Thiruvonum's Weblog

பாவியேற்கு
என்னுறு நோய் யானுரைப்பக் கேண்மின் -இரும் பொழில் சூழ் —72
மன்னு மறையோர் திரு நறையூர் மா மலை போல்
பொன்னியலும் மாடக் கவாடம் கடந்து புக்கு ——–73
என்னுடைய கண் களிப்ப நோக்கினேன் நோக்குதலும்
மன்னன் திரு மார்பும் வாயும் அடி இணையும் ————74
பன்னு கரதலமும் கண்களும் பங்கயத்தின்
பொன்னியல் காடார் மணி வரை மேல் பூத்தது போல் —-75
மின்னி யொளி படைப்ப வீணாணும் தோள் வளையும்
மன்னிய குண்டலமும் ஆரமும் நீண் முடியும் ——-76
துன்னு வெயில் விரித்த சூளா மணி யிமைப்ப
மன்னு மரகதக் குன்றின் மருங்கே யோர் ————77
இன்னிள வஞ்சிக் கொடி யொன்று நின்றது தான்
அன்னமாய் மானாய் அணி மயிலாய் ஆங்கிடையே ——–78
மின்னாய் இளவேய் இரண்டாய் இணைச் செப்பாய்
முன்னாய தொண்டையாய்க் கெண்டைக் குலம் இரண்டாய் ——79
அன்ன திருவுருவம் நின்றது அறியாதே
என்னுடைய நெஞ்சும் அறிவும் இன வளையும் ———–80
பொன்னியலும் மேகலையும் ஆங்கு ஒழியப் போந்தேற்கு
மன்னு மறி கடலும் ஆர்க்கும் மதி யுகுத்த ———–81
இந்நிலாவின் கதிரும் என்தனக்கே வெய்தாகும்
தன்னுடைய தன்மை தவிரத் தான் என்கொலோ ——–82–

பாவியேற்கு என்று உறு நோய்–பாவியாகிய எனக்கு நேர்ந்த நோயை
யான் உரைப்ப கேண்மின்–நானே சொல்லக் கேளுங்கள் (என்ன வென்றால்)
இரு பொழில் சூழ்–விசாலமான சோலைகள் சூழப் பெற்றதும்
மறையோர் மன்னும்–வைதிகர்கள் வாழப் பெற்றதுமான
திரு நறையூர்–திருநறையூரில்
மா மலைபோல பொன் இயலும் மாடம் கவாடம் கடந்து புக்கு–பெரிய மலை போன்றதும் ஸ்வரண மயமுமான ஸந்நிதியின் திருக் காப்பை நீக்கிச் சென்று
என்னுடைய கண் களிப்ப நோக்கினேன்–எனது கண்கள் களிக்கும்படி உற்றுப் பார்த்தேன்
நோக்குதலும்–பார்த்த வளவில்
மன்னன்–(அங்குள்ள) எம்பெருமானுடைய
திரு மார்பும்–பிராட்டி யுறையும் மார்வும்
வாயும்–(புன் முறுவல் நிறைந்த) அதரமும்
அடி இணையும்–உபய பாதங்களும்
பன்னு கர தலமும்–கொண்டாடத் தக்க திருக் கைகளும்
கண்களும்–திருக் கண்களும்
ஓர் மணி வரை மேல் பொன் இயல் பங்கயத்தின் காடு பூத்தது போல் மின்னி ஒளி படைப்ப–ஒரு நீல ரத்ந பர்வதத்தின் மேல் பொன் மயமான தாமரைக் காடு புஷ்பித்தாற் போல் பளபளத்த ஒளியை வீச,
வீழ் நாணும்–விரும்பத் தக்க திரு வரை நாணும்
தோள் வளையும்–தோள் வளைகளும்
மன்னின குண்டலமும்–பொருத்தமான திருக் குண்டலங்களும்
ஆரமும்–திருமார்பில் ஹாரமும்
நீள் முடியும்–பெரிய திருவபிஷேகமும்
துன்னு வெயில் விரித்த சூளாமணி இமைப்ப –மிக்க தேஜஸ்ஸை வெளி விடுகின்ற முடியிற் பதித்த ரத்னமும் ப்ரகாசிக்க
மன்னு மரகதக் குன்றின் மருங்கே–எல்லார்க்கும் ஆஸ்ரயமான மரகத மலை யென்னும் படியான எம்பெருமான் பக்கத்திலே
ஓர் இன் இள வஞ்சி கொடி ஒன்று நின்றது–விலக்ஷணமாய் போக்யமாய் இளைசா யிருப்பதொரு வஞ்சிக் கொடி யென்னும் படியான பிராட்டி நின்றாள்.
அன்னம் ஆய்–(நடையில்) ஹம்ஸத்தை யொத்தும்
மான் ஆய்–(நோக்கில்) மானை யொத்தும்
அணி மயில் ஆய்–(கூந்தலில்) அழகிய மயிலை யொத்தும்
இடை மின் ஆய்–இடை யழகில் மின்னலை யொத்தும்
இள இரண்டு வேய் ஆய்–(தோளில்) இளைதான இரண்டு மூங்கில்களை யொத்தும்
இணை செப்பு ஆய்–(ஸ்தநத்தில்) இரண்டு கலசங்களை யொத்தும்
முன் ஆய் தொண்டை ஆய்–முன்னே தோற்றுகிற (அதரத்தில்) கொவ்வைக் கனியை யொத்தும்.
குலம் கொண்டை இரண்டு ஆய்–(கண்ணில்) சிறந்த இரண்டு கெண்டை மீன்களை யொத்தும்
அன்ன–அப்படிப் பட்டிருந்த
திரு உருவம்–திவ்ய மங்கள விக்ரஹம் (பிராட்டி)
நின்றது அறியாது–(பக்கத்தில்) நிற்கும் படியை அறியாதே (எம்பெருமான் மாத்திரமே யுளனென்று ஸேவிக்கப் புகுந்த)
என்னுடைய நெஞ்சும்–எனது நெஞ்சும்
அறிவும்–(அந்த நெஞ்சின் தருமமாகிய) அறிவும்
இனம் வளையும்–சிறந்த கை வளையும்
பொன் இயலும் மேகலையும் –ஸ்வர்ண மயமான மேகலையும்
ஒழிய போந்தேற்கு –(எல்லாம்) விட்டு நீங்கப் பெற்ற எனக்கு (இதற்கு மேலும் ஹிம்ஸையாம்படி)
மன்னு மறி கடலும் ஆர்க்கும் –சலியாததும் மடிந்து அலை யெறிவதுமான கடலும் கோஷம் செய்யா நின்றது
மதி உகுத்த இன் நிலாவின் கதிகும்–சந்திரன் வெளியிடுகின்ற இனிய நிலாவின் ஒளியும்
என் தனக்கே–எனக்கு மாத்திரம்
வெய்து ஆகும்–தீக்ஷணமாயிரா நின்றது,
தன்னுடைய தன்மை தவிர தான் என் கொல்–நிலாவின் ஸ்வபாவமாகிய குளிர்த்தி தவிர்ந்து இப்படி வெப்பமாம்படி எம்பெருமான் றான் ஏதாவது செய்து விட்டானோ-

பாவியேற்கு--உங்களுக்குச் சொல்ல பிறந்தேனோ –-என்னுறு நோய் யானுரைப்பக் –-நம்பி அழகிலே அகப்பட-ஸ்ரீ பரத  ஆழ்வான் நோவு போலே –-கேண்மின் –-இத்தனையும் செய்ய வேணும் –-சோக ஷோபேச ஹ்ருதயம் ப்ரலாபைரேவ தார்யதே -என்னும் படியாலே-தான் பிழைக்கைக்காக வாய் விட்டு அழுவதாலேயே நெஞ்சு தரிக்குமே –

பாவியேற்கு-கேட்கிற இவர்களுக்கு பறக்கச் சொல்லலாம் படி இட்டுப் பிறந்திலேன்-பரக்கச் சொல்லுமது கேட்க வேண்டில் அவ்யாசாதிகள் பக்கலிலே சென்று கேட்டுக் கொள்வது –நாட்டார் படி கொண்டு கார்யம் என் எனக்கு –-என்னுறு நோய் யானுரைப்பக் கேண்மின் – நான் பட்ட பாடு சொல்ல வேணும் ஆகில் கேளுங்கோள்-என்கிறாள்–என் அபிமத விஷயத்தை அனைத்து அல்லது தரிக்க மாட்டாத நான் கொண்ட நோவை நீங்களும் கேளுங்கோள் –-என் உறு நோய்--மறுபாடுருவக் கொண்ட நோய் யான் உரைப்பக் கேண்மின்-நோய் கொண்ட நான் சொல்லக் கேளுங்கோள் –-வேறு ஒருவருக்கு நிலம் அல்ல என் நோய்-இதின் தலையைப் பற்றி அலையும் அதிலும் இந் நோய் தானே உத்தேச்யமாய் இருக்கை-யான் உரைப்ப—நோய் கொண்டார் இருக்க–வேறே சிலர் சொல்லப் புக்கால் பட்டது எல்லாம் தெரியாமையாலே உள்ளத்து எல்லாம் சொல்லப்போகாது இறே-இவள் நோய் என்றால் சாதுர்த்திகமாய் இராது இறே –-ஸ்ரீ பரத ஆழ்வான் நோய் போலே –கேண்மின் –-செவி படைத்த பிரயோஜனம் பெறக் கேளுங்கோள் –-பரத்வ ஜ்ஞானத்தாலே பகவத் தத்வத்தை அறிந்தவர்கள் அன்றோ க்ரம ப்ராப்தி அறிந்து ஆறி இருப்பர்-உகந்து அருளின நிலங்களிலே புக்குக் கண்ணாரக் கண்டு அனுபவிக்கப் பெற்ற நான் ஆறி இருப்பேனோ-

இரும் பொழில் சூழ் —பரப்பை உடைத்தான ஸ்லாக்யமான பொழிலாலே சூழப் பட்டு இருப்பதாய்
எங்கும் ஒக்க சோலையும் பணையுமாய் கிடக்கும் இத்தனை இறே–மன்னு மறையோர் திரு நறையூர் –
மறையோர் மன்னும் திரு நறையூர் –-மடல் எடுக்கை சாஸ்த்ரார்தம் என்று உபபாதிக்குமவர்கள் மன்னும் தேசம் –-அங்கன் உண்டோ என்னில் – வ்யவசாயாத்ருதே ப்ரஹ்மன் நாசாத யதி தத் பரம் -என்று உண்டாகையாலே –-மா மலை போல்--மலையைக் கொடு வந்து நெருங்க வைத்தால் போலே யாய்–பொன்னியலும் மாடக் – அதி ஸ்லாக்கியமாய் ஸ்ப்ருஹநீயமான மாடங்களில் உண்டான –-கவாடம் கடந்து புக்கு என்னுடைய கண்--அவன் காண்கை–அவ வாளம் காலை தப்பின படி-பல ஹானிக்கு முன்னே புகும் இத்தனை என்னுடைய படபாக்னி குளிர –களிப்ப –கண்கள் ஆரவளவும் நின்று கண்ண மங்கையுள் கண்டு கொண்டேன் -பெரிய திரு மொழி -7-10-9-என்னுமா போலே – நெடும் காலம் பட்டினி விட்ட கண்கள் வயிறு நிரம்பும்  படி –நணுகினம் நாமே -திருவாய் மொழி -1-1-3- மன்யே ப்ராப்தா சம தம் தேசம் பரத்வாஜோ யமப்ரவீத் -அயோத்யா -69-9–நோக்கினேன் நோக்குதலும் மன்னன் –-நான் கண்ட பொழுதே எழுதிக்  கொண்டான் –-வாளும் பலகையும் பொகட்டு கண்ட போதே மடல் எடுக்கப் பண்ணினவன் –-கண்ட போதே தான் என்னலாம்படி இருக்கை- ராஜாதி ராஜஸ் சர்வேஷாம் –

இரும் பொழில் சூழ் –-பரப்பை உடைத்தான ஸ்லாக்யமான பொழிலாலே சூழப் பட்டு இருப்பதாய்
எங்கும் ஒக்கச் சோலையும் பணையுமாய்க் கிடக்கும் இத்தனை இறே –-மன்னு மறையோர் திரு நறையூர் –மறையோர் மன்னும் திரு நறையூர் – வேத வாக்யங்கள் எல்லாம் உபாசனத்தையே விதிக்கிறது என்று அறுதி இட்டு இருக்கிறவர்கள்-வர்த்தியா நிற்கிற திரு நறையூர்-மடல் எடுக்கை நியத கர்த்தவ்யம் -என்று இருக்கிறவர்கள் நித்ய வாஸம் பண்ணுமூர்–நிதித்யாசி தவ்ய -என்கிற வாக்யத்தையே பற்றி இருப்பார் வர்த்திக்கும் தேசம் –-மா மலை போல்--மலையைக் கொடு வந்து நெருங்க வைததால் போலேயாய்–பொன்னியலும் மாடக் – அதி ஸ்லாக்கியமாய் ஸ்ப்ருஹணீயமான மாடங்களில் உண்டான  –-கவாடம் கடந்து புக்கு என்னுடைய கண் களிப்ப நோக்கினேன் –
கண்கள் ஆரளவும் நின்று கண்ண மங்கையுள் கண்டு கொண்டேன் -பெரிய திருமொழி -7-10-9-என்னுமா   போலே படபாமு காக்னி தெகுட்டினால் போலே விடாய்த்த கண்கள் குளிரும்படி நோக்கினேன் –அதொரு பிரதாபமும் –-நோக்குதலும் மன்னன் – த்ருஷ்ட ஏவ ஹி ந சோக மப நேஷ்யதி ராகவ -என்னும்படியே நோக்கின அநந்தரம் மமேதம் -என்கிற பிரதி பந்தகம் அடங்கப் போய்-அவ்விஷயத்தை அனுபவிக்கப் பெற்றிலேன்-மமேதம் அடங்கலும் போயிற்று-அனுபவம் மடலேயாய் விட்டது  –

மன்னன் திரு மார்பும் -வாயும் அடியிணையும்—பன்னு கரதலமும் கண்களும்--ராஜாதி ராஹஸ் சர்வேஷாம்-திரு மார்பு -தமக்கு பற்றாசு –-விரஹ ஸ்ரமஹரமான மார்பு தன்னைக் கணிசிக்கை
வ்ரீளை யாலே -வெட்கத்தாலே -முகம் பாராதே மார்வைப் பார்த்தாள் -என்னவுமாம் –-திரு மார்வு என்னா -வாயும் -என்பான் என் என்னில் பிராட்டி பக்கல் பிரேமத்தாலே -அவளைப் பார்த்து முறுவல் பண்ணி இருக்கும் –-அவ்வழியாலே முறுவலைக் கண்டபடி –அம் முறுவலுக்கு தோற்று விழும் திருவடிகள் –
திருவடிகளிலே விழுந்தாரைத் திருக் கையாலே ஸ்பர்சித்தால் -ஒரு கையே -என்று வாய் புலர்த்தும் கை-நோக்கும் கண்கள்-நின்ற விடத்தே நின்று ஸ்பர்சிக்கும் கண் -ஒரு கால் நோக்கினால் ஆலம் கட்டி விட்டெறிந்தால் போலே இருக்கை –-பங்கயத்தின்-பொன்னியல் காடார் மணி வரை மேல் பூத்தது போல் –பொற்றாமரைக் காடு நீல கிரியிலே பரப்பு மாறாப் பூத்தால்  போலே திரு மேனியில் உண்டான திருக்கண்கள் திரு வாய் திருக்கை திருவடிகள்-இருக்கும் படி என்று கீழோடு அந்வயம் –

மன்னன் திரு மார்பும் –-பற்றாசான பிராட்டிக்கு இருப்பிடமான- திரு மார்வும்-அவள்  சம்பந்தம் கொண்டு இறே ராஜாவாவது-திருக்கண்டேன் -என்று இ றே கண்டவர்கள் சொல்லுவதும் –-மாத்ரு தேவோ பவ -முற்படக் கண்டது திரு மார்வாயிற்று –-வாயும்  –-அவள்  முன்னாகப் பற்றினாரை –மாஸூச-என்னும் திரு ஆஸ்யமும்–அடியிணையும்—அம் மார்வுக்கும் ஸ்மித்துக்கும் தோற்றார் விழுவனவான திருவடிகளும்-பன்னு கரதலமும் – திருவடிகளிலே விழுந்தாரை எடுத்து அணைத்தால் இது ஒரு ஸ்பர்ச சௌக்யமே-என்று இடைவிடாதே கூப்பிடப் பண்ணும் படியாய் இருக்கிற திருக் கைகளும்-பன்னுதல்-இவனை எடுத்து அனைக்கையாலே-தோள்கள் ஆயிரத்தாய்-திருவாய் மொழி -8-1-10-என்கிறபடியே
பணைத்த என்றுமாம் –-சோப்யே நம் த்வஜ வஜ்ராப்ச கருத சிஹ்நென பாணினா-சம்ச்ப்ருச்யாக்ருஷ்ய ச ப்ரீத்க்யா ஸூ காடம் பரிஷச்வஜே–கண்களும் –ஸ்பர்சத்துக்குத் தோற்றாரை குளிர நோக்குகிற திருக் கண்களும்–உயிர்க்கு எல்லாம் தாயாய் அளிக்கின்ற தண் தாமரைக் கண்கள் இறே  –பங்கயத்தின் பொன்னியல் காடார் மணி வரை மேல் பூத்தது போல் —– ஒரு பொற்றாமரைக் காடு நீல கிரியிலே பரப்பு மாறப் பூத்தால் போலே யாயிற்று திவ்ய ஆபரண சோபையும் திருமேனியும் பொருந்தி இருக்கும் படி –-கீழில் திவ்ய அவயவங்களுக்கு த்ர்ஷ்டாந்தம் ஆகவுமாம் –

மின்னி யொளி படைப்ப —–பளபளத்த ஒளியை உண்டாக்க ––வீணாணும் – விடு நாணும்-சௌந்தர்யம் நிறைந்தால் போல் இருக்கை ––தோள் வளையும்–திருவடிகளுக்கு வீரக் கழல் போலே –-மன்னிய குண்டலமும் –காதிலே பூத்தால் போலே இருக்கை –-ஆரமும் – மார்விலே சினைத்தால் போலே இருக்கை ––நீண் முடியும் —திரு நறையூராருக்குச் சூட்டின முடி –-சர்வேஸ்வரன் ஆகச்   சூட்டின முடி –-துன்னு வெயில் விரித்த சூளா மணி  யிமைப்ப--சூடா மணியின் ஒளி எல்லா ஒளியையும் விஞ்ச
துன்னுகை -மிகுகை ––அழகு மிக்கால் கண் எச்சிலாம் என்று மறைப்பாரைப் போலே–சூடா மணியில் தேஜஸ்ஸூ எல்லாத் தேஜஸ்ஸிலும் மிக்க போது-இள வெயில் போன்றதொரு பிடம் விழ விட்டால் போலே இருக்கும் –

மின்னி யொளி படைப்ப –-மின் செய் பூண் மார்வினன்-என்கிறபடியே மின்னினொளி திரு வாபரணம் ஆயிற்றோ யென்னும்படியாய் இருக்கிற –-வீணாணும் தோள் வளையும்--பெரிய பிராட்டியாருக்கு ஹிரண்ய ப்ராகாரமாகத் தாழ்ந்து இருக்கிற விடு நாணும்- தோளை முட்டாக்கிட்டால்  போல் இருக்கிற தோள் வளையும் –-மன்னிய குண்டலமும் –ஒரு நாள் வரையிலே சாதிற்றாய் இருக்கை அன்றிக்கே சஹஜமாய்-திருக் காதுகள் பூத்தால் போலே இருக்கிற மின்னு மணி மகர குண்டலங்களும் –-ஆரமும்-
பெரிய வரை மார்வில் பேராரம் பூண்டு -மூன்றாம் திருவந்தாதி -55-என்கிறபடியே திரு மார்விலே இருமடி இட்டுச் சாத்த வேண்டும்படி இருக்கிற திருவாரமும் –-நீண் முடியும் –— இவற்றை எல்லாம் தன் அழகாலே முட்டாக்கிடா நிற்பதாய்-விண் முதல் நாயகன் நீண் முடி -திரு விருத்தம் -50-என்று ஆதி ராஜ்ய ஸூசகமாய் இருக்கிற திரு அபிஷேகமும் –-துன்னு வெயில் விரித்த சூளா மணி  யிமைப்ப- நெருங்கின கிரணங்களைப் புறப்பட விடா நின்றுள்ள சூடா ரத்னமானது தன் புகராலே எல்லாவற்றையும் முட்டாக்கிகிட வற்றாய்

மன்னு மரகதக் குன்றின்--தன்னைப் பற்றி லோகம் வாழ்வது ஒரு நீலகிரி –-மருங்கே யோர் —
ஆழம் கால் –-உள் இழிய ஒண்ணாமை-இருவரும் நேர் பார்க்க மாட்டாமை -யாதல்-பெரு வெள்ளம் கண்டு நோக்குவாரைப் போலே –-ஓர் -இன்னிள வஞ்சிக் கொடி யொன்று   நின்றது தான்-
விலஷணமாய் -போக்யமாய் -இளையதாய் இருப்பதொரு வஞ்சிக் கொடி–கொடி என்றது அல்லாத பெண்களை –பும்ஸ்தவ கந்தி-என்னும்படியான ஸ்த்ரீத்வம்-சாஷான் மன்மத மன்மத  -என்னுமா போலே ஓன்று –இவளைப் போக்கி வேறு ஒருவர் இல்லாமை ரூபகம் முற்றின படி த்ருஷ்டாந்தமே பேசும்படி யாயிற்று –(பிராட்டி திவ்ய மங்கள விக்ரஹம் உள்ளோர் பகுதி அருளிச் செயல்களில் இது -வஞ்சுள வல்லித் தாயார் அன்றோ )

மன்னு மரகதக் குன்றின் மருங்கே –நித்தியமாய் இருப்பதொரு மரகத கிரியின் அருகே –
சேர நிற்கில் ஆழம் காலாம் -என்று அருகே கிண்ணகப் பெருக்கை எதிர் செறிக்க ஒண்ணாதாப் போலே
எதிர் நிற்க ஒண்ணாமே கரை யருகைப் பற்றியாய் யாயிற்று இருப்பது –யோர் இன்னிள வஞ்சிக் கொடி யொன்று   நின்றது தான்-அத்விதீயமாய் கண்டார் கண்ணுக்கு இனிதாய் இளையதாய் இருப்பதொரு வஞ்சிக் கொடி நின்றது –-கொம்பு -என்று சொல்லிற்றில்லை-(அன்ன -திருவுருவம் நின்றது) அன்னாரும் என்னுமத்தைப் பற்ற – தான் -அது இருந்தபடி தான்

அன்னமாய் மானாய் அணி மயிலாய் ஆங்கிடையே  மின்னாய் –அன்னம் -நடை-மான் -நோக்கு
அணி மயில் -அளக பாரம்-இடையே மின்னாய்-நடுவே மின்னாய் –-இளவேய்   இரண்டாய்
இரண்டு இள மூங்கில் போலே பசுமையும் சுற்று உடைமையும் உடைய திருத் தோள்கள் –-இணைச் செப்பாய்- ஒன்றுக்கு ஓன்று ஒப்பு ஈஸ்வரனை இட்டு வைக்கும் செப்பு மலராள் தனத்துள்ளான் – முன்னாய தொண்டையாய்க் –-எல்லாவற்றிலும் முற்படுகிறது திரு வதரத்தின் அழகு-கெண்டைக் குலம் இரண்டாய் –— மௌக்த்யத்தாலும் மதமதப்பாலும் இரண்டு கெண்டை போலே யாயிற்று திருக் கண்கள்-அன்ன -திருவுருவம் நின்றது – அப்படிப் பட்டது என்னுமத்தை யன்றி இவ் வழகுக்கு தக்க வாசகம் இல்லை –-அறியாதே--அறிவு கெட்டு–அறியாமையனபடி எங்கனே என்னில்-பருப்பருத்தன சில பேசி முடியப் பேச மாட்டாமையாலே பிரித்துப் பேசும் போது பேசலாம் இருவரும் கூடி நின்றால் பேச முடியாது-கண்ணுக்கும் மனசுக்கும் அளக்க ஒண்ணாத விஷயம் ஆகையாலும் கண்டாரைக் குமிழ் நீரூட்டும் விஷயம் ஆகையாலும் அறியாதே -என்றுமாம் –

அன்னமாய் –நடை அழகுக்கு–மானாய் –-நோக்கில் உண்டான மௌக்த்யத்துக்கு—அணி மயிலாய் –
அளகபாரத்துக்கு-அணி -சாயை—ஆங்கிடையே  மின்னாய் –இவள் நாலடி நடக்கும் போதாக நாயகனுக்கு துணுக்குத் துணுக்கு -என்னும்படி இருக்கை –-இளவேய்   இரண்டாய்  – சுற்றுடைமைக்கும் -பசுமைக்கும் -செவ்வைக்கும் -ஒழுகு நீட்ச்சிக்கும் மூங்கில் திருஷ்டாந்தமாக சொல்லக் கடவது இறே -இள வேய் -தோளுக்கு –-இணைச் செப்பாய்- நம்பியை சேமித்து வைக்கைக்கு- இணைச் செப்பாய் –
திரு முலைகளுக்கு –-முன்னாய தொண்டையாய்க்--திவ்ய அவயவங்களின் அழகுகளில் மிகையாய் வந்து பற்றா நிற்க-முன்னோடி வருகிறது திரு வதரத்தின் புகராயிற்று-வாலியதோர் கனி கொல்-திருவாய்மொழி-7-7-3- -இத்யாதி–கெண்டைக் குலம் இரண்டாய் –— கண்ணில் ஒழுகு நீட்ச்சிக்கும் அழகுக்கும் –அன்ன திருவுருவம் நின்றது அறியாதே-சில சொன்னோமாம் இத்தனை யல்லது என்னால் முடியப் பேசித் தலைக் கட்டப் போகாதே –-அப்படிப் பட்ட திருவுருவை –அன்ன திருவுருவம் -என்னலாம் இத்தனை இறே சொல்லலாவது–அன்ன திருவுருவம் – மருங்கே நின்றது அறியாதே-அறிந்தேன் ஆகில் கால் வாங்கிப் பிழைக்கலாம் கிடீர்-அறியாமையாலே இழிந்து கிடீர் நான் இப்படி பட்டது-

என்னுடைய நெஞ்சும் அறிவும் இன வளையும் பொன்னியலும் மேகலையும்--நெஞ்சாவது அறிவு இட்டு வைக்கும் கலம்–ஆங்கு ஒழியப் போந்தேற்கு-–வெறும் தரையாகப் போந்தேன்-வாழச் சென்று உள்ளது எல்லாம் கொடுப்பாரைப் போலே சர்வத்தையும் இழந்து-கடலிலே துரும்பு போலே சௌந்த்ர்ங்கள் வீச
மடலோ -என்று புறப்பட்ட படி–மன்னு மறி கடலும் ஆர்க்கும் மதி யுகுத்த இந் நிலாவின் கதிரும் –-சலியாத கடல்-ராஜ த்ரோஹிகளைக் கண்டால் போலே கூப்பிடத் தொடங்கிற்று –-என் தனக்கே வெய்தாகும்- நாட்டை வாழ்வித்து என்னை நலியா  நின்றது–தன்னுடைய தன்மை தவிரத் தான் என் கொலோ –—சீதோ பவ ஹனூமத -என்ன நெருப்பு குளிருமா போலே நிலாச் சுடுக -என்று நினைப்பிட்டதோ இதுக்கு காரணம் என் -என்கிறாள் –

என்னுடைய நெஞ்சும் அறிவும் – ஒன்றுக்கும் அழியாதே இருக்கக் கடவ என்னுடைய நெஞ்சு கிடீர்
அறிவை இட்டு வைக்கைக்கு கலமான  என் நெஞ்சும் –-இன வளையும் —- ஆபரணமான வளையும் –-பொன்னியலும் மேகலையும் –-ஸ்லாக்கியமான பரிவட்டமும் –-ஆங்கு ஒழியப் போந்தேற்கு மன்னு மறி கடலும் ஆர்க்கும் –-நொந்தாரைக் கண்டால் ஐயோ என்ன பிராப்தமாய் இருக்க-அங்கனே செய்யாதே
சர்வேஸ்வரன் இஜ் ஜகத்துக்கு ரஷகமாக கல்பித்து வைத்த கடலும் சப்தியா நின்றது –-மதி யுகுத்த இந்நிலாவின் கதிரும் என்தனக்கே வெய்தாகும்- என்னளவிலே வந்தவாறே களளரைக்   காட்டிக் கொடுப்பாரைப் போலே-சந்தரன் தன் ஆஸ்ரயம் கொண்டு பொறுக்க மாட்டாமையாலே பொகட்ட
இனிய நிலாவினுடைய கிரணம் எனக்கே சூடா நின்றது –-நாட்டார் வைத்த கண் வாங்காதே கண்டு கொண்டு இருக்கிற சந்திரனும் எனக்கே பாதகனாகா நின்றான்-நிலா -என்னா நிற்க –கதிர் -என்கிறது எத்தைப் பற்ற -என்னில்-த்ரவ்யமாய் இருக்கும் இறே –அதின் குணத்தைப்   பற்ற – ஆகையாலே கதிர் என்கிறது –-தன்னுடைய தன்மை தவிரத் –-பதார்த்த ஸ்வ பாவங்கள் அடங்கலும் வேறுபடா நின்றது
சைத்யம் இறே இவற்றுக்கு ஸ்வ பாவம்-தான் என் கொலோ –—-பதார்த்த ஸ்வ பாவங்கள் அந்யமாக-அபி பதித்தவாறே அதி சங்கை பண்ண வேண்டி இருக்கும் இறே-இத்தை சீதோ பவ -என்றால் போலே
உஷ்ணோ பவ -என்றார் உண்டோ   –இந்த நிலா -என்று பிரத்யஷம் ஆகவுமாம் –

இங்ஙனே ஊரிலுள்ள பெண்களின் சரித்திரங்களை எடுத்துரைப்பதனால் எனக்கு என்ன பயனாம்? அந்த வம்புக் கதைகளையெல்லாம் விரித்துரைப்பதற்கோ நான் பெண் பிறந்தது. அது கிடக்கட்டும், நான் பட்டபாடு நாடறியச் சொல்லுகிறேன் கேளுங்கள் என்று திருநறையூ ரெம்பெருமான் ஸ்ந்நிதியிலே ஸேவிக்கப்புகுந்த தான் பட்டப்பாட்டைப் பேசத் தொடங்குகின்றாள் பரகால நாயகி.பாவியேற் கென்னுறு நோய் என்று இங்ஙனே அந்வயித்துப் பொருள் கொள்வதிற் காட்டிலும் ‘பன்னியுரைக்குங்காற் பாரதமாம் பாவியேற்கு“ என்று கீழோடே அந்வயிப்பது பூருவர்களின் வியாக்கியானங்களுக்கு நன்கு பொருந்தும். (நெஞ்சினுள்ளே துக்கம் அதிகரித்தால் வாய் விட்டுக் கதறினால்தான் தீரும்.) என்று சொல்லியுள்ளபடி – தனது வருத்த்தை ஒருவாறு தணித்துக்கொள்ள வேண்டி வாய்விட்டுக் கதறுகின்றாளென்க.-யானுற்ற நோயை யான் சொல்லுகிறேன் கேளுங்கள் நான் திருநறையூரெம்பெருமானை ஸேவிக்கச்சென்று ஸந்நிதியுள்ளே புகுந்து பார்த்தேன், பார்த்தவுடனே அவ்வெம்பெருமானுடைய திருமார்வு திருவதரம் திருவடி திருக்கை திருக்கண் ஆகிய இவ்வவயவங்கள் நீலகிரிமேல் தாமரைக்காடு பூத்தாற்போல் பொலிந்தன.-திருவரைநாண் திருத்தோள்வளை திருமகர குண்டலம் ஹாரம் திருவபிஷேகம் அதனுச்சியிற்பதித்த மணி ஆகிய இவை பளபளவென்று ப்ரகாசித்தன, அவ்வெம்பெருமான் பக்கத்திலே அன்னம்போன்ற நடையழகும் மான்போன்ற நோக்கழகும் மயில்போன்ற கூந்தலகும் மின்போல் நுண்ணிய இடையழகும் வேய்ப்போன்ற தோளழகும் செப்புப்போன்ற முலையழகும் கோவைபோன்ற வாயழகும் கெண்டைபோன்ற கண்ணழகுமுடையளான பெரிய பிராட்டியார் இளவஞ்சிக்கொடி போலே நின்றதையுங் கண்டேன்.–கண்டதும் அறிவு போயிற்று பலவிகாரங்களுண்டாயின. இப்படி வருத்தபடாநின்ற எனக்குக் கடலோசை தானும் வந்து மேன்மேலும் ஹிம்ஸையைப்பண்ணா நின்றது. எல்லார்க்கும் இனிதான நிலா எனக்குத் தீ வீசுகின்றது குளிர்ச்சியையே இயல்வாகவுடைய நிலாவும் இப்படி கடும்படியான காரணம் என்னோ, அறியேன் – என்றாளாயிற்று.

திருநறையூர்ப் பொன்னியலுமாடம் – நாச்சியார் கோவிலுக்குத் திருநறையூர் மணிமாடம் என்று ப்ரஸித்தியுள்ளது. “திருநறையூர் மணிமாடம் சேர்மின்களே“ என்றார் பெரிய திருமொழியில், “தென்னறையூர் மன்னு மணிமாடக் கோயில் மணளனை“ என்பர் இத்திருமடலிலும். கவாடம் – கதவு, வடசொல்.–பன்னு கரதலம் – ‘இப்படிமொரு கரதலமுண்டோ‘ என்று வாய்வெருவப்பண்ணும் கை காரதலம் – வடசொல். ஓர் மணிவரைமேல் பொன்னியல் பங்கயத்தின் காடு பூத்த்துபோல் – எம்பெருமானது திருமேனி நீலரத்ந பர்வதமாகவும் திருக்கண் முதலியன தாமரைக் காடாகவும் ரூபிக்கப்பட்டன.-அகலகில்லேனிறையுமென்று அலர்மேல்மங்கையுறை மார்பனாதலால் திருமார்பும் தாமரை யாக விளங்கக் குறையில்லை. பங்கயம் – பங்கஜம். ஒளிப்படைப்ப – ஒளியை யுண்டாக்க. வீணாணும் – வீழ் – நாண் – வீணான், வீரசோழிய மென்னும் இலக்கண நூலில் (சந்திப்படலம் – 18) “நவ்வரின் முன்னழிந்து பின் மிக்க ணவ்வாம் என்றது காண்க. வீழ்தல் –விரும்பப்படுதல். ஆரம் – ஹாரம்.(“துன்னுவெயில்விரித்த சூடாமணி இமைப்ப“) சூடாமணியிமைப்ப என்றவிடத்து உம்மைத் தொகையாகவும் உவமைத் தொகையாகவுங் கொள்ளலாம், உம்மைத் தொகையாகக் கொள்ளும்போது, சூடாமணியாவது திருவபிஷேகத்தின் நுனியிற்பதித்த ரத்னம், அதுவும்  விளங்க – என்றதாகிறது. உவமத்தொகையாகக் கொள்ளும்போது,சூடாமணியாவது தேவலோகத்துச் சிறந்த்தொரு மாணிக்கம், அதுபோலே விணாணும். நீண்முடியும் விளங்க – என்றதாகிறது. சூடாமணி எனினும் சூளாமணி யெனினும் ஒக்கும். இமைத்தல் – ஒளிசெய்தல்.-மன்னுமரதகக் குன்றின் மருங்கே – எம்பெருமான்றன்னையெ ஸாக்ஷாத் மரகத பர்வதமாகக் கூறினது முற்றுவமை. அப்படியே, பிராட்டியை இளவஞ்சிக் கொடியாகக் கூறினதும் முற்றுவமை. இதனை வடநூலார் ரூபகாதிசயோக்தி யென்பர். ஒரு மலையினருகே ஒரு பொற்கொடி நிற்கக்கண்டேனென்று சமத்காரமாக அருளிச்செய்தபடி. மாதர்க்கு இளவஞ்சிக்கொடி ஒப்புச்சொல்லுதல் கவிமரபு.-அன்னமாய் மானாய்.  என்றவிடங்களிலும் உபமேயங்களான நடை நோக்கு முதலியன மறைக்கப்பட்டன. மயில் கூந்தற் செறிவுக்கும் சாயலுக்கும் உவமையாம். பசுமைக்கும் சுற்றுடைமைக்கும் மூங்கிலைத் தோள்களுக்கு உபமானமாக்குவது. செப்பு பொற்கலசம். தொண்டை – கோவைக்கனி.–அன்ன திருவுருவம் நின்றதறியாதே – “ப்ரஹ்மசாரி நாராயணன் மாத்திரமே யுள்ளான், கண்டு வந்தவிடுவோம் என்று கருதிச் சென்றேன். பக்கத்தில் ஒரு பிராட்டி யெழுந்தருளியிருப்பது தெரியாமற் போயிற்று. தெரிந்திருந்தால் உட்புகுந்தே யிருக்கமாட்டேன், அந்தோ! தெரியாமற்சென்று பட்டபாடு இது! என்கிறாள் போலும்.-நெஞ்சு போயிற்று, அறிவு போயிற்று, வளை கழன்றொழிந்தது, மேகலை நெகிழ்ந்தொழிந்தது. இபப்டிப்பட்ட பரிதாப நிலைமையில் கடல்தானும் தனது கோஷத்தைச் செய்து கொலை செய்யா நின்றது.(தன்னுடைய தன்மை தவிரத்தா னென்கொலோ?) “சீதோபவ ஹநூமதா“ என்ன நெருப்புக் குளிருமாபோலே “நிலாச்சுடுக“ என்று நினைப்பிட்டதோ? இதுக்குக் காரணம் என்? என்கிறாள்“ என்ற பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்ரீஸூக்தி காண்க. சந்திரனுக்குத் தன்னுடைய தன்மையாகிய குளிர்த்தி மாறி வெப்பமுண்டாவதற்கு என்ன காரணம்?

தென்னன் பொதியில் செழும் சந்தின் தாது அலைந்து
மன்னி இவ் யுலகை மனம் களிப்ப வந்து இயங்கும் ——-83
இந்நிலம் பூம் தென்றலும் வீசும் எரி எனக்கே
முன்னிய பெண்ணை மேல் முள் முளரிக் கூட்டகத்துப் ———84
பின்னும் அவ்வன்றில் பெடைவாய்ச் சிறு குரலும்
என்னுடைய நெஞ்சுக்கோர் ஈர் வாளாம் என் செய்கேன் ——–85–

தென்னன் பொதியில்–தென் திசைக்கு தலைவனான பாண்டிய ராஜனது மலையமலையிலுள்ள
செழும் சந்திரன் தாது அளைந்து–அழகிய சந்தந மரத்தின் பூந்தாதுகளை அளைந்து கொண்டு
மன் இ உலகை மனம் களிப்ப வந்து இயங்கும்–நித்யமான இந்த லோகத்திலுள்ளவர்கள் மனம் மகிழும்படி வந்து உலவுகின்ற
இன் இள பூ தென்றலும்–போக்யமாய் அழகான இளந்தென்றற் காற்றும்
எனக்கே எரி வீசும்–எனக்கு மாத்திரம் அழலை வீசுகின்றது
முன்னிய பெண்ணை மேல்–முன்னே காணப்படுகிற பனை மரத்தில்
முள் முளரி கூடு அகத்து–முள்ளை யுடைய தாமரைத் தண்டினால் செய்யப்பட்ட கூட்டிலே
பின்னும் அவ் அன்றில் பெடை வாய் சிறு குரலும்–வாயலகு கோத்துக் கொண்டிருக்கிற அன்றிற் பேடையின் வாயிலுண்டான சிறிய குரலும்
என்னுடைய நெஞ்சுக்கு ஓர் ஈர் வாள் ஆம்–எனது நெஞ்சை அறுக்கின்ற வொரு வாளாக இரா நின்றது.
என் செய்கேன்–(தப்பிப் பிழைக்க) என்ன உபாயஞ் செய்வேன்?

தென்னன் பொதியில் செழும் சந்தின் தாது அலைந்து--மலைய பர்வதம் ––மன்னி இவ் யுலகை மனம் களிப்ப வந்து இயங்கும் இந்நிலம் பூம் தென்றலும் ––லோகத்தை வாழ்விக்கை நித்யமானால் போலே
எனக்கு ஒருத்திக்குச் சுடுகை நித்யம் ஆயிற்று –-வீசும் எரி எனக்கே--விரஹாக்னி தன் மேல் தட்டாமே ––முன்னிய பெண்ணை மேல் முள் முளரிக் கூட்டகத்துப்-பின்னும் அவ்வன்றில் பெடைவாய்ச் சிறு குரலும்-–முன்பே நின்ற பனை -முள்ளை உடைத்தான தாமரைத் தண்டாலே செய்த கூடு –-என்னுடைய நெஞ்சுக்கோர் ஈர் வாளாம் என் செய்கேன் –-நெஞ்சுக்கு புறம்பு நலிகை தவிர்ந்து நெஞ்சை ஈரா நின்றது-பிழைக்க விரகு இல்லை –

தென்னன் பொதியில் செழும் சந்தின் தாது அலைந்து மன்னி இவ் யுலகை மனம் களிப்ப வந்து இயங்கும் இந்நிலம் பூம் தென்றலும் வீசும் எரி எனக்கே--தென்னதான பொதிய மலையிலேயாய்-அழகியதாய் இருக்கிற சந்தனத்தை கந்தல் கழித்து -தான் அதில் தாதை யளைந்து-ப்ரவாஹ ரூபேண நித்யமான இந்த லோகமானது த்ருப்தமாம் படி புண்யம் பண்ணினார் இருந்த விடத்திலே எங்கும் ஒக்க சஞ்சரியா நிற்கிற-இனியதாய் இளையதாய் பரிமள பிரசுரமான தென்றலானது – என்னுடைய விரஹ அக்னி தன் மேலே படாத படி கடக்க நின்று நெருப்பை ஏறட்ட நின்றது –-முன்னிய பெண்ணை மேல் –
முன்னே நிற்கிற பெண்ணையின் மேல் உண்டான-முள் முளரிக் கூட்டகத்துப் —-தாமரை வளையத்தில் உண்டான கூட்டிலே-முள் முளரி என்று-பாதகத் வத்தில் உறைப்பைப் பற்றி சொல்லுதல் –-அன்றிக்கே-முள்ளு உண்டாய் இருக்கும் இ றே -அத்தைப் பற்றிச் சொல்லுதல் –-பின்னும் அவ்வன்றில்--அதுக்கு மேலே என்னுதல்–நெருங்கத் தொடுத்த வாய் அலகை யுடைத்தான அன்றில் -என்னுதல்  –-பெடை வாய்ச் சிறு குரலும்- கோத்த வாயலகை யுடைத்தான அன்றிலுடைய பேடை வாய்ச் சிறு குரல் உண்டு –
ஒரு கால் சொல்லப் புக்கால் பதின்கால் பட்டைப் பொதி சோறு அவிழ்க்க வேண்டும்படி யான த்வனி -அது-என்னுடைய –முன்பே அழிந்து இருக்கிற என்னுடைய –-நெஞ்சுக்கோர் ஈர் வாளாம் – பேச்சுக்கு முன்னே என்னுடைய நெஞ்சுக்கு ஓர் ஈர் வாளாகா நின்றது –-என் செய்கேன் —– ஓர் அபலை இதுக்குப் பரிஹாரம் பண்ணிக் கொள்ளவோ –

எனக்கு ஹிம்ஸையை உண்டு பண்ணுவன கடலோசையும் நிலாவுமேயல்ல, தென்றல் முதலிய மற்றும் பல பொருள்களும் ஹிம்ஸிக்கின்றன என்கிறாள்.-தெற்குத்திசைக்குத் தலைவனாய் மலயத் வஜனென்று பெயருடையவனான பாண்டியராஜனது பொதிய மலையிலுள்ள திவ்யமான சந்தனமரத்தற் பூத்தாதுகளிற் படிந்து அவற்றின் பரிமளத்தைக் கொய்து கொண்டு நாடெங்கும் வந்து வீசி அனைவரையும் மகிழ்விக்கின்ற தென்றற் காற்று எனக்கு மாத்திரம் அழலை வீசுகின்றது,-இந்நிலைமையிலே அன்றிற் பேடையின் இன்குரலும் செவிப்பட்டுப் பரமஹிம்ஸையாகின்றது என்கிறாள்.-(என் செய்கேன்) –கீழே “தென்ன்ன் பொதியில் செழுஞ் சந்தனக்குழம்பின் அன்னதோர் தன்மை யறியாதார்“ என்று தொடங்கி“ இன்னிளவாடை தடவத் தாங் கண்துயிலும் பொன்ன்னையார் பின்னும் திருவுறுக.“ என்று சொல்லியுள்ளபடி –-விரஹ காலத்தில் ஹிம்ஸகங்களான இந்த வஸ்துக்களை லக்ஷியம் பண்ணாமல் இவற்றைப் பரம போக்யமாகக் கொள்ளுகிற சில பெண்களாகப் பிறவா தொழிந்தேனே! இவற்றுக்கு நலிவுபடும் பெண்ணாக பிறந்தேனே! என்செய்வேன் என்கிறாள்.

கன்னவில் தோள் காமன் கறுப்புச் சிலை வளையக்
கொன்னவிலும் பூம் கணைகள் கோத்துப் பொத வணைந்து ——86
தன்னுடைய தோள் கழிய வாங்கித் தமியேன் மேல்
என்னுடைய நெஞ்சே இலக்காக வெய்கின்றான் ———–87
பின்னிதனைக் காப்பீர் தான் இல்லையே-

கல் நவில் தோள் காமன்–மலை போல் (திண்ணிய) தோள்களை யுடையனான மன்மதன்
கரும்பு சிலை வளைய–(தனது) கருப்பு வில்லை வளைத்து
கொல் நவிலும் பூ கணைகள் கோத்து–(அந்த வில்லில்) கொலை செய்ய வல்ல புஷ்ப பாணங்களைத் தொடுத்து
பொத அணைந்து–(அந்த வில்லை மார்பிலே) அழுந்த அணைத்துக் கொண்டு)
தன்னுடைய தோள் கழிய வாங்கி –தனது தோள் வரையில் நீள இழுத்து
என்னுடைய நெஞ்சே இலக்கு ஆக தமியேன் மேல் எய்கின்றான் –எனது நெஞ்சையே குறியாகக் கொண்டு துணை யற்ற என் மீது (அந்த அம்புகளைப் பிரயோகிக்கின்றான்.
பின் இதனைக் காப்பீர் தான் இல்லையே-இப்போது இந்த ஆபத்தில் நின்றும் என்னைத் தப்புவிக்க வல்லீரில்லையே!

கன்னவில்  தோள் காமன் கறுப்புச் சிலை வளையக்--பெண்களை நலிய நக்கிப் பூண் கட்டும் தோள்–கொன்னவிலும் பூம் கணைகள் கோத்துப் பொத  வணைந்து –-இலக்குத் தப்பாமல் நின்று –-தன்னுடைய தோள் கழிய வாங்கித் தமியேன் மேல் என்னுடைய நெஞ்சே இலக்காக வெய்கின்றான் –
பெருமாளில் இவனுக்கு விசேஷம்-அமூர்த்தமான நெஞ்சை இலக்காக எய்கிறான் –-மாருகிறிலன் –
சரவர்ஷம் வவர்ஷ ஹ -யுத்தம் -94-18–இம்மூல பலத்தை பெற்ற போதே –-என்னுடைய நெஞ்சு என்கிறது
அவனுடைய நெஞ்சிலும் ஓர் அம்பு பட்டாலோ -என்கிறது –-பின்னிதனைக் காப்பீர் தான் இல்லையே-
லஷ்மணச்ய ச தீ மத –சுத்தர -16-4-என்னும்படியே பெருமாள் கையில் வில்லை வாங்கினால் போலே
காமன் கையில் வில்லை வாங்குவான் ஒரு தம்பி இல்லையே – கட்டுக்குக் காப்பார் இல்லையே -என்று –இவ்வாபத்துக்கு இட்டுப் பிறந்தாள் ஒருத்தி –

கன்னவில்  தோள் காமன் ––கல் என்று சொல்லப்பட்ட தோளை யுடைய காமனுடைய ––கறுப்புச் சிலை வளையக்- கண்ணுக்கு ஆசர்யமாய்   இருந்தும் பாதகத்வம் உறைத்து இருக்கிறபடி ––கொன்னவிலும் பூம் கணைகள் கோத்துப் –-இதுக்கு இலக்கானவர்கள் முடிந்தார்கள் என்று சொல்லுகிற புஷ்ப பாணங்களைத் தொடுத்து –-பொத வணைந்து –—-தொற்றர அணைந்து -என்னுதல் -மறுபாடுருவும்படி அணைந்து நின்று -என்னுதல் –-தன்னுடைய தோள் கழிய வாங்கித் –-மார்வை நிரம்ப வலித்து–தமியேன் மேல்--தனியேனாய் இருக்கிற என மேலே –-என்னுடைய நெஞ்சே இலக்காக வெய்கின்றான்—-வர்த்தமானத்தாலே ஒரு காலும் எய்து கை வாங்குகிறிலன் –-பின்னிதனைக் காப்பீர் தான் இல்லையே--ரஷகன் ஆனவன் ஜகத் சசைலம் பரிவர்த்தயாம் யஹம் -ஆரண்ய -64-78–என்ன
நாட்டுக்குத் தண்ணளி பண்ணி நோக்க வல்லவோ உங்கள் தமப்பனார் உம்மைப் பெற்றது -நீர் நாட்டை அழிக்கக் கடவீரோ -என்று இளைய பெருமாள் காலைக் கட்டினால் போலே-இவளும் -இக்காமனைக் காலைக் கட்டி நோக்க வல்லார் இல்லையோ -என்கிறாள் –-பேதையேன்–பிரிந்து ஆற்ற மாட்டாத சமயத்தில் முடிந்து  பிழைக்கை  தேட்டமாய் இருக்க -இன்னம் ஒரு கால் காணலாம் படி இருக்குமாகில்
ஜீவித்துக் கிடந்தால் ஆகாதோ -என்று இருக்கும் படி அதி சபலையான நான் –

கீழ்ச் சொன்ன கடலோசை முதலியவற்றுக்கு ஒருவாறு தப்பிப் பிழைத்தாலும் பிழைக்கலாம், இனி ஜீவிக்க வழியில்லை யென்னும்படியாக மன்மதன் தனது பாணங்களைச் செலுத்தி வருத்துந்திறம் வாசாமகோசரம் என்கிறாள். மஹாபலசாலியான மன்மதனும் தனது கருப்புவில்லை வளைத்து என்னை இலக்காகக் கொண்டு புஷ்ப பாணங்களைப் பிரயோகிக்கின்றானே, நான் இதற்குத் தப்பிப் பிழைக்கும்படி செய்வாராருமில்லையே. என்கிறாள்.-கன்னவில் தோள் காமன் – ஒருகால் பரமசிவனுடைய கோபாக்கிநிக்கு இலக்காகி நெற்றிக் கண்ணால் தஹிக்கப்பட்டு உடலிழந்து அநங்கன் என்று பேர்பெற்றவனான மன்மதனுக்கு உடம்பு இல்லை யாயிருக்க, “கன்னவில் தோள் காமன்“ என்றும் “தன்னுடைய தோள் கழியவாங்கி“ என்றும் அருளிச் செய்வது சேருமோ எனின்,-அநங்கன் செய்கிற காரியத்தைப் பார்த்தால், திண்ணிய உடம்புடையானும் இவ்வளவு காரியம் செய்ய வல்லவனல்லன்“ என்னும்படியாகப் பெரிய கொலைத் தொழிலாயிருப்பதனால் அவனுக்கு வலிதான வுடம்பு இருந்தே தீரவேணுமென்று காமிகள் கருதுவதுண்டாதலால் இப்பரகால நாயகியும் அந்த ஸமாதியாலே சொல்லுகின்றாளென்க.-மன்மதனுக்குக் கரும்பை வில்லாகவும் ஐவகைப் புஷ்பங்களை அம்பாகவும் அந்த அம்புகளை வில்லிலே தொடுத்துப் பிரயோகிக்கின்றானாகவும் நூல்கள் கூறுகின்றமை காண்க.-கரும்பு –சிலை, கரும்புச்சிலை, பூங்கணைகள் – முல்லை, அசோகம், நீலம், மா, முளரி என்ற ஐந்து மலர்கள் மன்மத பஞ்ச பாணங்களெனப்படும். மத்தம், தீரம், சந்தாபம் வசீகரணம், மோகனம் என்கிற ஐவகைச் செயல்களைப் பஞ்ச பாணமாகச் சொல்லுவர் ஒரு சாரார்.

கன்னவிலும் காட்டகத்தோர் வல்லிக் கடி மலரின் ———-88
நன்னறு வாஸம் மற்று ஆரானும் எய்தாமே
மன்னும் வறு நிலத்து வாளாங்கு உகுத்தது போல் ———-89
என்னுடைய பெண்மையும் என் நலனும் என் முலையும்
மன்னு மலர் மங்கை மைந்தன் கணபுரத்துப் ————90
பொன்மலை போல் நின்றவன் தன் பொன்னகலம் தோயாவேல்
என்னிவைதான் வாளா வெனக்கே பொறையாகி———–91
முன்னிருந்து மூக்கின்று மூவாமைக் காப்பதோர்
மன்னு மருந்து அறிவீர் இல்லையே –

கல் நவிலும் காடு அகத்து–கல் மயமான காட்டினுள்ளே
ஓர் வல்லி–ஒரு கொடியில் (புஷ்பித்த)
கடி மலரின்–புதுமலரினுடைய
நல் நறு வாசம்–நல்ல பரிமளம்
மற்று ஆரானும் எய்தாமே–யார்க்கும் உபயோகப் படாமல்
மன்னும் வறு நிலத்து ஆங்குவாளா உகுத்தது போல்–அந்த சூன்ய ஸ்தலத்திலே வீணாகக் கழிவது போல்
பேதையேன் என்னுடைய பெண்மையும்–அறிவற்றவளான என்னுடைய ஸ்த்ரீத்வமும்
என் நலனும் –எனது குணங்களும்
என் முலையும்–எனது முலைகளும்
மலர் மங்கை மன்னும் மைந்தன்–பூவிற் பிறந்த பெரிய பிராட்டியோடு சேர்ந்த பரம புருஷனாயும்
கண புரத்து பொன்மலை போல் நின்றவன் தன்–திருக் கண்ணபுரத்தில் பொன் மலை போல் நிற்பவனாயுமுள்ள எம்பெருமானுடைய
பொன் அகலம் தோயா எல்–அழகிய திருமார்பிலே சேர்வதற்கு உறுப்பாகாவிடில்
வாளா இவை என்–வியர்த்தமான இந்த வஸ்துக்கள் எதுக்கு?
(இவை) -இம்முலைகளானவை
எனக்கே பொறை ஆகி–எனக்கு ஒருத்திக்கே வீண் பாரமாகி
முன் இருந்து–கண்ணெதிரே இருந்து கொண்டு
மூக்கின்று–மேன் மேலும் வீங்கும் போது
மூவாமை காப்பது–அப்படி வீங்காமல் தடுக்க வல்ல
ஓர் மன்னு மருந்து அறிவீர் இல்லையே–ஒரு சிறந்த மருந்து கண்டறிவாராருமில்லையே.

கன்னவிலும் காட்டகத்தோர் வல்லிக் –-விலஷணமான வல்லி—கடி மலரின் – மதுவை உடைய மலர்-நன்னறு வாஸம் –நல்ல பரிமளம் – மற்று ஆரானும் எய்தாமே மன்னும் – ஓர் ஒருத்தர்க்கு –-வறு நிலத்து வாளாங்கு உகுத்தது போல் என்னுடைய பெண்மையும் என் நலனும் என் முலையும்--வெறும் தரை – மன்னு மலர் மங்கை மைந்தன் கணபுரத்துப் பொன் மலை போல் நின்றவன்தான்- மலர் மங்கை மண்ணும் மைந்தன் – பொன்னகலம் – கூட இருந்தே அவளும் தண்ணீர் தண்ணீர் என்னும் மார்வு தோயாவேல் – அப்படி ஸ்ப்ருஹணீயமான மார்விலே தோயப் பெறாத இன்னாப்பு – விடாய்த்தார் நினைத்த மடுவில் முழுக்கப் பெறாதாப் போலே – மெல்லியல் தோள் தோய்ந்தாய் -என்னுமா போலே -அவனும் இத்தலையில் படி –-என்னிவைதான் வாளா-–பஸ்ய லஷ்மண புஷ்பாணி நிஷ்பலானி-கிஷ்கிந்தா -1-44- நிஷ்பலானவை எனக்கு என் செய்ய   –-வெனக்கே பொறையாகி–-இருவர் சுமக்கக் கடவ முலையை ஒருவர் சுமக்கப் போமோ -என்கை–என் கண்கள் காண மூக்க வேணுமோ – என்னை விட்டுக் கடக்க நின்று மூக்கல் ஆகாதோ –-வயோச்யா ஹயாதி வர்த்ததே -யுத்த -5-5-என்ற மூவாமைக் காப்பதோர் –அவனைக் கொடு வந்து தருவார் இல்லையே –-மன்னு மருந்து அறிவீர்  இல்லையே ––சமுத்ரம் ராகவோ ராஜா சரணம் கந்துமர்ஹதி -யுத்தம் -19-31-என்று கடலைச் சரணம் புக என்றால்  போலே – மடலைச் சரணம் புகு -என்பாரில்லையே இங்கு ஓர் அந்தராளிகர்-கடகர் – இல்லையோ -என்று கேட்கிறாள்  -என்று பட்டர் –

கன்னவிலும் காட்டகத்து –-கல்லு நெருக்கின பெரும் காட்டுக்கு உள்ளே-பெரும் தூறாய் என்கிறபடியே சம்சாரம் ஆகிற பெரும் தூறு இ றே ஒரு காடாவது –-தோர் வல்லிக் கடி மலரின் — அதுக்கு உள்ளே ஒரு கொடியாவது-அது தான் முட்டப் பூத்ததாவது-அது தான் கடிமலரை யுடைத்தாய் இருப்பதொரு வல்லி யாவது-சம்சார விபூதியில் இங்கன் ஒத்த ஆற்றாமை யுள்ளது இவர் ஒருவருக்குமே இறே –-ஓர் வல்லிக் கடிமலரின்  உடைய –-நன்னறு வாஸம் –நல நறு வாசம் உண்டு –அத்யந்த விலஷணமாய் செவ்வி அழியாத பரிமளம் –-மற்று ஆரானும் எய்தாமே-மன்னும்--தனக்காகக் கண்டது அன்றிக்கே பிறர்க்காக கண்ட  வஸ்து பிறர்க்கு ஆகப் பெறாதே தானே நின்று –-வறு நிலத்து வாளாங்கு உகுத்தது போல் —
வெறு நிலத்திலே நிஷ் பிரயோஜனமாகப் பொகடுமா போலே விழுந்த தரை தன்னிலே – விநியோகம் கொள்ளுகைக்கு யோக்யமாய் இருப்பதொரு வஸ்துவும் இன்றிக்கே பாழே பொகட்டால் போலே நல் நறு வாசம் தான் இருக்கிறபடி –-என்னுடைய பெண்மையும் என் நலனும் என் முலையும்--என்னுடைய ஸ்த்ரீத்வமும்-என்னுடைய நன்மையையும் என்னுடைய அவயவங்களும் –-பெண்மை -பாரதந்த்ர்யம்-நலன் -ஆத்மகுணம்-முலை -பக்தி-மன்னு மலர் மங்கை மைந்தன் – மலராள் தனத்துள்ளான்-ஆனவனுடைய மார்வோடே அணையா வாகில் பெரிய பிராட்டியார் நித்ய வாஸம் பண்ணுகையாலே யுவாச குமார -என்று நித்தியமான யௌவனத்தை யுடையவன் –-கணபுரத்துப் பொன்மலை போல் நின்றவன் – திருக் கண்ண புரத்திலே ஸ்லாக்யமான வடிவோடு கால் வாங்காதே நிற்கிறவனுடைய-
மதுரையில் புறச் சோலையிலே எடுத்து விட்டு இருந்தால் போலே யாயிற்று திருக் கண்ண புரத்திலே வந்து நின்ற நிலை – மகா மேரு போலே அநுப யுக்தம் அன்றிக்கே சர்வ உப ஜீவ்யமாயிருப்பதொரு மலை   –-தன் பொன்னகலம்  தோயாவேல்- அவனுடைய அழகிய திரு மார்விலே அணைத்து விடாய் ஆறாவாகில்-தோய்கை -மறு நனைகை–மெல்லியல் தோள் தோய்ந்தாய் -என்று அவன் இவள் தோளிலே தோயும் இவள் அவன் மார்விலே தோயும் பொன் அகலம் ஆகையாலே இவள் விரஹ அக்னி பட்டு நீராய் யுருகும் அப்போது தோயலாம் என்று இருக்கிறாள்-இவளும் ஹிரண்ய வர்ணை இறே–என்னிவைதான் வாளா –-வகுத்த விஷயத்தோடு அணையப் பெறாதாகில்-வ்யர்த்தமே இராது அன்றே  –-வெனக்கே பொறையாகி-—போக உபகரணம் ஆனால் இருவரும் கூடச் சுமக்கை அன்றிக்கே எனக்கே  தலைச் சுமை யாகில் எங்கனே தரிக்கும்   படி –-முன்னிருந்து மூக்கின்று மூவாமைக் காப்பதோர்- இவை யுன்டாகை தவிராவாகில் முதுகிலே யானால் ஆகாதோ முன்னே இருந்து காணக் காணச் செவ்வி யழிய வேணுமோ வயோ அச்யா ஹயாதி வர்த்ததே -யுத்த -5-5–என்னுமா போலே –-மன்னு மருந்து – தப்பாத மருந்து –-அறிவீர்   இல்லையே – அறிவார் இல்லையோ-இது பட்டர் அருளிச் செய்ய நான் கேட்டேன் -என்று நம் பிள்ளை அருளிச் செய்வர் -ஜகத்திலே ஓர்-ஆந்தராளிகனைக்-கடகரைக் – கிடையாதோ  -என்று இவ்வருகு உண்டான பேறுகள் அல்பமாய் அஸ்த்ரமாய் இருக்கையாலே பரிஹாரங்களும் அவ்வளவேயாய் இருக்கும் இறே -இது அங்கன் இன்றிக்கே யாவதாத்மபாவியான  பேறாகையாலே பரிகாரமும் நிலை நின்ற பரிஹாரமாய் இருக்கும் இறே –

காமன் செய்கிற ஹிம்ஸை ஒருபுறமிருக்கட்டும், என்னோடு கூடவே பிறந்து என்னை ஹிம்ஸிக்கின்ற இம்முலைகளைத் தண்டிப்பாராருமில்லையேயென்கிறாள்.-ஒருவரும்புகக்கூடாத காட்டிலே சிறந்ததொரு கொடி தன்னிலே பரிமளோத்தரமான புஷ்பம் புஷ்பித்துக் கமழநின்றால் ஆர்க்கு என்ன பயன்?“கோங்கலரும்பொழில் மாலிருஞ்சோலையிற் கொன்றைகள் மேல் தூங்கு பொன் மாலைகளோடுடனாய் நின்று தூங்குகின்றேன்“ (நாச்சியார் திருமொழி) என்றாற் போல, அங்கே புஷ்பித்து அங்கே உதிர்ந்து அங்கே உருமாய்ந்து போகவேண்டியதே அம்மலர்களின் கதி.-அதுபோல, எனது தேஹ குணங்களும் ஆத்ம குணங்களும் திருக்கண்ணபுரத்தெம்பெருமானுடைய ஸம்ச்லேஷத்துக்கு உறுப்பாகாவிடில் இவற்றால் என்ன பயன், மேற்சொன்ன மலர்கள் போல இவையும் நிஷ்பலங்கயெ யன்றோ.-எம்பெருமானோடு அணையப்பெறாதே வீணாக வளர்ந்து கிடக்கின்ற இம்முலைகள் எப்போதும் கண்ணெதிரே தோன்றி நின்று மார்புக்கும் பாரமாகி வருத்துகின்றனவே! எதுக்கு இவை விம்மி வீங்கு கின்றன? இம்முலைகள் தொலைந்தொழிய மருந்து தருவாருமில்லையே! என வருந்துகின்றாள்.-பேதையன் – இப்படி ஹிம்ஸை பொறுக்கமுடியாமல் வருத்தமுறுகிற இந்நிலைமையில் முடிந்து பிழைக்கலாமாயினும் “என்றேனு மொருநாள் நமது மநோரதம் ஸித்திக்குமோ“ என்னும் நசையாலே பிராணனைப் பிடித்து நிறுத்திக் கொண்டிருக்கிற சாபல்யம் தோற்றுகிறது.-வல்லி – வடசொல். வாசம் – வாஸலை வறுநிலம் – புல்பூண்டு தண்ணீர் ஒன்று மில்லாத மரு காந்தாரம்.“எனக்கே பொறையாகி“ என்றவிடத்து. “இருவர் சுமக்கக் கடவ முலையை ஒருவர் சுமக்கப் போமோ“ என்ற பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்ரீஸூக்தி நோக்கத்தக்கது.-முன்னிருந்து  – பெண்மைக்கு உறுப்பாக முலையிருக்க வேண்டியது அவசியமாகில் முதுகிலே முளைத்தாலாகாதோ? கண்ணெதிரே முளைத்து வீங்கவும் வேணுமோ?“கொள்ளும்பய னென்றில்லாத கொங்கை தன்னைக் கிழங்கோடும் அள்ளிப் பறித்திட்டு அவன் மார்விலெறிந்து என்னழலைத் தீர்வனே“ என்றாள் ஆண்டாள்“-அவள் மெய்யே பெண்ணாய்ப் பிறந்தவளாகையாலே முலைபடைத்துப் படுகிற வருத்தமெல்லாம் தோற்ற அப்படி சொன்னாள்,-அங்ஙன்ன்றிக்கே திருமங்கையாழ்வார் பாவநாப்ரகர்ஷத்தால் மாத்திரம் பெண்மையை ஏறிட்டுக் கொண்டவராதலால் அவ்வளவு ரோஷங்கொண்டு சொல்லமாட்டாமல் இந்த முலைகள் உள்ளே அடங்கிப் போவதற்கு மருந்து கொடுப்பாருண்டோ? என்கிறார்.

மால் விடையின் ———92
துன்னு பிடர் எருத்துத் தூக்குண்டு வன்தொடரால்
கன்னியர் கண் மிளிரக் கட்டுண்டு மாலை வாய்த் ————93
தன்னுடைய நா வொழியாதுஆடும் தனி மணியின்
இன்னிசை ஓசையும் வந்து என் செவி தனக்கே ———–94
கொன்னவிலும் எக்கில் கொடிதே நெடிதாகும்
என்னிதனைக் காக்குமா சொல்லீர்-

மால் விடையின்–(பசுவின்மேல்) வியாமோஹங் கொண்ட வ்ருஷபங்களினுடைய
துன்னு பிடர் எருத்து–பெருத்த பிடரியிலுள்ள முசுப்பிலே
தூக்குண்டு–தூக்கப்பட்டு
கன்னியர் கண் மிளிர–சிறுப்பெண்களின் கண் களிக்கும்படி
வன் தொடரால் கட்டுண்டு –வலிதான கயிற்றாலே கட்டப்பட்டு
மாலை வாய்–ஸாயம் ஸந்தியா காலத்தில்
இன் இசை ஓசையும் வந்து–இனிதான இசையின் ஒலியும் வந்து
தன்னுடைய நா ஒழியாது ஆடும் தனி மணியின்–தனது நாக்கு ஓயாமல் ஆடிக்கொண்டிருக்கப் பறெற சிறந்த மணியினுடைய
என் செவி தனக்கே–என்னுடைய காதுக்கு மாத்திரம்
கொல் நவிலும் எஃகில் கொடிது ஆய் நெடிது ஆகும்–கொலை செய்ய வல்ல வேலைக் காட்டிலும் கடூரமாகி நெடுகா நின்றது
இதனை காக்கும் ஆ என்–இந்த ஆபத்திற்குத் தப்பிப் பிழைக்கும் வழி என்ன?
சொல்லீர்–(ஏதாவது உபாயம் உண்டாகில்) சொல்லுங்கள்.

மால் விடையின்  —நாகின் மேலே பித்தேறின விடையின் –-துன்னு பிடர் எருத்துத் தூக்குண்டு –
கடியுடைத்தான பிடரியிலே ககுத்திலே தூக்குண்டு –-வன்தொடரால்- தார்மிகர்களுக்கு அவிழ்த்து விட ஒண்ணாத படி பிணைக்கை – கன்னியர் கண் மிளிரக் கட்டுண்டு- பிரணயத்தில் புதியது உண்டு அறியாதாரும் வெருவி விழிக்கை-மாலை வாய்த்   தன்னுடைய நா வொழியாதுஆடும் –-இட்டால் தீரும் காலம் – தனி மணியின்- வ்யசநிக்கைக்கு தானே தனி என்னும் அத்தனை –-இன்னிசை ஓசையும் வந்து என் செவி தனக்கே – இனிய பாட்டுக் கேட்டால் படுமோபாதி படுத்த வற்றாய் இருக்கை- ஹ்ருதயத்திலே வருவதற்கு முன்னே செவியிலே சுட்டுக் கொடு வரும் – கொன்னவிலும் எக்கில் கொடிதே நெடிதாகும்-
ஒரீட்டிலே முடித்து விடாதே சித்ரா வதம் பண்ணும் – என்னிதனைக் காக்குமா சொல்லீர் – எவ்வழியாலே ஸ்த்ரீத்வத்தைக் காப்பேன் -சொல்லீர் -என்கிறாள் –இது விளைத்த –தென்றல் அன்றில் குழல் விடை -உள்ளிட்டன-இருந்ததே குடியாக என்மேல் படை ஏறும்படி விளைத்த -கையும் மடலும் ஆக்கின படி என்றுமாம் – இப்படியாகைக்கு அபி நிவேசத்தை விளைப்பிக்கை –

மருந்து அறிவீர் இல்லையே என்ற வாயோடு -உண்டு உண்டு -என்றால் போலே இருக்க-சேய்க்களின் கழுத்திலே மணி யோசையானது செவிப்பட்டது –-மால் விடையின்  -துன்னு பிடர் எருத்துத் தூக்குண்டு வன் தொடரால் கன்னியர் கண் மிளிரக் கட்டுண்டு   – நாகின் மேலே பிச்சேறி வருகிற வ்ருஷபத்தின் உடைய நெருங்கின ககுத்தோடே சேர்ந்த கழுத்திலே தூக்கப் பட்டு வழிய சங்கிலியால் நாற்றப் பட்டு –-மாலை வாய்த் —- யா நிசா சர்வ பூதா நாம் தசாம் சாகரத்தி சமயமே -ஸ்ரீ பகவத் கீதை -2-69-என்கிறபடியே கண் உறக்கம் தேட்டமான ராத்ரியிலே-தன்னுடைய நா வொழியாது ஆடும் தனி மணியின் இன்னிசை ஓசையும் –-நாகானது வெருவி இருக்க அது தன்னையும் தன் நசையாலே விட மாட்டாதே தொடருகையாலே மாறாதே த்வநிக்கிற தனி மணியினுடைய இனிய இசையை யுடைத்தான த்வனியும் –-வந்து என் செவி தனக்கே – நாட்டார்க்கு இதினுடைய த்வனி செவிப் படா நிற்கச்செய்தேயும் ஜீவியா நிற்பார்கள் இறே-இவ் விரஹம் வேறு ஒருவர்க்கு இல்லையே –ஆகையாலே பாதகத்வம் இவளுக்கே இறே யுள்ளது –-கொன்னவிலும் எக்கில் கொடிதாய் –-அங்கன் அன்றிக்கே எனக்கு ஒருத்திக்குமே கொலையைச் சொல்லா நின்று உள்ள வேலிலும் காட்டிலும் துஸ் சஹமாய்  –-நெடிதாகும்- வேலிலும் காட்டில் மிகவும் கொடிதாகா நின்றது-அது போலே கடுக முடித்து விடுகை அன்றிக்கே இது உருவ நலியா நின்றது –-என்னிதனைக் காக்குமா சொல்லீர் –ஓர் அபலையாலே இத்தைப் பரிஹரித்துக் கொள்ளலாமோ -இத் த்வனி செவிப்படச் செய்தேயும் தரித்து  இருக்க வல்ல
உங்களுக்கு பரிஹாரம் தெரியாமை இல்லை இறே இத்தைப் பரிஹரிக்கும் படி சொல்ல வல்லீர்களோ
இதுக்கு ஒரு பரிஹாரம் இல்லை என்னா நான் மீளுவேனோ –-மடல் எடுத்து அவனைப் பழிக்கிலும் பெறத் தவிரேன் -என்கிறது மேல் – இது விளைத்த மன்னன் -நான் இப்படி கையும் மடலுமாம் படி பண்ணின வீரன் கண்டவர்களை மடல் எடுப்பிக்கை-

“மன்னு மருந்தறிவீரில்லையே?” என்றதும் “நல்லமருந்துண்டு“ என்று விடையளிக்க வல்லாருடைய வார்த்தை காதில் விழவேணுமென்று பாரித்திருந்த பரகால நாயகியின் காதிலே ஊராமாடுகளின் மணியோசை வந்து விழுந்தது, அதற்கு வருந்திப் பேசுகின்றாள்.-செவிக்கு இனிதாகக் கேட்கத்தக்க விடைமணிக்குரலும் என் காதுக்குக் கடூரமாயிராநின்றது, இந்த்த் துன்பமெல்லாம் நீங்கி நான் வாழும் வகை ஏதேனுமுண்டோ? சொல்லீர் என்கிறாள்.-மாட்டின் கழுத்தில் தொங்கும் மணியை மூன்றடிகளாலே கூறுகின்றாள். நாகின்மேலே பித்தங்கொண்டு காமித்து வருகின்ற காளையின் புறங்கழுத்திலுள்ள முசுப்பின்மேலே மநோஹரமாகக் கட்டப்பட்டு ஸாயங்காலத்தில் இடைவிடாது சப்தித்துக் கொண்டே யிருக்கிற மணியின் ஓசையும் வந்து செவிப்பட்டு, செவியிலே சூலத்தைப் பாய்ச்சினாற்போலே ஹிம்ஸை பண்ணா நின்றது.-அவ்வோசை ஓய்ந்தபாடில்லை, நெடுகிச் செல்கின்றதே! என்கிறாள. கடலோசை குழலோசை முதலியனபோல விடைமணி யோசையும் விரஹிகளுக்கு உத்தீபகமாதல் அறிக.-எஃகு – ஆயுதப் பொதுப்பெயர், சூலத்துக்குச் சிறப்புப்பெயருமாம். ஈட்டியையும் சொல்லும்.

இது விளைத்த ——–95
மன்னன் நறுந்துழாய் வாழ் மார்பன் மா மதி கோள்
முன்னம் விடுத்த முகில் வண்ணன் காயாவின் ——–96
சின்ன நறும் பூந்திகழ் வண்ணன் வண்ணம் போல்
அன்ன கடலை மலையிட்டணை கட்டி ——-97
மன்னன் இராவணனை மா மண்டு வெஞ்சமத்துப்
பொன் முடிகள் பத்தும் புரளச் சரந்துரந்து——-98
தென்னுலக மேற்றுவித்த சேவகனை –

இது விளைத்த மன்னன்–(தென்றல் முதலானவை பாதகமாம்படி) இப்படிப்பட்ட நிலைமையை உண்டு பண்ணின மஹாநுபா பாவனாய்,
நறு துழாய் வாழ் மார்பன்–மணம்மிக்க திருத்துழாய் மாலை விளங்குகின்ற திருமார்பை யுடையனாய்,
முன்னம் மாமதி கோள் விடுத்த முகில் வண்ணன்–முன்னொருகால் சந்திரனுடைய துன்பத்தைப் போக்கின காளமேக வண்ணனாய்,
காயாவின் சின்ன நறு பூ திகழ் வண்ணன் –“காயா” என்னும் செடியிலுண்டான சிறிய மணம் மிக்க பூப்போல் விளங்குகின்ற நிறத்தை யுடையனாய்,
வண்ணம் போல் அன்ன கடலை–தன்னுடைய வர்ணம் போன்ற வர்ணத்தை யுடைய கடலிலே
மலை இட்டு–மலைகளைக் கொண்டெறிந்து
அணை கட்டி–ஸேதுவைக் கட்டி (இலங்கைக் கெழுந்தருளி)
மா மண்டு வெம் சமத்து –சதுரங்கபலம் நிறைந்த கொடிய போர்க் களத்தில்
மன்னன் இராவணனை –ராக்ஷஸ ராஜனான ராவணனுடைய
பொன் முடிவுகள் பத்தும் புரள–அழகிய பத்துத்தலைகளும் (பூமியில் விழுந்து) புரளும்படியாக
சரம் துரந்து–அம்புகளைப் பிரயோகித்து
தென் உலகம் ஏற்றவித்த சேவகனை–(அவ் விராவணனை) யம லோக மடைவித்த மஹா ஸூரகனாய்.

இது விளைத்த மன்னன் –இத்தலை அப்படியாக தான் உஜ்ஜ்வலனான படி ––நறுந்துழாய்- இப்படிப் படுத்துகைக்கு பிரஹ்மாஸ்திரம்–வாழ் மார்பன் –தானும் திருத் துழாயோ பாதி வாழ நினைக்கிறாள் –-மா மதி கோள்--எங்கள் பகையை விளைக்கிறான் -என்கை –-நீ அவன் கோள் விடா விட்டாலும் அவன் தானே எங்களை பாதிக்க வல்லன் –-முன்னம் விடுத்த முகில் வண்ணன் – ஜல ஸ்தல விபாகம் இல்லாதவன் மதியை ரஷித்த உத்தமன் –-

இது விளைத்த மன்னன் நறுந்துழாய் வாழ் மார்பன் – நான் இப்படி கையும் மடலுமாம் படி பண்ணின வீரன் – கண்டவர்களை மடல் எடுப்பிக்கைக்கு முடி சூடினவன் – திருத் துழாய் மாலை சாத்தினால்-தன்னோட்டை ஸ்பர்சத்தாலே செவ்வி பெற்று வாரா நின்றுள்ள திரு மார்வை யுடையவன் – தோளும் தோள் மாலையையும்    கண்டால் மடல் எடாது ஒழியும்படி எங்கனே-இத்தலை மடல் எடுத்த பின்பு வெற்றி தோற்ற மாலை இட்டவன் -என்றுமாம் – இவளுக்கு கையும் மடலும் போலே அவனுக்கு முடியும் மாலையும் –மா மதி கோள் முன்னம் விடுத்த –-இப்போது கிடீர் அவன் ஆசன்னரானாரை நோக்கத் தவிர்ந்தது – மா மதி -அபலைகள் நலியும் இடத்தில் சம்ஹாரகனை வேண்டாத படி யிருக்கிறவன் – மா மதி கோள் முன்னம் விடுத்த -முகில் வண்ணன் –சந்த்ரனுக்கு ராஹூவால் வந்த இடரை ஒக்கவே போக்கின பரமோதாரன்- முன்னம் -முன்பு ஒரு காலத்திலேயே -என்றுமாம் –

காயாவின் சின்ன நறும் பூந்திகழ்  வண்ணன் – சின்ன நறும் பூங்கடல்-என்னுதல்-மேகம் -என்னுதல் சிறுத்த காயாம்பூ என்கிறது அணுகலாய் இருக்கை- வண்ணம் போல் அன்ன கடலை – சத்ருக்கள் அன்றிக்கே சஜாதீயமான கடல் என்ன குற்றம் செய்தது –-மலையிட்டணை  கட்டி மன்னன் இராவணனை மா மண்டு வெஞ்சமத்துப்- சதுரங்க பலத்துக்கும் உப லஷணம்-அவற்றை உடைய யுத்தம் – திறந்து கிடந்த வாசலிலே நாய் புகுருமா போலே புக்குப் போம் அத்தனை யன்றிக்கே யுத்தத்திலே நேர் நின்று –-பொன் முடிகள் பத்தும் – மனிச்சன் இவன் என்று எதிரியையும் மதியாதே-ஒப்பித்து வந்த படி –-புரளச் சரந்துரந்து-—-தலையோடே உயிரையும் துண்டித்தான் -அதாகிறது -உயிரும் தப்ப விரகில்லாத படி அம்பு நுழைந்த சடக்கு -வர பலத்தாலே அறுத்த தலை முளைக்க-அவற்றுக்குத் தக்கபடி விட்ட அம்பின் பெருமை –-தென்னுலக மேற்றுவித்த சேவகனை –-யமலோகம் பாழ் படும்படி முன்பு இங்கே வந்து இவனுக்குப் பணி செய்த பேர் –-இப்போது அவனுக்குப் பணி செய்ய அவ் ஊர் பாழ் தீரும்படி குடியேறிற்று-ஆயிரக்கண் மன்னவன் வானமும் வானவர் தம் பொன்னுலகும் தன்னுடைய தன் விபூதி ரஷிக்க வேண்டும் கண் -தோள் வலியால் கைக்கொண்ட தானவனைப்-வர பலத்தால் அன்று -என்னது என்று வரையிட்டுப் போம் அத்தனை –

காயாவின் சின்ன நறும் பூந்திகழ்  வண்ணன் –-காயாவினுடை-பூப் போலே திகழா நின்றுள்ள திரு நிறத்தை யுடையவன் –-சின்ன நறும் பூ -சிறுத்து நறு நாற்றத்தை யுடைய பூ-என்றுமாம் –-பூவளவல்லவே மணம்–சின்னம்-சிறுமை குணமும் குணியும் போலே  இவன் அபிமானத்திலே இது விளங்குவது –வண்ணன் -ஊராகப் பகையானாலும் விட ஒண்ணாத வடிவு –-வண்ணம் போல்-
ஜ்ஞான ஆனந்தங்களோடே ஒக்கும் இ றே சாம்யா பத்தியிலே  –-உள்ள உலகளவும் -பெரிய திருவந்தாதி -76-இத்யாதி-ஸ்வா தீன பராதீனமே இறே  யுள்ளது –எடுக்கத் தன்னோடு சமமாய் யுள்ளதொரு வஸ்துவைச் சொல்லக் கடவது இறே –-அன்ன கடலை – காம்பீர்யத்தாலும் சகல பதார்த்தங்களையும் தன்னுள்ளே இட்டுக் கொண்டு இருக்கையாலும்-பெருமையாலும் நிறத்தாலும் தன்னோடு போலியாய் இருப்பது ஒன்றைப் பெறாமையாலே –-மலையிட்டணை  கட்டி –—
கண்ட மலைகளை எல்லாம் பிடுங்கிக் கொண்டு வந்து-கடலிலே நடு நெஞ்சிலே இட்டு-கான எண்கும் குரங்கும் வழி போம்படி -பெரிய திருமொழி -6-10-6–பண்ணினான் ஆயிற்று –-என்னையும் அப்படியே காம்பீர்யத்தையும் அழித்து மடல் எடுக்கும் படி பண்ணினான் -என்கிறாள் –-மன்னன் இராவணனை மா மண்டு வெஞ்சமத்துப்– நான் ராசாச ராஜன் -என்று அபிமானித்து இருக்கிற ராவணனையும்-அவனுடைய ரத கஜ துரக பதாதிகளான சதுரங்க பலத்தையும் உடையதாய்-மிகைத்து வருகிற  யுத்தத்திலே –-பொன் முடிகள் பத்தும் புரளச் சரந்துரந்து தென்னுலக மேற்றுவித்த சேவகனை –
வர பல புஜ பலத்தாலே பூண் கட்டின முடிகள் பத்தும் பூமியிலே புரளும்படியாக அம்பையோட்டி-தனக்குத் திரையிட்டு இருந்தவனுக்குத் தான் அடிமை செய்யும்படி பண்ணின-ஆண் பிள்ளைத் தனத்தை உடையவனை –-அந்த ஆண் பிள்ளைத் தனம் எல்லாம் உடையவன் என் கையிலே படப் புகுகிறபடி எல்லாரும் காண-விறே புகுகிறது-

ஆகக் கீழ்வரையில், தானநுபவிக்கும் கஷ்டங்களைச் சொல்லி முடித்தாள்,-இக்கஷ்டங்களை விளைவித்த மஹாநுபாவன் இன்னானென்பதை நான் அறியாமையில்லை, நன்கு அறிவேன், அடிபணிந்தாரை ரக்ஷிப்பதற்கென்றே மார்பில் தனிமாலையிட்டுக் கொண்டிருப்பதாகச் சொல்லி உலகங்களை வஞசிப்பவனாம் அவன்,“சந்திரனுக்கு நேர்ந்த துன்பத்தைத் தொலைத்தேன், அப்படி உங்களுடைய துன்பத்தையும் தொலைத்தொழிப்பேன் வாருங்கள்“ என்று மயக்கி அழைப்பவன் அவன்.“காளமேகம் போலும் காபாமலர்போலும் என் வடிவு விளங்குகின்ற அழகைக்கண்டு களியுங்கள்“ என்றுமெனி நிறத்தைக்காட்டி வலைப்படுத்திக் கொள்பவன் அவன்,-ஒரு ஸீதாப் பிராட்டிக்காகவும் எப்படி யெப்படியோ உருமாறிப் படர்படுகள் பட்டுஅதிகமாநுஷமான காரியங்கள் செய்தவனாக்கும் நான், என்னை யடுப்பார்க்கு ஒரு குறையுமுறாது என்று சொல்லி அகப்படுத்திக்கொள்பவன் அவன்,-பல திருப்பதிகளிலே தனது பெருமையைக் காட்டிக்கொண்டு மேனாணித்திருப்பவன் அவன், அவன் படிகளெல்லாம் நான்கறிவேன் நான்,-அவனுள்ள திருப்பதிகள்தொறும் நுழைந்து புறப்பட்டு என் மனவருத்தங்களை இனி நான் சொல்லிக்கொள்ளப் போகிறேன், ஆதரித்து உஜ்ஜீவப்பித்தானாகில் பிழைத்துப் போகிறான், இல்லையாகில் என் வாய்க்கு இரையாகி அவன் படப்போகிற பாடுகளைப் பாருங்கள் – என்கிறாள் மேல்.-முன்னம் மாமதிகோள் விடுத்த – சந்திரனுக்கு நேர்ந்த க்ஷயரோகத்தைப் போக்கியருளினவன் இன்று எனக்கு க்ஷணத்தை விளைக்கலானது என்னோ என்று இரங்குகின்றாளாகவுமாம்.“இப்போது கீடீர் அவன் ஆபந்நரானாரை நோக்கத் தவிர்ந்தது“ என்பர் அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனாரும்,“மதியுகுத்த இன்னிலாவின் கதிரும் என்றனக்கே வெய்தாகும்“ என்று கீழே அருளிச்செய்தபடி என்னை எரிக்கின்ற சந்திரனுக்கு நேர்ந்த ஆபத்தைப்போக்கி என்னை நன்றாகத் தப்பிக்குமாறு அந்த சந்திரனுக்கு நியமித்த மஹாநுபாவன் என்றதாகவுமாம்.-மா மண்டு வெஞ்சமத்து – மா என்று யானையையும் குதிரையையும் சொல்லும், ரதம், கஜம், துரகம், பதாதி எனச் சேனையுறுப்புக்ள நான்காதலால் மற்ற இரண்டு உறுப்புகட்கு உபலக்ஷணமென்க-மண்டுல் – நெருங்கியிருத்தல் சேவகனை – சேவகமாவது வீரம், அதனையுடையவன் சேவன். “செருவிலே அரக்கர்கோனைச் பெற்ற நம் சேவகனார்“ என்றார் தொண்டரடிப்பொடியாழ்வாரும்.

“இது விளைத்த மன்ன்ன்“ என்று தொடங்கி, “தென்னறையூர்“ மன்னு மணிமாடக்கோயில் மணாளனைக் கன்னவில் தோள்காளையை“ என்கிற வரையில் எம்பெருமானுடைய விபவாவதார வைபவங்கள் அர்ச்சாவதார வைபவ“கள் முதலியன விரிவாகக் கூறப்படுகின்றன.-மார்பன். முகில்வண்ணன், சேவகனை, வீரனை, கூத்தனை என்கிற இவ்விசேஷணங்கள் எல்லாம் மேலே கன்னவில் தோள் காளையை என்ற விடத்தில் அந்வயித்து முடியும்.

ஆயிரக்கண்
மன்னவன் வானமும் வானவர் தம் பொன்னுலகும் ——99
தன்னுடைய தோள் வலியால் கைக்கொண்ட தானவனைப்
பின்னோர் அரியுருவமாகி யெரி விழித்துக் ——100
கொன்னவிலும் வெஞ்சமத்துக் கொல்லாதே வல்லாளன்
மன்னு மணிக்குஞ்சி பற்றி வர வீரத்துத் ——-101
தன்னுடைய தாள் மேல் கிடாத்தி அவனுடைய
பொன்னகலம் வள்ளுகிரால் போழ்ந்து புகழ் படைத்த —–102
மின்னிலங்கு மாழிப் படைத் தடக்கை வீரனை

ஆயிரம் கண் மன்னவன் வானமும்–ஆயிரங்கண்ணனான இந்திரனுடைய ஸ்வர்க்க லோகத்தையும்
வானவர் தம் பொன் உலகும் –(மற்றுமுள்ள) தேவதைகளின் திவ்ய லோகங்களையும்
தன்னுடைய தோள் வலியால் கைக் கொண்ட தானவனை–தனது புஜ பலத்தாலே தன் வசமாக்கிக் கொண்ட ஹிரண்யா ஸுரனை
பின் –சிறிது காலம் பொறுத்து
ஓர் அரி உருவம் ஆதி–ஒரு நரசிங்க மூர்த்தியாக அவதரித்து
எரி விழித்து–நெருப்புப் பொறி பறக்கப் பார்த்து,
கொல் நலிலும் வெம் சமத்து கொல்லாதே –கொடிய போர்க் களதிலே (பகைவரைக் கொல்லுங் கணக்கிலே சடக்கெனக்) கொன்று விடாதே
வல்லாளன்–மஹாபலசாலியான அவ்வசுரனுடைய
மணி மன்னு குஞ்சிபற்றி வர ஈர்த்து–மணிமயமான கிரீடம் பொருந்திய தலைமயிலைப் பிடித்துக் கிட்ட இழுத்து
தன்னுடைய தாள் மேல் கிடாத்தி–(அவனைத்) தனது திருவடிகளின் மீது படுக்க வைத்துக் கொண்டு
அவனுடைய பொன் அகலம்–அவனது அழகிய மார்பை
வள் உகிரால் போழ்ந்து–கூர்மையான நகங்களாலே பிளந்து
புகழ் படைத்த –(ஆச்ரிதனான ப்ரஹ்லாதனை ரக்ஷித்தானென்கிற) கீர்த்தியைப் பெற்றவனாய்
மின் இலங்கும் ஆழிபடை தட கை வீரனை–மின்போல் விளங்குகின்ற சுக்கராயுத்த்தைத் தடக்கையிலே உடைய மஹா வீரனாய்

பின்னோர் அரியுருவமாகி யெரி விழித்துக் ––பின் -சில காலம் சென்ற பின்பு –-ஓரரி -தன்னாலும் இவ்வடிவு கொள்ள ஒண்ணாது –-ஆகி -வர பலத்தாலே மிகைத்த ஹிரண்யனை அழிக்கைக்காக சேராத நரத்வ சிம்ஹத்வங்களைச் சேர்ந்த படி –-எரி விழித்து -குளிர்த்தியை உடைத்தான கண்கள் –
ஆஸ்ரித விரோதி என்றவாறே நெருப்பை உமிழ வற்றான –-கொன்னவிலும் வெஞ்சமத்துக் கொல்லாதே- ஓர் அம்பை இட்டுத் தலையை உருட்டிற்றாகில் முடி சூட்டினதோடே ஒக்கும் –-வல்லாளன்-
நர சிம்ஹமும் பிற்காலிக்க வேண்டும்படி –-ஹிரண்யாய நம -என்று சொல்லும் படி செலுத்தின காலம்
மன்னு மணிக்குஞ்சி பற்றி வர வீரத்துத்  -தன்னுடைய தாள் மேல் கிடாத்தி – முடியைப் பற்றின போதே பிராணன் போயிற்று-பின்னை பிணத்தை இழுக்குமோபாதி தன்னுடைய பிராட்டி சாயக் கடவ மடியிலே-என்னைப் போல் அன்றிக்கே-முருட்டுப் பையலையோ மடியில் ஏற்றுவது -என்கிறாள் –-அவனுடைய பொன்னகலம் ––திரு வுகிருக்கு இறை போற வளர்த்த மார்வு—வள்ளுகிரால் போழ்ந்து புகழ் படைத்த —-தமப்பன் பகையாகச் சிறுக்கனுக்கு உதவினான் என்னும் புகழ் படைத்த –-மின்னிலங்கு  மாழிப் படைத் தடக்கை –திரு வுகிருக்கு இரை போந்தது இத்தனை–திருவாழி தனக்கிரை போராமையாலே சீறி நாக்கு நீட்டுகிற படி –-வீரனை- திரு மந்த்ரத்தின் படியே அனுசந்திக்கிறது –

ஆயிரக்கண்--தன்னுடைய அலாபத்தில் விளம்பம் பொறுத்து இருந்தால் போல் அன்றிக்கே
ஆஸ்ரிதனுக்குப் ப்ரதிபந்தகம் வருகிற சமயத்திலே உதவா நின்றால் வருவதோர் ஏற்றம் உண்டு இறே-அந்த ஏற்றம் அழிய -அறிய -இறே  -புகுகிறது–ஆயிரக்கண்-மன்னவன் வானமும் – ஆயிரம் கண்ணை யுடைய இந்த்ரனும் அந்த கண்கள் ஆயிரத்தாலும் உணர்ந்து நோக்குகிற லோகங்கள் மூன்றும் –-வானவர் தம் பொன்னுலகும் –—ஏற்றமுண்டான ஆதித்யர்கள் சஞ்சரியா நின்றுள்ள ஸ்லாக்கியமான லோகங்களும் –-தன்னுடைய தோள் வலியால் கைக்கொண்ட –அவன் தரக் கொள்ளுதல் –அன்றியிலே
ஒரு தேவதை கொடுக்கக் கொள்ளுதல் அன்றியிலே தன் தபசால்   கொள்ளுதல் செய்கை அன்றிக்கே
தன் தோள் மிடுக்காலே கைக் கொண்ட அத்தனை மிடுக்கனானவன் கைக் கொண்ட பின்பு-நமக்குக் குடியிருப்பு அரிதென்று தம் தாமே விட்டுப் போம்படியாக–தானவனைப்-–ஆசூர பிரக்ருதியாய் உள்ளவனை—பின்னோர் அரியுருவமாகி ––ஆன்ரு சம்சயத்தாலே அவனுக்காக நெடுநாள் பொறுத்துப் போந்தான் – பின்பு சிறுக்கன்-இனி தோற்றி யருள வேணும் -என்று அபேஷித்த நர சிம்ஹஹமாய்
நரஸ் யார்த்த தநும் க்ருத்வா சிம்ஹஸ் யார்த்தாதநும் ததா  -என்று-அரியுருவும் ஆளுருவுமாய் -முதல் திருவந்தாதி -31-அவ் வரத்தின் உள் வரியில்  அகப்பட்ட தொரு வடிவைக் கொண்டு –-யெரி விழித்துக் —உயிர்க்கு எல்லாம் தாயாய் அளிக்கின்ற தண்  தாமரைக் கண்களாலே அழல விழித்து -பெரிய திருமொழி -7-1-9–கொன்னவிலும் வெஞ்சமத்துக் கொல்லாதே –முடித்தே விடக் கடவதான யுத்தத்திலே இவனைக் கொல்லுகையாவது தலையிலே முடியை வைத்த வாசி இறே –-வல்லாளன்- வயிற்றில் பிறந்தவனுடைய உத்கர்ஷமும் கூடப் பொறாத துஷ் ப்ரக்ருதியாய் பெரு மிடுக்கை யுடையவன் –-மன்னு மணிக் குஞ்சி பற்றி வர வீரத்துத்  ––நெடு நாள் ராஜ்ஜியம் பண்ணுவதாக முடி கவித்து இருக்கிற குஞ்சியைப் பற்றி அருகே  வர இழுத்து-வரவீர்த்து -இற்றைக்கு முன்பு பரிபவப் பட்டு அறியாதவன் ஆகையாலே பிடித்த பிடியிலே பிணம் ஆனான் -பின்பு வர இழுத்துக் கொண்ட வித்தனை –-தன்னுடைய தாள் மேல் கிடாத்தி –-இது பட்டர் அருளிச் செய்ய நான் கேட்டேன் -என்று பிள்ளை அருளிச் செய்தார் – என் போல்வாரை இறே மடியிலே எடுத்துக் கொள்ள வடுப்பது –-ஆஸ்ரிதருக்குப் பரம ப்ராப்யமான திருவடிகளிலே ஆசூர பிரகிருதி யானவனை ஏறிட்டுக் கொள்ளுவதே -என்கிறாள் –என்று –அவனுடைய பொன்னகலம் –-ஹிரண்யன் இறே-அவனுடைய மார்பத்தை-அசஹ்ய அபசாரத்துக்குக் கொள்கலமான மார்பு இறே அத்தை இறே குட்டமிட்டு எடுத்தது –-வள்ளுகிரால் போழ்ந்து –-அழகிய உகிராலே உருகிப் பதம் செய்தது – பின்னை அநாயாசேன கிழித்துப் பொகட்டான் –-புகழ் படைத்த — ஆஸ்ரிதர்க்காக தன்னை அழிய மாறி உதவினான் என்று வந்த-அப் புகழை உடைய புண்ணியனை-ஹிரண்யன் உடைய உடல் திரு வுகிருக்கு அரை வயிறு ஆம்படி யும் போந்தது இல்லை இறே –-மின்னிலங்கு  மாழிப் படைத் தடக்கை –பின்னையும் பெரிய சன்னாஹங்களும் வீரப் பாடுகளுமாய் நாக்கை நீட்டா நின்றன –விஷயம் பெறாமையாலே –-வீரனை- வீரம் என்கிற மந்திர லிங்கம் தோன்றச் சொல்லுகிறார் –போரார் நெடு வேலோன்-கிளரொளியால் குறைவில்லா –வளரொளிய கனலாழி-

தானவன் –அரசன், வடசொல். கொன்னவிலும் வெஞ்சமத்துக் கொல்லாதே – தூணில் நின்றும் தோன்றியனவுடனே திருகண்ணாலே அவனைக் கொளுத்திவிடலாம்,-“ஆச்ரிதனான ப்ரஹ்லாத்தன் விஷயத்திலே பல்லாயிரங் கொடுமைகள் புரிந்த இப்பாவியை இப்படி ஒரு நொடிப்பொழுதிலே கொன்றுவிடக் கூடாது, சித்திரவதைப் பண்ணிவிடவேணும்” என்று தான் மேல்கிடாத்திப் போழ்ந்தானாயிற்று.-தன்னுடைய தாள்மேல் கிடாத்தி வள்ளுகிரால் போழ்ந்து – தனித்தனி தேவர் மனிதர் விலங்கு முதலிய பிராணிகளாலும் ஆயுதங்களாலும் பகலிலும் இரவிலும் பூமியிலும் வானத்திலும் வீட்டின் அகத்திலும் புறத்திலும் தனக்கு மரணமில்லாதபடி இரணியன் வரம்பெற்றிருந்தானாதலால் அந்த வரம் பழுதுபடாதபடி அவனைப் பிடித்து வாசற்படியில் தன் மடி மீது வைத்துக்கொண்டு அந்திப் பொழுதில் திருக்கை யுகிர்களாலே பிளந்தருளினன்.

மன்னிவ் வகலிடத்தை மாமுது நீர் தான் விழுங்கப் ——-103
பின்னுமோர் ஏனமாய்ப் புக்கு வளை மருப்பின்
கொன்னவிலும் கூர் நுதி மேல் வைத்தெடுத்த கூத்தனை ——-104–

மன்னு இ அகல் இடத்தை–எல்லாரும் பொருந்தி யிருக்கின்ற விசாலமான இப் பூமியை
மா முது நீர் விழுங்க–மஹா ஸமுத்ரம் விழுங்கிவிட
பின்னம்–அதற்கு பிறகு
ஓர் எனம் ஆய் புக்கு–ஒரு திவ்ய வராஹமாய் (கடலினுள்ளே) பிரவேசித்து
வளை மருப்பின்–வளைந்த கோட்டினுடைய
கொல் நவிலும் கூர் நுதி மேல்–(பகவரைக்) கொல்ல வல்ல கூர்மையான நுனியின் மீது
வைத்து எடுத்து கூத்தனை–(அந்தப் பூமியை) வைத்துக் கொணர்ந்த அழகிய சேஷ்டித்த்தை யுடையனாய்

மன்னிவ் வகலிடத்தை –எல்லாரும் பொருந்தும் பூமி –-மாமுது நீர் தான் விழுங்கப் –– அத்ப்ய ப்ருதிவீ -என்று உண்டாக்கின தானே விழுங்க –-பின்னுமோர் ஏனமாய்ப் புக்கு வளை மருப்பின்-–பின்னும் -ரஷணத்திலே-ஓர் ஏனம் -அழிவுக்கு இட்ட உடம்புக்கு ஆலத்தி வழிக்க வேண்டும்படி இருக்கை –-கொன்னவிலும் கூர் நுதி மேல் வைத்தெடுத்த கூத்தனை –-கூரியதான அக்ரம்-

மன்னிவ் வகலிடத்தை மாமுது நீர் தான் விழுங்கப் — ஜ்ஞான அத்யவசாயங்கள் உள்ள விடத்தே உதவின அளவன்றிக்கே பட்ட பரிபவமும் அறிவிக்கையும் இன்றிக்கே-யோக்யதையும் இன்றிக்கே இருக்கிற இவற்றை -தன்னது -என்கிற பிராப்தியைக் கொண்டு-தன்னுருக்கெடுத்து வேற்றுருக்  கொண்டதொரு  நீர்மை உண்டு இ றே-அதுவும் அழிய இறே  புகுகிறது –-மன்னிவ் வகலிடத்தை –
நெடுநாள் சர்வேஸ்வரனதாய் அடிபட்டுப் போருகிற இந்த பூமிப் பரப்பை-மாமுது நீர் தான் விழுங்கப் –
பாடி காப்பாரே களவு காணுமா போலே பூமிக்கு ரஷகமான கடல் தானே கொள்ளை கொள்ள –பின்னுமோர் ஏனமாய்ப் புக்கு வளை மருப்பின்-கொன்னவிலும் கூர் நுதி மேல் வைத்தெடுத்த கூத்தனை –-இது உரு மாய்ந்து போமாகில் நாம் வ்யாபரித்து போருமது தான் எது -என்று மீண்டு
கை வாங்காதே -நீருக்கும் சேற்றுக்கும் இறாயாதே இருப்பதொரு மகா வராஹமாய் ஜலத்திலே புக்கு உடைந்து எடுத்து கொண்டு அண்டத்தை கொம்பிலே ஒரு நீல மணி அழுத்தினால் போலே யாயிற்று எடுத்து வைத்துக் கொண்டபடி –-கொன்னவிலும் கூர் நுதி மேல் – இவன் ரஷகன் என்று அனுகூலித்தால் பிழைத்துப் போம் இத்தனை போக்கி அவனோடு எதிரிட்டால் முடிந்து போம் இத்தனை –கூத்தனை –-என்றும் ஒக்க பூமியை கீழ் மண் கொண்டு பிரளயம் கொண்டு போனால் ஆகாதோ
இம் மநோ ஹாரி சேஷ்டிதத்தை காணப் பெறில் –

வைத்தெடுத்த கூத்தனை –பூமியைக் கோட்டின் நுனியில் வைத்துக்கொண்டு எழுந்தருளும் போது அக மகிழ்ச்சி தோற்றக் கூத்தாடிக் கொண்டே யெழுக்கருளின்  போலும்.-மஹா வராஹ ரூபாயாய் -புண்ணியம் தெய்வதமும் சேர் பூ லோகத்தை புல் பாய் போலே சுருட்டிக் கொண்டே பாதாளம்
நண்ணி இரண்யாட்ச்சனை பின் தொடர்ந்தே ஏகி நலமுடனே யாதி வராகத் தேவாகி-மண்ணுலகம் அனைத்தும் இடந்து எடுத்தோர் கோட்டில் வைத்து வர வவன் மறிக்க வதைத்துத் தேவர் எண்ண உலகீர் எழும் படியப் பண்ணா-இறைவா நாராயணனே எம்பிரானே-என்பர் பின்னோரும்
இப்பொழுது நடக்கும் ஸ்வேத வராஹ கல்பத்துக்கு முந்திய பாத்ம கல்பம் -வகலிடத்தை மாமுது நீர் தான் விழுங்க–முது நீர் -சகல பதார்த்தங்களும் முற்பட்டு புராதானமாய் யுள்ள நீர்-அப ஏவ சசர்ஜாதவ்–நன்மைப் புனல் பண்ணி நான் முகனைப் பண்ணி –-வைத்து எடுத்த கூத்தனை –அக்காலத்தில்  மகிழ்ச்சி தோற்ற கூத்தாடினான் -என்பதை கண்டார்கள் ஆழ்வார்கள்

மன்னும் வடமலையை மத்தாக மாசுணத்தால்
மின்னு மிருசுடரும் விண்ணும் பிறங்கொளியும் ——-105
தன்னினுடனே சுழல மலைத் திரிந்தாங்கு
இன்னமுதம் வானவரை யூட்டி அவருடைய ———106
மன்னும் துயர் கடிந்த வள்ளலை –

மன்னும் வடமலையை–அழுத்தமாக நாட்டப்பட்ட மந்தர கிரியை
மத்து ஆக–மத்தாகக் கொண்டு
மாசுணத்தால் –(வாசுகி யென்னும்) பாம்பினால் (சுற்றி)
மின்னும் இரு சுடரும் விண்ணும் பிறங்கு ஒளியும் தன்னினுடனே சுழல மலை திரித்து–விளங்குகின்ற சந்திர ஸூர்யர்களும் ஆகாசமும், ப்ரகாசிக்கின்ற (மற்றும் பல) தேஜ பதார்த்தங்களும் தன்னோடு சுழலும்படி அந்த மந்தர மலையைச் சுழற்றி (கடலைக் கடைந்து)
வானவரை இன் அமுதம் ஊட்டி–தேவர்களுக்கு இனிய அமிருத்த்தை உண்ணக் கொடுத்து
அவருடைய–அத் தேவர்களுடைய
மன்னும் துயர் கடிந்த–நெடுநாளைய துக்கத்தைப் போக்கடித்த
வள்ளலை–பரம உதாரனாய்-

மன்னும் வடமலையை மத்தாக –-நற்றரிக்க வைத்த படி கடையப் பிதிராத மலை –-மாசுணத்தால் மின்னு மிரு சுடரும் விண்ணும் பிறந்கொளியும் –—தேஜோ பதார்த்தங்கள் எல்லாம் தன்னினுடனே சுழல மலைத் திரிந்தாங்கு இன்னமுதம் வானவரை யூட்டி அவருடைய –-மன்னும் துயர் கடிந்த வள்ளலை –
யாவதாத்மபாவியான தாரித்ர்யம்-பிரயோஜனாந்தர பரர்க்கும் அகப்பட –

மன்னும் வடமலையை –-அப்ரதி ஷேதம் உள்ள விடத்தே உதவினவளவு அன்றிக்கே-ஈஸ்வரோஹம் -என்று இருக்குமவர்கள் அளவில் ஆயாசித்து கார்யம் செய்த ஓன்று உண்டு இறே- அதுவும் அழிய இறே புகுகிறது –பூமிக்கு ஆணி அடித்தால் போலே இருக்கிற மந்தர பர்வதத்தை –-மத்தாக மாசுணத்தால் – மத்தாக கொண்டு வாசூகியைக் கயிறாக கொண்டு –-மின்னு மிருசுடரும் விண்ணும் – தர்ச நீய வேஷராய்  ஜகத்துக்கு த்ருஷ்டி பூதராய் இருந்துள்ளவர்களுக்கு ஆவாஸ ஸ்தனமாய் இருந்துள்ள லோகங்களும் பிறந்கொளியும் —– மற்றும் பிரகாசிக்கிற தேஜோ பதார்த்தங்களாய் உள்ள நஷாத்ர தாரா கணங்களும் தன்னினுடனே சுழல – கடைகிற போது இவை யடைய பூ போலே பறந்து மலையோடு ஒக்கச் சுழன்று வரும்படிக்கு ஈடாக கடைந்து நெடும் போது தாங்கள் கடைந்து இளைத்துக் கை வாங்கின சமயத்திலே – மலைத் திரிந்தாங்கு இன்னமுதம் வானவரை யூட்டி அவருடைய -மன்னும் துயர் கடிந்த வள்ளலை – ஆயிரம் தோளாலே சவ்யசாசியாய்க் கொண்டு தானே கடைந்த அம்ருதத்தை
அவர்களுக்கு சத்ருக்களான அசூரர்களை அழியச் செய்து தேவர்களை புஜிப்பித்து அவர்கள் உடைய நிலை நின்ற புறங்கால் வீக்கத்தை தவிர்த்து ரஷித்த பரமோதாரனை–வெள்ளை வேலை வெற்பு நாட்டி -திருச் சந்த விருத்தம் -88-

மாசுணம் என்று பாம்புக்கும் பெரிய பாம்புக்கும் பெயர்.-கடலைக்கடைய மந்தரமலையைச் சுற்றின போது அது சுழன்ற விசையின் மிகுதியினால் இரு குடர் விண் முதலிய ஸகல பதார்த்தங்களும் கூடவே சுழன்வனபோலத் தோற்றினமைபற்றி “மின்னுமிருசுடரும் தன்னினுடனே சுழல மலைதிரித்து“ என்றார்.-மந்த்ர மலை சுழன்ற பொழுது அந்த சுழற்சியின் விசையின் மிகுதியால் சகல பதார்த்தங்களும் சுழல்வன போலத் தோன்றினமை–மின்னு மிருசுடரும் – -தன்னினுடனே சுழல மலைத் திரித்து –-அவருடைய –மன்னும் துயர் கடிந்த வள்ளலை–துர்வாச முனிவர் சாபத்தால் தேவர்களுக்கு நேர்ந்து இருந்த வறுமையைப் போக்கின-என்றவாறு –

மற்றன்றியும்
தன்னுருவ மாரும் அறியாமல் தான் அங்கோர் ——–107
மன்னும் குறளுருவின் மாணியாய் மாவலி தன்
பொன்னியலும் வேள்விக் கண் புக்கிருந்து போர் வேந்தர் —–108
மன்னை மனம் கொள்ள வஞ்சித்து நெஞ்சுருக்கி
என்னுடைய பாதத்தால் யான் அளப்ப மூவடி மண் ——–109
மன்னா தருக என்று வாய் திறப்ப மற்றவனும்
என்னால் தரப்பட்ட தென்றலுமே அத்துணைக் கண் ——–110
மின்னார் மணி முடி போய் விண் தடவ மேலேடுத்த
பொன்னார் கனை கழற்கால் ஏழ் உலகும் போய்க் கடந்தங்கு —–111
ஒன்னா வசுரர் துளங்கச் செல நீட்டி
மன்னிவ் வகலிடத்தை மாவலியை வஞ்சித்துத் ———112
தன்னுலக மாக்குவித்த தாளானை –

மற்று அன்றியும்–தவிரவும்
தன் உருவம் ஆரும் அறியாமல்–தனது ஸ்வரூபத்தை யாரும் தெரிந்து கொள்ள வொண்ணாதபடி.
தான் ஓர் மன்னும்–பரமபுருஷனான தான் ஒரு திவ்யமான வாமந வேஷங்கொண்ட பிரமசாரியாகி
மா வலி தன்–மஹா பலியினுடைய தான
பொன் இயலும் வேள்விக் கண் புக்கிருந்து –ஸவர்ணதானஞ் செய்யும் யாக பூமியிலே எழுந்தருளி
போர் வேந்தர் மன்னை–போர் செய்யவல்ல மிடுந்தையுடைய அரசர்களில் தலைவனான அந்த மாவலியை
மனம் கொள்ள வஞ்சித்து–(இப்பிரமசாரி யாசிப்பதற்காகவே வந்தானென்று) நம்பும்படியாக மயக்கி
நெஞ்சு உருக்கி–(நடையழகு சொல்லழகு முதலியவற்றால) அவனது நெஞ்சை உருக்கி
மன்னா–மஹா ப்ரபுவே!
என்னுடைய பாதத்தால் யான் அளப்ப–என் காலடியால் நாளே அளந்து கொள்ளும்படி
மூ அடி மண் தருக என்று–மூவடி நிலம் கொடு என்று
வாய் திறப்ப–வாய் திறந்து கேட்க,
அவனும் –(அதுகேட்ட) அந்த மாவலியும்
என்னால் தரப்பட்டது என்றலும்–அப்படியே என்னால் மூவடி நிலம் கொடுக்கப்பட்டது என்று சொல்ல
அத்துணைக் கண்–அந்த க்ஷணத்திலேயே-அத்துணைக் கண் – துணை –அளவு, அவ் வளவில் என்றபடி.
மின் ஆர் மணி முடி போய் விண் தடவ–விளங்குகின்ற மணிமகுடம் ஆகாசத்தே போய் அளாவ,
மேல் எடுத்த–உயரத் தூக்கி யருளின பொன் ஆர் களை கழல் கால்–பொன்கள் நிறைந்து சப்திக்கின்ற வீரத் தண்டை யணிந்த திருவடி
ஏழ் உலகும் போய் கடந்து–மேலுலகங்களெல்லாவற்றையும் தாண்டி
அங்கு ஒன்னா அசுரர் துளங்க–அந்த யாக பூமியிலுள்ள (நமுசி முதலிய) பகை யசுரர்கள் துன்பப்படும்படி
செல நீட்டி–(மேலே) நெடு கவியாபிக்கச் செய்து
மா வலியை வஞ்சித்து–(இவ்வகையாலே) மஹாபலியை வஞ்சித்து
மன்னும் இ அகல் இடத்தை–நித்யமாய் விசாலமான இப்பூ மண்டலத்தை
தன் உலகம் ஆக்குவித்த தாளானை–தன்னுடைய லோகமாகவே ஆக்கிக் கொடுத்த திருவடிகளை யுடையனாய்-

மற்றன்றியும்--பிரதாபத்துக்கு எதிர்த்தட்டான தாழ்வுகள் பேசுகிறது –-தன்னுருவ மாரும் அறியாமல் தான் அங்கோர் – பெரிய பிராட்டியாரும் நித்ய ஸூரிகளும் அறியாதபடி-மன்னும் குறளுருவின் மாணியாய் மாவலி தன்--வைத்த கண் வாங்க ஒண்ணாத அழகு –-பொன்னியலும் வேள்விக் கண் புக்கிருந்து –-மகா பலியைப் போலே நானும் யாகம் பண்ணினேன் ஆகில் தானே வரும் இறே-என்று கருத்து –-போர் வேந்தர் —மன்னை-மகா ராஜனை–மனம் கொள்ள வஞ்சித்து நெஞ்சுருக்கி என்னுடைய பாதத்தால் யான் அளப்ப மூவடி மண் மன்னா தருக என்று வாய் திறப்ப மற்றவனும்- ஸூக்ர பகவான் உள்ளிட்டார் –நெஞ்சுருக்கி –புலன் கொள் மாணாய் -திருவாய் மொழி -1-8-6–ராஜாவே -என்ன-திரியப் பார்க்க-மூவடி -என்ன-என்னன்புது -என்ன மண் -என்ன ஆர் காலாலே -என்ன என் காலாலே -என்ன
பெரியதொரு காலாலே கொண்டாலோ -என்ன என் அபேஷை அன்றோ நீ செய்யக் கடவது -என்ன
பேசாது இருந்தான்-இவன் பேச்சை கேட்க்கைக்காக-இவனும் ஈண்டென தாராய் -என்று வாய் விட
அவ்வாய் விட்டத்தைக் கண்ட மகா பலியும் இட்டு மாறினால் போலே வேறு ஒருவன் ஆனபடியாலே -மற்றவனும் -என்கிறது –-என்னால் தரப்பட்ட தென்றலுமே  – தத்த மச்யாபயம் மா -யுத்த -18-34-என்ற பெருமாளைப் போலே –-அத் துணைக் கண் — அந்த ஷணத்திலே –-மின்னார் மணி முடி போய் விண் தடவ மேலேடுத்தபொன்னார் கனை கழற்கால் ஏழ்   உலகும் போய்க்  கடந்தங்கு  –-ஸ்ப்ருஹா விஷயமாய் – ஆஸ்ரித ரஷணத்துக்குப் பின்னை ஒன்றை வேண்டாதபடி சப்தியா நின்றுள்ள வீரக் கழலை யுடைய திருவடிகள் –-ஒன்னா வசுரர் துளங்கச் செல நீட்டி--உகவாத நமுசி பிரப்ருதிகள் –-மன்னிவ் வகலிடத்தை மாவலியை வஞ்சித்துத் –-அவனுக்கு அடி பட்டிருக்கை –-தன்னுலக மாக்குவித்த –ஆஸ்ரிதரோடு தன்னோடு வாசி இல்லாமையாலே இந்தரனுக்கு என்னாது ஒழிகிறது–தாளானை –
தாள் என்று திருவடிகள் –-

