ஸ்ரீ திருமாலை (என்னும் திவ்ய ப்ரபந்தம்) அறியாதார், ஸ்ரீ திருமாலையே (ஸ்ரீ யபதியை ) அறியாதார்—39-45

November 9, 2026

மகாபாரதத்திற்கு கீதா சரம ஸ்லோகம் போல, மேம்பொருள் போகவிட்டு என்ற அடுத்த பாசுரம், முக்கியமானதாகவும், இந்த பிரபந்தத்தின் ரத்னம் போலவும் உள்ளது என்றும் சொல்லப்பட்டு உள்ளது. இந்த பாசுரம் வைஷ்ணவ சம்பிரதாய ரகஸ்யத்ரயங்களை (மஹாமந்திரம், த்வயம் , சரமஸ்லோகம்) என்ற மூன்றினையும் சொல்கிறது. அதற்கும் மேல் இந்த பாசுரத்தை செவிசாய்த்த எம்பெருமான், மகிழ்ந்ததையும் சொல்கிறது.

அடிமையில் குடிமை யில்லா அயல் சதுப்பேதிமாரில், * குடிமையில் கடைமை பட்ட குக்கரில் பிறப்பரேலும் * முடியினில் துளபம் வைத்தாய் மொய்கழற்கு அன்பு செய்யும் * அடியரை உகத்தி போலும் அரங்கமா நகருளானே. (திருமாலை 39)

திருமுடியில் , திருத்துழாய் மாலையை அணிந்தவனே, அரங்கநகர் உளானே, உனக்கு கைங்கர்யம் செய்வதில் ஊற்றம் இல்லாதவராய் , அடிமையாய் சேவை செய்ய மாறுபட்டவர்களாய் நான்கு வேதங்களையும் ஓதினவர்களான வேதியர்களைக் காட்டிலும் குடிப்பிறப்பினால் கீழ்ப்பட்ட ஜாதியில் பிறந்தவர்களேயானாலும் உன் நெருங்கிய திருவடிகளுக்கு அன்பு காட்டும் அடியவர்களையே நீ உகக்குமவனன்றோ என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.

இந்த பாசுரம் தொடங்கி நாற்பத்து நான்காம் பாசுரம் முடிய ஆறு பாடல்களில், ‘மேம்பொருள் போகவிட்டு ‘ பாசுரத்தில் சொன்ன அறிவு உடையவர்களுடைய பெருமையைச் சொல்கிறது. ‘பயிலும் சுடரொளி ‘ (திருவாய்மொழி 3.7) மற்றும் நெடுமாற்கடிமை (திருவாய்மொழி 8.10) என்னும் பதிகங்களில் அடியவர்களுடைய பெருமையை நம்மாழ்வார் அருளிச் செய்ததை இங்கே இந்த ஆழ்வார் அருளிச் செய்கிறார் . பிறப்பு, ஒழுக்கம், குணங்கள் ஆகியவற்றால் குறைவு பட்டவர்களானாலும் மேம்பொருளில் சொல்லப்பட்ட அறிவு உடைய அடியவர்கள் நமக்கு ப்ராப்யம் ப்ராபகம் முதலான எல்லாமாய் இருப்பவர்கள் என்பது இந்த பாசுரங்களின் திரண்ட கருத்து. இந்தப் பாசுரத்தில் எவ்வளவு தாழ்ந்த ஜாதியில் பிறந்தவர்கள் ஆனாலும் ‘மேம்பொருள் ஞானத்தில் ஊன்றி இருப்பவர்களாகில் திருத்துழாயைப் போலே எம்பெருமானாலே தலை மேல் வைத்து கொண்டாடப் பெறுவார் என்கிறார்.

அடிமையில் குடிமையில்லா

கைங்கர்யம் நமக்கு செய்யத்தக்கது என்னும் எண்ணம் அற்றவர்களாக இருப்பவர். கைங்கர்யம் நமக்கு இயல்பானது என்று இருப்பவர்கள் ‘உண்ணும் சோறு பருகுநீர் , தின்னும் வெற்றிலை (திருவாய்மொழி 6.7.1) என்பது போலே அது இல்லாமல் வாழ முடியாதவர்கள் .

அயல் சதுப்பேதிமாரில்

சதுப்பேதிமாரில் என்பது நான்கு வேதங்களையும் நன்கு கற்றவர்களை சொல்கிறது . ஈஸ்வரனே எல்லா உலகுக்கும் சுவாமி என்று அறிந்து இருப்பதும் , தன்னை அவனுக்கு சொத்தாக அறிந்து இருப்பதும் , நம் ஸ்வரூபத்திற்கு தக்க பலன் பகவத், பாகவத கைங்கர்யம் என்று அறிந்து இருப்பதும் வேதம் கற்று அறிந்து இருப்பதற்கு பயன். ‘அயல் ‘ ஆவது வேதம் கற்பது இந்த ஞானத்தை பெறுவது என்பதை அறியாதது . ஆக, அயல் சதுப்பேதிமாரில் என்பது, கைங்கர்யம் செய்வது என்பதில் இருந்து மாறுபட்டு இருக்கும் நான்கு வேதம் அறிந்தவர்கள் என்பதாகும். அப்படிப்பட்டவர்களால் யாருக்கும் எந்த பயனும் இல்லை என்பது கருத்து.

இனி , இவர்களைக் காட்டிலும் எம்பெருமானுக்கு உயர்ந்தவர்களை பாசுரத்தில் மீதி பகுதி சொல்லுகிறது.

குடிமையில் கடைமை பட்ட குக்கரில் பிறப்பரேலும்

வேதத்தில் விதிக்கப்பட்டதை பின்பற்றாமல் இருப்பதும், விலக்கப்பட்டவைகளை பின்பற்றியும் பல ஜென்மங்களை கழித்தால் வந்த பாவங்களால் மிக தாழ்ந்த பிரிவில் பிறந்தவர்களே ஆனாலும் குக்கர் எனப்படுவர். பிறப்பரேலும் என்று சொல்வதால் , மேம்பொருள் பாசுரத்தின் அறிவை அடைவதற்கு பிறப்பினுடைய உயர்வோ தாழ்வோ காரணம் அல்ல என்கிறார்.

வேதத்தை விவரிக்க வந்த ஸ்ரீராமாயணத்தில், ‘ஸர்வத்ர கலு த்ருஷ்யந்தே ஸாதவோ தர்ம சாரிணஃ৷৷ * ஶூராஶ்ஶரண்யாஸ் ஸௌமித்ரே திர்யக் யோநி கதேஷ்வபி” (ஆரண்ய காண்டம் 68.24)ல் சொல்லியது, ஸ்ரீராமன் , லக்ஷ்மணனிடம் “லட்சுமணரே! வீரம் மிக்க ஆன்மாக்களும், பாதுகாவலர்களுமானவர்களும், நீதிமான்களும், நேர்மையானவர்களும், விலங்குகள் மற்றும் பறவைகளிடையே கூட காணப்படுகிறார்கள் என்கிறார். ஸ்ரீராமன் ஜடாயுவை பார்த்தபோது இளைய பெருமாளை நோக்கி அருளிசெய்தது, இந்த அறிவு (மேம்பொருள் ) பறவை, விலங்குகள் போன்ற எல்லா பிரிவுகளுக்கும் ஏற்படக்கூடியது என்ற கருத்தை வலியுறுத்துவதற்காக என்கிறார் . காட்டில் திரியும் குகப்பெருமாள் போன்ற வேடர்களும், சபரி போன்ற வேடுவிச்சிகளும் அனுமன் சுக்ரீவன் போன்ற குரங்குகளும் , விபீஷணன் போன்ற ராக்ஷ்சர்களும் இந்த அறிவினை பெற்று இருந்தார்கள் என்பதை கண்டோம் என்கிறார்.

அதேபோல் , வேதத்தை விளக்க வந்த இன்னொரு இதிஹாசமான மஹாபாரதத்தில், தாழ்ந்த பிரிவில் வந்த விதுரர், வேடனாய் மாமிசங்களை வியாபாரம் செய்த தர்மவ்யாதன், கர்ணாகண்டன் போன்றவர்கள், ஆயர்பாடியில் வாழ்ந்த இடையர் இடைச்சிகள் முதலானவர்கள் இந்த அறிவினை உடையவர்களாக இருந்ததை பார்த்தோம்.

திருவிருத்தம் (79)ல் ‘பாற்கடல் பாம்பணை மேல்பள்ளி கொண்டருளும் சீதனையே தொழுவார், விண்ணுளாரிலும் சீரியரே.’ சுவாமி நம்மாழ்வார் அருளியபடி இவர்கள் நித்யஸூரிகளை விட சிறந்தவர்கள் ஆவார்கள் என்கிறார். எப்பொழுதும் எம்பெருமானின் கைங்கர்யத்தில் ஈடுபட்டு இருக்கும் நித்ய சூரியர்களைக் காட்டிலும், இவ்வுலகில் அவதரித்து வந்து, எம்பெருமான் பெரும்பாடு பட்டு திருத்தியவர்கள் அன்றோ. ஆகையால் இவர்கள் நித்யசூரிகளைக் காட்டிலும் இவர்கள் சிறந்தர்வர்கள் என்ற கருத்து. தன் ஸ்பர்ஶத்தாலே இரும்பை பொன்னாக்கும் வேதகப்பொன், மற்ற தங்கத்தைக் காட்டிலும் சிறந்து இருப்பது போலே, தங்கள் தொடர்பால் மற்றவர்களையும் பாகவதர்கள் ஆக்க வல்ல இவர்கள், அந்த பெருமை இல்லாத நித்யஸூரிகளை விட சிறந்தவர்கள் என்கிறார்.

முடியினில் துளபம் வைத்தாய்

இப்படி எம்பெருமானை விசேஷிப்பதற்கு காரணம் என்னவென்றால் , திருத்துழாயைப் போல் இந்த அடியவர்கள், எம்பெருமானால் தலையினில் வைத்து கொண்டாடத் தக்கவர்கள் எனபதை தெரிவிக்கவே என்கிறார். பூவில் சிறந்த திருத்துழாயை தரித்து இருப்பது போலே, நீ தேவர்களில் சிறந்தவன் என்கிறார். இவர்களால் உன் பரம்பொருள் தன்மை விளக்கப்படுகிறது என்கிறார்.

மொய்கழற்கு அன்பு செய்யும்

ஐம்புலன் அகத் அடக்கி என்று சென்ற பாடலில் (38) சொல்லியபடி, உன் உகப்பிற்கு வேறுபட்ட தங்கள் உகப்பையும் விலக்கி, ‘உன் செவ்வடி செவ்வித் திருக்காப்பு‘ (திருப்பல்லாண்டு 2) என்று பரிந்து உன் திருவடிகளுக்கு பல்லாண்டு பாடுவதே பொழுதுபோக்காய், அதையே ப்ராப்யமாக நினைத்து இருப்பவர்கள். இனிமையோடு கூடிய எம்பெருமானையே உபேயமாகக் கொண்டவர்கள் என்று ஆயிற்று. இனி உபாயம்.

அடியவரை

இரக்கத்தோடு கூடிய அவன் திருவடிகளை உபாயமாகக் கொண்டவர்கள். ‘சோம்பர் ‘ என்று 38ல் சொல்லியபடி ஜீவாத்மா ஸ்வரூபம் எம்பெருமானுக்கு, தான் பாரதந்திரன் என்பதை உணர்ந்து தங்களை காப்பாற்றிக் கொள்வதில் ஒரு தொடர்பும் இல்லாமல் இருப்பவர்கள் . உகப்பதாகிற உபேயமும் திருவடிகளாய், தாரகமான உபாயமும் திருவடிகளாய் இருக்கும் அடியவர்கள். ‘நிழலும் அடி தாறும் ஆனோம்‘ (பெரிய திருவந்தாதி 31) என்று நம்மாழ்வாரும் அருளி செய்தார். அதாவது பாதநிழலாகவும் பாதரேகையாகவும் உடன்பட்டோம் என்கிறார்.

உகத்தி போலும்

இந்த ‘மேம்பொருள் போகவிட்டு ‘ பாசுரத்தில் அறிவு இல்லாத சதுர்வேதிகளைக் காட்டிலும், இந்த அறிவு உடைய அடியார்களை, அவர்களின் பிறந்த ஜென்மத்தின் தாழ்வையும் கவனிக்காமல் உகக்கிறீர் என்கிறார்.

அரங்கமா நகருளானே

தாழ்ந்த பிரிவில் பிறந்தவர்களாய் உன்னிடம் பரிவு உடையவர்களுக்கு முகம் கொடுப்பதற்காகவன்றோ இங்கு வந்து கண் வளர்ந்து அருளுகிறீர், உயர்ந்தவர்களுக்கு முகம் கொடுப்பதாகில் பரமபதத்திலேயே இருந்திருக்க மாட்டீரோ என்று சொல்கிறார்-

—

திரு மறு மார்வ நின்னைச் சிந்தையுள் திகழ வைத்து, * மருவிய மனத்தராகில் மாநிலத்து உயிர்கள் எல்லாம், * வெரு வரக் கொன்று சுட்டிட்டு ஈட்டிய வினையரேலும் * அருவினைப் பயனதுய்யார் அரங்கமா நகருளானே. (திருமாலை 40)

பெரிய பிராட்டியாரையும், ஸ்ரீ வத்ஸம் என்னும் மறுவையும் திருமார்பில் தரித்து உள்ளவனே, அரங்கமா நகருளானே, இந்த பெரிய பூமியில் உள்ள ஜீவராசிகள் எல்லாம் நடுங்கும்படி (ஜந்துக்களை ஆயுதங்களால்) கொலை செய்தும், (தீயினால்) கொளுத்தியும் பாதிக்கப்பட்ட பாபத்தை உடையவர்களானாலும், உன்னை, (தங்கள்) நெஞ்சினில் (உபாயமாக) விளங்கும்படி வைத்து, (நீயே உபேயம்) என்று திடமான நம்பிக்கை உடையவராக இருப்பவர்களானால், (அவர்கள்) கொடிய பாபங்களின் பலனை அனுபவிக்க மாட்டார்கள் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.

ஜன்மத்தால் வந்த தாழ்வை சென்ற பாடலில் சொன்னார். அது இவனால் வந்தது அல்ல என்பதால் மன்னிக்கத் தக்கது; அப்படி இல்லாமல், மன்னிக்கத் தகாத ஒழுக்க குறைவை உடையவர்களும் ‘மேம்பொருள்’ அறிவை உடையவர்கள் என்றால், அந்த ஒழுக்க குறைவால் உண்டான பலனையும் அனுபவிக்க வேண்டியதில்லை என்கிறார், அதாவது, எத்தனை பாவங்கள் செய்தவரும், மேம்பொருளில் சொன்ன ஞானத்தை உணர்ந்தவர்கள், பாவங்களின் கர்ம பலம் அனுபவிக்க வேண்டாம் என்று இந்த பாசுரத்தில் சொல்கிறார்.

திரு மறு மார்வ-தன் மார்பில் ஸ்ரீயையும் வத்ஸத்தையும் தாங்கியவராக எம்பெருமானை ஆழ்வார் வர்ணிக்கிறார். ஸ்ரீ என்பது எம்பெருமானின் தெய்வீகத் துணைவியாகக் கருதப்படும் பெரிய பிராட்டியாரைக் குறிக்கிறது, அதே சமயம் வத்ஸம் என்பது ஒரு தனித்துவமான மச்சம் அல்லது மருவைக் குறிக்கிறது. இவை இரண்டும் அவரைப் பரமாத்மா என்று அடையாளப்படுத்தும் அடையாளங்களாகக் கருதப்படுகின்றன. இந்தக் குறியீடு மற்ற சாஸ்திரங்களிலும் எதிரொலிக்கிறது. உதாரணமாக, வால்மீகி ராமாயணத்தில் ‘ஶ்ரீவத்ஸவக்ஷா நித்யஶ்ரீ அஜய்ய ஶ்ஶாஶ்வதோ த்ருவः (யுத்த காண்டம் 114.15), இராவணனின் மனைவியான மண்டோதரி, ராமரின் மேன்மையை உறுதிசெய்து, அவரை “பெரியவர்களிலும் பெரியவர், இருளுக்கு அப்பாற்பட்டவர், காப்பவர்” என்று வர்ணிக்கிறார். மேலும், ராமர் “எப்போதும் செல்வந்தர், வெல்ல முடியாதவர், நித்தியமானவர், நிலையான பரமாத்மா மற்றும் உண்மையான வீரம் உடையவர்” என்று மண்டோதரி வலியுறுத்துகிறார். வெல்ல முடியாதவரும், நித்தியமானவரும், ஒரே வடிவமுடையவருமானவர் ஸ்ரீமன் நாராயணன் என்று அழைக்கப்படுகிறார்.

வாத்ஸல்ய குணம்: எம்பெருமான் / பிராட்டி தனது பக்தர்களின் குறைகளையும் பாவங்களையும் மன்னித்து, அவர்கள் மீது வெளிப்படுத்தும் பெற்றோர் பாசம் அல்லது கருணையான அன்பைக் குறிக்கிறது.-புருஷகாரம்: பரிந்துரைக்கும் செயலைக் குறிக்கிறது; இங்கு, பெரிய பிராட்டி / ஸ்ரீ, எம்பெருமானிடம் பக்தர்களுக்காகப் பரிந்துரைக்கும் ஒரு மத்தியஸ்தராகச் செயல்படுகிறார்.-உபாயம்: ‘வழிமுறை’ அல்லது ‘பாதை’ என்று பொருள்படும் — எம்பெருமானை ஒரு கருவியாகக் கொண்டு, பக்தர்கள் தெய்வீக அருளை அடையும் செயல்முறை. –உபேயம்: ‘இலக்கு’ அல்லது ‘முடிவு’ என்று பொருள்படும் — அவருக்குச் சேவை செய்வதே ஆன்மீகப் பயிற்சியின் இறுதி நோக்கமாகும்.

வாத்ஸல்ய குணத்தின் காரணமாக, பாவத்தினால் ஏற்படும் துன்பத்தை அனுபவிக்காமல் இருப்பது போன்ற பலன், இந்தத் துதியில் சிறப்பித்துக் காட்டப்படுகிறது. எனவே, இந்தக் கருணையான அன்பின் (வாத்சல்ய குணம்) வடிவமான பெரிய பிராட்டி, எம்பெருமானின் மார்பில் வீற்றிருப்பதாக ஆழ்வார் கூறுகிறார். அவளது சம்பந்தம் மறைத்து சொல்லப்பட்ட முந்தைய பாசுரம் போல இல்லாமல், இங்கே அது வெளிப்படையாக சொல்லப்பட்டது. இது, ‘மேம்பொருள் ‘ பாசுரத்தில் ஆழ்ந்து தேர்ச்சி பெற்றவர்களின் பெருமிதத்தையும் ஆன்மீக உயர்வையும் குறிக்கும் இந்த பாசுரத்தில் சொல்லியது குறிப்பிடத்தக்கது. மற்ற ஆழ்வார்கள், ‘அலர்மேல் மங்கை உறை மார்ப’ (திருவாய்மொழி, 6.10.10) மற்றும் ‘நின் வல மார்பில் வாழின்ற மங்கையும் பல்லாண்டு‘ (திருப்பல்லாண்டு 2) போன்ற வரிகளில் பெரியபிராட்டி, எம்பெருமானின் மார்பில் அவளது நிலையான இருப்பைக் கொண்டாடுகின்றன; அவனைப் பரம்பொருளாகக் குறிப்பதோடு, அவளது பங்கின் முக்கியத்துவத்தையும் எடுத்துக் காட்டுகின்றன.

எம்பெருமான் ஒரு பக்தனுக்கு நன்மைகளை வழங்கும் போது, ​​பெரிய பிராட்டி புருஷகாரமாகச் செயல்பட்டு, அந்த பக்தனை அவனிடம் பரிந்துரைத்து, அதன் மூலம் அவனுடைய தெய்வீக அருளைப் பெறுவதற்கு வழிவகுக்கிறது. இந்தச் செயல்முறை, எம்பெருமானை உபாயமாக அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது. பக்தன் இந்த நன்மைகளைப் பெற்று கைங்கர்யம் (சேவை) செய்யும் போது, ​​அந்தச் சேவையை ஏற்றுக்கொள்வதிலும் பெரியபிராட்டி ஒரு முக்கியப் பங்காற்றுகிறாள் ; இதன் மூலம், உபாயம் மற்றும் உபேயம் ஆகிய இரண்டு சந்தர்ப்பங்களிலும் அவள் இன்றியமையாததாக இருப்பதை, ஆழ்வார் தனது பாடலில் வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

நின்னைச் சிந்தையுள் திகழ வைத்து

‘ஸ்ரீமன் நாராயணனான உன்னைத் தவிர வேறு உபாயம் இல்லை என்று நெஞ்சில் விளங்கும்’ என்பது இதன் பொருள். காயத்திரி ஹோமம் செய்யும் போது, சமித்து இட வேண்டும், மற்றும் காயத்திரி மந்திரமும் சொல்ல வேண்டும் என்று இரண்டு காரியங்கள் செய்வது போல இல்லாமல் ஸ்ரீமன் நாராயணன் மட்டுமே உபாயம் என்று இருப்பது ‘திகழ்வது‘ என்று சொல்கிறார். இவன் செய்ய வேண்டியது சிறிது உண்டாகிலும் எம்பெருமானின் உபாயத் தன்மை திகழாமல் மழுங்கும் என்ற கருத்து.-புருஷகாரம் செய்து ரக்ஷிக்க பிராட்டியும், ரக்ஷிக்க எம்பெருமானும், அவனை உபாயமாகவும் உபேயமாகவும் அறிந்து உறுதி செய்து கொள்வதற்கு தானும் (ஆழ்வாரும்), அவனே ‘உபாயமும் உபேயமும்’ என்ற இந்த அர்த்தத்தை அறிவிக்கும் ஆச்சார்யானையும் தவிர வேறு ஒன்றினையும் வேண்டாது இருப்பதைக் காட்டுகிறார்.-வைத்து என்பதால், ‘சிந்தையில் வைப்போம்’ என்ற எண்ணத்தை பற்றாக கொண்டு எம்பெருமானும் பிராட்டியும் ஆன ஒரு மிதுனமாக இவன் சிந்தையில் எழுந்தருளி அவனுடைய அடியவனுக்கு கட்டுப்படுகிறான் என்பதை காட்டுவதாகக் கொள்ளலாம்.

மருவிய மனத்தராகில்

இது உபேயத்தில் உள்ள உறுதியை சொல்கிறது. மற்ற பயன்களை விட்டு, ஸ்ரீமன் நாராயணனே மேலான பயன் என்று உறுதி பூண்டு இருப்பதை சொல்கிறது. ‘ஆகில்‘ என்று சொல்வதால் உபேயத்தில் உறுதி கொண்டு இருப்பது அரிது என்று சொல்கிறார். ‘ஆகில்‘ என்பதை ‘சிந்தையில் திகழ வைத்து‘ என்ற பதத்தில் சொன்ன உபாயத்தில் உறுதி கொண்டு இருப்பத்தையும் சேர்த்து எந்த அடியவனுக்கும் அரிது என்று உணர்த்துவதாகக் கொள்ளலாம்.

மாநிலத்து உயிர்கள் எல்லாம், வெரு வரக் கொன்று

மாநிலத்து உயிர்கள் எல்லாம் கொன்று என்று எடுத்துக் கொள்ளாமல் மாநிலத்து உயிர்கள் எல்லாம் வெரு வர என்று கொள்ள வேண்டும். அதாவது ஒரு உயிரைக் கொல்லும் போது அதனால் அதனைக் கண்டு உலகமெல்லாம் நடுங்கும்படி என்று சொல்கிறார். இதனால் இவனுக்கு ஜீவ ஹிம்சையில் உள்ள ஈடுபாடு சொல்லப்படுகிறது.

சுட்டிட்டு

உயிர்களை ஆயுதம் முதலியவற்றால் சடக்கென்று கொல்லாமல், உயிரோடு எரித்து சித்ரவதை செய்வது கொல்வதாயிற்று.

ஈட்டிய வினையரேலும்

ஒரு பயனை விரும்புவோர் அதனை அரும்பாடுபட்டு சம்பாதிப்பது போல, இவனும் இந்த மஹா பாவங்களை அரும்பாடுபட்டு சம்பாதிக்கிறான் என்கிறார்.

ஏலும்

‘மேம்பொருள்’ பாசுரத்தில் சொன்ன ஞானம் பிறந்த பின் இந்த காரியங்களை செய்ய முடியாதாகையால், ஞானம் பிறப்பதற்கு முன்பு உள்ள இவன் ஒழுக்கத்தைச் சொல்கிறது. பகவத் கீதை (7.19)ல் சொல்லிய–ப₃ஹூனாம் ஜன்ம நாமந்தே
ஜ்ஞானவான் மாம் ப்ரபத்₃யதே
வாஸுதே₃வஸ்꞉ ஸர்வம் இதி
ஸ மஹாத்மா ஸு-து₃ர்லப₄꞉’ (கீதை 7.19)-ஸ்லோகத்தின் படி, பல புண்ணிய ஜன்மங்களுக்குப் பிறகு ஞானியானவன், ‘வாசுதேவனே (எனக்கு) எல்லாம்’ என்று என்னை துதிக்கிறான், அப்படிப்பட்ட மஹாபுருஷன் கிடைப்பது மிகவும் அரிது என்றபடியும், பகவத் கீதை (6.54)ல் சொல்லிய-ப்ரயத்னாத்₃ யதமானஸ் து யோகீ₃ ஸம்ஸு²த்₃த₄-கில்பி₃ஷ꞉
அநேக-ஜன்ம-ஸம்ஸித்₃த₄ஸ்
ததோ யாதி பராம் க₃திம் (கீதை 6.54 )–ஸ்லோகத்தின் படி, (அநேக ஜன்மங்களில் செய்த புண்ணியங்களை உடையவனும், அதனால்) பாவங்களில் இருந்து சுத்தி அடைந்தவனும் முயற்சியுடன் யோகத்தில் ஈடுபடுபவனாகிய யோகி (நழுவின யோகத்தைத் திரும்பப் பெற்று) மேலான கதியை அடைகிறான் என்றபடியும்-பல புண்ணிய ஜன்மங்கள் கழிந்த பின்பே இத்தகைய ஞானமும் பக்தியும் ஏற்படும் என்பது விளங்குவதால் இப்படிப்பட்ட தீய ஒழுக்கம் இவனுக்கு முன் ஜன்மங்களில் ஏற்படுவது அரிது. ஏலும் என்று சொல்வதால் இப்படி அரிதானது நடந்தாலும் என்கிறார்.

அருவினைப் பயனதுய்யார்

தான் அப்படி கஷ்டப்பட்டு சம்பாதித்த பாவங்களின் பயன்களை அடையமாட்டார்கள் என்கிறார். கடல் அரசன்(சமுத்திர ராஜன்), தான் சரண் அடைந்த பின்பும், இரங்காமையால் அவன்(பெருமாள், ஸ்ரீ ராமன்) தொடுத்த அம்பை, அவன் தன் காலில் விழுந்தவுடன், அவனுடைய விரோதிகள் வாழும் இடத்திற்கு விட்டதைப் போல, இவர்கள் செய்த பாவங்களின் பயனை, இவர்களின் விரோதிகள் அனுபவிக்கும்படி எம்பெருமான் செய்து விடுவார் என்பது இதன் பொருள்.-

முக்தி அடைந்தவன், பரமபதம் செல்லும் போது, அவனுடைய தனத்தை பிள்ளைகள் அடைகிறார்கள், விரோதிகள் பாவ கர்மங்களையும், நண்பர்கள் நற்கர்மங்களின் பயன்களையும் அடைகிறார்கள் என்று வேதம் சொல்கிறது. அப்படி இல்லை என்றால், கர்ணன் அர்ஜுனன் மேல் நாகாஸ்திரம் செலுத்திய போது, அது அர்ஜுனனின் கிரீடத்தை அடித்து, அவன் தலை தப்பியது போல, இவர்களுக்கும் தலைக்கு வந்தது தலை பாகையுடன் போகும்படி செய்வான் என்று கொள்ளலாம். அப்படி இல்லை என்றால் பகதத்தன் அர்ஜுனன் மேல் செலுத்திய சக்தியை தன் மார்பில் ஏற்றுக்கொண்டு அர்ஜுனனை காத்தது போல இவர்களின் பாவத்தின் பயனை தான் அனுபவிக்கவும் செய்வான் என்று கொள்ளலாம். உண்மையில் இவர்கள் செய்த பாவத்தை மன்னித்தேன் என்று சொல்லி தீர்த்து விடுவான். கீதை (18.66)ல் சொல்லியபடி-ஸர்வ-த₄ர்மான் பரித்யஜ்ய
மாம் ஏகம் ஸ²ரணம் வ்ரஜ
அஹம் த்வாம் ஸர்வ-பாபேப்₄யோ
மோக்ஷயிஷ்யாமி மாஸு²ச꞉ (கீதை 18.66)–மோக்ஷ சாதனமான எல்லா கர்மங்களையும் வாசனையுடன் விட்டுவிட்டு என் ஒருவனையே உபாயமாகப் பற்று நான் உன்னை எல்லாப் பாவங்களில் இருந்து விடுவிக்கிறேன், வருந்தாதே என்று அபயம் அளிக்கலாம். இப்படி செய்தால் இவர்கள் பாவங்களின் பயனை அனுபவிக்க வேண்டாம் அன்றோ.

அரங்கமா நகருளானே

இவை எல்லாம் அவதார சமயத்தில் என்று சொல்லிவிட முடியாதபடி, அவதாரங்களுக்கு பிற்பட்டவர்களுக்காகவே தேவரீர் திருவரங்கத்தில் வந்து கண்வளர்ந்து அருளுவது என்கிறார். இப்படி பாவம் செய்தவர்களையும் ரக்ஷித்தோம் என்று எம்பெருமான் ஆசைப்படலாமே தவிர மேம்பொருள் பாசுர ஞானத்தை அடைந்தவர்கள் பாவங்களை செய்ய மாட்டார்கள் என்பது கருத்து.

(அத பாதக பீதஸ்த்வம்) விஷ்ணு தர்மத்தில்(66-72)ல் சொல்லியபடி கவனம் இல்லாமல் உபாய புத்தியுடன் செய்யப்படும் புண்ணியத்தையும் பாவம் என்று நினைத்து பயப்படும் இவர்கள், பாவத்தை செய்ய மாட்டார்கள் என்பது சொல்லாமலே விளங்கும்.

அவன் திருமார்பில் இருந்து, ‘பாபாநாம் வாஶுபாநாம் வா வதார்ஹாணாம் ப்லவங்கம * கார்யம் கருண்ய மார்யேண ந கஸ் சிந்நா பராத்யதி । (யுத்த காண்டம் 116.46) , அதாவது ‘ வானர, பாபிகளாயினும், புண்ணியம் உள்ளவர்கள் ஆனாலும், கொல்லத் தகுந்தவர்களானாலும், குணவானாய் இருப்பானாகில், அவன் விஷயத்தில் கருணை காட்டவேண்டும்.

அபராதம் செய்யாதவன் ஒருவனும் இல்லை, என்று புருஷ காரம் செய்யும் பிராட்டியே குறை சொன்னாலும் ‘என் அடியார் அது செய்யார், செய்தாரேல், நன்று செய்தார் (பெரியாழ்வார் திருமொழி 4.9.2) என்று எம்பெருமான் கூறுவான் என்று நாம் சொன்னால், ‘அப்படியானால் இவர்கள் பாவங்களையே செய்ய வேண்டி வருமே’ என்று ஒரு சிலர் சொன்னால் அது இங்கு பொருந்தாது. எம்பெருமானுடைய அன்புக்கு இவ்வளவு பாத்திரமானவர்கள், ஒரு போதும் பாவங்கள் செய்ய மாட்டார்கள் என்று அறிய வேண்டும்.

—

வானுளார் அறியலாகா வானவா என்பராகில் * தேன் உலாந் துளப மாலைச் சென்னியாய் என்பராகில் * ஊனமாயினகள் செய்யும் ஊனகாரகர்கள் ஏலும் * போனகம் செய்த சேடம் தருவரேல் புனித மன்றே.–பாசுரம் 41

கீழ்மையான காரியங்களை செய்பவர்கள் ஆனாலும், பிறர்களைக் கொண்டு கீழ்மையான காரியங்களை செய்பவர்கள் ஆனாலும், ‘மேல் உலகத்தில் உள்ள பிரமன் முதலியவர்களால் அறிய முடியாத பரமபதத்தில் நித்ய வாசம் செய்பவனே’, என்று சொல்வார்களாகில், தேன் ஒழுகும்படியான திருதுழாய் மாலையை தன் திருமுடியில் உடையவனே என்று சொல்வார்களாகில், (அவர்கள்) அமுது செய்து மிகுந்த பிரசாதத்தை (தயை செய்து) தருவார்களாகில், அப்போதே (அது) பரம பாவனம் ஆகும் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.

சென்ற இரண்டு பாசுரங்களில், ‘இவர்களுக்கு பிறப்பினாலோ, ஒழுக்கத்தினாலோ வரும் குறைகள் இல்லை’ என்றார். இந்த பாசுரத்தில், ‘குறை இல்லாமை மாத்திரம் அன்று ; இவர்களுடன் தொடர்பு உள்ள ஸம்ஸாரிகளும், அந்த தொடர்பே காரணமாக பரிசுத்தி அடையும்படியான சிறப்பும் உடையவர்கள் இவர்கள்’ என்கிறார்.-

வானுளார் அறியலாகா வானவா

தத் விஷ்ணோ: பரமம் பதம் ஸதா பஸ்யந்தி ஸூரய: ।
திவீவ சக்ஷுராததம் ॥
தத் விப்ராஸோ விபன்யவோ ஜாக்ருவாம்ஸஸ் ஸமிந்ததே ।
விஷ்ணோர்யத் பரமம் பதம் ॥ இது பிரம்மாவே பாடுவதாக அமைந்த பிரசித்தி பெற்ற ஸ்லோகம். இதன் எளிய அர்த்தம். அந்த மகாவிஷ்ணுவின் உன்னதமான, மேலான இருப்பிடத்தை (பரமபதம்/வைகுண்டம்) எப்போதும் ஞானிகளும், நித்தியர்களும் முக்தர்களும் தங்களின் ஞானக் கண்ணால் தரிசித்துக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். அது எப்படி இருக்கிறது என்றால், ஆகாயத்தில் தடையின்றி எங்கும் பரந்து விரிந்து பிரகாசிக்கும் சூரியக் கண்ணைப் போல, அந்தப் பரம்பொருள் என்றும் ஒளிர்கிறது. அந்தப் பரம்பொருளைப் போற்றும் வேத விற்பன்னர்களும் தங்களின் தியானத்தாலும் துதியினாலும் அந்த உன்னத நிலையை மேலும் சுடர்விடச் செய்கிறார்கள். அதுவே எங்கும் நிறைந்திருக்கும் விஷ்ணுவின் உன்னதமான பரமபத நிலை ஆகும். மிக உயர்ந்த இடம் பரமபதம்.

பிரமன் முதலான தேவர்களால் அறிய முடியாத ‘பரமபதத்தில் என்றும் வாழ்கின்றவனே, பரண் மேல் இருப்பவர்கள், சற்று உயரத்தில் இருப்பதால் மாத்திரம், மிக உயரத்தில் இருக்கும் நக்ஷத்திர மண்டலத்தை அறிய முடியாது. அது போலவே சத்ய லோகம் போன்ற உயர்ந்த இடத்தில் உள்ள இவர்களாலும் பரமபத நாதனை அறிய முடியாது என்பது கருத்து. மனிதர்களைக் காட்டிலும் இந்த தேவர்களுக்கு ஞானம், சக்தி முதலியவற்றில் சிறிது சிறப்பு என்றாலும் அதைக் கொண்டு இவர்கள் பரமபதம் போக முடியாது என்று பொருள்.

அறியலாகா என்பதில் உள்ள ஆகா என்பதற்கு முடியாத என்றும், கூடாத என்றும் பொருள் கொள்ளலாம். அக்னிஹோத்திரம் செய்யும் இடங்களில் சண்டாளன் செல்லக்கூடாது என்பது போல இவர்களும் பரமபதத்திற்கு உள் புகக்கூடாது என்கிறார். ஆழ்வார் போன்ற ஞானிகள் பரமபதநாதனை அறிவதாக காண்பது, அவர்கள் தங்கள் முயற்சியால் காண்பது அல்ல என்றும், அவன் அருளால் அவனை கண்டவர்கள் என்றும் கொள்ள வேண்டும். ஸ்தோத்திர ரத்தினம் 22 ல் சொல்லியது ஒரு பிரமாணம்.

ந தர்ம நிஷ்டோஸ்மி, ந சாத்மேவதீ, * ந பக்தி மாந், த்வச் சரணார விந்தே * அகிஞ்சநோ அநந்ய கதி: ஶரண்ய * த்வத்பாத மூலம் ஶரணம் ப்ரபத்யே–அதே போல பகவத் கீதை (16.14)ல் சொல்லியது இன்னொரு பிரமாணம்.

ஈச்வரோஹமஹம் போகீ ஸித்தோஹம் பலவாந் ஸுகீ, அதாவது ‘இன்று இது என்னால் அடையப்பட்டது; இன்னும் இந்த விருப்பங்களை நான் பெறுவேன்; இப்போது எனக்கு இவ்வளவு பணமிருக்கிறது; மேலும் பல செல்வம் எனக்கு வந்து சேரும். என்னுடைய அப்பகைவன் கொல்லப்பட்டான்; மற்ற என் பகைவர்களையெல்லாம் நான் கொன்றுவிடுவேன்; எல்லோரையும் ஆளுபவன் நான்; நானே சித்தி பெற்றவன், வலிமையுடையவன் இன்பத்தை அனுபவிப்பவனும் நானே என்கிறபடி, தானே ஈஸ்வரன்’ என்று நினைத்துக்கொண்டு இருக்கும் பிரமன், சிவன் போன்றவர்கள் அடைய முடியாததாக இருப்பது மட்டுமின்றி அறிய முடியாததாகவும் பரமபதம் இருக்கிறது என்கிறார். பிரமன் சிவன் போன்ற தேவர்கள் அவர்கள் முயற்சியால் அவனை அடைய நினைக்கும் போது அது நடவாமல் போகிறது என்கிறார்.

நம்மாழ்வார் திருவாய்மொழி (10.9) ல் வைகுந்தத்தை அறிந்து (பரமபதம்), அதைப் பற்றி பாடி உள்ளார். சுவாமி ராமானுஜர் வைகுந்த கத்யம் என்று பாடிஉள்ளார். கூரதாழ்வான் வைகுந்த ஸ்தவம் என்று பாடி உள்ளார். அவர்களால் எப்படி அறிய முடிந்தது என்பதை கீழ்கண்டவாறு சொல்கிறார்.

கப்பலைக் கொண்டு கடலை கடப்பவர்கள் போல, ஆழ்வார்கள் விஷ்ணு என்ற கப்பலைக் கொண்டு ஸம்ஸாரம் என்ற கடலை கடக்கிறார்கள் என்றும், தங்கள் முயற்சியால் நீந்தி கடலை கடக்க நினைப்பவர்கள் தேவர்கள். அதனால் அது முடிவதில்லை. இது நீந்த சக்தி உள்ளவனுக்கும், சக்தி இல்லாதவனுக்கும் உள்ள வேறுபாடு அல்ல. தன் சக்தியால் கடலை நீந்தி கடக்க முடியம் என்று நினைப்பவன், கடலின் நீள, அகல, ஆழத்தை அறியாததால், அதனை கடக்க முடியாது போய்விடுகிறது ; ஆனால் சக்தி இல்லாதவன் தன்னால் முடியாது என்று உணர்ந்து அதற்கான உபாயத்தை தேடுகிறான். அவன் அருள் இல்லாமல் அவனை யாராலும் அவர்களுடைய முயற்சியால் காண முடியாது என்பதை அறிந்து அவனே உபாயம் என்று உணர்கிறான்.

நாச்சியார் திருமொழி (5.3)ல் ஆண்டாளும், ‘வைகுந்தன் என்பதோர் தோணி பெறாது உழல்கின்றேன்‘, அதாவது, ஸ்ரீவைகுண்டநாதன் என்கிற ஒரு தோணியை அடையப் பெறாமல், அந்த சம்சாரம் என்ற கடலுக்குள்ளேயே தட்டித் தடுமாறிக் கொண்டு இருக்கின்றேன் என்று சொன்னதை இங்கே நினைவில் கொள்ளலாம். .

பரத முனியின் பிரபத்தி (சரணாகதி) லக்ஷண வாக்கியமாவது (வரையறுக்கும் வாக்கியம்), ‘தன்னுடைய இஷ்டம் வேறு ஒன்றினாலும் நிறைவேறாது என்று உறுதியான போது, மஹா விஸ்வாசத்தை முன்னிட்டுக் கொண்டு, அவன் ஒருவனையே உபாயமாக இருக்க வேண்டும் என்று யாசிப்பது பிரபத்தி (சரணாகதி) ஆகும். ஆக எம்பெருமான் ஒருவனையே உபாயமாக பற்றிக் கொண்ட சரணாகதி அதிகாரிகள், ஆழ்வார்கள் போன்ற ஞானிகள்.

இதே திருமாலை (22)ல், ஆழ்வார், ‘ஆசற்றார் தங்கட் கல்லால் அறியலாவானும் அல்லன், மாசற்றார் மனத்து ளானை’ என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். அதாவது, தன்னிடம் அவனை அடைவதற்கு அவனைத் தவிர வேறு உபாயம் இருக்கிறது என்ற குற்றம் உள்ளவர்கள்(ஆசு) அவனை அறிய முடியாது; அந்த குற்றம் இல்லாதவர்கள் அவனை அடைந்தபின் அவனை மட்டுமே வேண்டுவது என்று இருப்பவர்கள் மட்டுமே அவனை முழுமையாக அறிந்துகொள்ள முடியும் என்று சொல்வது குறிப்பிடத்தக்கது.

