மூன்றாவது அத்தியாயம் உபாய பூதமான உபாஸனத்தைச் சொல்ல வந்தது. உபாஸனத்தில் இழியமவனுக்கு முதல் முதலாக இரண்டு அம்சம் வேண்டும் 1-அடையப்படும் பர ப்ரஹ்மத்தைக் காட்டிலும் வேறு பட்ட விஷயங்களில் ஆசை யின்மை,-2-ப்ராப்யமான ப்ரஹ்மனிடத்தில் ஆசை, இவை இரண்டும் உள்ளவன் தான் பரமாத்ம உபாஸனத்தில் இழிவான். சிற்றின்பத்திலேயே ஆசையோடு அழுந்திக் கிடப்பவன் பேரின்பத்தில் இழியமாட்டான் அல்லவா? அதற்காக ஷுத்ரமான இன்பத்தில் வைராக்யம் வேண்டும். இந்த வைராக்யமும் அதிலுள்ள தோஷங்களை பார்ப்பவனுக்கே ஏற்படும். எனவே இந்த ஜீவாத்மாவிற்கு இந்த லோகத்திலும், பர லோகத்திலும் உள்ள தோஷங்களைக் கூற வேண்டும். இதைக் காட்டவே வைராக்ய பாதம் ஏற்பட்டது.
இங்கு சாமான்யமாகவே ஒரு சங்கை இடலாம், ஸம்ஸாரத்தின் அடிச்சூட்டை தாங்க முடியாமல் மனம் நொந்து தளர்ந்து இனி ஸம்சார ஸம்பந்தமே வேண்டாம் என்று ஜனன மரணாதிகளுக்கு பயந்து வேதாந்த சாஸ்திரத்தை கேட்க விரும்புகின்றனர் உலகில். ஆகையால முதலிலேயே வைராக்யம் வந்து விட்டது, மறு படி அதற்காக ஒரு பாதம் ஏன் ஏற் படுத்த வேண்டும் என்று, இதற்கு உத்தரம் –வைராக்யம் இரண்டு வகைப்படுகிறது-ப்ரஹ்ம ஸ்வரூபத்தை நன்றாக ஆசார்யனிடத்தில் அறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்கிற ஆசை ஒருவனுக்கு ஏற்படுகிறது. பிறகு நன்கு அறிய முயற்சிக்கிறான், ஆசார்யனிடமும் செல்கிறான், ஸதாசார்யர்களின் உபதேசம். மூலமாக நன்றாக ப்ரஹ்மத்தையும், அதை அடையும் வழியையும் தெரிந்து கொள்கிறான். இவன் வேதாந்த சாஸ்திரத்தை ஸ்ரவணம் செய்ய விரும்பினதற்குக் காரணம் எது என்றால் வைராக்யம் தான் என்று சொல்ல வேண்டும், ஸம்சாரத்தில் பல வித கஷ்டங்களை அனுபவித்தோம், ஸத் விஷயங்களை யாவது கேட்டு மன நிம்மதியை அடையலாம் என்று ஸ்ரவணம் செய்ய ஆசார்யனிடம் போகிறான். இது முதல் பர்வம், ஆசார்யன் மூலமாகக் கேட்ட பிறகு தனக்கு எல்லா அவஸ்தைகளிலும் உள்ள எல்லா தோஷங்களையும் தனது ஸ்வரூபத்தையும் நன்கு உணர்ந்து விடுகிறான், ஏதோ ஆனந்தத்தைக் கொடுக்கக் கூடியதாக நினைத்து இருந்த ஸ்வர்க்காதிகளும் பரமாத்ம ஆனந்தத்தைம் பராமர்சித்தால் நரகத்திற்கு ஸமானங்கள என்பதை நன்கு அறிந்து கொள்கிறான. உடனடியாக அவனை அடைய உபாயமாகச் சொல்லப்பட்ட உபாஸனத்தில் இறங்குகிறான். அது இரண்டாவது பர்வம். இதை அறிவிக்கவே இந்த பாதம் ஏற்பட்டது.
முதலில் வந்த வைராக்யம் சாஸ்த்ர ஸ்ரவணத்துக்கு அநுகுணமானது. இப்பொமுது கூறப்படும் வைராக்யம் உபாஸனததிற்கு அனுகுணமானது. -விச்வாசத்தில் ஏற்றக் குறைவு இருப்பது போல் வைராக்கியத்திலும் ஏற்றக் குறைவு உண்டு-இந்த பாதத்தில் ஆறு அதிகரணங்கள் உள்ளன. முதல் அதிகரணத்தில் ஸ்வர்கத்திற்கு போகும் அதிகாரியினுடைய அவஸ்தையும் அங்குள்ள தசையும் கூறப்படுகின்றன. இரண்டாவது அதிகரணத்தில் யாகம் முதலிய ஸத் கர்மங்களைச் செய்து ஸ்வர்க்கத்துக்குச் சென்று போகாபாஸங்களை அனுபவித்துத் ‘ திரும்பியும் இங்கு பாப புண்யங்கள் மூலமாக பிறக்கின்றான் என்று சொல்லப்படுகிறது. மூன்றாவதில் இதைச் செய் என்று சாஸ்திரங்களிற் விஹிதமான ஸத்கர்மங்களைச் செய்யாதவர்களும் இதைச் செய்ய வேண்டாம் என்று நிஷித்தமான கர்மங்களைச் செய்கிறவர்களுமான அநிஷ்டாதிகாரிகளைப் பற்றின விஷயம் விசாரிக்கப்படுகிறது. நான்காவதில் ஸ்வர்க்கத்தில் இருந்து திரும்பி வரும் இஷ்டாதிகாரிகளுக்கு வழியில் ஆகாசம் முதலியவைகளோடு ஓட்டிக் கொண்டு ஞானம், சுகம், துக்கம், எதுவுமின்றி வருகை பற்றிய விஷயம் பேசப்படுகிறது. ஜந்தாவதில் ஆகாயம், வாயு, அப்ரம் முதலியவைகளோடு சம்பந்தப்பட்டு வருகிறவர்களுக்கு அந்தந்த சம்பந்தத்தில் கொஞ்ச காலமே விளம்பம் உண்டு. அதாவது ஆகாசாதிகளில் கிஞ்சித் காலம் சம்பந்தப்பட்டு அப்படியே இருப்பார்கள். பிறகு அதிலிருந்து விடுபட்டு நெல் முதலியவைகளில் சம்பந்தப்படுவார்கள். இங்கு இவர்களுக்கு அதிக கால சம்பந்தம் உண்டு என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆறாவது அதிகரணத்தில் தாயின் கர்ப வாஸம் வந்த பிறகு தான் சரீரம் உண்டாகிறது, அதற்கு முன் வரை சிற்சில பொருள்களுடன் சம்பந்த மாத்திரமே என்று நிரூபணம் செய்யப்படுகிறது.-சாந்தோக்ய உபநிஷத்தில் ஐந்தாவது ப்ரபாடகம் இரண்டாவது கண்டம் முதல் 10வது கண்டம் வரையில் உள்ள உபநிஷத் வாக்யங்கள் இங்கு விசாரிக்கப்படுகின்றன-
இந்த விஷய வாக்கியங்களை ஆதாரமாகக் கொண்டு தான் இந்த பாதம் ப்ராப்தமானது, அருணனுடைய குமாரர் ஆருணீ, இவர் குமாரர் ஆருணேயர், இவருக்கு ச்வேத கேது என்று பெயர்: இவர் ஒரு சமயம் பாஞ்சால காட்டில் உள்ள அரச சபைக்குச் சென்றார். ஜீபலருடைய குமாரரான ப்ரவாஹணன் என்னும் அரசன் ச்வேத கேதுவைப் பார்த்து உன் தந்தை மூலமாக ஸகல சாஸ்திரங்களையும் அப்யஸிதது இருக்கிறாயா என்று கேட்டான். அதற்கு எல்லாம் படித்துள்ளேன் என்றார் இவர், அரசன் இவரை ஐந்து கேள்விகளைக் கேட்க ஆரம்பித்தான்.-
1-யாகம் முதலிய ஸத் கர்மங்களைச் செய்பவர்கள் எந்த தேசத்துக்குப் போகிறார்கள்
2-இவர்கள் எப்படித் திரும்பி வருகிறார்கள் ? 3-தேவ மார்க்கத்திற்கும், பித்ரு மார்க்கத்திற்கும் உள்ள வேறுபாடு யாது ? 4-இந்த லோகத்தினின்றும் அடிக்கடி போய்க் கொண்டும் ஸ்வர்க்க லோகத்தை அடையாதவர்கள் யாவர்
5-ஐந்தாவது ஆஹுதியில் ஹோமம் செய்யப்பட்ட அப்பு (ஜலம்) புருஷன் என்ற பெயரை அடைவதெப்படி என்று ?