எம் வள்ளலார் –மற்றன்றியும் தன்னுருவ- ஈஸ்வர அபிமானிகளுக்கு கார்யம் செய்தானே யாகிலும்
தன்னுடைய ஐஸ்வர்யமான மேன்மையில் ஒன்றும் குறையாமல் செய்தது இறே அது –-இது அங்கன் இன்றிக்கே -தன்னுடைய ஸ்வ பாவத்தை தவிர்ந்து கார்யம் செய்த நீர்மை இறே-அந்நீர்மையும் அழிய விறே புகுகிறது-மற்றன்றியும் –அதுக்கு மேலே -கண்டவர்கள் இவன் முன்பு உள்ள ஜன்மங்களிலும் இப்படி உளனாய்ப் போந்தவன் ஒருவன் என்னும்படியாக-கோசஹச்ர  ப்ரதாதாரம் -என்னும் நிலை ஒருவர்க்கும் தெரியாத படி –மாரும் அறியாமல் தான் –பிராட்டிமார்க்கும் அகப்பட இவன் இப்படி இரப்பாளனாய்ப் போந்தான் அத்தனையோ -என்னுபடியாக-சர்வராலும் அபிகம்யனான தான் போய்ப் புக்கு-அங்கு-மகாபலி யஞ்ஞ வாடத்திலே –-ஓர் மன்னும் குறளுருவின் –கண்ட கண்கள் வேறு ஒன்றைக் காணப் போகாதே தன பக்கலிலே துவக்குண்ணும் படி அத்விதீயமான வேஷத்தை உடைய-மாணியாய் மாவலி தன்-உண்டு என்று இட்ட போதொடு-இல்லை என்று தள்ளின போதொடு வாசி அற முகம் மலர்ந்து போக வல்லனாம் படி இரப்பிலே தகண் ஏறின வடிவை யுடையனாய் –-பொன்னியலும் வேள்விக் கண் –மடல் எடுத்துப் பெற விருக்கிற இது போல் அன்றிக்கே பலத்தோடு வ்யாப்தமான யாகத்திலே–அன்றிக்கே அபேஷித்தார் உடைய அபேஷிதங்கள் எல்லாம் கொடுத்துப் போருகையாலே ஸ்லாக்கியமான யாகம் -என்னவுமாம் –-புக்கு –இப் பதத்தாலே இட்ட அடிகள் தோறும் பூமி நெரியும்படி போய்ப் புக்கு –இருந்து –மலையாள வளைப்பு போலே –கொள்வன் நான் மாவலி மூவடி தா -திருவாய் மொழி -3-8-9-என்று சொல்லுகிறபடியே கொண்டு அல்லது போகேன் -என்று இருந்து –-போர் வேந்தர் மன்னை – மதிப்புடைய ராஜாக்களுக்குஎல்லாம் பிரதானனாய் இருக்கிறவனை-இவன் தேவ கார்யம் செய்ய வந்தான் அல்லன் -அர்த்தியாய் வந்தான் -என்று அவன் நெஞ்சிலே படும்படியாக-வஞ்சித்து நெஞ்சுருக்கி--அவனுக்கு தந்து அல்லது நிற்க ஒண்ணாத படி அவனுடைய நெஞ்சை-புலன் கொள் மாணாய் -திருவாய் மொழி-1-8-6-என்கிறபடியே-அவனுடைய இந்த்ரியங்களை தானிட்ட வழக்காக்கி
சூக்ராதிகள் வந்து விலக்கினாலும்-அது கேளாதபடி கரைத்து-முன்பு அவன் பண்ணின அபிசந்தியைக் குலைக்கைக்கு ஒன்றும் பின்பு தான் சொல்லுவது ஒன்றுமாய்  இருக்கையைச் சொன்ன படி  –-என்னுடைய பாதத்தால் –-மகா பலீ -என் காலாலே மூன்றடி மண் தா -என்ன -உன்னுடைய சிறு காலாலே மூன்றடி மண் போருமோ –-யான் அளப்ப மூவடி மண் —–-அர்த்தித்தார் அர்த்தித்த படியே கொடுக்கும் அத்தனை அன்றோ –-மன்னா தருக என்று வாய் திறப்ப –-ராஜாவே மூன்றடி மண் தர வேணும் என்று சொல்ல –-மற்றவனும் என்னால் தரப்பட்ட தென்றலுமே  – தத்த மஸ்ய -யுத்த 18-34-என்கிறபடியே முன்பே என்னாலே தரப் பட்டது அன்றோ -என்றான் –-அத்துணைக் கண் —— ஆசூர பிரக்ருதியான அவன் மறு மனஸ்ஸூ பட்டு இரண்டாம் வார்த்தை சொல்லுவதற்கு முன்பே அப்போதே-மின்னார் மணி முடி போய் விண் தடவ –இவன் வாமனனாய் நின்றான்-திரு அபிஷேகமானது வளர்ந்து உபரிதன லோகங்கள் எங்கும்சென்று புக்கு வ்யாபரித்தது –-மேலேடுத்த--எடுத்த திருவடிகள் திரு அபிஷேகத்தோடே இசலி வளர்ந்த படி-முடி பாதம் எழ -திருவாய் மொழி -7-4-1-என்றும்-அத்ய திஷ்டத்த சாங்குலம்-என்றும் சொல்லக் கடவது இறே –-பொன்னார் கனை கழற்கால் ஏழ்   உலகும் போய்க்   கடந்தங்கு  –— த்வனியை உடைய வீரக் கழலை யுடைத்தாய் சலாக்கியமான திருவடிகள் மேல் உண்டான லோகங்கள் எல்லாம் கழியப் போய்–ஒன்னா வசுரர் துளங்கச் செல நீட்டி--அவ்வளவிலே எதிரிட்டு வந்த நமுசிப் ப்ரப்ருதிகளை-ஒருவர் கூறை எழுவர் உடுக்கும்படி பண்ணி-அவனை ஆகாசத்திலே சுழற்றி எரிந்து அவ்வளவும் செல்லப் பரப்பி–மன்னிவ் வகலிடத்தை மாவலியை வஞ்சித்துத் — பழையதாய் மகாபலி தான் அடி இட்டுப் போந்த ராஜ்யத்தை-சிறு காலைக் காட்டி மூவடி மண் தர வேணும் என்று இரந்து-கையிலே நீர் விழுந்த அனந்தரத்திலே பெரிய அடியாலே அளந்த வஞ்சனையைச் சொல்லுகிறது –-மகா பலி பக்கல் நின்றும் வாங்கிக் கொடுத்தது இந்த்ரனுக்காய் இருக்கச் செய்தே-தன்னுலகம் -என்கிறது அவிவாதத்தைப் பற்ற –தாளானை – இதெல்லாம் இங்கனே செய்தான் அவன் அல்லன் -திருவடிகள் ஆயிற்று –

தாமரை மேல்
மின்னிடையாள் நாயகனை விண்ணகருள் பொன் மலையைப் ——-113
பொன்னி மணி கொழிக்கும் பூங்குடந்தைப் போர்விடையைத்
தென்னன் குறுங்குடியுள் செம்பவளக் குன்றினை —–114
மன்னிய தண் சேறை வள்ளலை மா மலர் மேல்
அன்னம் துயிலும் அணி நீர் வயலாலி ——–115
என்னுடைய வின்னமுதை எவ்வுள் பெரு மலையைக்
கன்னி மதில் சூழ் கணமங்கைக் கற்பகத்தை ——116
மின்னை யிரு சுடரை வெள்ளறையுள் கல்லறை மேல்
பொன்னை மரகதத்தைப் புட்குழி எம் போரேற்றை ——117
மன்னு மரங்கத் தெம் மா மணியை-

தாமரை மேல் மின் இடையாள் நாயகனை –தாமரைப் பூவில் பிறந்தவளும் மின் போன்ற இடையை யுடையளுமான பிராட்டிக்கு நாயகனாய்
விண்ணகருள் பொன் மலையை–திருவிண்ணகரிலே பொன்மலை போல் விளங்குமவனாய்
பொன்னி மணி கொழிக்கும் பூ குடந்தை போர் விடையை–காவேரி நதியானது ரத்னங்களைக் கொண்டு தள்ளுமிடமான அழகிய திருக்குடந்தையிலே யெழுந்தருளியிருக்கிற யுத்த ஸந்நத்தமான காளை போலச் செருக்குடையனாய்
தென் நன் குறுங்குடியுள் செம்பவளம் குன்றினை–தென் திசையிலுள்ள விலக்ஷணமான திருக்குறுங்குடியிலே சிவந்த பவழ மலை போல விளங்குமவனாய்,
தண் சேறை மன்னிய வள்ளலை–குளிர்ந்த திருச்சேறையிலே பொருந்தி யெழுந்தருளி யிருக்கிற பரம உதாரனாய்,
மா மலர் மேல் அன்னம் துயிலும் அணி நீர் வல் ஆலி என்னுடைய இன் அமுதை–சிறந்த தாமரைப் பூக்களின் மேலே அன்னப் பறவைகள் உறங்கப் பெற்ற அழகிய நீர் நிறைந்த வயல்களை யுடைத்தான திருவாலியிலே எனக்குப் பரம போக்யனாக ஸேவை ஸாதிப்பவனாய்.
எவ்வுள் பெருமலையை –திருவெவ்வுளுரில் பெரிய தொரு மலை சாய்ந்தாற் போலே சாய்ந் தருள் பவனாய்
கன்னி மதில் சூழ் கணமங்கை கற்பகத்தை –சாச்வதமான மதில்களாலே சூழப்பட்ட திருக்கண்ண மங்கையில் கல்ப வ்ருக்ஷம் போல் எழுந்தருளி யிருப்பவனாய்
மின்னை –மின் போல் விளங்குகின்ற பெரிய பிராட்டியாரை யுடையனாய்
இரு சுடரை–ஸூர்ய சந்திர்ர்களோ என்னும்படியான திரு வாழி திருச் சங்குகளை யுடையனாய்
வெள்ளறையுள் –திருவெள்ளறையிலே
கல் அறை மேல்–கருங்கல் மயமான ஸந்நிதி யினுள்ளே
பொன்னை –பொன் போல் விளங்குமவனாய்
மரதகத்தை–மரதகப்பச்சை போன்ற வடிவை யுடையனாய்
புட்குழி எம் போர் எற்றை–திருப்புட் குழியிலே எழுந்தருளி யிருக்கிற அஸ்மத் ஸ்வாமியான ஸமர புங்கவனாய்,
அரங்கத்து மன்னும்–திருவரங்கத்தில் நித்யவாஸம் பண்ணுகிறவனாய்
எம் மா மணியை–நாம் கையாளக் கூடிய நீல மணி போன்றவனாய்-

தான் குணவானாக பாவித்து நின்ற விடங்களிலே இவன் குணவான் என்று அறியாதே கொள்ளுங்கோள்-என்று சாற்றுகிறேன் –-தாமரை மேல் மின்னிடையாள் நாயகனை விண்ணகருள் பொன் மலையைப் – இதுக்கு எல்லாம் அடியான பிராட்டியோடு-திரு விண்ணகரிலே அவளோட்டை சம்ஸ்லேஷம் திரு மேனியிலே நிழலிட நிற்கிறவனை-பொன்னி மணி கொழிக்கும் பூங்குடந்தைப் போர் விடையைத்– அவதாரங்களைப் பண்ணி-பிரதிபஷ நிரசனம் பண்ணி இளைப்பாறச் சாய்ந்தவனை -திசைவில் வீசும் செழு மா மணிகள் சேரும் திருக்குடந்தை -திருவாய் மொழி -5-8-9–தென்னன் குறுங்குடியுள் செம்பவளக் குன்றினை –-வைத்த கண் வாங்க ஒண்ணாத அழகு –-மன்னிய தண் சேறை வள்ளலை--ப்ரதிகூலர் நடுவே ஆஸ்ரிதர்க்குத் தன்னைக் கொடுத்துக் கொண்டு இருக்கிற -ஔதார்யம் –-மா மலர் மேல்- ஊடல் தொடக்கமானவை கிட்டாமல்-அன்னம் துயிலும் அணி நீர் வயலாலி –-போகத்துக்கு ஏற்றவற்றை இட்டு உறங்கும் படுக்கை இறே–என்னுடைய வின்னமுதை –
இவள் பிறந்த விடமாய் -புக்க விடமுமாயிருக்கையாலே-மேல்வாரமும் குடிவாரமும் ஆகிற இரு தலை வாரமும் தம்முடையதாய் இருக்கிறபடி –-எவ்வுள் பெரு மலையைக்- அனுபவித்து முடிக்க ஒண்ணாமை –-கன்னி மதில் சூழ் கணமங்கைக் கற்பகத்தை –என்று காவலிட்டு நின்றார் –எனக்கே தன்னைத் தந்த கற்பகம் என்றும்-கண்கள் ஆரளவும் கண்ண மங்கையுள் கண்டு கொண்டேன் -பெரிய திருமொழி -7-10-9- என்றரர் இறே-காவல் உண்டு என்று ஆஸ்வாசம் அடைகிறார் மடல் எடுக்கும் பொழுதும் மங்களா சாசன பரர ஆகையாலே –-மின்னை யிரு சுடரை – மின்னல் போலவும் சந்திர ஸூர்யர்கள் போலவும் தன்மை யுடையவனை –-பிராட்டி உடனும் -சங்க சக்கரங்கள் உடன் நிற்கிற படி-கரு முகில் தாமரைக் காடு பூத்து நீடு இரு சுடர் இரு புறத்தேந்தி யெடவிழ் திருவோடும் பொலிய –கம்ப நாட்டு ஆழ்வார் –-வெள்ளறையுள் கல்லறை மேல்  –-சீரிய வஸ்து என்று சேர்க்கிறார் -மாணிக்க அறை-பொன்னை மரகதத்தைப் – பொன்னையும் மணிகளையும் கொண்டு ரத்னஆகாரம் தொடுப்பாரைப் போலே
அர்ச்சாவதார ஸ்தலங்களை சேர்க்கிறார் மத்திய மணி நியாயம் முன்னும் பின்னும் அந்வயம் –புட்குழி எம் போரேற்றை —–-பிரதி பஷத்துக்கு கணிசிக்க ஒண்ணாமை -ரிஷபம் போலே நிற்கிறவன் -அத்தாலே என்னைத் தோற்பித்துக் கொண்டவன் – அற்ற பற்றார் -சுற்றி வாழும் அந்தணீர் அரங்கம் -திருச்சந்த -52-என்றும் நல்லார்கள் வாழும் நளிர் அரங்க நாகணையான் -நாச் திரு -11-5-என்றும்
ஸ்தாவர பிரதிஷ்டியாக மன்னி கண் வளரும் தேசம் –-கண்டார் விடாத தேசம் -என்றுமாம்
அரங்கத்தம்மா மணி ––அகில ஜகத் ஸ்வாமி அஸ்மின் ஸ்வாமி—மா மணி -பெரிய மணி -கறுத்த மணி –
கோயில் மணியினார் -திருமாலை -21-தெண்ணீர்ப் பொன்னி திரைக் கையால் அடிவருடப் பள்ளி கொள்ளும் கருமணி -பெருமால்திருமொழி -1-1–அணியார் பொழில்சூழ் அரங்க நகரப்பா –மணியே மாணிக்கமே -பெரிய திரு -11-8-8-

தாமரை மேல் மின்னிடையாள் நாயகனை விண்ணகருள் பொன் மலையைப் –—–ஆஸ்ரித விஷயத்தில் இப்படி பண்ணின அவ்வபதானத்துக்கு நிதானம் பிராட்டியோட்டை முகம் பெற்று மதிப்பானவனை–பிராட்டியோட்டை சம்ஸ்லேஷத்தால் வந்த புகர் அடங்கலும் வடிவிலே தோற்றும்படி -திரு விண்ணகரிலே வந்து உஜ்ஜ்வலனாய்  நிற்கிறவனை   –பொன்னி மணி கொழிக்கும் பூங்குடந்தைப்-போர்விடையைத்-
காவேரியானது பெரு விலையனாய் இருந்துள்ள ரத்னங்களைக் கொழித்துக் கொண்டு வந்து-ஏறிடா நின்றுள்ள அழகிய திருக் குடந்தையிலே – பிரதிபஷ நிரசனம் பண்ணின மேணாபபு எல்லாம் தோற்ற சந்நிஹிதனானவனை –-தென்னன் குறுங்குடியுள் செம்பவளக் குன்றினை –-அவசியம் மடல் எடுத்தாலும் பெற வேண்டும்படி ஸ்ப்ருஹணீயமான வடிவோடு கூட – தென்னனனதான திருக் குறுங்குடியிலே வந்து நின்று அருளினவனை –-மன்னிய தண் சேறை வள்ளலை –
திருச்  சேறையிலே நித்ய வாசம் பண்ணுகிற பரமோதாரனை–மா மலர் மேல் அன்னம் துயிலும் அணி நீர் வயலாலி என்னுடைய வின்னமுதை –-அன்யோன்யம் ப்ரணய கோபத்தாலே ஊடினால் ஒருவர்க்கு ஒருவர் கடக்கக் கிடக்கலாம் படியான பரப்பை உடைத்தான பூவின் மேலே-ஒரு மஹா பாரதத்துக்கு வேண்டும்படியான பரப்பைப் பாரித்துக் கொண்டு இழிந்து படுக்கை வாய்ப்பாலே கிடந்து உறங்கி
விடிந்து  எழுந்து இருக்கும் போதாக எழுப்பாதாரைக் கோபித்துக் கொண்டு எழுந்து இருக்கும் ஆயிற்று அன்னம் ஆனது –-இப்படி இருப்பதாய் அழகிய ஜல சம்ருத்தியை யுடைத்தான திரு வாலியிலே நிரதிசய போகய தமனாய்க் கொண்டு இருக்கிறவனை-திருப்பதியுமாய் -பிறந்த விடமும் ஆகையாலே
இருதலை வாரமும் தம்மதாய் இருக்கும் இறே  – எவ்வுள் பெரு மலையைக்- திரு வெவ்வுளிலே தன்னுடைய போக்யதையை ஒருவருக்கும் அனுபவிக்க ஒண்ணாத படியாக-போக்யதா பிரகர்ஷத்தை யுடையனாய்க் கொண்டு-கண் வளர்ந்து அருளினவனை –-கன்னி மதில் சூழ் கணமங்கைக் கற்பகத்தை —– அரணாகப் பொருந்தி இருக்குமதாய்-புதுமை அழியாத திரு மதிளை உடைத்தான
திருக் கண்ணமங்கையிலே எழுந்தருளி நிற்கிற பரமோதாரனை –-கண்கள் ஆரளவும் -என்கிறபடியே தன்னைக் கண்ணாரக் கண்டு அனுபவிக்கலாம் படி சர்வஸ்வதாநம் பண்ணிக் கொண்டு நிற்கிறவனை அங்கு நிற்கிறபடி எங்கனே என்னில் – மின்னை யிரு சுடரை வெள்ளறையுள் கல்லறை மேல்-பொன்னை – பெரிய பிராட்டியாரோடும்-இரண்டு அருகும் சேர்ந்த  ஆழ்வார்களோடும் ஆயிற்று நிற்பது -அங்கே தோற்றுப் படப் புக்கவாறே அனுகூலர் இங்கே கொண்டு சேமித்து வைத்தார்கள்  -திரு வெள்ளறையுள் கல்லறையினுள்ளே ஸ்லாக்யமானவனை–கல்லறை -மாணிக்க அறை –
தென்னருகே அரங்கும் -வடவருகே அறையுமாய் இருக்குமாயிற்று –-மரகதத்தைப் புட்குழி எம் போரேற்றை — அங்கு நிற்கிற படியே ஸ்ரமஹரமான வடிவோடே திருபுட் குழியிலே தோற்றி என்னைத்
தோற்பித்த மேணாணிப்போடேகூட நிற்கிறவனை –-மன்னு மரங்கத் தெம்   மா மணியை –
திருநாள் சேவிக்க வென்று வந்து-பின்பழகும் பிறகு வாளியும் அழகும் -கொக்குவாயும் கடைப்பணிக் கூட்டமும் இருக்கிற படியைக் கண்டு ஷேத்ர சன்யாசம் பண்ணி -வர்த்திக்கும் படிக்கு ஈடாக-வாயிற்று கோயிலிலே கண் வளர்ந்து அருளும் படி –-பெரு விலையனான ரத்னங்களை முடிந்து ஆளலாய் இருக்குமா போலே-ஆஸ்ரிதர்க்கு அத்யந்த ஸூ லபனாய் யுள்ளவனை –-மன்னும் அரங்கம் –
திருநாடு -திருப் பாற் கடல் மற்றும் உள்ள தேசங்களில் விரும்பி இருக்கும் தேசம் -என்றுமாம் ––கோயில் மணியனார் -திருமாலை -21 -என்னக் கடவது இறே –-மணியே மணி மாணிக்கமே -பெரிய திருமொழி -11-8-8–என்று ரத்ன ஸ்ரேஷ்டம் இறே –பொன்னி அடி வருடப் பள்ளி கொள்ளும்  கருமணி -பெருமாள் திருமொழி -1-1-என்றும்–மணி இரண்டு இறே–மன்னும் அரங்கம் ––நல் சரக்கு படும் துறை –

ஆகக் கீழே சில விசேஷணங்களால் விபவாவதார சரித்திரங்களிற் சிலவற்றைப் பேசி இனி அர்ச்சாவதாரங்களிலுஞ் சிலவற்றை அநுசந்திக்க விரும்பித்  திருவிண்ணகரிலே வாய் வைக்கிறார்.-பல திருப்பதிகளையும் பற்றி அருளிச் செய்துகொண்டு போகிற இக்கண்ணிகளில் “கோயில் திருமலைபெருமாள் கோயில்“ என்னும் அநாதி வ்யவஹாரத்திற்கு ஏற்ப, “மன்னுமரங்கத்தெம் மாமணியை“ என்றவளவில் ஒரு பகுதியாகவும்–“மின்னி மழை தவழும் வேங்கடத்தெம் வித்தகனை“ என்ற வளவில் ஒரு பகுதியாகவும்,“வெஃகாவிலுன்னிய யோகத்துறக்கத்தை“ என்றவளவில் ஒரு பகுதியாகவும்,-அதற்குமேல் வினை முற்று வருமளவில் ஒரு பகுதியாகவும் பிரித்துக்கொண்டு உரையிடுகின்றோம்.

விண்ணகர் – ஒப்பிலியப்பன் ஸந்நிதி. “தன்னொப்பாரில்லப்பன்“ என்று நம்மாழ்வார்ருளிச் செயல் “ஒருவரையும் நின்னொப்பா ரொப்பிலா வென்னப்பா!“ (திருக்கண்ணப்புரத்துப் பாசுரத்தில்) என்றார் இத்திருமங்கையாழ்வாரும். உப்பிலியப்பன் என்கிற வ்யவஹாரம் ஸ்தர புராணத்தையடி யொற்றிய தென்பர்.-குடந்தை – குடமூக்கு என்றும் கும்பகோணமென்றும் வழங்கப்படும் தலம்

குறுங்குடி – குறிகியவனான வரமநனது க்ஷேத்ரமாதலால் குறுங்குடியெனத் திருநாம்மாயிற்றென்பர். இத்தலத்தெம்பெருமான் ஸ்ரீ பாஷ்யகார்ர் பக்கலிலே சிஷ்யனாய் “நாமும் நம்மிராமாநுசனை யுடையோம்“ என்கையாலே வைஷ்ணவ நம்பியென்று திரு நாமம் பெற்றனன். நம்மாழ்வார் திருவவதாரத்திற்குக் காரணமாயிருந்தவரும் இத்தலத்து நம்பியே.–சேறை – பஞ்சஸார க்ஷேத்ரமென வழங்கப்படும்.-ஆலி –எம்பெருமானைத் திருமகள் ஆலிங்கனஞ் செய்துகொண்ட திவ்யதேசமானது பற்றித் திருவாலியென வழங்கப்படுமென்பர், ஆலிங்கனம் என்பதன் ஏகதேசம் நாமமாயிற்று.-எவ்வுள் –எம்பெருமான் சாலிஹோத்ர மஹாமுனிக்கு ப்ரத்யக்ஷமாகி “வாஸம் பண்ணுவதற்குத் தருதியான உள் எவ்வுள்? என வினாவியதனால் இத்தலத்திற்குத் திருவெவ்வுளுரென்று திருநாம்மாயிற்றென்ப கிம்க்ருஹம் எனபர் வடமொழியில்–கண மங்கை – கண்ணமங்கை யென்பதன் தொகுத்தல்-மின்னை இருசுடரை –மின்னல் போலவும் சந்திர ஸூரியர்கள் போலவும் பளபளவென்று விளங்குபவன் என்று பெரியவாச்சான்பிள்ளை திருவுள்ளம்-மின் என்று மின்னற் கொடிபோன்ற பெரிய பிராட்டியாரைச் சொல்லிற்றாய், இருசுடர் என்று ஸூர்ய சந்திரர்களுக்கொப்பான திருவாழி திருச்சங்குகளைச் சொல்லிற்றாய் இம்மூவரின் சேரத்தியைச் சொல்லுகிறதாக அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார் திருவுள்ளம்“அங்கு நிற்கிறபடி யெங்ஙனே யென்னில், பெரிய பிராட்டியாரோடும் இரண்டருகுஞ் சேர்ந்த ஆழ்வார்களோடுமாயிற்று நிற்பது“ என்ற ஸ்ரீஸூக்தி காண்க.-வெள்ளறை – வெண்மையான பாறைகளாலியன்ற மலை, (அறை –பாறை) இது வடமொழியில் ச்வேதாத்ரி எனப்படும்.-புட்குழி – புள் ஜடாயுவென்னும் பெரியவுடையார் அவரைக் குழியிலிட்டு ஸம்ஸ்பரித்தவிடமென்று சொல்லுதல பற்றிப் புட்குழி யென்று திருநாமமாயிற்றென்பர், போரேறு – ஸமரபுங்கவன் என்று வடமொழித் திருநாமம் ஸமர – யுத்தத்தில் புங்கவ – காளை போலச் செருக்கி யுத்தம் நடத்துபவர்.-அரங்கம் – எம்பெருமான் ரதியை அடைந்த இடம், ரதியானது ஆசைப்பெருக்கம். அதனை யடைந்து (ஆசையுடன்) வாழுமிடம், ஸ்ரீவைகுண்டம் திருப்பாற்கடல் ஸூர்யமண்டலம் யோகிகளுடைய உள்ளக்கமலம் என்னும் இவையனைத்திலும் இனிய தென்று திருமால் திருவுள்ளமுவந்து எழுந்தருளியிருக்குமிடமான தென்பதுபற்றி ‘ரங்கம்‘ என்று அவ்விமாநத்திற்குப் பெயர். அதுவே லக்ஷணையால் திவ்ய தேசத்திற்குத் திருநாமமாயிற்று. தானியாகுபெயர்.-இனி, ரங்கமென்று கூத்தாடு மிடத்துக்கும் பெயராதலால், திரு அரங்கம் –பெரிய பிராட்டியார் ஆநந்தமுள்ளடங்காமல் நிருந்தஞ் செய்யுமிடம் என்றும் மற்றும் பலவகையாகவங் கொள்ளலாம்.

வல்ல வாழ்
பின்னை மணாளனைப் பேரில் பிறப்பிலியைத் ——–118
தொன்னீர்க் கடல் கிடந்த தோளா மணிச் சுடரை
என் மனத்து மாலை யிடவெந்தை ஈசனை ——–119
மன்னும் கடன்மலை மாயவனை வானவர்தம்
சென்னி மணிச் சுடரைத் தண் கால் திறல் வலியைத் ——–120
தன்னைப் பிறர் அறியாத் தத்துவத்தை முத்தினை
அன்னத்தை மீனை யரியை யருமறையை——-121
முன்னிவ் வுலகுண்ட மூர்த்தியைக் கோவலூர்
மன்னு மிடை கழி எம்மாயவனைப் பேயலறப் ——-122
பின்னும் முலையுண்ட பிள்ளையை அள்ளல் வாய்
அன்னம் இரை தேரழுந்தூர் எழுஞ்சுடரைத்——-123
தென் தில்லைச் சித்திர கூடத்தென் செல்வனை
மின்னி மழை தவழும் வேங்கடத் தெம் வித்தகனை —–124–

வல்லவாழ்–திருவல்லவாழிலே எழுந்தருளி யிருக்கிற
பின்னை மணாளனை–நப்பின்னை நாயகனாய்
பேரில் பிறப்பு இலியை –திருப்பேர் நகரிலெழுந்தருளி யிருக்கிற நித்ய ஸித்தனாய்
தொல் நீர் கடல் கிடந்த–என்று மழியாத நீரையுடைய கடலிலே பள்ளி கொள்பவனாய்
தோளா மணி சுடரை–துளைவிடாத ரத்னம் போலே ஜ்வலிப்பவனாய்
என் மனத்து மாலை–என் மேல் வ்யாமோஹ முடையனாகி எனது நெஞ்சை விட்டுப் பிரியாதவனாய்
இடவெந்தை ஈசனை–திருவிடவெந்தையி லெழுந்தருளி யிருக்கிற ஸர்வேஸ்வரனாய்
கடல் மல்லை மன்னும் மாயவனை–திருக்கடல் மல்லையிலே நித்ய வாஸம் செய்யும் ஆச்சரியனாய்
வானவர் தம் சென்னி மணி சுடரை–நித்ய ஸூரிகளுடைய சிரோ பூஷணமாக விளங்குமவனாய்
தண் கால் திறல் வலியை–திருத்தண்காலில் எழுந்தருளியிருக்கிற மஹா பலசாலியாய்
தன்னை பிறர் அறியா தத்துவத்தை–(தனது திருவருளுக்கு விஷயமாகாத) பிறர் அறிந்து கொள்ள முடியாத ஸ்வரூபத்தை யுடையனாய்
முத்தினை–முத்துப் போன்றவனாய்
அன்னத்தை–ஹம்ஸாவதாரஞ் செய்தவனாய்
மீனை–மத்ஸ்யாவதாரஞ் செய்தவனாய்
அரியை–நரஸிம்ஹாவதாரஞ் செய்தவனாய் (அல்லது) ஹயக்ரீ வாவதாரஞ் செய்தவனாய்
அரு மறையை–ஸகல விதயா ஸ்வருபியாய்
முன இ உலகு உண்ட முர்த்தியை –முன்னொரு கால் இவ்வுலகங்களை யெல்லாம் திருவயிற்றிலே வைத்து நோக்கின ஸ்வாமியாய்
கோவலூர் இடைகழி மன்னும் எம் மாயவனை–திருக்கோவலூரடை கழியில் நித்ய வாஸம் பண்ணுகிற எங்கள் திருமாலாய்
பேய் அலற முலை உண்ட பிள்ளையை –பூதனையானவள் கதறும்படியாக அவளது முலையை உண்ட பிள்ளையாய்
அன்னம்–ஹம்ஸங்களானவை
அள்ளல் வாய் –சேற்று நிலங்களில்
இரை தேரழுந்தூர்–இரை தேடும்படியான திருவழுந்துரில்
எழும் சுடரை–விளங்கும் சோதியாய்
தென் தில்லை சித்திர கூடத்து என் செல்வனை–தென் திசையிலுள்ள தில்லைத் திருச்சித்திர கூடத்தில் (எழுந்தளி யிருக்கிற) எனது செல்வனாய்
மழை–மேகங்களானவ
மின்னி–பளபளவென்று மின்னிக் கொண்டு
தவழும்–சிகரங்களில் ஸஞ்சரிக்கப்பெற்ற
வேங்கடத்து–திருவேங்கட மலையில் (எழுந்தருளி யிருக்கிற)
எம் வித்தகனை–நமக்கு ஆச்சர்யகரமான குண சேஷ்டிதங்களை யுடையனாய்.

வல்ல வாழ் பின்னை மணாளனைப்--நப்பின்னைப் பிராட்டியை திருமணம் புணர்ந்த செவ்வி தோற்ற நிற்கை –பேரில் பிறப்பிலியைத் –—இதுக்கு முன்பு பிறவாதே-பின்பு பிறக்க இருக்கிறவனை
தொல் நீர்க்கிடந்த தோளா மணிச் சுடரை –ச ஏகாகீ ந ரமேத -பரம பதத்தில் –-அவதாரம் செய்த பின் தொளைப் படாத மணியின் சுடர் போலே புகர் விஞ்சி நின்றான் –-தொல் நீர் -அவதாரத்துக்கு நாற்றங்கால்-தோளா மணிச் சுடர் -தொளைப் படாத மணியின் ஒளி தானானவன் –-என் மனத்து மாலை –என் பக்கலிலே வ்யாமோஹத்தைப் பண்ணி என் ஹிருதயத்தில் நிற்கிறவனை-விச்வஸ் யாயதனம் மஹத் –இளம் கோயில் கை விடேல் -இரண்டாம் திரு -54-நெஞ்சமே நீள் நகராக இருந்த என் தஞ்சனே -திருவாய் மொழி -3-8-2–யிடவெந்தை ஈசனை —–சர்வேஸ்வரத்வம் நிழலிட நிற்கிறவனை –-மன்னும் கடன்மலை மாயவனை- ஆஸ்ரிதர்க்காகத் தரையிலே கண் வளர்ந்து அருளுகிறவனை–வானவர்தம் சென்னி மணிச்  சுடரைத் –-அயர்வறும் அமரர்கள்  சிரோ பூஷணம் -அமரர் சென்னிப்பூ -திருக் குறும் தாண்டகம்-6-தண் கால் திறல் வலியைத் —– எல்லாரையும் ஜெயிக்கும் மிடுக்கையுடையவனை –-தன்னைப் பிறர் அறியாத் தத்துவத்தை – சௌலப்யத்தாலே தாழ நிற்க -சிசூபாலாதிகள் அறியாதே
வையும்படியாய் இருக்காய்–பரம் பாவ மஜா நந்த அவஜா நந்தி மாம் மூடா -ஸ்ரீ கீதை -9-11–முத்தினை-
ஸ்ரமஹரமாயிருக்கிறவனை –-அன்னத்தை மீனை யரியை -சர்வ வித்யைகளுக்கும் உபதேஷ்டாவாய் இருக்கிறவனை-யரி -குதிரை ஹயக்ரீவன் –-யருமறையை-—அந்த வித்யைகள் தானாய் இருக்கை –
வேதைஸ்ஸ சர்வை ரஹமேவ வேத்ய -ஸ்ரீ கீதை -15-15–முன்னிவ் வுலகுண்ட மூர்த்தியைக்- முற்கோலி-இருந்ததே குடியாக தன வயிற்றிலே வைத்து நோக்குமவனை –-கோவலூர் மன்னு மிடை கழி எம்-மாயவனைப் –-ஆஸ்ரிதர் அடிச் சுவடும் விடாதே நிற்கிறவனை –-இடை கழி மன்னும் -எம்மாயவன்-பேயலறப் பின்னும் முலையுண்ட பிள்ளையை –-யசோதை பிராட்டி  யுடைய ஸ்துதி போலே பேயினுடைய கத்துகையையும் ஸ்துதி யாகக் கொண்டு-முலை யுண்ட மௌக்த்யத்தை யுடையவனை  –-அள்ளல் வாய் அன்னம் இரை தேர்--கலங்கின நீரில்  இழியாத  அன்னமும் கூட இழியும்படிக்கு ஈடான நல்ல சேறு –-அழுந்தூர் எழுஞ்சுடரைத்-—-ஆஸ்ரிதர் கை தொடனாய் என்னையும் கண்டு உகந்து நிற்கிறவனை-அழுந்தூரிலே உதிக்கும் ஸூர்யன்-நீசனேன் நிறை ஒன்றும் இல்லாத என் மேலும் பாசம் வைத்த பரஞ்சுடர் -நிரவதிக தேஜோ ரூபன்-தென் தில்லைச் சித்திர கூடத்தென் செல்வனை-
அங்குத்தை அழகனை –-மின்னி மழை தவழும் வேங்கடத்  தெம் வித்தகனை –—-மேகமானது மின்னாகிற கை விளக்கைக் கொண்டு குச்சி வழியே புக்குத் திருவாராதனம் பண்ண இருக்கிற ஆச்சர்ய பூதனை –வேங்கடத்துத்     தன்னாகத் திருமங்கை தங்கிய சீர் மார்வற்கு -நாச் -8-4- மின்னொத்த நுண் மருங்குல் மெல்லியலைத் திரு மாரவில் மன்னத்தான் வைத்துகந்தான் -பெரிய திருமொழி -6-9-6–நீலமுண்ட மின்னன்ன திரு மேனி–நீல தோயாத மத்யச்தையான அலர்மேல் மங்கை உறை மார்வா -திருவேங்கடத்தானே -திருவாய் -6-10-10-

வல்ல வாழ் பின்னை மணாளனைப் – திரு வல்ல வாழிலே நப்பின்னை பிராட்டியோட்டை மணக் கோலம் எல்லாம் தோற்ற நின்று அருளுகிறவனை –-பேரில் பிறப்பிலியைத் –—-ஆஸ்ரித அர்த்தமாக அநேக அவதாரங்களைப் பண்ணச் செய்தே பின்னையும் ஒன்றும் செய்யாதானாய்-பிறக்க ஒருப்பட்டு இருக்கிறவனை –-தொன்னீர்க் கடல் கிடந்த தோளா மணிச் சுடரை என் மனத்து மாலை- பரமபதம் கலவிருக்கை யாய் இருக்க –அங்கு நின்றும் போந்து-திருப் பாற் கடலிலே வந்து என் பக்கலிலே வ்யாமோஹத்தைப் பண்ணி அத்தாலே அத்யுஜ்ஜ்வலன் ஆனவனை –-இதுக்கு திருஷ்டாந்தம் –
யிடவெந்தை ஈசனை ––-ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டி பக்கல் பண்ணின வ்யாமோஹத்தாலே அத்யுஜ்ஜ்வலனாய் இருக்கிறவனை –-மன்னும் கடன்மலை மாயவனை – திருக் கடல் மல்லையிலே நித்ய வாஸம் பண்ணுகிற ஆச்சர்ய பூதனை –-ஆச்சர்யம் தான் என் என்னில் –திரு வநந்த ஆழ்வானை ஒழிய
ஆஸ்ரிதன் உகந்த இடம் -என்று தரையிலே கண் வளர்ந்து அருளுகை--இப்படியில் அங்கு வந்து கண் வளர்ந்து அருளுகிறவன் தான் ஆர் என்னில்-வானவர் தம் சென்னி மணிச்  சுடரைத்-நித்ய ஸூரிகளுக்கு சிரோ பூஷணம் ஆனவனை-அமரர் சென்னிப் பூவாகையாலே வானவர்க்கு சென்னி மணிச் சுடர் -என்னக் குறை இல்லை இறே–தண் கால் திறல் வலியைத் —— திருத் தண் காலிலே நின்று அருளி பிரதிபஷத்தை அடர்க்கிற பெரு மிடுக்கனை-வலியையும் மிடுக்கையும் காணும்படி கண்ணுக்குத் தோற்ற ஒரு வடிவு கொண்டு நின்று அருளினவனை  –-தன்னைப் பிறர் அறியாத் தத்துவத்தை- தானான தன்மையைத் தானே காட்டில் அறியலாய்-அல்லாதார்க்கு அறிய ஒண்ணாத அர்த்த தத்தவத்தை –-நின்னை யாவர் காண வல்லர்–திருச் சந்த விருத்தம் -8-என்றார் இறே திரு மழிசைப் பிரானும் –முத்தினை-ஆஸ்ரிதர்கள் ஏறிட்டுக் கொள்ளலாம் படி குளிர்ந்த வடிவு அழகை யுடையனாய் இருக்கிறவனை – அன்னத்தை மீனை யரியை ––அன்னமும் மீனுருவும் ஆளரியும்-பெரியாழ்வார் -1-6-11-என்று வித்யாவ தாரங்களைச் சொல்ல்கிறது –-யருமறையை—–-அத்தாலே பலித்த பலம் -தன்னைப் பெறிலும் பெற அரிதான வேதத்துக்கு பிரதிபாத்யன் ஆனவனை–முன்னிவ் வுலகுண்ட மூர்த்தியை--பிரளய காலத்திலேயே பூமியை உண்டு அத்தாலே-விலஷண  விக்ரஹ யுக்தன் ஆனவனை –-கோவலூர் மன்னு மிடை கழி எம்மாயவனைப் –-ஆஸ்ரிதர்க்கு போக்யமான இடமே தனக்குப் பரம போக்யம்  -என்று-அங்கே நித்ய வாஸம் பண்ணுகிற சர்வ ஸூ லபன் ஆனவனை –-பேயலறப் பின்னும் முலையுண்ட பிள்ளையை- கம்சனுடைய வ்ருத்தியாலே வந்த பேயின் உயிரை அவள் அலறும்படியாக-பிராண சஹிதம் பபௌ-ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -5-5-9-என்கிறபடியே
பானம் பண்ணின பாலன் ஆனவனை-முன்னே உலகு உண்டு-பின்முலை உண்டபடி –-அள்ளல் வாய் அன்னம்  இரை தேரழுந்தூர் எழுஞ்சுடரைத்— சேறு கண்டு இறாய்க்கக் கடவ அன்னங்கள்-சேற்றைக் கண்டு இறாயாதே மேல் விழுந்து சஞ்சரிக்கும் படியான போக்யதை நித்ய வாஸம் பண்ணுகிற நிரவதிக தேஜோ ரூபனை-திரு வழுந்தூரிலே முளைத்த ஆதித்யனை -என்றுமாம் – தென் தில்லைச் சித்திர கூடத்தென் செல்வனை--அங்குத்தை சம்ருத்தி இருக்கும் படி வாசா மகோசரம்–மின்னி மழை தவழும் வேங்கடத்  தெம் வித்தகனை —திருக் காப்பு கொண்டு போனாலும் குச்சி வழியே தன வடிவில் இருட்சிக்குக் கை விளக்காக-மின்னோடி புக்கு மேகம் சஞ்சரிக்கிற திருமலையிலே நின்று அருளினவனை–தன்னாகத் திரு மங்கை தங்கிய -நாச் திரு மொழி -8-4- என்றும்-மின்னொத்த நுண் மருங்குல் மெல்லியலைத் திரு மார்பில் வைத்துகந்தான் –பெரிய திருமொழி -6-9-6- என்றும்-அலர் மேல் மங்கை உறை மார்வன் -திருவாய் -6-10-10- என்றும் சொன்ன இவற்றுக்கு மின்னையும் மேகத்தையும் திருஷ்டாந்தமாக அருளிச் செய்கிறார்–மின்னார் முகில் சேர் திரு வேங்கடம் -பெரிய திரு மொழி -1-10-6—மின்னு மா முகில் மேவு தண் திரு வேங்கடம் -பெரிய திருமொழி -2-1-10-

வல்லவாழ் – மலைநாட்டுத் திருப்பதிகள் பதின்முன்றனுள் ஒன்று, நம்மாழ்வாராலும் மங்களாசாஸனஞ் செய்யப்பெற்ற தலம். இதனைத் திருவல்லாய் என்று மலையாளர் வழங்குகின்றனர். வல்லவாழ்ப் பின்னை மணாளனை – நப்பின்னைப் பிராட்டியை மணம்புரிவதற்குக் கொண்ட கோலத்துடன் திருவல்லவாழில் இவ்வாழ்வார்க்கு ஸேவைஸாதித்தன்ன் போலும்.-பேர் –திருப்பேர்நகர், அப்பக்குடத்தான் ஸந்நிதி. பேரில் பிறப்பிலியே – அடியவர்களுக்காகப் பலபல பிறவிகள் பிறந்திருந்தும் இதுவரை ஒரு பிறப்பும் பிறவாதவன் போலும் இனிமேல் தான் பிறந்து காரியஞ் செய்யப் பாரிப்பவன் போலும் ஸேவை ஸாதிக்கிறபடி.-தோளாமணிச்சுடரை – தோளுதலாவது துளைத்தல், துளைத்தல் செய்யாத மணி யென்றது – அநுபவித்து பழகிப் போகாமல் புதிதான ரத்னம் என்றபடி. (துளைவிட்டிருந்தால் நூல்கோத்து அணிந்து கொள்ளுவர்கள்) “அநாலித்தம் ரத்நம்“ என்று வடநூலாரும் சொல்லுவர்கள்.-இடவெந்தை இத்தலத்திலெழுந்தருளியுள்ள வாஹப்பெருமாள் தமது தேவியை இடப்பக்கத்திற் கொண்டிருத்தலால் இத்தவத்திற்கு திருவிடந்தை யென்று திருநாமமாயிற்று.-தண்கால் இது ஸ்ரீ வில்லிபுத்தூர்க்கு ஸமீபத்திலுள்ளது. திருத்தங்கல் என்று ஸாமாந்யர் வ்யவஹிப்பர்கள். தண்கால் என்பதற்குக் குளிர்ந்த காற்று என்று பொருள், சீதவாதபுர மென்பர்.-திறல்வலி –எதிரிகளை அடக்கவல்ல பெருமிடுக்கன்.-தன்னைப் பிறரறியாத் த்த்துவத்தை – தனான தன்மையைத் தானே நிர்ஹேதுக்ருபையால் காட்டி ஆழ்வார் போல்வர்க்கு அறிவிக்கலாம் அத்தனை யொழிய மற்றையார்க்கு ஸ்வ ப்ரயத்நத்தால் அறிய வொண்ணாதபடி.-முத்தினை – முத்துப் பொலே தாபஹரனானவனை-அன்னத்தை மீனை அரியைஹரி என்னும் வடசொல்லுக்குப் பதினைந்து அர்த்தங்களுண்டு-பிரகிருத்த்தில் குதிரை சிங்கம் என்கிற இரண்டு பொருள்கள் கொள்ளலாம். குதிரையென்று கொண்டால் ஹயக்ரீவாவதாரஞ் செய்தபடியைச் சொல்லிற்றாகிறது. சிங்கமென்று கொண்டால் நரசிங்காவதாரஞ் சொல்லிற்றாகிறது. ஹம்ஸாவதாரம் மத்ஸ்யாவதாரம் ஹயக்ரீவாவதாரம் என்ற மூன்றாவதாரங்களும் வித்யொபதேசத்திற்காகச் செய்தருளினவையாம்.-அருமறையை – ஸகல வேதங்களாலும் பிரதிபாதிக்கப்படுவன் என்ற கருத்து.-கோவலூர் – மாயவனை – கோபாலன் எனப்படுகிற ஆயனார் எழுந்தருளியிருக்கும் திவ்ய தேசமானது பற்றி இதற்குத் திருக்கோவலூரென்று திருநாமமாயிற்று. வடமொழியில் இது கோபாலபுரம் எனப்படும். “பாவருந்தமிழற் பேர்பெறு பனுவந் பாவலர் பாதிகாளிரவின், மூவரு நெருக்கி மொழிவிளக்கேற்றி முகுந்தனைத் தொழுதநன்னாடு“ என்று புகழ்ந்து கூறும்படி முதலாழ்வார் மூவரும் ஒருவரை யொருவர் சந்தித்து அந்தாதி பாடின தலம் இது.-இடைகழி – தேஹளீ என்று வடமொழியிற் கூறப்படும்.-“வாசற்கடை கழியாவுள்புகா காம்ரூபங்கோவல் இடைகழிய பற்றியினி நீயுந்திருமகளும் நின்றாயால்“ என்ற பொய்கையாழ்வார் பாசுரம் நோக்குக.-அள்ளல்வாய் அன்னமிரைதேர் அழுந்தூர் – “சேறு கண்டு இறாய்க்கக்கடவ அன்னங்களும் சேற்றைக்கண்டு இறாயாதே மேல் விழுந்து ஸஞ்சரிக்கும்படியான போக்யதை யுடைய திருவழுந்தூரிலே நித்யவாஸம் பண்ணுகிற நிரவதிக தேஜோரூபனை“ என்ற அழகியமணவாளப் பெருமாள் நாயனார் ஸ்ரீஸூக்தி காண்க.-அழுந்தூர் – தனது தபோபலத்தால் விமானத்துடன் ஆகாசத்தில் ஸஞ்சரிக்குந் தன்மையனான உபரி வஸுவென்னும் அரசன் தேவர்கட்கும் முனிவர்கட்கும் நேர்ந்த விவாதத்தில் பஷபாதமாகத் தீர்ப்புச் சொன்னமையால் ரிஷிகளால் சபிக்கப்பட்டுப் பூமியில் விழுகையில் அவனது தேர் அழுத்தப்பெற்ற இடமானதுபற்றி இதற்கு அழுந்தூரென்று பெயர் வந்த்தென்பர், தேரழுந்தூர் எனவும் வழங்குவர் பிரகிருத்த்தில் மூலத்திலுள்ள தேர் என்னுஞ் சொல் ரதத்தைச் சொல்வதல்ல, தேர்தலாவது தேடுதல் புள்ளுப்பிள்ளைக் கிரைதேடு மழுந்தூரென்க.-தென் தில்லைச் சித்திரகூடம் – சித்தரகூடம் – விசித்திரமான சிகரங்களையுடையது, இது ஸ்ரீராமபிரான் வநவாஸஞ் செய்தபொழுது அவ்வெம்பெருமானது திருவுள்ளத்திற்கு மிகவும் பாங்காயிருந்த்தொருமலை, அதனைப்போலவே இத்தலமும் எம்பெருமான் திருவுள்ளத்திற்கு மிகவும் பாங்காயிருப்பதென்பதுபற்றி அப்பெயரை இதற்கும் இடப்பட்ட தென்பர். இங்கு உத்ஸவ மூர்த்தி இராமபிரான் வனவாஸஞ் செய்கையில் சித்திரகூட பர்வத்த்தில் வீற்றிருந்த வண்ணமாக எழுந்தருளியிருக்கின்றனர். மூலமூர்த்தி க்ஷீராப்தி நாதன் போலச் சயனத் திருக்கோலமாகிச் சிவபிரானது நடனத்தைப் பார்த்து ஆமோதித்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். இது தில்லை மரங்களடர்ந்த காடாயிருந்தனால் தில்லை திருச்சித்திர கூடமென வழங்கப்படும். இது எம்பெருமான் தேவர்களும் முனிவர்களுஞ் சூழக் கொலுவிற்றிருந்த ஸபை.-வேங்கடம் – தன்னையடைந்தவர்களது பாவமனைத்தையும் ஒழிப்பதனால் வேங்கடமெனப் பெயர் பெற்றது வடசொல், வேம் – பாவம், கடம் – எரித்தல் எனப்பொருள் காண்க.-“அத்திருமலைக்குச் சீரார் வேங்கடாசலமெனும் பேர், வைத்தனாதுவேதென்னில் – வேமெனவழங்கெழுந்தே, கொத்துறுபவத்தைக் கூறும்  கடவெனக் கூறிரண்டாஞ், சுத்தவக்கரம் கொளுத்தப்படுமெனச் சொல்வர் மேலோர“ என்றும்-“வெங்கொடும்பவங்களெல்லாம் வெந்திரடச்செய்வதால் நல் மங்கலம் பொருந்துஞ்சீர் வேங்கடலையான தென்று“ என்றுமுள்ள புராணச் செய்யுள்கள் காண்க.-அன்றி, வேம் என்பது அழிவின்மை. கடம் என்பது ஐச்வர்யம், அழிவில்லாத ஐச்வரியங்களைத் தன்னை யடைந்தார்க்குத் தருதலால் வேங்கடமெனப்பெயர் கொண்ட தென்றலுமுண்டு.

மன்னனை மாலிருஞ்சோலை மணாளனைக்
கொன்னவிலும் ஆழிப் படையானைக் கோட்டியூர் —-125
அன்ன வுருவில் அரியைத் திரு மெய்யத்து
இன்னமுத வெள்ளத்தை இந்தளூர் அந்தணனை —-126
மன்னு மதிட் கச்சி வேளுக்கை யாளரியை
மன்னிய பாடகத் தெம் மைந்தனை -வெக்காவில்—127
உன்னிய யோகத் துறக்கத்தை-

மன்னனை–ஸர்வேச்வரனாய்
மாலிருஞ்சோலை மணாளனை–திருமாலிருஞ் சோலையில் எழுந்தருளி யிருக்கிற மணவாளப் பிள்ளையாய்
கொல் நவிலும் ஆழிபடையானை –பகைவரைக் கொல்ல வல்ல திருவாழியை ஆயுதமாக வுடையனாய்
கோட்டியூர்–திருக்கோடியூரில்
அன்ன உருவின் அரியை–அப்படிப்பட்ட (விலக்ஷணமான) திருமேனியை யுடைய நரஸிம்ஹ மூர்த்தியாய்
திரு மெய்யத்து–திருமெய்யமலையில்
இன் அமுதம் வெள்ளத்தை–இனிதான அம்ருத ப்ரவாஹம் போல் பரம போக்யனாய்
இந்தளூர்–திருவிந்தளூரில்
அந்தணனை–பரமகாருணிகனாய்
மன்னு மதிள்–பொருந்திய மதிகள்களை யுடைய
கச்சி–காஞ்சிநகரத்தில்
வேளுக்கை ஆளரியை–வேளுக்கை யென்கிற தலத்திலுள்ள ஆளழகிய சிங்கராய்
பாடகத்து மன்னிய எம் மைந்தனை–திருப்பாடகத்தில் நித்ய வாஸம் பண்ணுகிற எமது யுவாவாய்,
வெஃகாவில்–திருவெஃகாவில்
உன்னிய யோகத்து உறக்கத்தை–ஜாகரூகனாகவே யோக நித்ரை செய்பவனாய்

மன்னனை மாலிருஞ்சோலை மணாளனைக்--நாட்டுக்கு ராஜா-தமக்கு மணாளன்-கொன்னவிலும் ஆழிப் படையானைக் –-நமுசி பிரப்ருதிகளை வாய் வாய் என்னப் பண்ணும் திரு வாழியை உடையவனை – கோட்டியூர் அன்ன வுருவில் அரியைத் – முரியும் வெண் திரை முது காயம் தீப்பட முழங்கழல்   எரியம்பின் வரிகொள் வெஞ்சிலை வளைவித்த மைந்தனும் -பெரிய திரு மொழி -8-5-6-
முரியும் வெண் திரை பாடினவர்க்கு நிலம் அன்றியே இருக்கிறவனை-திருக்கோட்டியூர் நாதனை நரசிங்கனை -பெரியாழ்வார் -4-4-6–திரு மெய்யத்து இன்னமுத வெள்ளத்தை- நினைக்க விடாய் கெடும்படி  இருக்கிறவனை –-இந்தளூர் அந்தணனை ——-அந்தணனை -ஆன்ரு சம்சயம்   உடையவனை –அழகிய தண்மை இரக்கம் உடையவனை-அந்தணர் என்பர் அறவோர் மற்று எவ் உயிர்க்கும் செந்தண்மை பூண்டு ஒழுகலால் -திருக் குறள்–மன்னு மதிட் கச்சி  வேளுக்கை யாளரியை-
வீரம் தோற்றாதே-அழகே தோற்றி பயப்பட்டு மதிளிட வேண்டும்படி நிற்கிறவனை  –-மன்னிய பாடகத் தெம் மைந்தனை –அர்ஜுனனுக்கு சாரத்தியம் பண்ணின படி தோற்ற இருக்கிறவனை –-நித்ய யுவா-என்னுமாம்–வெக்காவில் உன்னிய  யோகத் துறக்கத்தை –-ஆஸ்ரிதர் இட்ட வழக்காய் இருக்கிறவனை -ஆஸ்ரித ரஷண  சிந்தை உடன் விழி துயில் அமர்ந்து இருப்பவன் – அதாவது-திரு மழிசைப் பிரான் -கிட -என்னக் -கிடந்து நிற்கிறபடி – பைந்நாகப் பாய் சுருட்டிக் கொள் -விரித்துக் கொள் என்ன செய்தவன் –

மன்னனை மாலிருஞ்சோலை மணாளனைக்--எனக்கு ராஜாவே-திருமலையிலே வந்து நின்று அருளி என் வல்லபன் ஆனவனை-மன்னனை -மன்னனாகவுமாம் –-கொன்னவிலும் ஆழிப் படையானைக் –
பிரதிபஷ நிரசனத்துக்கு ஈடான பரிகரத்தை உடையவனை –-கோட்டியூர் அன்ன வுருவில் அரியைத் –
திருக் கோட்டியூரிலே நரசிம்ஹ ரூபியாய் நின்று அருளின நிலை-தன்னுடைய பேச்சுக்கு நிலம் இன்றிக்கே இருக்கையாலே-அப்படிப் பட்ட உரு -என்னும் படியான வடிவு அழகை யுடையவனை –-திரு மெய்யத்து இன்னமுத வெள்ளத்தை –-நடு வழியிலே விடாய்த்தார்க்கு விடாய் கெட-ஒரு அம்ருத சாகரத்தைத் தேக்கினால் போலே இருக்கிறவனை-இந்தளூர் அந்தணனை –— திரு இந்தளூரிலே நிற்கின்ற பரம பாவனனை–மன்னு மதிட் கச்சி  வேளுக்கை யாளரியை- திரு வேளுக்கையிலே நித்ய வாஸம் பண்ணுகிற நரசிம்ஹ வேஷத்தை உடையவனை –-மன்னும் மதிள்-ப்ரளயத்திலும் அழியாத மதிள்-மன்னிய பாடகத் தெம் மைந்தனை – திருப் பாடகத்திலே எழுந்து அருளி இருக்கிற நவ யௌவன ஸ்வ பாவனை –-வெக்காவில் உன்னிய  யோகத் துறக்கத்தை –திரு வெக்காவிலே ஆஸ்ரித சம்ரஷணத்துக்கு பாங்கான அனுசந்தானத்தோடே திரு மழிசைப் பிரானுக்காகப் படுக்கை மாறிப் படுத்தவனை –

மாலிருஞ்சோலை “ஆயிரம்பூம் பொழிலுமுடை மாலிருஞ் சோலையிதே“ என்றபடி மிகப்பெரிய பல சோலைகளையுடைய மலையாதலால் மாலிருஞ்சோலை யென்று திருநாமம் உயர்ந்து பரந்த சோலைகளை யுடைய மலை. வந்திரி எனப்படும்.-கோட்டியூர் – ஹிரண்யாஸுரன் மூவுலகத்தையும் ஆட்சி செய்த காலத்தில் தேவர்கள் அய்வஸுரனை யொழிப்பதற்கு உபாயத்தை ஆலோசிப்பதற்கு ஏற்றதாய் அஸுரர்களின் உபத்ரவமில்லாதான இடத்தைத் தேடுகையில் கதம்ப முனிவரது சாபத்தால் ‘துஷ்டர் ஒருவரும் வரக்கூடாது‘ என்று ஏற்பட்டிருந்த இந்த க்ஷேத்ரம் அவர்கள் கூட்டமாக இருந்து ஆலோசிப்பதற்கு ஏற்ற இடமாயிருந்த காரணம் பற்றி இத்தலத்திற்கு கோஷ்டீபுரம் என்று வடமொழியில் திருநாமம், அதுவே கோட்டியூரெனத் தமிழில் வழங்குகிறது.-அன்னவுருவினரியை – “வண்கையினார்கள் வாழ்திருக்கோட்டியூர் நாதனை நரசிங்கனை“ என்ற பெரியாழ்வார் திருமொழிப் பாசுரங்காண்க. தெக்காழ்வாரைக் குறித்தபடி.-திரு மெய்யம் – ஸத்ய தேவதைகள் திருமாலை நோக்கித் தவஞ்செய்த தலமானது பற்றி இத்திருமலை ஸத்யகிரி யென்றும் எம்பெருமான் ஸத்யகிரிநாரென்றும் பெயர் பெறுவர். ஸத்யகிரியென்ற அச்சொல்லை திருமெய்யமலை யென்றும், அத்திருப்பதி திருமெய்ய மென்றும் வழங்கப்பெறும்-இந்தளூர் – சந்திரன் தனது சாபம் நீங்கப்பெற்ற தலமாதலால் திருவிந்தளூரென்று திருநாமமாயிற்றென்பர். இந்துபுர் எனப்படும். ஸுகந்தவநம் என்றொரு திருநாமமும் வழங்குகின்றது.=அந்தணனை – “அந்தணரென்போர் அறவோர் மற்றெவ்வுயிர்க்கும் செந்தண்மை பூண்டொழுகலான்“ (திருக்குறள்) என்றபடி அழகிய தன்மையையுடையவனென்று பொருளாய், பரமகாருணிகனென்றதாம். “அறவனை ஆழிப்படை அந்தண்னை“ என்றார் நம்மாழ்வாரும்.-வேளுக்கை – காஞ்சீபுரத்திலுள்ள திருப்பதிகளில் ஒன்று “வேள்இருக்கை“ என்பது மருவிற்றுப்போலும் வேள் – ஆசை, எம்பெருமான் தனது ஆசையினாலே வந்திருக்கும் தலம் என்றவாறாம் இத்திவ்ய தேசத்தைப்பற்றி ஸ்ரீவேதாந்த தேசிகன் அருளிச்செய்த காமஸிகாஷ்டகம் என்ற ஸ்தோத்ரத்தில் “காமாத் அதிவஸந் ஜீயாத் கச்சித் அற்புத கேஸா“ என்றமையால் வேளுக்கை யென்பதற்கு இங்ஙனே பொருளாமென்று தோன்றுகிறது. காமாஸிகா என்பதன் அர்த்தமும் இதுவேயாம். காமேந ஆஸிகா – தன் ஆசையினாலே இருக்குமிடம். ஆளரியை – ஆளழகிய சிங்கர்ஸந்திதி என்று வ்யவஹரிக்கப்படும்.-பாடகம் – பெரியகாஞ்சிபுரத்திலுள்ள பாண்டவ தூதர் ஸந்நிதி. “பாடுஅகம்“ என்ற பிரிக்க பெருமைதோற்ற எழுந்தருளியிருக்கும் தலம் என்கை. கண்ணன் பாண்டவதூதனாய்த் துரியோதனைனிடஞ் சென்றபொழுது துர்யோதன்ன் ரஹஸ்யமாகத் தனது ஸபாமண்டபத்தில் மிகப்பெரிய நீலவறை யொன்றைத் தோண்டுவித்து அதில் அநேக மல்லர்களை ஆயுதபாணிகளாய் உள்ளே யிருக்க வைத்து-அப்படுகுழியைப் பிறர் அறியவொண்ணாதபடி மூங்கிற்பிளப்புக்களால் மேலேமூடி அதன் மேற் சிறந்த ரத்நாஸநமொன்றை அமைத்து அவ்வாஸனத்தில் கண்ணனை வீற்றிருக்கச் சொல்ல அங்ஙனமே ஸ்ரீக்ருஷ்ணன் அதன்மேல் ஏறின மாத்திரத்திலே மூங்கிற் பிளப்புகள் முறிபட்டு ஆசனம் உள்ளிறங்கி பிலவறையிற் செல்லுமளவில், அப்பெருமான் மிகப்பெரிதாக விச்வரூபமெடுத்துப் பல கைகளையுங் கால்களையுங் கொண்டு எதிர்க்கவே அப்பிலவறையிலிருந்த மல்லர்கள் அழிந்தனர். அப்போது கொண்ட விச்வரூபத் திருக்கோலத்திற்கு ஸ்மாரகமாகப் பெரிய திருமேனியோடே ஸேவை ஸாதிக்குமிடம் பாடகம்.–பாடு-பெருமை. (“அரவுநின் கொடியோன் அவையுள் ஆசனத்தை அஞ்சிடாதேயிட அதற்குப் பெரியமேனி அண்டமூடுருவப் பெருந்திசை அடங்கிட நிமிர்ந்தேன்“ என்ற பெரிய திருமொழிப் பாசுரத்தில் அநுஸந்திக்கப்பட்ட திருமேனி வளர்த்தியோடே ஸேவை ஸாதிக்குமாறு காண்க.-வெஃகா – கச்சியில் ஸ்ரீ யதோத்தகாரி ஸந்நிதி. இவ்வெம்பெருமான் பிரமன் செய்த வேள்வியை அழிக்க வந்த வேகவதி நதியைத் தடுக்கும்பொருட்டு அதற்கு அணையாகக் குறுக்கில் பள்ளிக்கொண்டருளினவனாதலால், அப்பிரானுக்கு, வடமொழியில் “வேகாஸேது“ என்று பெயர். அது தமிழில் “வேகவணை“ என்று மொழிபெயர்ந்து, அது பின் (நாகவணை யென்பது நாகணையென விகாரப்படுதல் போல) வேகணை என விகாரப்பட்டு, அது பின்னர் வெஃகணை“ எனத்திரிந்து, தானியாகுபெராய்த் தலத்தைக் குறித்து, அதுபின்பு வெஃகா என மருவி வழங்கிற்றென நுண்ணிதின் உணர்க.

ஊரகத்துள்
அன்னவனை அட்ட புயகரத் தெம் மானேற்றை ——128
என்னை மனம் கவர்ந்த வீசனை வானவர் தம்
முன்னவனை மூழிக் களத்து விளக்கினை ———-129
அன்னவனை யாதனூர் ஆண்டளக்கும் ஐயனை
நென்னலை இன்றினை நாளையை நீர்மலை மேல் ——130
மன்னு நான் மறை நான்கும் ஆனானைப் புல்லாணித்
தென்னன் தமிழை வடமொழியை நாங்கூரில் ———131
மன்னு மணி மாடக் கோயில் மணாளனை
நன்னீர்த் தலைச் சங்க நாண் மதியை நான் வணங்கும் ——–132
கண்ணனைக் கண்ணபுரத் தானைத் தென்னறையூர்
மன்னு மணிமாடக் கோயில் மணாளனைக் ——–133
கன்னவில் தோள் காளையைக் கண்டாங்குக் கைதொழுது
என்னிலைமை எல்லாம் அறிவித்தால் எம்பெருமான் ——–134
தன்னருளும் ஆகமும் தாரானேல் தன்னை நான்
மின்னிடையார் சேரியிலும் வேதியர்கள் வாழ்விடத்தும்——135
தன்னடியார் முன்பும் தரணி முழுதாளும்
கொன்னவிலும் வேல் வேந்தர் கூட்டகத்தும் நாட்டகத்தும்—–136
தன்னிலை எல்லாம் அறிவிப்பன்

ஊரகத்துள் அன்னவனை–திருவூரகத்தில் விலக்ஷணனாய்
அட்ட புயகரத்து எம்மான் எற்றை–அட்டபுயகரதலத்திலுள்ள அஸ்மத் ஸ்வாமி சிகா மணியாய்
என்னை மனம் கவர்ந்த ஈசனை–எனது நெஞ்சைக் கொள்ளைகொண்ட தலைவனாய்
வானவர் தம் முன்னவனை–தேவாதிராஜனாய்
மூழிக்களந்து விளக்கினை–திருமூழிக்களத்தில் விளங்குபவனாய்
அன்னவனை–இப்படிப்பட்டவனென்று சொல்ல முடியாதவனாய்
ஆதனூர் –திருவாதனூரில்
ஆண்டு அளக்கும் ஐயனை–ஸகல காங்களுக்கும் நிர்வாஹகனான ஸ்வாமியாய்
நென்னலை இன்றினை நாளையை–நேற்று இன்று நாளை என்னும் முக்காலத்துக்கும் ப்ரவர்த்தகனாய்
நீர்மலை மேல் மன்னும் –திருநீர்மலையி லெழுந்தருளி யிருக்கிற
மறை நான்கும் ஆனானை–சதுர்வேத ஸ்வரூபியாய்
புல்லாணி–திருப்புல்லாணியி லெழுந்தருளி யிருக்கிற
தென்னன் தமிழை வடமொழியை –உபயவேத ப்ரதிபாதயனாய்
நாங்கூரில்–திருநாங்கூரில்
மணிமாடக்கோயில் மன்னு மணாளனை–மணிமாடக் கோயிலில் நித்ய வாஸம் பண்ணுகிற மணவாளப் பிள்ளையாய்
நல் நீர் தலைச் சங்கம் நாண்மதியை–நல்ல நீர்சூழ்ந்த தலைச்சங்க நாட்டிலுள்ள நாண் மதியப் பெருமாளாய்
நான் வணங்கும் கண்ணனை–நான் வணங்கத்தக்க கண்ணனாய்
கண்ணபுரத்தானை–திருக்கண்ணபுரத் துறைவானாய்
தென் நறையூர்மணி மாடக்கோயில் மன்னு மணாளனை –திருநறையூர் மணிமாடமென்று ப்ரஸித்தமான ஸந்நிதியில் எழுந்தருளியிருக்கிற மணவாளனாய்
கல் நவில் தோள் காளையை–மலையென்று சொல்லத்தக்க தோள்களை யுடைய யுவாவாயுள்ள ஸர்வேச்வரனை
ஆங்கு கண்டு கை தொழுது–அவ்வவ்விடங்களில் கண்டு ஸேவித்து
என் நிலைமை எல்லாம் அறிவித்தால் –எனது அவஸ்தைகளையெல்லாம் விண்ணப்பஞ்செய்து கொண்டால் (அது கேட்டு)
எம்பெருமான் –அப்பெருமான்
தன் அருளும் ஆகமும் தாரானேல்–தனது திருவருளையும் திருமார்பையும் எனக்குத் தக்க தருவான் அல்லனாகில்
தன்னை–அவ்வெம்பெருமானை
நான்–(அவனது செயல்களை யெல்லாமறிந்த) நான்
மின் இடையார் சேரியிலும்–ஸ்த்ரீகள் இருக்கும் திரள்களிலும்
வேதியர்கள் வாழ்வு இடத்தும்–வைதிகர்கள் வாழுமிடங்களிலும்
தன் அடியார் முன்பும்–அவனது பக்தர்கள் முன்னிலையிலும்
தரணி முழுதும் ஆளும் கொல் நலிலும் வேல்வேந்தர் கூட்டத்தும்–பூ மண்டலம் முழுவதையும் ஆள்கின்றவராயும் கொடிய படைகளை யுடையவராயுமிருக்கிற அரசர்களுடைய ஸபைகளிலும்
நாடு அநத்து–மற்றுமு தேசமெங்கும்
தன் நிலைமை எல்லாம் அறிவிப்பன்–அவன் படிகளை யெல்லாம் பிரகாசப்படுத்தி விடுவேன்.

ஊரகத்துள் அன்னவனை–-அட்ட புயகரத் தெம் மானேற்றை –ஆஸ்ரிதர்க்காக தன்னை அழிய மாறுமவனை–கஜேந்திர ஆழ்வானுக்கு அரை குலைய தலை குலைய ஓடி வந்து அருள் செய்தவனை  –-என்னை மனம் கவர்ந்த வீசனை – சர்வ ஸ்வாபகாரம் பண்ணிப் பூர்ணனாய் இருக்கிறவனை –-வானவர் தம் முன்னவனை –-நித்ய ஸூரிகளுக்கும் கூட அனுபவித்து முடிய ஒண்ணாத படி இருக்கிறவனை –எதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே –பூர்வோ யோ தேவேப்ய –-மூழிக் களத்து விளக்கினை ––
உஜ்ஜ்வலனாய் இருக்கிறவனை-பல பிறப்பாய் ஒளி வரும் -திருவாய் -1-3-2- ஸ்ரேயான் பவதி ஜாயமான –-அன்னவனை யாதனூர் ஆண்டளக்கும் ஐயனை--கால த்ரயத்தை பரிச்சேதிக்குமவனை-
இவன் காலத்தை அளவு படுத்துவான் –-நென்னலை இன்றினை நாளையை-பரிச்சேதித்த படியைப் பேசுகிறார்  –வரும் காலம் நிகழ் காலம் கழி காலமாய் உலகை ஒருங்காக அளிப்பாய் -திருவாய் -3-1-5
சென்று செல்லாதான முன்னிலாம் காலமே -திருவாய் -3-8-9—நீர்மலை மேல் மன்னு நான் மறை நான்கும் ஆனானைப்-வேதத்தாலே அறியப்ப்படுமவனை –-புல்லாணித் தென்னன் தமிழை ––காவார் மடல் பெண்ணை -பெரிய திரு -9-4–தன்னை நைவிக்கிலென் -பெரிய திருமொழி -9-3–என்கிற திரு மொழிகள் தானேயாய் இருக்கிறவனை –-வடமொழியை –-ஸ்ரீ ராமாயணாதிகள் –-நாங்கூரில் மன்னு மணி மாடக் கோயில் மணாளனை –-என்னை மறுமுட்டுப் பெறாத படி பண்ணினவனை –-நன்னீர்த் தலைச் சங்க நாண் மதியை –-தர்ச   நீயமாய்   இருக்கிறவனை –-நான் வணங்கும் கண்ணனைக் கண்ணபுரத் தானைத்-–கண்ணபுரம் ஓன்று உடையானுக்கு அடியேன் ஒருவர்க்கு உரியேனோ–பெரிய திருமொழி -8-9-3-யென்னும்படியாய் இருக்கிறவனை –

ஊரகத்துள் அன்னவனை – திரு ஊரகத்திலே திரு வுலகு அளந்து அருளின செவ்வி தோற்ற வந்து நிற்கிற நிலை பேச்சுக்கு நிலம் அன்றிக்கே நிற்கிற நிலை அழகை யுடையவனை –-அட்ட புயகரத் தெம் மானேற்றை —- திரு வட்ட புயகரத்திலே ஆனைக்கு அருள் செய்த வடிவைக் காட்டிக் கொண்டு பெரிய மேணாணிப்பு   தோற்ற நிற்கிறவனை –-என்னை மனம் கவர்ந்த வீசனை ––யஸ்ய சா ஜனகாத்மஜா -என்னுமா போலே என்னுடைய நெஞ்சை அபஹரித்து அத்தாலே வந்த மேன்மை தோற்ற இருக்கிறவனை –-வானவர் தம் முன்னவனை – அயர்வறும் அமரர்களுக்கு எல்லா வகையாலும் தன்னை அனுபவிப்பித்துக் கொண்டு நிற்கிறவனை –-மூழிக் களத்து விளக்கினை –– திரு மூழிக் களத்திலே மிகவும் விளங்கா நின்று உள்ளவனை–வளத்தினை -என்று பாடமான போது-சம்பத் ஆனவனை -என்றுமாம் –-அன்னவனை யாதனூர் ஆண்டளக்கும் ஐயனை– திரு வாதனூரிலே இப்படிப் பட்ட அழகை உடையனாய்-காலத்துக்கு நிர்வாஹகனாய்க் கொண்டு-நின்று அருளின சுவாமியை நென்னலை இன்றினை நாளையை – அக்காலம் தன்னை பூத பவிஷ்யத் வர்த்தமானமாகப் பரிச்சேதிக்க லாம்படி அதுக்கு நிர்வாஹகனாய் நின்றவனை –-நீர்மலை மேல் மன்னு நான் மறை நான்கும் ஆனானைப்- திரு நீர்மலையிலே வந்து சனிஹிதனாய்-நித்ய நிர் தோஷமான வேதங்களாலே பிரதிபாதிக்கப் பட்டு இருக்கிறவனை – புல்லாணித் தென்னன் தமிழை வடமொழியை- தென்னனதான திருப் புல்லாணியிலே சம்ஸ்க்ருத ரூபமாயும் திராவிட ரூபமாயும் உள்ள வேதம் என்ன வேத சாரமான திருவாய் மொழி -என்ன இவற்றுக்கு நிர்வாஹகனாய் இவற்றுக்கு பிரதிபாத்யனாய் யுள்ளவனை –-வடமொழி -என்று ஸ்ரீ ராமாயணத்துக்கு பிரதிபாத்யன் என்னவுமாம் தென்னன் தமிழ் என்று அகஸ்த்யர் உடைய தமிழுக்கு பிரதிபாத்யன் -என்றுமாம் –-வடமொழியை நாங்கூரில் என்று மேலே கூட்டவுமாம் –-நாங்கூரில் மன்னு மணி மாடக் கோயில் மணாளனை- திரு நாங்கூரில் திருமணி மாடக் கோயிலிலே விடாதே நின்று அருளி அடிமை கொண்டு அத்தாலே நாயகன் ஆனவனை –-நன்னீர்த் தலைச் சங்க நாண் மதியை – நல்ல ஜல சம்ருத்தியையுடைத்தான தலைச் சங்காட்டிலே –கடலிலே சந்தரன் உதித்தால் போலே பரி பூர்ணனாய்க் குளிர்ந்து நிற்கிறவனை – நான் வணங்கும் கண்ணனைக் கண்ணபுரத் தானைத் ––கண்ணபுரம் ஒன்றுடையானுக்கு அடியேன் ஒருவர்க்கு உரியேனோ -பெரிய திருமொழி -8-9-3-என்னும்படி அனந்யார்ஹை யாக்கின வடிவைக் கொண்டு நின்று அருளினவனை –

தென்னறையூர் மன்னு மணிமாடக்  கோயில் மணாளனைக்-மடல் எடுக்கப் பண்ணினவனை -ஆணை செல்லாத தேசம் –-கன்னவில் தோள் காளையைக் கண்டாங்குக் கைதொழுது- பூண் கட்டின-கண்டு அன்றி விடேன்-தொழுது அவனைக் கெடுத்த படி ராஜ மகிஷி   உஞ்ச வருத்தி பண்ணுமோ பாதி
இவனுக்கு அஞ்சலியும் ஓதி நாமம் குளித்துச்சி தன்னால் ஒளி மலர்ப்பாதம் நாளும் பணிவோம் – என்னிலைமை எல்லாம் அறிவித்தால் எம்பெருமான் –மடலிலே துணிந்த படி –

எம்பெருமான் தன்னருளும் – தர்மத்துக்கு தண்ணீர் வார்க்கை -தன பேறாக அருளுதல்-ஆகமும் தாரானேல்- நெஞ்சோடு கலந்த வன்று தேக தாரகமாம் அத்தனை –-தன்னை – மெய் போலே பாவித்துப் பொரி புறம் தடவி இருக்கிற தன்னை-நான்- அவை எல்லாம் வெளிவிடப் புகுகிற நான்-இருவர் ஸ்வரூபத்தை அழித்தாகிலும் அவனைப் பெற்று அல்லது விடேன் என்று இருக்கும் நான் – மின்னிடையார் சேரியிலும் –-தான் ப்ரனயத்துக்குச் சமைந்து -உங்களிடை அல்லது அறியேன் -என்று இருக்கிறவிடம் -ரசிகத்வம் விலை செல்லுகிற இடம் -என்றுமாம் –-வேதியர்கள் வாழ்விடத்தும்-—
பிரமாண கோடிகளாலே  தன்னை அறிந்து சமாராத நமான யாகாதிகள் பண்ணும் இடத்திலும் -ஆன்ரு சம்சயம் விலை செல்லும் இடம்-தன்னடியார் முன்பும் – தன்னைப் பற்றாசாக நினைத்து இருக்கிற ஆஸ்ரிதர் முன்பும் குணம் விலை செல்லும் இடம் -என்றுமாம்-தரணி முழுதாளும் கொன்னவிலும் வேல் வேந்தர் கூட்டகத்தும் – தன் வீரப்பாடு பேசும் ராஜாக்கள் முன்பும்-ஆபிஜாத்யமும் ஜகத் ரஷணமும் விலை பெறும் இடம் என்றுமாம் –-நாட்டகத்தும்–—- இப்படி நாலைந்து இடத்திலே சொல்லி விடா நின்றேனோ-சர்வேஸ்வரனாக பாவிக்கிற இடம் எங்கும் -தன் வீரப்பாடு பேசும் இடம் எங்கும் -தன்னிலை எல்லாம் அறிவிப்பன் –-என் உடம்பைக் காட்டுகிறேன் –

தென்னறையூர் மன்னு மணிமாடக்  கோயில் மணாளனைக் – இவை எல்லா வற்றுக்கும் அடியாகத் திரு நறையூரிலேவந்து நின்று அருளின வடிவு அழகைக் காட்டி-என் கையிலே மடலைக் கொடுத்து-மணி மயமான கோயிலிலே நிரதிசய போக்யமான வடிவைக் காட்டி-என்னைத் தோற்பித்து அத்தாலே -எனக்கு நிர்வாஹகனாய் நின்று அருளினவனை –-கன்னவில் தோள் காளையைக் – ஓர் அபலையை வென்றோம் -என்று தோள் வலியைக் கொண்டாடி இருக்கிறான் -என்னுதல்–அன்றியே ஒரு ஸ்திரீயை மடல் எடுப்பித்துக் கொண்டோம் -என்று தன பருவத்தைக் கொண்டாடி இருக்கிறவனை -தோளையும் பருவத்தையும் கொண்டாடி இருக்கிறவனை –-கண்டு- காண வேணும் என்னும் ஆசை கண்டு அல்லது நிற்க ஒட்டாது இறே-என்னுடைய கண் களிப்ப நோக்கினேன் –என்று முதல் நோக்கிலே இறே ஆசை கை வளர்ப்புண்டது -இன்னமும் இவ்வாசைக்கு ஈடாகக் கண்டு அல்லது மீளேன் –-ஆங்குக் கை தொழுது –
கண்ட விடத்தே அவர்க்குச் செய்யக் கடவது ஓன்று உண்டு -தம்மை யன்றோ வென்று தொழக் கடவேன் –நம் கண்களால் கண்டு தலையில் வணங்கவு மாம்   கொலோ -என்று உபாத்யாயன் அவன் இறே
ஓதி நாமம் –பணிவோம் -பெரிய திருமொழி -9-3-9- என்ற இவ் வாழ்வார் அடுத்த படியாக-அது அவனுடைய நெஞ்சுக்குத் தண்ணீர்த் துரும்பு போன்றது என்பதை-நமக்கே நலமாதலில் -பெரிய திருமொழி-9-3-9- என்று-ஏகாரத்தாலே உணர்த்தினார் –-தொழுது –என்னுமிது மிகையாதலின் -திருவாய் -9-3-9- என்றார் நம் ஆழ்வார்-கண்டு ஆங்கு கை தொழுது-மடல் எடுக்க துணிந்த நம் ஆழ்வாரும் நம் கண்களால் கண்டு தலையில்  வணங்கவும் ஆம் கொலோ தையலார் முன்பே -திருவாய் -5-3-7- என்று-பலர் முன்பே அவன் ஸ்வ ரூபத்தை அழிக்க ஆசைப் பட்டார்-பெருமாள் மேலே ஸீதாப் பிராட்டியும்-தம் மமார்த்தே ஸூ கம் ப்ருச்ச சிரஸா சாபி வாதய-சுந்தர -39-55-என்றாள் –

என்னிலைமை எல்லாம் அறிவித்தால் –-என்னுடைய ஸ்த்ரீத்வத்தையும் குலைத்து மடலூருகை தவிரேன் என்கிற என்னுடைய துணிவை அறிவித்தால் –-உன்னைக் காண்பதோர் ஆசையினால் -1-9-1–என்று  தாயே தந்தையே  யில் ஆசைப் பட்ட படியும்–ஆகிலும் ஆசை விடாளால் -2-7-1–என்று பிறர் -தாயார் -சொல்லும்படி அவ்வாசை முடிய நடந்த படியும்-என் சிந்தனைக்கு இனியாய் -3-5-1- என்றும்
இனியையாம் படியும் புகுந்த உன்னைப் போகல ஒட்டேன் –3-5-6-என்றும் கால் கட்டத் தாம் போய்த் திரு வாலியிலே தூது விட இருந்தபடியும் -3-6–ஆயர் மாதர் கொங்கை புல்கு செண்டன்-4-8-3-என்று தம்முடைய பிரணயித்வத்தை அனுசந்தித்து சொல்ல வென்று ஒருப்பட்டு மோகாங்கதையாய்-கொல்லையானால் பரிசளிந்தாள்-4-8-4-என்று-பார்த்தன் பள்ளியிலே பரிசளிந்த படியும்
திரு இந்தளூரிலே அயலாரும் எச உம்மைக் காணும் ஆசை என்னும் கடலில் வீழ்ந்து -4-9-3-
அறிவித்த படியும்–வெருவாதாளிலே-5-5–-வாய் வெருவி வேங்கடமே வேங்கடமே என்றும்
அடியேனை வேண்டுதியோ வேண்டாயோ -என்றும்-தாதாடு வனமாலை தாரானோ -என்றும் வாய் வெருவிக் கோயில் திரு வாசலலிலே முறை இட்ட படியும் சினவில் செங்கணிலே-7-3-திரு நறையூரிலே கனாக் கண்ட படியும் – தந்தை காலில் பெரு விலங்கிலே -7-5-திரு அழுந்தூரிலே என் ஐம் புலனும் எழிலும் கொண்டு  பொன்னம் கலைகள் மெலிவெய்திப் போன படியும்–தெள்ளியீர் தேவரிலே -8-2- கண்ணபுரம் என்று பேசி உருகி வாய் வெருவின படியும்-கரை எடுத்த -8-3- யிலே வளை இழந்த படியும்
தந்தை காலிலே -8-5- நெஞ்சு தாரின் ஆசையில் போகத் துணை யற்று நாழிகை ஊழியில் பெரிதான படியும்-காவார் மடலிலே -9-4- திருப் புல்லாணியிலே பொய் சொல்லிப் போன படியும்-தவள இளம் பிறையிலே -9-5-தரை கிடந்த படியும்-மூவரில் முன் முதல்வனில் -9-9- திருமலையிலே கூட ஆசைப் பட்டுக் கிடையாமே–திருத் தாய் செம்போத்திலே -10-10-நிமித்தம் பார்த்து இருந்த படியும் –இப்போது மடல் எடுக்கைருக்கிற நிலையையும்-ஆக இந்த நிலைகள் எல்லா வற்றையும் சொல்லுகிறது –எம்பெருமான் தன்னை அழிய மாறியும் பெற வேண்டும்படி யன்றோ அத் தலையில் வைலஷண்யம்
அவன் வரும் தனையும் பார்த்து இருக்கலாம் படியோ என் தசை -என்கிறாள் –

எம்பெருமான் தன்னருளும் ஆகமும் தாரானேல் -தன் பேறாக கிருபை பண்ணித் தன் உடம்போடு வந்து என்னை அணையானாகில்–தன்னை – சர்வதா மடல் எடுத்தாகிலும் பெற வேண்டும்படியான
வைலஷண்யத்தை உடைய தன்னை –-நான்--ஏதேனும் செய்தாகிலும் அபேஷிதம் பெற்று அல்லது மீளுவது இல்லை என்னும் துணிவை யுடைய நான் –-மின்னிடையார் சேரியிலும் – அல்லாதவிடம் செய்தபடி செய்ய-என்னோட்டை சஜாதீயர்க்கு முந்துற அறிவிக்கத் தட்டில்லை இறே-தான் ரசிகனாய் பிரணயித்வம் கொண்டாடி இருப்பது அவர்கள் பக்கலிலே இறே மின்னிடையார் என்று ஆண்டாள் போல்வார் கோஷ்டியிலும் திருக் குரவை கோத்த பெண்கள் திறங்களிலும்  – இதுவே அன்றோ அவனுடைய ரசிகத்வம் இருந்தபடி -என்று என் உடம்பைக் காட்டி ஸ்திரீ காதுகன் கிடிகோள் -என்கிறேன் –வேதியர்கள் வாழ்விடத்தும் –உபாசக அக்ரேசரான  வ்யாசாதி கோஷ்டியிலும்-வேதியர் -என்று பெரியாழ்வார் வர்த்திக்கிற தேசங்களிலும் என்னவுமாம் –-தன்னடியார் முன்பும்-–குணைர் தாஸ்ய முபாகத -என்றார் போலே குண ஜ்ஞானத்தால் ஜீவித்துக் கிடப்பார் சிலர் உண்டு இறே-நம் ஆழ்வார் போல்வார் -அவர்கள் சந்நிதியிலும் அவர்கள் முன்பே இது கிடிகோள் அவன் குணம் இருந்தபடி என்று
என் வடிவைக் காட்டி -ந்ருசம்சன் -என்னக் கடவேன் –-தரணி முழுதாளும் கொன்னவிலும் வேல் வேந்தர் கூட்டகத்தும்-–ஒவ்வொரு நாடுகளுக்குக் கடவராய் இருப்பார் இவன் வீர வாசியை சொல்லி கொண்டாடி நிற்பார்கள் இறே –-அவ்விடங்களிலே இது கிடிகோள் அவன் ரஷகனாய் இருக்கிறபடி என்று அபலையான என் வடிவைக் காட்டுகிறேன் –-வேல் வேந்தர் -ஸ்ரீ குலசேகர   பெருமாள் -தொண்டைமான் சக்கரவர்த்தி போல்வார் இ றே -இங்கனே பிரித்துச் சொல்லுகிறது என் –
நாட்டகத்தும்–—-லோகம் அடங்கத் திரண்ட இடங்களிலே சென்று–சேஸ்வரம் ஜகத்து -என்று பிரமித்து இருக்கிறவர்களை நிரீஸ்வரம் ஜகத்து -என்று இருக்கும்படி பண்ணுகிறேன்
நாட்டகத்தும் –-மற்றும் விலஷணர்  வர்த்திக்கும் திவ்ய தேசங்களிலும் –-தன்னிலை எல்லாம் அறிவிப்பன் –-இவ் வடிவைக் காட்டி ஆற்றாமையை விளைத்து-மடல் எடுக்கும் படி பண்ணி
என்னுடைய உடம்பு கொடுப்பதில்லை -என்று இருக்கிற தன் துணிவை எல்லாம் அறிவிப்பேன்
நான் ஆகாது என்று இருந்தான் அத்தனை -என்கிறாள்-இனி அதுக்கு உனக்கு என் -என்ன
லோகம் அடையக் கை விடும்படியாகப் பண்ணக் கடவேன்-பொரி புறம் தடவி தன்னை ஈஸ்வரன் என்று இருப்பார் பக்கல் அவன் இருக்கும் இருப்பை நாட்டிலே வெளியிடக் கடவேன்

ஊரகம் – பெரியகாஞ்சிபுரத்திலுள்ள உலகளந்த பெருமாள் ஸந்நிதி. இத்தலத்தில் திருமாள் உரகருபியாய் ஸேவை சாதிப்பதுபற்றி இத்திருப்பதிக்கு ஊரகம் என்று திருநாமமென்பர், உரகம் – பாம்பு வடசொல்.-அட்டபுயகரம் –இத்தலத் தெம்பெருமானுக்கு எட்டுத் திருக்கைகள் உள்ளது பற்றி அஷ்டபுஜன் என்று திருநாமமாய் அவன் எழுந்தருளியிருக்கின்ற கரம் – க்ருஹம் ஆதல்பற்றி அட்டபயக்ரமென வழங்கப்படும் அட்டபுயவகரம் என்பதன் மரூஉ வென்பாருமுளர்.-என்னை மனங்கவர்ந்த வீசனை வானவர்தம் முன்னவனை – வானவர்தம் முன்னவனென்று தேவாதிராஜனான பேரருளானப் பெருமாளைச் சொல்லுகிறதென்றும், “என்னை மணங்கவர்ந்த வீசனை“ என்கிற விசேஷணம் இவ்வர்த்தத்தை ஸ்திரப்படுத்துகின்றதென்றும் பெரியோர் கூறுவர். திருமங்கையாழ்வாருடைய மனத்தைக் பேரருளாளன் கவர்ந்தானென்னுமிடம் இவரது. வைபவத்திலே காணத்தக்கது. கனவிலே காட்சிதந்து வேகவதியில் நிதியைக் காட்டித் துயர் தீர்த்த வரலாறு.-மூழிக்களம் – மலைகாட்டுத் திருப்பதிகளுள் ஒன்று, நம்மாழ்வாராலும் போற்றப்பெற்ற தலம் “மூழிக்களத்து வளத்தனை“ என்றும் பாடமுண்டாம், வளமானது ஸம்பத்து, ஸம்பத் ஸ்வரூபனை யென்றபடி – ஆதனூர் – ஆதன் ஊர் காமதேநுவுக்குப் பிரத்யக்ஷமான கலமாதல்பற்றி வந்த திருநாம மென்பர் ஆ-பசு.–ஆண்டு அளக்கும் ஐயனை –ஆண்டு வருஷம் இது காலத்துக்கெல்லாம் உபலக்ஷணம் ஸகல காலங்களையும் பரிச்சோதிக்க ஸ்வாமி என்றப. காலசக்ரநிர்வாஹகனென்கை. நென்னல் – நேற்றுக் கழிந்தநாள், இறந்த காலத்துக்கெல்லாம் உபலக்ஷணம். “ஆண்டளக்குமையன்“ என்றதை விவரிக்கின்றார் மூன்று விசேஷணங்களாலே, பூத வர்த்தமான பவிஷ்யத் காலங்களுக்கு நிர்வாஹகனென்றவாறு.-நீர்மலை – நீரானது அரண் போலச் சூழப்பெற்ற மலையானது பற்றித் திருநீர்மலை யெனப்படும்.-புல்லணை யென்பதன் மருஉ, ஸீதையைத் கவர்ந்து சென்ற இராவணனைக் கொல்லும் பொருட்டு ஸ்ரீராமபிரான் வாநரஸேனையுடனே புறப்பட்டுச்சென்று தென்கடற்கரையை யடைந்து கடல்கடக்க உபாயஞ் சொல்ல வேண்டுமென்று அக்கடலரசனான வருணனைப் பிரார்த்தித்துத் தர்ப்பத்தில் பிராயோபவேசமாகக் கிடந்த ஸ்தரமாதலால் புல்லனை யெனப்பட்டது. தர்ப்பசயா க்ஷேத்ரமெனவும் படும்.-தலைச் சங்க நாண் மதியை –சிறந்த சங்கத்தை யேந்திய நாண் மதியப் பெருமானுடைய தலமாதல் பற்றித் தலைச் சங்க நாண் மதியமென்று திவ்ய தேசத்தின் திருநாமம்.-கன்னவில் தோள்களியை – கீழே “இதுவிளைத்த மன்னன்“ என்று தொடங்கி இவ்வளவும் எம்பெருமானுடைய ஸ்வரூப ரூபகுண விபூதிகளைப் பற்றிப் பேசினாராயிற்று. கீழே இரண்டாம் வேற்றுமையாக வந்த அடைமொழிகளெல்லாம் இங்கு அந்வயித்து முடிந்தன.

இப்படிப்பட்ட எம்பெருமானை ஆங்காங்குச் சென்று ஸேவித்து “ஸ்வாமிந்! இப்படிதானா என்னைக் கைவிடுவது? விரஹம்தின்றவுடம்பைப்பாரீர்“ என்று என் அவஸ்தையை விண்ணப்பஞ்செய்வேன்,-அதுகேட்டு திருவுள்ள மிரங்கித் திருமார்போடே என்னை அணைத்துக்கொள்ளாவிடில் மாதர்களும் வைதிகர்களும் பக்தர்களும் அரசர்களும் திரண்டுகிடக்குமிடங்கள் தோறும் புகுந்து அவனது ஸமாசாரங்களை யெல்லாம் பலரறிய விளம்பரப்படுத்துவேனென்றாயிற்று.-ஆண்டாள் ஆய்ச்சிமார் போன்ற பெண்ணரசிகளும், பெரியாழ்வார் வ்யாஸர் பராசரர் போன்ற வைதிகர்களும், இளைய பெருமாள் ப்ரஹ்லாதன் போன்ற பக்தர்களும், குலசேகரப் பெருமான் தொண்டைமான் சக்கரவர்த்தி போன்ற அரசர்களும் இவனுடைய பெருமேன்மைகளைச் சொல்லிக்கொண்டு ப்ரமித்துக் கிடப்பர்களே,-அங்கங்கெல்லாம் நான் சென்று அவனைப்போன்ற நிர்க்குணன் இவ்வுலகில் எங்குமில்லை“ என்று பறையடித்து எல்லாரும் அவனைக் கைவிடும்படி பண்ணி விடுகிறேன் பாருங்களென்கிறார்.-“லோகமடங்கத் திரண்டவிடங்களிலே சென்று “ஸேச்வரம் ஜகத்து“ என்று ப்ரமித்திருக்கிறவர்களை “நிரீச்வரம் ஜகத்து“ என்றிருக்கும்படி பண்ணுகிறேன்“ என்ற வியாக்கியான ஸூக்தியுங் காண்க.

தான் முன நாள்
மின்னிடை யாய்ச்சியர் தம் சேரிக் களவின் கண்——-137
துன்னு படல் திறந்து புக்குத் தயிர் வெண்ணெய்
தன் வயிறார விழுங்கக் கொழும் கயற்கண்———138
மன்னு மடவோர்கள் பற்றியோர் வான் கயிற்றால்
பின்னு முரலோடு கட்டுண்ட பெற்றிமையும்——–139–

முனம் நாள்–முற் காலத்தில் (கிருஷ்ணாவதாரத்தில்)
மின் இடை ஆய்ச்சியர் தம் சேரி–மின் போல் நுண்ணிய இடையை யுடைய இடைச்சிகளின் சேரியிலே
துன்னு படல் திறந்து–நெருக்கமாகக் கட்டி வைத்த படலைத் திறந்து
களவின் கண் புக்கு–திருட்டுத் தனமாகப் புகுந்து
தயிர் வெண்ணெய்–தயிரையும் வெண்ணெயையும்
தன் வயிறு ஆர தான் விழுங்க–தனது வயிறு நிறையும்படி வாரி யமுது செய்த வளவில்
கொழு கயல் கண் மன்னு மடவோர்கள்–நல்ல கயல் மீன் போன்ற கண்களை யுடைய அவ் வாயர் மாதர்
பற்றி–பிடித்துக் கொண்டு
ஓர் வான் கயிற்றால்–ஒரு குறுங் கயிற்றால்
உரலோடு–உரலோடே பிணைத்து (க்கட்டிவிட)
கட்டுண்ட பெற்றிமையும்–(கட்டை யவிழ்த்துக் கொள்ள மாட்டாமல்) கட்டுண்டு கிடந்தன்மை யென்ன.

தான் முன நாள்--அன்று தான் இடைச் சேரியிலே வெண்ணெய் திருடி-உரலோடு கட்டுண்டு விட்டுப் புறப்பட்டதும் –-மின்னிடை –-நீ களவு காண்கிறது பெண்களிடை காணக் கிடாய் –-யாய்ச்சியர் தம் சேரிக் களவின்  கண்— என்ன பட்டணத்தே புக்கான் –இடைச் சேரி அன்றோ என்ன மகுடபங்கம் பண்ணினான் துன்னு படல் அன்றோ என்ன பிரதிமை எடுத்தான் –வெண்ணெய் அன்றோ என்ன திருப்பணி செய்தான் –தன் வயிறு வளர்த்தான் அத்தனை அன்றோ சேரி -ஒழுகு ஒன்பதும் –-துன்னு படல் திறந்து புக்குத் தயிர் வெண்ணெய்- மேலே படல் இருக்க கீழே நுழைந்ததும் களவு கை வந்ததும் அத்தனை அன்றி அவள் கோலிட்டுத் திருகி வைக்கும் யந்த்ரம் அறியான்-பல்கால் புக்க வழக்கத்தாலே அறியும் -என்கை – தன் வயிறார விழுங்கக்-திரு மங்கை ஆழ்வாரைப் போலே பரார்த்த மாக களவு காண்கிறது அன்று –-கொழும் கயற்கண் மன்னு மடவோர்கள் பற்றியோர்-எட்டாதே திரிந்தவன் பிடியுண்ட ப்ரீதி ஆய்ச்சியர் கண்ணிலே தோற்றி இருக்கை –-வன் கயிற்றால்--எட்டிற்று ஒரு கயிறு –கண்ணி நுண் சிறுத் தாம்பு-கண்ணிக் குறும்  கயிறு –-பின்னு முரலோடு கட்டுண்ட பெற்றிமையும்—பெற்றிமை -பெருமை /-அப்போதே உரலோடு இருக்கச் செய்தே கண்டேனாகிலோ -என்று கருத்து-

இப்படி பிரதிஞ்ஞை பின குண ஹானியை உபபாதிக்கிறார் மேல்-தான் -இது செய்தானாய் மேனாணித்து  இருக்கிற தான் –-முன நாள்-செய்த நாள் பழகிற்று என்று இருக்கிறானோ –-மின்னிடை யாய்ச்சியர் தம் சேரிக் களவின்  கண்— அகங்கள் தோறும் தனித்தனியே கண்ட களவு சேரிக் களவு என்று-தான் ஒரு சேரியாக வன்றோ களவு கண்டது களவு கண்டு ஓடப் புக்கால் தொடருகிற பெண்கள் உடைய இடையினுடைய நுடங்குதல் காண்கைக்காக அன்றோ செய்தது –-துன்னு படல் திறந்து புக்குத் தயிர் வெண்ணெய்--நெருங்கின படலை இட்டு வாசல்களை மரத்தை இட்டுத் திருகி வைப்பார்கள் யாயிற்று-அவற்றைத் திறந்து கொடு போய்ப் புக்கு –-திறந்து வைத்தார்கள் ஆகில் அடைத்துக் கொடு போய்ப் புக்கு களவு காண்பது-துச்சமான தயிரும் வெண்ணெயுமன்றோ –-பௌத்த பிரதிமையோ –-தன் வயிறார விழுங்கக் கொழும் கயற்கண்-—-ஏதேனும் ஒரு திரு மதில் செய்க்கைக்காகவோ-இவன் தீரா மாற்றுச் செய்து அகப்படாதே திரிந்த இழவு தீர-அகப்பட்ட போதே நல்ல தாம்பு என்று-நீளியது ஒரு கயிறு கொடு வந்து கொடுப்பார் இல்லை இறே என்கிற-அஹங்காரம் தோற்றப் பார்க்கிற போதை
கண்ணில் புகரையும் ஆச்சர்யமாய் இருக்கிற வடிவையும் –-மன்னு மடவோர்கள் பற்றியோர் வன் கயிற்றால்--இவன் அகப்பட்ட போதே ஒரு கைக்கு ஆயிரம் பெண்களாய் வந்து பிடித்து விடாதே நிற்பார்கள்-அப்போது கைக்கு எட்டிற்று ஒரு கயிறு-நல்ல தாம்பு அன்றே-கண்ணிக் குறும் கயிறு என்றும்-கண்ணியார் குறும் கயிறு -என்றும்-கண்ணி நுண் சிறுத் தாம்பு -என்றும்-இது தன்னை சிஷித்து வைத்தார்கள்  இறே –-பின்னு முரலோடு கட்டுண்ட பெற்றிமையும்— கையாலே பிடித்து விட்டார்களோ – தன்னுடைய பெருமை இது அன்றோ –

என்னினைவைத் தலைக்கட்டாவிடில் அவனுடைய ஸமாசாரங்களையெல்லாம் தெருவிலே எடுத்து விடுகிறேனென்று கீழ்ப் பிரதிஜ்ஞை பண்ணினபடியே சில ஸமாசாரங்களை யெடுத்துவிடத் தொடங்குகிறாள் பரகாலநாயகி –-“கற்றினம் மேய்க்கலும் மேய்க்கப்பெற்றான் காடுவாழ் சாதியுமாகப்பெற்றான், பற்றியுரலிடையாப்புமுண்டான் பாவிகாளுங்களுக்கு எச்சுக்கொலோ? நற்றெனபேசி வசவுணாதே“ என்று – எம்பெருமானுடைய சரிதைகளை இழிவாகக் கூறி ஏசுமவர்களை வாய்புடைக்கவேண்டிய இவ்வாழ்வார் தாமே ஏசத்தொடங்குவது ப்ரணயரோஷத்தின் பரம காஷ்டையாகும்.“ஏசியே யாயினும் ஈனதுழாய் மாயனையெ பேசியே போக்காய் பிழை“ என்பாருமுண்டே. குணகீர்த்தனங்களில் இதுவும் ஒரு ப்ரகாரமேயாகும்.-இவ்வாழ்வார்தாமே பெரிய திருமொழியில் பதினோராம்பத்தில் மானமருமென்னோக்கி என்னுந் திருமொழியில், இரண்டு பிராட்டிகளின் தன்மையை ஏக காலத்தில் அடைந்து முன்னடிகளால் இகழ்ந்துரைப்பதும் பின்னடிகளால் புகழ்ந்துரைப்பதுமாக அநுபவித்த்தும் அறியத்தக்கது.(தான்முனநாள் இத்யாதி) இடைச்சிகளின் சேரியில் பிரவேசித்து, படல் மூடி யிருந்த மனைகளிலே திருட்டுத்தனமாகப் படலைத் திறந்துகொண்டு புகுந்து தயிரையும் வெண்ணெயையும் வயிறு நிறைய விழிக்கினவளவிலே அவ்வாயர் மாதர் கண்டு பிடித்துக் கொண்டு உரலோடே இணைத்துக் கயிற்றாலே கட்டிப்போட்டு வைக்க ஒன்றுஞ் செய்யமாட்டாமல் அழுது ஏங்கிக் கிடந்தானே, இது என்றைக்கோ நடந்த காரியமென்று நான் விட்டுவிடுவேனோ? இவ்வழிதொழிலை இன்று எல்லாருமறிந்து “கள்ளப்பையலோ இவன்“ என்று அவமதிக்கும்படி செய்து விடுகிறேன் பாருங்கள் – என்கிறாள்.-பெற்றிமையும், தெற்றெனவும் சென்றதுவும் என்கிற இவை யெல்லாம் மேலே “மற்றிவை தான் உன்னி யுலவா“ என்றவிடத்தில் அந்வயித்து முடிவு பெறும். இப்படிப்பட்ட இவனுடைய இழி தொழில்கள் சொல்லி முடிக்கப் போகாதவை என்றவாறு.-“தன் வயிறார“ என்றவிடத்து “திருமங்கையாழ்வாரைப் போலே பரார்த்தமாகக் கனவு காண்கிறதன்று“ என்ற பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்ரீ ஸூக்தி காண்க.-வான் கயிறு என்றது எதிர்மறையில் கனையினால் குறுங்கயிறு என்று பொருள்படும்.  கண்ணி நுண் சிறுத்தாம்பினாவிறே கட்டுண்டது.

அன்னதோர் பூதமாய் ஆயர் விழவின் கண்
துன்னு சகடத்தால் புக்க பெரும் சோற்றை——–140
முன்னிருந்து முற்றத் தான் துற்றிய தெற்றனவும்

ஆயர் விழவின் கண்–இடையர்கள் (இந்திரனுக்குச் செய்த) ஆராதனையில்
துன்னு சகடத்தால் புக்க பெரு சோற்றை –பலபல வண்டிகளால் கொண்டு சேர்த்த பெருஞ்சோற்றை
அன்னது ஓர் பூதம் ஆய் –வருணிக்க முடியாத வொரு பெரும் பூத வடிவு கொண்டு
முன் இருந்து–கண் முன்னேயிருந்து கொண்டு
முற்ற–துளிகூட மிச்சமாகாதபடி
தான்–தானொருவனாகவே
தூற்றிய –உட்கொண்ட
தெற்றௌவும் –வெட்கக்கேடென்ன.

அன்னதோர் பூதமாய் ஆயர் விழவின் கண் துன்னு சகடத்தால் புக்க பெரும் சோற்றை—-அன்னது –அம்மே அப்பூச்சி என்று முகத்தைத் திரிய வைக்கிறாள்-அட்டுக் குவி சோற்றுப் பருப்பதமும் தயிர் வாவியும் நெய்யளரும் -பெரியாழ்வார் -3-5-1–முன்னிருந்து முற்றத் தான் துற்றிய தெற்றனவும்-
ஒரு திரை வளைத்துக் கொண்டால் என் செய்யும் -வயிறு தாரித்தனம்-தெற்றனவும்–நிர் லஜ்ஜையும்

அதுக்கு மேலே செய்ததொரு செயல் அன்றோ இது –-அன்னதோர் பூதமாய் ஆயர் விழவின் கண்
நினைத்த வாறே துணுக என்னும் படியான வடிவை யன்றோ கொண்டது-பூத வேஷத்தையும் பரிக்ரஹிப்பார்  உண்டோ-ஆரேனுமாக நாழி அரிசி ஜீவிப்பாரைத் தேடித் திரியுமாயிற்று –ஆயர் விழாவின் கண் –-அங்கே புக்கு ஜீவிக்கைக்கு -இடையர் உடைய உத்சவத்திலே-துன்னு சகடத்தால் புக்க பெரும் சோற்றை–-நால்வர் இருவர் சுமந்து கொடு போன சோற்றை ஜீவித்தானோ-நெருங்கின சகடங்களாலே கொடு பொய் புக்கு-மலை போலே குவித்த சோற்றை அன்றோ ஜீவித்தது-அட்டுக் குவி சோறு இறே இது –-முன்னிருந்து முற்றத் தான் துற்றிய தெற்றனவும் ஒரு திரையை வளைத்துத் தான் ஜீவிக்கப் பெற்றதோ-அதிலே சிறிது சோறு வைக்கத் தான் பெற்றதோ-ஜீவிக்கும் இடத்தில் சில பந்துக்களோடே தான் ஜீவிக்கப் பெற்றதோ-இப்படிச் செய்தோம் என்று லஜ்ஜிக்கத் தான் பெற்றதோ –

துன்னு சகடத்தால் புக்க – சிலர் தலை மேலே சுமந்துகொண்டு போய்க் கொட்டின சோறன்று பல்லாயிரம் வண்டிகளில் ஏற்றிக் கொண்டு போய்ப் பெரிய மலை போலே கொட்டி வைத்த பெருஞ்சோறு, இவற்றையெல்லாம் ஒரு திரை வளைத்துக்கொண்டாவது உண்டானோ? இல்லை,-முன்னிருந்து உண்டான அதிலே சிறிது சோறு மிச்சமாமபடி உண்டானோ? இல்லை, முற்றத்துற்றினால், உற்றாருறவினர்க்கும் சிறிது கொடுத்து உண்டானோ? அதுவுமில்லை, முற்றவும் தானே துற்றினான்,–இப்படி வயிறுதாரித்தனம் விளங்கச் செய்த செயலுக்குச் சிரிது வெட்கமாவது பட்டானோ? அதுவுமல்லை. இப்படிப்பட்ட வெட்கக்கேடான செய்தியைத் தெருவேறச் சொல்லிக்கொண்டுபோய் “வயிறுதாரிப் பையலோ இவன்“ என்று எல்லாரும் அமைதிக்கும்படி செய்துவிடுகிறேன். பாருங்கள் என்கிறாள்–

மன்னர் பெரும் சவையுள் வாழ வேந்தர் தூதனாய்—–141
தன்னை இகழ்ந்துரைப்பத் தான் முன நாள் சென்றதுவும்–

முனம் நாள்–முன்னொரு காலத்தில்
வாழ் வேந்தர் தூதன் ஆய்–பாண்டவர்களுக்குத் தூதனாய்
தன்னை இகழ்ந்து உரைப்ப–(கண்டாரங்கலும்) இழிவாகச் சொல்லும்படியாக
மன்னர் பெருசவையுள் சென்றதும்–(துரியோதனாதி) அரசர்களுடைய பெரிய சபையிலே சென்றதென்ன-

மன்னர் பெரும் சவையுள் வாழ வேந்தர் தூதனாய்—-நாழி யரிசி ஏற ஜீவித்தார்க்குத் தூது போம் வேண்டப்பாடு-தன்னை இகழ்ந்துரைப்பத் தான் முன நாள் சென்றதுவும்- ஸ்ரீ விதுரரகத்தே உண்டது –

மன்னர் பெரும் சவையுள் வாழ வேந்தர் தூதனாய்– ராஜாக்கள் அடையத் திரண்டு கிடக்கிற பேர் ஒலக்கத்தின் நடுவே -தூதனாய்-தன்னை வாழ்வாகவும் துணையாகவும் தோழனாகவும் தூதனாகவும்
உடையராய் இருக்கிற பாண்டவர்கள் உடைய தூதனாய்-தன்னை இகழ்ந்துரைப்பத் தான் முன நாள் சென்றதுவும்- தன்னைக் கண்டார் அடைய அநாதர உக்தி-பண்ணும்படி அன்றோ செய்தது-இது செய்தோம் நாம் அன்றி -என்று இருக்கிறானோ-காலம் கடந்து போயிற்று என்று இருக்கிறானோ
நேற்று செய்தால் போலே யன்றோ இருக்கிறது –

கண்ணபிரான், பாண்டவர்களையும் துர்யோதநாதிகளையும் ஸந்தி செய்விக்கைக்காகத் துரியோதனாதியரிடம் தூது சென்ற வரலாறு ப்ரஸித்தமேயாம்-“கோதைவேல் ஐவர்க்காய் மண்ணகலங் கூறிடுவான், தூதனாய் மன்னவனாய் சொல்லுண்டான்“ என்கிற இவ்விழிதொழிலை நாடறியச் சொல்லி “ஒரு வேலைக்காரப் பையவோ இவன்“ என்று எல்லாரும் அவமதிக்கும்படி செய்துவிடுகிறேன் பாருங்கள் என்கிறாள்.

மன்னு பறை கறங்க மங்கையர் தம் கண் களிப்ப—-142
கொன்னவிலும் கூத்தனாய்ப் பேர்த்தும் குடமாடி
என்னிவன் என்னப் படுகின்ற ஈடறவும்————–143–

மங்கையர் தம் கண் களிப்ப–(இடைப்) பெண்களின் கண்களிக்கும்படி
மன்னு பறை கறங்க–(அரையிலே) கட்டிக்கொண்ட பறை ஒலிக்க
கொல் நவிலும் கூத்தன் ஆய்–(பெண்களைக்) கொலை செய்கின்ற கூத்தை யாடுபவனாய்
போத்தும்–மேன்மேலும்
குடம் ஆடி–குடங்களை யெடுத்து ஆடி
என் இவன் என்னப்படுகின்ற ஈடறவும-–“இப்படியும் கூத்தாடுவா னொருவனுண்டோ!“ என்னும்படி பெற்ற சீர் கேடென்ன-

மன்னு பறை கறங்க மங்கையர் தம் கண் களிப்ப— பறை கொட்டுகைக்கு ஓர் ஆள் இல்லாமே அரையிலே கட்டிக் கொண்டது –-மங்கையர் -இது கொண்டாட வல்லவர்கள் அன்றோ –-கொன்னவிலும் கூத்தனாய்ப் பேர்த்தும் குடமாடி--கண்டார் பிழையாத படி இருக்கிற அழகு-என்னிவன் என்னப் படுகின்ற ஈடறவும்-— என் செய்ய-இவன் இப்போது போகானோ-என்னும்படி படுகிற பாடு –

மன்னு பறை கறங்க –-இவ்வசதச்ய பிரவ்ருத்திக்கு சஹ கரிப்பார் இல்லாமையாலே தானே பறையை அறையிலே-கோத்தன்றோ அடிக்கிறது –-மங்கையர் தம் கண் களிப்ப—— இது செய்தான் என் என்றால்-கண்ட பெண்கள் களிக்கச் செய்தோம் -என்று இ றே இவன் சொல்லுவது –-கொன்னவிலும் கூத்தனாய்ப் பேர்த்தும் குடமாடி-கண்டார்க்குப் பிழைக்க வரிதான கூத்தை யுடையனாயிற்று
அதுக்கு மேலே குடங்களை ஏந்திக் குடக் கூத்தாடி-என்னிவன் என்னப் படுகின்ற  ஈடறவும்––
இவன் படுகிற பாடு என்- நாழி யரிசி ஜீவிப்பார்க்கு இப்பாடு பட வேணுமோ -என்று சொல்லுகிற எளிவரவையும் –

கண்ணபிரான் அரையிலே பறையைக் கட்டிக்கொண்டு குடக்கூத்தாடுவது சாதி வழக்கத்தை அநுஸரித்த ஒரு காரியம்.-அந்தணர்க்குச் செல்வம் விஞ்சினால் யாகம் செய்வதுபோல இடையர்க்குச் செல்வம் மிகுந்தால் அதனாலுண்டாகுஞ் செருக்குக்குப் போக்குவீடாகக் குடக்கூத்தாடுவார்கள்.-கண்ணபிரானும் சாதிமெய்ப்பாட்டுக்காக “குடங்களெடுத்தேறவிட்டுக் கூத்தாடவல்ல எங்கோவே“ என்றபடி அடிக்கடி குடக்கூத்தாடுவது வழக்கம்.-தலையிலே அடுக்குக்குடமிருக்க. இரு தோள்களிலும் இரு குடங்களிருக்க, இருக்கையிலுங் குடங்களை ஏந்தி ஆகாயத்திலே யெறிந்து ஆடுவதொரு கூத்து இது என்பர்.-இதனைப் பதினோராடலிலொன்றென்றும் அறுவகைக் கூத்திவொன்றென்றும் கூறி, “குடத்தாடல் குன்றெடுத்தோனாடலதனுக் கடைக்குப வைந்துறுப் பாய்ந்து“ என்று மேற்கோளுங் காட்டினர் சிலப்பதிகார வுரையில் அடியார்க்கு நல்லார்.-இவன் சில பெண்களைப் பிச்சேற்றுவதற்காகக் கூத்தாடின படியைப் பலருமறியப் பேசி, “கூத்தாடிப் பையலோ இவன்!“ என்று எல்லாரும் அவமதிக்கும்படி செய்துவிடுகிறேன் பாருங்கள் என்றானாயிற்று.-ஈடறவு – சீர்கேடு, ஈடு- பெருமை, அஃது இல்லாமை – அற்பத்தனம் வீடறவும் என்று பிரித்து கூத்தனின்றும் மீளாமை என்று சிலர் சொல்வது ஏலாது.