ஸம்ஸாரத்தின் வாசனை முற்றும் இல்லாமல், சுத்த சத்வமயமான, உயர்ந்த, இந்த உலகங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட தோற்றம்/பரிமாணம் உடையவனாய் இருக்கிற அவனுடைய பெருமைகளைப் பார்த்தாலும் அவனே உபாயம் என்று விளங்கும். அதே போல சத்வ, ரஜஸ் மற்றும் தாமஸ குணங்களினால் சூழப்பட்டு இருக்கும் சேதனனின் சிறுமையைப் பார்த்ததாலும் இவனே உபாயம் என்று விளங்கும். தன்னைத் தானே காத்துக் கொள்ளும் தகுதி இல்லாதவனான, இவனுடைய பரதந்திர ஸ்வரூபத்தை பார்த்தாலும் அவனே உபாயம் என்று விளங்கும்.

என்பராகில்

மந பூர்வோ வாகுத்தர என்ற தைத்திரிய ஸம்ஹிதை வாக்கியத்தின் படி, முதலில் மனது அதற்கு பிறகுதான் வார்த்தை என்பதால், மனத்தால் நினைத்ததைத் தான் வாய் பேச முடியும். இதன்படி நெஞ்சினால் அவனை உபாயமாக நினைப்பவர்களுக்கு மட்டுமே அந்த நினைவு வாய் வார்த்தைகளால் வெளியே புறப்பட்டு ‘வானுளார் அறியலாகா வானவா‘ என்று வருகிறது என்பது இங்கு கருத்து. ‘நான் குற்றங்களுக்கு இருப்பிடமாக இருக்கிறேன்; என்னை காப்பாற்றிக் கொள்ள ஒரு உபாயமும் இல்லாதவனாக இருக்கிறேன்; உன்னைத் தவிர வேறு கதி அற்றவனாக இருக்கிறேன்; நீயே எனக்கு உபாயமாக ஆவாய் ஆக’ என்று பிரார்த்திக்கும் புத்தியே சரணாகதி எனப்படுகிறது என்ற வேத வாக்கியத்தின் படி அவனையே உபாயமாகும்படி பிரார்த்திப்பவர்கள் இவர்கள் என்று உரையாயசிரியர் கூறுகிறார். ‘ஆகில் ‘ என்று சொல்வதால், தங்கள் திறமையால் தங்களைக் காத்துக்கொள்வது என்பது அரிது என்பது விளங்கும். ஆக இதுவரை எம்பெருமானையே உபாயமாகக் கொண்ட அதிகாரிகள் இவர்கள்

தேன் உலாந் துளப மாலைச் சென்னியாய்

தேன் நிறைந்த திருதுழாய் மாலையாலே அலங்கரிக்கப்பட்ட திருமுடியை உடையவனே ! பூவில் சிறந்த துளபத்தை மாலையாக அணிந்தவன் என்பதால் இவனே தேவர்களில் சிறந்தவன் என்று உணர்த்தப்படுகிறது. ‘நாறிணர்த் துழாயோன் நல்கின் அல்லதை ஏறுதல் எளிதோ வீறுபெறுதுறக்கம்’ என்ற சங்கத்தமிழ் (பரிபாடல் 15) பாடலும் இங்கே மேற்கோளாக கூறப்பட்டது. தேனுலாம் துளபமாலை என்றதால் இவன் மிகவும் இனியவனாக இருப்பவன் என்று காட்டப்படுகிறது. மேற்சொன்ன இரண்டாலும் இவனே அடையத்தக்கவன் என்று உணர்த்தப்படுகிறது.

என்பராகில் (2)

பாடலின் முதல் வாக்கியத்தில் உள்ள என்பராகில், உபாய பிரார்த்தனை என்றால் இந்த இரண்டாம் வரியில் உள்ள என்பராகில், ப்ராப்ய பிரார்த்தனை (அடைய வேண்டியதற்கான பிரார்த்தனை. ஆகில் என்பது எம்பெருமானையே மேலான பயனாக நினைப்பது அரிது என்று காட்டுகிறார். பஹூநாம் ஜந்மநாம் அந்தே ஜ்ஞாநவாந் மாம் ப்ரபத்யதே | * வாஸுதேவஸ் ஸர்வமிதி ஸ மஹாத்மா ஸுதுர்லப: (கீதை 7.19) – பல பிறவிகளின் முடிவில் தனக்கு எல்லாம் கண்ணன் என்கிற ஞானம் பிறந்து ஞானி என்னை அடைகிறான்; இப்படிப்பட்ட மஹாத்மா கிடைப்பது மிக அரிது என்று, தன்னையே உபாயமாகவும் அடையவேண்டியதாகவும் என்னும் அதிகாரிகளின் அருமையை கண்ணனே சொல்கிறான்.

ஆக, வானுளார் அறியலாகா வானவா என்பராகில் * தேன் உலாந் துளப மாலைச் சென்னியாய் என்பராகில் என்பதை சுருக்கமாக ஈஸ்வரனே உபாயம் என்பர் ஆகில், ஈஸ்வரனே உபேயம் என்பர் ஆகில் சொல்லலாம்.

திருவாய்மொழி (5.7.3)ல் அவனே உபாயம் என்று குறிப்பிடும் போது, ‘கருள புட்கொடி சக்க ரப்படை வான நாட! எங் கார்முகில் வண்ணா‘, வானநாட என்று சொல்கிறார். திருவாய்மொழி (9.5.10)ல் ஆழ்வார் ‘நாமும் நம் வானநாடனோடு ஓன்றினோம்‘ என்று சொல்லி, எம்பெருமானே(வானநாடனோடு) பிராப்யம் என்று சொல்கிறார்.

ஊனமாயினகள் செய்யும்

வயிறு வளர்ப்பதற்காக ஜீவ ஹிம்சை செய்யும் கொடியவர்கள்; நடு இரவில் மாமிசம் வேண்டும் என்று வருபவர்களுக்காக ஆடு மாடு போன்ற பிராணிகளை உயிர் போகாமல் கட்டி வைத்து பகுதி பகுதியாக அவற்றின் மாமிசத்தை அறுத்துக் கொடுக்கும் அளவுக்கு கொடியவர்கள்; இப்படிபட்டவர்கள் ஒரு பக்கம். சிபிச் சக்ரவர்த்தி போன்றவர்கள் மற்றவர்களுக்காக தங்கள் மாமிசத்தை அறுத்து கொடுப்பவர்கள் இன்னொரு பக்கம்.

ஊனகாரகர்கள்

தாங்கள் இத்தகைய செயல்களைச் செய்து, பாவிகள் ஆவதோடு இல்லாமல், பிறரைக் கொண்டு இச்செயல்களை செய்ய தூண்டி அவர்களையும் பாவிகள் ஆக்குகிறார்கள்; இங்கு ஊனம் என்பது தாழ்வான செயல்களைக் குறிக்கிறது. அவனே பிராப்ய, பிராபகங்கள் என்று அறிவு பிறந்தபின் இத்தகைய செயல்களைச் செய்ய மாட்டார்களாகையால், அந்த அறிவு பிறப்பதற்கு முன்பு இப்படிப்பட்ட செயல்களை செய்தார்கள் என்று கொள்ள வேண்டும்.

ஏலும்

அறிவு பிறப்பதற்கு முன் இத்தகைய செயல்களை செய்து இருந்தாலும், அறிவு பிறந்தபின் இவை நேராது. பிறர் துன்புற்றால் அதனைக் கண்டு தான் மயங்கி விழுவார்கள். ஒரு பாம்பின் வாயில் அகப்பட்ட தவளையின் குரலைக் கேட்ட கூரத்தாழ்வான், ‘ஐயோ இந்த நிலையில் தன்னை யார் காப்பாற்றுவார்’ என்று நினைத்து கூப்பிடுகிறது என்று சொல்லி மயங்கி விழுந்தார் என்பது ஐதீகம். இத்தகைய அறிவு உடையார், ‘தலையை ஆங்கே அறுப்பதே கருமம் கண்டாய்‘ (திருமாலை 8) என்ற இடத்தைப் போல், ஜீவஹிம்சை செய்தாலும், ஸர்வேஸ்வரன் ஜீவர்களுக்கு செய்யும் ஹிம்சையை போலவே, நன்மை பயப்பதாக இருக்கும்.

போனகம்

போனகம் என்றால் அமுது. எம்பெருமானைக் காட்டிலும் இத்தகைய ஞானிகள் முக்கியமானவர்களாக இருக்கும்போது, அவன் விஷயத்தில் அமுது செய்த என்பது போல, இவர்கள் விஷயத்திலும் ‘போனகம் செய்த’ என்று சொல்லும் அளவில் திருப்தி அடைகிறார்.

செய்த சேடம்

த்வதீ₃யபு₄க் தோஜ்ஜி₂தஸேஷபோ ₄ஜிநா * த்வயா நிஸ்ரு’ஷ்டாத்மப₄ரேண யத்₃யதா₂ *
ப்ரியேண ஸேநாபதிநா ந்யவேதி ₃ தத் * ததா₂ಽநுஜாநந்தமுதா₃ரவீக்ஷைண: (ஸ்தோத்ர ரத்தினம் 42) ல் சொல்லியபடி உன்னுடைய, உண்டு மிகுந்த ஸேஷத்தை, உண்பவரும், உன்னாலே வைக்கப்பட்ட உன்னுடைய (உபய விபூதி நிர்வாகரூபமான) பாரத்தை உடையவரும், (எல்லோருக்கும்) இனியவருமான விஷ்வக்ஸேனராலே எந்த காரியம் எம்மாதிரி விண்ணப்பம் செய்யப்பட்டதோ, அருள் நிரம்பிய கடாக்ஷங்களாலே அந்த காரியத்தை அந்த மாதிரியே (செய்வதென்று) நியமித்து அருளுமவனான உன்னை என்றும், ‘கலத்ததுண்டு‘ (திருப்பல்லாண்டு 9) என்றும் சொல்லுகிறபடியே அமுது செய்து கழித்த இலையில் இருக்கும் பிரசாதம்.

தருவரேல்

மற்ற பயன்களை விரும்புவோருக்கும் கிடைக்கக்கூடிய பகவத் பிரசாதம் போலே பொதுவாக இருப்பதல்லவே இது; அப்படி கிடைத்தற்கரிய இப்பேறு கிடைத்தாகில் என்பது ‘தருவரேல்’ என்கிறார்.

ஒருநாள் பட்டர் திருவிருத்தத்திற்கு விளக்கம் அருளிச் செய்து வருகையில் ‘மைப்படி மேனி’ (திருவிருத்தம் 94) என்னும் பதத்திற்கு ‘இன்னபடி’ என்று அறியமுடியாதபடி கண்டார் கண்களை இருளச் செய்யும் திருமேனி என்று அர்த்தம் என்று அருளிச்செய்ய, அதைக் கேட்டு கொண்டு இருந்த சிஷ்யரான நஞ்ஜீயர், ‘இன்னார் என்றறியேன்’ (பெரிய திருமொழி 10.10.9) என்ற பாசுரத்தை இவ்வர்த்தத்திற்கு பிரமாணமாக எடுத்துக் கொடுக்க, அதைக் கேட்டு உகந்த பட்டர், நஞ்ஜீயருக்குத் தாம் போனகம் செய்த சேடத்தை பிரசாதமாக இட்டார் என்பது ஐதீகம்.

புனிதமன்றே
மற்றொரு தேகம் எடுத்த பின்போ, மற்றொரு காலத்திலோ, மற்றொரு தேசத்திலோ, பரிசுத்தப்படுத்தும் மற்ற பாவனப் பொருள்களைப் போல அல்லாமல், தொட்டவுடன் இரும்பைப் பொன்னாக்கும் ஸ்பர்ஸவேதி குளிகையைப் போல இவர்களுடைய போனகம் செய்த சேடம் அந்த நொடியே அதனை உண்டவர்களைப் பரிசுத்தப்படுத்தும். நாராயணன் ஒருவனிடத்திலேயே பக்தியை உடையவனுடைய எந்தெந்தக் காரியங்கள் உள்ளனவோ, அவை எல்லாம் பகவத் ஆராதனம் ஆகும். எந்தெந்த வார்த்தைகள் உண்டோ அவை எல்லாம் ஜபம் ஆகும். அவனுடைய பார்வை எல்லாம் விஷ்ணு தியானம் ஆகும். அவனுடைய திருவடி சம்பந்தபட்ட ஜாலம் ஒப்பற்ற தீர்த்தம் ஆகும். அவன் உண்டு மிகுந்த சேஷம் மிகப் பரிசுத்தமானது; அவனுடைய ஒரு சொல்லும் மிகச் சிறந்த மந்திரம் ஆகும். அவனால் தொடப்பட்டவை எல்லாம் பரிசுத்தமானவை என்று சாஸ்திரங்களும் (விஹகே-ஸம்) சொல்கின்றன. எம்பெருமானுடைய பிரசாதம் பாவனம் என்றால் அவனுடைய அடியார்களுடைய பிரசாதம் ஸூபாவனம் (மிகவும் பரிசுத்தப்படுத்துவது) ஆகும்.

பகவத் கீதையில் கண்ணன் தாமஸ உணவு வகைகள் இவை என்றும் அவை தவிர்க்கப்பட வேண்டும் என்று சொல்லும்போது, ‘போனகம் செய்த சேடத்தை’ சொல்லி உள்ளார். ஸ்வாமி ராமானுஜர் இதனை விளக்கும் போது, குரு முதலானவர்களைத் தவிர மற்றவர்களின் ‘போனகம் செய்த சேடத்தை’ தவிர்க்க வேண்டும் என்றார். இதனை விளக்கும் ஸ்வாமி தேசிகன், குரு முதலானவர்கள் என்பதை விவரித்து, ‘ஆச்சார்யன், மூத்த அண்ணன், கணவன், பரம பாகவத்தோத்தமர்கள்’ என்று சொல்லி உள்ளார்.

ஆக, எம்பெருமான் பிரசாதம் புனிதம் அன்றோ, மேம்பொருள் பாடலின் அர்த்தத்தை உணர்ந்தவர் ‘போனகம் செய்த சேடம்’ புனிதம் அன்றே.

–

சென்ற இரண்டு பாசுரங்களில், ‘இவர்களுக்கு பிறப்பினாலோ, ஒழுக்கத்தினாலோ வரும் குறைகள் இல்லை’ என்றார். ‘ ‘வானுளார் அறியலாக’ (41) என்ற பாசுரத்தில், ‘குறை இல்லாமை மாத்திரம் அன்று ; இவர்களுடன் தொடர்பு உள்ள ஸம்ஸாரிகளும், அந்த தொடர்பே காரணமாக பரிசுத்தி அடையும்படியான சிறப்பும் உடையவர்கள் இவர்கள்’ என்கிறார்.

பழுதிலா ஒழுகலாற்றுப் பல சதுப்பேதிமார்கள் * இழிகுலத்தவர்களேலும் எம் அடியார்களாகில் * தொழுமினீர் கொடுமின் கொள்மின் என்று நின்னோடும் ஒக்க * வழிபட அருளினாய் போல் மதிள் திருவரங்கத் தானே. (42)

மதிள் திருவரங்கத்தானே, ‘பிரமன் முதல் தங்கள் வரை வருகிற வம்சத்தில் ஒரு தோஷமும் இல்லாதவர்களாய், நாலு வேதங்களையும் அத்யயனம் பண்ணி வருபவர்களே, ‘நமக்கு அடிமைப்பட்டவர்கள்’ என்று மதிக்கும்படியாக இருக்குமவர்கள் கீழான குலத்தில் பிறந்தார்களே யாகிலும், நீங்கள், (அவர்களை) தொழுங்கள்; (உங்கள் இடத்தில் உள்ள விசேஷ அர்த்தங்களை அவர்களுக்கு) உபதேசியுங்கள்; (அவர்களிடத்தில் விசேஷ அர்த்தங்கள் உண்டாகில்) கேட்டுத் தெளியுங்கள்” என்று மதிள் திருவரங்கனே, அருளிச்செய்து தனக்கு சமமாக (அவர்களை) ஆராதிக்கும்படியாக அருளிச் செய்தாய்-

பிறப்பு ஒழுக்கம் முதலியவற்றால் உயர்ந்தவர்களுக்கு, பிறப்பு ஒழுக்கம் முதலியவற்றால் தாழ்வு உடையவர்களானாலும், ‘மேம்பொருள்’ பாசுரத்தில் சொன்ன அறிவு உடையவர்கள், ஸர்வேஸ்வரனைப் போல பூஜிக்கத் தக்கவர்கள் என்றும், ஞானம் கொடுப்பது, கொள்வது போன்றவைகளுக்கு தகுதி ஆனவர்கள் என்றும் சொல்கிறார்-

‘போனகம் செய்த சேடம்’ என்று பாகவத பிரசாதத்தின் பெருமையைச் சொல்லி, இங்கு தீர்த்தத்தின் பெருமையைச் சொல்வதாகவும் விளக்கம்

பழுதிலா ஒழுகலாற்று

பிரம்மா முதல், தங்கள் வரை உள்ள நீண்ட வம்ச பரம்பரையில் ஒருவருக்குக் கூட, ஒரு குற்றமும் சொல்ல முடியாதபடி இருப்பவர்கள். ஒழுகல் என்பது நெடுமை; ஆறு என்பது வழி. அதாவது அறிவு, ஆசார அனுஷ்டாங்கள், ஒழுக்கங்கள் என்று ஒருவகையாலும் பிராஹ்மண்யம் நழுவாமலிருப்பவர்கள்.

பல சதுப்பேதிமார்கள்

மேலே சொன்ன, இந்த வம்சத்தில் நான்கு வேதங்களையும் அத்யயனம் செய்தவர்கள் பலர் உண்டு. ரிஷிகள் நான்கு வேதங்களையும் ஓதினவர்கள் ஆவார்கள். அவர்களைப் போன்ற பலரைப் பெற்று இருக்கும் வம்ச பரம்பரையை சேர்ந்தவர்கள் என்று கருத்து. சதுப்பேதிமார்கள் என்று பாட்டில் சொன்னாலும், அவர்களை சதுர்வேதிமார்களே என்று கூப்பிடுவதாக அர்த்தம் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

இழிகுலத்தவர்களேலும்

‘இதைக் காட்டிலும் கீழ்ப் பட்டதில்லை’ என்று சொல்லத்தக்க குலத்திலே பிறந்தவர்கள் ஆனாலும் என்கிறார்.

பஹூநாம் ஜந்மநாம் அந்தே ஜ்ஞாநவாந் மாம் ப்ரபத்யதே |
வாஸுதேவஸ் ஸர்வமிதி ஸ மஹாத்மா ஸுதுர்லப: || கீதை7.19

அதாவது, பல பிறவிகளின் முடிவில் தனக்கு எல்லாம் கண்ணன் என்கிற ஞானம் பிறந்து ஞானி என்னை அடைகிறான்; இப்படிப்பட்ட மஹாத்மா கிடைப்பது மிக அரிது. ஆத்மாவின் உண்மை ஸ்வரூபத்தை அறிந்து என்னைப் பற்றுகிறவன் இரண்டொரு நற்பிறவிகளில் தொடர்ந்தாற்போல் புண்யம் செய்து, முடிவில் ஞானி என்னைச் சரணம் அடைகிறான். இதில் சொல்லியதைப் போல பல புண்ணிய ஜன்மங்களுக்குப் பின்பே ‘எம்பெருமானே பிராப்யமும், ப்ராபகமமுமாவான்’ என்னும் அறிவு பிறக்கும் என்பதால் இந்த பேரறிவு பெற்றவர்களுக்கு பொதுவாக தாழ்ந்த ஜன்மம் அமையாது. இருந்தாலும் ஒரு விதுரன், ஒரு தர்மவ்யாதன் முதலியவர் போல ஒரு வேளை உயர்ந்த ஜாதியில் பிறக்காமல் இருந்தாலும் என்கிறார்.

விதுரன் பற்றி நன்றாக தெரிந்து இருக்கும் என்பதால், தர்மவ்யாதன் பற்றி ஒரு குறிப்பு.

தர்மவ்யாதன் மகாபாரதத்தின் வன பருவத்தில் வரும் மிகவும் புகழ்பெற்ற ஆன்மீகக் கதாபாத்திரம். அவர் கௌசிக முனிவருக்கு அளித்த ஆன்மீக உபதேசங்கள் “வியாத கீதை” என்று அழைக்கப்படுகின்றன. தர்மவ்யாதன் ஒரு கறிக்கடையில் இறைச்சி விற்றுக்கொண்டு சாதாரண வாழ்க்கை வாழ்ந்து கொண்டிருந்தார். தர்மவ்யாதன் தன் குலத்தொழிலாகிய இறைச்சி விற்பனையைச் செய்தாலும், வயதான தனது பெற்றோருக்குச் செய்ய வேண்டிய சேவைகளைத் தவறாமல் செய்து, மிகச் சிறந்த முறையில் இல்லற தர்மத்தைக் காப்பாற்றி வந்தார். எங்கு பிறந்தோம் என்பது முக்கியமல்ல; அவரவர் தனக்குரிய கடமையை (ஸ்வதர்மம்), பற்றுதல் இல்லாமல், சுயநலமின்றிச் செய்வதே உண்மையான தர்மம் என்பதை அவர் முனிவருக்கு விளக்கினார். கடினமான சூழ்நிலைகளிலும் நேர்மையாகவும், அறநெறிப் பிழையாமலும் வாழ்வது எப்படி என்பதை உணர்த்தி, கௌசிக முனிவரின் அறியாமையைப் போக்கினார்.

எம் அடியார்களாகில்

எம்பெருமானோடு உள்ள எல்லாவிதமான உறவையும் அறிந்து, அதன் அறிவுக்குத் தக்கபடி நடப்பவர்களாகில் என்று அர்த்தம். பகவத் கைங்கர்யமே எல்லா நன்மைகளாகும் என்று இவர்கள் நினைத்து இருப்பதாலும், ‘நாமே, இவர்களுக்கு உபாயமாகவும் உபேயமாகவும் எல்லா உறவுமாவோம்’ என்று எம்பெருமானால் நினைக்கப்படுபவர்கள் ஆகையாலும் ‘எம்மடியார்‘ என்று அவனால் அபிமானிக்கப் பட்டவர்கள் என்று கருத்து.

தொழுமின் நீர்

நீங்கள் தொழுங்கள்.

வித்யா மதோ தன மதஸ் த்ருதீயோ அபிஜனோ மத:

மகாபாரதத்தின் உத்தியோக பர்வத்தில், உள்ள விதுர நீதிப் பகுதியில், விதுரர், திருதராஷ்டிர மன்னருக்கு நீதி மற்றும் அறநெறிகளைப் போதிக்கும் போது இந்த வரிகள் வருகின்றன. அதாவது, கல்வியால் வரும் கர்வம், செல்வத்தால் வரும் கர்வம், உயர்ந்த குலப்பிறப்பால் வரும் கர்வம் ஆகிய இந்த மூன்றும் அகந்தை கொண்டவர்களுக்குத் தீமை விளைவிக்கும் குற்றங்கள் ஆகும். (அகம்பாவம்) ஆனால், சான்றோர்களுக்கு இவையே அடக்கத்தையும் நற்பண்புகளையும் கற்றுக்கொடுக்கும் சாதனங்களாக (தமங்களாக) விளங்குகின்றன. அதாவது, கல்வி, செல்வம், குலம் ஆகியவை நல்லோரிடம் இருந்தால் அவர்களை மேலும் பணிவுடையவர்களாக மாற்றும்; தீயோரிடம் இருந்தால் அது கர்வத்தை வளர்க்கும் என்பதை எடுத்துரைக்கின்றன.

கர்வம் வராமல், அடக்கம் வர பழுதிலா ஒழுகலாற்றுப் பல சதுப்பேதிமார்களாகிய நீங்கள், இழிகுலத்தவர்களேலும் எம் அடியார்களாகில் என்று இருக்கும் அவர்கள் காலில் விழுங்கள் என்கிறார்.

காலேஷ்வபி ச ஸர்வேஷூ திக்ஷ ஸர்வாஸூ சாச்யுத ! ஶரீரே ச கதௌ சாபி வர்த்ததே மே மஹத்பயம் (ஜிதந்தே ஸ்தோத்ரம் 9). இந்த ஸ்லோகத்தின் அர்த்தம், ‘அடியவர்களை நழுவ விடாதவனே, எல்லா புண்ணிய காலங்களிலும், எல்லா திசைகளிலுள்ள புண்ணிய க்ஷேத்திரங்களிலும், (தர்ம சாதனமான) சரீரத்திலும், சரீராந்தரகதியிலும், அடியேனுக்கு அதிகமான பயம் உள்ளது’ ஆகும். இந்த ஸ்லோகத்தில் சொல்லியது போல், எம்பெருமானுடைய கருணையே அபயம் அளிப்பது என்றும் மற்ற சாதனங்கள் பயம் அளிப்பது என்றும் நினைத்திருக்கும் பழுதிலா ஒழுகலாற்றுப் பல சதுப்பேதிமார்களாகிய நீங்கள், அதே நினைவை உடைய இழிகுலத்தவர்களேலும் எம் அடியார்கள் என்று இருக்கும் அவர்களை ஆராதியுங்கள் என்கிறார்.

ஆத்மாவுக்கு ஸ்வரூபமான நைச்யம், உயர்ந்த ஜாதியில் பிறக்காதவர்களுக்கு, பிறந்தது முதல் இருப்பது இயல்பு. அதாவது, இழிகுலத்தவர்களேலும் எம் அடியார்களாகில் என்று இருப்பவர்களுக்கு நைச்யம் என்பது இயல்பு. அதே போல, உயர்ந்த ஜாதியில் பிறந்தவர்களுக்கு ஆத்மாவிற்கு தேவையான நைச்யம் ஏற்படுவது அரிது. அதாவது, பழுதிலா ஒழுகலாற்றுப் பல சதுப்பேதிமாரான உங்களுக்கு உயர்ந்த ஜாதியில் பிறந்ததால், நைச்யம் ஏற்படுவது அரிது. அவர்களை நீங்கள் தொழுதால் உங்களை ஸம்ஸாரத்தில் இருந்து மீட்கக் கூடிய நைச்யம் பிறக்க உதவும் என்று கருத்து.

இப்படி, இழிகுலத்தவர்களேலும் எம் அடியார்களாகில் என்று உயர்ந்த ஜாதியில் பிறக்காதவன், உயர்ந்த ஜாதியில் பிறந்தவனுக்கு ரக்ஷகனான இருந்த இடம் உண்டோ என்றால், கைசிக சரித்திரத்தில் உயர்ந்த ஜாதியில் பிறக்காத (சண்டாள ஜாதியில் பிறந்த) நம்பாடுவானுடைய சம்பந்தம், ஒரு பிராமணனுக்கு பிராஹ்மண்யம் நழுவினதால், ஏற்பட்ட பிரஹ்ம ராக்ஷகசத்தன்மையைப் போக்கிக் கொடுத்ததை சொல்கிறார்.

கொடுமின் கொண்மின்

அவர்கள் உங்களிடம் ஒரு ஞானத்தைப் பெற வேண்டும் என்று விரும்பினால் நீங்கள் ஆதரவோடு சொல்லுங்கள். அவர்கள் எம்பெருமானைப் பற்றிய ஞானத்தை உங்களுக்கு அருளினால் அதைக் கேட்டுப் பேறு பெறுங்கள்.

ஜாதி காரணமாக ஏற்படும் கொள்வினை கொடுப்பினைகளும் குணம் காரணமாக ஒருவர்க்கொருவர் ஈடுபட்டு இருப்பதும் அந்த ஜன்மத்தோடு போகக் கூடியவை என்றும், அது ஆகையாலே நீர் மேல் எழுத்துப் போல் நிலை இல்லாதவை ஆகும். ஞானத்தைக் கொண்டு, கொடுத்து, இவர்களோடு பண்ணும் சம்பந்தம் இந்த ஜன்மம் கழிந்த பின்பு பரமபதத்திலும் தொடரக் கூடியதாகையாலே, ஆத்மாவுள்ள காலம் எல்லாம் நித்யமாக நீடிக்கக் கூடியது என்கிறார்.

ஆசார்ய ஹ்ருதயத்தில் அழகிய மணவாளப் பிள்ளை நாயனார் அருளிச் செய்த, ‘ஐவரில், நால்வரில், மூவரில் முற்பட்டவர்’ செய்த காரியங்களை எடுத்துக் கொள்ளலாம். ஐவரில் முற்பட்டவர், பஞ்ச பாண்டவர்களில் முற்பட்ட தர்ம புத்திரன், விதுரனுக்கு பண்ணின நீண்ட கடைசி கைங்கர்யம்; நால்வரில் முற்பட்ட ஸ்ரீ ராமன், ஜடாயு மகாராஜாவிற்கு செய்த கைங்கர்யம்; பெரிய நம்பிகள், பெரிய திருமலை நம்பிகள், திருகோஷ்டியூர் நம்பிகள் என்ற மூவரில் முற்பட்ட பெரிய நம்பிகள் மாறனேரி நம்பிக்கு செய்த கடைசி கைங்கர்யம் முதலியவை பழுதிலா ஒழுகலாற்றுப் பல சதுப்பேதிமார்கள், இழிகுலத்தவர்களேலும் எம் அடியார்களுக்கு, கொடுமின் என்பதற்கு சிறந்த உதாரணங்கள்.

என்று நின்னோடும் ஒக்க வழிபட அருளினாய் போல்

இதுவரை இப்பாட்டில் சொன்ன அர்த்தம் மோக்ஷ பலத்தை அளிக்கும்; எம்பெருமானே அருளிச் செய்ததாய் இருக்கும்போது இதில் ஐயம் விளைய இடமில்லை என்று கருத்து. ‘எனக்கு மேல் பூஜிக்கத்தக்கவர் எவரும் இல்லையாகையால், என்னைப் பூஜிப்பது போலாவது அவர்களையும் ஆராதித்து நல்வழி செல்லுங்கள் என்று எம்பெருமான் அருளிச் செய்வதாக கருத்து.

  • என் பக்தர்களிடத்தில் வாத்சல்யம்
  • என்னை ஆராதனம் செய்வதை ஆமோதித்தல்
  • தானே என்னைப் பூஜித்தல்
  • என் விஷயத்தில் ஆடம்பரம் அற்று இருத்தல்
  • என் சரித்திரங்களை கேட்பதில் அன்பு
  • (என்னை நினைக்கும் போது) குரல் தழுதழுத்தும் கண்ணீர் மல்கியும் உடம்பு மயிர்க்கூச்செறிந்து கொண்டும் இருக்கை
  • எப்போதும் என்னை நினைத்து இருக்கை
  • என்னிடம் வேறு ஒரு பயனையும் கேளாது இருக்கை

மேற்சொன்ன எட்டு விதமான பக்தியானது எவனிடம் காணப்படுகிறதோ, அவனே பிராஹ்மணஸ்ரேஷ்டன், அவன் முனிவன்; அவனே தனவான்; அவனே பண்டிதன்; அவனுக்கு ஞானத்தை உபதேசிக்கலாம், அவனிடமிருந்து ஞானோபதேசமும் பெறலாம். அவன் என்னை போல பூஜிக்கத்தக்கவன், என்று எம்பெருமான் காருட புராணம் (219-6)ல் அருளிய வசனத்தை இங்கு உரை ஆசிரியர் குறிப்பிடுகிறார்.

அருளினாய் என்று சொல்லியது, இந்த ரகசியம் எம்பெருமான் அவனுடைய கருணையால் அருளிச்செய்தது. தீர்த்தங்களே யென்று பூசித்து நல்கி யுரைப்பார் தம் தேவியர்க்கே (திருவாய்மொழி 7.10.11), என்று சொல்லியது போல, எம்பெருமானுடைய சம்பந்தம் பெற்றவர்களுடைய பாவனத்தன்மையை, நித்ய சூரிகளும் தம்முடைய தேவியர்க்கு, பெரும் அரும் பொருளாக உபதேசிப்பார்கள் என்று நம்மாழ்வாரும் அருளிச் செய்தார்.

போல் என்று சொன்னது, பொருளற்ற அசைச் சொல்.

இந்த பாட்டின் அர்த்தத்தை பெரியபெருமாள் திருப்பாணாழ்வார் விஷயத்தில் நடத்திக் காட்டினார். வராஹ அவதாரத்தில், கைசிக சரித்திரத்தை பூமி பிராட்டிக்கு அருளிச்செய்தது போல ஆகும். ஆக, முதலில் இந்த அர்த்தத்தை அருளியது வராஹப் பெருமாள். அதனை இந்த பாசுரத்தில் தமிழ்ப் படுத்தியது தொண்டரடிப்பொடியாழ்வார். இந்த பாசுரத்தைக் கேட்டு பெரியபெருமாள், அந்த அர்த்தத்தை திருப்பாணாழ்வார் விஷயத்தில் நடத்திக் காட்டினார் என்று கருத்து. அகஸ்தியன் வாயில் இருந்து ஸ்ரீ ராமபிரான் ஸ்ரீ ராமாயணம் கேட்டது போல, தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் வாயில் இருந்து பெரிய பெருமாள் இந்த அர்த்தத்தைக் கேட்டார்.

தொண்டரடிப்பொடிஆழ்வார் திருப்பள்ளிஎழுச்சியில் ‘அடியனை அளியன் என்றருளி உன்னடியார்க்கு ஆட்படுத்தாய் பள்ளி எழுந்தருளாயே‘ என்று முடித்தார். திருப்பாணழ்வார், ‘அமலனாதி பிரான் அடியார்க்கு என்னை ஆட்படுத்த விமலன்‘ என்று தொடங்குகிறார்.

மதிள் திருவரங்கத் தானே

வராஹ அவதாரத்தில் உபதேசித்ததோடு நில்லாமல், திருவரங்கம் பெரிய கோவிலிலே வந்து வர்ணத்தாலும் ஆஸ்ரமத்தாலும் உயர்ந்த லோக சாரங்க மஹா முனிகள் தலையிலே அந்த பெருமைகள் இல்லாத, திருப்பாணாழ்வாரை ஏறச் செய்து இந்த அர்த்தத்தை நடத்திக் காட்டினார் அன்றோ.

இந்த பாசுரம் ஸ்ரீ பாத தீர்த்தப் பெருமையை சொல்வதாகவும் சிலர் விளக்கம் கூறி உள்ளனர். சென்ற பாசுரத்தில் ‘போனகம் செய்த சேடம்’ என்று பாகவத பிரசாதத்தின் பெருமையைச் சொல்லி, இங்கு தீர்த்தத்தின் பெருமையைச் சொல்வது பொருத்தமே. கொண்மின், கொடுமின் என்று வரிசையை மாற்றி வைத்துக் கொள்ள வேண்டும், அவர்களுடைய பாத தீர்த்தத்தை பெற்றுக் கொள்ளுங்கள்; அவர்கள் பிரார்த்தித்தால் ஸ்ரீ பாத தீர்த்தம் கொடுங்கள். நின்னோடும் ஒக்க என்றது, ஶாஸ்திரங்களில் எம்பெருமானுடைய அவதாரமாக குறிக்கப்படும் ஆச்சாரியனோடும், என்று கொள்ள வேண்டும். அதாவது ஸ்ரீ வைஷ்ணவனை தன் ஆச்சாரியனைப் போல கௌரவத்துடன் பார்த்து ஆராதிக்க வேண்டும் என்றாயிற்று. ஸ்ரீவைஷ்ணவன் படிப்பற்றவனாக இருந்தாலும், படிப்பு உள்ளவனாக இருந்தாலும் கௌரவிக்கப்பட வேண்டியவன் என்று சொல்லப்பட்டது. ‘தேவர் வைகல் தீர்த்தங்களே (திருவாய்மொழி 7.10.11) என்று நித்ய சூரிகள் ஆதரித்ததும் தீர்த்த வைபவத்தால் தான். ‘பாதங்கள் கழுவினர்‘ (திருவாய்மொழி 10.9.10) என்று சுவாமி நம்மாழ்வாரும் நித்யசூரிகள் ஸ்ரீ பாத தீர்த்தம் கொள்வதைக் காட்டினார்.

—

அமர ஓர் அங்கம் ஆறும் வேதம் ஓர் நான்கும் ஓதி * தமர்களில் தலைவர் ஆய சாதி அந்தணர்களேலும் * நுமர்களைப் பழிப்பராகில் நொடிப்பதோர் அளவில் ஆங்கே * அவர்கள் தாம் புலையர் போலும் அரங்கமா நகரு ளானே (43)

அரங்கமா நகருளானே, ஒப்பற்ற ஆறு வேதாந்தங்களையும், நிகரற்ற நான்கு வேதங்களையும், நெஞ்சில் பதியும்படி, அத்யயனம் செய்து, உன் அடியார்களில் முதல்வராய், பிராஹ்மண வர்ணத்தவர்களாயினும் தேவரீருடைய அடியார்களை, (அவருடைய குலம் மற்றும் பிறப்புப் பார்த்து) கடிந்து கொள்வார்களாகில், அந்த நொடியிலேயே அந்த உயர்ந்த குலத்தவர்கள் அங்கேயே தாழ்ந்த வர்ணத்தவர்கள் (சண்டாளர்) ஆவார்-கீழ் பாசுரத்தில் சொன்ன பிறப்பு ஒழுக்கம் முதலானவற்றால் வந்த பெருமைகளுக்கு மேலே ஞான பெருமையையும் உடைய ஜாதி அந்தணர்கள், பிறப்பாலும் ஒழுக்கத்தாலும் வந்த பெருமை இல்லாத ஞான பெருமை உடைய பாகவதர்களை, பகவத் பிரபாவத்தால் பிரசாதமாக, அவர்களுக்கு வந்த ஞான விஷயங்களை புத்தியில் கொள்ளாமல், கர்மத்தின் விளைவால் வந்த பிறப்பினால் வந்த தாழ்வை மட்டும் கருத்தில் கொண்டு, அவர்களை தாழ நினைத்தார்கள் ஆகில், அந்த நொடியே அவர்கள்தான் சண்டாளர் என்கிறார்-

அமரவோர் அங்கம் ஆறும்

சீக்ஷை, வியாகரணம், சந்தஸ், நிருக்தம், ஜியோதிஷம், கல்பம் என்று வேதத்திற்கு ஒப்பற்ற ஆறு அங்கங்கள் ; அமர என்றது, இவற்றை நன்றாகப் பாடங்களாக படித்தது மட்டும் அல்லாமல், அவற்றின் பொருளையும் நன்றாக அறிந்தது என்று சொல்கிறது. ஓரு வேதாங்கத்திலே ஒருவனுக்குக் குறைவற்ற அறிவு ஏற்பட்டு இருந்தால் உலகினர் அவனை ‘எல்லாம் அறிந்தவன்’ என்று கொண்டாடும்படி இருப்பது அங்கங்களுக்கு இருக்கும் ஒப்பற்ற தன்மை ஆகும்.

ஸ்ரீ ரங்கநாதரே ! ஸ்ரீக்ஷை என்னும் வேதாங்கத்திலே அக்ஷரங்களை உச்சரிக்கும் கிரமம் உரைக்கப்பட்டு உள்ளது; வியகரணம், நிருத்தம் என்னும் அங்கங்களால் பதங்களைப் பற்றிய அறிவு ஏற்படுகிறது. சந்தஸ் என்னும் சாஸ்திரத்தில் காயத்ரி முதலிய சந்தஸ்ஸுகள் சொல்லப்பட்டிருக்கும். ஜோதிஷ சாஸ்திரம் கர்மானுஷ்டான காலத்தை உணர்த்துகிறது. கல்ப சூத்திரங்களில் கர்மானுஷ்டான முறை உரைக்கபட்டு உள்ளது. (வைதிக சித்தாந்த்திற்கு) அணுகுணமாகச் செலுத்தப் பட்ட நியாய மீமாம்ஸா சாஸ்திரங்களிலும் புராண ஸ்ம்ருதிகளிலும் பொருள் தெளிவு ஏற்படும். கீழ்ச் சொன்ன ஸ்ரீக்ஷை முதலிய அங்கங்களுடன் கூடிய வேதங்கள், எம்பெருமானைத் தேடுகின்றன என்று ரங்கராஜ ஸ்தவத்தில் ஸ்ரீ பராசர பட்டர் கூறி உள்ளார். அது அங்கங்களோடு கூடிய வேதங்களின் பெருமைகளை உணர்த்தியது.

வேதமோர் நான்கும்

வேதங்களுக்கு ஓப்பற்ற தன்மையாவது, ஒரு மனிதனால் இயற்றப்பட்ட மற்ற நூல்களுக்கு ஏற்படக்கூடிய இருள், துயக்கு(மன மயக்கம்), மயக்கம், மறப்புகள் இல்லாமல் இருக்கை. அன்றிக்கே மந்திரம், விதி, அர்த்த வாதம் என்னும் வேதப்பகுதிகளுக்குத் தனித்தனியே உள்ள பெருமையைச் சொல்லுவதாகவும் கொள்ளலாம்.

ஓதி

ஆறு அங்கங்களையும், அங்கியான நாலு வேதங்களையும் முழுமையாக ஆச்சார்யன் சொல்ல, அதைத் திருப்பிச் சொல்லுவது மூலமாக அத்யயனம் செய்தவர்கள் என்று கருத்து. இப்படி அத்யயனம் செய்தவர்களாகையால் எம்பெருமானை உள்ளபடி அறிந்தவர்கள் என்று கருத்து.

தமர்களில் தலைவராய

இப்படி எம்பெருமானை உள்ளபடி அறிந்ததற்கு அணுகுணமாக, அவனடியார்கள் கோஷ்டியில், முன்னால் நிற்பவர்கள் என்று அர்த்தம்.

சாதி அந்தணர்கள்

அங்கங்களோடு கூடிய வேதங்களை அத்யயனம் செய்வது, தமர்களில் தலைவராக இருப்பது முதலான பெருமைகள் மற்ற வர்ணங்களாகிய க்ஷத்திரிய வைஸ்யர்களுக்கும் பொதுவானவை ஆகும். அப்பெருமைகளோடு நில்லாமல், பிராஹ்மணர்களாகவும் இருப்பவர்கள் என்றபடி. பிறப்பு ஒழுக்கம் அறிவு என்ற மூன்றிலும் சிறந்தவர்கள் என்றதாயிற்று.