இந்த கேள்விகளில் ஒன்றுக்குமே பதில் சொல்ல முடியாமல் திக் பிரமம் அடைந்தார் சவேதகேது. தனது தகப்பனிடம் வந்து அனைத்தையும் சொன்னார். இதைக் கேட்ட பிதாவும் ஒன்றும் அறியாமல் அறிய விரும்பி ப்ரவாஹண ராஜ்பத்தை வந்தடைந்தார். அரசனும் தன்னிடம் வந்த இந்த அந்தணருக்கு அர்க்க்யம் முதலிப பூஜைகளைச் செய்தான். நீர் இங்கு வந்த காரணம் யாது ? தனம் அபேஷிதமானால் ஏராளமாகக் கொடுக்கிறேன் என்றான், ஆருணியும் உன்னுடைய பொருள் உன்னிடமே இருக்கட்டும், என் குமாரனிடத்தில் கேட்ட ஐந்து கேள்விகளுககும் உண்டான பதிலை எனக்குக் கற்பித்துத் தர வேண்டும் என்றார். ப்ரவாஹணன் மனவருத்த மடைந்து சில காலம் இங்கு வாசம் செய்தால் உபதேசம் செய்கிறேன், இது உயர்ந்த வித்யை, இதை அந்தணர்கள் யாரும் அறிய மாட்டார்கள். உமக்கு உபதேசித்த பிறரு தான் அந்தணர்களுக்கு இது செல்லும். க்ஷத்திரியர்கள் தான் இதை அறிவார்கள், ஆகவே ராஜ்ய பரிபாலன சக்தி இவர்களுக்கு ஏற்பட்டது. மற்றொரு அந்தணர் இடமிருந்து இதை நீர் அப்யசிக்கவும் முடியாது என்று சொல்லி சில காலம் வஸிக்க உத்திரவிட்டான். சில காலமானதும் உபதேசம் செய்தான். இப்படி உபநிஷத்தில் இக் கதையின் போக்கு உள்ளது.
உலகத்தில் ஹோமம் செய்யுமிடத்தில் அக்னி, ஸமித், புகை, அர்ச்சிஸ், கொள்ளிக் கட்டை, கெளுப்புப் பொறிகள் இனை காணப் படுகின்றன. ஸ்வர்க்க லோகத்தை ஒரு அக்னியாக உபநிஷத்து கூறிற்று… அதற்குத் தக்கவாறு ஆதித்யனை ஸமித் என்றும்,அவனது கிரணத்தைப் புகையாகவும் பகலை அர்ச்சிஸ் என்றும் சந்திரனைக் கொள்ளிக் கட்டையாகவும் நக்ஷத்ரங்களை அதன் பொறிகளாகவும் குறித்தது -அந்த அக்னியில் அப் சப்தத்தால் சொல்லப்பட்ட பூத ஸூஷ்மங்களை ஜீவனுடைய இந்திரியங்கள் ஹோமம் செய்கின்றனவாம் -அதாவது யாகம் முதலிய கர்மங்களைச் செய்தவன் இந்த தன உடலை விட்டு ஸ்வர்க்க லோகத்துக்கு கர்ம பலத்தை அனுபவிக்கப் போகிறான் -அப்போது ஜீவன் மாத்திரம் செல்வதில்லை. ஸூக்ஷ்மமான பூதங்களையும் எடுத்துக் கொண்டு தான் போகிறான். போகம், போகத்திற்கு ஸ்தானம், அதற்கு உபகரணம் முதலியவை அங்கு கிடைப்பது போல் அங்கு வரும் புதிய உடலுக்குக் காரணம் ஆன பூத ஸூக்ஷ்மங்களும் இந்திரி யங்களும் சுலபமாக கிடைக்கின்றன. ஆனாலும் அங்கு அம்ருத மயமான உடலை அடையக் காரணமான பூத ஸூஷ்மங்களை பூர்வ தேஹததில் நின்று கடைந்து எடுக்கப் பட்டவைகளையே எடுத்துக் கொண்டு போகிறான். இவன் ஸ்வர்க்க லோகத்திற்கு போகும் போது இந்திரியம், பூத ஸூஷ்மம் இவைகளோடே போகிறான் என்றே ச்ருதி சொல்கிறபடியால், இதில் ஆஷேபிக்க நமக்கு வழி யில்லை
ஸ்வர்க்க லோகத்தை அக்னியாக ரூபணம் செய்தது. அதில் ஹோமம் செய்த பிறகு அம்ருத மயயமான தேஹத்தை அடைகிறான். அந்த அக்னியில் ச்ரத்தையை ஹோமம் செய்கிறார்கள் என்றது ச்ருதி, இங்கு ச்ரத்தா ஸப்தம் ஜலத்தைச் சொல்லும். மநோ விருத்தி ரூபமான ச்ரத்தையை ஹோமம் செய்ய முடியாதே, ‘ச்ரத்தா வா ஆப’ என்று ச்ருதிமிம் ச்ரத்தா சப்தத்திற்கு ஜலம் அர்த்தம் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. ஹோம்யமாக சொல்லப்பட்ட ஜலம்–ப்ருதிவீ, அப்பு, தேஜஸ், வாயு, ஆகாசம் என்ற எல்லா பூதங்களையுமே உப லஷிக்கின்றது கேவலம் ஜலம் பஞ்ச பூதமயமான சரீரத்திற்குக் காரணம் ஆகாது அல்லவா ? எனவே பஞ்ச பூதங்கள் என்று கொள்ள வேண்டும். அதிலும் பெரிய பூதங்களும் ஸ்வர்க்க லோகம் செலலுகை ப்ரத்யக்ஷ விருத்தமானதால் அந்த பூதங் களிலிருந்து கடைந்தெடுக்கப்பட ஸூஷ்மங்கள் என்று அங்கீகரிக்க வேண்டும். அந்த பூத ஸூஷ்மங்கள் மாத்திரம் ஹோமம் செய்யப்படுகிறன என்றும் சொல்ல முடியாது. ஏனெனில் மேல் ஏஷ ஸோமோ ராஜா பவதி ” என்று ஸ்வர்க்க லோகத்தில் ஹோமம் செய்த பிறகு ஸ்வர்க்க லோகத்திற்கு யோக்யமான அம்ருத மயமான தேஹத்துடன் கூடிய வனாக ஆகிறான் என்று மேல் சொன்னபடியால் பூத ஸூக்ஷ்மங்களோடு கூடிய ஜீவனைத் தான் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். பித்ரு மாரக்கத்தில் செல்லும போது (! ஏஷ ஸோமோ ராஜா ” என்று சந்திரனை அடைந்த ஜீவனுககு திவ்ய தேஹ ஸம்யோகம் மேலே சொல்லப் பட்டிருக்கிறது. ஆக ஸ்வர்க லோக அகனியில் பூத ஸூஷ்மங்களோடு கூடிய ஜீவனை அவனுடைய புலன்கள் ஹோமம் செய்கின்றன: ஜீவனுக்கு புலன்களை விட்டு பூத ஸூக்ஷ்மங்களோடே மாத்திரம் ஸ்வர்க்க லோகம் போக முடியாது. ஆகையால் இப்படிப்பட்ட ஜீவனை இந்திரியங்கள் ஹோமம் செய்கின்றன என்று சொன்னது, ஸ்வர்க்க லோகம் செல்வதற்கு தகுந்த புண்ணியங்களை இந்த ஜீவன் இந்திரியங்களை வைத்துக் கொண்டு தானே செய்கிறான், ஆகையால் இந்திரியங்கள் தான் ஜீவனை ஸ்வர்க்க லோகம் அனுப்புகின்றன. இதை மனதில் வைத்தே ஜீவனைப் புலன்கள் ஸ்வர்க்க லோக அக்னியில் ஹோமம் செய்கின்றன என்று சொன்னது.