தென்னிலங்கை யாட்டி யரக்கர் குலப்பாவை
மன்னன் இராவணன் தன நல் தங்கை வாள் எயிற்றுத்——144
துன்னு சுடு சினத்துச் சூர்பணகாச் சோர்வெய்திப்
பொன்னிறம் கொண்டு புலர்ந்து எழுந்த காமத்தால்—-145
தன்னை நயந்தாளைத் தான் முனிந்து மூக்கரிந்து
மன்னிய திண் எனவும் –

தென் இலங்கை யாட்டி–தென்னிலங்கைக்கு அரசியும்
அரக்கர் குலம் பாவை–ராக்ஷஸ குலத்தில் தோன்றிய புதுமை போன்றவளும்
மன்னன் இராவணன் தன் நல் தங்கை –பிரபுவாகிய ராவணனது அன்புக்குறிய தங்கை யானவளும்
வாள் எயிறு–வாள் போன்ற பற்களை யுடையளும்
துன்னு சுடு சினத்து–எப்போதும் (எதிரிகளைச்) சுடக் கடவதான் கோபத்தை யுடையளுமான
சூர்ப்பணகா–சூர்பணகை யென்பவள்
புலர்ந்து எழுந்த காமத்தால்–அதிகமாக வுண்டான காம நோயினால்
பொன் நிறம் கொண்டு–வைவர்ணிய மடைந்து
சோர்வு எய்தி–பரவசப்பட்டு (தளர்ந்து)
தன்னை நயந்தாளை –தன்னை ஆசைப்பட அந்த அரக்கியை
தான் முனிந்து–தான் சீறி
மூக்கு அரிந்து –மூக்கையறுத்து
மன்னிய திண்ணெனவும்–இதையே ஒரு ப்ரதிஷ்டையாக நினைத்துக கொண்டிருப்பதென்ன-

தென்னிலங்கை யாட்டி யரக்கர் குலப்பாவை மன்னன் இராவணன் தன நல் தங்கை வாள் எயிற்றுத்–
அவ் வைஸ்வர்யத்துக்கு இட்டுப் பிறந்தவள்-அரக்கர் -அவள் பிறந்தால் போல் பிறந்தார் இல்லை-நல் தங்கை -ராவணனுக்கு நேரே உடன் பிறந்தவள்-துன்னு சுடு சினத்துச் சூர்பணகாச்--அவளை ஒப்பார் இல்லை-சௌந்தர்யத்தால் குறைவற்றவள் –சோர்வெய்திப்- அவசையாய் –-பொன்னிறம் கொண்டு புலர்ந்து எழுந்த காமத்தால்—தன்னை நயந்தாளைத்-உடம்பு வெளுத்து-துவண்டு மிக்க ஸ்நேஹத்தால் தன்னை ஆசைப் பட்டவளை- தான் முனிந்து மூக்கரிந்து–வேண்டா என்பதும் அன்றிக்கே மூக்கை அறுப்பதே -என்ன வீரமோ –மன்னிய திண் எனவும்–

தென்னிலங்கை யாட்டி யரக்கர் குலப்பாவை--சொல்லீர் அவள் ஒருத்தியை-அவளைப் போலே பிறந்தாரும் உண்டோ-ராவணன் என்று ஓர் பேர் மாத்ரமாய்-அவள் அன்றோ அப்படை வீட்டுக்கு நிர்வாஹகையாய் போந்தாள்–ஜனகஸ்ய குலே ஜாதா-என்னுமா போலே ராஷச குலத்துக்கு நிதி போலே யுள்ளாள்–மன்னன் இராவணன் தன நல் தங்கை வாள் எயிற்றுத்-—-சொல்லாய் ராஜ ராஜனை -அவனைப் போலே வாழ்ந்தார் உண்டோ-அவனுக்கு நல்ல ஜீவன் போலே வேறே தங்கை சொல்லீர் எயிற்றின் ஒளியை ஸ்திரீ யாகில் அங்கன் இருக்க வேண்டாவோ தான்-துன்னு சுடு சினத்துச் சூர்பணகாச் சோர்வெய்திப்-எயிற்றின் ஒளி போலேயோ அகவையில் த்வேஷம் வெள்ளம் இருக்கிறபடி
சூர்ப்பம் போன்ற நகத்தை யுடையவள் பெருமாளோடு தான் நினைத்து வந்த படி பரிமாறப் பெறாமையாலே சோர்ந்து பூமியிலே விழ – பொன்னிறம் கொண்டு புலர்ந்து எழுந்த காமத்தால்-—
அபிமதம் பெறாமையாலே விவர்ணமான உடம்பை யுடையளாய் – கிளர்ந்து எழுந்த காமத்தை யுடையளாய்-தன்னை நயந்தாளைத் தான் முனிந்து மூக்கரிந்து--தன்னை ஆசைப்பட்ட இது அன்றோ அவள் செய்த த்ரோஹம்-தன்னை ஆசைப் பட்டாரை முனியக் கடவதோ-ஆசைப் பட்டாரை ஒக்க ஆசைப் படும் அது ஒழிய அது செய்யா விட்டால் பின்னை முனியவும் வேணுமோ முனிந்து விட்டு விடப் பெற்றதோ அவளுக்கு வைரூப்யத்தையும் விளைத்து விட வேணுமோ–மன்னிய திண் எனவும் வாய்த்த மலை போலும்-—- ஸ்த்ரீத்வம் பண்ணினால் அனுதாபமும் இன்றிக்கே பெரிய ஆண் பிள்ளைத் தனம் செய்ததாக நினைத்து இருக்கிற நிலை நின்ற த்ருடத்வமும்-சொல்லீர் அவளுடைய வடிவின் பெருமையை – சொல்லீர் அவளுடைய வடிவின் பெருமையை –

ஆலிறையும்“ என்ற நன்னூல் விதிப்படி சூர்ப்பணகை எனத் திரியவேண்டியிருக்க அங்ஙனத்திரியாது சூர்ப்பணகா என்று ஆலீறாகவே நின்றது – புதியனபுகுதல் என்னலாம். பழையன கழிதமு புதியன புகுதலும்வழுவல காலவகையினானே“ என்றார் நண்ணூலார்.தன்னை ஆசைப்பட்டு வந்தவனை ஏதோ நல்வார்த்தை சொல்லிப் போகவிடாமல் ஈரநெஞ்சு இளநெஞ்சு இல்லாதவனாய் அங்கபங்கஞ் செய்துவைத்து அனுப்பினவன் காண்மின் என்று தெருவேறச்சொல்லி “ஸ்த்ரிகளை அநியாயம் பண்ணுகிறவனோ இவன்“ என்று எல்லாரும் அவமதிக்கும்படி செய்துவிடுகிறேன் பாருங்கள் – என்றாளாயிற்று.-பொன்னிறங்கொண்டு – காமநோயுடையர்க்கு உடல் விவர்ணப்படுங்காலத்து அந்த நிறம் பொன்னிறமெனப்படும். அபிமதம் பெறாமையாலே விவர்ணமான உடம்பையுடையளாய்“ என்பது வியாக்கியானம்.–புலர்ந்தெழுந்த காமத்தால் புலர்தல் என்பதற்கு காய்தல் வாடல் விடிதல் என்று பல பொருள்களுண்டு-இங்கு விடிதல் என்று பொருளாய் உதயமாகி வளர்ந்த காமத்தினால் என்றதாம்.–மன்னிய திண்ணெனவும் – “ஸ்த்ரிவதம் பண்ணினால் அநுதாபமுமின்றிக்கே பெரிய ஆண்பிள்ளைத்தனம் செய்ததாக நினைத்திருக்கிற நிலைநின்ற த்ருடதவமும்“ என்பது வியாக்கியான ஸ்ரீஸூக்தி.-

வாய்த்த மலை போலும்—–146
தன்னிகர் ஓன்று இல்லாத தாடகையை மா முனிக்காத்
தென்னுலகம் ஏற்றுவித்த திண் திறலும் மற்றிவை தான்—–147
உன்னி யுலவா யுலகறிய ஊர்வன் நான்
முன்னி முளைத்து எழுந்து ஓங்கி யொளி பரந்த—–148
மன்னிய பூம் பெண்ணை மடல் –

வாய்த்த மலை போலும் –பெரியமலை போன்ற உருவமுடையளும்
தன் நிகர் ஒன்று இல்லாத–(கொடுமையில்) ஒப்பற்றவளுமான
தாடகையை–தாடகை யென்பவளை
மா முனிக்கா–விஸ்வாமித்ர முனிவர்க்காக
தென் உலகம் எற்றுவித்த–யம லோக மடைவித்த
திண் திறலும் –மிக்க பராக்ரமமென்ன
மற்று இவை தான் –இப்படியாகவுள்ள மற்றும் பல செய்கைகளும்
உன்னி உலவா –நினைத்து முடிய மாட்டா (வாசாம கோசரம்)
உலகு அறிய–அப்படிப்பட்ட சேஷ்டிதங்களை யெல்லாம் உலகத்தாரறியும்படி பிரகாஸப்படுத்திக் கொண்டு
நான்–பரகால நாயகியாகிய நான்
முன்னி முளைத்து எழுந்து ஓங்கி ஒளி பரந்த மன்னிய பூபெண்ணை மடல் ஊர்வன்–முன்னே முளைத்து எழுந்து வளர்ந்து விளங்குகின்ற சிறந்த அழகிய பனை மடலைக் கொண்டு மடலூரக் கடவேன்-

வாய்த்த மலை போலும்-—-தன்னிகர் ஓன்று இல்லாத தாடகையை மா முனிக்காத்-ஒரு பார்ப்பான் சொன்னான் இறே–தென்னுலகம் ஏற்றுவித்த திண் திறலும் மற்றிவை தான்—-தென் உலகம் -அவள் அங்கு இருக்கவும் பெற்றாளோ–உன்னி யுலவா யுலகறிய ஊர்வன் நான்-–உலவா -ஆபத்துக்கு நான் தேடி வைத்ததுக்கு ஒரு முடிவு இல்லை-உலவு -முடிவு –உலவா -முடியா -என்றபடி-முன்னி முளைத்து எழுந்து ஓங்கி யொளி பரந்த-மன்னிய பூம் பெண்ணை மடல் – முன்னி -மடல் எடுக்கக் கடவேன் -என்று முற்கொலி –-உயர்ந்து ஒளி மிக்கு அழகியதாய் நிலை நின்றவை மடலாய் இருக்கிறபடி-பிராட்டிக்கு விஸ்வாமித்ர பகவானைப் போலே-இவளுக்கும் இம் மடல்-பெண்ணை யாகிறது-பனை –

வாய்த்த மலை போலும்- தன்னிகர் ஓன்று இல்லாத தாடகையை – தனக்கு ஒப்பார் இன்றிக்கே பெரிய மலை போலே இருக்கிற வடிவை யுடைய தாடகையை-நீ ஸ்திரீ வதம் பண்ணிற்று -என்று மடியைக் கோத்துப் பிடித்து கேட்டால் ஒரு பார்ப்பான் சொல்லச் செய்தேன் -என்று ஆயிற்றுச் சொல்லுவது
இது பட்டர் அருளிச் செய்யக் கேட்டேன் -என்று பிள்ளை அருளிச் செய்வர்–மா முனி-அவன் ஒருவன் படி இருந்த படி என்-ஸ்ரீ ஜனக ராஜன்  திருமகள் உடைய ஆற்றாமைக்கு உதவ கடுகக் கொடு சென்றவன்
கையும் மடலுமாய் இருக்கிற  என் ஆற்றாமைக்கு உதவக் கொடு வராது ஒழிவதே –

சூர்ப்பணகையை அங்கபங்கஞ் செய்து உயிரோடாவது விட்டிட்டான், இப்படி ஸ்த்ரீஹக்தி பண்ணுவதே இவனுடைய பராக்ரமத்துக்குப் போக்குவீடு,-பெண்களை கொலைசெய்து தன்னை  மஹாபலசாலியாக நினைத்துச் செருக்குற்றிருக்குமின்னுடைய இந்த அழகால பராக்ரமத்தை நாடறிச்சொல்லி “இதுவோ இவனுடைய ஸமாசாரம்!“ என்று எல்லாரும் இழவாக நினைக்கும்படி பண்ணிவிடுகிறேன் பாருங்கள் – என்றாளாயிற்று.-திண் திறலும் – ஒரு பெண்பெண்டாட்டியைக் கொலைசெய்து விடுவது ஒரு பராக்ரம்மோ!  என்று ஏசுகின்றவாறு.-மற்றவைதான் உன்னி உலவா – ஸ்ரீராமாயணம், ஸ்ரீபாகவதம், மஹாபாரதம் முதலியவற்றில் இப்படிப்பட்ட இழிதொழில்கள் எவ்வளவோ சொல்லப்பட்டுள்ளன, அவற்றுக்குக் கங்குகரையில்லை அவை என்னால் சொல்லி முடிக்கப் போகாதவை.-முடிந்த வரையில் சிலவற்றை யெடுத்துச் சொல்லிக் கொண்டு தெருவேற மடலூர்ந்து செல்வேன் என்று தலைக் கட்டினாளாயிற்று.-பெண்ணை என்று பனைமரத்துக்குப் பெயர், “முன்னிமுளைத் தெழுந்தோங்கி யொளிபரந்த மன்னியபூம் பெண்ணைமடல்“ என்று பனைமடலைச் சிறப்பித்துச் சொன்னது – என் கையிலே சிறந்த ப்ரஹ்மாஸ்க்ர மிருக்கிறபடி பாருங்கள், இனி எனக்கு என்ன குறை? என் காரியம் கைபுகுந்ததேயாம் என்று தான் பரிக்ரஹித்த ஸாதநத்தின் உறைப்பைக் காட்டினபடி.

என்னிலைமை எல்லாம் அறிவித்தால் எம்பெருமான்
தன்னருளும் ஆகமும் தாரானேல் -பின்னைப் போய்
ஒண்டுறை நீர் வேலை யுலகறிய யூர்வன் நான்
வண்டறை பூம் பெண்ணை மடல்-கம்பர் பாடல்–ஒண் துறை நீர் வேலை உலகு அறிய-ஒளி பொருந்திய துறைகளை உடைத்தாய் நீர் நிரம்பியதுமான -கடல் சூழ்ந்த  உலகினர் அறியும் படி-

மண்ணில் பொடிப்பூசி வண்டிரைக்கும் பூச்சூடி-பெண்ணை மடல் பிடித்துப் பின்னே -அண்ணல்-திரு நறையூர் நின்ற பிரான் தேர் போகும் வீதி-பொரு மறையாச் செல்வம் பொலிந்து-

அறையாய் -கூப்பிடாய் -அவனுடைய  சேஷ்டிதங்களை எல்லாரும் அறியும் படி கோஷிப்பாய்-
தேர் போகும் வீதி அறையாய்-–இன்றும் திருத் தேர் அன்று திருமடல் சாதிப்பது இப்பாசுரத்தை அடி ஒற்றியே செல்வம் பொலிந்து பலன் கிட்டும்-அரை குலையத் தலை குலைய ஓடி வந்து கைங்கர்ய செல்வத்தை அருளுவான் –

————————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீ பிரபந்தாரம்பத்தில் மன்னிய என்றவிது – மங்களாசாஸநமாய்த் தனியே நிற்பதொரு வியங்கோள் வினைமுற்று, வாழிய என்னுமா போலே மன்னிய – வாழ்க வென்றபடி நாடு வாழ்க, எம்பெருமான் வாழ்க இத் திருமடல் வாழ்க. வடநூலார் ஸ்ரீரஸ்து என்னும் ஸ்வஸ்தி என்னும் முகப்பில் எழுதுவ தொக்கும் இது.

மன்னிய பல் பொறி சேர் ஆயிர வாய் வாள் அரவின்
சென்னி மணிக் குடுமித் தெய்வச் சுடர் நடுவுள்———-1
மன்னிய நாகத்தணை மேலோர் மா மலை போல்
மின்னு மணி மகர குண்டலங்கள் வில் வீசத்————-2
துன்னிய தாரகையின் பேர் ஒளி சேர் ஆகாசம்
என்னும் விதானத்தின் கீழால் -இரு சுடரை————-3
மன்னும் விளக்காக வேற்றி மறி கடலும்
பன்னு திரைக் கவரி வீச நில மங்கை———————4
தன்னை முன நாள் அளவிட்ட தாமரை போல்
மன்னிய சேவடியை வானியங்கு தாரகை மீன்———-5
என்னும் மலர்ப் பிணைய லேய்ந்த மழைக் கூந்தல்
தென்னன் உயர் பொருப்பும் தெய்வ வடமலையும்———6
என்னும் இவையே முலையா வடிவமைந்த
அன்ன நடைய வணங்கேய் அடி இணையைத்—————7
தன்னுடைய அம் கைகளால் தான் தடவத் தான் கிடந்ததோர்
உன்னிய யோகத் துறக்கம் தலைக் கொண்ட—————8
பின்னைத் தன்னாபி வலயத்துப் பேரொளி சேர்
மன்னிய தாமரை மா மலர்ப் பூ பூத்தம் மலர் மேல் —–9
முன்னம் திசை முகனைத் தான் படைக்க -மற்றவனும்
முன்னம் படைத்தனன் நான்மறைகள்-–காம புருஷார்த்தத்தையே நான் முக்கியமாகக் கைப் பற்றினேன்‘ என்று சொல்ல விரும்பிய ஆழ்வார், அதற்கு உறுப்பாகப் ‘புருஷார்த்தங்கள் நான்கு‘ என்றும், ‘அப்புருஷார்த்தங்களை வெளியிட்டது வேதம்‘ என்றும், ‘அந்தவேதம் நான்முகனால் வெளியிடப்பட்டது‘ என்றும், ‘அந்த நான்முகன் எம்பெருமானது உந்திக் கமலத்தில் தோன்றினவன்‘ என்றும், ‘அக் கமலம் எம்பெருமான் ஜகத் ரக்ஷணார்த்தமாக உறங்குவான்போல் யோகு செய்தருளின காலத்து மலர்ந்தது‘ என்றும் அருளிச் செய்ய வேண்டி அந்த யோக நித்ராத்தமான சயனத்தின் வைபவத்தை வருணிக்கிறார்-உலகில் சாமான்யரான அரசர்கள் பள்ளி கொண்டால், கீழே மெத்தென்ற பஞ்சசயன்மும், மேலே முத்துப் பந்தலும், பக்கங்களில் சிறந்த திருவிளக்குகளும், கால் மாட்டில் சாமரம் வீசும் பரிஜநங்களும் கால் பிடிக்கும் கிங்கரர்களும் – ஆக இத்தனை விபவங்கள் அமையக் காண்கிறோம், ஸாக்ஷாத் பரமபுருஷன் பள்ளி கொண்டருளினால் அக் காலத்திய விபவங்கள் வருணிக்க முடியுமோ! ஆயினும் சுருக்கமாக ஒருவாறு வருணிக்கிறார் ஆழ்வார்.

மன்னிய–வாழ்ந்திடுக (மங்களாஸாசநம்)
தான்–எம்பெருமான் றான்
பல் பொறி சேர் ஆயிரம் வாய் வாள் அரவின்–பல புள்ளிகளையும் ஆயிரம் வாய்களையும் ஒளியை யுமுடையனான திருவனந்தாழ்வானுடைய
சென்னி மணி குடுமி–படங்களில் விளங்குகின்ற மாணிக்கங்களின் நுனிகளில் நின்றும் பரவுகின்ற

தெய்வம் சுடர் நடுவுள் மன்னி–திவ்யமான தேஜஸ் ஸமூஹத்தினிடையே பொருந்தி
அந் நாகத்து அணை (மேல்) –அந்தத் திருவனந்தாழ்வானாகிற சயநத்தின் மேலே
துன்னிய தாரகையின் பேர் ஒளி சேர் ஆகாசம் என்னும் விதானத்தின் கீழால்–நெருங்கிய நக்ஷத்ரங்கள் நன்கு விளங்கப் பெற்ற ஆகாசமாகிற மேற் கட்டியின் கீழே
மின்னு மணி மகர குண்டலங்களவில் வீச –ரத்நங்கள் விளங்குகின்ற மகர குண்டலங்கள் பள பள வென்று ஜ்வலிக்கப் பெற்றும்
இரு சுடரை மன்னும் விளக்கு ஆக ஏற்றி–திருவாழி திருச்சங்குகளாகிற இரண்டு தேஜஸ்ஸுகளை என்றுமணையாத திரு விளக்காகப் பெற்றும்
மறி கடலும் முனம் நாள் நிலம் மங்கை தன்னை அளவிட்ட தாமரைப் போல் மன்னிய சே வடியை பன்னு திரை கவிர வீச –அலை யெறிகிற ஸமுத்ர ராஜன், முன்னொரு கால் பூமிப் பிராட்டியை அளந்த திருவடித் தாமரையை நோக்கிப் பரம்பின அலைகளாகிற சாமரங்களை வீசப் பெற்றும்,–1-வான் இயங்கு தாரகை மீன் என்னும் மலர் பிணையல் எய்ந்த –ஆகாசத்திலே யுள்ள நக்ஷத்ரங்களாகிற புஷ்ப புஞ்சங்களை அணிந்துள்ளவளாய்,–2-மழை கூந்தல்–மேகங்களாகிற கூந்தலை யுடையளாய்–3–தென்னை உயர் பொருப்பும் தெய்வ வட மலையும் என்னும் இவையே முலை ஆக –திருமாலிருஞ் சோலை மலையையும் திருவேங்கட மலையையும் முலையாக வுடையளாய்,–4-வடிவு அமைந்த–பொருத்தமான ரூபத்தை யுடையளாய்–5-அன்னம் நடைய–அன்னத்தின் நடை போன்ற நடையை யுடையளாய்—6-அணங்கு தான்–தெய்வப் பெண்ணாகிய பூமிப் பிராட்டி–7-–-தன்னுடைய அம்கைகளால் அடி இணையை தடவ–தனது அழகிய கைகளாலே திருவடிகளைப் பிடிக்கப் பெற்றும், (ஆகிய இத்தனை விபவங்களுடனே)
ஓர் மா மலை போல் கிடந்து–விலக்ஷணமான வொரு கரு மலை சாய்ந்தாற் போலே பள்ளிகொண்டு
ஓர் உன்னிய யோகத்து உறக்கம் தலைக் கொண்ட பின்னை –விலக்ஷணமாய் ஜகத் ரக்ஷணத்தைச் சிந்திக்கிற யோக நித்திரையை மேற் கொண்ட பின்பு
தன் நாபி வலயத்து–தனது நாபீ மண்டலத்தில்
பேர் ஒளி சேர் மன்னிய தாமரை மா மலர் பூத்து–சிறந்த ஒளி பொருந்தியதும் என்று மழியாததுமான தாமரைப் பூவைப் புஷ்பிக்கச் செய்து
அம் மலர் மேல்–அந்தத் தாமரைப் பூவிலே
முன்னம் திசை முகனைத் தான் படைக்க –முதல் முதலாக நான் முகக் கடவுளை ஸ்ருஷ்டிக்க
மற்றவனும்–அந்தப் பிரமன்
முன்னம் நால் மறைகள் படைத்தனன் –முதலில் நான்கு வேதங்களை வெளிப் படுத்தினான்-

–

மன்னிய-
பத்ரம் தே-பால -73-28-வாழியரோ -திரு விருத்தம் -2–யாமோஷதி மிவாயுஷ்மன் அந்வேஷசி மஹாவநே-ஆரண்ய 67-15 –-தன் வாக்கில் புகர் தானே அறிகையாலே-என் வாக்கிலே அகப்படாதே என் காலிலே விழுந்து பிழைத்திடுக -என்கிறாள்

மன்னிய –
மடல் எடுத்து அவனை அழிப்பதாக ஒருப்பட்ட தன் துணிவின் ஊற்றத்தை  அனுசந்தித்து என் ஒருப்பாடு சாலப் பொல்லாதே இருந்தது ––அவன் வரவு தாழ்த்து என் கையிலே தான் அழியாதே
நான் மடல் எடுப்பதற்கு முன்னே வந்து முகம் காட்டி அவன் உஜ்ஜீவித்திடுக –
மடல் எடுக்கை யாகிறது -எதிர் தலைக்கு குண ஹானியை விளைக்கை –-குணமே தாரகமாக நினைத்து இருக்கும் விஷயம் ஆகையாலே குண ஹானியை விளைக்கை யாகிறது
வஸ்துவினுடைய ஸ்வரூபத்தை அழிக்கை இ றே –-நிரூபகத்தை ஒழிய நிரூப்ய சித்தி கிடையாதே
நான் குண ஹானியை விளைத்து தன்னை அழியாமே-அதுக்கு முன்னே வந்து முகம் காட்டி உஜ்ஜீவித்திடுவான் –-அவ்வுபாயம் கொண்டு காணும் மடலூர்ந்து அவனை அழித்துப் பெறப் பார்க்கிறது –-மடல் எடுத்து வியாபரிக்கும் அதுக்கு அஞ்சுகை அன்றிக்கே-மடல் எடுப்பதாக உத்யோகித்த மாத்ரத்திலே அஞ்சுகிற இவள் எங்கனே மடல் எடுத்து அவனைப் பெற நினைத்து இருக்கிற படி –
வாழி -என்கிற வோபாதி மங்கள வாசகமாய் இருக்கும் –-வாழி -என்றது வாழ்ந்திடுக -என்றபடி இறே
அப்படியே இங்கும் மன்னிய என்றது நித்தியமாய் உஜ்ஜீவித்திடுக -என்றபடி இறே
அழிக்க ஒருப்பட்டாருக்கும் நினைத்தால் மங்களா சாசனம் பண்ண வேண்டும்படி யாய்க் காணும் விஷய வைலஷண்யம் இருக்கிற படி –
அதவா-
மன்னிய ––இக் காம புருஷார்த்தம் நிலை நின்றிடுக -என்றுமாம் —

பல் பொறி –
வைத்த கண் வாங்க ஒண்ணாத படி இருக்கிற அழகு –இனி திரு வநந்த ஆழ்வான் உடைய வடிவைச் சொல்லுகிறது –பலவாய் இருந்துள்ள பொறிகளை உடையனாய் ஆயிரம் பணங்களையும் உடையனாய் இருக்குமாகில் பரஸ்பரம் சேராதே வைரூப்யாவஹமாய் இருக்குமோ -என்னில் –

சேர் –
சேர்ப்பாலும் கண்ட சக்கரையும் போலே இருக்கை –இவை அடையத் தகுதியாய் இருக்கும் –-நரத்வ சிம்ஹங்கள் சேர்ந்தால் போலே –

ஆயிர வாய் –
ஸூக ஸ்பர்சத்தாலே -ப்ரீதிக்கு -அப் பெறு வெள்ளத்துக்கு போக்கு வீடு கண்டால் போலே இருக்கை –சர்வேஸ்வரன் சாய்ந்து அருளினால் -அத்தால் வந்த ஹர்ஷத்துக்கு போக்கு விட்டு  ஏத்துக்கைக்கு  இறே பலவாய் -வெள்ளம் மிகுந்தால் போக்கு வீடாக பல வாய்த்தலை உண்டாமா போலே ஆயிரம் வாயை யுடையனாய் இருக்கும்-இச் சேதனன் இஸ் சரீரம் விட்டால் கொள்ளும் நாநா போகத்துக்கும்  நாநா பாவனத்துவத்துக்கும் ஸூ சகமாய் இருக்கிறது –-ஸ ஏ நாநா ப்ரஹ்ம கமயதி-என்றும் –
ஸ ஏகதா பவதி -என்றும்  –-சர்வேஷூ லோகேஷூ காமசாரோ பவதி -என்னக் கடவது இறே
அநேக சரீரம் பரிக்ரஹம் பண்ணிக் கொண்டு நின்று அடிமை செய்ய வேண்டும்படி யாயிற்று
கைங்கர்யத்தின் ருசியும் போக்யதையும் இருக்கும் படி –

வாள் அரவின் –
வாள் -ஒளி –-அஹம் புநர்–புநர் யுவேவ -அயோத்யா -12-104-என்னுமா போலே-யுவேவ வஸூதேவோ அபூத் விஹாயாப் யாகதாம் ஜராம் –அரவு -ஆதி சேஷன் –வாள் -ஒளி –
இத்தால் சொல்லிற்று –-ஸ்வ இதர சமஸ்த சித் அசித் வஸ்துக்களுக்கும் நிருபாதிக சேஷி யாகையாலே
சேஷித்வ ஸூ சகமான புகர்  அவனுக்கு குறை வற்று இருக்குமா போலே அவன் திருவடிகளிலே சர்வ வித தாஸ்யத்தையும் பண்ணக் கடவனான இவனுடைய  சேஷத்வத்தால்  வந்த புகர் இருக்கிறபடி –
பரம சாம்யா பத்தி யுண்டாய் இறே இருப்பது –-யதோசிதம்-என்னக் கடவது இறே-சேஷ இதீரிதே ஜனை -என்று அது உள்ளவர் என்னக் கடவது இறே-பெரு மக்கள் உள்ளவர் -என்று இறே சொல்லுவது –

வஸ்து சத்பாவம் நித்யமாய் இருக்கச் செய்தே-முன்பு சில நாள் பிரகிருதி வச்யராய்க் கொண்டு சம்சாரித்து அத்தாலே –அசந்நேவ-என்னலாம் படியாய்-பின்பு ஏதேனும் ஒரு ஸூ க்ருத விசேஷத்தாலே பகவத் கடாஷம் பிறந்து -அவ்வருகு பட்டு-சந்த மேநம் ததோ விது-என்னும்படியாகை அன்றிக்கே
நித்யமான சேஷத்வ ஸ்வரூப சித்தியை யுடையராய்-தாங்கள் அவனை நித்ய அனுபவம் பண்ணிப் போரச் செய்தேயும்-தாங்கள் இவனுடைய பேற்றை அனுசந்தித்து-அவனும் ஒருவனே அவனுடைய பரிமாற்றமும் ஒரு பரி மாற்றமே என்று எப்போதும் ஒக்க கொண்டாடா நிற்பர்கள்-

சென்றால் குடையாம் –-யதோசிதம் -என்கிறபடியே நான் இங்கே குடையாக நின்றேன் இங்கே போரு-என்னாதே சர்வேச்வரனுக்கு ஒரு போது அபேஷையானால்  அப்போது குடையாய் நிற்கும் –
ஸ்ரீ மதுரையில் நின்றும் அவன் தான் திரு வாய்ப்பாடியிலே போகிற போது வர்ஷம் அவன் திரு மேனியில் படாத படி தன் பணங்களாலே மறைத்துக் கொண்டு போனான் இறே–இருந்தால் சிங்காசனமாம் – நான் இங்கே சிம்ஹாசனமாய்க் கிடக்கிறேன் நீ இங்கனே போந்திரு-என்கை அன்றிக்கே சர்வேச்வரனுக்கு துர்யோதனாதிகள் பொய்யாசனம் இட்ட போது சிம்ஹாசனமாக என்று  நினைத்த போது சிம்ஹாசனமாய் இருக்கும் –-நின்றால் மரவடியாம் – சஞ்சாரம் அபேஷிதமான போது சிம்ஹாசனமாய்க் கிடக்க ஒண்ணாதே -அப்போது பாதுகமாம்-மரவடியைத் தம்பிக்கு வான் பணையம் வைத்துப் போய் -இத்யாதி –-நீள் கடலில் என்றும் புணையாம் –-பரப்புடைத்தன கடலிலே சமனிலாத தன் தாளும் தோளும் முடிகளும் பல பரப்பி கண் வளர்ந்து அருளும் போது-வெள்ளை வெள்ளத்தின் மேலொரு பாம்பை மெத்தையாக விரித்து -என்கிறபடியே திருப் பள்ளி மெத்தையாய் இருக்கும் ––அணி விளக்காம் –திருமேனியின் நிறத்தாலும் தத் சாம்யமான திருக் குழலின் நிறத்தாலும் வந்த இருட்சியைப்-போக்குகைக்கு பிரகாசாவஹமான மங்கள தீபமாம் –-பூம் பட்டாம் – சர்வேஸ்வரன் திரு மேனிக்குத் தகுதியான அழகிய திருப் பரிவட்டமாம் –-பரிவட்டமாவது -பும்ஸ்த்வாவஹமாய் இருக்குமது இறே–புல்கும் அணையாம் –-திருவடிகளை நீட்டுதல் திருக் கைகளை பொகடுதல் செய்ய வேண்டின போதைக்கு-எங்கும் பக்க நோக்கறியான் -என்கிறபடியே பிராட்டியையும் புரிந்து பார்க்க ஒண்ணாத படி
சர்வ கந்தமான தழுவு அனையாய் இருக்கும் –-ஆர்க்குத் தான்-என்னில்-திருமாற்கு –-உத்தர கண்ட பிரக்ரியையாலே விசிஷ்ட வேஷத்திலே யாயிற்று –-இப்படி இருக்கிற இவன்  தான் ஆர் என்னில்
அரவு-உடையவர்க்கு அழித்து வேண்டும் ஆபரணம் பண்ணலாம் படியான கட்டிப் பொன் போலே –

யதா யதா ஹி-இத்யாதி-நீயும் நானும் சேர்ந்த சேர்த்தியிலே நினைத்த கார்யம் எல்லாம் கொள்ளலாம் படி கை வந்திருக்குமவள் மகனை -கெடுவாய் நீ காட்டிலே போ -என்கைக்கு ஒருப்படுகிறது ஏன் -என்கைக்காக சொல்லுகிறான் –யதா யதா ஹி – இருவருமான சேர்த்திக்கு உறுப்பாக தன்னைச் சமைத்து இருக்கும் இதுக்கு மேற்பட தனக்கே இருக்கும் ஆகாரம் இல்லை -என்கை –-கௌசல்யா தாஸீவத்-நம்மோடு ஒக்க பட்டம் காட்டப்படும் பிரதான மகிஷியானவள்-நாம் இருவரும் சேர்ந்த சேர்த்தியிலே -இற்றைப் போகு இற்றை வருவை-என்னலாம் படி-தன்னை தாழ விடுமவள்-சகீவச –
இப்படி தாழ நின்று பரிமாறினவளோடு நெஞ்சில் கிடந்தது சொல்ல ஒண்ணாது இருக்குமோ என்னில்
இருவரும் சேர்ந்த சேர்த்தியில் பிறந்த ஏற்றத் தாழ்வுகள் சொல்லுகைக்கு தோழியாய் இருக்கும்   –-பார்யாவத் – பிறரோடு கலந்த போது நெஞ்சில் கிடந்ததை வாய் விட்டுச் சொல்லுகை யாவது
இத் தலையில் போக ஸ்ப்ருஹையை அறுத்ததாய் இருக்குமே-அங்கனே இருக்கச் செய்தே போக ஸ்ப்ருஹை பிறந்ததாகில் அவ்வளவிலும் பார்யையாய் இருக்கும்  –-பாரதந்த்ர்யத்தின் எல்லை இருக்கும் படி-நிலை நின்ற பார்யாத்வமும் அல்லாத வற்றோ பாதி வந்து கழியுமவையாய் இருக்கிறபடி –-பகிநீவச் ச –பிறரோடு பரிமாறும் இடத்தில் நெஞ்சாலும் கணிசியாது இருக்கும்-இத்தை அறுக்க நினைத்தால் அதுக்குச் சொல்லும் பாசுரம் இது இறே-கூசு முறையாய் கடக்க நிற்கும் -என்றபடி –-மாத்ருவச்சோப திஷ்டதே –-உறவற்று கடக்க நிற்கும் அளவன்றிக்கே இவன் தானும் தனக்கு வேண்டினாருமாய்ப் பரிமாறும் இடத்தில் இவனுக்கு வேண்டும் உபகரணங்களை யும் தேடிக் கொடுத்து
இவனுக்கு பிறக்கும் ப்ரீதியும் தன் பேறாக உகக்கும் மாதாவாய் இருக்கும்-வகுத்த சேஷி பக்கல் சேஷ பூதன் ஸ்வரூப அனுரூபமாகப் பரிமாறும் பரி மாற்றத்தை சேஷித்வம் ஔபாதிகமானவிடத்திலேயும்
சிலர் இப்படி பரிமாறக் கண்டோம் இறே –

அரவு –தன் மேல் சாய்கிற சர்வேஸ்வரனுக்கு நித்ய ஸ்ப்ருஹநீயமான நாற்றம் குளிர்த்தி மென்மை என்றால் போல் சொல்லுகிற இவற்றை உடைத்தாய் இருக்கை-

சென்னி  மணிக் குடுமித் –
சென்னி -பணா –குடுமி -கொழுந்து —இப்படிப் பட்டவனுடைய–சென்னி –-சென்னி உண்டு -சிகரம்-தெய்வச்  சுடர் நடுவுள் –தெய்வம் திவ்யம்-பணா மணியினுடைய கொழுந்து விட்டு ஓங்குகிற அப்ராக்ருத தேஜஸ்சின்  நடுவே – கங்கா தரங்கத்தின் உள்ளே இருக்குமவர் போலே –-மணிக் குடுமித் தெய்வச் சுடர் நடுவுள் –அதிலே உண்டான மணி உண்டு -ரத்னம் –பிரதானங்களுக்குத் தலையிலே மஹார்க்கமாய் இருப்பதொரு ரத்னம் உண்டாகச் சொல்லக் கடவது –அந்த மணியினுடைய குடுமி உண்டு -சிகை – அதில் உண்டான தெய்வச்   சுடர் நடுவுள் – அப்ராக்ருதமான தேஜஸ் சின்னுள்ளே –வாள் -என்று கீழே ஒளியைச் சொல்லிற்று-இங்கு தெய்வச் சுடர் என்று தேஜஸ்சைச் சொல்லா நின்றது –-இவற்றுக்கு வாசி என் என்னில்-சர்ப்ப ஜாதிக்கு அர்ஹமாம் படி அவன் பிரக்ருதியில் உள்ள தேஜஸ் சை சொல்லிற்று அங்கு இங்கு அவனை அனுபவிக்கையால் வந்த தேஜஸ்சை சொல்லுகிறது –-தெய்வச் சுடர் – நாட்டில் தேஜோ பதார்த்தங்களின் உடைய தேஜஸ் போலும்  அன்றிக்கே ஈஸ்வரனுடைய தேஜஸ் போலும் அன்றிக்கே அவனை நித்ய அனுபவம் பண்ணி -அவனோட்டை ஸ்பர்ச்த்தாலே –இவனுக்கு வந்த தேஜஸ் ஸூ அவனுக்கும் கூட இல்லை யாயிற்று–தான் கிடந்து -என்கிற இடத்து இதுக்கு அந்வயம்-கங்கா தர மத்யே குடி இருப்பாரைப் போலே திரு வநந்த ஆழ்வான் உடைய தேஜஸ் தரங்க மத்யே யாயிற்று சர்வேஸ்வரன் கண் வளர்ந்து அருளுகிறது-பணா மணி வ்ராத மயூக மண்டல பிரகாரசநா நோதா திவ்ய தாமனி -என்னக் கடவது இறே-

மன்னி –
போக்யதையின் மிகுதியாலே
பிராட்டி திரு முலைத் தடத்தினாலே வீசி வில்லிட்டு எழுப்பினாலும் எழுப்ப ஒண்ணாது இருக்கை –-ய நாகத் –அந்நாகம் –-வாளரவாகிற நாகம் -வாள் -ஒளி-(மன்னிய நாகத்து“ என்றவிடத்து, மன்னி என்று வினையெச்சமாகப் பிரித்து, அந்நாகத்து என்பது அநாகத்து எனத் தொக்கியிருப்பதாகக் கொண்டு உரைக்கப்பட்டது–மன்னிய என்றே பிரித்துப் பெயரெச்சமாகக் கொண்டு நாகத்தணைக்கு விசேஷணமாக்கி உரைத்தலுமான், மன்னிய –படுக்கும் போது விரித்து மற்ற போது சுருட்டி வைக்க வேண்டாதே எப்போதும் படுக்கையாகவே பொருந்தி யிருக்கிற நாகமென்கை. இவ்வகைப் பொருளில், அசுரச் சுட்டு வருவித்துக்கொள்ள வேண்டியது அவசியமாம்.-)-தணை மேல்- திரு வநந்த ஆழ்வான் ஆகிற படுக்கையின் மேல் –-ஒர் மா மலை போல் – ஓர் அஞ்சன கிரி படிந்தால் போல் இருக்கை –மன்னிய நாகத்தணை மேலோர் மா மலை போல்-இத்தனையும் திருஷ்டாந்தம் –-மன்னிய நாகத்தணை--படுக்கை ஆளும் ஒரு கால் உதறிப் படுக்க வேண்டா –இதில் சாயுமவனுக்கு புது மாறாதே யிருக்கை- மேலோர் மா மலை போல்–இப்படிப் பட்ட படுக்கையிலே சாய்ந்ததொரு நீல கிரி போலே யாயிற்று திருவநந்த வாழ்வான் மேலே சர்வேஸ்வரன் சாய்ந்து அருளினால் இருக்கும் படி – இது தான் அபூதோபமை-–மா -என்று கறுப்பாய்-நீல கிரி -என்ற படி-(மாமலை போல் – மா என்று கருமைக்கும் பெருமைக்கும் வாசகம். “நாகத்தணை மேல் ஓர் மா மலை போல் தான் கிடந்து“ என்று அந்வயம்.
)நீலத் தட வரை மா மணி -இத்யாதி  – நீலத் தட வரை கிடந்தது போல் மா மணி திகழ அரவணை வேலைத் தலைக் கிடந்தாய் –ஸ்ரீ கௌஸ்துபம் ஆகிற ஆபரணம் தன பக்கலிலே உஜ்ஜ்வலமாம் படி திருவநந்த வாழ்வான் மேலே திருப் பாற் கடலிலே சாய்ந்து அருளின போது ஒரு நீலகிரி சாய்ந்தால் போலே யாயிற்று இருப்பது –

மின்னு மணி மகர குண்டலங்கள் வில் வீசத் –
திரு மேனியின் நிறத்தால் வந்த இருட்சிக்கு கை விளக்குப் பிடித்தால் போலே இருக்கிற தாயிற்று –
திரு மகர குண்டலங்களின் புகர்-மின்னா நின்றுள்ள ரத்னன்களை உடைத்தான மகர குண்டலம்-தன்னுடைய ஒளியைப் பரப்ப

மின்னு மணி மகர குண்டலங்கள் வில் வீசத்-ஒளியை உடைத்தாய் இருந்துள்ள ரத்னங்களாலே சமைக்கப்  பட்ட மகர குண்டலங்களில் உண்டான தேஹஸ்ஸூ பரம்ப-வீச -பரம்ப -திரு மேனியின் நிறத்தால் வந்த இருட்சியைத் தீர்க்கும்  மகர குண்டலங்களின் பிரபை யானது சிதற வடித்துக் கொண்டு தன் பரப்பாய் நிற்கும் –-ரத்னங்களை உடைத்தான மகர குண்டலம் தன்னுடைய ஒளியைப் பரப்ப –

துன்னிய தாரகையின் பேர் ஒளி சேர் ஆகாசம் என்னும் விதானத்தின் கீழால் –
நெருங்கி இருக்கிற நஷத்ர தாரா கணங்களின் உடைய மிக்க தேஜச்சை யுடைத்தாய் இருந்துள்ள
ஆகாசம் போலே இருக்கிற திரு முத்தின் பந்தற் கீழே -என்னுதல்- ஆகாசம் ஆகிற திரு முத்தின் பந்தற் கீழே -என்னுதல்-ஆகாசம் போலே என்ற பொதி கட்டின – என்று தோற்றி இருக்கிற படி ஆகாசத்தை திருஷ்டாந்தமாகச் சொல்லிற்று அச்சமாய் இருக்கையாலே –

துன்னிய தாரகையின் பேர் ஒளி சேர் ஆகாசம் என்னும் விதானத்தின் கீழால் –
நெருங்கி இருந்துள்ள  நஷாத்ரா தாரா கணங்கள் உடைய மிக்க ஒளி சேர்ந்துள்ள விதானம் -என்னுதல்–ஆகாசம் மேலே இருந்துள்ள விதானம் -என்னுதல் – இது வாயிற்று கண் வளர்ந்து அருளுகிற இடத்தில் திரு மேற்கட்டி –-வில்வீசத் துன்னிய தாரகையின் பேர் ஒளி சேர் ஆகாசம் என்னும் விதானத்தின் கீழால் – திரு மகர குண்டலங்களின் தேஜஸ்ஸூ எங்கும் ஒக்க பரம்பின படியால் தேஜோ பதார்த்தங்களான நஷத்ரங்களான தாரா கணங்கள் ஓர் இடத்திலே போய் திரண்டால் போலே தன்னில் தேஜோ பதார்த்தங்கள் ஒக்கிலும் தன்னில் விஞ்சின தேஜஸ் ஸூ வந்தால் போய் ஒதுங்கக் கடவதாய் இருக்குமே -பூஜ்யரைக் கண்டால் குண பூதரானவர்கள் புடைவையை ஒதுக்கிக் கடக்கப் போய் ஒதுங்கக் கடவர் இறே-கீழால் -கீழே

இரு  சுடரை மன்னும் விளக்காக வேற்றி –
இவன் போன இடம்  எங்கும்  கூடப் போமவர்கள் இ றே ஆழ்வார்கள் – ஆகையாலே திரு வாழி ஆழ்வானையும் -ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்ய ஆழ்வானையும் நித்யமான விளக்காக ஏற்றி
அங்கன் அன்றிக்கே
சந்திர ஸூ ர்யர்களைச் சொல்லிற்று ஆகவுமாம்-
ஏகார்ணததிலே  சிருஷ்டி உன்முகனாய்க் கண்  வளர்ந்து அருளுகிற போதாகக் கார்ய பூதரான இவர்கள் உளரோ எப்போதும் -என்னில்-அதுக்காக இறே முற்பட ஒரு பொருள் சொல்லிற்று
அன்றியே
கவி பாடுகிற இவர் தாம் பிற்பட்ட காலத்தில் உள்ளார் ஒருவராகையாலே தமக்கு முற்பட்டாரைச் சொல்லத் தட்டில்லை இறே –

இரு  சுடரை மன்னும் விளக்காக வேற்றி –
தன்னுடைய உஜ்ஜ்வலமான கிரணங்களாலே சர்வ வஸ்துக்களையும் தபிக்கக் கடவனாய் இருந்துள்ள ஆதித்யனையும்-தன்னுடைய அம்ருதமான கிரணங்களாலே சர்வ வஸ்துக்களையும் ஸ்ரமஹரமாம் படி பண்ணக் கடவனான சந்திரனையும் நிலை விளக்காக ஏற்றி –-சிருஷ்டி யுன்முகனாய்க் கொண்டு கண் வளர்ந்து அருளுகிற விடத்தை இப்படி சொல்லுகைக்கு சிருஷ்டிக்கு  முன்பு ஆகாசமும் நஷத்ர தாரா கணங்களும் சந்த்ராதித்யர்களும் உண்டோ என்னில்-இக் கட்டளை எல்லாம் உண்டாம் படிக்கு ஈடாக கண் வளர்ந்து அருளினான் என்னுதல் –-அன்றிக்கே இங்குத்தைப்படி அப்ராக்ருதமாய்க் கொண்டு அங்கேயுண்டாய் இருக்கும் இறே – அப்படிகளில் ஒன்றும் குறையாமல் கண் வளர்ந்து அருளினான் -என்னுதல் – அங்கனும் அன்றிக்கே  – கார்ய ரூபமான கட்டளை ஸூ ஷ்ம ரூபேண ஆவரண லோகங்களும் எல்லாம் உண்டாய் இருக்கும் இறே –-ஆகையாலே எல்லாம் உண்டு என்கிற பகவத் சங்கல்பமான சம்ஹாரத்தை சொல்லுதல்-சர்வ அவஸ்தையிலும் தத்வ த்ரயமும் கூடி இறே இருப்பது
அது கார்ய அவஸ்தையில் விஸ்த்ருதமாய்க் கொண்டு   பிரகாசிக்கும் –-காரணா அவஸ்தையில் நாம ரூபவிபாக அநர்ஹ மாகையாலே ஸூஷ்ம சித் அசித் விசிஷ்ட ரூபேண கொள்ளும் இத்தனை போக்கி பிரகாசியாது – ஆகியார் கார்ய அவஸ்தையிலும் காரணா அவஸ்தையிலும் உண்டு என்னும் இடத்தைப் பற்றி சொல்லுகிறது –
ஆகச் சொல்லிற்று யாயிற்று-கார்ய ரூபமாய்க் கொண்டு இவை எல்லாம் அப்படியே -என்னுதல்
அப்ராக்ருதம் என்ற போதைக்கு-இரு சுடர் என்று -இவர்கள் படியை உடையாராய் இருக்கிற
திரு ஆழியையும் ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யத்தையும் விளக்காக ஏற்றி -என்றபடி-நிலை விளக்கு -நித்யர் இறே
விளக்காக ––அணி விளக்காம் -என்னக் கடவது இறே –-சென்றால்  குடையாம் -இத்யாதி –

(இங்கு எம்பெருமானுடைய திருக்கண் வளர்த்தியைச் சொல்லுகிற விது ஜகத் ஸ்ருஷ்டிக்கு முன்னே யுள்ள படியைச் சொல்வதாகையாலே அக்காலத்தில், “ஒன்றுந்தேவு முலகு முயிரும் மற்றும் யாதுமில்லா வன்று“ என்றும் “பன்மைப்படர் பொருள் ஆதுமில் பாழ் நெடுங்காலத்து“ என்றும் ஆழ்வாரருளிச் செய்தபடி ஸூர்ய சந்த்ர நக்ஷத்ராதிகள் ஒன்றும் இல்லையாதலால் இல்லாத அவற்றை யிட்டு வருணிக்கிற விது எங்ஙனே பொருந்தும்? என்று, நம் ஸித்தாந்தத்தில் முன்பு இல்லாத வஸ்துவுக்குப் புதிதாக ஸ்ருஷ்டி யென்பதில்லை, ஸூக்ஷ்ம ரூபமாயிருந்த இருக்குமவையே யாதலால் அவற்றை ஆழ்வார் தமது சமத்கார சக்தியால் பெருக்கடித்து வருணிக்கிறாரென்க.)

மறி கடலும் பன்னு திரைக் கவரி வீச-
சர்வேஸ்வரன் திரு வநந்த வாழ்வான் மேலே கண் வளர்ந்து அருளுகிற போதை அழகைக் கண்ட ஹர்ஷத்தாலே-கீழ் மண் கொண்டு மேல் மண் எறிகிற கடலானது –-தன்னுடைய பரம்பின திரைகள் ஆகிற கவரியை வீச-பெரும் திரையாய் வந்து முறிந்த குறும் திவலையானது திருவடிகளிலே வந்து உதைத்து அது துடை குத்த உறங்குவாரைப் போலே யாயிற்று கண் வளர்ந்து அருளும் படி –
பன்னு  திரைக் கவரி வீச — என்கிற விடம் –மன்னிய சேவடியை -என்கிற இடத்தில் அந்வயிக்கக் கடவது

மறி கடலும்-பன்னு திரைக் கவரி வீச-
சர்வேஸ்வரன் மேலே சாயப் பெற்ற ஹர்ஷா பிரகர்ஷத்தாலே கீழ் மண் கொண்டு மேல் மண் எறிகிற கடலும் –இப்படி இருந்துள்ள தன்னுடைய திரைகள் ஆகிய கவரியை வீச –சர்வேஸ்வரனோட்டை பிரத்யாசத்தியாலே வந்த கிளர்த்தி என்றும் திரு மேனி நீ தீண்டப் பெற்று –மாலும் கருங்கடலே என் நோற்றாய்-என்னக் கடவது இறே-உன்னை அவன் விடாமைக்கு நோற்ற நோன்பைச் சொல்ல வல்லையே நானும் இவ்வாசையை விட்டு நோன்பு நோற்கும் படி –-பன்னு திரைக் கவரி வீச– திரு மேனியின் பரப்புக்கு எல்லாம் பண்ண வேண்டும்படி பரப்புடைத்தாய் இருக்கிற திரை யாகிற கவரியை வீச –

நில மங்கை தன்னை முன நாள்  அளவிட்ட –
முன்னொரு நாள் பூமிப் பிராட்டியை அளந்த-தாமரை போல் மன்னிய சேவடியை –-திருவடித் தாமரையை நோக்கி –மறி கடலும் பன்னு திரை கவரி வீச – அலை எறிகிற சமுத்திர ராஜன்
பரம்பின அலைகள் ஆகிற சாமரங்களை வீசப் பெற்றும்

நில மங்கை தன்னை –
தனக்கு ஸ்ப்ருஹணீயையாய் இருக்கிற ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டிக்கு பிரகாரமான விபூதியை
மஹா பலி அபஹரிக்க -இந்த்ரனுக்காக அவன் பக்கலில் நின்றும் இரந்து அளந்து கொடான் ஆயிற்று
தன்னை –தான் எல்லாம் பட வேண்டும் படியான அவளுடைய வை லஷண்யம் தோற்றி இருக்கிறது
முன நாள் – அநு பூத காலமாய்க் கழிந்து போகக் செய்தேயும் சம காலம் போல ஒரு போகியாகத்  தோற்றுகிறது காணும் -இவர்க்கு –என்று கடல் கடைந்தது எவ்வுலகம் நீர் ஏற்றது -என்னக் கடவது இறே
இன்னம் கடைந்த கடல் நுரையும் மாறிற்று இல்லை இறே-அளந்த பூமிக்குத் திருவடிகளின் ஸ்பர்சத்தாலே வந்த கந்தம் மாறிற்று  இல்லை  –-அளவிட்ட தாமரை போல்- காடும் மலையுமான பூமியை அளந்து கொண்டது ஒரு செவ்வித் தாமரைப் பூவை இட்டாயிற்று –-மன்னிய சேவடியை –
விகாசம் செவ்வி குளிர்த்தி பரிமலங்களுக்கு தாமரை ஒப்பாக இருக்கையாலே திருஷ்டாந்தமாக சொல்லிற்று -திரிய அத்தைக் கிடந்தது சிஷிக்கிறது –-தாமரையும் அனந்தர ஷணத்தில் செவ்வி மாறிப் போருகையாலே இது செவ்வி மாறாதே இருக்கும் இறே –காடுமேடையும் முன நாள் அளந்த வருத்தம் பிரளயத்திலே வந்து இளைப்பாற வேண்டும்படியாய் யாயிற்று இருப்பது –மன்னிய சேவடியை மறி கடலும் பன்னும் திரைக் கவரி வீச -என்று அங்கே அந்வயம் அதி ஸூ குமாரமான திருவடிகளைக் கொண்டு காடும் மேடுமான பூமியை அளந்து கொண்ட போதை ஆயாசத்துக்கு பரிஹாரமாக கடவ தன் திரைகளாலே சிசிரோபசாரத்தைப் பண்ண அவ்வதாரத்தை அனுசந்தித்தால் இன்னார் என்று அன்றிக்கே எல்லார்க்கும் ஒக்க பரிய வேண்டும் படி காணும் இருப்பது –

கொடியர் மாடம் -இத்யாதி
இப்பாட்டுக்கு பட்டர் அருளிச் செய்யக் கேட்டேன் -என்று பிள்ளை அருளிச் செய்தார் –-நித்ய ஸூரிகள் பரிந்து கொண்டாட பரம பதத்திலே இருக்கும் சர்வேஸ்வரன் சம்சாரிகள் உடைய ரஷண  அர்த்தமாக இங்கே சந்நிதி பண்ண வேண்டினால் திருவாய்ப் பாடியிலே மற்று ஒன்றிலே மறைய வளர்ந்தால் போலே உகவாதார் அறியாத படி மறையச் சாய்ந்து அருளினால் ஆகாதோ –-கொடியார் மாடம் –
சத்ருக்கள் அறியும் படி கொடி கட்டிக் கொண்டு கிடக்க வேணுமோ –கோளூர் அகத்தும் புளிங்குடியும்-
ஓர் இடத்திலே அன்றிக்கே பல இடத்திலும் படுக்கை படுக்கிறது அப்போதை ஆயாசத்தின் பெருமை இறே-மடியாது – சோம்பாதே–இடம் வலம் கொள்ளாதே-என்னவுமாம் –-ஏக ரூபமாய் கண் வளர்ந்து அருளுகிறது இவர்களுக்கு வயிறு பிடிக்கைக்கு உடல் ஆகிறது-இன்னே –கண் வளர்ந்து அருளுகிற போதை அழகுக்கு பாசுரம் இட்டுச் சொல்லலாவது  ஒன்றும் இல்லை –-இப்படி என்னும் இத்தனை
நீ துயில் மேவி மகிழ்ந்தது காண்-திருமேனி ஏக ரூபமாய் துயில் மேவி ஸ்ரமத்தோடே உறங்குகிறவர்களுக்கு அவ் உறக்கத்தாலே முகத்திலே தெளிவைக் கொண்டு முன்புற்றை ஸ்ராந்தியையும் கல்பித்து அதுக்கு வயிறு எரிகிறார்–அடியார் -இத்யாதி-அதுக்கடி உன் திருவடிகளில் ந்யச்த பரராய்-உன் கை பார்த்து இருக்கிற பிரபன்னர்க்காக அன்று இறே –-தேவர்களுக்கும் ருஷிகளுக்கும் விரோதிகளான அசூர ராஷசர்களை நிரசிக்க வந்த ஆயாசமோ-அன்றேல் -இத்யாதி –
அன்றிக்கே -உன்னை இரப்பாளன்   ஆக்கி இந்த்ரனுக்காக பூமிப் பரப்பை எல்லாம் அளந்து கொண்ட ஆயாசமோ-தோள் நொந்து கிடக்கிறாயோ-பூமி எல்லாம் அளந்த தாள் நொந்து கிடக்கிறாயோ
இத்தை அருளிச் செய்ய வேணும் அதுக்கு கருத்து-அருளிச் செய்யும் போதை ஸ்வர நாதம் கொண்டு அதுக்குத் தக்க சிசிரோபசாரம் பண்ணப் பார்க்கிறார் ––நடந்த கால்கள் நொந்தவோ -தாளால் உலகம் -இத்யாதி அவசியம் பூமிப் பரப்பை அளக்க வேண்டினால் திருக் கைகளால் அளந்தால் ஆகாதோ
தம்முடைய ஜீவனத்தை அழிக்க இசையார் இறே இவர்-வடிவிணை இல்லா மலர் மகள் மற்றை நிலமகள் பிடிக்கும் மெல்லடி -என்னக் கடவது இறே –-வடிவு அழகுக்கு இணை இல்லை யாயிற்று
இவளுடைய வடிவுக்கு அவனும் சர்வதா சாம்யம் ஆக மாட்டான்-தன் சௌகுமார்யத்துக்கு அநு ரூபமாம் படி இருக்கிற ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டி-மலர் மகள் பிடிக்கும் மெல்லடியை – இது வாயிற்று சௌகுமார்யத்துக்கு எல்லை இருக்கும் படி-இவர்கள் திருவடிகளை வருடப் புக்கால் பூ வைத் தொட்டால் போலே கூசித் தொட வேண்டும் படி யாயிற்று சௌகுமார்யாதிசாயம் இருப்பது –
வாளா கிடந்தருளும் வாய் திறவான் –இவர்கள் சென்றால் துணுக என்று எழுந்திருத்தல் குளிரக் கடாஷித்தல்-மாமக்ரூரேதி வஷ்யதி -என்றால் போலே ஆழ்வீர் வந்தது என் என்றாப் போலே வினவுதல்
ஒன்றும் செய்கிறிலன்-அதுக்கு மேலே நீர் வாய்ப்புத் தேடி படுக்கை படா நின்றான்-நீர் தானும் உறுத்தும் என்று பார்த்து அதின் மேலே மெல்லியது ஒன்றைத் தேடித் படா  நின்றான் சாதனா சாத்தியங்கள் இரண்டும் இங்கே யாகையாலே முந்துற பூமியை நிரூபிக்கிறது –ஆவது என் என்னில் அவன் உகந்து அருளின தேசங்கள் இங்கே யாகையாலே-

வானியங்கு தாரகை மீன் என்னும் –
ஆகாசத்தில் திரியும் நஷத்ரங்கள் ஆகிறது – பூர்வ ஷணத்திலே போல் தோன்றா நின்றது யாயிற்று இவர்க்கு பாவனா பிரகர்ஷத்தாலே –-அளவிட்ட –தாமரை போல்- பண்டு திரு வுலகு அளந்து அருளின திருவடிகள் என்று மூதலிக்கலாம்   படி செவ்வித் தாமரைப் பூ போலே இரா நின்றது –-மன்னிய சேவடியை —சௌகுமார்யத்துக்கு ஒரு போலியாகச் சொன்ன வித்தனை இறே தாமரையை –
அனந்தர ஷணத்திலே செவ்வி மாறிப் போகையாலே மாறாச் செவ்வியை  உடைத்தான திருவடிகளை மறி கடலும் பன்னு திரைக் கவரி வீச -என்று அந்வயம் –-வானியங்கு தாரகை மீன் என்னும் -மலர்ப் பிணைய லேய்ந்த மழைக் கூந்தல் –-ஆகாசத்தில் சஞ்சரியா நின்றுள்ள நஷாத்ரா தாரா கணங்கள் ஆகிற கலம்பகன் மாலையாலே அலங்க்ருதமாய்- அத்தை உள்ளே அடக்கும்படி ஸ்ரமஹரமாய் இருந்துள்ள மேகமாகிற அளக பாரத்தை  உடைத்தாய் இருக்கை–நாயகனாகிற சர்வேஸ்வரன் இவன் ஒரு கால் திருக் குழலை குலைத்து நுழுந்த அக்காலத்திலே சர்வ வித போக்யங்களையும் பெற்றானாய் இருக்கை–

வானியங்கு தாரகை மீன் என்னும் மலர்ப் பிணைய லேய்ந்த மழைக் கூந்தல்- ஆகாசத்திலே சஞ்சரியா நின்றுள்ள நஷத்ர தாரா கணங்கள் என்று சொல்லப் படுகிற பூக்களாலே தொடுக்கப் பட்ட மாலையோடு கூடின குளிர்ந்த  மயிர் முடியை உடையளுமாய் –-வான் -என்கையாலே உச்சமான ஸ்தானத்திலே என்னும் இடம் தோற்றுகிறது–இயங்கு -என்கையாலே அதனுடைய அசைவு தோற்றுகிறது  –-தாரகை மீன் என்னும் மலர்ப் பிணைய லேய்ந்த -என்கையாலே ஒரு பூவால் அன்றிக்கே கலம்பகன் மாலை என்னும் இடம் தோற்றுகிறது – பிணைய லேய்ந்த மழைக் கூந்தல்–என்கையாலே ஒரு கொம்பிலே பிறந்து மற்று ஓர் இடத்திலே கொடு போந்து-சேர்க்கை யாகிற கால விளம்பத்தால் வரும் செவ்வி மாறாதே இருக்கை-மாலையாய்க் கொண்டு மயிரிலே பூத்தால் போலே இருக்கை –மழைக் கூந்தல்–இத்தை அனுபவிக்க ஸ்ரமஹரமாய் இருக்கை-மழை போலே குளிர்ந்த கூந்தல் -என்னுதல்-மேகங்கள் ஆகிற மயிர் முடி என்னுதல்

(தாரகா என்னும் வடசொல்லும் மீன் என்னும் தமிழ்ச் சொல்லும் நக்ஷத்ரங்களுக்குப் பெயரா யிருக்க அவ் விரண்டு பதங்களையும் இங்குச் சேர்த்துப் பிரயோகித்தது எங்ஙனே யெனில்,-அச்விநீ, பரணீ கிருத்திகை என்று வ்யவஹரிக்கப்படுகிற நக்ஷத்ரங்களும், இந்த இருபத்தேழு நக்ஷத்ரங்கள் தவிர மற்றும் பல ஆயிரக்கணக்கான நக்ஷத்ரங்களுமாக இரண்டு வகுப்பு ஆகாசத்தில் உள்ளமையால் அதனைத் திருவுள்ளம்பற்றித் தாரகை மீன் என இரண்டு சொற்களைச் சேர்த்து அருளிச் செய்தாரென்க-நக்ஷத்ர தாரா கணங்கள்“ என்று ஆரியர்கள் கூறுவதும் இக் கருத்து கொண்டேயாம்..)

தென்னன் உயர் பொருப்பும் தெய்வ வடமலையும் என்னும் இவையே முலையா –
ஆர்யர்கள் இகழ்ந்த ம்லேச்ச பூமியில் உள்ளார்க்கு நிர்வாஹகரான ஷத்ரியர்கள் என்னது என்னது -என்று அபிமா நிக்கும் படி இருக்கிற தெற்குத் திருமலையும்-சம்சாரிகளும் வந்து ஆஸ்ரயிக்கலாம் படி  இருக்கிற மேன்மையிலே ஏற்றத்தை உடைய வடக்குத் திரு மலையும்-இப்படிச் சொல்லப் படுகிற இவை இரண்டும் முலையாக–பெரியன சில மலைகளைச் சொல்ல வமையும் ஆகில் மேரு ப்ரப்ருதிகளைச் சொல்லாது ஒழி வான் ஏன் என்னில்-காந்தன் விரும்பி விடாதே கிடககுமாவை இ  றே முலை யாவன  –
அப்படியே சர்வேஸ்வரன் விரும்பி விடாதே கிடக்கிற தேசம் இறே-நங்கள் குன்றம் கை விடான் -திருவாய் மொழி -10-7-4–இறே –-ஆகையால் இறே அவற்றை முலையாகச் சொல்லுகிறது –

ஸூ பக்ஸ் சித்ரா கூடோ அசௌ கிரி ராஜோபமோ கிரி -அயோத்யா -98-12- இந்த சித்ர கூடத் தினத்தனை வீறுடையார் இல்லை –-கண்ணுக்கு அழகியதாய் இருக்கச் செய்தே விருப்பம் இல்லாதன சில உண்டு இறே-அங்கன் அல்ல இறே இதின் படி-திரு முலைகளோடு ஒக்கச் சேர்க்கலாம்-காகுத்ச்த யஸ்மின் வசதி – நல்லது கண்டால் விட மாட்டாது விருப்பத்தைப் பண்ணி இருக்கிறார் யதத் யாஸ்தே மஹா தேஜா –குபேர இவ நந்த நே – துஷ்ட சத்வ பிரசுரமான இந்த பிரதேசத்திலே குபேரனானவன் தன் பூந்தோட்டத்தை விடாதே வர்த்திக்குமா போலே வர்த்திக்கிறார்-அப்படிப் பட்ட சித்ர கூடத்தோபாதி வீறுடையார் இல்லை –

ஸ்திரீகளுக்கு பிரதான அவயவம் தலையும் முலையும் ஆயிற்று–அதில் தலை இருக்கும் படி சொல்லி
முலை இருக்கும் படி சொல்லுகிறது மேல்-–தென்னன் தென்னன் கொண்டாடும் -என்கிறபடியே தென்னனதான திருமலையும் –உயர் பொருப்பும் –-நீண்ட மலை-மஞ்சுயர் மா மதி தீண்ட நீண்ட மாலிருஞ்சோலை –என்கிற உயரத்தை சொல்லுகிறது –-தெய்வ வடமலையும்- நித்ய ஸூரிகளதான வடக்குத் திருமலையும் –என்னும் இவையே முலையா – என்று சொல்லப் படுகிற திருமலைகள் இரண்டும்  முலையாக இந்த பூமியில்  உள்ளாரையும் விட மாட்டாத நீர்மையின் ஏற்றம் செல்லும் திரு மலையும் அறிவுடையார் விரும்பும் திருமலையும்-மேரு மந்த்ராதிகளைச் சொல்லாதே திருமலைகளைச் சொல்லுவான் என் என்னில் முலைகள் ஆக்கின காந்தன் விரும்பி படு காடு கிடககுமாவை யாயிற்று
சர்வேஸ்வரன் விரும்பி நித்ய வாஸம் பண்ணும் இடங்கள் இறே இரண்டு திருமலைகளும்
கிரி ராஜோபமோ கிரி -என்று சித்ர கூடத்துக்கும் ஒப்பாக சொல்லிற்று திருமலைகளை இறே  –

(தென்ன்னுயர் பொருப்பும் –“தென்ன்ன் கொண்டாடும் தென் திருமாலிருஞ் சோலையே“ என்ற பெரியாழ்வார் திருமொழியை நோக்குக.–அகஸ்திய முனிவர் வாஸஞ செய்கிற மலய மலையிலே சென்று அம் முனிவர் முன்னிலையில் ‘தருமமே நடத்தக்கடவேன்‘ என்று மலய மலையை யெழுதிக் கொடியெடுத்து அதனால் மலயத்வஜனென்று பேற்பெற்ற பாண்டியராஜனொருவன் தன் தவவலிமையால் நாள்தோறுஞ் டிசன்று கங்காநதியில் நீராடி வருகையில் ஒரு நாள் தேர்மேலேறிப் புறப்பட்டுக் கங்கையில் நீராடுதற்குச் செல்லும் போது வழியில் திருமாலிருஞ் சோலைமலை ஸமீபித்த வளவில் தேர் அப்பால் வடக்கே போகமாட்டாமல் நின்றுவிட,-அப்பாண்டியன் இங்கே ஒரு தீர்த்த விசேஷமும் தேவதா ஸந்தியும் இருக்கவேணும், என்றெண்ணி அத்தேரினின்று இறங்கி ஆராய்ந்து பார்த்தவளவில், அவ்விடத்திலே அப்பாண்டியனுக்கு அழகர் ப்ரத்யக்ஷமாக ஸேவை ஸாதித்து ‘முன்பு பிரமன் நம்மைக் காலைக் கழுவுகிற காலத்திலே நமது காற்சிலம்பினின்று தோன்றிச் சிலம்பாறு என்று பேர்பெற்ற இவ்வாற்றிலே (நூபுர கங்கையிலே) ‘ஸ்நாநஞ் செய்‘ என்ன,–அவ்வரசன் அன்று முதல் கங்கா ஸ்நாநஞ் செய்வதை விட்டிட்டு அங்கே ஸநானஞ் செய்துகொண்டு அழகர்க்குப் பலவகை யடிமைகளுஞ் செய்து வரலாயினான் என்கிற இதிஹாஸமும் அறியத்தக்கது. அப்பாண்டிய ராஜன் தென் திசைக்குப் பிரதாநனானமை பற்றித் தென்னன் எனப்பட்டான் அவனுடையதான உயர்ந்த மலை என்று திருமாலிருஞ் சோலையைச் சொல்லுகிறது.—தென் நன் என்று பிரித்து, தென் திசையிலே உள்ளதும் விலக்ஷணமுமான என்று உரைத்தலுமாம. பொருப்பு – மலை. தெய்வ வடமலை தெய்வத் தன்மை பொருந்திய (திவ்யமான) திருவேங்கடலை ஆகிய இத்திருமலைகளிரண்டும் பூமிப் பிராட்டிக்குத் திருமுலைகளாக அருளிச் செய்யப்பட்டது.-காரார்வரைக் கொங்கை“ என்றாரே சிறிய திருமடலிலும். சிறந்த மேரு முதலிய மலைகளை நிலமங்கைக்குக் கொங்கையாகச் சொல்லலாமயிருக்க அவற்றை விட்டுத் தென் வடமலைகளைச் சொன்னது – நாயகன் விரும்பிப் படுகாடு கிடக்குமிடமே முலையாகத் தகுதலால்.)

வடிவமைந்த –
அம முலைகளுக்குத் தக்கபடி அவ்வடிவு தானும் பொருந்தி இருக்கை –

வடிவமைந்த-
மயிர் முடியும் முலைகளும் இருந்த படி சொல்லிற்று இறே–இனி வடிவில் ஒன்றும் பார்க்க வேண்டுவது இல்லையே – இப்படி – வடிவமைந்த– வடிவுக்கு அங்கன் ஒப்புச் சொல்லலாவது ஒன்றும் இல்லை –

அன்ன நடைய –
அன்னத்தோடு ஒத்த நடையை யுடையளாய்-சம்போகார்த்தமாக நாயகன் முன்னே நாலடி நடந்தால் அவன் இதுக்கு அவ்வருகு பின்னை ஒன்றுக்கு ஆளாகாத படி இருக்கை —வணங்கேய் –-அப்ராக்ருதமான ஸ்வ பாவத்தை உடைத்தாய் இருக்கை –-தேவதாபிஸ் சமா -பால -77-30-என்கிறபடியே
பிராட்டி பிள்ளைகள் மூவர்க்கும் தைவமாய் இருந்தாள்-பெருமாளுக்கு மன காந்தையாய் இருந்தாள்
ஆக நால்வர்க்கும் ஒக்குமாயிற்று ஆஸ்ரயணீயை யாமிடத்து –

அன்ன நடைய -வணங்கேய் –
நடை அழகைக் கண்டால் பின்னையும் மயிர் முடிகளிலும் முலைகளிலும் நெஞ்சு போகாதபடி பண்ணும் –கால தத்வம் உள்ளதனையும் நடை அழகோடு பனி போரும் ஆயிற்று நடை இருப்பது –-நாயகனுக்கு சர்வ ஸ்வதானம் பண்ணுகை யாவது -முன்பே நாலடி நடக்கை – அன்னத்தோடு ஒத்த நடையை உடையளுமாய் அணங்கை ஏய்ந்து இருப்பாளும் ஆனவள் –அப்ராக்ருத ஸ்வ பாவை யானவள் –
த்ரயாணாம் பிரதாதீ நாம் தேவதா ச யா ராமஸ்ய ச மன காந்தா -சுந்தர -55-26- பிள்ளைகள் மூவருக்கும் ஒக்கு மாயிற்று -தேவதையாம் இடத்தில்-பெருமாளுக்கு வாசி என் என்னில் -மன காந்தையாய் இருக்கும் –-ஆஸ்ரயநீயை என்று தோற்றும்படி யாய் இருக்கை- குரு மணங்கும் தெய்வப் பெண் -என்னக் கடவது இறே-

அடி இணையைத் –
இப்படி அப்ராக்ருத ஸ்வ பாவையாய் இருக்கிற இவளும் கூட கூசும்படி அதி ஸூ குமாரமான திருவடிகள் –-தன்னுடைய அம் கைகளால் – -அவன் தனக்கும் கூட பிரார்த்தித்துப்ப் பெற வேண்டும் படி
இருக்கிற தன்னுடைய அழகிய திருக் கைகளாலே –-தான் தடவத் – திருவடிகளை வருடப் பெறில் உள்ளாய்- இல்லை யாகில் இல்லை யாம் படியான ஆற்றாமை யுடையனாய்க் கொண்டு தடவ –
ஆக -கடலானது கவரி வீச ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டி திருவடிகளை வருட வாயிற்று கண் வளர்ந்து அருளுவது –

அடி இணையைத்தன்னுடைய அம் கைகளால் தான் தடவத் –
அவன் தன்னடியைத் தடவ வேண்டும்படியான ஏற்றத்தை யுடைய தான் தன்னுடைய அழகிய கைகளாலே தடவ-அணங்கு -என்கையாலே ஆஸ்ரயநீயத்தை தோற்றுகிறது- -இப்படி ஏற்றம் உடையவளை அவன் கொண்டாட வேண்டும்படி இருக்க -அது தவிர்ந்து -தான் அவனை ஆதரியா நிற்கும் -பிராட்டியாய் இருக்கச் செய்தே –அடியிணையை -என்கையாலே தோற்ற தோல்வி தோற்றி இருக்கிறது –-தன்னுடைய -என்கையாலே -அவன் கொண்டாட வேண்டும் படியான பிரதாண்யம் தோற்றுகிறது –-அங்கைகளால் தான் தடவ -என்கையாலே ஸ்வ மார்த்தவ நிரீ ஷன ஷமை இல்லாமை தோற்றுகிறது  –-இவள் ஒரு கால் திருக் கைகளால் அவன் திருவடிகளைத் தடவினால்
அவனுக்கு ஜகத் வ்யாபாராதி களால் வரும் ஆயாசம் எல்லாம் ஆறும் போலே காணும் –-தான் தடவ –
இது குணம் என்று செய்கை யன்றிக்கே அபி நிவிஷ்டையாய்ச் செய்கை –

தான் கிடந்து –
ஸ்வ தஸ்   சர்வஞ்ஞனாய் -ஒன்றால் ஒரு காலுஷ்யம் இன்றிக்கே இருக்கக் கடவ அவன்-இவள் உடைய ஸ்பரசத்தாலே  வந்த ஸூகத்தாலே இரண்டும் அறியாதே கிடந்தது உறங்கா நிற்கும் –

தான் கிடந்தது –
தனிக் கிடந்து அரசு செய்யும் -என்கிறபடியே தான் கிடந்தது-ஆனையில் கிடந்த கிடைக்கை -என்கிறபடியே ஒரு மத ஹஸ்தி சாய்ந்தால் போலே சாய்ந்து-உலாவும் போதை அழகுக்கு மேலே சாய்ந்த போதை யழகு உறைத்து இருக்கிறதாயிற்று

தோர் உன்னிய யோகத் துறக்கம் தலைக் கொண்ட பின்னை –
அல்லாதார்க்கு முன்பே தானே நெஞ்சு இருண்டு இருக்கும் இறே-அதுக்கு மேலே கண்ணைச் செம்பளித்தவாறே புறம்பு பிரகாசிக்கிற இதுவும் போய் இருளும் இறே –-இவனுக்கு அங்கன் ஒன்றும் இன்றியே திருக் கண்களை செம்பளித்தால் அகவாயில் பிரகாசிக்குமதுக்கு வர்த்தமானாய் இருக்கும் –
உன்னுகை –அனுசந்திக்கை -யோகத் துறக்கம் –-ரஜஸ் தமஸ் ஸூ க்களால் அபி பூதனாய் உறங்குகிறான் அன்று –உறங்குவான் போல் யோகு செய்த பெருமான் -திரு வாய் மொழி -5-4-11-யோக நித்தரை இறே-அவை நல வழியாக கரை சேரும் வகையதோ -என்று ஜகத் ரஷண சிந்தை பண்ணிக் கொண்டாயிற்று கண் வளர்ந்து அருளுகிறது –-தலைக் கொண்ட பின்னை – காலப் பூ அலர்ந்தால் போலே உணர்ந்த அநந்தரம்- ஸ்ருஷித்து அல்லது நிற்க ஒண்ணாத படி யானவற்றைச் சொல்லுகிறது –

ஒர் உன்னிய யோகத் துறக்கம் தலைக் கொண்ட பின்னை-
ஓர் உறக்கம் -என்னுதல்-ஒருப்படுவதான உறக்கம் -என்னுதல்-உன்னிய என்று கிடைக்கையாலே -ஒருப்பட வேண்டா அத்விதீயமான நித்ரை -என்றபடி  நித்ரைக்கு அத்விதீயமாம் -ஜகத் ரஷண சிந்தை ஒழிய தன்னை அனுசந்தித்தல்-பரம பதத்தை அனுசந்தித்தல்-செய்யுமது இன்றிக்கே இருக்கை –
உன்னிய – ஜீவர்கள் உடைய ஆனந்த்யத்துக்கு எல்லை இல்லையே-ஒருவனே அநேகர் உடைய ரஷண சிந்தை பண்ணப் புக்கால் அதிலே சிறிது குறை உண்டாய் தோற்றுகை அன்றிக்கே ஒருவனுடைய ரஷன சிந்தை பண்ணுமா போலே இருக்கிற ஜ்ஞான வைச்த்யத்தைப் பற்றச் சொல்லுகிறது –
யோகத் துறக்கம் –-தமோ குண அபிபூதமாய் அஸ்திரமாய் இருப்பது ஓன்று   அன்றே – நம்முடைய கிரியா பாவத்தாலே யாதல் மற்று ஒரு ஹேதுவாலே யாதல் வரக் கடவதான நித்ரை அவர்களுக்கு இல்லை-இனி நித்ரை யுள்ளது –உலகு எல்லாம் நன்கு ஒடுங்க யோகணைவான் -என்கிறபடியே
சர்வரும் நல வழி போய்க் கரைமரம் சேரும் விரகு ஏது என்று பார்த்து பர ஹித சிந்தை பண்ணிக் கொண்டு கண் வளர்ந்து அருளுகிறபடி-ஆத்மா நம் வா ஸூ தேவாக்யம் சிந்தையன் -என்கிற வதுவும் அன்றிக்கே இருக்கை –-உறக்கம் -தலைக் கொண்ட பின்னை- இனி அநந்தரம் சிருஷ்டி ப்ராப்தம் என்னும்படி நித்ரையை பிராப்தனாய்-பகல் எல்லாம் அமர்ந்து-பின்னை முருடு கொளிந்திற்று என்னுமாபோல் அன்றிக்கே நித்ரையினுடைய குளிர்த்தியைச் சொல்லுகிறது –-அநந்தரம் வரக் கடவ ப்ரஹ்மாவின் உடைய உத்பத்திக்குக் காரணமாய் இருக்கை –

பின்னைத் தன்னாபி வலயத்துப் –
பூவலயம் என்னுமா போலே திரு நாபி   வலயம் என்று-அதனுடைய பெருமையைச் சொன்னபடி –

சர்வ ஸ்ரஷ்டாவான தன்னுடைய நபி யாகிற குழலிலே மிக்க ஒளி சேர்ந்து இருப்பதாய் ஏக ரூபமாய்ப் பெருத்து இருந்துள்ள தாமரை யாகிற பூவைப் பூப்பித்து –-தன் -என்கையாலே -ஜகத்காரண பூதன் -என்னும் இடம் தோற்றுகிறது–நாபி வலயம் -என்கையாலே கார்ய ரூப பிரபஞ்சத்தின் உடைய  அகலத்துக்கு எல்லாம் போரும்படியாக காரண பூதமான அதினுடைய அகலத்தைச் சொல்லுகிறது –

பேரொளி சேர் மன்னிய தாமரை மா மலர்ப் பூ பூத்து –
கார்ய ரூபமான ஜகத்தும் இதுக்கு போராது என்னும்படியான விலஷணமான ஒளியை உடைய -கார்யம் பிரவர்த்தமாகா நின்றாலும் காரணம் நசியாதே –நித்யமாய்- ஜகத் காரணமான தாமரைப் பூவை உண்டாக்கி – அன்றியே மிக்க ஒளி சேர்ந்து இருக்கையாய்  -அது தான் நித்யமாய் இருந்துள்ள தாமரை -என்றுமாம் –

பேரொளி சேர் -என்கையாலே -ஸ்வேதர சமஸ்த வஸ்து வுக்கும் இது காரணம் என்றால் அப்படிக்குப் போரும்படி காரணத்வ பிரயுக்தமான தேஜஸ் ஸில் ஒன்றும் குறையாது இருக்கை –-மன்னிய தாமரை -என்கையாலே -அப்போது உண்டான நன்மையைச் சொல்லுகிறது-அன்றிக்கே-இக் கட்டளை தான் ப்ரவாஹ ரூபேண நித்யமாய்ப் போரும் இறே – அத்தைப் பற்றச் சொல்லுகிறது –மா மலர் –நாநா வான தேவாதி கார்யங்களுக்கு எல்லாம் இது காரணம் என்றால் போரும்படியான பெருமையை யுடைத்தாய் இருக்கை –-பூத்து -என்றது -பூப்பித்து -என்றபடி மா மலர் பூத்து —தான் கிடந்து-என்று கீழோடு அந்வயம் –

அம் மலர் மேல் முன்னம் திசை முகனைத் தான் படைக்க –
அச் செவ்விப் பூவிலே நாலு பூ தோன்றினால் போலே-சிருஷ்டி காலத்திலேயே சதுர்முகனைத் தான் உண்டாக்க –

அம் மலர் மேல் முன்னம் திசை முகனைத் தான் படைக்க –
அந்தப் பூவிலே  நாலு பூ பூத்தால் போல் இருக்கை-முன்னம் – ப்ரஹ்ம சிருஷ்டிக்கு முன்புள்ள எல்லாம் தானே கை தொட்டுச் செய்கையாலே-நம்மோட்டைப் பரிமாற்றமும் கூடப் போறாத படியான சௌகுமார்யத்தை உடையவனுக்கு  –-ஓர் வித்தைக் கொண்டு கார்யம் கொள்ளுகையும் மிகையாய் இருக்க இவனைப் படைக்கிற இது எதுக்கு என்று அவர்கள் நினைத்து இருக்க அவனுக்கு அவ்வருகு உண்டானவற்றை இவனைக் கொண்டாகிலும் கொள்வோம் என்று-முந்துற முன்னம் சதுர்முகனை சிருஷ்டித்தான் –-ப்ரதமஜன் -என்னக் கடவது இறே-தான் படைக்க – அவயவ தாநேன தானே உண்டாக்கினான் –

மற்றவனும்-
இவன் சிருஷ்டித்த அநந்தரம்-இவனோ ஈஸ்வரன் -என்று மசக்குப் பாலிடலாம் படி  பெருத்த அந்தச் சதுர முகனும் –முன்னம் படைத்தனன் நான்மறைகள் –-அந்தச் சதுர முகனும் முன்பு உண்டாக்கின நான்மறைகள் என்றால் போலே இருக்கிறது-சர்வேஸ்வரன் இவ் வேத அஷர ராசியை
ஸூ ப்த பிரபுத்த ந்யாயத்தாலே முன்புத்தை ஆநு பூர்வியை ஸ்மரித்துச் சொல்லும் என்று
வேதத்தின் உடைய அபௌ ருஷேயத்வம் சொல்லா நிற்க இவன் சிருஷ்டித்தான் -என்னில் பிரமாண விருத்தமாம் இறே–இனித் தானே-யோ ப்ரஹ்மாணம் விததாதி   பூர்வம் யோ வை வேதாம்ச்ச ப்ரஹிணோதி தஸ்மை -என்று சொல்லுகிற்றவற்றோடும் விரோதிக்கும் இறே-ஆனால் பின்னை என் சொல்லிற்று ஆகிற்றது  என்னில்-இன்னான் தன் பிதாவின் பக்கல் படைத்த த்ரவ்யம் இன்னதனை -என்னுமா போலே அந்த ப்ரஹ்மாவும் சர்வேஸ்வரன் பக்கல் அதிகரித்த நாலு வேதங்களும் -என்றபடி-
பிறந்து படைத்தான் -என்னக் கடவது இறே பெற்றத்தை –

மற்றவனும்-
சிருஷ்டித்து விட்ட அநந்தரம்-இவனோ ஈஸ்வரன் -என்று சொல்லலாம் படி பெருத்த அந்தச் சதுர முகனும் –-முன்னம் படைத்தனன் நான்மறைகள் – தனக்குப் பிதாவான சர்வேஸ்வரன் பக்கல் இவன் பெற்றுப் படைத்தது நாலு வகைப் பட்ட வேதங்கள் –-பிதாவின் பக்கல் பெற்றுப் பரிபாலித்தது-இன்னது என்னக் கடவது இறே –அல்லது போக்கி வேதங்களுக்கு இவன் ஸ்ரஷ்டா வல்லன் –-ஸ்ரஷ்டா வாகாமைக்கு சர்வேஸ்வரன் தானும் ஒக்கும் இறே –-ஆநு பூர்வியை ஸ்மரித்துச் சொல்லுமதுக்கு மேற்பட ஸ்ரஷ்டா வல்லாமைக்கு ஜீவ ஸ்ருஷ்டியோபாதி இறே  வேத சிருஷ்டியும் –-ஆனால் இவற்றை உண்டாக்குகை யாவது என் என்னில்-ஸூப்த பிரபுத்த ந்யாயத்தாலே சக்த்ய வஸத ப்ரபை போலே அவன் பக்கலில் லயித்துக் கிடக்குமத்தை சிருஷ்டி காலம் வந்த வாறே ஸ்மரித்துச் சொல்லும் அத்தனை இறே – பூர்வ பூர்வ உச்சாரணத்தைப் பற்ற உத்தர உத்தர உச்சாரணம் ஆகையாலே ஆநு பூர்வீ க்ரமத்தை ஸ்மரித்துச் சொல்லும் இத்தனை –

திருமேனி நிறையப் புள்ளிகளை யுடையவனும் ஆயிரம் பைந்தலைகளை யுடையனும் மஹா தேஜஸ்வியுமான திருவனந்தாழ்வானுடைய படங்களிலேயுள்ள மாணிக்கமணிகளின் சிகைகளிலிருந்து கிளம்பி எங்கும் பரவியிரா நின்ற ஆச்சரியமான தேஜோராசிகளால் முட்டாக்கிடப்பெற்ற அந்த சேஷசயனத்திலே, திருமகரக்குழைகள் பளபளவென்று ஜவலிக்க, கரிய மால்வரை போலே துயில்கின்றதாம் நாராயண பரஞ்ஜோதி. முத்துக்க ளென்னத்தக்க நக்ஷத்ரங்கள் நிறைந்த ஆகாசமண்டலம் மேற்கட்டியாக அமைந்தது, நிகரின்றி ஜ்வலிக்கின்ற திருவாழி திருச்சங்குகள் திருவிளக்குகளாயின அன்றிவ்வுலகமளந்த திருவடியின் விடாய் தீரப் பாற்கடல் தனது அலைகளையே சாமரமாக வீசிற்று, பூமிப்பிராட்டி, திருவடி வருடாநின்றான். ஆக இப்படிப்பட்ட விபவத்துடனே சேஷசயனத்திலு அமர்ந்து * உறங்குவான்போல் யோகு செய்யும் எம்பெருமான் தனது திருநாபியில் திவ்யமான தொரு தாமரைப்பூவைத் தோன்றுவித்து “உய்ய வுலகுபடைக்க வேண்டி உந்தியில் தோற்றினாய் நான்முகனை“ என்கிறபடியே அக்கொப்பூழ்ச் செந்தாமரை மேல் நான்முகனைத் தோற்றுவிக்க, அந்தப் பிரமன் நான்கு வேதங்களையும் வெளியிட்டனன் – என்றாராயிற்று-

(ஜகத் ஸ்ருஷ்டிக்காக எம்பெருமான் பாற்படலில் அரவணைமேற் பள்ளிக்கொண்டு யோக நித்திரை செய்து தனது திருநாபியில் ஒரு கமலத்தையும் அதில் பிரமனையும் தோற்றுவித்து அப்பிரமனுக்கு நான்கு வேதங்களையும் ஓதுவிக்க அவ்வேதங்கள் காட்டியபடியே அப்பிரமன் முன்னிருந்த வண்ணமாகவே உலகங்களைப் படைக்கிறானென்பத நூற்கொள்கை.ஆக இவ்வளவும் – இவ்வாழ்வார் அருளிச்செய்ய உத்தேசித்த புருஷார்த்தங்களுக்கு மூலப்ரமாணமான வேதங்களின் வரலாற்றைச் சொன்னாராயிற்று. அரவணைமேற் பள்ளிக்கொண்டு யோகத் துயில்புரிந்த எம்பெருமான் தனது நாபிக்கமலத்திலே பிரமனைப் படைத்து அவனுக்கு நான்கு வேதங்களையும் சந்தை சொல்லி வைத்தானென்றதாயிற்று.)

–

அம்மறை தான் –10
மன்னு மறம் பொருள் இன்பம் வீடு என்று உலகில்
நன்னெறி மேம்பட்டன நான்கு என்றே நான்கினிலும் –11
பின்னையது பின்னைப் பெயர் தரும் என்பதோர்
தொன்னெறியை வேண்டுவார் வீழ் கனியும் ஊழிலையும் –12
என்னும் இவையே நுகர்ந்து உடலம் தாம் வருந்தித்
துன்னும் இலைக் குரம்பைத் துஞ்சியும் வெஞ்சுடரோன் —-13
மன்னு மழல் நுகர்ந்தும் வண் தடத்தினுள் கிடந்தும்-
இன்னதோர் தன்மையராய் ஈங்குடலம் விட்டு எழுந்து —-14
தொன்னெறிக் கண் சென்றார் எனப் படும் சொல் அல்லால்
இன்னதோர் காலத்து இனையார் இது பெற்றார் —-15
என்னவும் கேட்டு அறிவதில்லை-—உளது என்னில்
மன்னும் கடும் கதிரோன் மண்டலத்தின் நன்னடுவுள் —16
அன்னதோர் இல்லியினூடு போய் வீடு என்னும்
தொன்னெறிக் கண் சென்றாரைச் சொல்லுமின்கள் சொல்லாதே —-17
அன்னதே பேசும் அறிவில் சிறு மனத்து ஆங்கு
அன்னவரைக் கற்ப்பிப்போம் யாமே அது நிற்க ——18-

அம் மறை தான்–அந்த வேதங்களானவை
மன்னும் அறம் பொருள் இன்பம் வீடு என்று –நிலை நின்ற தருமம் அர்தம் காமம் மோக்ஷம் என்று
உலகில் நல் நெறி மேம்பட்டன நான்கு அன்றே–இவ் வுலகில் நல் வழியாலே சிறப்பித்துக் கூறப்படுகின்ற நான்கு புருஷார்த்தங்கள் நிறைந்திருக்கப் பெற்றவையாம்.
நான்கினிலும் –அந்த நால்வகைப் புருஷார்த்தங்களிலும்
பின்னையது–கடைசியில் சொல்லப்பட்ட மோக்ஷமானது
பின்னை பெயர் தரும் என்பது–இந்த சரீரம் தொலைந்த பிறகு உண்டாகு மென்று (சாஸ்த்ரங்களில்) சொல்லப் படுகிறது,
ஓர் தொல் நெறியை–விலக்ஷணமாயும் அநாதியாயு முள்ள அந்தப் பரம பதத்தை (அல்லது, அரச்சிராதி மார்கத்தை)
வேண்டுவார் தாம்–அடைய விரும்புமவர்கள்
வீழ் கனியும் ஊழி இலையும் என்னும் இவையே நுகர்ந்து –தானே பழுத்து விழுந்த பழங்களையும் சருகான இலைகளையுமே தின்று
உடலம் வருந்தி–காய க்லேசங்கள் பட்டு
துன்னும் இலைக் குரம்பை துஞ்சியும்–நெருக்கமான பர்ணசாலைகளிற் கிடந்தும்
வெம் சுடரோன் மன்னும் அழல் நுகர்ந்தும்–ஸூர்யனோடு பொருந்திய வெய்யிலே பக்ஷித்தும்
வண் தடத்தினுள் கிடந்தும்–அழகிய தடாகங்களிலே மூழ்கிக் கிடந்தும்
இன்னது ஓர் தன்மையர் ஆய்–ஆக இப்படிப்பட்ட ஸ்வபாவங்களை யுடையராய்க் கொண்டு
ஈங்கு உடலம் விட்டு எழுந்து–இவ் வுலகில் சரீரத்தை விட்டொழிந்து மேலே கிளம்பி
தொல் நெறிக் கண் சென்றார் எனப்படும் சொல் அல்லால்–திரும்பி வருதலில்லாத வொரு ஸ்தானத்திலே போய் சேர்ந்தார்கள் என்று சொல்வதைத் தவிர,
இன்னது ஓர் காலத்து இனையார் இது பெற்றார் என்னவும் கேட்டு அறிவது இல்லை –இன்ன தினத்தில் இன்ன மநுஷ்யன் இந்த மோக்ஷத்தில் போய்ச் சேர்ந்தான் என்று விளங்கச் சொல்லக் கேட்டதே யில்லை-

உனது என்னில்–(அடியோடு இல்லை யென்று நான் சொல்லுகிற அந்த மோக்ஷம்) உண்டு என்கிற பக்ஷத்தில்,
மன்னும் கடுங் கதிரோன் மண்டலத்தின் நல் நடுவுள்–நிபிடமாயும் திக்ஷ்ணமாயுமுள்ள கிரணங்களை யுடையனான ஸூர்யனுடைய மண்டலத்தின் நட்ட நடுவே
அன்னது ஓர் இல்லியின் ஊடு போய்–வாய்க் கொண்டு சொல்ல முடியாத அப்படிப்பட்ட ஸூக்ஷ்மமான ரந்த்ரத்தின் வழியே சென்று
வீடு என்னும் தொல் நெறி கண் சென்றாரை சொல்லுமின்கள்–மோக்ஷ மென்று நீங்கள் சொல்லுகிற ஒரு ஸ்தாநத்திற்குப் போய்த் திரும்பி வந்தவர்களைக் காட்டுங்கள்.
சொல்லாதே–அப்படிப்பட்டவர்களைக் காட்ட மாட்டாமல்
அன்னதே பேசும்–(மோக்ஷமுண்டென்று சாஸ்த்ரத்தில் சொல்லி யிருக்கிற தென்று) பழம் பாட்டையே பாடிக் கொண்டிருக்கிற
அறிவு இல் சிறு மனத்து அன்னவரை–விவேக மற்றவர்களும் சிறிய மனமுடையவர்களுமான அவர்களுக்கு
கற்பிப்போம் யாமே–நாமோ தெளிவைப் பிறப்பிக்க வல்லோம், (அந்த அவிவேகிகளுக்கு நம்மால் தெளிவு பிறப்பிக்க வொண்ணாது)
அது நிற்க–அந்த மோக்ஷ வார்த்தை அப்படி கிடக்கட்டும்.

அந்த வேதங்களில், தர்மம் அர்த்தம் காமம் மேக்ஷம் என நான்கு புருஷர்த்தங்கள் கூறப்பட்டுள்ளன. இந்த நான்கு புருஷார்த்தங்கள் தவிர இன்னுஞ் சில விஷயங்களும் வேதங்களிற் கூறப்பட்டிருக்குமோவென்று ஒருவர்க்கும் சங்கைபிறக்க வழியில்லாதபடி இங்குஆழ்வார் அருளிச்செய்கிறபடி பாருங்கள். “வேதங்களில் நான்கு புருஷார்த்தங்கள் சொல்லப்பட்டன“ என்று வ்யதிகரண ப்ரயோகம் பண்ணாமல் “அம்மறை அறம்பொருளின்பம் வீடென்று நான்கன்றே“ என்று ஸமாநாதிகரண ப்ரயோகம் பண்ணியிருப்பதனால், வேதம் முழுமையும் இந்த நான்கு புருஷார்த்த ஸ்வரூபம், வேறில்லை என்றதாகிறது.–நன்னெறி மேம்பட்டன் –‘மேம்பட்டன நன்னெறி‘ என்று மாற்றி இயைத்து ச்லாக்யமான புருஷார்த்தங்கள் என்று உரைக்கவுமாம். இங்கே ஒன்று சங்கிக்கலாம். சிறிய திருமடலில் “இப்பாரோர் சொலப்பட்ட மூன்றன்றே“ என்று மூன்றே புருஷார்த்தங்கள் உள்ளனவாகச் சொல்லி, “சிக்கனமற்றாரானுமுண்டென்பாரென்பது தானதுவும் ஓராமையன்றே உலகத்தார் சொல்லுஞ சொல்“ என்று நான்காவது புருஷார்த்தமுண்டென்பவர்கள் அவிவேகிகளென்று தூஷித்தும் அருளிச்செய்த ஆழ்தார் தாமே இங்கு நான்கன்றே என்று நான்கு புருஷார்த்தங்களுண்டாகச் சொல்வது ஸ்வோக்தி விருத்தமாமே என்று –இது விருத்த மன்று–சிறிய திருமடலில் தமது ஹித்தாந்தத்தை முதல் முதலிலே நிஷ்கர்ஷித்துக் கூறிவிட்டுப் பிறகு மோக்ஷ புருஷார்த்த முண்டென்பாருடைய பக்ஷத்தை அநுவதித்து மறுத்தார்-இதில், புருஷார்த்தங்கள் நான்கு என்கிற பக்ஷத்தை முதலில் அநுவதித்து விட்டு, அடுத்த படியாகவே மோக்ஷபுருஷார்த்த முண்டென்கிற பக்ஷத்தைக் கண்டித்து மூன்றே புருஷார்த்தங்களென்கிற ஸ்வஸித்தாந்தத்தையே தலைக் கட்டுகிறார்.-ஆகையால் இரண்டு திருமடல்களிலும் இவருடைய கொள்கை ஒன்றேயாம். பரமவைதிகரான ஆழ்வார் ‘நான்கு புருஷார்த்தங்கள் வேத்ப்ரதிபாத்யங்கள்‘ என்று முதலில் சொல்லிவிட்டு உடனே, நான்காவது புருஷார்த்தமே இல்லையென்றும் மூன்றே யென்றும் சொல்வது அபசாரமன்றோ? அவைதிகராக மாட்டாரோ? என்று கேட்பார்க்கு–மோக்ஷத்தை இல்லை செய்தல் இவருடைய திருவுள்ளமன்று, வேறொரு தேஹத்தைப் பூண்டு வேறொரு காலத்தில் வேறொரு ஸ்தானத்தில் எம்பெருமானை அநுபவித்திற்காட்டிலும் இவ்வுலுகத்திலேயே இப்போதே இவ்வுடம்போடே எம்பெருமானை அணைந்து மகிழ்வதே இவர்க்குப் பரமோத்தேச்யமாகத் தோன்றினமையால் “கொம்மை முலைகளிடர்தீரக் கோவிந்தற்கோர் குற்றவேல், இம்மைப்பிறவி செய்யாதே இனிப்போய்ச் செய்யுந் தவந்தானென்?“ என்ற ஆண்டாளைப்போலே மோக்ஷத்தில் வெறுப்பைக் காட்டுகின்றாரே யன்றி, உண்மையில் மோக்ஷ மென்பதொன்றை அஸத்யம் என்று ஸாதிப்பது இவர்க்கு விவக்ஷிதமன்றென்க.அந்த மோக்ஷத்தைப் பெறுகிறவர்கள் இந்த சரீரம் கழிந்த பிறகே பெறுகிறார்களென்பது “மரணமானால் வைகுந்தங் கொடுக்கும் பிரான்“ இத்யாதிகளால் ஸித்தமாதலால் அதனை யருளிச் செய்கிறார் நான்கினிலும் என்று தொடங்கி மோக்ஷத்தைப் பெறுவதற்காக இங்கே யிருந்து படுகிற பாடுகளைப் பேசுகிறார்.

அம்மறை தான் – அந்த வேதங்கள் தான்-மன்னு மறம் பொருள் இன்பம் வீடு என்று உலகில்  நன்னெறி மேம்பட்டன நான்கு என்றே-தர்மார்த்த காம மோஷங்கள் என்று லோகத்திலே நன்றான வழியாலே மேற்பட்ட நாலு புருஷார்த்தத்தோடே அடங்கப் பெற்றோம் இறே –முந்துற முன்னம் –அறம் என்கிறது தர்மத்தை – மன்னு மறம்-என்கிறது சாத்திய ரூபத்தாலும் சாதனா ரூபத்தாலும் ஒக்க கொண்டு நிற்பதொரு நிலை உண்டு இறே-பொருள் என்கிறது -அர்த்த புருஷார்த்தத்தை-இன்பம் என்கிறது -தாம் ஆதரித்த காம புருஷார்த்தத்தை-வீடு என்கிறது நாலாவதாகச் சொல்லுகிற மோஷ புருஷார்த்தத்தை –

அம் மறை தான் –-அந்த வேதங்கள் தான் புருஷார்த்தமாகச் சொல்லுகிறது –-மன்னு மறம் பொருள் இன்பம் வீடு என்று –இங்கனே நன்றான புருஷார்த்தங்கள் நாலு அன்றோ –ஜீவ பேதங்கள் ஒவ் ஒரு புருஷார்த்தங்கள் உண்டாய் அவை  முந்துற முன்னம் எடுத்துக் கழிக்க வேண்டுவது இல்லையே-அறம் -தர்மம்-பொருள் -அர்த்தம்-இன்பம் -ஸ்வ பிரயோசனமான காமம்-வீடு -மோஷம்-மன்னுகை – சாத்திய சாதனா ரூபத்தாலே நிலை நிற்கும் ஆகாரம் உண்டு இறே -அத்தைப் பற்ற –-அன்றிக்கே-அல்லாத அர்த்த காம மோஷங்கள் இதிலே பிறந்தது ஆகையாலே-அத்தைப் பற்ற என்றதாகவுமாம் –
அன்றிக்கே-இம்மன்னுகை தான் மற்றும் உள்ளவைற்றிலே யும் ஏற்றிச் சொல்லவுமாம்–அது இவருடைய அபிப்ராயத்தால் அல்ல –-வாதி பிரதிகள் உடைய புத்தி பேதத்தாலே-ஏவம் விதமான தர்மமும் காம  சேஷம்  –-காமமே புருஷார்த்தம்-இனி பகவத் புருஷார்த்தம் ஓன்று உண்டு என்று சொல்லுவார்கள் –-நன்னெறி மேம்பட்டன நான்கு என்றே – என்று இங்கனே லோகத்திலே நன்றான வழியாலே பொருந்தப் பட்ட புருஷார்த்தங்கள் நாலு அன்றோ –

அந்நாலிலும்-பின்னையது பின்னைப் –-பின்னையது உண்டு -பிற்படச் சொல்லுகிற மோஷம்-அது பின்னையது-பின்னை–அது பின்னை பின்னை என்றே போமித்தனை-இச் சரீரத்துடன் பெற்று அறிவார் இல்லை -அத்தைக் காற்கடைக் கொள்ளுகையாலும் சொல்லுகிற வார்த்தை இறே-ஆசைப் பட்ட இச் சரீரத்தை விட்டு வேறு ஒரு சரீரத்தைப் பரிஹரித்து-ஒரு தேச விசேஷத்திலே போய்க்-காலாந்தரே அனுபவிக்குமது ஒரு அனுபவமாயற்றதோ-அது ஓன்று அல்ல விறே-அது தான் அவ்வசனங்கள் சொல்லக் கேட்கும் இத்தனை – கண்டு வந்தார் ஒருவரும் இல்லை –-பெயர் தரும் என்பது – பெற்றியத் தரும்-இஸ் சரீரத்தை விட்டு வேறு ஒரு சரீரத்தை பெற்று அனுபவிக்க வேண்டியதாய் இருக்கும் –இஸ் சரீரத்தை விட்டு வேறு ஒரு சரீரத்தைப் பெற்று அனுபவிக்கை  யாவது-ஒருவன் தபஸ்ஸூ பண்ணி-அந்த தப பலம் வேறு ஒருவன் புஜிக்கும் மாத்ரம் அன்றோ-அன்றியே
பின்னைப் பெயர் தரும் -என்றாய் அதுக்கும் பொருள் அதுவே –

அந் நாலிலும்-பின்னையது பின்னைப்--அது பின்னையுமாய் இருக்கும்-அப்போது இப்போது என்று சொல்லிப் போரும் இத்தனை அல்லது பெற்று அறிவார் இல்லை-பின்னையும் அது நானா விதமாகச் சொல்லப் பட்ட புருஷார்த்தம் –பெயர் தரும்-பேற்றிலே தரும் என்பர்கள்-அந்த பிரகிருதி சமனந்தரம் காணப் பெறுவது என்பர்கள்–அதவா பின்னையது பின்னை – பின்னையது கடை வழி சொன்ன மோஷமானது பின்னை-காலாந்தரே தேஹாந்தரே தேசாந்தரே பெயர் தரும் -பேற்றைத் தரும்-என்பது –
என்று சொல்லுகிறார்கள் -என்னவுமாம் –

ஓர் தொன்னெறியை வேண்டுவார் – சம்சாரத்தை ஒழித்து நிரதிசய ஸூகமான மோஷத்தை வேண்டுவார் –இப்படிச் சொல்லப் படா நின்றுள்ள பழையதான மோஷத்தை பெற வேண்டி இருப்பார் –அத் தேசம் பிராப்யமானால் அங்குத்தைக்குப் போம் வழியும் ப்ராப்யாந்தர்க்கதமாகக் கடவது இறே–வேண்டுவார் ––அத்தையும் ஒன்றாக நினைத்து அபேஷிப்பார் என்று தமக்கு அதில் உண்டான அனாதாரத்தை சொல்லுகிறார் –

ஓர் தொன்னெறியை வேண்டுவார் –இப்படிச் சொல்லப் படுகிறனவாய்-அத்விதீயமாய் பழையதாய் இருக்கிற ப்ராப்யத்தை வேண்டுவோர் அர்ச்சிராதி மார்க்கத்தை வேண்டுவோர் -என்னவுமாம்-ஜ்ஞானம் பிறந்த அநந்தரம்-கதி சிந்தையோடு வழியில் போக்கோடு தேச விசேஷ பிராப்தியோடு வாசி அற ஜ்ஞான பலமாய்  வருகிறது ஆகையாலே ப்ராப்ய அந்தர்கதமாகக் கடவது –-இத்தையும் ஒரு புருஷார்த்தமாக நினைத்து பெற வேண்டி இருப்பார்க்கும்-இத்தால் ஸ்வ அபிமதம் அன்று என்னும் இடம் தோற்றுகிறது –

இனி இப் புருஷார்த்தத்தை அனுஷ்டிக்கும் சாதனத்தின் உடைய பொல்லாங்கை உபபாதிக்கிறார் -மேல் –வீழ் கனியும் –-தானே விழுந்து பசை அற்ற கனியும்-ஊழிலையும் –-முளையிலே விழுந்த இலையும் –-முற்றிப் பழுத்த சருகான இலையும் –-என்னும் இவையே நுகர்ந்து உடலம் தாம் வருந்தித்-
அதாவது -சருகு இலை தின்றும்  காயும் கிழங்கும் தின்றும் இ றே தபஸ் ஸூ அனுஷ்டிப்பது
அவதாரணத்தாலே-ஒரு வ்ரத சமாப்தி பிறந்து பின்னை ஒரு வ்ரத ஆரம்பித்ததின் முன்னே யாகிலும்
ஏகவாரம் அன்னம் புஜித்ததும் இல்லை என்று தோன்றுகிறது  –-இத்தால் அநவரத காயக் கிலேசம் சொல்லுகிறது-நுகர்ந்து –-அந்த சாதனத்தில் பண்ணின ஆதரம் தோற்ற போக்யதை உண்டானது போலே இருக்க புஜிக்கை–உடலம் தாம் வருந்தி – அபிமத விஷயத்தைக் கண்டு இங்கே அனுபவிக்கலாய் இருக்கிற சரீரத்தை கிலேசிப்பித்து-தாம் வருந்தி -இவனுடைய கர்மம் கொண்டு போய் கிலேசிப்பித்தல் -தைவம் கொண்டு போய் கிலேசிப்பித்தல் செய்யும் அது ஒழிய தாமே கிலேசிப்பித்து-

இப்பேறு  பெற வேணும் என்று இருப்பார் பண்ணும் சாதன அனுஷ்டாத்தின் உடைய அருமை இருக்கும் படியை சொல்லுகிறது மேல் –-வீழ்  கனியும் ஊழிலையும் என்னும் இவையே – இனிய வஸ்துவை புஜிக்கைக்கு இட்டுப் பிறந்த இவன் புஜிக்கிற த்ரவ்யங்கள் உடைய அசாரத்தை நினைத்து  -இவற்றை தாம் வாய் விட்டுச் சொல்ல மாட்டாமே இப் புடையிலே -என்னும் இவையே -என்கிறார் –-நுகர்ந்து –
இவற்றை புஜிக்கும் போது அம்ருத பானம் பண்ணுவாரைப் போலே போக்ய புத்தி கொண்டு  புஜிக்க வேணும் –இதனுடைய ஹேயதை நெஞ்சில் படில் புருஷார்த்த சித்தி இல்லை –-உடலம் தாம் வருந்தித்-
ஸ்தூலோஹம் க்ருசோஹம்-என்கிறபடி-நான் பொறுத்தேன் நான் இளைத்தேன் என்னலாம் படி தான் அபிமானித்த சரீரத்தை ஒறுத்து-அபிமத விஷயத்தை அனுபவிக்கைக்கு பரிகரமான சரீரத்தை ஒறுத்து  

துன்னும் இலைக் குரம்பைத் துஞ்சியும் –-இலையாலே நெருங்கச் செய்த பர்ண சாலைகளிலே கிடந்தும் – அதில் நின்றும் உதிர்ந்த புழுதியானது கண்ணிலே புக்கு நோவு படும்படியாகத் துஞ்சியும்
நித்ரை மரணத்தோடு  பர்யாயம்  ஆகையாலே துஞ்சியும் -என்கிறது –

துன்னும் இலைக் குரம்பைத் துஞ்சியும் –நெருங்கத் தொடுத்த பர்ண சாலைகளிலே நித்ரை பண்ணியும்-நித்ரைக்கும் வினாசத்துக்கும் சாராதன சப்தமான துஞ்சுதலை சொல்லுகிறது
நித்ரை மரண கல்பமாகையாலே –

வெஞ்சுடரோன் மன்னு மழல் நுகர்ந்தும்  –-உஷ்ண கிரணனான ஆதித்யன் உடைய வெய்யிலை பஷித்தும்–மன்னு மழல் நுகர்ந்தும்-என்கிறது-உள்ளுப் புக்கால் அழல் மாறாதே இருக்கையும் -இதுவே தண்ணீராக நுகருகையும் – காற்றை பஷித்தும் வெய்யிலை பஷித்தும் இறே சரீரத்தை ரஷிப்பது –

வெஞ்சுடரோன் மன்னு மழல் நுகர்ந்தும் –சர்வ பதார்த்தங்களையும் தபிப்பிக்கும் உஷ்ண கிரணனான ஆதித்யன் உடைய பொருந்தின உஷ்ணத்தை புஜித்தும்- பதார்த்தங்கள் உள்ள விடம் எங்கும் புக்கு வ்யாபிக்கக் கடவதே புறப்பட்ட போதொடு உள்ளே போய் புக்க போதொடு வாசி அற சுடக் கடவதாய் இருக்கிற அழலை நுகர்ந்தும்-சந்த்யா காலத்தில் ஆதித்ய கிரணன்களே யாயிற்று புஜிப்பது-தாஹகமான கிரணங்களை போக்ய பூதமாய் இருப்பதொரு பலம் போலே புஜித்து –

வண் தடத்தினுள் கிடந்தும்--அழகியதாக ஜல க்ரீடை பண்ணிப் போது போக்கலான தடாகங்களிலே சீத காலத்திலே புக்கு நீர்க் காக்கை போலே முழுகிப் பாசி ஏறக் கிடந்தும் –

வண் தடத்தினுள் கிடந்தும்-அபிமதைகளான ஸ்திரீகளுக்கும் நினைத்த படி ஜலக்ரீடாதிகள் பண்ணி அனுபவிக்கைக்கு யோக்யமான அழகிய தடாகத்திலே அகமர்ஷணம் பண்ணியும் –-உட்கிடந்தும் –-மேலே கிளம்புதல்-உள்ளே வர்த்திக்கிற ஜலசர சத்வங்களில் கண் வைத்தல் செய்ய ஒண்ணாது –
கிடந்தும்-அநேகம் ஆயிரம் வஸ்த்ரம் கிடக்கும் ஆயிற்று –

இன்னதோர் தன்மையராய் –தப பலம் பெற்று அதிலே வ்யுத்புத்தி பண்ணினாலும் அதுக்கு ஆளாகாதபடி துக்கமே ஸ்வ பாவம் ஆனபடி –

இன்னதோர் தன்மையராய் –-ஏவம் வித ஸ்வபாவத்தை யுடையராய்

ஈங்கு உடலம் விட்டு எழுந்து – நினைத்த படி அனுபவிக்கலான இங்கே தானாக அபிமானித்து
நெடு நாள் முகம் பழகின சரீரத்தை விட்டு எழுந்து போய்-

ஈங்கு –இங்கு இருக்கும் நான் –உடலம் விட்டு எழுந்து –-அநந்தரம் தானாக அபிமானித்த சரீரத்தை பொகட்டு தேசாந்தரே கை கழியப் போய்-

தொன்னெறிக்   கண் சென்றார் எனப் படும் சொல் அல்லால்-மோஷத்து ஏறப் போனார்கள் என்கிற உக்தி அல்லது –

தொன்னெறிக்   கண் சென்றார் எனப் படும் சொல் அல்லால்--பழையதான மோஷத்து ஏறப்போனார்கள் என்று சொல்லப் படுகிற சொல்லே உள்ளது –சொல்லால் அல்லால்--உக்தி மாத்ரமேயாய் ஒழியக் கண்டார் இல்லை-

இன்னதோர் காலத்து –-ஏதேனும் ஒரு காலத்திலே –-இனையார் இது பெற்றார் என்னவும் கேட்டு அறிவதில்லை – ஆரேனும் ஒருவர் இப் புருஷார்த்தத்தைப் பெற்றார் என்று கேட்டு அறிவது இல்லை –
பிரமாணங்கள் சொல்லக் கேட்கும் அத்தனை –ஸூகோ முக்தோ  வாமதேவோ முக்த -என்று வசனங்களைப் படிக்கும் இத்தனை அல்லது-கண்டு போந்தார் உண்டாகச் சொல்லுவார் இல்லை –
இன்னார் பெற்றார் என்று சொல்லக் கேட்டு அறிவது இல்லை –-ஸூக வாம தேவாதிகள் முக்தர் என்று சொல்லா நின்றதே-கேட்டு அறியத் தட்டென் என் என்னில் -நான் போனேன் இன்னபடி அனுபவித்தேன் என்று அங்குத்தை  யாவர் படியைக்-கண்டு வந்தார் சொல்லக் கேட்டு அறிவது இல்லை ––உளது என்னில்-முதலிலே அங்கன் இருப்பதொரு புருஷார்த்தம் இல்லை – அக்னிநா சிஞ்சேத்-அக்னியால் நனைக்கக் கடவன் -என்னுமா போலே அது உண்டாக வேனுமாகில் அது இருக்கிற படி கேட்கலாகாதோ

இன்னதோர் காலத்து இனையார் இது பெற்றார் என்னவும் கேட்டு அறிவதில்லை – இன்னதோர் காலத்திலே ஏவம் வித ஸ்வ பாவராய் இருப்பார் இப்பேறு பெற்றார்கள் என்று சொல்லக் கேட்டு அறிவது இல்லை –மோஷத்து ஏறப்  போனார்கள் என்று சாஸ்த்ரங்களிலே-ஸூ கோ முக்தோ வாம தேவோ முக்த -என்று சொல்லக் கேட்டு இருக்கும் இத்தனை –-நான் கண்டேன் நான் போனேன் என்பார் இல்லை-ஆஸ்திக்யத்தாலே சில சொல்லும் இத்தனை  –-

உளது என்னில்- உண்டு என்று சொல்லில் அதுக்குப் போம் வழியின் அருமையைக் கேட்கலாகாதோ–மன்னும் கடும் கதிரோன் மண்டலத்தின் நன்னடுவுள் – நித்யமாய் அனைய ஒண்ணாத படி கொடிதான கிரணங்களை யுடைய-ஸூர்ய மண்டலத்துள் இட்டுப் போக வேணுமாம் –-அவன் நூறாயிரம் யோஜனைக்கு அவ்வருகே சஞ்சரிக்க-இங்கே அவன் வெய்யில் பொறு க்க மாட்டாத இவன் அவனை அணையப் போகையும் அன்றியே-அவனுடைய உள்ளே போக வேணுமாம்   – அன்னதோர் இல்லியினூடு போய் –-அவன் தான் அப்படிப் போமிடத்து ஒரு பெரு வழி பண்ணிப் போகையும் அன்றியே அப்படிப் பட்டதோர் இல்லியின் உள்ளிட்டாம் போவது-

உளது என்னில்--உண்டு என்று சொல்லில் அதுக்குப் போம் வழியின் அருமையைக் கேட்கலாகாதோ–மன்னும் கடும் கதிரோன் மண்டலத்தின் நன்னடுவுள்-அன்னதோர் இல்லியினூடு போய்  நிலை நின்ற கொடிய கிரணங்களை உடைய ஆதித்ய மண்டலத்தின் நடுவிட்டுப் போக வேணும் –-இங்கே நின்று ஆதித்யனைக்  காண  ஒண்ணாதே வெறியோடும்படி கொடிதான ஆதித்யன் உடைய அப்படிப் பட்ட-அதி ஸூ ஷ்மமான வழியே போய்-

வீடு என்னும் தொன்னெறிக் கண் சென்றாரைச் சொல்லுமின்கள் –-இவன் தான் ராஜ குலம் தோற்றப் போகக் கடவனாம் –-அவன் இவனுடைய சரீர விச்லேஷத்தளவும் அவசரம் பார்த்து நின்று முகம் காட்டக் கடவனாம் –-ஹார்த்தா நுக் ருஹீத  -பிரம்மா ஸூ தரம் -4-2-16-பரமாத்வால் அனுக்ரஹிக்கப் பட்டவனாய் வழி அறிந்து செல்லுகிறான் இந்த முக்தன் – என்கிறபடியே ஆதி வாஹிகர் கையிலே காட்டிக் கொடுக்குமாம் –-தான் முன்னே கைவிளக்கு பிடித்துக் கொண்டு போமாம் – இப்படி அந்த மோஷம் ஆகிற -பழையதாய் இருக்கிற தேசத்திலே நான் போனேன் இன்னது கண்டேன் இன்னது அனுபவித்தேன் -என்று வந்தார் ஒருவரைக் காட்டிச் சொல்லிக் காணுங்கோள்–இப்படி அங்கே போய் வந்தான் ஒருவன் சொல்லுமாகில் அதுவும் ஒன்றாகக் கடவது –-சொல்லாதே– இப்படி தான் பிரமாண ஸ்ரேஷ்டமான ப்ரத்யஷ அநுமா நாதிகளாலே இத்தை சாதிக்க இதுக்கு ஒரு உப பத்தியை இட்டு ஏத்த மாட்டாதே –

வீடு என்னும்–தொன்னெறிக் கண் சென்றாரைச் சொல்லுமின்கள் சொல்லாதே அன்னதே பேசும்-அன்னதே பேசும் அறிவில் – மோஷம் என்று சொல்லப் படும் பழையதான ப்ராப்யத்தை லபித்தவர்களை இன்னார் என்று சொல்லுங்கோள்-என்று கேட்டால் சொல்லாதே-–

அன்னதே பேசும் – பின்னையும் இதுக்கு உத்தரமாக மேன் மேல் என-ஸூ கோ முக்த வாம தேவோ முக்த -என்று வசனம் படிக்கிற இத்தால் என்ன லாபம் உண்டு –-அறிவில் –அவர்கள் ஆகிறார் – தந்தாமுக்கு என்ன ஒரு விவேகம் இல்லாத அறிவு கேடர்-அறிவில் சிறு மனத்து –-இப்போது அறிவில்லை யாகிலும் மேல் அறிவு உண்டாகைக்கு ஈடான நெஞ்சில் அகலமும் இல்லை-ஆங்கு அன்னவரைக் கற்ப்பிப்போம் யாமே –அவ் வவஸ்தா பன்னர் ஆனவர்களை கற்பிக்கை நமக்கு பரமாவதே –-கையிலே மடலை எடுத்துக் கொண்டு-இரண்டு அருகு உள்ளாறும் மலைக்க பெரிய திரு நாளில் போலே உலாவித் திரியலாய் இருக்க-அவ்வறிவு கேடரை அறிவிக்கை நமக்கு பரமாவதே –

அன்னதே பேசும்-அன்னதே பேசும் அறிவில் -இதுக்கு உத்தரமாக முன்பு சொன்னதையே சொல்லா நிற்பார்கள் -அதுக்கு அடி அறிவு கேடராகை –சிறு மனத்து-மேல் அறிவு உண்டாக்கிக் கொள்ளவும் ஒண்ணாதபடி அல்ப மனாக்கள்-ஆங்கு-அவ்விடத்தில்-அன்னவரை-அப்படிப் பட்டுள்ளாரை-கற்பிப்போம்  யாமே-அறிவிப்போம் நாமே-உகந்த விஷயத்தில் மடல் எடுத்து பெறலான காலத்திலே
பிறர்க்கு அறிவிக்கை நமக்கு பணியோ–கையும் மடலுமாக நாடறிய திரியா நின்றால்-இதுவே புருஷார்ர்த்தம் என்று அறியும்படி நாட்டில் உலவா நிற்க-ஓர் இடத்திலே இருந்து உபதேசிக்கி நமக்கு பணியோ –

அது நிற்க – இப்போது அத்தை விடுக-

அது நிற்க –அது கிடக்க கிடீர்-அது ஒரு புருஷார்த்தம் என்று நினைத்து இருப்பார்க்கு அன்றோ அது வேண்டுவது என்று அத்தை உபேஷிக்கிறார்-

“ஊன்வாடவுண்ணாது உயிர்காவலிட்டு உடலிற்பியாப் புலனைந்தும் நொந்து, தான்வாட வாடத் தவஞ்செய்ய வேண்டா“ என்றும்“காயோடு நீடு கனியுண்டு வீசுகடுங்கால் நுகர்ந்து நெடுங்காலம் ஐந்து தீயூடு நின்று தவஞ்செய்ய வேண்டா“ என்றும் இவ்வாழ்வாத்தாமே அருளிச் செய்த்து காண்க. “பொருப்பிடையே நின்றும் புனல் குளித்தும் ஐந்து நெருப்பிடையே நிற்கவும் நீர் வேண்டா“ என்றார் பேயாழ்வாரும்.-“காயிலைதின்றுங் கானிலுறைந்துங்கதிதேடித் தீயிடை நின்றும் பூவலம் வந்துந் திரிவீர்காள், தாயிலுமன்பன் பூமகள் நண்பன் தடநாகப்பாயன் முகுந்தன் கோயிலரங்கம்பணிவீரே“ என்று உபதேசித்தார் பிள்ளைப் பெருமாளும் கலம்பகத்தில்.-பொல்லா வொழுக்கும் அழுக்குடம்புமற்று எம்பெருமானைப் பெற்றுநுபவிக்க நினைப்பவர்கள், மனம் பொறிவழிபோகாது நிற்றற்பொருட்டு நீர்பருகியும் காற்று நுகர்ந்தும் காய் கனி கிழங்கு சருகு வருங்கங்களை உண்டும் விரதங்களால் உண்டி சுருக்கலும், கோடை காலத்தில் வெயில் நிலையிலும் பஞ்சாக் நிமத்தியிலும் நிற்றலும், மாரிக் காலத்தும் பனிக்காலத்தும் நீர்நிலையில் பாசியேற நிற்றலும் முதலிய செயல்களை மேற் கொண்டு அவற்றால் வருந் துன்பங்களைப் பொறுத்து இவ்வாறு சரீரத்தை யொறுத்து நல் வீடு செல்வர்களென்பது அறியத் தக்கது–எம்பெருமானை அர்ச்சாவதாரத்தில் நாம் எளிதாக அநுபவித்து ஆநந்திக்கலாமான பின்பு இப்படிப்பட்ட வீணான காயக்லேசங்கள் படவேண்டா என்று உபதேசிப்பர்கள் ஆழ்வாராதிகள்.–தொன்னெறி என்று பரமபதத்தைச் சொல்லவுமாம், பரமபதத்திற்குச் செல்லும் வழியாகிய அர்ச்சிராதி மார்க்கத்தைச் சொல்லவுமாம். நெறி –கோவிலும் மார்க்கமும்.-ஊழிலை –பழகிப்போன இலை –சருகு இலைக் குரம்பை – இலைகளாற் சமைக்கப்பட்ட குடிசை – பர்ணசாலை.-ஈங்குடலம் விட்டெழுந்து – அருமையாகச் சொல்லப்பட்ட இந்த மநுஷ்ய தேஹத்தைப் பெற்றுவைத்து இது கொண்டே எம்பெருமானை இஷ்டப்படி அநுபவித்து ஆநந்திக்க விரும்பாமல் அநியாயமாக இவ் வுடலைப் பாழாக்க நினைக்கிறார்களே பாவிகள்! என்று வருந்துகின்றார் போலும்.-அருமந்த தேஹத்தைத்தான் இழக்கிறார்களே, அங்குச் சென்றாகிலும் ஏதாவது நல்ல பேற்றைப் பெறுகிறார்களோ, அது ஒன்றுமில்லை, ‘அவன் மோக்ஷம் போனான், இவன் மோக்ஷம் போனான்‘ என்று வாய் நோவச் சொல்வதைக் கேட்கிறோமே யன்றி ‘இன்ன தினத்தில் இன்ன மநுஷ்யன் இன்னஸுகத்தைப் பெற்றான்‘ என்று சொல்லக் கேட்டதே யில்லை.—ஏன் கேட்டதில்லை? –வாமதேவோ முக்த என்று சாஸ்த்ரங்கள் முறையிடுகின்றனவே, சுகன் வாமதேவன் முதலானோர் மோக்ஷ மடைந்தார்களென்று சொல்லக் கேட்கவில்லையோ என்ன,-அப்படி சொல்லியிருப்பது போராது, ஒரு மனிதன் என் கண்ணெதிரே வந்து நின்று நான் ஸூர்ய மண்டலத்தைப் பிளந்து கொண்டு அதன் வழியே சென்று மோக்ஷம் போய்ச் சேர்ந்து கண்டு வந்தேன்“ என்று அங்குப் போய் வந்தார் சொல்லக் கேட்க வேணும், அப்படி ஒரு வருஞ் சொல்லக் கேட்டதில்லையே என்கிறார்.-“வீடென்னுந் தொன்னெறிக்கண் சென்றாரை“ என்றவிடத்து சென்றாரை என்பதற்கு ‘சென்று என்பதற்கு ‘சென்று திரும்பி வந்தவர்களை‘ என்று பொருள் கொள்ளல் வேண்டும். அறிவு இல் சிறுமனத்து மோக்ஷ முண்டென்று சொல்லுகிறவர்களுக்கு விவேகமில்லை, இனி விவேகமுண்டாகலாமென்னவுங் கூடாதபடி நெஞ்சுங் குறுகியது என்கிறார்.-கற்பிப்போம் யாமே –இல்லாத்தொன்றை உண்டென்று சில அவிவேகிகள் சொன்னால் அவர்களோடு வாக்யார்த்தம் சொல்வது தானா எனக்குக் காரியம், நான் பிடித்த புருஷார்த்தத்தை இனிதாகப் பேசுவது தவிர்த்து அந்த அறிவிலிகளோடு வாதப ப்ரதிவாதம் பண்ணுவது எனக்கு வேலையன்று. அவர்கள் மனம் போனபடி ஏதேனும் சொல்லிக் கொண்டிருக்கட்டும் என்று கை யொழிகிறார்.“ஆரானுமாதானுஞ் செய்ய, அகலிடந்தை ஆராய்ந்து அது திருத்தலாவதே“ எனற நம்மாழ்வாரை ஒரு புடை ஒப்பர் இவர்.–

—

இனி, தாம் பற்றின புருஷார்த்தம் காமம் என்று சொல்லவேண்டி, மற்ற தருமம் அர்த்தம் என்ற இரண்டு புருஷார்த்தங்களால் பெறக்கூடிய பேறு இன்னது, இப்படிப்பட்டது –என்று நிரூபிக்கத் திருவுள்ளம்பற்றி, தருமத்தை அநுஷ்டிப்பவர்கள் பெறும்பேறு இன்னதென்கிறார்.