ஏலும்

இதுவரையில் சொன்ன ‘பெருமைகள் எவரிடமும் சேர்ந்து இருக்க முடியாது. ஒரு வேளை சேர்ந்து இருந்தாலும், இவர்கள் வைஷ்ணவர்களை நிந்தித்து இருந்தவர்களானால், இவை எல்லாம் பயனற்றுப் போய்விடும் என்று காட்டுவதற்காக சொல்லுகிறார். உண்மையில் இப்பெருமைகள் துரபிமானம் கொண்டவர்களுக்கு பாகவத அபசாரத்துக்கே காரணம் ஆகின்றன. அந்த பெருமை இல்லாதவர்கள் ஞானிகள் ஆயினும், அவர்கள் தலை மேலே கால் இட்டுத் திரிவது முதலான தகாத காரியங்களையே செய்விக்கின்றன. (அந்த பெருமை இல்லாதவர்கள் ஞானிகள், யமாதிகள் தலையிலே கால் இட்டு திரிவது போல உள்ள உடல் கொண்டவர்கள் என்று சொல்வார்களும் உண்டு)

நுமர்களை

‘மேம்பொருள்’ பாசுரத்தில் சொன்ன ஞானத்தை உடையவர்களாய், அதனாலேயே தமர்களில் தலைவராயிருக்கும் உன்னடியார்களை, என்று பொருள். இங்கு தமர்கள் என்றது நித்யசூரிகளை. ‘விண்ணுளாரிலும் சீரியரே‘ (திருவிருத்தம் 79) என்றும், ‘உண்ணாட்டுத் தேசன்றே‘ (பெரியதிருவந்தாதி 79) என்று நம்மாழ்வாரும் இத்தகையவர்களை நித்ய சூரிகளைக் காட்டிலும் சிறந்தவர்கள் என்றும், உள்நாடாகிற பரமபதத்தில் உள்ள நித்ய சூரிகளுடைய தேஜஸ்ஸைக் காட்டிலும் மண்ணாடாகிற இவ்வுலகில் உள்ள ஞானிகளின் தேஜஸ் மிக்கதென்றும் காட்டினார்;

  • எம்பெருமானால் ‘நம்முடைய’ என்று அபிமானிக்கப்பட்டு,
  • ‘ப்ராப்யமும் ப்ராபகமும் எம்பெருமானே’ என்று உறுதி பூண்டு,
  • “உடைமையாகிற நம்மைப் பெற்று உகப்பவன் அவனே;
  • ஆகையாலே முக்தியில் பலம் பெறுபவன் அவனே. நாம் பெறும் ஆனந்தமும் நமக்கு குறிக்கோள் அன்று.
  • உடைமையை நிர்வகிப்பவன் உடையவனே, ஆகையாலே நம் பாதுகாப்பில் (ரக்ஷணத்தில்) நமக்கு கவலை இல்லை (அந்வயமில்லை).
  • அவனுடைய க்ருபையே உபாயம் ‘ என்று இருக்குமவர்களை என்பது அர்த்தம்.

பழிப்பாராகில்

பகவத் சம்பந்தத்தால், இவர்களுக்குண்டான பெருமையை அகங்காரத்தாலே மறந்து, அவர்களுடைய பிறப்பில் தாழ்வையே நினைத்துத், தங்களைக் காட்டிலும் அவர்களைத் தாழ்வாக நினைத்தல், வார்த்தை சொல்லுதல், நடத்துதல் ஆகியவற்றை செய்வாராகில் என்பது பொருள். பழிப்பாவது குற்றம் என்பதாகும். அதாவது பரம பாகவதர்களான இவர்கள் திறத்தில் பண்ணும் அபசாரம் பகவானுக்குச் செய்யும் அபச்சாரங்களில் மிகக் கொடியதாகும். அர்ச்சாவதாரத்தில் விக்ரஹத்தின் மூலப்பொருளைப் பற்றி சிந்திப்பதும், வைஷ்ணவர்களுடைய பிறப்பைப் பற்றி சிந்திப்பதும், பெற்ற தாயை ஆராய்வதை ஒக்கும் என்று அறிவாளிகள் சொல்கின்றனர். எனவே வைஷ்ணவரின் பிறப்பைப் பார்த்து தாழ்த்த நினைப்பது என்பது அச்சாவதாரத்தை தாழ்த்த நினைப்பதோடு ஒக்கும் என்று சாஸ்திரங்கள் சொல்கின்றன. அவர்களை கொண்டாடுவதே தக்கது. அகங்காரமாகிற அசுர குணத்தாலே மயங்கியபோது தான் அவர்களைத் தாழ்த்த நினைப்பது என்கிறார்.

நொடிப்பதோர் அளவில்

இப்படி பழித்தார்களாகில் நேரும் கெடுகளை சொல்கிறார். மற்றோரு காலத்திலோ, மற்றொரு தேசத்திலோ மற்றொரு தேகம் எடுத்த பின்போ அல்ல. அந்தக் கணத்திலே (நொடியிலேயே) அவ்விடத்திலே அந்த தேகத்துடன் இருக்கும்போதே பழித்ததின் பலனை அனுபவிக்கப் பெறுவர் என்கிறார். ‘புனிதமன்றே‘ (திருமாலை 41) என்று அவர்களோடுள்ள சம்பந்தத்தால் நன்மை ஏற்படுவதில் தாமதம் இல்லாதது போலே, அவர்களைப் பழிப்பதால் வரும் தீமையும் தாமதம் இல்லாது வரும் என்கிறார்.

அவர்கள் தாம் புலையர் போலும்

அந்த தேகத்தோடு அவர்கள் சண்டாளர்கள் ஆவார் என்கிறார். த்ரிஶங்குவிற்கு வசிஷ்டபுத்திரர்களின் சாபத்தால் கழுத்தில் கட்டின வீர சங்கலியே வார் ஆனது போலே, இப்படி பழித்தவர்களும் மார்பில் இட்ட பூணூலே வெறும் வாராய் மாறி விடும் என்கிறார்.

தாம் புலையர் என்று சொன்னது, பிறப்பு முதலானவற்றால் எத்தனை பெரியவர்களாய் இருந்த போதிலும் அப்பெருமைகளே, அகங்காரத்திற்கு உதவியாகி பாகவத அபச்சாரத்தில் கொண்டுவிட்டு, அவர்களுக்கு பெரும் தீங்கை விளைத்து விடும். கீழ் ஜாதியில் பிறந்தவனுக்கு (ஜாதி சண்டாளனுக்கு) ஒரு காலத்தில் வைஷ்ணவனாவதற்கு தகுதி உண்டு; ஆனால், இவன் பிறப்பு முதலியவற்றால் உயர இருந்து, படு குழியில் விழுந்தவனாகையாலும், பாகவத அபசாரம் என்ற பெரும் பாவத்தை செய்தவனாகையாலும், பிறப்பில் தாழ்ந்த ஜாதியில் (சண்டாளனாக) பிறந்தவனைக் காட்டிலும் தாழ்ந்து கர்மத்தினால் தாழ்ந்த ஜாதியை விட தாழ்ந்தவனாகி (கர்ம சண்டாளனாகி) விடுவான்.

சுவாமி இராமனுஜாரின் சிஷ்யரான கூரத்தாழ்வான் மிகப் பெரிய செல்வந்தர்; மிக உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்தவர்; அறிவு விஷயத்தில் உன்னதமானவர்; இப்படி எல்லாவிதத்திலும் சிறந்தவர். அப்படிப்பட்ட கூரத்தாழ்வானே, தன்னுடைய வைகுந்த ஸ்தவத்தில், தனக்கு இப்படிப்பட்ட உயர்ந்தவற்றால் சிறிதும் அகம்பாவம் வரக்கூடாது என்றும் அதனால் எங்காவது பாகவத அபசாரம் ஏற்பட்டுவிடுமோ என்றும் பயந்து, ‘கைங்கர்யத்தில் எப்போதும் ஈடுபட்டு இருப்பவர்களும், எம்பெருமானையே போகமாகக் கொண்டு இருப்பவர்களும், ஒவ்வொரு நொடி தோறும் புதிது புதிதான ரசானுபவங்களாலே நெஞ்சு உருகுபவர்களும், எப்போதும் ஒருவருக்கொருவர் அடிமையாய் இருப்பதை ஆசைபடுபவர்களும், எனக்கு பூஜிக்கத் தக்க, எம்பெருமானுடன் கூட இருக்கும் நித்ய சூரிகளுடன், கூடப் பெறுவேனாக என்று அருளிச் செய்கிறார்.

பிள்ளைப்பிள்ளையாழ்வான் என்ற சீடர் கூரத்தாழ்வானிடம் சேர்ந்த காலத்தில், இவருடைய பிறப்பு முதலானவற்றில் தமக்குள்ள பெருமையைப் பார்த்து பாகவத அபச்சாரப்படுவதைக் கண்ட கூரத்தாழ்வான், இவரைப் படுகுழியில் வீழ்த்திவிடக் கூடிய பாகவத அபச்சாரத்தில் ஈடுபடாமல் வேலியிட்டு வைக்க வேண்டும் என்று திருவுள்ளம் கொண்டு, ஒரு புண்ணிய தினத்தில் ‘நீர் எனக்கு ஒரு தானம் செய்ய வேண்டும்’ என்று கேட்க, ‘எல்லாம் தேவரீருடையதாக இருக்க அடியேன் எதை தானம் செய்ய வேண்டும்’ என்று பதில் அளிக்க, கூரத்தாழ்வான் ‘முக்கரணங்களாலும் பாகவத அபசாரம் பண்ணாமல் வாழக் கடவேன், என்று நம் கையில் நீர் வார்த்துத் தர வேண்டும்’ என்று அருள, இவரும் அப்படியே செய்து கொடுத்தார்.

பிறகு ஒரு நாள் பழக்கத்தாலே ஒரு பாகவதருடைய தோஷத்தைப் பிள்ளைபிள்ளை நினைத்து விட்டார். உடனே நடுங்கி, முக்காடு இட்டு, தம் திருமாளிகையிலே இருந்து விட்டார். இவர் வராததைக் கண்டு ஆழ்வான் இவன் இருக்கும் இடம் எழுந்தருளி, ‘ஏன் இப்படி இருக்கிறீர்கள்’ என்று வினவ, தாம் மனத்தாலே பாகவத அபசாரப் பட்டதை சொன்னார். ‘மனம், வாக்கு, காயம் என்ற மூன்றாலும் பாகவத அபசாரம் வராதபடி இந்த உடம்போடு வாழ்வது அரிதாக உள்ளதே’ என்று கூரத்தாழ்வான் திருவடிகளை கட்டிக் கொண்டு அழுதார். ‘இத்தனை அனுதாபம் இவருக்கு உண்டாகப் பெற்றதே’ என்று உகந்த ஆழ்வான் ‘மனத்தாலே உண்டான அபசாரத்திற்கு அனுதாபம் பிறந்து விட்டதால், நேரே எம்பெருமான் மன்னித்து விடுவார். மேலும் தண்டனை ஏற்பட்டுவிடும் என்று பயத்ததாலே நீர் உடம்பைக் கொண்டு பாகவத அபசாரம் செய்ய மாட்டீர். வாய் ஒன்றை மாத்திரம் அதி ஜாக்கிரத்தையாகப் பாதுகாத்துக் கொண்டு பாகவத விஷயத்தில் அபவாதம் சொல்லி திரியாமல் இரும்’ என்று அருளிச் செய்தார் என்ற ஐதீகம் இங்கு பொருத்தமாக இருக்கும்.

அரங்கமாநகருளானே

வராக புராணத்தில் எம்பெருமான், ‘பூதேவி! சண்டாளனாக இருந்த போதிலும், என்னுடைய பக்தனை எந்த ஜனங்கள் நிந்திக்கிறார்களோ, அவர்களைக் கோடிக்கணக்கான பத்ம காலங்களானாலும் ஒரு போதும் பொறுக்கமாட்டேன் என்று அருளி செய்தார். இந்த பாடலில் ஆழ்வார் இதனைக் குறிப்பிட்டு, ‘பெரியபெருமாளே, இப்படி அருளிச்செய்த தேவரீருக்கு அன்றோ பாகவத அபச்சாரத்தின் கொடுமை தெரியும்’ என்கிறார்.

கர்ம யோகம், முதலான மற்ற சாதனங்களைப் பற்றி எம்பெருமானைப் பெற நினைப்பவர்களுக்கு அவற்றை அனுஷ்டிக்கும் போது ஏற்படும் குறைகளை, பிராயசித்தங்களின் மூலமும் அவற்றையே தொடர்ந்து அனுஷ்டிப்பதன் மூலமும் தவிர்த்துக் கொள்ளலாம். பகவத் சம்பந்தத்தை கொண்டு மோக்ஷ பலனைப் பெற வேண்டிய பக்தனுக்கு, பாகவத அபச்சாரமானது பகவத் சம்பந்தத்தையே அறுத்து விடுமாயாகையாலே இவன் உஜ்ஜீவிக்க வழியே இல்லாமல் போய் விடும்.

எம்பெருமானைப் பெறுவதற்கு பாகவதர்களுடைய சம்பந்தமே போதுமானதாக இருப்பது போல், அவனை இழப்பதற்கும் அவர்கள் விஷயத்தில் அபசாரமே போதுமானது. ஆகையால் மோக்ஷத்தை வேண்டுபவன், மற்ற தெய்வங்களோடு தொடர்பும், பாகவதர்கள் விஷயத்தில் அபசாரமே ஏற்படாதபடி அதி ஜாக்கிரதையாகப் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். எம்பெருமான் விஷயத்தில் ஒரு கைங்கர்யம் /ஆனுகூல்யம் செய்யாதவனாய் இருந்தாலும் இவ்விரண்டு குற்றங்களும் இல்லாதவனுக்கு எம்பெருமான் எளியவன் ஆவான் என்று இந்த பாசுரத்தில் இருந்து விளங்கும்.

பெண்ணுலாம் சடையினானும் பிரமனுன் உன்னைக் காண்பான் * எண்ணிலா ஊழி ஊழி தவம் செய்தார் வெள்கி நிற்ப * விண்ணுளார் வியப்ப வந்து ஆனைக்கு அன்று அருளை யீந்த * கண்ணறா உன்னை யென்னோ களை கணாக் கருதுமாறே. (44)

கங்கை சஞ்சரிக்கும் படியான சடையை உடையவனான சிவனும் பிரம்மாவும் உன்னைப் பார்ப்பதற்காக எண்ண முடியாத ஊழி காலமாக தவம் செய்தவர்கள்; (காண முடியாததால்) வெட்கித் தலை கவிழ்ந்து இருக்க அந்தக் காலத்திலே (முதலை வாயில் விழுந்த) ஸ்ரீ கஜேந்திர ஆழ்வானுக்காக (அவன் துன்பப் படுகின்ற மடுவின் கரைக்கு) வந்து, நித்ய சூரிகளும் ஆச்சரியப்படும்படியாக, கிருபை செய்து அருளிய (எனக்கு அருள் செய்யாததால்) ‘கண்ணற்றவனான உன்னை’ எல்லோருக்கும் தஞ்சமாக நினைப்பது எவ்வாறோ-

பெண்ணுலாம் சடையினானும்

கங்கையான பெண் உள்ளே சஞ்சரிக்கும்படியான விஸ்தாரமான ஜடை உடைய சிவன் என்பது இதன் பொருள். கங்கையை ஜடைக்குள்ளே அடக்கின பெருமையைக் கொண்டு, ஸர்வேஸ்வரனை கண்டு விட முடியுமோ என்று கருத்து. ‘ஆறு சடைக் கரந்தான் அண்டர்கோன் தன்னோடும், கூறுடையன் என்பதுவும் கொள்கைத்தே‘ (நான்முகன் திருவந்தாதி 4), அதாவது கங்கையை தனது சடையில் மறைத்து தாங்கிக் கொண்டு இருக்கின்ற சிவனும், தேவாதி தேவனான ஸ்ர்வேஸ்வரனுடன் சமம் என்று சொல்லும் பாமரரின் சொல் அங்கீகரிக்க முடியுமா, என்ற திருமழிசையாழ்வாரின் கருத்தையும் இங்கே அனுபவிக்கலாம்.

பிரமனும்

அந்த சிவனை படைத்தவனான பிரமனும் என்கிறார்.

கர்த்தா ஸர்வஸ்ய லோகஸ்ய பிரஹ்மா பிரஹ்மவிதாம் வர : (ராமாயணம் யுத்த காண்டம், 120-3) (எல்லா உலகங்களையும் படைப்பவரும், பிரஹ்மஞானிகளுள் தலை சிறந்தவருமான பிரம்மா) என்கிறபடியே மற்ற ஜீவர்களுக்கும் அறிவளிக்கும் பெருமையைக் கொண்டு, பிரம்மா எம்பெருமானை அடைந்து விட முடியுமா என்று கேட்கிறார். படைக்கும் கடவுளாயிருப்பது கொண்டு தன்னால் படைக்கப் பட்டவர்களையும் அவர்கள் புண்ணிய பாவங்களையும் அளவிட்டு அறியலாமே, தவிர அளவிட முடியாதவனான எம்பெருமானை அளவிட்டு அறிய முடியுமோ என்கிறார்.

கடிக்கமலத் துள்ளிருந்தும் காண்கிலான், கண்ணன் அடிக்கமலந் தன்னை அயன் (முதல் திருவந்தாதி 56), அதாவது, பிரம்மாவானவன், மணம் மிகுந்த எம்பெருமானின் நாபிக் கமலத்தில் பிறந்து அங்கேயே வாசம் செய்து கொண்டு இருக்கின்ற போதும், அந்த எம்பெருமானின் திருவடிகளை சேவித்தது இல்லை என்று பொய்கையாழ்வார் அருளி செய்கிறார்.

உன்னைக் காண்பான்

யதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே அப்ராப்ய மநஸா ஸஹ * ஆனந்தம் ப்ரஹ்மணோ விதவாந் நபிபேதி குதஸ்ச நே தி (தை உப 9-1) – எந்த ப்ரஹ்மத்தினிடம் இருந்து, மனத்துடன் கூடிய வாக்குகள் (அதை) அளவிட்டு அறியாமல் திரும்புகின்றனவோ, அந்த பரமாத்மாவின் ஆனந்தத்தை அறிந்தவன், எதனிடமும் பயப்பட மாட்டான். அதன்படி, வேதங்களாலும் உன் குணங்களில் ஒன்றான ஆனந்தத்தின் எல்லையைக் கூட காண முடியாதபடி பெருமையை உடையவன் நீ.

ரிக் வேதம், அந்த பரமபுருஷனை, மாமிசத்திலான இந்த கண்கள் கொண்டு காண முடியாது என்று கூறுகிறது.

இவனைக் கண்ட பின்பு அன்றோ இவனிடம் இருந்து ஒரு பயனைப் பெறுவது. தானே தன்னைக் கண்ணுக்கு விஷயமாக்கிக் காட்டினான் அல்லாமல் எத்தனை உயர்ந்த ஞான சக்திகளை உடையவர்களாலும் தம் திறமையினால் காண முடியாதவனாய் இருப்பவன் இவன் . இவனுடைய உருவம் கண்ணால் காணும்படி இருக்காது என்றும் ஒருவரும் இவனைக் கண்ணால் காண்பது இல்லை என்றும் உபநிஷத் சொல்கிறது;

‘எம்பெருமான் குற்றமற்றவர்; அடைய அரியவர்; தமக்கு ஒரு ஆதாரம் அற்றவர்; அழிவற்றவர்; தடையற்ற மிக உன்னதமான சாகசத்தை உடையவர்; ஸ்ர்வேஸ்வரராகிய உங்களிடம் ஈடுபட்டு இருக்கும் எல்லோருக்கும் ஆதாரமாக இருப்பவர். ஜோதிகளுக்கும் ஜோதியாக இருப்பவர்; குறைவற்றவர்’ (விஷ்ணு புராணம்)

இராமாயணத்தில் தாரை வாலி வதத்திற்கு, ஸ்ரீ ராமனை நிந்ததிக்க வரும் போது, ஸ்ரீ ராமனைப் பார்த்து, ‘உன்னை நேரில் பார்க்கிறேன், ஆனால் இன்னார் என்று அறியேன்’ என்று சொல்கிறார். அதாவது, நேரில் பரமாத்மாவான ஸ்ரீ ராமனை தரிசித்த பின்பும், உன்னை அறிய முடிய வில்லை என்கிறாள்.

பிரம்மமாகிய அவன் மாமிச கண்ணால் காண அரியவன் என்று விஷ்ணு தர்மம் என்ற சாஸ்திரம் கூறுகிறது.

நித்யசூரிகள் எப்போது அனுபவித்தாலும் எல்லை காண முடியாத உன்னை காண்பதற்காகவே தொடர்ந்து கைங்கர்யம் செய்து கொண்டு வருகின்றார்கள்.

பிறரால் அறிய முடியாதவனாய் இருப்பதோடு மட்டும் இல்லாமல், உன்னாலும் உன்னை எல்லை காண முடியாதபடி இருக்கும் போது இவர்களால் உன்னை எல்லை காண முடியமோ என்பதை தனக்கும் தன் தன்மை அறிவரியான் (திருவாய்மொழி 8.4.6) என்று நம்மாழ்வாரும் அருளிச் செய்தார்;

திருமங்கை ஆழ்வாரும், பெரிய திருமொழியில் (10.10.9) ‘இன்னார் என்றறியேன், அன்னே. ஆழியொடும், பொன்னார் சார்ங்கமுடைய அடிகளை, இன்னார் என்றறியேன்’ என்று கூறுவதையும் இங்கே மனதில் கொள்ளலாம்.

இப்படி, வேதம், உபநிஷத், புராணம், நித்யசூரிகள், ஆழ்வார் என்று எல்லோராலும் சொல்லப்பட்ட காண அரியவன் தான் இந்த உன்னை என்று சொல்லப்பட்ட அவன்.

பிரமனுக்கும் சிவனுக்கும் அடைமொழிகள் கொடுத்த ஆழ்வார் எம்பெருமானைக் குறிப்பிடும்போது அடைமொழிகள் ஒன்றும் இல்லாமல், ‘உன்னை‘ என்று சொல்லி உள்ளார். பிரமன் சிவன் போன்றவர்களை உயர்த்தி சொல்லி, அவர்களால், இவனை காண முடியவில்லை என்கிறார். திருவாய்மொழி(2.7.12)ல் ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் அருளியபடி ‘தாமோதரனுருவாகிய சிவற்கும் திசைமுகற்கும், ஆமோதரமறிய ‘ எளிமைக்கு எல்லை நிலமான தாமோதரனையே அறிய முடியாதவர்கள் பெருமைகள் பல நிறைந்த எம்பெருமானை, அவனே காட்டாவிட்டால் அறிய முடியுமோ என்கிறார்.

அப்படி, அவனை அவனே காட்ட, கண்டவர்கள் உண்டோ என்று வினவி, காட்டவே கண்ட பாத கமலம் என்ற பெருமை வாய்ந்த திருப்பாணழ்வார், மணக்கால் நம்பி கேட்டுக்கொண்டதால் ஆளவந்தார்; இராமானுஜர் கேட்டுக்கொண்டதால் பிள்ளை உறங்காவல்லி தாசர் ஆகியோருக்கு தன்னை காட்டி அருளிய பெரியபெருமாள் சரித்திரங்களை மேற்கோள் காட்டப்படுகின்றன.

பகவத் கீதை (4.6)ல் அஜோபி ஸந் அவ்யயாத்மா பூதாநாம் ஈச்வரோபி ஸந் |
ப்ரக்ருதிம் ஸ்வாம் அதிஷ்ட்டாய ஸம்பவாமி ஆத்மமாயயா || 4.6 என்கிறார். அதாவது ‘பிறப்பில்லாத தன்மையனாயிருந்தும், எல்லோருக்கும் ஈஸ்வரனாயிருந்து கொண்டு, என் ஜ்ஞான சக்தி முதலான கல்யாண குணங்களுடனேயே ஒன்றையும் விடாமல் நான் அவதரிக்கிறேன்’. பகவான் அவதரிக்கும் பொழுதெல்லாம், அவனுடைய ஞான சக்தி முதலிய குணங்களில், பூர்ணமாக பிறக்கிறான். அப்படிப்பட்ட அவனை அறிவது அரிதே.

பார்ப்பது, அறிவது பின்பு அடைவது என்பதுதான் சரியான வரிசை என்று கொண்டால், இங்கு பிரம்மத்தை காண்பதே அரிது என்று சொல்லிய பிறகு, அறிவதும் அடைவதும் துர்லபம் என்று சொல்லவும் வேண்டுமோ.

எண்ணிலா ஊழி ஊழி தவம் செய்தார் வெள்கி நிற்ப

நெடுங்காலம் தவம் புரிந்து ‘நாம் யாரைக் குறித்துத் தவம் செய்கிறோமோ அவன் வரவில்லையே’ என்று வெட்கம் கொண்டு தவத்தில் இருந்து மீண்டு இருப்பது இதன் அர்த்தம். ஹிரண்யன், ராவணன் போன்றோர் தங்களைக் குறித்து செய்யும் தவத்துக்குப் பலம் கொடுக்குமவர்கள் அன்றோ இவனைக் குறித்துத் தவம் புரிகிறார்கள். தாமரையில் பிறந்த நான்முகன் ஆயிரம் கொடி யுகங்கள் விஷ்ணுவை ஆராதித்து, மறுபடியும் மூவுலகிற்கும் பதியாய் இருக்கும் தன்மையை அடைந்தான் என்று கேள்விப் படுகிறோம் என்று மகாபாரதத்தில் சொல்லப்பட்டது.

வெள்கி நிற்ப என்பதற்கு ‘இப்படி வீணாக கற்பகோடி காலம் தவம் புரிந்து நின்றதைக் காட்டிலும் ஒரு முதலையின் வாயில் விழுந்து இருந்தால் மேலாக இருந்து இருக்குமே’ என்று வெட்கம் கொண்டு நிற்கிறார்கள் என்று கருத்து. மேலான ஆபத்தை அடைந்தவனும் கைங்கர்ய செல்வத்தை உடையவனும், நாராயணனையே மேலான கதியாகக் கொண்டவனுமான அந்த கஜேந்திராழ்வான் மனதாலேயே ஹரியை நினைத்தான் என்று விஷ்ணு தர்மத்தில் சொல்லியபடி ஆபத்தை முன்னிட்டு சரணம் புகாமல் பெறு முயற்சி செய்வதாகிற தவத்தைச் செய்தது தப்பாகி விட்டாதே என்று லஜ்ஜை கொண்டு நிற்கிறார்கள் என்கிறார்.

விண்ணுளார் வியப்ப வந்து

பரமபதத்தில் உள்ள நித்யசூரிகள் ‘பிரமன் முதலானோர் இப்பாடு படும்போது, அவர்களையும் எங்களையும் அலட்சியம் செய்து ஒரு விலங்கின் காலிலே அரைகுலையத் தலை குலைய வந்து விழுவதே, எத்திறம், எத்திறம் என்று ஆச்சர்யப்படுவதை சொல்கிறார்.

கஜேந்திர ஆழ்வானுடைய தீனக்குரல் செவியில் பட்டதும், சேனை முதலியாரால் கொடுக்கப்பட்ட ஹஸ்தாவலம்பத்தை கவனிக்காமலும், கொண்டு வரப்பட்ட ரத்ன பாதுகையை அணிந்து கொள்ளாமலும், ‘இது என்ன அதிசயம்’ என்று அந்தப்புரத்தில் உள்ளவர் வியக்கும்படியும், வாகன அலங்காரங்கள் இல்லாத பெரிய திருவடியின் மேல் ஏறுகின்ற எம்பெருமானுடைய வேகத்தின் பொருட்டு என் நமஸ்காரம் என்று ரங்கராஜஸ்தவத்தில் பாராசர பட்டர் அருளுகிறார்.

வெள்கி நிற்பவர்களைக் காட்டிலும் வியப்பவர்கள் வேறுபட்டு இருக்க வேண்டுமாகையால், ‘விண்ணுளார்’ என்றது, பிரமன் முதலானவரைக் காட்டிலும் வேறுபட்ட நித்யசூரிகளைக் காட்டுகிறது.

வந்து என்றது, கஜேந்திரன் துன்பம் அடைந்த மடுவின் கரையிலே வந்ததைச் சொல்கிறது. ‘சென்று’ என்று கூறாமல், ‘வந்து’ என்றதால் அடியானான ஆனை இருந்த இடமே தன்னுடைய இடம் என்றும், அவனுக்கு உதவியது தான் காரியம் என்றும் எம்பெருமான் நினைத்து இருந்ததைக் காட்டுகிறது.

ஆனைக்கு அன்று அருளை யீந்த

ஆனைக்கு என்று சொன்னது ‘பிரமன் முதலானவர்கள் தேவ ஜாதியில் பிறந்தவர்கள்; கஜேந்திரன் விலங்கு ஜாதியில் பிறந்தவன் என்று பிறப்பில் உள்ள ஏற்ற தாழ்வைப் பார்க்காமல், ஆபத்தையே பார்த்து காப்பாற்றியதை சொல்லியது.

அன்று என்பது, தன்னை தானே காப்பாற்றிக்கொள்ள தன் பலம் உதவாது போன அன்று என்று சொல்கிறது. கஜேந்திரன் கரையை நோக்கி இழுக்க, முதலை ஜலத்தை நோக்கி இழுக்க, இந்த இருவருக்கும் தேவ வருடங்களில் ஆயிரம் வருடம் சமமாக யுத்தம் நடப்பதை விஷ்ணு தர்மம் சொல்கிறது. இப்படி தான் முயற்சியால் தன்னைக் காத்துக்கொள்ள முயன்ற காலத்தே, இந்த கஜேந்திரனுக்கும், தமக்கு நன்மையை விரும்பித் தவம் செய்த பிரமன் முதலானவர்க்கும் வித்தியாசம் இல்லாமல் இருந்தது. தன் முயற்சியில் இருந்து கஜேந்திரன் பின்வாங்கிய பிறகு அவர்களைக் காட்டிலும் இவனுக்குப் பெரும் சிறப்பு ஏற்பட்டது.

அன்று ஒரு முதலையின் வாயில் அகப்பட்ட யானைக்கு அருள் புரிந்தாய்; இன்று சப்த, ரஸ, கந்த முதலான ஐந்து முதலைகளான புலன்களிடம் அகப்பட்ட எனக்கு அருள் புரிவாய்; ஆனை ஆயிரம் வருடம் துன்புற்றது; நான் பற்பல காலங்களாக, பிறவிகளாக துன்புறுகிறேன்; அவன் அகப்பட்டது ஒரு சிறு மடுவிலே ; நான் அகப்பட்டதோ பிறவி என்னும் பெரும் கடலிலே; இப்படி எந்த விதமாகப் பார்த்தாலும் கஜேந்திரனைக் காட்டிலும் நான் பேராபத்தில் உள்ளேன்; மிகவும் அருள் புரியத் தக்க எனக்கு அருள் புரிய வேண்டும் என்று தொண்டரடிப்பொடிஆழ்வார் வேண்டுவதாக கருத்து.

அருளைஈந்த

அருளுவது என்பது,

  • கஜேந்திரனை முதலை வாயில் இருந்து எடுத்து
  • அவனுடைய புண்பட்ட காலை தன் திருக்கைகளால் தடவிக் கொடுத்து
  • வஸ்த்ரத்தை வாயினால் ஊதி ஒத்தடம் கொடுத்து
  • அவனுக்கு ஆறுதல் அளித்து
  • அவன் கையில் இருக்கும் பூவைத் தான் திருவடிகளிலே இடுவித்துக் கொள்ளுதல் என்கிறார்.

அப்படியே என்னையும் சப்தம் முதலான விஷயங்களில் இருந்து, தான் இழந்த காலத்துக்கும் சேர்த்து ஆறுதல் அளித்து அன்றோ அடிமை கொள்ளப் போகிறான் என்று கருத்து.

கண்ணுறா

கண்ணில்லாதவனான என்று பொருள்; கண்ணறாய் என்று எடுத்துக் கொண்டால், கண் அற்றவனே என்று அழைக்கும் சொல் ஆயிற்று. அவன் தமக்கு உதவிய நேரத்தில் உகப்பு அளவற்று போனதால் சொன்ன வார்த்தை தான் கண்ணில்லாதவன் என்பது. இது இகழ்வது போல புகழ்வது. தம் நன்மைக்கு தாம் முயற்சி செய்வாரை அலட்சியம் செய்வது கண்ணுறா; தம்மை காப்பாற்றிக் கொள்ளுகிறதில் பின்வாங்கி கொள்ளுகிறவர்களை பாதுகாத்துக் கொடுக்கும், உன் ஈரமான கருணை உள்ளத்தை புகழ்வது.

இது உன் பேராண்மையை காட்டுகிறது; தம்மை காப்பாற்றிக் கொள்வதில் தாம் முயல்வதை விட்டு, தங்களிடம் ஒன்றும் இல்லை என்று முன்னிட்டு, உன்னை உபாயமாகப் பற்றினால், நீ அவர்கள் காலிலேயே விழுந்து விடுவாய் என்பதை அறியாமல் இந்த உலகம் இழந்து போவதே என்று ஆச்சர்யப்படுகிறார்.

உன்னை யென்னோ களை கணாக் கருதுமாறே

உன்னையே உபாயமாகக் கொண்டவர்களை காப்பாற்றி, உன்னோடு தம் முயற்சியையும் துணை என்று இருப்பவர்களை அலட்சியப்படுத்தும் உன்னை உலகுக்குப் பொதுவான காப்பாளான் என்று சொல்பவர்கள் அறிவிலிகள் என்கிறார்.

ஜிதந்தே ஸ்தோத்திரத்தில் விஷ்ணு பக்தி உடையவர்களுக்கும், பக்தி அற்றவர்களுக்கும், எப்போதும் ஒரே மாதிரியாகப் பற்றலாம்படி இருக்கும் உன் திருவடிகளை உபாயமாக உறுதி கொள்கிறேன் என்றபடி எல்லோருக்கும் பொதுவான உறவு உடையவனாக இருந்த போதிலும், கஜேந்திரனைப் போன்ற சிலருக்காக முதலையைப் போன்ற சிலரை அழிக்கிற இவனை சர்வ ரக்ஷகன் என்று நினைக்கலாமோ என்று கேலியாகப் பேசுவது போல, உண்மையிலே துதிக்கிறார்.

வளவெழும் தவள மாட மதுரைமா நகரந் தன்னுள், கவளமால் யானை கொன்ற கண்ணனை அரங்க மாலை * துவளத்தொண் டாய தொல்சீர்த் தொண்டரடிப்பொடிசொல் * இளையபுன் கவிதையேலும் எம்பிரார்க்கினிய வாறே. (திருமாலை 45)

அழகு மிகுந்து உள்ளதும் வெண்ணிறத்தை உடையதுமான, மாடங்களை உடைய, பெருமை பொருந்திய வட மதுரையில், கவளத்துடன் கூடியதும் பெருத்து இருப்பதுமான (குவாலயாபீடம் என்ற) யானையை கொன்ற கிருஷ்ணனாய் ஸ்ரீ ரங்கநாதனான பெரியபெருமாளை, திருதுழாய் தொண்டினிலே ஈடுபட்டுள்ளவரும், இயற்கையான பாகவத சேஷத்வத்திலே நிலைநின்றவருமான, தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் (அருளிச் செய்த) திருமாலையாகிற இந்த பிரபந்தம் சப்தம், கவித்வம் முதலிவற்றால் (ஆழ்வார் சொற்படி) குற்றம் உடையதாக இருந்தாலும் எம்முடைய ஸ்வாமியான பெரியபெருமாளுக்கு இனிமையான இருந்தது

பிரபந்தத்தின் முடிவில், குவாலயாபீடத்தை முடித்ததை போல் தாம் எம்பெருமானை அடைய தடையாய் இருந்த பாவங்களை போக்கியதைச் சொல்லி, பெரியபெருமாளுடைய உகப்பே தமக்கு பயன் என்று சொல்லி திருமாலை என்ற இந்த பிரபந்தத்தை ஆழ்வார் முடிக்கிறார். அதுவே இந்த பிரபந்தத்தை படிப்பவர்களுக்கு பலன் என்று உரையாசிரியர் முடிக்கிறார்.

வளவெழும் தவளமாட

அழகு மிகுந்து இருப்பதாய் என்று பொருள். வெள்ளியாலே செய்தது போல் மிகவும் வெண்மை நிறம் உடைய மாட மாளிகைகளை உடையதாக இருப்பது; கண்ணன் அவதரித்த போது வட மதுரையை அலங்கரிக்காமல் இருந்த குறை தீர வடமதுரையை சொற்களால் அலங்கரித்து ஆறுதல் அடைகிறார். மேலே குவாலயாபீட சரித்திரம் சொல்வதாலே, விழாவிற்காக கம்ஸன் அலங்கரித்ததை சொல்வதாகவும் கொள்ளலாம். வளம் என்பது அழகையும் எழும் என்பது மிகுதியையும் காட்டுகிறது. தவள என்பது வெண்மையைக் காட்டுகிறது.

மதுரை மா நகரந்தன்னுள்

பெருமை பெற்ற (வட) மதுரை நகருக்குள்ளே என்பது பொருள். இதற்கு பெருமை என்ன என்றால், முதலில் வாமன பெருமான் எழுந்தருளி வாமன ஆஶ்ரமமாய் இருந்தது. பின்பு ஸ்ரீ சத்ருக்னனுக்கு தலைநகரமாக இருந்தது; அதன்பின் கண்ணன் அவதரித்ததால் உண்டான பெருமையைச் சொல்கிறது; எம்பெருமானோடு இடைவிடாமல் சம்பந்தம் இருக்கும் தேசமாகையால் பகலில் விளக்குப் போல இருக்கும் வைகுந்த மாநகரைக் காட்டிலும் இருள் தருமா ஞாலத்தில் இருட்டில் விளக்கு போல் பிரகாசிக்கும் இந்த மதுரா நகரம் சிறப்பு பெற்றது என்று கருத்து.

கவளமால் யானை கொன்ற கண்ணனை

கவளம் எனப்படும் மதமூட்டிய உணவை, உட்கொண்ட, பெருத்து இருக்கும் குவலயாபீடம் என்ற யானையைக் கொன்ற கண்ணனை என்பது இதன் பொருள். ‘களபமால்‘ என்று பாடம் ஆனபோது ‘களபம்’ என்று இளைய பருவத்தின் மிகப் பெருத்து இருக்கும் யானை என்று பொருள்படும்.

சென்ற பாசுரத்தில் ‘ஆனைக்கு அன்று அருளை ஈந்த‘ என்று பாடினார்; இங்கு ‘யானை கொன்ற‘ என்று பாடுகிறார். விஷ்ணு மீது பக்தி உடையவர்களுக்கும் பக்தி இல்லாதவர்களுக்கும் எப்போதும் ஒரே மாதிரியாகப் பற்றாலம்படி இருக்கிற உன் திருவடியிணையை உபாயமாக உறுதி கொள்கிறேன் என்ற ஜிதந்ததே ஸ்தோத்திர ஸ்லோகத்தின் படி, ‘தேவர்கள் அசுரர்கள் என்று அனைவருக்கும் பொதுவான தெய்வம்’ என்று சொன்னதற்கு விதி விலக்கு உண்டு என்று காட்டப்படுகிறது.

மதுரை நகரத்தில் குவலயாபீடம் முதலான விரோதிகளைப் போக்கி அங்குள்ளவர்களுக்கு, தன்னை அனுபவிக்க கொடுத்தது போல், தாம் எம்பெருமானை அனுபவிக்கத் தடையாய் இருந்த பாபங்களைப் போக்கி, பெரியபெருமாள் தம்மை அனுபவிக்கச் செய்ததை உணர்த்துகிறார்.

கண்ணனை என்றது கண் காண வந்தவனை என்பதற்காக. அதாவது பிறந்த அன்று இவனைக் காணக் கூடாது என்பதற்காக இந்த இடத்தில் இருந்து தூக்கிச் செல்லப்பட்டவன், இன்று எல்லோரும் காண வேண்டும், அதாவது, எல்லோரும் கண் காண வேண்டும் என்பதற்காக வந்தான் என்கிறார். பிறந்த அன்று ‘ஒருத்தி மகனாய் பிறந்து ஓரிரவில் ஒருத்தி மகனாய் ஒளித்து வளர’ (திருப்பாவை 25) என்கிறபடி இரவோடு இரவாக ஒளித்துப்போன ஊரிலே அனைவரும் கண் காண வந்து விரோதிகளான கம்ஸன் முதலானவர்களை அழிய செய்த பெருமையை ஆழ்வார் அனுபவிக்கிறார்.

அரங்கமாலை

அந்த அவதாரத்துக்குப் பிற்பட்ட தம்முடைய விரோதிகளை போக்கினது, அர்ச்சாவதாரம் எடுத்து, பெரியபெருமாளாக ஸ்ரீரங்கத்திற்கு வந்த நிலையில் என்கிறார்.

அடியார்கள் விஷயத்தில் பெருங்காதலை உடையவர் என்பதற்காக மாலை என்றது. ‘யானை கொன்ற‘ என்ற இடத்தில் சொல்லப்பட்ட விரோதியை போக்கினதும், ‘கண்ணனை‘ என்ற இடத்தில் சொல்லப்பட்ட சுய அனுபவமும் (தன்னை அனுபவிக்கச் செய்ததும்), தன் அடியவர்கள் மேல் இவன் கொண்ட பிரேமத்தை பார்த்தால், இவனுக்கே பேறு என்பது போல தோன்றுகிறது.