இந்த தேஹத்தில் நின்று ஜீவன் வெளிக் கிளம்பும் போது ப்ராண வாயு போகிறது. அப்போது அதைப் பின் தொடர்ந்து புலன்களும் போகின்றன என்று உபநிஷத் கூறிற்று ஒரு ஆதாரம் ‘ இல்லாமல் இந்திரியங்கள் வெளியில் போக முடியாது, புலன்களுக்கு ஆகாரம் பூத சூஷ்மங்கள், ஆக இந்திரியம், பூத சூஷ்மம் இவை அனைத்தையும் எடுததுக் கொண்டே ஜீவன் ஸ்வர்க லோகம் போகிறான், கீதையிலும் இவ் வர்த்தம் தெளிவாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. காற்று புஷ்பங்களிலிருந்து கந்தத்தை. எடுத்துக் கொண்டு போவது போல் ஜிவனும் பூர்வ சரீரத்தில் உள்ள புலன்களை எடுத்துக் கொண்டு போகிறான். சூஷ்மமான ஆச்ரயத்துடன் கூடிய கந்தத்தை யல்லவா வாயு எடுத்துச் செல்கிறது. அது போல் ஆச்ரயமான பூத சூஷ்மங்களோடு கூடிய ஜீவ புலன்களையே ஜீவன் எடுத்துச் செல்கிறான்-மனிதன் இறந்த உடன், வாக் என்னும் இந்திரியம் நெருப்பில் லயித்து விடுகிறது. ப்ராண வாயு காற்றில் லயித்து விடுகிறது. கண் ஆதித்யனிடத்தில் லயிக்கிறது என்று ச்ருதி ஸ்பஷ்டமாக சொல்லி யிருக்க, ஜீவனுடன் புலன்கள் செல்கின்றன என்று எப்படி சொல்ல முடியும் என்று கேட்கலாம் – இதற்கு பதில்–லயம் சொல்வது போல் தோன்றும் ச்ருதிக்கு நாசம், என்ற பொருள் இல்லை. அங்கு, இவனுடைய தேஹத்தில் உள்ள ரோமங்கள் ஓஷதிகளிடத்தில் லயிக்கினறன, கேசங்கள் வனஸ்பதியினிடத்தில் லயிக்கின்றன என்றும் சொல்லப்படுகின்றது: ரோமங்களுக்கும், கேசங்களுக்கும் ஓஷதிகளிலும் வனஸ்பதிகளிலும் லயம் ஏது? அவைகள் தான் பஸ்மமாக ஆகி விடுகிள்றனவே, ஆக அதற்கு அர்த்தம் வேறு தான் கூற வேண்டும். அதாவது ரோமததிற்கும் கேசத்திற்கும் அதிஷ்டான தேவதைகள் அங்கங்கு மறைந்து விடுகின்றன என்று, ரோமததிற்கு அதிஷ்டான தேவதை ஓஷதியின் அதிஷ்டான தேவதையை அடைகிறது. ரோமத்திற்கு அபிமானியாக இருக்கும் தன்மையை விட்டு ஓஷதிக்கு அபிமானியாய் இருக்கும் தன்மையை மாத்திரம் பெறுகிறது. இப்படியே மேலும். எனவே வாக்குக்கு அபிமானியாய் இருக்கும் தன்மையை விட்டு நெருப்புக்கு அபிமானியாய் இருக்கும் தன்மையை மாத்திரம் அடைகிறது என்று பொருளாகத் தகுந்தவாறு சொல்ல வேண்டும். ஆகையால் புலன்களின் அழிவு இங்கு சொல்லப்படாததாகையால் ஜீவன்களோடு அவை செல்லுகின்றன என்பதில் தவறு இல்லை.
யாகம், தானம் முதலிய கர்மங்களை செய்யும் இஷ்டாதிகாரிகள் பித்ரு மார்க்கமாக சென்று ஆகாசத்தை அடைந்து ஸ்வர்க்கம் சென்றதும் சந்திரனை அடைகிறார்கள். அங்கு போக யோக்யமான அழகிய உருவத்தை அடைகின்றனர் என்றது உபநிஷத்து. ஸ்வர்க்க லோகமாகிற அக்னியில் ஹோமம் செய்யப்படுவது பூத சூஷ்மங்களுடன் கூடிய ஜீவாத்மா. புலன்கள் இந்த ஜீவாத்மாவை அங்கு அனுப்பியதும் பூத சூஷ்மம் பெரிதாகி விடுகிறது. (உயர்ந்த சரீரமாய் மாறி விடுகிறது) அங்கு இந்த ஆத்மா தேவர்களுக்கு போக உபகரணமாக, ஆகிறானாம். இவ் வுலகத்தில் அவர்களை ஆராதிக்கிறபடியால் அவர்கள் போகத்திற்கு இவன் உபகரணம். அங்கு சென்றாலும் இவன் உபகரணம் தான், “யதா பசு: ஏவம் ஸ தேவானாம்””–நமக்கு பசு பால் முதலியவைகளைக் கொடுத்து நம் போகத்திற்கு உபகரண மாகிறது. அப்படியே இவன் தேவர்களுக்குப் பணி விடை செய்து உபகரிக்கிறான். ஆக இவன் எப்பொழுதும் பிறருக்கே உழைத்து ஏழை யாகிறான். பரமாத்ம ஸ்வரூபத்தை உணராமல் ஸத் கர்மங்களை மாத்திரம் எவ்வளவு இவன் செய்தாலும் பலன் இல்லை. ஸ்வர்க்க லோகம் சென்றாலும் தேவர்கள் நம்மை பசுவைப் போலத் தான் பார்க்கின்றனர். அவர்கள் கொடுத்த ஆபாஸமான போகத்தை அனுபவித்துக் கொண்டு அவர்களுக்கு கைங்கர்யம் தான் செய்ய வேண்டி வருகிறது. இஷ்டாதிகாரி யானாலும் இவர்களுடைய ஸ்திதி இவ்வளவு தான். இப்படிப்பட்ட ஹேயமான பரிஸ்திதியை பராமரிசித்து **தம் தேவா பக்ஷயந்தி” என்று ச்ருதி கூறிற்று. ஸத் கர்மங்களைச் செய்து ஸ்வர்க்கம் வந்தவர்களை தேவர்கள் சாப்பிடுகின்றனர் என்று இதற்குப் பொருள்
இப்படி ஸ்வர்க்க லோகத்தை அடைந்து சிறிது காலமானதும் அவனுடைய புலன்கள் அவனை பர்ஜன்யமாகிற (மேகம்) நெருப்பில் ஹோமம் செய்கின்றன. அவன் வர்ஷமாக ஆகிறான். அதாவது ஸ்வர்க லோகத்தில் இவன் செய்த புண்யத்திற்குத் தக்கபடி போகங்களை அனுபவித்ததும் இவன் செய்த கர்மம் செலவாகி விடுகிறது: அந்த திவ்ய சரீரம் அதன் காரணமாகத் திரவமாகி விடுகிறது இந்த ஜீவனுடன் அது மேக மண்டலத்தில் விழுகிறது. பிறகு வர்ஷமாக மாறி விடுகிறது. அந்த வர்ஷத்தில் இவன் சம்பந்தப் பட்டிருக்கிறான் என்றபடி-பிறகு பூமி யாகிற நெருப்பில் அதே புலன்கள் அதை ஹோமம் செய்கின்றனவாம், அதனால் அன்னமாக ஆகி விடுகிறது. அந்த அன்னத்தை அந்த புலன்கள் புருஷனாகிய நெருப்பில் ஹோமம் செய்கின்றன. அதனால் அது ரேதஸ் ரூபமாக ஆகிறது, இதை ஸ்த்ரீயாகிய நெருப்பில் ஹோமம் செய்கின்றன. அது கர்பமாகவும் ஆகி விடும். இப்படி ஐந்து ஆஹுதிகளில் ஹோமம் செய்யப்பட்ட பூத சூக்ஷ்மம் புருஷன் என்ற பெயரை அடைகிறது. மனுஷ்ய சரீரத்தை அடைந்தவனாக இவன் பிறக்கிறான். தாயின் வபிற்றில் கர்பமான பிறகு ஒன்பது, பத்து, பதினொன்று மாதங்கள் வசித்து பூமியில் பிறந்ததும் இங்கு யாவதா யுஷம் வாசம் செய்கிறான். பிறகு அவனை இந்த இந்திரியங்கள் அந்த