முன்ன நான் சொன்ன அறத்தின் வழி முயன்ற
அன்னவர் தாம் கண்டீர்கள் ஆயிரக் கண் வானவர் கோன்——–19
பொன்னகரம் புக்கு அமரர் போற்றி செய்யப் பொங்கொளி சேர்
கொன்னவிலும் கோளரி மாத் தான் சுமந்த கோலஞ்சேர் ——–20
மன்னிய சிங்காசனத்தின் மேல் வாணெடுங்கண்
கன்னியரால் இட்ட கவரிப் பொதிய விழ்ந்தாங்கு——-21
இன்னிளம் பூந்தென்றல் இயங்க மருங்கிருந்த
மின்னனைய நுண் மருங்குல் மெல்லியலார் வெண் முறுவல் —-22
முன்னம் முகிழ்த்த முகிழ் நிலா வந்தரும்ப
அன்னவர் தம் மானோக்கம் உண்டாங்கு அணிமலர் சேர் ——-23
பொன்னியல் கற்பத்தின் காடுடுத்த மாடெல்லாம்
மன்னிய மந்தாராம் பூத்த மதுத் திவலை —————–24
இன்னிசை வண்டு அமரும் சோலை வாய் மாலை சேர்
மன்னிய மா மயில் போல் கூந்தல் மழைத் தடம் கண் ——25
மின்னிடை யாரோடும் விளையாடி வேண்டிடத்து
மன்னு மணித்தலத்து மாணிக்க மஞ்சரியின் ———-26
மின்னொளி சேர் பளிங்கு விளிம்பிடத்த
மன்னும் பவளக்கால் செம்பொன் செய் மண்டபத்துள் ——27
அன்ன நடைய வரம்பையர் தங்கை வளர்த்த
இன்னிசை யாழ் பாடல் கேட்டு இன்புற்று இரு விசும்பில் ——28
மன்னு மழை தவழும் வாணிலா நீண் மதி தோய்
மின்னொளி சேர் விசும்பூரும் மாளிகை மேல் ——-29
மன்னு மணி விளக்கை மாட்டி மழைக் கண்ணார்
பன்னு விசித்ரமாப் பாப்படுத்த பள்ளி மேல் ———30
துன்னிய சாலேகஞ் சூழ் கதவத் தாள் திறப்ப
அன்ன முழக்க நெரிந்துக்க வாணீலச்——31
சின்ன நறுந்தாது சூடியோர் மந்தாரம்
துன்னு நறு மலரால் தோள் கொட்டிக் கற்பகத்தின் ——32
மன்னு மலர்வாய் மணி வண்டு பின் தொடர
இன்னிளம் பூந்தென்றல் புகுந்தீங்கு இள முலைமேல் ——33
நன்னறும் சந்தனச் சேறுள் புலர்த்தத் தாங்க அருஞ்சீர்
மின்னிடை மேல் கை வைத்து இருந்து ஏந்து இள முலை மேல் ——-34
பொன்னரும் பாரம் புலம்ப வகம் குழைந்து ஆங்கு
இன்ன வுருவின் இமையாத் தடம் கண்ணார் ——-35
அன்னவர் தம் மாநோக்கம் உண்டு ஆங்கு அணி முறுவல்
இன்னமுதம் மாந்தி இருப்பர் இது வன்றே ——36
அன்ன வறத்தின் பயனாவது ஒண் பொருளும்
அன்ன திறத்தே யாதலால் காமத்தின் ———-37
மன்னும் வழி முறையே நிற்று நாம் மானோக்கின்
அன்ன நடையார் அலரேச ஆடவர் மேல் —–38
மன்னு மடலூரார் என்பதோர் வாசகமும்
தென்னுரையில் கேட்டு அறிவது உண்டு அதனை யாம் தெளியோம் ——39–

முன்னம் நான் சொன்ன அறத்தின் வழி முயன்ற அன்னவர் தாம் –(புருஷார்த்தங்களில்) முதலதாக நான் எடுத்துச் சொன்ன தருமத்தின் வழியிலே அநுஷ்டானஞ் செய்தவர்கள்
ஆயிரம் கண் வானவர் கோன் பொன் நகரம் புக்கு–ஆயிரங் கண்ணுடையனான இந்திரனுடைய அழகிய லோகத்திற் சென்று சேர்ந்து
அமரர் போற்றி செய்ய–தேவர்கள் வாழ்த்தப் பெற்று,
பொங்கு ஒளி சேர் கொல் நவிலும் கோள் அரிமாதான் சுமந்த கோலம் சேர் மன்னிய சிங்க ஆசனத்தின் மேல்–மேன் மேலும் வளர்கின்ற ஒளியை யுடையதும், கொல்லுந் தொழிலிற் பழகின் வலிய சிங்கத்தால் சுமக்கப்பட்டதும், அழகியதும், பொருத்த முடையதுமான சிங்காசனத்தின் மேலே (இருந்து கொண்டு)
வாள் நெடு கண் கன்னி யரால் இட்ட–வாள் போற் கூரிய நீண்ட கண்களை யுடைய கன்னிகைகளாலே வீசப்பட்ட
கவரிப் பொதி யவிழ்ந் தாங்கு—சாமரத் திரள்கள் (தம் மேல் வந்து) மலரப் பெற்று
இன் இள பூ தென்றல் இயங்க–இனிதாயும் மந்தமாயும் பரிமள முடையதாயு மிருக்கிற தென்றல் வந்து வீசப் பெற்று
மருங்கு இருந்த மின் அனையை நுண் மருங்குல் மெல் இயலார்–அருகே யிருக்கிற மின் போல் ஸூஷ்மமான இடையை யுடைய மாதர்கள்
வெண் முறுவல்–(தங்களுடைய) வெளுத்த பற்களாலே
முன்னம் முகிழ்த்த –அபிப்பிராயத்தை ஸூசிப்பிக்கின்ற
முகிழ் நிலா வந்து அரும்ப–இள நிலா வந்து மேலே ப்ரஸிக்க
அன்னவர் தம் –அப்படிப்பட்ட மாதர்களுடைய
மான் நோக்கம் உண்டு–மானின் நோக்குப் போன்ற நோக்கை அநுபவித்து
ஆங்கு–அவ்வளவிலே
அணி மலர சேர்–அழகிய பூக்கள் நிறைந்துள்ள
பொன் இயல் கற்பகத் தின் காடு உடுத்தமாடு எல்லாம்–பொன் மயமான கற்பகக் காடுகள் நிறைந்த ப்ரதேசங்க ளெல்லாவற்றிலும்
மன்னிய மந்தாரம் பூத்த மது திவலை–நிலை பெற்றிருக்கிற பாரிஜாத வ்ருக்ஷங்களின் பூக்களிலுள்ள மகரந்த பிந்துக்களில்
இன் இசை வண்டு அமரும் சோலை வாய்–இனிய இசைகளைப் பாடுகின்ற வண்டுகள் பொருந்தி யிருக்கப் பெற்ற பூஞ்சோலைகளிலே,
மாலை சேர் மன்னிய மா மயில் போல் கூந்தல்–புஷ்பங்களை யணிந்தும் மயில் தோகை போன்று மிருக்கிற கூந்தலை யுடையவர்களாயும்
மழை தட கண்–குளிர்ந்து விசாலமான கண்களை யுடையவர்களாயும்
மின் இடையாரோடும்–மின்போல் நுண்ணிய இடையை யுடையவ்ர்களாயு மிருக்கிற அப்ஸரஸ் ஸ்த்ரீகளோடே
வேண்டிடத்து விளையாடி–யதேஷ்டமான இடங்களில் ரமித்து
மன்னும் மணி தலத்து–சிறந்த ரத்னங்களழுத்தின ஸ்தலங்களிலே (கட்டப்பட்டு)
மாணிக்கம்மஞ்சரியின்–மாணிக்க மயமான பூங் கொத்துக்களை யுடையதும்
மின்னின் ஒளி சேர் பளிங்கு விளிம்பு அடுத்த–மின்னல் போலே பளபள வென்று விளங்குகின்ற ஸ்படிகக் கற்களாலே குறடு (கொடுங்கை) கட்டப் பெற்றதும்
மன்னும் பவளக்கால்–சிறந்த பவழ ஸ்தம்பங்களை யுடையதும்
செம் பொன் செய்–செம் பொன்னால் செய்யப் பட்டதுமான
அன்னம் நடைய அரம்பையர் தம் கை வளர்த்த–அன்ன நடையுடைய அப்ஸரஸ்ஸுக்களின் கை வழியாக வுண்டான
இன் இசை யாழ் பாடல்–இனிய இசையை யுடைய வீணையின் பாட்டை
கேட்டு இன்புற்று–கேட்டு ஆனந்தித்தும்,
இரு விசும்பில் மன்னு மழை தவழும்–பரந்த ஆகாசத்திலே பொருந்தி யிருக்கிற மேக மண்டலங்கள் வந்து படியப் பெற்றதும்
வாள் நிலா நீள் மதி தோய்–அழகிய நிலவை யுடைய பெரிய சந்திரன் வந்து படியப் பெற்றதும்
மின்னின் ஒளி சேர்–மின்னலின் ஒளி போன்ற ஒளியை யுடையதும்
விசும்பு ஊரும்–ஆகாசத்தில் ஸஞ்சரிப்பதுமான
மாளிகை மேல்–விமாநத்திலே
மழை கண்ணார்–குளிர்ந்த கண்களை யுடையரான மாதர்கள்
மன்னு மணி விளக்கை மாட்டி–என்று மணையாத மணி விளக்குகளைத் தொங்க விட்டு
விசித்திரமா பாப்படுத்த –ஆச்சரியமாக விஸ்தாரமாய்ப் பரப்பின்
பன்னு பள்ளி மேல் –கொண்டாடத்தக்க சயனத்தின் மீது
துன்னிய சாலேகம் சூழ் கதவம் தான் திறப்ப –நெருங்கிய சன்னல்களைச் சுற்றி யுள்ள கதவுகள் திறந்து கொள்ள,
இன் இள பூ தென்றல்–பரம போக்யமான மந்த மாருதமானது
அன்னம் உழக்க நெரிந்து உக்க வாள் நீலம் நறு சின்னதாது சூடி–அன்னப் பறவைகள் மிதிப்பதனாலே நெரிந்து துகளாய்ப் போன அழகிய நீலோத்பலத்தின் மணம் மிக்க சிறிய தாதுகளைச் சூடிக் கொண்டும்
ஓர் மந்தாரம் துன்னு நறு மலரால் தோள் கொட்டி–சிறந்த மந்தார வ்ருக்ஷத்திலே நெருங்கி யுள்ளதும் மணம் மிக்கதுமான புஷ்பங்களாலே தோள்களை அலங்கரித்துக் கொண்டும்
கற்பகத்தில் மன்னுமலர் வாய் மணி வண்டு பின் தொடர–கல்ப வ்ருக்ஷத்திலே பொருந்திய பூக்களிலே படிந்த அழகிய வண்டுகள் பின் தொடரப் பெற்றும்
ஈங்கு புகுந்து–இவர்கள் ரமிக்கு மிடங்களிலே வந்து சேர்ந்து
இள முலை மேல் நல் நறு சந்தனம் சேறு உள் புலர்ந்த–இள முலைகள் மேல் பூசப்பட்ட நல்ல மணமுடைய சநதனச் சேற்றை நன்கு உலர்த்த
தாங்க அரு சீர் மின் இடை மேல் கை வைத்து இருந்து–தரிக்க முடியாத (ஸூக்ஷ்மமான) அழகிய மின் போன்ற இடுப்பின் மீது கையை வைத்துக் கொண்டிருந்து
ஏந்து இள முலை மேல் பொன் அரும்பு ஆரம் புலம்ப–உந்நதமான இள முலை மேலே காசு மாலைகள் ஒலிக்கும்படி நிற்க
ஆங்கு–அவ் விருப்பைக் கண்டு
அகம் குழைந்து–மனமுருகி
இன்ன உருவின் இமையா தடங்கண்ணார் அன்னவர் தம் –இப்படிப்பட்ட விலக்ஷணமான வடிவு படைத்த தேவ மாதர்களுடைய
மான் நோக்கம் உண்டு–மானின் நோக்குப் போன்ற நோக்கை அநுபவித்து
ஆங்கு–அதனோடு கூட
அணி முறுவல் இன்அமுதம் மாந்தி இருப்பர் –அழகிய புன்சிரிப்பாகிற இனிய அம்ருதத்தையும் புஜித்திருப்பர்கள்
அன்ன அறத்தின் பயன் ஆவது இது அன்றே –அப்படிப்பட்ட (முன்னே நான் சொன்ன) தர்ம புருஷார்த்தத்திற்குப் பலனாகப் பெறும் பேறு இதுவே யாம்.
ஒண் பொருளும் அன்ன திறதத்தே–சிறந்த அர்த்த புருஷார்த்தத்தின் பலனும் அப்படிக்கொதத்தேயாம்
ஆதலால் –இப்படி தர்ம அர்த்தங்களாகிய இரண்டு புருஷார்த்தங்களுக்கும் காமமே பயனாகத் தேறுவதனால்
காமத்தின்–அக் காம புருஷார்த்தத்தினுடைய
மன்னும் வழி முறையே –நிலை நின்ற வழியாகிய பகவத் காம மார்க்கத்திலே
நாம் நிற்றும்–நாம் ஊற்றமுடையரா யிருப்போம்.
மான் நோக்கின் அன்னம் நடையார்–‘மான் போன்ற நோக்கையும் அன்னம் போன்ற நடையையு முடைய மாதர்கள்
அவர் ஏச –(உலகத்தார்) பழி தூற்றும் படி
ஆடவர் மேல்–புருஷர்களின் மேலே (ஆண்களை நோக்கி)
மன்னும் மடல் ஊரார் என்பது ஒர் வாசகமும் –மடலூரக் கூடாது“ என்று சொல்லுகிற ஒரு வாக்கியத்தை
தென் உரையில் கேட்டு அறிவது உண்டு –தமிழ்ப் பாஷையில் கேட்டு அறிந்திருக்கிறோம்.
யாம் அதனை தெளியோம்–அந்த வாக்கியத்தைத் தெளிவுடையதாக நாம் நினைக்க மாட்டோம் (அது அஸங்கதம்)

முன்ன நான்  சொன்ன -இத்யாதி-முன்பு நான் இந்த நாலு புருஷார்த்தைத்தையும் சொல்லுகிற இடத்தில்-தர்மத்தில் வந்தவாறே -சாத்திய ரூபத்தாலும் சாதன ரூபத்தாலும் நிர்ப்பதோர் ஆகாரத்தைக் கொண்டு-மன்னும் அறம் -என்றேன் –-இஹ லோக போகத்தை வ்யாவர்த்திக்கைக்காகச் சொன்னேன் அத்தனை-அதில் நான் நினைத்த அம்சம் அறியாதே குவால் உண்டாக நினைத்து இருக்கக் கூடும் அறிவு கேடராய் இருப்பார் ஆயிற்று –-ஸ்வர்க்கே அபி பாத பீதஸ்ய ஷபிஷ்ணோர் நாஸ்தி நிர்வ்ருதி -ஸ்ரீ விஷ்ணு புரா -6-5-50 அதுக்காக அவ்விடத்தை ஸ்பஷ்டமாக சொல்லா நின்றேன் -கேளுங்கோள்–முன்ன நான்  சொன்ன அறத்தின் வழி முயன்ற   –-முன்பு நான் சொன்ன அறத்தை சாஸ்திர உக்தமாக அனுஷ்டித்தவர்கள் அறத்தின் வழி என்கையாலே அந்த உபாய அனுஷ்டானத்தின் உடைய மிறுக்குத் தோற்றுகிறது–அது அனுஷ்டிக்கும் இடத்தில் கரணம் தப்பினால் மரணம்-அதில் ஏதேனும் ஒரு  ஸ்வரத்திலே அங்கத்திலே வைகல்யம் பிறக்கில் பின்னை ப்ரஹ்ம ரஜஸ்  சாயப் பிறக்கும் இத்தனை –-அன்னவர் தாம் கண்டீர்கள்- -அத்தை அருமைப் பட்டு அனுஷ்டித்த அப்படிப்பட்ட அவர்கள் –

முன்ன நான்  சொன்ன அறத்தின் வழி முயன்றஅன்னவர் தாம் கண்டீர்கள் –வ்யவஸா யாத்மிகா புத்திரேகேஹ -அத்யாவஸா யாத்மிகையான புத்தியை உடையவனுக்கு-சாதன சாத்யங்கள் ஒன்றாய் இருக்கும் –பஹூ சாகா ஹ்ய நந்தாச்ச புத்த யோ அவ்யவசாயி நாம் –அவயவசாயிகள்   உடைய புத்தி பஹூ சாயையாய் இருக்கும்-பல தலையாய் இருக்கும்-சாதனங்களும் அநேகமாய்-சாத்யங்களும் அநேகமாய் இருக்கும் –அப்படியே காம்ய ரூபமான கர்மம் தன்னையே கர்மண்யே வாதி காரச்தே -என்கிறபடியே -அகர்த்ருகமாக பாலாபி சந்தி ரஹிதையான அனுஷ்டானத்தை அனுஷ்டித்தால்
மோஷ சாதனமாக கடவது என்கிற நியாயத்தைப் பற்ற பகவத் புருஷார்தத்துக்கு சாதனமாக சொன்ன முகத்தாலே தூஷித்தது கீழ் –அந்த கர்மம் தனக்கு ஸ்வர்க்க போகத்தை புருஷார்த்தமாக  பிரதிபத்தி பண்ணி அதுக்கு சாதனமாம் ஆகாரத்தாலே காம்யார்த்த பிரசுரமாய் இருக்கும் என்னும் இடத்தை காட்டுகிறது-கீழே நான் சொன்ன தர்ம மார்க்கத்திலே உத்சாகித்தவர்கள் கிடக்கிடி கோள்-அன்னவர் -என்கிறது -நேருவது எல்லாம் நேர்ந்து படுவது எல்லாம் படச் செய்தே-அல்பமேயாய் இருக்கிற ஸ்வர்க்க புருஷார்த்தத்தை பலமாகக் கொள்ளுகிற ஹேயரை அநாதரிக்கிறார் –

ஆயிரக் கண் வானவர் கோன்-இங்கு நின்றும் போகிறவனுக்கு நிர்வாஹகனாய் இருக்கிறவன் ஆயிரம் கண் கொண்டாயிற்று அவ் விஷயத்தை அனுபவிப்பது –-பொன்னகரம் புக்கு – அதில் ஸ்லாக்கியமான தேச வாசமே அமையும் என்னும் படி இருக்கிற விடத்தே போய்ப் புக்கு –-அமரர் போற்றி செய்யப் – முடியுடை வானவர் முறை முறை எதிர் கொள்ள -என்னுமா போலே அங்குள்ள தேவர்கள்-அர்த்த பரராய் சம்சாரத்திலே இருந்து இக் காம புருஷார்த்தத்தை ஆதரித்து அதுக்கீடாக தன்னை ஒருத்து சாதனா அனுஷ்டானம் பண்ணி வருவான் ஒரு மகாத்மா உண்டாவதே -என்று கொண்டாட –-

அவர்கள் பலம் இருக்கும் படியைச் சொல்லுகிறது மேல் –ஆயிரக் கண்--இப்படி நேருவது எல்லாம் நேர்ந்தவன் -விஷய தர்சனத்துக்கு ஆயிரம் கண் உடையவன் –விடத்தவாய் ஓராயிரம் இராயிரம் கண்   -என்று அவனுக்குப் பல கண் உண்டு இறே -பகவத் அனுபவத்துக்கு –புண்டரீகம் ஏவம் அஷிணீ-என்றும்
தாமரைக் கண்ணனை விண்ணோர் பரவும் தலை மகனை -என்றும் அடைவுடையார் தோற்று அடைவு கெட நின்று ஏத்தும் படியான கண் அழகை உடையவன் முகத்திலே போய் விழிக்கிறது அன்றே –
பீறின சீலை போலே கண்ட விடம் எங்கும் துளையாம் படி இருக்கிறவன் முகத்திலே இறே விழிப்பது-
என்றும் விஷய ப்ரவணரில் நேத்ர பூதனை இங்கனே இறே இவர்கள் சொல்லுவது –வானவர் கோன்--அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதியோ -என்பார்கள்-மனுஷ்யனில் காட்டில் நாலு நாள் எழ இருந்து சாம்-இவ்வளவைக் கொண்டு போரப் பொலியத் தங்களையும் அவர்களாக அபிமானித்து இருக்கும் ஆக்கரான அமரர்களுக்கு நிர்வாஹகனான முகத்திலே யாயிற்று விழிப்பது    –-பொன்னகரம் –திகழ் பொன்னுலகு ஆள்வார்-என்கிற தேசத்திலேயோ –-நரகாதிகளில் வ்யாவ்ருத்தி-அல்பமான தேசத்திலே யன்றே புகுகிறது –-புக்கு –-புகுகை தானே உத்தேச்யமாய் அர்ச்சிராதி மார்க்கத்தாலே வழி உள்ளார் சத்கரித்து கொண்டாடப் போகிறதோ ––அமரர் போற்றி செய்யப் ––முடியுடை வானவர் முறை முறை எதிர் கொள்ளப் புகுகிறதோ-அமரராய்த் திரிகின்றார்கள் -என்று ஆக்கரான தேவதைகள்
சம்சார பூமியிலே இருந்து ஸ்வர்க்க அனுபவத்திலே ஸ்ரத்தை பிறந்து இதுக்கு உறுப்பாக சாதன அனுஷ்டானம் பண்ணி இவ்வளவு வருவானைக் கிடைக்குமே -இவனும் ஒருவனே -என்று கொண்டாடா நிற்பார்கள் –

பொங்கொளி சேர்-காலம் செல்லச் செல்ல ஒளி மழுங்குகை  அன்றிக்கே-புண்ய  பலம் ஆகையாலே மிக்கு வாரா நின்றுள்ள ஒளி சேர்ந்து இருப்பதாய் –கொன்னவிலும் கோளரி மா – கொலையைச் செய்யா  நிற்பதுமாய்-எழுந்து இருந்து பாயுமா போலே -என்று சொல்லலாம் படியாய்-பெரிய மிடுக்கை யுடைத்தாய் இருந்துள்ள சிம்ஹங்கள் ஆனவை –-தான் சுமந்த –-ஹிருதயத்திலே பரிவோடு சுமந்தால் போலே யாயிற்று தரிக்கும் படி –-கோலஞ்சேர்--நாநா வான வகுப்புக்கள் சஹஜமானால் போலே பொருந்தி இருக்கும் ஆயிற்று –-மன்னிய சிங்காசனத்தின் மேல் – சம்சாரிகமான போகங்களில் காட்டில் நாலு நாள் எழ இருந்து எழுந்து இருக்கலாம் படியான சிம்ஹாசனத்தின் மேலே –-வாணெடுங் கண் கன்னியரால் இட்ட  கவரிப் பொதிய விழ்ந்தாங்கு--ஓர் ஆளும் ஓர் நோக்கும் நேரான கண்களை உடையராய் கால தத்வம் உள்ளதனையும் புஜியா நின்றாலும் அபூர்வைகளாய் இருக்கும் ஸ்த்ரீகளாலே இடப்பட்ட-கவரித் திரள் கட்டவிழ்ந்து -அவ்விடத்திலே –

பொங்கொளி சேர்--சிம்ஹாசனத் தொழில் வகுப்பைக் கண்டு கொண்டு இருக்கும் படி கிளர்ந்த ஒளி சேர்ந்து இருப்பதாய் கோப்புடைய –கொன்னவிலும் –-கொல் நவிலும் -கிட்டின அப்போதே முடிக்கும் என்று கொலையை வ்யவஹாரியா நிற்பதாய் –-கோளரி மாத் தான் சுமந்த –-விநாசத்தை தரிக்கைக்கு -மிடுக்கை உடைத்தாய் இருப்பதொரு சிம்ஹமானது தானே சுமந்து நிற்கிறதோ -என்று சங்கிக்கும் படி –கோலஞ்சேர் –நாட்டில் உள்ள தொழில் எல்லாம் இதிலேயோ -என்னும் படி அழகு சேர்ந்து இருப்பதாய் –-மன்னிய சிங்காசனத்தின் மேல் – சம்சாரிகமான போகத்தில் காட்டில் நாலு நாள் எழ இருந்து பொகட்டுப் போகிறவர்களைப் போலே அன்றியே வருவார்க்கு எல்லாம் தானேயாம் படி இருக்கையாலே -மன்னிய -என்கிறது அரிமா -சிம்ஹம்-பாய்மா -கைம்மா -என்னுமா போலே-கோள் -மிடுக்கு-தான் சுமந்த -சிலர் சுமத்தச் சுமக்கை அன்றிக்கே ஆதாரத்தோடு தானே சுமக்கை –-வாணெடுங்கண்- ஓர் ஆளும் ஓர் நோக்கும் நேராம்படியான கூர்மையை யுடைத்தாய் புஜிக்கிறவன் அளவு அன்றிக்கே  விஞ்சின போக்யதையை யுடைத்தான கண் அழகை யுடைய –-கன்னியரால் இட்ட – ஒரு கல்பம் எல்லாம் புஜியா நின்றாலும் பின்னையும் புதுமை மாறாதே இருக்கிற ஸ்திரீகளால் இடப்பட்ட-கவரிப் பொதிய விழ்ந்து –
அவர்கள் வீசின வாறே கட்டவிழ்ந்து எல்லாம் கூடத் தள்ளக் கடவது – அத்தைப் பிரித்து வாங்கினவாறே விடக் கடவது அத்தைப் பொதிகையும் விழுகையுமாகச் சொல்லுகிறது –-ஆங்கு –அவ் வவஸ்தையில்

இன்னிளம் பூந்தென்றல் இயங்க மருங்கிருந்த--இனியதாய் மந்தமாய் பரிமளத்தை யுதைத்தான தென்றல் சஞ்சரிக்கக் கிண்ணகத்தை எதிரிட ஒண்ணாதாப்  போலே -போக்யதையின் மிகுதியாலே நெருக்க ஒண்ணாத அருகே இருக்க வேண்டியவராய் –

இன்னிளம் பூந்தென்றல் இயங்க –-ஆச்சா மரம் வீசுகையினாலே இனியதாய் இளையதாய் நன்றான தென்றல் வந்து சஞ்சரிக்க -என்னுதல்–அன்றிக்கே-மந்த மாருதமாய் நாநா விதமான  பூக்களிலே போய் பிரவேசிக்கும் இடத்து-ஆவி எழுந்து வெக்கை தட்டி இருக்கிறபடி பிசுகி வருகை அன்றிக்கே செவ்விப் பரிமளத்தை கொய்து கொடு வந்து – தென்றலானது இயங்க என்று தோன்றல் தானாகவுமாம் –
ஒரு சேதனன் புகுந்தானாய் சம்போகத்துக்கு துணுக்குப் பிறக்கும் படி இருக்கை அன்றிக்கே
சம்போக வர்த்தகமுமாய் ஸ்பர்ச வேத்யமுமாய் இருக்கை –-கவரியான போது தன் பக்கல் நின்றும்  வேறு ஒன்றில் போகாதபடி நெஞ்சும் இனியதாய் உடம்பிலே பட்டவாறே துணுக்குப் பிறக்கும் படி இருக்கை –-மருங்கிருந்த- போக்யைகளான ஸ்திரீகளை ஒழிய தரிக்க மாட்டாமையாலே கூட வைத்துக் கொண்டு இருப்பார்கள்-அதின் முன்னே இருக்கிற கிண்ணகப் பெருக்குப் போலே எதிர்ச் செறிக்க ஒண்ணாத படி ஆழம் காலாய் அருகே வைத்துக் கொண்டு இருப்பார்கள்

மின்னனைய நுண் மருங்குல் மெல்லியலார் வெண் முறுவல் – விழேல் எண்ணப் பண்ணும் மின்னைப் போலி எண்ணப் படும் நுண்ணுய மருங்கை யுடையருமாய் மிருது ஸ்வ பாவைகளுமாய் இருக்கிறவர்கள் உடைய ஹிருதயத்தில் கிடக்கிற பூக் கொய்கை யாகிற கார்யத்தைக் காட்டுகிற வெளுத்த முறுவல் ஆகிற –-முன்னம் முகிழ்த்த முகிழ் நிலா வந்தரும்ப--இள நிலா வந்து அரும்ப –-அன்னவர் தம் மானோக்கம் உண்டு- அப்படிப் பட்டவர்கள் மான் போலே நோக்கை புஜித்து –-ஆங்கு அணிமலர் சேர் பொன்னியல் கற்பத்தின் காடுடுத்த மாடெல்லாம் மன்னிய மந்தாராம் பூத்த –-புண்ய பலத்தாலே நினைத்த போதே முன்பு தோன்றுகிற சோலையிலே முறுவலால் தோற்றுவித்த பூக் கொய்கையைப் பேசுகிறது-

மின்னனைய நுண் மருங்குல் மெல்லியலார் வெண் முறுவல் – போக்தாவானுக்கும் இவள் இவ்விடையைக் கொண்டு எங்கனே தான் தரிக்கும் படி -என்று கண்ட போதெல்லாம்  துணுக்கு என்னும் படி –மின்னொத்த நுண்ணிய இடையை யுடைய ராகையாலே கலக்கவும் பொறாதே கை வாங்கி இருக்கவும் பொறாத மார்தவத்தை யுடையரான ஸ்திரீகள் உடைய வெண் முறுவல் உண்டு -தந்த பங்க்தி -அதனுடைய –-முன்னம் முகிழ்த்த முகிழ் நிலா வந்தரும்ப-–முன்னம் என்கிறது அபிப்ராயம் –
அந்த அபிப்ராயம் ஆனது போய் பக்வமாய் ஆரம்பித்தால்   போலே இருக்கிற இரு நிலாவானது வந்தரும்ப –-அன்னவர் தம் மானோக்கம் –-இன்ன விடத்தே போய் விளையாடக் கடவோம் என்கிற நினைவை நோக்காலே ஸ்மரிப்பிபாள்  யாயிற்று –-உண்டு – அப்படிப் பட்ட மிருதுவான நோக்கை யுடைய அவர்கள் நோக்கிப் பருகி -இது காணும் அவர்களுக்கு உஜ்ஜீவனம்-இவன் ஒன்றாக ஸ்மரித்து அத்தை உண்டு அறுக்க மாட்டாதே கிடந்து அலையா நிற்க -அதுக்கு மேலே குளிர்ந்து நோக்குவார்கள்-ஆங்கு அவ்வளவிலே –-இவர்கள் லீலா ரசம் அனுபவிக்கும் படி சொல்லுகிறது மேல்-அணி மலர் சேர் பொன்னியல் கற்பத்தின் காடுடுத்த மாடெல்லாம்--செறியப் பூத்த பூக்கள் பரப்பு மாறி இருப்பதாய் பொன்னாலே செய்யப் பட்டதாய்-கற்பகக் காடாய் தரிசு கிடக்கும் இடம் எல்லாம்-மாடெல்லாம் மன்னிய –உண்டாய் உள்ள –-மந்தாராம் பூத்த – பூவாய்க் கிடக்கும் –

மன்னிய மந்தாராம் பூத்த மதுத் திவலை இன்னிசை வண்டு அமரும் சோலை வாய் மாலை சேர்--நிலை நிற்கும் கற்பகங்கள் -குடியா வண்டுகள் உண்ணச் சிறகு ஓசையிலே   அறியும் இத்தனை –-மன்னிய மா மயில் போல் கூந்தல் மழைத்  தடம் கண் மின்னிடை யாரோடும் – அங்கு இவர்கள் ஒப்பனை இருக்கும் படி – விளையாடி –-இனி ஓலக்கம் இருக்கும் படி சொல்லுகிறது –-வேண்டிடத்து--அபேஷையின் படியே –

மதுத் திவலை ––அப்பூவில் உண்டான மது வெள்ளத்தின் உடைய திவலையிலே–இன்னிசை வண்டு –
அத்தைப் பானம் பண்ணுகைக்காக வண்டுகள் படிந்து கிடக்கும் – அவற்றுள் வண்டு உண்டு என்று அறிவது அவற்றின் இன்னிசை  கேட்டவாறே யாயிற்று-அமரும் சோலை வாய் – பரிமளம் போலே படிந்து கிடக்கும் யாயிற்று சோலை இடத்திலே –-மாலை சேர் மன்னிய மா மயில் போல் கூந்தல் மழைத் தடம் கண் –ஒரு கொம்பில் நின்றும் பறித்துப் போந்து மாலையாக்கிக் சேர்க்கிற விளம்பத்தாலே வரும்-செவ்வி யழியுமது அன்றிக்கே-குழலிலே மாலையாய்ப் பூத்தால் போலே இருப்பதாய் – நாயகன் முன்பே மயிரை ஒரு கால் குலைத்தால் அவனுக்கு சகல தாபங்களும் ஆறும்படியாய் – பெரிய மயில் தோகை விரித்தால் போலே இருக்கிற அளக பாரத்தை யுடையருமாய்-கால தத்வம் உள்ளதனையும் துவக்குகைக்கும் மயிர் முடியே போந்து இருக்க-அதுக்கு மேலே கண்ணாலே ஒரு கால் கடாஷித்தால் ஒரு பாட்டம் வர்ஷித்தால் போலே இருக்கும் படி குளிர்ந்த  கண்களை யுடையருமாய் இருந்துள்ள –-மின்னிடை யாரோடும் விளையாடி வேண்டிடத்து-ஸ்திரீகளோடே போக உபோகாதத்திலே கால ஷேபத்தைப் பண்ணி-வேண்டிடத்து விளையாடுதல் -என்னுதல்–வேண்டிடத்து மன்னும் மணித்தலத்து என்று மேலே கூட்டுதல்  – நெடும் போது விளையாடி ஆயாசிக்கையால் உண்டான ஸ்ரமம் ஓர்இடத்திலே இருந்து ஆற வேண்டி இருக்கும் இறே–இவனுடைய புண்ய பலம் பக்வமாய் இருக்கையாலே இவன் இருக்க அபேஷிதமான விடத்தே  அப்போதே அது உண்டாய் இருக்கும் –

மன்னு மணித்தலத்து மாணிக்க மஞ்சரியின் மின்னொளி சேர் பளிங்கு விளிம்பிடத்த--மாணிக்கங்களைக் கொத்துப்-பூம் கொத்தாகத்த் தூக்கி-மன்னும் பவளக்கால் செம்பொன் செய் மண்டபத்துள் அன்ன நடைய – ஆடுவார் சாய்ந்து இருக்கை–அரம்பையர் – தேவ ஸ்திரீகள் –-தம் கை வளர்ந்த இன்னிசை யாழ் பாடல் கேட்டு--நீரூட்டி வளர்த்தால் போலே கையாலே தடவி வளர்த்த-இன்புற்று – அந்த போக்யதையை அனுபவித்து –

மன்னு மணித்தலத்து –-உண்டான நீல ரத்னங்களாலே சேர்த்துச் சமைக்கப் பட்டு இருந்துள்ள நிலத்திலே-மாணிக்க மஞ்சரியின்- மாணிக்கக் கொத்துக்களை இடையிடையே அழுத்துவார்கள்
ஒரு பிரதேசத்திலே பொன் அரிதாய் இருக்குமா போலே அங்குத்தையார்க்கு ஆச்சர்யமாய் இருப்பது பளிங்கு யாயிற்று –-மின்னொளி சேர் பளிங்கு விளிம்பிடத்த--மின்னொளி போலே இருக்கிற ஒளியை யுடைத்தான பளிங்கைக் கொண்டு வந்து -விளிம்பிலே குறடு கட்டுவார்கள்  –-மன்னும் பவளக்கால் செம்பொன் செய் மண்டபத்துள் –-சாய்ந்து நிற்கிற ஸ்திரீகளுக்கு ஓரடி போகில் தரிக்க வரிதாம் படியான பவளத் தூணை யுடைத்தாய்-மாற்றற்ற செம் பொன்னால் செய்யப் பட்ட மண்டபத்திலே-அன்ன நடைய வரம்பையர் தம் – அன்னத்தோடு ஒத்த நடையை யுடையராய் இருக்கிற அப்சரஸ் ஸூ க்களுடைய –-கை வளர்த்த இன்னிசை யாழ் பாடல் கேட்டு – நீர் வரத்து வளர்ப்பாரைப் போலே இவர்களுடைய கர ஸ்பர்ஸமே நீராக வளர்ந்த இனிய இசையை யுடைத்தான யாழில் உண்டான பாட்டைச் செவியாலே அனுபவித்து-சாம க்ரியால் குறைவற்று இருக்கிற யாழைத் தட்டி பின்பு அது பண் பட்ட வாறே மிடற்றிலே மாற்றிப் பாட அத்தைக் கேட்டு –-இன்புற்று – ஆனந்த நிர்பரனாய்-

இனி சம்போக அனுபவம் பேசுகிறது-இரு விசும்பில் மன்னு மழை தவழும் வாணிலா நீண் மதி தோய்மின்னொளி சேர் – மேகம் இளைப்பாறும்-போக்யனான சந்திரனும் அப்படியே –-விசும்பூரும் –
பள்ளப் பாறை யுள்ள ஸ்தலம்-மாளிகை மேல் மன்னு மணி விளக்கை மாட்டி- மாணிக்கத்தின் அழுக்கை கழற்றி-நிலை விளக்காக வைத்து –-மழைக் கண்ணார் – அடுத்து ஒரு கால் பார்க்க-கால தத்வம் உள்ளதனையும் வவ்வலிடும்படி பண்ணும்-பன்னு விசித்ரமாப் பாப்படுத்த பள்ளி மேல்- படுக்கை படுத்த படி கண்டு வாய் புலர்த்த – விசித்ரம் -நாநா வர்ணமாகப் பரப்பப் படுத்த படுக்கையிலே –துன்னிய சாலேகஞ் சூழ் கதவத் தாள் திறப்ப-துன்னிய -காற்றைப் பிடித்து புகுரவிட வற்றாய் இருக்கை-தாள் திறப்ப -வேண்டின போதே தானே திறப்ப –-அவ்வழியே புகும் தென்றலைப் பேசுகிறது
அன்ன முழக்க  நேரிந்துக்க வாணீலச் சின்ன நறுந்தாது சூடியோர் மந்தாரம்- அன்னங்கள் புக்கு அள்ளல் சேற்றை உழக்குமா போலே-தேனும் சுண்ணமும் தாதும் ஒன்றாக உழக்க –-துன்னு நறு மலரால் தோள் கொட்டிக் கற்பகத்தின் மன்னு மலர்வாய் மணி வண்டு பின் தொடர--அத்தாலே அது துகளாய்-ஒளி மிக்க நீலப் பாவின் சின்ன நறும் தாதை ராஜாக்கள் வளையம் வைக்குமா போலே வைத்து
மந்தாரப் பூவைத் தோளில் தோள் மாலையாக ஏறிட்டு கற்பகத்துக்கு எழுதிக் கொடுத்த வண்டுகள் தன்னைக் கொண்டு எழுந்து போகும் படியாய் –

இனி ஒரு வெளி ஒலக்கமும் சம்போகார்த்தமாய் இருப்பதொரு இருப்பும் ஒரு தென்றலும் அபேஷிதமாய் இருக்கும் இறே -அத்தைச் சொல்லுகிறது –-இரு விசும்பில் – பரப்பு உடைத்தான ஆகாசத்திலே –-மன்னு மழை தவழும் – கங்கை கடக்கிற போது ஒரு மழையும் துளியும் மின்னும் உதவினால் போலே போகத்திலே அந்வயித்த போது ஒரு இருட்சியும் பிரகாசமும் அபேஷிதமாய் இருக்கும் இறே – வாணிலா நீண் மதி தோய் மின்னொளி சேர் விசும்பூரும் மாளிகை மேல் மன்னு மணி விளக்கை மாட்டி--ஆகாசத்திலே சஞ்சரிக்கிற மாளிகைகளிலே பெரு விலையனான ரத்னன்களை
அவித்து ஏற்ற வேண்டாத படி விளக்காக ஏற்றி பிரகாச அபேஷை இல்லாமை  யாலே-மங்கள தீபமாய் இருக்கும் அத்தனை இறே –-மழைக் கண்ணார்- படுக்கை படுப்பார் என்று சில பெண்கள் உண்டு –
அவர்கள் படுக்கையை குளிரப் பார்த்தால் சேதன சமாதியாலே படுக்கையாய் இருக்கும் அத்தனை –-பன்னு விசித்ரமாப் பாப்படுத்த பள்ளி மேல் — படுக்கையிலே போய் இவன் சாய்ந்தால் -படுக்கை வாய்ப்பு இருந்த படியே -என்று வாய் புலர்த்தும் படியாய் நாநா வர்ணமாய் முடங்கலற்று படுக்கப் பட்ட படுக்கையிலே யாயிற்று சாய்வது – அப்போது காற்று அபேஷிதமாய் இருக்கும் இறே – துன்னிய சாலேகஞ் சூழ் கதவத் – அவ்விடம் தான் சுற்றும் ஜாலகமுமாய் இருக்கும் இறே-வேண்டின போது வேண்டின வடிவு கொள்ளலாய் இருக்கும் இ றே –-சூழ் கதவம் தாள் திறப்ப – விரல் நுழையாத படியாய்க் காற்றுக்கு சீரை வடியிட்டுப் புகுர வேண்டும்படி நெருங்கி இருந்துள்ள ஜாலகங்களில் சுற்றும் உண்டான கதவுகள் தாள் நீங்க –-தாள் திறப்ப –தென்றல் புகுந்து -கருத சங்கேதிகள் சதவு திறக்குமா போலே புண்யமடியாக வருகிறதாகையாலே சிலர்  அடைக்கவும் திறக்கவும் வேண்டா வி றே  –-அன்ன முழக்க – அப்போது புகுரும் காற்று இருக்கும் படி சொல்லுகிறது-பெடையோடு செங்கால அன்னம் துகைப்ப -பெரிய திரு மொழி -3-8-9–என்னுமா போலே-அன்னமானது மிதுன சம்போகார்த்த மாகவும்-மதுபானார்த்த மாகவும் சென்று இழியும்-இவை சஞ்சரிக்கையாலே பூவும் தாதுவும் தேனும் சுண்ணமும் ஒன்றாகக் குழம்பும் –-நெரிந்துக்க வாணீலச் சின்ன நறுந்தாது சூடி- பின்னைப் போய் நெரிந்து உகுந்து ஒளியை யுடைத்தாய்-இவை துவக்கையாலே முகம் கர்கிச் சிதறி-பரிமளம் அதிசயமாய் இருந்துள்ள தாதைச் சூடி-இத்தை யாயிற்று வளையமாக வைப்பது –-யோர் மந்தாரம் துன்னு நறு மலரால் தோள் கொட்டிக் – ஒரு மந்தார மரத்தின் உடைய நெருங்கப் பூத்துப் பரிமள பிரசுரமாய் இருக்கிற பூக்களை
ஹர்ஷத்தாலே தோளிலே கொட்டிக் கொண்டு –-கற்பகத்தின் மன்னு மலர்வாய் மணி வண்டு பின் தொடர-ஒரு காலும் பிரியக் கடவோம் அல்லோம் என்று சூழ்த்துக் கொடுத்து –-ஒரு விஷயத்திலே தொடர்ந்து போவாரைப் போலே-கல்பக தருவிலே ஏக ரூபமாய் இருந்துள்ள புஷ்பத்திலே
மதுபானத்தாலும் பரஸ்பர சம்ச்லேஷத்தாலும் நரை திரை மூப்பு அற்று இருக்கிற வண்டுகளானவை பின் தொடர இக்காற்றைக் கண்டவாறே இதுக்கு முன்பு இக்காற்றைக் கண்டறியோம் என்று தன்னை அநாதரித்துப் போகச் செய்தேயும் ஒரு தலைக் காமமாகத் தானே காற்றை பின் தொடரா நிற்கும்
இது பின் தொடர் வேண்டும் படி –

இன்னிளம் பூந்தென்றல் புகுந்தீங்கு இள முலை  மேல் -நன்னறும் சந்தனச் சேறுள் புலர்த்தத்-மந்தமாய் பரிமளத்தை யுதைத்தான தென்றல்-நாலடி இட்டுப் புகுந்து-அல்லோம் என்பாரும் விழ வற்றான போக்யதையை உடைத்தான சந்தனச் சேற்றை-சிற்றாள வட்டம் போலே முலையிலே உலர்த்த –-தாங்க அருஞ்சீர்மின்னிடை  மேல் கை வைத்து இருந்து ஏந்து இள முலை மேல்-தாங்க அரியதாய் சீருடைய மின் போன்ற இடை மேலே கையை வைத்துக் காந்தனுக்கு சர்வ ஸ்வ தானம் பண்ண இருந்து –-பொன்னரும் பாரம் புலம்ப –-சம்ச்லேஷத்தைப் பேசின படி –

இன்னிளம் பூந்தென்றல் புகுந்து –-இனியதாய் இளையதாய் பரிமளிதமாய் இருந்துள்ள தென்றலானது
போக வர்த்தகமாய் கொண்டு புகுந்து-ஈங்கு இள முலைமேல் நன்னறும் சந்தனச் சேறு – இவ்வளவிலே எப்போதும் ஒக்க ஷோடஸ வார்ஷிகைகளாய் இருக்கையாலே முலையும் இளையதாய் இருக்கும் இறே அதின் மேலே போக யோக்யமாக அலங்கரிக்கப் பட்டு இருந்துள்ள நன்றாய் பரிமள பிரசுரமான சந்தனக் குழம்பை –-உள் புலர்த்தத் – மேல் எழ அன்றியிலே அந்தப் பணிக்குக் கடவார்  சிற்றால வட்டம் கொண்டு ஆற்றுமா போலே புலர்த்த –-போக்தாவும் ஈடுபடியான வைதக்த்யம் சொல்லுகிறது
தாங்க அருஞ் சீர் மின்னிடை மேல் கை வைத்து இருந்து –-இத்தை எங்கனே தான் கொண்டு தரிக்கும் படி -என்று கூச வேண்டும்படியான அழகை யுடைத்தாய் –தாங்க அருஞ் சீர் மின்னிடை மேல் கை வைத்து இருந்து —முலையைத் தாங்க அரிதாய்-அழகிய மின் போலே இருந்துள்ள இடையின் மேலே கையை வைத்து கொண்டு இருந்து-ஏந்து இள முலை மேல் பொன்னரும் பாரம் புலம்ப – ஏந்தப் பட்டு சமைய வளர்ந்து இருந்துள்ள முலை மேலில் சம்போக சமயத்திலும் கழற்றிப் பூண வேண்டாத படி சஹாஜமாய் இருக்கிற முத்துக்களும் பொன்னுமாய் அரும்பி உட்கழுத்தாரம் சம்போகத்தில் உண்டான வ்யாகுலதையாலே அங்கே இங்கே அலச இவளுக்கு நாம் ஆபரணமாகப் பட்டதே -என்று கூப்பிடுகிறாப் போலே யாயிற்று இருப்பது –-த்ரிசரம் பஞ்ச சரம் தனியாரம் இவை தன்னிலே அலசின ஓசையைச்  சொல்லுகிறது -புலம்பிற்றாக-இதாயிற்று புறம்பு படுகிறபடி –

வகம் குழைந்து ஆங்கு--உடன் பட்ட படி –-இன்ன வுருவின் –இட்டு மாற்றினால் போலே இருக்கை –-இமையாத் தடம் கண்ணார் அன்னவர் தம்- வைத்த கண் வாங்க இன்னாத போக்யதையை உடையவர்கள் –-மாநோக்கம் உண்டு ஆங்கு அணி முறுவல் இன்னமுதம் மாந்தி-நோக்குப் பொறுத்த வாறே-முறுவல் பண்ண அதுவும் உண்டு அறுக்க வல்லராம் படியாய் யாயிற்று  இருப்பது –-இருப்பர் –
போக்யாதிசயத்தாலே போக மாட்டாமை –-இது வன்றே அன்ன வறத்தின் பயனாவது –-ஒரு சிறாங்கை என்கிறது – கிருஷிக்கு தக்க பலம் போராமை-

வகம் குழைந்து –-அகவாயில் ஆட்டம் பேச்சுக்கு நிலம் அல்லவே-முலை மேல் பொன்னரும்பாரம் -என்று ஆரம் பூண்டதாய் இருக்கை அன்றிக்கே முலை தான் ஆரமாய்க் கொண்டு அரும்பினால் போலே யாயிற்று ஆரம் பூண்டு இருக்கும் படி -என்றுமாம் –-ஆங்கு- ஹிருதயம் அழிந்த அவ்வஸ்தையிலே–இன்ன வுருவின் – ஏவம் விதமான ஸ்வரூப வை லஷ்ண்யத்தை யுடையராய் –-இமையாத் – கண் இமையோடு இமை பொருந்தில் ஜகத் உபசம்ஹாரம் என்னும்படி இருக்கையாலே இமையோடு இமை பொருந்தாதே-இமையா -என்று ஸ்வரூப கதனம் அன்று விஷய தர்சனத்தால் இமையாமை –-தடம் கண்ணார் – கண்ணின் பரப்பு அடங்கிலும் இமையாமைக்கு உறுப்பு –-அன்னவர் தம் மாநோக்கம் உண்டு – அப்படிப் பட்டவர் உடைய விலஷணமான நோக்கை யாயிற்று புஜிப்பது –-ஆங்கு அணி முறுவல்இன்னமுதம் மாந்தி இருப்பர்--அந்நோக்கை பருகி அது சத்மியா நின்றவாறே முறுவல் பண்ண
அத்தாலே அழகிதான முறுவலோடு கூடின அதராம்ருதத்தைப் பானம் பண்ணி அதினாலே தங்களை அழிந்து இருப்பார்கள் – இது வன்றே அன்ன வறத்தின் பயனாவது –-இது விறே அப்படிப் பட்ட தர்மத்தின் உடைய பிரயோஜனம் ஆயிற்று

ஒண் பொருளும் அன்ன திறத்தே யாதலால் காமத்தின் –-ஒண் பொருளும் அத்தனையே-ஒண் பொருள் -ஆச்சார்யர்களையும் விட்டுப் பற்றுமவன் பஷத்தாலே –-மன்னும் வழி முறையே நிற்று –ஆபாச காமத்தை ஒழிய நிலை நின்ற பகவத் காமத்தின் வழியே—நாம் – காமத்தை ஒழிய சர்வத்தையும் விட்ட நாம்-மான் நோக்கின் அன்ன  நடையார் –-நோக்குக்கும் நடைக்கும்-தனித் தனியே மடலூர வேண்டும்படி இருக்கை –அலரேச – பிறர் பழி சொல்ல –-ஆடவர்மேல் – தலைமகன் பேர் மேல் –-மன்னு மடலூரார் என்பதோர் வாசகமும்-பிராணனை தரிப்பிக்கும் மடல் -மன்னு மடல் –-தென்னுரை-மிலேச்ச ஜாதி பிதற்றும் தமிழ்-உக்தி மாத்ரமே-அர்த்த யுக்தம் அன்று-

ஆகையாலே தர்மமும் காம சேஷம்-மோஷம் தானே தள்ளுண்டது-இனி சேஷிப்பது அர்த்தம் இறே –-ஒண் பொருளும் அன்ன திறத்தே –-சிறியார் பெரியார் இன்னார் என்று வாசி இன்றிக்கே எல்லாரும் ஒக்க நன்று நன்று என்று-விரும்புகிற அர்த்தமும் காம சேஷம் –-யாதலால் காமத்தின் மன்னும் வழி முறையே நிற்று நாம் –ஆதலால் -அர்த்த ஸ்திதி இப்படியே இருக்கையாலே பிரதான புருஷார்த்தமான காமத்தின் உடைய நிலை நின்ற வழியிலே முறை கெடாத படி நின்றோம் நாம் –-இப்படி ஒழிய அபிமத விஷயத்தை பிரிந்த ஆற்றாமை கரை புரளச் செய்தேயும் எதிர்தலை வரக் கண்டு இருக்கைக்கு மேற்படத்-தாம்தாம் அர்த்திக்கக் கடவது அல்ல வென்று விவஷிதர் அல்லாதார் சொல்லுவது ஒரு பாசுரம் உண்டு அது சாஸ்திரமே யாகிலும் நமக்கு அது பஷம் அல்ல –-மானோக்கின் அன்ன நடையார் அலரேச –-அபிமத விஷயத்திலும் கண்ணிலும் மௌக்த்யத்திலும் குறி அழியாதே நடையிலும் தோற்ற தோல்வி இன்றிக்கே  இருக்குமவர்கள் இரண்டு மருங்கும் இருந்து பலி சொல்லா நிற்க–ஆடவர் மேல் மன்னு மடலூரார் என்பதோர் வாசகமும்தென்னுரையில் கேட்டு அறிவது உண்டு –அபிமதம் எல்லாம் பெற்று அல்லது மீளாத படியான மடலூரக் கடவர் அல்லர் என்று கொண்டு இங்கனே சொல்லிக் கொண்டு போருவதொரு நிரர்த்தக சப்தம் உண்டு –-அதனை யாம் தெளியோம் —– அப்படிப் பட்ட அது தன்னை நாங்கள் இகழ்ந்த மிலேச்ச ஜாதிகளிலே அப்பாஷையிலே கேட்டுப் போருவது உண்டு-அத்தை  அபிமத விஷயத்தைப் பெற்று அல்லது தரியாத நாம் அனுஷ்டேயமாகத் தேறோம் –

“ஆயிரக்கண் வானவர்கோன்“ என்று தொடங்கி “இன்னமுதம் மாந்தியிருப்பர்“ என்னுமளவும் தாம் புருஷார்த்தத்தினால் ஸவர்க்க லோகத்தில் கிடைக்கும் விஷய போகங்களை விரிவாகச் சொல்லுகிறது.-“அம்மறைதான் மன்னுமறம் பொருளின்பம் வீடென்றுலகில், நன்னெறி மேம்பட்டன் நான் கன்றே“ என்று கீழே சொல்லுமிடத்துப் புருஷார்தங்களில் முதன்மையாகச் சொல்லப்பட்ட யாதொரு தர்மமுண்டு,-அதனை அடைவுபட அநுஷ்டித்த மஹான்கள் இவ்வுடலைவிட்டு இவ்வுலகையும் விட்டொழிந்த பின்பு, புண்ய பலன்களை அநுபவிப்பதற்கென்று ஏற்பட்ட இடமாகிய தேவேந்திர நகரத்திற்கு (ஸ்வர்க்க லோகத்திற்கு)ச் செல்லுங்கள்,-சென்றவாறே அங்குள்ள அமரர்கள் “ஜய விஜயீபவ“ இத்யாதி சப்த கோஷங்களாலே தோத்திரஞ் செய்து, விலையுயர்ந்து அழகுமிக்க சிங்காசனத்தின் மீது வீற்றிருக்கச்செய்வர்கள், கண்ணழகிற் சிறந்த கன்னிகைகள் அருகேவந்து சாமரம் வீசுவார்கள்,-இனிதான தென்றற் காற்றும் தன்னடையே வந்து மேலேபடும், மற்றுஞ் சிலமாதர்கள் அருகே வந்து நின்று தங்களுடைய உட்கருத்தை வெளிக்காட்டுகின்ற மந்தஸ்மிதத்தை (புன்சிரிப்பை)ச் செய்வர்கள், அவர்களது நோக்கிலே ஈடுபட்டிருப்பவர்கள் இவர்கள்.(ஆங்கணி மலர் சேர் தொடங்கி விளையாடி வேண்டிடத்து என்னுமளவும் ஒரு வாக்கியார்த்தமாகக் கொள்க) சிங்காசனத்தின்மீது வீற்றிருந்து போகங்கள் பெறும்படியைச் சொல்லிற்று கீழ்வாக்கியத்தில், கற்பகவ்ருக்ஷங்கள் நிறைந்த அழகிய பூஞ்சோலைகளிலிருந்து கொண்டு போகங்கள் அநுபவிக்கிறபடியைச் சொல்லுகிறது இவ்வாக்கியம்.-சிங்காசனத்திலிருக்கும்போது சில மாதர்கள் வந்து ஸாபிப்ராயமாகப் புன்சிரிப்புச் சிரித்தவாறே, ‘பூக்கொய்கையிலே நோக்காகச் சிரிக்கிறார்களிவர்கள் என்று உணர்ந்து உடனே எழுந்துபோய்ச் சோலைகளிலே விளையாடித் திரிவர்களாம்.-அந்த நந்தவனங்கள் எப்படியிருக்கின்றவென்றால், எங்கே பார்த்தாலும் பொன்மயமான கல்ப வ்ருக்ஷங்கள் நிறைந்தும், அந்தக் கல்பவ்ருக்ஷங்கள் மலர்களில் மதுவைப்பருகுவதற்காக வண்டுகள் வந்து படிந்து இனிதாக ரீங்காரம் பண்ணப்பெற்றும் இருக்கின்றனவாம்.-அப்படிப்பட்ட சோலைகளிலே, கூந்தலழகும் கண்ணழகும் இடையழகும் அமைந்த மங்கையர்களுடனே கூடி யதேச்சமாக விளையாடுவர்களாம்.(மன்னு மணித்தலத்து என்று தொடங்கி இன்னிசையாழ் பாடல் கேட்டின்புற்று என்னுமளவும் ஒரு வாக்கியர்த்தமாகக் கொள்க) நந்தவனங்களில் விளையாடிக் களைத்துப்போய் ஒரு திவ்ய மண்டபத்திற் சென்று வீற்றிருந்து அங்கு அப்ஸாஸ் ஸ்த்ரீகள் செவிக்கினியாக வீணாகானம் பண்ண அதனைக் கேட்டுக் களைதீர்ந்து ஆநந்திக்கும்படி சொல்லுகிறது.

(மன்னு மணித்தலத்து என்று தொடங்கி இன்னிசையாழ் பாடல் கேட்டின்புற்று என்னுமளவும் ஒரு வாக்கியர்த்தமாகக் கொள்க) நந்தவனங்களில் விளையாடிக் களைத்துப்போய் ஒரு திவ்ய மண்டபத்திற் சென்று வீற்றிருந்து அங்கு அப்ஸாஸ் ஸ்த்ரீகள் செவிக்கினியாக வீணாகானம் பண்ண அதனைக் கேட்டுக் களைதீர்ந்து ஆநந்திக்கும்படி சொல்லுகிறது.அந்த மண்டபங்கள் எப்படியிருக்கின்றன. வென்றால், கீழ்த்தரையெல்லாம் ரத்னங்களழுத்தப்பட்டு அந்த ரத்நமய ஸ்தலத்திலே கட்டப்பட்டும், மாணிக்கமயமான பூங்கொத்துகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டும், மின்னல்போலே பளபளவென்று விளங்குகின்ற ஸ்படிகக் கற்களாலே கொடுங்கைகள் கட்டப்பெற்றும், பவழ ஸ்தம்பங்கள் நாட்டப்பெற்றும் செம்பொன்னாற் செய்யப்பட்டு மிருக்கின்றனவாம், அப்படிப்பட்ட மண்டபத்துள் தேவமார்கள் வீணை வாசிக்க, மதுரமான அப்பாடலைக் கேட்டு இன்புறுகின்றனராம்.(இரு விசும்பில் மன்னு மழை தவழும் என்று தொடங்கி அணிமுறுவ லின்னமுதம் மாந்திருயிருப்பர் என்னுமளவும் ஒரு வாக்கியார்த்தமாகக் கொள்க) வீணாகானங் கேட்டுக் களைதீர்ந்து களித்த பின்பு அத்தேவ மாதர் விரித்த படுக்கைகளிலே கிடந்து போகங்களின் எல்லையான பரம போகங்களை அநுபவித்துத் தீருகிறபடி சொல்லுகிறது.ஸ்வர்க்கலோகத்து அநுபவங்களின் சரமாவதியைச் சொல்லு கிறதாகையாலே இந்த வாக்கியத்தைச் சிறிது விரிவாகச் சொல்லி முடிக்கிறார். இத தார்மிகர்கட்காகப் படுக்கை விரிக்கும் மாளிகை மேக மண்டலங்கள் வந்து படியப்பெற்றிருத்தலால் இருட்சியும் குளிர்ச்சியும் பொருந்தியும், சந்திரன் வந்து உறைந்தருப்பதனால் ப்ரகாசம் பொருந்தியுமிருக்கும். ஸம்போக ருசியுடையார்க்கு இருளும் வெளிச்சமும் இரண்டும் வேண்டியிருக்குமே.-அப்படிக்குப் பாங்கான மாளிகையின் மேல் ரத்தன தீபங்களைத் தொங்கவிட்டு அப்ஸரஸ்ஸுக்கள் ஆச்சரியமான படுக்கையை விரிப்பார்கள். உலகில் இப்படியும் ஒரு படுக்கையுண்டோ? என்று கொண்டாடிக் கொண்டாடி நாத்தழும் பேறும்படி யிருக்குமாம் அப்படுக்கை. அதன்மேல் சயனிக்கும்போது சன்னல்கள் கதவு திறந்துகொள்ள அவ்வழியாலே இனிய தென்றற்காற்று வந்து உள்ளே வீசும்.-காற்றுக்கு உருவமில்லையாயினும் ஆழ்வார் தமது சமத்காரந் தோற்ற அதனை ஒரு மஹா புருஷன் போலத் தோற்றுவித்து வருணிக்கிறபடி பாருங்கள், – மஹா புருஷன் வரும்போது நல்ல பூக்களைத் தலையிற் சூடிக்கொண்டும் நல்ல மாலையைத் தோளிலணிந்து கொண்டு பின்னே சிவ சேவகர்கள் தொடரவும் வருவனே, அப்படியே வருகிறதாம் அந்தத் தென்றலும்,-அதாவது – நீலோற்பல மலர்களின் தாதுக்களைச் சூடிக்கொண்டும் பாரிஜாத மலர் மாலையைத் தோளிலணிந்து கொண்டும் அம்மலரிலுள்ள மதுவில் நசையாலே பின் தொடர்ந்து வருகின்ற வண்டுகளாலே பின் செல்லப்பெற்றும் வருகின்ற தென்கிறார். தென்றலானது நல்ல பொய்கைகளில் வியாபித்து அங்குள்ள மலர்களின் மணத்தை என்று வீசிக்கொண்டே வருகின்ற தென்றவாறு.-அப்படிப்பட்ட தென்றவானது முன் சொன்ன கதவு திறந்த சன்னல் வழியே உள்ளே புகுந்து மாதர்களின் முலைமேற் பூசியுள்ள சந்தனச்சேற்றை யுலர்த்துகின்றதாம். அத்தகைய தென்றற்காற்று இனிதாக் வீசப்படுக்கையிற்  படுகிறப்படி சொல்லிற்றாகிறது. இது உடலுக்கு நேரும் ஸுகம்.-இனி, செவிப்புலனுக்கு சேரும் ஸுகஞ் சொல்லுகிறது –சில தேவமாதர் உல்லாஸமாக இடுப்பின்மீது கையை வைத்துக்கொண்டு முன்னே வந்து நிற்க அவர்களது முலைகளின்மேல் அணியப்பட்டிருக்கின்ற காசுமாலை முதலிய ஆபரணங்கள் ஒன்றோடொன்று உறைந்து கலகலவென்று சப்திக்க, அந்த சப்தத்தாலே செவிக்கு ஆநந்தம் பெறுகிறபடி.-உண்ணுஞ்சோறும் பருகும் நீரும் அவர்கட்கு வேறில்லை, அத்தேவமாதர்களின் கடாக்ஷ வீக்ஷணத்தை ஓவாத ஊணாக உண்பர். அவர்களது புன்முறுவலோடு கூடின அதராம்ருதத்தைப் பானம் பண்ணுவர்.-ஆக இவ்வளவுஞ் சொல்லப்பட்ட இன்ப நுகர்ச்சியே தரும புருஷார்த்தத்திற்குப் பயனாகப் பெறுவதாம். இரண்டாவதான அர்த்தம் (பொருள்) என்னும் புருஷார்த்தத்தின் பயனும் இதுவே யொழிய வேறில்லை, பொருள் படைத்தவர்கள் தருமம் செய்வர்கள் ஆதலால் அறத்தின் பயனே பொருட்கும் பயனாக முடியக்கடவதாம்.(ஆதலால் காமத்தின் மன்னும் வழிமுறையே நிற்றும் நாம்) நான்கு புருஷார்த்தங்களில் மோக்ஷமென்பது முதலிலேயே தள்ளுண்டது, தருமமும் அர்த்தமும் காமஸித்தியையே பயனாகக் கொண்டன, ஆகவே, காமபுருஷார்த்த மொன்றே முக்கியம், மற்ற அறம் பொருள்கள் இதற்குச் சேஷபூதம் – என்று இதுவரையில் நிரூபிக்கப் பட்டதாதலால் நாம் காமபுருஷார்த்தத்தையே கைக்கொள்வோமானோம்,-அது தன்னிலும் ஹேயமான விஷயாந்தர காமமன்றிக்கே வேதாந்த விஹிதமாய் உத்தேச்யமாய் சாச்வதபலமான பகவத்விஷய காமத்தைக் கைக்கொண்டோம் என்று ஆழ்வார் தமது உறுதியைக் கூறித் தலைக் கட்டினாராயிற்று. “சேமநல்வீடும் பொருளுந் தரும்முஞ் சீரிய மற்காம்மும் என்றிவை நான்கென்பர் – நான்கினுஞ் கண்ணுக்கேயாமது காமம் அறம் பொருள் வீடிதற் கென்றுரைத்தான், வாமநன் சீலன் இராமாநுசனிந்த மண்மிசையே“ என்ற நூற்றந்தாதிப் பாசுரம் இங்கே நினைக்கத் தகும்.சிறந்த காம புருஷார்த்தத்தையே நாம் கடைப்பிடிப்போம் என்றார் கீழ்.-தாம் பற்றின பகவத் காமம் தமக்குக் கைகூடாமையாலே அதற்காக மடலூர்வதே கதி என்பதைத் திருவுள்ளத்தில் அறுதியிட்டு, “புருஷனை நோக்கி ஸ்த்ரீகள் மடலூர்வது கூடாது“ என்று தமிழர் ஒரு வரம்பு கட்டி வைத்திருக்க, ஸ்த்ரீயாகிய நீர் எங்ஙனே மடலூரப்புகுவீர்? என்று சிலர் ஆக்ஷேபித்ததாகக் கொண்டு அவ்வாக்ஷேபத்தை அநுவதித்து அதற்கு ஸமாதாநமும் அருளிச் செய்கிறார்.

–

மன்னும் வட நெறியே வேண்டினோம் வேண்டாதார்
தென்னன் பொதியில் செழும் சந்தனக் குழம்பின் ——–40
அன்னதோர் தன்மை யறியாதார் ஆயன் வேய்
இன்னிசை யோசைக் கிரங்கா தார் மால் விடையின் —–41
மன்னு மணி புலம்ப வாடாதார் பெண்ணை மேல்
பின்னு மவ் வன்றில் பேடை வாய்ச் சிறு குரலுக்கு —–42
உன்னி யுடலுருகி நையாதார் உம்பர்வாயத்
துன்னு மதி யுகுத்த தூ நிலா நீள் நெருப்பில் ———43
தம்முடலம் வேவத் தளராதார் காம வேள்
மன்னும் சிலை வாய் மலர் வாளி கோத்து எய்யப் ——-44
பொன்னேடு வீதி புகாதார் தம் பூவணை மேல்
சின்ன மலர்க் குழலும் அல்குலும் மென் முலையும் ——-45
இன்னிள வாடை  தடவத் தாம் கண் துயிலும்
பொன்னனையார் பின்னும் திரு வுறுக போர் வேந்தன் ——46
தன்னுடைய தாதை பணியாலர சொழிந்து
பொன்னகரம் பின்னே புலம்ப வலம் கொண்டு ——-47
மன்னும் வள நாடு கை விட்டு மாதிரங்கள்
மின்னுருவில் வெண் தேர் திரிந்து வெளிப்பட்டுக் ——48
கன்னிரைந்து தீய்ந்து கழை  யுடைந்து கால் சுழன்று
பின்னும் திரை வயிற்ருப் பேயே திரிந்து உலாவக்———-49
கொன்னவிலும் வெங்கானத்தூடு    கொடும் கதிரோன்
துன்னு வெயில் வறுத்த வெம் பரல் மேல் பஞ்சடியால் —–50
மன்னன் இராமன் பின் வைதேவி என்றுரைக்கும்
அன்ன நடைய வணங்கு நடந்திலளே——————51–

மன்னும் வடநெறியே வேண்டினோம்–(இவ்விஷயத்தில்) சிறந்த ஸம்ஸ்க்குத நூல்களிற் கூறிய வழியையே கைப் பற்றுவோம்
வேண்டாதார்–(அப்படி ஸம்ஸ்க்ருத நூல்களில் சொல்லப்பட்டுள்ளபடி காமத்தின் அதி ப்ரவ்ருத்தியை) விரும்பாதவர்கள் (எப்படிப் பட்டவர்களென்றால்)
தென்னன் பொதியில் செழு சந்தனம் குழம்பின் அன்னது ஓர் தன்மை அறியாதார் –பாண்டிய ராஜனது நாட்டிலுள்ள விளைகிற சந்தனத்தினாலாகிய குழம்பின் அப்படிப்பட்ட தன்மையை அறியாதவர்கள் (விரஹத்தில் ‘சந்தனம் நெருப்பு‘ என்றறியாதே அதைப் பூசிக் கொண்டு குளிர்ச்சியா யிருக்கும் ஸாஹஸிகர்களென்கிறபடி)
ஆயன் வேய் இன் இசை ஓசைக்கு இரங்காதார்–இடையன் ஊதுகிற புல்லாங்குழலின் இனிய கான த்வனியைக் கேட்டுத் தளராதே யிருப்பவர்கள்,
மால் விடையின் மன்னு மணி புலம்பவாடாதார்–(பசுவின் மேலே) வ்யாமோஹித்து வருகிற காளையின் சிறந்த (கழுத்தின்) மணியானது ஒலி செய்ய அதனைக் கேட்டு இரங்காதே யிருப்பவர்கள்,
பெண்ணை மேல் பின்னும்–பனை மரத்தின் மீது ஆணோடே வாயலகு கோத்துக் கொண்டிருக்கிற
அவ் வன்றில் பெடை வாய் சிறு குரலுக்கு–அன்றிற் பறவையின் பேடையினது வாயில் நின்று முண்டாகிற அப்படிப்பட்ட சிறு குரலைக் கேட்டு
உன்னி–தமது நாயக விரஹத்தை நினைத்து
உம்பர் வாய்–ஆகாசத்திலே
துன்னுமதி உகுந்த –நெருங்கிய (கிரணங்களை யுடைய) சந்திரன சொரித்த
தூ நிலா நீள் நெருப்பில் –நிர்மலமான நிலாவகிற பெரு நெருப்பில்
தம் உடலம் வேவ தளராதார்–தங்களுடைய சரீரம் வெந்து போம்படி சிதிலராகாதவர்கள், (இப்படிப்பட்ட அரஸிகர்கள் யாரென்னில்)
காமவேள் சிலை வாய் மன்னும் மலர் வாளி கோத்து எய்ய பொன் நெடுவீதி புகாதார்–மன்மதன் தனது வில்லிலே பொருந்திய புஷ்ப பாணங்களைத் தொடுத்துப் பிரயோகிக்கச் செய்தே (இனி மடலூர்வதே புருஷார்த்தமென்று கொண்டு) அழகிய பெரிய வீதிகளிலே புறப்படாதவர்கள் எவரோ, அவர்கள்
தம் பூ அணை மேல்–தங்களுடைய புஷ்ப சயனத்தின் மீது
சின்னம் மலர் குழலும்–துகள்களை யுடைய புஷ்பங்களை யணிந்த கூந்தலையும்
அல்குலும்–நிதம்பத்தையும்
மெல் முலையும்–மெல்லிய முலையையும்
இன் இள வாடை தடவ–இனிதாய் இளையதாயுள்ள வாடைக் காற்றானது வந்து தடவ
கண் துயிலும் –(ஆநந்தமாகத்) தூங்குகின்ற
பொன் அளையார்தாம்–ஸ்த்ரீகளானவர்கள்
பின்னும் திரு உறுக–மேன்மேலும் மேனியழகு மேலிட்டு விளங்கட்டும்-
போர் வேந்தன்–ரணாசூரனாகிய இராமன்
தன்னுடைய தாதை பணியால்–தன் தகப்பனான சதரதனுடைய சொற்படி.
அரசு ஒழிந்து–ராஜ்யமாள்வதைத் தவிர்ந்து (காட்டுக்குப் புறப்பட்ட போது)
பொன் நகரம்–அழகிய அயோத்யா புரியிலுள்ளாரடங்கலும்.
பின்னே புலம்ப–(நீ காட்டுக்குப்போகேல் என்று) பின்னா லழுது கொண்டே வந்த போதிலும்
வெண்டர்–என்னவேணும்
வலம் கொண்டு–தான் கொண்ட உறுதியை விடாமுற்கொண்டு
வளம் மன்னும் நாடு கை விட்டு–செல்வம் மிகுந்த நாட்டை உபக்ஷித்து விட்டு
மாதிரங்கள் மின் உருவின் வெண் தேர் திரிந்து–திக்குகள் தோறும் மின் போன்ற கானலே பரவி யிருக்கப் பெற்றதும்.
வெளிப்பட்டு–எல்லாம் சூந்ய ஸ்தலமாகவு மிருக்கப் பெற்றதும்
கல் நிரைந்து தீய்ந்து கழை உடைந்து கால் சுழன்று–கல்லுகள் நிறைந்து (புல்லுகள்) தீஞ்சு மூங்கில்கள் வெடித்து சுழல் காற்று அடித்துக் கொண்டிருக்கப்பெற்றதும்
பின்னும் அதற்கு மேலும்
திரை வயிறு பேயே திரிந்து உலவா–(ஆஹாரமில்லாமையால்) மடிந்த வயிற்றை யுடைய பேய்களே திரிந்து கொண்டிருக்கப் பெற்றதும்
கொல் நவிலும் -கொலையைப் பற்றின சப்தமே கிளம்பிக் கொண்டிருக்கப் பெற்றதுமான
வெம் கானத்தூடு–வெவ்விய காட்டினுள்ளே
கொடு கதிரோன் துன்னு வெயில் வறுத்த வெம்பால் மேல்–உஷ்ண கிரணனான ஸூர்யனுடைய வெய்யிலாலே வறுக்கப்பட்ட வெவ்விய பருக்கைக் கற்களின் மேலே (எழுந்தருளின வளவிலே)
வைதேவி என்று உரைக்கும் –வைதேஹீ என்று சொல்லப்பட்டவளாய்
மன்னன் இராமன் பின்–அந்த ஸ்ரீராம மஹாராஜன் பின்னே
பஞ்சு அடியால்–பஞ்சுபோல் மெல்லிய திருவடிகளாலே
நடந்திலளே–தானும் நடந்து செல்லவில்லையா?-

மன்னும் வட நெறியே வேண்டினோம் – மடல் எடுக்கையே புருஷார்த்தம் என்று உபபாதிக்கிற ஸ்ரீ ராமாயணாதிகள்–வேண்டாதார்- காம புருஷார்த்தத்தை வேண்டாதார் –-தென்னன் பொதியில் செழும் சந்தனக் குழம்பின் – சந்தனம் துவளப் பண்ண வற்றாய் இருக்கை –ருஷிகளையும் துவளப் பண்ண வற்றாய் இருக்கை-துரும்பு எழுந்தாடவும் பண்ண வற்று –-அன்னதோர் தன்மை யறியாதார் –-சொல்ல வாய் வேம் தன்மை அறியாதார் –தலை மகனைப் பிரிந்தால் சந்தனம் கொப்பளிக்கும்  என்று அறியாதார் –-

மன்னும் வட நெறியே வேண்டினோம் –-நாங்கள் ஆதரித்த பஷம் சொல்லக் கேட்கில்-நிலை நின்றதாய்-ஆசார்யர்கள் பரிஹரித்துப் போருகிற சம்ஸ்க்ருதமான வைதிக மார்க்கத்திலே நின்றோம்  –-வேண்டாதார்-இத்தை ஆதரியாதார்கள் -ஆதரித்த அபிமத விஸ்லேஷத்தில் நோவு படா நிற்கச் செய்தேயும் போக உபகரணங்கள் கொண்டு கால ஷேபம் பண்ணி இருக்க வல்ல சாஹசிகர்கள் –-தென்னன் பொதியில் செழும் சந்தனக் குழம்பின் அன்னதோர் தன்மை யறியாதார் –-அவர்கள் தெற்குத் திக்குக்கு நிர்வாஹகனான ராஜாவையும் அவன் சந்தன கிரியையும்-அப்பர்வதத்திலே படக் கடவதே வெளிறு கழிந்த சந்தனத்தையும்-அதினுடைய குழம்பிப் பூசினால் அழலக் கடவதான வ்யசனத்தையும் அறியாதவர்கள் –

ஆயன் வேய்- குழல் ஓசை துடை குத்த உறங்க வல்லார் –ப்ராஹ்மணர்க்கு ஒத்தும் -பாணர்க்கு பாட்டும் போலே -இடையர்க்கு குழல் –அந்த ப்ரஹ்மாஸ்த்ரத்துக்கு ஈடுபடாதார் – இன்னிசை யோசைக் கிரங்காதார் –த்வனியே நஞ்சு – இது பாதகம் ஆகிறது -அவனுடைய சாந்த்வநங்களை நினைத்து –-மால் விடையின் மன்னு  மணி புலம்ப வாடாதார்- நாகின் மேல் பிச்சேறின விடையினுடைய த்வனி யோவாதே மணி புலம்ப-அக்னி சகாசத்திலே தளிர் சுருங்குமா போலே சுருளாதார்-இது தான் இறாய்க்க-அது தான் மேலே விழும்படி  –-பெண்ணை மேல் பின்னு மவ் வன்றில்  பேடை வாய்ச் சிறு குரலுக்கு –அன்றிலின் உடைய ஆர்த்த நாதத்தை கேட்டும் உருகி இரங்காதவர்கள் –-பின்னும் –-வாயலகு கோத்து இருக்கை–முன்பில் விசனத்துக்கு மேலே என்றுமாம் –
சிறு குரல் –பிரணயத்தால் இளைத்துப் பேசுகிறபடி  –உன்னி யுடல் உருகி நையாதார் –-தங்கள் சம்ச்லேஷத்தை ஸ்மரித்து-

ஆயன் வேய் இன்னிசை யோசைக் கிரங்கா தார் –-அதுக்கு மேலே பிராமணர் குழலூதக் கேட்டால் ஸ்வர வசன வ்யக்திகளை ஆராய்ந்து லஷணம் கொண்டாடி இருக்குமா போலே இடையனுடைய குழலில் உண்டான இனிதான குழல் த்வநியைக் கேட்டு  வ்யசனப் படாதே தரித்து இருக்க வல்லவர்கள் –-மால் விடையின் மன்னு மணி புலம்ப வாடாதார் – நாகின் மேலே பிச்சாய்த் தொடர்ந்து வருகிற ருஷபத்தின் கழுத்திலே கயிறு இட்டு கட்டுவார் இல்லாமையாலே ஏக ரூபமாய் அணியரானவர்கள்  இத் தர்ம ஹானியை அனுசந்தித்து கை எடுத்து கூப்பிடுமா போலே த்வனிக்க அத்தைக் கேட்டு சத்தை அழிந்த தளிர் போலே சருகாய் போகாதார் –பெண்ணை மேல் பின்னு மவ் வன்றில்  பேடை வாய்ச் சிறு குரலுக்கு -உன்னி யுடலுருகி நையாதார் –பணியின் மேலே பரஸ்பரம் வாய் அலகைக் கோத்துக் கொண்டு உறங்கின அன்றிலின் உடைய பரிவுக்கு பாடாற்ற வல்ல சேவலுடைய த்வனிக்கு அன்றிக்கே
மார்த்தவத்தோடே கூடின பேடையினுடைய   அதி தாருணமான   சிறு குரல் உண்டு  – ஒரு கால் தொடங்கின வார்த்தையைத் தலைக் கட்டும் போது நடுவே பதின்கால் இளைப்பாற வேண்டும்படி அத்யந்தம் ஆர்த்தமான சப்தம்-அத்தைக் கேட்டு தாங்கள் சேர இருந்தால் போக மத்யே பிறக்கும் சப்தங்களை அனுசந்தித்த அநந்தரம் கிண்ணகப் பெருக்கானது   கரைகளைச் சென்று குத்திக் கரைத்துப் பொகடுமா போலே சரீரமானது கட்டழிந்து பின்னை ஓர் அவயவியாகக் காண ஒண்ணாத படி சிதிலராய் போகாதார் –

உம்பர்வாயத் துன்னு  மதி யுகுத்த –தலை மகனை ஒழிய நிலவிலே படுக்க வல்லவர்கள் –-உம்பர் வாய் -என்றது ஆகாசத்திலே–உகுத்த -ஸ்வ அனுமானத்தாலே அவனும் பொறுக்க மாட்டாமே உகுத்தான் என்று இருக்கிறாள் –-தூ நிலா – கொப்பளித்த பின்பு நிலவு என்று அறிந்தாள் –-நீள் நெருப்பில் –தாஹ்யம் சமைந்தாலும் சமையாது ஒழிகை –அக்னி கணம் நிலவு என்னும்படி சுடுகை-கேவல அக்னி தஹிப்பது சரீரத்தை இறே–இது ஆத்மாவை தஹிக்கையாலே –நீள் நெருப்பு -என்கிறாள்
நீருக்கு அவியாதே நீர் வண்ணனே அவிக்க வேண்டி -திரு நெடும் தாண்டகம் -18-இருக்கை –-தம்முடலம் வேவத் தளராதார் –-இரவல் உடம்பு அல்லவே-தம்முடலம் வேவ தரிப்பார் உண்டாகாதே-உணர்வும் உயிரும் உடம்பும்  மற்று உலப்பினவும் பழுதே யாம் உணர்வைப் பெற -திரு வாய் மொழி -8-8-3-அப்படி பெற்று இருக்கிறாரும் அல்லரே –

உம்பர்வாயத் துன்னு  மதி யுகுத்த தூ நிலா நீள் நெருப்பில் தம்முடலம் வேவத் தளராதார்-மேலே நெருங்கின கிரணங்களை யுடைய சந்த்ரனானவன் தன கையில் நெருப்பை பிறர் கையிலே
பொகடுமா போலே பொகட்ட மறுவற்ற நிலா வாகிற பெரு நெருப்பில்-தாஹ்யம் வேறாய் தான் தாஹமாய் இருக்காய் அன்றிக்கே இரண்டும் தானேயாய் இருக்கிற நெருப்பு படச் செய்தே சரீரமானது தக்தமாகா நிற்க -அதுக்கு ஈடுபடாதார் –அல்ப கலஹம் தன்னிலேயும் வந்தால் ஸ்ருஷ்டஸ்த்வம்-என்கிற போகத்திலே மிக்க நெருப்பு உண்டாகில் அப்படிப் பண்ணுவது இல்லையாகில் தேடிக் கொண்டு வந்து செய்ய வேண்டுவது இல்லை-இத்தால் அதாஹ்ய வஸ்து படுகிற படி-நீர் சுட்டால் ஆற்றலாவது இல்லையே –

காம வேள் மன்னும் சிலை வாய் மலர் வாளி கோத்து எய்யப் பொன்னேடு வீதி-காமன் உடைய சிலை இடத்துப் பொருந்தி இருந்துள்ள புஷ்ப பாணங்களை தொடுத்து  எய்ய-அழகியதாய் நெடிதான வீதியிலே கையும் மடலுமாய் புறப்படாதே ஸ்த்ரீத்வம் நோக்கிப் படி கிடந்து புறப்படாதே அடைத்துக் கொண்டு உள்ளே இருக்க வல்லவர்கள்-பொன் –அழகு மடலூர்வாரை எதிர் கொள்ளும் வீதி   – புகாதார் –காம பாணங்கள் வாய் மடியும் படி கல் மதிளுக்கு உள்ளே புகாதார் –

காம வேள் மன்னும் சிலை வாய் மலர் வாளி கோத்து எய்யப் பொன்னேடு வீதி புகாதார்-
காமனாகிற தேவதை சிறிது போது வில் கொண்டு வ்யாபரித்துத் பின்னை நெருப்பு சுட்டது என்று பொகடுகை அன்றிக்கே கையிலே கொண்டு இருக்கும்படி வேறு ஓன்று வேண்டாத வில்லிலே புஷ்ப பாணங்களைத் தொடுத்து விட அதுக்கு ஈடுபட்டு கையும் மடலுமாகக் கொண்டு ஸ்லாக்கியமாய்ப் பெருத்து இருக்கிற வீதியிலே புறப்படாதார் –-நெடு வீதி  இரண்டு அருகும் அறத் தையலார் பழித் தூற்றும் படி பெருத்து இருக்கை –-திரு நறையூர் திரு வீதியிலே கையும் மடலுமாய்ப் போகாதார்
திரு நறையூரிலே புக்கார் அடங்கலும் தம்மைப் போலே மடல் எடுக்க வேணும் என்று இருக்கிறார் –
நீணிலா முற்றத்து நின்றிவள் நோக்கினாள்-

தம் பூவணை மேல்-காந்த கர ஸ்பர்சம் போலே தென்றல் ஸ்பர்சிக்க படுக்கை பொருந்தி கிடக்க வல்லவர்கள்-பூவணை ––மென்மலர்ப் பள்ளி வெம்பள்ளி -திருவாய் மொழி -9-9-4-என்னுமா போலே நெருப்பை உருக்கி வார்த்தால் போலே இருக்கை –-சின்ன மலர்க் குழலும் அல்குலும் மென் முலையும் -இன்னிள வாடை  தடவத்-சின்னப் பூவை உடைத்தான குழலையும் இடையையும் முலையையும்
அவன் தடவுமா போலே நஞ்சூட்டின இளவாடை தடவ –-இள வாடை -பிறரை நலிய இளகிப் பதியா நின்றது –

தம் பூவணை மேல்--இவருக்குப் படுத்த படுக்கையிலே தனியே பூவும் தாதும் சுண்ணமுமாகப் பரப்பிக் கொண்டு –-சின்ன மலர்க் குழலும் –பருவம் செய்கிற பூவை யுடைய குழலும் –-சின்னம் -விரிகை -முடி நெகிழ்ந்த குழல் என்னவுமாம் –-அல்குலும் மென் முலையும் –-விரஹ சஹம் அல்லாத முலை–மேலும் தென்றல் பட மாந்தும் முலை –-இன்னிள வாடை  தடவத் – காந்தன் உடைய கர ஸ்பர்சத்துக்கு யோக்யமான இடங்களிலே தென்றல் வந்து தடவ –-குன்றூடு பொழில் நுழைந்து -பெரியாழ்வார் திரு மொழி -4-8-9-இத்யாதி –அதுக்கு இறாய்த்து கண் உறங்க வல்ல சாஹசிகர்கள்  –-இனியதான இளையதான வாடை யானது காந்தன் உடைய சமாதியிலே வந்து ஸ்பர்சிக்க –

தாம் கண் துயிலும்--கண் உறங்குகிற போதே தம்மது அன்று -இரவல் கண்ணாக வேணும் –-பொன்னனையார் –-நெருப்பிலே கிடந்தது நிறம் பெறுவர்கள்–காட்டுத் தீ கதுவிலும் உறங்க வல்ல பாக்யவதிகள் –-பின்னும் திரு வுறுக – அவர்களுக்கு நித்யமாகிடுக –

தாம் கண் துயிலும்--கெட்டேன் இரவல் கண்ணோ இவர்களுக்கு –-பொன்னனையார் பின்னும் திரு வுறுக –பொன்னானது நெருப்பிலே இட தர்ம லோபமற அழுக்கற்று நிறம் பெறுமா போலே விரஹ சமயத்தில் சம்ச்லேஷ சமயத்தில் அனுகூலமான பதார்த்தங்கள் முகம் காட்ட அவற்றின் சந்நிதியில் முடியாது -அவற்றைக் கொண்டு போது போக்கி ஸ்வரூபத்தைப் பெற்று இருக்கிறவர்கள் –-மடல் எடுக்கும் நம் போல்வாரைப் போல் அன்றே -என்று அவர்களை நிந்தித்து-தங்களுக்கு மேல் வரக் கடவதான சம்பத்தை அனுபவிக்க இருக்கிறவர்கள் அங்கனே இருந்திடுக -என்கிறாள் –

போர் வேந்தன் –ஆண் புலி –-ரணமுக ராமன் –-சக்ரவர்த்தியைக் கட்டி வைத்து ராஜ்ஜியம் பண்ண வல்ல மிடுக்கு –ஸ்ரீ பரத ஆழ்வான் தோஷ பிரகரணத்திலே ந ச ராகவஸ்ய -என்று சப்த சாலங்களையும் ஓர் அம்பாலே உருவ எய்தவர் இத்தைச் செய்திலர் என்று கருத்து –-தன்னுடைய தாதை பணியால் சக்கரவர்த்தி ஹிருதயம் பாராதே உக்தி மாத்ரத்திலே –அரசொழிந்து-அரசு ஒழிந்து –வாடல் மாலையைப் பொகடுவாரைப் போலே தலைச் சுமை என்று திரு வபிஷேகத்தை ஒழிந்து –-பொன்னகரம்--பொன்னுலகுக்கு ஒக்கும் காணும் திரு வயோத்யை–அதுக்கு காரணம் ராம ஸம்ஸ்லேஷ ஏக ரசராய் இருக்கை–அபி வ்ருஷா பரிம்லா நாஸ் சபுஷ் பாங்குர கோரகா-அயோத்யா -59-9-என்கிறபடியே ஸ்தாவரங்களும் உட்பட    ராம குணைக தாரகமாய் இறே இருப்பது –-பின்னே புலம்ப-
பிரியில் தரியாதே பின்னே தொடர்ந்து கூப்பிட-சுற்றம் எல்லாம் பின் தொடர -பெருமாள் திரு மொழி -8-6-

அவர்கள் படி கிடக்க கிடீர் –நம் படி யுடையார்படி கேட்கல் ஆகாதோ –-சர்வ ஜ்ஞ்க்ன குலத்திலே பிறந்தவள் இறே இப்படி அனுஷ்டிக்கிறான் –தான் மடலூர விறே ஒருப்பட்டது-அதுக்கு சிஷ்டா சாரமாக ஆசரித்தார் படி சொல்லப் புக்கு முந்துறப் பிராட்டியைச் சொல்லுகிறாள்–ஆசாரத்தில் வந்தால் முதலிலே எண்ணப் பட்டவள் இறே ––ஜனக குலத்திலே பிறந்தவள் இறே–கர்மணைவ ஹி சம்சித்தி மாஸ்தி தா ஜனகாதய -என்கிறபடியே ஜ்ஞான ப்ராதான்யம் கிடக்கச் செய்தே கர்ம யோகத்தால் அல்லது அபிமத சித்தி இல்லாதாரைப் போலே அத்தை ஆதரித்து அனுஷ்டித்துக் கொண்டு போருவர்கள் பகவத் ஆஜ்ஞ அனுரூபமாக –-இவ்விடத்தை நஞ்சீயர் பட்டர் ஸ்ரீ பாதத்தை ஆஸ்ரயித்த அநந்தரம்–பிரபன்னனுக்கு இவை அனுஷ்டேயமோ அன்றோ -என்ன–அனுஷ்டிக்க்கவுமாம் தவிரவுமாம் -என்ன-இவன் செய்யுமாகில் தவிர ஒண்ணாது தவிருமாகில் செய்யப் படாது இருந்த படி என் -என்ன நம்முடைய க்ரியா பாகத்திலேயாதல் நம்முடைய நினைவாலே யாதல் வரக் கடவது அன்றே –அவன் நினைவே இறே  எல்லா வற்றுக்கும் காரணம் -என்று அருளிச் செய்தார் –

இனி பெருமாள் பின்னே போன பிராட்டி படியைச் சொல்லப் புக்கு அதுக்கு உறுப்பாக பெருமாள் நைரபேஷ்யம் சொல்லுகிறது –-போர் வேந்தன் –-சக்கரவர்த்தி பெருமாளை காடேறப் போ -என்ன
இவ்வார்த்தை செவிப்பட்ட அநந்தரம் கடுகப் புறப்பட்டுக் கொடு நின்ற இந்த நைரபேஷ்யத்தைச் சொல்லுகிறது –-பிராட்டி படியைச் சொல்லப் புக்கு பெருமாள் படியை பிரசங்கிப்பான் என என்னில்
அது தன்னிலே கால் தாழ்ந்து அது தன்னையே முடிய நடத்துகிறது –-தன்னுடைய தாதை –(தாத என்ற வடசொல் தாதையெனத் திரிந்தது.) பெருமாள் ஆகிறார் நமக்கு இஷ்ட விநியோக அர்ஹர் அன்றோ -ஆனபின்பு நாம் சொல்லிற்றுச் செய்வர் -என்று அவன் நெஞ்சிலே படும்படி அவன் பக்கல் ப்ரவண்யராய் இருக்கை –-தயரதற்கு மகன்-திருவாய் -3-6-8-என்னக் கடவது இறே –-பணியால்-அவனுடைய நினைவளவும் போயிற்று இலர் இவர் காட்டேறப் போகாதே நம்மைக் காலிலும் கழுத்திலும் இட்டாகிலும் ராஜ்ஜியம் பண்ணினாராகிலோ என்று இறே அவனுக்கு நினைவு –-அரசு ஒழிந்து நாட்டை விட்டுக் காட்டேறப் போ என்கிற போது இத்தை விடுகிறோமே என்று பின்னாட்டாதே-வனவாசோ மஹோதய-என்று வன வாச முகனாய் இருக்கை–அபி ஷேகாத் பரம் ப்ரியம் -என்னக் கடவது இறே –-இவர் முடி சூட ஒருப்பட்ட போதே இவர் முகத்திலே விகாசம் இருந்த படி – அழகியதாகக் கண்டோம் இறே-இவர் இத்தை விட்டுக் காட்டேறப் போக ஒருப்பட்ட போது முகத்தில் உண்டான ஐஸ்வர்யம் ஒரு   காலும் கண்டிலோம் -என்றார்கள் இறே –-சகரவர்த்தி காட்டேறப் போய் வாரீர் -என்ற அநந்தரம் ஸ்வா தந்த்ர்யா ஹேதுவான இந்த ராஜ்யத்தை  தவிரப் பெற்றோம் இறே என்று தலைச் சுமையை பொகட்டுப் போவாரைப் போலே  பொகட்டுப் போனார் –-ஸ்ரீ பரத ஆழ்வான் -போர வேணும் -என்று காலைக் கட்டி நிர்பந்திக்க அப்போதும் ஒரு செவ்வி மாலையைச் சூடி செவ்வி கழிந்தவாறே பொகட்டுப் போவாரைப் போலே யாயிற்றுப் போன படி–பொன்னகரம் –-அத்தேசத்துக்குப் போலியாய் இருப்பதொரு தேசம் உண்டே அதுவும் ஒரு தேசமே –-பொன்னகரம் பின்னே புலம்ப–ஒருராக -காட்டேறப்போகில் பிழையோம்  -என்று பின்னே கூப்பிட-இஹைவ நித நம் -இத்யாதி-உயிரைப் பொகட்டு கேவல சரீரத்தைக் கொண்டு தரித்து இருக்க வென்றால் எங்கனே இருக்கும் படி -என்றார்கள் இறே-ராமமேவ அனுபச்யத்வ -கச்சத்வ -மஸ்ருதிம் வாபி கச்சத -என்று  பெருமாளை சிறிதிடம் பின்னே தொடர்ந்து போக அவர் வழி மாறிப் போனவாறே -மீண்டு வந்து தாம்தாம் க்ருஹங்களிலே புகுரப் புக்க வாறே இவர்களைப் பார்த்து -பெருமாளைக் காட்டேறப் பொகட்டுப் பின்னையும் இருந்தவர்கள் ஸ்திரீகள் -என்று எங்களுக்கு ஒரு பழி வாராதே அவரை மீட்டுக் கொண்டு வருதல் அன்றியே அவ்வழியே போய் உங்கள் பேரும் கேளாது ஒழியும்படியாதல் செய்யுங்கோள் என்று முகத்திலே தள்ளிக் கதவடைத்தார்கள் இறே –-புத்ரம் ப்ரதமஜம் த்ருஷ்ட்வா லப்த்வா ஜநநீ நாப்ய நந்தத -என்று முந்துறப் பிறந்தவன் அன்றோ  இவனும் காடேறப் போம் என்னும் நினைவாலே பரத மஜனான புத்ரனைக் கண்ட தாய் உகந்திலள் -என்று இங்கனே சொல்லுவாரும் உண்டு –-பெருமாள் காட்டேறப் போனார் இனி ஆர் மடியிலே வைத்து உகக்கப் பிறந்தாய் என்று தம்தாம் பிள்ளைகளை உகந்திலர்கள் -என்று ஜீயர் அருளிச் செய்வர் –

வலம் கொண்டு –நீர்மை இ ட்டுப் பேணின பெருமாள் போக வல்லரான மிடுக்கு-வலம் -பலம் –(பலம்) என்ற வடசொல் வலமெனத் திரிந்தது. மன வலிவைச் சொல்லுகிறது. கொண்ட காரியத்தைக் குறை யறத் தலைக் கட்டியே விடும்படியான அத்யவஸாயம்.)-மன்னும் வள நாடு கை விட்டு –இவர்களுக்கு க்ரமா கதமாய் -இவ் ஊரில் இனிதான நாடு-மம தவச்வா நிவ்ருத் தஸ்ய ந ப்ராவர்த்தந்த வர்த்மனி உஷ்ண மாசறு விமுஞ்ச்சந்தோ ராமே சம்ப்ரச்திதே வனம் -என்று இவையும் அகப்பட நோவு படப் போன படி-திரிந்தது வெம்சமத்து தேர்கடவி -இரண்டாம் திரு -15 இவனாம் தரை கிடப்பான்–எவ்வாறு நடந்தனை எம்மிராமாவோ -பெருமாள் திரு மொழி -9-2–கல்லணை மேல் கண் துயிலக் கற்றனையோ -பெருமாள் திருமொழி -9-3- என்று வயிறு பிடிக்கும் படி –-மாதிரங்கள்--திக்குகள்-(மாதிரங்கள் –மாதிரம் என்று ஆகாயத்துக்கும் திசைக்கும் பூமிக்கும் மற்றும் பலவற்றுக்கும் வாசகம்)–மின்னுருவில் வெண் தேர் திரிந்து வெளிப்பட்டுக் -கன்னிரைந்து தீய்ந்து கழை  யுடைந்து- (விண்டேர் திரிந்து“ என்று பாடம் வழங்கி வந்தாலும் வெண்டேர் என்றே உள்ளது பிரயோகங்களும் அப்படியே. வடமொழியில் ம்ருகத்ருஷ்ணா என்று சொல்லப்படுகிற கானல் தமிழில் வெண்டேர் என்றும் பேய்த்தேர் என்றும் சொல்லப்படும்.)பேய்த்தேர் -கானல் –-கண்ணுக்கிட ஒரு பூண்டு இல்லாமை-தரை நிரந்தரமான கல்லாயிற்றுக் காணும் சருகு போலே தீய்ந்து கிடக்கை (வெளிப்பட்டு –செடி மரம் முதலியவை இருந்தால் வெய்யிலுக்கு அவற்றின் நிழலில் ஒதுங்கலாமே, அப்படி ஒன்றுமில்லாமல் பார்த்த பார்த்த விடமெல்லாம் வெளி நிலமாயிருக்கை.)–-கழை -மூங்கில்-(கழை –மூங்கில். வெய்யிலின் மிகுதியினால் மூங்கில்கள் வெடித்துக் கிடக்கும் கால்சுழன்று எங்கும் சூறாவளியாய்க் கிடக்கும்.–சூறாவளி – சுழல் காற்று, மனிதரைத் தூக்கி யெறியுங் காற்று.)

வலம் கொண்டு —இவர்கள் இப்படிக் கூப்பிட்டுத் தொடரா நிற்கச் செய்தேயும்-அது கேட்டு இரங்காதே போன மிடுக்கு –-மன்னும் வள நாடு கை விட்டு –-க்ரமாதமாகை யாலே ஸ்ப்ருஹை பண்ணக் கடவதாய் இருக்கிற நாட்டை விட்டு நித்ய விபூதியை விட்டுப் போனதால் போலேயோ – இத்தை விட்டுப் போய்ப் புகுகிற தேசம் தான் இத்தோடு போலியாய் இருப்பதொரு தேசமாகப் பெற்றதோ–மாதிரங்கள் மின்னுருவில் வெண் தேர் திரிந்து –-திக்கு விதிக்களுக்கு அடைய மின் ஒளியோடே ஒத்த ஒளியை உடைத்தாய் பேய்த் தேரேராய்க்   கிடக்கும் – வெளிப்பட்டுக் –பேய்த் தேர் சஞ்சரிக்கும் அளவன்றிக்கே
கண்ணுக்கு விஷயமாய் ஓர் இடத்திலே ஒதுங்க ஒரு சிறு தூறும் இன்றிக்கே–கண்டவிடம் எங்கும் வெளி நிலமாய் ––கன்னிரைந்து – அவ்வளவு அன்றிக்கே கற்களாலே நெருங்கி அவை தான் கருநிலம் போலே ஓர் இடங்களிலே வந்து திரளும்படி (கல்நிறைந்து – வழி முழுவதும் க்றகள் நிரம்பியிருக்கும். தீய்ந்து எனினும் தீந்து எனினும் ஒக்கும். மருகாந்தாரங்களிற் கண்ட விடமெங்கும் தீப்பற்றி எரிந்து கிடக்குமாய்த்து.)–-தீய்ந்து கழை  யுடைந்து – அங்குள்ள உஷ்ணத்தாலே பச்சை மூங்கில்கள் வெடித்து எரிய

கால் சுழன்று-–கால் -சூறாவழி அதாவது சுழல்  காற்று –-பின்னும் திரை வயிற்ருப் பேயே திரிந்து –
மற்று ஒருவர் இல்லாமை –-உலாவக்– ஓவாதே இன்னான் பட்டான் இன்னான் படா நின்றான் என்னும் பேச்சாய் அறக் கொடிதான காட்டின் நடுவே –-கொன்னவிலும் வெங்கானத்தூடு    கொடும் கதிரோன் துன்னு வெயில் வறுத்த வெம் பரல் மேல் –-கைகேயி பாசத்தை ஆச்த்தானம் பண்ணினான்-வெய்யில் வறுத்த பரல் தானே எதிரிட்டு வெய்யில் வறுக்க வற்றாகை – ஆதித்யனை எற்றி வைத்து எரிக்கை –-பஞ்சடியால் – மெத்தென்று இருந்த அடி –பத்ம சம பிரபா ––மன்னன் இராமன் பின் வைதேவி என்றுரைக்கும்–மன்னன் -நாட்டுக்கு சூடின முடி தவிர்ந்து இவளுக்கே சூடின முடி சக்ரவர்த்தி தன்னை நீர் வார்க்கப் புக ஐயர் வந்தார் -என்ன அதிலே தோற்றால் போலே ராஜ்யத்தை பொகட்ட வேண்டப் பாட்டிலே தோற்ற படி – இராமன் -பெருமாள் பின் போவார்க்கு இக்காடு அன்றாகில் எது கொள்ள வேணும்-வைதேகி -அவனுக்கு பிறந்தாள் என்னும் வேண்டப்பாடு (வைதேவி – ஸீதைக்கு வடமொழியில் வைதேஹீ என்று பெயர். விதேஹராஜனான ஜநகனது மகள் என்றபடி.)–அன்ன நடைய வணங்கு நடந்திலளே-–-நடை கண்டால் மடலூர வேண்டும் படி இருக்கை –-அணங்கு -இவனைக் குறித்து அவள் தைவம் என்ன வேண்டும்படியாய் இருக்கை – அவளும் கூடப் போனாள் இல்லையோ –(அணங்கு – தெய்வப்பெண் “சூருமணங்கும் தெய்வப்பெண்ணே“ என்பது நிகண்டு.)

கால் சுழன்று--அடிக்கிறது சுழல் காற்றேயாய்-ரஜோ ரனே—பின்னும் திரை வயிற்ருப் பேயே திரிந்து உலாவக்- அங்கு சஞ்சரிக்கும் பேய்கள் ஆனவை நினைத்த படி ஜீவிக்கப் பெறாமையாலே நரம்பு புடைத்து-அவைதானே தன்னிலே பின்னி பத்தெட்டு மட்டும் திரைந்து கிடக்குமாயிற்று –-பேயே திரிந்து –மனுஷ்யரும் கலந்து சஞ்சரிக்குமது இன்றிக்கே இப்படிப் பட்ட பேய்களே சஞ்சரிக்குமத்தனை (திரை வயிற்றுப் பேய் –ஜநஸஞ்சாரமுள்ள காடாயிருந்தால் அங்குள்ள பேய்களுக்கு எதாவது உணவு கிடைக்கும் வயிறும் நிரம்பியிருக்கும் -நிர்ஜநமான காடாகையாலே பேய்கள் உணவின்றிச் சுருங்கி மடிந்த வயிற்றை யுடைடயனவா யிருக்கும்.)–-உலாவ –சிறிது காட்டிலேயோ-அப்பெருமாளும் பெரும் காட்டிலே போய்ப் புகார்  என்னும் படி  (திரிந்துலவா – உலவுதலாவதும் ஒழிதலும், திரிந்துலவா என்றது திரிந்து மாளாத என்றபடியாய் எப்போதும் பேய்களே திரிந்து கொண்டிருக்கிற காடு என்னவுமாம்.)–-கொன்னவிலும் – அதுக்கு மேலே அவர் பட்டார் இவர் பட்டார் -என்று கொலை சொல்லுகிற கூப்பீடேயாய்   இருக்கை—வெங்கானத்தூடு    – வெவ்விய காட்டூடே- வெம் கானத்தூடு நடந்திலளே-என்று அந்வயம்–கொடும் கதிரோன் துன்னு வெயில் வறுத்த – உஷ்ண கிரணனான ஆதித்யன் உடைய நெருங்கின கிரணங்களை வறுக்கும் ஆயிற்று-வெம் பரல் மேல் – அங்கு உண்டான வெவ்விய பரல் கற்களின் மேலே –-பஞ்சடியால் –-அதி ஸூ குமாரமான திருவடிகளாலே – மன்னன் இராமன் பின் – இக் காலைக் கொண்டு போம்படியான மதிப்பையும் அழகையும் உடையவன் உடைய பின்னே-வைதேவி என்றுரைக்கும்--விதேக ராஜன் உடைய பெண் பிள்ளை என்று சொல்லும் படி இருக்கிற-அன்ன நடைய –
அக்ர தஸ்தே கமிஷ்யாமி -என்று முன்னே நாலடியும் அவர்க்கு இருந்த படி-வணங்கு ––தேவதாபிஸ் சமா-த்ரயாணாம் ப்ரதாதீ நாம் ப்ரர்ரத்ரூணாம் தேவதா ச யா –என்கிறபடியே-பிள்ளைகள் நால்வர்க்கும் ஒக்கும் தேவதையாய் இருக்கும் இருப்பு –சீதை என்பதோர் தெய்வம் -பெரிய திரு மொழி -10-2-5–அதில் மன காந்தையாய் இருக்குமது பெருமாளுக்கே யாயிற்று –-நடந்திலளே–– அவள் போக்கு  அடிக் கழஞ்சு பெற்றது இல்லையோ –

ஆசையின் மிகுதியாலே நாணந்தவிர்ந்து நாயகன் பின்னே போவதும், நாயகனை பலாத்காரத்தாலே தனக்காக்கிக் கொள்வதும் நாயகளைப் பெறுதற்கு அரிய பெரிய ஸாதநங்களை அநுஷ்டிப்பதும் இவையெல்லாம் மடலூர்வதற்குப் பர்யாயமேயாம் என்பது ஆழ்வார் திருவுள்ளம்.-தமிழர்கள் ஏதோ எழுதி வைத்திருக்கிறபடி மடன்மாவேறினால்தான் மடலூர்ந்த்தாக இவருடைய அபிப்பிராயமில்லை,-ஸ்த்ரீகளுக்கு இன்றியமையாத ஸ்வரூபமாகிய நாணத்தைக்காத்து மரியாதை வழுவாமல் நிற்கிற நிலை குலைந்து நாணம் நீங்கினபடியை வெளியிடுகின்ற செய்தி எதுவாயிருந்தாலும் அது மடலூர்வதொக்குமென்றாயிற்று ஆழ்வார் திருவுள்ளம்பற்றியிருப்பது.-அப்படி நாணந்துறந்து அதிப்ரவருத்தி பண்ணின பெண்ணரசிகளின் சரித்திரம் வடமொழியில் இதிஹாஸ புராணங்களில் எராளமாகச் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றதில் நாலைநது பெண்களுடைய செய்தியை எடுத்துச்செல்ல உத்தேசிக்க ஆழ்வார், முதலில் ஸீதாபிராட்டியின் நடத்தையை எடுத்துக் காட்டுகின்றார்.

கைகேயியின் சொற்படி நடக்கவேண்டியவனான தசரத சக்ரவர்த்தி இராமபிரானை அழைத்து வாஸஞ் செல்லுமாறு நியமிக்க அந்த நியமனத்தைச் சிரமேற்கொண்ட இராமபிரான் வனத்திற்குப் புறப்படுங் காலத்தில் ஸிதாதேவியிடஞ் சென்று இச்செய்தியைத்  தெரிவித்து ‘நான் போய் வருகிறேன், வருமளவும் நீ மாமனார்க்கும் மாமியார்க்கும் ஒரு குறைவுமின்றிப் பணிவிடை செய்துகொண்டிரு என்று சொல்லுங்கால் தன்னை நிறுத்திப் போவதாகச் சொன்ன வார்த்தையைக் கேட்ட பிராட்டி மிகவும் கோபித்து ‘என்தகப்பனால் உம்மை ஒரு ஆண்பிள்ளையாக எண்ணி என்னை உமக்குக் கொடுத்தார் ஒரு பெண்டாட்டியை கூட கூட்டிக்கொண்டுபோய்க் காப்பாற்றி ஆளத்தக்க வல்லமையற்றவர் நீர் என்பதை அப்போது அவர் அறிந்திலர் இப்போது அவர் இச்செய்தியை கேட்டால் உம்மை நன்றாக வெகுமானிப்பார் ஒரு பெண் பிள்ளை ஆணுடை யுடுத்து வந்து நம் பெண்ணைக் கைக் கொண்டு போய்ந்துக்காண் என்று நினைப்பர் என்று ரோக்ஷந் தோற்ற வார்த்தை சொல்லி-தன்னையுங் கூட்டிக்கொண்டு போகவேணுமென்று நிர்பந்தித்து காட்டு வழிகளின் கொடுமையையுங் கணிசியாமல் காமஸித்தயையே தலையாகக்கொண்டு போகவில்லையா? இது மடலூர்தல்லவா? என்கிறார்.