துளபத்தொண்டாய

திருத்துழாயாழ்வாருக்கு அடிமை செய்யுமவர் என்று பொருள். புருஷார்த்தத்தின் எல்லை நிலமான பாகவத கைங்கர்யத்தில் நிலை நின்றவர் என்றபடி. ‘துளபம்’ என்று சொன்னது பாகவதர்கள் அனைவரையும் சொன்னபடி ஆகும். துளபத்தொண்டு என்பது எல்லா பாகவதர்களுக்கும் தொண்டு செய்வதை கூறுவதாகக் கொள்ளலாம். எல்லா பாகவதர்களுக்கும் தொண்டு செய்தால், அபச்சாரங்கள் நேரக் கூடும். திருத் துழாய்க்கு தொண்டு செய்வது அப்படி அபச்சாரத்திற்கு இடமில்லாத கைங்கர்யம் ஆகும். திருபள்ளியெழுச்சி (10) பாசுரத்தில், ‘தொடை ஒத்த துளபமும் கூடையும் பொலிந்து தோன்றிய தோள் தொண்டரடிப் பொடி ‘ என்று துளபத் தொண்டையே தனக்கு அடையாளமாக அருளிச் செய்தார் அல்லவா ?

தொல்சீர்

இயல்பான பகவத் சேஷத்வத்தின் எல்லையான பாகவத சேஷத்வத்தில் நிலை நின்றவர். ‘துளபத் தொண்டாய’ என்றது எம்பெருமானுக்காகத் திருதுழாய் வளர்த்தல் என்ற பகவத் கைங்கரியத்தையும் ‘தொல் சீர்’ என்ற அந்த பகவத் கைங்கர்யத்தின் மேல் எல்லையான ஸ்ரீ வைஷ்ணவ கைங்கரியத்தையும் சொல்வதாக கொள்ளலாம்.

தொண்டரடிப்பொடி சொல்

இந்த பாகவத கைங்கர்யத்துக்குத் தக்கபடி ‘தொண்டரடிப்பொடி’ என்னும் திருநாமத்தையும் உடையவர். இதனால் இவருக்கு ஞானானந்தங்களும் பகவத் சேஷத்வமும் தனக்கு அடையாளம் இல்லை என்றும், பாகவத சேஷத்வமே தனக்கு அடையாளம் என்றும் விளங்குகிறது. ‘தொண்டர் தொண்டர் தொண்டர் தொண்டன் சடகோபன்‘ (திருவாய்மொழி 7.1.11) என்ற நம்மாழ்வாரை போல ‘தொண்டரடிப்பொடி’ என்று தம்மை அழைத்துக் கொண்டவர் இவர்.

இளைய புன் கவிதை ஏலும்

சொற்களில் பழுத்த அனுபவமின்மை ஆகிற இளமையும், கவிதையில் குற்றமும் உண்டேயானாலும் என்று பொருள். உண்மையில் இப்படி இல்லாவிடிலும், ஆழ்வார் இப்படி நைச்யானுசந்தானம் செய்து கொள்கிறார்.

எம்பிராற்கு இனியவாறே

எம்பெருமானுக்கு மிக இனிதாய் இருக்கும் என்று பொருள். விஷ்ணு தர்மம் என்ற சாஸ்திரத்தில்,

  • எது போக்கியமானது என்று கேட்டு, குழந்தையின்(சிசு) மழலைச் சொல்லே போக்கியமானது என்றும்,
  • மறுபடியும் போக்கியமாக இருப்பது அந்தக் குழந்தையின் (பாலன்) பிள்ளைப்பேச்சுக்களே என்றும்,
  • போக்கியாமான சகல பொருள்களிலும் போக்கியமானது, அந்த பிள்ளையின் (யுவன்) அறிவு நிரம்பிய அந்த வார்த்தைகளே என்றும்,

சொல்லியது போல, தனக்குக் குழந்தை போன்ற ஆழ்வார், தம் திருவாயினால் திருநாமத்தின் பெருமையை அருளிச் செய்ய, அதை கேட்டகையினால் உண்டான உகப்பாலே கேட்டார். பெரியபெருமாள் இந்த என்னுடைய மழலைச் சொல்லை உகந்தது என்ன ஆச்சர்யம் என்று ஆழ்வார் கூறுகிறார். ‘குழல் இனிது யாழ் இனிது என்பர் தம் மழலைச் சொல் கேளாதவர்’ (திருக்குறள் 66) என்கிறபடி, தன் குழந்தையின் மழலைச் சொல்(ஆழ்வார் சொல்), பெற்ற தகப்பனுக்கு (பெரியபெருமாள்) இனிதாய் இருக்கும் அன்றோ.

ஸ்தோத்திரரத்னம் 46 ல் கூறியபடி, ‘உன்னையே இடை விடாமல் பின் தொடர்ந்து கொண்டு, மற்ற எல்லா ஆசைகளும் வாசனையும் இல்லாமல் நீங்கப் பெற்றவனாய், ஒருபடிப்பட்டதாய், நித்யமான கைங்கரியத்தை உடையவனாய், சபலமான ஜன்மத்தை உடையவனாய், என்று நான் உன்னை உகப்பிக்க போகிறேன்’ என்றபடி அவன் உகப்புதானே எல்லோருக்கும் புருஷார்த்தம். எம்பெருமானுடைய உகப்புக்கு தானும் ஒரு காரணமாக இருப்பது தானே மோக்ஷம் வேண்டுகிற பக்தனுக்கு ஊக்கம் அளிப்பது. ‘இரக்கம் உபாயம், இனிமை உபேயம்’ என்று நம்ஜீயர் அருளிச்செய்த வார்த்தை இங்கு நினைவில் கொள்ளலாம்.

இந்த திவ்ய பிரபந்ததை கற்றவர்களுக்கு இவர் மற்ற ஆழ்வார்களைப் போல் கடைசி பாசுரமான இதில் பலன் சொல்லாமல் முடித்தது, ‘இந்த உகப்பு தானே அவர்களுக்கும் பலன்’ என்று தெரிவிக்கைக்காக என்கிறார். இந்த ஆழ்வாரை பெரியபெருமாள் உகந்ததைப் போல், இந்த திருமாலையின் சொற்பொருள்களைக் கற்றவர்களையும் பெரியபெருமாள் உகந்து அருளுவர் என்று பெரியவாச்சான் பிள்ளை தன்னுடைய விளக்கத்தில் அருளுகிறார்.

ராமாயணமிதம் க்ருத்ஸ்நம் ஶ்ருண்வத: படதஸ்ஸதா * ப்ரீயதே ஸததம் ராம ஸ ஹி விஷ்ணு : ஸ்ஸநாதந: (யுத்த காண்டம் 131-118)

இந்த இராமாயணம் முழுவதையும், எப்போதும் கேட்பவனிடமும், படிப்பவனிடமும் ராமபிரான் எப்போதும் பிரியம் வைக்கிறான். அந்த ராம பிரானே அன்றோ பழமையான விஷ்ணு என்பது மேற்சொன்ன ஸ்லோகத்தின் பொருள். ஸ்ரீ ராமாயணம் கற்றவற்கு ஸ்ரீ வால்மீகி சொன்ன இந்த பலமே, இந்த திவ்ய பிரபந்தத்தை கற்றவருக்கும் பலன் ஆகும்.

————————————————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ தொண்டர் அடிப்பொடி ஆழ்வார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திரு வடிகளே சரணம்

Posted in Uncategorized | Leave a Comment »

ஸ்ரீ சிறிய திருமடல் -ஸ்ரீ வியாக்யான ஸ்ரீ ஸூக்திகள் —

November 8, 2026

முள்ளிச் செழு மலரோர் தாரான் முளை மதியம்
கொள்ளிக் கென்னுள்ளம் கொதியாமே –வள்ளல்
திருவாளன் சீர்க் கலியன் கார்க் கலியை வெட்டி
மருவாளன் தந்தான் மடல் –பிள்ளை திரு நறையூர் அரையர் அருளிச் செய்த தனியன்

மருவாளன்-கையில் பொருந்திய வாளை உடையராய்-திருவாளன் -பகவத் கைங்கர்ய செல்வம் உடையராய்-முளை மதி அம் கொள்ளிக்கு -உதிக்கிற சந்திரன் ஆகிற அழகிய நெருப்புக்கு- -போந்த வெண் திங்கள் கதிர் சுட மெலியும் -மேவு தண் மதியம் வெம் மதியமாலோ —-முளை மதியம் -மல்லிகை கமல் தென்றல் அனைத்துக்கும் உப லக்ஷணம்-விரஹ தாப ஹரமான பிரபந்தம் -என்றவாறு-இந்த பிரபந்தத்தை ஒரு கால் அனுசந்தித்தவாறே அரை குலைய தலை குலைய ஓடி வந்து முகம் காட்டி-நம் விரஹ தாபம் தவிர்த்து அணைத்து அருள்வான் என்றவாறு-கலியனுக்கு முள்ளிப்பூ மாலை -ஜாதிக்கு ஏற்ற மாலை -இன்றும் திரு நகரியில் முள்ளிச் செழு மலர்த் தார் வடிவமான-ஸ்வர்ண திவ்ய ஆபரணம் சேவிக்கலாம்-தாமரை என்னும் பொருளதான முளரி என்பதே முள்ளி என மருவி -தாமரை மாலையை அணிந்தவர் என்றும் சொல்வர்-மலரோ தாரான் –மலரோர் தாரான் –மலரான தாரான் -பாட பேதங்கள் –

சப்தாதி விஷயங்களின் சந்நிதியிலே மனஸ்ஸூ பரிதபியாமல் – பகவத் ப்ராவண்யத்துக்கு அனுகுணமாக திருமடல் -என்கிற திவ்ய பிரபந்தத்தை உபகரித்து அருளுவதே என்று ஆழ்வார் திருவடிகளில் ப்ரேமம் உடையாருடைய ஈடுபாடாய் இருக்கிறது--அன்றிக்கே – ஸ்வ விச்லேஷத்தில் சாம்சாரிக விஷயங்களிலே மனஸ் ஸூ பரிதபியாதபடி ஸ்வ பிரசாதத்தை பிரசாதியாமல் தாம் மடல் எடுக்க உபக்ரமித்த பாசுரமான மடலையே தந்து விட்டார் -என்று ஆகவுமாம் –

முள்ளிச் செழு மலரோர் தாரான் –
தமக்கு அசாதாராணமாய்–அத்விதீயமாய் -இருக்கிற முள்ளிப் பூவைத் தாராக வுடையவர் -என்னுதல்-
வகுளத்தாரான்-என்னுமா போலே –-அன்றிக்கே-மலரோ -என்ற பாடமான போது – நம் அபேஷிதமான முள்ளிச் செழு மலர் மாலையையோ தருகிறிலர்-என்றாகவுமாம் –-மலர்-என்றது மாலைக்கு உப லஷணம்–எதுக்கு தார் -தர வேணும் என்னில் –-முளை மதியம் கொள்ளிக்கு என்னுள்ளம் கொதியாமே –-முளைத்து எழுந்துள்ள திங்கள் விரஹிகளாய்  இருப்பார்க்கு தாப ஹேது இறே–போந்த வெண் திங்கள் கதிர் சுட மெலியும் -என்றார் இறே இவரும்–நாட்டாருக்கும் அப்படியே –சந்த்ரஸ் சண்டே கராயதே என்று சந்திர மண்டலம் சண்ட மண்டலமாய் இருக்கை—தான்யே வாரமணீ யாநி–முளை மதி அங்கொள்ளி -என்னுதல்-முளை மதியமாகிற கொள்ளி -என்னுதல் –-அங் கொள்ளி –அழகிய கொள்ளி -என்னுதல் –-இது பஞ்ச விஷயத்துக்கு உப லஷணம் –-மல்லிகை கமழ் தென்றல் ஈருமாலோ வண் குறிஞ்சி இசை தவிருமாலோ -என்றும் -வாடை தண் வாடை வெவ்வாடை யாலோ –மேவு தண் மதியம் வெம்மதியாலோ-மென் மலர்ப்பள்ளி வெம்பள்ளி யாலோ -என்றும் இறே-விச்லேஷத்தில் விஷயங்களின் பாதக த்வாகாரங்கள் இருப்பது –-அது தான் விஷய அநுகுணமாய் இறே இருப்பது –
ஆகையால் குளிர்ந்த சந்தரன் கொள்ளி போலே கண்டு என் ஹ்ருதயம் பரிதபியாதே –-ஆழ்வார் பண்ணின உபகாரமே

வள்ளல் திருவாளன் சீர்க் கலியன் –வள்ளல் -பரமோதாரர் –திருவாளன் -பகவத் ப்ரத்யா சத்தி யாகிற ஐஸ்வர்யத்தை வுடையவர் –வள்ளல் திருவாளன் –-இவர் ஔதார்யம் பண்ணுகைக்கு உடலான ஐஸ்வர்யம் –சீர்க்கலியன் –-பகவத் பக்த்யாதி குணங்களை வுடையவர் –-கார்க்கலியை வெட்டி
கலிகன்றி -யாகையாலே அஜ்ஞ்ஞான வஹமான கலியைக் கடிந்து –கலி தோஷம் இறே காம பரவசர் ஆகிறது –அப்படி அப்ராப்த விஷயத்தில் காமம் வாராதபடி –-மருவாளன் தந்த மடல் – திருக்கையில் மருவி இருக்கிற வாளை வுடையவர்-பகவத் காமத்துக்கு அனுகுணமான திரு மடல் என்கிற திவ்ய பிரபந்தத்தை உபகரித்து அருளினார் –-மருவாளன் –பகவத் அனுபவத்தில் உண்டான போக்யதை வடிவில் தொடை கொள்ளலாம் படியானவர்-இவள் -அம் துழாய் மாலை கமழ்தல் –-மரு-பரிமளம்
மருவு -மருவுதலாய்-எம்பெருமானை கிட்டுக்கையே ஸ்வபாவமாக உடையவர் -என்றுமாம் –
அன்றிக்கே –-சேதனரைக் கிட்டி ஆளுகிறவர் -என்றுமாம் –-ஆகையால் சேதனரைத் தம் படி யாக்க  வேண்டி மடலை உபகரித்து அருளினார்-மாலையைத் தாராதே-மடலைத் தந்து விட்டார் -என்றாகவுமாம் –

–

பிரவேசம் –
கீழ் அனுபவித்தது ஜ்ஞான அனுபவம் ஆகையாலே-பாஹ்ய சம்ச்லேஷ அபேஷை பிறந்து -அது கிடையாமையாலே திருக் குடந்தையிலே சரணம் புக்கார் -திரு வெழு கூற்று இருக்கையிலே –-இப்படி சரணம் புக்க அளவிலும் நினைவு பூரியாமையாலே இதுக்கு ஹேது என் என்னில் –-எம்பெருமான் தான் அஜ்ஞ்க்ன அசக்தன் அப்ராப்தனாய்த் தாழ்க்கிறது அன்று –-இத் தலையில் கர்த்தவ்ய சேஷம் உண்டாய்த் தாழ்க்கிறது அன்று –-இனி விளம்ப ஹேது இரண்டு தலைக்கும் இன்றிக்கே இருக்கச் செய்தே-இனித் தாழ்க்கிறது கூடல் செய்ய நினையாமையாலே — ஆன பின்பு -இத் தலையை அழித்தாகிலும் முகம் காட்டுவித்துக் கொள்ளுவோம் -என்கிற த்வரையின் மிகுதியை
கிருஷ்ண அவதாரத்தில் குடக் கூத்திலே அகப்பட்டு அவனைக் கிடையாமையாலே மடல் எடுக்கத் துணிந்தாள் ஒரு பிராட்டி யுடைய பாசுரத்தாலே ஸ்வ தசையை ஆவிஷ்கரிக்கிறார் –
மடலாவது –-துல்ய சீல வயோ வ்ருத்தாம் துல்ய அபிஜன லஷணாம் –என்கிறபடியே-இருவரும் ஒத்த பருவத்தராய் பும்ஸ்தவத்துக்கு ஏகாந்தமான அறிவு நிறைவு ஓர்ப்பு கடைப்பிடி என்கிற குணங்களாலே அவனும் பூர்ணனாய் ஸ்த்ரீத்வத்துக்கு ஏகாந்தமான நாண் மடம் அச்சம் பயிர்ப்பு என்கிற குணங்களால் இவளும் பூரணையாய் –-இப்படி இருவரும் குறைவற்றவர்களாய் இருக்க –-தோழிமாறும் தானுமாக உத்யானத்திலே பூக் கொய்ய வென்று புறப்பட-அவனும் வேட்டைக்கு என்று புறப்பட்டுச் சோலையிலே புகுர –தைவ யோகத்தாலே கூடினதாகையாலே-உயிர் தோழியும் கூட அந்ய பரையானவளவிலே
யாத்ருச்சிகமாக இருவருக்கும் திருஷ்டி பந்தம் பிறந்து அதுவே அடியாக சம்ச்லேஷம் பிரவ்ருத்தமாக
உன்மச்த கரசமமாக கலந்த கலவியாகையாலே-நற்கேட்டிலே இரண்டு தலைக்கும் அழிவு வரும் -என்று
இத்தை முடிய நடத்தக் கடவதாகக்ப் பார்த்த தைவம் தானே பிரிக்க – இவருடைய பந்துக்களும்
புனை யிழை களணிவுமாடையுடையும் புதுக் கணிப்பும் நினையும் நீர்மையதன்று -என்னும்படி இருவர் வடிவிலேயும் வேறுபாடு கண்டு இருவரையும் காவல் செய்ய-அதுவே அடியாக இவர்கள் ஆற்றாமை சதா சாகமாகப் பணைக்க-எதிர்த் தலையைக் கிடையாமையாலே மற்றைத் தலை செய்யும்  சாஹச ப்ரவ்ருத்தி யாயிற்று மடலாவது –

இவர்கள் மடல் எடுக்கிறதுக்கு பிரயோஜனம் என் என்னில்-இவ் வுபக்ரமத்தைக் கண்டு இவருடைய பந்துக்களும் கூட்டுதல் –-அன்றியே ராஜாக்கள் கூட்டுதல்-அன்றியே இருவர் பந்துக்களும் இருவரையும் கை விட அலக்குப் போர் போலே -ஒருவர்க்கு ஒருவர் தஞ்சமாய்க் கூடிப் போதல் –
அலக்கு போர் -வீரர்கள் தங்கள் ஆயுதங்களை ஆதாரமாக்கி நிறுத்தி வைக்கும் ஆயுத குவியல் –
அன்றிக்கே -மடல் எடுத்து எதிர் தலையை பெறாமையாலே இத்தலை முடிந்தது -என்னும் ஏற்றத்தைப் பெற்றுப் போதல் இவை பிரயோஜனமாக –

வள வேழ் உலகில் தங்கள் அயோக்யதையை அனுசந்தித்து அகலும் ஸ்வ பாவரான இவர்கள்
இஸ் சாஹச பிரவ்ருத்தியில் இறங்குவான் -என் என்னில்-மடல் எடுத்து அத்தலையை அழிக்கப் புகுகிறார்கள் அல்லர்களே-ஊர்வன் மடல் –என்று -சாபமாநய சௌமித்ரே -என்று வில்லைக் காட்டி வேலையை அச்சம் உறுத்தினால் போலே அச்சம் உறுத்தி முகம் காட்டுவித்துக் கொள்ளுகிற வர்கள் ஆகையாலே தங்கள் துணிவைச் சொல்லவே அவன் வரும் என்று சொல்லுகிறார்கள் அத்தனை அல்லது மடல் எடுக்கிறார்கள் அன்று இறே--அயோக்யர் என்று அகன்றதும் -விலஷண வஸ்து என்று அனுசந்தித்தவாறே – குணாதிக்யமும் வைலஷண்யமும் அனுசந்தித்த படியால் இறே இவர்கள்
ஆற்ற மாட்டாதே வழி யல்லா வழி போயாகிலும் பெற வேணும் என்று மேல் விழுகிறது–

இவர்களுக்கும் ஒரு ஸ்வ பாவம் உண்டு –-தங்களை அனுசந்தித்த போது அயோக்யர் என்று அகலுவர்கள் – அவனை அனுசந்தித்த போது தங்களையும் பாராதே மேல் விழுவார்கள் –
அத் தலையை அனுசந்திக்கச் செய்தே இத்தலை தோன்றாது இறே -அத்தாலே மேல் விழுகிறார்கள் –

ஆனால் அவர்கள் பிராட்டிமார் பேச்சைப் பேசுவான் என் என்னில்
ஆத்ம ஸ்வரூப வைலஷண்யத்தாலும்
அநந்யார்ஹ சேஷத்வாதிகளாலும்
அந்வயத்தில் தரிக்கையாலும்
வ்யதிரேகத்தில் தரியாமையாலும்
ஜ்ஞானம் விசதமானால் இவ்வாத்ம வஸ்துவும் பிராட்டிமாரோடே ஒக்குமாகையாலும்
இவர்களும் மயர்வற மதி நலம் அருளப் பெற்றவர்கள் ஆகையாலே பிராட்டி பேச்சாலே பேசுகிறார்கள்–

கடலன்ன காமத்தராகிலும் மாதர் மடலூரார் மற்றை யார் மேல் -என்று ஸ்திரீகள் புருஷர்கள் மேல் மடலூரக் கடவதல்ல என்று லஷணம் காட்டிக் கிடக்கச் செய்தேஇப் பிராட்டி மடலூருவான் என் என்னில்
ஆசை ஒருதலைக்கேயாய்-ஒரு தலை லஷணப் படியே ஆசையை மர்யாதையிலே நடத்தலாமாகில் அது செய்யலாவது – ஆசை மிக்கார் மடலூரும் அத்தனை -என்னும் ஆர்ய மர்யாதையாலே மடலூர உபக்ரமிக்கிறார்கள்-பின்னைத் தமிழர் செய்ததுக்கு ஹ்ருதயம் என் என்னில் ராஜாஜ்ஞ்ஞையிலே ஆசையை வரம்பு கட்டப் பார்த்ததுக்கு ஹ்ருதயம் ஏது என்று அறிந்தது இல்லை-

மயர்வற மதிநலம் அருளப் பெற்றவர்கள் -அறிவுடையாராகில் அனுஷ்டிக்கக் கடவதல்ல -என்று
அவர்கள் நிஷேதித்த காமத்தை அனுஷ்டிக்கிறார்களோ என்னில்-அப்படி நிஷேதித்த காமம் அல்ல –
நிதித்யாசி தவ்ய-என்று வேதாந்த்திலே விதிக்கிற பகவத் பக்தியை -காமம் -என்கிறது –
ஆகையாலே விஹிதமான வ்ருத்தி-பக்தியைக் காமம் -என்கிறது –
மடல் எடுக்கையாவது -தன்னுடைய ஸ்த்ரீத்வத்துக்கும் அவனுடைய புருஷோத்தமத்வத்துக்கும் சேருவது ஓன்று அன்று – அவன் தானே வரக் காண்கை காண் ஸ்த்ரீத்வம் ஆவது -என்று விலக்குகிறவர்களைக் குறித்து – மநோஹாரி சேஷ்டிதங்களிலே அகப்பட்டு அபஹ்ருத சிந்தை யானேன் – அவன் தானே வருகிறான் -அவனுக்கு நிறக்கேடு விளைக்க ஒண்ணாது -என்கிற இதுவும் செய்தற்றது –-இனி மடல் எடுத்து அவனைப் பெற்று அல்லது தரியேன் -என்கிற தன் துணிவை –
விலக்குகிற பந்துக்களுக்கு சொல்லுகிறாள் –-மடல் எடுக்கப் புக்கவள் விளம்பிக்கறதுக்கு ஹேது என் என்னில் –-ஹேதுக்களாலே பந்துக்களை இசைவிக்கைக்காகவும்-குணாதிக வஸ்துவைக் கடுக அழிக்கல் ஆகாது என்றும்-வருகைக்கு அவகாச பிரதானம் பண்ணுகைக்காவும் விளம்பிக்கிறாள் —

ஸ்ரீ மன் நாத முனிகள் வகுத்து அருளினை அடைவில் மூன்றாவது ஆயிரமான இயற்பாவில் ஒன்பதாவது திவ்ய பிரபந்தம் -சிறிய திருமடல்-திருக் குறும் தாண்டகத்திலே அனுபவித்த அனுபவம் பழைய அபி நிவேசத்தைக் கிளப்பிப் பெரிய ஆர்த்தியை யுண்டாக்கவே-நின்னடியிணை பணிவன் வரும் இடர் அகல மாற்றோ வினையோ என்று ஆர்த்தராய் சரணம் புகுந்தார் திரு எழு கூற்று இருக்கையில்-சமுத்திர ராஜனை சரணம் அடைந்தும் கால்ஷியம் செய்து கிடைக்க -சீறிச் சிவந்த கண்ணினராய் –-சாகரம் சோக்ஷயிஷ்யாமி சாபமானாய ஸுமித்ரே பத்ப்யாம் யந்து ப்லவாங்கமா -போலே-அவன் ஸ்வரூப ரூப குண விபூதிகளையும் உகந்து அருளினை தேசங்களையும் அழிக்கப் புகுகிறார் –-மடலூர்வன் -என்று சொல்லி அச்சம் உறுத்தி -மாசறு சோதீ –தோழீ உலகு தோறு அலர் தூற்றி ஆம் கோணைகள் செய்து குதிரியாய் மடலூர்துமே ––யாம் மடம் இன்றி தெருவு தோறு அயல் தையலார் நா மடங்கப் பழி தூற்றி நாடும் இரைக்கவே- யாம் மடலூர்ந்தும் எம் ஆழி யங்கைப் பிரானுடைத் தூ மடல் தண்ணம் துழாய் மலர் கொண்டு சூடுவோம் -அச்சமூட்டி -பெற்றார்கள் -மடலூர வில்லை-

ஆசையை யாராலும் வரம்பு அறுக்க முடியாதே -அரசர் ஆணைக்கு கடப்படுமோ -வேலி யடைத்தால் நிற்குமோ வேட்க்கை-ஞானம் கனிந்த நலம் –விவேக விரஹத்தால் வரும் பிரவ்ருத்தி விசேஷங்கள் எல்லாம் ஆதரித்திக்க தக்கனவே-பேரமர் காதல் கடல் புரைய விளைவித்த காரமர் மேனி நம் கண்ணன் –மடலூர்வதும் இவனது உபாய கிருஷி பலம் –-அவனது முக மலர்த்திக்கு உறுப்பாக பண்ணும் பிரவ்ருத்திகளில் இதுவும் அந்தரகதம்-

இலக்கணப்படி ஒரே பாசுரம் -கலி வெண்பா -ஒரே எதுகை யாக அமைந்தும் ஈற்றடி முச்சீராக முடிந்தும் –
தேசிகன் -40-பாடல்களாகவும் சிறிய திரு மடலையும் -78-பாடல்களாக பெரிய திருமடலையும்
ராமானுஜ நூற்றந்தாதி சேர்த்து நாலாயிரம் வரவும்-அப்புள்ளார் -ராமானுஜ நூற்றந்தாதி சேர்க்காமல் வர -77 .5 -பாடல்களாக சிறிய திருமடலையும் —-148 .5 -பாடல்களாகவும் -பிரித்து அருளிச் செய்துள்ளார்கள் –-155–அடிகள் கொண்ட பிரபந்தம் இது-

—

ஸ்ரீ பூமிப்பிராட்டி உத்தம ஸ்த்ரீகள் லக்ஷணம் -நுனியில் கறுத்த இரண்டு கொங்கைகள் திருமாலிருஞ்சோலை திருவேங்கடம் –-கடல் தன்னையே வஸ்திரமாக கொண்டு –ஸூர்யனைச் சுட்டியாக கொண்டு -மணிகளைக் கொழித்து வரும் நதிகளை ஹாரம் பூண்ட மார்பிலே கொண்டு
நீர் கொண்டு எழுந்த கார் மேகங்களை கூந்தலாகக் கொண்டு ஆவரண ஜலத்தை கட்டும் காவலுமாக கொண்டு இருக்க-இதில் வாழும் மனுஷர்கள் -தர்மம் அர்த்தம் காமம் மூன்றுமே புருஷார்த்தம் என்றாலும் காமமே பிரதானம்-மற்றவை இத்தை பெற்றார் எளிதில் அடைவார் என்றபடி-மோக்ஷம் பரோக்ஷ புருஷார்த்தம் இருப்பதாக சொல்ல மாட்டார்கள் -என்று நீங்கள் அறிய -அத்தை சொல்பவர்கள் விவேகம் அற்ற கூற்றை பார்ப்போம்-ஸூர்ய மண்டலத்தை பிளந்து கொண்டு அதனூடு போவதாம்-அந்த ஸூர்யன் ஒற்றைச் சக்கர தேரில் இருப்பானாம்-அத் தேருக்கு ஏழு குதிரைகள் பூட்டி இருக்குமாம் -அக் குதிரைகள் மேக மண்டலத்தில் சஞ்சரிக்குமாம் –-நம்மால் கண் கூசும் படி காணவே ஒண்ணாத அத்தை பிளந்து போவதாக சொல்வது பொருந்துமோ-அப்படிப் போவார்க்கு மீள வைகுந்தம் கிட்டுமாம் -அதிலே ஆராவமுதம் அனுபவிக்கப்படுமாம் –-அப்படியே இருந்தாலும் இருட்டறையில் விளக்கு போலே சகல குணங்களும் விளங்கும் அர்ச்சாவதாரம் இருக்க-உண்டோ இல்லையோ -சங்கை -உள்ள அத்தை பற்றுவது கையில் உள்ள முயலை விட்டு பறந்து போகும் காக்கை பின் போவது போன்றது அன்றோ

இது வரையிலே தாமான தன்மையில் அருளி மேலே குடக் கூத்தில் ஈடுபட்டு அனுபவிக்கப் பெறாத இடைச்சி பாவத்தில் அருளுகிறார்-முற்றும் நாயகி பாவனை -என்பதே பூர்வர்கள் நிர்வாகம் –-1-எம்பெருமான் உலகு அளந்தது – 2-இலங்கையை பாழ் படுத்தி – 3-கோவர்த்தன மலை எடுத்து கல் மழை காத்து 4-கடல் கடைந்து -5-பசு மேய்த்து  6-உலகம் உண்டு உமிழ்ந்து –-இவ்வளவும் பரத்வம் காட்டி -ஆராத தன்மையனாய் -ரஷ்ய வர்க்கத்தை எல்லாம் ரஷித்தாலும்–தான் ஒன்றும் செய்யா தானாய் இருக்கிற படி-7-வெண்ணெய் களவு கண்டு கட்டுப்பட்டு -8- காளியன் நிரசனம்- 9-சூர்ப்பணகை அங்க பங்கம் –
10-கரன் இராவணன் நிரசனம்  – 11- இரணியன் நிரசனம் – 12-கஜேந்திர ஆழ்வான் ரக்ஷணம் —

நான் சம்சார வாழ்வில் பெண்கள் போலே தலை முடியை எடுத்துக் கட்டி கச்சு அணிந்து கொண்டு -அரையிலே மேகலையை தரித்து-கண்ணிலே மையிட்டு அலங்கரித்து பந்தடித்து விளையாடிக் கொண்டு இருக்க -தாமரைக் கண்ணன் என்ற பேர் கொண்டவன்-அனைவரும் மகிழ பறை அறைந்து கொண்டு இக் கூத்துக்குத் தப்பி பிழைக்க வல்லார் உண்டோ என்று சொல்லிக் கொண்டு-குடக் கூத்தாடா நிற்க -பெண்டிர் என்னையும் அழைக்க– போராத காலத்தால் நானும் சடக்கென எழுந்து அங்கே சென்றேன் – சென்றதும் மேனி நிறம் இழந்தேன் -கை வளைகள் கழன்றன -அறிவு அழிந்தது -ஹித ப்ரியங்கள் கேட்க முடியாமல் ஒழிந்தேன்-சரீரம் ஒழியாமல் பேதைமை மிகுத்து இருக்க என் தாய் ஸ்ரீ பாகவத ஸ்ரீ பாத தூளி இட்டு செங்குறிஞ்சி மாலையை யுடைய சாஸ்தாவுக்கு அஞ்சலியும் செய்தாலும் மீள வில்லை -பழங்கதை பேசும் பாட்டிமார்கள் குறத்தியை கேட்டு குறி கேட்கலாமே என்ன
ஒரு குறத்தி தானாகவே வர -தைவாவிஷடையாகி-சிறு முறத்தில் நெற்களை எடுத்து குறி பார்த்து சொன்னதாகச் செல்கிறது மேலே –

“காரார்வரைக் கொங்கை“ என்று தொடங்கி “நீராரவேலி“ என்ணுமளவம் பூமிப் பிராட்டியை வருணிப்பதாம். பூமிப் பிராட்டியின் வருணனைக்கு இப்போது புருஷார்த்தங்களைப் பரிக்ரஹித்த சேதநர்களைச் சொல்ல வேண்டிற்றாகி, அச் சேதநர்கள் இருக்கு மிடத்தைச் சொல்ல வேண்டி அவர்கள் இருக்கப் பெற்ற பூமியைச் சொல்லப் புகுந்து அவ் வழியாலே அப்பூமிக்கு அபிமாநிநியான பூமிப் பிராட்டியை வர்ணிக்கிறாரென்க.

காரார் வரைக் கொங்கை கண்ணார் கடலுடுக்கை
சீரார் சுடர்ச் சுட்டிச் செங்கலுழிப் பேராற்று -பேரார மார்வில்
பெரு மா மழைக் கூந்தல் -நீரார வேலி நிலமங்கை என்னும்
இப் பாரோர் சொல்லப் பட்ட மூன்றன்றே
அம் மூன்றும் ஆராயில் தானே -அறம் பொருள் இன்பம் என்று –

கார் ஆர் வரை கொங்கை–மேகங்கள் நிறைந்து படியப் பெற்ற-(திருமாலிருஞ் சோலையும் திருவேங்கடமுமாகிற) திருமலைகளை முலையாக உடையளாயும்.
கண் ஆர் கடல் உடுக்கை–இடமுடைத்தான (விசாலமான) கடலைச் சேலையாக வுடையளாயும்.
சீர் ஆர் சுடர் சுட்டி–(ப்ரகாசமாகிற) சிறப்புப் பொருந்திய ஸூர்யனைச சுட்டி யென்னும் ஆபரணமாக வுடையளாயும்.
செம் கலுழி பேர் ஆறு பேர் ஆரம் மார்பின்–சிவந்து கலங்கி யுள்ள பெறிய ஆறுகளைச் சிறந்த ஹாரம் பூண்ட மார்பாக உடையளாயும்
பெரு மா மழை கூந்தல் –பெருத்துக் கறுத்த மேகங்களைக் கூந்தலாக வுடையளாயும்
ஆரம் நீர் வேலி–ஆவரண ஜலத்தைக் காப்பாக வுடையளா யுமிருக்கிற,
நிலம் மங்கை என்னும் இப் பாரோர்–ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டி யென்று சொல்லப்படுகிற இந் நில வுலகத்திலே உள்ளவர்களால்
சொலப்பட்ட–கூறப்படுகின்ற (புருஷார்த்தங்கள்)
மூன்று அன்றே–மூன்றேயாம்,
அம் மூன்றும் ஆராயில் அறம் பொருள் இன்பம் என்று-–அம் மூன்று புருஷார்த்தங்கள் எவை யென்று ஆராய்ந்தால், தர்மம் அர்த்தம் காமம் என்பனவாம்.-

தாய்மார் தோழிமார் எல்லாரும் இத் துணிவு ஆகாது காண் என்று விலக்கா நிற்கச் செய்தே – விலக்காதாள் ஒருத்தியைப் பெறுவதே -என்று கொண்டாடுவாரைப் போலே-புருஷார்த்தங்கள் சொல்ல வேண்டுகையாலே – அவர் பரிக்ரஹித்த சேதனரைச் சொல்ல வேண்டி –-அவர்கள் வர்த்திக்கிற பூமியைச் சொல்லப் புக்கு – அவ்வழி யாலே அதுக்கு அபிமானிநியான ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டியை வர்ணிக்கிறாள் –

காரார் வரைக் கொங்கை –
ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டிக்கு முலையாக மலைகளைச் சொன்னபடி –-காரார் வரை-என்கையாலே -செறிந்து மேகம் படிந்த மலை -என்று மலைக்கு உயரம் சொல்லிற்று –-மேகம் படிந்த மலை என்கையாலே முலைக் கண் கறுத்து இருந்தால் போலே இருக்கும் என்கை –மலைகளை முலையாக்கிச் சொல்லிற்றாகில் -எம் மலைகளைச் சொல்லிற்று என்னில்-திருமலைகள் இரண்டையும் முலையாகச் சொல்லிற்று என்னும் இடம் சொல்லிற்று-தென்னன் உயர் பொருப்பும் தெய்வ வடமலையும் – என்னும் இவையே முலையா -என்று பெரிய திரு மடலிலே சொல்லிற்று--ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டிக்கு முலை சொல்லுகிறதாகில் உயர்ந்த மேரு ப்ரப்ருதிகளைச் சொல்லாதே-இவற்றைச் சொல்லுவான் என் என்னில்-முலையாவது காந்தன் படுகாடு கிடக்கும் இடம் இறே –-அப்படியே எப்போதும் ஒக்க பகவத் சந்நிதி உள்ள தேசம் ஆகையாலே திரு மலைகளைச் சொல்லிற்று ––வரைக் கொங்கை-முலைக்கு காடிந்யம் ஸ்வ பாவமாய் இருக்கும் இறே –அதுவும் சொல்கிறது –-கண்ணார் கடலுடைக்கை –-கண்ணார் கடல் என்கையாலே -தர்சநீயமான கடல் -என்னுதல் –-இடமுடைத்தான கடல் -என்னுதல் –-இடமுடைத்தாகை யாவது என் என்னில் –
ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டிக்குள் கொடுக்கும் கொய்சகமும் வைத்து உடுக்கலாம் படி பரப்பை வுடைத்தாய் இருக்கை –-கடலுடுக்கை –-திரு மேனியின் சௌகுமார்யத்துக்கு ஈடாக உறுத்தாமே குளிர்ந்து இருக்கும் -என்கை –

சீரார் சுடர்ச் சுட்டிச் செங்கலுழிப் பேராற்று -பேரார மார்வில்–சீரார் சுடர் சுட்டி –-அழகிய சுடரை உடைய ஆதித்யன் இவளுக்கு திலகம் என்கை –-அணி மிகு தாமரைக் கை ஆபரணமாகக் கடவ-தலைக்குத் தான் ஆபரணமாகப் பெருகையாலே வந்த சீர்மையாகவுமாம் –-செங்கலுழிப் பேராற்று -பேரார மார்வில்
சஹ்யத்திலே வர்ஷிக்கச் சிவந்த கலக்கத்தை உடைத்தாகையாலும்-மலையில் உண்டான பொன் முதலான ரத்னங்களை உடைத்தாகையாலும் பூமி எங்கும் பரவிக் கொண்டு வருகையாலும் விளங்கி -கலங்கில் கிடக்கிற ஆறாகிற ஹாரம் கிடக்கிற மார்பை வுடையவள்

பெரு மா மழைக் கூந்தல் -நீரார வேலி நிலமங்கை என்னும்-பெரு -பெருத்து – –-கறுத்த–மழை மேகங்கள் நீர் கொண்டு எழுந்த காளமேகத் திரளே-இவளுக்கு மயிர் முடி –-அதாகிறது – இந்திர தனுஸ்ஸூம் -மின்னும் கலம்பகன் சூடினால் போலே இருக்கையாலே-மேகத்தை மயிர் முடி என்கிறது –
காந்தனுக்கு தர்சநீயமாய் இருக்கையும்-ஒருகால் குலைத்து நுழுந்த விடாய் ஆறும்படியாய் இருக்கையும்-–நீரார வேலி –-ஆவரண ஜலமே இவளுக்குக் காப்பு -என்னுதல் –-மரியாதை என்னுதல்
குளிர்த்தியை வுடைத்தான சந்தனத்தோ பாதியாய்-நாமத்தை உடைய கற்பே இவள் உயரத்துக்கு எல்லை என்கை –-நில மங்கை என்னும் இப்பார் –-பூமியைப் சொல்லப் புக்கு அதுக்கு பிரகாரியான ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டி யளவும் சொன்ன படி

இப் பாரோர் சொல்லப் பட்ட மூன்றன்றே-சிறியார் பெரியார் என்னாதே-விலஷணர் அவிலஷணர் -என்னாதே பூமியில் உண்டான சேதனர் பரிக்ரஹித்த புருஷார்த்தம் மூன்று அன்றோ -என்கை –-அன்றே-என்றபடியாலே-மோஷம் என்று ஒரு புருஷார்த்தம் உண்டு அன்று என்னும் இடம் சொல்லுகிறது –அம் மூன்றும் ஆராயில் தானே –-இவற்றை ஆராயப் புகில் – தம்முடைய திரு உள்ளத்தில் கிடக்கிற காமமே புருஷார்த்தம் -என்றாதல்-அறம் பொருள் இன்பம் என்று –-கீழே புருஷார்த்தத்தை மூன்று என்று சொல்லச் செய்தே-இங்கு எடுத்ததுக்கு பிரயோஜனம் என் என்னில்-மோஷம் இதின் உள்ளே ஓன்று என்று சொல்லுவார் உண்டாகிலும் என்று-அவர்களுக்கு இடமறச் சொல்லுகிறாள் –

தான் வைவர்ணியப்பட்டு வருந்திக் கிடக்க, தனது சக்களத்தியாகிய பூமிப் பிராட்டி குறியழியாத அவயவங்களுடனே ஒழுங்காக இருக்கப்பெற்றாளே! என்ற உவகை தோன்ற வருணிப்பதாகச் சொல்லுவாரு முளர்.-இப்பரகால நாயகியும் பூமிப்பிராட்டியும் எம்பெருமானுக்கு வாழ்க்கைப் பட்டவர்களாதலால் சக்களத்தி முறைமை யுண்டென்க.-பூமிப்பிராட்டி யென்றால் மங்கையர்க்கிய ஸ்ந்நிவேசங்கள் அவளுக்கு இருக்க வேண்டுமேயென்ன, அவ்வளவும் செவவ்னே உண்டு என்று மூதலிக்கிறார் ஆறு விசேஷணங்களினால்.-கறுத்த முலைக் கண்களையுடைய முலைகளின் ஸ்தானத்திலே மேகம்படிந்த மலைகள் உள்ளன வென்கிறார் முதல் விசேஷணத்தாலே.-இங்கு, வரை என்று பொதுப்படக் கூறியிருந்தாலும் “தென்ன்னுயர்பெருப்பும் தெய்வ வடமலையுமென்னு மினவயே முலையா வடிவமைந்த“ என்று இவ்வாழ்வார்தாமே பெரிய திருமடலில் அருஹிச் செய்ததுகொண்டு திருமாலிருஞ் சோலைமலையும் திருவேங்கடமலையுமென்று சிறப்பாகக் கொள்ளலாயிற்று,-சிறந்த மேரு முதலிய மலைகளை நிலமங்கைக்குக் கொங்கையாகச் சொல்லாமாயிருக்க அவற்றை விட்டுத் தென் வடமலைச்சொன்னது – நாயகன் விரும்பிப் படுகாடு கிடக்குமிடமே முலையாகத் தகுதலால்.-அழகிய சேலையின் ஸ்தானத்திலே கடல் உள்ளதென்கிறார் இரண்டாவது விசேஷணத்தால்-(ஸமுத்ராம்பரா) என்று வடமொழியிலே பூமிக்குப் பெயர் வழங்குமாறறிக.–நெற்றிச் சுட்டியின் ஸ்தானத்திலே ஸூர்யனுளனென்கிறார் மூன்றாம் விசேஷணத்தால்.–மார்பின் ஸ்தாந்ததிலே பெரிய ஆறுகளும், அம்மார்பிலணியும் ரத்ந மயமான ஆபரணங்களின் ஸ்தாநத்திலே அவ்வாறுகளின் கலங்கிய செந்நீர்ப் பெருக்குகளும் உள்ளனவென்கிறார் நான்காம் விசேஷ்ணத்தால்,-மயிர் முடியின் ஸ்தானத்திலே நீர் காண்டேழுந்த காளமேகங்கள் உள்ளன வென்கிறார். ஐந்தாம் விசேஷணத்தால்-இனி, சிறந்த மஹிஷி யென்றால் கட்டுங்காவலுமாயிருப்பவே, அஃது இவளுக்கு முண்டோ வென்ன, ஆவரண ஜலமே இவளுக்கு காப்பென்கிறார் ஆறாம் விசேஷணத்தால்-நீர் ஆரம் –வேலி ஆரம் என்றது ‘ஆவரணம்‘ என்ற வடசொல்லின் சிதைவு என்பர். அண்டத்துக்குப் புறம்பே பெருகிக் கிடப்பது ஆவரண ஜலம் என்றுணர்க.-இப்படிகளாலே நிலமங்கை என்றற்கு உரிய இப்பூமியிலே வாழ்பவர்கள் புருஷார்த்தமென்று சொல்வது, அறம் பொருள். இன்பம் என்கிற தர்ம அர்த்த காமங்கள் மூன்றேயாம்.