அக்னிபில் மறுபடியும் போடுகின்றன. த்யுலோகம், பர்ஜன்யம், ப்ருதிவீ, புருஷன், ஸ்த்ரீ முதலிய இடங்களில் இவன் சுற்றிக் கொண்டே இருக்கிறான். மூத்ரம், புரிஷம், ரக்தம், பித்தம் முதலிபவை களால் நிறம்பி தாயின் குதியில் வஸிப்பதால் பல கஷ்டத்தை அடைகிறான், தாயின் உணவைக் கொண்டு வளர்ந்து வரும் இவனுக்கு தனது பலம் முதலியவைகள் தடை பட்டு விடுகின்றன. யோனி த்வாரா வெளிப்படும் போதும் அதிகமான கஷ்டம் ஏற்படுகின்றது. இப்படிப்பட்ட துரவஸ்தைகளையும், பிறந்த பிறகு, தான் அனுபவிக்கிற கஷ்டங்களையும் நேரில் கண்டு அறிந்தவன் இந்த லோகத்திலும், ஸ்வர்க்க லோகத்திலும் கூட வாழ விரும்ப மாட்டான், இப்படி இவனுக்கு வைராக்யம் உண்டாக வேண்டும் என்று தான் இவனுடைய வரலாற்றை உபநிஷத்து விரிவாக கூறிற்று.-
பர ப்ரஹ்மத்தை உபாசனம் செய்பவன் அர்ச்சிராதி மார்க்கமாகச் சென்று அவனையே அடைகிறான். அர்ச்சிஸ், தினம், பூர்வபஷம், உத்தராயண மாஸம், ஸம்வத்ஸரம், வாயு, சூரியன், சந்திரன், வித்யுத், வருணன். இந்திரன், ப்ரஜாபதி: என்று இவர்கள் வழியாக பரமாத்மாவை அடைகிறான். இதற்கு தேவ யானம் என்று பெயர். இஷ்டாதி கர்மங்களைச் செய்பவன், தூமம், ராத்திரி, அபரபஷம். தஷிணா பனமாஸம் , பித்ரு லோகம், ஆகாசம், சந்திரன் என்கிற வழியில் சென்று திவ்ய தேஹததை அடைகிறான். இதற்கு – பித்ரு யானம், தூம மார்கம் என்று பெயர். இவன் திரும்பி இவ் வுலகத்திற்கு வரும் போது சந்திரனின் ஸ்தானத்தினின்றும், ஆகாசம், வாயு, தூமம், அப்ரம், மேகம் இவை வழியாக வருகிறான். மேக ரூபமான அக்னியில் சம்பந்தப் பட்டபோது வர்ஷமாக மாறுகிறாள். பூமியில் விழுந்தவுடன் அன்னமாக மாறுகிறான், பிறகு ரேதஸ்ஸாகவும், கர்பமாகவும் ஆகி ஸ்திரீயினிடமிருந்து யோனி த்வாரா பூமியில் பிறக்கிறான்–
க்ருதாத்யயாதிகாணம்- யாகம் முதலிய நற் காரியங்களைச் செய்தவன் ஸ்வர்க்க லோகத்தில் சுகத்தை அனுபவித்து திரும்பி பூலோகம் வரும் போது புண்ய பாபமாகிற கர்மங்களுடன் வருகிறான். எல்லா கர்மங்களுடைய பயனையும் ஸ்வர்க்கத்தில் அனுபவித்துக் கர்மமின்றி இங்கு வருகிறான் என்பதில்லை. ஸ்வர்க்கத்திற்கு காரணமான கர்மத்தின் பலத்தை அனுபவிப்பதற்காக வன்றோ அங்கு அவன் சென்றது. அங்கு வேறு கர்மங்களடைய பலனை அடைவதற்கும் வழி இல்லை. ஸ்வர்க்கத்தில் யாகாதி கர்மங்களின் பலனை அனுபவித்த மாத்திரத்தாலேயே ஸர்வ கர்மங்களையும் அனுபவித்தது போல் ஆகாது, ஆகையால் திரும்பி வரும் போது இவனால் முன் செய்யப்பட்ட மற்றைய எல்லா கர்மங்களுடன் தான் வருகிறான்-கர்மம் உள்ள வரையில் ஸ்வர்க்கத்தில் வசித்து பிறகு வருகிறான் என்று சொன்ன உபநிஷத்துக்கு ஸ்வர்க்கத்தைக் கொடுக்கக் கூடிய கர்மம் உள்ளவரை என்று தாத்பர்யம். ஸ்வர்க்கத்தினின்றும் திரும்பி வருபவர்கள் உயர்ந்த கர்மங்களை உடையவர்களானால் ப்ராம்மணாதி உயர்ந்த யோனியை அடைகிறார்கள். நிந்த்பமான கர்மங்களை உடையவர்களானால் தாழ்ந்த யோனியை அடைகிறார்கள் என்று உபநிஷத்தே சில புண்ய பாப கர்மங் களுடன் வருகிறார்கள் என்று சொலகிறது. இம் மாதிரி ஸ்வர்க்க ஜனகமான கர்மங்களை அனுபவித்த பிறகு, மற்ற கர்மங்களுடன் இங்கு பிறந்து உயர்ந்த தேசத்தில், உயர்ந்த ஜாதியில், உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்தவர்களாய் நீண்ட ஆயுளுடனும், வித்யை யுடனும் அதிக செல்வத்துடனும் சுகமாக வாழ்கிறான் என்று ஸ்ம்ருதியும் இவ் வர்த்தத்தை பலப் படுத்துகிறது-உபநிஷத்தில், இங்கு பிறப்பை அடைகிறவன் சரணத்தோடு கூடியவன் என்றுள்ளது. இங்கு சரண சப்தம் ஆசாரத்தைக் கூறும். புண்ய பாப வினையை கூறாது, ஆகவே வினையோடு பிறக்கிறான் என்று எப்படி சொல்ல முடியும்? இதற்கு பதில் கார்ஷணாஜனி என்ற முனிவர் கூறுகிறார். சரணம் என்பதற்கு ஆசாரம் என்று தான் பொருள், ஆனாலும் மேலே சுக துக்கங்கள் சொல்லப் படுகையால் அதற்குக் காரணமான புண்ய பாபமாகிற வினையையே சரண சப்தம் கூறுகிறது என்று சொல்ல வேண்டும். சு௧ துக்கங்களுக்கு காரணம் புண்ய பாமமே தவிற ஆசாரம் ஆகாது. ஸதாசாரம் உள்ளவருக்கு புண்ய கர்மங்களில் அதிகாரம். ஆசாரமற்றவன் அசுத்தனாகிறான் என்றார். பாதிரி என்னும் மகரிஷி வேறு உத்தரம் அருளிச்செய்தார்.—ஆசாரம், சரணம், கர்ம, வினை எல்லாம் ஒரே பொருளைக் கூறுகிறது, ஆக உபநிஷத்தில் உள்ள சரண சப்தமே நேராகவே புண்ய பாப சூபமான வினையைச் சொல்லலாம் என்றார்.-சிலர் இக் காலத்தில் யாகம், தானம், ஹோமம் முதலிய புண்ய கர்மங்களைச் செய்கின்றனர். இது உயர்ந்த கார்யம் தான். ஆனாலும் சந்த்யாவந்தனம் முதலிய நித்ய கர்மானுஷடானம் இல்லாமல் செய்தால் பலத்தை அளிக்காது. ஸந்த்யாவந்தனாதி ஆசாரங்களைச செய்யாமல் விட்டு விட்டால் தோஷமே உணடாகும், அது செய்வதினால் நம்முடைய பாபமும் கழியும். ““வதன்ஹா பாபமகார்ஷம்’” என்று ஸந்த்யா வந்தனம் முதலியவைகளில் வரும் மந்திரத்தைக் கொண்டு உணரலாம்- ஆக இதற்கு பலனும் உண்டு -புண்ய கர்மங்களைச் செய்ய அதிகாரமும் இதனால் ஏற்படுகிறது. ஆகவே யாகம், ஹோமம், புராண ச்ரவணம் முதலிய ஸத் கர்மங்களினாலேயே உயர்ந்த உலகம் கிடைக்கும் என்று நினைக்க வேண்டாம். ஆசாரம் இல்லாதவரிடத்தில் வேத மார்க்கமும் நாய்த் தோலில் வைக்கப்பட்ட பயஸூக்கு ஸமானம் ஆகும் என்றனர்.