–

பின்னும் கரு நெடும் கண் செவ்வாய்ப் பிணை நோக்கின்
மின்னனைய நுண் மருங்குல் வேகவதி என்றுரைக்கும் ———52
கன்னி தன் இன்னுயிராம் காதலனைக் காணாது
தன்னுடைய முன் தோன்றல் கொண்டேகத் தான் சென்று அங்கு ——53
அன்னவனை நோக்கா தழித் துரப்பி வாளமருள்
கன்னவில் தோள் காளையைக் கைப் பிடித்து மீண்டும் போய்ப் ——–54
பொன்னவிலும் மாகம் புணர்ந்திலளே –

பின்னும் –அது தவிரவும்
கரு நெடு கண் செம் வாய் பிணை நோக்கின் மின் அனைய நுண் மருங்குல்–கறுத்து நீண்ட கண்களையும் சிவந்த வாயையும் மான் போன்ற நோக்கையும் மின் போல் ஸூஷ்மமான இடையையும் உடையவளாய்
வேகவதி என்று உரைக்கும் கன்னி–வேகவதி யென்று சொல்லப்படுபவளான ஒரு பெண் பிள்ளை
தன் இன் உயிர் ஆம் காதலனை காணாது–தனது இனிய உயிர் போன்ற கணவனைத் தான் காண வொட்டாமல்
தன்னுடைய முன் தோன்றல் கொண்டு ஏக –தனது தமையன்(தடுத்துத்) தன்னைக் கொண்டு போக
அங்கு–அவ்வவஸ்தையிலே
அன்னவனை–அந்தத் தமையனை
நோக்காது–லக்ஷியம் பண்ணாமல்
தான் சென்று–தான் பலாத்காரமாகப் புறப்பட்டுப் போய்
வாள் அமருள்–பெரிய போர்க் களத்திலே
கல் நவில் தோள் காளையை–மலை போல் திண்ணிய தேர்களை யுடையவனும் காளை போல் செருக்குற்றிருப்பவனுமான தனது காதலனை
அழித்து உரப்பி–இழிவான சொற்களைச் சொல்லி அதட்டி
கைப் பிடித்து–பாணி க்ரஹணம் செய்து கொண்டு
மீண்டும் போய்–அங்கிருந்து ஸ்வஸ்தாநந்திலே போய்ச் சேர்ந்து
பொன் நவிலும் ஆகம்–(அக் காதலனுடைய) பொன் போன்ற மார்பிலே
புணர்ந்திலளே–அணையப் பெற்றாளில்லையோ?

பின்னும் கரு நெடும் கண் செவ்வாய்ப் பிணை நோக்கின் மின்னனைய நுண் மருங்குல் வேகவதி என்றுரைக்கும் –பிராட்டியைப் பேசின வாயாலே பின்னையும் பேசலாவாள் ஒருத்தி–கன்னி தன் இன்னுயிராம் காதலனைக் காணாது தன்னுடைய--அனுபவித்தவள் அல்லள்–பிராட்டியைப் போலே
சமா த்வாதச தத் ராஹம் ராகவச்ய நிவேசனே புஞ்ஞ்ஜா நாமா நுஷான் போகான் சர்வ காம சம்ருத்தி நீ -சுந்தர 33-17-என்றால் –போலே அனுபவித்தவள் அல்லள்  –-முன் தோன்றல் கொண்டேகத் தான் சென்று அங்கு அன்னவனை நோக்கா- தமையன் ஒட்டேன் -என்று இவளைக் கொண்டு போக-தழித் துரப்பி வாளமருள்- ஸ்வயம் வரமும் நாமேயோ -என்றாள் –-கன்னவில் தோள் காளையைக் – பந்து வர்க்கத்தை அடங்க விட்டுப் பற்றலான தோள்-காளை -தோள் மிடுக்கும் வேண்டாதே பருவமே அமைந்து இருக்கை–கைப் பிடித்து மீண்டும் போய்ப் – யுத்தத்தில் எல்லாரும் காணப் பிடித்து –-பொன்னவிலும் மாகம் புணர்ந்திலளே- ரத்தத்தின்  மேலே விழுந்து தழுவினாள்- பிராட்டி கர வதத்தின் அன்று தழுவினாள்   போலே  –

ஒரு கந்தர்வ ஸ்திரீயை ஒரு கந்தர்வன் விவாஹம் பண்ணிக் கொண்டு போக-அவளுடைய ப்ராதா வந்து யுத்தம் பண்ணி மீட்கப் பார்க்க அவனுக்கு மீளாதே-அந்த கந்தர்வனோடே போய்த் தானும் அவனுமாக அனுபவித்தாள் என்று-மகா பாரதத்திலே ஒரு கதை யுண்டு -அத்தைச் சொல்லுகிறது –
பின்னும் –முதலிலே பிராட்டியைச் சொன்னால் பின்னை சொல்லுவார் அன்றிக்கே இருக்க அநந்தரம் சொல்லலாம் படியான கீர்த்தியை யுடையாள் ஒருத்தி யாயிற்று இவள் –கரு நெடும் கண் –-அஸி தேஷணை என்று இறே பிராட்டி திருக் கண்ணுக்கு ஏற்றம் -அவளில் இவளுக்கு கண்ணில் பரப்பு ஏற்றமாய் இருக்கும்-செவ்வாய்ப்-ரஷகனையும் கூட –ஜகத்ச சைலம் பரிவர்த்தயாம்   யஹம் -என்னப் பண்ணும் ஸ்மிதமத்துக்கு போலியாய் இருக்கை –-பிணை நோக்கின்-அரை ஷணம் பேர நிற்கில்
ந ஜீவேயம் ஷணம் அபி -என்னப் பண்ணும் நோக்குக்குப் போலியாய் இருக்கை-மின்னனைய நுண் மருங்குல் –நாயகனுக்கு எப்போதும் துணுக் துணுக் என்று தன்னோடு பணி போரும்படியாய் இருக்கை–ஸூ மத்யமா -என்கிறவளுக்குப் போலியாய் இருக்கை-வேகவதி என்றுரைக்கும் — வேகவதி என்று சொல்லுகிற-ஸ்ரீ ராமயணமாகப் பிராட்டி விருத்தாந்தம் சொன்னால் போலே-மஹா பாரதமாக தன்னைச் சொல்லும்படி இருந்தவள் –-கன்னி –சமா த்வாதஸ தத்ராஹம் –என்று பன்னிரண்டு ஆண்டு கலந்தவள் அக்காலத்தின் சுவடு அறிந்து பின் தொடர்ந்து போன போக்கை முதலிலே புறப்பட்டுப் போனவள் –-தன் இன்னுயிராம் காதலனைக் காணாது – காலைப் பிடித்து தலை யளவும் செல்லக் காதலை இட்டு நிரூபிக்க   வேண்டும்படி இருக்க்கிறவனைக் காணாமையாலே-தன்னுடைய  முன் தோன்றல் கொண்டேகத் –தன் பின் பிறந்தவனை நியமித்து ஆளும் இன்றிக்கே தனக்கு முன்னே பிறந்தவனாய் தன்னை நியமிக்க உரியனானவன் கொண்டு போக –தான் சென்று தான் போய்–அங்கு அன்னவனை – தான் போகிறவள் எனக்கு அறிவியாதே போவதே -என்று மீட்கப் புக்க ஸ்நேஹத்தை யுடைய தமயனை –-நோக்காது – தமையன் என்று பாராதே-அழித்து- இத்யுக்தா பருஷம் வாக்யம்-என்கிறபடியே அழித்து–உரப்பி – வேறோர் ஆஸ்ரயத்துக்கு ஆகாதபடி பண்ணி ஸ்வயம்வரம் புறம்பு அன்றிக்கே என் பக்கலிலேயாய் அற்றதோ என்று  –-வாளமருள்- மதிப்புடைத்தான பூசலிலே–கன்னவில் தோள் காளையைக் கல் என்று சொல்லப்படா நின்ற திண்ணிய தோளை உடையனாய்
மேல் விழுந்து அணைக்க வேண்டும்படியான பருவத்தை உடையனானவனை –-கைப் பிடித்து –
தனக்காக பூசலிலே அம்பேற்றவனைக் கையாலே பிடித்து சென்று பிடித்து –-மீண்டும் போய்ப் —
மீண்டு தன் இருப்பிலே போய் –-பொன்னவிலும் மாகம் புணர்ந்திலளே ––பர்த்தாரம் பரிஷஸ்வஜே -என்கிறபடியே ஸ்ப்ருஹணீயமான மார்விலே அணைத்தாள் இல்லையோ –

வேகவதி என்பாளொரு தெய்வமாதின் சரிதையை எடுத்துக் காட்டுகிறார்.-இதில் சிறிய திருடலிற் சொல்லப்பட்ட வாஸவதத்தையின் சரித்திரத்துக்கு மூலமாகிய புராணம் இன்னதென்று தெரியாது போலவே இவ்வேகதியின் சரிதைக்கு மூலமான புராணமும் இன்னதென்று தெரியவில்லை.-தமிழ்நாடுகளில் ப்ரஸித்தமான பெருங்கதை என்ற தொகுதியில் உதயணன் சரித்திரப் பகுதியில் இத்தெய்வமாதுகளின் வரலாறு ஒருவிதமாக எழுதப்பட்டுள்ளது. வடமொழியிலும் கதாஸரித்ஸாகரம் என்ற கதைப்புத்தகத்தில் இவர்களின் சரித்திரம் சொல்லப்பட்டுள்ளது. பிற்காலத்தவர்கள் எழுதிய அப்புத்தகங்களை ஆழ்வார் –ஸ்ரீஸூக்திகட்கு மூலமாகச் சொல்ல வொண்ணாது. கதைப்போக்கிலும் வேறுபாடு உள்ளதுபோலும். ஆகையாலே இக்கதையை இங்கு விரித்துறைக்க விரும்புகின்றிலோம். அழகிற் சிறந்த வேகவதி என்னுமோர் தேவகன்னிகை தனது கணவன் முகத்திலே விழிக்க வொண்ணாதபடி தன்னைத் தனது தமையன் தடைசெய்து இழுத்துக்கொண்டுபோக அவள் அவனை லக்ஷியம் பண்ணாமல் திரஸ்கரித்து உதறித் தள்ளிவிட்டுத் தனது காதலன் ஒரு போர்க்களத்திலே யுத்தம் செய்து கொண்டிருப்பதாகத் தெரிந்து அங்கே போய் இப்படிதானா என்னை நீ கைவிட்டுத் திரிவது என்று தார்க்காணித்து அந்தப் போர்க்களத்திலே பலருமறிய அவன் கையைப் பிடித்திழுத்துத் தன்னூர்க்குக் கொண்டு சென்று இஷ்டமான போகங்களை அநுபவித்து வாழ்ந்தாள் – என்பதாக இவ்விடத்தில் கதை ஏற்படுகிறது.-இதன் விரிவை வல்லார் வாய்க்கேட்டுணர்க. முன் தோன்றல் முன்னே பிறந்தவன்.-

–

பூம் கங்கை
முன்னம் புனல் பரக்கும் நன்னாடன் மின்னாடும்
கொன்னவிலும் நீள் வேல் குருக்கள் குலமதலை
தன்னிகர் ஒன்றில்லாத வென்றித் தனஞ்சயனைப் —-56
பன்னாக ராயன் மடப்பாவை பாவை தன்
மன்னிய நாண் அச்சம் மடம் என்றிவை அகலத் ———57
தன்னுடைய கொங்கை முக நெரியத் தானவன் தன்
பொன்வரை யாகம் தழீ இக் கொண்டு போய்த் தனது ——58
நன்னகரம் புக்கு நயந்து இனிது வாழ்ந்ததுவும்
முன்னுரையில் கேட்டு அறிவது இல்லையே –

பூ கங்கை புனல் முன்னம் பரக்கும் நல் நாடன்–அழகிய கங்காநதியின் தீர்த்தம் முன்னே ப்ரவஹிக்கப் பெற்ற சிறந்த நாட்டுக்குத் தலைவனும்
மின் ஆடும் கொல் நவிலும் நீள் வேல்–ஒளியை யுடையதும் கொலைத் தொழிலைக் கற்றதும் நீண்டதுமான வேலாயுதத்தைக் கையிலே உடையவனும்
குருக்கள் குலம் மிதலை–குருராஜ வம்சத்தில் தோன்றினவனும்
தன் நிகர் ஒன்று இல்லாத வென்றி–ஒப்பற்ற வெற்றி பொருந்தி
தனஞ்சயனை –அர்ஜுநனை
பன்னாகராயன் மடம் பாவை –கௌரவ்ய்னென்னும் ஸர்ப்ப ராஜனுடைய மடமை பொருந்திய பெண்ணான உலூபி யென்பவள்
பாவை தன் மன்னிய நாண் அச்சம்–ஸ்த்ரீத்வத்திற்குப் பொருந்தின நாண் மடமச்சம் முதலிய குணங்கள் நீங்கப் பெற்று
தன்னுடைய கொங்கை முகம் நெரி–தனது கொங்கையின் முகம் நெறிக்கப்பெற்று
தான் –(வெட்கத்தை விட்டுத்) தானாகவே
நயந்து–ஆசைப்பட்டு
அவன் தன்–அவ்வர்ஜுநனுடைய
பொன்வரை ஆகம் –அழகிய மலை போன்ற மார்பை
தமீஇக் கொண்டு–ஆலிங்கனஞ் செய்து கொண்டு
தனது நல் நகரம் போய் புக்கு–தன்னுடைய தழகான ஸ்தாநத்திலே (நாக லோகத்திலே) போய்ச் சேர்ந்து
இனிது வாழ்ந்ததுவும்–ஆனந்தமாக வாழ்ந்தாளென்பதையும்
முன் உரையில கேட்டு அறிவது இல்லையே–மஹாபாரத்தில் நீங்கள் கேட்டறிந்த்தில்லையா?

பூம் கங்கை முன்னம் புனல் பரக்கும் நன்னாடன் மின்னாடும் -கொன்னவிலும் நீள் வேல் குருக்கள் குலமதலை–ஒளியை உடைத்தாய்-பிரதி பஷங்கள் கண்ட போதே வயிறு அழுகும் நீள் வேல்–தன்னிகர் ஒன்றில்லாத வென்றித் – வீரத்துக்கு எம்பெருமானும் எதிரன்று –-தனஞ்சயனைப் – ஊர் வசியை தாய் என்ன வல்லவன் ––பன்னாக ராயன் மடப்பாவை பாவை –நாக ராஜாவின் பெண் பிள்ளை-பாவை -அவன் மகள்-பாவை என்கிறது ஸ்த்ரீத்வத்துக்கு அவ்வருகு இல்லாமை – தன் மன்னிய நாண் அச்சம் மடம் என்றிவை அகலத்-தன்னுடைய கொங்கை முக நெறியத் தானவன் தன்-பொன்வரை யாகம் தழீ இக் கொண்டு போய்த் தனது ––கடல் வற்றினால் போலே சஹஜமான குணங்கள் குட நீர்-வழிந்து போகை –-நன்னகரம் புக்கு- உங்களைப் போல் அன்றியே மடல் எடுப்பாரைக் கொண்டாடும் ஊர் –-நயந்து இனிது வாழ்ந்ததுவும் ––கொண்டாடி-நித்ய சம்ச்லேஷம் பண்ணி—முன்னுரையில் கேட்டு அறிவது இல்லையே-புண்யத்துக்காகிலும் மஹா பாரதம் கேட்டு அறிவது இல்லையோ –

பூம் கங்கை--இப்படி அப்ரசித்தனாய் இருப்பான் ஒருவனுக்கோ இவள் மடல் எடுத்தது –-இரண்டு அருகும் பூத்த சோலையாய்-பூக்கள் உதிர்ந்து கிடைக்கையாலே வந்த அழகைச் சொல்லுதல் –
அன்றிக்கே-நலம் திகழ்  சடையான் -திரு வாய் மொழி -4-7-2-யில் சொல்லுகிறபடியே ருத்ரன் ஜடையில் உண்டான கொன்றை மலரும் சர்வேஸ்வரன் திருவடிகள் உண்டான திருத் துழாயும் கலந்து வருகிற ஜலத்தை உடைத்தாயாகையாலே வந்த பிரவாகத்தைச் சொல்லுதல்-சதுர்முகன் நினைவின்றிக்கே இருக்கச் செய்தே திருவடி சென்று கிட்டின வாறே பார்த்தான் –-தர்ம தத்வம் உருகி நீராய் இருந்தது
அத்தாலே திருவடிகளிலே பிறந்து ருத்ரனுடைய ஜடையிலே தங்கி வந்தாயிற்று-கங்கை கங்கை -பெரியாழ்வார் திரு மொழி -4-7-1-என்று கங்கா கங்கேதி என்கிற உக்தி மாத்ரத்தாலே அவஸ்யம் அநு போக்தவ்யம்    -என்கிறபடியே அநு பவ விநாச்யமான கர்மங்களை அடையப் போக்கா நின்றத்தால் வந்த அழகைச் சொல்லுதல் –-அற்புதமுடைய ஐராவத மதமும் அவரிளம்படியர் ஒண் சாந்தும்   கற்பக மலரும் கலந்து உழி கங்கை -பெரியாழ்வார் திருமொழி -4-7-7—கரை மரம் சாடி -பெரியாழ்வார் திருமொழி -4-7-9 வடதிசை மதுரை -பெரியாழ்வார் திருமொழி -4-7-9–சதுர்முகன் கையில் சதுப்புயன் தாளில் -பெரியாழ்வார் திருமொழி -4-7-10கான்றடம் பொழில் சூழ் -பெரியாழ்வார் திருமொழி -4-7–13–முன்னம் புனல் பரக்கும் – சஹ்யத்திலே அல்ப ஜலம் உண்டானாலும் முந்துறப் பரம்புவது இங்கே யாயிற்று-நன்னாடன்  – நாட்டின் உடைய அழகு அதாவது நீர் வாய்ப்பு யுண்டாய் அழகியதாய் இருக்கை –இது நாடு இருந்த படி –-இனி அவன் தன் படி சொல்லுகிறது –-மின்னாடும்  –கொன்னவிலும் நீள் வேல் –மின் போலே அசைந்து வாரா நிற்பதாய் கொலையை சொல்லா நிற்பதாய்-அவஷ்டப்ய மஹத் தநு -என்கிறபடியே அடக்கியாள வல்லார் அரிதாய் இருக்கிற வேலை யுடைய –-குருக்கள் குலமதலை-
இது எல்லாக் குருக்களுக்கும் உப லஷணம்–லோகத்துக்காக இவர்கள் குருக்களாகத் திரிவார்கள் அவர்களில் வைத்துக் கொண்டு இஷ்வாகு நாதன் -என்கிறபடியே-அவர்கள் குலத்துக்கு பிரதானனாய்த் திரியுமவன்  –-தன்னிகர் ஒன்றில்லாத--தனக்கு ஒப்பாரும் இல்லாத – மனுஷ்யத்வே பரத்வம் கூடின போது ஒப்பாகில் ஒப்பாம் இத்தனை – வென்றித் தனஞ்சயனைப் —– கிருஷ்ணனும் வெற்றியில் தனக்கு ஒப்பில்லாத தனஞ்சயனை-பன்னாக ராயன் -மடப்பாவை பாவை தன்- பன்னகராயன் -என்றத்தை நீட்டி பன்னாகராயன் -என்று கிடக்கிறது –-பன்னக ராஜன் உடைய   பெண் பிள்ளை  –-மன்னிய நாண் அச்சம் மடம் என்றிவை அகலத் – பிறந்த பின்பு உண்டானது  அன்றிக்கே தர்மி பிரயிக்தமாய் இருந்துள்ள லஜ்ஜை தொடக்க மான வற்றை சந்யசித்து போக –-தன்னுடைய கொங்கை முக நெரியத் – தன்னுடைய முலை முகம் நெரியும் படி தான் ஒருதலைக் காமமாக-தானவன் தன் பொன்வரை யாகம் தழீ இக் கொண்டு போய்த் –அவனுடைய பொன் போலே ஸ்லாக்கியமான மார்வைத் தான் தழுவிக்  கொண்டு போய்-நாட்டார் ஊர்வசி சாலோக்யத்துக்கு   சாதனா அனுஷ்டானம் பண்ணுவார்கள் ஆகில் அவன் தான் வந்து உபஸ்தானம் -உப சர்ப்பணம் -பண்ணும் படியான மார்பு  இறே-இவனது –-தனது நன்னகரம் -புக்கு-தன்னுடைய நல்ல நகரம்-இவ் ஊருக்கு ப்ரத்யா சத்தியை யுடைய ஊர் அது –-மடல் எடுப்பாரை விலக்குவாரும் இன்றிக்கே-மடல் எடுத்து தொடர்ந்து வருவார் திரள் கண்டு உகக்கும் ஊர் –-நயந்து இனிது வாழ்ந்ததுவும்- நிரவதிக சம்ச்லேஷத்தைப் பண்ணி-பழி சொல்லுவார் புகழுவாராகச் சேர தானும் அவனுமாய் அனுபவித்ததும்-முன்னுரையில் கேட்டு அறிவது இல்லையே –ந காம தந்த்ரே தவ புத்தி ரஸ்தி -என்று காமதந்த்ரம், அறிந்திலிகோள்  ஆகில் தவிருகிறிகோள்  – பாபம் போகைக்கு பாவனம் என்றாகிலும் மஹா பாரதம் கேட்டு அறியீர்களோ –

அர்ஜுநன் தீர்த்தயாத்திரையாகச் செல்லுபோது ஸ்நாநஞ் செய்ய கங்கையில் இறங்கி நீராடிக் கரையேறப் புகும்போது உலூபி யென்னும் நாக கன்னிகை இவனைக்கண்டு காம மோஹமடைந்து ரமிக்க விரும்பி இவனைத் தண்ணீரினுள்ளே இழுத்துக்கொண்டு செல்ல இவனும் உள்ளே சென்று நீ யார்? என்னை எதுக்காக இங்கே கொணர்ந்தாய்? என்று கேட்க,-அவ்வுலூபி ஐராவத குலத்திற் பிறந்த கௌரவ்யனென்னும் ஸர்ப்பராஜனுடைய பெண் நான், உன்னைக் கண்வாறே மன்மத பாணங்களுக்கு இலக்கானேன், எப்படியாவது நீ என்னை புணர்ந்து மகிழ்விக்கவேணும் என்று வேண்ட-அதற்கு அர்ஜுநன் அம்மா நான் இப்போது ஸம்வத்ஸர ப்ரஹ்மாசர்ய வ்ரத்த்தில் நிஷ்டனா யிருக்கின்றேன், ஆகையால் எங்ஙனே புணர்ச்சி செய்வேன்? உனது விருப்பை நிறைவேற்ற வேணுமென்கிற ஆசையும எனக்கு உளது. என்செய்வேன்? என்விரதமும் கெடாமல் உன் விருப்பமும பழுதுபடாமல் காரியமாகும்படியான உபாயத்தை நீயே சொல் என்ன-அதற்கு அவ்வுலூபிகை உன் விரத்த்தின் வரலாறு எனக்குத் தெரியும், நான் காம நோயைத் தாங்க முடியாது உன்னைச் சரணமடைகின்றேன், அடைக்கலம் புகுந்தவர்களை கைவிடுதல் அதர்ம்மன்றோ என்னை ரக்ஷிப்பதற்காக நீ புணர்ச்சி செய்வாயாகில் இது உன் விரத்த்தை கெடுக்க மாட்டாது, என்னை கைவிடுவாயாகில் இப்போதே என் உயிர் அற்றொழியும்படிபராய் என்ற மிக்க ஆர்த்தியுடன் சொல்ல-அர்ஜுநன் அதற்கிணங்கி அன்றிரவு அவளோடே கலந்திருந்து இராவாந் என்கிற அழகிய ஒரு புத்தரனையும் அவளிடத்திற் பிறப்பித்து மீண்டு சென்றான் என்கிற கதை மஹாபாரத்தில் ஆதிபர்வத்தில் இருநூற்று முப்பத்தினான்கா மத்தியாயத்திற் கூறப்பட்டுள்ளது.-குருக்கள் குலமதலை – பரத வம்சத்திற் பிறந்த குரு என்னும் அரசனது மரபில் தோன்றினவர்கள் பாண்டவர்களும் துரியோதநாதியரும். தனஞ்சயன் – அர்ஜுநனுடைய நாமங்கள் பலவற்றுள் ஒன்று.-பந்நகம் என்ற வடசொல் பாம்பு என்று பொருள்படும் பத்-காவாலே ந க –நடவாத்து உரகமாதலால் மார்பாலே ஊர்ந்து செல்வது என்று பொருள் – அச்சொல் இங்குப் பன்னாகமென நீண்டு கிடக்கிறது. ‘பன்னகராயன்‘ என்றே பாடமிருந்தாலும் தளை பிறழாது ஆயினும் பன்னாக ராயனென்றே பாடமாம்.-பாவை –சித்திரப்பதுமை உவமையாகுபெயரால் ஸ்த்ரீயைக் குறிக்கும். இங்கு பிரநரணம் நோக்கிப் புத்திரியைக் குறித்த்து. பாவைதன் மன்னிய என்றவிடத்துள்ள பாவை என்னுஞ் சொல் ஸ்த்ரீத்வத்தைக் குறிக்கும்.-நாண், மடம், அச்சம், பயிர்ப்பு என்று ஸ்த்ரீகளுக்கு உரியகுணங்கள் நான்கு, இவற்றுள் நாணமாவது – தகாத காரியத்தில் மனமொடுங்கி நிற்பது, கொளுத்தக்கொண்டு கொண்டது விடாமையுமாம். மடமாவது எல்லாமறிந்தும் அறியாதுபோலிருத்தல் அச்சமாவது – மிகச்சிறிய காரணத்தினாலும் மனம் நடுங்குதல். பயிர்ப்பாவது – பரபுருஷர்களின் ஆடை முதலியன தம்மேற்பட்டால் அருவருப்புக்கொள்வது.

—

சூழ் கடலுள் —-59
பொன்னகரம் செற்ற புரந்தரனோடு ஒக்கும்
மன்னவன் வாணன் அவுணர்க்கு வாள் வேந்தன் ——-60
தன்னுடைய பாவை யுலகத்துத் தன் ஒக்கும்
கன்னியரை இல்லாத காட்சியால் தன்னுடைய ——–61
இன்னுயிர்த் தோழியால் எம்பெருமான் ஈன் துழாய்
மன்னு மணி வரைத் தோள் மாயவன் பாவியேன் ——-62
என்னை யிது விளைத்த ஈரிரண்டு மால் வரைத் தோள்
மன்னவன் தன் காதலனை மாயத்தால் கொண்டு போய் ——63
கன்னி தன் பால் வைக்க மற்று அவனோடு எத்தனையோர்
மன்னிய பேரின்பம் எய்தினாள் –

சூழ் கடலுள்–பரந்த கடலினுள்ளே
பொன் நகரம் செற்ற–ஹிரண்யாஸுரனுடைய நகரங்களை அழித்தவனான
புரந்தரனோடு ஏர் ஒக்கும்–தேவேந்திரனோடு ஒத்த செல்வ முடையனான
மன்னவன்–ராஜாதி ராஜனாயும்
அவுணர்க்கு வாள் வேந்தன்–அசுரர்களுக்குள் பிரஸித்தனான தலைவனாயு மிருந்த
வாணன் தன்னுடைய பாவை-பாணாஸுரனுடைய மகளாய்
உலகத்து தன் ஒக்கும் கன்னியரை இல்லாத காட்சியாள்–எவ்வுலகத்திலும் தன்னோடொத்த மாதர்கள் இல்லை யென்னும்படி அழகில் சிறந்தவளான உஷை யென்பவள்
தன்னுடைய இன் உயிர் தோழியால்–தனது ப்ராண ஸகியான சித்திர லேகை யென்பவளைக் கொண்டு
ஈன் துழாய் மன்னு மணி வரைத் தோள் மாயவன் –போக்யமான திருத்துழாய் மாலை யணிந்த ரத்ன பர்வதம் போன்ற திருத் தோள்களை யுடைய ஆச்சரிய பூதனும்
பாவியேன் என்னை இது விளைத்த ஈர் இரண்டு மால் வரைத் தோள் மன்னவன்–பாவியான என்னை இப்பாடு படுத்துகின்ற பெரிய மலை போன்ற நான்கு புஜங்களை யுடைய ராஜாதி ராஜனுமான
எம்பெருமான் தன்–கண்ணபிரானுடைய
காதலனை–அன்புக்கு உரியவனான (பௌத்திரனான) அநிருத் தாழ்வானை
மாயத்தால் கொண்டு போய் கன்னி தன் பால் வைக்க–(யோக வித்தைக்கு உரிய )மாயத்தினால் எடுத்துக் கொண்டு வந்து தன்னிடத்தில் சேர்க்கப் பெற்று
மற்றவனோடு –அந்த அநிருத்தனோடே
எத்தனை ஓர் மன்னிய பேர் இன்பம் எய்தினாள்–பலவிதமாய் ஒப்பற்ற அமர்ந்த பெரிய ஸுகத்தை அநுபவித்தாள்.-

சூழ்-கடலுள்-பொன்னகரம் செற்ற புரந்தரனோடு ஒக்கும்-மன்னவன் வாணன் அவுணர்க்கு வாள் வேந்தன்-தன்னுடைய பாவை யுலகத்துத் தன் ஒக்கும்-கன்னியரை இல்லாத காட்சியால் தன்னுடைய-இன்னுயிர்த் தோழியால் எம்பெருமான் ஈன் துழாய்-மன்னு மணி வரைத் தோள் –மாயவன் –
பிரசங்காத் நினைக்க -தாம் ஈடுபட்ட படியாலே ஆச்சர்ய பூதன் என்கிறார் –பாவியேன் – தம்மை அணைத்த தோளை நினைத்துக் கிடையாமை –வழி போவார் அடித்த படி -ஆழம்   காலிலே ஈடுபட்டு –பாவியேன் -என்கிறாள் – என்னை யிது விளைத்த – இப்படி மடல் எடுக்கப் பண்ணின –-ஈரிரண்டு -மால் வரைத் தோள் – இவள் இப்படி படப்பட அவனுக்குத் தோள் பணைத்த படி –-மன்னவன் தன் காதலனை –
எம்பெருமான் உடைய ஸ்நேஹத்தை ஒரு வடிவாக வகுத்தது -என்னும்படி இருக்கும் பேரனான அநிருத்த ஆழ்வான்–மாயத்தால் கொண்டு போய் –பெண்கள் களவு காண்பார்கள் -என்று காவலோடு கண் வளர்ந்து அருளுகிறவனைப்-பீட்கன்று போலே    படுக்கையோடு கொடு போந்த படி –-கன்னி தன் பால் வைக்க -மற்று  அவனோடு-உஷை ஸ்வனப்பித்திலே கண்டவனைச் சித்ரலேகை எழுதிக் காட்டி
இவள் பக்கல் அவனை அவன் தான் அறியாமே கொடு வந்து வைத்தபடி –-எத்தனையோர் மன்னிய பேரின்பம் எய்தினாள் –விலங்கிட்டு வைத்ததும் கூட வாகையாலே-அளவில்லாத சஹஜமான பெரிய இன்பத்தை புஜித்தாள்-

சூழ்   கடலுள் பொன்னகரம் செற்ற புரந்தரனோடு ஒக்கும்-மன்னவன் வாணன் அவுணர்க்கு வாள் வேந்தன் தன்னுடைய –கடலுக்கு உள்ளேயான ஹிரண்ய புர வாசிகளான ஆசூர வர்க்கங்களை அழியச் செய்த இந்தரனோடு ஒப்பானாய்த் தான் ராஜாவான பேர் கிடக்க அஞ்ச வேண்டும்படி இருப்பானாய் அசூர வர்க்கத்துக்கு நிர்வாஹகனுமாய்  – பாவை யுலகத்துத் தன் ஒக்கும் கன்னியரை இல்லாத காட்சியால் – லோகத்தில் தன் பருவத்தில்  பெண்களில் தனக்கு ஒப்பார் இல்லாத தர்ச நீய விஷயம் –-தன்னுடைய இன்னுயிர்த் தோழியால் –-தன் கையாலே என்னுமா போலே தனக்கு நற் சீவனானவளாலே –-எம்பெருமான் ஈன் துழாய்- நிர்குண வஸ்து என்றவர்களுக்கு சகுணம் என்று சொல்லி விடுகை அன்றிக்கே குணங்களிலே கால் தாழ்க்கப் பார்க்கும் பாஷ்ய காரரைப் போலே
போனபடி  சொல்ல என்று புக்குச் சொல்லவும் விடவும் மாட்டாமையாலே அங்கே ஆழம் கால் படுகிறாள்  –எம்பெருமான் ஈன் துழாய்-மன்னு மணி வரைத் தோள் மாயவன் –கையும் மடலுமாய்க் கொண்டு புறப்படும்படி-என்னை அனந்யார்ஹை யாக்கினவன் உடைய-நிரதிசய போக்யமான திருத் துழாய் பொருந்தி இருப்பதாய் ரத்ன பர்வதம் போலே இருக்கிற தோள் அழகை யுடைய ஆச்சர்ய பூதன் –-பாவியேன் —–அவளும் ஒரு தோழியைப் படைத்தாள் நானும் ஒரு  தோழியைப் படைத்து இருக்கிறேன் –
கொடு வந்து சேர்க்கும் தோழியாய் இருந்தாள் அவள் – விலக்குமவர்களாய் இருந்தார்கள் இவர்கள் –-என்னை யிது விளைத்த – இப்படி கையும் மடலுமாய்ப் புறப்படும்படி என்னைப் பண்ணின –-ஈரிரண்டு மால் வரைத் தோள்- இத்தலை மடல் எடுக்கப் புக்க பின்பு அத்தலை பல்கின படி –-மன்னவன் தன் காதலனை – புத்ரனைக் காட்டிலும் பௌத்ரன் பக்கலிலே ஸ்நேஹம் இரட்டித்து இருக்கும் இறே –-மாயத்தால் கொண்டு போய் கன்னி தன் பால் வைக்க – நாட்டில் ஒருவரை ஒழியாமே எழுதிக் காட்ட
இது வன்று இது வன்று என்று போந்து கிருஷ்ணன் பக்கலிலே வந்தவாறே இவன் ஒரு பார்வையாய் இருந்தான் -என்று -பின்பு அநிருத்தனைக் கண்ட வாறே இவன் இறே என்ன இவனாகில் அரியனோ- என்று அப்போதே யோக பலத்தாலே போய்ப் படுக்கையோடு பீட்கன்றாக எடுத்துக் கொண்டு வந்து வைத்தாள் –-மற்று  அவனோடு – இவளுக்கு ஸ்வப்னத்தில் கண்டு  பிறந்த ஸ்நேஹம் எல்லாம் அவனுக்கு இவளைக் கண்டவாறே பிறந்தது–எத்தனையோர் மன்னிய பேரின்பம் எய்தினாள் –
இருவர் காலிலும் விலங்கிட்டு வைக்கவும் அனுபவிக்கப் பெற்று இலர்களோ –

பலிச்சக்கரவர்த்தியின் ஸந்தியிற்பிறந்தவனான பாணாஸுரனுடைய பெண்ணாகிய உஷை யென்பவள், ஒருநாள் ஒரு புருஷனோடு தான் கூடியதாக கனாக்கண்டு, அவனிடத்தில் மிக்க ஆசை பற்றியவளாய்த் தன் உயிர்த்தோழியான சித்ரலேகைக்கு அச்செய்தியைத் தெரிவித்து, அவள் மூலமாய் அந்தப் புருஷன் க்ருஷ்ணனுடைய பௌத்திரனும் ப்ரத்யும்நனது புத்திரனுமாகிய அநிருநத்தனென்று அறிந்துகொண்டு ‘அவனைப் பெறுதற்று உபாயஞ் செய்யவேண்டும் என்று அத்தோழியை வேண்ட, அவள் தன் யோக வித்தை மஹிமையினால் த்வாரகைக்குச் சென்று அநிருத்தனைத் தூக்கிக் கொண்டு வந்து அந்த புரத்திலேவிட உஷை அவனோடு போகங்களை அநுபவித்து வந்தாள் என்கிற கதை அறியத்தக்கது (இதற்குமேல் நடந்த வரலாறு வாணனை தோள் துணிந்த வரலாற்றில் காணத்தக்கது).-பொன்னகரம் செற்ற –ஹிரண்யாஸுரனுக்குத் தமிழில் பொன் என்று பெயர் வழங்குதலால் பொன்னகரம் என்று அவ்வஸுரனுடைய பட்டணங்களைச் சொல்லுகிறது. புரந்தர என்ற வடசொல் (பகைவருடைய) பட்டணங்களை அழிப்படவன என்று பொருள்பட்டு இந்திரனுக்குப் பெயராயிற்று.-உஷையின் வரலாறு சொல்லப்புகுந்து அவ்வரலாற்றில் அநிருத்தனைப்பற்றி கண்ணபிரானுடைய ப்ரஸ்தாவம் வருதலால் தனது வயிற்றெரிச்சல் தோன்ற விசேஷணமிடுகிறாள் பரகாலநாயகி.-அழகிய திருத்துழாய் மாலையை அணிந்துக் கொண்டிருந்தும் என்னை அநுபவிக்க வொட்டாமல் இப்படி மடலெடுக்கும்படி பண்ணின மஹாநுபாவன் என்கிறாளாயிற்று.-கன்னிதன்பால் – தெய்வப் பெண்ணாகிய தன்னிடத்திலே என்கை.-மன்னிய பேரின்ப மெய்தினாள் – உஷை அநுபவித்து சிற்றின்பமேயாயினும் அதனில் மேற்பட்ட ஆநந்தமில்லை யென்று அவள் நினைத்திருந்தது கொண்டு மன்னிய பேரின்ப மென்றார்.–

–

மற்றிவை தான் ———-64
என்னாலே கேட்டீரே ஏழைகாள் என்னுரைக்கேன்
மன்னு மலை யரையன் பொற்பாவை வாணிலா ———65
மின்னு மணி முறுவல் செவ்வாய் யுமை என்னும்
அன்ன நடைய வணங்கு நுடங்கிடை சேர் —————66
பொன்னுடம்பு வாடப் புலன் ஐந்தும் நொந்த அகலத்
தன்னுடைய கூழைச் சடாமாரம் தான் தரித்து ஆங்கு ——-67
அன்ன வரும் தவத்தினூடு போய் ஆயிரம் தோள்
மன்னு கர தலங்கள் மட்டிடித்து மாதிரங்கள் ———68
மின்னி யெரி வீச மேல் எடுத்த சூழ கழற்கால்
பொன்னுலகம் எழும் கடந்து உம்பர் மேல் சிலும்ப ——–69
மன்னு குலவரையும் மாருதமும் தாரகையும்
தன்னினுடனே சுழலச் சுழன்று ஆடும் ———–70
கொன்னவிலும் மூவிலைக் வேற்கூத்தன் பொடியாடி
அன்னவன் தன் பொன்னகலம் சென்று ஆங்கு அணைந்து இலளே —–71
பன்னி யுரைக்கும் கால் பாரதமாம்-

ஏழைகள் –அவிவேகிகளை!
மற்று இவை தான் என்னாலே கேட்டீரே–இன்னும் இப்படிப்பட்ட உதாஹரணங்களை கேட்க விருக்கிறீர்களோ?
என் உரைக்கேன்–(உங்களுக்கு) எவ்வளவு சொல்லுவேன்? (இன்னும் ஒரு உதாஹரணம் சொல்லுகிறேன் கேளுங்கள்)
மன்னு மலை அரையன் பொன் பாவை–(சலிப்பிக்க வொண்ணாமல்) நிலை நின்ற பர்வத ராஜனான ஹிமவானுடைய சிறந்த பெண்ணாய்
வாள் நிலா மின்னு மணி முறுவல் செம் வாய்–ஒளி பொருந்திய நிலாப் போல் விளங்குகின்ற அழகிய புன்னகையை யுடைய சிவந்த அதரத்தை யுடையளாய்
உமை என்னும்–உமா என்னும் பெயரை யுடையளாய்
அன்னம் நடையை அணங்கு –அன்ன நடையை யுடையளான (பார்வதி யென்கிற) தெய்வப் பெண்ணானவள்
தன்னுடைய கூழை –தனது மயிர் முடியை
சடாபாரம் தான் தரித்து–தானே ஜடா மண்டலமாக்கித் தரித்துக் கொண்டு
நுடங்கு இடை சேர் பொன் உடம்பு வாட –துவண்ட இடையோடு சேர்ந்த அழகிய உடம்பு வாடவும்
புலன் ஐந்தும் நொந்து அகல–இந்திரியங்கள் ஐந்தும் வருந்தி நீங்கவும்
அன்ன அரு தவத்தின் ஊடு போய் (என்ன பேறு பெற்றாளென்றால்)
ஆயிரம் தோள் மன்னுகாதலங்கள் மட்டித்து–(சிவன் தனது) ஆயிரம் புஜங்கள் பொருந்திய கைகளை (த்திசைகளிலே) வியாபிக்கச் செய்து,
மாதிரங்கள் மின்னி எரி வீச–திக்குகள் மின்னி நெருப்புப் பொறி கிளம்பும்படியாக
மேல் எடுத்த–மேற்புறமாகத் தூக்கின
கழல் சூழ் கால்–வீரக் கழலணிந்த ஒரு பாதமானது
பொன் உலகம் ஏழும் கடந்து–மேலுலகங்களை யெல்லாம் அதிக்கிரமித்து
உம்பர் மேல் சிலும்ப–மேலே மேலே ப்ரஸரிக்கும் படியாக (ஒற்றைக் காலை உயரத் தூக்கி)
மன்னு குலம் வரையும் மாருதமும் தாரகையும் தன்னினுடைனே சுழல–ஸ்திரமாக நிற்கிற குல பர்வதங்களும் காற்றும் நக்ஷத்திரங்களும தன்னோடு கூடவே சுழன்று வர
சுழன்று ஆடும்–தான் சுழன்று நர்த்தனஞ் செய்பவனும்
கொல் நவிலும் மூ இலை வேல்–கொலைத் தொழில் புரிகின்ற மூன்று இலைகளை யுடைதான சூலத்தை யுடையவனும்
கூத்தன்–கூத்தாடி யென்று ப்ரஸித்தனுமான
அன்னவன் தன்–அப்படிப்பட்ட சிவ பிரானுடைய
பொன் அகலம் சென்று அணைந்திலளே–அழகிய மார்பைக் கிட்டி ஆலங்கனம் செய்து கொள்ள வில்லையா?
பன்னி உரைக்குங் கால் –(இப்படிப்பட்ட உதாஹரணங்களை இன்னும்) விஸ்தரித்துச் சொல்லுகிற பக்ஷத்தில்
பாரதம் ஆம்–ஒரு மஹாபாரதமாய்த் தலைக் கட்டும்.

என்னுரைக்கேன்--இவ்வதாஹரணம் என்னால் சொல்ல முடியுமோ -என்னால் எவ்வளவு சொல்லலாவது- ஆகிலும் தவிர ஒண்ணாதது என்று சொல்லக் கேளுங்கோள் என்கிறாள்  –

மற்றிவை தான் என்னாலே கேட்டீரே –மடலூர என்று ஒருப்பட்டு அது தானும் மாட்டாத படி துர்பலையாய் இருக்கிற என்னைக் கொண்டு-இவை கேட்க இருக்கிறிகோள் இறே-ஏழைகாள் –-உங்கள் அறிவு கேடு இருந்தபடி என் –-என்னுரைக்கேன்--நான் வருந்தி பாசுரம் இட்டுச் சொல்ல ஒருப்பட்டேன் என்று பாசுரம் இட்டுச்  சொல்லுகிறாள் –

மன்னு மலை யரையன் பொற்பாவை-வாணிலா மின்னு மணி முறுவல்   செவ்வாய் யுமை என்னும்-அன்ன நடைய வணங்கு நுடங்கிடை சேர்  பொன்னுடம்பு  வாடப் புலன் ஐந்தும்-நாட்டுக்கு மச்சமாகப் பெண் பிள்ளை பெற்ற பாக்யவான் – வாணிலா -மின்னு மணி முறுவல்   செவ்வாய் யுமை என்னும்-அன்ன நடைய வணங்கு நுடங்கிடை சேர் — ஒளியை உடைய நிலாப் போலே விலங்கா நின்றுள்ள ஸ்ப்ருஹணீயமான முறுவல் –-நொந்த அகல- நாம் பட்டதோ -என்று அகல –-தன்னுடைய கூழைச் சடாமாரம் தான் தரித்து ஆங்கு அன்ன- பெருமாள் திரு முடையைத்ப் புனைந்தால் போலே ஜடை –-வரும் தவத்தினூடு போய் –தபஸ் ஸூ என்ன வாய் வேம்- அப்படிப் பட்ட தபஸ் சை முடிய நடந்து –-ஆயிரம் தோள்-மன்னு கர தலங்கள்- இத்தலை இப்பாடுபட அத்தலை வளர்ந்த படி –-நைவ தம்சாந் ந மசகான்  ந கீடான் ந சரீஸ்ருபான் -சுத்தர -36-42-என்கிற க்லேசத்தின் படுமவன் அல்லன் என்கை –-மட்டிடித்து மாதிரங்கள் மின்னி யெரி வீச மேல் எடுத்த சூழ கழற்கால்- திக்குகளிலே செல்ல-பொன்னுலகம் எழும் கடந்து உம்பர் மேல் – திரு வுலகு அளந்து அருளின தேசம் எல்லாம் உபதஹதமான படி –-சிலும்ப   மன்னு குலவரையும் மாருதமும் தாரகையும்-தன்னினுடனே சுழலச் சுழன்று ஆடும்  – கிடந்த விடத்தில் கிடவாது ஒழிகை-குலவரை யுள்ளிட்ட பதார்த்தங்கள் எல்லாம் புன்னைப் பூ போலே சுழன்று வர –கொன்னவிலும் மூவிலைக் -வேற்கூத்தன்--ஆசைப் பட்டாரும் வயிறு பிடிக்கும் படி இருக்கை-கண் மூன்றானால் போலே இருக்கிறது அன்றோ  – பொடியாடி அன்னவன் தன் – போகத்துக்குச் சந்தனம் பூசின படி –-அன்னவன் -முகத்தைச் செல்ல வைத்துப் பேசுகிறார் இன்னும் இப்புடையில் உள்ளன –-பொன்னகலம் – அவள் பஷத்தாலே –-சென்று ஆங்கு அணைந்து இலளே – இவ்வளவிலும் அவன் வந்திலன் –இவள் தானே சென்ற வத்தனை –-ஓர் அஞ்சலி பண்ண மேல் விழுந்தும் அன்று-என்கை –-பன்னி யுரைக்கும் கால் பாரதமாம் –இப் பரப்பு என்னால் பேசி முடியாது -வியாச பரசாதிகள் பேசும் அத்தனை

மன்னு மலை யரையன் பொற்பாவை –-அவன் மகள் அன்றோ-வடிவு இல்லையோ -என்கிறாள்
லோகத்தில் மடலூர்ந்தார் ஆர் -என்றால் அவர்கள் இன்னார் என்று நிர்தேசிக்கலாம் படி பிள்ளை பெற்றுத் தந்த ஸ்ரீ மான் கிடீர் –-அடியில்லாதால் ஒருத்தியோ மடலூர்ந்தாள்–அவன் மகள் அன்றோ –
பெரியாள் ஒருத்தி அன்றோ –-ஒரு நிர்வாஹகன் பெண் பிள்ளை அன்றோ-அதி ஸ்லாக்கியையாய் நிருபாதிக ஸ்த்ரீத்வத்தை உடையவள்   – வாணிலா மின்னு மணி முறுவல்   – வெறும் பாவை பிறப்பேயாய் வடிவு அழகு தான் இன்றிக்கே இருக்கிறதோ–ஒளியை உடைத்தான நிலாவைப் புறப்பட விடா நிற்பதாய் அழகியதாய் இருந்துள்ள தந்த பங்க்தியை யுடையளாய் நிலாப் போலேயும் மின் போலேயும் -என்னவுமாம் ––செவ்வாய் – இவ் வெண்மைக்குப் பரபாகமான அதரத்தில் பழுப்பை யுடையளாய் இருக்கை–யுமை என்னும்- இப்படி ப்ரசித்தையாய் இருப்பாளாய்–அன்ன நடைய –
முன்னே நாலடி நடந்து காட்டினால் காந்தனுடைய சகல தாபங்களும் அரும்படியாய் இருக்கை –-வணங்கு –-தேவதையாக ப்ரசித்தை–நுடங்கிடை சேர் — போக்தாவுக்கும் துணுக்கு துணுக்கு என்னும்படியான இடையையும் அழகையும் உடையாளாய்–பொன்னுடம்பு  வாடப் – அவனுக்கு ஸ்லாக்கியமான உடம்பானது ஆஸ்ரயத்தை இழந்த தளிர் போலே வாட –-வாடினேன் -என்று ஸ்வரூப அனுரூபமான வாட்டம் அன்றே இரண்டும் விஷய அலாபத்தாலே இறே-ஓன்று ப்ராக்ருதம்
ஓன்று அப்ராக்ருதம் –-புலன் ஐந்தும் நொந்த அகலத்- இந்த்ரியங்கள் ஐந்தும் நொந்து மீண்டு நாம் பட்டதோ என்று போக –-நாட்டில் தபஸ் பண்ணுவார் எல்லாம் சரீர தாரண அர்த்தமாக சருகு இலையை பஷித்து யாயிற்று-தபஸ்ஸூ பண்ணுவது -அது வேண்டா -இவள் அபர்ணை யாகையாலே –-இவள் அத்தையும் தவிருகையாலே இந்த்ரியங்கள் ஆனவை போற நொந்து கூப்பிட்டு இனி இவ்விடம் நமக்கு ஆஸ்ரயம் அல்ல வென்று அகல –-தன்னுடைய கூழைச் சடாமாரம் தான் தரித்து – போக்தாவானவன் உடைய முன்பே ஒரு கால் குழலை அலைத்தால்-அவனுடைய சகல கிலேசங்களும் தீரும் படியாய் இருக்கிற மயிரை ஜடையாகத் தானே  தரித்து  – தான் தரித்து-வேறு சிலர் அன்றிக்கே தானே தரித்து –-ஆங்கு —–அவ்வஸ்தையில்-அன்ன – அப்படிப்பட்ட இவளுடைய தபஸ் ஸின் க்ரௌர்யத்தை அனுசந்தித்து அப்படிப்பட்ட -என்கிறாள் -இவளும் – வரும் தவத்தினூடு போய் – அப்படிப் பட்ட தபஸ் என்னுமதுக்கு மேற்பட வேறு பாசுரம் இன்றிக்கே இருக்கப் பின்னையும் அரும் தவம் -என்கிறாள் இறே
ஊடு போய் –அந்த தபஸ் ஸூ தன்னிலும் உபக்ரமித்ததாய் நின்ற மாத்ரமோ- அதினுடைய முடிவளவும் போய் கையும் மடலுமாய்ப் போகா நின்றால் அவன் எதிரே வந்தாலும் -நான் தொடங்கின இது தலைக் கட்டி அல்லது விடுவது இல்லை -என்று எல்லை யளவும் போய் –-சென்று ஆங்கு அணைந்து  இலளே-என்று அந்வயம்- இவள் இப்படி அபி நிவிஷ்டயாய் மடல் எடுத்துக் கொண்டு புறப்படா நின்றாள் ஆகில்   காந்தன் ஆனவன் நைவ தம்சான் ந் மசகான் -என்று இருந்தபடி எங்கனே –-ஆயிரம் தோள்- மகிஷி இப்படி நோவு படா நின்றால் தானும் ஆசைப் படானாய் நோவு படுகை அன்றிக்கே நம்மைச் சிலர் ஆசைப் படப் பெற்றோம் -என்று தோள்கள் பணையா நிற்கும் – தான் ஆசைப் படா நின்றால் அவனும் ஆசைப் பட்டு மேல் விழ வேண்டாவோ இப்படி நொந்தால் தான் அவன் உடம்பை அணையப் பெற்றதோ மன்னு கர தலங்கள் மட்டிடித்து – இவன் ஆடுகிற போது தோள்கள் ஆயிரமும் திக்குகளிலே சென்று அறையும்-மாதிரங்கள் மின்னி யெரி வீச – அப்போது அந்த திக்குகள் பொறியும் புகையும் எழுந்து நெருப்பைப் புறப்பட விடா நிற்கும் –-மேல் எடுத்த- ஆடுகிற போது மேலே எடுத்த வீரக் கழலாலே சூழப் பட்ட கால் – திக்குகள் எங்கும் வியாபாரியா நிற்கும் -மகிஷியானவள் தன்னை ஆசைப் பட்டு நோவு படா நிற்க தானே காலே பிடீத்துத் தலை அளவும் செல்ல ஆபரணம் அணியும்-சூழ கழற்கால்-சுற்றின கால் என்னவுமாம் –-பொன்னுலகம் ஏழும் கடந்து –-ஸ்லாக்கியமான போக பூமிகள் ஏழையும் கடந்து-உம்பர் மேல் சிலும்ப — மேல் உள்ள தேவ ஜாதி என்னை விளைகிறதோ -என்று அஞ்சும் படி –-மன்னு குலவரையும் – பூமிக்கு ஆணி அடித்தால் போலே நிற்கிற குல பர்வதங்களும்-மாருதமும் –
பிரஜைகள் இருந்த விடத்தே தான் சென்று நோக்கும் பிதாவைப் போலே சர்வ பிராணி பிராணனே ஹேது பூதமான காலும் –-தாரகையும்– மனுஷ்யர் உடைய நன்மை தீமைகளை அறிவியா நிற்பதான நஷத்ர தாரா கணங்களும்-தன்னினுடனே சுழலச் சுழன்று ஆடும் – இவன் ஆடுகிற போதை வேகத்தாலே இவை யடையைப் பறந்தால்  போலே சுழன்று வருமாயிற்று-புரிந்த விடத்திலே ஒக்கப் புரியும் ஆயிற்று –-கொன்னவிலும் மூவிலைக் வேற்- அவன் தரிக்கும் ஆயுதம்-கருப்பூரம் நாறுமோ கமலப் பூ நாறுமோ -நாச் திரு -7-1-என்று கேட்கலாய் இருக்கிறதோ-அருளார் திருச் சக்கரம் -திரு விருத்தம் -33 என்றும்-அறமுயலாழி-திரு வாய் மொழி -2-10-5- என்றும்-எப்போதும் ஒக்க வ்ருத்த மந்த்ரிகளைப் போலே அறத்திலே முயலச் சொல்லுகிற திருவாழி அன்றே –-சர்வ காலமும் கொலையிலே முயல வேணும் -என்று எப்போதும் சொல்லா நிற்பதாய் அவனுக்கு ஸ்லாக்கியமான ஆயுதம் இறே –-கூத்தன் ––தூய நடம் பயிலும் -பெரியாழ்வார் திரு மொழி -1-6-6- என்று இனிதாய் இருக்கிறதோ –-பொடியாடி--அவனுடைய அங்க ராகம் இருந்த படி –-அன்னவன் –
இப்புடைகளிலே -ஊமத்தை -எருக்கு -அஸ்தி -என்றால் போலே இவற்றால்   அலங்க்ருதனாய் இருக்கிற-அனுசந்தித்து -அத்தைத் தன் வாயாலே சொல்ல மாட்டாமையாலே-அன்னவன் -என்கிறாள்
வெந்தார் என்பும் –பெரிய திருமொழி -1-5-8-என்றும் –
ஆறும் பிறையும் -பெரிய திருமொழி -6-7-9-என்றும் –
அக்கும் புலியன தளமும் -பெரிய திருமொழி -9-6-1-என்றும் –
பொடி சேர் அனல் கங்கை -முதல் திருவந்தாதி -97-என்றும் –
நீற்றான் -முதல் திருவந்தாதி -74-என்றும் –
அவன் படிகள் சொல்லிற்று இறே –தன் பொன்னகலம் சென்று ஆங்கு அணைந்து இலளே  –-ஒருதலைக் காமமாய் தானே சென்று அத்தசையிலே சம்ச்லேஷித்து இலளோ-தான் இப்படி   அவன் பக்கலிலே அபி நிவிஷ்டையாகை-அதுக்கு ஸ்த விரகாரி-அவனை ஒழியச் செய்தாள் என்று பேராக வேணும் என்று அன்றோ தானே சென்று அணைந்தது – பன்னி யுரைக்கும் கால் பாரதமாம் பாவியேற்கு--இவற்றைப் பரக்க விருந்து உபபாதிக்கப் புக்கால் ஓர் அளவில் தலைக் கட்டுவது ஓன்று அன்று -பரக்கச் சொல்லப் புக்கால் – மஹா பாரதம் போலே சபாத லஷ கிரந்தத்ததுக்குப் போரும்
பாவியேன் -கேட்கிற இவர்களுக்கு பறக்கச் சொல்லலாம் படி இட்டுப் பிறந்திலேன்-பரக்கச் சொல்லுமது கேட்க வேண்டில் அவ்யாசாதிகள் பக்கலிலே சென்று கேட்டுக் கொள்வது –

நாண்மட மச்சங்களைத் தவிர்த்து அதிப்ரவ்ருத்திபண்ணி நாயகனைப் புணர்ந்தவர்கள் ஒருவரிருவரல்லர், பல்லாயிரம் பேர்களுண்டு, இங்கே சில மாதர்களை எடுத்துக் காட்டினேன். இன்னும் எத்தனை பேர்களை நான் காட்டுவது. இவ்வளவு உதாஹரணங்கள் போராதா? ஆயினும் இன்னும் ஒரு பெரியாள் மடலூர்ந்தபடியைச் சொல்லி முடிக்கிறேன். கேளுங்கள் – என்று பரமசிவனைப் பெறுதற்குப் பார்வதி தவம் புரிந்தபடியைப் பேசுகிறாள்.-தக்ஷப்ரஜாபதி யென்பவர்க்குப் பெண்ணாகப் பிறந்து, ஸதீ என்ற பெயரோடிருந்தாள் பார்வதி. அந்த தக்ஷப்ரஜாபதயானவர் ஒரு கால் ஓரிடத்தில் வேள்விக்குச் செல்ல அப்போது அங்கேயிருந்த தேவர்களும் மஹர்ஷிகளுமெல்லாரும் சடக்கென எழுந்து கௌரவிக்க, பிரமனும் சிவனும் எழுந்திராமல் இருந்தபடியே யிருக்க தக்ஷன் பிரமனை லோக்குருவென்று நமஸ்கரித்துவிட்டுத் தனது கௌரவம் தோற்றச் சிவன் எழுந்திருந்து வணங்கவில்லை யென்று சீற்றங்கொண்டு“இந்த ருத்ரன் எனக்கு மாப்பிள்ளையானபோதே எனக்கு சிஷ்யனாயிருந்து வைத்து என்னை கண்டவாறே ஆசாரியனைக் கண்டாற்போல் கௌரவித்து வழிபடவேண்டியிருக்க இப்படி எழுந்திராதே இருக்கிறான்ன்றோ, இவனில்மிக்க கொடும்பாவி உலகிலுண்டோ? இப்படிப்பட்ட மூடனுக்கு அநியாயமாய் அருமந்த பெண்ணைக் கொடுத்து கெட்டேனே“ என்று பலவாறாக நிந்தித்து-தேயஜ்ஞத்தில் இப்பாவிக்கு ஹவிர்ப்பாகம் கிடைக்காமற் போகக்கடவது‘ என்று சாபமும் – கூறிவிட்டு மஹா கோபத்துடனே எழுந்து தன்னிருப்பிடம் போய்ச்சேர்ந்து, பிறகு நேடுநாளைக்கப்பால் அந்த தக்ஷன் ப்ருஹஷ்பதிஸவமென்றொரு யாகம் பண்ணத் தொடங்கின செய்தியை மகளாகிய ஸதி (பார்வதி) கேள்விப்பட்டுத் தந்தையின் வேள்வி வைபவங்களை நாமுங்கண்டுவருவோம் என்று ஆவல்கொண்டு புறப்பட சிவபிரான் பழைய பகையை நினைத்து அங்கே நீ போகக்கூடாது என்று தடுத்தும் குதூஹலாதிசயத்தாலே அவள் விரைந்து புறப்பட்டுத் தந்தையினது இல்லம் செல்ல அங்கே இவளைக்கண்டு தந்தை நல்வரவு கூறுதல் யோக்க்ஷேமம் வினவுதல் ஒன்றுஞ்செய்யாமல் பாங்முகமா யிருக்க மிருப்பையும் ருத்ரபாகமில்லாமல் வேள்வி நடைபெறுவதையுங்கண்டு வருத்தமும் சீற்றமுங்கொண்டு ‘இந்த மஹாபாபியான தக்ஷனிடத்தில் நின்று முண்டான இந்த என் சரீரம் இனி முடிநது போவதே நன்று என்று அறுதியிட்டுத் தனது யோகபலத்தாலே அக்நியை உண்டாக்கி அதுதன்னிலே சரீரத்தைவிட்டொழிந்தாள். பிறகு மலையரசனாகிய ஹிமவானுக்குப் பெண்ணாய்ப் பிறந்து (பர்வத புத்ரீ என்னுங் காரணத்தால்) பார்வதி யென்று யெர் பெற்று அப்பிறப்பிலும் அந்தப் பரமசிவனையே கணவனாகப் பெறவேணுமென்று ஆசைகொண்டு கடுந்தவம் புரிந்து அத்தவத்தின் பயனாக அங்ஙனமே மனோரதம் நிறைவேறி மகிழ்ந்தாளென்பது இங்கே அறியத்தக்கது. மற்றொரு  ஸமயத்திலும் பார்வதி தவம் புரிந்ததுண்டு முன்னொரு காலத்திற் கைலாஸ மலையிலே சிவபிரானும் தானும் ஏகாஸநத்தில் நெருக்கமாக வீற்றிருந்தபொழுது ப்ருங்கி யென்னும் மாமுனி சிவனை மாத்திரம் பிரதக்ஷிணஞ் செய்ய விரும்பி ஒரு வண்டு வடிவமெடுத்து அந்த ஆஸனத்தை இடையிலே துளைத்துக்கொண்டு அதன் வழியாய் நுழைந்து சென்று அம்பிகையை விட்டுச் சிவனை மாத்திரம் பிரதக்ஷிணஞ் செய்ய, அது கண்ட பார்வதீதேவி தன் பதியை நோக்கி முனிவன் என்னைப் பிரதக்ஷிணஞ் செய்யாமைக்கு காரணம் என்ன? என்று கேட்க அதற்குச் சிவன் இம்மை மறுமைகளில் இஷ்டஸித்தி பெற விரும்புமவர்கள் உன்னை வழிபடுவார்கள், முத்தி பெற விரும்புமவர்கள் என்னை வழிபடுவார்கள் இது நூல் துணிபு என்று சொல்ல அதுகேட்ட பார்வதி இறைவன் வடிவத்தைப் பிரிந்து தனியே யிருந்த்தனாலன்றோ எனக்கு இவ்விழிவு நேர்ந்தது என்று வருந்தி தான் சிவ்பிரானைவிட்டுப் பிரியாதிருக்குமாறு கருதி புண்ணியக்ஷேத்திரமான கேதாரத்திற்சென்று தவம் புரிந்து வரம் பெற்று அப்பிரானது வடிவத்திலே வாம பாகத்தைத் தனது இடமாக அடைந்து அவ்வடிவிலேயே தான் ஒற்றுமைப்பட்டு நின்றனள் என்று சைவபுராணங்களிற் சொல்லிப்போரும் கதையுமுண்டு.-முன்னே கூறிய தவமே இங்கு விவக்ஷிதம்.

மலையரையன் – அரையன் என்றது அரசனென்றபடி. பர்வதராஜன் என்கை. (உமை யென்னும்) பார்வதிக்கு உமா என்றும் ஒரு வடமொழிப் பெயருண்டு. அவள் தவம் புரிந்த காலத்து ஆஹாரமே யில்லாமையாலே பொன்னுடம்பு வாடப்பெற்றாள், அந்தந்த இந்திரியங்களுக்கு வேண்டிய விஷயங்களில் அவை பட்டிமேய வொண்ணாதபடி. காவலிற் புலனை வைத்துத் தவம் புரிந்தபடியாலே அந்த இந்திரியங்கள் ‘எத்தனை நாளைக்கு நாம் இவள்பால் பட்டினி கிடப்பது என வருந்தி அகனறனவாம்.-கூழை – கூந்தலுக்குப் பெயர் “முள்ளெயிறேய்ந்தில் கூழை முடிகொடா“ என்ற பெரிய திருமொழியுங் காண்க. தவநிலைக்கு தகுதியாகக் கூந்தலைச் சடையக்கின ளென்க.(அன்ன அருந்தவத்தினூடு போய்) அவள் அநுஷ்டித்த தபஸ்ஸு ஸாமாந்யமல்ல. கோரமான தவஞ் செய்தன்ன் என்கிறது. ஊடுபோய் என்றது அந்த்த் தவத்தை முற்றமுடிய நடத்தி என்றபடி. “அருந்தவத்தினூடு போய் அன்னவன்றன் பொன்னகலஞ் சென்றாங் கணந்திலளே“ என்று அந்வயிப்பது.-ஆயிரந்தோள் மன்னுகரதலங்கள் மட்டித்து“ என்று தொடங்கித்“ தன்னினுடனே சுழலச் சுழன்றாடும்“ என்னுமளவும் சிவபிரானது நடனத்தின் சிறப்பு வர்ணிக்கப்படுகிறது. அப்படி அற்புதமான நாட்டியஞ் செய்ய வல்ல சிவபிரானது ஸம் ச்லேக்ஷத்தைப் பெற்றாளன்றோ என்கிறது. சிவன் கூத்தாடும் வகைகள் பல பலவுள்ளன. திருவிளையாடற் புராணம் முதலிய நூல்களில் அவற்றைக் கண்டுகொள்க.-இங்கே சொல்லப்படுகிற நாட்டியவகை – ஆயிரங் திசைகளில் வியாபிக்கச் செய்து ஒற்றைக்காலால் நின்றுகொண்டு மற்றொருகாலை மேலேதூக்கி, பம்பரம்போல் சுழற்றி ஆடினவகையாம்.“தோள்களாயிரத்தாய் முடிகளாயிரத்தாய் துணைமலர்க் கண்களாயிரத்தாய், தாள் களாயிரத்தாய் பேர்களாயிராத்தாய்“ என்று எம்பெருமானைச் சொல்வதுபோல சைவபுராணங்களில் சிவனைப்பற்றியும் சொல்லியிந்தலால் “ஆயிரந்தோள் மன்னுகரதலங்கள் மட்டித்து“ எனப்பட்டது.-தெய்வத் தன்மைக்குரிய சக்தி விசேஷத்தினால், வேண்டியபோது வேண்டியபடி வடிவுகொள்ள வல்லமைப் யுள்ளமைபற்றி ஒருநர்த்தன விசேஷத்தில் இங்ஙனே ஆயிரந்தோள் மன்னுகதலங்கள் கொண்டு ஆடினனாகவுங்கொள்க.-ஒருகால் தன்னுடைய நடனத்தைக்கண்டு அதற்குத் தகுதியாகத் தனது இரண்டு கைகளால் மத்தளங் கொட்டின பாணாஸுரனுக்கு உவந்து ஆயிரங்கைகள் உண்டாம்படி வரமளித்தன்னாகச் சொல்லப்பட்ட சிவபிரானுக்கு இஃது அருமையன்றென்ப. மட்டித்து –மட்டித்தலாவது மண்டலாகாரமாக வியாபிக்கச் செய்தல்.–மாதிரங்கள் மின்னி எரிவீச –“ஒருருவம் பொன்னுருவ மொன்று செந்தீ ஒன்றுமாகடலுருவம்“ என்றபடி சிவனது உருவம் செந்தீ யுருவமாதலால் அன்னவன் தனது காலை மேலே தூக்கிச் சுழன்று ஆடும்போது திசைகளெல்லாம் நெருப்புப்பற்றி யெரிவன்னபோல் காணப்படுமென்க. சூழ்கழற்கால் கழல் சூழ்ந்த கால் வீரத்தண்டை அணிந்த கால் என்றபடி.-பொன்னுலக மேழுங்கடந்து என்றது –கூத்தாடும்போது சிவனுடைய கால் நெடுந்தூரம் வளர்ந்து சென்றமையைச் சொன்னவாறு. உம்பர் மேல் மேன் மேலும்(மன்னு குலவரையும் இத்யாதி) நாமெல்லாம் தட்டாமாலையோடும்போது அருகிலுள்ள செடிகொடி முதலியனவும் கூடவே சுழல்வதாகக் காணப்படுமன்றோ. சிவபிரான் பெரியவுருக்கொண்டு சூழன்றாடும்போது பெருப்பெருத்த பாதார்த்தங்களெல்லாம் உடன் சுழல்வனபோற் காணப்படுமாற்றிக.-இப்படியாக கூத்தாடின சூலபாணியும் பஸ்மதாரியுமான சிவனது மார்போடே அணையப்பெறுதற்காகப் பார்வதி தவம்புரிந்தபடியை மஹாபாரத்தில் பரக்கக் காண்மின் என்று தலைக்கட்டிற்றாயிற்று.

————————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீ மன் நாதமுனிகள் வகுத்து அருளினை அடைவிலே
மூன்றாவது ஆயிரமாகிய இயற்பாவில் எட்டாவது பிரபந்தமாக அமைந்தது இது –

ஸ்ரீ ஆராவமுதன் இடம் சரணாகதிக்கு ஸ்ரீ நம்மாழ்வார் போல் இவரும் சம்சார துக்கம் போக்கவே –ஆறு அங்கம் கூற அவதரித்தவர் அன்றோ –20- குணங்களை காட்டி சரண்–

1-ப்ரம்மா ஸ்ருஷ்ட்டி
2-விரோதி நிரஸனம்
3-ஆஸ்ரித ரக்ஷணம் -மூவடி —அளந்தனை
4-ஆபத் சகத்வம் -நால் திசை –மடுவில் தீர்த்தனை
5-ஸர்வ பல பிரதத்வம்
6-தேவர்களாலும் அறிய முடியாத பெருமை
7-சர்வ ரக்ஷகத்வம்
8-சர்வ போக்யத்வம் -ஆறு சுவை
9-ஆயுதங்கள் தரித்து
10-புருஷகாரம்
11-சாமான்ய ரஷணம் சொல்லுகிறது –
12-சாமான்ய ரஷணம் சொல்லி விசேஷ ரஷணம் சொல்லுகிறது –
13-அநாஸ்ரிதரான பாஹ்யருடைய நினைவுக்கு கோசரமில்லை-
14-ஸ்ரீ யபதித்வம் சொல்லப் படுகிறது –
15-ஆராதனைக்கு எளியவன்
16-சரீர சரீரீ பாவம் –
17-பிரதிபந்தகம் போக்கி
18-சாஸ்திரம் ஒன்றாலே அறிந்து கொள்ளும் படி உள்ளவன்
19–சர்வ அந்தர்யாமி
மேன்மைகள்-இத்தால் ஐஸ்வர்யம் சொல்லிற்று –
20-ஸுலப்யம் -செல்வம் மல்கு திருக்குடந்தை ஆராவமுதன்–நீர்மைக்கு எல்லையான இடத்தில் சரணம் புகுகிறார் ஸ்ரீ நம்மாழ்வார் போல்–

ஸ்ரீ திரு எழு கூற்று இருக்கை -ஒரே திவ்ய தேசம் -பக்கம் நோக்கு அறியான் பரகாலன்
46-வரிகள் -ஏழு அடுக்கு
மேல் மூன்று பெட்டிகள் –அப்புறம் -5-7-9-11-13-13-பெட்டிகள்-
36 வரிகள் பெட்டிகளுக்குள்
பின்பு 10 வரிகள் – திவ்ய தேசம் வளப்பம்
கொடி -கும்பகோணம் வெற்றிலை இன்றும் சிறப்பு உண்டே
செல்வம் மல்கும் தென் திருக் குடந்தை –ஆடு அரவு அமளியில் அறி துயில் அமர்ந்த
பரமன் நின் அடி இணை பணிவன்-இடர் அகல -சரணாகதி பண்ணி அருளுகிறார் –

ஏழு அடுக்கு -ஏழு ஆழ்வார்கள் –
வேதம் -ஏழு சந்தஸ் ஸூக்கள் -உண்டே
காயத்ரி அனுஷ்டுப் பிருஹத் ஜகதி -இவையே தேர் -தைத்ரியம்
காயத்ரி ஜகதி இரண்டும் தேர் சக்கரம்
உஷ்னுப் த்ருஷ்டுப் தேர் கட்டைகள்
அனுஷ்டுப் பங்க்தி குதிரை
பிருஹத் தேர் மேடை –

கல் தேர் மர தேர் சொல் தேர் மூன்று தேர்கள் மதனுக்கு
கர்ப்ப க்ருஹம் -குதிரையும் யானையும் உண்டே -அழகும்
வைதிக விமானம் -வேதம் இரண்டு பகுதிகள் -சாகை -யானை -சம்ஹிதை -குதிரை போல் வேகமாக –
இத்தை உணர்த்தவே இரண்டும் இங்கு
சித்திரை தேர் -மர தேர் -பிரசித்தம் –

—

ஸ்ரீ யபதியான எம்பெருமானுக்கு திரு மதிள் போல் -அரணாய் -ரஷகமாய் இருப்பவையான
பெரிய திருமொழி
திருக் குறும் தாண்டகம்
திரு வெழு கூற்றிருக்கை
சிறிய திருமடல்
பெரிய திரு மடல்
திரு நெடும் தாண்டகம்
என்கிற ஆறு பிரபந்தங்கள் அருளிச் செய்த ஆழ்வார் உடைய திரு நாமங்கள் பலவற்றையும் சொல்லி
அவருக்கு மங்களா சாசனம் செய்கிறது இத் தனியனிலே –பிரத்யசேஷ குரவஸ் ஸ்துத்யா-என்னக் கடவது இறே ––ஆச்சார்யர்கள் நேரில் ஸ்துதிக்கத் தக்கவர்கள் -என்று பிரமாணம் கூறுகின்றது –-இவ் வாழ்வாரும் அர்ச்சாவதாரமாய் திவ்ய தேசங்களில் பிரத்யஷமாய் எழுந்து அருளி இருக்கிறார் –-அத்தகைய இவருக்கு பல்லாண்டு கூறுகிறது இத்தனியன்

வாழி பரகாலன் வாழி கலி கன்றி
வாழி குறையலூர் வாழ் வேந்தன் வாழியரோ
மாயோனை வாள் வலியால் மந்திரம் கொள்
மங்கையர்கோன் தூயோன் சுடர் மான வேல்–ஸ்ரீ எம்பெருமானார் அருளி செய்த தனியன்–

வாழி பரகாலன்-
பகவத் த்விட்டுக்களான பிரதிகூலருக்கு காலனானவன் வாழி-

வாழி கலி கன்றி-
கலி தோஷ நிவாரகர் வாழி-

வாழி குறையலூர்
திருக் குறையலூரை அவதார ஸ்தலமாக யுடையராய்-அது வாழும்படிக்கு அத்தை நோக்குகிற ராஜா என்னுதல் – அங்கே வாழுகிறவர் -என்னுதல்-

வாழ் வேந்தன்-சுடர் மான வேல் வாழியரோ
வாழியரோ -என்று–ஆழ்வாரையும்–அவர் திருக்கையில் வேலையும் ஒரு காலே ஆஸாசித்த படி-

மாயோனை –
கடி அரங்கத்து அரவணைப் பள்ளி கொள்ளும் மாயோனை இறே-வாள் வலியால் மந்திரம் கொண்டது-தென்னரங்கன் தன்னை வழி பறித்த வாள் இறே –

வாள் வலியால் மந்திரம் கொள்-
கைப் பொருள்கள் முன்னமே கைக் கொண்டவர் இடத்தில் இறே மந்திரப் பொருளைக் கைக் கொண்டது-

வாழி சுழி பொறித்த நீர்ப் பொன்னி தென்னரங்கன் தன்னை வழி பறித்த வாளன் வாழி-இயல் சாத்து

வாழி திருக் குருகூர் வாழி திரு மழிசை
வாழி திரு மல்லி வள நாடு -வாழி
சுழி பொறித்த நீர்ப் பொன்னித் தென்னரங்கன் தன்னை
வழி பறித்த வாளன் வலி-2-ஸ்ரீ வகுளா பரண பட்டர் அருளிச் செய்த தனியன்–நாநா வர்த்தங்களோடே கூடின ஜல ஸம்ருத்தியாலே அருகு நின்ற பதார்த்தங்களை உள்ளே கிரசிக்குமதான திருப் பொன்னியாலே சூழப்பட்டு-புண்ணந்துழாமே பொரு நீர்த் திருவரங்கா அருளாய் -என்னும் படி ஸ்வ சம்பந்தத்தால் ஜல ப்ரக்ருதிகளையும் ஜெயப்பிக்குமவராய்–இப்படி ஜல ஸம்ருத்தியை யுடைய கோயிலே தமக்கு நிரூபகமாம் படியான அழகிய மணவாளப் பெருமாள்-வயலாலி மணவாளராய் திருவாலியிலே திரு மணம் புணர்ந்து திருவரசு அடியாக எழுந்து அருள அவரை வழி பறித்து தன் பின்பு வாள் வலியால் மந்த்ரம் கொள் மங்கையர் கோன் -என்னும்படி திரு மந்த்ரத்தை அர்த்த ஸஹிதமாக அறிந்தார் இறே (எட்டிழையாய் மூன்று சரடாய் -திருமணம் தானே)–ஆகையால் அவ்விடம் திரு மணம் கொல்லை யாயிற்று –அரங்கத்து உறையும் இன் துணைவனை இறே வழி பறித்தது -எல்லார்க்கும் வழி காட்டுமவர் இறே-வழி பறித்த வாளன் வலி வாழுகையாவது-சென்று அங்கு தென்னிலங்கை செற்றாய் திறல் போற்றி என்னுமா போலே-இத்தால் தத்ரஸ்தரான ஆழ்வாரையும் திரு மணம் கொல்லையையும் நினைக்கிறது-தேசத்தை ஆசாசிக்கிற பிரகரணம் இறே-திருமந்த்ரார்த்தம் பெற்ற ஸ்தலம் இறே ஜென்ம ஸ்தலம் -தேசம் ஆவது–

கைப் பொருள்கள் முன்னமே கைக் கொண்டார் காவேரி நீர் செய் புரள ஓடும் திருவரங்கச் செல்வனார் -நாச்சியார் திருமொழி -11-6-

கைப்பொருள்கள் முன்னமே கைக் கொண்டார் காவிரிநீர்
செய் புரள வோடும் திருவரங்கச் செல்வனார்
எப்பொருட்கும் நின்றார்க்கும் எய்தாது நான்மறையின்
சொற்பொருளாய் நின்றார் என் மெய்ப் பொருளும் கொண்டாரே–11-6-கைம் முதல் உள்ளவையும் –வளை நிறம் போன்ற அனைத்தையும் -முன்னே கொண்டார்-அசேதனமான ஜலமும் கூட ரஷ்ய வர்க்கத்தை ரஷிக்கும் தேசமாய்த்து –-தாம் பரம சேதனர்-தேசம் அது-அத் தேச வாசத்துக்கும் என்னை சர்வ ஸ்வஹரணம் பண்ணுகைக்கும்-தமக்கு என்ன சேர்த்தி உண்டு –

மந்திரத்தை -அந்தணர் மாட்டு அந்தி வைத்த மந்திரம் -திருநெடும் -4-பற்றி இறே மந்திரம் கொண்டது-

இந்த்ரற்கும் பிரமற்கும் முதல்வன் தன்னை யிரு நிலம் தீ நீர் விண் பூதம் ஐந்தாய்ச்
செந்திறத்த தமிழோசை வடசொல்லாகித் திசை நான்குமாய் திங்கள் நாயிறாகி
அந்தரத்தில் தேவர்க்கும் அறியலாகா அந்தணனை அந்தி மாட்டு அந்தி வைத்த
மந்திரத்தை மந்திரத்தால் மறவாது என்றும் வாழ்தியேல் வாழலாம் மட நெஞ்சமே-–4-கீழ் உக்தமான இவ் வஸ்து-வேத சிரஸ்சிலே குஹ்யமாய் இருக்கும் -என்கிறார் –பிராமணா நாம் தனம் வேத -என்கிறபடியே-ப்ராஹ்மனர்க்கு தனம் வேதம் -இறே-தனம் மதியம் தவ பாத பங்கஜம் -என்கிற ஈஸ்வரன் அன்று தனம் –வேதங்களே தனம் – வேதைக சமதி கம்யன் -என்று இறே வஸ்துவுக்கு ஏற்றம் –
பிரமாண முகத்தாலே இறே -பிரமேய பூதனான ஈஸ்வரனை தனம் என்று அறிவது –வேதாந்தத்தில் பிரகாசிக்கிற ரகஸ்யத்தை –மாட்டந்தி -வேதத்தின் முடிவிலே -வேதாந்தத்தில் -என்றபடி –மந்த்ரம் -என்றும் –சர்வைஸ் ஸ்மாத் பரன் -என்றும் பர்யாயம் போலே காணும் – ஈஸ்வரனை ரகசியம் -என்கிறது –தலைக்கடையும் புழக்கடையும் அடைத்து கிழிச் சீரையை அவிழ்த்துப் பார்ப்பாரைப் போலே அஷட் கரணமாக உபதேசிக்கவும் அனுசந்திக்கவும் வேண்டி இப்படி சீரிய சரக்காய் இருக்கையாலே –அதவா
மந்த்ரம் -என்று-ஈஸ்வரனுக்கு திரு நாமமாக ஸ்ரீ விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமாவில் சொல்லிற்றே-மந்த்ரஸ் சந்த்ராம் ஸூர்ப்பாஸ்கரத் யுதி –ஸ்ரீ விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமா-30–என்னக் கடவது இறே –281-மந்த்ர-மந்தாரம் த்ராயத இதி மந்திர- தம்மை த்யானம் செய்பவர்களைக் காப்பவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –) அந்தணர் மாடு -என்கிறார் காணும் தாம் அதுக்கு அயோக்யர் என்னும் இடம் தோற்ற – சர்வமும் திரு உள்ளத்திலே பிரகாசியா நிற்க – வாய் விடுகை மர்யாதஹானி என்று இருக்கிறார் இறே – தாம் பரம வைதிகராய் இருக்கச் செய்தே -பிறர் தனம் என்பாரைப் போலே அத்தோடு சம்பந்தம் அற வார்த்தை சொல்லுகிறார் இறே –மர்யாதா ஸ்தாபன அர்த்தமாக –

மங்கையர் கோன்-
மங்கை மன்னன் இறே-திரு மங்கை நாட்டுக்கு மன்னன் அன்றோ இவர்-

தூயோன் –
தூய்மை என்னும் பாஹ்யாப் யந்தர ஸூத்தியை யுடையவர்
அநந்யார்ஹ சேஷத்வம்
அநந்ய சரண்யத்வம்
அநந்ய போக்யத்வம்
போன்ற அகத் தூய்மைகள்—பஞ்ச சம்ஸ்காரம் புறத் தூய்மை–

அங்கமலத் தட வயல் சூழ் ஆலிநாடன் அருள்மாரி யரட்டமுக்கி யடையார் சீயம்
கொங்கு மலர்க் குழலியர் கோன் மங்கை வேந்தன் கொற்ற வேல் பரகாலன் கலியன் -3-4-10-

செங்கமலத் தயன் அனைய மறையோர் காழிச் சீராம விண்ணகர் என் செங்கண் மாலை
அங்கமலத் தடம் வயல் சூழ் ஆலி நாடன் அருள் மாரி யரட்ட முக்கி யடையார் சீயம்
கொங்கு மலர் குழலியர் கோன் மங்கை வேந்தன் கொற்ற வேல் பரகாலன் கலியன் சொன்ன
சங்க முகத் தமிழ் மாலை பத்தும் வல்லார் தடம் கடல் சூழ் உலக்குக்கு தலைவர் தாமே–3-4-10-அழகிய தாமரைகளாலே அலங்க்ருதமான தடாகங்களை உடைத்தான வயலாலே சூழப்பட்ட திருவாலி நாட்டுக்கு பிரதானர் ஆனவர் –அருள் மாரி–அனுகூல வர்க்கத்துக்கு சர்வ ஸ்வதானம் பண்ணுமவர்-யரட்டமுக்கி–எதிரிட்ட சத்ருக்கள் தலை எடாதே அமுங்கும்படி பண்ணுமவர் –யடையார் சீயம்-சத்ருக்களை வந்து அணுக ஒண்ணாதபடி சிம்ஹம் போலே அநபிபவ நீயர் ஆனவர் –கொங்கு மலர் குழலியர் கோன்–எல்லார்க்கும் ஸ்ப்ருஹணீயனரானவர்–மங்கை வேந்தன்–திருமங்கைக்கு பிரதானராய் உள்ளவர்-கொற்ற வேல் பரகாலன்-சர்வேஸ்வரன் ஆயுதம் பிடித்தார் போலே ஆஸ்ரித
ரஷணத்துக்காக பிடித்த வேலை உடையராய்-பிரதிபஷத்துக்கு மிருத்யுவான ஆழ்வார்-

சுடர் மான வேல்
சுடர் -தேஜோ ரூபமான-மான -பெரிய பிரகாசத்திலும் பெருமையிலும் மிக்க வேல்–திருமங்கை மன்னன் எடுக்கும்படியான வேல் –

தூயோன் வேல் வாழியரோ
இத்தால்-ஆழ்வாரோபாதி ஆயுதமும் ஆசாஸ்யம் -என்றபடி–நின் கையில் வேல் போற்றி –என்னக் கடவது இறே—அணைத்த வேலும் தொழுத கையும்-மடல் உடனே சேவை –-இது தான் கொற்ற வேல் -3-4-10-ஆகையாலே வெற்றி வேலாக இருக்கும்-அத்தாலே–பொங்கும் பரிவாலே – இதன் விஜயத்தை வேண்டுகிறது –

–

சீரார் திரு வெழு கூற்று இருக்கை என்னும் செஞ் சொல்லால்
ஆரா அமுதன் குடந்தை பிரான் தன் அடி இணை கீழ்
ஏரார் மறைப் பொருளை எல்லாம் எடுத்து இவ் உலகு உய்யவே
சோராமல் சொன்ன அருள் மாரி பாதம் துணை நமக்கே–ஆறு பிர பந்தத்திலும் திருக் குடந்தை ஆரா அமுதனுக்கு மங்களாசாசனம் —சரணாகதி-மறை பொருளை -சீரிய பொருளை உலகு உய்யக் கொடுத்தார்–அருள் மாரி– வேதாந்தம் நாம் இருக்கும் இடம் வந்து அருளினாரே- மேகம் போல-மாரி போல் கொட்டுவார் இன்பம் மாரியே அடியார்க்கு -நம் ஆழ்வார்-இவர் அருள் மாரி—-அங்கியும் அங்கமும் மிதுனமாகவே–துணை நமக்கே

—

அவதாரிகை -1-
சம்சார ஸ்வபாவ அனுசந்தானத்தாலே மிக அவசன்னரான ஆழ்வார்–அவற்றின் பரிகாரமாக அவனை கைகளால் தொழுது மனசாலே நினைத்து வாயாலே பேசி திருவடிகளிலே விழுந்தார் ––இங்கனே கிடந்தது நோவு பட உமக்கு அபேஷிதம் என் என்ன—பகவத் விரோதியாகிற சம்சாரத்தை வாசனையோடு போக்கித் தர வேணும் -என்றார்

அத்தை நம்மால் செய்யல் ஆவாதே என்ன

உன்னை ஒழிந்த சகல பதார்த்தங்கள் உடைய ஸ்திதி பிரவ்ருத்தி நிவ்ருத்தி எல்லாம் உனது அதீனமே
சர்வ சமாஸ்ரயநீயன் ஆகவும்—ஆபத் சகன் ஆகவும்  இருக்கிற நீயே—என்னுடைய சம்சாரத்தை கழித்து அருளா விடில்—என்னால் கழித்துக் கொள்ளப் போகாதே -என்று திருவடிகளிலே விழுந்து தம் தசையை அறிவிக்கிறவராய் -இருக்கிறது –

—

அவதாரிகை -2-
முதலிலே கரண களேபர விதுரமாய்—அவிஜ்ஞ்ஞேய ஸ்வரூபமாய்—அசித் கல்பமாய் இருக்கிற இவற்றை ––அர்த்தித்வாதி நிரபேஷமாக—உன்னுடைய நிரவதிக தயையாலே உண்டாக்கின நீயே அருளிக் கடாஷியாயகில்
அமூநி புவநாநி பாவித்தும் நாலம்-ஸ்தோத்ர ரத்னம் -10–
முதலிலே இவை யுண்டாகவே மாட்டாது–சத்தையே தொடங்கி உன்னதீனமான பின்பு–உன்னை ஒழிய இவற்றுக்கு ஒரு பிரவ்ருத்தி நிவ்ருத்தி கூடாது என்னும் இடம் சொல்லவும் வேணுமோ

இது இல்லாத வன்று உண்டாக்கின நீயே–இதுக்கு ஒரு போக்கடி பார்க்கை ஒழிய–நான் ஓன்று செய்து உன்னைப் பெறுகை என்று ஒரு பொருள் உண்டோ-

சரணா மறை பயந்த -தாமரை யானோடு
மரணாய மன்னுயிர்கட்கெல்லாம் -அரணாய
பேராழி கொண்ட பிரானன்றி மற்று அறியாது
ஓராழி சூழ்ந்த வுலகு –முதல் திரு -60-என்றபடி

ஜ்ஞானாதிகனான சதுர முகனோடே கூட உத்பத்தி விநாசாதிகளுக்கு கர்மீ பவிக்கிற சகல சேதனர்க்கும்
ரஷை என்று பெற்ற பெற்றவை எல்லாம்
நம் மேல் வினை கடிவான் என்றபடி
ஆஸ்ரித விரோதி நிரசனத்துக்காக கையிலே திரு ஆழியைத் தரித்துக் கொண்டு இருக்கிற
உபகாரகனான அவன் பார்க்கில் பார்க்கும் இத்தனை அல்லது
வேறு கடல் சூழ்ந்த பூமியில் உள்ள சேதனர் தங்களுக்கு ரஷை தாங்கள் அன்றியார்கள்

அவனை ஒழிய இவை அறியாது ஒழிய வேண்டுகிறது என் என்னில் –
நைவ கிஞ்சித் -ஜிதந்தே -1-6-இத்யாதி –
உனக்கு-பரோஷமாய் இருப்பது ஓன்று இல்லை
எத்தனை யேனும் ஜ்ஞானாதிகரராய் இருப்பாருக்கும் நீ கண்ணுக்கு விஷயம் ஆகாய்
உனக்கு கை புகராதது ஒன்றும் இல்லை –
எத்தனை யேனும் அதிசய ஜ்ஞானாதிகர்க்கும் நீ கை புகுந்தாய் இராய்-

இத்தால் சொல்லிற்று ஆயிற்று என்ன வென்றால்
ஒருவனுக்கு கண்ணும் தோற்றாதே—காலும் நடை தாராதே இருப்பது-ஒருவனுக்குக் கண்ணும் தோற்றி
காலும் நடை தருவது–இப்படி இருந்தால் யார் வழி காட்டிக் கொடு போவார்கள்

நான் அஜ்ஞனாய் அசக்தனாய் இருந்தேன் -நீ சர்வஜ்ஞனாய் சர்வ சக்தனாய் இருந்தாய்–இங்கனே இருந்த பின்பு நீ என் கார்யம் செய்து தலைக் கட்டும் இத்தனை போக்கி நான் என் கார்யம் செய்து தலைக் கட்டுகை என்று ஒரு பொருள் உண்டோ என்கிறார்-

நீ தந்த ஜ்ஞானம் கொண்டு அறியப் பார்த்தாலும்–அறிந்த படி செய்து தலைக் கட்டுகைக்கு ஈடான சக்தி எனக்கு யுண்டோ –

ஆழ்வாருக்கு முதலிலே செப்பேட்டைக் கையிலே கொடுத்து–நிதியைக் காட்டிக் கொடுப்பாரைப் போலே
திரு மந்த்ரத்தையும்–அதில் அர்த்தத்துக்கு எல்லை நிலமாகக் கோயில்களையும் காட்டிக் கொடுக்கக் கண்டு—க்ருதக்ருத்யராய் ––சம்சாரத்தையும் பரம பதத்தையும் ஒக்க மறந்தார்

ஆழ்வாரைப் பார்த்து எம்பெருமான் –
நீர் இருக்கிறது சம்சாரத்தில் கிடீர் -என்று அருளிச் செய்ய –
அதன் கொடுமையை அனுசந்தித்து ஆற்றாமையாலே–மநோ வாக் காயங்களாலே எம்பெருமானை அனுபவித்து ஆற்றப் பார்த்தார்

அது பண்டையிலும் இரட்டையாய்–மிகவும் ஆற்றாமையாலே எம்பெருமானுடைய சரண்யதவத்தைப் பேசிக் கொண்டு–அதுக்கு எல்லை நிலமான திருக் குடந்தையில் ஆராவமுத ஆழ்வார் திருவடிகளையே
எத்தசைக்கும் இஷ்ட பிராப்திக்கும் அநிஷ்ட நிவாரணத்துக்கும் உபாயமாக பற்றி முடிக்கிறார் –

சித்திர கவி வகைகள்
சக்ர பந்தம் -பத்ம பந்தம் -நாக பந்தம் -ரத பந்தம்

—

வென்றியே வேண்டி வீழ் பொருட்க்கு இரங்கி வேற் கணார் கலவியே கருதி நின்றவா நில்லா நெஞ்சினை உடையேன் -என்றும்
சாந்து ஏந்து மென் முலையார் தடம் தோள் புணர் இன்பத்து வெள்ளத்து ஆழ்ந்தேன் -என்றும்
தாமே அருளிச் செய்தபடி விஷய பிரவணராய் திரிந்து கொண்டு இருந்த இவ்வாழ்வார்

தம்மை எம்பெருமான் திருத்திப் பணி கொள்ளத் திரு உள்ளம் பற்றி விஷயங்களில் ஆழ்ந்து திரிகிற இவரை-சாஸ்த்ரங்களைக் காட்டித் திருத்த முடியாது – நம் அழகைக் காட்டியே மீட்க வேணும் என்று கொண்டு தன் அழகைக் காட்டிக் கொடுக்க

ஆழ்வாரும் அதைக் கண்டு ஈடுபட்டு –
வேம்பின் புழு வேம்பு அன்றி உண்ணாது -அடியேன் நான் பின்னும்
உன் சேவடி அன்றி நயவேன் -என்னும்படி அவகாஹித்தார் –

இவர் இப்படி தன் பக்கல் அவகாஹிக்கக் கண்ட எம்பெருமான் –
இப்போது இவருக்கு நம் இடத்து உண்டான பற்று
மற்ற விஷயங்களை போல் அல்லாமல் சம்பந்த உணர்ச்சியை முன்னிட்டுப் பிறந்ததாக வேணும் –
இல்லையேல் இப்பற்று இவருக்கு நிலை நிற்காது ஒழியினும் ஒழியும் என்று எண்ணி

எல்லா பொருள்களையும் விளக்குவதான திரு மந்திரத்தையும்
தனது ஸுசீல்யம் முதலிய திருக் குணங்களையும் திரு மந்த்ரார்த்துக்கு எல்லை நிலமான திவ்ய தேசங்களையும்
ஆழ்வாருக்கு காட்டிக் கொடுக்க –

அவரும் வாடினேன் -வாடி -என்று தொடங்கி-எம்பெருமான் உகந்து அருளின இடமே பரம ப்ராப்யம் என்று அனுபவித்தார் –

இங்கனம் அனுபவித்த ஆழ்வாருக்கு இவ்வனுபவம் நித்யமாய்ச் செல்லுகைக்காக இவரைத் திரு நாட்டில் கொண்டு போக வேணும் எனக் கருதிய எம்பெருமான் இவர்க்கு ஜிஹாசை பிறக்கும்படி அதனுடைய தண்மையை அறிவிக்க

அறிந்தவர் அஞ்சி நடுங்கி –மாற்றம் உள -என்னும் திரு மொழியிலே –
இரு பாடு எரி கொள்ளியின் உள் எறும்பே போல் -என்றும்
பாம்போடு ஒரு கூரையில் பயின்றால் போல் -என்றும் –
வெள்ளத்து இடைப்பட்ட நரியினம் போலே -என்றும் தமது அச்சத்துக்கு பலவற்றை த்ருஷ்டாந்தமாகச் சொல்லிக் கதறினார் –

இப்படி இவர் கதறிக் கதறி –
பணியாய் எனக்கு உய்யும் வகை பரஞ்சோதி –என்றும்
அந்தோ அருளாய் அடியேற்கு உன் அருளே -என்றும் -சொல்லி வேண்டின இடத்தும் சிறு குழந்தைகள் பசி பசி என்று கதறி அழுதாலும் அஜீரணம் முதலியவை கழிந்து உண்மையான பசி உண்டாம் அளவும்
சோறிடாத தாயைப் போலே எம்பெருமான் – இவருக்கு முற்ற முதிர்ந்த பரம பக்தி பிறக்கும் அளவும் நாம் முகம் காட்டுவோம் அல்லோம்- என்று உதாசீனனாய் இருக்க –

ஒரு க்ஷணமும் அவனைப் பிரிந்து இருக்க மாட்டாத ஆழ்வார் மிகுந்த தாஹம் கொண்டவர்கள்
நீரிலே விழுந்து -நீரைக் குடிப்பதும்-நீரை வாரி மேல் இறைத்துக் கொள்வதும் செய்யுமா போலே அவ்வெம்பெருமானை வாயாலே பேசியும் – தலையாலே வணங்கியும் – நெஞ்சால் நினைத்தும் -தரிக்கப் பார்த்தார் – திருக் குறும் தாண்டகம் என்னும் திவ்ய பிரபந்தத்தில் –

தாஹம் அளவற்றதாய் இருக்க சிறிது குடித்த தண்ணீர் திருப்தியை உண்டு பண்ணாமல் மேலும் விஞ்சிய விடாயை பிறப்பிக்குமா போலே-இவர் திருக் குறும் தாண்டகத்திலே அனுபவித்த அனுபவம்
பழைய அபி நிவேசத்தை கிளப்பி பெரிய ஆர்த்தியை உண்டாக்கவே –-நின் அடி இணை பணிவன் வரும் இடர் அகல மாற்றோ வினையோ –என்று ஆர்த்தராய் சரணம் புகுகிறார் – இத் திரு வெழு கூற்று இருக்கை –என்னும் பிரபந்தத்தில் –

——————————————————–

ஆசு கவி –
அருமைப் பட்டு சொற்களை சேர்த்து மஹாப் பிரயாசமாகப் பாடுகை இன்றிக்கே – பல நிபந்தனைகள் உடன் கூடிய பாடல்களையும் -விரைவில் பரவசமாக பாடுதல்-

மதுரகவி –
சொற்சுவை பொருள்சுவை விளங்க பல வகை அலங்காரம் பொலிய பாடுவது

விஸ்தார கவி –
கலி வெண்பா முதலியவற்றால் விஸ்தரித்து பாடுவது

சித்திர கவி –
சக்ர பந்தம் -பத்ம பந்தம் -முரஜ பந்தம் -நாக பந்தம் -ரத பந்தம் –

எழு கூற்று –
முதல் கூறு மூன்று அறைகள்
இரண்டாம் கூறு ஐந்து அறைகள்
மூன்றாம் கூறு ஏழு அறைகள்
நான்காம் கூறு ஒன்பது அறைகள்
ஐந்தாம் கூறு 11 அறைகள்
ஆறாம் கூறு 13 அறைகள்
ஏழாம் கூறு 13 அறைகள் –

இதே போலே மேலும் கீழும் இரண்டு பாகங்கள் கொண்டதே –

அர்த்த சக்தியாலும்
சப்த சக்தியாலும் நினைப்பூட்டும் சொற்கள் கொண்டு நிறைக்க வேணுமே

ஒரு பேர் உந்தி இருமலர்த் தவசில் -இரு -இரண்டு பெருமை என்ற பொருள்களில் –

ஒன்றிய -அஞ்சிறை -நால் வாய் -இரு நீர் -ஓன்று -ஆறு பொதி –போன்ற இடங்கள் போலே
அர்த்த சப்த சக்தியாலும் காட்டலாம் –

எம்பெருமானுடைய ஸ்வரூபம் ரூபம் குணம் விபூதி முதலியவற்றை விசதமாக அனுபவித்து – அவ் வனுபவம் உள் அடங்காமல் வழிந்து புறப்பட்ட ஸ்ரீ ஸூ க்திகளிலே – இது போன்றவை அமைந்தவை –

ஸ்ரீ வால்மீகி பகவான் -வாயினின்றும் வெளி வந்த-மா நிஷாத ப்ரதிஷ்டாம் -நான் முகன் பிரசாதத்தால் லக்ஷணம் குறை இன்றி அமைந்தால் போலே –-இதுவும் ஸ்வ பிரயத்தன பூர்வகமான பிரபந்தம் இல்லாமல் ஸ்ரீ யபதி திருவருளால் அவதரித்த பிரபந்தம் –என்றால் சொல்ல வேண்டாவே –

—————————————–——

ஒரு பேர் உந்தி இரு மலர்த் தவிசில் ஒரு முறையானை ஈன்றனை –

ஒரு முறை இரு சுடர்  மீதினிலியங்கா மும் மதிளிலங்கை இரு கால் வளைய ஒரு சிலை

ஒன்றிய ஈர் எயிற்று அழல் வாய் வாளியின் அட்டனை
மூவடி நானிலம் வேண்டி முப்புரி நூலோடு  மானுரியிலங்கு மார்வினன் இரு  பிறப் பொரு மாணாகி

ஒரு முறை  ஈரடி மூவுலகு அளந்தனை
நாற்றிசை நடுங்க அஞ்சிறைப் பறவை ஏறி நால் வாய் மும்மதத் திரு செவி ஒரு தனி வேழத் தரந்தையை

ஒரு நாள் இருநீர் மடுவில் தீர்த்தனை
முத்தீ நான்மறை ஐவகை வேள்வி அறு தொழில் அந்தணர் வணங்கும் தன்மையை ஐம்புலன் அகத்தினுள் செறுத்து
நான்குடன் அடக்கி முக்குணத்து இரண்டவை அகற்றி  ஒன்றினில்

ஒன்றி நின்று ஆங்கு இரு பிறப்பு அறுப்போர் அறியும் தன்மையை
முக்கண் நால் தோள் ஐ வாய் அரவொடு ஆறு பொதி சடையோன் அறிவரும் தன்மைப் பெருமையுள் நின்றனை
ஏழு உலகு எயிற்றினில்  கொண்டனை
கூறிய அறுசுவைப் பயனும் ஆயினை
சுடர் விடும் ஐம்படை அங்கையுள் அமர்ந்தனை
சுந்தர நால் தோள் முந்நீர் வண்ண நின்னீரடி யொன்றிய மனத்தால்

ஒரு மதி முகத்து மங்கையர் இருவரும் மலரன அங்கையின் முப்பொழுதும் வருட அறி துயில் அமர்ந்தனை
நெறி முறை நால் வகை வருணமும் ஆயினை
மேதகு மைம் பெரும் பூதமும் நீயே
அறுபத முரலும்   கூந்தல் காரணம் ஏழ் விடை யடங்கச் செற்றனை
அறுவகைச் சமயமும் அறிவரு நிலையினை ஐம்பால் ஓதியை ஆகத்து இருத்தினை
அறமுதல் நான்கவையாய் மூர்த்தி மூன்றாய் இருவகைப் பயனாய் ஒன்றாய் விரிந்து நின்றனை

குன்றாமது மலர்ச்சோலை வண் கொடிப் படப்பை
வரு புனல் பொன்னி மா மணி யலைக்கும்
செந்நெல் ஒண் கழனித் திகழ்வன முடுத்த
கற்போர் புரி செய்கனக மாளிகை
நிமிர் கொடி விசும்பில் இளம் பிறை துவக்கும்
செல்வம் மல்கு தென் திருக் குடந்தை
அந்தணர் மந்திர மொழியுடன் வணங்க
ஆடரவமளியி லறி துயில் அமர்ந்த பரம
நின்னடியிணை பணிவன் வருமிடர் அகல மாற்றோ வினையே –

தனிப்பாடல் –
இடம் கொண்ட நெஞ்சத்து இணங்கிக் கிடப்பன என்றும் பொன்னித்
தடம் கொண்ட தாமரை சூழும் மலர்ந்த தண் பூம் குடந்தை
விடம் கொண்ட வெண் பல் கருத்துந்தி செங்கண் தழல் உமிழ் வாய்
படம் கொண்ட பாம்பணைப் பள்ளி கொண்டான் திருப் பாதங்களே

————————————————————————–

1- ப்ரம்மா ஸ்ருஷ்ட்டி

ஒரு பேர் உந்தி இரு மலர்த் தவிசில் ஒரு முறையானை ஈன்றனை –

ஒரு –விலக்ஷணமாய்
பேர் –பெருமை பொருந்திய
உந்தி –திருநாபியிலுண்டான
இரு –பெரிதான
மலர் –(தாமரைப்) பூவாகிற
தவிசில் –ஆஸனத்தின் மீது
ஒரு முறை–ஒரு கால்
அயனை –பிரமனை
ஈன்றனை–படைத்தருளினாய்-

ஒரு பேர் உந்தி-வ்யதிரிக்த சமஸ்த வஸ்துக்களுக்கும் அத்விதீய காரணமாக பரப்புடைய திரு நாபியிலே–இரு மலர்த் தவிசில்-அப் பரப்பு அடங்கலும் கண் செறி இட்டால் போலே பெரிய திகழ்கிற மலராகிய ஆசனத்திலே-ஒரு முறை யயனை ஈன்றனை-ஒரு கால் விசஜாதிய ஜன்மாவான சதுர் முகனை உண்டாக்கினான்-ஒரு கால் என்றாலும்-ப்ரவாஹ ரூபேண நித்தியமாய் இருக்கும் இறே-நா வேஷஸே-ஸ்தோத்ர ரத்னம் -10-

நா வேஷசே யதி ததோ புவ நான்ய மூநி
நாலாம் ப்ரபோ பவிது மேவ குத ப்ரவ்ருத்தி
ஏவம் நி சரக்க ஸூ ஹ்ருதி த்வயி சர்வ ஜந்தோ
ஸ்வாமின் ந சித்ர மித மாஸ்ரித வத்ஸ்லத்வம்–10-நா வேஷசே யதி ––ந அவேஷசே யதி –-நீ கடாஷித்து இரா விடில் –ததை ஷத பஹூஸ்யாம் பிரஜாயேயேதி -(ததைகத பஹு ஸ்யாம்‌ ப்ரஜாயேயேதி தத்தேஜோ$ஸ்ருஜத | [அந்தப்‌ பரப்ரஹ்மம்‌ (நானே) பலவாக ஆகக்கடவேன்‌” என்று ஸங்கல்பித்தது; அது தேஜஸ்ஸை ஸ்ருஷ்டி செய்தது)என்று அசத் கல்பரான சேதனரைக் கடாஷித்து இலையாகில் அநாதி காலம் பண்ணிப் போந்த அபராதங்களை பாராதே அவற்றின் உடைய துர்க்கதியைப் பார்த்து-க்ருபா பர தந்த்ரனாய் இறே அப்போதே கடாஷித்தது அல்லது உன்னைக் கடாஷித்திலையே -என்பார் இல்லையே –தத- பிரளயத்துக்கு பின் –பஹூஸ்யாம் -என்கிற சங்கல்பத்துக்கு பின்பு-புவன சிருஷ்டிக்கு முன்பு உண்டான தூரத்தை சொல்லுகிறது –-புவ நான்ய மூநி நாலாம் -பவிது மேவ-அமூநி புவநானி பவிதுமேவ நாலாம் – இவ் உலகங்ககள் உண்டாகவே மாட்டாது –-போக மோஷங்களை சாதித்துக் கொள்ளுகைக்கு ஏகாந்தமான சதுர்தச புவனங்கள் ஆனவை உண்டாகவே மாட்டாது –-வியதிரேக நிர்த்தேசம் அர்த்த ஸ்தைர்யத்துக்காக – கோ ஹ்யேவான் யாத் க ப்ராண்யாத் ந ததஸ்தி விநாயத் ஸ்யான்மயா பூதம் சராசரம்- (ரஸோ வை ஸ:। ரஸம்‌ ஹ்யேவாயம்‌ லப்‌,த்‌,வாநந்த, பவதி। கோ ஹ்யேவாந்யாத்‌ க:. ப்ராண்யாத்‌| யதே;ஷ ஆகாம ஆநந்தே ந ஸ்யாத்‌ ஏஷ ஹ்யேவாநந்த –ரஸ (ஆநந்த) ஸ்வரூபனன்றோ அந்தப்‌ பரம புருஷன்‌. ரஸ ஸ்வரூபனான அவனை அடைந்து (இந்த ஜீவன்‌ ) ஆநந்த,த்‌தை உடையவனாகிறான்‌. பிரகாசிப்பவனும்‌, ஆநந்த,ஸ்வரூபனுமான இப் பரம புருஷன்‌ இல்லாவிடில்‌ எவன்‌ இவ்வுலகிலுள்ள ஸுகத்தையோ, மோக்ஷ ஸுகத்‌தையோ அடைய முடியும்‌ ? (ஆகையால்‌) இவனே (ஜீவனை) ஆநந்தி,ப்பிக்கிறான் )என்னக் கடவது இறே

ஒரு பேர் உந்தி —-ஜகத்தை பிரளயம் கொண்ட காலத்திலே-நிர்ஹேதுக கிருபையாலே இவற்றின் உடைய சத்தையை உண்டாக்கினவனே-பிரதான ஆதியாய் திரு நாபி—இரு மலர்த் தவிசில்-   –பெரிய இதழ்களை உடைய தாமரையிலே-ஒரு முறை யயனை ஈன்றனை – இவற்றின் உடைய சத்தாதிகளை உண்டாக்கின உனக்கே பரம் அன்றோ எல்லாரையும் ரஷிக்கிறது-நீ உண்டாக்கின இவற்றின் பிறப்பை அறுக்க உனக்கு அரிதோ   —

நாம ரூப விபாஹா அனர்கமாய் இருக்கிற இத்தை–விபதமமாக்கி-ஸூஷ்ம ரூபேண அவஸ்தைகளைப் பிறப்பித்து–மஹானாக்கி–அஹங்காரமாக்கி—தன் மாத்ரைகள் ஆக்கி ––பூதங்கள் ஆக்கி – பௌதிகமான வர்ண சிருஷ்டி யளவும் வரப் பண்ணி–பின்னை அவ்வருகு உண்டான தேவாதி காயங்களை -அடங்கலும் அவன் முகத்தாலே பண்ணுவதாக முதலிலே சதுர் முகனை யுண்டாக்கினான் ஆயிற்று–முன்பு உள்ளவை எல்லாம் தானே கை தொட்டுச் செய்து பின்பு சதுர் முகனை அதிஷ்டித்து நின்று செய்வானாகப் பார்த்தான் –-முன்பு அசித்தைக் கொண்டு கார்யம் கொண்டதோடு பாதி
இவனைக் கொண்டு கார்யம் கொள்ளப் பார்த்ததோடு வாசி அற்று இருக்கிறதாயிற்று இவனுக்கு –-பாரதந்த்ர்யத்தில் வந்தால் இவனுக்கும் அசித் சாம்யம் உண்டு – சேதனரான வாசியால் பெறுகிற ஏற்றம் கார்யத்துக்கு கடவான் அவனே என்று அறுதி இட்டு இருக்கை யாயிற்று

உலகங்களடங்கலும் பிரளயங் கொண்டபின் மீண்டும் உலகங்களைப் படைக்க எம்பெருமான் தனது திரு நாபிக் கமலத்தில் நான்முகக் கடவுளை படைத்து அவனுக்கு வேதங்களை பழையபடியே ஓதுவித்து அப் பிரமனைக் கொண்டு முன் போலவே எல்லா வுலகங்களையும் எடைப்பதாக நூல்கள் கூறும். “உய்ய வுலகு படைக்க வேண்டி உந்தியில் தோற்றினாய் நான்முகனை“ என்றார் பெரியாழ்வார்.-உத்பத்திக்கு ஹேதுவான நீயே ரக்ஷணமும் பண்ண வேண்டாவோ? என்கைக்காக ஆழ்வார் முதலிலே இதனை அருளிச் செய்தாரென்க. தவிசு – ஆசனம்.

பைய அரவின் அணை பாற்கடலுள் பள்ளி கொள்கின்ற பரம மூர்த்தி
உய்ய உலகு படைக்க வேண்டி யுந்தியில் தோற்றினாய் நான்முகனை
வைய மனிசரை பொய் என்று எண்ணி காலனையும் உடனே படைத்தாய்
ஐய இனி என்னைக் காக்க வேண்டும் அரங்கத்து அரவணைப் பள்ளியானே – 4-10-5-கரண களேபர விதுரராய் – போக மோஷ சூன்யராய் – அசித் விசேஷிதராய் -கிடக்கிற ஆத்மாக்கள்-கரண களேபரங்களை பெற்று – திருவடிகளை ஆஸ்ரயித்து -உஜ்ஜீவிக்கைக்கு உறுப்பாக – லோகத்தில் ஸ்ருஷ்டிக்கையில் விருப்பத்தை உடையனாய் – வ்யஷ்டி ஸ்ருஷ்டிக்கு கர்த்தாவான சதுர் முகனை திரு நாபி கமலத்திலே தோற்றுவித்தவனே

———–

கீழ் வாக்கியத்தில் உலகங்களைப் படைத்தமை சொன்னார், படைத்த உலகத்திற்குத் தீங்கு சேருங் காலத்தில் படாதனபட்டு ரக்ஷிக்கிறபடியைச் சொல்லுகிறார் இதில். குளவிக் கூடு போலே ராக்ஷ்ஸர்களுக்குக் கூடாகிய இலங்கயை நீறுபடுத்தின படியைச் சொல்லுகிறார்.