——

ஆரார் இவற்றினிடை அதனை எய்துவார் –
சீரார் இரு கலையும் எய்துவர் –
ஆரானும்உண்டு என்பார் எனபது தான் அதுவும் ஒராமை யன்றே –
அது ஒராமை ஆம் ஆறு உரைக்கேன் -கேள் ஆமே
கார் ஆர் புரவி ஏழ் பூண்ட தனி ஆழித் தேரார் –
நிறை கதிரோன் -மண்டலத்தைக் கீண்டு புக்கு –
ஆராவமுதம் அங்கு எய்தி -அதில் நின்றும் வாராது ஒழிவது ஓன்று உண்டே -அது நிற்க
-ஏரார் முயல் விட்டுக் காக்கைப் பின் போவதே –

இவற்றினிடை–இம் மூன்று புருஷார்த்தங்களுள்
அதனை எய்துவார் ஆர் ஆர்–அக் காம புருஷார்த்தத்தை அடைகின்றவர்கள் யாவரோ
சீர் ஆர் இரு கலையும் எய்துவர்–(அவர்கள்) சீர்மை பொருந்திய தருமம் அர்த்தம் என்கிற மற்றை யிரண்டு அம்சங்களையும் அடைந்தவராவர்
ஆரானும்–அறிவில் குறைந்த யாரோ சிலர்
சிக்கன மற்று உண்டு என்பார்–சாச்வதமான (மோக்ஷமென்று மற்றொரு புருஷார்த்த மிருப்பதாகச் சொல்லுவர்கள்
என்பது தான் அதுவும் ஓராமை அன்றே–அவர்கள் அப்படிச் சொல்லுகிறதும் ஆராய்ச்சி யில்லாமல் (மூடத் தனமாகச் சொல்வதேயாம்,
உலகத்தார் சொல்லும் சொல் அது–உலகத்தவர்களாலே சொல்லப்படுகிற அந்த மோக்ஷ வாதமானது
ஒராமை ஆம் ஆறு உரைக்கேன்–ஆராய்ச்சி யற்றது என்னுமிடத்தை (உங்கட்குத் தெரியச்) சொல்லுகிறேன்,
கேள் ஆமே–(அதனை நீங்கள் காது கொடுத்து) கேட்கக் கூடுமே? (கேளுங்கள்)
கார் ஆர் புரலி ஏழ் பூண்ட தனி ஆழி–மேக மண்டலத்தில் செல்லுவதும் ஏழு குதிரைகள் பூட்டப் பெற்றதும் ஒற்றை சக்கரத்தை யுடையதுமான
தேர் ஆர்–தேரிலே பொருந்தி யிருப்பவனும்
நிறை கதிரோன்–நிறைந்த கிரணங்களை யுடைய வனுமான ஸூர்யனுடைய
மண்டலத்தை கீண்டு புக்கு–மண்டலத்தைக் கீண்டு கொண்டு அதன் வழியே போய்
அங்கு–ஒரு தேச விசேஷத்திலே (ஸ்ரீவைகுண்டத்திலே)
ஆரா அமுதம் எய்தி–பரம போக்யமான அம்ருதம் போன்ற பரம புருஷனைப் பெற்று
அதில் நின்றும் வாரா தொழிவது ஒன்று உண்டே–அப் பரம பதத்தில் நின்றும் என்றைக்கும் திரும்பி வராமல் அங்கேயே கிடப்ப தென்கிற ஒரு பொருள் பொருத்த முடைத்தோ?
அது நிற்க–அவ் விஷயம் ஒருபுற மிருக்கட்டும்
ஏர் ஆர் முயல் விட்டு–அழகிய முயலை விட்டு காக்கை பின் போவதே –(உபயோகமற்ற) காக்கை யின் பின்னே தொடர்ந்து போவாரு முண்டோ?

ஆரார் இவற்றினிடை அதனை எய்துவார் –
நடுவனது எய்த இரு தலையும் எய்தும் -என்று தமிழர் சொல்லுகிறபடியே சொல்லுகிறார் அன்று-
இவை மூன்றிலும் வைத்துக் கொண்டு–அதனை எய்துவார் என்று -தமக்கு உத்தேச்யமான காமத்தை எய்துவார் -என்றபடி –ஆரார் இவற்றின் இடை எய்துவார் -என்கையாலே-பயிலும் திருவுடையார் யவரேலும் -என்னுமா போலே-இப் புருஷார்த்தத்தை லபிப்பார் ஜன்ம வ்ருத்தங்களால் குறைவுடையவரே யாகிலும்-அவர்களும் சிலவரே -என்கிறார்–சீரார் இரு கலையும் எய்துவர் –இத்தை லபிக்கும் சம்பத்தை வுடையவர்கள் இதுக்கு கலா மாத்ரமான தர்ம அர்த்தங்கள் இரண்டையும் லபித்தாராகக் கடவர்-சாத்தியத்தை லபித்தவர்கள் -சாதனத்தையும் அனுஷ்டித்தாராக கடவது இறே
இவற்றுக்கு சீர்மை யாவது -இதுக்கு சாதனம் ஆகையாலே-ஒரூருக்கு போகவென்று ஒருவன் மனோ ரதித்தால் அவ் ஊரிலே அவனைக் கண்டால் நடுவு பட்ட வழியும் வந்தானாகக் கடவது இறே

ஆரானும்-அறிவில் குறைந்த யாரோ சிலர்-உண்டு என்பார் என்பது தான் அதுவும் ஒராமை யன்றே –
சிக்கென மற்று -உண்டு என்பார்-நிலையான மோஷம் என்று மற்று ஒரு புருஷார்த்தம் இருப்பதாகச் சொல்லுவார்கள் –-அல்ப அஸ்தரம் என்று இப் புருஷார்த்தங்களை தூஷித்து-ஆனந்தா வஹமாய் -அந்தமில் பேரின்பமாய் நிலை நின்ற புருஷார்த்தம் உண்டு என்பார்கள் – இப்படி காண ஒண்ணாதே
அவர்கள் வசஸ் சமுத்ரத்திலே கேட்டுப் போம் இத்தனை என்கை –-ஆரானும்-என்கையாலே -அவ்யப தேச்யருமாய் அவ்யுத்பன்னருமாய் சிலர் -என்கை-என்பது தான் அதுவும்-அவர்கள் அப்படி சொல்லுகிறதும்-உலகத்தார் சொல்லும் சொல் –-உலகத்தவர்களாலே சொல்லப்படுகிற சொல்லையும் செயலையும்-லோக பரிக்ரஹத்தை அவர்கள் ஆராயாமல் சொல்லுகிறார்களாம் அத்தனை-அது ஓன்று அல்ல -என்கை-அவர்கள் அறியாமல் சொன்னாராம்படி என் என்னில்-ஒராமை அன்றே-ஆராயாமல் சொல்லுவது ஓன்று அன்றோ –

அது ஒராமை ஆம் ஆறு உரைக்கேன் –-அச் சொல் ஆராய்ச்சி அற்றது என்னும் இடத்தை -உங்கட்குத் தெரியச் சொல்லுகிறேன்-அவர்கள் அறியாமல் சொன்னார்கள் என்னும் இடம் என் உக்தி மாத்ரத்தாலே
அவர்கள் பிரமாண பிரமேயம் இரண்டையும் அழிக்கிறேன் –-நீங்கள் செய்ய வேண்டியது செவி தாழ்த்துத் தரும் இத்தனை –-கேள் ஆமே-அதனை நீங்கள் காது கொடுத்துக் கேட்கக் கூடுமே -கேளுங்கோள்

கார் ஆர் புரவி ஏழ் பூண்ட தனி ஆழி –-மேக மண்டலத்தில் செல்லுவதும் ஏழு குதிரைகள் பூட்டப் பெற்றதும் ஒற்றைச் சக்கரத்தை வுடையதுமான –-அது தான் உங்களுக்கு ஏற்க உண்டே என்று தோற்றிற்றோ-மேக பதத்திலே குதிரை சஞ்சரிக்கை யாவது என்-புரவி -இரண்டு அல்ல நாலு அல்ல ஆறு அல்ல -எட்டு அல்ல ஏழு குதிரை பூண்கை யாவது என் –-தனி ஆழித் தேரார் ––பிள்ளாய்-இரண்டாதல் நாலாதல் அன்றிக்கே-தனிச் சக்கரமாம் –-பிள்ளாய் -ஆகாசத்திலே ஒருவன் தேர் நடக்கை யாவதென் –-நிறை கதிரோன் –ஒரு விளக்கின் சந்நிதியில் விழிக்க மாட்டாத அதி சூத்திரன்
உஷ்ண கிரணங்களால் பூர்ணனாய் இருக்கிற ஆதித்யனைச் சென்று கிட்டுகை யாவதென் –

மண்டலத்தைக் கீண்டு புக்கு –-ஒருவனை இங்கே உபாசித்து-அவனுடைய ராஜகுலத்தாலே -ஆதித்ய மண்டலத்தின் நடுவே போகிறானாம் இறே-அங்கே ஏறப் போனால் அவ்வழிப் போக்குத் தான் இங்குப் போலே-இரண்டருகும் பணை யாக நடவே போகிறானோ தான் -என்கை –-ஆராவமுதம் அங்கு எய்தி –
திரு நறையூர் இங்கே-திருவாய்ப்பாடி இங்கே இருக்க-ஆராவமுதம் அங்கே யாவது என் -என்கை –-அங்கு எய்தி – பனை மடலும் திரு நறையூரும் இங்கேயே இருக்கச் செய்தே அங்கு ஏத்திக் கொண்டு ஏத்திப் பெறுவது -என்கை –

அதில் நின்றும் வாராது ஒழிவது  ஓன்று உண்டே –-போனால் பின்னை புனராவ்ருத்தி இல்லையாம் –
தன்னிச்சை யின்றிக்கே இருக்கச் செய்தே-தன் கர்மத்தால் நரகத்தை அனுபவித்தவனும் மீளா நின்றான்-இச்சையால் சுக அனுபவம் பண்ணப் புக்கவன் மீளானாம்–ஓன்று உண்டே-இப்படிப் பட்டதொரு புருஷார்த்தம் உண்டு என்று தோற்றி இரா நின்றதோ உங்களுக்கு -என்கை –-அது நிற்க –
அதுதான் உண்டாக -இல்லையாக -பிணக்கு என் -என்கை –-ஏரார் முயல் விட்டுக் காக்கைப் பின் போவதே –-ஸ்தல சஞ்சாரியை விட்டு சாகா சஞ்சாரியைப் பற்றுவதே –-ஸூ சங்கதமுமாய் உபயோக யோக்யமுமாய் இருக்கிற வஸ்து கைப்பட இருக்க-இத்தை உபேஷித்து-கைப்படாதே இருப்பதுமாய் -கைப்படுவது ஓன்று என்று தெரியாது இருப்பதுமாய் –கைப்பட்டாலும் உபயோக யோக்யமும் இன்றிக்கே இருக்கிற வஸ்துவுக்கு வில் எடுத்துத் திரிவதே – இது ஒரு சேதன க்ருத்யமோ -என்கிறார் –

இனி, இம் மூன்று புருஷார்த்தங்களான காம புருஷார்த்தமே சிறந்ததென்னும் தமது திருவுள்ளத்தை வ்யங்க்யமாக வெளியிடுகிறார், –(இவற்றினிடை அதனை யெய்துவார் ஆரார், (அவர்) சீராரிருகலையு மெய்துவர்) அதனை என்று தமக்கு உத்தேச்யமான காம புருஷார்த்தத்தைக் சுட்டினபடி. காம புருஷார்த்தம் எவர்கட்குக் கை வந்ததோ, அவர்கட்கு அறம் பொருள்களும் கைவந்தனவேயாம் என்றபடி.-இதன் உட்கருத்து யாதெனில், காமமே ஸாதயம், அதாவது பலன், அதனைப் பெறுதற்கு அறமும்  பொருளும் ஸாதநம் (உபாயம்) என்பது இவர் திருவுள்ளம்.-எவர்கட்குப் பலன் கைபுகுந்த்தோ, அவர்கள் அதற்கு வேண்டிய ஸாதநங்களையும் அநுஷடித்தவர்களாக ஆகக் கடவர்களாதலால், காமம் கைவந்தவர்கட்கு அறமும் பொருளும் கைவந்தவேயாமென்பது அர்த்தாத் ஸித்தமாயிற்றென்க.-அறம் பொருள்களை இருகலை என்றது –நாம்மே ப்ரதாந அங்கியாய், அவை அதன் கலாமாத்திரமாய் இருத்தல் பற்றியக் கலையாவது ஏகதேசம்.-சிலர், “ஆரார் இவற்றின் இடையதளை எய்துவார்“ என்று பிரித்து –தர்மார்த்த காமங்களுள் நடுப்பட்டதாகிய பொருள் கைவந்தவர்களுக்கு, முன்னும் பின்னுமுள்ள மற்றைப் புருஷார்த்தங்களிரண்டும் கைவந்தனவாம் என்பதாக ஆபாத ப்ரதீதி கொண்டு பொருள் சொல்லக்கூடும்.-அது ப்ரகரணத்தோடு பொருந்தாது, ஆழ்வார் திருவுள்ளத்துக்கும் சேராது. காமத்தைக் கடைப்பிடித்துச் சிறப்பித்துப் பேசுகிற ப்ரகரணமிறே இது.-ஆழ்வார்க்குக் காமத்திலேயிறே இப்போது நோக்கு, காமம் நிஷித்தமன்றோ, அதனை ஆழ்வார் கடைப்பிடிக்கலாமோ? எனின், விஷயாந்தர காமமென்றும், பகவத் விஷய காமம் என்றும் காமம் இருவகைப்படும், பகவத் விஷய காமம் வேதாந்தங்களிலும் விதிக்கப்பட்டுள்ளது.-அதனையே இங்கு ஆழ்வார் கடைப் பிடித்தாராதலால் குற்றமொன்று மில்லையென்க.-இனி நான்காவதாக மோஷ புருஷார்த்தமென்று ஒன்று உண்டென்பாருடைய ஸித்தாந்தத்தை தூஷிக்கிறார்.-இதுவென்? ஆழ்வார் நாஸ்திகரன்றே, ஆஸ்திகராயிருந்து வைத்து மோக்ஷத்தை இல்லை செய்யலாமோ எனின், உட்கருத்து அறிகின்றிலீரகள்.-“நீள்விசும்பருளும்“ என்றும்-“இறந்தால் தங்குமுர் அண்டமே கண்டுகொண்மின்“ என்றும் தமது பலபல திவ்ய ஸூக்திகளாலே பல ச்ருதிகளிலே மோக்ஷத்தை அருளிச் செய்கிற இவ்வாழ்வார் மோஷ தூஷகராக எங்ஙனேயாவர்? பின்னே இது தன்னில் மோக்ஷத்தை இல்லை செய்வானேன்? என்னில்,-இங்கு  நஹிநிந்தா நியாயம் அநுஸந்திக்கத்தக்கது, மோக்ஷதூஷணம் இங்கு விளங்க நின்றாலும் அர்ச்சாவதார ப்ராவண்யத்தைச் சிறப்பித்துச் சொல்லுவதில் ஆழ்வார்க்கு முக்கிய நோக்கமென்று கொள்ள வேணுமேயல்லது மோக்ஷ தூஷணத்தில் நோக்காகக் கொள்ளக் கூடாது. நஹிநிந்தா நியாயத்தின் கருத்து இதுவேயாம்.-மோக்ஷமுண்டென்பது அவிவேகிகள் சொல்லும் சொல் என்றதை நிரூபிக்கிறார் காரார் புரவியேழ் என்று தொடங்கி.-மேகமண்டலத்திலே சஞ்சரிக்கின்ற ஏழு குதிரைகள் பூட்டின ஒற்றைச் சக்கரமுடைய தேரிலே கதிராயிரமுடையனாய் விளங்குகின்ற ஸூர்யனுடைய மண்டலத்தைப் பிளந்து கொண்டு அவ் வழியே போய் ஒரு பரமபதமென்னும் தேசத்தை அடைவதாகவும் அங்கே ஆராவமுதத்தை அநுபவிப்பதாகவும் அவ்விடத்தை விட்டு ஒருநாளும் திரும்பி வருவதில்லையாகவும் இப்படிப்பட்ட கட்டுக் கதைகளைக் கூறுகின்றார்களே விவேகிகள் இப்படி அஸம்பத்தப்ரலாபம் பண்ணுவர்களா வென்று நீங்கள் ஆராயமாட்டீர்களோ வென்கிறார்,

மேகமண்டலத்தில் அஸம்பாவிதம், அந்தத் தேரை ஏழு குதிரைகள் இழுக்க வேண்டியதும் அப்ரஸக்தம், நெடுந்தூரத்தினின்றும் கண்ணைச் செம்பளித்துப் பார்க்கவும் முடியாத ஸூர்யணைப் பிளந்து கொண்டு போவதென்பது ஸர்வாத்மநா அஸம்பாவிதம் இந்நிலத்திலே ஆராவமுதமிருப்பதாகச் சொல்லுவதும், அதனை யனுபவிப்பவர் எஞ்ஞான்றும் அந்வாருஹ்ய வாதம் பண்ணினாராயிற்று.(அந்வாருஹ்ய வாதமாவது – உண்மையில் தமக்கு அபிமதமல்லாத பொருளை ஒரு கார்யார்த்தமாக ஏற்றுக் கொண்டு சொல்லுகை, ஜைமிநி மஹர்ஷி பூர்வ மீமாம்ஸையில் நிரீச்வர வாதம் பண்ணி ருப்பதை இதற்கு த்ருஷ்டாந்தமாகக் கூறலாம்).-ஓராமை –ஓர்தல் –ஆராய்ச்சி, ஓராமை –ஆராய்ச்சி யில்லாமை, விவேகமின்மை கேளாமை –கேள் ஆமே என்று பிரிக்க, கேள் –முதலினிலேத் தொழிற்பெயர், கேட்கல் ஆமோ என்றபடி, கேளுங்களென்கை. புரவி – குதிரை.-அது நிற்க – மோக்ஷமென்ப தொன்று இருக்கவாவது இருக்கட்டும், அதைப்பற்றி விவாதப்படுகை அநரவச்யகம் என்றபடி.-மோக்ஷமுண்டென்றே கொண்டாலும் அர்ச்சாவதாரத்திற் காட்டிலும் அது மிகவும் அஸாரம் என்கிறார் (ஏரார் முயல்விட்டு) என்பதனால், நிலத்திலே ஓடுவது முயல், மரங்களின் மேலே பறந்து திரிவது காக்கை, மாம்ஸம் வேண்டியவன் கைப்பட்ட முயலைவிட்டுக் கைப்பட அரியதும் கைப்பட்டாலும் உபயோகப்படாத்துமான காக்கையைப் பின்பற்றித் திரிதல் எப்படி அவிவேகிக்ருத்யமோ, அப்படியே எளிதாயும் ரஸவத்தரமாயுமுள்ள அர்ச்சாவதார போகத்தை விட்டு அரிதாயும் அஸாரமாயுமுள்ள மோக் ஷபோகத்தைப் பெற விரும்புகையும் பேதைமையின் பணி என்றாராயிற்று.

ஆக இதுவரையில் ஆழ்வார் தரமான தன்மையிலே நின்று பேசினதென்றும் மேலுள்ளதெல்லாம் தலைமகள் நிலைமை யெய்திப் பேசுவதென்றும் நிர்வஹிப்பதுண்டு.-அன்றி ஆதி முதலாகவே முற்றும் நாயகி ஸமாதியாலே பேசுகிற பாசுரமென்றும் யோஜிப்பதுண்டு. இதுவே பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவுள மென்னத்தகும்.-இரண்டு படியும் ஏற்றதேயாம்.

இனி ஆழ்வார் பரகால நாயகி என்ற திருநாமத்தால் நிர்த்தேசிக்கப்படுவர் தன்னை வினவவந்த சில மங்கைமார்களை நோக்கித் தனது அவஸ்தையைக் கூறத் தொடங்குகின்றாள் பரகாலநாயகி.-இது தானும் பரகால நாயகியான தன்மையாலே சொல்லுவதல்ல-க்ருஷ்ணாவதாரத்தில் குடக்கூத்திலே ஈடுபட்டு மெலிந்த ஒரு ஆய்ச்சின் தன்மையை அடைந்து சொல்லுவதாம்.

ஏரார் இள முலையீர் –என் தனக்கு உற்றது காண் –
காரார் குழல் எடுத்துக் கட்டி -கதிர் முலையை -வாரார வீக்கி -மணி மேகலை திருத்தி –
ஆராயில் வேற்கண் –
அஞ்சனத்தின் நீர் அணிந்து –
சீரார் செழும் பந்து -கொண்டு அடியா நின்றேன் நான் –
நீரார் கமலம் போல் செங்கண் மால் -என்று ஒருவன் –
பாரோர்கள் எல்லாம் மகிழ பறை கறங்க –
-சீரார் குடம் இரண்டு -ஏந்தி -செழும் தெருவே –
ஆராரெனச் சொல்லி -ஆடுமது கண்டு
எராரிள முலையார் என்னையரும் எல்லாரும் –
வாராயோ என்றார்க்குச் சென்றேன் என் வல் வினையால் –
காரார் மணி நிறமும் கை வளையும் காணேன் நான் –
ஆரானும் சொல்லிற்றும் கொள்ளேன் –

ஏர் ஆர் இள முலையீர்–அழகிய இள முலைகளை யுடைய மாதர்காள்!
என் தனக்கு உற்றது தான்–எனக்கு நேர்ந்த ஸம்பவம் (யாதெனில் சொல்லுகிறேன் கேளுங்கள்)
கார் ஆர் குழல் எடுத்து கட்டி –கரிய நிறமுடைய கூந்தலை (அலைய வொண்ணாதபடி) மேலே தூக்கி முடித்து
கதிர் முலையை வார் ஆர வீக்கி–ஒளி மிக்க முலைகளைக் கச்சு நிறையும்படி நெருக்கிக் கட்டி
மணி மேகலை திருத்தி –ரத்னங்களிழைத்த அரை நூல் மாலையை ஒழுங்குபட அணிந்து
ஆர் ஆர் அயில் வேல் கண்–அழகு பொருந்திய கூரிய வேல் போன்ற கண்களை
அஞ்சனத்தின் நீறு அணிந்து–மையின் சுண்ணத்தாலே அலங்கரித்து
சீர் ஆர் செழு பந்து கொண்டு–மிகவும் அழகிய ஒரு பந்தைக் கையிற்கொண்டு
நான் அடியா நின்றேன்–நான் அடித்துக் கொண்டிருந்தேன், (அப்படி யிருக்கையில்)
நீர் ஆர் கமலம் போல் செம்கண்–தண்ணீரை விட்டுப் பிரியாத தாமரைப் பூப் போன்ற சிவந்த திருக் கண்களை யுடையனான
மால் என்ற ஒருவன்–திருமால் என்று சொல்லப்படுகிற ஒரு புருஷன்
பாரோர்கள் எல்லாம் மகிழ–உலகத்தாரனைவரும் மகிழும்படி
பறை கறங்க–பறை யென்ற வாத்யம் முழங்க
சீர் ஆர் குடம் இரண்டு ஏந்தி–சிறந்த இரண்டு குடங்களைக் கையிலேந்திக் கொண்டு
செழும் தெருவே–“இப் பெரிய வீதியிலே
ஆர் ஆர் என சொல்லி–(எனது குடக் கூத்துக்குத் தப்பிப் பிழைக்கும் மாதர்) ஆரேனு முண்டோ? ஆரேனுமுண்டோ?“ என்று சொல்லிக் கொண்டு
ஆடும் அது கண்டு–குடக் கூத்தாடின படியைக் கண்டு
ஏர் ஆர் இள முலையார் –அழகிய இள முலைகளை யுடைய மாதர்களும் தாய் மார்களும் (ஆகிய) பெண்டிர்களெல்லாரும்
வாராயோ என்றார்க்கு–“அடி! நீயும் காண வர மாட்டாயோ?“ என்றழைக்க அவர்கட்கு (உடன்பட்டு)
என் வல் வினையால்–எனது கொடிய பாவத்தினால்
சென்றேன்–அவர்களுடன் கூடி அவ் விடத்தேறப் போனேன் (போனதும்)
கார் ஆர் மணி நிறமும்–(முன்பு அவனோடு கலந்த்தனால் பெற்றிருந்த) நீல மணி நிறத்தையும்
கை வளையும்–கையில் தங்கியிருந்த வளைகளையும்
நான் காணேன்–நான் இழந்தவளானேன்,
ஆரானும் சொல்லிற்றும்–(உற்றாருறவினர்களில்) ஆராவது எதையாவது ஹிதமாகச் சொன்னால் அதையும் உதறித் தள்ளுபவளாயினேன்.

ஏரார் இள முலையீர் –-நீங்கள் வடிவு படைத்தது -வடிவு அழகாலே பிரயோஜனம் இங்கே
கொள்ளுகைக்கு அன்றோ -என்று கருத்து –-கொம்மை முலைகள் இடர் தீரக் கோவிந்தற்கோர் குற்றேவல் –என்னக் கடவது இறே –-இஸ் சரீரத்தைக் கொண்டு அவதாரங்களிலும் உகந்து அருளின நிலங்களிலும் அடிமை செய்யாதே-தேசாந்தரே–காலாந்தரே – –-தேகாந்தரே – பெரும் பேறு ஆகிறது என் என்புது என்கை –-என் தனக்கு உற்றது காண் –-இது எல்லாம் கிடக்க –-நான் மாறுபாடு உருவப் பட்டதொன்று கேளுங்கோள் என்கிறார் –-காரர் குழல் -இத்யாதி-என் உத்தியோகம் எதிர்த் தலையைக் கையும் மடலுமாகக் காணப் போரும் கிடீர்-காரார் குழல் எடுத்துக் கட்டி –-நீல மணி போலே நெய்த்து இருண்டு ஸ்ரமஹரமான குழலை எடுத்துக் கட்டி –-மயிர்ச் செறிவாலும் பருவத்தாலும் ரூபத்தாலும் எடுத்துக் கட்ட அரிதாய் இருந்தபடி-எடுத்துக் கட்டி –-அலையப் புறப்பட்டேன் ஆகில் அவனை விலங்கிடலாம்-என்கை –-கதிர் முலையை –-யௌவனப் புகரால் மிக்க முலையை –-வாரார வீக்கி –
வார் சபலமாம் படி வீக்கி -என்னுதல்-வாராலே ஆரக் கட்டி -என்னுதல்-கொல்லும் யானைக்கு முகபடாம் இட்டால் போலே –-இக் கச்சுக் கிடந்தது இல்லையாகில் அவனைப் பிச்சேற்றலாம் கிடீர் -என்கிறாள் –

மணி மேகலை திருத்தி –-மணி மயமான மேகல ஆபரணத்தை அமைத்து-அதாவது-பிராட்டி யமுனையில் தெப்பம் ஏற ஒருப்பட்டால் போலே-அவனுக்கு சர்வ ஸ்வ தானம் பண்ணின படி ––ஆராயில் வேற்கண் –அழகும் கூர்மையும் ஆர்ந்த கண் –-அஞ்சனத்தின் நீர் அணிந்து – அழகுக்கு இடுகிறது அன்று இறே – மங்களார்த்த மாக அஞ்சனம் இட்டு –-அயில் வேல் கண் அஞ்சனத்தின் நீர் அணிந்து –
கடைந்த பாத்திரத்திலே நெய் இட்டால் போலே –-காரார் குழல் எடுத்துக் கட்டி – குழல் எடுத்துக் கட்டிற்று இலேனாகில் எதிர் தலையைக் கையும் மடலுமாகக் காணலாம் கிடீர் -என்கை-கதிர் முலையை வாரார வீக்கி-கொல்லும் யானைக்கு முகபடாமிட்டால் போலே-முலையின் அழகைக் கச்சாலே மறைத்திலேன் ஆகில் நான் பட்டது அவன் படும் கிடீர் -என்கை –

மணி மேகலை திருத்தி –-பரியட்டத்தைப் பேணாதே புறப்பட்டேனாகில் என் அவஸ்தை அவனுக்குப் பிறக்கும் கிடீர் -என்கை –ஆராயில் வேர் கண் அஞ்சனத்தின் நீர் அணிந்து –பெரு வெள்ளத்திலே வாய்த்தலை படல் இட்டால் போலே கண்ணின் அழகை அஞ்சனத்தினாலே மறைத்திலேன் ஆகில் கண்ணுக்கு இலக்கை அவனுக்குத் தப்ப ஒண்ணாது கிடீர் -என்றதாயிற்று –

சீரார் செழும் பந்து –-ஆரேனுக்கு சம்பத்து  உண்டாவதும் இவளுடைய ஸ்பர்சம் கொண்டு இறே-பந்தார் விரலி-என்று இவள் கைவிடாது இருக்கும் பந்து இறே –-சம்பத்துக்கு குறை இல்லை இறே-செழும் பந்து –அழகிய பந்து –-கொண்டு அடியா நின்றேன் நான் – அன்யார்த்தம் கிடீர்-என்னுடைய வியாபாரம் என்கை–நீரார் கமலம் -இத்யாதி –-என் உத்தியோகம் ஒன்றும் அன்று என்னும்படி அவன் உத்தியோகம் இருந்தபடி-

நீரார் கமலம் போல் செங்கண் மால் –-ஒரு தடாகம் பரப்பு மாறத் தாமரைப் பூத்தால் போலே திருக் கண்கள் –-ஒரு தடாகத்தை ஒரு தாமரையே கண் செறியிட அலர்ந்தால் போலே ஆயிற்று
வடிவடையக் கண்ணாய் இருந்தபடி –-கமலம் போல் செங்கண் -என்கையாலே-குளிர்த்தி மென்மை நாற்றம் விகாசம் எல்லாம் சொல்லுகிறது –-என்று ஒருவன் –-ஒருவன் என்னும் ஆபாத ப்ரதீதி அமையும் கிடீர் – இப்படிப் பட்டான் என்று உள்ளபடி எல்லாம் பரிச்சேதிக்க போச்சுதில்லை என்றபடி –-சார்ங்கம் உடைய அடிகளை இன்னார் என்று அறியேன் –-என் கையாலே அடையாளம் சொல்லா நிற்க அறிந்திலேன் என்னும் போது-உள்ளபடி எல்லாம் பரிச்சேதிக்கப் போச்சுதில்லை -என்றபடி –-பாரோர்கள் எல்லாம் மகிழ-சிறியார் பெரியார் விலஷணர் அவிலஷணர் -என்னாதபடி-இருந்ததே குடியாக ப்ரியப்ப்படும்படி வந்து தோன்றினான் –-பாரோர்கள் எல்லாம் என்கையாலே மத்யமரையும் கூட்டிக் கொண்டு பிரியப்படும் படி வந்து தோன்றினான் -என்கை-பறை கறங்க –-கொல்லும் ஆனைக்குத் தலைப் பறையடிப்பாரைப் போலே பறை யடிக்க வந்து தோன்றினான் –

சீரார் குடம் –பதார்த்தங்களுக்குச் சீர்மையாவது ––அவனோடு ஏதேனும் ஒரு ஸ்பர்சம் உண்டாகை இறே சீரார் குடம் -என்று தன்னுடைய நோயாசை இருக்கிறபடி – இரண்டு –-ஒரு பந்தைப் பொகடுவிக்க எடுத்தது இரண்டு குடம் இறே –-ஏந்தி – வியாபாரியா நிற்கச் செய்தே -ஏந்தி என்னும் போது
ஆகாசத்திலே நிற்கிறாப் போலே நிற்கையும்–கையிலும் அப்படியே பொருந்தி இருக்கிறாப் போலே மாறி மாறி வருகிற சடக்கு இருக்கிறபடி –-செழும் தெருவே –– அகல நீலங்களாலே குறைவற்ற தெரு –
வீதியார வருவான்-என்று வடிவைப் பாரித்துக் கொண்டு வந்த தெரு விறே –-ஆராரெனச் சொல்லி –
காரிகையார் நிறை காப்பவர் யார் -என்னுமா போலே-என்னுடைய உத்தியோகம் இருந்தபடி கண்டது இறே –ஸ்த்ரீத்வ அபிமானம் உடையவர்களே உங்கள் ஸ்த்ரீத்வத்தைக் காக்க வல்லார் காத்துக் கொள்ளுங்கோள் – என்பாரைப் போலே வந்து தோன்றினான் -என்கை –-ஆடுமது கண்டு-அக் குடக் கூத்தாடுகிற படியைக் கண்டு

ஏராரிள முலையார் –-அக்குடக் கூத்தாடுகிற படியைக் கண்டு -குறி யழியாத முலை படைத்தவர்கள்-என்னையரும் எல்லாரும் –-விலக்கக் கண்ட தாய்மாரும் மற்றும் உள்ளாறும்-வாராயோ என்றார்க்குச் சென்றேன் என் வல் வினையால் –-ஹிதம் சொல்லுவாரோடு-பிரியம் சொல்லுவாரோடு-வாசி அற எல்லாரும் ஒக்க -கெடுவாய் கெட்டாய் இறே-வந்து கொள்ளாய் -என்று அழைத்தார்கள் –-கண்ணை அங்கே வைத்து வாயாலே –வாராயோ -என்கிறார்கள் –-சென்றேன் என் வல் வினையால் – கௌரவ்யர் சொன்னபடி செய்ய வேணும் இறே –என்று சென்றேன் –-என் வல் வினையால் –-என்னுடைய மகா பாபத்தாலே-வல் வினை என்கிறது இப்போது பக்தியை இறே – உத்தேச்ய விரோதி பாபமாம் இத்தனை இறே –

காரார் மணி நிறமும் கை வளையும் காணேன் நான் –-அவனோடு கலந்து பெற்ற நிறமும்-அத்தாலே தரித்த வளைகளும்-கண்டிலேன் –-தன் நிறத்தை தான் காரார் மணி நிறம் -என்பான் என் என்னில்
நீல மணி போலே ஒரு வடிவு இருக்கும் படியே -என்று அவன் வாய்ப் புலத்தக் கேட்ட வாசனையாலே
காரார் மணி நிறம் -என்று ஸ்லாக்கிகிறாள்–நான் -காணேன் –-எதிர்த் தலையை இக் காட்சி காணக் கடவ நான்-அத்தலை இத்தலையாய் நான் காணேன்-ஒளி வளையும் மா நிறமும் கொண்டார் -என்று
எப்போதும் அவன் விரும்பிக் கொள்வது இவை இறே –-ஆரானும் சொல்லிற்றும் கொள்ளேன் –-பிரியம் சொல்லுவாரும்-ஹிதம் சொல்லுவாரும் சொல்லும் வார்த்தைகளை கொள்ளேன் –-அதாவது -பிரிவாற்றாமைக்கு ஆஸ்வாச ஹேதுவாக-வ்ருத்த கீர்த்தனம் பண்ணி தரிக்க கடவது இறே –-ஸ்ரீ ஜனக ராஜன் திருமகள் ஏகாஷி ஏக கரணிகளுக்கு அகப்பட்ட அன்று-பன்னிரண்டாண்டு நானும் பெருமாளும் எங்கள் மாமனார் மாளிகையிலே ரசித்தோம் காணுங்கோள் -என்று தன் ஆற்றாமையாலே ராஷசிகளுக்குச் சொல்லி தரித்தாள் இறே –-அப்படி நான் சொல்ல மாட்டா விட்டால் பந்துக்கள் சொல்லிற்று கேட்கலாம் இறே அதுவும் மாற்றிற்று இலேன் –

“காரார் சூழலெடுத்துக்கட்டி“ என்று தொடங்கி “அஞசனத்தின் நீறணிந்து“ என்னுமளவும் பந்தடிப்பதற்குத் தான் செய்துகொண்ட அலங்காரஙகளைக் கூறுகிறபடி.-எனது அலங்காரத்தின் அமைதியைக் கண்டு ஈடுபட்டு என்னைப் புணர வேண்டி அவன்றான் மடலெடுக்க வேண்டியிருக்க, நானன்றோ மடலெடுக்க நேர்ந்தது! என்பது ஸூசனை,-வார் – ரவிக்கை, மேகலை   என்ற வடசொல் திரிபு, அரையி லணியும் ஆபரணம். அயில்-கூர்மை. அஞ்சனம்-வடசொல்.-இங்கே பந்து விளையாட்டு ஆடிக் கொண்டிருந்த்தாகச் சொல்லுகிற விதற்கு உள்ளுறைபொருள் யாதெனில்-நான் பகவத் விஷயமே அறியாமல் ப்ராக்ருத பதார்த்தங்களிலே மண்டிப் போது போக்கிக் கொண்டு சுகமாகக் கிடந்தேன், அங்ஙனே கிடந்த என்னை அநியாயமாக பகவத் விஷயத்திலே கொண்டு மூட்டிக் துன்பப்படுத்தினார்கள் என்று சொல்லிக் கொள்ளுகிறபடி.-பந்தானது செந்நூல் வெண்ணூல் கருநூல் களாலே கட்டப்படிருப்பதுபோல் ப்ரக்ருதியும் ஸத்வரஜஸ்தமோ குணங்களோடே விசித்திரமான கர்ம ஸூத்ரத்தலே கட்டப்பட்டிருக்கும்.-பந்து கீழே விழுவதும் மேலே எழுவதுமாயிருக்கிறாப் போலே ப்ரக்ருதியும்-அஜ்ஞனாய் அசக்தனான சேதநன் தான்செய்த கருமங்களுக்கேற்ப மேலுலகங்களில் போவதும் திரும்புவதுமாம்படி ஈச்வரன் தன் விளையாட்டுக்காகத் தன் ஸங்கல்பத்தாலே ப்ரேரிக்கத் தாழ விழுந்தும் உயரவெழுந்தும் சக்ரப்ரமம் போலே கழன்றும் போருகிற ஆத்மாவோடுண்டான ஸம்பந்தத்தினாலே தானும் விழுந்தெழுகை முதலான ஸ்வபாவங்களோடு கூடியதாயிருக்கும்.ஆகவே, ஸ்வாபதேசத்தில் பந்து என்று ப்ரக்ருதியைச் சொல்லிக் குறையில்லை.