அநிஷ்டாதிகாரி அதிகரணம்-யாகம் தடாகாதி நிர்மாணம், தானம் முதலிய ஸத் கார்யங்களைச் செய்யும் இஷ்டாதிகளைப் பற்றி இதுவரையில் இந்த உபநிஷத் விசாரித்தது. இனி சாஸ்த்திரங்களில் விஹிதமான கார்யங்களைச் செய்யாதவர்களும், நிஷித்த கர்மங்களைச் செய்பவர்களுமான அநிஷ்டாதிகாரிகளைப் பற்றி விசாரம் ப்ராப்தம் ஆகிறது. இவர்கள் இருவருமே பாப காரிகள். இவர்களுக்கு இஷ்டாதிகாரிகளுககுப போல் சந்த்ர கமனம் கிடையாது, யவர் இந்த லோகத்தி னின்றும் மரணத்தை அடைந்து செல்லுகின்றார்களோ அவர்கள் அனைவருமே சந்திரனை அடைகின்றனர் என்று சாமான்யமாக எல்லோரையும் எடுத்துச் சொல்லி யிருப்பதால் இவர்களும் சந்திரனை அடைகின்றனர் என்று சிலர் கூறுவர்
பாபம் செய்பவர், புண்யம். செய்பவர் இந்த இரண்டு அதிகாரிகளுமே ஒரே மார்க்கமாகச் சென்று சந்திரனை அடைகிறார்கள் என்றால் அனைவருமே பாபத்தையே செய்யத் துடங்கி விடுவார்கள். புண்யம் செய்பவர்கள் அரிதாகி விடுவார்கள். பலத்தில் ஏதாவது வேறுபாடு இருந்தால் அல்லவோ பாபம் செய்ய பயப்படுவான் என்று கேட்டுக் கொணடு பதிலும் கூறினர்-பாபம் செய்பவர்களுக்கு யம தர்மனின் உத்திரவின் பேரில் தண்டனை ஏற்பட்டு துக்க அனுபவம் உண்டு, *’ ப்ரத்யக்ஷ ஸித்தமான இந்த உலகம் தான் உண்டு, பர லோகம் கிடையாது என்று சொல்பவர்கள் எனக்கு வசமாய் துக்கங்களையே அனுபவிப்பான் ** என்று யமனுடைய வாக்யம் உள்ளது. பராசராதி ஸ்ம்ருதிகளும் இவ் வர்த்தத்தை வலுப்படுத்து கின்றன. ரெளரவாதி நரகங்களும் இவர்களுக்கு உண்டு. இந்த நரகங்களில் சென்றாலும் யம தர்மனுடைய ஆக்ஞையின் பேரில் தான் இவர்கள் யாதனைகளை அனுபவிக்கின்றனர். இப்படி இவர்களுக்கும் சந்திர கமநம் இருந்தாலும் யாதனைகள் அதிகமானதால் வேறு பாடும் ஏற்படுகிறது என்று-உண்மையில் இவர்கள் சந்திரனை அடைய மாட்டார்கள். பரமாத்மமாவை உபாஸிப் பவனுக்கு தேவ மார்க்கம், ஸத் காமங்களைச் செய்பவனுக்கு பித்ரு மார்க்கம் என்றது சாஸ்திரம், பாபங்களைச் செய்பவனுக்கு தேவ மார்க்கத்தில் கமநம் கிடையாது, ஏன் அவனும் தேவ மார்க்கத்தில் செல்லலாமே என்று கேட்டால் என்ன பதில் சொல்ல முடியும்? அவனுக்கு ப்ரஹ்ம உபாஸந ரூபமான வித்யை இல்லை யாதலால் அவன் எப்படி தேவ மார்க்கத்தில் செல்ல முடியும் என்று பதில் கூற வேண்டும். இப்படியே இரண்டு ஸத் கர்மங்கள் இல்லாதால் பித்ரு மார்க்கத்திலும் கமநம் கூடாது எனபது தெரிகிறது. எவர் கிராமங்களில் பூர்த்தம் (கிணறு, குளம் வெட்டுதல்) முதலியவைகளைச் செய்கிறார்களோ அவர்கள் பித்ரு மார்க்கமாக செல்கிறார்கள் என்று தனிப்பட்ட முறையில் உபநிஷத்து கூறியும் உள்ளது. ஆகவே அநிஷ்டாதிகாரிகளுக்கு பித்ரு மார்க்கம் இல்லை என்பது ஸுஸ்பஷ்டம். இந்த லோகத்தினின்று செல்லுகிறவர்கள் அனைவரும் என்று முன் சொன்ன ஸ்ருதிக்கு இஷ்டாதிகாரிகளான அனைவர்களும் என்று பொருள் கூற வேண்டும்–
ஸ்வர்க லோகம், பர்ஜன்யம், பூமி, புருஷன், ஸ்த்ரீ என்ற அக்னியில் ஆஹுதி செய்யப்பட்டவன் ஸ்த்ரீயின் யோனி த்வார பிறந்து சரீரத்தை அடைகிறான் என்று முன்பு சொன்னபடியால் அநிஷ்டாதிகாரிகளுக்கு சந்திர ப்ராப்தி இல்லாததால் ஐந்து ஆஹுதிகளிலும் சம்பந்தம் இல்லாமல் போய் விடுகிறது. ஐந்தாவது ஆஹாதியில் ஹோமம் செய்யப்பட்டவனுக்கே சரீர சம்பந்தம். ஆக இவர்களுக்கு மறுபடி சரீரம் எப்படி ஸம்பவிக்கும் என்ற ப்ரச்னம் உண்டாகலாம். இதற்கு பதில்—சரீரம் சம்பவிக்க பஞ்சம ஆஹாுதியே அவசியம் வேண்டும் என்ற நிர்ப்பந்தம் இல்லை. அதற்கு பல காரணங்கள் உள்ளன. சிலருக்கு பஞ்சம ஆஹுதி காரணம், என்பதையே ச்ருதி கூறிற்று, மற்ற காரணத்தைத் தடுக்கவில்லை, தேவமார்க்கம், பித்ரு மார்க்கம் என்ற இவ் விரண்டு வழியாக போகாதவர்கள் சிலர் உண்டு: அவர்கள் ஷுத்ரர்கள். அடிக்கடி பிறந்தும் இறந்தும் இருப் பார்கள். அவர்களால் த்யு லோகம் பூர்ணம் ஆவதில்லை என்று ஸ்பஷ்டமாக இவ்வர்த்தம் சொல்லப்பட்டது, ஆக சரீரத்திற்கு பஞ்சம ஆஹுதியின் அபேஷை கிடையாது. என்று ஏற்படுகிறது. புண்ய வதியான தரெளபதி அக்னியினின்றும் பிறந்தாள். த்ருஷ்டத்யும்னனும் பஞ்சம ஆஹுதி இன்றியே பிறந்தான். ஆகையானல் அதிக புண்யவான்களுக்கும் பஞ்சம ஆஹுதி வேண்டாம், அதிக பாபிகளுக்கும் அது வேண்டாம்-மரம், செடி, கொடி, ரூபமான சரீரத்தை அடையும் ஜீவன்களுக்கு யோநித் பிரவேசமே கிடையாது. பூமியிலேயே அவை கிளம்புகின்றன. பேன் , மசகம், முதலியவை களுக்கு புருஷத்வாரா ஸ்த்ரீ சம்பந்தம் கிடையாதே – ஆகையால் சரீரம் உண்டாக பஞ்சம ஆஹாதி போல் மற்றும் சில காரணமாகலாம் – ஸ்வர்கம் போகிறவர்கள் அனைவருமே தூமாதி மார்கமாகவே செல்கிறார்கள் என்று ஒரு நிர் பந்தம் செய்ய முடியாது. ஸ்ரீராமாயண பாரதாதிகளில் சில புண்யவான்கள் திவ்வமான சரீரத்தை எடுத்துக் கொண்டு விமானத்தில் ஏறி உயர்ந்த லோகம் போகின்றனர் என்றும் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. ஆகையால் தூமாதி மார்கத்திற்கு அபவாதம் இருப்பது போல் பஞ்சமாஹுதிக்கும் அபவாதம் உண்டு, பாபகசரிகளுக்கு சந்திர கமநம் கிடையாது என்பது இந்த அதிகாணத்தில் ஏற்பட்டது.–