2-விரோதி நிரஸனம்

ஒரு முறை இரு சுடர் மீதினிலியங்கா மும் மதிளிலங்கை இரு கால் வளைய
ஒரு சிலை ஒன்றிய ஈர் எயிற்று அழல் வாய் வாளியில் அட்டனை-

ஒரு முறை–ஸ்ரீராமனாய் அவதரித்த ஒரு காலத்தில்,
இரு சுடர் –சந்திர ஸூர்யர்கள்
மீதினில் இயங்கா –(அச்சத்தினால்) மேலே ஸஞ்சரிக்க வொண்ணாததும்
மும் மதிள்–நீர்க் கோட்டை, மலைக் கோட்டை வனக் கோட்டை என்கிற மூன்று துர்க்கங்களை யுடையதுமான
இலங்கை –லங்கா புரியை
இரு கால் வளைய –இரண்டு நுனியும்
ஒரு சிலை–ஒப்பற்ற சார்ங்க வில்லில்
ஒன்றிய ஈர் எயிறு –பொருந்தியதும் இரண்டு பற்களை யுடையதும்
அழல் வாய்–நெருப்பைக் கக்குகிற வாயை யுடையதுமான
வாளியின்–அம்பினால்
அட்டனை–நீறாக்கினாய்

தான் உண்டாக்கின பயிருக்குக் களை பறிப்பானும் தானே யானால் போலே ஸ்ருஷ்டமான ஜகத்தை அழிவு செய்யும் ராஷசரை நிரசிப்பானும் தானே —

ஒரு முறை -ஒரு பர்யாயம்–இரு சுடர் -சந்த்ராதித்யர்கள்–மீதினிலியங்கா -மேலே சஞ்சரிக்கப் பயப்படும்படியாய் –மும் மதிளிலங்கை-கிரி துர்க்க ஜல துர்க்க வன துர்க்க என்கிற மூன்றையும் உடைத்தான நினைத்தாற்கு அஞ்ச வேண்டும் படியான ராஷசர் குளவிக் கூடு சேர்ந்தால் போலே சேர்த்து அம்மணக் கூத்தடிக்கும் தேசம் –இரு கால் வளைய ஒரு சிலை ஒன்றிய ஈர் எயிற்று அழல் வாய் வாளியில் அட்டனை--இரண்டு கோடியும் வளைந்து நிற்கும் பிரதானமான ஸ்ரீ சார்ங்கத்திலே பொருந்தி –இரண்டு எயிற்றையும் யுடைத்தாய் -நெருப்பை உமிழா நின்றுள்ள சரத்தாலே கட்டுப் பொகட்டாய்–வாளியில் அட்டனை -ப்ரஹ்ம சிருஷ்டியைப் போல் அன்றியே –பத்தும் பத்தாக அம்பால் எதிர்த்துப்-பிராட்டியினுடைய சம்ஸ்லேஷ விரோதியைப் போக்கினால் போலே என்னுடைய விரோதிகளையும் போக்க வேண்டும் என்று கருத்து-

பிரிவுக்கு ஹேது பூதனான ராவணனை அழியச் செய்தாள் பிராட்டியோ -நீ யன்றோ –ஒரு கால் சந்த்ர ஸூர்யர்களும் கூட மேலே சஞ்சரிக்கவும் அஞ்சும்படியாய்-காட்டரண் மலை யரண் நீர் அரண் என்கிற மூன்று வகைப்பட்ட அரணை யுடைத்தாய் இருக்கிற இலங்கையை வில்லினுடைய கோடி த்வயமும் வளையும் படி அத்விதீயமான ஸ்ரீ சார்ங்கத்திலே பூட்டப்பட்டு -இரண்டு எயிற்றையும் யுடைத்தாய்
தொடுக்கும் போது அம்பாய் எதிரிகள் மேலே தைக்கும் போது நெருப்பாய்த் தைக்கும் அம்பாலே முடித்தாய்-

அடைந்த அரு வினையோடு அல்லல் நோய் பாவம்
மிடைந்தவை மீண்டு ஒழிய வேண்டில் –நுடங்கு இடையை
முன் இலங்கை வைத்தான் முரண் அழிய
முன் ஒரு நாள் தன வில் அங்கை வைத்தான் சரண் -முதல் திரு -59-என்றபடி-முரண் அழிய –
தாயையும் தமப்பனையும் பிரித்தவன் உடைய மிடுக்கு அழியும் படிக்கு ஈடாக –முன்னொரு நாள் தன் விலங்கை வைத்தான் சரண் –-பண்டு ஒரு நாள் தன் வில்லை அழகிய கையிலே வைத்தவன் உபாயம்-அவன் முன்பே யத்னம் பண்ணா நின்றான்-பிரதிபத்தியே யுள்ளது-தத் தஸ்ய சத்ருசம் பவேத் -சுந்தர -30-30-என்று-அம்பின் கூர்மையை விஸ்வசித்து இருக்கும் அத்தனை–இத்தால்-தன்னைப் பற்றி இருப்பார்க்கு பிராட்டியோடு ஒக்கப் பரிந்து கார்யம் செய்யும் என்னும் இடத்தையும்-அப் பிராட்டி அம்பு எய்யும் அன்று இவனுக்கு க்ருத்யாம்சம்   உள்ளது என்னும் இடத்தையும்-நம் அபேஷிதங்கள் செய்விக்கைக்கு அவள் புருஷகாரம் என்கையும்-அவன் வஸ்துவை எனக்கு என்பார் ராவணன் பட்டது படுவார் என்னும் இடத்தையும் சொல்லுகிறது-

இவ் வாத்மாவுக்கு ஸ்வதஸ் சித்தம் அல்ல –-அய பிண்டத்தையும் அக்னியையும் சேர்த்து வைத்தால் போலே-அன்யோன்ய சம்யோகத்தாலே-அதினுடைய பரமாணுக்கள் ஸூஷ்ம ரூபேண அசித்தில் வந்து சங்க்ரமிக்கை யினாலே யாதல்-அன்றிக்கே –-அதனுடைய குணத்தை பஜிக்கையினாலே யாதல் –
அதினுடைய ஔஜ்வல்யத்தையும் வர்ணத்தையும் உடைத்தாய் இருக்குமா போலே-நித்தியமான ஆத்ம வஸ்து அநாதியாய் உள்ள அசித் சம்யோகத்தாலே-அந்த அசித்திலே அஹம் அபிமானத்தைப் பண்ணும்படி பலிக்கிற-அவித்யா கர்ம வாசனா ருசிகள் – அவை யடியாக பரிக்ரஹித்த சரீரத்தைப் பற்றி வரக் கடவதான ஆதி வ்யாதி நிஷித்த அனுஷ்டானம்-இப்படி கார்யமாயும் அடி காண ஒண்ணாதபடி கிடக்கிறவை- புதுப் புடவையை அழுக்கு கழற்றுமா போலே-க்ரமத்தாலே போகை அன்றிக்கே-ஒரு காலே சவாசநமாகப் போக்க வேண்டில்–நுடங்கிடையை இத்யாதி –-அதுக்கு செய்ய வேண்டுவது என் என்ன – பிரபல பிரதிபந்தகங்களை வருத்தம் அறப் போக்க வல்லவனைப் பற்ற வடுக்கும் –நுடங்கிடையை –கண்டாருக்கு என்னாய் விளையக் கடவதோ -என்று அஞ்ச வேண்டும் படியான சௌகுமார்யத்தை யுடைத்தான இடையை யுடையவளைக் கிடீர் பிரித்து வைத்தது -என்கை-முன்பு இலங்கையிலே கொடு புக்குச் சிறை வைத்த ராவணன் மிடுக்கு அழியும் படியாக – மேகத்திலே மின்னினால் போலே அழகிய திருக் கையிலே ஸ்ரீ சார்ங்கத்தை வைத்தவன் – எதிரிகளை அழியச் செய்கைக்கு ஒரு வியாபாரம் வேண்டா – கையிலே வில்லை வைக்க அமையும் –அழகிய திருக் கையிலே வில்லைப் பிடித்தவன் உபாயம் என்னுதல் –-அவனை உபாயமாகப் பற்றுங்கோள்-என்று விதியாதல் –நுடங்கிடையை முன்னிலங்கை வைத்தான் -என்றதுக்கு கருத்து என் என்னில்-ஈஸ்வர சேஷமான ஆத்ம வஸ்துவை என்னது என்று இருக்கை யாவது –-பிராட்டியைப் பிரித்த ராவணனோடு ஒக்கும் என்கை –தன்னைப் பற்றினார்க்கு அவள் விரோதியைப் போக்கினாப் போலே விரோதியைப் போக்கிக் கொடுக்கும் என்கை –அவளோடு ஒத்த பிராப்தியும் அவன் பக்கல் இவனுக்கு உண்டு என்கையும் அவனைப் பற்றுவார் அவள் முன்னாகப் பற்றுவார் என்கையும் –-இல்லாததை யுண்டாக்கின உனக்கு உள்ளதுக்கு ஒரு குண தானம் பண்ணுகை அரிதோ என்கையும்-பிராட்டியோட்டைக் கலவிக்கு விரோதியான ராவணனை அழியச் செய்த உனக்கு என்னுடைய பிரதிபந்தகம் போக்குகை அரிதோ என்கையும் -ப்ரஹ்ம சிருஷ்டி போலே சங்கல்ப்பத்தாலே செய்கை அன்றிக்கே நேர் கொடு நேரே பூசலில் நின்று அழியச் செய்தாய் –

தேவதைகள் அனைவரும் இராவணனுக்கு அஞ்சி நடுங்கி மறைந்து வாழ்ந்தனராதலால் ஸூர்ய சந்திரர்களும் இலங்கையின் மேலே ஸஞ்சரிக்க மாட்டார்களாம் ஆகவே, இருசுடர் மீதினிலியங்காத இலங்கையாயிற்று.-“பகலவன் மீதியங்காத இலங்கை“ என்றார் பெரிய திருமொழியிலும்.– இருசுடர்–இரண்டு சுடர்ப்பொருள்கள், அவையாவன சந்திர ஸூர்யர்கள்–மீதினில் – இலங்கையின்மீது, இயங்குதல் – ஸஞ்சாரம் செய்தல். இவ் விசேஷணத்தால், இராவணன் தேவர்களனைவர்க்கும் மிருத்யுவாயிருந்தானென்பது விளங்கும்.-மும்மதிள் – மலையரண் நீரரண் காட்டரண் என்னும் முக்கோட்டைகளை யுடையதாம் இலங்கை. இராவணனுடைய ஒப்புயர்வற்ற செல்வத்தைக் கண்டு அனுமானும் அளவற்ற ஆச்சரியமடைந்தானென்பர் வான்மீகி முனிவர்.-இப்படிப்பட்ட இலங்கையை வாளியின் அட்டனை என்று அந்வயம்

பந்தணைந்த மெல் விரலாள் சீதைக்காகிப் பகலவன் மீது இயங்காத இலங்கை வேந்தன்
அந்தமில் திண் கரம் சிரங்கள் புரண்டு வீழ அடு கணையால் எய்து உகந்த வம்மான் காண்மின்
செந்தமிழும் வடகலையும் திகழ்ந்த நாவர் திசை முகனே யனையவர்கள் செம்மை மிக்க
அந்தணர் தம் ஆகுதியின் புகையார் செல்வத் தணி  யழுந்தூர் நின்றுகந்த வமரர் கோவே -7-8-7-

வாளியாவது அம்பு. அஃது எப்படிப்பட்டதெனில் அதன் கொடுமை தோற்ற மூன்று விசேஷணங்களிடுகிறார். இருகால் வளைய ஒரு சிலை யொன்றியதும், ஈரெயிற்றதும், அழல்வாயதுமாம் அவ்வாளி.-ஸ்ரீ சார்ங்கமென்னும் இராமபிரானதுவில் இரண்டு கோடியும் வளைந்து நிற்குமென்றது இயல்பு நவிற்சி, ஸ்வபாவோக்தி. அந்த சார்ங்கத்திலே தொடுக்கப்பட்டதாம். ஈரெயிறு – ஈர்கின்ற எயிற்றையுடையது என்றுமாம். ஈர்தல் – கொல்லுதல் அட்டனை – முன்னிலை யொருமை வினைமுற்று. அடுதல் – தஹித்தல்.

————-

அம்பாலே காரியம் கொண்ட படியை அருளிச்செய்தார் கீழ், அழகாலே காரியம் கொண்டபடியை அருளிச் செய்கிறார் இதில்.

3-ஆஸ்ரித ரக்ஷணம் -மூவடி —அளந்தனை

மூவடி நானிலம் வேண்டி முப்புரி நூலோடு மானுரியிலங்கு மார்வினன்
இரு பிறப் பொரு மாணாகி-ஒரு முறை ஈரடி மூவுலகு அளந்தனை-

ஒரு முறை–ஒரு காலத்தில்
முப்புரி நூலொடு–யஜ்ஞோபவீதத்தோடு கூட
மான் உரி–க்ருஷ்ணாஜிநமும்
இலங்கு–விளங்கா நின்ற
மார்வினின்–திரு மார்பை யுடைய
இரு பிறப்பு ஒரு மாண் ஆகி –ஒரு ப்ராஹ்மண ப்ரஹ்ம சாரியாகி
(மாவிலியிடம் சென்று)
நானிலம் –பூமியிலே
மூ அடி–மூன்றடி நிலத்தை
வேண்டி–யாசித்து
ஈர் அடி–இரண்டு திருவடிகளாலே
மூ உலகு–மூன்று லோகங்களை
அளந்தனை–அளந்து கொண்டாய்

அம்பாலே சாதிக்க ஒண்ணாத இடம் அழகாலே சாதித்த படி சொல்கிறது –

மூவடி நானிலம் வேண்டி -நாலுவகைப் பட்ட பூமியிலே -மலை காடு நிலம் கடல் -என்கிற -மூவடியை வேண்டி –முப்புரி நூலோடு மானுரியிலங்கு மார்வினன் –ஒரு காளமேகத்தில் மின்னலை ஏறிட்டால் போலே-திரு யஜ்ஞோபவீதமும் -அத்தோடு கூடின க்ருஷ்ணாஜிநமும் விளங்கா நின்ற திரு மார்பை யுடையையாய் –இரு பிறப் பொரு மாணாகி-த்வ்ஜனுமாய் -ஒப்பில்லாத ஸ்ரீ வாமனனுமாய்-தானே இன்னும் ஒரு கால் இவ் வடிவு கொள்ள வேணும் என்னிலும் இப்படி வாயாத வடிவுடையையாய்-ஒரு முறை ஈரடி மூவுலகு அளந்தனை-ஒருகால் இரண்டு அடியாலே மூன்று லோகத்தையும் அளந்து கொண்டாய்–இத்தால்- இந்தரனுக்கு ராஜ்யத்தை மீட்டுக் கொடுத்தால் போலே என்னுடைய சேஷத்வத்தையும் மீட்டுத் தந்து அருள வேணும்-என்கிறார் –தேவர்கள் சென்று இரந்தார்கட்கு இடர் நீக்கிய -கோட்டங்கை வாமனனாய் -திருவாய்மொழி -7-5-6–என்று-உன்னை இரந்தார்கட்கு நீயும் இரந்து அவர்கள் அபேஷிதம் பார்க்கும் அவன் அல்லையோ –இசையாதார் தலைகளிலே வைத்த திருவடிகளை இசைந்த என் தலையிலே வைக்கல் ஆகாதோ-பிரயோஜனாந்தர பரனுடைய இழவு தீர்த்த உனக்கு அநந்ய பிரயோஜனான என்னுடைய இழவு தீர்க்கலாகாதோ-இந்த்ரன் கழஞ்சு மண் அன்றோ இழந்தது -நான் என்னையும் உன்னையும் அன்றோ இழந்தது –

அம்பாலே அழிக்க ஒண்ணாத இடத்தை -அழகாலும் இரப்பாலும் அழியச் செய்த படி –

பிரயோஜனாந்தர பரர்களான இந்த்ராதிகளுடைய கார்யம் செய்த நீ-உன்னையே பிரயோஜனமாக நினைத்து இருக்கிற என் கார்யம் செய்யலாகாதோ –மூவடி நானிலம் வேண்டி-ஈரடியாலே பூமியை அளந்து-ஓரடிக்கு அவனை சிறை யிட்டு வைக்க நினைத்து மூன்றடியை இரந்தான் ஆயிற்று –நெய்தல் மருதம் முல்லை குறிஞ்சி என்றால் போலே சொல்லுகிற-அன்னலும் துன்னலுமான பூமியை அர்த்தித்தது –-இந் நாலிலும் ருஷீஷாம்சமாக கழித்தது பாலை நிலம் என்றும் சொல்லுவார்கள் –
இவருக்கு அபிமதம் நாலு என்னும் இடம் தோற்றி இருந்தது இறே-முப்புரி நூலோடு மானுரியிலங்கு மார்வினன் இரு பிறப் பொரு மாணாகி- ஒரு முறை ஈரடி மூவுலகு அளந்தனை- மேகத்திலே-மின்னினால் போலே சாத்தின யஜ்ஞோபவீதமும் கிருஷ்ணாஜிநமும் விளங்கா நின்றுள்ள திரு மார்பை யுடையையாய் உப நயனம் பண்ணின புதுமை தோற்றும் படி இருப்பாயுமாய் –இந்த்ரனுடைய அர்த்தித்வம் தலைக் கட்டுகைக்காக இட்ட போதோடு இடாத போதோடு வாசி அற- முகம் மலர்ந்து போம்படி இறபபிலே தகண் ஏறின வாமன வேஷத்தைப் பரிக்ரஹித்து- ஒரு கால் த்ரை லோகத்தையும் ஈரடியால் அளந்து கொண்டாய்-ஆசையில்லாதார் தலை மேலேயும் வைக்கும் திருவடிகளை ஆசையுடைய என் தலை மேலேயும் வைக்கலாகாதோ-இந்த்ரனைப் போலே கழஞ்சு மண் பெறுதல் –
மகா பலியைப் போலே ஔதார்யம் கொண்டாடுதல் செய்ய இருக்கிறேனோ நான் – உன்னைப் பெற வேணும் என்று அன்றோ நான் அர்த்தித்திக்கிறது-உன்னை வைத்து வேறு ஒன்றை இரந்தார்க்கோ நீ இரப்பாளனாகக் கார்யம் செய்வது – உன்னையே இரந்தார் கார்யம் செய்யலாகாதோ –மதீய மூர்த்தா நமலங்கரிஷ்யதி கதா –ஸ்தோத்ர ரத்னம் -31-என்று இறே நான் இருக்கிறது-

கதா புநஸ் சங்க ரதாங்க கல்பக
த்வஜார விந்த அங்குஸ வஜ்ர லாஞ்சநம்
த்ரிவிக்ரம த்வச் சரணாம் புஜத்வயம்
மதிய மூர்த்தாநம் அலங்கரிஷ்யதி—31–த்ரிவிக்ரம –-குணாகுண நிரூபணம் பண்ணாதே-திருவடிகளில் வை லஷண்யமும் பாராதே எல்லார் தலையிலும் வைக்குமவன் அல்லையோ –தவச் சரணாம் புஜ த்வயம் –இப்படி பிராப்தனுமாய் ஸூலபனுமான உன்னுடைய நிரதிசய போக்யமான திருவடிகளை-மதிய மூர்த்தாநம் -அலங்கரிஷ்யதி-என்னுடையதான ஸிரஸ்ஸிலே எப்போது அலங்கரிக்கப் புகுகிறாய்
என் தலை மேலவே -திரு நெடும் தாண்டகம் -1- என்று-அபகர்ஷம் சொல்லிற்று-நரக ஹேதுவான பதார்த்தங்களின் கால் காண பிரார்த்தித்துப் போந்த என் தலையை -என்னுதல்-இதுக்கு பிராப்தனாய் போந்த என் தலையை -என்னுதல்-பதி வ்ரதைக்கு மங்கள ஸூத்ரம் போலே இறே சேஷ பூதனுக்கு திருவடிகள் –-மே மூர்த்நி பாதி என்று தன் தலையிலே நீர்மைக்கு உடலாக ஸ்வ சம்பந்தம் அத்தலைக்கு ஏற்றமாகச் சொன்னார்-இங்கு தத் சம்பந்தமே இத்தலைக்கு ஏற்றம் -என்கிறார் ஸ்வ சேஷத்வ சித்திக்காக-(நீ ஒரு நாள் படிக்களவாக நிமிர்த்த நின் பாத பங்கயமே தலைக்கு அணியாய் –என்றும் –
கோலமாம் என் சென்னிக்கு உன் கமலம் அன்ன குரை கழலே -என்றும் –-அடிச்சியோம் தலை மிசை நீ அணியாய் ஆழி யம் கண்ணா யுன் கோலப் பாதம் -என்றும் – இந்த விபூதியில் பேறு கிடைக்க என்றும் –
திரு நாட்டிலே புகுந்து அப்ராக்ருத தேகத்தை பெற்று பர வாசு தேவனுடைய பாதார விந்தங்களை சிரோ பூஷணமாக பெற த்வரிக்கிறார் –

இந்திரனுடைய குறையை நீக்கவேண்டி எம்பெருமான் குறிய மாணுருவாகி மாவலி பக்கல் சென்று மூவடி வேண்டிப் பெற்று உலகங்களை யெல்லாம் அளந்து மாவலியைப் பாதாளத்தில் அழுத்தின வரலாறு ப்ரஸித்தமேயாம்--நானிலம் – நான்காகிய நிலங்களை யுடையதெனப் பூமிக்குக் காரணப் பெயர், நால்வகை நிலங்களாவன – முல்லை குறிஞ்சி மருதம் நெய்தல் என்பன. காடும் காடுசார்ந்த இடமும் முல்லையாம், மலையும் மலைசார்ந்த இடமும் குறிஞ்சியாம், நாடும் நாடுசார்ந்த இடமும் மருதமாம், கடலும் கடல்சார்ந்த இடமும் நெய்தலாம், மற்றொன்றாகிய பாலை நிலம் பிராணி ஸஞ்சாரத்திற்கு உரியதன்றென்று இங்கே விலக்கப்பட்டது. அது நீரும் நிழலுமில்லாத கொடு நிலம். பாலைக்குத் தனியே நிலமில்லையென்பதும், நால்வகை நிலங்களும் தத்தம் தன்மை கெட்ட விடத்தே பாலையா மென்பதும் சில ஆசிரியர் கொள்கை.முப்புரிநூல் –ப்ரஹ்மசாரிகள் பூணும் யஜ்ஞோபவீதம் மூன்று புரியை யுடையதாம். (அதாவது – மூன்று வடமுடையதாம்) மானுரி – அந்தப்பூணுநூலில் க்ருஷ்ணாஜினத்தை முடிந்து அணிதல் மரபு. “மான் கொண்ட தோல் மார்பின் மாணியாய்“ என்றார் பெரிய திருமொழியிலும். இருபிறப்பு – ‘த்விஜ‘ என்றும், ‘த்விஜந்மா என்றும், த்விஜாதி என்றும் வடமொழியில் பார்ப்பனர் வழங்கப்படுவர். “ஜந்மநா ஜாயதே சூத்ர, கர்மணா ஜாயதே த்விஜ“ (யோனிபிற் பிறப்பது ஒரு பிறவி, பிறகு வேத மோதுதல் முதலிய கருமங்களால் பிறப்பது இரண்டாம் பிறவி) என்று சொல்லப்பட்டுள்ளமை காண்க.

மான் கொண்ட தோல் மார்வில் மாணியாய் மாவலி மண்
தான் கொண்டு தாளால் அளந்த பெருமானைத்
தேன் கொண்ட சாரல்  திரு வேங்கடத்தானை
நான் சென்று நாடி நறையூரில் கண்டேனே –6-8-1-வக்ஷஸ்தல மஹா லஷ்மி மறைக்க கிருஷ்ணாஜினம் யவனிகா திரை-அளந்த பெருமானை-சர்வ சேஷி –மானுடைத்தான தோலை மார்விலே யுடைய மாணியாய் –தன்னுடைய விநீத வேஷத்தைக் காட்டி அவன் நெஞ்சை நெகிழ்த்து பின்னை யாய்த்து பூமியை வாங்கிற்று–பூர்வ ஜன்மமும் இரந்தேயோ ஜீவித்தது -என்று தோற்ற இரக்கை –-கொண்டு அல்லது போகேன் -என்று இரப்பிலே தகண் ஏறின படி

—————-

4-ஆபத் சகத்வம் -நால் திசை –மடுவில் தீர்த்தனை

நாற்றிசை நடுங்க–அஞ்சிறைப் பறவை ஏறி நால் வாய் மும்மதத் திரு செவி
ஒரு தனி வேழத் தரந்தையை-ஒரு நாள் இருநீர் மடுவில் தீர்த்தனை-

ஒரு நாள் –ஒரு காலத்தில்
கால் திசை நடுங்க –எங்குமுள்ள ஜனங்களும் நடுங்கும் படியாக (மஹத்தான கோப வேசத்தை ஏறிட்டுக் கொண்டு)
நால் வாய்–தொங்குகின்ற வாயையும்
மும் மதம் –மூவிடங்களில் மத நீர்ப் பெருக்கையும்
இரு செவி–இரண்டு காதுகளையும் உடைய
அம் சிறை பறவை ஏறி–அழகிய சிறகை யுடைய பெரிய திருவடியின் மீது ஏறிக் கொண்டு
இரு நீர் மடுவுள்–ஆழமான நீரை யுடைய மடுவின் (கரையிலே எழுந்தருளி)
ஒரு தனி வேழத்து–பரம விலக்ஷணனான கஜேந்திராழ்வானுடைய
அரந்தையை–துக்கத்தை
தீர்த்தனை–நீக்கி யருளினாய்

பெரு மதிப்பரான இந்த்ராதிகளுக்கயோ அபேஷிதம் செய்தது என்னில்–அன்று–ஆபத்தும் விசுவாசமும் என்கிறது அல்பம் உண்டானால் தான் தண்ணியரான திர்யக்குகளுக்கும் அபேஷிதம் செய்யும் என்கிறது-

நாற்றிசை நடுங்க--ஸ்ரீ கஜேந்திர ஆழ்வானுடைய ஆபத்தை நினைத்து கலங்கின கலக்கத்தைக் கண்டு- ஜகத்துக்கு என்ன மிறுக்குப் புகுகிறதோ -என்று அறியாதே நடுங்க –அஞ்சிறைப் பறவை ஏறி –
மிக்க அழகையும் வேகத்தையும் உடைத்தான சிறகை யுடைத்தான பெரிய திருவடி மேல் ஏறி-நால் வாய் மும்மதத் திரு செவி ஒரு தனி வேழத் தரந்தையை--நாலா நின்ற வாயையும் மூன்று மதத்தையும் இரண்டு செவியையும் யுடைத்தாய்-வேறு துணை இன்றிக்கே தன் மிடுக்கு அற்று நின்ற ஆனையினுடைய மகா துக்கத்தை-அரந்தை -துக்கம் –ஒரு நாள் இருநீர் மடுவில் தீர்த்தனை-அத் தசையிலே வேற்று நிலமாய்-பெரிய நீர் வெள்ளமான மடுவிலே தீர்த்தாய் -முதலையின் வாயில் நின்றும் ஆனையை மீட்டால் போலே-சம்சாரம் கொண்ட என்னையும் மீட்க வேண்டும் -என்கிறார்-கஜ ஆகர்ஷதே தீரே க்ராஹ ஆகர்ஷதே ஜலே தயோர்த் வந்தவ சமம் யுத்தம் திவ்யம் வர்ஷ சஹச்ரகம் -ஸ்ரீ விஷ்ணு தர்மம் -என்று-ஆனைக்கு முதலை ஓன்று-எனக்கு முதலை ஐந்து–அது மிடுக்கான யானை
நான் துர்பலன் -என்கிறார்

பெரு மதிப்பரான இந்த்ராதிகளுக்காக உன்னை அழிய மாறிக் கார்யம் செய்த அளவேயோ – ஜன்ம வ்ருத்தாதிகளால் குறைய நின்ற ஆனை இடர்ப்பட்ட மடுவின் கரையிலே அரை குலையத் தலை குலைய வந்து விழுந்தவன் அன்றோ –

நாற்றிசை நடுங்க-அஞ்சிறைப் பறவை ஏறி நால் வாய் மும்மதத் திரு செவி ஒரு தனி வேழத் தரந்தையை- ஜகத் ஸ்ருஷ்டியாதிகளுக்கும் சங்கல்பத்ததுக்கு அவ் வருகு யுண்டு என்று அறியாமையாலே ஜகத் உபசம்ஹாரத்துக்கும் அவ்வருகாய் இருந்ததீ-இது ஒரு சீற்றம் இருந்த படி என் -என்று இருந்ததே குடியாக எல்லாரும் அஞ்சும்படியாக மேருவுக்கு இனிய மேகம் போலே -அழகிய சிறகை யுடைய பெரிய திருவடி திருத் தோளிலே ஏறி- பெரிய வேகத்தோடு–நாலா நின்றுள்ள வாயை யுடைத்தாய்-மூன்று வகைப் பட்ட மதத்தை யுடைத்தாய் -இரண்டு கன்னங்கள் குறி –-இரண்டு செவியை யுடைத்தாய்-வேறு துணை இன்றிக்கே அத்விதீயமாய் இருக்கிற யானையுடைய துக்கத்தை-அத் தசையிலே வேற்று நிலமாய் மிக்க வெள்ளத்தை யுடைத்தான மடுவிலே-அரை குலைய தலை குலைய வந்து விழுந்து போக்கினாய்–க்ரஹம் சக்ரேண மாதவ –ஸ்ரீ விஷ்ணு தர்மம் -என்றபடி மடுவிலே போய்ப் புக்கு ஆனையையும் முதலையுமாக அணைத்துக் கொண்டு போந்து கரையிலே ஏறி ஆனைக்கு நலிவு வாராத படி திரு ஆழியாலே முதலையைக் கிழித்து பொகட்டான் ஆயிற்று –ராஜ புத்ரனோடு வினை யுண்ட கைக் கூட்டனுக்கும் பால் திரளை இடக் கடவது காண்-என்று பட்டர் அருளிச் செய்யும் படி –

“நால்வாய் மும்மதத் திருசேவி… என்றாற் போலே சொல்லுவதுக்குக் கருத்டிதன்னென்னில், ப்ரஜை கிணற்றிலே விழுந்தால் ‘காதுங் கண்டவாளியும் காலும் தலையும் வடிவும் இருந்தபடி காண்!? என்பாரைப் போலே இடர்ப்பட்ட இதினுடைய அவயங்கள் அவனுக்கு ஆகர்ஷகமாம்படியாலே சொல்லுகிறது“வேழத் அரந்தையை – –எளியராய் இருப்பார் நோவு பட்டால் போல் அன்று இறே இதனுடைய நோவுபாடு –பரமா பதமா பன்ன -ஸ்ரீ விஷ்ணு தர்மம் –சர்வேஸ்வரன் தன்னைப் பேணாதே வந்து விழ வேண்டும் படி கரை கண்ட ஆபத்து ஆயிற்று –இவ் வாபத்துக்கு அவதி என் என்னில் –
மநஸா சிந்தயத் –வாயால் கூப்பிடுமதோவிற்று-வாயால் கூப்பிடவும் இயலாத படி –ஒரு நாள் இருநீர் மடுவில் தீர்த்தனை- அங்கு காலம் அளவிட்டு இருக்கும் -முதலை ஓன்று -தான் ஆனை –-இங்கோ என்றால் -காலம் அநாதி -இந்த்ரியங்கள் ஐந்து -நானோ துர்ப்பலன் –-ஆனால் வாசி பார்த்துத் தர வேண்டாவோ –காலைக் கதுவிடுகின்ற -கயலொடு வாளை விரவி -நாச் திரு -3-5- ஆந்தராளர் குடியிலே பிறந்து ஈஸ்வரன் மர்மஜ்ஞையாய் இருப்பாள் ஒருத்தி வார்த்தை ஒரு நீர்ப் புழு நலியப் பொறுக்க மாட்டாதவன் –இரண்டு கிடாய் காலைப் பற்றி நலிகிறது என்கிறாள் –

காலைக் கதுவிடுகின்ற கயலொடு வாளை விரவி
வேலைப் பிடித்து என் ஐமார்களோட்டில் என்ன விளையாட்டோ
கோலச் சிற்றாடை பலவும் கொண்டு நீ ஏறி இராதே
கோலம் கரிய பிரானே குருந்திடைக் கூறை பணியாய்—3-5–கயலோடு வாளையானது கலந்து -காலைக் கதுவா நின்றது கிடாய் –ஓன்று நலிய அன்று பட்ட பாடு அறிதியே நீ -இப்போது இரண்டு கிடாய் நலிகின்றன –-அதந்த்ரித சமூபதி பரஹித ஹஸ்த மச்வீக்ருத பரணீத மணி பாதுகம் கிமிதி சாகுலாந்தபுரம்- அவாஹன -பரிஷ்க்ரியம் பதகராஜ மாரோஹத-கரிப்ரவர ப்ரும்ஹிதே பகவதஸ் தவறாயி நாம -ஸ்ரீ ரெங்க ராஜ ஸ்தவம் -2-57- ஆஸ்ரிதன் கால் நொந்து கை எடுத்துக் கூப்பிட நம் கையும் காலும் பேணவோ என்று சேனை முதலியாரையும் கை விட்டு திருவடி நிலைகளையும் காற்கடைக் கொண்டு நீ பட்ட பாடு அறுதியே-கானமர் வேழம் கை எடுத்து அலறக் கரா அதன் காலினைக் கதுவ –
ஆனையின் துயரம் தீரப் புள்ளூர்ந்து சென்று நின்று- ஆழி தொட்டு இறே– ரஷித்தது-பெரிய திருமொழி -2-3-9-இப்போது இரண்டு கிடாய் நலிகிறது-

எம்பெருமானை ஆராதிப்பதற்காகத் தாமரைப் பூப் பறிக்கப் போன பொய்கையின் கண் முதலை வாயிலகப்பட்ட ஸ்ரீ கஜேந்த்ராழ்வானுடைய கூக் குரலைக் கேட்டு எம்பெருமான் ஸ்ரீ வைகுண்டத்தினின்று கருடாரூடனாய் ஓடிவந்து முதலையைக் கொன்று ஆனையைக் காத்தருளின கதை உலகப் பிரஸித்தம்.-கஜேந்திரன் ‘ஆதிமூலமே!‘ என்று பெருமிடறுசெய்து கூவினைக் கேட்டவுடனே ஸ்ரீவைகுண்ட நிலையனான எம்பெருமான் திடுக்கிட்டு, பிராட்டிமாரையும் கையுதறி அரைகுலையத் தலைகுலையப் பெரிய திருவடியின்மீதேறி மநோ வேகத்தினும் மிக்க வேகமாக ஓடிவந்த விசையைக் கண்டவர்களெல்லாரும் இன்ன செய்தியென்றறியாமல் ‘இன்று ஏதோ பிரளயம் விளையப்போகிறது‘ என்று அஞ்சி நடுங்கினரென்கிறார் நால்திசை நடுங்க என்பதனால்.-அம்சிறை-களுடன் எம்பெருமானது திருவுள்ளத்தை யறிந்து வெகு வேகந் தோன்றச் சிறகை துறைந்து கொண்டு வந்தமை பற்றி அஞ்சிறை என்று அந்தச் சிறகைப் பாராட்டிக் கூறுகின்றரென்க.-நால்வாய் – நாலுதல் – தொங்குதல், யானைக்கு வாய் தொங்குதல் இயல்பு. மும்மதம் – இரண்டு கன்னங்களிலும் குறியிலும் ஆக மூவிடங்களில் யானைக்கு மதப்புனல் சோரும். இருசெவி – இரு என்று பெருமையைச் சொல்லிற்றாய், பெரிய காதுகளையுடையது என்றுமாம். யானைக்கு வாய்தொங்குதலும் மத நீர் பெருகுதலும் காதுகள் பெரிதாயிருத்தலும் அதிசயமாக விஸயமன்றே,-இதைச் சொல்லி வருணிப்பதற்கு ப்ரயோஜனம் என்னெனில் – ஒரு குழந்தை கிணற்றில் விழுந்து போக, அதனை யெடுத்துக் கரையிலே போட்டவர்கள் “அந்தொ! இதொரு கையழகும் இதொரு தலையழகும் இதொரு முகவழகும் என்னே!“ என்று சொல்லி மாய்ந்து போவார்களன்றோ, அப்படியே எம்பெருமானும் யானையின் காலை முதலை வாயினின்றும் விடுவித்த பின் அதனுடைய வாயும் செவியும் முதலிய அவயவங்களின் அழகிலே ஆழ்ந்து கரைந்தமை தோற்ற அந்த பகவத் ஸமாதியாலே ஆழ்வார் ஆனையை வருணிக்கின்றாரென்க.ஒரு தனி வேழம் – பகவத்பக்தியில் ஒப்பற்ற கஜராஜன். அரந்தை – துன்பம்-

————-

5-ஸர்வ பல பிரதத்வம்

முத்தீ நான்மறை ஐவகை வேள்வி அரு தொழில் அந்தணர் வணங்கும் தன்மையை-

முத் தீ–மூவகை அக்நிகளையும்
நால் மறை–நால்வகை வேதங்களையும்
ஐவகை வேள்வி–ஐவகை யஜ்ஞங்களையும்
அறு தொழில்–ஆறு வகைக் கருமங்களையும் உடையரான
அந்தணர் வணங்கும் தன்மையை–ப்ராஹ்மணர்களால் வணங்கப்படுந் தன்மையை உடையனா யிரா நின்றாய்

உபாயாந்தர நிஷ்டருக்கும் அவற்றை நடத்திக் கொடுப்புதி இறே – யோகோ யோகவிதாம் நேதா -என்கிறபடியே –

முத் தீ – மூன்று பிள்ளை பெறுவாரைப் போலே –-கார்ஹாபத்ய ஆஹவ நீய -தஷிண அக்னிகளையும் –நான்மறை –ருக் யஜூஸ் சாம அதர்வணங்களையும் யுடையராய் –ஐ வகை வேள்வி-தேவ யஜ்ந -பித்ரு யஜ்ஞோ -பூத யஜ்ஞோ-மனுஷ்ய யஜ்ஞோ-ப்ரஹ்ம யஜ்ஞ–என்னும் பஞ்ச மகா யஜ்ஞங்களையும்-இத்தால் கர்ம யோகம் சொல்லிற்று-அறு தொழில் –யஜனம் -யாஜனம் -அத்யயனம் -அத்யாபனம் -தானம் -ப்ரதிக்ரஹம் -என்கிற ஷட் கர்மங்களை யுடையரான-அந்தணர் வணங்கும் தன்மையை-
அநந்ய பிரயோஜனரான ப்ராஹ்மணராலே ஆஸ்ரயிக்கப் படும் ஸ்வபாவத்தை யுடையையாய் –

வர்ணங்களில் உத்க்ருஷ்ட வர்ணமாய் நல்வழி போகக் கடவதாய் இருக்கும் ப்ராஹ்மண ஜாதிக்கு அடைய- ஆஸ்ரயணீயனாய் இருக்கும் படியைச் சொல்கிறது–

முத் தீ-மூன்று பிள்ளையைப் பெற்ற தாயைப் போலே-ஆஹவ நீய கார்ஹ பத்ய தஷிணாக்னி என்கிற அக்னி த்ரயமும்-நான் மறை – நாலு வகைப் பட்ட வேதங்களும்-ஐ வகை வேள்வி-பஞ்ச மகா யஜ்ஞமும்-அறு தொழில்--அத்யயனம் பண்ணுகை -பண்ணுவிக்கை-யஜிக்கை -யஜிப்பிக்கை -தானம் பண்ணுகை கொள்ளுகை-என்றால் போலே சொல்லுகிற இவற்றைத் தொழிலாக யுடையரான-அந்தணர் வணங்கும் தன்மையை--ப்ராஹ்மாணருக்கு ஆஸ்ரயணீயனாய் இருக்கும் படி சொல்லிற்று

முத்தீ – கார்ஹபத்யம், ஆஹவநீயம், தக்ஷிணாக்நி என்பவை த்ரேதாக்நிகளாம். நான் மறைகளாவன – ருக், யஜுஸ், ஸாமம், அதர்வணம் என்பன. இவை வேத வ்யாஸரால் பிரிக்கப்பட்ட பிரிவின் பெயர்களாதலால், அதற்கு முன்னிருந்த தைத்திரியம் பௌடியம் தலவகாரம் சாமம் என்ற நான்கும் என்று கொள்ளுதல் தகும்.-ஐவகை வேள்வி –ப்ரஹ்ம யஜ்ஞம் தேவ யஜ்ஞம் பித்ரு யஜ்ஞம் மநுஷ்ய யஜ்ஞம் என்பன பஞ்சமஹாயஜ்ஞங்கள். ப்ரஹ்ம யஜ்ஞமாவது – “ப்ரஹ்ம யஜ்ஞப்ரசநம்“ என்று தினப்படியாக வேதத்தில் ஒவ்வொரு ப்ரச்நம் ஓதுவது. தேவ யஜ்ஞமாவது அக்நி ஹோத்ரம் செய்வது பூத யஜ்ஞமென்பது பிராணிகட்குப்பலியிடுவது. பித்ரு யஜ்ஞமென்பது பித்ருக்களை உத்தேசித்துத் தர்ப்பணம் விடுவது. மநுஷ்ய யஜ்ஞமென்பது விருந்தாளிகளுக்கு உணவு முதலியன கொடுப்பது.-அறு தொழில் – தான் வேதமோதுதல், பிறர்களுக்கு ஓதுவித்தல், தான் யாகஞ் செய்தல், பிறர்க்கு யாகஞ் செய்வித்தல், தானங்கொடுத்தல், தானம் வாங்கிக் கொள்ளுதல் என்பன ஆறு கருமங்களாம். ஆக. த்ரேதாக்நிகளையும் நான்கு வேதங்களையும் பஞ்ச மஹா யஜ்ஞங்களையும் ஷட்கருமங்களையும் நிரூபகங்களாகவுடைய வேதியர்களாலே ஸேவிக்கப்படுபவன் எம்பெருமான் என்றதாயிற்று

ஐம்புலன் அகத்தினுள் செறுத்து நான்குடன் அடக்கி
முக்குணத்து இரண்டவை அகற்றி ஒன்றினில் ஒன்றி நின்று ஆங்கு இரு பிறப்பு அறுப்போர் அறியும் தன்மையை –

ஐம்புலன்–பஞ்சேந்திரியங்களை
அகத்தினுள் செறுத்து–(வெளியில் பட்டி மேய வொண்ணாதபடி) உள்ளே யடக்கி
நான்கு உடன் அடக்கி–உண்ணுதல், உறங்குதல், அஞ்சுதல், விஷய போகஞ் செய்தல் என்கிற நான்கையுங் கூட இல்லை செய்து
முக் குணத்து–ஸத்வம், ரஜஸ் தமஸ் என்கிற மூன்று குணங்களில்
இரண்டு அவை–ரஜஸ்ஸையும் தமஸ்ஸையும்
அகற்றி–விலக்கி
ஒன்றினில்–ஸத்வ குண மொன்றிலேயே
ஒன்றி நின்று –பொருந்தி யிருந்து
ஆங்கு–அப்படிப்பட்ட நிலைமையின் பலனாக
இரு பிறப்பு அறுப்போர் –நீண்ட ஸம்ஸார துக்கத்தை நீக்கிக் கொள்ள வல்ல மகான்களாலே
அறியும் தன்மையை–அறியத் தக்க ஸ்வபாவத்தை உடையையா யிரா நின்றாய்.

கர்ம யோகத்தை அங்கமாக யுடைத்தான உபாயம் சொல்லப் படுகிறது –

ஐம்புலன் அகத்தினுள் செறுத்து–சஷூராதி இந்த்ரியங்களை சப்தாதி விஷயங்களிலே போகாமே உள்ளே அடக்கி-நான்குடன் அடக்கி-மநோ புத்தி சித்த அஹங்காரங்களையும்-செறுத்து–ஆஹார-நித்ரா
பயம்-ஐதுனங்கள் -உடல் உறவு -இவற்றைத் தவிர்த்து என்றுமாம் –முக் குணத்து இரண்டவை அகற்றி-
குணத் த்ரயங்களில் ரஜஸ் தமஸ் ஸூக்களை த்யஜித்து-ஒன்றினில் ஒன்றி நின்று-சத்வம் ஒன்றினிலே பொருந்தி நின்று –ஆங்கு- அந்த யோகத்திலே–இரு பிறப்பு அறுப்போர் அறியும் தன்மையை--புண்ய பாப ரூபமான கர்மங்களாலே வரும் சம்சாரத்தை அறுக்கும்- உபாசகராலே அறியப்படும் ஸ்வ பாவத்தை யுடையையாய்–இப்படி இருந்த யோகத்தாலே அனுபவிக்கை யாவது – ஸ்ரீ கஜேந்த்ர ஆழ்வானுடைய மிடுக்குள்ள தசையோடு ஒக்கும் அத்தனை ஆன பின்பு அவனையே உபாயமாகப் பற்றிப் பிழைக்க வேணும் –

இனி சம்சார பய பீதராய் முமுஷூக்களாய் இருப்பாருக்கு ஆஸ்ரயணீயனாய் இருக்கும் படி சொல்கிறது-

ஐம்புலன் அகத்தினுள் செறுத்து-–ஸ்ரோத்ராதிகளை விஷயங்களிலே போகாத படி நியமித்து-நான்குடன் அடக்கி-நித்ய அநித்திய வஸ்து விவேகம் –சமதமதாதி சாதனா சம்பத்து –இஹாமுத்ர பலபோக விராகம் முமுஷூத்வம் -என்றால் போலே-சொல்லுகிற சாதன சதுஷ்டத்தையும் யுடையராய்-அன்றிக்கே-ஆஹாராதிகளைத் தவிர்த்து என்றுமாம் –முக் குணத்து இரண்டவை அகற்றி ஒன்றினில்-ஒன்றி நின்று--சத்வ ரஜஸ் தமஸ் ஸூக்களில் வைத்துக் கொண்டு ரஜஸ் தமஸ் ஸூக்களை கழித்து
நிஷ்க்ருஷ்ட சத்வத்தை யுடையராய்க் கொண்டு நின்று-ஆங்கு- அந்த யோகத்தாலே –இரு பிறப்பு அறுப்போர் அறியும் தன்மையை –-புண்ய பாப ரூப கர்மங்கள் அடியான சம்சாரிக துக்கத்தை-அறுத்துக் கொள்ள வேணும் என்று இருப்பார் அறியும் ஸ்வ பாவத்தை யுடையனாய் இருக்கும் –சாதநாந்தர பரிக்ரஹம் பண்ணினார் உன்னைப் பெற்றுப் போகா நிற்க – உன்னையே சாதனமாக பரிக்ரஹித்த நான் உன்னைப் பெறாதே போவதே –

ஜிதேந்திரியர்களாய் ஸாத்விகர்களான யோகிகளால் யோகமுறைமையில் ஸாக்ஷாத்கரிக்கத்தக்கவன் எம்பெருமான் என்கிறது. ஐம்புலன்களாவன – மெய் வாய் கண் மூக்குச் செவி யென்னும் பஞ்சேந்திரியங்கள், இவற்றை அகத்தினுள் செறுத்தலாவது – சப்தாதி விஷயங்களில் மூட்டாமல் அந்தரங்கனான பகவானிடத்திலே மூட்டுகை.–நான்கு உடனடக்கி –“ஆஹா நித்ரா பய மைதுநாநி ஸாமாந்ய மேதத் பசுபிர் நராணாம்“ என்றபடி உணவு உட்கொள்ளுதல், கண்ணுறங்குதல், எந்த வேளையில் என்ன தீங்கு நேரிடுமோவென்று பயப்பட்டுக்கொண்டிருத்தல், விஷய போகங்களை யநுபவித்தல் என்கிற இந் நான்கும் நாற்கால் விலங்குகட்கும் பொதுவாகையாலே இவற்றைத் தள்ளி ஞானத்தையே கடைபிடித்து என்றதாயிற்று.-முக்குணத்து இரண்டவை அகற்றி – ஸத்வ குணமென்றும் ரஜோ குணமென்றும் தமோ குணமென்றும் சொல்லப்படுகிற மூன்று குணங்களில் ரஜஸ்ஸும் தமஸ்ஸும் அந்யதாஜ்ஞான விபரீதஜ்ஞானங்களுக்குக் காரணமாதலால் அவற்றை யொழித்து, தத்துவ ஞானத்துக்குக் காரணமாகிய ஸத்வ குணத்தைடையராகி என்றபடி.-ஆக இந்திரியங்களைப்பட்டி மேயாம லடக்கி, ஆஹார நித்ரா பய மைதுநங்களை விலக்கி ஸத்வகுண நிஷ்டராயிருந்து யோகு புரிந்து அந்த யோகத்தின் பலனாக ஸம்ஸாரப் படு குழியைப் புல் மூடச் செய்து நற்கதி நண்ணுகின்ற மஹா யோகிகளால் அறியக் கூடிய ஸ்வரூப ஸ்வபாவங்களை யுடையவன் எம்பெருமான் என்றதாயிற்று–நான்குடனடக்கி என்பதற்கு – மனம் புத்தி ஆங்காரம் சித்தம் என்ற நான்கையும் அடக்கி என்றும், பொய் சொல்லுதல் கோட்சொல்லுதல் கடுஞ்சொல் சொல்லுதல் பயனற்ற சொல் சொல்லுதல் என்ற நான்கு துர்பாஷணங்களையும் விலக்கி என்றும் பொருள் கொள்ளுதலும் ஒக்கும்.-இரு பிறப்பு என்றது – இருமை பெருமையாய் அநாதியாகையாலே நீண்டதாயுள்ள ஸம்ஸாரம் என்றபடி. அன்றியே, புண்ய பாவங்களாகிற இருகருமங்களாலே வரும் ஸம்ஸாரம் என்றுமாம் தன்மையை – “தன்மையன்“ என்பன் முன்னிலை.

——————–

6-தேவர்களாலும் அறிய முடியாத பெருமை

முக்கண் நால் தோள் ஐ வாய் அரவொடு ஆறு பொதி சடையோன் அறிவரும் தன்மைப் பெருமையுள் நின்றனை-

முக்கண்–மூன்று கண்களையும்
நால் தோள் –நான்கு தோள்களையும்
ஐவாய் அரவோடு–ஐந்து வாயையுமுடைய பாம்பையும்
ஆறு பொதி சடையோன்–ஜடையையும் உடையனான ருத்ரனுக்கு
அறிவு அரு–அறியக் கூடாத
தன்மை–ஸ்வபாவத்தை யுடையனா யிருக்கை யாகிற
பெருமையுள்–பெருமையிலே
நின்றனை–இரா நின்றாய்

தம்தாமுடைய கண்களின் மிகுதியாலும்–ஜ்ஞாதிக்யம் என்கிற இதுவே ஏற்றமாகக் கணிசிப்பார்க்கும் –
அவர்களுக்கும் எட்டாத ஸ்வபாவத்தை யுடையவன் என்கிறது –

முக்கண் நால் தோள் –மூன்று கண்களையும் -நான்கு தோள்களையும் யுடையவன் ஆகையாலே -பஹூ பரிகரனாய்–ஐ வாய் அரவொடு ஆறு பொதி சடையோன் –-ஐந்து வாயை யுடைய பாம்பையும் கங்கையையும் ஏக தேசத்திலே அடக்கின ஜடையை யுடையவன் ஆகையாலே-அதிக சக்தனாய் இருந்துள்ள ருத்ரனும்--அறிவரும் தன்மைப் பெருமையுள் நின்றனை–இப்பிடார் கொண்டு அறிய ஒண்ணாத ஸ்வ பாவமாக இருக்கிற பெருமையை யுடையையாய் நின்றாய்-ஆகையாலே பெரிய கிழாயான ருத்ராதிகள் நிலை இதுவானால் ஷூத்ரரான எங்களுக்கு பெற விரகு யுண்டோ- நீயே விஷயீ கரிக்கும் அத்தனை என்று கருத்து-

அபிமாநிகளாய் இருப்பார் எத்தனையேனும் அதிசயித ஜ்ஞானராய் இருந்தார்களே யாகிலும்- அவர்களுக்கும் அறிய ஒண்ணாத படியான உத்கர்ஷம் சொல்லுகிறது –

முக்கண் நால் தோள் ஐ வாய் அரவொடு ஆறு பொதி சடையோன் அறிவரும் தன்மைப் பெருமையுள் நின்றனை--லலாட நேத்ரனாய் -சர்வேஸ்வரன் நாலு தோளும் தானுமாய் இருந்தான் என்று –-தானும் நாலு தோளும் யுடையவனாய்-ஐந்து வாயை யுடைய அரவை யுடையவனாய்-கங்கையை அடக்கின ஜடையை யுடையவனான ருத்ரன்-தன் உயர்த்தி எல்லாம் கொண்டு அறியப் பார்த்தாலும் அறிய ஒண்ணாத ஸ்வபாவம் ஆகிற- பெருமையை யுடையையாய் நின்றாய் –கிழாயர் படுகிறது -இதுவானால் நான் உன்னை அறிக்கை என்று ஒரு பொருள் யுண்டோ-

எவ்வளவு மேன்மையுடையரா யிருந்தாலும் ஸ்வப்ரயத்நத்தாலே எம்பெருமனைக் கண்டு விட வேணு மென்று முயன்றால் அவர்கட்கு பகவத் விஷயம் அறியக் கூடியதல்ல என்று சாஸ்த்ரங்கள் கூறும் பரமசிவன் “நாம் முக்கண்ணுடையோம், அரவம் பூண்டபெருமையுடையோம், கங்கைநீர் தரித்த வலிமையுடையோம்“ என்று மேனாணித்திருந்தாலும் “பெண்ணுவாஞ் சடையினானும் பிரமனு முன்னைக் காண்பான் எண்ணிலா வூழியூழித் தவஞ்செய்தார் வெள்கி நிற்ப“ (திருமாலை) என்றபடி அவனுக்கு பகவானுடைய ஸாக்ஷாத்காரம் வாய்க்க வில்லை.-

பெண்ணுலாம் சடையினானும் பிரமனும் உன்னைக் காண்பான்
எண்ணிலா யூழி யூழி தவம் செய்தார் வெள்கி நிற்ப
விண்ணுளார் வியப்ப வந்து ஆனைக்கு அன்று அருளை ஈந்த
கண்ணுறா வுன்னை என்னோ களை கணாக் கருதுமாறே–44-கங்கையானவள் உள்ளே சஞ்சரிக்கும்படி ஜடையை உடையவள் – கங்கையை ஜடை மேலே அடக்கினேன் என்னும் பிடாரைக் கொண்டு சர்வேஸ்வரனை காணலாமோ – ஆறு சடைக் கரந்தான் -இத்யாதி-அவனுக்கு ஜனகனாய் –-ப்ரஹ்மா ப்ரஹ்ம விதாம்வா -என்கிறபடியே-இப்பால் உள்ளார்க்கு -சித்த உபாயம் காட்டில் – இவ்வளவு அறிவு கொண்டு -எம்பெருமானை அறியப் போமோ –தன்னால் ஸ்ருஷ்டர் ஆனவர்களை தான் பரிச்சேதிக்கும் அத்தனை ஒழிய அபரிச்சின்னவனான பரிச்சேதிக்கப் போமோ –கடிக் கமலத்து உள் இருந்தும் காண்கிலான் கண்ணன் அடிக் கமலம் தன்னை -என்னக் கடவது இறே –உன்னைக் காண்பான் –
யதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே -என்கிறபடியே உன் குணங்களில் ஒன்றை அவதி காண மாட்டாத உன்னைக் காண்கைக்காக – ஸூரிகள் நித்ய அனுபவம் பண்ணா நின்றாலும் எல்லை காண மாட்டாத உன்னை –வத்ய பர ப்ராப்தே -என்னக் கடவது இறே – பிறரால் அறிய ஒண்ணாத அளவே அன்றியே
உன்னாலும் உன்னை எல்லை காண ஒண்ணாத உன்னை – தனக்கும் தன் தன்மை அறிவரிய -என்னக் கடவது இறே –காண்பான் – காணப் பெற்றால் பின்னை அன்றோ பிரயோஜனம் சொல்வது-தான தன்னை கண்ணுக்கு விஷயமாக்கி காட்டும் அன்று இறே காணல் ஆவது – அல்லது ஸ்வ சாமர்த்தியத்தால் காணும் விஷயம் அன்றே –

ஐவாயரவோடு– ஒரு காலத்தில் சிவபிரான் தன்னை மதியாத தாருக வனத்து முனிவர்களுடைய கருவத்தைப் பங்கஞ்செய்யவும் அவர்களது மனைவிமார்களின் கற்புநிலையைப் பரிசோதிக்கவும் கருதித் தான் ஒரு விடனாக வடிவங்கொண்டு அவரில்லந்தோறும் டிசன்று பிக்ஷாடநஞ் செய்து, தன்னை நோக்கிக் காதல் கொண்ட அம்முனி பத்நிகளின் கற்புநிலையைக் கெடச் செய்ய, அதுகண்டு பொறாமற் கோபம் மூண்ட அம்முனிவர்கள் அபிசாரயாக மொன்று செய்து அவ்வோமத் தீயினின்று எழுந்த நாகங்கள், பூதங்கள், மான், புலி, முயலகன், வெண்டலை முதலியவற்றைச் சிவனைக் கொண்டு வரும்படி ஏவ, சிவபெருமான். தன் மேற் பொங்கி வந்த நாகங்களை ஆபரணங்களாகவும் பூதங்களைத் தனது கணங்களாகவுங் கொண்டு மானைக் கையிலேந்திப் புலியைத் தோலை யுரித்து உடுத்து முயலகனை முதுகிற் காலாலூன்றி வெண்டலையைக் கையாற் பற்றி சிரமே லணிந்து இங்ஙனமே அவற்றை யெல்லாம் பயனிலவாகச் செய்து விட்டனன் என்ற வரலாறு உணர்க. “நாகாபரணன்“ என்று சிவபிரானுக்கு ஒரு பெர் வழங்கி வருதலும் இவ்வரலாறு பற்றியே யென்க.

ஆறு பொதி சடையோன் என்றவிடத்து அறியவேண்டிய கதை. எம்பெருமான் உலகளந்த காலத்தில் மேலே ஸத்யலோகத்திற் சென்ற அப் பெருமானது திருவடியைப் பிரமன் தன் கைக் கமண்டல தீர்த்தத்தாற் கழுவி விளக்க அந்த ஸ்ரீபாத தீர்த்தமாகப் பெருகித் தேவலோகத்திலிருந்த ஆகாச கங்கையை, ஸூர்ய குலத்துப் பகீரத சக்ரவர்த்தி கபில முனிவனது கண்ணின் கோபத்திற்கு இலக்காய் உடலெரிந்து சாம்பலாய் நற்கதியிழந்த தனது மூதாதையான ஸகர புத்ரர் அறுபதினாயிரவரை நற்கதி பெறுவிக்கும் பொருட்டு நெடுங்காலம் தவஞ்செய்து மேலுலகத்திலிருந்து கீழுலகத்துக்குக் கொண்டு வருகையில், அவனது வேண்டுகோளாலும் சிவபிரான் தான் புனிதனாக வேண்டிய அபிநிவேத்தாலும் அந் நதியை முடியின் மேலேற்றுச் சிறிது சிறிதாகப் பூமியில் விட்டனன் என்பதாம்.

ஆக இவ்வகைகளாலே பெரு மிடுக்கை யுடையனாக ப்ரஸித்தனான சிவபிரானாலும் ஸ்வ ப்ரயத்நத்தாலே அறிய வொண்ணாத ஸ்வரூப ஸ்வபாவங்களை யுடையனாயிருப்பன் எம்பெருமான் என்றதாயிற்று.-தன்மைப் பெருமையுள் நின்றனை என்றது இப்படிப்பட்ட (சிவனாலு மறியப் போகாத தன்மை யுடையனா யிருக்கையாகிற) பெருமை பெருந்தியவன் என்றவாறு –நின்றனை – முன்னிலை பெருமை வினைமுற்று.

—————

7-சர்வ ரக்ஷகத்வம்

ஏழு உலகு எயிற்றினில் கொண்டனை-

ஏழ் உலகு–உலகங்களையெல்லாம்
எயிற்றினில் கொண்டனை–ஸ்ரீ வராஹமாகிக் கோட்டில் எடுத்துக் கொண்டாய்

ஆபத்து வந்தால் சக்தனோடு அசக்தனோடு வாசி இன்றிக்கே சர்வ பிராணிகளுக்கும் உதவி அருளினாய் –

மகா வராஹமாய் பிரளயம் கொண்ட ஏழு உலகத்தையும் திரு எயிற்றினிலே வைத்து அருளினாய் –இத்தால் பிரளயம் கொண்ட பூமியை எடுத்தால் போலே பவார்ணவம் கொண்ட என்னையும் எடுத்து அருள வேணும் -என்கிறார் –

ஆபத்து வந்த அன்று -அந்த ருத்ராதிகளோ நீயோ உதவினார்

பிரளயம் கொண்டு அண்ட பித்தியிலே புக்குச் சேர்ந்த லோகங்களை மகா வராஹமாய் புக்கு இடந்து எடுத்து திரு எயிற்றினில் ஏக தேசத்தில் ஒரு நீல மணி அழுத்தினால் போலே கிடக்கும்படி வைத்தாய் –-சம்சார பிரளயம் கொண்ட என்னையா எடுக்கலாகாது –

ஹிரண்யகசிபுவின் உடன் பிறந்தவனான ஹிரண்யாக்ஷனென்னுங் கொடிய அசுரன் தன் வலிமையாற் பூமியைப் பாயாகச் சுருட்டி யெடுத்துக் கொண்டு கடலில் மூழ்கிச் சென்ற போது தேவர் முனிவர் முதலியோரது வேண்டுகோளினால் திருமால் மஹா வராஹரூபியாகத் திருவ்வதரித்துக் கடலினுட் புக்கு அவ்வசுரனை நாடிக் கண்டு பொருது நோட்டினாற் குத்திக் கொன்று பாதாள லோகத்தைச் சார்ந்திருந்த பூமியைக் கோட்டினாற் குத்தி அங்கு நின்று எடுத்துக் கொண்டு வந்து பழையபடி விரித்தருளின்ன் என்ற வரலாறு இதில் அடங்கியது.-இப்பொழுது நடக்கிற ச்வேத வராஹ கல்பத்துக்கு முந்தின பாத்மகல்பத்தைப் பற்றிய பிரளயத்தின் இறுதியில் ஸ்ரீமந்நாராயணன் ஏகார்ணவமான பிரளய ஜலத்தில் முழுகியிருந்த பூமியை மேலே யெடுக்க நினைத்து ஸ்ரீவரஹாவதாரத்தைச் செய்தருளிக் கோட்டு நுனியாற் பூமியை எடுத்து வந்தன்னென்ற வரலாறும் உண்டு. அதுவும் இங்கு அது ஸந்திக்கப்பட்டதாகலாம்.-ஏழுலகு என்றவிடத்துள்ள ஏழ் என்னுஞ் சொல் ஏழான எண்ணைக் குறிக்காமல் “ஸகலமான“ என்னும் பொருளைக் குறிக்கு மென்க. பூமண்டலம் முழுவதையும் என்றபடி. அன்றியே, ஸப்தத்வீபங் (ஏழு தீவு) களையுடைய பூமண்டலம் என்னவுமாம். அவையாவன – நாவலந்தீவு, இறலித்தீவு, குசையின்தீவு, கிரவுஞ்சதீவு, சான்மலித்தீவு, தெங்கின்தீவு, புட்கரத்தீவு என ஏழாம்.

————

8-சர்வ போக்யத்வம் -ஆறு சுவை

கூறிய அறு சுவைப் பயனும் ஆயினை-

கூறிய அறு சுவை பயனும் ஆயின–ஆறு வகை ரஸங்களாகிற ப்ரயோஜநமும் நீயேயா யிரா நின்றாய்

மனுஷ்யருக்குப் போக்யமான ஷட் ரச ரூபமான பிரயோஜனம் ஆனாய்
என்னுடைய பிரயோஜனத்தையும் எனக்குத் தந்து அருள வேணும் -என்கிறார் –

சாஸ்த்ரங்களால் ஷட் ரசங்களுடைய பிரயோஜனமாய் இருந்து வைத்து-
என்னுடைய பிரயோஜனத்தையும் எனக்குத் தந்து அருள வேணும் -என்கிறார் –

உப்பு, புளிப்பு, துவர்ப்பு, கார்ப்பு, கைப்பு தித்திப்பு என அறுசுவையாம். இவை நிரம்பிய உணவு போலே பரம போக்யன் எம்பெருமான் என்றவாறு. “உண்ணுஞ்சோறு பருகுநீர்த் தின்னும் வெற்றிலையு மெல்லாங் கண்ணன்“ என்று கொண்டிருப்பார்க்கு அநுபவ விஷயமாம் இது. “அச்சுவைக் கட்டி யென்கோ அறுசுவையடிசிலென்கோ“ என்றார் நம்மாழ்வாரும்.

அச்சுதன் அமலன் என்கோ! அடியவர் வினை கெடுக்கும்
நச்சு மா மருந்தம் என்கோ! நலம்கடல் அமுதம் என்கோ!
அச்சுவைக் கட்டி என்கோ! அறுசுவை அடிசில் என்கோ!
நெய்ச்சுவைத் தேறல் என்கோ! கனி என்கோ! பால்என் கேனோ!–3-4-5—அவ்வமிருதத்தைச் சார்த்து ‘அச்சுவைக் கட்டி’ என்று-சுட்டுகிறாராதலின், ‘கட்டி’ என்பது கருப்புக்கட்டியாமித்தனை.அவ்வமிர்தத்தோ டொத்த சுவையை யுடைய கருப்புக் கட்டி என்பேனோ!அறுசுவையாவன: ‘கைப்பு, புளிப்பு, கார்ப்பு, தித்திப்பு, துவர்ப்பு, உவர்ப்பு’ என்பன.

———–

9-ஆயுதங்கள் தரித்து

சுடர் விடும் ஐம்படை அங்கையுள் அமர்ந்தனை சுந்தர நால் தோள் முந்நீர் வண்ண-

சுடர் விடும் ஐ படை–ஒளிவிடா நின்ற பஞ்சாயுதங்களும்
அமர்ந்தனை–பொருந்தப் பெற்றாய்
சுந்தரம் நால் தோள்–அழகிய நான்கு திருத் தோள்களை யுடையனாய்
முந்நீர் வண்ண–கடல் போன்ற வுடிவையு முடைனான எம்பெருமானே!

தம்முடைய போக்யமாய் இருக்கும் படியை அருளிச் செய்கிறார் –

சுடர் விடும் ஐம்படை அங்கியுள் அமர்ந்தனை–மிகவும் விளங்கா நின்றுள்ள பஞ்சாயுதங்களையும்
வெறும் புறத்திலே ஆலத்தி வழிக்க வேண்டும்படியாய் இருந்துள்ள திருக் கைகளினுள்ளே ஆபரணம் போலே அமரும்படி தரித்தாய்–சுந்தர நால் தோள்–அழகை வகுத்தால் போலே நாலு தோள்களையும் யுடையையாய்-முந்நீர் வண்ண- ஸ்ரமஹரமான வடிவை யுடையவனே

மிகவும் பிரகாசத்தை யுடைத்தாய் இருக்கிற திவுய ஆயுதங்களை
வெறும் புறத்திலே ஆலத்தி வழிக்க வேண்டும் படியான அழகிய திருக் கையிலே தரிப்பாய்

சுந்தர நால் தோள்–தனக்குத் தானே அழகை விளைப்பதான நாலு திருத் தோள்களை யுடையையாய்-முந்நீர் வண்ண– கடல் போலே ஸ்ரமஹரமான வடிவை யுடையவனே –

முந்நீர் – ஆற்றுநீர், ஊற்றுநீர், மழைநீர் என்னும் மூவகை நீரையும் உடையது -கடல். கடல்வண்ணனே! என்றபடி.

——————

சுந்தர நால் தோள் முந்நீர் வண்ண-

சுந்தரம் நால் தோள்–அழகிய நான்கு திருத் தோள்களை யுடையனாய்
முந்நீர் வண்ண–கடல் போன்ற வுடிவையு முடைனான எம்பெருமானே!

10-சர்வ பல பிரதத்வம்

——————

11-புருஷகாரம்

நின்னீரடி யொன்றிய மனத்தால் ஒரு மதி முகத்து மங்கையர் இருவரும்
மலரன அங்கையின்-முப்பொழுதும் வருட அறிதுயில் அமர்ந்தனை –

நின் ஈர் அடி–உனது உபய பாதங்களை ஆழ்ந்த அன்புடன்
ஒன்றிய மனத்தால்–ஆழ்ந்த அன்புடன்
ஒருமதி முகத்து மங்கையர் இருவரும் –விலக்ஷணனான சந்திரன் போன்ற திரு முகத்தை யுடைய திருமடந்தை மண்மடந்தை யிருவரும்
மலர் அன அம் கையின் –மலர் போல் ஸுகுமாரமான (தங்களது) அழகிய கைகளாலே
முப்பொழுதும் –எப்போதும்
வருட–பிடிக்க
அறி துயில் அமர்ந்தனை–(ஆநந்தமாக) யோக நித்திரையில் எழுந்தருளி யிரா நின்றாய்

தம்முடைய அபேஷிதம் பெறுகைக்கு புருஷகாரம் யுண்டு என்கிறார் –

நின்னீரடி யொன்றிய மனத்தால்–அநந்ய போக ரசராய்–ஒரு மதி முகத்து மங்கையர் இருவரும்-
கல்மஷம் கழற்றின பூர்ண சந்தரனைப் போலே தாம்தாம் போகத்தை கொட சொல்லா நின்ற திரு முகத்தை யுடையவராய் –மங்கையர்–துல்ய சீல வயோ வ்ருத்தாம் -என்றும்-யுவதிச்ச குமாரிணீம் என்றும்-தங்கள் பருவத்தாலே பிச்சேற்ற வல்ல பிராட்டிமார் இருவரும்-மலரன அங்கையின்-
புஷ்பத்தை த்ருஷ்டாந்திக்க ஒண்ணாத மென்மையை யுடையையான திருக் கைகளாலே-முப்பொழுதும் வருட –சர்வ காலமும் வருட–அறி துயில்–ஆஸ்ரீ த சம்ரஷண பிரகாரத்தை அனுசந்திக்கை–அமர்ந்தனை – வீசு வில்லிட்டு எழுப்பினாலும் எழுப்பப் போகாது –

எனக்குப் புருஷகாரம் இல்லாமே இழக்கிறேனோ–

நின்னீரடி யொன்றிய மனத்தால்–தேவரீர் திருவடிகளிலே ஒருமைப் பட்ட நெஞ்சை யுடையவராய்-ஒரு மதி முகத்து மங்கையர் இருவரும் – சந்தரனைப் போலே தர்ச நீயமாய் குளிர்ந்த திரு முகத்தை யுடைத்தாய் இருக்கிற- ஸ்ரீ பெரிய பிராட்டியாரும் ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டியாரும் –மலரன அங்கையின் –
பூ தொட்டால் போலே இருக்கிற மிருதுவான திருக் கைகளாலே-முப்பொழுதும் வருட அறிதுயில் அமர்ந்தனை – திருவடிகளை வருட – ஜகத் ரஷண ரூபமான யோக நித்ரையிலே ஒருப்பட்டு இருந்தாய்-

வடிவிணையில்லா மலர்மகள் மற்றை நிலமகள் பிடிக்கும் மெல்லடி என்றும் “***“ (பத்மா தாத்ரீ கராப்யாம் பரிசித சரணம்) என்றும் சொல்லுகிறபடியே – திங்கள் போல் முகத்தரான திருமடந்தை மணமடந்தை யிருவரும் தமது குஸும ஸுகுமாரமான திருக் கைகளாலே திருவடிகளைப் பிடிக்க, ஆனந்தமாக யோக நித்திரை செய்தருள பவனே! என்கை.-மலரன – மலரன்ன, மலர் போன்ற, அறி துயில் – உறங்குவான் போல் யோகு செய்யுந் துயில் அமர்ந்தனை – முன்னிலை வினைமுற்று.

கொடு வினைப் படைகள் வல்லையாய் அமரர்க்கிடர் கெட வசுரர்கட்கிடர் செய்
கடு வினை நஞ்சே என்னுடை யமுதே கலி வயல் திருப் புளிங்குடியாய்
வடி விணை யில்லா மலர்மகள் மற்றை நிலமகள் பிடிக்கும் மெல்லடியை
கொடு வினையேனும் பிடிக்க நீ யொருநாள் கூவுதல் வருதல் செய்யாயே–9-2-10-இவ்வடிவில் வந்தால் ஒப்பு இல்லை -பகவத் தத்துவமும் ஒப்பன்று -தஞ்சேயம் அஸி தேஷணா-என்று ஏற்றமாய் நின்றது இறே-மற்றை நிலமகள்-அப்படிப்பட்ட நில மகள் -ஏவம் பூதை -என்னும் அத்தனை-பிடிக்கும் மெல்லடியை-அவர்கள் கூசித் தொட வேண்டும் படி ஸூ குமாரமான திருவடிகளை

————

12-சாமான்ய ரஷணம் சொல்லுகிறது –

நெறி முறை நால் வகை வருணமும் ஆயினை மேதகு மைம் பெரும் பூதமும் நீயே-

நெறி முறை–சாஸ்திர முறைப்படியே யுள்ள
நால்வகை வருணமும் ஆயினை–நான்கு ஜாதிகளின் மரியாதைக்கும் நிர்வாஹகனா யிராநின்றாய்
மே தரும் ஐ பெரு பூதமும் நீயே–ஆன்மாக்கள் பொருந்தத் தக்க பஞ்ச மஹா பூதங்களுக்கும் ப்ரவர்த்தகனாயிரா நின்றாய்

முன்பு அனுசந்தித்த படியே ரஷித்த ரஷண பிரகாரம் சொல்லுகிறது —

நெறி முறை-சாஸ்திர மரியாதை தப்பாத படி-நால் வகை வருணமும் ஆயினை–சாதுர் வர்ண்யமும் நீ இட்ட வழக்கு – ஆத்மாக்களுக்கு வர்ணங்களைக் கொடுத்ததும் அவர்களுடைய அனுஷ்டானத்துக்கு ஆராத்யனாய் இருப்பானும் அவன் இறே-அஹம் ஹி சர்வ யஜ்ஞானாம் போக்தா-ஸ்ரீ கீதை -9-24- என்றும்-வர்ணாஸ்ரம ஆசாரவத புருஷேண பர –புமான் விஷ்ணுர் ஆராத்யே பந்தா நான்யச் தத் தோஷகாரகா -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -என்றும் சாதுர் வர்ண்யம் மயா ஸ்ருஷ்டும் -ஸ்ரீ கீதை -4-13-என்றும் -சொல்லக் கடவது இறே –

அஹம் ஹி ஸர்வயஜ்ஞாநாம் போக்தா ச ப்ரபுரேவ ச
ந து மாமபிஜாநந்தி தத்த்வேநாதஸ்ச்யவந்தி தே–ஸ்ரீ கீதை -9-24–நானே வேள்விகளில் எல்லாம் உணவு உண்பவன்; நானே தலைவன்;-என்னை மனிதர் உள்ளபடி அறியார்;-ஆதலால் நழுவி வீழ்வார்-

சாதுர்வர்ண்யம் மயா ஸ்ருஷ்டம் குணகர்மவிபாகஸ:
தஸ்ய கர்தாரமபி மாம் வித்த்யகர்தாரமவ்யயம்–ஸ்ரீ கீதை -4-13–குண கர்ம விபாகஸ:-குணத்துக்கும் செய்கைக்கும் தக்கபடி பிரிவுகளாக சாதுர்வர்ண்யம், மயா ஸ்ருஷ்டம்-நான்கு வர்ணங்கள் என்னால் உருவாக்கப் பட்டது,-தஸ்ய கர்தாரம் அபி-நானே அவற்றை செய்தேன் என்றாலும்,-அவ்யயம் மாம்-அழிவற்றவனாகிய என்னை அகர்தாரம், வித்தி-கர்த்தா அல்லேன் என்று உணர்.-குணத்துக்கும் செய்கைக்கும் தக்கபடி நான் நான்கு வர்ணங்களைச் சமைத்தேன். செயற்கையற்றவனும் அழிவற்றவனுமாகிய யானே அவற்றைச் செய்தோனென்றுணர்.

மேதகு மைம் பெரும் பூதமும் நீயே--ஆத்மாக்களுடைய தேக ஆரம்பங்களான மகா பூதங்களும் நீயே-மேதகு-மேவித்தக்கு இருக்கும்-மேவுகை யாவது–தேவ அஹம் மனுஷ்ய அஹம் என்கிறபடியே பொருந்தி இருக்கை-அதாவது-யாதேனும் ஒரு ஆக்கையிலே புக்கு –திருவிருத்தம் -95-அங்கே தக்கிருக்கை –-அதாவது-கர்மத்துக்கு அனுகூலமாய் இருக்கை-இத்தால்-சத்தாதிகள் நீ இட்ட வழக்கான பின்பு-உன்னை ஒழிய ரஷகர் யுண்டோ என்கை

சாஸ்திர முறை தப்பாத படி முறையிலே நடக்கிற நாலு வகைப் பட்ட வர்ணங்களும் நீ இட்ட வழக்காய் இருக்கிறது–ஜகத் ஆரம்பகமான பூத பஞ்சகங்களும் நீ இட்ட வழக்கு–சத்தாதிகளும் உன் அதீனமான பின்பு உன்னை ஒழிய ரஷகர் யுண்டோ –

நெறிமுறை… ஆயினை – பிராமணர் க்ஷத்ரியர் வைச்யர் சூத்நர் என வருணங்கள் நான்கு. விராட் புருஷனான எம்பெருமானுடைய திருமுகத்தினின்றும் பிராமணனும், புஜத்தினின்று க்ஷத்ரியனும், துடையினின்று வைசியனும், திருவடியினின்று சூத்ரனும் உண்டானதாக வேதங்கள் கூறுகின்றமையால் நால்வகை வருணமும் எம்பெருமான்றானேயாயினன். அன்றி, அந்தந்த ஜாதிகட்கு உரிய கருமங்களை சாஸ்திர முகத்தாலே விதித்து அந்தந்த வருணங்களின் மரியாதை வழுவாமல் நடத்திக் கொண்டு போகிறவன் நீ என்றதாகவுமாம். இங்ஙனன்றியும், வர்ணாச்ரம வொழுக்கங்கள் வழுவாமல் இருக்கிற அவ்வவர்களாலே யதாயோக்யமாக ஆராதிக்கப்படுகின்றாய் என்றதாகவுமாம்.-வருணம் – வர்ணமென்ற வடசொல் விகாரம். முற்காலத்தில் ஒரு வரம்பிலே நின்று விவாஹாதிகள் நடந்து வந்தபோது உடல் நிறத்தைக் கொண்டே இன்னான் பிராமணன், இன்னான் க்ஷத்ரியன் என்றிப்டி அறியக்கூடிய நிலைமையிலிருந்தமையால் நிறமென்னும் பொருளதான வர்ண சப்தத்தை யிட்டு ஜாதியை வ்யவஹரித்து வந்தனராம்.-மேதகும் ஐம்பெரும் பூதமும் நீயே – நிலம் நீர் தீ கால் விசும்பு என்கிற பஞ்ச மஹா பூதங்களும் நீயிட்ட வழக்கு என்றபடி. மேதகும் என்றது – ஆத்மாக்கள் பொருந்தி வர்த்திப்பதற்குத் தகுதியான என்றபடி சரீரமற்ற ஆத்மாஸுக துக்காதிகளை அநுபவிக்க இயலாதாகையாலே ஆத்மாக்கள் விஷயாநுபவத்திலே மேவுவதற்குத் தகுதியாகவுள்ளவை பஞ்ச பூதங்களாம். ஆத்மாக்கள் புகும் சரீரங்கள் பஞ்சபூதமயங்களிறே. அவரவர்களுடைய கருமங்களுக்குத் தகுதியாக உண்டாகிற பாஞ்ச பௌதிக சரீரங்களுக்கு அந்தராத்மாளாயிரா நின்றாய் என்றதாகவுமாம்.

—————-

13-சாமான்ய ரஷணம் சொல்லி விசேஷ ரஷணம் சொல்லுகிறது –

அறுபத முரலும் கூந்தல் காரணம் ஏழ் விடை யடங்கச் செற்றனை –

அறுபதம் முரலும் கூந்தல் காரணம் –வண்டுகள் (மது பானத்திற்காக வந்து மொய்ந்து) ரீங்காரம் செய்யப் பெற்ற கூந்தலை யுடைய நப்பின்னைப் பிராட்டிக்காக
ஏழ் விடை–ஏழு ரிஷபங்களையும்
அடங்க செற்றினை –வலியடக்கி நெரித்தாய்-

சாமான்ய ரஷணம் சொல்லி விசேஷ ரஷணம் சொல்லுகிறது ––

அறுபத முரலும் கூந்தல் காரணம்--வண்டுகள் தேனைப் பருகி முரலா நின்றுள்ள திருக் குழலை யுடையவள் ஆகையாலே- போக்ய பூதையான நப்பின்னை பிராட்டியின் பொருட்டு-ஏழ் விடை யடங்கச் செற்றனை – ஏழு எருத்தையும் ஊனப் படாத படி நெரித்தாய் –இத்தால்- நப்பின்னை பிராட்டி யுடைய சம்ஸ்லேஷத்துக்கு விரோதிகளைப் போக்கினால் போலே- என்னுடைய விரோதிகளையும் போக்கித் தந்து அருள வேணும் -என்று கருத்து –

என்னுடைய பிரதிபந்தகங்களை நீயே போக்கி அருள வேணும் –

ஆறு காலை யுடைத்தாய்--மது பான அர்த்தமாக படிந்த வண்டுகள் மது பானமத்தாய்க் கொண்டு
ஆளத்தி வையா-மயிர் முடியை யுடைய நப்பின்னை பிராட்டியோட்டை சம்ஸ்லேஷத்துக்கு
பிரதி பந்தகமான ருஷபங்கள் ஏழையும் ஊட்டியாக நெரித்தாய்

அறுபது முரலுங் கூந்தலை யுடையவள் என்னும் பொருளில்… கூந்தல் என்றது அன்மொழித்டிதாகை. செற்றினை – முன்னிலை யொருமை வினைமுற்று.

——————-

14-அநாஸ்ரிதரான பாஹ்யருடைய நினைவுக்கு கோசரமில்லை-

அறுவகைச் சமயமும் அறிவரு நிலையினை-

அறு வகை சமயமும் அறிவு அரு–பாஹ்ய குத்ருஷ்டி மதஸ்தர்களாலே அறிந்து கொள்ளக் கூடாத
நிலையினை–நிலைமையை யுடையனா யிரா நின்றாய்,

ஆறு வகைப் பட்ட பாஹ்ய சமயங்களால் அறிய ஒண்ணாத ஸ்வ பாவத்தை உடையையே இருந்தாய் –
சார்வாகர் -பௌத்தர்-சமணர் -நையாயிக வைசேஷிகர் -சாஙக்யர் பாசுபதர் –

அறுவகைச் சமயமும் அறிவரு நிலையினை – சாக்யர், உலூக்யர், பௌத்தர், சார்வாகர், பாசுபதர், காணாதர் என்றிப்படி சொல்லப்படுகிற புறமதத்தவர்களாலே அறியக்கூடாத ஸ்வரூப ரூப குண விபூதிகளை யுடைய என்றபடி. எம்பெருமானுடைய நிர்ஹேதுக கிருபையைப் பெற்ற ஆழ்வார் போல்வர்க்கு அவை தெரியுமே யன்றி மற்றையோர்க்குத் தெரிய விரகில்லையிறே.

————-

15-ஸ்ரீ யபதித்வம் சொல்லப் படுகிறது –

ஐம்பால் ஓதியை ஆகத்து இருத்தினை –

ஐம்பால் ஓதியை–மென்மை குளிர்த்தி நறுமணம் கருமை நெடுமை என்னும் ஐந்து லக்ஷணங்களமைந்த கூந்தலை யுடையளான பிராட்டியை
ஆகத்து இருத்தினை -திருமார்பிலே தரித்துக் கொண்டிராநின்றாய்,

மேல் சொல்லப் படுகிற ஐஸ்வர்ய சௌலப்யங்களுக்கு அடியான ஸ்ரீ யபதித்வம் சொல்லப் படுகிறது –
ந கச்சித் ந அபராத்யதி என்னும் பெரிய பிராட்டியாரைத் திரு மார்பினில் வைத்து அருளினாய்-

ஐம்பாலோதியை ஆகத் திருத்தினை – ஓதி யென்று கூந்தலுக்குப் பெயர். கூந்தலின் பான்மை ஐவகையதாம். மிருதுவாயிருத்தல், குளிர்ந்திருத்தல், நறுமணம் மிக்கிருத்தல், கறுத்திருத்தல், நீண்டிருத்தல் ஆகிய இவை உத்தம கேச லக்ஷணங்களாம். அத்தகைய சிறந்த கூந்தலை யுடையளான திருமாமகளைத் திருமார்பிலே கொண்டுள்ளாய் என்றவாறு.-ஐம்பாலோதி – என்றவிதுவும் அன்மொழித்டிதாகை.

————–

16-ஆராதனைக்கு எளியவன்
17-சரீர சரீரீ பாவம் –
18-பிரதிபந்தகம் போக்கி
19-சாஸ்திரம் ஒன்றாலே அறிந்து கொள்ளும் படி உள்ளவன்
20-ஸ்ரீ யபதித்தவம்
21-சர்வ அந்தர்யாமி
22- மேன்மைகள்-இத்தால் ஐஸ்வர்யம் சொல்லிற்று –

அற முதல் நான்கவையாய் மூர்த்தி மூன்றாய் இருவகைப் பயனாய் ஒன்றாய் விரிந்து நின்றனை-

அறம் முதல் நான்கு அவை ஆய்–தருமம் முதலிய நான்கு புருஷார்த்தங்களையும் கொடுப்பவனாய்
மூன்று மூர்த்தி ஆய்–த்ரிமூர்த்தி ஸ்வரூபியாய்
இருவகைப் பயனாய் – ஸுக துக்கங்களிரண்டுக்கும் நிர்வாஹகனாய்
ஒன்று ஆய் விரிந்து நின்றனை –தான் ஒருவனாயிருந்தும் பிரபஞ்சம் முழுவதிலும் வியாபித்து நின்றாய்

தர்மார்த்த சகல புருஷார்த்த பிரதனுமாய் – ப்ரஹ்ம ருத்ராதிகளுக்கு நிர்வாஹகனாய் – ஸூக துக்கங்கள் இரண்டுக்கும் நிர்வாஹகனாய் சர்வமும் ஸ்வ பிரகாரமாக இருக்கச் செய்தே -அவற்றோடு ஓட்டற்று நின்றாய்-இத்தால் ஐஸ்வர்யம் சொல்லிற்று –

தர்மார்த்த காம மோஷங்கள் ஆகிற புருஷார்த்த சதுஷ்ட்யங்களுமாய்-
ப்ரஹ்ம ருத்ராதிகளுக்கு நடுவே ஸ்வ ரூபேண நின்று -அவர்களை சரீரமாகக் கொண்டு நின்று

ப்ரஹ்ம விஷ்ணு சிவாத்மிகாம் ஸ சம்ஜஞாம் யாதி பகவான் ஏக ஏவ ஜனார்த்தன -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்–என்னலாம் படி நிற்பானாய்
சுக துக்கங்களுக்கு நியாமகனாய்
காரண அவஸ்தையிலே சத் சப்த வச்யனாய்
சிருஷ்டி காலத்தில் வந்தவாறே–பஹூஸ்யாம் என்கிறபடியே – விஸ்த்ருதனாய் நிற்கிறாயும் நீ–

அறமுதல் நான்சுகையாய் –தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் நான்கு புருஷார்த்தங்களையும் அர்த்திகட்கு அளிப்பவன் என்கை.–மூர்த்தி மூன்றாய் – படைப்புத் தொழிலை நடத்துகைக்காக நான்முகனை ஆவேசித்தும் ஸம்ஹாரத்தொழிலை நடத்துகைக்காகச் சிவபிரானை ஆவேசித்தும் ரக்ஷணத் தொழிலை நடத்துகைக்குத் தனான தன்மையிலே இருந்தும் ஆகவிப்படி மூவுரு வினனாய் ஸ்ருஷ்டி ஸ்திதி ஸம்ஹார கர்த்தாவாயிரா நின்றாய் என்கை.-இருவகைப் பயனாய் – சேதநர் செய்யுங் கருமங்களுக்கெல்லாம் ஸுகமாவது துக்கமாவது பயனாகத் தேறும். கருமம் வாயிலாக அந்த ஸுக துக்கங்களுக்கு ப்ரயோஜகன் நீ என்கை.-ஒன்றாய் விரிந்து நின்றனை – ஸூக்ஷ்ம சிதசித்விசிஷ்ட ப்ரஹ்மமான தானே ஸ்தூல சிதசித்விசிஷ்ட ப்ரஹ்மமாகக் காணப்படுகின்றமையைக் கூறியவாறு.

மாயா வாமனனே மது ஸூ தா நீ அருளாய்
தீயாய் நீராய் நிலனாய் விசும்பாய் காலாயத்
தாயாய்த் தந்தையாய் மக்களாய் மற்றுமாய் முற்றுமாய்
நீயாய் நீ நின்ற வாறு இவை என்ன நியாயங்களே –

ஆக, இவ்வளவில் எழுகூற்றிருக்கை என்றதன் இலக்கணப்படி தொடுக்க வேண்டிய சொல் மாலைகள் முற்றுப் பெற்றன.

———–

23-ஸுலப்யம் –

செல்வம் மல்கு திருக்குடந்தை ஆராவமுதன்–நீர்மைக்கு எல்லையான இடத்தில் சரணம் புகுகிறார்

குன்றாமது மலர்ச்சோலை வண் கொடிப் படப்பை வரு புனல் பொன்னி மா மணி யலைக்கும்
செந்நெல் ஒண் கழனித் திகழ்வன முடுத்த கற்போர் புரி செய்கனக மாளிகை
நிமிர் கொடி விசும்பில் இளம் பிறை துவக்கும் செல்வம் மல்கு
தென் திருக் குடந்தை அந்தணர் மந்திர மொழியுடன் வணங்க
ஆடரவமளியிலறி துயில் அமர்ந்த பரம–
நின்னடியிணை பணிவன் வருமிடர் அகல மாற்றோ வினையே –

குன்றா மது–குன்றாத (நிறைந்த) தேனை யுடைய
மலர்ச் சோலை–பூக்கள் நிறைந்த சோலைகளை யுடையதும்
வண் கொடி படப்பை–வெற்றிலைத் தோட்டங்களை யுடையதும்
வரு புனல்–எப்போதும் பெருகுகின்ற தீர்த்தத்தை யுடைய
பொன்னி-காவேரியானது
மா மணி–சிறந்த ரத்னங்களை
அலைக்கும்–அலை யெறிந்து கழிக்கப் பெற்றதும்
செந் நெல் ஒண் கழனி –செந்நெற் பயிர்களாலே அழகிய கழனிகளை யுடையதும்
திகழ் வனம் உடுத்த–விளங்குகின்ற வனங்களை நாற்புறங்களிலு முடையதும்
கற்போர் புரி செய்–வித்வான்களுடைய நகரமாகச் செய்யப் பெற்றதும்
கனகம் மாளிகை நிமிர்–பொன் மயமான மாளிகைகளின்றும் மேல் முகமாய் ஓங்குகின்ற
கொடி–த்வஜங்களானவை
விசும்பில்–ஆகாயத்திலுள்ள
இளம் பிறை–பாலசந்திரனை
துவக்கும்–ஸ்பர்சிக்கப் பெற்றதும்
செல்வம் மல்கு–செல்வம் நிறைந்ததுமான
தென் திருகுடந்தை–தென் திருக்குடந்தையிலே
அந்தணர்–பிராமணர்கள்
மந்திரம் மொழியுடன் வணங்க–வேத வாக்குகளைச் சொல்லிக் கொண்டு வணங்ககும்படியாக
ஆடு அரவு அமளியில்–படமெடுத்தாடுகிற ஆதிசேஷனாகிற சயனத்தில்
அறி துயில் அமர்ந்த–யோக நித்திரை செய்வதில் ஆஸக்தனான
பரம –ஸர்வேச்வரனே!
வரும் இடர் அகல–இந்த ஸம்ஸாரத்தில் நேரக் கூடிய துக்கங்களை நீங்க
நின் அடி இணை பணிவன் –உன்னுடைய உபய பாதங்களை ஆச்ரயிக்கின்றேன்
வினை–ஸம்ஸாரத் துன்பங்களை
மாற்று–போக்கி யருள வேணும்

நீர்மைக்கு எல்லையான இடத்தில் சரணம் புகுகிறார்–

குன்றா மது மலர்ச் சோலை--குன்றாத மது வெள்ளத்தை யுடைத்தான பூஞ்சோலை – ஆராவமுத ஆழ்வாருடைய கடாஷம் ஆகிற அமுத வெள்ளத்தாலே வளருகிற சோலை யாகையாலே நித்ய வசந்தமாகச் செல்லுகிறது –வண் கொடிப் படப்பை- அழகிய கொடிக்கால்களையும் நீர் நிலத்தையும் யுடைய-வரு புனல் பொன்னி மா மணி யலைக்கும் செந்நெல் ஒண் கழனித் திகழ் வன முடுத்த –
பெருகி வாரா நின்ற-திருப் பொன்னி மஹார்க்கமான ரத்னங்களைக் கொழித்து ஏற வருகிற–இத்தால்
விளைகிற சென்நெல்லையும் யுடைத்தாயாகையாலே அழகிய கழனியையும் யுடைத்தாய் விளங்கா நின்ற அழகிய வனங்களாலும் சூழப் பெற்ற-கற்போர் புரிசை –-வித்வான்கள் படுகாடு கிடக்கும் நகரி-கனக மாளிகை–பொன்னாலே செய்யப் பட்ட மாளிகை-நிமிர் கொடி விசும்பில் இளம் பிறை துவக்கும்–
அதில் நிமிரா நின்றுள்ள கொடிகள் சந்த்ரனைச் சென்று துவக்கும் –செல்வம் மல்கு தென் திருக் குடந்தை--நிரதிசயமான சம்பத்தையும் போக்யதையும் யுடைய திருக் குடந்தையிலே-அந்தணர் மந்திர மொழியுடன் வணங்க- அநந்ய பிரயோஜனரான பிராமணர் ரஹச்யமான ஸூக்த்தங்களைக் கொண்டு ஆஸ்ரயிக்க-ஆடரவமளியி லறி துயில் அமர்ந்த பரம–தன்னுடைய ஸ்பர்சத்தாலே விரிக்கப் பட்ட
பணங்களை யுடைய திரு வநந்த வாழ்வான் ஆகிற படுக்கையில் ஜகத் ரஷணத்துக்காக உணர்ந்து கொண்டு கண் வளர்ந்து அருளுகையாலே சர்வேஸ்வரன் ஆனவனே-ஆடரவு- திரு வநந்த வாழ்வான் உடைய உஸ்வாச நிஸ்வாசங்களாலே தூங்கு தொட்டிலைப் போலே என்னவுமாம் –

குன்றாத மதுவையும் மலரையும் யுடைத்தான சோலையையும் யுடைத்தாய் அழகிய கொடிகளை யுடைத்தான தோட்டங்களையும் யுடைத்தாய் மாறாத ஜல சம்ருத்தியையும் யுடைத்தான பொன்னி பாய்ந்து ரத்னங்களைக் கொழித்து ஏறிடா நிற்பதாய் அழகிய சென்நெல்லையும் யுடைத்தான கழனிகளை யுடைத்தாய் திகழா நின்றுள்ள வனத்தை சுற்றிலே யுடைத்தாய் – தொழில் ஓரப்படா நின்றுள்ள மதிளையும் யுடைத்தாய் பொன்னாலே செய்யப் பட்ட மாளிகைகளிலே நட்ட கொடிகளானவை ஆகாசத்தில் சஞ்சரிக்கிற சந்த்ரனை துவக்கினாலும் சுற்றிடா நிற்பதாய் நிரவதிக சம்பத்தையும் போக்யதையும் யுடைத்தான திருக் குடந்தையிலே பிராமணர் வேத ஸூக்த்தங்களைக் கொண்டு ஆஸ்ரயிக்க உன்னோட்டை ஸ்பர்சத்தாலே விகசிதமான பணங்களை யுடைய திரு வநந்த வாழ்வான் ஆகிற படுக்கையிலே ஜகத் ரஷணத்திலே அவஹிதனாய்க் கொண்டு கண் வளர்ந்து அருளுகிற சர்வாதிகனே –

நின்னடியிணை பணிவன் வருமிடர் அகல மாற்றோ வினையே –

வரும் இடர் அகல–இந்த ஸம்ஸாரத்தில் நேரக் கூடிய துக்கங்களை நீங்க
நின் அடி இணை பணிவன் –உன்னுடைய உபய பாதங்களை ஆச்ரயிக்கின்றேன்
வினை–ஸம்ஸாரத் துன்பங்களை
மாற்று–போக்கி யருள வேணும்

உன்னுடைய திருவடிகளிலே சரணம் புகுந்தேன் – இத்தை அனுபவிக்கைக்கு விரோதியைப் போக்கி அருள வேணும் – இத்தால் – இஷ்டப் பிராப்திக்கும் அநிஷ்ட நிவாரணத்துக்கும் சித்தமான உபாயத்தை பற்றிவிடுகிறார் –

என்னுடைய ஸ்வரூப அனுரூபமாக தேவரீர் திருவடிகளிலே சரணம் புகுந்தேன் –-நீயும் உன்னுடைய ஸ்வரூப அனுரூபமாக என்னுடைய சம்சாரிக வருத்தத்தைக் கழித்துத் தர வேணும் -என்கிறார்-

இனிமேலுள்ள சில அடிகள் ஸ்தோத்ர ஸமாபநம்.-“ஒரு பேருந்தி“ என்று தொடங்கி “ஒன்றாய் விரிந்து நின்றனை“ என்னுமளவும், எம்பெருமான் ஆச்ரிதர்களைக் காத்தருள்வதற்காகச்செய்த செயல்களையும் மற்றும் அவனுடைய ஸ்வரூப ஸ்வபாவங்களையும் பரக்கப் பேசி மேற்கூறிய திருக்குணங்களெல்லாம் செவ்வனே விளங்கத் திருக்குடந்தையில் கிடக்கிற கிடையிலே ஈடுபட்டு அங்கே சரணாதி பண்ணித் தலைக் கட்டுகிறார்.

திருக்குடந்தையின் நீர்வளம் நிலவளம் முதலியவற்றைச் சில விசேஷணங்களால் சிறப்பித்துக் கூறுகின்றார். எப்போதும் வற்றாத தேன் வெள்ளங்களை யுடைய பூஞ்சோலைகள் சூழ்ந்ததும், பல பல ரத்னங்களைக் கொழித்துக் கொண்டு வருகிற காவிரி நீர் பாயப்பெற்றதும், அக் காவியின் நீர் வளத்தாலே செந் நெற்பயிர்கள் நன்றாக விளையப்பெற்ற கழனிகள் கண்ட விடமெங்கும் ஓங்கப் பெற்றதும், வித்வான்கள் வாழப் பெற்றதும், சந்திர மண்டலம் வரையில் நீண்டு விளங்குகின்ற கனக மாளிகைகள் திகழப் பெற்றதும், பல்வகைச் செல்வமும் நிறையப் பெற்றதுமான திருக்குடந்தையிலே அந்தணர்கள் புருஷ ஸூக்தம் முதலிய வேத வாக்கியங்களை அநுஸந்திதுக் கொண்டு வந்து பணியும்படியாக சேஷ சயனத்திலே திருக் கண் வளாந்தருளும் நெடுமாலே! எனது தாபமெல்லாம் தீரும்படி உன்றன் திருவடி யிணைகளைப் பணிகின்றேன். இனி யாகிலும் எனது ஸம்ஸார தாபங்கள் அருள் புரிய வேணும் என்று ஆர்த்தராய்ச் சரணம் புகுந்து தலைக் கட்டினராயிற்று.

கற்போர் புரி செய் என்றவிடத்து இரண்டு வகையான பாடமும் அதற்கு ஏற்ப அர்த்த பேதமும் உண்டு, – புரி செய் என்பது ஒரு பாடம், புரிசை என்பது மற்றொரு பாடம்.-“வித்வான்கள் படுகாடு கிடக்கும் நகரி“ என்ற பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்ரீஸூக்திக்குத் தகுதியாகப் புரி செய் என்ற பாடம் கொள்ளத்தக்கது, புரி என்ற வடசொல் நகரமெனப் பொருள்படும், கற்போர்களுடைய (வித்வான்களுடைய புரியாகச் செய்யப்பட்ட தென்க. மற்றொரு சிறிய வியாக்கியானத்திலே “தொழில் ஓரப்படா நின்றுள்ள மதிள்களையு முடையதாய்“ என்ற ஸ்ரீஸூக்திக்குத் தகுதியாக புரிசை என்ற பாடம் கொள்ளத் தக்கது. கற்பு ஓர் புரிசை“ என்று பிரித்து, நல்ல வேலைப்பாடுகளையுடைய திருமதில்களை யுடைத்தான என்று கொள்க. புரிசை என்ற ஒரு பாடத்திலேயே இரண்டு வகைப் பொருள்களையும் பொருந்த விடலா மென்பாரு முளர் நிற்க-கனக மாளிகைகளினின்றும் நிமிர்ந்த கொடியானது விசும்பி விளம்பிறையைத் துவக்கு மென்ற அதிசயோக்தியினால் அவ்விடத்துத் திருமாளிகைகளின் ஓக்கம் தெரிவிக்கப்பட்டதாகும்.—ஆடு அரவு – எம்பெருமான் எப்போதும் தன்னோடு அணைந்திருக்கப் பெற்றதனால் மகிழ்ச்சிக்குப் போக்கு வீடாகப் படமெடுத்தாடுவன் திருவனந்தாழ்வான். அமளி – படுகை. அறிதுயில் –ஜாகரணத்தோடு கூடிய நித்ரை, அதாவது யோக நித்ரை* உறங்குவான்போல் யோகு செய்யும் பெருமானிறே.

ஆக இப்பிரபந்தத்தால் – தம்முடைய ஆர்த்தி யெல்லாந் தோற்றத் திருவடிகளிலே தீர்க்க சரணாகதி பண்ணியும் இன்னும் இவரைக் கொண்டு சில திவ்யப் ப்ரபந்தங்களை வெளியிடுவித்து உலகத்தை வாழ்விக்க வேணுமென்று திருவுள்ளம் பற்றிய எம்பெருமான் இவ்வாழ்வார்க்கு வந்து முகங்காட்டா தொழியவே, இனி மடலூரைப் புகுகிறார் என்று – மேல் திருமடல் பிரபந்தத்தோடே இதற்கு ஸங்கதி கண்டு கொள்க.

—————

இடம் கொண்ட நெஞ்சத்து இணங்கிக் கிடப்பது என்றும் பொன்னித்
தடம் கொண்ட தாமரை சூழும் மலர்ந்த தண் பூம் குடந்தை
விடம் கொண்ட வெண் பல் கருந்துத்தி செங்கண் தழல் உமிழ் வாய்
படம் கொண்ட பாம்பணைப் பள்ளி கொண்டான் திருப் பாதங்களே –-ஆராவமுத ஆழ்வார் உடைய திருவடி இணைகள் ஆழ்வார் திரு உள்ளத்தில் பொருந்தி பெறாமல் இருப்பதை- ஆழ்வார் அனுசந்திப்பதாக ஸ்ரீ கம்ப நாட்டாழ்வார் அருளிச் செய்கிறார்–

இடம் கொண்ட நெஞ்சத்து இணங்கிக் கிடப்பன என்றும்-விசாலமான என் நெஞ்சின் உள்ளே எப்போதும் பொருந்தி இருப்பவைகளாம் –பொன்னித் தடம் கொண்ட தாமரை சூழும் மலர்ந்த தண் பூம் குடந்தை-காவேரியின் கரையில் உள்ளதும்-நால் புறங்களிலும் தாமரை பூக்கள் மலரப் பெற்றதும்-குளிர்த்தி பொருந்தியதும்-அழகியதுமான திருக்குடந்தையிலே-விடம் கொண்ட வெண் பல் கருந்துத்தி செங்கண் தழல் உமிழ் வாய்-விஷமுள்ள வெளுத்த பற்களையும் கரிய துத்தியையும் சிவந்த கண்களையும் நெருப்பை கக்குகிற வாயையும்-படங்கொண்ட பாம்பணைப் பள்ளி கொண்டான் திருப் பாதங்களே -படங்களையும் உடைய திரு வநந்த ஆழ்வான் ஆகிற சயனத்திலே பள்ளி கொண்டு அருளும் ஆராவமுதனுடைய திருவடிகள் ஆனவை –ஆழ்வார் அனுசந்திக்கிற பாவனையாகவே அருளிச் செய்யப் பெற்ற பாசுரம் –காவேரி ஆற்றின் கரையின் உள்ள பரம போக்யமான திருக் குடந்தையிலே திரு வநந்த ஆழ்வான் மேலே கண் வளர்ந்து அருளும் ஆராவமுதனுடைய திருவடிகள்
ஒரு காலும் என் நெஞ்சை விட்டு நீங்காது–

—

24 திவ்ய பிரபந்தங்களிலே ஒரு திவ்ய பிரபந்தம் முழுவதுமே ஆராவமுதனுக்கு -பக்கம் நோக்கு அறியாத பரகாலன்-பாட்டுப் பிச்சன் அரங்கன் -மடல் அவனுக்கே மதிள் உனக்கு-அதில் மற்ற திவ்ய தேசங்களையும் பாடி அக் குறை தீர்க்கவே திரு எழு கூற்று இருக்கை-அமலனாதி பிரான் -திருவேங்கடத்துக்கும் உண்டே-திருமாலை -மதுரையும் உண்டே திருப்பள்ளி எழுச்சி -திரு அயோத்யா–

ஏழு அடுக்குகள் -இருப்பிடம் -தேர்-ஆழ்வார் எழுவர் மங்களா ஸாஸனம்
வேதம் -கிருஷ்ண யஜுர் -ஸூர்ய நாராயணன் -தேவர்கள் பார்த்து பொங்கும் பரிவு -விழாமல் இருக்க தேர் அமைக்க-பா அணி -ஸப்த சந்தஸ்ஸூ க்கள் -சொல்லால் தேர்
காயத்ரி ஜெகதீ -தேர் சக்கரம்
உஷ்ணிக் பிரஷ்டுப் -இரண்டு தேர் கட்டைகள் bambar
அனுஷ்டுப் பந்தி -இரண்டு குதிரைகள்
ப்ருஹத் தேர் மேடை
சாந்தோரஹம் -தேரில் சஞ்சரிக்கிறான்-கொடி –கும்பகோணம் வெற்றிலை இன்றும் சிறப்பு உண்டே

கல் தேர் -கர்பக்ருஹம் –குதிரையும் யானையும் கட்டப்பட்ட தேர் -சாகா யானை போல் ஸம்ஹிதா குதிரை போல் -வேதத்தில் உண்டே

மரத் தேர் -சித்திரத் தேர்-சொல் தேர் இது-ஆசு கவி மதுர கவி விஸ்தார கவி சித்ர கவி -நாலு கவி

ஸம்ஸார துக்கம் -பாரமாய் பழ வினை பற்று அறுக்க ஆராவமுதன் இடம் சரணாகதி

சார்ங்க அம்சம் -சார்ங்க பாணி
நம்மாழ்வார் -ஆராவமுதே -சரணாகதி பண்ணிக் காட்டி அருளினாரே

தேர் தட்டில் தானே சரம ஸ்லோக உபதேசம் -அதனாலும் -தேரில் உள்ள பெருமாள் திருவடிகளைப் பற்றுகிறார்

சொல் தேரில் அமர்த்தி சரணாகதி -ரத பந்தனம்

46 வரிகள்
36 வரிகள் தேர் போன்று
10 வரிகள் அமுதனைப்பற்றி -தசாவதாரம் அமுதன்
ப்ருஹதீ பா வகையில் -36 உண்டே

3-5-7-9-11-13-13-பெட்டிகள் ஏழிலும்

அமுதனின் 18 குணங்களும் உண்டே இதில் -18- அத்யாயம் –சரண்யத்வம்

18 குணங்கள் விவரணம், அதிலும் ஸர்வ போக்யத்வம் , தன் திருமேனி அழகை தானே பருக விழைந்து உத்தான சயனம் -பின்னழகு ரசித்து பின் முன் அழகை ரசிக்க,ஆராவமுதே

1-காரணந்து த்யேய -ஆதி மூலம் -ஒரு பேர் உந்தி –அயனை ஈன்றனை

2- விரோதி நிரஸனம் -தோட்டம் வைத்தவன் தண்ணீர் விடுவான் -இலங்கை செற்ற பெருமாள்

3-ஆஸ்ரித ரக்ஷணம் -ஒரு மாணாகி –அளந்தாயே

4-ஆபத் ஸஹத்வம் -தொழும் காதல் வேழத்தை –மடுவில் –

5-பல பிரதன் -முத்தீ -கர்ம ஞான பக்தி யோக -உபாயாந்தர பரர்களுக்கும் பலன் தருபவன் நீயே –

6-பரத்வம் –ஆறு பொதி சடையோன் -அறிய முடியாத -ஈஸ்வரோஹம் -அதுவும் அவனது இன்னருளே
சின் முத்திரை -கட்டை விரலை தானாக கீழே இறக்க முடியாதே -மற்ற விரலை கீழே தானாக தள்ளி

7-ஏழு உலகு எயிற்றிலே கொண்டாயே –ஸம்ஸார உத்தாரகத்வம் -ஸுசீல்யம் ஸுலப்யம்

8-இனிமை –போக்யத்வம்-ஹிதம் சொல்லும் பொழுதும் பிரியமாக -ஆறு சுவைப் பயனும் நீயே
பஞ்சாயுதங்களும் அமுதனும் -சுடர் விடும் ஐம்படை

மூலவர் உத்சவர் பின் அழகைப்பார்த்தி மயங்கி படுக்க -கிடந்தவாறு எழுந்து -சாக்கி -முன் அழகை
ஆராவமுத ஆழ்வான் -யாருக்கு சொல்லாமல் -தனக்கும்
9-சர்வ போக்யத்வம் உண்டே-ஆபத்தைப் போக்கும் அழகு -ஐம்படை ஏந்தி ரஷிக்கத் தயாராக உள்ளான் –-வில் இருக்கும் அம்பு இருக்காதே-பாபங்களை நோக்கி புறப்பட்டு திரும்பாமல் இருக்கிறதாம்

10-ஸர்வ பல ப்ரதத்வம் –நான்கு தோள் முந்நீர் வண்ணா -நான்கு புருஷார்த்தங்கள்-maal இதனாலே அவன் பெயர் -திரு மால்

11- ஸ்ரீ யபத்வம் -வருட -யோக நித்திரை -அறி துயில் அமர்ந்தனை

12- ஸூலப ஆராதனை -வர்ணாஸ்ரம கர்ம அனுஷ்டானம் திரு ஆராதனமாகக் கொண்டாயே

13- சர்வ சரீரீ -ஐம் பெரும் பூதமும் நீயே –ஆத்மா சரீரம் -அந்தர்யாமி -உடல் மிசை உயிர் எனக் கரந்து எங்கும் பரந்துளன்

14- தடைகளைத் தகர்த்து -ஏழு விடை செற்றாயே –

15-ஸாஸ்த்ர யோநித்வாத் –சாஸ்திரம் ஆச்சார்ய முகமாகவே கற்க -மறை -ஆறு வகை சமயமும் அறிய முடியாத நிலை

16-வேதாந்த தத்வ சிந்த்தாம் -மஹா லஷ்மி – ஐம்பால் ஓதி திருவை ஆகத்து இருத்தி –

17- சித் அசித் விசிஷ்ட -ஏகமேவ அத்விதீயம்

18- ஸுலப்யம் -சீரார் செந்நெல் கவரி வீசும் -செல்வம் மல்கும் திருக் குடந்தை –ஞானம் பக்தி வைராக்யம்

தென் -அழகான-வைதிக விமானம்-வேத கோஷம் ஒலிக்கும்-ஆடு அரவு -அமுதம் அனுபவித்து ஆடிக்கொண்டே இருக்கும் பரமன்-சிவனும் பல வடிவங்களில் -மதியத்தில் இவனே -ஸ்பஷ்டம் பரத்வமும் ஸுலபயமும்-நின் அடி இணை பணிவேன் வரும் இடர் -வந்து கொண்டே இருக்குமே -அகல -பாற்று – உன்னையே அனுபவிக்கும் படி அருள வேணும் –

————————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

தாவி அன்று உலகம் எல்லாம் தலை விளாக் கொண்ட வெந்தாய்
சேவியேன் உன்னை அல்லால் சிக்கென செங்கண்மாலே
ஆவியே அமுதே என் தன் ஆர் உயிர் அனைய எந்தாய்
பாவியேன் உன்னை அல்லால் பாவியேன் பாவியேனே –(906)-ஆவியே –-என் பிராணனை விட்டு புறம்பே போகவோ –-இவருக்கு ஒரு வாயு விசேஷம் அன்று பிராணன் – என் திருமேகள் சேர் மார்வனே என்னும் என்னுடைய ஆவியே என்னும் -என்கிறபடியே ஒரு மிதுனம் காணும் இவருக்கு பிராணன் –

என் திரு மகள் சேர் மார்பனே!’ என்னும்; ‘என்னுடைய ஆவியே!’ என்னும்;
‘நின் திரு எயிற்றால் இடந்து நீ கொண்ட நிலமகள் கேள்வனே!’ என்னும்;
‘அன்றுரு ஏழும் தழுவி நீ கொண்ட ஆய்மகள் அன்பனே!’ என்னும்;
தென் திரு அரங்கம் கோயில் கொண் டானே! தெளிகிலேன் முடிவு இவள் தனக்கே–7-2-9-என் என்கிற இடம்  திரு மகளில் அந்வயிக்கிறது -மார்பனே என்கிற இடத்தில் அந்வயிக்கிறது அன்று -எனக்கு ஸ்வாமி நியான பிராட்டியை திரு மார்பிலே யுடையவனே என்னா நின்றாள் -இவ்வதி பிராவண்யம் பிராட்டி அடியாக வந்தது என்கை ‘என்னுடைய ஆவியே!’ என்னும்;-இவளுடைய பிராணன் பஞ்ச வ்ருத்தியாய் அன்று இருப்பது -ஒரு மிதுனமாயிற்று இவளுக்கு பிராணன் –திருமகள் சேர்மார்பனாய்க் கொண்டு எனக்கு தாரகன் ஆனவனே என்னும் –

தேவிமார் ஆவார் திருமகள் பூமி ஏவ மற்ற அமரர் ஆட் செய்வார்
மேவிய வுலகம் மூன்றவை யாட்சி வேண்டு வேண்டுருவம் நின்னுருவம்
பாவியேன் தன்னை யடுகின்ற கமலக் கண்ணது ஓர் பவளவாய் மணியே
ஆவியே அமுதே அலை கடல் கடைந்த அப்பனே காணுமாறு அருளாயே–8-1-1-ஆவியே -ஒரு ஆவி விசேஷம் அன்று இவருக்கு பிராணன் -நாய்ச்சிமாரோடும் விபூதியோடும் திவ்ய விக்ரஹத்தோடும் கூடின சர்வாதிக வஸ்து வாயிற்று இவருக்கு பிராணன் – அமுதே -தாரக மாத்ரமாய் இருக்கை அன்றிக்கே நிரதிசய போக்ய பூதன் ஆனவனே-அலை கடல் கடைந்த அப்பனே-நிரதிசய போக்யனாய் இருந்த உன்னை அநாதரித்து புறம்பே ஓர் உப்புச்சாறு அமையும் என்று இருப்பார்க்கு உடம்பு நோவக் கடல் கடைந்து கொடுக்கும் உபகாரகனே-காணுமாறு அருளாயே–எனக்கு கடல் கடைய வேண்டா -வடிவைக் காட்ட அமையும் -இவருக்கு பிராப்யம் அம்ருதம் அன்று –காண்கை -உபாயமும் கடல் கடைகை அன்று –அருளே -ப்ராப்ய ப்ராபகம் இரண்டும் ஒன்றே என்று இருப்பார்க்கு கார்யம் செய்யலாகாது என்கை –

பூவையும் காயாவும் நீலமும் பூக்கின்ற
காவி மலர் என்றும் காண் தோறும் –பாவியேன்
மெல்லாவி மெய் மிகவே பூரிக்கும் அவ்வவை
எல்லாம் பிரான் உருவே என்று –73-ஆத்மாவுக்குத் தானே அறிவு-தர்மபூத ஞானத்துக்கும் அறிவு இல்லை-அறிவு வெளிப்படும் த்வாரமே தானே நெஞ்சு-இங்கு ஆவி என்ற சொல்லால் நெஞ்சு-கண் காது எலும்பு எல்லாம் ஜடப்பொருளாக இருந்தாலும் கண்ணால் தெரிவதால் -ஞான இந்திரியம் -ஞானத்துடன் சம்பந்தம் என்பதால் உயர்வாகத் தோன்றும் -அதை விட மனஸ் ஸ்ரேஷ்டம்-ஆகவே அறிவுடைய நெஞ்சு என்கிறார் நெஞ்சும் உடம்பும் பூரிக்கிறதே என்கிறார்-

இரவு கூர்ந்து இருள் பெருகிய வரை முழை இரும் பசியது கூர
அரவமாவிக்கு மகம் பொழில் தழுவிய அருவரை இமயத்து
பரமனாதி யெம் பனி முகில் வண்ணன் என்று எண்ணி நின்று இமையோர்கள்
பிரமனோடு சென்று அடி தொழும் பெரும் தகைப் பிரிதி சென்று அடை நெஞ்சே —1-2-8-ஆவிக்கும் -கொட்டாவி இடும்-ஆவிக்கையாவது -பசியாலே கொட்டாவி கொள்ளுகையாகவுமாம் –
அன்றிக்கே-ப்ராணிக்கையாய் -மூச்சு விடுகையாய் -அதாவதுmசோலையின் பரிமளத்தோடு கூடின காற்றை யாஸ்வசித்து தரியா நிற்கும் – வாயுவை இறே அவை பஷிப்பது –நித்ய ஸூரிகள் அன்ன பாநாதிகள் ஒழிய தரிக்கும் அதுவே உத்தேச்யமாய் அவர்கள் தாங்களுக்கும் உத்தேச்யராய் இருக்குமா போலே அந்த சர்ப்பங்களினுடைய பசியும் – திர்யக் ஜாதிக்கும் அவ்வருகாய் இருக்கிற சர்பங்கள் தானும் உத்தேச்யமாய் இருக்கிற தாயிற்று இவருக்கு – ஏதேனுமாக அந் நிலத்தில் உள்ளதாம் இத்தனையே வேண்டுவது இவர்க்கு ஆதரிக்க –

பெரும் புறக் கடலை யடல் ஏற்றினைப் பெண்ணை யாணை எண்ணில் முனிவர்க்கு அருள்
தரும் தவத்தை முத்தின் திரட்கோவையைப் பத்தராவியை நித்திலத் தொத்தினை
அரும்பினை யலரை அடியேன் மனத்தாசையை அமுதம் பொதியின் சுவைக்
கரும்பினைக் கனியைச் சென்று நாடிக் கண்ண மங்கையுள் கண்டு கொண்டேனே–7-10-1-பக்தராவி -என்னது உன்னதாவியில் அவன் மதம் -பத்தருக்கு பிராணன் -என்றும்-தன் பக்கல் பரிவை உடையார்க்கு தன்னை ஒழிய ஜீவிக்க அரிதாம்படி இருக்கிறவனை –

பத்தராவியைப் பான்மதியை யணித்
தொத்தை மாலிருஞ்சோலை தொழுது போய்
முத்தினை மணியை மணி மாணிக்க
வித்தினைச் சென்று விண்ணகர் காண்டுமே –10-1-8-(1855)-தன் திருவடிகளில் நல்லார் ஆனவர்களுக்கு ஆத்மாவானவனை-தாரகனாய் தன்னை ஒழிய செல்லாத படி இருக்கும் -என்கை-அன்றிக்கே-ஜ்ஞாநீத் வாத்மைவ மே மதம் -என்கிறபடியே-ஸ்நேஹிதர்களாய் இருப்பாரை தனக்கு தாரகமாய் உடையவனாய் இருக்கும் -என்னுதல்

பாவியாது செய்தாய் என்னெஞ்சமே பண்டு தொண்டு செய்தாரை மண் மிசை
மேவி யாட் கொண்டு போய் விசும்பேற வைக்கும் எந்தை
கோவி நாயகன் கொண்ட லுந்துயர் வேங்கட மலை யாண்டு வானவர்க்கு
ஆவியாய் இருப்பாற்கு அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே–2-1-4-(1051)–ஜ்ஞாநீத்வாத் மைவ மே மதம் -என்கிறபடியே-ஜ்ஞாநிகளைத் தனக்கு-ஆத்ம பூதராக உடையவனாய் இருக்கிறவனுக்கு-நீயும் ஆவி ஆனாயோ-( அறிவார் உயிரானாய் )

சொல்லீர் என் அம்மானை என்னாவி யாவி தனை
எல்லையில் சீர் என் கருமாணிக்கச் சுடரை
நல்ல வமுதம் பெறர்க்கு அரிய வீடுமாய்
அல்லிமலர் விரையோத்தான் ஆண் அல்லன் பெண் அல்லன் –2-5-9-எல்லாரும் கூடி யாகிலும் பேச வல்லி கோளே-என் அம்மானை-தன் குண சேஷ்டிதங்களாலே என்னை முறையிலே நிறுத்தினவனை
என்னாவி யாவி தனை-இவ்வாத்மாவுக்கு தாரகன் ஆனவனை-

கூவுமாறு அறிய மாட்டேன், குன்றங்கள் அனைத்தும் என்கோ!
மேவு சீர் மாரி என்கோ! விளங்கு தாரகைகள் என்கோ!
நாவியல் கலைகள் என்கோ! ஞான நல் ஆவி என்கோ!
பாவு சீர்க் கண்ணன் எம்மான் பங்கயக் கண்ண னையே.–3-4-2—ஞான நல் ஆவி என்கோ!-நிகழும் ஆகாசம் என்றதன் கார்யம் -ஞானத்துக்கு சாதனமான சப்தம் –ஆவி என்று லக்ஷணையால் சரீரத்தை சொல்லுகிறது-ஞான சரீரம் என்று ஞான சாதனமான சப்தத்தை சொல்லுகிறது-குண வாசி சப்த்தத்தாலே குணியை நினைக்கிறது-நல்லாவி என்று இந்திரியங்களை வியாவ்ருத்திக்கிறது

என்னது ஆவி மேலையாய்! ஏர் கொள் ஏழ் உலகமும்
துன்னி முற்றும் ஆகிநின்ற சோதி ஞான மூர்த்தியாய்!
உன்னது என்னது ஆவியும்; என்னது உன்னது ஆவியும்;
இன்ன வண்ணமே நின்றாய் என்று உரைக்க வல்லனே?–4-3-8–என்னைப் பெறுகைக்கு உண்டான அபி நிவேசத்தால் ஒருவனைப் பிடிக்க நினைத்தவன் ஒரூரை வளையுமா போலே சர்வகதன் ஆனான் -என்னுதல்-இவரைப் பெற்ற பிரியத்தால் வியாப்திலேயும் ஒரு புஷ்கல்யம் உண்டாயிற்று என்னுதல்
இவரைப் பெறுகையாலே விபூதி த்வயமும் புதுக் கணித்தது–விசத தமமான-ஞான ஸ்வரூபன் ஆனவனே -என்னுடைய ஆத்மா நீ இட்ட வழக்காய்-உன்னுடைய திவ்ய ஆத்ம ஸ்வரூபம் நான் இட்ட வழக்காம் படி யானோம்-ஸ்வ தந்த்ரன் இட்ட வழக்காவது என் என்னில்-கூடில் கூடுவது அது -இது விசார விஷயம் அன்று -என்று அருளிச் செய்தார் ஆளவந்தார்-பாபம் மேலிட்ட போது அல்லேன் என்னும் இவன் -அவன் தன்னை சிலருக்கு ஆக்குவோம் என்றால் நிவாரகர் இல்லை -நிலை நிற்பது அதுவே –