இப்படி அந்ய பரையாய்க் கிடந்த என்னைச்   சில பெண்டுகள் அழைத்துக் கொண்டுபோய்ப் படாதபாடு படுத்தினார்களென்கிறாள் மேல்.-தன்னிலத்தில் செழுமை மாறாது விளங்குகின்ற தாமரை போன்ற திருக் கண்களாலே எல்லாரையும் மதி மயக்க வல்லனாய், மால் என்றே திருநாம முடையனான ஒரு விலக்ஷண மஹாபுருஷன் எல்லாரும் மனமகிழும்படி குடக் கூத்தாடிக் கொண்டு “பெண்களே! எனது கோலத்தைக் கண்டீர்களா? இனி உங்களுடைய நாண் மடமச்சம் முதலிய குணங்களைக் காத்துக் கொள்ள முடியுமானால் நன்கு காத்துக் கொள்ளுங்கள்“ என்று சொல்லுவான் போன்று வீதியார வருகின்றமையைக் கண்ட-என் தாய்மார்களும் மற்றுமுள்ள பெண்களும் கடுக என்பால் ஓடிவந்து. ‘அடீ! ஈதென்ன விளையாட்டு!, எழுத்து ஓடிவா‘ என்றழைக்க, எனக்குப் போராத காலம் வலி தாயிருந்தபடியால் அவர்களது வார்த்தையை அலக்ஷியம் செய்திருக்க மாட்டாமல் பதறியெழுந்து ஓடிச்சென்றேன்.-அங்குச் சென்று சேர்ந்த க்ஷணத்தில் தானே நான் நிறமிழந்தேன், கையில் வளைகள் கழன்று விழுந்து போம்படி உடல் ஒரு துரும்பாக இளைக்கப் பெற்றேன்,“இப்படிப்பட்ட காம நோய் உனக்கு உரியதன்று“ என்று நன்மை சொல்ல வந்தவர்களுடைய பேச்சையும் ஒரு பொருளாக மதியாமல் உதறித் தள்ளி விடும்படியான நிலைமையில் நின்றேன்.-(என் வல் வினையால்) இங்கு வல் வினை யென்று பக்தியை சொல்லுகின்ற தென்பர்.–

அறிவழிந்து –
தீரா வுடம்போடுபேதுறுவேன்கண்டிரங்கி
ஏரார் கிளிக் கிளவி-எம்மனைதான் வந்து என்னை –
சீரார் செழும் புழுதிக் காப்பிட்டு –
செங்குறிஞ்சித் தாரார் நறு மாலைச் சாத்தற்கு
தான் பின்னும் நேராதன ஓன்று நேர்ந்தாள்
அதனாலும் தீராது என் சிந்தை நோய்
தீராது என் பேதுறவு வாராது மாமை
அது கண்டு மற்று ஆங்கே
ஆரானும் மூதறியும் அம்மனைமார் சொல்லுவார்
பாரோர் சொல்லப்படும் கட்டுப் படுத்திரேல்
ஆரானும் மெய்ப்படுவான் என்றார்

அறிவு அழிந்து–மதிகெட்டு
தீரா உடம் பொடு–ஒழிய மாட்டாத உடம்போடு கூடி
பேது உறுவேன்–பைத்தியம் பிடித்தவள் போன்றிருந்த என்னை
ஏர் ஆர் கிளிகிளவி எம்அனை கண்டு இரங்கி–அழகிய கிளியின் பேச்சுப் போன்ற பேச்சை யுடையளான என் தாயானவள் கண்டு இரக்கங் கொண்டு
தான் வந்து–தானே (என் அருகில்) வந்து
என்னை–எனக்கு
சீர் ஆர் செழு புழுதிகாப்பு இட்டு–அழகிய சிறந்த பாகவத ஸ்ரீபாத தூளியைக் கொண்டு ரக்ஷை யிட்டு
செம்குறிஞ்சிதார் ஆர் நறுமாலை சாத்தற்கு –செங்குறிஞ்சி மலர்கள் நிறைந்த மணம் மிக்க மாலையை அணிந்துள்ள ‘சாஸ்தா‘ என்கிற தேவதாந்தரத்திற்கு
தான் பின்னும் நேராதன ஒன்று நேர்ந்தாள் –தான் இதுவரை ஒருநாளும் செய்தறியாத ஒரு அஞ்சலியைச் செய்தான்.
அதனாலும் என் சிந்தை நோய் தீராது–அப்படிச் செய்ததனாலும் எனது மனோ வியாதியானது தீர்ந்ததில்லை,
என் பேதுறவு தீராது–எனது அறிவு தேடும் தீர வில்லை,
மற்று–அதற்கு மேல்
ஆங்கே ஆரானும்–அங்கிருந்த யாரோ சில பழம்
மூது அறியும் அம்மனைமார்–பாட்டுகளறிந்த பாட்டிமார்கள்
அது கண்டு–அப்படிப்பட்ட எனது சொல்லத் தொடங்கினர், (என்ன சொன்னார்களென்னில்)
பாரோர் சொலப்படும் கட்டுப்படுத்திர் ஏல் ஆரானும் மெய்ப்படுவன் என்றார் –“குறி கேட்பதென்று உலகத்தார் ஒன்று சொல்வதுண்டு, அதைச் செய்தீர்களாகில் (இந் நோயை உண்டு பண்ணினவன் யாராயிருந்தாலும் உண்மையாய் வெளிப்பட்டு விடுகிறான்“ என்று சொன்னார்கள்-

அதுக்கு நிபந்தனம் என் என்னில் –-அறிவழிந்து –கேட்கைக்கு பரிகரம் இல்லாமையாலே-தீரா வுடம்போடு-இப்படி ஆற்றாமை மிக்கால் -அச்சேத்யம் அதாஹ்யம் -என்னும்-ஆத்ம வஸ்துவைப் போலே ஆக வேணுமோ அழியக் கடவதான உடம்பு –-பேதுறுவேன்  கண்டிரங்கி-இப்படி ஆற்றாமையாலே அறிவு கெட்டுக் கிடக்கிற என்னைக் கண்டு இரங்கி – ஆஸ்ரயித்தில் இரக்கம் குடி புகுராமல் வார்த்தை சொல்ல விறே இவள் கற்றது –-அவளும் ஸ்ராவ்யமாக வார்த்தை சொல்லக் கற்றாள் காணும் என் தசா விபாகம் இருந்தபடி –

ஏரார் கிளிக் கிளவி--கிளியின் பேச்சு -பேய்ப்பாட்டு என்னும் படி -காணும் இவள் பேச்சின் இனிமை –-எம்மனை-இதுக்கு நிபந்தனம் என் என்னில் -பெற்றதாகையாலே –-அதாவது -அதி மாத்திர ப்ராவண்யம் ஆகாது -என்று நிஷேதிக்கும் அதுக்கு மேற்பட என் சத்தையை அழிய விடாள் இறே–தான் வந்து என்னை –என் ஆற்றாமை கண்ட படியாலே தானே வந்து –-சீரார் செழும் புழுதிக் காப்பிட்டு –
மாயன் தமரடி நீறு கொண்டு அணி முயலில் மற்று இல்லை கண்டீர் இவ் வணங்குக்கு-என்று
இருக்கும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவ சந்தானம் ஆகையாலே தான் பாத ரேணுவை வாங்கி ரஷையாக இட்டாள் –

செங்குறிஞ்சி –-என் ஆற்றாமைக் கண்ட கலகத்தாலே தான் பாத ரேணுவை எனக்கு இட்ட அளவில் பர்யவசியாமல் தேவதாந்த்ரங்கள் என்றால் அருவருக்கும் குடியாய் இருந்து வைத்து தேவதாந்தரங்களின் காலிலே விழும்படி ஆயிற்றுக் காணும் –-செங்குறிஞ்சித் தாரார் நறு மாலைச் சாத்தற்கு – ஒரு திருத் துழாய் பரிமாறாத தேவதையாக வேணுமோ பின்னை –-தான் பின்னும் நேராதன ஓன்று நேர்ந்தாள் – தான் வகுத்த விஷயத்திலே ஓர் அஞ்சலி பண்ணினால் -அது சாதனத்தில் அன்வயிக்கில் செய்வது என் -என்று இருக்கக் கடவதான -ஓர் அஞ்சலியும் அகப்படப் பண்ணினாள் போலே காணும்-அதனாலும் தீராது என் சிந்தை நோய் –-பண்டே மிக்கு வருகிற நோவு தேவதாந்தர ஸ்பர்சத்தால் அற மிக்கது –-தீராது என் பேதுறவு –-அறிவு குடி புகுந்தது இல்லை –-வாராது மாமை –
நிறம் வரும் என்கைக்கு ஹேது இன்றிக்கே இருக்கச் செய்தே-நிறம் வந்ததில்லை -என்றாள் இறே –
என் ஆற்றாமை கண்டால் நிறம் தானே வர வேணும் -என்று இருக்கிறாள் காணும்

மற்று ஆங்கே யாரானும் மூதறியும் அம்மனைமார் சொல்லுவார் – தங்களை அழியாது இருக்கச் செய்தே மூதறிவாட்டிகள் ஆனவர்கள் சொல்லுகிறார்கள் மூதறியும் அம்மனைமார் சொல்லுவார் –
இந்த்ரன் படிகள் இருக்கும்படி என் -என்று ஒருத்தி ஒருத்தியை கேட்க தொண்ணூற்று எட்டு இந்த்ராதிகளை சேவித்தேன்-இந்த்ரன் படி கேட்கிறாய்-வேணுமாகில் சொல்கிறேன் -என்றாள் இறே
அப்படியே பழையராய் நோய்களையும் அறிந்து நோய்க்கு நிதானமும் அறிந்து பரிஹாரமும் பண்ணுவித்து போரும் மூதறி வாட்டிகள் சொல்லுகிறார்கள் –

தான் பின்னும் நேராதன ஓன்று நேர்ந்தாள்-தான் வகுத்த விஷயத்திலே ஓர் அஞ்சலி பண்ணினால்
அதுசாதனத்தில் அன்வயிக்கில் செய்வது என் -என்று இருக்கக் கடவதான -ஓர் அஞ்சலியும் அகப்படப் பண்ணினாள் போலே காணும்-பாரோர் சொலப்படும் கட்டுப் படுத்திரேல்--பூமியில் அறிவாரும் அறியாதாரும் ஒக்க கட்டுப் படுத்தக்கால் நோய்க்கு நிதானம் தெரியும் -என்று சொல்லா நிற்பர்கள் -.
அத்தைச் செய்யுங்கோள் என்ன –-அதுக்கு பிரயோஜனம் என் என்னில்-ஆரானும் மெய்ப்படுவன் என்றார்-பெண்களைத் தீம்பு செய்து முகம் காட்டாதே இருக்கும் கிருஷ்ணனே யாகிலும் வெளிப்படும் -என்கிறார்கள் –

சைதந்யம் என்பது அடியோடே போயிற்று, பைத்தியம் பிடித்தவள் போன்று வாயில் வந்த்தைப் பிதற்றிக் கொண்டு கிடந்தேன், இப்படி கிடந்த என்னை எனது நன்றாய் கண்டு ‘ஐயோ! நம் மகளுக்கு இப்படிப்பட்ட நோய் நேர்ந்து விட்டதே! இஃது எங்ஙனே தீரப் போகிறது‘ என வருந்தி,-இதற்கு ஏதேனும் நல்ல பரிஹாரம் செய்வோமென்று சிந்தித்து “மாயன் தமரடி நீறுகொண்டு அணிய முயலில் மற்றிலே கண்டீர் இவ்வணங்குக்கே“ “தவளப் பொடிக்கொண்டு நீர் இட்டிடுமின் தணியுமே“ என்ற திருவாய்மொழியில் வாஸனையாலே பாகவதர்களின் ஸ்ரீபாத ரேணுவைக் கொணர்ந்து ரக்ஷை யிட்டாள்.-ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஸந்தானத்திற்குத் தகுந்த இதனைச் செய்தும் ப்யாப்தி பெறமாட்டாத ப்ரேமாதிசயத்தாலே கலக்கமுற்று ஒரு தேவதாந்தரத்தின் காலிலும் கும்பிட்டாள். இப் பிறவியில் இன்றளவும் செய்தறியாத தொன்றாகிய இவ் வரிய செயலைச் செய்தவிடத்தும் என் நோய் தீரவில்லை.-என் பைத்தியம் நீங்கவில்லை, போன மேனி நிறமும் மீண்டதில்லை, இப்படிப்பட்ட அவஸ்தையைக் கண்ட அங்குள்ள பழங்கதைகளறியும் பாட்டிமார் சிலர் வந்து, அந்தோ! நீங்கள் நோயின் நிதானமறியாது மனம் போனபடி செய்யப் பார்ப்பது தகுதியன்று, ‘கட்டுவிச்சி‘ என்று சொல்லப்படுகிற குறி சொல்லுங் குறத்தியர் சிலருண்டு, அவர்களை வரவழைத்துக் குறிகேளுங்கள், இந்நோயை விளைவித்தவன் இன்னானென்று தெற்றென விளங்கும், இங்ஙனே செய்யாமல் நீங்கள் தாந்தோன்றியாகச் செய்யும் பரிஹாரங்கள் எதுக்கு? என்று சொன்னார்கள்.(தீராவுடம்பொடு) ஆபத்து மிகுந்தால் உடம்பு ஒழியலாமே, ஒழியாமல் ஆத்ம வஸ்துவைப் போலே அழியாததா யிருந்து கொண்டு துன்பப் படுத்துகின்ற தீ! என்ற வருத்தம் விளங்கும். பேதுறுவேன் –இரண்டனுருபு தொக்கியிருக்கிறது, பேதுறுவேனை என்றபடி.-சாஸ்தா‘ என்கிற வடசொல் சாத்தான் எனத் திரிந்து கிடக்கிற தென்பதை யறியாமல் “செங்குறிஞ்சித்தார்ர் நறுமாலை சாத்திக் கொள்கிறவனுக்கு“ என கற்றறிந்த பல பெரியார்களும் பொருள் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறோம். அங்ஙனன்று,-செங்குறிஞ்சித்தாரார் நறுமாலையையுடைய, (சாத்தற்கு) சாஸ்தா என்று ப்ரஸித்தமாக தேவதாந்தரத்திற்கு என்று உண்மைப் பொருள் உணர்க.சாத்தான் –கு-சாத்தற்கு. இவ்வகைப் பொருளில் “மாலைச் சாத்தற்கு“ என்றே பாடமோத வேண்டும். அமரகோசத்தில் ஸர்வஜ்ஞஸ் ஸுகதோ புத்த) என்று தொடங்கி, புத்த தேவதைக்குப் பெயர்கள் படிக்கப்பட்டுள்ளமை காண்க.-தான் பின்னும் நேராதன ஒன்று நேர்ந்தாள்) “மறந்தும் புறந்தொழா மாந்தர்“ என்னுங் குடிப்பிறப்பின் உறைப்பு உள்ளமையால் தேவதாந்தரத்தைத் தொழுதாளென்று சொல்வதற்கும் இத்தலைமகள் அருவருத்து இங்ஙனே மறைத்துச் சொல்லுகிறாள். இதுவரையில் செய்யாத ஒரு காரியத்தைச் செய்தாளென்கிறாள்.-“வகுத்த விஷயத்திலே ஓர் அஞ்ஜலி பண்ணினான் அது ஸாதநத்தில் அந்வயிக்கில் செய்வதேன்? என்றிருக்கக் கடவதான், திருத்துழாய் பரிமாறாதவொரு தேவதைக்கு ஓர் அஞ்சலியுமகப்படப்பண்ணினாள் போலே காணும்“ என்ற பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்ரீஸூக்தி இங்கே அநுஸந்திக்கத் தகும்.-(மூதறியுமம்மனைமார் சொல்லுவார்) இவ்விடத்திற்குப் பெரிய வாச்சான் பிள்ளை கேட்க, தொண்ணூற்றெட்டு இந்த்ராதிகளை ஸேவித்தேன், இந்த்ரன்படி கேட்கிறாய், வேணுமாகில் சொல்லுகிறேன்‘ என்றாளிறே, அப்படியே பழையராய், நோய்களும்மறிந்து நோய்க்கு நீதாநமுமறிந்து பரிஹாரமும் பண்ணுவித்துப் போரும் மூதறிவாட்டிகள் சொல்லுகிறார்கள்“ – என்று-(கட்டுப்படுத்திரேல்) கட்டுப்படுத்துதலாவது – குறி கேட்பது.-

தீராவுடம்பொடு) ஆபத்து மிகுந்தால் உடம்பு ஒழியலாமே, ஒழியாமல் ஆத்ம வஸ்துவைப்போலே அழியாத்தாயிருந்துகொண்டு துன்பப்படுத்துகின்ற தீ! என்ற வருத்தம் விளங்கும். பேதுறுவேன் –இரண்டனுருபு தொக்கியிருக்கிறது, பேதுறுவேனை என்றபடி.செங்குறிஞ்சித்தாரார் என்ற வாக்கியத்தில், “நறு மாலைச் சாத்தற்கு“ என்ற பாடமோதவேண்டியதை விட்டு “நறுமாலை சாத்தற்கு“ என்று தப்பான பாடம் ஓதிவந்தனராகையால் இவ்வாக்கியத்தின் பொருளை உள்ளபடி அறியாதொழிந்தனர் பலர்,‘சாஸ்தா‘ என்கிற வடசொல் சாத்தான் எனத்திரிந்து கிடக்கிறதென்பதையறியாமல் “செங்குறிஞ்சித்தார்ர் நறுமாலை சாத்திக் கொள்கிறவனுக்கு“ எற கற்றறிந்த பல பெரியார்களும் பொருள் சொல்லக்கேட்டிருக்கிறோம். அங்ஙனன்று,செங்குறிஞ்சித்தாரார் நறுமாலையையுடைய, (சாத்தற்கு) சாஸ்தா என்று ப்ரஸித்தமாக தேவதாந்தரத்திற்கு என்று உண்மைப் பொருள் உணர்க.சாத்தான் –கு-சாத்தற்கு. இவ்வகைப் பொருளில் “மாலைச் சாத்தற்கு“ என்றே பாடமோத வேண்டும். அமரகோசத்தில் ஸர்வஜ்ஞஸ் ஸுகதோ புத்த) என்று தொடங்கி, புத்த தேவதைக்குப் பெயர்கள் படிக்கப்பட்டுள்ளமை காண்க.(தான் பின்னும் நேராதன ஒன்று நேர்ந்தாள்) “மறந்தும் புறந்தொழா மாந்தர்“ என்னுங் குடிப்பிறப்பின் உறைப்பு உள்ளமையால் தேவதாந்தரத்தைத் தொழுதாளென்று சொல்வதற்கும் இத்தலைமகள் அருவருத்து இங்ஙனே மறைத்துச் சொல்லுகிறாள். இதுவரையில் செய்யாத ஒரு காரியத்தைச் செய்தாளென்கிறாள்.-“வகுத்த விஷயத்திலே ஓர் அஞ்ஜலி பண்ணினான் அது ஸாதநத்தில் அந்வயிக்கில் செய்வதேன்? என்றிருக்கக் கடவதான், திருத்துழாய் பரிமாறாதவொரு தேவதைக்கு ஓர் அஞ்சலியுமகப்படப்பண்ணினாள் போலே காணும்“ என்ற பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்ரீஸூக்தி இங்கே அநுஸந்திக்கத் தகும்.–(மூதறியுமம்மனைமார் சொல்லுவார்) இவ்விடத்திற்குப் பெரிய வாச்சான் பிள்ளை கேட்க, தொண்ணூற்றெட்டு இந்த்ராதிகளை ஸேவித்தேன், இந்த்ரன்படி கேட்கிறாய், வேணுமாகில் சொல்லுகிறேன்‘ என்றாளிறே, அப்படியே பழையராய், நோய்களும்மறிந்து நோய்க்கு நீதாநமுமறிந்து பரிஹாரமும் பண்ணுவித்துப் போரும் மூதறிவாட்டிகள் சொல்லுகிறார்கள்“ – என்று-(கட்டுப்படுத்திரேல்) கட்டுப்படுத்துதலாவது – குறி கேட்பது.

அது கேட்டு-காரார் குழல் கொண்டைகட்டுவிச்சி கட்டேறி
சீரார் சுளகில் சில நெல் பிடித்து எறியா
வேரா விதிர் விதிரா மெய் சிலிரா
அங்கு ஆரலங்கல் ஆனமையால் ஆய்ந்து கை மோவா
பேர் ஆயிரம் உடையான் என்றாள்
பேர்த்தேயும் -காரார் திருமேனி காட்டினாள் –
கையதுவும் சீரார் வலம் புரியே என்றாள்
திருத் துழாய்த் தாரார் நறு மாலை கட்டுரைத்தாள் -கட்டுரையா –

அது கேட்டு–அவர்கள் சொல்லிக் கொண்டிருந்த அந்த வார்த்தையையே கேட்டு
கார் ஆர் குழல் கொண்டை–கறுத்த மயிர் முடியை யுடையளான
கட்டுவிச்சி–குறிசொல்லுங் குறத்தியானவள் (ஒருவரும் அழையாதிருக்கத் தானாகவே வந்து)
கட்டேறி–தெய்வ ஆவேசங்கொண்டு
சீர் ஆர் சுளகில் சில நெல் பிடித்து எறியா–அழகியதொரு சிறு முறத்தில் நின்றும் சில நெற்களைப் பிடித்தெடுத்து முன்னே வீசி யெறிந்து (குறி பார்த்து)
வேரா–வேர்வை விட்டு
விதிர் விதிரா –சுழன்று
மெய் சிலிரா–மயிர்க்கூச்செறிந்து
கை மோவா–கையை மோந்து பார்த்து
பேர் ஆயிரம் உடையான் என்றாள்–ஆயிரந் திருநாமங்களை யுடையனான எம்பெருமானே இந் நோய் செய்தவன்) என்றாள்.
பேர்த்தேயும்–அதற்குமேல்
கார் ஆர்–(அவனது) காளமேகம் போன்ற திருமேனியைப் படி யெடுத்துக் காட்டினாள்,
கையதுவும்–(அவனது) திருக்கையிலே யுள்ளதும்
சீர் ஆர் வலம்புரியே என்றாள்–அழகிய வலம் புரிச் சங்கமே யென்று அபிநயித்துக் காட்டினாள்
திரு துழாய் தார் ஆர் நறுமாலை கட்டுரைத்தான்–திருத்துழாய் மலர்கள் நிறைந்த மணம் மிக்க மாலையையும் அபிநயித்துக் காட்டினாள்.
கட்டுரையா–ஆக இவ்வளவும் அங்க சேஷ்டைகளாலே காட்டின் பின்பு (வாய் விட்டுச் சொன்னதாவது)
நீர் ஏதும் அஞ்சேல்மின்–“நீங்கள் சிறிதும் பயப்பட வேண்டா
நும் மகளை நோய் செய்தான்–உங்கள் பெண்ணை (இப்படி) நோவு படுத்தினவன்
ஆரானும் அல்லன் –யாரோ ஒரு ஸுத்தர புருஷனல்லன் (தேவதாந்தரங்களினால் வந்த நோய் அல்ல இது)
அவனை நான் அறிந்தேன்–நோவு படுத்தின புருஷனை (இன்னானென்று) நான் தெரிந்து கொண்டேன்,
கூர் ஆர் வேல் கண்ணீர்–கூரிய வேல் போன்ற கண்களை யுடைய நங்கைமீர்களே!
உமக்கு அறிய கூறுகேனோ–உங்களுக்கு (அவனைத் தெரியச் சொல்லட்டுமா?

அது கேட்டு –
கட்டுப் படுத்துங்கோள் -என்றார்கள் மூதறி வாட்டிகள் –-இவர்களும் கட்டுப் படுப்பாராக இசைந்தார்கள் –
அவ்வளவிலே தன்னை அழியாது இருக்கச் செய்தே இவர்கள் இசைவைக் கேட்டுத் தானே வந்து புகுந்தாள் கட்டுவிச்சி .-பகவத் விஷயங்களைக் கேட்கைக்கு ருசி உண்டு என்று அறியும் இத்தனை இறே வேண்டுவது –-ஆசார்யர்கள் தாங்களே வந்து சொல்லுவார்கள் இறே –-முன்புத்தை ஆசார்யர்கள் பகவத் விஷயம் போது நாலிரண்டு பேருக்கு ஆயிற்று சொல்லுவது –-அது தானும் அவர்கள் படி அறிந்தால் சொல்லுவது –-அங்கன் அன்றிக்கே -ருசி உடையார் -என்று தோற்றின அளவிலே சொல்லுவர் எம்பெருமானார் – அப்படிக் காணும் இக்கட்டு விச்சியும்

காரார் குழல் கொண்டை-
கட்டுப் படுத்தினவள் சொல்லும் வார்த்தையிலும் காட்டில்-இவள் மயிர் முடியே இவளுக்கு போக்யமாய் இருக்கிறபடி .-ஆசார்யர்கள் உடைய ஆத்ம குணங்களிலும் காட்டில்-தேக குணமே உத்தேச்யமாய் இருக்கிறபடி –

கட்டுவிச்சி கட்டேறி
தேவா விஷ்டை யானாள் –-அதாவது -கொட்டாவி கொள்ளாதே மூரி நிமிராதே செய்தபடி –

சீரார் சுளகில்–சுளகுக்கு சீர்மை யாவது -பதர் அறுத்து-மணியும் மணியாக்கிப் பதரும் பதராக்குமது இறே –-இச் சுளகும் -தேவதாந்த்ரங்கள் ஆகிற கூளத்தையும் பதரையும் அறுத்து மணியே மணி மாணிக்கமே -என்கிற மணியைக் காட்டப் புகுகிறாள் இறே – ஆகையால் -சீரார் சுளகு –

சில நெல் பிடித்து எறியா-
அவையும் சில நெல்லே -என்கிறாள் –

வேரா விதிர் விதிரா மெய் சிலிரா –
பகவத் விஷயம் சொல்லப் புக்குத் தான் உடை குலை பட்டபடி-மெய்த்துக் கண் பனி சோர மெய்கள் சிலிர்ப்ப -என்னக் கடவது இறே –-முனே வஷ்யாம் யஹம் புத்த்வா ஜ்ஞாது மேவம் விதம் நரம் -என்று பிரச்னம் பண்ணின ஸ்ரீ வால்மீகி பகவானுக்கு ஸ்ரீ நாரத பகவான் -ஆனவாறே சொல்லுகிறேன் -என்றான் –-அதுக்கு கருத்து என் என்னில் –-அந்ய பரராய் பிரகிருதி ஸ்தனானவாறே சொல்லுகிறேன் என்றான் இறே –-பதார்த்தங்களை உள்ளபடி அறிந்து இருக்கிறவன் இனி பிரகிருதி ஸ்தனானவாறே சொல்லுகிறேன் -என்றது –-ப்ரச்ன ரூபத்தாலே ராம குணங்களை ஸ்மரித்து-நெஞ்சை உடை குலையைப் பண்ணினான் ஆயிற்று –-தெளிந்து நான் பிரகிருதி ஸ்தனானவாறே சொல்லுகிறேன் -என்றானாம் இத்தனை இறே –நினைதொறும் சொல்லும்தொரும் நெஞ்சு இடிந்து உகும் –என்னுமா போலே-கண்டு வணங்கினார்க்கு -இத்யாதி–காமன் உடல் கொண்ட தவத்தாற்கு-தன்னையும் அபிமத விஷயத்தையும் சேர்த்ததுவே குற்றமாக காமனை தஹித்த அக்நி வர்ணன் ஆனவன் இறே ருத்ரன் –
அவனுக்கு -உமை உணர்த்த -இத்யாதி-ப்ரச்ன ரூபத்தாலே இப்படிப் பட்ட திரு நாமங்களை உடையவன் ஆர் -என்று உமை கேட்க-சிஷ்யாசார்ய க்ரமம் அறியாத தான் தென்றலும் சிறு துளியும் பட்டால் போலே அவன் அவளைத் திரு நாமங்களைச் சொல்ல விட்டுத் தான் கேட்டு இருந்தான் ஆயிற்று –-அங்கு ஆரலங்கல் ஆனமையால் ஆய்ந்து – கேடடுக் குறி யழியாதே இருந்தானோ என்னில் முடி யுண்ட மாலை போலே ஒசிந்து இருந்தான்-திரு நாம பிரசங்கத்தாலே வன்னெஞ்சனான ருத்ரன் பட்டபடி கண்டால் கண்டு வணங்கினார்க்கு என்னாம் கொல்- சாஷாத் கரித்தார் என்படுகிறார்களோ –

கை மோவா
பாவனா பிரகர்ஷத்தாலே –விரை குழுவு நறும் துளவம் மெய் நின்று கமழும் –என்கிறபடியே-கைத் திருத் துழாய் நாறும் இறே

பேர் ஆயிரம் உடையான் என்றாள் –
நாமம் பலவுமுடைய நம்பி இறே இப்படி பண்ணினாலும்

பேர் ஆயிரம் உடையான் என்றாள் –
ஓன்று தோற்றிற்று
இரண்டு தோற்றிற்று
நாலு தோற்றிற்று
பத்து தோற்றிற்று
நூறு தோற்றிற்று
ஆயிரம் பேர் தோன்றா நின்றதீ -என்றாள் –

பேர்த்தேயும் -காரார் திருமேனி காட்டினாள் –
அவனது காளமேகம் போன்ற திரு மேனியை உவமையாக காட்டினாள் –-ஸ்ரமஹரமான மேகத்தைக் காட்டி வடிவைக் காட்டினாள் –-காரார் திரு மேனி கண்டதுவே காரணமாக விறே இவள் தான் இப்படிப் பட்டது-

கையதுவும் சீரார் வலம் புரியே என்றாள் –
ஒரு கையிலே ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யத்தை உடையவள் -என்றாள் –-உண்பது சொல்லில் உலகளந்தான் வாய் அமுதம் – உண்ணும்படி சொல்லில் அவன் வாயாலே ஊட்ட உண்பது-கண் படை கொள்ளில் கடல் வண்ணன் கைத்தலத்தே –-அவன் வடிவைக் கடைக் கணித்துக் கொண்டு திருக்கையிலே யாயிற்று இடம் வலம் கொள்வது – பிரசாதாத்தை சூடிக் கைப் புடையிலே கிடப்பாரைப் போலே-பெண் படையார் உன் மேல் பெரும் பூசல் சாற்றுகின்றார்-இவன் பெண்களுக்குத் துறையாய் இருக்கும்
ஸ்ரீ மதுரையிலும் திருவாய்ப்பாடியிலும் உள்ள பெண்கள் கை எடுத்துக் கூப்பிடா நின்றார்கள் –
பண் பல செய்கின்றாய் –-பகவத் விஷயத்திலே ப்ரத்யா சன்னர் செய்வதும் செய்கிறிலை -அவர்கள் தனியே அனுபவியார்கள் இறே-பாஞ்ச சன்னியமே -நீ வந்து சேர்ந்த விடத்துக்குத் தகாது உன் குணம்
உன் பிறப்புக்குச் சேரும் அத்தனை-பாஞ்ச ஜன்யம் இறே –

திருத் துழாய்த் தாரார் நறு மாலை கட்டுரைத்தாள் –
உபய விபூதி நாதனாக இட்ட தனி மாலையைச் சொன்னாள் –-தாமத் துளப நீண் முடி மாயன் தனக்கு இறே இவள் மடல் எடுக்கிறது –

கீழ்ச் சொன்னவை யடைய ஸ்வகதமாக சொன்னாள் –
கட்டுரையாக – அவற்றைத் தன்னிலே சொன்ன அநந்தரம் –-நீர் ஏதம் அஞ்சினேன் –-நீங்கள் ஏதேனும் சில வென்று பயப்படாதே கொள்ளுங்கோள்–தேவதாந்திர ஸ்பர்சம் இல்லை – -நீங்கள் அஞ்சாதே கொள்ளுங்கோள் -என்கிறாள்-

கீழே சில கிழவிமார்கள் “குறி கேட்டால் நோய்க்கு நிதாநம் தெரியும்“ என்றார்களே, அவ்வளவில், குறி சொல்லுங்குறத்தி யொருத்தி தன்னை யழையாதிருக்கச் செய்தே,

““கொங்குங் குடந்தையுங் கோட்டி யூறும் பேரும் எங்குந்திரிந்து இன்றே மீன்வேனை யாரிங் கழைத்ததூஉ!!! கண்டிபூ ரரங்கம் மெய்யம் கச்சிபேர் மல்லையென்று மண்டியே திரிவேனே யாரிங் கழைத்துதூஉ!!! விண்ணகரம் வெஃகா விதிரிரை நீர் வேங்கடமும் மண்ணகரம் மாமாட வேக்கை தென்குடந்தை எங்குத் திரிந்து இன்றே மீள்வேளே யாரிங்கழைத்ததூஉ!!! நரகத் தணைக்குடத்தை வெஃகாத் திருவெவ்வுள் நாரகத் தணையரங்கம் பேரன்பில் நாவாயும் எங்குந்த திரிந்து இன்றே மீள்வேனே யாரிங்கழைத்ததூஉ!!! வேங்கடமும் விண்ணகரும் வெஃகாவு மஃகாத-பூங்கிடங்கின் நீள் கோவல் பொன்னவரும் பூதூரும் எங்குந் திரிந்து இன்றே மீள்வேனை யாரிங்கழைத்ததூஉ!!!””–என்று தெருவேறக் கூறிக்கொண்டு தானாகவே வந்து சேர்ந்து செய்தகாரியங்களையும் சொன்ன வார்த்தைகளையும் சொல்லுகிறது மேல்.

கட்டுவீச்சி வந்தவுடனே தைவாவேசங்கொண்டு ஒரு முறத்தில் நின்றும் சில நெல்லுகளை ஒரு முஷ்டியெடுத்து எறிந்தாள். எதுக்காக வென்னில், குறிபார்க்கும் வகையில் இஃது ஒன்று. கண்களை மூடிக்கொண்டு ஒரு பிடி நெல் எடுத்து அவற்றை எண்ணிப்பார்த்து, ஒற்றைப்பட்ட எண் வருகிறதா, இரட்டைப்பட்ட எண் வருகிறதா என்று பரீக்ஷித்துப் பார்த்து அதனால் தேவதாந்தர ஸம்பந்தமான நோயோ அல்லது பகவத் விஷயமான் நோயோ இரண்டத்தொன்றை நிச்சயிப்பது – என்ற ஒரு ஸங்கேதமுள்ளதாகக் கொள்க.

உலகத்தில் முறமானது மயியையும் பதரையும பிரித்துப் பதரை நீக்கி மணியைத் தாங்கிக்கொள்ளுங் கருவி யாயிருப்பதுபோல் இங்கும் பதராகிய தேவதாந்தரங்களை நீக்கி “மணியே மணிமாணிக்கமே மதுசூதா“ என்னப்பட்ட நன்மணியாகிய எம்பெருமானை ப்ரகாசிப்பித்த சுளகு ஆகையாலே “சீரார் சுளகு“ என்று சிறப்பித்துக் கூறப்பட்டது.

நெல்லுகளை எண்ணிப் பார்த்து இவளுக்கு பகவத் விஷயமான நோய்தானென்று குறத்திதானறிந்தவாறே “கடல் வண்ணரிது செய்தார்“ என்று சொல்ல நினைத்தாள், எம்பெருமானை வாய்விட்டுச் சொல்லுவதென்றால் எளிதான காரியமோ? “மொய்த்துக் கண்பனி சோர மெய்கள் சிலிர்ப்ப ஏங்கி இளைத்து நின்று“ என்றபடி சில விகாரங்கள் விளையுமே, அவை விளைந்தன. (அதாவது) வேர்வையடைந்தாள், உடல் நடுங்கினாள், மயிர்க் கூச்செறிந்தாள்,

இப்படி வாய்விட்டுச் சொல்லமுடியாமல் நிலைதடுமாறி எம்பெருமானுடைய அநுஸந்தானம் முற்றவே தந்மயமாயிருகுந் தன்மையை அடைந்தாள், “விரை குழுவு நறுத்துளவம் மெய்ந்நின்று கமழுமே“ என்றாற்போலத் திருத்துழாய் மணம் மணக்கத் தொடங்கிற்று, கையை மோந்து பார்த்தாள், திருத்துழாய்ப் பரிமளம் நன்றாகத் தோன்றிற்று, ஸஹஸ்ர நாமங்களை யுடையனான எம்பெருமானை (இவளது நோய்க்கு நிதாநம்) என்று நிச்சயித்தாள்.

எந்தத் திருமேனியைக்கண்டு நான் இந்நோய் பெற்றேனோ அந்தத் திருமேனியை அபிநயித்துக் காட்டினாள். வலங்கையாழி இடங்கைச் சங்கமுடைய பெருமானென்று அபிநயித்தாள், (“கையதுவும் சீரார் வலம்புரி“) என்று சங்கை மாத்திரம் சொல்லியிருந்தாலும் இது சக்கரத்துக்கும் உபலக்ஷணமாமென்க)

“தோளிணை மேலும் நன் மார்பின்மேலும் சுடர் முடிமேலும் தாளிணைமேலும் புனைந்த தண்ணந் துழாயுடையம்மான்“ என்பதாக அபிநயித்தாள்.

அதற்குமேல், வாய்விட்டு சிலவார்த்தைகள் சொல்லத்தொடங்கி “அம்மனைமீர்! நீங்கள் இந்நோய்க்குச் சிறிதும் அஞ்சவேண்டா, நும்மகளன்றோ இவள், உங்கள் வயிற்றிற் பிறந்த விவளை க்ஷுத்ரதேவதைகள் தீண்டுமோ? எந்த நாயும் தீண்டிற்றில்லை, தீண்டின மஹாபுருஷனை நானறிந்தேன்,

இப்போது நான் அபிநயித்துக்காட்டின வகைகளாலே நீங்கள் தெரிந்துகொண்டிருக்கக் கூடுமாயினும் ஸுஸ்பஷ்டமாக நீங்கள் தெரிந்துகொள்ளுமாறு அன்னவனை குணசேஷ்டிதாதிகளுடன் விளங்கச் சொல்லுகிறேன் கேளுங்கள் – என்று நோய் செய்த எம்பெருமானைப் பற்றி விரிவாக எடுத்துரைக்கத் தொடங்கினாள்.

எறியா, வேரா, விதிர்விதிரா, சிலிரா, மோவா என்பன – செய்யாவென்னும் வாய் பாட்டிறந்தகால வினையெச்சங்கள், எறிந்து, வேர்த்து, விதிர்விதிர்த்து, சிலிர்த்து, மோந்து என்றபடி.

“என்றாள்“ என்றும் “கட்டுரைத்தாள்“ என்றும் உள்ளவை – கட்டுவிச்சி தன் நெஞ்சினுள்ளயே சொல்லிக் கொண்டதைச் சொல்வன.

“கீழ் சொன்னதடைய ஸ்வகதமாகச் சொன்னாள்“ என்றார்பெரியவாச்சான் பிள்ளையும்.

கட்டுரையா –இதுவும் இறந்தகால வினையெச்சம் உரைத்து என்றபடி.