தத் ஸ்வா பாவ்ய யாத் யதிகரணம் இஷ்டாதிஸாரிகள் ஸ்வர்க்க சுகத்தை அனுபவித்த பிறரூ இந்த லோகத்தை அடைகின்றனர்…அங்கு இவர்களது பூத ஸூஷ்மம் திவ்ய தேஹமாக மாறிற்று. பிறகு வரும் போது த்ரவ்யமாய் மாறி விடுகிறது. திரவ்ய பாவத்தை அடைந்த பூத ஸூஷ்மம் ஆகாசம், வாயு, தூல, அப்ரம், மேகம் இவைகளை அடைந்து வர்ஷ தாரையாக மாறி பூமியில் விழுகிற துகள். ஆகாசமாகவும் , வாயுவாகவும் …..மேகமாகவும் இருந்து என்று ச்ருதி கூறிற்று. த்யு லோக ஆஹுதியிலும் , யோஷித் ஆஹுதியிலும் இந்த ஜீவன் சரீரத்தை அடைகிறான் என்பதில் சந்தேஹம் இல்லை . நடுவிலும் ஆகாசாதி சரீரத்தை அடைகிறான் என்று சொன்னால் ஸ்வாஸ்ரயம் உள்ளது. ச்ருதியும், ஆகாசமாயும், வாயுவாயும் இருந்து என்றே சொல்லி உள்ளது. ஆக இவனுக்கு நடுவில் ஆகாச, வாயு முதவிய சரீரம் உண்டாகிறது-என்றனர் சிலர் -இதுவும் அனுப பந்நம் –பித்ரு சரீரத்தில் இவன் பிரவேசித்த போது தத்பவதி ரேதஸ்ஸிஸாக ஆகிறான் என்று சொன்ன போதிலும், அங்கு அப்படி அர்த்தம் கொள்வதற்கு ஒளசித்யம் இல்லை. ரேதஸ்ஸிக்கான பிதாவினுடைய சரீரம் வேறானபடியால். ஆக அவன் சரீரத்தில் பிரவேசிப்பது கேவலம் சம்பந்தம், அதைப் போலவே இவனுக்கு ஆகாசாதிகளில் சம்பந்த மாத்திரமே. த்ருடமான சம்பந்தம் இவனுக்கும் ஆகாசாதி களுக்கும் அங்கு உண்டாகிறது. வேறுபாட்டைக காட்டக்கூடிய ஸ்தூலமான ஆகாரம் ஒன்றும் தெரிவதில்லை. இதை காட்டவே ‘அதாகவே ஆகிறான்” என்றது உபநிஷத்து. முதல் ஆஹுதியிலும், அந்திம ஆஹுதியிலும் இவனுக்கு சு௧, துக்க போகம் இருப்பதாலும் மற்ற இடங்களில் அது இல்லாததாலும் நடுவில் சரீரம் உண்டு என்பதற்கு வழி இல்லை.
நாதிசிராதி கரணம்-இவன் ஆகாசாதிகளில் சம்பந்தப்பட்டு இருக்கிறான் என்று சொன்னோம். அந்த இருப்பு சிர காலமா அல்லது சிறிது காலமா? அதிக காலம் ஆகாசத்தில் ஒட்டிக் கொண்டு இருக்கிறானா ? கொஞ்ச காலம் தானா என்ற ஸம்சயம் உண்டாகிறது. இதை நிச்சயம் செய்ய ஹேது இல்லாததால் இரண்டு பிரகாரமாகவும் இருக்கலாம். புருஷனிடத்தில் ஹோமம் செய்ததும், ரேதஸ்ஸாக மாறுதல் அடைகிறான், பிறகு தாயினிடத்தில் பிரவேசிக்கிறான். அப்போது அந்த சுக்லாவஸ்தைக்கு கால நியமம் கிடையாது. பரிபூர்ண கர்பம் வரையில் இருந்தால் சிர காலம், நடுவில் விழுந்தால் அசிர காலம். அது போலவே ஆகாசாதி அவஸ்தைகளிலும் என்று சொல்லலாம் என்றனர்-
இவன் நெல் முதலியவைகளை அடைகிறான் என்று உபநிஷத்து கூறி அந்த நெல் முதலியவைகளிலிருக்து வெளிக் கிளம்புவது கடினம், சிர கால ஸாத்யம் என்று விசேஷமாக மேலே ச்ருதி கூறி யுள்ளது. இதனால் ஆகாசாதிகளிலிருந்து வெளிக் கிளம்புவது அவ்வளவு கடினம் (விளம்பம்) இல்லை என்று ஏற்படுகின்ற படியால் சிறிது விளம்பத்திலேயே அவைகளை விட்டு விடுகிறான் என்று ஏற்படுகிறது, ஆகாயம் முதலிய வழியாக வெளி வந்து வர்ஷமாக மாறி பூமியில் விழுந்து நெல் முதலியவைகளை அடையும் போது அவைகளி லிருந்து நெல் முதலியவைகளை அடையும் போது அவைகளிலிருந்து சீக்கிரமாக வெளிக் கிளம்புவது கிடையாது. நெல் முதலியவைகளை இவன் அடைந்ததும் அந்த நெல்லை பிதா உட்கொண்ட பிறகு தானே மாதாவினிடத்தில் பிரவேசித்து. மாறுதலை அடைய முடியும். பிதா அந்த நெல்லை எப்பொழுது சாப்பிடுகிறான் என்று எப்படி சொல்ல முடியும், உட் கொள்ளப்படாத நெல் முதலியவை எவ்வளவோ இருக்கின் றனவே ப்ரவாஹத்தால் அடித்துச் செல்லப்பட்டு நதியை அடைந்து சமுத்திரத்தையும் அடைகின் றன, அந்த நெற்களை மீன் விழுங்கி விடுகின்றன, அந்த மீனை ஒரு மகரம் விழுங்கி விடுகின்றது, சில சமயம் சமுத்திர ஜலத்துடன் மேகங்களால் இழுக்கப்பட்டு மீண்டும் வர்ஷ தாரா மூலமாக மலை முதலிய இடங்களில் விழுந்து நிற்கின்றன. அபக்ஷ்யமான ஸ்தாவரங்களில் விழுந்தால் அவை உட் கொள்ளப் படாமல் போகின்றன: ஆகையால் நெல் முதலியவைகளிடமிருக்து வெளிக் கிளம்புவது விளம்ப ஸாத்யம். ஆகாசாதிகளில் அப்படி சொல்வதற்கு காரணம் இல்லை –