—

தேனுகனாவி செகுத்துப் பனம் கனி
தான் எறிந்திட்ட தடம் பெரும் தோளினால்
வானவர் கோன் விட வந்த மழை தடுத்து
ஆநிரை காத்தானால் இன்று முற்றும்
அவை உய்யக் கொண்டானால் இன்று முற்றும் -2 10-4 – (216)–கழுதை யான வடிவைக் கொண்டு -தன்னை நலிவதாக வந்து நின்ற தேனுகன் ஆகிற அசுரனனுடைய பிராணனை -ஆகாசத்திலே எடுத்து சுழற்றிய வேகத்தாலே முடித்து – ஆசூரமான பனையினுடைய பழங்களும் உதிரும்படி தான் எறிந்திட்ட மிகவும் பெரிய திருத் தோளாலே-

அங்கம் விட்டு அவை ஐந்தும் அகற்றி ஆவி மூக்கினில் சோதித்த பின்னை
சங்கம் விட்டவர் கையை மறித்து பையவே தலை சாய்ப்பதன் முன்
வங்கம் விட்டு வுலவும்  கடல் பள்ளி மாயனை மது சூதனை மார்பில் தங்க விட்டு வைத்து
ஆவதோர் கருமம் சாதிப்பார்க்கு என்றும் சாதிக்கலாமே -4 -5-6 –(376)–அகன்று -என்னுமது அகற்றி என்று கிடக்கிறது-அங்கம் விட்டு அவை ஐந்தும் அகற்றி–பஞ்ச வ்ர்த்தி பிராணன் சரீரத்தை விட்டு அகன்று-ஆவி மூக்கினில் சோதித்த பின்னை –-இவனுக்கு பிராணன் இல்லை என்று அறிந்த பின்பு

பொங்கிய பாற்கடல் பள்ளி கொள்வானைப் புணர்வதோர் ஆசையினால் என்
கொங்கை கிளர்ந்து குமைத்துக் குதுகலித்து ஆவியை ஆகுலம் செய்யும்
அங்குயிலே உனக்கு என்ன மறைந்து உறைவு ஆழியும் சங்கும் ஒண் தண்டும்
தங்கிய கையவனை வரக் கூவில் நீ சாலத் தருமம் பெறுதி–5-7-(551)-குதுகலித்து-தன் தசையைப் பார்த்து வந்தான் என்று எதிர் கொள்ளப் புறப்படுவாரைப் போலே கௌதூஹலம் பண்ணா நின்றதாய்த்து-ஆவியை ஆகுலம் செய்யும் – ஹிருதயத்தை நலிகிறபடி -ஒரு மஹா பாரதத்துக்குப் போரும் –

ஒளி வண்ணம் வளை சிந்தை உறக்கத்தோடு இவை எல்லாம்
எளிமையால் விட்டு என்னை ஈடு அழியப் போயினவால்
குளிர் அருவி வேங்கடத்து என் கோவிந்தன் குணம் பாடி
அளியத்த மேகங்காள் ஆவி காத்து இருப்பேனே—-8-3-(579)—-கோவிந்தன்-சர்வ ஸூலபனான நிலையைத் தவிர்க்க ஒண்ணாது இறே —குணம் பாடி –-சோஸ்நுதே சர்வான் காமான் சஹ ப்ரஹ்மணா -என்கிறபடியே-அன்வயத்திலும் குண அனுபவமாகில் பண்ணுவது-பிரிந்தாலும் குண ஜ்ஞானத்தாலே தரிக்கலாம் என்று இருக்கிறாரோ –-ஆசம்சேயம்–தச்மிம்ச பகவோ குணா –சுந்தர -27-14-சீதா பிராட்டி தரித்தால் போலே –நீங்கள் முன்னம் அவனைப் போலே யாகாது ஒழியப் பெற்றேன்-அவன் பொகட்டுப் போன சமயத்தில் முகம் காட்டுவதே நீங்கள் –ஆவி காத்து இருப்பேனே—–பிராண நாதன் நானோ-தன்னை அனுபவிக்கும் அது ஒழிய பிராண ரஷணமும் எனக்குப் பணியோ–ஆனைப் பண்ணைக் குதிரை சுமக்க வற்றோ – ஆனைக்கு உரிய அலங்காரங்கள் கட்டுக்கள் இவற்றை குதிரை சுமக்குமா-ஒரு சர்வ சக்தி தொழிலை என்னாலே செய்யலாமோ –

சங்க மா கடல் கடைந்தான் தண் முகில்காள் வேங்கடத்துச்
செங்கண் மால் சேவடிக் கீழ் அடி வீழ்ச்சி விண்ணப்பம்
கொங்கை மேல் குங்குமத்தின் குழம்பு அழியப் புகுந்து ஒரு நாள்
தங்கு மேல் என்னாவி தங்கும் என்றும் உரையீரே–8-7-ஒரு நாள் தங்கு மாகில் போருமோ பின்னை இப்பாரிப்புக்கு எல்லாம் என்னில்-என்னாவி தங்கும்-போகத்துக்குப் போராது-பிராண ரஷணத்துக்கு போரும்-ஒருநாள் தங்கு மேல் என்னாவி தங்கும்-குண ஜ்ஞானத்தாலே தரியாலோ என்று இருக்க ஒண்ணாது –அணையுமாகில் தரிக்கலாம்-கோவிந்தன் குணம் பாடி –ஆவி காத்து இருப்பேனே -8-3- நிலையையும் தாண்டி விட்டாள்-

கோவை மணாட்டி நீ யுன் கொழுங்கனி கொண்டு எம்மை
ஆவி தொலைவியேல் வாய் அழகர் தம்மை அஞ்சுதும்
பாவியேன் தோன்றிப் பாம்பணையார்க்கும் தம் பாம்பு போல்
நாவும் இரண்டுள வாய்த்து நாணியிலேனுக்கே–10-3-(599)–தோல் புரையே நலிந்து விடுகை அன்றிக்கே உயிர் நிலையிலே நலியா நின்றது-கோடலும் மேல் தோன்றியும் அலைத்த  ஆவியை நீ என் செய்யத் தொலைக்கிறாய்-தொலைவியேல்-என்கிறதுக்கு –நான் தொலைகிறது உண்டோ என்ன -அதுக்கு வாயில்லையே -அசேதனத்வாத் –என்னுதல்-பாதகத்வம் உண்டாகையாலே -என்னுதல்-அது அவனுடைய பவளச் செவ்வாயாகவே நினைத்து கூறுகிறாள்-வாய் அழகர் தம்மை அஞ்சுதும்-
கலக்கப் புக்காலும் அஞ்சி நான் கண் செம்பளித்த படியே காண் இருப்பது-முன்பு அஞ்சிக் காண் அதுக்கு இருப்பது -அஞ்சுதும் -என்றால் நீ அஞ்ச வேண்டா காண் –-மாஸூ ச-என்று அஞ்சாதே என்று
என் கண் வட்டத்தின் நின்றும் கடக்க நிற்க விறே அடுப்பது -அது செய்தது இல்லை

களி நிலா எழில் மதி புரைமுகமும் கண்ணனே ! திண் கை மார்வும் திண் தோளும்
தளி மலர் கரும் குழல் பிறை யதுவும் தடம் கொள் தாமரை கண்களும் பொலிந்த
இளமை இன்பத்தை இன்று என் தன் கண்ணால் பருவேற்க்கு இவள் தாய் என நினைந்த
அளவில் பிள்ளைமை இன்பத்தை இழந்த பாவியேன் எனது ஆவி நில்லாதே– 7-4-(711)–தாய் ஒருத்தியையும் அல்லது வேறு ஒருத்தியையும் அறியாத அதி சைசவமாய் இருக்கிற-பருவத்தை அனுபவிக்கப் பெறாமையாலே-இப்போது கிட்டி அனுபவிக்கச் செய்தேயும் இழவே தலை எடுக்கும் படியான மஹா பாபத்தைப் பண்ணினேன்-எனது ஆவி நில்லாதே–-என் பிராணன் தரிக்கிறது இல்லை

மூன்று முப்பத்தாறினோடு ஓர் ஐந்தும் ஐந்தும் ஐந்துமாய்
மூன்று மூர்த்தி யாகி மூன்று மூன்று மூன்று மூன்றுமாய்
தோன்று சோதி மூன்றுமாய் துளக்கமில் விளக்கமாய்
என் தன் ஆவியுள் புகுந்தது என் கொலோ வெம் மீசனே –4-(755)எனது காரியங்களை நீயே ஏறிட்டுக் கொண்டு-என்னுடைய ஹ்ருதயத்தினுள்ளே புகுந்திருப்பது-என்ன நீர்மை!-

நின்று இயங்கும் ஒன்றிலா உருக்கள் தோறும் ஆவியாய்
ஒன்றி உள் கலந்து நின்ற நின்ன தன்மை இன்னதென்று
என்றும் யார்க்கும் எண்ணிறந்த வாதியாய் நின்னுந்தி வாய்
அன்று நான்முகன் பயந்த வாதி தேவன் அல்லையே –5-(756)–ஆத்மாவாய் –எதிர்தலையில் ஹேயதையை பாராதே பொருந்தி -சமாப்ய உள் புகுந்து –-ஏக த்ரவ்யம் என்னும்படி கலந்து நிற்கிற -உன்னுடைய ஸ்வபாவம் -அதாகிறது-தத் கத தோஷங்கள் தட்டாதே நிற்கையும் விபுவான தான் இவற்றில் சமாப்ய வ்யாபரிக்கையும் ஆகிற இவ் வாச்சர்யம்-

ஆடகத்த பூண் முலை யசோதை யாய்ச்சி பிள்ளையாய்ச்
சாடுதைத்த தோர் புள்ளதாவி கள்ளதாய பேய் மகள்
வீட வைத்த வெய்ய கொங்கை ஐய பாலமுது செய்
தாடகக் கை மாதர் வாய் அமுதுண்டது என் கொலோ –36-(787)–பிள்ளைகள் அனுங்க சஞ்சரிக்கும் புள்ளின் கருத்தை உடையளாய் -அபூர்வை-என்று சங்கித்து விலங்க ஒண்ணாதபடி க்ர்த்ரிமான ஜனநியான பேய்ப் பெண் –

வெஞ்சினத்த வேழவெண் மருப்பொசித்து உருத்தமா
கஞ்சனைக் கடிந்து மண் அளந்து கொண்ட காலனே
வஞ்சனது வந்த பேய்ச்சி யாவி பாலுள் வாங்கினாய்
அஞ்சனத்த வண்ணனாய வாதி தேவன் அல்லையே –43-வஞ்சனத்து வந்த பேய்ச்சி யாவி –பாலுள் வாங்கினாய் –மண்ணளந்து கொண்ட காலனே – என்று அந்வயம்-காலனே -என்று பிரதிகூலர்க்கு  மர்த்யு யானவனே –

ஊனின் மேய வாவி நீ உறக்கமோடு உணர்ச்சி நீ
ஆனில் மேய ஐந்தும் நீ யவற்றின் நின்ற தூய்மை நீ
வானினொடு மண்ணும் நீ வளம் கடல் பயனும் நீ
யானும் நீ யதன்றி எம்பிரானும் நீ யிராமனே –94-(845)–ஊனின் மேய வாவி நீ--சரீரத்தில் தாரகமாக வர்த்திக்கிற பஞ்ச வ்ர்த்தி ப்ராணனும் நீ இட்ட வழக்கு –இத்தால் – சரீர ஸ்திதியும் சரீர விநியோகமும் நீ இட்ட வழக்கு என்கை-

காட்டி நான் செய் வல் வினைப் பயன்தனால் மனம் தனை
நாட்டி வைத்து நல்ல வல்ல செய்ய எண்ணினார் எனக்
கேட்டதன்றி என்னதாவி பின்னை கேள்வ நின்னொடும்
பூட்டி வைத்த வென்னை நின்னுள் நீக்கல் பூவை வண்ணனே -99-நப்பின்னைப் பிராட்டிக்கு வல்லபன் ஆகையாலே வந்த நீர்மையை உடைய க்ர்ஷ்ணனே –-பாப ப்ரசுரனாய் அகிஞ்சனான என்னுடைய ஆத்மாவை உன் பக்கலிலே சமர்ப்பித்த என்னை –காலியாய நின் தனக்கு அடைக்கலம் புகுந்த என்னை -என்றதை ஸ்மரிப்பிக்கிறார் –பூட்டி வைக்கை யாவது – நீ விடக் கருதி -மெய் செய்யாது மிக்கோர் யாசை யாக்கிலும் –நின் அலாலோர் கண் அலேன்–என்றதை ஸ்மரிப்பிக்கிறார் –

பொன்னி சூழ் அரங்கமேய பூவை வண்ண மாய கேள்
என்னதாவி என்னும் வல் வினையினுள் கொழுந்து எழுந்து
உன்ன பாதம் என்ன நின்ற ஒண் சுடர்க்  கொழு மலர்
மன்ன வந்து பூண்டு வாட்டமின்றி எங்கும் நின்றதே -119-என்னுடைய ஆத்மாவென்று பேராய் -பாப ராசியான அதின் பக்கலிலே -உன்னைக் குறித்து ஸ்ரத்தையானது உதித்து –-கர்ம யோகத்தாலே விரோதி பாபம் போனால் பிறக்க கடவ ஸ்ரத்தை –-பாப ப்ரசுரான தசையிலும் -தோன்றும்படி இறே தேவரீருடைய சௌந்தர்யத்தின் ஏற்றம் -இருப்பது – ஸ்வ ஸ்வரூபத்தை ஜ்ஞான ஆநந்த லஷணமாக நினைத்து இருக்கை அன்றிக்கே – பாப வச்யராக வாய்த்து இவர் நினைத்து இருப்பது –

இயக்கறாத பல் பிறப்பில் என்னை மாற்றி இன்று வந்து
துயக் கொண் மேக வண்ணன் நண்ணி என்னிலாய தன்னுளே
மயக்கினான் தன் மன்னு சோதி யாதலால் என்னாவி தான்
இயக்கொலா மறுத்தறாத வின்ப வீடு பெற்றதே -120-என்னாவி தான் – தனக்கு அநந்ய சேஷமாய் -ஸ்ரீ கௌஸ்துபம் போலே -அபிமதமுமான என் ஆத்மாவானது –இயக்கெலா மறுத்து – அந்யோந்ய கார்ய காரண பவத்தாலே ஒழுக்கறாத -அவித்யா கர்ம வாசன ருசி ப்ரகர்தி சம்பந்தங்களை யறுத்து –இயக்கறாத பல் பிறப்பில் -என்று காரணமான தேக சம்பந்தகளை சொல்லிற்றாய் –தத் கார்யமான அஞ்ஞான கர்மங்கள் என்ன –தத் ஆஸ்ரயமான வாசனா ருசிகள் என்ன -இவற்றையும் கூட்டி -எலாம் –அறுத்து என்கிறார்-அறாத இன்ப வீடு பெற்றதே –யாவதாத்மபாவி விச்சேதம் இல்லாத –நிரதிசய ஆனந்தமான கைங்கர்ய ரூப மோஷத்தைப் -பெற்றது–

தாவி அன்று உலகம் எல்லாம் தலை விளாக் கொண்ட வெந்தாய்
சேவியேன் உன்னை அல்லால் சிக்கென செங்கண்மாலே
ஆவியே அமுதே என் தன் ஆர் உயிர் அனைய எந்தாய்
பாவியேன் உன்னை அல்லால் பாவியேன் பாவியேனே –(906)-ஆவியே –-என் பிராணனை விட்டு புறம்பே போகவோ –-இவருக்கு ஒரு வாயு விசேஷம் அன்று பிராணன் – என் திருமேகள் சேர் மார்வனே என்னும் என்னுடைய ஆவியே என்னும் -என்கிறபடியே ஒரு மிதுனம் காணும் இவருக்கு பிராணன் –

ஆவியே அமுதே என நினைந்து உருகி யவரவர் பணை முலை துணையாப்
பாவியேன் உணராது எத்தனை பகலும் பழுதே போய் ஒழிந்தன நாள்கள்
தூவிசேர் அன்னம் துணையொடும் புணரும் சூழ் புனல் குடந்தையே தொழுது என்
நாவினால் உய்ய நான் கண்டு கொண்டேன் நாராயணா என்னும் நாமம்—-1-1-2..(949)-ஆவியே அமுதே அலை கடல் கடைந்தவனே அப்பனே -எட்டாம் பத்து திருவாய் -என்றும் –-ஆவியே அமுதே என்னை ஆளுடைத் தூவி யம் புள் உடையாய் –திருவாய்-3-8-7–என்றும்-ஸ்ரீ பகவத் விஷயத்தில் சொல்லக் கடவ வார்த்தையை யாயிற்று இங்கே சொல்லிற்று –வகுத்த விஷயத்தில் சொல்லக் கடவ வார்த்தையை அப்ராப்த விஷயத்தில் சொன்னேன் – தாரகத்வமும் கண் அழிவற்று போக்யதையும் கண் அழிவற்று இருப்பது ஸ்ரீ பகவத் விஷயம் இறே-தாரகம் அன்றிக்கே பாதகமுமாய் -போக்யதை அன்றிக்கே பீபத்ஸ்யமுமாய் இருக்கிற விஷயங்களிலே யாயிற்று வார்த்தை சொல்லிப் போந்தது –(ஆவி -தாரகம்-அமுது -போக்யம்) த்வம் ஜீவிதம் த்வமஸிமே ஹ்ருதயம் மதீயம் – என்று இறே சொல்லிப் போந்தது-என நினைந்து – இப்புடைகளிலே நினைப்பது அநேகத்தை  இறே -என்று ஆயிற்று ஸ்ரீ ஜீயரருளிச் செய்தது
ஸ்ரீ பிள்ளை இங்கன் நினைந்து வாய் விட மாட்டாதே – நினைதொறும் சொல்லும் தொறும் நெஞ்சு இடிந்து உகும் –என்று இங்கனே சொல்லாமோ -என்று ஸ்ரீ ஜீயருக்கு விண்ணப்பம் செய்ய
நீர் இவரிலும் பக்தராய் இருந்தீர் -என்று அருளிச் செய்தார்- (ஸ்ரீ நம்பிள்ளை கலிகன்றி தாசர் அன்றோ -ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திரு உள்ளம் அறிந்து அருளிச் செய்த வார்த்தை )

இரவு கூர்ந்து இருள் பெருகிய வரை முழை இரும் பசியது கூர
அரவமாவிக்கு மகம் பொழில் தழுவிய அருவரை இமயத்து
பரமனாதி யெம் பனி முகில் வண்ணன் என்று எண்ணி நின்று இமையோர்கள்
பிரமனோடு சென்று அடி தொழும் பெரும் தகைப் பிரிதி சென்று அடை நெஞ்சே —1-2-8-(965) ஆவிக்கும் -கொட்டாவி இடும்-ஆவிக்கையாவது -பசியாலே கொட்டாவி கொள்ளுகையாகவுமாம் –
அன்றிக்கே-ப்ராணிக்கையாய் -மூச்சு விடுகையாய் -அதாவதுmசோலையின் பரிமளத்தோடு கூடின காற்றை யாஸ்வசித்து தரியா நிற்கும் – வாயுவை இறே அவை பஷிப்பது –நித்ய ஸூரிகள் அன்ன பாநாதிகள் ஒழிய தரிக்கும் அதுவே உத்தேச்யமாய் அவர்கள் தாங்களுக்கும் உத்தேச்யராய் இருக்குமா போலே அந்த சர்ப்பங்களினுடைய பசியும் – திர்யக் ஜாதிக்கும் அவ்வருகாய் இருக்கிற சர்பங்கள் தானும் உத்தேச்யமாய் இருக்கிற தாயிற்று இவருக்கு – ஏதேனுமாக அந் நிலத்தில் உள்ளதாம் இத்தனையே வேண்டுவது இவர்க்கு ஆதரிக்க –

பாவியாது செய்தாய் என்னெஞ்சமே பண்டு தொண்டு செய்தாரை மண் மிசை
மேவி யாட் கொண்டு போய் விசும்பேற வைக்கும் எந்தை
கோவி நாயகன் கொண்ட லுந்துயர் வேங்கட மலை யாண்டு வானவர்க்கு
ஆவியாய் இருப்பாற்கு அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே–2-1-4-(1051)–ஜ்ஞாநீத்வாத் மைவ மே மதம் -என்கிறபடியே-ஜ்ஞாநிகளைத் தனக்கு-ஆத்ம பூதராக உடையவனாய் இருக்கிறவனுக்கு-நீயும் ஆவி ஆனாயோ-( அறிவார் உயிரானாய் )

விண்டாரை வென்றாவி விலங்குண்ண மெல்லியிலார்
கொண்டாடு மல்லகலம் அழலேற வெஞ்சமத்து
கண்டாரைக் கடல் மல்லைத் தல சயனத்து உறைவாரை
கொண்டாடும் நெஞ்சுடையார் அவர் எங்கள் குல தெய்வமே -2-6-4-அவர்கள் பேணிப் போந்த பிராணங்களை கழுகும் பருந்தும் பற்றி முடிக்க -அதாவது என் என்னில் – குற்று உயிராயக் கிடக்கிற சமயத்தில் இவை வந்து மேலிட்ட படியாலே சேஷித்த ப்ராணங்கள் அவற்றோடு போகையைச் சொல்லுகிறது –

மேவி எப்பாலும் விண்ணோர் வணங்க வேதம் உரைப்பர் முந்நீர் மடந்தை
தேவி அப்பால் அதிர் சங்கம் இப்பால் சக்கரம் மற்று இவர் வண்ணம் எண்ணில்
காவி யொப்பார் கடலேயும் ஒப்பார் கண்ணும் வடிவும் நெடியராய் என்
ஆவி யொப்பார் இவரார் கொல் என்ன அட்டபுயகரத்தேன் என்றாரே–2-8-8-(1125) -வ்யதிரேகத்தில் ஜீவிக்க அரிதாம்படி இரா நின்றார் இவர் ஆர் தான் என்ன-அட்டபுயகரத்தேன் என்றாரே – சொன்னபடி பொல்லாது-ஞாநீத் ஆத்ம மே மதம் -கேட்டு அறியாயோ என்றார் -(இது அன்றோ அவன் மதம் )உன்னை ஒழிய ஜீவியாதவன் காண் நான் என்கிறார் –

பண் நேர் மொழி ஆய்ச்சியர் அஞ்ச வஞ்சப் பகுவாய்க்கழுதுக்கு இரங்காது அவள் தன்
உண்ணா முலை மற்றவள் ஆவியோடும் உடனே சுவைத்தானிடம் ஓங்கு பைந்தாள்
கண்ணார் கரும்பின் கழை தின்று வைகிக் கழு நீரில் மூழ்கிச் செழு நீர்த் தடத்து
மண் ஏந்து இள மேதிகள் வைகு நாங்கூர் மணி மாடக் கோயில் வணங்கு என் மனனே–3-8-6-விஷத்தை வாங்குகை அன்றிக்கே அது ஆஸ்ரயமான பிராணனையும் கூட ஒரு காலே அமுது செய்தவன் வர்த்திக்கிற தேசம் –

அரக்கராவி மாள வன்று  ஆழ்  கடல் சூழ் இலங்கை செற்ற
குரக்கரசன் என்றும் கோல வில்லி என்றும் மா மதியை
நெருக்கு மாட நீடு நாங்கை  நின்மலன் என்று என்று ஓதி
பரக்கு அழிந்தாள் என் மடந்தை பார்த்தன் பள்ளி பாடுவாளே —4-8-5–(1322) -பிரித்த பையல் ஒருவனை அழித்த மாத்ரம் இல்லாமல்-ராக்ஷஸ ஜாதி அடங்க மாளும் படி-ராவணன் எதிர்த்த அன்று-அகாதமான கடலால் -இதுவே அரண் -அத்தை அழியச் செய்த வானவர் ஜாதிக்கு நிர்வாகன் –-வானர ஜாதியைக் கொண்டு வென்றவன் –-அரசன் -நிர்வாககன்-ப்ரஹ்மாதிகள் குடி இருப்பை அழித்த ராவணன் குடி இருப்பை அழித்து-இடக்கை வலக்கை அறியாத வானர ஜாதிகளை பரிகரமாகக் கொண்டு ஆய்த்து

பெரும் புறக் கடலை யடல் ஏற்றினைப் பெண்ணை யாணை எண்ணில் முனிவர்க்கு அருள்
தரும் தவத்தை முத்தின் திரட்கோவையைப் பத்தராவியை நித்திலத் தொத்தினை
அரும்பினை யலரை அடியேன் மனத்தாசையை அமுதம் பொதியின் சுவைக்
கரும்பினைக் கனியைச் சென்று நாடிக் கண்ண மங்கையுள் கண்டு கொண்டேனே–7-10-1-(1638) –பக்தராவி -என்னது உன்னதாவியில் அவன் மதம் -பத்தருக்கு பிராணன் -என்றும்-தன் பக்கல் பரிவை உடையார்க்கு தன்னை ஒழிய ஜீவிக்க அரிதாம்படி இருக்கிறவனை –

கயம் கொள் புண் தலை களிறு உந்து வெந்திறல் கழல் மன்னர் பெறும் போரில்
மயங்க வெண் சங்கம் வாய் வைத்த மைந்தனும் வந்திலன் மறி கடல் நீர்
தயங்கு வெண் திரைத் திவலை நுண் பனி எனும் தழல் முகந்து இள முலை மேல்
இயங்கு மாருதம் விலங்கில் என்னாவியை எனக்கெனப் பெறலாமே —8-5-4-(1691)-ஓர் அளவில் ஸ்திரீ வதம் அன்றோ-இது ஆமோ என்று மீளில்-பாதகரே ரஷகராக வேண்டும் தசை காணும் –

ஏழு மா மரம் துளை படச் சிலை வளைத்து இலங்கையை மலங்குவித்த
ஆழியான் நமக்கு அருளிய அருளொடும் பகல் எல்லை கழிகின்றதால்
தோழி நாம் இதற்கு என் செய்தும் துணை இல்லை சுடர் படு முது நீரில்
ஆழ வாழ்கின்ற வாவியை யடுவதோர் அந்தி வந்து அடைகின்றதே –8-5-5-ஆஸ்வாச கரனான அவனை இழந்து-பின்னையும் ஜீவிப்பதாக நசை பண்ணி இருக்கிற பிராணங்களை முடிப்பதாக அத்விதீயமாய் இருப்பதொரு சந்த்யை வந்து தோன்றா நின்றது –

கனம் செய் மா மதிள் கண புரத் தவனொடும் கனவினில் அவன் தந்த
மனம் செய் இன்பம் வந்து உள் புக  வெள்கி என் வளை நெக விருந்தேனை
சினம் செய் மால் விடைச் செறு மணி யோசை    என் சிந்தையைச் சிந்துவிக்கும்
அனந்தல் அன்றிலின் அரி குரல்  பாவியேன் ஆவியை யடுகின்றதே —-8-5-9-கண்டத்துக்கு எல்லாம் பாத்த்ய கோடியிலே அந்வயிக்கும் படி மகா பாபத்தை பண்ணின என்னுடைய தர்மி லோபத்தை பண்ணுகையிலே ஒருப்படா நின்றது –

உணரில் உள்ளம் சுடுமால் வினையேன் தொழுதும் எழு
துணரி நாழல் நறும் போது நம் சூழ் குழல் பெய்து பின்
தணரிலாவி தளரும் என வன்பு தந்தானிடம்
புணரி யோதம் பணில மணி யுந்து  புல்லாணியே —9-3-5-(1772)-இப்படி அவன் பண்ணுகிற விருப்பத்துக்கு நாம் விஷய பூதர் ஆகாத வன்று இரண்டு ஆஸ்ரயமும் அழியும் என்னும் படி யாயிற்று பரிமாறின படி –தணரில் -என்றது –பிரியில் -என்றபடி – தாழ்க்கில் -என்னுதல்-

திண் இமில் ஏற்றின் மணியும் ஆயன் தீங்குழ லோசையும் தென்றலோடு
கொண்டதோர் மாலையும் அந்தி ஈன்ற கோல விளம்பிறையோடு கூடி
பண்டை வல்லவிவை நமக்குப் பாவியேன் ஆவியை வாட்டம் செய்யும்
கொண்டல் மணி நிற வண்ணர் மன்னு குறுங்குடிக்கே யென்னை யுய்த்திடுமின் —9-5-5-பாவியேன்-
கலந்த போதோடு பிரிந்த போதோடு வாசி அற ஆறி இருக்கலாம்  விஷயம் அன்றிக்கே பிரிந்து ஆற்ற ஒண்ணாத குணாதிக விஷயத்தோடே கலக்கும் படியான மகா பாபத்தைப் பண்ணினேன் –-ஆவியை வாட்டம் செய்யும்- தொட்டார் மேலே தோஷமாய் இருக்கிற பிராணனை முடிக்கப் பாரா நின்றது –

கேவலம் அன்று கடலின் ஓசை கேண்மின்கள் ஆயன் கை யாம்பல் வந்து என
ஆவி யளவும் அணைந்து நிற்கும் அன்றியும்  ஐந்து கணை தெரிந்து இட்டு
ஏவலம் காட்டி யிவன் ஒருவன் இப்படியே புகுந்து எய்திடா முன்
கோவலர் கூத்தன் குறிப்பறிந்து குறுங்குடிக்கே யென்னை யுய்த்திடுமின்—9-5-8–(1795) பிரிவு என்று ஓன்று உண்டு என்றும் இவர்கள் நெஞ்சிலே பட்டு-பிரிந்தால் பதார்த்தங்களும் எல்லாம் பாதகமாம் என்று அறிவார்கள் – என்று இருக்கிறாள்-இடையன் கையில் குழல் ஆனது வந்து என் மர்மத்தளவும் கிட்டி நில்லா நின்றது –

தேனுகனாவி போயுக வங்கோர் செழும் திரள் பனம் கனி யுதிர
தானுகந்து எறிந்த தடங்கடல் வண்ணர் எண்ணி முன் இடம் கொண்ட கோயில்
வானகச் சோலை மரகதச் சாயல் மா மணிக்கல்லதர் நிறைந்து
மானுகர் சாரல் மாலிருஞ்சோலை வணங்குதும் வா மட நெஞ்சே–9-8-7–(1824) -தேனுகன் உடைய பிராணன் முடியும்படி அங்கே அடியே பிடித்து தலை அளவும் செல்ல தர்ச நீயமாம் படி பழுத்துக் கிடக்கிற பனம் பழங்கள் உதிரும்படி –

பத்தராவியைப் பான்மதியை யணித்
தொத்தை மாலிருஞ்சோலை தொழுது போய்
முத்தினை மணியை மணி மாணிக்க
வித்தினைச் சென்று விண்ணகர் காண்டுமே –10-1-8-(1855)-தன் திருவடிகளில் நல்லார் ஆனவர்களுக்கு ஆத்மாவானவனை-தாரகனாய் தன்னை ஒழிய செல்லாத படி இருக்கும் -என்கை-அன்றிக்கே-ஜ்ஞாநீத் வாத்மைவ மே மதம் -என்கிறபடியே-ஸ்நேஹிதர்களாய் இருப்பாரை தனக்கு தாரகமாய் உடையவனாய் இருக்கும் -என்னுதல்

தன் மகனாக வன் பேய்ச்சி தான் முலை யுண்ணக் கொடுக்க
வன் மகனாய் அவள் ஆவி வாங்கி முலை யுண்ட நம்பீ
நன் மகள் ஆய் மகளோடு நானில மங்கை மணாளா
என் மகனே அம்மம் உண்ணாய் என் அம்மம் சேமம் உண்ணாயே —10-4-7-(1884) தானும் தாய் என்று பிரமியாதே-அவள் அபிசந்தியைப் புத்தி பண்ணிஅப் பருவத்திலே பெரிய ஆண் பிள்ளையாய்
அவள் பிராணன்களை முலை வழியே உண்டு அவளை முடித்து இப்படிப் பட்ட செயல்களாலே
பூரணன் ஆனவனே –

இரு நில மன்னர் தம்மை யிரு நாலும் எட்டும் ஒரு நாலும் ஒன்றும் உடனே
செரு நுதலூடு போகி யவராவி மங்க மழு வாளில் வென்ற திறலோன்
பெரு நில மங்கை மன்னர் மலர் மங்கை நாதர் புல மங்கை கேள்வர் புகழ் சேர்
பெரு நிலம் உண்டு உமிழ்ந்த பெரு வாயராகி யவர் நம்மை யாள்வர் பெரிதே -11-4-6-நெற்றியிலே நடந்து
மழு வாகிற ஆயுதத்திலே முனையின் நடுவே போய் அவர்கள் பிராணன்கள் மறுகும் படி வென்ற மிடுக்கர் –

துணை நிலை மற்று எமக்கோர் உளது என்று இராது தொழுமின்கள் தொண்டர் தொலைய
உண முலை முன் கொடுத்த வுரவோளதாவி உகவுண்டு வெண்ணெய் மருவி
பணை முலை யாயர் மாதர்  உரலோடு கட்ட அதனோடும் ஓடி அடல் சேர்
இணை மருது இற்று வீழ நடை கற்ற தெற்றல் வினை பற்று அறுக்கும் விதியே —11-4-9-(1900) முடிய வேணும் என்று நினைத்து உண்ண முலை கொடுத்த வென்னெஞ்சி யான பூதனை உடைய பிராணன் முடியும் படிக்கு ஈடாக யுண்டு வெண்ணெயை ஆசைப் பட்டு –

பூவை வண்ணனார் புள்ளின் மேல் வர
மேவி நின்று நான் கண்ட தண்டமோ
வீவில் ஐங்ணை வில்லி யம்பு கோத்து
ஆவியே இலக்காக எய்வதே—11-1-7-(1958)-காமன் ஆனவன் தன்னுடைய புஷ்ப பாணங்களாலே
தோல் புரையே அன்றியே மர்மத்திலே எய்கிற இது –

ஆவியை அரங்க மாலை அழுக்கு உடம்பு எச்சில் வாயால்
தூய்மையில் தொண்டனேன் சொல்லினேன் தொல்லை நாமம்
பாவியேன் பிழைத்த வாறு என் என்று அஞ்சினேற்கு அஞ்சல் என்று
காவி போல் வண்ணர்  வந்து என் கண்ணுள்ளே தோற்றினாரே -12-(2043)-உலகங்கட்கு எல்லாம் ஆர் உயிர் ஆனவனே –ஆர் உயிரேயோ அகல் இடம் முழுதும் படைத்து இடந்து உண்டு உமிழ்ந்து அளந்த
பேர் உயிரேயோ பெரிய நீர் படைத்து அங்கு உறைந்து அது கடைந்து அடைத்து உடைத்த
சீர்உயிரேயோ மனிசர்க்குத் தேவர் போலத் தேவர்க்கும் தேவாவோ
ஓர் உயிரேயோ உலகங்கட்கு எல்லாம் உன்னை நான் எங்கு வந்து உறுகோ? — என்கிறபடியே அனைத்துலகுக்கும் பிராணனாயிருப்பவன் எம்பெருமான்–இப்படிப் பட்டவனை யன்றோ என்னுடைய எச்சில் வாயில் கொண்டு கெடுத்தே னென்கை–

முற்றாரா வன முலையாள் பாவை மாயன் மொய்யகலத்துள் இருப்பாள் அஃதும் கண்டும்
அற்றாள் தன் நிறைவு இழந்தாள் ஆவிக்கின்றாள் அணி யரங்கம் ஆடுதுமோ தோழீ என்னும்
பெற்றேன் வாய் சொல் இறையும் பேசக் கேளாள் பேர் பாடித் தண் குடந்தை நகரும் பாடிப்
பொற்றாமரைக் கயம் நீராடப் போனாள் பொருவற்றாள் என் மகள் உம் பொன்னும் அஃதே -19-உத்தேச்யத்துக்கு போக வழி தேடினவள் அச் சேர்த்தியை அனுசந்தித்த போதே கிட்டாத போதே நெடு மூச்சு எறியா நின்றாள்-

உகந்து உன்னை வாங்கி ஒளி நிறம் கொள் கொங்கை
அகம் குளிர உண் என்ற அவளாவி உகந்து
முலை  யுண்பாய் போலே முனிந்து உண்டாய் நீயும்
அலை பண்பா லானமையால் அன்று—இரண்டாம்–8–(2189)-உண்டு அல்லது நிற்கப் போகாதபடி
ஹிருதயம் குளிரும்படிக்கு ஈடாக சொன்னவளுடைய பிராணனை-அவள் பொய்யே உகந்து முடிக்க நினைத்தாற் போலே நீயும் பொய்யே உகந்து முலை உண்ணுமா போலே முனிந்து முடிக்க நினைத்தாய்

கதவு மனம் என்றும் காணலாம் என்றும்
குதையும் வினையாவி தீர்ந்தேன் -விதையாக
நற்றமிழை வித்தி என்னுள்ளத்தை நீ விளைத்தாய்
கற்ற மொழியாகிக் கலந்து –நான்முகன்–81-—(2462)–மன ஏவ மனுஷ்யாணாம் காரணம் பந்த மோஷயோ -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -6-7-28-என்கிறபடியே-விஷயாந்தர பிரவணமான போது அவனை-
காண்கைக்கு கதவு போலே தகைவாய் பிரதிபந்தகமாய் இருக்கும் மனஸ் என்றும்-காண்கை எளிதோ என்றும் துக்கப் படுகிற பொல்லாத சிந்தையைத் தவிர்ந்தேன்-

தனி நெஞ்சம் முன்னவர் புள்ளே கவர்ந்தது தண்ணம் துழாய்க்கு
இனி நெஞ்சம் இங்குக் கவர்வது யாமிலம் நீ நடுவே
முனி வஞ்சப் பேய்ச்சி முலை சுவைத்தான் முடி சூடு துழாய்ப்
பனி நஞ்ச மாருதமே எம்மதாவி பனிப்பியல்வே —-4—எம்மதாவி- சென்று அற்று இருக்கிறபடி-பாதகங்களின் கையிலே அகப்பட்டு அவ சேஷித்த பிராணன் –(நெஞ்சு கிடைக்காததால் மீதம் உள்ள பிராணனை திருத்துழாயும் மருதமும் நலிந்த படி )-நெஞ்சு போனால் போலே ஆவியும் அவன் இடம் போய் ஒழியக் கூடாதோ – அவ்வளவு துணிவு இல்லாத பாழும் உயிர் என்கிறாள்-

காவியும் நீலமும் வேலும் கயலும் பலபல வென்று
ஆவியின் தன்மை யளவல்ல பாரிப்பு அசுரைச் செற்ற
மாவியம்புள் வல்ல மாதவன் கோவிந்தன் வேங்கடம் சேர்
தூவியம் பேடை யன்னாள் கண்களாய துணை மலரே – 67-(2544)-நம்முடைய பிராணனின் ஸ்வரூபத்துக்குத் தக்கதல்ல-இவற்றினுடைய கோலுதலின் பரப்பு

உலாகின்ற கெண்டை யொளியம்பு எம்மாவியை யூடுருவக்
குலாகின்ற வெஞ்சிலை வாள் முகத்தீர் குனிசங்கிடறிப்
புலாகின்ற வேலைப் புணரி யம் பள்ளி யம்மான் அடியார்
நிலாகின்ற வைகுந்தமோ வையமோ நும் நிலை இடமே – -75 –குலாகின்ற வெஞ்சிலைவாள் முகத்தீர்
எம்மாவியை -எனக்கு ஆவியான அகண்ட ப்ரஹ்மத்தை -ஊடுருவ -வியாபகாவதி வியாபாரிக்க வல்ல–கெண்டையான ஒளியையுடைய அம்புகளானவை என்னுடைய ப்ராணனைத் தோற் புரையிலே போகாதே-உள்ளுருவும் படியாக வளைந்து வியாபரிக்கிற புருவமாகிற கொடிய சிலையையுடைய ஒளி விஞ்சின முகத்தை யுடையவர்களே

உறுகின்ற கன்மங்கள்  மேலன ஒர்ப்பிலராய் இவளைப்
பெறுகின்ற தாயர்  மெய்ந்நொந்து  பெறார் கொல் துழாய் குழல் வாய்த்
துறு கின்றிலர் தொல்லை வேங்கடமாட்ட வுஞ் சூழ் கின்றிலர்
இறுகின்றதால் இவள் ஆகம் மெல்லாவி எரி கொள்ளவே – – -81–(2558) இறுகின்றதால் இவள் ஆகம்
விரஹத்தாலே மெலிந்த இவளுடைய சரீரம் முடிகிற அளவாகா நின்றது –மெல்லாவி எரி கொள்ளவே –
மிருதுவான பிராணனை விரஹ அக்னி க்ரஸித்து சரீரமும் முடியா நின்றது –

விளரிக் குரலன்றில் மென்பெடைமேகின்ற முன்றிற் பெண்ணை
முளரிக் குரம்பையிதுயிதுவாக முகில் வண்ணன் பேர்
கிளறிக் கிளறிப் பிதற்றும் மெல்லாவியும் நைவும் எல்லாம்
தளரிற் கொலோ அறியேன் உய்யலாவது  இத் தையலுக்கே – – -83-ஸர்வேஸ்வரனுடைய ஒவ்தார்ய ஸூசகமான திரு நாமங்களை பல ஹானியாலே வருந்தி எடுத்து எடுத்து அக்ரமாகச் சொல்லும்படியான-மெல்லாவியும்-மெலிந்து சென்று அற்ற பிராணனும்-நைவும்
அதுக்கு அடியான சரீர ஸைதில்யமும்-எல்லாம் தளரிற் கொலோ-ஓன்று ஒழியாமல் முடிந்தாலோ–அறியேன் உய்யலாவது இத் தையலுக்கே-இந்தப் பெண் பிள்ளைக்கு உஜ்ஜீவிக்கலாவது அறிகிறிலேன்–

மாணிக்கம் கொண்டு குரங்கு எறிவு ஒத்து இருளோடு முட்டி
ஆணிப் பொன் அன்ன சுடுர்ப்படுமாலை உலகு அளந்த
மாணிக்கமே என் மரகதமே மற்று ஒப்பாரை இல்லா
ஆணிப் பொன்னே அடியேன் அடி யாவி யடைக்கலமே – – -85-அடியாவி –
தலை மகள் வார்த்தை யான போது –உனக்கு சேஷ பூதமான என்னுடைய ஆத்ம வஸ்து -என்கை –ஆத்ம சமர்ப்பணம் பண்ணுகையும்  மிகையாம்படி இறே -இவனுக்கு அத்யந்த சேஷமாய் இருக்கிறபடி –
பிரமித்த போது இறே சமர்ப்பிக்கலாவது –சமர்ப்பித்த வநந்தர ஷணம்  -என்னத்தை எவனுக்கு கொடுத்தேன் -என்று நினைக்க ஒண்ணாதபடி தன்னோடு  தான் தொற்று அற்று இறே-இருப்பது-அடியேன் அடி யாவி – பெண் பிள்ளை ஆவி என்னவுமாம் தாயார் வார்த்தையாக –என் அடிமையான மகள்-ஆவி -உயிர் போலே அருமையான பெண்-அடியேனுடையாவி -பாட பேதம்

யாதானும் ஓர் ஆக்கையில் புக்கு அங்கு ஆப்புண்டும் ஆப்பு அவிழ்ந்தும்
மூதாவியில் தடுமாறும் உயிர் முன்னமே  -அதனால்
யாதானும் பற்றி நீங்கும் விரதத்தை நல் வீடு செய்யும்
மாதாவினைப் பிதுவை திரு மாலை வணங்குவனே – -95-(2572)–மூது ஆவியில்–பழமையான (பலவகைப்) பிறப்புகளுள்-ஸூஷ்ம சரீரம்-ஆவி -என்று பிராணனாய் –அசித் விசேஷமாய் பிராணனாய் இருக்கையாலே-இப்போது ஸூஷ்ம சரீரத்தை ஆவி என்கிறது –இது தன்னை பிரகிருதி கார்யம் என்பாரும் உண்டு –பிரகிருதி அம்சம் என்பாரும் உண்டு –இது தான் மோஷ தசை அளவும் அனுவர்த்திக்குமது —சேதனனுடைய கமந ஆகமநாதிகளுக்கும் உடலாய் இருக்கும் –தடுமாறும் –பஞ்சாக்னி வித்தையில் சொல்லுகிறபடியே மேகங்களில் புக்கு – வர்ஷ முகத்தாலே-பூமியிலே பதித்து –அந்த முகத்தாலே புருஷன் பக்கலிலே அந்வயித்து –சுக்ல சோணித ரூபத்தாலே -ஸ்த்ரி பக்கலிலே-சங்க்ரமித்து – இப்படி தடுமாற்றமாய் இருப்பது –இச் சேதனனுக்கு புக்க புக்க இடம் எங்கும் தடு மாற்றமே உள்ளது –அத்தை தான் அறிந்த இடமும் அறியாத இடமுமாய் இருக்கும் –உயிர் –ஜ்ஞான ஆனந்த லஷணமாய்- நித்தியமான வஸ்து கிடீர் இப்படி படுகிறது –இப்படி தடுமாறி சம்ஸரிக்கிறது என்று தொடங்கி என்றால் –முன்னமே –அநாதியாய் போருகிறது ஆயிற்று –அதனால் –அந்த வாசனையே உபாத்யாயராக

பூவையும் காயாவும் நீலமும் பூக்கின்ற
காவி மலர் என்றும் காண் தோறும் –பாவியேன்
மெல்லாவி மெய் மிகவே பூரிக்கும் அவ்வவை
எல்லாம் பிரான் உருவே என்று –73-(2657) ஆத்மாவுக்குத் தானே அறிவு-தர்மபூத ஞானத்துக்கும் அறிவு இல்லை-அறிவு வெளிப்படும் த்வாரமே தானே நெஞ்சு-இங்கு ஆவி என்ற சொல்லால் நெஞ்சு-கண் காது எலும்பு எல்லாம் ஜடப்பொருளாக இருந்தாலும் கண்ணால் தெரிவதால் -ஞான இந்திரியம் -ஞானத்துடன் சம்பந்தம் என்பதால் உயர்வாகத் தோன்றும் -அதை விட மனஸ் ஸ்ரேஷ்டம்-ஆகவே அறிவுடைய நெஞ்சு என்கிறார் நெஞ்சும் உடம்பும் பூரிக்கிறதே என்கிறார்

மற்று எனக்கு இங்கு ஆராய்வார் இல்லை அழல்வாய் மெழுகு போல் நீராய் யுருகும் என்னாவி நெடும் கண்கள்-(2702)-என்னெஞ்சம் எனக்கு உதவாதிருக்க வேறு உதாத்துணையாவாருண்டோ? நெருப்பினருகே வைத்த மெழுகு போலே சிதிலமாக நின்றது ஆத்மவஸ்து,-அக்னி சகாசத்தில் மெழுகு போலே இற்றுப் போகா நின்றது -என்னுடைய ஆத்மவஸ்து –

ஆயிழையார் கொங்கை தங்கு மக்காத லளற்ற ழுந்தி
மாயும் என்னாவியை வந்து எடுத்தான் இன்று மா மலராள்
நாயகன் எல்லா வுயிர் கட்கும் நாதன் அரங்கன் என்னும்
தூயவன் தீதில் இராமானுசன் தொல்லருள் சுரந்தே -42 – –மாயும் ஆவி என்கையாலே -சாகும் தருவாயிலே வந்து எடுத்தமை தோற்றுகிறது —-என் ஆவியை இராமானுசன் வந்து எடுத்தான் என்று கூறுதலின் தனது செயல் அறுதியைக் காட்டுகிறார் –-சற்று முன்பு வந்து எடுப்பினும் இவர் தடுப்பார் போலும் –-காமாதி தோஷ மாத்ம பதாச் ரிதா நாம் -யதிராஜ விம்சதி

ஆரெனக்கின்று நிகர் சொல்லில் மாயன் அன்று ஐவர் தெய்வத்
தேரினில் செப்பிய கீதையின் செம்மைப் பொருள் தெரியப்
பாரினில் சொன்ன விராமானுசனைப் பணியும் நல்லோர்
சீரினில் சென்று பணிந்தது என்னாவியும் சிந்தையுமே – 68- –(2858)–சீர் -நற்குணங்கள்-பணிந்து -விடில் முடியும் படியான மிக்க ஈடுபாடு கொண்டது-ஆவி –ஆத்மா சிந்தை -மனம்-பணிந்தன என்று பன்மையில் கூறாது ஒருமையில் கூறினார் .-ஒன்றை ஓன்று எதிர்பாராது -தனித் தனியே ஈடுபட்டமை தோற்றற்கு-
ஆவியும் பணிந்தது -சிந்தையும் பணிந்தது-என்று தனித் தனியே கூட்டி உரைக்க –-சென்றது என்பதோடு அமையாமல் சென்று பணிந்தது -என்றமையால் சீரினை விட்டு பிரிய இயலாமை தோற்றுகிறது –

அருளாத நீர் அருளி யவராவி துவரா முன்
அருளாழிப் புட்கடவீர் யவர் வீதி ஒரு நாள் என்று
அருளாழி யம்மானைக் கண்டக்கால் இது சொல்லி
அருளாழி வரி வண்டே யாமும் என் பிழைத்தோமே–1-4-6-(2937)-அவராவி துவராமுன்-அருளும் போது அவள் முடிவதற்கு அருள வேணும் – ஜீவந்திம் மாம் யதா ராமஸ் சம்பாவயதி கீர்த்திமான் -தத்த்வயா ஹ நுமன் வாஸ்யோ வாசா தர்ம மவாப் நுஹி-அருளே நிரூபகமான ஸ்வரூபம் உம்மது -நிர்த்தயர்க்கும் ஐயையோ என்ன வேண்டும்படி அவளது தசைஅருளாது ஒழியும் படி எங்கனே –

விடுவேனோ என் விளக்கை என் ஆவியை -நடுவே வந்து உய்யக் கொள்கின்ற நாதனை
தொடுவே செய்து இள வாய்ச்சியர் கண்ணினுள்ளே விடவே செய்து விழிக்கும் பிரானையே –1-7-5–அசன்னேவ ச பவதி-என்கிறபடியே உரு மாய்ந்து போன என் ஆத்மாவை-

அமரர் முழு முதல் ஆகிய வாதியை -அமரர்க்கு அமுதீந்த ஆயர் கொழுந்தை
அமர வழும்பத் துழாவி என்னாவி அமரத் தழுவிற்று இனி யகலுமோ –1-7-9-(2973)-இப்படி உபய விபூதி உக்தனை கிட்டிச் செறிந்து எங்கும் புக்கு அனுபவித்து என் ஆத்மா ஏக த்ரவ்யம் என்னலாம் படி கலந்தது

கலந்து என்னாவி நலம் கொள் நாதன் —
புலன் கொள் மாணாய நிலம் கொண்டானே –1-8-6-என்னோடே ஒரு நீராகக் கலந்து-என் ஆத்மாவினுடைய நலத்தை -நற்சீவனைக் கொண்டான்-

நாவினுள் நின்று மலரும் ஞானக் கலைகளுக்கு எல்லாம்
ஆவியும் ஆக்கையும் தானே அழிப்போடு அளிப்பவன் தானே
பூவியில் நால் தடம் தோளன் பொரு படை யாழி சங்கேந்தும்
காவி நன் மேனிக் கமலக் கண்ணன் என் கண்ணினுள் உளானே –1-9-8-(2994)-ஆவி என்று ஆத்மா -ஆக்கை என்று சரீரம் -அர்த்தத்தையும் சப்தத்தையும் சொல்லுகிறது-ஆக சப் தார்த்த சம்பந்த நியமம் அவன் இட்ட வழக்கு என்றது-

நொந்தாராக் காதல் நோய் மெல்லாவி உள்ளளுலர்த்த
நந்தா விளக்கமே நீயும் அளியத்தாய்
செந்தாமரைத் தடங்கண் செங்கனிவாய் எம்பெருமான்
அந்தாமத் தண் துழாய் ஆசையால் வேவாயே –2-1-9-மெல்லாவி-விளக்கின் பிரக்ருதியின் மார்த்வம் போலே இருக்கும் ஆத்மாவும் என்று இருக்கிறாள்-அதாகிறது -பகவத் குண அனுசந்தானத்தாலே நைந்து இருக்கை-உள்ளளுலர்த்த– தோல் புரை அன்றிக்கே -உள்ளே குருத்து வற்றாக வற்றுவிக்க-

வேவாரா வேட்கை நோய் மெல்லாவி யுள்ளுலர்த்த
ஓவாது இராப்பகல் உன் பாலே வீழ்த்து ஒழிந்தாய்
மாவாய் பிளந்த மருதிடை போய் மண் அளந்த
மூவா முதல்வா இனி எம்மைச் சோரேலே –2-1-10-ஒரு கால் வெந்து சமையக் கடவது அன்றிக்கே –அக்னி நேவாக் நி பர்வத -என்கிறபடியே வெந்த இடமே இந்தநமாக தஹியா நிற்கிற காதல்-அளவில்லாத வேட்க்கை நோய்-மெல்லாவி – பாத்தம் போராத ஆத்மாவை -அதாஹ்யமாய் இருப்பது கேவல அக்னி யாகில் இறே-யுள்ளுலர்த்த- கூடோ அக்னி ரிவ பாதபம் -கோடாரத்தில் பற்றின அக்னி போலே குருத்து வற்றாக வற்றுவிக்க-

அறியாக் காலத்துள்ளே அடிமைக் கண் அன்பு செய்வித்து
அறியா மா மாயத்து அடியேனை வைத்தாயால்
அறியாமைக் குறளாய் நிலம் மாவலி மூவடி என்று
அறியாமை வஞ்சித்தாய் எனதாவியுள் கலந்தே –2-3-3-அந்நிய பரமான என் ஆத்மாவில் புகுந்து -தன் குண சேஷ்டிதாதிகளாலே வசீகரித்து – அறியாமைக் குறளாய் நிலம் மாவலி மூவடி என்று-அறியாமை வஞ்சித்தால் போலே – எனதாவியுள் கலந்தே- அறியா மா மாயத்து அடியேனை-அறியாக் காலத்துள்ளே அடிமைக் கண் அன்பு செய்வித்து- வைத்தாயால்-என்று அந்வயம்-

எனதாவியுள் கலந்த பெரு நல்லுதவிக் கைம்மாறு
எனதாவி தந்து ஒழிந்தேன் இனி மீள்வது என்பதுண்டே
எனதாவி யாவியும் நீ பொழில் எழும் உண்ட எந்தாய்
எனதாவி யார் யானார் தந்த நீ கொண்டாக்கினையே –2-3-4–(3034)-எனதாவியுள் கலந்த–அநாதி காலம் சம்சாரத்திலே வாசனை பண்ணிப் போந்த என்னோடே கிடீர் கலந்து-வசிஷ்டன் சண்டாள ச்ரேணியிலே புகுந்தால் போலே தம்மை அனுசந்திக்கிறார்-எனதாவி யாவியும் நீ – எனது ஆத்மாவுக்கு அந்தராத்மாவாய் நிற்கிறாய் நீ -இது உனக்கு அநந்யார்ஹ சேஷம் அன்றோ –எனதாவி யார் யானார்-
எனதாவி என்று பிரதேய வஸ்து வான நான் ஆர்-தந்து ஒழிந்தேன் என்று ப்ரதாதாவான நான் ஆர்-

உள்ளுளாவி உலர்ந்து உலர்ந்து என்
வள்ளலே கண்ணனே என்னும் பின்னும்
வெள்ள நீர்க் கிடந்தாய் என்னும் என்
கள்வி தான் பட்ட வஞ்சனையே –2-4-7-ஆந்தரமான மனஸ் ஸூ க்கு தாயகமான ஆத்மா சருகாய் வருகிறபடி-உள்ளுளாவி உலர்ந்து உலர்ந்து–அந்தக் கரணத்துக்கும் அவ்வருகான ஆத்மா –
அசோஷ்யம் என்கிறதும் போயிற்று என்கிறாள் –பாவ பந்தம் அடியாக வந்த நோய் ஆகையால் குருத்து வற்றாக உலர்ந்து செல்லா நிற்கை-

அந்தாமத்தன்பு செய்து என்னாவி சேர் அம்மானுக்கு
அந்தாம வாழ் முடி சங்கு ஆழி நூல் ஆரமுள
செந்தாமரைத் தடங்கண் செங்கனிவாய் செங்கமலம்
செந்தாமரை யடிக்கள் செம்பொன் திருவுடம்பே –2-5-1—பரமபதத்தில் உள்ளார் எல்லார் பக்கலிலும் பண்ணும் அபி நிவேசத்தை என் பக்கலிலே பண்ணி -மஞ்சா க்ரோசந்தி இத்வத்-என்னாவி சேர் –
கமர் பிளந்த தரையிலே நீரைப் பாய்ச்சினால் போலே -உள்ளூலாவி உலர்ந்து உலர்ந்து -என்று
குருத்து வற்றாக வற்றான என்னாத்மாவிலே-விடாயர் மடுவில் விழுமா போலே வந்து கலந்தான் –

ஆராவமுதமாய் யல்லாவி யுள் கலந்த
காரார் கரு முகில் போல் என்னம்மான் கண்ணனுக்கு
நேராவாய் செம்பவளம் கண் பாதம் கை கமலம்
பேரார நீண் முடி நாண் பின்னும் இழை பலவே –2-5-5–(3057)–நிரதிசய போக்யனாய் வைத்து-அசன்னேவ -என்கிற ஆத்மாவோடு வந்து கலந்தான் –தன்னையும் அறிந்திலேன் -என்னையும் அறிந்திலேன் –-யல்லாவி –அசித்தில் காட்டில் தம்மைக் குறைய நினைத்த படி -அசித்துக்கு இழவு இல்லை –-சேதனனாய் இருந்து வைத்து ஞான பலம் இல்லாமையால் அசித்துக்கு அவ்வருகாக நினைத்து இருக்கிறார்-யுள் கலந்த-பெரு மக்கள் உள்ளவர் -என்கிற ஸூ ரிகள் அளவில் கலக்குமா போலே தான் கலந்தானோ – என்னை ஆராவமுதமாக நினைத்து என் அளவாக தன்னை நினைத்துக் கிடீர் கலந்தது-

சொல்லீர் என் அம்மானை என்னாவி யாவி தனை
எல்லையில் சீர் என் கருமாணிக்கச் சுடரை
நல்ல வமுதம் பெறர்க்கு அரிய வீடுமாய்
அல்லிமலர் விரையோத்தான் ஆண் அல்லன் பெண் அல்லன் –2-5-9-எல்லாரும் கூடி யாகிலும் பேச வல்லி கோளே-என் அம்மானை-தன் குண சேஷ்டிதங்களாலே என்னை முறையிலே நிறுத்தினவனை
என்னாவி யாவி தனை-இவ்வாத்மாவுக்கு தாரகன் ஆனவனை-

கூவுமாறு அறிய மாட்டேன், குன்றங்கள் அனைத்தும் என்கோ!
மேவு சீர் மாரி என்கோ! விளங்கு தாரகைகள் என்கோ!
நாவியல் கலைகள் என்கோ! ஞான நல் ஆவி என்கோ!
பாவு சீர்க் கண்ணன் எம்மான் பங்கயக் கண்ண னையே.–3-4-2—ஞான நல் ஆவி என்கோ!-நிகழும் ஆகாசம் என்றதன் கார்யம் -ஞானத்துக்கு சாதனமான சப்தம் –ஆவி என்று லக்ஷணையால் சரீரத்தை சொல்லுகிறது-ஞான சரீரம் என்று ஞான சாதனமான சப்தத்தை சொல்லுகிறது-குண வாசி சப்த்தத்தாலே குணியை நினைக்கிறது-நல்லாவி என்று இந்திரியங்களை வியாவ்ருத்திக்கிறது-

யாவையும் எவரும் தானாய் அவர் அவர் சமயந் தோறும்
தோய்வு இலன்; புலன் ஐந்துக்கும் சொலப்படான்; உணர்வின் மூர்த்தி;
ஆவி சேர் உயிரின் உள்ளால் ஆதும் ஓர் பற்று இலாத
பாவனை அதனைக் கூடில், அவனையும் கூட லாமே.–3-4-10-ஆவி சேர் உயிரின் உள்ளால்-ஆவி என்று சரீரம் –அத்தோடு சேர்ந்த ஆத்மாவில் சரீரத்தில் உண்டான பரிணாமித்வாதி தோஷங்கள் தட்டாது என்கிற விவேக அனுசந்தானம் ஆத்மாவின் பக்கலிலே கூடுமாகில் – உள்ளால்-உள்–ஆல்-அசை-உள் -உள்ளே-ஆதும் ஓர் பற்று இலாத-ஏதேனும் ஒரு தொற்று இல்லாத-பாவனை அதனைக் கூடில்,
அதனை -ஆத்மாவை -ஆத்மாவின் பக்கலிலே என்றபடி–

எழுமைக்கும் எனது ஆவிக்கு இன்அமுதத்தினை எனது ஆருயிர்
கெழுமிய கதிர்ச் சோதியை மணிவண்ணனைக் குடக் கூத்தனை
விழுமிய அமரர் முனிவர் விழுங்கும் கன்னற் கனியினைத்
தொழுமின் தூய மனத்தராய்;இறையும் நில்லா துயரங்களே.–3-6-7–(3182)–கால தத்வம் உள்ளதனையும் தன் சுவடு அறியாதே இதர விஷய ப்ரவணமான என் நெஞ்சுக்கு பரம போக்யனானவனை-

செவிகளால் ஆர நின் கீர்த்திக் கனியெனும் கவிகளே காலப் பண் தேன் உறைப்பத் துற்றுப்
புவியின் மேல் பொன் நெடுஞ் சக்கரத்து உன்னையே அவிவு இன்றி ஆதரிக்கும் எனது ஆவியே.–3-8-6-(3203)-துர்லபம் என்று பாராதே கை புகுரு விஷயத்திலே போலே சாபலம் பண்ணா நின்றது
எனது ஆவியே.– அவன் அருள் பெரும் அளவு ஆவி நில்லாது என்கிற ஆவி –

ஆவியே! ஆரமுதே;என்னை ஆளுடைத் தூவி அம் புள்ளுடையாய்!சுடர் நேமியாய்!
பாவியேன் நெஞ்சம் புலம்பப் பல காலும் கூவியும் காணப்பெறேன் உன கோலமே.–3-8-7-ஆவியே! -அபி நிவேசம் மிக்காலும் ப்ராப்யன் ஆகிறான் சேஷியானால் வரும் தனையும் பாடாற்ற வேண்டாவோ என்னில் – பிராணனை ஒழிய தரிக்க வல்லோமோ என்கிறார் –-ஆரமுதே;-தாரகமான அளவன்றிக்கே போக்யமுமாய் இருக்கை –என்னை ஆளுடைத் தூவி அம் புள்ளுடையாய்! மற்றை அம்ருதத்தை கொண்டு வருமவனே இவ்வம்ருதத்தையும் கொண்டு வருவான் –-பெரிய திருவடியின் முதுகில் இருப்பைக் காட்டி என்னை எழுதிக் கொண்டவனே – என்னை ஆளுடைத் தூவி அம் புள்-என்று பெரிய திருவடியோடே அன்வயித்துச் சொல்லவுமாம் – சேர்க்குமவர்களுக்கு சேஷம் என்று இறே இவர் இருப்பது

கோலமே! தாமரைக் கண்ணது ஓர் அஞ்சன நீலமே! நின்று எனது ஆவியை ஈர்கின்ற
சீலமே! சென்று செல்லாதன முன் நிலாம் காலமே! உன்னை எந்நாள் கண்டு கொள்வனே?–3-8-8-வியதிரேகத்தில் வடிவை மறக்கிலும் பின்பு நின்று பின்னாடி மறக்க ஒண்ணாத படி என் நெஞ்சை ஈரா நின்றுள்ள சீலமே ஸ்வரூபம் ஆனவனே-

ஏக மூர்த்தி இருமூர்த்தி மூன்று மூர்த்தி பல மூர்த்தி
ஆகி ஐந்து பூதமாய் இரண்டு சுடராய் அருவாகி
நாகம் ஏறி நடுக்கடலுள் துயின்ற நாராயணனே!உன்
ஆக முற்றும் அகத்து அடக்கி ஆவி அல்லல் மாய்த்ததே.–4-3-3-உன் ஆக முற்றும் அகத்து அடக்கி – இதுக்கு பிரயோஜனம் உன் திருமேனிக்கு வேண்டும் போக உபகரணம் எல்லாம் என்னுள்ளே யாம் படி பண்ணுகை-அத்தைச் செய்து சாந்து பூ மாலை பரிவட்டம் ஆபரணம் இவை எல்லாம் என்னுள்ளே யாம்படி பண்ணி-ஆவி அல்லல் மாய்த்ததே-உன் திரு உள்ளம் நிர்த் துக்கம் யாயிற்றே -ஒரு படி கரை மரம் சேர்க்க வல்லேன் என்று இருந்த உன் திரு உள்ளத்தில் பரகு பரகு கெட்டு க்ருதார்த்தன் ஆனாயே -என்கிறார்-என்னுடைய நெஞ்சில் துக்கம் ஒருபடி போயிற்றே என்றுமாம்-அவன் பிரணயித்தவம் சொல்லுகிற பிரகரணம் ஆகையால் அவனுடைய துக்க நிவ்ருத்தியே பொருளாக அமையும் – இத்தை பர வ்யூஹ விபவங்களை சொல்லிற்றாக நிர்வஹிப்பாரும் உண்டு-

குரை கழல்கள் நீட்டி மண் கொண்ட கோல வாமனா!
குரை கழல் கை கூப்புவார்கள் கூட நின்ற மாயனே!
விரைகொள் பூவும் நீரும் கொண்டு ஏத்த மாட்டேனேலும் உன்
உரை கொள் சோதித் திருவுருவம் என்னது ஆவி மேலதே.–4-3-7-உரை கொள்ளுகையாவது காண ஆசைப்பட்டு அது அது என்று வாய் புலற்றும் படியாய் இருக்கை-ராமோ ராமோ ராம இதி பிரஜா நாம பவன் கதா –ராம பூதம் ஜகதாபூத் ராமே ராஜ்ஜியம் பிரசாஸதி –-பேச்சுக்கு அவிஷயம் என்றுமாம்
மாற்றும் உரையும் அற்ற திருமேனி என்னவுமாம் –சுட்டுரைத்த நன் பொன் என்ன கடவது இறே
என்னதாவி மேலதே –-உன்னுடைய திரு மேனி என்னுடைய சத்தியின் மேலது-ஸூரி போக்யமான வடிவுக்கு தாரகாதிகள் என் ஆத்ம சத்தை யாவதே –

என்னது ஆவி மேலையாய்! ஏர் கொள் ஏழ் உலகமும்
துன்னி முற்றும் ஆகிநின்ற சோதி ஞான மூர்த்தியாய்!
உன்னது என்னது ஆவியும்; என்னது உன்னது ஆவியும்;
இன்ன வண்ணமே நின்றாய் என்று உரைக்க வல்லனே?–4-3-8–(3260)–என்னைப் பெறுகைக்கு உண்டான அபி நிவேசத்தால் ஒருவனைப் பிடிக்க நினைத்தவன் ஒரூரை வளையுமா போலே சர்வகதன் ஆனான் -என்னுதல்-இவரைப் பெற்ற பிரியத்தால் வியாப்திலேயும் ஒரு புஷ்கல்யம் உண்டாயிற்று என்னுதல்-இவரைப் பெறுகையாலே விபூதி த்வயமும் புதுக் கணித்தது–விசத தமமான-ஞான ஸ்வரூபன் ஆனவனே -என்னுடைய ஆத்மா நீ இட்ட வழக்காய்-உன்னுடைய திவ்ய ஆத்ம ஸ்வரூபம் நான் இட்ட வழக்காம் படி யானோம்-ஸ்வ தந்த்ரன் இட்ட வழக்காவது என் என்னில்-கூடில் கூடுவது அது -இது விசார விஷயம் அன்று -என்று அருளிச் செய்தார் ஆளவந்தார்-பாபம் மேலிட்ட போது அல்லேன் என்னும் இவன் -அவன் தன்னை சிலருக்கு ஆக்குவோம் என்றால் நிவாரகர் இல்லை -நிலை நிற்பது அதுவே –

மேவி நின்று தொழுவார் வினை போக மேவும் பிரான்
தூவி அம் புள்ளுடையான் அடல் ஆழி அம்மான் தன்னை
நாவியலால் இசை மாலைகள் ஏத்தி நண்ணப் பெற்றேன்;
ஆவி என் ஆவியை யான் அறியேன் செய்த ஆற்றையே.–4-5-4-—ஆவி -நிருபாதிகமான சர்வாத்மா –
ஆத்மன ஆகாசஸ் ஸம்பூத–சர்வாத்மா –என் ஆவியை -அத்யந்தம் நிஹீனனான என்னை-செய்த ஆற்றையே.-யான் அறியேன்-விபுவான தான் அணு பரிமானனான என்னைத் தன்னோடு ஒத்த ஆனந்தத்தை உடையேனாம் படி பண்ணினான்-ஏஷ ஹ் யேவா நந்தயாதி –-வீவில் இன்பம் மிக எல்லை நிகழ்ந்தனன் -என்னப் பண்ணினான் –சர்வ சரீரியானவன் ஸ்வ சரீரத்தில் ஒன்றைப் பெறாப் பேறாகத் தலையால் சுமப்பதே-

அப்பனே!அடல் ஆழி யானே! ஆழ் கடலைக் கடைந்த
துப்பனே!‘உன் தோள்கள் நான்கும் கண்டிடக் கூடுங்கொல்?’என்று
எப்பொழுதும் கண்ணநீர் கொண்டு, ஆவி துவர்ந்து துவர்ந்து,
இப்பொழுதே வந்திடாய் என்று ஏழையேன் நோக்குவனே.–4-7-5–சர்வ காலமும் கண்ணும் கண்ண நீருமாய் கொண்டு கிடைக்கைக்கு சம்பாவனை உள்ள விஷயத்தில் போலே கிலேசப்படுகை-ஆவி துவர்ந்து துவர்ந்து,-பிராணன் ஆனது பசை அற உலர்ந்து-

நோக்கி நோக்கி, உன்னைக் காண்பான், யான் எனது ஆவியுள்ளே
நாக்கு நீள்வன், ஞானம் இல்லை; நாள்தோறும் என்னுடைய
ஆக்கை யுள்ளும் ஆவி யுள்ளும் அல்ல புறத்தினுள்ளும்
நீக்கம் இன்றி, எங்கும் நின்றாய் நின்னை அறிந்து அறிந்தே.–4-7-6-(3302)–அடுத்து அடுத்து பார்த்து உன்னைக் காண்பான்,-சர்வாதிகனாய் துர்லபனான உன்னை காண் கைக்காக-யான்-அதிசபலனான நான்-எனது ஆவியுள்ளே நாக்கு நீள்வன்,-வாயால் சொல்ல மாட்டாதே நெஞ்சினுள்ளே ஆசைப்படா நின்றேன்-ஞானம் இல்லை;-இதுக்கு அடி என் அறிவு கேடு இறே-இவ் விஷயத்தில் ஆசையும் அறிவு கேடு ஆகிற படி என் என்னில்-சதா ஸந்நிஹிதனாய் சக்தனாய் இருக்க முகம் காட்டாது ஒழி கிறது -வர நினையாமை என்று இருக்க மாட்டாது ஒழி கிறது அறிவு கேட்டாலோ என்றோ-நாள் தோறும்-சர்வ காலமும் பேற்றுக்கு பிரதி பந்தகமான சரீரத்தின் உள்ளும்-ஆவியுள்ளும்-பெறுகைக்கு இருக்கிற ஆத்மாவினுள்ளும்-அல்ல புறத்தினுள்ளும்-மற்றும் இந்த்ரியங்களிலும்-நீக்கம் இன்றி, எங்கும் நின்றாய் -பிரியாதே எங்கும் வியாபித்து நின்றாய்-நின்னை அறிந்து அறிந்தே.–இப்படி ஸந்நிஹிதனாய் வைத்து செய்யாது ஒழிகிறது செய்ய நினையாமை என்று மிகவும் அறிந்து வைத்தே ஆசைப்படுகிறது மதிகேடு இறே-

அறிந்து அறிந்து, தேறித் தேறி,யான் எனது ஆவியுள்ளே
நிறைந்த ஞான மூர்த்தி யாயை நின்மலமாக வைத்து,
பிறந்தும் செத்தும் நின்று இடறும் பேதைமை தீர்ந்தொழிந்தேன் ;
நறுந்து ழாயின் கண்ணி அம்மா! நான் உனைக் கண்டு கொண்டே.–4-7-7-பரத்வம் என்ன -பஜ நீயத்வம் என்ன -ஸுலப்யம் என்ன -அபராத சஹத்வம் என்ன -இவ்வடைவிலே ஞானம் பிறக்க பிறக்க-அந்தக்கரணமும் க்ரமத்தாலே தெளிந்து-யான்-ஞானம் பிறந்த நான் –-எனது ஆவியுள்ளே-தெளிந்த மனஸிலே-நிறைந்த ஞான மூர்த்தி யாயை நின்மலமாக வைத்து,-பரிபூர்ண ஞானத்தையே ஸ்வரூபகமாக உடைய உன்னை விசதமாக அனுபவித்து

என் கொள்வன் உன்னை விட்டு என்னும் வாசகங்கள் சொல்லியும்
வன் கள்வனேன் மனத்தை வலித்துக் கண்ண நீர் கரந்து
நின் கண் நெருங்க வைத்தே எனது ஆவியை நீக்க கில்லேன்
என் கண் மலினம் அறுத்து என்னைக் கூவி அருளாய் கண்ணனே –5-1-4-மனசை உன் பக்கலிலே செறியும் படி பண்ணி இதுவும் என்னால் செய்யலாவது ஓன்று அன்று -உன் வடிவைக் காட்டி மனசை உன் பக்கலிலே சேர்த்து கொள்ள வேணும் -பும்ஸாம் த்ருஷ்ட்டி சித்த அபஹாரியான வடிவே வேண்டாவோ விஷயங்களில் துவக்கு அறுக்கைக்கும்உன் பக்கல் பிரவணம் ஆக்குகைக்கும் –
எனது ஆவியை நீக்க கில்லேன் -என் சரீரத்தின் நின்றும் என் ஆத்மாவை பிரிக்க மாட்டு கிறி லேன் -ஆன பின்பு நீயே செய்து அருள வேணும்-என் கண் மலினம் அறுத்து-மலினம் -மாலினியம் -அதாவது பிரகிருதி சம்பந்தம் –என்னுடைய பிரகிருதி சம்பந்தத்தை நீயே போக்கி –-என்னைக் கூவி அருளாய் கண்ணனே – அஷமனான என்னை அழைத்துக் கொண்டு அருள வேணும்

ஊரெல்லாம் துஞ்சி உலகெல்லாம் நள்ளிருளாய்
நீரெல்லாம் தேறிஓர் நீளிரவாய் நீண்டதால்
பாரெல்லாம் உண்டநம் பாம்பணையான் வாரானால்
ஆர்?எல்லே! வல்வினையேன் ஆவிகாப்பார் இனியே.–5-4-1-பிரளயத்தின் கையிலே அகப்பட்டாரை போலே இந்த ராத்ரியின் கையிலே அகப்பட்டு கிடக்கிற நான் பிராண ரக்ஷணம் பண்ணவோ -எம்மில் முன் அவனுக்கு மாய்வராலோ -என்று எனக்கு முன்னே தளருகிற தோழி காக்கவோ -ஹிதம் சொல்லுகிற தாயார் காக்கவோ -பழி சொல்லுகிற ஊரார் காக்கவோ-

ஆவி காப்பார் இனியார்? ஆழ்கடல் மண் விண் மூடி
மா விகாரமாய் ஓர் வல்லிரவாய் நீண்டதால்
காவி சேர் வண்ணன் என் கண்ணனும் வாரானால்
பாவியேன் நெஞ்சமே! நீயும் பாங் கல்லையே.–5-4-2-உதவுமவன் உதவுகிறிலன் -நெஞ்சும் பாங்கு ஆகிறது இல்லை -இனி காப்பார் யார் –

பின் நின்ற காதல் நோய் நெஞ்சம் பெரிதடுமால்
முன் நின்று இரா ஊழி கண் புதைய மூடிற்றால்
மன் நின்ற சக்கரத்து எம் மாயவனும் வாரானால்
இந்நின்ற நீள் ஆவி காப்பார் ஆர் இவ்விடத்தே?–5-4-6--இப்படியே முடியாதே நோவு படுத்தா நின்றுள்ள உயிராகிய சத்ருவை போக்குவார் ஆர் -முடியும் அளவிலும் நூறே பிராயமாய் இருக்கிற ஆத்ம வஸ்துவைப் போக்கி ரஷிப்பார் ஆர் -அச்சேத்யோயம் அதாஹ் யோயம் -என்கிற வசனத்தைக் கொண்டு தன்னை முடியாதது ஒன்றாக நினைத்து நலியா நின்றது -பிரிவிலும் முடியாத என்னுயிர்ப்பகையை நீக்கி என்னை நோக்குவார் ஆர் -என்று ஒரு தமிழன் இட்டு வைத்தான் –-இவ்விடத்தே -சர்வ ரக்ஷகனும் உதவாத தசையில் –

தெய்வங்காள் என் செய்கேன்? ஓர் இரவு ஏழ் ஊழியாய்
மெய் வந்து நின்று எனதாவி மெலிவிக்கும்
கை வந்த சக்கரத்து என் கண்ணனும் வாரானால்
தை வந்த தண் தென்றல் வெம்சுடரில் தான் அடுமே.–5-4-8–பிரசங்கத்தாலே வந்து நலிகை யன்றிக்கே -புத்தி பூர்வமே -முடித்து அல்லது போகேன் என்று ஆக்ரஹம் யுடையாரைப் போலே நின்று -ராவணன் இடம் பார்த்து வந்தால் போலே -விரஹ தசை என்று அறிந்து வந்து நலியா நின்றது –எனதாவி மெலிவிக்கும்–-நலிகைக்கும் ஆஸ்ரயம் இல்லாத படி சென்று அற்ற உயிரை நலியா நின்றது-

பக்கம் நோக்கி நிற்கும் நையும் என்று அன்னையரும் முனிதிர்
தக்க கீர்த்தித் திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான் கண்டபின்
தொக்க சோதித் தொண்டை வாயும் நீண்ட புருவங்களும்
தக்க தாமரைக் கண்ணும் பாவியேன் ஆவியின் மேலனவே.–5-5-5-(3389)–தோல் புரையிலே போகை யன்றிக்கே -உயிர் நிலையிலே நின்று நலியா நின்றது -உள்ளு வெளிச்சு இருக்கிறாப் போலே புறம்பும் ஆகப் -பெற்றோம் ஆகிறிலோம்-

ஆறெனக்கு நின் பாதமே சரணாகத் தந்தொழிந்தாய் உனக் கோர் கைம்
மாறு நான் ஒன்றிலேன் என தாவியும் உனதே
சேறு கொள் கரும்பும் பெருஞ் செந்நெலும் மலி தண் சிரீவர மங்கை
நாறு பூந்தண் துழாய் முடியாய்! தெய்வ நாயகனே!–5-7-10-(3416)–இத்தெளிவைப் பிறப்பித்த உனக்கு சத்ருசமான பிரதியுபகாரம் அன்றிக்கே-போலியாய் இருபத்தொரு பிரதியுபகாரமும் அகிஞ்சனான நான் காண்கிறிலேன் -உம்மைத் தந்தாலோ என்ன –என தாவியும் உனதே-ஸ்வரூப ஞானம் இல்லை யாகில் செய்யலாயிற்று -மயர்வற மதி நலம் அருள பெற்றில்லை யாகில் பிரதியுபகாரம் பண்ணினேனாய் நெஞ்சாறல் படாது ஒழியல் யாயிற்று -உதவிக் கைம்மாறு –

களைவாய் துன்பம் களையா தொழிவாய் களை கண் மற்றிலேன்
வளைவாய் நேமிப் படையாய்! குடந்தைக் கிடந்தாய்! மாமாயா!
தளரா உடலம் என தாவி சரிந்து போம் போது
இளையா துன தாள் ஒருங்கப் பிடித்துப் போத இசை நீயே.–5-8-8–சரீரமானது கட்டுக் குலையா என் பிராணனும் சரீரத்தை விட்டுப் பேரக் கடவ போதாயிற்று இப்போது -அங்கணம் அன்றியே அந்திம ஸ்ம்ருதியை அபேக்ஷிக்கிறார் ஆனாலோ என்னில் -அந்திம ஸ்ம்ருதி ஒழிய சித்தி இல்லாத அதிகாரி அல்லாமையாலே அத்தை சொல்லுகிறது அன்று -இவன் பக்கல் இது இல்லாத போது அவன் அஹம் ஸ்மராமி என்கையாலே விஸ்லேஷ வியசனத்தால் சரீரமும் தளர்ந்து பிராணனும் சரீரத்தை விட்டுப் போம் தசையாயிற்று இப்போது என்கை-

வாரா அருவாய் வரும் என் மாயா! மாயா மூர்த்தியாய்!
ஆரா வமுதாய் அடியேன் ஆவி அகமே தித்திப்பாய்!
தீரா வினைகள் தீர என்னை ஆண்டாய்! திருக்குடந்தை
ஊராய்! உனக் காட்பட்டும் அடியேன் இன்னம் உழல்வேனோ?–5-8-10-(3427)-உனக்கு ஸ்வம்மான என் நெஞ்சின் உள்ளே உன் போக்யதையை ஆவிஷ் கரித்து அனுபவிப்பித்தவனே-

பிறந்த வாறும் வளர்ந்த வாறும் பெரிய பாரதம் கை செய்து ஐவர்க்குத்
திறங்கள் காட்டி யிட்டுச் செய்து போன மாயங்களும்
நிறந்த னூடு புக்கென தாவியை நின்று நின்று ருக்கி உண்கின்ற இச்
சிறந்த வான் சுடரே! உனை என்று கொல் சேர்வதுவே?–5-10-1-(3440) தோல் புரையே போகாதே மர்மத்திலே புக்கு –துர்யோதனாதிகள் நசித்துப் போனார்கள் -பாண்டவர்கள் ராஜ்ஜியம் பெற்றுப் போனார்கள் -இவரை அந்த குண சேஷ்டிதங்கள் மர்மத்திலே நலியா நின்றது – விரஹத்தாலே அவசன்னமான என் ஆத்மாவை –எல்லாரும் மஹா பாரதத்தில் கேட்டு தரிக்கிறது இறே-இடை விடாதே நின்று நின்று –உருக்கி உண்கின்ற-சிதிலமாகி முடிகின்ற –முடியவும் மாட்டாதே ஜீவிக்கவும் ஒட்டாதே நலிந்த படி-இச்-சிறந்த வான் சுடரே!-நாட்டுக்கு பரமபதம் ஏறப் போனான் என்ற பேராய் -இவருள்ளே புகுந்தான் –தகுதியாய் அபரிச்சேதயமான அழகை உடையவனே

மேவி நைந்து நைந்து விளையாடலுறாள் என்சிறுத்
தேவி போய் இனித் தன் திருமால் திருக் கோளூரில்
பூவியல் பொழிலும் தடமும் அவன்கோயிலும் கண்டு
ஆவிஉள் குளிர எங்ஙனே உகக்குங்கொல் இன்றே?–6-7-5-(3521) ஆவிஉள் குளிர-கமர் பிளந்த ஹிருதயம் மறு நனையும் படி-எங்ஙனே உகக்குங்கொல் இன்றே?–எங்கனே பிரிய படுகிறாளோ -இங்கே இருந்து நினைத்துப் பட்ட கிலேசத்தை கண்ட நான் அந்த அனுபவ ப்ரீதி காணப் பெற்றிலேன் இன்றே -எனக்கு அவளை பிரிந்த சோகமே யாய்ச செல்லுகிறது -அவளுக்கு நல்விதிவாய் ப்ரீதியோடே செல்லுகிறது இறே –

விண்மீ திருப்பாய்! மலைமேல் நிற்பாய்! கடற்சேர்ப்பாய்!
மண்மீ துழல்வாய்! இவற்றுள் எங்கும் மறைந்துறைவாய்!
எண்மீ தியன்ற புறஅண் டத்தாய்! எனதாவி
உண்மீ தாடி உருக்காட் டாதே ஒளிப்பாயோ!–6-9-5-(3553)–என்னுடைய ஹ்ருதயத்தில் உள்ளே மிகவும் பிரகாசித்து -என்னுதல் -அந்தர் பஹிச்ச வர்த்தித்து என்னுதல் -பக்தா நாம் என்கிற வடிவை எனக்கு காட்டாதே மறைய நின்றால் ஜீவிப்பனோ-

அறிவி லேனுக்கு அருளாய் அறிவார் உயிரானாய்!
வெறிகொள் சோதி மூர்த்தி! அடியேன் நெடுமாலே!
கிறிசெய்து என்னைப் புறத்திட்டு இன்னம் கெடுப்பாயோ?
பிறிதொன்று அறியா அடியேன் ஆவி திகைக்கவே.–6-9-8-(3546)-பேறு அவனாலே யானாள் இழவும் அவனாலே என்னலாம் இறே -ஸ்தநந்த்யபிரஜை கிணற்றில் விழுந்தால் -தாயார் தள்ளினாள் என்னுமா போலே-பிறிதொன்று அறியா அடியேன் ஆவி திகைக்கவே.–அநந்ய கதியாய் உன் கை பார்த்து இருக்கிற நான் -நெஞ்சு கலங்கும்படியாக –

ஆவி திகைக்க ஐவர் குமைக்கும் சிற்றின்பம்
பாவி யேனைப் பல நீ காட்டிப் படுப்பாயோ?
தாவி வையம் கொண்ட தடந்தா மரைகட்கே
கூவிக் கொள்ளும் காலம் இன்னம் குறுகாதோ.–6-9-9-நெஞ்சு கலங்கும் படி-ஐவர் குமைக்கும் -பஞ்ச இந்திரியங்களும் விஷயங்களில் மூட்டி நலியும் படியான -ஐவர் -என்று சேதன சமாதியாலே சொல்லுகிறது -நலிவின் மிகுதியால்-

கொழுந்து வானவர்கட்கு!’ என்னும்’குன்றேந்திக் கோ நிரை காத்தவன்!’ என்னும்;
அழும் தொழும் ஆவி அனல வெவ்வுயிர்க்கும்; ‘அஞ்சன வண்ணனே!’ என்னும்;
எழுந்து நின்று மேல் நோக்கி இமைப்பிலள் இருக்கும்; ‘எங்ஙனே நோக்குகேன்?’ என்னும்;
செழுந்தடம் புனல் சூழ் திருவரங் கத்தாய்! என் செய்கேன் என் திரு மகட்கே?–7-2-8-(3579)தொழுத இடத்திலும் முகம் காட்டக் காணாமையாலே அதாஹ்யமான ஆத்மவஸ்து அக்னி மயமாம் படி நெடு மூச்சு எறியா நின்றாள்-

என் திரு மகள் சேர் மார்பனே!’ என்னும்; ‘என்னுடைய ஆவியே!’ என்னும்;
‘நின் திரு எயிற்றால் இடந்து நீ கொண்ட நிலமகள் கேள்வனே!’ என்னும்;
‘அன்றுரு ஏழும் தழுவி நீ கொண்ட ஆய்மகள் அன்பனே!’ என்னும்;
தென் திரு அரங்கம் கோயில் கொண் டானே! தெளிகிலேன் முடிவு இவள் தனக்கே–7-2-9-என் என்கிற இடம்  திரு மகளில் அந்வயிக்கிறது -மார்பனே என்கிற இடத்தில் அந்வயிக்கிறது அன்று -எனக்கு ஸ்வாமி நியான பிராட்டியை திரு மார்பிலே யுடையவனே என்னா நின்றாள் -இவ்வதி பிராவண்யம் பிராட்டி அடியாக வந்தது என்கை ‘என்னுடைய ஆவியே!’ என்னும்;-இவளுடைய பிராணன் பஞ்ச வ்ருத்தியாய் அன்று இருப்பது -ஒரு மிதுனமாயிற்று இவளுக்கு பிராணன் –திருமகள் சேர்மார்பனாய்க் கொண்டு எனக்கு தாரகன் ஆனவனே என்னும் –

ஏழையர் ஆவி உண்ணும் இணைக் கூற்றங் கொலோ அறியேன்
ஆழியங் கண்ண பிரான் திருக்கண்கள் கொலோ அறியேன்
சூழவும் தாமரை நாண் மலர் போல் வந்து தோன்றுங் கண்டீர்
தோழியர் காள்!அன்னைமீர்!என் செய்கேன் துயராட்டியேனே.–7-7-1-ஆசைப்பட்ட விஷயம் கிடையாது என்றாலும் மீள மாட்டாத சபலைகள் யுடைய பிராணனை முடிக்கும் -ராம சரம் போலே ஒப்பனை குறி அழியாது இருக்க பிராணனைத் துணிக்கும்-புருஷர்க்கும்-பருவம் நிரம்பி ஹிதம் சொல்லும் ஸ்த்ரீகளும் பாதை இல்லை –

ஆட்டியும் தூற்றியும் நின்று அன்னைமீர்! என்னை நீர் நலிந்து என்?
மாட்டுயர் கற்பகத்தின் வல்லியோ கொழுந்தோ அறியேன்
ஈட்டிய வெண்ணெய் உண்டான் திருமூக்கு எனதாவி யுள்ளே
மாட்டிய வல் விளக்கின் சுடராய் நிற்கும் வாலியதே.–7-7-2-(3628) -உருவு வெளிப்பட்டால் வெண்ணெய் நாற்றமும் பிரத்யஷிக்கிற தாயிற்று இவளுக்கு -ஆஸ்ரித ஸ்பர்சம் உள்ளதொரு த்ரவ்யத்தால் அல்லது செல்லாத -களவிலே இழிந்து பிடியுண்டால் -அத்தை இல்லை செயகைக்காக முகத்திலே வெண்ணெய் பூசிக் கொள்ளுமே -அவ் வெண்ணெய் நாற்றம் பிரத்யஷிக்கிற படி -நாங்கள் காண்கிறிலோமீ என்ன
எனதாவி யுள்ளே-என் ஹிருதயத்தின் உள்ளே-

என்று நின்றே திகழும் செய்ய ஈன்சுடர் வெண் மின்னுக்கொல்?
அன்றிஎன் ஆவி அடும் அணி முத்தங்கொலோ? அறியேன்
குன்றம் எடுத்த பிரான் முறுவல் எனது ஆவி அடும்
ஒன்றும் அறிகின்றிலேன் அன்னைமீர்!எனக்கு உய்விடமே.–7-7-5-தோன்றி மாயாதே நித்தியமாய் நின்று விளங்கா நிற்பதாய் சிவந்த சுடரை ஈனா நின்ற வெள்ளை மின்னோ -அசிராம்சு -என்னா நிற்பார்கள் இத்தை -என்னை நலிகைக்கு உறுப்பாக நித்யத்வத்தை ஏறட்டுக் கொண்டது -திரு முத்தின் நிரை திரு வதரத்தில் பழுப்பை ஈனுகிறாப் போலே யாயிற்று சேர்த்தி அழகு இருப்பது–அங்கனம் இன்றியே என் பிராணனை முடிக்கிற திரு முத்து நிரை தானேயோ அறிகிறிலேன்-அணி முத்தம் -அணி வகுத்து ஏறினால் போல் தந்த பங்க்திகள் பாதகமாய் இருக்கிற படி என்னவுமாம் –-கீழில் திரு முத்தும் திரு வதரமும் சேர்ந்த சேர்த்தி பாதகமான படி சொல்லிற்று -அணி முத்தம் என்று திரு முத்துக்கள் அந்யோன்யம் சேர்ந்த சேர்த்தி பாதகமானபடி சொல்லிற்று-குன்றம் எடுத்த பிரான் முறுவல் எனது ஆவி அடும்-கோவர்த்தன உத்தாரணம் பண்ணின உபகாரகனுடைய முறுவல் என்னுடைய பிராணனை நலியா நின்றது -பிரிவால் பட்ட நலிவு எல்லாம் தீரும்படி பெண்கள் முகங்களில் பண்ணின ஸ்மிதம் எனக்கு ஒருத்திக்குமே பாதகம் ஆகா நின்றது-

காண்மின்கள் அன்னையார்காள்! என்று காட்டும் வகை அறியேன்!
நாண் மன்னு வெண்திங்கள் கொல்,நயந்தார்கட்கு நச்சிலை கொல்
சேண் மன்னு நால் தடந் தோள் பெருமான் தன் திரு நுதலே?
கோண் மன்னி ஆவி அடும் கொடியேன் உயிர் கோளிழைத்தே.–7-7-7-(3633) இங்கு உயிர் -பிராணன் -அழகு பாதகமாம் படி பாபத்தை பண்ணின என் பிராணனை முடிக்கையில் துணிந்து -கொள்கையில் அபி நிவேசித்து பிராணனை முடியா நின்றது -தோல் புரை போகை அன்றிக்கே சத்தையை அழியா நின்றது-

தேவிமார் ஆவார் திருமகள் பூமி ஏவ மற்ற அமரர் ஆட் செய்வார்
மேவிய வுலகம் மூன்றவை யாட்சி வேண்டு வேண்டுருவம் நின்னுருவம்
பாவியேன் தன்னை யடுகின்ற கமலக் கண்ணது ஓர் பவளவாய் மணியே
ஆவியே அமுதே அலை கடல் கடைந்த அப்பனே காணுமாறு அருளாயே–8-1-1-ஆவியே -ஒரு ஆவி விசேஷம் அன்று இவருக்கு பிராணன் -நாய்ச்சிமாரோடும் விபூதியோடும் திவ்ய விக்ரஹத்தோடும் கூடின சர்வாதிக வஸ்து வாயிற்று இவருக்கு பிராணன் – அமுதே -தாரக மாத்ரமாய் இருக்கை அன்றிக்கே நிரதிசய போக்ய பூதன் ஆனவனே-அலை கடல் கடைந்த அப்பனே-நிரதிசய போக்யனாய் இருந்த உன்னை அநாதரித்து புறம்பே ஓர் உப்புச்சாறு அமையும் என்று இருப்பார்க்கு உடம்பு நோவக் கடல் கடைந்து கொடுக்கும் உபகாரகனே-காணுமாறு அருளாயே–எனக்கு கடல் கடைய வேண்டா -வடிவைக் காட்ட அமையும் -இவருக்கு பிராப்யம் அம்ருதம் அன்று –காண்கை -உபாயமும் கடல் கடைகை அன்று –அருளே -ப்ராப்ய ப்ராபகம் இரண்டும் ஒன்றே என்று இருப்பார்க்கு கார்யம் செய்யலாகாது என்கை –

அல்லாதோர் அரணும் அவனில் வேறில்லை அது பொருளாகிலும் அவனை
யல்ல தென்னாவி யமர்ந்தணை கில்லாது ஆதலால் அவனுறைகின்ற
நல்ல நான் மறையோர் வேள்வியுள் மடுத்த நறும் புகை விசும்பொளி மறைக்கும்
நல்ல நீள் மாடத் திருச் செங்குன்றூரில் திருச் சிற்றாறு எனக்கு நல் அரணே-8-4-5-(3708)-திருச் செங்குன்றூரில் நின்று அருளினவனை அல்லது என் மனஸ்ஸூ சேர்ந்து அணையாது -திருவடி -பாவோ நான்யத்ர கச்சதி -என்றது பரம பதத்தில் பிராப்தி இல்லாமையோ-ராம அவதாரத்தில் பாவ பந்தத்தாலே இறே -அப்படியே இவரும் -திருச் செங்குன்றூர்–

கூக்குரல் கேட்டும் நம் கண்ணன் மாயன் வெளிப்படான்
மேற் கிளை கொள்ளேன் மின் நீரும் சேவலும் கோழி காள்
வாக்கும் மனமும் கருமமும் நமக்கு ஆங்கு அதே
ஆக்கையும் ஆவியும் அந்தரம் நின்று உழலுமே–9-5-4-வியசன வாசனையால் தேஹமும் பிராணனும் நடுவே நின்று க்லேசப்படுகிற இத்தனை -பிடித்து விட்ட கொம்பு போலே வாசனையே உள்ளது -நோவு பட வேண்டுவது யுண்டு -உங்களுக்கு நலிகைக்கு ஆஸ்ரயம் இல்லை –

அந்தரம் நின்று உழல்கின்ற யானுடைப் பூவைகாள்
நும் திறத்து ஏதும் இடை இல்லை குழறேன்மினோ
இந்திர ஞாலங்கள் காட்டி இவ் ஏழ் உலகும் கொண்ட
நம் திரு மார்வன் நம் ஆவி உண்ண நன்கு எண்ணினான்–9-5-5-(3829)–நம் திரு மார்வன் -பிரணயித்தவத்தால் வந்த ப்ரஸித்தியை எனக்கு காட்டி -பிராட்டியோடு பழகிற்றும் பிரணயியாய் அன்று -அத்தைக் காட்டி கண்டாரை அகப்படுத்திக் கொள்ளுகைக்காக -சில பொய்களைக் காட்டி மஹா பலி பக்கலிலே நின்றும் பூமியைக் கொண்டால் போலே கலந்து பரிமாறுகிறான் என்று தோற்றும் படி சில பொய்களைச் செய்து விஸ்லேஷிக்கை -என்னை முடிக்கைக்கு உபாயம் என்றுமாம் -நம் ஆவி உண்ண நன்கு எண்ணினான்–நம்மை முடிக்கைக்கு நல் விரகு தானே பார்த்தான் -உங்களுக்கு இங்கு அவகாசம் இல்லை -சர்வ சக்தியானவன் -உத்தியோகித்த கார்யத்திலே குறை கிடப்பதாய் அதிலே நீங்கள் சஹகரிக்கிறி கோளோ-நம்மை முடிக்க பார்த்த பார்வை அழகிதாக பார்த்தான் என்று தன்னிலே நொந்து சொல்லுகிறாள் -என்றுமாம் –

பாவியேன் மனத்தே நின்று ஈருமாலோ வாடை தண் வாடை வெவ்வாடை யாலோ
மேவு தண் மதியம் வெம் மதியமாலோ மென் மலர்ப் பள்ளி வெம் பள்ளி யாலோ
தூவியம் புள்ளுடைத் தெய்வ வண்டுதைத்த எம் பெண்மை யம் பூவி தாலோ
ஆவியின் பரமல்ல வகைகளாலோ யாமுடை நெஞ்சமும் துணை யன்றாலோ–9-9-4-(3872) – கலக்கிற போது அவன் பரிமாறின வகைகள் ஆஸ்ரயத்தின் அளவன்று என்னுதல் -பாதக பதார்த்தங்களினுடைய பாதிப்பு ஆத்ம வஸ்துவின் அளவன்று என்னுதல்-

அவனுடை யருள் பெறும் போதரிதால் அவ்வருள் அல்லன வருளும் அல்ல
அவன் அருள் பெறுமள வாவி நில்லாது அடு பகல் மாலையும் நெஞ்சும் காணேன்
சிவனோடு பிரமன் வண் திரு மடந்தை சேர் திரு வாகம் எம்மாவி ஈரும்
எவன் இனிப் புகுமிடம் எவன் செய்கேனோ ஆருக்கு என் சொல்லுகேன் அன்னைமீர்காள்–9-9-6-(3874)-அவன் பிரசாதம் கிட்டும் அளவும் பிராணன் தரிக்கிறது-இல்லை – க்ரம ப்ராப்தியை சஹிப்பதொரு பிராணனை பெற்றோம் ஆகில் ஆறி இருக்கலாம் இறே–பிராட்டியோடு -அந்நிய பரரான ருத்ராதிகளோடு வாசி அற உடம்பு கொடுக்கும் சீலம் ஸ்மாரகமாய் நித்தியமான ஆத்மாவை முடியா நின்றது -அந்நிய பரர்க்கு எளிதான உடம்பு கிடீர் எனக்கு அரிதாய்த்து –

தகவிலை தகவிலை யே நீ கண்ணா தடமுலை புணர்தொறும் புணர்ச்சிக்கு ஆராச்
சுகவெள்ளம் விசும்பு இறந்து அறிவை மூழ்க்கச் சூழ்ந்து அது கனவு என நீங்கி ஆங்கே
அக உயிர் அகம் அகம் தோறும் உள் புக்கு ஆவியின் பரம் அல்ல வேட்கை அந்தோ
மிக மிக இனி உன்னை பிரிவை ஆமால் வீவ நின் பசு நிரை மேய்க்கப் போக்கே–10-3-2-(3914) ஆச்ரயத்தின் அளவன்றிக்கே அபி நிவேசம் பெருகி வாரா நின்றது –சம்ச்லேஷ ஸூகம் புக்க இடம் எங்கும் ஆற்றாமை யாய்த்து -அணு பரிமாணமாக ஆத்மாவால் பொறுக்கும் அளவன்று ஆசை -ஸூகமும் துக்கமும் ஸ்வரூபேணா வஸ்திதியும்-என்று மூன்று –ஸ்வரூபேணா வஸ்திதியில் நிற்கிறது இல்லை –

வீவன் நின் பசு நிரை மேக்கப் போக்கு வெவ் உயிர் கொண்டு எனது ஆவி வேமால்
யாவரும் துணை இல்லை யான் இருந்து உன் அஞ்சன மேனியை ஆட்டம் காணேன்
போவது அன்று ஒரு பகல் நீ அகன்றால் பொரு கயல் கண்ணினை நீரும் நில்லா
சாவது இவ் ஆய்க் குலத்துக்கு ஆய்ச்சி யோமாய் பிறந்த இத் தொழுத்தையோம் தனிமை தானே–10-3-3-(3915)-உன் போக்கை நினைத்து வெவ்விதாக நெடு மூச்செறிந்து -அத்தாலே ஹிருதயம் உலர்ந்து -விரஹ அக்னியாலே வேவா நின்றது-

தொழுத்தையோம் தனிமையும் துணை பிரிந்தார்- துயரமும் நினைகிலை கோவிந்தா நின்
தொழுத்தனில் பசுக்களையே விரும்பி துறந்து எம்மை இட்டு அவை மேய்க்கப் போதி
பழுத்த நல் அமுதின் இன் சாற்று வெள்ளம் பாவியேன் மனம் அகம் தோறும் உள் புக்கு
அழுத்த நின் செங்கனி வாயின் கள்வப் பணி மொழி நினைதொறும் ஆவி வேமால்–10-3-4-தனக்கு ஆஸ்ரயமான பிராணனானது வேவா நின்றது -க்ஷணிக பதார்த்தம் போலே உத்பத்தியும் விநாசமுமாய் செல்லா நிற்கை -அக்னி ஆஸ்ரயாசியாய் இறே இருப்பது –

பணி மொழி நினைதொறும் ஆவி வேமால் பகல் நிரை மேய்க்கிய போய கண்ணா
பிணியவிழ்மல்லிகை வாடை தூவப் பெரு மத மாலையும் வந்தன்றாலோ
மணி மிகு மார்வினின் முல்லைப் போது என் வன முலை கமழ்வித் துன் வாயமுதம் தந்து
அணி மிகு தாமரைக் கையை யந்தோ அடிச்சியோம் தலை மிசை யணியாய்-10-3-5-பிரிவை நினைத்து பிரியேன் என்று சொல்லுகிற உன் வார்த்தை போலே –உன்னைப் பிரியாமைக்கு சொல்லுகிற வார்த்தை அல்ல -உன்னது கள்வப் பணி மொழி யாகையாலே பொய்-இது அனுபவத்துக்கு பாசுரம் இட்டுச் சொல்லுகிற வார்த்தை யாகையாலே மெய்-

அவத்தங்கள் விளையும் என் சொல் கொள் அந்தோ அசுரர்கள் வன்கையர் கஞ்சன் ஏவ
தவத்தவர் மறுக நின்று உழி தருவர் தனிமையும் பெரிது உனக்கிராமனையும்
உவத்திலை உடன் திரிகிலையும் என்று என்று ஊடுற வென்னுடை யாவி வேமால்
திவத்திலும் பசு நிரை மேய்ப்பு உவத்தி செங்கனி வாய் எங்கள் ஆயர் தேவே–10-3-10-உன்னை போக்கன்றே என்னை நலிகிறது -அவனை ஒழியத் திரிகிற இதுவே என் நெஞ்சை மாறுபாடு உருவச் சுடா நின்றது-

கூவிக் கொள்ளாய் வந்து அந்தோ என் பொல்லாக் கருமாணிக்கமே
ஆவிக்கு ஓர் பற்றுக் கொம்பு நின்னலால் அறிகின்றிலேன் யான்
மேவித் தொழும் பிரமன் சிவன் இந்த்ரன் ஆதிக்கெல்லாம்
நாவிக் கமல முதல் கிழங்கே உம்பரந்ததுவே–10-10-3-(3992)—என்னஆத்மாவுக்கு உஜ்ஜீவன ஹேதுவாய் இருப்பதொன்று உன்னை ஒழிய வேறு நான் அறிகிறிலேன்-

எனக்கு ஆரா அமுதமாய் எனது ஆவியை இன்னுயிரை
மனக்கு ஆராமை மன்னி உண்டிட்டாய் இனி உண்டு ஒழியாய்
புனக்காயா நிறத்த புண்டரீகக் கண் செங்கனி வாய்
உனக்கு ஏற்கும் கோல மலர்ப் பாவைக்கு அன்பா என் அன்பேயோ–10-10-6-எனக்கு ஆரா அமுதமாய் -தேவ ஜாதியினுடைய உப்புச் சாறு அன்றிக்கே –சதா ஸேவ்யமுமாய்-நித்ய ஸூ ரிகள் எல்லாரும் கூட அனுபவிக்கும் உன்னை -சம்சாரியான எனக்குத் தந்தாய் –-எனது ஆவியை-என்னது என்னும் அதுவே ஹேதுவாக காமுகர் அபிமத விஷயத்தில் அழுக்கை விரும்புமா போலே என்னுடம்பை விரும்பினாய் –
இன்னுயிரை-அது தன்னை நன்று என்று விரும்புகையாலே அதிலும் தண்ணிதான ஆத்மாவை விரும்பினாய் –இன்னுயிர் என்று செவ்வாய் கிழமையை மங்கள வாரம் என்னுமா போலே -என்னுதல் -அவன் தலையால் சுமக்கிற படியால் என்னுதல் –

————————————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்–
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ பிரதிவாதி பயங்கர அண்ணண் ஸ்வாமிகள் அருளிச் செய்த செய்ய தாமரைத் தாளிணை வாழியே – பாசுர வியாக்யானம்

திருநட்சத்திரம் : ஆடி பூசம்
அவதார ஸ்தலம் : காஞ்சிபுரம் (திருத்தண்கா -தீப பிரகாசர் சந்நிதிக்கு அருகில்)முடும்பை நம்பி திருவம்சத்தின் பரம்பரையில் ஹஸ்திகிரி நாதராகப் பிறந்த இவர், அண்ணா என்றும் அழைக்கப்பட்டு, பிரதிவாதி பயங்கரர் எனப் பிரபலமாக அறியப்பட்டார்.
வேதாந்த தேசிக கடாக்ஷ விவ்ருத்த போதம்
காந்தோபயந்த்ரு யமிந: கருணைக பாத்ரம்
வத்ஸாந்வவாயமநவத்ய குணைருபேதம்
பக்த்யா பஜாமி பரவாதி பயங்கரார்யம் -தனியன்:

–

செய்ய தாமரை தாளிணை வாழியே சேலை வாழி திரு நாபி வாழி
துய்ய மார்பும் புரி நூலும் வாழியே சுந்தரத் திருத் தோளிணை வாழியே
கையும் ஏந்திய முக்கோலும் வாழியே கருணை பொங்கிய கண்ணினை வாழியே
பொய்யிலாத மணவாள மா முனி புந்தி வாழி புகழ் வாழி வாழியே

அடியார்கள் வாழ அரங்க நகர் வாழ
சடகோபன் தண் தமிழ் நூல் வாழ -கடல் சூழ்ந்த
மன்னுலகம் வாழ மணவாள மா முனியே
இன்னும் ஒரு நூற்று ஆண்டு இரும் –

–

செய்ய தாமரை தாளிணை வாழியே
சவுந்தர்யம் முதலான கல்யாண குணங்களின் இருப்பிடமான மணவாள மா முனிகளைப் பாதாதி கேஸமாக பரிவுடன் மங்களா ஸாஸனம் செய்து அருளுகிறார் ஸ்ரீ பிரதிவாதி பயங்கர அண்ணா ஸ்வாமிகள்–செய்ய தாமரை பாடிய சீர் அண்ணன் -என்றே ஸ்ரீ பிரதிவாதி பயங்கர அண்ணண் ஸ்வாமிகளுக்கு நிரூபகம்-

மணவாள மா முனிகளின் திருவடிகளைப் பொன்னடியாம் செங்கமலம் என்று அனைவரும் கூறுவர் –பிள்ளை லோகம் ஜீயர் பொன்னடியாம் செங்கமலப் போதுகள்-என்கிறார் –இன்புறும் தொண்டர் சேவடி ஏத்தி வாழ்த்துதம் என்நெஞ்சமே -என்னும்படி அடியார்களின் திருவடிகளை ஸ்துதிப்பதே நிலை நின்ற ஸ்வரூபம் -இவர் மணவாள மா முனிகளின் திருவடிகளில் ஈடுபடும் படியாக அத்திருவடிகள் அழகும் நிறமும் கொண்டு போக்யமாய் உபாய பூர்த்தியையும் யுடையதாய் இருக்கின்றன –அடியைத் தொடரும்படி இவருக்கு ராக சவ் மனஸ்ய பத ஸவ்ப்ராத்ரங்கள் உண்டாயிற்று என்கிறார் ஜீயர் –திருவடிகள் ராகம் -சிவப்பு -பதம் -திருவடிகள் -ஸவ்ப்ராத்தம் -அவற்றின் சேர்த்தி –
அண்ணாவின் சொற்கள் -ராகம் -அன்பு -பதம் -அடி -சொற்கள் -ஸவ்ப்ராத்தம் -அவற்றின் சேர்த்தி அழகு -மணவாள மா முனிகளின் இணை யடிகளின் இணையில்லா அழகுக்கு ஏற்றவாறு இவரது அன்பு கூர்ந்த மங்களா ஸாஸன வாக்கியமும் அமைந்து பரிமளிக்கிறது –

சேலை வாழி திரு நாபி வாழி
திருவரையில் பாங்காக ஆஜங்கம் -முழங்கால் -தழைத்துடுத்த -திருப்பரிவட்டத்தின் அழகில் திரு உள்ளம் சென்று மங்களத்தை ஆஸாசிக்கிறார் –சந்திரனைச் சூழ்ந்த பரிவேஷம் போலே யாயிற்று திருவரைக்குத் திருப் பரிவட்டத்தோடே சேர்த்தி –ஸூதா நிதி மிவஸ்வைர ஸ்வீ க்ருதோ தக்ர விக்ரஹம் -என்னைக் கடவது இறே -என்கிறார் ஜீயர் –மணவாள மா முனிகளின் காஷாயம் அணிந்திருக்கும் அழகு சந்த்ரனைச் சுற்றி ஒளி வட்டம் சூழ்ந்து சோதி எங்கும் பரந்துள்ளது -என்கிறார் –
அந்தி போல் நிறத்தாடையும் என்றதும் உந்தி மேலதன்றோ என்று ஆழ்வார் பகவானிடம் ஈடுபட்டது போலே-சவுந்தர்ய சாகரம் இட்டளப்பட்டுச் சுழித்தால் போலே இருக்கிற திருநாபியின் வைலக்ஷண்யத்தைக் கண்டு சேலை வாழி திரு நாபி வாழியே -என்கிறார் –மடவார்களின் உந்தித் சுழியிலே சுழலும் மனஸ்ஸை மீட்டுத் தன்னிடத்திலே ஆழங்கால் படுத்த வல்லது மணவாள மா முனிகளின் திரு நாபி –

துய்ய மார்பும் புரி நூலும் வாழியே
திரு நாபிக்கு மேலாய் விசாலமாய் விமலமாய் ஸூந்தரமாய் இருக்கிற திருமார்பையும் அதனோடு சேர்ந்த திரு யஞ்ஞா உபவீதத்தையும் கண்டு காப்பிடுகிறார் –
மார்புக்குத் தூய்மை யாவது
நெஞ்சத்துப் பேராது நிற்கும் -பெருமானைக் கொண்டிருப்பது -அத்தால் ஹ்ருதயம் சவும்ய ரூபமாய் இருக்கிறது –கேசவன் முதலான பன்னிரு திருநாமங்களில் மாதவனின் இடம் -மார்பு –
மார்வம் என்பதோர் கோயில் அமைத்து மாதவன் என்னும் தெய்வத்தை நாட்டி -என்றார் ஆழ்வார் -திருவுக்கு இடமாய்த்து பகவானின் திருமார்பு -திருமாலுக்கு இடமாய்த்து ஆசார்யரின் திரு மார்பு -ஆஸ்ரிதர்களுக்கு நன்மையையே சிந்திக்கும் திரு மார்பு -ஸோபிதம் யஞ்ஞ ஸூத்ரேண -என்று திரு மார்போடு சேர்ந்து இழுக்கும் யஞ்ஞ உபவீதம் -இதற்கு முந்நூல் என்று பெயர் -இதுவே மெய்ந்நூல் -இது பொய்ந் நூல்களையும் கள்ள நூல்களையும் உண்மையன்று என்றும் உணர்த்துகிறது -துய்ய மார்புக்கும் முப்புரி நூலுக்கும் பல்லாண்டு –

சுந்தரத் திருத் தோளிணை வாழியே
மந்த்ரம் நாட்டி மதுரக் கொழுஞ்சாறு கொண்ட சுந்தரத் தோளுடையான் -என்று ஆண்டாள் திருமாலிருஞ்சோலை அழகரிடம் ஈடுபட்டார் –மறை பாற்கடல் கடைந்து மெய்ப்பொருள் உணர்த்தித் தத்துவப் பொருளைக் காட்டிய அழகிய மணவாள மா முனிவரின் தோள் அழகிலே ஈடுபட்டு அண்ணா சுந்தரத் திருத்தோளிணை வாழியே -என்கிறார் –தோள் கண்டார் தோளே கண்டார் என்னும்படி அழகு நிறைந்து கண்டவர் தம் மனம் கவரும் காண் தகு தோள் அண்ணல் மா முனிகள் –

கையும் ஏந்திய முக்கோலும் வாழியே
அவ்வோ காலங்களில் ஸாஸ்த்ர ப்ரமாணங்களினால் உபய விபூதி நாயகனான ஸர்வ ரக்ஷகனையும் ரக்ஷிக்கும் திருத்தோள்கள் -சங்கு சக்கர அடையாளங்களால் விளங்கும் திருத் தோள்கள் -தொண்டக் குலத்துக்குத் தமிழ் வேதமான திருவாய் மொழியின் அர்த்தங்களை உபதேசித்து அருளும் பொழுது காட்டும் ஹஸ்த முத்ரை -ஞான முத்ரை -உந் நித்ர பத்ம ஸூபகாம் உபதேஸ முத்ராம் -என்ற உபதேஸ முத்ரையோடே கூடின திருக்கையும் -பாஷண்டிகளுக்கு வஜ்ர தண்டமாயும் -வேதாந்த ஸார ஸூக தர்சன தீப தண்டமாயும் இருக்கும் தத்வ த்ரயத்தை விளக்கும் த்ரிதண்டத்தைக் கையிலே யந்திய அழகும் பல்லாண்டு பல்லாண்டு என்று மங்களா ஸாஸனம் செய்யத் தூண்டி -கையும் ஏந்திய முக்கோலும் வாழியே -என்கிறார் –

கருணை பொங்கிய கண்ணினை வாழியே
ஸ்மயமான முகாம் போஜம் தயமாந த்ருகஞ்சலம் -என்னும்படி -கருணை பொழியும் திருக்கண்கள் -அலர்ந்த தாமரைப் பூவில் இரண்டு வண்டுகள் அமர்ந்து இருப்பது போல் புன் முறுவலோடு கூடின தாமரை போன்ற முகத்தில் திரு உள்ளத்தில் பொங்கும் கருணையை வெளிப்படுத்தும் திருக்கண்கள் -கண்ணுக்கு அழகு கருணையுடன் காணல் -இவர் மணவாள மா முனிகளின் திருக் கண்களுக்குத் தோற்று-ஜிதந்தே புண்டரீகாக்ஷம் என்கிறார் –
கட் கண் என்றும் உட் கண் என்றும் கண்கள் இரு வகை – நேத்ரேண ஜ்ஞாநேந -என்று ஞான ஸஷுஸ்ஸூக்களைக் கொண்டவர் என்றும் பொருளாகும் -இதனால் ஸ்வரூப வைலக்ஷண்யமும் ஜ்ஞாத வைலக்ஷண்யமும் சொல்லப் பட்டதாயிற்று–

பொய்யிலாத மணவாள மா முனி புந்தி வாழி
மா முனிகள் விஷயத்தில் சொன்னவை எல்லாமே எதார்த்தமானவை -காமாதி தோஷ ஹரம் ஆத்ம பதாஸ்ரிதாநாம் -என்று ஆஸ்ரிதர்களை அஸத்வாதி தோஷங்கள் நெருங்காமல் இருக்கும்படி கடாக்ஷிப்பவர் –பொய்யிலாத -என்பது புத்திக்கு விசேஷணம் -இராமானுசன் மெய்ம் மதிக்கடலே —என்கிறபடியே உண்மை நல் ஞானமாகிய யதார்த்த மெய் ஞானத்தை யுடையவர் -என்று பொருள் -மணவாள மா முனிகளின் ஞானம் அதி விலக்ஷணம் -தத்வ த்ரயங்களையும் காண வல்லது –ஒண் தாமரையாள் கேள்வன் ஒருவனையே நோக்கும் உணர்வு –என்கிறபடியே ஸ்ரீ யபதியையே விஷயமாக உடையது –

புகழ் வாழி வாழியே
ஞான வைபவத்தால் வந்த புகழ் –தொல் புகழ் சுடர் மிக்கு எழுந்தது -என்றபடி எல்லையில்லாத பேரொளியுடன் ஒரு குறையும் இன்றி வாழ வேண்டும் என்கிறார்-சரம பர்வரான மணவாள மா முனிகள் விஷயத்தில் மங்களா ஸாஸனம் செய்வதே நமது கர்த்தவ்யம்

வாழி செந்தாமரைத் தாள் துவராடை மருங்கு கொப்பூழ்
வாழி முன்னூலுறை மார்பு முக்கோல் அங்கை வாழி திண் தோள்
வாழி செவ்வாய் விழி வாழ் பொன் நாமம் மருவு நுதல்
வாழி பொற் கோயில் மணவாள மா முனி வாழ் முடியே –பாதாதி கேச மாலை நிகமன பாசுரம் –

வாழி செந்தாமரைத் தாள் துவராடை மருங்கு கொப்பூழ்
வாழி முன்னூலுறை மார்பு முக்கோல் அங்கை வாழி திண் தோள்
வாழி செவ்வாய் விழி வாழ் பொன் நாமம் மருவு நுதல்
வாழி பொற் கோயில்
மணவாள மா முனிகளின் திருவடிகள் வாழியே
துவராடை வாழியே
இடை வாழியே
யஜ்ஜோபவீபம் விளங்கும் திரு மார்பு வாழியே
முக்கோல் ஏந்திய திருக் கை வாழியே
திருத்தோள்கள் வாழியே
பவளச் செவ்வாய் வாழியே
திருக்கண்கள் வாழியே
ராமானுஜ திவ்யோர்த்வ புண்ட்ரம் வாழியே
திரு நெற்றி வாழியே
திரு முடியே வாழியே
பொன் அரங்கின் மணவாள மா முனிகள் வாழியே –

—

ஸ்ரீ மதே ரம்ய ஜாமாத்ரு முநயே விததே நம
யத் ஸ்ம்ருதிஸ் ஸர்வ ஸித்தீ நாம் அந்தராய நிவாரிணீ –-யாவர் ஒருவரைப் பற்றிய நினைவு எல்லா வெற்றிகளுக்கும் இடையூறுகளை நீக்கி விடுமோ அந்த ஸ்ரீமன் மணவாள மா முனிகளை வணங்குகிறேன்–

ஸ்ரீ சைல தயா பாத்ரம் -( தீ பக்த்யாதி குணார்ணவம் யதீந்த்ர ப்ரவணம் வந்தே ரம்ய ஜா மாதரம் முநிம் )
என்று தொடங்கி அருளிச் செய்த சேனை முதலியார் நாயனார் (சேனை முதலியாருக்கு நாயனார் ஸ்வாமி -நம்பெருமாள் ) ஜீயருடைய கல்யாண குணங்களிலே தோற்று அடிமை புக்க படியைப் பிரகாசிப்பிக்கிறராய் நின்றார்-அவர் தம் அடியரான இவரும் அக் குணங்களுக்கும் ஸுந்தர்யாதி களுக்கும் ஆஸ்ரயமான திவ்ய மங்கள விக்ரஹத்திலே ஈடுபட்டு பாதாதி கேஸ அந்தமாக அனுபவித்துத் தம்முடைய பரிவின் மிகுதியாலே மங்களா ஸாஸனம் பண்ணின படியை அடைவே அருளிச் செய்கிறார் இதில்

செய்ய தாமரை பாடின சீர் அண்ணன் -என்று இறே இவர்க்கு நிரூபகம்-இப்படி மங்களா சாசனம் பண்ணுகிறவர்-தம்முடைய சேஷத்வ அனுகுணமாக-உன் பொன்னடி வாழ்க -என்னுமாப் போலே (பாத இலச்சினை வைத்தார்– பண்டு அன்று பட்டினம் காப்பே –பெரியாழ்வார் -5-2-8-) பொன்னடியாம் செங்கமலப் போதுகளுக்கு முந்துற மங்களா சாசனம் பண்ணுகையிலே ப்ரவ்ருத்தராகிறார் –

செய்ய தாமரை தாளிணை வாழியே சேலை வாழி திரு நாபி வாழி
துய்ய மார்பும் புரி நூலும் வாழியே சுந்தரத் திருத் தோளிணை வாழியே
கையும் ஏந்திய முக்கோலும் வாழியே கருணை பொங்கிய கண்ணினை வாழியே
பொய்யிலாத மணவாள மா முனி புந்தி வாழி புகழ் வாழி வாழியே

செய்ய தாமரை தாளிணை வாழியே-பிரஜை முலையில் வாய் வைக்கும்-நாண் மலராம் அடித் தாமரை -திருவாய் -3-3-9-இவை யாய்த்து –உன் இணைத் தாமரைகட்கு அன்புருகி நிற்குமது -திருவாய் -7-1-10- என்கிறபடியே-இதுவும் ஸ்வரூபமாய் இருக்கும்-இன்புறும் தொண்டர் சேவடி ஏத்தி -பெருமாள் திருமொழி -2-4-5-என்கிறபடியே வாழ்த்துகை இறே நிலை நின்ற ஸ்வரூபம்

செய்ய தாமரை தாளிணை வாழியே
இவர் அடியைத் தொடரும்படி (ராமானுஜ நூற்றந்தாதி -63)-ராக ஸுவ் மனஸ்ய பத ஸுப் ராத்ரங்கள் உண்டாயிற்று (ராகம் – சிவப்பு -அன்பு –பதம் -அடி -சொற்கள் –ஸுப்ராத்ரம் -சேர்த்தி )
அதாவது-அழகியதாய்ச் சிவந்த செவ்வித் தாமாரைப் பூப் போலே தர்ச நீயமுமாய் போக்யமுமாய்த் தாமரைப் பூவை நிறைத்து வைத்தால் போலே சேர்த்தி அழகையும் யுடைத்தாய் உபாய பூர்த்தியையும் யுடைத்தாய்த்துத் திருவடிகள் இருப்பது

உன் மீலத் பத்ம கர்பேத்யாதி -உத்தர தினசர்யா –5-என்றும்

உந்மீலத் பத்மகர்ப்பத்யுதிதலமுபரி க்ஷீரசங்காதகௌரம்
ராகாசந்த்ர ப்ரகாசப்ரசுர நகமணித்யோத வித்யோதமாநம் |
அங்குள்யக்ரேஷு கிஞ்சிந்நதமதிம்ருதுளம் ரம்யஜாமாத்ருயோகீ
திவ்யம் தத்பாதயுக்மம் திசது சிரசி மே தேசிகேந்த்ரோ தயாளு: || 6–மலர்ந்து கொண்டேயிருக்கிற தாமரைமலரின் உட்புறத்தின்-சிவந்த) காந்தி போன்ற காந்தியையுடைய அடிப் பகுதியை (உள்ளங்காலை)யுடையதும்,-உபரிமேற்பகுதியில், பாலின் திரட்சி போல் வெளுத்ததும், பௌர்ணமீ சந்த்ரனுடைய காந்தி போன்ற (வெளுத்த) காந்தியால் நிறைந்த அழகிய நகங்களின் காந்தியினால் விளங்காநிற்பதும் நகங்களின் நுனிப்பகுதிகளில், – சிறிது வளையையுடையதும்,- மிகவும் மெத்தென்றிருப்பதும்,அப்ராக்ருதமானதும், மிகச் சிறந்ததுமான,- (தமது) திருவடியிணையை, அடியேனுடைய தலையில், வைத்தருளவேணும்.