நும் மகளை நோய் செய்தான் ஆரானும் அல்லன்
அறிந்தேன் அவனை நான்
கூரார் வேல் கண்ணீர் உமக்கு அறியக் கூறுகேனோ –
ஆரால் இவ்வையம் அடியளப்புண்டது காண் –
ஆரால் இலங்கை பொடி பொடியா வீழ்ந்தது –
மற்று ஆராலே கல்மாரி காத்தது தான்
ஆழி நீர் ஆரால் கடைந்திடப் பட்டது -அவன் காண்மின்
ஊராநிரை மேய்த்து உலகம் எல்லாம் உண்டும் உமிழ்ந்தும்
ஆராத தன்மையனாய்-ஆங்கு ஒரு நாள் ஆய்ப்பாடி
சீரார் கலையல்குல் சீரடி செந்துவர் வாய்
வாரார் வனமுலையாள் மத்தாரப் பற்றிக் கொண்டு
ஏரார் இடை நோவ எத்தனையோர் போதுமாய்
சீரார் தயிர் கடைந்து வெண்ணெய் திரண்டதனை
வேரார் நுதல் மடவாள் வேரோர் கலத்திட்டு
நாரார் உறி ஏற்றி நன்கமைய வைத்ததனை
போரார் வேல் கண் மடவாள் போந்தனையும் பொய்யுறக்கம்
ஒராதவன் போல் உறங்கிஅறிவுற்று
தாரார் தடம் தோள்கள் உள்ளளவும் கை நீட்டி
ஆராத வெண்ணெய் விழுங்கி அருகிருந்த
மோரார் குடமுருட்டிமுன் கிடந்த தானத்தே
ஒராதவன் போல் கிடந்தானை கண்டவளும்
வராத் தான் வைத்தது காணாள் வயிறு அடித்து
இங்கு ஆரார் புகுதுவார் ஐயர் இவர் அல்லால்
நீராம் இது செய்தீ தென்று ஓர் நெடும் கயிற்றால்
ஊரார்கள் எல்லாரும் காண உரலோடே
தீரா வெகுளியாய் சிக்கென ஆர்த்தடிப்ப
ஆரா வயிற்றினோடு ஆற்றாதான் –

இ வையம் ஆரால் அடி அளப்புண்டது–யாவனொருவனாலே இப்பூமியானது அளக்கப்பட்டதோ.
இலங்கை ஆரால் பொடி பொடி ஆவீழ்ந்தது –இலங்காபுரியானது யாராலே பொடியாக்கப்பட்டு நசித்தொழிந்த்தோ,
ஆராலே கல்மாரி காத்தது–யாவனொருவனாலே கல்மழையானது தடுக்கப்பட்டதோ,
ஆழி நீர் ஆரால் கடைந்திடப்பட்டது–கடலானது யாவனொருவனாலே கடையப்பட்டதோ,
அவன்–அக் காரியங்களெல்லாஞ்செய்த ஒரு விலக்ஷண புருஷன்
ஊர் ஆ நிரை மேய்த்து–ஊரிலுள்ள பசுக்கூட்டங்களையெல்லாம் மேய்த்தும்
உலகு எல்லாம் உண்டு உமிழ்ந்தும்–உலகங்களை யெல்லாம் (பிரளய காலத்திலே) அமுது செய்தும் (ஸ்ருஷ்டி காலத்திலே) வெளிப்படுத்தியும்
ஆராத தன்மையன் ஆய்–(இத்தகைய பல செயல்களாலே தனது திருக்குணங்களை வெளிப்படுத்தினவளவிலும்) த்ருப்தி பெறாமல் (ஸௌலப்ய குணத்தை நன்கு விளக்க வேண்டி)
ஒரு நாள்–ஒருநாளில்
ஆங்கு ஆய்ப்பாடி–அந்தத் திருவாய்வ்பாடியிலே
சீர் ஆர் கலை அல்குல் சீர் அடி செம்துவர் வாய் வார் ஆர் வனம் முலையாள் –அழகிய சேலையை யணிந்த அல்குலை யுடையவளும், அழகிய கால்களையுடையவளும் மிகவுஞ் சிவந்த அதரத்தை யுடையவளும் கச்சணிந்த அழகிய முலைகளை யுடையவளுமான யசோதை
மத்து ஆர பற்றிக்கொண்டு–மத்தை அழுத்தப் பிடித்துக் கொண்டு
ஏர் ஆர் இடைநோவ–அழகிய இடுப்பு நோகும்படி
எத்தனையோர் போதும் ஆய்–வெகுகாலமாக
சீர் ஆர் தயிர் கடைந்து–சிறந்த தயிரைக் கடைந்து
திரண்ட வெண்ணெய் தனை –(அதில்) திரண்ட வெண்ணையை
வேர் ஆர் நுதல் மடவாள்–(கடைந்த ச்ரமத்தாலே) வேர்வை மிக்க நெற்றியை யுடைளான அவ் யசோதை
வேறு ஓர் கலத்து இட்டு–வேறொரு பாத்திரத்திலே இட்டு
அதனை–அந்த வெண்ணெய்க் கலத்தை
நார் ஆர் உறி ஏற்றி–(விரல் கூட நுழைக்க வொண்ணாதபடி) நார் நெருக்கத்தை யுடைய உறியின் மேலேற்றி
நன்கு அமைய வைத்து–ஸுரக்ஷிதமாம்படி வைத்து விட்டு
போர் ஆர் வேல் கண் மடவாள்–யுத்தத்திற்கு ஸந்நத்தமான வேல் போன்ற (கூர்மையான) கண்களை யுடையளான அவ் யசோதையானவள்
போம் தனையும்–வெளியில் போகிறவரைக்கும்
ஓராதவன் போல் பொய் உறக்கம் உறங்கி–ஒன்று மறியாதவன் போலே திருட்டுத் தூக்கம் தூங்கி
அறிவு உற்று–(அவள் போனவுடனே கண் விழித்தெழுந்து போய்
தார் ஆர் தட தோள்கள உள் அளவும் கைநீட்டி –மாலை யணிந்த பெரிய திருந்தோள்களைத் தாழின் அடி வரையில் புக விட்டு
ஆராத வெண்ணெய் விழுங்கி–(எவ்வளவு உண்டாலும் திருப்தியைத்) தரமாட்டாத வெண்ணையை அமுது செய்து
அருகு இருந்த –(அந்த வெண்ணெய்த் தாழியின்) பக்கத்தில் இருந்த
மோர் ஆர் குடம்–மோர் நிறைந்த குடத்தை
உருட்டி–(அதில் அநாதரம் தோற்ற) உருட்டி
முன் கிடந்த தானத்தே–முன்னே படுத்திருந்த இடத்திலேயே
ஓராதவன் போல்–ஒரு ஸமாசாரமும் தெரியாதவன் போன்று
கிடந்தானை–படுத்துக் கொண்டிருந்த கண்ணனை
அவளும் வாரா கண்டு–அவ் யசோதையும் வந்து கண்டு
தான் வைத்தது காணாள்–தான் (உறியிலே சேமித்து) வைத்த வெண்ணையைக் காணாதவளாய்
வயிறு அடித்து–(இத்தனையும் தின்றால் சரிக்குமோவென்று) வயிற்றிலே மோதிக் கொண்டு
ஐயர் இவர் அல்லால்–இந்த மஹாநுபாவர் தவிர
இங்கு புகுதுவார் ஆர் ஆர்–இங்கே வந்தவர் வேறுயார்? (யாருமில்லை, இவரே தின்றிருக்க வேண்டுமென்று நிச்சயித்து)
இது செய்தீர் நீராம் என்று–‘இந்தக் காரியம் செய்தவர் நீர்தான்‘ என்று சொல்லி
தீரா வெகுளியள் ஆய்–அடங்காத கோபத்தை யுடையளாய்
ஓர் நெடு கயிற்றால்–கையிலகப்பட்டதொரு குறுங் கயிற்றால்
ஊரார்கள் எல்லாரும் காண –ஊரிலுள்ளாரனைவரும் (இந்த எளிமையைக்) காணும்படியாக
உரலோடே சிக்கன ஆர்த்து அடிப்ப–ஒரு உரலோட அழுத்தக் கட்டி அடிக்க
ஆரா வயிற்றினோடு ஆற்றாதான்–மிகவும் வயிறெரிந்து வருந்தி நிற்பவன்

நும் மகளை நோய் செய்தான் ஆரானும் அல்லன் –
இவள் நோய் படும் காட்டில் உங்களையும் மறக்க வேணுமோ-உங்கள் வயிற்றில் பிறந்தாரை அவர தேவதைகளால் நோவப் பார்க்க ஒண்ணுமோ-ஆரானும் அல்லன் –-நாய் தீண்டிற்று இல்லை –

அறிந்தேன் அவனை நான்
ஸ்வ யத்னத்தாலே காணப் புக்கு –யதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே -என்று மீண்ட வேதம் போல் அன்றியே
அவன் காட்டின வெளிச் செறிப்பாலே அவனைக் கண்ட நான் அறிந்தேன் –

கூரார் வேல் கண்ணீர் –
அறிந்தாள் ஆகில் இவள் ஆர் என்று தலைக் கட்ட புகுகிறாள் என்று சொல்லி-எல்லாரும் ஒக்க தன்னை கூர்க்க பார்த்துக் கொண்டு நின்றவர்களை சம்போதிக்கிறாள் -உமக்கு அறியக் கூறுகேனோ – இவளுடைய நோய்க்கு தேவதாந்தரங்களின் காலிலே விழும்படி கலங்கி இருக்கும்
நீங்களும் கூட அறியும்படி வார்த்தை சொல்லவோ –

ஆரால் இவ்வையம் அடியளப்புண்டது காண் –
பூமிப் பரப்பைத் தன கால் கீழே இட்டுக் கொண்டவர் ஆர் –-ஆரால் -என்கையாலே
ஈ பாவம் செய்து அருளால் அளிப்பார் ஆர் -என்றாள்-அவன் -என்ன வேண்டும் பிரசித்தியை உபஜீவித்து நின்று சொல்லுகிறாள்

இவ்வையம் – மண்ணை யிருந்து துழாவி வாமனன் மண்ணிது வென்னும் – பூமிப் பரப்பை அடைய துழாவி யிருந்து அவன் அடிச் சுவடு மோந்தவரைப் போலே சொல்லும் – விச்வாமித்ர மகரிஷி யாகம் காக்க பெருமாள் எழுந்து அருளுகிற போது – ருஷியே இங்கே தோற்றுகிற ஆஸ்ரமம் ஏது-என்று கேட்டு அருள ஸ்ரீ வாமனன் எழுந்து அருளி இருந்து தபஸ் ஸூ பண்ணின சித்தாஸ்ரமம் அவன் எழுந்து அருளி இருந்து போன இடம் -என்று நான் இம் மண்ணை மோந்து கொண்டு கிடப்பன் -என்றான் இறே அப்படியே இவ் வையம் என்று அடிச் சுவடு தோன்றுகிறபடி –

ஆரால் இவ்வையம் அடியளப்புண்டது தான்-இத்தால் -புவனி எல்லாம் நீர் ஏற்று அளந்த நெடிய பிரான் அருளா விடுமே -என்னுமா போலே-தன்னுடைமையை இரந்து பெறுமவன் அன்றோ –-இவளை விட்டு வைக்குமோ -என்றபடி –-மண்ணை இரந்து அளந்து கொள்ளுமவன் பெண்ணை நோவுபட விட்டு வைக்குமோ –என்றபடி –

ஆரால் இலங்கை பொடி பொடியா வீழ்ந்தது –-வரபல புஜ பலங்களாலே மிக்க இலங்கை யாராலே துகளாயிற்று –-ஆரால் – தங்கள் தரம் அறியாதே -வரத்தைக் கொடுத்து அவனாலே குடி இருப்பு இழந்து கழுத்தும் கப்படமுமாய்க் கூப்பிட்டுத் திரிந்த ப்ரஹ்மாதிகளாலேயோ – புதுக்கும் பிடாகையாலே செய்வது அறியாதே செய்தபடி –-இத்தால் – ஒருத்திக்காக -உண்ணாது உறங்காது ஒலி கடலை யூடறுத்து இப்படி அரியன செய்து கைக் கொள்ளுமவன் இவளை நோவு பட்டு இருக்க விடான் -என்றபடி

மற்று ஆராலே கல்மாரி காத்தது தான் –
பசிக் கோபத்தாலே இந்த்ரன் வர்ஷிக்க -அவ்வர்ஷம் நோக்கப் பட்டது ஆராலே-அவ்வர்ஷத்திலே அகப்பட்ட இடையராலும் பசுக்கலாலுமோ –-இத்தால் தன்னால் வந்த நலிவும் தானே பரிஹரிக்கும் என்றபடி –

ஆழி நீர் ஆரால் கடைந்திடப் பட்டது –
அப்ரமேயோ மஹோததி –-ஒருவராலும் பரிச்சே திக்க ஒண்ணாத படி பேர் ஆழத்தை யுடைத்தாய் இருக்கிற சமுத்ரத்தைக் கடைந்து –-கடைந்து கலக்குறுத்து உடலுள் புகுந்து நிற்றூற லறுத்தவர் -என்கிறபடியே-அதில் நற் சீவனான அம்ருதத்தைக் கொண்டவர் ஆர் –-கடலைக் கடைய வெந்தற்று உபக்ரமித்துக் கை வாங்கி இனி தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் அன்று இறே-அன்று தேவரசுரர் வாங்க -இத்யாதி யிறே -தேவர்களும் அசுரர்களும் கை வாங்கின பின்பிறே கடலைக் கடையப் புக்கது –
இத்தால் பல வடிவைக் கொண்டு உடம்பு நோவ பிரயோஜனாந்தர பரர்க்கும் அகப்படக் கார்யம் செய்யுமவன்-அமுதில் வரும் பெண்ணமுதை நோவு பட வைக்குமோ -என்றபடி-விண்ணவர் அமுதுண அமுதில் வரும் பெண்ணமுது உண்டவன் இறே –

அவன் காண்மின் –
இவ் வவபதானங்கள் எல்லாம் செய்தவனுக்கு உங்கள் நோவு படும் இத்தனை யல்லது வேறு தேவதாந்தரங்களுக்கு நோவு படுமோ –

ஊராநிரை மேய்த்து –
தங்களுக்கு பசுக்கள் அளவு பட்டு ஊராநிரை மேய்க்கிறான் அன்று இறே –-உங்கள் தம் ஆநிரை எல்லாம் வந்து புகுதரும் போது-என்று கண் எச்சிலாம் படி இறே இவர்கள் கோ சம்ருத்தி இருப்பது –
அப்படி இருக்கச் செய்தேயும்-கோ ரஷணத்தில் அன்வயித்தவன் ஆகையாலே ஊராநிரை மேய்க்கும் –
ஒருவன் ஒரு ரஷணத்திலே உத்யுக்தனானால் ரஷ்ய வர்க்கம் பெற்றதில் பர்யாப்தனாகான் இறே
அப்படியே ஊரா நிரையை எல்லாம் மேய்க்கும் –

உலகம் எல்லாம் உண்டும் உமிழ்ந்தும்-பிரளயத்தில் அகப்பட்ட லோகங்களை எல்லாம் திரு வயிற்றிலே நோவு படாமே வைத்து-அங்கே நெருக்கு ஒண்ணாத படி வெளி நாடு காண உமிழ்ந்து-ஊராநிரை மேய்த்து உலகம் எல்லாம் உண்டும் உமிழ்ந்தும்-என்று ஊராநிரை மேய்த்தத்தோடு உலகம் எல்லாம் உண்டு உமிழ்ந்ததோடு வாசி இன்றியே இருக்கிறது காணும் இவருக்கு

ஆராத தன்மையனாய் –
ரஷ்ய வர்க்கத்தை எல்லாம் ரஷித்தாலும்-தான் ஒன்றும் செய்யாதானாய் இருக்கிறபடி –
அதாவது –தன்னை விஸ்வசித்து உடன் கிடந்தவனை மடி தடவினவன் நெஞ்சாறல் படுமா போலே யாயிற்று-ரஷ்ய வர்க்கத்தை நோவு படக் கொடுத்து நோக்குகையாவது என்னென்புது-என்று அவன் புண் பட்டு இருக்கும் படி-ஸ்ரீ தண்ட காரண்யத்தில் ருஷிகள் ராஷசராலே நோவு பட்ட சரீரங்களை
ஏஹி பஸ்ய சரீராணி – என்று காட்டி அந்யாயப்பட–ஒரு ரஷகன் உளன் -என்று சொல்லிப் பட்டவனால் வந்த லஜ்ஜை இறே உங்களுக்கு-கர்ப்ப பூதச்த போதனா – என்று உங்கள் கையிலே உங்களை ரஷித்துக் கொள்ளும் கைம்முதல் உண்டாய் இருக்கச் செய்தே கர்ப்ப பூதரைப் போலே உங்களுடைய ரஷணத்துக்கு நீங்கள் கடவிகோள் அன்றியிலே இருக்கிற உங்களுக்கு வந்த லஜ்ஜை சஹிக்கலாம் –
நோவு படுவிகோளும் நீங்களேயாய் – வந்து அறிவிப்புதி கோளும் நீங்களே யாம்படி பிற்பாடரானோம் என்பதாய்க் கொண்டு லஜ்ஜை நம்மால் பொறுக்க ஒண்ணாது -என்றான் இறே – அப்படியே -ஆராத தன்மையனாய் –

ஆராத தன்மையனாய்
நோவு படுவிகோளும் நீங்களேயாய் – வந்து அறிவிப்புதி கோளும் நீங்களே யாம்படி பிற்பாடரானோம் என்பதாய்க் கொண்டு-லஜ்ஜை நம்மால் பொறுக்க ஒண்ணாது -என்றான் இறே –-அப்படியே –ஆராத தன்மையனாய் –

ஆங்கு –
ரஷணம் இல்லாத தேசத்தில் பிறக்கும் பரிமாற்றம்

ஒரு நாள் –
காலக்ருத பரிணாமம் உள்ள தேசத்திலே பிறந்த படி கேட்கலாகாதோ-

ஆய்ப்பாடி –
பரம பதம் போலே காணும் திரு வாய்ப்பாடியும் அவர்களுக்கு ஜன்ம வ்ருத்தம் இலாதாப் போலே இவர்களுக்கும் ஜன்ம வ்ருத்தம் இல்லாத படி –

சீரார் கலையல்குல்
யசோதைப் பிராட்டி சாத்தின பரியட்டத்துக்கு சம்பத்து எங்கனே வந்தது என்னில் –-பிள்ளை சீறாமைக்காக-அழுக்குக் கழித்து ஒப்பித்து இருக்கும் –-இவனுடைய பற்று மஞ்சளும் கண்ணும் மையுமாய் இருக்கும் அலங்காரம் –

அல்குலுக்கு சீர்மை யாவது –
எடுத்துக் கொள்ளில் மருங்கை யிறுத்திடும் – என்கிறபடியே கிருஷ்ணனை எடுத்து ஒசிந்த இடை –
முற்காலத்திலே பெரிய திரு நாள் சேவித்த முதலிகள்-திருநாள் சேவித்த இரட்டை -என்று
மேலைத் திருநாள் வரும் அளவும் அவ்விரட்டையை மடித்துக் கொடியிலே இட்டு வைத்துப் பார்த்துப் பார்த்துக் கொண்டு இருப்பார்கள் –

சீரடி –
மடியிலே இருந்து இவன் தீம்பு செய்தால் தள்ளும் இறே இழிய-தள்ளினால் இவன் கட்டிக் கொள்ளும் கால் –அரி சினத்தால் ஈன்ற தாய் அகற்றிடினும் மற்றவள் தன் அருள் நினைந்தே அழும் குழவி -என்னக் கடவது இறே

செந்துவர் வாய்
காலைக் கட்டிக் கொண்டவாறே இவள் உதறுமே–உதற உதற இவன் கட்டிக் கொள்ளும் இறே
கட்டிக் கொண்ட வாறே ஸ்மிதம் பண்ணும் வாய்

வாரார் வனமுலையாள் –
ஸ்மிதம் பண்ணின வாறே-கோபம் மாறினால் என்று முலையிலே அபேஷை பண்ணும் இறே
பசல்கள் அலையாமைக்கு ஔஷதம் இட்டு வைப்பாரைப் போலே கச்சை இட்டு ஆர்த்து வைக்கும் இறே –வல்லையாகில் விடுத்துக் கொள்ளு காண் -என்னும் முலை –

மத்தாரப் பற்றிக் கொண்டு –
இவனோடு அலை பொருது காலம் போக்க ஒண்ணாதே –-கார்ஹச்த்ய தர்மம் அனுஷ்டிக வேணும் இறே –கார்ஹச்த்ய தர்மம் இவள் தானே அனுஷ்டிக்கும் படி அளவு பட்டு இருக்குமோ என்னில் –இவன் அமுது செய்யும் த்ரவ்யமான படியாலே தானே கை தொட்டுக் கடைய வேண்டி இருக்கும் –-ஜாத் யுசித தர்மம் ஆகையாலும் தானே செய்ய வேண்டி இருக்கும் –-ஐஸ்வர்யம் உண்டு என்றால் சந்த்யாவந்த நாதிகளுக்கு ஆளிடுவார் இல்லை இறே –-மத்தாரப் பற்றிக் கொண்டு –-தயிர்த் தாழி யிலே மத்தை நாட்டி இரண்டு இழுப்பு இழுத்த வாறே இளைத்து சௌகுமார்யத்தாலே தன்னாலே கடைய ஒண்ணாமே
பிடித்துக் கொண்டு நிற்கும் நிலை –

ஏரார் இடை நோவ –
இவள் இடைக்கு அழகு-கிருஷ்ணன் எப்போதும் இருக்கும் இடை -என்று இறே –

எத்தனையோர் போதுமாய் –
கிழக்கு வெளுத்தவாறே தயிர் கடைய என்று புக்கு அஸ்தமித்தாலும் தலைக் கட்டாது காணும் இவள் சௌகுமார்யம்

சீரார் தயிர் கடைந்து –
தயிருக்குச் சீர்மை என் என்னில்-கடைவதற்கு முன்னே இவன் எச்சில் பட்டு-கடைகிற போது இவன் எச்சில் பட்டு கடைந்து சமைந்தால் இவன் எச்சில் படுமது இறே –

வெண்ணெய் திரண்டதனை –
கடைந்த தாகில் -வெண்ணெய் திரண்டதனை -என்ன வேணுமோ ஆயிருகச் செய்தே திரண்டதனை -என்னும் போது –தைவ  யோகத்தாலே இவன் நினைவைப் பார்த்துத் தானே திரண்டது போலே ஈட்டிய வெண்ணெய் உண்டான் இறே இவன் தானே-

வேரார் நுதல் மடவாள்
கடலைக் கடைய -என்று உபக்ரமித்து-தேவர்கள் இளைத்து இருந்தால் போலே காணும் இவள் ஆயாசத்தாலே வேர்த்த நெற்றியும் தானுமாய் இருந்தபடி –-சொல்லிச் சொல்லாத ஆத்ம குணங்களால் குறைவற்று இருக்கிறபடி –

வேரோர் கலத்திட்டு –
வெண்ணெய் பரிமாறும் கலத்திலே இட்டு வைக்கில் நாற்றமே குறியாக அறியும் என்று த்ரவ்யாந்த்ரம் பரிமாறும் கலத்திலே இட்டு வைத்தாள் காணும்

நாரார் உறி ஏற்றி –
விரலை நுழைக்க ஒண்ணாத உறி இறே –

ஏற்றி –
முகவணைக்கல் எற்றுவாரைப் போலே அருமைப்பட்டு ஏற்றின படி

நன்கமைய வைத்ததனை
வெண்ணெயை வைத்து-கள்ளக் கயிற்றை உருவிச் சேமப்பட வைத்த படி – அழகியதாகச் சேமப்பட வைத்தால் இ றே -என்று ஷேபிக்கிறாள் கட்டுவிச்சி –

போரார் வேல் கண் மடவாள் போந்தனையும் பொய்யுறக்கம் –
எங்கேனும் வைக்கிற போது இவன் காண்கிறான் என்று-பறகு பறகு என்று இவள் பார்க்கும்படி

போந்தனையும் –
இவனுக்கு ஒரு பகல் ஆயிரம் ஊழியாய் இருக்கிறபடி – வெண்ணெயில் சாபலம் இல்லாமல் கிடக்கிறான் அல்லன் – களவின் மிகுதியாலே ஆறக் கிடக்கிற படி –

பொய்யுறக்கம்-
அவன் உறங்கினான் என்று இறே இவள் இருப்பது –-யோக நித்தரை போலே

ஒராதவன் போல் உறங்கி
இவனுக்கு வேறு ஒரு நினைவு இல்லை -உறக்கமோ -என்று தோன்றக் கிடந்தபடி –

அறிவுற்று –
சில அசித் பதார்த்தங்களுக்கு அறிவு குடி புகுந்தால் போலே இருக்க உறங்கி உணர்ந்தானாக இருந்தபடி –-அவள் போனவாறே உறங்கி உணர்வார் உணருமா போலே உணர்ந்த படி –-நடுவே வந்து அவள் புகுந்தாலே யாகிலும்-உறங்கினவன் உணர்ந்தான் -என்று அவளுக்கு தோற்ற கிடந்தான் என்றபடி –-அறிவு குடி புகுந்து மூரி நிமிர்வது கொட்டாவி கொள்வதாய் யுணர்ந்த படி –

தாரார் தடம் தோள்கள்
மாலையோடே கூட வெண்ணெய் குடத்தில் கையை விட்டான் –-தாரார் தடம் தோள்கள்–வைகலும் வெண்ணெய் கை கலந்து உண்டான் –

உள்ளளவும் கை நீட்டி –
வெண்ணெயில் அழக கையிட்ட தனையும் வயிறு நிறையும் என்று இருக்கிறான் காணும் மௌக்த்யத்தின் மிகுதியாலே-தாரார் தடம் தோள்கள் உள்ளளவும் கை நீட்டினான் -என்று இவள் அறிந்தபடி எங்கனே -என்று ஜீயர் பட்டரைக் கேட்க-கோயில் சாந்தைக் குடத்தின் விளிம்பிலே கண்டால் போலே காணும் -என்றார் –

ஆராத வெண்ணெய் –
முன்பு அமுது செய்த வெண்ணெய் பின்பு அமுது செய்யும் வெண்ணெய்க்கு கண்டீரமாய்க் காணும் இருப்பது –

விழுங்கி –
வெண்ணெயை நிஸ் சேஷமாக அமுது செய்து –

அருகிருந்த மோரார் குடமுருட்டி – வெண்ணெய் விழுங்கி வெறும் கலத்தை வெற்பிடை இட்டு இறே போவது –-பாகவதர் அருகே கழனிமிண்டரி இருந்தால் அசஹ்யமாய் இருக்குமா போலே வெண்ணெய் குடத்தருகே மோர்க் குடம் இருந்தது இவனுக்கு அசஹ்யமாய் இருக்கையாலே உருட்டினபடி –-பட்டர் -ஆழ்வார்கள் திரு மண்டபத்திலே இருந்து திருமடல் அருளிச் செய்யா நிற்கச் செய்தே இவ்விடத்தே ப்ராஹ்மணர் தனத்தை எல்லாம் பாழே போக்கினான் -என்று அருளிச் செய்தார் –

முன் கிடந்த தானத்தே –
களவு கண்டான் என்று சொல்லிலும் படுக்கையோடேயோ எழுந்து இருந்து களவு கண்டது -என்னும்படி
கால் போட்ட விடத்தே கால் போட்டுக் கை போட்ட விடத்தே கை போட்டுக் கிடந்த படி –

ஒராதவன் போல் கிடந்தானை –
வெண்ணெய் பிரசங்கம் இவன் நினைவிலும் இல்லையீ -என்னும்படி-இவ்வர்த்தம் முதலிலே அறியாதானாய்க் கிடந்தபடி – தான் உருட்டின மோர் படுக்கையிலே வந்து தொங்கச் செய்தேயும் அறியாதவனாய்க் கிடந்தபடி –

கண்டவளும் –
இவனைப் பெற்றவள் இறே அவளும்-இவன் கிடந்த கிடையிலே இவனையே சங்கித்தாள் –

வராத் தான் வைத்தது காணாள்-
வந்ததும் வாராததுமாக உறியிலே கையை யிட்டாள்–யாதொரு படி வைத்தாள் – அக்குறிப் படியே கண்டிலள் –

வயிறு அடித்து –
வெண்ணெய் இழந்தேன் -என்று வயிறு அடிக்கிறாள் அன்று இறே-இது இவனுக்கு சஹியாது ஒழிகிறதோ -என்னும் வயிறு எரித்தலே யாதல்-இன்று வெண்ணெய் ஆகிறது -நாளை பெண்கள் ஆகிறது -இது என்னாய் முடிகிறதோ -என்றாதல்

இங்கு ஆரார் புகுதுவார்-
இலங்கை போலே வெண்ணெயை அரண் செய்து வைத்தபடி

ஐயர் இவர் அல்லால் –
முதலியாரே இறே இது செய்வார்

நீராம் இது செய்தீ தென்று
உம்முடைய கை வழியே போனவித்தனை இறே வெண்ணெய் வேறு சிலர் உண்டோ -என்று கையைப் பிடித்து உறங்குகிறவனைத் தூக்கி எடுத்து

ஓர் நெடும் கயிற்றால் –
வெண்ணெய் களவு காண்பானாகவும் தான் இவனை அடிப்பாளாகவும் முன்பே கயிறு தேடி வைத்து இலள் இறே கைக்கு எட்டிற்று ஒரு கயிற்றாலே

நெடும் கயிற்றால்
வியாக்யானம் பன்னுமவர்கள் -கண்ணிக்  குறும் கயிறு -என்றார்கள் இறே-நெடுமை விபரீத லஷணை –அன்றியே-இவன் திருமேனி யோட்டை ஸ்பர்சத்தாலே –நெடும் கயிறு -என்றாள் ஆதல் –
திருமேனி நீ தீண்டப் பெற்று மாலும் கரும் கடலே என் நோற்றாய் –என்னக் கடவது இறே –

ஊரார்கள் எல்லாரும் காண –
வெண்ணெய் களவு கொடுத்தாரும் பெண் களவு கொடுத்தாரும் காண-எல்லாரும் காண மடல் எடுக்க இருந்தாள் இவள்-நான் அது உபதேசிக்க இருந்தேன்-எங்களை ஒழிய அடைய சர்வ சவதாநத்தே அகப்பட்டது காணும்-அதாவது –காணலுமாய்த் தவிரலுமாய் இருக்கும் மனிச்சர் காணும் கண்டது
காணும் அளவும் மடல் எடுத்து அல்லது தரிக்க மாட்டாத நாங்கள் காணப் பெற்றிலோம் –

உரலோடே-
இவன் இருந்த இடத்தே உரலை உருட்டாதே உரல் இருந்த விடத்தே இவனை இழுத்துக் கொண்டு போனாள் –

தீரா வெகுளியாய் –
இவன் பக்கல் பிரேமத்துக்கு அவதி உண்டாகில் இறே சீற்றத்துக்கு அவதி யுண்டாவது –

சிக்கென ஆர்த்தடிப்ப
சிக்கெனக் கட்டுவதும் செய்தாள் சிக்கென அடிப்பதும் செய்தாள்

ஆரா வயிற்றினோடு ஆற்றாதான் –
இவன் செய்தது என் என்னில்-பெரிய திரு நாளிலே சிறைப் பட்டு இருப்பாரைப் போலே வெண்ணெயும் பெண்களும் ஆழ மோழையாய்ச் செல்லுகிற அமளியிலே நாம் புகுந்து இருப்பதே -என்று இருந்தான் –-ஆற்றாதான் –ஆற்ற மாட்டாதே இருந்தான் –என்னிய வென்னில் -எங்கே வெண்ணெயை ஒளிக்கிறார்கள் எங்கே பெண்ணை ஒளிக்கிறார்கள் -என்று–

உமக்கறியக் கூறுகேனோ“ என்ற கட்டுவிச்சி அங்ஙனமே விரிவாகக் கூறுகின்றாள்,“ஆராலிவ்வை மடியளப்புண்டதுதான்“ என்று தொடங்கி “பேராயிர முடையான் பேய்ப்பெண்டீர் நும்மகளைத் தீராநோய் செய்தான்” என்னுமளவும் கட்டுவிச்சியன் வார்த்தை.-இதில், எம்பெருமான் 1-உலகமளந்தது இலங்கையைப் பாழ்படுத்தியது, 2-கோவர்த்தன்மலையை யெடுத்துக் கல்மாரி காத்தது, 3-கடல் கடைந்தது, 4-பசு மேய்த்தது, 5-உலகமெல்லாம் உண்டுமிழ்ந்தது, 6-வெண்ணெய் களவு செய்து தாம்பினால் கட்டுண்டது, 7-காளியநாகத்தைக் கொழுப்படக்கியது, 8-சூர்ப்பணகையின் அங்கபங்கம் செய்த்து, 9-கரனைக் கொன்றது, 10-இராவணனைக் கொன்றது. –11-இரணியனை முடித்தது, 12-கஜேந்திராழ்வனைக் காத்தருளியது – ஆகிய சரித்திரங்கள் கூறப்பட்டுள்ளன. இவ்வரிய பெரிய காரியங்களைச் செய்தருளின பரம புருஷன்தான் உங்கள் மகளைத் தீராநோய்க்கு ஆளாக்கினான் என்று சொல்லி முடித்தாளென்க.

மாவலியைப் பாதாளத்தில் சிறை வைத்தும், குளவிக்கூடு போலே அசுர ராக்ஷஸர்கள் மிடைந்து கிடந்த இலங்கையை நீறாக்கியும், கடல் கடைந்து அமுதமளித்தும், குன்றெடுத்துக் கோநிரைகாத்தும், பிரபஞ்சங்களை ப்ரளயங் கொள்ளாதபடி நோக்கியும் இவ்வகையாலே அடியார்களுக்குப் பலவிதங்களான நன்மைகளை புரிந்து தனது திருக்கல்யாண குணங்களை நன்கு விளங்கச் செய்துங்கூட த்ருப்தி பெறாத எம்பெருமான்-தனது ஸௌலப்யமாகிற வொரு குணத்தை வெட்ட வெளிச்சமாக்குவதற்காகவே வெண்ணெய் களவு செய்த வியாஜத்தாலே உரலோடு கட்டுண்டதாகச் சொல்லுகிற அழகைப் பாருங்கள்.-ஆராத தன்மையனாய் – “ரக்ஷ்ண வர்க்கத்தை யெல்லாம் ரக்ஷித்தாலும் தானொன்றுஞ் செய்யாதானா யிருக்கிறபடி.“ என்பது பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்ரீஸூக்தி.

யசோதைப் பிராட்டியானவள் இடுப்பு நோகவும், நெற்றி வேர்க்கவும் மிக்க பரிச்ரமப்பட்டு நெடும்போது தயிர் கடைந்து, திரண்ட வெண்ணெயை ஒரு கலத்திலே வைத்து உறயின்மேல் ஸுரக்ஷிதமாக்கியிட்டு ஏதோ காரியமாக அப்பால் சென்றாள், நன்றாகத் தூங்குகின்றவன்போல் கள்ள நித்திரை செய்துகொண்டு, தாய்சேமித்து வைப்பவற்றைக் கண்டுகொண்டிருந்த கண்ணபிரான் உடனே எழுந்து வெண்ணெய்த் தாழியில் தனது இரண்டு கைகளையும் முழுக்க அமிழ்த்தி வெண்ணெயைவாரி அமுது செய்துவிட்டு அருகே மற்றொரு குடத்தைக் கண்டான்,-அது நிறைய மோராயிருக்கவே அந்த மோர்க்குடத்தை உருட்டிவிட்டு உடனே முன்பு தான் கிடந்த படுக்கையிலே போய்படுத்து “இந்தப் பூனையா இந்த பாலைக் குடித்தது!“ என்ன வேண்டும்படி தான் ஒன்று மறியாதவன் போன்று நெடுங்குறட்டை விட்டுக்கொண்டு உறங்குவானாயினான், மீண்டுவந்த யசோதை உறியின்மேலே நோக்காகவே வந்து பார்த்தாள், கையை இட்டாள், வந்தப்படி வைத்தாளோ அந்தக் குறிப்படியே கண்டிலள்.

‘அத்தனை வெண்ணெயையும் தின்றுவிட்டானே, ஜரிக்குமோ‘ என்று வருத்தமுற்று வயிற்றிலே மோதிக்கொண்டு ‘இந்த மஹாநுபாவர் தவிர வேறு இங்குவந்தார் ஆருமில்லை, இப்பெரியவர்தாம் இத்தனையும் எடுத்து அமுது செய்திருக்கவேணும்‘ என்று நிச்சயித்துக் கண்ணபிரானை நோக்கி ‘ஸ்வாமிந்! நீர்தாம் இக்களவு செய்தீர், நான்றிவேன்‘ என்று சொல்லிக் கையை பிடித்து, உறங்குகிறவனைத் தூக்கியெடுத்து, கையிலகப்பட்டதொரு கயிற்றாலே அவனை உரலோடே இணைத்து ஊரிலுள்ளா ரெல்லாருங் காண நெருக்கிக்கட்டி, அடங்காத கோபத்தையுடையவள் போன்று அடிக்க, அஸஹிஷ்ணுவாய் ஏங்கி வருந்திக் கிடந்தபடியைச் சொல்லிற்றாயிற்று.

“சீரார் கலையல்குல்“ இத்யாதி வாக்கியத்தில், யசோதை என்ற பெயரைச் சொல்லாமல் விசேஷணங்களை மாத்திரம் இட்டது – “ஞாலத்துப் புத்திரனைப் பெற்றார் நங்கைமீர் நானே மற்றாருமில்லை“ என்று அவள் தானே சொல்லிக் கொள்ளும்படியாகவும் “என்ன நோன்பு நோற்றாள்கொலோ இவனைப்பெற்ற வயிறுடையாள்“ என்று பிறகும் சொல்லும் படியாகவும் அமைந்த ஒப்புயர்வற்ற ஸொபாக்கியம் அவளுக்கு அஸாதாரணமாயிருத்தலால் பரம விலக்ஷணர்களைப் பெயர் சுட்டிச் சொல்லாகாதென்கிற முறைமை பற்றியென்க.

“தாரார் தடந்தோள்களுள்ளளவுங் கை நீட்டி“ – “ஆழவமுக்கி முகக்கினு மாழ் கடல்நீர். நாழி முகவாது நானாழி“ என்பதையும் கூட அறியான் போலும், அந்தோ! அறிவில்லாச் சிறுபிள்ளைத்தனத்தை நன்று விளக்கினபடி. வெண்ணெய்த் தாழியில் ஆழ ஆழ்க்கையிட்டாலும் கை கொள்ளுமளவுக்குமேல் வெண்ணெய் வராது என்றறியாமல் தோள்பட்டை வரைக்கும் தாழியிலுள்ளே அமிழ்த்தினானாம்.-தோள்களுள்ளளவும் கையை நீட்டினானென்பது யசோதைப் பிராட்டிக்கு எங்ஙனே தெரிந்தது? என்று நஞ்சீயர் பட்டரைக் கேட்க, “கோயிற்சாந்தைக் குடத்தின் விளிம்பிலே கண்டாள்கொலோ“ என்று ரஸோக்தியாக பட்டர் அருளிச்செய்தாரென்பர்.

தானத்தே – தானம்  – ஸ்தானம் என்ற வடசொல் விகாரம். ஓர்தல் – அறிதல். வாரா – இறந்தகால வினையெச்சம்; வந்து-வயிறடித்து – நெடுங்காலம் சிரமப்பட்டுத் திரட்டின வெண்ணெய் போயிற்றேயென்கிற வருத்தத்தாலல்ல; இத்தனை தின்றது இவனுக்கு ஜரிக்காதே என்கிற வருத்தத்தினால் வயிற்றிலே மோதிக்கொண்டர்ளென்க.

ஐயரிவரல்லால் – ‘இந்தப் பயலல்லால்‘ என்ன வேண்டுமிடத்து, ஐயர் என்றும இவர் என்றும் நீர் என்றும் சொன்னது கோபத்தின் மிகுதியர் வென்க. ஆகவே, இங்கு, பால் வழுவமைதி. “உபப்பினு முயர்வினும் சிறப்பினும் செறலினும், இழிப்பினும் பால்தினை இழுக்கினு மியல்பே“ என்ற நன்னூற் சூத்திரமறிக, (செறல் – கோபம்).

நெடுங்கயிற்றால் – “கண்ணிநூண் சிறுத்தாம்பினால்“ என்றும் “கண்ணியார் குறுங்கயிற்றால் கட்ட“ என்றுமுள்ள ஸ்ரீஸூக்திகளோடு ஐககண்டியம் பண்ணவேண்டுதலால், இங்கு நெடுங்கயிறு என்றதை விபரீத லக்ஷணையாகக்கொண்டு சிறிய கயிறென்றே உரைத்தல் பொருந்தும்.-‘அடிக்கடி இவள் நம்மைக் கயிற்றினால் கட்டி நலிகின்றாளே! என்று கண்ணபிரான் க்ருஹத்திலுள்ள கயிறுகளை யெல்லாம் துண்டு துண்டாக அறுத்துப்போட்டு விடுவது வழக்கமாம். ஆகவே நீண்டகயிறு யசோதைக்குக் கிடைப்பதரிது.=அன்றியே, நெடுங்கயி றென்பதற்குப் பெரு மேன்மை பொருந்திய கயிறென்றும் பொருள் கொள்ளலாம், கண்ணபிரானுடைய திருமேனியிலே ஸம்பந்திக்கப் பெறுதல் கயிற்றுக்கு மேன்மை யென்க.

(ஊரார்களெல்லாருங்காண) இவன் உரலோடு கட்டுண்டு படுகிற பரிபவத்தை எல்லாருங் காண – என்று பொருள் கொள்வர் ஸாமாந்ய ஞானிகள், அதுவன்று பொருள், இவன் இப்படி கட்டவு மடிக்கவு மெளியனாய் வாய்த்திருக்கும் இந்த ஸௌலப்யத்தை வெளியிட காணவேணுமென்றாய்த்து யசோதை கருதிற்று.-இங்ஙனொத்த ஸௌலப்யத்தை வெளியிட வேணுமென்றுதானே கண்ணபிரான் இங்கே வந்து பிறந்தது. தாய் தாம்பாலே கட்டும் போது தாம்பு எட்டம் போராவிடில் இவன் தனது உடலைச் சிறுக்கடித்து அந்தச் சிறிய தாம்பினால் கட்டுண்டானாம்படி பண்ணிக்கொள்ளுமவனிறே, “கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பினால் கட்டுண்ணப்பண்ணிய பெருமாயன்“ என்ற விடத்தில் இதுவேயிறே கருத்து.

தீராவெகுளியளாய் – வெகுளி – கோபம், இது அபிநயமாத்திரமென்க. “அஞ்சவு ரப்பாளசோதை ஆணாட விட்டிட்டிருக்கும்“ என்னப்பட்ட யசோதைக்குக் கோபம் மெய்யே உண்டாகமாட்டாதிறே.

ஆரா வயிற்றினோடாற்றாதான் – உரலோடு பிணைத்ததற்கும் அடித்ததற்குமாக வருந்தின்ன்று வெண்ணெயையும் பெண்களையும் களவு செய்கிற தொழிலைச் சற்றுப் போது விட்டிருக்க நேர்ந்த்தே! என்று வருந்தினானென்க.-அளவற அமுது செய்த வெண்ணெய் வயிற்றிலே ஜீரணமாகாமல் வருந்தினானென்னவுமாம்.