அந்யாதிஷ்டிதாதிகரணம்-பூத ஸூஷ்மங்களோடு இறங்கி வரும் ஜீவன்கள் பூமியில் விழுந்ததும் நெல், யவம்,திலம் முதலிய ஸ்தாவரங்களாக பிறக்கின்றனர் என்றது உபநிஷத்து. ஆகாசாதிகளில் ஜனனம் இல்லாமல் போனாலும் இங்கு உண்டாகின்றன என்று ஸ்பஷ்டமாக பிறப்பையே சொல்லி யிருப்பதால் ஸ்தாவரங்களாக அவர்கள் உண்டாகின்றனர் என்று சொல்ல வேண்டும். வேதாந்த ஸித்தாந்தத்தில் செடி முதலிய ஸ்தாவரங்களில் ஆத்மா உண்டு என்பது ஒப்புக் கொள்ளப் பட்டுள்ளது. இப்படி அவர்கள் ஸ்தாவரங்களாகப் பிறக்கிறார்கள் என்பதில் யுக்தியும் உண்டு. வேள்விகளைச் செய்யும் இஷ்டாதிகாரி ஸ்வர்க்கத்திற்காக யாகத்தைச் செய்கிறான். அதற்காக பசுவை ஹிம்ஸிக்கிறான். வேதத்தில், ஒருவரையும் ஹிம்சை செய்யக் கூடாது, செய்தால் பாபம் நேரிடும் என்பது ஸ்பஷ்டம். ஆகவே யாகத்தால் ஸ்வர்கம் கிடைத்தாலும், பாபமும் சேர்ந்து வருகிறபடியால் அதை அனுபவிக்க வரும் இஷ்டாதிகாரி ஸ்தாவர ஜன்மத்தை அடைகிறான் என்று சொல்ல வேண்டும். வாக்கு, மனம், சரீரம் என்ற மூன்று கரணங்களாலும் மனிதனுக்கு பாபம் சம்பவிக்கிறது, வாக்கால் ஏற்படும் பாபத்திற்கு பக்தி ஜன்மம் பலம், மனதால் ஏற்படும் பாபத்திற்கு அந்த்ய வர்ணத்தில் பிறப்பு பலம். சரீரத்தால் ஏற்படும் பாபத்திற்கு ஸ்தாவர ஜன்மம் பலம் என்றது ஸ்ம்ருதி, ஆகையால் பசு ஹிம்சை சரீர மூலமாக ஏற்படுகிறபடியால் இவருக்கு ஸ்தாவர பாவ யுக்தம் என்றனர் இங்கு சிலர். இது அனுபபன்னம். ரேதஸ்ஸிக் புருஷனை அடைவது போலவும் ஆகாசாதிகளை அடைவது போலவும் இவன் நெல் முதலிய ஸ்தாவரங்களை அடைகிறான்- அங்கு பிறப்பு கிடையாது, அந்த ஸ்தாவரங்களிலே வேறு ஜீவன் தான் பிரவேசித்திருக்கிறான், இவனே பூத ஸூக்ஷ்மங்களுடன் கூடியவனாய் அதில் சேர்ந்திருக்கிறான் என்று தான் சொல்ல வேண்டும். நெற் பயிரை அறுக்கும் போதே அதிலுள்ள ஜீவன் வெளிக் கினம்புகினான். உலர்த்தும் போதும், அறைக்கும் போதும் பசனம் செய்யும் போதும், சாப்பிடும் போதும், ஸ்தாவர ஜீவன்கள் இதில் அனுவர்த்திக்க மாட்டார்கள். ஓட்டிக் கொண்ட ஸ்வர்க்கத்தினின்று வந்த இந்த ஜீவர்களே அனுவர்த்திப்பார்கள் –
இறங்கி வருபவர்கள் ஸ்தாவராதி ஜன்மத்தை அடைவது என்பதும் யுக்தமன்று. அப்படி இருந்தால் அதற்கு காரணமான கர்ம சம்பந்தம் சொல்லப் பட்டிருக்கும்-ரமணிய சரணா: கபூய சரணா: என்று மேலே இவர்களுடைய மனிதப் பிறப்பிற்குக் காரணமான கர்மம் சொல்லப் பட்டுள்ளது. ஆகாசாதிகளை அடைகிறான் எனற இடத்தில் போலவே இங்கும் சாமான்யமாக சொன்னபடியால் இவர்களுக்கு ஸ்தாவர பாவம் சொல்ல முடியாது:மேலும் வேள்வியில் பசு ஹிம்ஸை ஏற்படுகிற காரணமாக பாப சம்பந்தம் உண்டு என்பதுவும் அனுபபந்நம் . ஹிம்ஸை செய்ய வேண்டாம் என்று சாமான்யமாக சாஸ்த்ரம் சொல்லிற்று – வேள்வியில் பசு ஹிம்சை செய் என்று அதற்கு அபவாதமாக அதே சாஸ்த்ரம் சொல்லிற்று. எனவே சாஸ்த்ர விஹிதமான இந்த ஹிம்சை பாபத்தில் சேராது… மற்ற ஹிம்சை தான் பாப கரம். மேலும் வேள்வியில் பசு ஹிம்ஸையை ஹிம்ஸை என்று சொல்வதும் பொருந்தாது. அந்தப் பசுவிற்கு மேலே ஸ்வர்க்க லோகம் வருகிறபடியால் உயர்ந்த ஆனந்தத்தை அது அடையப் போகிறது, பசுவை வெட்டும் போது தற்காலத்தில் அதற்கு வேதனை உண்டானாலும் உதர்க்கத்தில் (மேல்) உயர்ந்த சுகம் கிடைப்பதால், அந்த ஹிம்ஸை நன்மையே கொடுக்கிறது. ஹிம்ஸை என்பது மேலே அனர்த்தத்தை கொடுக்கக் கூடிய வயாபாரம்: தற் காலத்தில் அற்பமான துக்கத்தை கொடுக்கக் கூடியதும் மேல் பரமானந்தத்தைக் கொடுக்கக் கூடியதுமான வைத்தியர்களுடைய அறுவை சிகிச்ஸை முதலிய வ்யாபாரங்களை ஹிம்ஸை என்று உலகத்தவர் சொல்வதில்லை. அந்த சிகித்ஸை செய்கிறவனைப் பல விதத்தில் பூஜிக்கின்றனர். யக்ஞத்தில் பசுவின் வதம் அவதம் என்றே சாஸ்த்ரம் சொல்லிற்று,
இங்கு சாங்க்ய மதத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் இவ்வாறு கூறுகின்றனர். வேள்வியில் பசு ஹிம்சை யாகத்தை பூர்த்தி செய்விக்கிறது. அத்துடன் கர்த்தாவிற்கு பாபத்தையும் கொடுக்கிறது. இது உண்மையாதலால் வேள்வியில் பிஷ்ட (மாவு) மயமான பசுவைக் கொண்டு யாகத்தை செய் என்று விதித்தது. உண்மையில் ஹிம்சை பாப கரம் இன்றி இருந்தால், பிஷ்ட மயமான பசுவை வைத்துக் கொண்டு யாகம் செய் என்று விதிக்க வேண்டாமல்லவா ? இவ்விஷயம் பாரத்வாஜாதிகளிலும் ஸ்டஷ்டம் என்று. இதற்கு உத்தரம் மந்த்ரத்திலும் அர்த்த வாதத்திலும் ஸ்பஷ்டமாக பசு ஹிம்சை ஹிம்சையில் சேராது என்று சொன்ன பிறகு அதை ஹிம்சை என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும். பிஷ்ட மயமான பசுவை சொன்னது க்ருத யுகாதி காலங்களில் ஏற்பட்டவை, ஸூத்த யாஜீ என்று சொல்லப்படும் அதிகாரிக்கு அது