போதச் சிவந்து பரிமளம் வீசிப் புதுக்கணித்த சீதக் கமலத்தை நீரற வோட்டி -பாதாதி கேச மாலை -1-என்றும்-சீராரும் செங்கமலத் திருவடிகள் வாழியே -என்றும் இறே அடி அறிவார் வார்த்தை-இப்படி-இதனுடைய ஸுந்தர்யத்தையும் போக்யதா ப்ரகர்ஷத்தையும் அனுபவித்த இவர் மங்களா ஸாஸனம் பண்ணி யல்லது நிற்க மாட்டாரே –உன் சேவடி செவ்வித் திருக்காப்பு –திருப் பல்லாண்டு -1- என்னுமா போலே

அன்றியே
செய்ய –என்கிற இத்தால்-(சிவந்த என்ற பொருள் கொள்ளாமல் – செம்மை என்றும் பொருள் கொண்டு )
திருவடிகளுடைய செவ்வியைச் சொல்லிற்றாய் ஆஸ்ரிதர் அளவும் வந்து செல்லுகிற வாத்சல்யத்தை யுடைத்து என்கை-இது அண்ணராய சக்ரவர்த்திக்குப் ப்ரத்யக்ஷம்
( மா முனிகள் சரம தசையில் எழுந்து அருளி இருந்த போது அண்ணராய சக்ரவர்த்தி என்பவர் ஸேவித்து நிற்க மடங்கிக் கிடந்த மா முனிகளின் திருவடிகள் தாமே நீண்டு அவர் தலையிலே வைத்து அருள் புரிந்தமை இங்கு நினைக்கத் தக்கது )-வந்தருளி என்னை எடுத்த மலர்த்தாள்கள் வாழியே -என்கிறபடியே தம்மையும் முந்துற வந்து விஷயீ கரித்தது திருவடிகளாயிற்று

திருக்கமல பாதம் வந்து -அமலனாதி பிரான் -1-என்றும்
அடியேனை அங்கே வந்து தாங்கு தாமரை யன்ன பொன்னாரடி -பெரிய திருமொழி -7-3-5-என்றும் சொல்லக் கடவது இறே

இவர் இப்படித் தம்மை விஷயீ கரித்த செய்ய தாமரைத் தாள்களைக் கொண்டு சென்னித் தரிக்குமது -அளவாய் இருக்கிற பொற் காலானது தன் சென்னித் திடரிலே ஏறும்படி அருளாலே வைத்து அருளுவதே என்று அவற்றினுடைய பாவனத்வ போக்யத்வங்களை அனுபவித்து அவற்றுக்குத் தம்மோட்டை ஸம்பந்தத்தாலே ஓர் அவத்யமும் வாராது ஒழிய வேணும் என்று மங்களா ஸாஸனம் பண்ணுறார் ஆகவுமாம்

ஆகையால் இவருக்குப் ப்ராப்ய ப்ராபகங்கள் இரண்டும் அடி தானே யாய் இருக்கை

—

இனித் திருவடிகளுக்கு இவ்வருகு கந்தவ்ய பூமி இல்லாமையாலே
மேலே – திருவரையோடே சேர்ந்து சிவந்து நிற்பதான திருப்பரி யட்டத்தில் அழகிலே சென்று
அச்சேர்த்திக்கு மங்களத்தை ஆசாசிக்கிறார் -சேலை வாழி -என்று-கால் வாசியிலே நில்லாமல் அரை வாசி தேடுமவர் இறே—திருவரையில் சாத்திய செந்துவராடை வாழி -என்று திருவரையில் உடை அழகும் பரபாகமாய் இறே இருப்பது —சந்த்ரனைச் சூழ்ந்த பரி வேஷம் (ஒளி வெள்ளம் )போலே யாயிற்றுத் திருவரைக்குத் திருப் பரியட்டத்தோடே சேர்த்தி–

ஸூதா நிதி மிவ ஸ்வைர ஸ்வீ க்ருதோ தக்ர விக்ரஹம் ப்ரஸன்னார்க்க ப்ரதீகாஸ பரி வேஷ்டிதம் -பூர்வ தினசர்யா -3- (தேவரீருடைய இச்சையால் எடுத்துக் கொள்ளப் பட்ட அழகான தேவரீருடைய திருமேனி அமுதக்கடல் போல் குளிர்ந்த பிரகாசத்தை யுடைய ஸூர்யனுடைய ஒளியுடன் கொடியது போல் உள்ளது -) என்னக் கடவது இறே

ஈனமிலாத இள நாயிறாகும் எழிலும் செக்கர் வானமும் ஒத்த துவராடையும் -பாதாதி கேச மாலை –3-என்றும்-ஆதாம்ர விமலாம் பரம் -பூர்வ தினசர்யா -5- ( சிவந்துள்ள ஆடையுடன் கூடியவர் ) என்றும்
அத்யாச்சர்யமாய் இறே இருப்பது -இத்தால்-பீதக வாடைப்பிரானார் பிரம குருவாகி -பெரியாழ்வார் -5-2-8-வந்தமை தோற்றுகிறது

—

அதுக்கு மேலே
கண்டவர்களைக் கால் தாழப் பண்ண வற்றான திரு நாபி அழகிலே போந்து அவ்வழகுக்குப் போற்றி என்கிறார் – திரு நாபி வாழி -என்று–திருப்பரி யட்டத்துடனே சேர்ந்து இறே திரு நாபி இருப்பது—அந்தி போல் நிறத்தாடை -என்ற அநந்தரம்-உந்தி மேலது அன்றோ (அமலனாதி -5 )-என்று அருளிச் செய்கிறார்

அது தான் அல்லாத அவயவங்கள் காட்டில் அழகியதாய்-அழகு ஆற்றில் திகழ் சுழி போலே இறே (பாதாதி கேச மாலை)உந்திச் சுழி இருப்பது-ஸுந்தர்ய சாகரம் இட்டளப் பட்டு சுழித்தால் போலே இருக்கிற இதினுடைய வை லக்ஷண்யம் கண்ட இவருக்கு வாழ்த்தி அல்லது நிற்கப் போகாதே-இது தான் மடவார் உந்தித் சுழியிலே சுழலுகிற மனஸ்ஸை மீட்டுத் தன்னிடத்திலே ஆழங்கால் படுத்த வற்றாயும் இருக்கும் –

—

அநந்தரம்
திரு நாபிக்கு மேலாய் விசாலமாய் விமலமாய் ஸூ ந்தரமாய் இருக்கிற திரு மார்பையும்-அத்தோடே சேர்ந்த திரு யஜ்ஜோ பவீதத்தையும் கண்டு காப்பிடுகிறார் —துய்ய மார்வும் புரி நூலும் -என்று–மார்வுக்குத் தூய்மை யாவது-ஹ்ருதயேந உத்வஹன் ஹரிம் -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -1-19-12-( மார்வில் ஹரியைத் தாங்கிக் கொண்டு ) என்று நெஞ்சத்துப் பேராது நிற்கும் பெருமானை -மூன்றாம் திருவந்தாதி -81-உடைத்தாகை–அத்தாலே-அவர்கள் ஹ்ருதயம் சவும்ய ரூபமாய் இருக்கும்

அவ்வளவும் அன்றியிலே
மார்வம் என்பதோர் கோயிலிலே மாதவன் என்னும் தெய்வம் -பெரியாழ்வார் -4-5-3-என்கிறபடியே
இவர் திரு உள்ளத்தைக் (ஜங்கம ஸ்ரீ விமானம் அன்றோ )கோயிலாகக் கொண்டு-அரவிந்தப் பாவையும் தானுமான -பெரியாழ்வார் -5-2-10- சேர்த்தி யுடனே யாய்த்து அவன் எழுந்து அருளி இருப்பது – -விசேஷித்து –வக்ஷஸ்தலம் மாதவ ஸ்தானம் ஆகையாலே (பன்னிரு திருமண் காப்புகளில் மார்வில் அணியும் திரு மண் காப்புக்குத் திரு நாமம் மாதவன் ஆகையால் ) உள்ளொடு புறம்போடே வாசியற மாதவன் உறையும் இடமாய்த்து

மங்களம் மாதவ ஆராம மனஸ் பத்மாய மங்களம் -என்றும்
ஸ்ரீ மத் ஸூந்தர ஜாமாத்ரு முனி மானஸ வாஸிநே ஸ்ரீ நிவாஸாய -ஸ்ரீ வெங்கடேச மங்கள ஸ்தோத்ரம் -என்றும் சொல்லக் கடவது இறே–அவன் தான் அநந்ய ப்ரயோஜனருடைய ஹ்ருதயங்களிலும் ஆசார்ய பரதந்திரருடைய ஹ்ருதயங்களி மாய்த்து அத்யாதரத்துடனே எழுந்து அருளி இருப்பது –

விண்ணாட்டில் சால விரும்புமே வேறே ஒன்றை எண்ணாதார் நெஞ்சத்து இருப்பு -ஞான ஸாரம் -9-என்றும்–தன்னாரியன் பொருட்டாச் ஸங்கல்பம் செய்பவர் நெஞ்சு எந்நாளும் மாலுக்கு இடம் -ஞான ஸாரம் -37-என்றும் சொல்லக் கடவது இறே

அந்த
1- அநந்ய ப்ரயோஜ நதையையும்
2- ஆச்சார்ய பரதந்த்ரதையையும் ஆய்த்து இங்குத் தூய்மையாகச் சொல்லுகிறது –

அதுக்கும் மேலே
அழகாரும் எதிராசர்க்கு அன்பு உடையான் -என்னும்படி-இவர் திரு உள்ளம் யதீந்த்ர ப்ராவண்யத்தை யுடைத்தாய் இருக்கையாலே-இன்று இவன் வந்து இருப்பிடம் என் தன் இதயத்துள்ளே தனக்கு இன்புறவே -ராமானுஜ நூற்றந்தாதி -106-என்கிறபடியே பரம ஹம்ஸரான எம்பெருமானார் எழுந்து அருளி இருக்கிற மானஸ பத்ம ஆஸனத்தை உடையதாயும் இருக்கும் –-ராகாதி தூஷிதமான சித்தத்தில் அவன் அநாஸ் பதியாய் இருக்குமா போலே-அங்க ராக ரஞ்சிதமான இவருடைய ஹ்ருதயத்திலும் ஆஸ்பதியாய் அன்றி இரானாய்த்து-இப்படி இவன் எழுந்து அருளி இருக்கையாலே சவும்ய ஜாமாத்ரு முனியுடைய ஹ்ருதயம் அத்யந்த சவும்ய ரூபமாய் இருக்கும் என்கை

ஆகையால்
நின் வல மார்பினில் வாழ்கின்ற மங்கையும் பல்லாண்டு -திருப்பல்லாண்டு -2- என்கிறபடியே
இவரும் இருவருமாக சேர்த்திக்கு இருப்பிடமான திரு மார்வைத்-துய்ய மார்வும் புரி நூலும் வாழி -என்று மங்களா ஸாஸனம் பண்ணுகிறார் ஆகவுமாம்–

இவர் மானஸ வாஸியாய் இருக்கிறவனும்-புலம் புரி நூலவன் -பெரிய திருமொழி -9-9-9-இறே

அலர் மேல் மங்கை யுறை மார்பன் –திருவாய் -6-10-10- என்கையாலே-அம் மா ஒருத்திக்கு இடமுடையாய்த்து அம்மார்வு-இம் மார்வு இருவருக்கும் இடமுடைத்தாய் இருக்கும்

சென்றால் குடையாம் இருந்தால் சிங்காசனமாம் நின்றால் மரவடியாம் நீள் கடலுள் என்றும்
புணையா மணி விளக்காம் பூம் பட்டாம் புல்கும் அணையாம் திரு மாற்கு அரவு -முதல் திருவந்தாதி -53-

மங்களம் பன்ன கேந்த்ராய என்றும்
அநந்தனாம் அவரே மணவாள மா முனி -என்றும் சொல்லக் கடவது இறே

அதவா
துய்ய மார்வும்
ஸூபேந மனஸா த்யாதம் –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -5-6-28-நல்ல மனத்தினால் நினைக்கப்பட்டு -என்கிறபடியே ஆஸ்ரிதருடைய அபராதங்களைப் பொறுத்து அவர்களுக்கு எப்போதும் ஓக்க நன்மையைச் சிந்திக்கிற ஸுஹார்தத்தை யுடைத்தாகை

உரஸா தாராயாமாஸ-பாரதம் -அர்ஜுனன் மீது விடப்பட்ட பாணங்களைத் தன் மார்வில் கண்ணன் ஏற்றான் -என்றும்-நன் நெஞ்ச வன்னம் -பெரிய திருமொழி -7-2-7-என்றும் சொல்லுகிறபடியே
தீமையைத் தவிப்பதற்கும் நன்மையை உண்டாக்குவதற்கும் -இவை இரண்டுக்கும் – தானேயாய் இருக்கை-

துய்ய மார்பும்
ஏராரும் செய்ய வடிவு -ஆர்த்தி பிரபந்தம் -30-என்னுமா போலே-இங்கும் யாவத் போகத்தைப் பற்றிச் சொல்லவுமாம்

மந்தர கிரி மதித மஹார்ணவ உத்கீர்ண பேந பிண்ட பாண்டர ஸூ ந்தர ஸூ குமார திவ்ய விக்ரஹ—
மந்தர மலையாலே கடையப்பட்ட கடலில் இருந்து யுண்டான நுரையினுடைய வெண்மையின் அழகுடன் கூடிய மென்மையான திரு மேனி என்று இறே இருப்பது

ஆக-இவற்றால் சொல்லிற்றாய்த்து-பாஹ்ய ஆப் யந்த்ர ஸூசி என்கை-

—

இனித் திரு மார்வோடே சேர்ந்து இறே திரு யஜ்ஜோ பவீதம் இருப்பது–தாமரைத் தார் இடம் கொண்ட மார்வும் வண் புரி நூலும் -பாதாதி கேச மாலை -5-துஷார கரகர நிகர விஸத தர விமலோ பவீத பரி ஸோபித விசால வக்ஷஸ்தல-சந்திரனுடைய கிரணங்களைப் போலே வெண்மையான பரி ஸூத்தமான முப்புரி நூலினால் ப்ரகாசிக்கின்ற விசாலமான மார்பு -என்கிறபடியே சந்திரனுக்கு கிரணங்கள் தேஜஸ் கரம் ஆனால் போலே யாய்த்து திரு மார்வுக்குத் திரு யஜ்ஜோ பவீதம் இருப்பது –

ஸோபிதம் யஜ்ஞ ஸூத்ரேண -பூர்வ தினசர்யா -வெண் புரி நூலினால் அழகு பெற்று விளங்குகின்றவர் -என்னக் கடவது இறே-அன்றிக்கே-இம் முந் நூலான மெய்ந் நூலாலே இறே பொய்ந் நூல்களையும் கள்ள நூல்களையும் கருமம் (உண்மை) அன்று என்று கழிப்பது—வகுள தர தவள மாலா வக்ஷஸ்தலம் வேத பாஹ்ய ப்ரவர ஸமய வாதச் சேதநம் —வெண்மையான மகிழ் மாலையை அணிந்த திரு மார்வை உடையவர் -வேதத்துக்குப் புறம்பான சமயத்தைச் சேர்ந்தவர்களை அழிப்பவர் -என்னக் கடவது இறே-தம்முடைய ப்ரஹ்ம ஸூத்ரத்தாலே இறே இவனுடைய காம ஸூத்ரங்களைக் கழிப்பது

ராஜேந்திர சோழனிலே பாஹ்யருடைய சங்கத்தாலே ஸிகா யஜ்ஜோ பவீதங்களைக் கழித்த ப்ராஹ்மண புத்ரன் ஆழ்வானைக் கண்டு மீண்டும் அவற்றைத் தரித்து வர அவன் பிதாவானவன் ஆழ்வானைக் கண்டாய் யாகாதே -என்றான் இறே-பெரிய திருமொழி -8-1-வியாக்யானத்தில் பெரியவாச்சான் பிள்ளை காட்டி அருகிலும் ஐதிக்யம் இது-இது போல் அன்றோ மா முனிகளும் தம்மை சேவித்தவர்களைப் பவித்ரர்களாக்கி அருளுகிறார் என்றவாறு –

(ராஜேந்திர சோழனில் ஒரு பிராமணன் மகன் புத்தரோடு சம்ப்ரதாயம் உண்டாய் பூண நூலையும் குடுமியையும் அறுத்துப் பொகட்டான்  – கூரத் தாழ்வான் அங்கே நடந்த அளவிலே சிகா யஞ்ஞா பவீதங்களைத் தரித்துக் கொண்டு வந்து புகுந்தான் –பிதாவானவன் ஸ்ரீ கூரத்தாழ்வானைச் சந்தித்தாயோ என்று கேட்க புறம்பு உள்ளார் -நீ அறிந்த படி எங்கனே -என்று கேட்க ஸ்ரீ ஆழ்வான் சந்நிதியில் தமோபி பூதரும் சத்வஸ்தர் ஆவார்கள்  காண் -என்கின்றான் –)

—

இனித் திரு மார்வோடு சேர்ந்த திருத்தோள்களுக்கு அரண் செய்கிறார் –
திருத் தோளிணை வாழியே-மல்லாண்ட திண் தோளுக்குப் பல்லாண்டு -திருப்பல்லாண்டு -1-என்னுமா போலே–ஸூந்தரத் திருத் தோளிணை–புஜ த்வய வித்ருத விசத தர சங்க சக்ர –சங்கு சக்ர சிஹ்னங்கள் விளங்கும் திருத் தோள்கள் என்றபடி லாஞ்சனங்களை உடைத்தாய்த்துத் திருத் தோள்கள் இருப்பது

தோளார் சுடர்த் திகிரி சங்குடைய சுந்தரன் -ஞான சாரம் -7-இறே அவன் தான்

சிங்கார மாலைத் திருத் தோள்களும் அதிலே திகழும் சங்கு ஆழியும் –பாதாதி கேச மாலை -7- என்று அனுபாவ்யமாய் இறே இருப்பது-

தோளிணை
எப்போதும் கை கழலா நேமியான் -பெரிய திருவந்தாதி -87-என்கிறபடியே
இவருக்குத் திருத் தோள்களானவை எப்பொழுதும் சங்கு ஆழி இலங்கு புயமாய் இருக்கையாலே
வலத்துறையும் சுடர் ஆழியும் பாஞ்ச சன்னியமும் -திருப்பல்லாண்டு -2- இங்கும் உண்டாய் இருக்கை

அன்றிக்கே
திருத்தோள்கள் தான் பகவ லாஞ்சனத்திலே ப்ரமாணமுமாய் அபவித்ரரை ஸூபவித்ரராக்கியும்
துர் வ்ருத்தரை வ்ருத்த வான்கள் ஆக்கியும் போருமதாய் இருக்கும் –

—

அநந்தரம்
திருத்தோள்களில் ஏக தேசமான திருக்கையையும்-அதிலே தரித்த த்ரி தண்டத்தையும் கண்டு
அதுக்குத் தாம் கடகாக நிற்கிறார் —கையும் ஏந்திய முக்கோலும் வாழியே–வெறும் கை தானே போருமாய்த்து ஆகர்ஷிக்கைக்கு-அதிலே த்ரி தண்டமுமானால் அழகு இரட்டிக்கச் சொல்ல வேண்டா விறே –

அங்கைத் தலத்திடை ஆழி கொண்டான் -நாச்சியார் -12-4- என்னுமா போலே
காரும் சுரபியும் போலே விளங்கு கைத் தாமரையிலே சேர்ந்து இருந்த தண்டும் -பாதாதி கேச மாலை -5-என்று இறே சேர்த்தி இருப்பது

இக் கை கண்ட இவரைக் கை விட்டு இருக்க மாட்டாரே –

அன்றிக்கே
முந்தை மறைத் தமிழ் விளக்கும் முத்திரைக் கை வாழியே -என்கிறபடியே-தனது தொண்டக் குலம் சூழ இருக்க அவர்களுக்குத் தமிழ் வேதமான திரு வாய் மொழியினுடைய அர்த்தத்தை ஹஸ்த முத்ரையால் உபதேசிப்பது அருளுவதும் அநுபாவ்யமாய் இறே இருக்கும் இவருக்கு–உந் நித்ர பத்ம ஸூ பகாம் உபதேஸ முத்ராம் -யதிராஜ சப்தாதி -25-அப்பொழுது அலர்ந்த தாமரையின் அழகுடைய ஞான முத்ரை என்றும்-எழில் ஞான முத்திரை வாழியே -ஆர்த்தி பிரபந்தம் -20- என்றும் சொல்லக் கடவது இறே –

ஏந்திய
பூ ஏந்தினால் போல் இருக்கை–கையும் ஏந்திய முக் கோலும் வாழியே–நின் கையில் வேல் போற்றி என்று நாச்சியார் கையில் ஏந்திய வேலுக்கு மங்களா ஸாஸனம் -செய்தால் போலே இவரும் மா முனிகள் கையில் ஏந்திய முக்கோலுக்கு மங்களா ஸாஸனம் செய்கிறார்

அன்றிக்கே
கமல கர தல வித்ருத த்ரி தண்ட தர்சன த்ருத ஸமஸ்த பாஷண்ட ஸூ தூர பரிஹ்ருத நிஜா வசத-
தாமரை போன்ற திருக்கையில் தரித்த த்ரி தண்டத்தைக் கண்ட பாஷண்டிகள் அனைவரும் வெகு தூரம் ஓடும்படியான இருப்பிடத்தை யுடையவர் என்று ஒருக்கோலார் தொடக்கமானவரை எல்லாம் ஓட்டுமதாய் இருக்கும்-

—

கருணை பொங்கிய கண்ணினை வாழியே
கண் காணக் கை விட்டார்
கண்ணால் கண்டு கொண்டு இருக்கும் போதே கை விட்டார் என்றும் கண்ணைக் கண்டவுடன் கையை விட்டு விட்டார் என்று சாடூக்தி -நயவுரை

கார் போலும் செங்கை யுறை முக்கோலும் வாழியே
கருணை குடி கொண்டு அருளும் கண்ணினை வாழியே –என்று திருக் கைக்கு அனந்தர பாவியாய்ப் பேசுவது திருக் கண்களை இறே–திருக் கைகளினாலே ஸ்பர்சித்து அருளின பின்பு இறே திருக் கண்களால் கடாக்ஷித்து ரக்ஷித்து அருளுவது

கருணை பொங்கிய கண்ணினை
கருணைக் கடலான இவருடைய கிருபை பெருகும் ஆனைத் தாள்கள் (மதகு) இருக்கிற படி

நிரந்தர கருணாம்ருத தரங்கிணீ பிர் ஆர்த்தரித அபாங்கைர் அநுகூலம் அபி ஷிஞ்ச —
எப்பொழுதும் அமுதம் அன்ன கருணை யானது பெருகுகின்ற உமது கடைக் கண் பார்வையாலே அனுகூலனான என்னை நனைக்க வேண்டும் என்றார் இறே
இவரைப் போல் கண்ணுடையார் ஒருவரும் இல்லையே –இவர் கண் இறே எல்லாருக்கும் களை கண்-
கண் அருளாலே இறே எல்லாரையும் ரக்ஷித்து அருளுவது –

கண்ணினை
அலர்ந்த செவ்வித் தாமாரைப் பூவிலே இரண்டு வண்டுகள் படிந்து இருக்குமா போலே யாய்த்து
திருக் கண்களானவை திரு முக மண்டலத்துக்கும் கண் காட்டிகளாய் இருக்கிற படி—ஸ்மயமாந முகாம்போஜம் தயமாந த்ருகஞ்சலம்–பூர்வ தினசர்யா -10-புன் முறுவலுடன் விளங்கும் தாமரை போன்ற திரு முகமும் —திரு உள்ளத்தில் பொங்கும் கருணையை வெளிப் படுத்துகின்ற திருக் கண்களும்-என்று அன்றோ இவற்றின் சேர்த்தி இருப்பது –திருக் கண்களை அருளிச் செய்தது உத்தம அங்கத்தில் அழகுக்கு எல்லாம் உப லக்ஷணம்

வாழி செவ்வாய் –பாதாதி கேசவ மாலை -10-என்றும்
வார் காதும் திருநாமம் அணி நுதலும் வாழியே -என்றும்-அவற்றையும் திருநாமாந்தரங்களிலே காணலாய் இருக்கும்–அத்தாலே அவை இரண்டையும் -கண்ணினை -மங்களா சாசனம் பண்ணி அருளினார்-இவர் ஜீயர் திருக்கண் மலரிலே யாய்த்து ஜிதம் என்று தம்மை எழுதிக் கொடுத்தது –

—

இவ்வளவும் ஸூரூப வை லக்ஷண்யத்தை அனுபவித்து-மங்களா ஸாஸனம் பண்ணின இவர்-இனி ஸ்வரூப குணமான ஞான வை லக்ஷண்யத்தையும் அனுபவித்து மங்களா ஸாஸனம் பண்ணுவாராக அதிலே இழிகிறார்—கட் கண் என்றும் உட் கண் என்றும் -பெரிய திருவந்தாதி -28-
நேத்ரேண ஞாநேந -என்றும் ஞான சஷுஸ்ஸூக்கள் இரண்டுக்கும் தர்ச நத்வம் ஒத்து இருக்கையாலே ஒரு சேர்த்தி யுண்டு இறே அத்தாலே —பொய்யிலாத மணவாள மா முனி புந்தி -என்று ஞானத்தைப் பேசுகிறார் —

புந்தி -புலன் -புத்தி -ஞானம் —பொய்யிலாத-இவர் விஷயத்தில் சொன்ன ஏற்றம் எல்லாம் யதார்த்தமாக யுண்டு என்கை-இனிச் சொல்ல மாட்டாதார் குறையே யுள்ளது-அன்றிக்கே-ஆஸ்ரிதரானவர்களுக்கு அஸத்வாதி தோஷங்கள் வராமல் நோக்கிப் போருகிறவர் என்னவுமாம்

காமாதி தோஷ தரம் ஆத்ம பதாஸ்ரிதாநாம் -யதிராஜ விம்சதி -1-என்கிறபடியே
செறிந்தவர் தமேதத்தை மாற்றுபவராய் இருப்பர் -பாதாதி கேச மாலை

மணவாள மா முனி
ரக்ஷகர் அன்றிக்கே ஒழிந்தாலும் வடிவில் போக்யதையாலும் திரு நாம வைலக்ஷண்யத்தாலும் விட ஒண்ணாது இருக்கை

பொய்யிலாமை புந்திக்கு விசேஷணம் ஆகவுமாம்
அப்போது
இராமானுசன் மெய்ம் மதிக் கடலே -இராமானுச நூற்றந்தாதி -58 என்கிறபடியே-உண்மை நன் ஞானமான யதார்த்த ஞானத்தை யுடையவர் என்கை-(ஸர்வம் ஞானம் ஸத்யம் -நம் ஸித்தாந்தம் -முத்துச் சிப்பியை வெள்ளி என்று பிரமிப்பதும் கிஞ்சித் ஸாம்யம் இருப்பதாலேயே அன்றோ )அதாவது
மெய் ஞானம் இன்றி வினையியல் பிறப்பு அழுந்தி -திருவாய் -3-2-7-என்கிறபடியே-ஸம்ஸார ஆர்ணவ மக்நரானவர்களை ஞானக் கையாலே -திருவாய் -2-9-2-உத்தரித்துப் போருமவர் என்கை –
சேதனர் படும் ஆபத்தைக் கண்டால்-கையாலும் காலாலும் இறே இவர் எடுத்து ரக்ஷித்து அருளுவது –

ஞானக்கை தந்து வந்தருளி எடுத்த புந்தி வாழியே-ஞானப் ப்ரதானர்களாய் இறே இவர்கள் இருப்பது –

தீ பக்த்யாதி குணார்ணவம் -தனியன் -என்றும்
புந்தி வாழி -என்றும் அருளிச் செய்து போருகையாலே-ஞானம் சார பூத குணமாகையாலே அத்தைப் ப்ரதானமாகச் சொல்லக் கடவது ––தத்ர ஸத்வம் நிர்மலத்வாத் ப்ரகாசகம் -என்கிறபடியே–ஸூத்த ஸத்வ மயமான விக்ரஹமாகையாலே உள்ளில் பிரகாசித்வம் என்ன -உள்ளுள் உள்ள வற்றை பிரகாசிப்பிக்க -என்னக் கடவது இறே

புந்தி என்று-ஞான மாத்ரத்தையும் சொன்னது பக்த்யாதிகளுக்கும் உப லக்ஷணம்-மங்களம் நிர்மலா ஞான பக்தி வைராக்ய ராஸயே -என்னக் கடவது இறே

வாழி
மங்களா ஸாஸனம் பண்ணி அருளினார்
ஞான பக்த்யாதிகள் இறே ஆத்ம அலங்காரம் என்பது
ஞான பக்த்யாதி பூஷிதம் –என்னுமா போலே

அன்றிக்கே
ஆச்சார்யனுக்கு அடையாளம் அறிவும் அனுஷ்டானமும் என்றும்
ஞானம் அனுஷ்டானம் இவை நன்றாகவே யுடையனான குரு -உபதேச -61-என்றும் இறே ஆச்சார்ய லக்ஷணம் அருளிச் செய்தது-ஆகையால் ஆஸ்ரிதருடைய அஞ்ஞானத்தைப் போக்கி ஸம்பந்த ஞானத்தை விளைவித்து கைங்கர்ய பர்யந்தமாக நடத்திக் கொண்டு போருவது எல்லாம் தம்முடைய ஞான அனுஷ்டானங்களாலே என்கை

மணவாள மா முனி புந்தி -என்கையாலே
இவருடைய ஞானம் அல்லாதாருடைய ஞானத்தில் காட்டில் அத்யந்த விலக்ஷணமாய்
தத்வ த்ரயங்களையும் அலகலகாகக் காண வல்லதாய்
தாமாரையாள் கேள்வன் ஒருவனையே நோக்கும் உணர்வு –முதல் திருவந்தாதி -67-என்கிறபடியே
ஸ்ரீ யபதியை விஷயமாக யுடைத்தாய்-அது தான்-ததீய சேஷத்வம் ஆகிற சரம அவதியான எல்லை நிலத்திலே நிலை நின்று போருமதாய் இருக்கும்-
தத்வ த்ரயங்களோடு ஸ்ரீ வசன பூஷணம் கண்ட ஸகல ஸாஸ்த்ர ஆச்சார்யர் என்னக் கடவது இறே

ஆக
இவை எல்லா வற்றாலும் கீதையை அருளிய கண்ணன் என்கோ -திருவாய் -3-4-6- என்னும்படி
நிறை ஞானத்து ஒரு மூர்த்தியான -திருவாய் -6-8-6- கீதா உபநிஷத் ஆச்சார்யனோடே விகல்பிக்கலாம் படி ஞான நிதியாய் இருக்கிற இவருடைய ஞானமானது-கலி தோஷம் தட்டாமல் நித்ய மங்களமாய்ச் செல்ல வேணும் என்று வாழ்த்தி அருளினார் என்கை -கலி தோஷத்தாலே இறே சேதனருடைய ஞானம் அல்பீ பவித்துப் போருவது

இவர் பல்லவராயருக்கே கலி கண்டித்த திறல் வாழியே –என்னக் கடவது இறே
கலி கன்றியான் -திருமங்கை ஆழ்வார் என்றும் நம்பிள்ளை என்றும் கொள்ளலாம் -அருளாலே உயர்ந்தவர் இறே இவர் தான்-இனி-இவர் இப்படித் தம்முடைய ஞான அனுஷ்டானங்களாலே ஞான விபாகமற–ஸகல சேதனரையும் ரஷித்துக் கொண்டு போருகையாலே வந்த புகழைச் சொல்லுகிறது –
ஞாலம் யுண்ட புகழ் போல் இருப்பதொரு புகழாய்த்து இது-தன் புகழ் நயவாருடைய புகழ் போற்றி இருக்கிற படி-அதாவது ஞான வைபவத்தாலே வந்த புகழானது
தொல் புகழ் சுடர் மிக்கு எழுந்தது -இராமானுச நூற்று அந்தாதி -61-என்கிறபடியே நிரவதிக தேஜோ ரூபமாய் அப்ரதிஹதமாய் வாழ வேணும் என்கை

புகழ் வாழி -என்ற அநந்தரம் வாழி என்று இரட்டிப்பாய் இருக்கிறதுக்கு பிரயோஜனம் பல்லாண்டு பல்லாண்டு என்கிறார் ஆகவுமாம்

அன்றிக்கே–நீள் புவியில் தன் புகழை நிறுத்துமவன் வாழியே -பாதாதி கேச மாலை -10–என்கிறபடியே
கீழ்ச் சொன்ன யஸஸூக்கு ஆதாரமாய் அனுக்தமான ஆத்ம ஸ்வரூப வை லக்ஷண்யமும் அனவரத பாவியாய்ச் செல்ல வேணும் என்று ஆசாசிக்கிறார் ஆகவுமாம் —அடியே தொடங்கி இதுவே இறே இவருக்கு யாத்திரை –

இத்தால் சரம பர்வமான ஜீயர் விஷயத்தில் மங்களா சாஸனமே அனுகூலரானவர்க்கு அனவரத கர்த்தவ்யம் என்று-அருளிச் செய்து தலைக்கட்டி அருளினார் ஆயிற்று

வாழி செந்தாமரைத் தாள் துவராடை மருங்கு கொப்பூழ்
வாழி முன்னூலுறை மார்பு முக்கோல் அங்கை வாழி திண் தோள்
வாழி செவ்வாய் விழி வாழ் பொன் நாமம் மருவு நுதல்
வாழி பொற் கோயில் மணவாள மா முனி வாழ் முடியே –பாதாதி கேச மாலை நிகமன பாசுரம் –

—————–

அடியார்கள் வாழ அரங்க நகர் வாழ
சடகோபன் தண் தமிழ் நூல் வாழ -கடல் சூழ்ந்த
மன்னுலகம் வாழ மணவாள மா முனியே
இன்னும் ஒரு நூற்று ஆண்டு இரும் –

அடியார்கள் வாழ
அணி யரங்கன் திரு முற்றத்து அடியார் -பெருமாள் திருமொழி -1-10-என்றும்
அரங்கன் மெய்யடியார் -பெருமாள் திருமொழி -2-1- என்றும்
திருமால் அடியார் -திருவாய் -5-6-11- என்றும் சொல்லப்படுகிற-ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் நாள் தோறும் அபி வ்ருத்தமாய் வாழும்படிக்கு இவர் தான்
பொலிக பொலிக பொலிக -திருவாய் -5-2-1- என்றாய்த்து ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு மங்களா ஸாஸனம் பண்ணுவது –

அரங்க நகர் வாழ
அடியாருக்கு ஆவாஸ -இருப்பிடமான -அரங்க நகர் —அடியார் நிலாகின்ற வைகுந்தம் -திரு விருத்தம் -75- என்னும்படி இருக்கை—நல்லோர்கள் வாழும் நளிர் அரங்கம் -நாச்சியார் -11-5-இறே–அந்த ஸ்ரீ வைஷ்ணவ ஸ்ரீ யுடனே கோயில் வாழும்படிக்கும் கோயில் மணவாள மா முனியான இவர் தாம்-ஸ்ரீ மத் ஸ்ரீ ரெங்க ஸ்ரீயம் அநு பத்ரவாம் அநு தினம் ஸம் வர்த்தய –ஸ்ரீ ரெங்கச் செல்வமானது தடை ஏதும் இல்லாமல் நாளும் வளரட்டும் -என்றும்

ஸ்ரீமத் ரங்கம் ஜயது பரமம் தாம தேஜோ நிதாநம் |
பூமா தஸ்மிந் பவது குசலீ கோபி பூமா ஸஹாய: ||
திவ்யம் தஸ்மை திசது பகவந் தேசிகோ தேசிகாநாம் |
காலே காலே வரவரமுநி: கல்பயந் மங்களானி || -ஸ்ரீ எறும்பி அப்பா அருளிச் செய்த ஸ்ரீ வர வர முனி சதகம் –8-

(மங்களா ஸாஸன ஸ்லோகம் இது
பூமா – உபநிஷத் சொல்லும் – அதிசய ஆனந்த குணக் கடல்
பூமா ஸஹாயா -ஸ்ரீ தேவி ஸ்ரீ பூமா தேவிமார்கள் உடன் –
அடியார்கள் வாழ அருளிச் செயல் வாழ குரவர் வாழ -வியாக்யானம் வாழ -அரங்க நகர் வாழ -மணவாள மா முனியே -நீர் நூற்று ஆண்டு இரும்–ஒளிக்கு நிதி போன்ற சிறந்த தலமான செல்வமுள்ள ஸ்ரீரங்க நகரம் விளங்க வேண்டும்.–அதில் ஒளிகளுக்கெல்லாம் ஒளி(யான எம்பெருமான்) க்ஷேமமாக வாழ வேண்டும்.–ஆசார்யர்களுக்கு ஆசார்யரான மணவாள மாமுனிகள் காலந்தோறும் மங்களங்களைச் செய்து கொண்டு அவருக்கு ஓர் ஒளியை அளிக்க வேண்டும்.-என்று இறே மங்களா ஸாஸனம் பண்ணி அருளிற்று )

செல்வம் சிறக்கப் பெற்றதாய் பரம பதத்தில் உள்ள ஒளி போன்ற ஒளிக்கு இருப்பிடமானதாய் இதற்கு மேல் இல்லை என்னும்படி உயர்ந்த முதல் திவ்ய தேசமான ஸ்ரீ ரெங்க க்ஷேத்ரமானது தீது ஏதும் இன்றிச் சிறந்து விளங்கிடுக அந்த ஸ்ரீ ரெங்கத்தில் மண் மகளுக்கும் மலர் மகளுக்கும் மணவாளனாய் -அளவிடற்கு அரிய ஆனந்தத்தை உடையவனாக மனம் மொழிக்கு எட்டாத ஒரு பரம புருஷன் க்ஷேமம் யுடையவனாக எழுந்து அருளுக-அழகிய மணவாளனை உள்ளிட்ட பல ஆச்சார்யர்கட்க்கு ஆச்சார்யரான மணவாள மா முனிகள் எல்லாக் காலத்திலும் மங்களங்களை வேண்டுகின்றவராய் அப் பரம புருஷனுக்கு பரம பதத்தில் உள்ளது போன்ற ஐஸ்வர்யத்தைத் தந்து அருள்க என்றும் கூறியுள்ள படி மணவாள மா முனிகள் மங்களா சாசனம் செய்து அருளினார் ––பெரியோர்களோடும் பெரிய பெருமாளோடும் பெரிய கோயில் ஆழ்வார் வேணும் என்றாய்த்து பெரிய ஜீயர் மங்களா ஸாஸனம் பண்ணும் படி –-அத்தாலே இறே அபி விருத்தமாய்ச் செல்லுகிறது-அது தான் திருமால் கோயிலான திருவாளன் திருப்பதி -பெரியாழ்வார் -4-8-10-இறே

சடகோபன் தண் தமிழ் நூல் வாழ –
தொண்டர்க்கு அமுதாய் -திருவாய் -9-4-9-
திருமாலவன் கவியான -திரு விருத்தம் -48-திருவாய் மொழியை-அஞ்சு வியாக்யானத்துடனே வளர்த்துப் போருமவராகையாலே திருவாய் மொழி வாழும்படிக்கும்

முகில் வண்ணன் அடி மேல் சொன்ன சொல் மாலை ஆயிரமும் -திருவாய் -7-2-11-என்னும்படி
பெரிய பெருமாள் விஷயமான திருவாய் மொழிப் பெருக்கத்தோடே வாழ வேணும் என்று-சடகோபன் இட்டத் தமிழ் பா இசை வாழியே-இயல் சாற்று – -என்றாய்த்து திருவாய் மொழியை வாழ்த்துவது –

கவிப்பா அமுதின் கறியின் சுவையொடு கண்ணன் உண்ணக் குவிப்பான் சடகோபன் -சட கோபர் அந்தாதி -7–பண் இசைகளாகிய கறியுடன் -மிகுதியாகப் பரிமாறி -என்றும்

வகுள பூஷண வாக் அம்ருத அஸநம் -என்றும் சொல்லுகையாலே-இருவருக்கும்-எம்பெருமானுக்கும் அவன் அடியார்களுக்கும் – ஜீவனமாய் இருக்கும் -தொண்டர்க்கு அமுது அன்றோ–இப்படி-ஸ்வ -பர -ஜீவன மானத்தை வர்த்திப்பிக்க வேணும் இறே இவருக்கு–திருமால் அடியார்களைத் திருவாய் மொழியை முன்னிட்டு இறே பூசிப்பது-இப்படி பூசிக்கப் பட்ட மாதவன் பூதங்களான ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் மண் மேல் பண் தான் பாடி நின்று ஆடப் பரந்து திரிகையாலே -திருவாய் -5-2-2–பாத தூளி படுதலால் இவ் வுலகம் பாக்யம் செய்ததே –பெரியாழ்வார் -4-1-6-என்று-பாத ஸஞ்சார பூதமாய் யாய்த்து அவர்களை யுஜ்ஜீவிப்பது –

மணவாள மா முனியே
லோகத்துக்கு எல்லாம் மா லோகம் போலே இருக்கிற அழகிய மணவாள ஜீயரே-அடியார் குல விளக்காய் அரங்க மங்கள தீபமாய் இராமானுச முனி செய்ய குன்றில் ஏற்றிய தீபமாய் அத்தாலே தமிழ் வேதம் துலங்கப் பண்ணினவராகையாலே

இன்னும் ஒரு நூற்று ஆண்டு இரும்
பல்லாண்டு பல்லாண்டு -என்றபடி
நூற்றாண்டு என்று மனுஷ்ய ஆயுஸ்ஸை இட்டு உப லஷித்து
ஜீவேம சரதஸ் சதம் -நூற்று ஆண்டுகள் வாழ்வேனாக – என்றும்
பர சதம் சமா -பல நூற்று ஆண்டுகள் -என்றும்
கால தத்வம் உள்ளதனையும் வாழ்ந்து அருள வேணும் என்று மங்களா சாசனம் பண்ணுகிறது

அகல்பதத் பவது –அஸ்மத் குருர் வர வர ப்ரவரோ முனீ நாம் அந்தஸ் தமஸ் சமய தந்தத்வஸாம் யதீய த்யான பங்கஜ தளாரிண பாத யுக்மம் -என்னக் கடவது இறே

அடியார்கள் வாழ
செய்ய தாமரைத் தாளிணை வாழியே -என்று தேவரீரை சூழ்ந்து இருந்து ஏத்துமவர்களாய்
பரி ஜநைஸ் ஸஹ வாஸிநம் -அடியார்களுடன் கூடி இருக்க வேணும் -என்று தேவர் விரும்பிப் போரும் வர வர முனி ப்ருத்யர்கள் வாழ்வாராக

அரங்க நகர் வாழ
திருவரங்கம் திருப்பதியை இருப்பாகப் பெற்றோம் -ஆர்த்தி பிரபந்தம் -55-என்றார் அன்றோ
ரங்கே தாமநி ஸூகா ஸீநம் -பூர்வ தினசரி 1-என்னும்படியாக–தேவர் இனிதாக எழுந்து அருளி இருக்கும் அரங்க நகரானதும் வாழ்வதாக

சடகோபன் தண் தமிழ் நூல் வாழ்க
மாறன் கலை உணவாகப் பெற்றோம் –ஆர்த்தி பிரபந்தம் -55-என்றபடி-தேவரீருக்குப் போக்யமாய்
வேத நூல் என்னும்படியான திருவாய் மொழி வைதிக பரிக்ரஹத்தோடே வாழ்வதாக

கடல் சூழ்ந்த மண்ணுலகம் வாழ
மண்ணுலகில் மனிசர் உய்ய -பெருமாள் திரு மொழி -1-10—பார் உலகைப் பொன் உலகு ஆக்க வல்லோம் என்று பூதலம் எங்கும் பொன்னுலகு ஆக்கின படி வாழ்வதாக

அடியார்கள் நடுவும்
ஆழ்வார்கள் நடுவும்
திருவாய் மொழியின் இன்னிசை மன்னும் இடம் தொறும் எழுந்து அருளி இருக்கிற மணவாள மா முனியே—இன்னும் ஒரு நூற்று ஆண்டு இரும்–எனையோர்-என்னைப் போன்றவர்கள் – உஜ்ஜீவிக்கவுமாம்

ஜயது யஸஸா துங்கம் ரங்கம் ஜக த்ரய மங்களம்
ஜயது ஸூ சிரம் தஸ்மிந் பூமா ரமா மணி பூஷணம்
வரத குருணா சார்த்தம் தஸ்மை ஸூபாந் யபி வர்த்தயன்
வர வர முநி ஸ்ரீ மான் ராமானுஜோ ஜயது ஷிதவ் –ஸ்ரீ எறும்பி அப்பா அருளிச் செய்த ஸ்ரீ வர வர முனி சதகம் –104-

உயர்ந்த கீர்த்தியை யுடைய மூவுலகங்களுக்கு மங்களகரமான ஸ்ரீரங்க திவ்ய தேசம் ஜய சீலமாக இருக்கட்டும்.–வெகு காலமாக அங்கே பூ தேவி ஸ்ரீ தேவிகளுக்கு ஆபரணம் போன்ற பெருமாளும் ஜய சீலமாக இருக்கட்டும். -வரத குருவுடன் அங்கே சுபங்களை வ்ருத்தி செய்து கொண்டு ஸ்ரீமானான ராமாநுஜ முநியும் மணவாள மாமுநியும் வாழட்டும்.

கீர்த்தியினால் உயர்ந்து உலகம் மூன்றுக்கும் மங்களம் தரும் அணியான ஸ்ரீ ரெங்க நகரம் குறை ஏதும் இன்றி விளங்கிடுக–அந்த திவ்ய நகரத்தில் ஸ்ரீ மஹா லஷ்மிக்கு ரத்ன ஆபரணமாய் மிகப் பெருமை படைத்த ஸ்ரீ ரெங்க நாதப்பெருமாள் வெகுகாலம் குறை ஒன்றும் இல்லாமல் விளங்கிடுக-அத்தகைய பெருமாளுக்கு அநேக மங்களங்களை கோயில் அண்ணனோடே கூடி ஆசா சனம் செய்து வளர்த்துக் கொண்டு மங்களா ஸாஸனம் என்கிற செல்வத்தை மிகப் படைத்த ராமானுஜரோடே அபின்னரான -வேறு படாத -மணவாள மா முனிகள் பூமியில் இறையும் குறையின்றி வாழ்ந்திடுக–என்றாய்த்து தேசமும் தேசிகர்களும் வாழ்த்திப் போருவைத்து —

——————–———————————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ உ வே வேங்கட கிருஷ்ணன் ஸ்வாமிகள்  திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பிரதிவாதி பயங்கர அண்ணண் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

வேதத்தை வேங்கடத்தான் -ஸ்ருதி ஸிரஸீ ப்ரஹ்மணே ஸ்ரீநிவாஸே
ஷேமுஸீ பக்தி ரூபம் -அன்பே தகளியாக
இருகண் மூங்கில் வாங்கி –தேன் கலந்து நீட்டும் -ராமானுஜ முனி வேழம் -பூதத் திருவடி தாழ்கள் நெஞ்சத்து உறைய வைத்து ஆளும்

என் நெஞ்சமேயான் -அருளிச் செய்ததாலேயே பூதத்தாழ்வாரும் நம்மாழ்வாரைப் போலவே தமது திருக் கையை திரு நெஞ்சிலே வைத்து சேவை சாதிக்கிறார் திருக் காஞ்சியிலே-மூவரும் மூன்று நாள்களிலும் புறப்பாடு கண்டு அருள்கிறார் – -முதல் நாள் நடுவிலே பொய்கையாழ்வார் -இரண்டாம் நாள் நடுவிலே பூதத்தாழ்வார் -மூன்றாம் நாள் நடுவிலே பேயாழ்வார் -அவருக்கு மட்டுமே கிரீடம் உண்டு -திருவரங்கத்தில் சதயத்தில் மட்டுமே மூவர் புறப்பாடு –

பிராட்டிக்கு புருஷகாரத்வம் ஸ்பஷ்டமாக அருளிச் செய்தவர் இவரே-

கார் கலந்த மேனியான்-திருநாராயணப்பெருமாள் —
கை கலந்த ஆழியான் –தேவப்பெருமாள் -எந்நெஞ்சமேயான் –
உலகமுண்ட பெருவாயன் -திருமலை
பாம்பணையான் -கோயில் திருவரங்கம் –
பர்த்தா ஸ்தானம் -ஆழ்வார்கள் -ஸ்பஷ்டமாக அருளிச் செய்யவில்லை –இவர் மட்டுமே அருளிச் செய்ததாலே -ஆழ்வாருக்கு சிரஸ் ஸ்தானம் இவருக்கே-

—

பூதத்தாழ்வார் திருமங்கை ஈடுபாடு
அஞ்சலி ஹஸ்தம் வேல் இல்லாமல் சேவை திருக்கடல்மல்லை
பூதம் சிரஸ் -நம்மாழ்வார் இவர்
திருமங்கை ஆழ்வார் மங்களா சாசனம்
ஆழ்வார் திருநகரி மட்டுமே மங்களா சாசனம் நம்மாழ்வார் தானே
திருவாலி திருநகரியும் திருமங்கை ஆழ்வார் தானே
இரும் தமிழ் நூல் புலவன்
தடம் பருகும் முகில் கன்று மேய்த்து இனிது உகந்த காளாய்

மணவாள மா முனிகள் வியாக்யானம் –ஆங்கு அரும்பி கண்ணீர் சோர்ந்து-பொய்கையாழ்வார் -அன்பு கூறும் பூதத்தாழ்வார் -அடியவர் -பேயாழ்வார் -முதல் ஆழ்வார்கள்–அடியவர் –-அன்பு கூரும் அடியவர் –-ஆங்கு அரும்பிக் கண்ணீர் சோர்ந்து ஆங்கு கூரும் அடியவர்--என்று வகுத்துக் கொண்டு-அடியவர் -என்றது பேய் ஆழ்வாரை –இவர் –திருக்கண்டேன் –இன்றே கண்டேன் -திருவடி ஒன்றே உத்தேச்யம் என்று உபகிரமித்து
பைம்பொன் முடியான் அடி இணைக்கே பூரித்து என் நெஞ்சே புரி-என்றும்
முயன்று தொழு நெஞ்சே தண் அலங்கல் மாலையான் தாள் -என்றும் –
கரியான் கழலே தெருள் தன் மேல் கண்டாய் தெளி -என்றும்
வாழும் வகை அறிந்தேன் –எங்கள் பெருமான் அடி சேரப் பெற்று -என்றும்-மத்யத்தில் -40-60-பாசுரங்களில் பேசி அருளி –
குட்டத்துக் கோள் முதலை துஞ்சக் குறித்து எறிந்த சக்கரத்தான் தாள் முதலே நங்கட்கு சார்வு -என்று
அவசானத்திலும் தாளையே பேசித் தலைக் கட்டினார்-ஆக இப்படி அடியையே சிக்கெனப் பிடித்து -பேய் ஆழ்வார் அடியார் -ஆகிறார் –

அன்பு கூரும் அடியவர் -அன்பு மிகுந்த அடியவர் -பூதத் ஆழ்வார்–அன்பே தகளியா -தொடங்கி
விளவின் காய் கன்றினால் வீழ்த்தவனே என்தன் அளவன்றால் யானுடைய அன்பு -என்று-தம் அன்பு மிகுதியை வாய் விட்டு உரைத்தவர் –

இனி-அரும்பிக் கண்ணீர் சோறும் அடியவர் – பொய்கை ஆழ்வார்–பழுதே பல பகலும் போயின என்று அஞ்சி அழுதேன் – இப்படிப் பட்ட மூன்று அடிவர்கட்கும் ஆரா வமுதம் ஆனான் -திருக் கோவலூர் ஆயன்–

கோவலூர் -பார்த்தன் தனது தேர் முன் நின்றான் -ஆயனர்
சூழ் விசும்பு -குடந்தை கோவலன் தமர்

பேசிற்றே பேசும் ஏக கண்டர் ..
நல் தமிழால் நூல் செய்து நாட்டை உய்த்த பெற்று இமையோர் –முதல் ஆழ்வார்கள் ..
மறையின் குருத்தின் பொருளையும் செம் தமிழ் தன்னையும் கூட்டி ஒன்ற திரித்து அன்று எரித்த திரு விளக்கு -பூதத் ஆழ்வார்—
இறைவனை காணும் இதயத்து இருள் கெடஞானம் என்னும் நிறை விளக்கு ஏற்றிய பூதத் திரு அடி –
ஞானம் தமிழ் புரிந்த நான்-என்றார் இவர்

1- ஸ்ரீ மன் நாராயண சரணவ் சரணம் பிரபத்யே —

வடி கோல வாழ் நெடும் கண் மா மலராள் செவ்வி
படி கோலம் கண்டு அகலாள் பன்னாள் –

வடி கோல வாழ் நெடும் கண் மா மலராள் செவ்வி
படி கோலம் கண்டு அகலாள் பன்னாள் – நெடிது ஓங்கி
மாவளரும் சோலைச் சிரிவரங்க மாமலையாய்!
பாவளரும் நெஞ்சுடையாய் பார்—

வடிக்கோல வாள் நெடுங்கண் மா மலராள் செவ்விப்
படிக்கோலம் கண்டு அகலாள் பன்னாள்-அடிக்கோலி
ஞாலத்தாள் பின்னும் நலம் புரிந்தது என் கொலோ
கோலத்தால் இல்லை குறை–82-கீழே நாரணனைக் கண்டேன் என்றார்–-இப்பொழுது லஷ்மி சநாதமாகக் கண்டேன் என்கிறார் –(அபரிச்சேதய அழகு என்றும் -அவயவ பூதை என்றும் -புருஷகார பலம் என்றும் மூன்று நிர்வாகங்கள்)அழகிய வடிவமும், நீண்டு பரந்த கண்களையும் உடைய தாமரை மலரில் வீற்றிருக்கும் திருமகள் (லட்சுமி தேவி)–இறைவனுடைய (பெருமாளின்) திவ்யமான அழகையும், அவனது வடிவழகு பொருந்திய திருமேனியையும் பல நாட்களாகக் கண்டும், அந்த அழகில் மயங்கி அவளை விட்டு நீங்காமல் எப்போதும் அவனது மார்பிலேயே வீற்றிருக்கிறாள்–அழகிய கண்களைக் கொண்ட லட்சுமி தேவி, எம்பெருமானின் பேரழகைக் கண்டு வியந்து, அவனை விட்டு ஒருகணமும் பிரியாமல் அவனது திருமேனியிலேயே தங்கியிருக்கிறாள்-

படிக் கோலத்துக்கு ரூஷீ ஷமாய்க் (கோதாய் )கழித்தார் ஆரோ என்னில்-வடிக் கோல வாள் நெடுங்கண் மா மலராள் – ஓர் ஆளும் ஓர் நோக்கும் நேரான கண்ணை உடையாளாய் சௌகுமார்யத்தை உடையாளான பெரிய பிராட்டியார்–(கோலம் அவனுக்கு கண் இவளுக்கு -அஸி தேஷிணீ அன்றோ
நாட்டில் அழகு கோது என்னலாம்படி அவன் அழகு-அதுவே கோது என்னலாம் படி இவள் அழகு) செவ்விப் படிக் கோலம் கண்டு அகலாள் பன்னாள்--செவ்வியை உடைத்தாய்-ஸ்வா பாவிகமான கோலத்தைக் கண்டு காலம் எல்லாம் அகலாள்–ஒரு தேவையாலே அகலாது இருக்கிறாளோ என்னில் -அன்று –-வைத்த கண் வாங்க மாட்டாமையும்-கால் வாங்க மாட்டாமையும்–அடிக்கோலி ஞாலத்தாள் பின்னும் நலம் புரிந்தது என் கொலோ கோலத்தால் இல்லை குறை –-அகலப் பாரித்து ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டியார்(இலை அகலப்படுத்தி -ஏடு இல்லாமல் பெரிய நுனி இலைகள் வைத்து )-பெரிய பிராட்டியார் தண்ணீர் தண்ணீர் என்கிற விஷயம் என்று அறிந்த பின்பும் ஸ்நேகிக்கைக்கு அடி என் என்கிறது –-அவள் கண்ணுக்கு விஷயம் அவன் ஒருத்தனும் – இவளுக்கு விசிஷ்டம் -(அத் திரு அவனைப் பற்றும் இத் திரு இருவரைப் பற்றும் )இவளோடு கூடின அவன் விஷய பூயஸ்தையாலே
அடிக்கோலி -என்கிறது-தன்னில் மிடுக்கானவன் அழுந்தப் புக்கால் கரையிலே நிற்கிறவன் புகாதே போக வன்றோ அடுப்பது – எல்லாரிலும் அளவுடைய பெரிய பிராட்டியார் குமிழ் நீருண்ணும் விஷயம் ஆனால் இவள் அகலப் போகாதே அகப்படுகைக்கு ஹேது என் என்னில் -ஹேது சொல்லுகிறது –கோல இத்யாதி – நின்றார் நின்ற நிலைகளிலே அகப்பட வேண்டும் அழகு குறைவற்று இருக்கையாலே – இதர விஷயங்கள் இருவருக்கும் அனுபவிக்கப் போராமையாலே சீறு பாறு -என்கிறது –கிண்ணகத்தில் இழிவாரைப் போலே எல்லாரும் திரள அனுபவிக்க வேண்டும் – பரப்பு உண்டாகையாலே-இவ் விஷயத்தை அனுபவிப்பாருக்கு பிரியமே உள்ளது –

இத்தை ஒற்றியே நம்மாழ்வாரும் –
அகல கில்லேன் இறையும் என்று அலர் மேல் மங்கை உறை மார்பா -என்றார் – -..

திருப் பொலிந்த ஆகத்தான் -40 என்றும் —
செய்ய நெடு மலராள் மார்பன் -52 -என்றும் – –
திரு மங்கை நின்று அருளும் தெய்வம்-57 -என்றுமாக அருளி இருக்கிறார் – ..

சுருக்காக வாங்கிச் சுலாவி நின்று ஐயார்
நெருக்கா முன் நீர் நினைமின் கண்டீர் -திருப் பொலிந்த
ஆகத்தான் பாதம் அறிந்தும் அறியாத
போகத்தால் இல்லை பொருள்—40-மறந்து இருக்கலாம் படியோ அவ்வடிவு அழகு இருக்கிறது -என்கிறார்-நெடும் காலம் ஆஸ்ரயிக்கப் பெற்றிலோம் -அதுக்கு மேலே தோஷ பூயிஷ்டர் என்று அஞ்ச வேண்டாம்-ந கச்சின் ந அபராத்யதி -யுத்த -116-14-என்னுமவள் கூட இருக்கிறாள் –-பெரிய பிராட்டியாராலே விளங்கா நின்றுள்ள திருமேனியை யுடையவன் திருவடிகளை நினைமின்-

நிறம் கரியன் செய்ய நெடு மலராள் மார்வன்
அறம் பெரியனார் அது அறிவார் -மறம் புரிந்த
வாள் அரக்கன் போல்வானை வானவர் கோன் தானத்து
நீள் இருக்கைக்கு உய்த்தான் நெறி —52-மேகத்தில் மின்னினாப் போலே அவ்வடிவுக்கு பரபாகமான சிவந்த நிறத்தை யுடைய பெரிய பிராட்டியார்-நித்ய வாசம் பண்ணா நின்றுள்ள திரு மார்பை யுடையவன் –அவளோட்டைக் கலவியாலே ஆன்ரு சம்ச்யத்தால் சாலவதிகன் –அவன் கிருபைக்கு ஊற்று இவள் -இவள் ஐஸ்வர் யத்துக்கு ஊற்று அவன் –

திருமங்கை நின்றருளும் தெய்வம் நா வாழ்த்தும்
கருமம் கடைப்படிமின் கண்டீர் -உரிமையால்
ஏத்தினோம் பாதம் இரும் தடக்கை எந்தை பேர்
நாற்றிசையும் கேட்டீரே நாம்–57-பெரிய பிராட்டியார் -இறையும் அகலகில்லேன் -என்று கொண்டு
நித்ய கடாஷத்தைப் பண்ணி நித்ய வாசம் பண்ணுகிற சர்வேஸ்வரனை –அவ்யபிசாரியான லஷணம்-லஷ்மீ பத லாஷைக லஷணம் -ஸ்ரீ ரெங்க ராஜ ஸ்தவம் -1-9–திருவடிகளிலே செம்பஞ்சு மார்விலே காணில் அவனே பரதேவதை -ஜகத் காரணத்வாதி அப்ரயோஜகம்–திருவில்லாத் தேவர் -நான்முகன் -53-ஸ்ரீ யபதி நிகில ஹேய ப்ரத்ய நீக கல்யாணை கதா ந-என்று  கீதா பாஷ்யம் –-கல்யாண குணங்களுக்கு முன்னே எடுக்கையாலே நிரூபக தர்மம் –

காண கழி காதல் கைமிக்கு காட்டினால்
நாண படும் என்றால் நாணுமே -பேணி
கரு மாலை பொன் மேனி காட்டா முன் காட்டும்
திருமாலை நங்கள் திரு -என்று புருஷகாரம் பண்ணுவதை ஸ்பஷ்டமாக அருளி இருக்கிறார் – ..

காணக் கழி காதல் கை மிக்குக் காட்டினால்
நாணப் படும் என்றால் நாணுமே –பேணிக்
கருமாலைப் பொன் மேனி காட்டா முன் காட்டும்
திருமாலை நாங்கள் திரு —56-திருமாலை நாங்கள் திரு பேணிக் காட்டும்–ஸ்ரீ யப்பதியை நமக்கு ஸ்வாமிநியான பெரிய பிராட்டியார் பேணிக் காட்டும் -ஆதரித்துக் கொடு வந்து காட்டும்-திருக்கண்டேன் பொன்மேனி கண்டேன் -மூன்றாம் -1-என்கிறபடியே-அவளைக் கண்டால் இறே அவ்வடிவு தோற்றுவது-பொன்மேனி –இருவருடைய ஒளியாலும் இத்தனை தோஷம் பாராமல் மேல் விழுந்தால் அத்தால் வந்த அபராதத்தைப் பொறுப்பித்து-ந கச்சின் ந அபராத்யதி -யுத்த -166-4-என்று
சேர்க்கைக்கு ஈடான பரிவரம் குறைவற்று இருந்த பின்பு–நாணப் படும் என்றால் நாணுமே – இத் தலைக்கு அபி நிவேசத்தால் குறைவற்று இருந்தது –அத் தலை தோஷாதோஷா  நிரூபணம் பண்ணும் விஷயம் அன்றிக்கே இருந்தது-ஆன பின்பு இனி ஏதடியாக லஜ்ஜிப்பது –நங்கள் திரு –புருஷகாரமாகைக்கு ப்ராப்தி –பிராட்டி சந்நிதி யுண்டாக அயோக்யன் என்று அகலவும் விரகு இல்லை –சாபராதன் என்று மீளவும் போகாது –முறையில் நிற்கவும் ஒண்ணாது –

வேரி மாறாத பூ மேல் இருப்பாள் வினை தீர்க்குமே -என்று மாறனும்- –

மாரி மாறாத தண் அம் மலை வேங்கடத்து அண்ணலை
வாரி மாறாத பைம்பூம் பொழில் சூழ் குருகூர் நகர்க்
காரி மாறன் சடகோபன் சொல் ஆயிரத்து இப்பத்தால்
வேரி மாறாத பூமேல் இருப்பாள் வினை தீர்க்குமே–4-5-11-இத்திருவாய்மொழி கற்றார்க்கு-பலம் கொடுப்பாள் பெரிய பிராட்டியார் என்கிறது-திருமலை -மாரி மாறாது-திரு நகர் வாரி மாறாது
பிராட்டியுடைய ஆசன பத்மம் வேரி மாறாது –வேரி -பரிமளம்-இதுக்கு இவள் பலம் கொடுக்க வேண்டுவான் என் என்னில்-தனக்கு முன்பே தான் காட்டிக் கொடுத்த சம்சாரியை விரும்பும் சீலமாயிற்று இதில் சொல்லிற்று-இந்த சீல குணம் ஒருவருக்கும் நிலம் அன்று -தான் அறிதல் -மயர்வற மதி நலம் அருள பெற்ற இவர் அறிதல் செய்யும் இத்தனை யாயிற்று-இப்பிரபாவத்தை அறிந்து இவர் வெளியிட்டார் என்னும் பிரசாத அதிசயத்தாலே –சர்வேஸ்வரன் பலம் கொடுக்கிற தசையில் அவனை விலக்கி- நானே இதுக்கு பலம் கொடுக்க வேணும் என்று தனக்கு பரமாக ஏறிட்டுக் கொண்டு பலம் கொடுக்கும் -என்று தனக்கு பரமாக ஏறிட்டுக் கொண்டு பலம் கொடுக்கும் –-வினை தீர்க்குமே-
இது திருவாய்மொழி கற்றார் உடைய பகவத் அனுபவ விரோதியான சகல பிரதிபந்தகங்களையும் போக்கும் இத்திருவாய்மொழி கற்றார்க்கு அந்தப்புரத்தில் படியும் நடையும் என்கை –

பூ வளரும் திரு மகளால் அருள் பெற்று பொன் உலகில் பொலிவர் தாமே-என்று மாறன் பணித்த தமிழ் மறைக்கு ஆறங்கம் கூற அவதரித்த மங்கையர் கோனும் அருளிச் செய்வார்கள் இத்தை அடி ஒற்றியே .

தேவரையும் அசுரர்களையும் திசைகளையும் கடல்களையும் மற்றும் முற்றும்
யாவரையும் ஒழியாமே எம்பெருமான் உண்டு உமிழ்ந்தது அறிந்து சொன்ன
கா வளரும் பொழில் மங்கைக் கலி கன்றி யொலி மாலை கற்று வல்லார்
பூ வளரும் திரு மகளால் அருள் பெற்றுப் பொன்னுலகில் பொலிவர் தாமே  —11-6-10-(திரு மகளால் அருள் பெற்று பிராட்டியாலே பேறு -த்வயார்த்தம் )

—————-

2-பாகவத சேஷத்வம் ..

தோள் இரண்டு எட்டு எழும் மூன்று முடி அனைத்தும்
தாள் இரண்டும் வீழ சரம் துரந்தான் – தாள் இரண்டும்
ஆர் தொழுவார் பாதம் அவை தொழுவது அன்றே என்
சீர் கெழு தோள் செய்யும் சிறப்பு ––சரம் துரந்தான்- ராமபிரான் ––அவன் தாழ் இரண்டும் தொழுவார் – -பரதாழ்வான்–அவன் -பாதம் அவை தொழுவார்-சத்ருக்ந ஆழ்வார் — ..-தன்னை அல்லது அறியாத வனான பரதனை அல்லது அறியாதவன் போல –ஆர் –-ராஷசனாக அமையும் – குரங்குகளாக அமையும் –ஷத்ரியனாக -அர்ஜுனன் -அமையும் – பிசாசாக -கண்டகர்ணன் -அமையும் –பாதம் அவை தொழுவது அன்றே – தொழும் அவர்கள் ஆரேனுமாமாப் போலே அவர்கள் பக்கலிலும் திருவடிகள் உத்தேச்யம் -என்கிறார் –அவன் தன்னை ஆஸ்ரயிக்கை ஆகிறது – ஒருவன் கையைப் பிடித்துக் கார்யம் கொண்டவோபாதி –வைஷ்ணவர்கள் முன்னாகப் பற்றுகை யாகிறது-மறுக்க ஒண்ணாத படி ஒருவன் காலைப் பிடித்துக் கார்யம் கொண்ட மாத்ரம் –பாதமவை தொழு தென்றே – அவர்களோடு ஒப்பூண் உண்ண வல்ல –என் சீர் கெழு தோள் செய்யும் சிறப்பு —-புருஷார்த்தம் தர வந்த தோள் செய்யும் உபகாரம் – அழகு சேர்ந்த தோளானது எனக்குப் பண்ணும் தரமாகிறது –சீர் கெழு தோள் – அவர்களில் தமக்கு உள்ள வாசி – இத் தோளைத் தொழ வமையும் இனி -புருஷார்த்த உபாயமாகத் தோற்றின சரீரம் இறே –பாதமவை தொழுவதன்றே – ததீயர் அளவும் வந்து நிற்கப் பெற்ற லாபத்தாலே சீர் கெழு தோள் -என்கிறார் –

அடியவர் களுக்கு ஆட் படுதலும்
அடியவர் அல்லாத வர்களை நெஞ்சாலும் நினையாமல் ஆனவனும் –
வியதிரேகத்திலும் அருளி இருக்கிறார் ..

சிறந்தார்க்கு எழு துணையாம் செம் கண் மால் நாமம் மறந்தாரை மானிடமா வையேன் -44.-

சிறந்தார்க்கு எழு துணையாம் செங்கண் மால் நாமம்
மறந்தாரை மானிடமா வையேன் –அறம் தாங்கும்
மாதவனே என்னும் மனம் படைத்தது மற்றவன் பேர்
ஓதுவதே நாவினால் உள்ளு ——-44-இப்படி அசலைக் காக்கும்படி பண்ண வல்ல விஷயத்தை ஆஸ்ரயியாதே மறந்து இருக்குமவர்கள்-சேதனர் அல்லர் கிடீர் என்கிறார் –-பாகவதர் உத்தேச்யர் ஆனவோ பாதி அபாகவதரும் த்யாஜ்யராக கடவது இறே-பகவத் சம்பந்தம் யுடையாரே வஸ்து பூதர் -அவர்கள் எனக்கு நாதர் என்கிறார் ––இதில் எம்பெருமானை யறியாதார் அவஸ்துக்கள்-எனக்கு அவர்களோடு சம்பந்தம் இல்லை -என்கிறார் –சாஸ்திர அதிகாரத்துக்கு  யோக்யதை உள்ள மனுஷ்ய ஜன்மத்திலே பிறந்து வைத்து அவன் சுவட்டையும் அறிந்து பின்னை மறந்தவன் மனுஷ்யர்க்கு உடல் அல்லன் இறே –இவர் தம் திரு உள்ளத்தால் மனுஷ்யராக நினையாதவர்கள் மனுஷ்யர்கள் அல்லர்கள் ஆகாதே தான் – குருவிந்தக் கல்லை -கூழாங்கல்லை -மாணிக்கம் என்று நினைத்து இருந்தால் அது ரத்னமாக மாட்டாது இறே–ரத்ன பரீஷகன் ரத்னம் என்று அறிந்தது இறே ரத்னம் ஆவது – அப்படியே தம்முடைய நெஞ்சிலே மனிச்சர் என்று வைக்கப் பட்டவர்களே மனுஷ்யர் ஆவார் என்கிறார் – மானிடவர் அல்லர் என்று என் மனத்தே வைத்தேனே -பெரிய திருமொழி -11-7-9-என்னக் கடவது இறே –

இத்தை ஒற்றியே -.
ஆன் விடை எழ் அன்று அடர்தார்க்கு ஆள் ஆனார் அல்லாதார்
மானிடர் அல்லர் என்று என் மனத்தே வைத்தேனே -என்கிறார் ..
நண்ணாத வாள் அவுணர் பதிகத்திலும் –-தல சயனத்து உறைவாரை எண்ணாதே இருப்பாரை இறை பொழுதும் எண்ணோமே – பூதத்தாழ்வார் அவதார ஸ்தல பாசுரத்திலே அவர் போல அருளி இருக்கிறார்

தேனோடு வண்டாலும் திருமால் இருஞ்சோலை
தானிடமாக்கிக் கொண்டான் தட மலர்க் கண்ணிக்காய்
ஆன் விடை ஏழ்  அன்று அடர்த்தார்க்கு ஆளானார் அல்லாத
மானிடவர் அல்லர்  என்று என் மனத்தே வைத்தேனே –11-7-9-தன்னைப் பேணாதே எருதுகளை அடர்த்தவனுக்கு –அவன் தன்னைப் பேணாது ஒழிய தங்களைப் பேணித் திரியுமவர்கள-சர்வேஸ்வரன் குற்றங்களும் பொறுக்கும் இறே –அவன் கழித்த வன்றும் கிருபை பண்ணுமவர் இறே ஆழ்வார்
இருவரும் அகப்பட கை விடும்படி யானார்கள் –

நண்ணாத வாளவுணர் இடைப் புக்கு வானவரைப்
பெண்ணாகி யமுதூட்டும் பெருமானார்  மருவினிய
தண்ணார்ந்த கடல் மல்லைத் தல சயனத் துறைவாரை
எண்ணாதே இருப்பாரை இறைப் பொழுதும் எண்ணோமே–2-6-1-நித்ய ஸூரிகள் நடுவே இருக்கக் கடவ வஸ்து-இப்படி சம்சாரத்திலே புகுந்து தரைக் கிடை கிடப்பதே –-இது என்ன நீர்மை  இருக்கும்படியே என்று அநவரதம் பாவித்தல் சொல்லுதல் செய்கையாயிற்று சேதனர்க்கு செய்ய அடுப்பது –இது செய்யாதே இருப்பாரை –-அவனிடை ஆட்டம் கொண்டு -கார்யம் அற்று- கேவல தேக போஷண பரராய் இருப்பாரை –இறைப் பொழுதும் எண்ணோமே–எண்ணப் பெற்றிலோம் என்ற அனுதாபமும் இன்றிக்கே இருப்பாரை –(அறிவினால் குறை இல்லா அகல் ஞாலத்தவர்-அறிவு இல்லை என்ற குறையும் இல்லாமல் போல் இங்கும் ) அ வஸ்துக்களை எண்ணும் போது ஒரு கால விசேஷம் உண்டு இறே-வஸ்து பிரதியோகியாக எண்ணும் அது உண்டு இறே-அவ்வளவிலும் எண்ணோம் என்கிறார் .
(அ வஸ்துக்கள் எண்ணும் பொழுதும் இவர்கள் எண்ணத் தக்கவர்கள் அல்லர்)

தமர் உள்ளும் மா மல்லை -என்று பூதத்தாழ்வார் அருளி இருப்பதால் –-பாகவத சேஷத்வத்தை இந்த பதிகத்தில் வைத்தார் ..

தமருள்ளும் தஞ்சை தலை யரங்கம் தண் கால்
தமருள்ளும் தண் பொருப்பு வேலை -தமருள்ளும்
மா மல்லை கோவல் மதிள் குடந்தை என்பரே
ஏவல்ல வெந்தைக்கு இடம் –70-ஆஸ்ரிதனுக்காகத் தரைக்கிடை கிடக்கிற திருக் கடல் மலை –தனக்கு நல்லவர்களுக்காக அவன் சந்நிதி பண்ணும் இடங்கள் சொல்லுகிறது –-ஆஸ்ரித விஷயத்தில் பிச்சிருந்த படி சொல்லுகிறது-அம்ருதம் ஆசைப் பட்டார்க்கு அத்தைக் கொடுக்கும்-ராஜ்யம் ஆசைப் பட்டார்க்கு  ராஜ்யத்தைக் கொடுக்கும் –-தன்னை ஆசைப் பட்டார்க்குத் தன்னைக் கொடுக்கும் -என்கிறது-

கடல் மல்லை தல சயனத்து அடிகள் அடியே நினையும் அடியவர்கள் தம் அடியான் –என்று
கத்தியும் வேலும் வைத்துக் கொண்டு இருப்பவர் அருளுகிறார் ..-கூப்பிய கரங்கள் வுடன் அஞ்சலி ஹஸ்தராய்-பாகவத சேஷத்வத்தைக் காட்டி கொண்டு எழுந்து அருளி இருக்கிறார் இந்த திவ்ய தேசத்தில் –

கடி கமழு நெடு மறுகில் கடல் மல்லைத் தல சயனத்து
அடிகளடியே நினையும் அடியவர்கள் தம்மடியான்
வடி கொள் நெடு வேல் வலவன் கலி கன்றி யொலி வல்லார்
முடி கொள் நெடுமன்னர் தம் முதல்வர் முதலாவாரே–2-6-10-பரிமளம் பிரவஹியா நின்றுள்ள
பெரிய வீதிகளை உடைத்தான திருக் கடல் மல்லையிலே வந்து கண் வளர்ந்து அருளுகிற
சர்வ ஸ்வாமி உடைய திருவடிகளையே அனுசந்திக்கும் சேஷ பூதர் சேஷத்வத்திலே நின்றவன் –
ஜ்ஞான ஆநந்தங்கள் அல்ல நிரூபகம் பாகவத சேஷத்வமே என்கிறார் –

———-

3-ஆழ்வார்கள் அவதரித்த திவ்ய தேசத்தில் –திரு கடல் மல்லை -மட்டும் –
வேறே ஒரு ஆழ்வாரால் -10-பாசுரங்கள் மேல் மங்களா சாசனம் பண்ணப் பட்டு உள்ளதே

திருவாலி திரு நகரியை கலியன் மட்டுமே -30-பாசுரங்கள் அருளி இருக்கிறார் –

திருக் குருகூரை மாறன் மட்டும் -10-பாசுரங்கள் மங்களா சாசனம் பண்ணி இருக்கிறார்

———————

4-..யானே இரும் தமிழ் நல் மாலை இணை அடிக்கே சொன்னேன் –என்றார் பூதத்தாழ்வார் –

யானே தவம் செய்தேன் ஏழ் பிறப்பும் எப்பொழுதும்
யானே தவம் உடையேன் எம்பெருமான் –யானே
இரும் தமிழ் நன்மாலை இணை யடிக்கே சொன்னேன்
பெரும் தமிழன் அல்லேன் பெரிது-74-யானே இரும் தமிழ் நன் மாலை –-வேத நன்மாலையில் வாசி -சர்வாதிகாரம் –யானே தவம் உடையேன்  யானே இரும் தமிழ் நன்மாலை இணை யடிக்கே சொன்னேன்- அந்த தப பலமான லஷண லஷ்யங்களிலே குறைவற்று இருக்கும் பெருமையை யுடைத்தாய் – சர்வாதிகாரமாய் -அத்யந்த விலஷணமான சப்த சந்தர்ப்பங்களையும் யுடைய
விலஷணமான தமிழாகிற மாலையைச் சேர்த்தி அழகை யுடைத்தான தேவர் திருவடிகளுக்கே சொல்லப் பெற்றேன்   ஆனேன் –பெரும் தமிழன்-அல்லேன் பெரிது – த்ரமிட  சாஸ்த்ரத்தில் என்தனை அவகாஹித்தார் இல்லை –-வேறு சிலவர் எனக்கு ஒப்பு அல்லர் என்று சொல்லும் அவ்வளவேயோ தான் –பெரிது-நல்லேன்-நான் அறக் கை விஞ்சினேன் அல்லேன் –-என்னாகியே தப்புதல் இன்றி தனிக் கவி தான் சொல்லி -திருவாய் -7-9-4-என்கிற இத்தை நினைத்து அருளிச் செய்கிறார் –நல்லேன் பெரிது –
யாவர் நிகர் அகல் வானத்தே -திருவாய் -4-5-8–-நித்ய முக்தரும் அடைவு கெட்டுச் சொல்லுவார்கள் –
நானும் அடைவு கெட்டுச் சொல்லுவேன்-என் பிரபந்தம் அடைவு பட்டு இருக்கை-அவர்களில் ஏற்றம் –
ஏதத் சாம காயன் நாஸ்தே -தை ப்ருகு -10-5- -இங்கே இருக்க யுண்டானபடி –

கலியனும்-தம்மை – இரும் தமிழ் நூல் புலவன் என்று சொல்லிக் கொள்கிறார் ..

செங்கணாளி யிட்டிறைஞ்சும் சிங்க வேள் குன்றுடைய
எங்கள் ஈசன் எம்பிரானை இரும் தமிழ் நூல் புலவன்
மங்கை யாளன் மன்னு தொல் சீர் வண்டறை தார்க் கலியன்
செங்கை யாளன் செஞ்சொல் மாலை வல்லவர் தீதிலரே-1-7-10-ஒருவரால் கரை காண ஒண்ணாத படி இருக்கிற தமிழ் சாஸ்திர உக்தமான படியைக் கரை கண்ட ஜ்ஞான ஆதிக்யத்தை உடையவர் –

என் நெஞ்சத்து உள் இருந்து இங்கு இருந்தமிழ் நூல் இவை மொழிந்து
வன்னெஞ்சத்து இரணியனை மார்வு இடந்த வாட்டாற்றான்
மன் அஞ்சப் பாரதத்து பாண்டவர்க்காய் படை தொட்டான்
நன்னெஞ்சே நம் பெருமான் நமக்கு அருள் தான் செய்வானே-10-6-4-என் நெஞ்சத்து –-சம்சாரத்திலே விஷயாந்தர ப்ரவணமான நெஞ்சு என்று இவர் இறாயா நின்றார் -இவர் என்னது என்ற இதுவே ஹேதுவாக அவன் மேல் விழா நின்றான் –இவர் அயோக்யம் என்று அகல -அதுவே ஹேதுவாக அவன் புகுர நில்லா நின்றான் –-உள்-கார்யார்த்தமாக இருக்கை அன்றிக்கே தன் விடாய் தோற்ற உள்ளே புகுந்தான் –இருந்து -புறம்பு ஒரு விபூதி உண்டு என்று நினையாதே ஸ்த்தாவர ப்ரதிஷ்டையாக இரா நின்றான் –இங்கு -பரம பதத்தில் பரிமாற்றத்தை சம்சாரத்திலே உண்டாக்கினான் –இருந்தமிழ் -விலக்ஷணமான தமிழ் -இருந்தமிழ் – அந்த பரமபதத்துக்கும் அடங்காதபடி ஆயிற்று இவற்றின் பெருமை – கேட்டு ஆரார் -10-6-11-என்னக் கடவது அன்றோ ––நூல்-பின்பு லக்ஷணம் கட்டுவார்க்கும் இதுவே கொண்டு செய்ய வேண்டும் படி இருக்கை –இவர் ஆற்றாமையால் சொன்ன இத்தை -லக்ஷனோ பேதமாக்கினான் யாய்த்து-
இவை -தமக்கும் கொண்டாட வேண்டி இருக்கும் இவை – மொழிந்து-பாடினான் அவனாய் தாம் கற்றுச் சொன்னாரோ பாதி யாக நினைத்து இருக்கிறார் –

—————

.5-.பெருகு மத வேழம் மா பிடிக்கு முன் நின்று
இரு கண இள மூங்கில் வாங்கி -அருகு இருந்த
தேன் கலந்து நீட்டும் திரு வேம்கடம் கண்டீர்
வான் கலந்த வண்ணன் வரை -என்கிறார் –

த்வயம் அர்த்தம் எம்பெருமானார் திருவேங்கடத்தில் -அருள –
அனந்தாழ்வான் –பெருகு மத வேழம்–எம்பெருமானார் -நமக்கு -பிடிகள் ஸ்தானத்தில் ..
இரு கண இள மூங்கில்-த்வய மந்த்ரார்த்தை ..
அருகு இருந்த தேன் கலந்து நீட்டும்–எனக்கு தேன் -பால் அமுது நமோ நாராயணமே –
திரு மந்த்ரம் — கீதா அம்ருதம் -இரண்டையும் கலந்து – –
வான் கலந்த வண்ணன் வரை -திருவேங்கட மாலை ஆகும் –என்று காஞ்சி ஸ்வாமி அருளிச் செய்வார் –

பேத ஸ்ருதிகளையும்
அபேத ஸ்ருதிகளையும்
கடக சுருதி உடன் கலந்து அருளி என்றுமாம்-

இந்த காட்சியையே கலியனும் திருப் பிரிதி பதிகத்தில்
வரை செய் மா களிறு இள வெதிர் வளர் முளை அளை மிகு தேன் தோய்த்து
பிரசவாரி தன் இளம்பிடிக்கு அருள் செய்யும் பிரிதி சென்று அடை நெஞ்சே

கரை செய் மா கடல் கிடந்தவன் கனை கழல் அமரர்கள் தொழுது ஏத்த
அரை செய் மேகலை யலர் மகளொடும் அமர்ந்த நல் இமயத்து
வரை செய் மா களிறு இள வெதிர் வளர் முளை யளை மிகு தேன் தோய்த்துப்
பிரசவாரி தன் இளம் பிடிக்கு அருள் செயும் பிரிதி சென்று அடை நெஞ்சே–1-2-5-ஓர் இடத்திலே படுக்கையாய் இருக்க – வேறு ஒரு இடத்திலே போகத்துக்கு ஏகாந்த ஸ்தலமாகக் கொண்டு விரும்பி இருப்பரைப் போலே ஸ்ரீ திருப் பாற் கடலிலே கண் வளர்ந்து அருளுகிறவன் இங்கே வந்து இருந்தான் ஆயிற்று – மாதா பிதாக்கள் கூட இருந்து பிரஜையினுடைய ஹித சிந்தனை பண்ணுமா போலே
ஸ்ரீ பிராட்டியும் தானுமாய்  இருந்தான் ஆயிற்று –ராஜாக்களுக்கு போக்ய த்ரவ்யங்கள் குறைவற்று இருக்குமா போலே தேன் குறைவற்று இருக்கும் ஆயிற்று –பிரசம் என்று தேன் கூட்டுக்கும் மதுகரங்களுக்கும் பேர் வாரி என்று அவற்றின் உடைய தேன் அதிலே வளர்ந்த மூங்கில் முளைகளை கொடு புக்குத் தோய்த்து – அதில் பருக்கை-(கோது -சக்கை-) தட்டாதபடி அதின் வாயிலே பிழியும் ஆயிற்று – பருக்கை தட்டுமாகில் மிடற்றுக்கு கீழ் இழிச்ச மாட்டாதாய்  ஆயிற்று-
அதுக்கடி இளம் பிடி யாகை – தேனில் ரசம் பெறுகைகாக -அதிலே தோய்த்து -பின்னே அதில் கந்தல் உண்டு கோது அது தட்டாதபடி பிழியும் – அதில் உண்டான பருக்கையும் கூட பொறாதபடி யாயிற்று இதினுடைய பிரகிருதி மார்த்த்வம் இருக்கும் படி –திர்யக்குகளுக்கும் தன்னுடைய ரஷ்யத்தினுடைய ரஷணமே யாத்ரையாய் இருக்கும் ஆயிற்று-ப்ரஹ்மாதிகள் உடைய ரஷணத்துக்காக ஸ்ரீ திருப் பாற் கடலிலே சாய்ந்து அவர்களை ரஷிக்கும் போலே யாயிற்று -திர்யக்குகளுக்கும் தன்னுடைய ரஷ்யத்தின் உடைய ரஷணமே யாத்ரையாய் இருக்கும் ஆயிற்று –ஸ்ரீ பெரிய பிராட்டியாரும் தானுமாய் சம்ஸ்லேஷித்து வர்த்தியா நிற்குமவன் அந்த சம்ஸ்லேஷ அநந்தரமாக மது பான கோஷ்டியாய் செல்லா நிற்கும் இறே அதுக்கு உப லஷணம்-

—————

6-..உபாய சூன்யதை –
ஸ்வ பிரவர்த்தி நிவ்ருத்தி பகவத் பிரவர்த்தி சாதனம் –

ஸ்ரீ கஜேந்திர ஆழ்வான் தன்னால் முடியாத நிலையில் –
ஆதி மூலமே என்றதும்
அரை குலைய தலை குலைய ஓடி வந்தானே –

அரியது எளிதாகும் ஆற்றலால் மாற்றி
பெருக முயல்வாரை பெற்றால் – கரியதோர்
வெண் கோட்டு மால் யானை வென்று முடித்து அன்றே
தண் கோட்டு மா மலரால் தாழ்ந்து -22–இத்தாலே அவனாலே அவனைப் பெறுதல் -தம்மாலே அவனை இழத்தல் -என்றபடி—இதுக்குத் திருஷ்டாந்தம் –எம்பெருமான் ஏறிட்டுக் கொள்ளாத போது முதலை வாயிலே கிடந்தான் –-அவன் ஏறிட்டுக் கொண்டவாறே துக்கம் நீங்கிற்று-அனுக்ரஹம் உள்ள போது மிடுக்காய் இருக்கும்-நிக்ரஹம் பிறந்த போது சத்ருக்களுக்கு மிடுக்காய் இருக்கும்-அரியது எளியதாகும் -எளிதாகைக்கு இவன் செய்வது என் என்னில் – விலக்காமை–

அவனை பெற ருசி இருக்க வேண்டுமே -சேதனராக இருப்பதால் –-அந்த ருசியும் அவனை அடைய சாதனம் இல்லையே -அதிகாரி ஸ்வரூபமே -.

தனக்கு அடிமை பட்டது தான் அறியேன் ஏலும்
மனத்தடைய வைப்பதாம் மாலை- வனதிடரை
ஏரியாம் வண்ணம் இயற்றும் இது அல்லால்
மாரியார் பெய்கிற்பார் மற்று —மழை பொழிய ஏரி கட்டுவது சாதனம் இல்லையே –அவன் அருள் பொழியும் பொழுது தேங்கி வைக்க -பங்காக இருக்க தான் ருசி என்றவாறு – இவ்வாத்மா தனக்குக் கூருபட்டது சேஷத்வம் –-எம்பெருமானுக்கு கூருபட்டது சேஷித்வம் -என்னும் இம்முறை அறியானே யாகிலும் ––இப்படி இவருடைய ஸ்வரூபத்தையும் அறிந்திலேன் ஆகிலும் – தனக்கு சேஷத்வ ஞானம் இன்றிக்கே ஒழிந்ததே யாகிலும் – சம்யக் ஞானம் இன்றிக்கே இருந்ததே யாகிலும்-இப்படி பிரமாண பிர சித்தியாலும்-ஆச்சார்ய சேவையாலும் -இருந்தபடிகள்   எல்லாம் அறிய மாட்டானேயாகிலும்-இங்கனே இருக்கச் செய்தே  இவனுடைய ஹ்ருதயத்திலே சர்வேஸ்வரன் தன உடைமையைப் பெறுவானாக வந்து புகுரப் புக்கால் விலக்காத மாத்ரமே உண்டாய் இருப்பது – அவன் மால் இறே -அவன் வ்யாமுக்தன் ஆகையாலே தானே வந்து மேல் விழப் புக்கால் அப்போது இடம் கொடுப்பது இவ்வளவே இறே இவனுக்கு வேண்டுவது இனி மேல் உள்ளது அவனுக்கே பரமாய் இருக்கும் இறே –வடுக நம்பி –எம்பெருமானைப் பெறுகைக்கு சாதனங்கள் ஒன்றும் தேட வேண்டா –-அசலகத்திலே ஸ்ரீ வைஷ்ணவன் திருநாமம் இட சஹிக்க அமையும் -என்றார் –நஞ்சீயர் -திருவரங்கப் பெருமாள் தாசர்க்கு -எம்பெருமான் என்றால் நெஞ்சு நமக்குத் தகையாதபடி பண்ணின இத்தை மறவாதே கொள்ளும் -என்று அருளிச் செய்தாராம் –இத்தால் – ஒரு ருசி மாதரம் இவன் தலையில் உண்டாமது ஒழிய பிராப்தி இவனால் உண்டாக்கிக் கொள்ளப் போமோ என்றபடி இதுக்குத் திருஷ்டாந்தம் மேல்

—————

7-இளம் கோயில் .-
திரு உள்ளம் வந்து சேர தான்
திருப் பாற் கடலிலும் திரு வேங்கடம் முதலான திவ்ய தேசங்களிலும் எழுந்து அருளி இருக்கிறான் –..

கல்லும் கனை கடலும் வைகுந்த வானாடும்
புல் என்று ஒழிந்தன கொலே பாவம் – வெல்ல
நெடியான் நிறம் கரியான் உள் புகுந்து
நீங்கான் அடியேன் உள்ளத்து அகம் ..என்கிறார் நம்மாழ்வார் –அவற்றிலே தனக்கு ருசி யுண்டாகவுமாம் தோற்றும் இருக்கிறிலன் – என்னோடே கலந்த பின்பு–ஸுபரி ஐம்பது பெண்களோடே (மாந்தாதாவுடைய பெண்கள் )கலந்து போருகிற இடத்தில் தன் மக்களைத் தனித்தனியே -பிதா உனக்கு குறை இல்லையே என்று கேட்க என்னுடன் பிறந்தாரை ஒருத்தரையும் அறியாதே எப்போதும் என்னோடே இருக்கும் இதுவே வெறுப்பு-வேறே ஒரு குறையில்லை என்று சொன்னால் போலே
இவரும் தம்முடைய எல்லா ஸ்தானங்களையும் மறந்து என்னை அல்லது அறிகிறிலர் என்கிறார்-உள் புகுந்து நீங்கான் அடியேனது உள்ளத்தகம்-அடியேனுடைய ஹ்ருதயத்தினுள்ளே நீங்குவானாய் இருக்கிறிலன்-புறம் படி இவனைக் கிடையாது என்னும்படி இரா நின்றான்-(நீங்கினால் தாரகம் இல்லை என்று இருப்பவன்-மகாத்மாக்கள் விரஹம் சஹியாத மார்த்தவம் கூடு பூரிக்கும்-நாராயணோ வசதி சங்கு சக்ர )

இதையே பூதத் ஆழ்வார்-
வெற்பு என்று இரும் சோலை வேம்கடம் என்று இவ் இரண்டும்
நிற்பென்று நீ மதிக்கும் நீர்மை போல் -நிற்பென்று
உளம் கோயில் உள்ளம் வைத்து உள்ளினேன்
வெள்ளத்து இளம் கோயில் கை விடேல் என்று-பால் ஆலயம் போலே – –இளம் கோயில்–கை விட வேண்டாம் என்கிறார் –திருமலையைக் காட்டில் என் ஹ்ருதயத்தில் பண்ணின அபி நிவேசம் கண்டு எனக்காக அவ்வோ திருமலைகளிலும் வந்து நிற்கைக்கும் அடியான திருப் பாற் கடலிலே சாய்ந்து அருளின படி புல் எழுந்து போய்த்ததோ என்று இரா நின்றேன் – ஆன பின்பு என்பாடு வருகைக்கு பாலாலயமான திருப் பாற் கடல் உண்டு –அவ் விடத்தை விட்டதாகாது ஒழிய வேணும் என்று பிரார்த்திக்கிறேன் -வேண்டிக் கொண்டேன் -என்கிறார்-கல்லும் கனைகடலும்  வைகுண்ட வானாடும் புல்லென்று ஒழிந்தன கொல்-பெரிய திரு -68–என்னக் கடவது இறே-இளம் கோயில் கை விடேல் –
க்ருதஜ்ஞனாக வேணும் காண்-உபகரித்த இடத்தை மறக்கலாமோ –-சௌபரிக்கு ஐம்பது ஸ்திரீகளை மாந்தாதா கொடுத்து ஒரு நாள் வந்து – பெண்காள் உங்களுக்கு ஒரு குறை இல்லையே -என்ன
ஒரு குறை யுண்டு -என்னை அல்லது புறம்பு அறி கிறிலேன்-என்றாப் போலே-இவரும் புறம்பு இல்லை -என்று அஞ்சுகிறார் –

—————

8-.ஞானப் பிரான் –
ஸ்ரீ வராஹ மூர்த்தி தான் ஞான பிரதானம் பண்ணி அருளுகிறார் – –

என் நின்ற யோனியுமாய் பிறந்தாய் -என்று திரு விருத்தம் தொடக்கத்திலே அருளிச் செய்கிறார் –.

பெரும் கேழலார் தம் பெரும் கண் மலர் புண்டரீகம் நம் மேல் ஒருங்கே பிறழ வைத்தார்-
ஞானப் பிரானை அல்லால் இல்லை -என்கிறார் – –.

பெரும் கேழலார்  தம் பெரும் கண் மலர் புண்டரீகம் நம் மேல்
ஒருங்கே பிறழவைத்தார் இவ்வகாலம் ஒருவர் நம் போல்
வரும் கேழ்பவருளரே தொல்லை யாழி யஞ்சூழ் பிறப்பும்
மறுங்கே வரப் பெறுமே சொல்லு வாழி மட நெஞ்சமே -45–ரஷ்யத்தின் அளவு அன்றிக்கே –ரஷகனுடைய பாரிப்பு இருக்கிற படி –மாசுடம்பில் நீர் வாரா –ஏறும் அழுக்கு எல்லாம் ஏறும் படியாக இருக்கை–கேழலான தேஜஸ்ஸூக்கு ஸ்ரீ வைகுண்ட நாதனாய் இருக்கும் தேஜஸ் போராது இருக்கை-சிலம்பினிடை சிறு பரல் போல் பெரிய மேரு திருக்குளம்பில் கணகணப்பத் திருவாகாரம் குலுங்க நில மடந்தை தனை இடந்து புல்கிக் கோட்டிடை வைத்து அருளிய எங்கோமான் கண்டீர்–பெரும் கேழலார்  என்ற உடம்பு-அடைய-கண்ணாய் இருக்கை –-கடல் போலே பெருத்து அது நிறைய தாமரை பூத்தாற் போலே இருக்கை மகா வராஹஸ் ஸ்ப்புட பத்ம லோசன –இப் பிரளயம் கொண்ட பூமியை எடுத்து பிராட்டிக்கு கார்யம் செய்தானாய்- ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டியை குளிர நோக்கிக் கொண்டு இருக்கிற இருப்பு –நம் மேல் –அவள் பிரஜையான நம் மேல் –ஒருங்கே –ஸ்ரீ பூமி பிராட்டி பக்கலிலும் பாலி பாயாதபடி–பிறழ வைத்தார் –மிக வைத்தார் –-தம்மால் தரிக்க போகிறது இல்லை–நம் மேல் ஒருங்கே பிறழ வைத்தார்-அவளை அன்று பிரளயத்தில் நின்றும் எடுக்கைக்குப் பாரித்தால் போலே நம்மையும் இஸ் ஸம்ஸார ஆர்ணவத்தில் நின்றும் எடுப்பதாக நம் பக்கலிலே ஒருபடிப்பட மிளிரும்படி வைத்தார்-இவ்வ காலம்-இக்காலத்தில்–ஒருவர் நம் போல் வரும் கேழ்பவருளரே -இக் கடாக்ஷ விஷய பூதரான நம்மைப் போலே அவனோடே கேழ் முதலைப் பெற்று இருப்பார் ஒருவர் உளரோ-பிரளய ஆர்ணவமும் ஸம்ஸார ஆர்ணவமுமான ஆபத்தின் வாசி போரும் இறே –

ஈனச் சொல்லாயினுமாக எறி திரை வையம் முற்றும்
ஏனத்துருவாய் யிடந்த பிரான் இரும் கற்பகம் சேர்
வானத்தவர்க்கும் அல்லாதவர்க்கும் மற்று எல்லாயவர்க்கும்
ஞானப் பிரானை யல்லால் இல்லை நான் கண்ட நல்லதுவே – – 99-சர்வ சேதனருக்கும் சர்வேஸ்வரனைப் பற்ற அடுக்கும் -என்று –என் தான் -அவனையே பற்ற வேண்டுகிறது என் என்ன –இவை யாபன்னமான வன்று -பரார்தமாகத் தன்னைப் பேணாதே ரஷிப்பான் ஒருவனைப் பற்ற வேண்டாமோ –இது ஹேது கர்ப்ப பிரதிக்ஜ்ஜை –(ஆபத்து வந்த பிரளயத்தில் ரஷித்தவன் ஹேது-ப்ரதிஜ்ஜை -இவனை அல்லால் வேறே நல்லது அல்ல

கோல வராகம் ஒன்றாய் நிலம் கோட்டிடை கொண்ட எந்தாய் -திருவாய்மொழி-
தலைக் கட்டும் போதும் அருளிச் செய்கிறார் – ..

கோல மலர்ப் பாவைக்கு அன்பு ஆகிய என் அன்பேயோ
நீல வரை இரண்டு பிறை கவ்வி நிமிர்ந்தது ஒப்பக்
கோல வராகம் ஒன்றாய் நிலம் கோட்டிடைக் கொண்ட எந்தாய்
நீலக் கடல் கடைந்தாய் உன்னைப் பெற்று இனி போக்குவனோ –10-10-7-மாசுடம்பில் நீர் வாரா நின்ற நிலை இறே இவருக்கு ஆலத்தி வழிக்க விஷயமாய்த்து –பாசி தூர்த்து கிடந்த பார்மகட்க்கு-என்கிறபடியே பிரணயிநி அழுக்கோடு இருக்க தாமான படியே வருவாராகில் பிரணயித்தவத்துக்கு நமஸ்காரமாம் அத்தனை இறே -அவன் அழிவுக்கு இட்ட வடிவைப் பற்றி இறே இவர் ஆலத்தி வழிக்கிறது –ஒன்றாய் -வராஹ சஜாதீய மாத்ரம் என்னுதல் –த்ரைலோக்யத்தையும் கண் செறியிட்டால் போலே விம்ம வளர்ந்தபடியாலே அத்விதீயம் என்னுதல் –

பன்றியாய் அன்று பார் அகம் கீண்ட பாழியான் ஆழியான் அருளே
நன்று நான் உய்ய கண்டு கொண்டேன் நாராயணா என்னும் நாமம் -கலியன் – ..

வென்றியே வேண்டி வீழ் பொருட்கு இரங்கி வேற் கணார் கல்வியே கருதி
நின்றவா நில்லா நெஞ்சினை உடையேன் என் செய்கேன் நெடு விசும்பு அணவும்
பன்றியாய் அன்று பாரகம் கீண்ட பாழியான் ஆழியான் அருளே
நன்று நான் உய்ய நான் கண்டு கொண்டேன் நாராயணா என்னும் நாமம் —1-1-4–பிரளயம் கொண்ட பூமிக்கு ஸ்வ ரஷணத்தில் அந்வயம் உண்டாம் அன்று இறே-விஷயம் கொண்ட நெஞ்சை உடையேனான நான் எனக்கு ஹித சிந்தனை பண்ணுவது –ஆகாசம் வெளி யடையும் படி விம்ம வளர்ந்த அவன் ரஷ்யத்தின் அளவு இல்லாதபடி யாயிற்று-ரஷகனாவன் வடிவைப் பாரித்த படி –
பூமி பிரளயத்தில் புக்கு முடிந்து போக புக்கவாறே நீருக்கும் சேற்றுக்கும் இறாயாத மஹா வராஹமானான் –பல சம்ருத்தி காணப் பணைக்கும் வடிவைக் கொண்டான்–மாசுடம்பில் நீர் வாரா மானமிலா பன்றியாம்–11-8--மஹிஷி உடம்பு பேணாதே -பாசி தூர்த்தது -என்றவாறே காந்தனான தானும் உடம்பு பேணாதே-மாசேறின உடம்பை உடையவன் ஆனான் ( மாசறு சோதி வடிவை மாற்றி )
மானமிலா – ஈஸ்வரத் அபிமானம் பின்னாட்டாத படி இருக்கை-மாயா மிருகத்தை கண்ட போது இனத்தில் மான்கள் வந்து மோந்து பார்த்து விசஜாதீயம் என்று கடக்க போயிற்றின இறே
அங்கன் அன்றிக்கே –-ஆத்மாநாம் மானுஷம் மன்யே -என்கிறது இங்கும் அனுவர்த்திக்கிற படி
ஆத்மானம் வராஹம் மன்யே என்று இங்குமாம்–பூமிப் பரப்படங்க அண்ட பித்தியோடே புக்கு சேர்ந்தத்தை ஒட்டு விடுவித்து எடுத்த-மிடுக்கை உடையவன்-ஆழியான்-ரஷிக்கும் இடத்தில் ஒரு பரிகர அபேஷை இல்லை –-ஒரு பரிகரம் கொண்டு ரஷிக்க பார்த்தான் ஆகில் அதுக்கு ஈடான பரிகரம் உடையவன்-அருளே-அபிமானம் பண்ணக் கடவதல்ல விஷயங்களிலே அபிமானம் பண்ணியும்-(வென்றியே வேண்டி) சோகிக்க கடவ அல்லாததுக்கு சோகித்தும்-(வீழ் பொருட்கு இரங்கி) நரக அவஹமான விஷயங்களை அநுபவிக்க மநோரதித்தும் (வேற் கணார் கல்வியே கருதி)-நின்றவா நில்லா நெஞ்சினை உடையேன் என்று இப்படி கை கழிந்த என்னை–இனி இவன் தானாக மீள மாட்டான் என்று அதுவே ஹேதுவாக எடுக்க ஒருப்பட்ட-சர்வேஸ்வரன் கிருபையாலே-அருளே -என்னவுமாம்-அருளாலே என்னவுமாம்

எயிற்று இடை மண் கொண்ட எந்தை இரா பகல் ஓதுவித்து எம்மை
பயிற்றி பணி செய்ய கொண்டான் –பெரியாழ்வாரும் -..

வயிற்றில் தொழுவைப் பிரித்து வன் புல சேவை அதக்கி
கயிற்றும் அக்கும் ஆணி கழித்து காலிடை பாசம் கழற்றி
எயிற்றிடை மண் கொண்ட எந்தை யிராப் பகலா ஓதுவித்து என்னை
பயிற்றிப் பணி செய்யக் கொண்டான் பண்டன்று பட்டினம் காப்பே -5- 2-3 –பிரளய ஆவர்ணத்திலே அகப்பட்டு கிடக்கிற பூமியை எடுத்தால் போலே – சரீர வச்யனான என்னை எடுத்த ஸ்வாமி –திவா ராத்ர விபாகம் அற-சர்வ காலமும் -என்றபடி –ஓதுவித்து–என்னை சிஷிப்பித்து –அதாவது –கர்ப்ப வாசமும் —இந்திரிய வச்யத்வமும் –கர்ம வச்யத்வமும் –யம வச்யத்வமும் – த்யாஜ்யம் என்னும் அத்தை அறிவித்து-கீழில் பாட்டில் சொன்ன தன்னுடைய சர்வ சேஷித்வத்தையும் – நிரதிசய போக்யதையும் – தமக்கு சேஷத்வம் ஸ்வரூபம் என்னும் இடத்தையும் ஆய்த்து –ஒதுவித்து-பயிற்றிப் – இத்தை அனுஷ்டான பர்யந்தமாக்கி – செய்யேல் தீ வினை ( திருவாய் -2-9-3 ) -என்று-பணி செய்யக் கொண்டான் – ஓதுவித்த பிரயோஜனம் பெற்ற படி – நித்ய கைங்கர்யம் கொள்ளக் கடவோம் -என்று திரு உள்ளத்தாலே அறுதி இட்டு -கொண்டபடி –

பிரான் என்று நாளும் பெரும் புலரி என்றும்
குரா நற் செழும் போது கண்டு- வராக
தனி உருவன் பாதம் பணியும் அவர் கண்டீர்
மணி உருவம் காண்பார் மகிழ்ந்து –-அவன் திருவடிகளை பணிபவர்களே திரு மேனியையும் சேவிக்கும் பாக்யம் பெறுவார் என்கிறார் —இவ்வாத்மாவுக்கு வகுத்த சேஷி -உபகாரகன் -என்றும் தன்னையே வணங்கும்படி பண்ணினவன் -உணரும் போதே -என் நாயகன் செய்த படி என்-என்று உணருகை –பிரான் பெரு நிலம் கீண்டவன் –திருவாய் -1-7-6-அணி யுருவன் –-மஹா வராஹமான வடிவை யுடைத்தாய் -ஆபரணம் தேட வேண்டாதபடி -ஒரு படி சாத்தினாப் போலே இருக்கை–அவன் கைக்கு எட்டின தொரு வடிவு கொண்டால் பூவும் கைக்கு எட்டித்து ஓன்று அமையும் இறே –பணியுமவர் கண்டீர்-
ஸூ ஸூகம் கர்த்தும் அவ்யயம் –ஸ்ரீ கீதை -9-2-என்னும்படியே சாதனா தசையிலே இனிதாய் இருக்கும் படி – பலத்துக்குப் பலம் இறே –மணி யுருவம் காண்பார் மகிழ்ந்து-— அவர்கள் நீல ரத்னம் போலே குளிர்ந்து இருந்துள்ள வடிவை மகிழ்ந்து காணப் பெறலாம்-

திருக் கடல் மல்லை பதிகத்தில் கலியன் – –-
ஏனத்தின் உருவாகி நில மங்கை எழில் கொண்டான்
வானதிலவர் முறையால் மகிழ்ந்து ஏத்தி வலம் கொள்ள
கானத்தின் கடல் மல்லை தல சயனத்து உறைகின்ற
ஞானத்தின் ஒளி உருவை நினைவார் என் நாயகரே –என்று அருளிச் செய்கிறார் – .அப்போது ஏறிட்டுக் கொண்ட வடிவை காட்டி பழைய வடிவை அழித்தான்–அபிமத விஷயத்தோடே கலக்கைக்காக-அவர்கள் உகக்கும் படியே ஒப்பிப்பாரைப் போலே – படுக்கைப் பற்றை நோக்கி பிரதான மகிஷிகள் பக்கல் முகம் பெறுவாரைப் போலே மஹா வராஹமான  வடிவில் எழிலைக்  காட்டி இவள் எழிலைக் கொண்டான் –
(கோல வராஹம் ஒன்றாய் -பெரும் கேழலார் -புண்டரீகம் )பூமிப் பிராட்டி உடைய விபூதியை பிரளயம் கொள்ள அத்தை எடுக்கைகாக-நீருக்கும் சேற்றுக்கும் இறாயாத வடிவைக் கொண்டு வந்து எடுத்து நோக்கி நித்ய ஸூரிகள் நடுவே ஓலக்கம் இருக்கக் கடவன் இவ் வடிவைக் கொண்டது நமக்காக விறே என்று அந் நீர்மையிலே தோற்று எழில் இழந்தாள் ஆயிற்று –

—————

9-.மூவர் அனுபவம் ..

பயின்றது அரங்கம்-என்றும் பயின்றதுவும் வேம்கடம் -என்றும் ஒரே பாசுரத்தில் அருளுகிறார் -..

என் நெஞ்சமேயான் என் சென்னியான் தானவனை
என் நெஞ்சம் கீண்ட மணி வண்ணன் முன்னம் சேய்
ஊழியான் ஊழி பெயர்தான் உலகு ஏத்தும்
ஆழியான் அத்தியூரான் .என்றும் –

அத்தியூரான் புள்ளை ஊர்வான் அணி மணியின்
துத்தி சேர் நாகத்தின் மேல் துயில்வான் முத் தீ
மறையாவான் மா கடல் நஞ்சு உண்டான் தனக்கும்
இறை ஆவான் எங்கள் பிரான் -என்றும்-இரண்டு பாசுரங்களால் மங்களா சாசனம் செய்து இருக்கிறார் – .

இமையோர் தலைவா -என்றும்
அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதி -என்றும்
வரம் தரும் மா மணி வண்ணன் -என்றும்
பேர் அருள் ஆளன்-என்றும் அருளுவார்கள்–-இவர் தாம் ஸ்பஷ்டமாக – –அத்தியூரான்-என்கிறார் ..-கருட சேவை என்றும் பிரசித்தமாய் இருப்பது-இவர்-புள்ளை ஊர்வான்-அருளியதால் தானோ !..

நம்மாழ்வாரும் , திருமங்கை ஆழ்வாரும் இவரைப் போலே –
கோயில் திருமலை பெருமாள் கோயில் -மூன்றையும் மங்களா சாசனம் செய்து உள்ளார்கள் –

பூதத்தாழ்வார் -மூலவர் -..-
என் நெஞ்சமேயான்–தம் திரு உள்ளத்தில் வைத்துக் கொண்டு இருப்பது போலே–நம்மாழ்வாரும் –அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதி துயர் அரு சுடர் அடி தொழுது எழு என் மனனே –
நெஞ்சில் கை வைத்து கொண்டு இருக்கிறார் ..

அது போல அவதார ஸ்தலத்திலும் –-சிந்தை இடு திரியா ஏற்றினேன் என்பதற்கு ஏற்ப-நெஞ்சில் கை வைத்து கொண்டு இருக்கிறார் ..

——————–

10-பெரும்தமிழ்–
இரும் தமிழ்–
ஞான தமிழ் -என்று தாம் கூறிக் கொண்டது போலே –
இவர் திவ்ய பிரபந்தம் ஸ்ரேஷ்டம் என்றவாறு -.

————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ உ . வே . M A V ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பூதத்தாழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

—————————————————-