விஹிதமானது. ஆகவே நம் போன்ற அதிகாரிகளுக்கும் இந்த யுகத்திற்கு பிஷ்ட மயமான பசுவைக் கொண்டு வேள்வி செய்யக் கூடாது என்பது தெளிவு. ஆக யாகத்தில் பசு வதம் செய்யலாம், அது பாபத்தையும் உண்டு பண்ணாது, -மற்றவை தான் பாப கரம்-மேலும் இவ் விடத்தில் உத்ஸர்க அபவாத க்யாயத்தைக் கொண்டு பரிஹாரம் சொல்ல வழி இருக்க, அதை விட்டு இந்த வதத்தை பாபம் என்று சொன்னால், சரத் காலத்தில் பசு வதத்தை செய் என்று சாஸ்ரம் எப்படி கூறும். இந்த பசு வதமானது நித்யம் என்றும், அவசியம் செய்ய வேண்டும் என்றும் சொல்லப் பட்டுள்ளவே. இந்த பசு வதத்தையும் பாபம் என்று தானே சொல்ல வேண்டும். ஸ்வர்காதி பலத்தில் ஆசைப்பட்டு யாகத்தில் செய்யும் பசு வதத்தை பாபம் என்று சொல்வது பொருக்தும். நித்யமான பசு வதத்தை பாபம் என்று சொல்வதில்லை, ஆனால் சாங்க்யனுடைய மதத்தின்படி இதுவும் பாப கர்மம் என்று தானே சொல்ல நேரிடுகிறது. விஹிதமான ஹிம்ஸை தவிற மற்ற ஹிம்சை தான் பாபகரம் என்று சொல்லித் தான் இதை தவிர்க்க வேண்டும். அதே ந்யாயப்படி வேள்வியில் செய்யப்படும் வதத்தையும் ஹிம்சை அன்று என்று சொல்லலாமே-
எல்லோரும் ஸ்வ தர்மத்தை அனுஷ்டித்தால் அளவற்ற பலன் கிடைக்கும் என்று சாஸ்த்ரத்தில் கூறப் பட்டுள்ளது. சரத் காலத்தில் செய்யும் பசு வதமும் ஸ்வ தர்மம் ஆனபடியால் அளவற்ற பலனைக் கொடுக்கும். எனவே பலத்தில் ஆசையால் இதைச் செய்கிறபடியால் வேள்வியில் செய்கிற பசு வதம் போல் இதுவும் ஆகிறது. ஆக இதுவும் பாபகரம் தான் என்றால், அப்பொழுது நித்ய கர்மம், காம்ய கர்மம் என்ற விபாகமே ஏற்பட வழியின்றி போகும். எல்லாம் காம்யமாகவே முடியும் ் நித்ய ஸ்தலத்தில் பிஷ்ட மயமான பசுவைக் கொண்டு செய்வது காம்ய ஸ்தலத்தில் உண்மையான பசுவைக் கொண்டு செய்வது என்று ஒப்புக் கொள்கிறோம். எனவே நித்ய ஸ்தலத்தில் உண்மையான பசுவிற்கு ஹிம்சை இல்லாததால் பாபத்திற்கு ப்ரஸக்தியே கிடையாது என்று சிலர் சொன்னார். இதுவும் ஏற்றுக் கொள்ளப் படமாட்டாது.
பஞ்ச ஸூனா க்ருஹஸ்தஸ்ய வர்த்தத்தே அஹரஹஸ் ததா, கண்டனீ பேஷணீ ?*
என்று பேஷணம், கண்டனம் முதலியவைகளும் ஹிம்சையிலேயே படிக்கப் பட்டுள்ளன-ஆகையால் க்ருஹஸ்தனுக்கு இவைகளும் பாபகரம் தான். ஆக பிஷ்டமயமான பசுவைக் கொண்டு நித்யத்தில் ஸ்வ கர்மத்தைச் செய்தாலும், பாபத்திலிருந்து விலக வழியில்லை-ஆகையால் உத்ஸர்க்க அபவாத ந்யாயத்தைத் தான் கொண்டு இங்கு உத்தரம் சொல்ல வேண்டும்.-விவாஹம், ஸ்த்ரீ போகம், ப்ராண நாசம், ஸர்வ தனத்துக்கும் அபஹாரம், அந்தணன் இவைகளின் விஷயத்தில் பொய் சொல்லலாம் என்று சாஸ்த்ரம் உள்ளது. பிறகு ப்ராயச் சித்தமும் (மூன்று இரவு காரம், உப்பு இல்லாமல் போஜனம் ஆகிற ப்ராயச் சித்தம்) சொல்லப் பட்டுள்ளது. இதல் மித்யா பாஷணம் பாப ரூபமாகவும், புண்ய ரூபமாகவும் ஆகிறது என்பதில் ஸந்தேகமில்லை. செய் என்று சொன்ன படியால் புண்ய ரூபம், மேல் ப்ராயச்சித்தம் சொன்ன படியால் பாப ரூபம். இது போலவே யாகத்தில் பசு ஹிம்சை பாபரூபமாகவும், புண்ய ரூபமாகவும் ஆகலாம். ஹிம்சை செய்யக்கூடாது என்பதால் பாப ரூபம், யாகத்தைச் செய் என்பதால் புண்ய ரூபம் என்றனர். இது யுக்தமன்று. மித்யா பாஷணத்தில் மேலே ப்ராயச்சித்தம் சொன்னபடியால் அது பாப ரூபமாக வழி யுண்டு. யாகாதி களில் ஹிம்சை செய்த பிறகு, இதற்கு ப்ராயச் சித்தம் சொல்ல வில்லை யாகையால், இதை எப்படி பாபத்தில் சேர்க்க முடியும். அங்கும் பொய் சொல்வது பாபம் என்ற காரணத்தை முன்னிட்டு பிராயச்சித்தம் சொல்லப் படவில்லை. மக்கட்பேறு பெற்றவன், கருத்த கூந்தலைப் பெற்றவன், அக்னி ஆதானம் செய்யக் கடவன் என்று சொன்னால், அங்கு ஜாத புத்ரத்வம் மேல் செய்யக் கூடிய கர்மாவிற்கு நிமித்தம் என்று சொல்வார்கள். அது போல் அக்ருத வசனம் மேல் கர்மாவிற்கு நிமித்தம் ஆகிறது என்று தான் சொல்ல வேண்டும். ஆக அது ப்ராயச்சித்த ரூபமாகாததால் அக்ருத வசனத்திற்கு பாப ரூபதவம் ஸம்பவிக்காது. இது தான் சாஸ்த்ரார்த்தம். ஆகையால் ஸ்தாவர பாவம் இஷ்டாதிகாரிகளுக்கு கிடையாது. அந்த நெல் முதலியவைகளில் பூத ஸூஷ்மங்களுடன் த்ருடமாக சேர்ந்து இருக்கின்றனர். அதை உட்கொண்ட புருஷனிடத்தில் ரேதஸ்ஸாக மாறுதல் அடைந்து, ஸ்த்ரீயினிடம் சென்று கர்பமாகவும் மாறி யோனி த்வாரா சரீரத்தை அடைகின்றனர்.
—
ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ உ.வே. வித்வான். பெருக்காரணை மாடபூஷி. சக்ரவர்த்தியாசார்ய ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்.
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்