அன்றியும்
நீரார் நெடும் கயத்தை சென்று அலைக்க நின்று உரப்பி
ஓராயிரம் பண வெங்கோ வியல் நாகத்தை
வாராய் எனக்கென்று மற்றதன் மத்தகத்து
சீரார் திருவடியால் பாய்ந்தான்

அன்றியும் நீர் ஆர் நெடு கயத்தை சென்று–மேலும் நீர் நிறைந்த பெரியதொரு மொய்கைக்குப் போய்
அலைக்க நின்று–அப் பொய்கையின் வெள்ளம் வெளி வழியும்படி (தன்னேராயிரம் பிள்ளைகளும் தானுமாகத்) திளைத்து
ஓர் ஆயிரம் பணம் வெங்கோ இயல் நாகத்தை–ஆயிரம் படங்களை யுடையதும் யமன் போலக் கொடிய ஸ்வபாவத்தை யுடையதுமான காளிய நாகத்தை
உரப்பி–அதட்டி
எனக்கு வாராய் என்று–என்னோடு போர் செய்ய வா என்றழைத்து
மற்றதன் மத்தகத்து–அதன் தலை மீது
சீர் ஆர் திரு அடியால் பாய்ந்தான் –(தனது) அழகிய திருவடியால் பாய்ந்து நர்த்தனம் செய்தவன்,

அன்றியும்
அதற்கு மேலே பிறந்ததோர் அபாயம் கேட்கலாகாதோ–ஸ்நேகினியான யசோதைப் பிராட்டி கையாலே கட்டுண்டு அடியுண்ட அடி படி இறே கீழேச் சொல்லிற்று-பிரதி கூலனான காளியனாலே கட்டுண்டு படி சொல்கிறது மேல்-நியாமிகையுமாய் ஸ்நேகினியுமான அவள் கையாலே கட்டுண்டது பாடு ஆற்றலாம் இறே -காளியன் செய்த செயலைக் கேளீர் –

நீரார் நெடும் கயத்தை –
இட்டமான பசுக்களை மறித்து நீரூட்டி-தனக்கு ஒதுங்க நிழலாய் இருக்கிற பசுக்களுக்கு – பசு மேய்க்கிற வ்யாஜத்தாலே அவ்வழியே பெண்களை அழைப்பது-அவற்றை மணல் குன்றுகளிலே விட்டுப் பெண்களும் தானுமாய் க்ரீடிப்பது –-இவற்றுக்கு ஹேதுவாகையாலே பசுக்கள் இவனுக்கு ஒதுங்க நிழல் -என்றபடி – அப்படிப்பட்ட பசுக்களுக்கு நீரூட்ட வேண்டும் ஜல ஸம்ருத்தியை உடைய பொய்கையை தூஷித்தான் ஆயிற்று காளியன் – தன் ரஷ்ய வர்க்கத்தின் உடைய ரஷணத்துக்கு குறைவற வேண்டும் ஜல ஸம்ருத்தி காளியனாலே தூஷிதம் ஆயிற்று –

சென்று அலைக்க நின்று உரப்பி –
தன்னேராயிரம் பிள்ளைகளும் தானுமாய் பொய்கையைக் காலாலே உலக்குவது கல்லை விட்டு எறிவதாய் ஆர்த்துக் கொள்வதானான் –-நால் வாயும் கரைக்கு மேலே நீர் வழியும் படி நின்று உரப்பினான் ஆயிற்று –-இலங்கையை அடை மதிள் படுத்தி ராஷசர் தாங்களே புறப்படும்படி பண்ணினால் போலே – இதுக்கு முன் பண்ணின மௌக்த்யமே போந்திருக்க அதுக்கு மேலே பண்ணின மௌக்த்யத்தைக் கேட்கலாகாதோ –

ஓராயிரம் பண வெங்கோ வியல் நாகத்தை –
காளியன் அன்று கிடீர்-பையல் ம்ருத்யு கிடீர்

ஓராயிரம் பணம் –
நீண் முடி ஐந்திலும் நின்று நடம் செய்து -என்னச் செய்தே ஆயிரம் -என்கிறது என் என்னில்
முக்தனான அவன் மேலே காளியன் வந்தான் என்னும் காட்டில் இவளுக்கு ஆயிரமாய்த் தோற்றின படி –-வெங்கோ வியல் நாகத்தை-இந்த யமனுக்கு வெம்மையை ஊட்டினான் கிடீர்-வெங்கோ இயல் –
வெவ்வியான் ஒரு யமனுடைய ஸ்வபாவத்தை உடைய நாகத்தை –

வாராய் எனக்கென்று –
முதலிகள் இலங்கையை எனக்கு எனக்கு என்றால் போலே கிடீர்-தன்னேராயிரம் பிள்ளைகளும் காளியனை -எனக்கு எனக்கு -என்று நின்றபடி –-அவர்கள் நடுவே எனக்கு வாராய் என்றான் –

மற்றதன் மத்தகத்து –
அக்காளியன் பணத்திலே

சீரார் திருவடியால் பாய்ந்தான் –
பிராட்டி திரு முலைத் தடங்களில் வைத்துக் கொள்ளும் கூச வேண்டும்படி இருக்கிற திருவடிகளைக் கொண்டு-விஷத்ருஷ்டியான பணத்திலே பாய்ந்தான்-வடிவிணை யில்லா மலர்மகள் மற்றை நிலை மகள் பிடிக்கும் மெல்லடி இறே –

யமுனையாற்றில் ஓர் மடுவில் இருந்துகொண்டு அம்மடு முழுவதையும் தன் விஷாக்நியினால் கொதிப்படைந்த நீருள்ளதாய்ப பானத்துக்கு யோக்கியமாகாதபடி செய்த காளியனென்னும் கொடிய நாகத்தை ஸ்ரீக்ருஷ்ணன் தண்டிக்க வேண்டுமென்று திருவுள்ளங்கொண்டு அம்மடுவிற்குச் சமீபத்திலுள்ளதொரு கடம்பமரத்தின்மேலேறி அம்மடுவிற் குதித்து அப்பாம்பின் படங்களின்மேல் ஏறித் துவைத்து நர்த்தனஞ் செய்து நசுக்கி வலியடக்குகையில், மாங்கலிய பிக்ஷையிட்டருள வேண்டுமென்று தன்னை வணங்கிப் பிரார்த்தித்த நாக கன்னிகைகளின் விண்ணப்பத்தின்படி அந்தக் காளியனை உயிரோடு கடலிற்சென்று வாழும்படி விட்டருளினன் என்ற வரலாறு அறியத்தக்கது.

கயம் –கசம், தடாகம். அலைக்கநின்று உரப்பி –நாலு பக்கத்தாலும் சரைக்குமேலே நீர்வழியும்படி கலக்கி என்றவாறு. ஓராயிரம் பணம் – காளியன் பொய்கை கலங்கப் பாய்ந்திட்டு, அவன் நீண் முடியைந்திலும் நின்று நடஞ்செய்து“ என்று பெரியாழ்வார் திருமொழியில் ஐந்து படங்களாகச் சொல்லியிருக்க ஆயிரம் படங்களென்று இங்குச் சொன்னது –பயங்கரத்வத்தின் மிகுதியை விளக்குதற்கு அதிசயோக்தியாகச் சொன்னது என்னலாம், கல்பபேதத்தாலே பொருத்தவுமாம்.

வெங்கோவியில் – ‘வெங்கோ‘ என்று யமனுக்குப் பெயர், வெம்மை – கொடுமை, அதனையே ஸ்வபாவமாகக் கொண்ட,-கோ –ப்ரவு, அப்படிப்பட்ட யமனைக் காளியநாகத்திற்கு உவமை கூறினர்.

மற்று அதன் என்று பிரித்து, மற்று என்பதை அசைச் சொல்லாக்கவுமாம்.

மத்தகம் – மஸ்தகம் என்ற வடசொல்விகாரம்.

சீரார் திருவடி – மேலேத்தலைமறையோர்களது சென்னிக்கு ஆபரணமாக அமையவேண்டிய சிறப்புப் பொருந்திய திருவடியை ஒரு துஷ்டநாகத்தின் தலையிலைகொண்டு வைப்பதே! என்ற வயிற்றெரிச்சல் தோன்றும்.

தன் சீதைக்கு நேராவன் என்று ஓர் நிசாசரி தான்வந்தாளை
கூரார்ந்த வாளால் கொடி மூக்கும் காது இரண்டும்
ஈரா விடுத்து அவட்கு மூத்தோனை வெந்நரகம்
சேரா வகையே சிலை குனித்தான் செந்துவர்வாய்
வாரார் வனமுலையாள் வைதேவி காரணமா
ஏரார் தடம் தோளி ராவணனை ஈரைந்து
சீரார் சிரம் அறுத்து செற்று உகந்த செங்கண் மால்-

தன் சீதைக்கு நேர் ஆவன் என்று–தனது தேவியான பிராட்டியோடே நான் ஸமானமாவே னென்று நினைத்து
ஓர் நிசாசரி வந்தாளை–(என்னை மணந்து கொள் என்று சொல்லிக் கொண்டு) ஓடி வந்த சூர்ப்பணகை என்னும் ராக்ஷஸியை
கூர் ஆர்ந்த வாளால்–கூர்மை பொருந்திய கத்தியினால்
கொடி மூக்கும் காது இரண்டும் ஈரா விடுத்து –கொடி போன்ற மூக்கையும் காதையும் அறுத்துத் துரத்த விட்டு,
அவட்கு மூத்தோனை–அவளுடைய தமையனான கரனை
வெம் நரகம் சேரா வகையே சிலை குனித்தான்–‘இனி இவன் வேறொரு கொடிய நரகம் போய் வேதனை யநுபவிக்க வேண்டிய தில்லை‘ யென்னும் படியாக ஸகல நரக வேதனைகளையும் போர்க் களத்திலே அவனுக்கு தந்து வில்லை வளைத்துக்கொன்றொழித்தவன்
செம்துவர் வாய்–மிகவும் சிவந்த அதரத்தை யுடையவளும்
வார் ஆர்வணம் முலையாள்–கச்சு அணிந்த அழகிய முலையையுடையவளுமான
வைதேவி காரணம் ஆ–ஸீதாப் பிராட்டிக்காக
ஏர் ஆர் தட தோள் இராவணனை–அழகிய பெரிய ‘புஜங்களை யுடையனான இராவணணை
சீர் ஆர் ஈர் ஐந்து சிரம் அறுத்து செற்று –சிறந்த பத்துத் தலைகளையும் அறுத்துக் கொன்று
உகந்த–(முனிவர்களுடைய விரோதியைத் தீர்த்தோமென்று) திருவுள்ள முகந்த
செம் கண் மால்–புண்டரீகாக்ஷன்

தன் சீதைக்கு நேராவன் -இத்யாதி
பிராட்டியோடு சாம்யை -சத்ருசை -யாவன் என்று வந்த சூர்ப்பணகை விரூபை யாக்கி விட அவள் போய் கரன் காலிலே விழ சபரிகரனாய் வந்த கரனை நிரசித்த படியைச் சொல்லுகிறது –-தன் சீதை –
ராகவோமர்ஹதி வைதேஹீம் –-தனக்கு உயரம் சொல்லிலும் அவளைச் சொல்லித் தன்னைச் சொல்ல வேண்டும்படி இருக்கும் பிராட்டிக்குக் காணும் சத்ருசையாவேன் என்று வந்தது –-நேராவன் என்று
சர்வ லஷணத்தாலும்-விலஷணை யான பிராட்டிக்கு விரூபையாய் இருக்கிற தான் காணும் ஒப்பாவன் என்று வந்தாள் –-ஓர் நிசாசரி – பெற்ற தாயோடு சீறு பாறு என்று வந்தவள் என்று பிணம் தின்னி என்கிறாள் -காணும் இவள் –-தான் – பெருமாளுக்கு மேலான பிராட்டிக்குப் பெருமாளோடும் ஒவ்வாத தான் காணும் ஒப்பாவான் என்று வந்தாள் –-தன் சீதைக்கு நேராவன் என்று ஓர் நிசாசரி தான் வந்தாளை ––த்ரை லோக்ய ராஜ்யம் சகலம் சீதாயா நாப்நுயாத் கலாம் -என்று பெருமாள் தாமும் தம் விபூதியும் ஒரு தட்டுக்கும் கூட போராது இருக்கக் காணும் தான் நேராவன் என்று வந்தது –

வந்தாளை –
பெருமாள் பாடே வந்தவாறே-நான் ஏக தார வ்ரதனாய் இருப்பன் –-அக்ருத விவாஹராய் இருக்கிற இளைய பெருமாள் பாடே போ -என்ன-அங்கே  சென்றவாறே அவர் -நான் தாசனாய் இருப்பன்-எனக்கு நீ கடவை யானால் நீயும் தாசியாய் அன்வயிக்கும் அத்தனை அன்றோ-பெருமாள் பாடே சென்றால் அன்றோ-உனக்குப் பட்டம் கட்டி ஏக சிம்ஹாசனத்திலே இருக்கலாவது -என்ன-அங்கே போவது இங்கே வருவதாய்த் திரிந்தவாறே-இவள் அன்றோ இது எல்லாம் ஒட்டாது ஒழிகிறாள் -என்று-பிராட்டி யுடைய பாடே வந்து உன்னைத் தின்னும் இத்தனை -என்று விழ

கூரார்ந்த வாளால் -இத்யாதி
தம்முடைய கையாலே இ றே தண்டிப்பது-ராமஸ்ய தஷிணோ பா ஹூ–தம்முடைய தோளாய் இருக்கிற இளைய பெருமாளை இடுவித்து தண்டிப்பித்தார்–கூரார்ந்த வாளால் –-கூர்மை மிக்கு இருக்கிற வாளாலே முரட்டு உடம்பிலே வ்யாபரியா நின்றால் ரக்த ஸ்பர்சம் இல்லாதபடி வ்யாபரிக்கலாம் வாள்

கொடி மூக்கும் காது இரண்டும் ஈரா விடுத்து –
பிராட்டியோடு ஒப்பாக்கி-அங்க விசேஷங்களைப் பேணி வர-அவற்றைப் போக்கி விட்டார்

ஈரா விடுத்து –
வாளின் கூர்மை சொல்லுகைக்காக –கூரார்ந்த வாள் -என்றது அங்கு-ஈர்ந்தது என்கையாலே ஈருகைக்கு அரிதான உடம்பின் திண்மை சொல்லிற்று இங்கு-ஈரா விடுத்து – பிறந்தகத்தில் நின்றும் புக்ககத்திற்கு வந்தாள் போல் அன்றியே புக்ககத்தில் நின்றும் பிறந்த கத்திற்கு போம் போது ஓர் ஆதிக்யம் பண்ணி விட வேணும் இறே –- பெருமாளை ஆசைப் படச் செய்தேயும் பிராட்டி பக்கல் அபராதம் பண்ணுகையால் விரூபை யானாள் இறே-ஆகையாலே இவ் விஷயத்தில் ஆசை உண்டானாலும் ததீயர் பக்கலிலே அபராதம் உண்டானால் பலிக்கும் பலம்-சூர்பணகை பலம் என்கை-
இவள் ஆசைப் பட்ட விஷயம் இறே சிந்த யந்தியும் ஆசைப் பட்டது-இப்படி அபராதம் இல்லாமையாலே அவள் பெற்றுப் போனாள் இறே

விடுத்து
தருனௌ ரூபா சம்பன்னௌ-என்று கரன் காலிலே விழும்படி பண்ணி –-அவட்கு மூத்தோனை –
அனுகூலரானார் பக்கல் சம்பந்தி சம்பந்திகள் அளவும் ராகம் பலிக்குமா போலே காணும்
பிரதிகூலரானார் பக்கல் சம்பந்தி சம்பந்திகள் அளவும் த்வேஷம் பலிக்கும் படி-வெந்நரகம் சேரா வகையே சிலை குனித்தான் –-வளைந்த வில்லும் கையுமாய் முஷ்டியிலே நின்ற பெருமாளைக் கண்ட கரன் மேலே போய்-ஒரு நரக அனுபவம் பண்ண வேண்டா -என்னும்படி வயிறு எரித்தலோடே எல்லா அனுபவமும் இங்கே அனுபவிக்கும்படி பண்ணினான் –
பூர்வ ஆஸ்ரமத்திலே நஞ்சீயர் எழுந்து அருளி இருக்கச் செய்தே திருமடல் அருளிச் செய்கிற போது
பட்டர் இவ்விடத்துக்கு இவ்வார்த்தை அருளிச் செய்தார் -என்று சொல்ல இவ்வார்த்தையை அருளிச் செய்தவரைக் காண வேணும் -என்று காணும் பட்டர் ஸ்ரீ பாதத்தில் நஞ்சீயர் ஆஸ்ரயித்தது –

செந்துவர்வாய் இத்யாதி –
கரவதத்தின் அன்று -போய்ச் சொல்லுகைக்கு ஆள் இல்லாதபடி அகம்பனன் ஒருவன் தப்பிப் பெண் உடை யுடுத்துப் போய்-ராவணனுக்கு பிறந்த வ்ருத்தாந்தத்தை அறிவிக்க-அவன் மாரீசனையும் கூட்டிக் கொண்டு வந்து-பிராட்டியையும் பெருமாளையும் கடலுக்கு அக்கரையும் இக்கரையுமாக-உடலையையும் உயிரையும் பிரித்தால் போல் பிரிக்க-அதுவே ஹேதுவாக ராவணனை நிரசித்த படி சொல்கிறது மேல் –-செந்துவர்வாய் ––ஜகத் ஸ சைலம் பரிவர்த்தயாமி –-நாட்டுக்குத் தண்ணீர்ப் பந்தல் போலே ரஷகராகக் கண்ட பெருமாள்-நாட்டை அழிப்பன்-எண்ணப் பண்ணின முறுவல் இறே –
புரேவ மே சாருத தீம நிந்திதாம்-மானைக் கண்ட போது -பெருமாளே இம்மானைப் பிடித்துத் தர வேணும் -என்ற இரப்போடே கூடின முறுவலோடே கூட காட்டார்கள் ஆகில் லோகத்தை எல்லாம் கூட்டிக் குலையாக அறுத்துப் போக விடுவன் -என்றார் இறே-

வாரார் வனமுலையாள் –
மலராள் தனத்துள்ளான் -என்று பெருமாள் கிடக்குமிடம் இறே –

வைதேவி –
விதேஹ ஸூ தாம் -என்று பெருமாள் வாய் புலற்றும் குடிப் பிறப்பு இறே

காரணமா
அவள் ஹேதுவாக

ஏரார் தடம் தோளி ராவணனை
ஒன்றுக்கும் விக்ருதனாகாத திருவடியும்-அஹோ ரூப மஹோ தைர்யம் -என்று விக்ருதனாம்படி வடிவு படைத்தவன் இ றே ராவணன் –

ஈரைந்து சீரார் சிரம் அறுத்து –
பத்துத் தலையையும் ஒரு காலே ஆறாதே ஐஐந்தாக அறுத்து லீலை கொண்டாடின படி –

சீரார் சிரம் அறுத்து –
அறுப்புண்டு விழுகிற தலைகளும்-ரஞ்ஜ நீயச்ய விக்ரமை -என்று பெருமாள் வீரப் பாட்டைக் கண்டு சிரித்துக் கொண்டு விழுகிறபடி. அறுப்புண்டு விழுந்த தலைகளைக் கழுகும் பருந்தும் இசிக்கக் கண்டு நிற்கிற தலைகள் -நாம் முற்பாடராகப் பெற்றிலோம் -என்று ஆசைப்படுகிற படி

செற்று –
வந்தவனை ஓர் அம்பாலே கொல்லாதே-சதுரங்க பலத்தை கொன்று குதிரைகளைக் கொன்று சாரதியைக் கொன்று தேரை அழித்துக் கொடியை யறுத்து தலையைச் சிரைத்துத் தோள்களைத் துணித்துத் தலைகளை அறுத்து இவற்றை எல்லாம் கொண்டு அவன் நெஞ்சாறல் படும்படி பண்ணி பின்னை அவனைக் கொன்றபடி –

உகந்த செங்கண் மால் –
உகந்த-ருஷிகளுக்குக் களை அறுக்கப் பெற்றோம்-என்றும்-ஸ்ரீ விபீஷண ஆழ்வான் தலையிலே அபிஷேகம் பண்ணப் பெற்றோம் -என்றும் உகந்த-செங்கண் மால் – ஆஸ்ரித விரோதிகளைப் போக்கி அவர்களுக்கு உகப்பாகப் பெற்றோம் -என்று வ்யாமோஹமும் வாத்சல்யமும் திருக் கண்ணிலே தோற்றின படி-

வெந்நரகஞ் சேராவகையே சிலை குனித்தான்“ என்ன விதற்கு ஸாமாந்யமாய்ப் பலரும் பொருள் சொல்லக்கூடும் – கரனை நரகத்துக்குப் போக வொட்டாமல் வீர ஸ்வரக்கத்துக்குப் போகச் செய்தார் பெருமாள் – என்று. இப்பொருளை மறந்து விடுங்கள். இங்ஙனல்ல பொருள்.-களைந்த வில்லுங் கையுமாய் நின்ற பெருமானை கண்ட கரன் “நாம் மேலேபோய் வேறொருநரகயாதனை அநுபவிக்கவேண்டா, எல்லா நரக வேதனையும் நமக்கு இங்கே அநுபவித்தாயிற்று‘ என்று பட்டர் அருளிச்செய்யுபொருள்.-நஞ்சியர் பட்டரை ஆச்சரியப்பதற்று முன்னே மேல் நாட்டில் வாழுங்காலத்து பட்டருடைய சிஷ்யரொருவரை ஸந்தித்து வார்த்தையாடும்போது ‘எங்களுடைய திவ்ய ப்ரபந்தத்திலே அவட்கு மூத்தோனை வெந்நரகஞ் சேராவகையே சிலை குனித்தான் என்றிருக்கிறது, இதற்கு ஸாமந்யமாக நெஞ்சிற்பட்ட பொருளைச் சொல்லிவிட்டு, ‘உங்களுடைய பட்டர் எங்ஙனே சொல்லுவர்? என்று கேட்க, இங்ஙனே சொல்லுவர் என்று அவர் கூற, இப்பொருள் கூறவல்லபட்டரை நாம் ஸேபிக்கவேணுமென்று அவருக்குக் காதல் கிளர்ந்த்தாகப் பெரியோர் கூறுவர். பட்டருடைய அருளிச் செய்லாக நஞ்சீயர் கேட்டு விஷ்மயப்பட்ட அர்த்த விசேஷணங்கள் பலவற்றுள் இதுவுமென்றென்க.-சிலை குனித்தா னென்றது – கொன்ற னென்றபடி. மங்கல வழக்கு –பிராட்டிக்காக இராவணனைக் கொன்றொழித்தபடியேக் கூறுகின்றான் செந்துவர்வா யென்று தொடங்கி.

போரார் நெடு வேலோன் பொன் பெயரோன் ஆகத்தை
கூரார்ந்த வள்ளுகிரால் கீண்டு குடல் மாலை
சீரார் திரு மார்வின் மேற்கட்டிசெங்குருதி
சோராக் கிடந்தானைக் குங்குமத் தோள் கொட்டி
ஆரா எழுந்தான் அரி யுருவாய்

பேர் ஆர் நெடுவேலோன் பொன் பெயரோன் ஆகத்தை–(எப்போதும) யுத்ததிலே பொருந்தி யிருக்கிற நீண்ட வேலாயுதத்தை யுடையனான ஹிரண்யனுடைய உடலை
அரி உரு ஆய் –நரஸிம்ஹ ரூபியாகி
கூர் ஆர்ந்த வள் உகிரால் கீண்டு –கூர்மை மிக்கு நெருங்கின திரு நகங்களாலே பிளந்து
குடல்–அவ்வசுரனுடைய குடலை (பிடுங்கி யெடுத்து)
சீர் ஆர் திரு மார்பின் மேல் மாலை கட்டி–அழகிய பிராட்டிக்கு இருப்பிடமான மார்பிலே வெற்றிலையாக அணிந்து கொண்டு
செம் குருதி சோரா கிடந்தானை–சிவந்த ரத்த வெள்ளம் பெருகிக் கிடந்த அவ் வசுரனை
குங்குமம் தோள் கொட்டி–குங்குமச் சேற்றினாலே அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ள தனது திருத் தோளின் மேல் அறைந்துகொண்டு
ஆரா எழுந்தான்–ஆரவாரஞ் செய்துகொண்டு எழுந்தவன்

போரார் நெடு வேலோன் இத்யாதி
பிராட்டிக்காக அம்பு ஏற்றபடி சொல்லிற்று கீழ் –-அப்படி க்ரமம் செய்ய ஒண்ணாத படி ஆஸ்ரிதர் உடைய பிரதிஜ்ஞா சம காலத்திலே தோற்ற வேண்டி – அதுக்கு உதவத் தோற்றின இரண்டு வடிவை ஒன்றாகத் தைத்துக் கொண்டு புறப்பட்டு-அவன் விரோதியைப் போக்கின படி சொல்லுகிறது மேல் –-போரார் –
எதிரிகள் சரீரங்களிலே வ்யாபரித்துத் திரியும் அத்தனை போக்கி-ஓர் இடத்திலே இருக்க அவசரம் இல்லை –-நிணமும் சதையும் குடலும் சூழ்ந்து கழுகும் பருந்தும் பேயும் சேவிக்கத் திரியும் அத்தனை போலே காணும்-நெடு வேல் ––அவஷ்டப்ய மஹத் தனு -என்னுமா போலே இவனால் அடக்கி யாள ஒண்ணாதாய் இருந்த படி –-வேலோன் –-பட்டுக் கிடக்கும் போதும் பிடித்த வேல் விடாதே இதுவே தனக்கு நிரூபகமாய் இருக்கும் -என்கை –

பொன் பெயரோன்
ஹிரண்யன் என்று இறே பெயர்(பொன் பெயரோன் –இது லக்ஷித லக்ஷணை, ஹிரண்யம் என்ற வடசொல் பொன் எனப் பொருள்படும்.)

ஆகத்தை
திரு வுகிருக்கு இரை போரும்படி-காட்டில் பன்றிகளை ஊட்டி வளர்போபாரைப் போலே-ப்ரஹ்மாதிகள் வரங்களாலே பூண் கட்டின மார்வு இறே –

கூரார்ந்த வள்ளுகிரால் –
கூர்மை மிக்குச் செறிந்த உகிர் –-பிராட்டிமரோடே பரிமாறும் போது அவர்களும் கூசும்படியான சௌகுமார்யத்தையும் சத்ருக்களோடே பரிமாறும் போது அவர்களை அழியச் செய்ய வேண்டும் திண்மையை யுடையனாய் இருக்குமா போலே இவற்றுக்கும் இரண்டு புடை உண்டு போலே காணும்

கீண்டு –
நரசிம்ஹத்தின் தோற்றரவிலே சீற்றத்தைக் கண்டு பையல் உடம்பு வெதும்பி பொசுக்கின பன்றி போலே பதம் செய்ய அநாயாசேன கிழித்த படி –

குடல் மாலை சீரார் திரு மார்வின் மேற்கட்டி –
சீற்றத்தின் மிகுதியாலே குடலைப் பறித்துத் திரு மார்பிலே கட்டிக் கொண்டான் ஆயிற்று
அதாவது -விஜய ஸ்ரீ விளங்குகிற திரு மார்விலே அதுக்கு மாலை இட்ட படி –-பிராட்டி இருக்கிற திரு மார்விலே காணும் காட்டிற்று அநாஸ்ரித விஷயத்தில் இத்தனை சீற்றம் இவனுக்கு இல்லை யாகில் அவள் அணையாள் இறே –

செங்குருதி சோராக் கிடந்தானைக் குங்குமத் தோள் கொட்டி-
ரக்த வெள்ளம் கொழிக்கும் படி கிழித்து அவனைப் பிராட்டிமாரோடே கலக்கைக்கு அலங்கரித்த திருத் தோளின் மேலே சீற்றத்தின் மிகுதியாலே எடுத்து அறைந்து கொண்டான் ஆயிற்று

செங்குருதி சோராக் கிடந்தானை –கூரார்ந்த வள்ளுகிரால் கீண்டு குடல்மாலை சீரார் திரு மார்வின் மேல்கட்டி –குங்குமத் தோள் கொட்டி ஆரா வெழுந்தான் – என்று அந்வயம் –

ஆர்ப்பதும் செய்தான் -கிளருவதும் செய்தான் –-ஆரா எழுந்தான் அரி யுருவாய் –
அவாக்ய அநாதர-என்று எதிர்த் தலை இல்லாமையாலே வார்த்தை சொல்லான் என்று
பிரசித்தனாய் இருக்கிறவன் ஆஸ்ரித விரோதியைப் போக்கப் பெற்றோம் -என்னும் ஹர்ஷத்தாலே ஆர்த்துக் கொண்டான் –

அன்றியும்
பேர் வாமனாகிய காலத்து மூவடி மண்
தாராய் எனக்கு என்று வேண்டிச் சலத்தினால்
நீர் ஏற்று உலகு எல்லாம் நின்று அளந்தான் மாவலியை-

ஆராத போரில் அசுரர்களும் தானுமாய்
காரார் வரை நட்டு நாகம் கயிறாக
பேராமல் தாங்கிக் கடைந்தான் திருத் துழாய்
தாரார்ந்த மார்வன்

அன்றியும் -இத்யாதி –
இப்படி அழியச் செய்ய வேண்டும் பராதி கூல்யமே அன்றியே –-ஆனுகூல்ய லவம் உடையவனாய் இருக்கும் இறே மஹா பலி-அதாவது -ஔதார்ய குணம் எனபது ஓன்று உடையவன் ஆகையால் அவனைச் சடக்கென அழியச் செய்ய ஒண்ணாமை யாலும்-தேவர்களுக்காக அவனை அழியச் செய்ய வேண்டுகையாலும் –-அவன் கொடுக்க உகப்பன் -என்னுமத்தை நினைத்துத் தன்னை இரபபாளன் ஆக்கி அவன் பக்கலிலே சென்று நீர் ஏற்று பூமியை வாங்கி இந்த்ரனுக்குக் கொடுத்தபடி சொல்லுகிறது அன்றியும் பேர் வாமனாகிய காலத்து –நாட்டில் வாமனர்கள் எல்லாம் வளர்ந்து அருளின இடம் என்னலாம் படி-சிறுத்து இருக்கும் என்னுதல் –-வடிவே யன்றியே பெரும் வாமனனாகிய காலம் –

மூவடி மண் தாராய் –
மஹா பலி எனக்கு மூவடி மண் தர வேணும் -என்றான்-அவனும் -தருகிறோம் -என்றான் –அங்ஙகனாக ஒண்ணாது தாராய் -என்றான் –வளைப்பாரைப் போலே

எனக்கு என்று
ஒன்றையும் எனக்கு எண்ணாதவன் காணும் -எனக்கு -என்றான் –பரார்த்தம் ஆகையாலே
வேண்டிச் சலத்தினால் நீர் ஏற்று உலகுஎல்லாம் நின்றளந்தான் மாவலியை – வேண்டிக் கையிலே நீர் விழுந்தவாறே சிறுகாலைக் காட்டிப் பெரிய காலாலே லோகம் அடைய அளந்து கொண்டான் –

மாவலியை மூவடி மண் தாராய் எனக்கென்று
வேண்டிச் சலத்தினால் நீர் ஏற்று உலகு எல்லாம் நின்று அளந்தான் -என்று அந்வயம்

பேர் வாமனன் ஆகிய காலத்து -வெண்டளை பிறழும் –வாமனாகிய -என்பதே சரியான பாடம் –
சீரால் பிறந்து சிறப்பால் வளராது பேர் வாமனாகாக் கால் பேராளா-பெரிய திருவந்தாதி பாசுரம்-போலே-பேர் வாமன் -வாமனர்களுக்குள் பெருமை பெற்றவன் -மிகச் சிறிய வாமனன் என்றதாயிற்று
சலத்தினால் -கிரித்திரிமத்தினால்-கபடத்தால் என்றபடி

ஆராத போரில் இத்யாதி –
தேவர்களும் அசுரர்க்களுமாய்க் கடலைக் கடையப் புக்கு மாட்டாதே –-தான் கடலைக் கடிந்தபடி சொல்லுகிறது –-ஆராத போரில்-இவர்களுக்கு ஆராதே இருக்கும் -என்னுதல்-தனக்கு யாராதே இருக்கும் என்னுதல் –-அசுரர்களும் தானுமாய்-தேவர்களும் அசுரர்க்களுமாய் என்ன வேண்டி இருக்க
எதிர்த் தலையான அசுரர்களைச் சொல்லி-பின்னைத் தன்னைச் சொல்லுவான் என்னில் –
ஆனுகூல்ய இலவம் உடையார் -தான் -என்னும் சொல்லுக்கு உள்ளே அடங்குகையாலே தன்னைச் சொல்லிற்று —

காரார் வரை நட்டு –
மந்த்ரத்தில் படிந்த மேகம் அலசாதபடி கொடு வந்து நாட்டின நொய்ப்பம் இருந்தபடி –-நாகம் கயிறாக –
சேதனன் இறே – மலையிலே சுற்றிக் கடையா நின்றால் தனக்கு அது வ்யசநமாய் இராதே – இவன் கர ஸ்பர்சத்தால் வந்த சுகத்துக்கு அந்த வ்யாபாரத்தாலே போக்கு விட்டிலன் ஆகில்-அவனால் இது உண்டு அறுக்க ஒண்ணாத படி இருக்கும் இறே –-பேராமல் தாங்கிக் கடைந்தான் –-கீழே உடையாமே மேல் கொந்தளியாமே பக்கத்தில் சாயாமே கடைந்தபடி –-திருத் துழாய் தாரார்ந்த மார்வன் – கடலைக் கடைகிற போது தோளும் தோள் மாலையுமாய் நின்று கடைந்த படி –

கடல் கடைந்த போது தோளும் தோள் மாலையாக இருக்கும் இருப்பில் ஆழங்கால் பட்டு -தேவர்கள் -திவ்ய அலங்காரத்தில் கண் வைக்காமல் – கவிழ்ந்து உப்புச் சாறு வருவது எப்போதோ என்று கவிழ்ந்து பார்த்து இருந்தார்கள் –

தடமால் வரை போலும்
போரானை பொய்கை வாய் கோட்பாட்டு நின்று
நீரார் மலர்க் கமலம் கொண்டு ஓர் நெடும் கையால்
நாராயணா ஒ மணி வண்ணா நாகணையாய்
வாராய் என் ஆர் இடரை நீக்காய் என வெகுண்டு
தீராத சீற்றத்தாலே சென்று இரண்டு கூறாக
ஈராஅதனை இடர் கடிந்தான் எம்பெருமான்–

பேர் ஆயிரம் உடையான் பேய்ப்பெண்டிர் நும் மகளை
தீரா நோய் செய்தான் என வுரைத்தாள்-

தடம் மால் வரை போலும் போர் ஆணை–மிகப் பெரிய மலை போன்ற மத்த கஜமானது
பொய்கை வாய் கோள்பட்டு நின்று அலறி–நீர் நிலத்திலே முதலையின் வாயிலகப்பட்டு நின்று வருந்தி
ஓர் நெடுகையால் நீர் ஆர் கமலம் மலர் கொண்டு–நீண்ட ஒரு துதிக்கையினால் அப்போதலர்ந்த தாமரைப் பூக்களை எடுத்துக் கொண்டு
ஓ நாராயணனே! நீல மணி வண்ணனே! சேஷ ஸயனனே! வந்தருள வேணும, எனது பெருந் துக்கத்தைப் போக்கி யருள வேணும், என்று கூவ, (அக் கூக்குரலைக் கேட்டு)
வெகுண்டு-(கஜேந்திர விரோதியின் மேல்) கோபித்து
தீராத சீற்றத்தால் சென்று–அடங்காத அக் கோபத்தாடே (பொய்கைக் கரைக்கு) எழுந்தருளி
இரண்டு கூறு ஆக ஈரா–(முதலயை) இரு துண்டமாகப் பிளந்து
அதனை இடர் கடிந்தான் எம்பெருமான்–அந்தக் கஜேந்திரனுடைய துன்பத்தைப் போக்கடித்த எம்பெருமான்
பேர் ஆயிரம் உடையான்–(இப்படிப்பட்ட அளவற்ற காரியங்களுக்கு வாசகமான) ஸஹஸ்ர நாமங்களை யுடையவன், (அவ்வெம்பெருமான் தான்)
பேய் பெண்டீர்றும்மகளை தீரா நோய் செய்தான் என உரைத்தான்–அறிவு கெட்ட பெண்டுகளே! உங்கள் மகளுக்கு (இப்படிப்பட்ட) தீராத நோயை உண்டு பண்ணினான் காண்மின் என்று சொல்லி முடித்தாள் (கட்டுவிச்சி)

தடமால் வரை -இத்யாதி-
பிரயோஜநாந்த பரர் கார்யம் செய்த படி சொல்லிற்று கீழ் –-அநந்ய பிரயோஜனான ஸ்ரீ கஜேந்திர ஆழ்வான் முதலையின் கையிலே அகப்பட அவன் அகப்பட்ட மடுவின் கரையிலே அரை குலையத் தலை குலைய வந்து விழுந்து-அவன் விரோதியைப் போக்கி அவன் அபிமதம் செய்து கொடுத்தபடி சொல்லுகிறது மேல் –-தடமால் வரை போலும்–தடம் -என்றும் மால் என்றும் சொல்லுகையாலே
பருத்து உயர்ந்த மலை போல் இருக்கிறவன்-இப்பெருமை சொல்லுகிறது இங்கு என் என்னில்
பெரியது நோவு பட்டால் ஆற்ற மாட்டாது என்கைக்காக –

போரானை –
யுத்த உன்முகனாய் திரிகிறான் அன்று இறே-செருக்காலே மலைகளோடு பொருது திரிகிறபடி –

பொய்கை வாய் –
வெளி நிலம் ஆகில் எதிரிகளைத் துணிக்கும் இறே – தன்னிலம் அல்லாத நீர் நிலத்திலே –

கோட்பாட்டு –
சத்ருவான முதலையின் கையிலே அகப்பட்டு

நின்று
அவன் நீருக்கு இழுக்க-இவன் கரைக்கு இழுக்க-சில நாள் எல்லாம் சென்று முதலையின் வ்யாபாரமேயாய்-தன் வியாபாரம் அற்று நின்றபடி –

நீரார் மலர்க் கமலம் கொண்டு ஓர் நெடும் கையால் –
செவ்வி மாறாத தாமரைப் பூவைப் பிடித்த கையத்தனையும் ஒழிய நீரிலே அழுந்தினவன் ஆயிற்று

நாராயணா ஒ
சர்வ ஸ்வாமி யானவனே -என்றபடி

மணி வண்ணா –
விடாய்த்தார்க்குத் தண்ணீர் வார்க்குமவன் அன்றோ நீ -என்கை

நாகணையாய் –
உன்னுடம்பை ஆசைப்பட்டாருக்குக் கொடுக்குமவன் அல்லையோ நீ -என்றான்

வாராய்
என்னுடைய ஆர்த்தி தீரும்படி அழகிய வடிவைப் பாரித்துக் கொண்டு இங்கனே எழுந்து அருள வேணும் –

என் ஆர் இடரை நீக்காய்
இப்போது இவன் ஆர் இடர் -என்கிறது –-துக்க நிவ்ருத்தியை பண்ணாய் -என்கிறான் அல்லன் –
இப்பூ செவ்வி மாறும் காட்டில் திருவடிகளிலே இடுவித்துக் கொள்ள -என்றபடி –

என
என்று இப் பாசுரத்தாலே இவன் சொல்ல

என வெகுண்டு
சர்வேஸ்வரன் இவ்வார்த்தை செவிப்பட்டவாறே கோபித்து அருளினான் –

தீராத சீற்றத்தாலே
முதலையின் கையிலே அகப்படக் கொடுத்து அகப்பட்டவன் நோவு பட்டத்துக்குப் பின்பு அவனை ரஷித்து என் செய்தோம் ஆனோம் –என்று இன்னும் தீராதே கிடக்கிறது இ றே -சீற்றத்தால் சென்று –
வகானத்தின் மேல் அன்று போலே காணும் சென்றது –-கோபத்தின் மேலே காணும்-கோபம் வழி காட்டச் சென்றான் இத்தனை –-தான் அறிந்து சென்றான் அன்று காணும் –

இரண்டு கூறாக ஈரா –
ஆனைக்கும் நோவு வாராமல்-முதலையை இரு பிளவாம்படி திரு ஆழியாலே பிளந்து அருளின படி –

அதனை இடர் கடிந்தான் –
அப்படி நோவு பட்டு இருக்கிற ஸ்ரீ கஜேந்திர ஆழ்வானை-அம்முதலை பிடித்த ஸ்ரீ பாதத்தை தன் திருக் கைகளாலே ஒத்துவது –-திருப் பவளத்தாலே ஊதுவது – திருப் பரிவட்டத் தலையாலே ஒத்துவது -ஆனான் –

எம்பெருமான் –
ஸ்ரீ கஜேந்திர ஆழ்வானுக்கு அன்றிக்கே-இவள் தான் பெற்றாளாம் படி தோற்ற-இக்கட்டுவிச்சி -என் நாயகனே -என்கிறாள் –

பேர் ஆயிரம் உடையான் –
இப்படி ஆஸ்ரித ரஷணத்துக்குகாகச் செய்த அபதானங்களுக்கு வாசகமான திரு நாமங்கள் எண்ணிறந்தவற்றை உடையவன் – ஆஸ்ரிதர் இவ்விஷயத்தில் இழிகைக்கு பல துறை யுண்டால் போலே அவர்கள் அனுசந்திக்கைக்கும் பல திரு நாமங்களை உடையவன் –

பேய்ப் பெண்டிர் –
சர்வேஸ்வரன் அடியாக வந்தது இந்நோய் -என்றாலும் தேவதாந்திர ஸ்பர்சம் உண்டு -என்று
அதிசங்கை பண்ணுகிற அறிவு கேடிகள் இறே நீங்கள் –

நும் மகளை –
உங்கள் வயிற்றிலே பிறந்தவனை உங்கள் வயிற்றில் பிறந்தவள் பர தேவதைக்கு நோவு படும் இத்தனை யல்லது அவர தேவதைகளுக்கு நோவு படுமோ –

தீரா நோய் செய்தான் என வுரைத்தாள்-
இந் நோய் தீரும்படி என் என்று விசாரிக்கிறவர்களுக்கு இறே தீரா நோய் செய்தான் -என்கிறது –-இவளுக்கு சர்வேஸ்வரன் அடியாக வந்த நோயாகிறது தீரில் செய்வது என் -என்று அவர்கள் பயப்படுகிறார்களாக கருதி –தீரா நோய் -என்கிறாள் காணும் –-இப்போது தீரா நோய் -என்கிறது பக்தியை இறே –-யாவதாத்மா பாவியான நோய் இறே ப்ராப்தி தசையிலும் அனுவர்த்திக்கும் இறே-

என வுரைத்தாள் –
தென்றலும் சிறு துளியும் பட்டால் போலே இருக்கிறது காணும் தனக்கு இனிதான படி-உரைத்தாள்-
என்றும் இந் நோய் கொண்டால் ஆகாதோ இவள் புகுந்து இப்படி பரிஹாரம் சொல்லப் பெறில்

“நாராயணா ஓ-வாராய்“, -பெரியாழ்வார் திருமொழியில் “பதக முதலைவாய்ப்பட்ட களிறு, கதறிக் கைகூப்பி என் கண்ணா கண்ணா வென்ன“ என்ற விடத்து வியாக்கியான மருளிச் செய்கின்ற மணவாளமாமுனிகள் – “நாராயணா ஓ மணிவண்ணா நாகணையாய் வாராய்“ என்று கூப்பிட்டானாக அருளிச் செய்தார் திருமங்கையாழ்வார்,-இவர் ‘என் கண்ணா கண்ணா‘ என்று கூப்பிட்டானாக அருளிச்செய்தார்,-‘மூலமே‘ என்று கூப்பிட்டானாகப் பௌராணிகர் சொன்னார்கள், இவை, தன்னில் சேரும்படி என்னென்னில்,-மூலம் என்கிறவிடத்தில் அஸாதாரண விக்ரஹ விசிஷ்டனான ஆகாரத்தை நினைத்துக் கூப்பிட்டானாகையாலே அதுக்குப் பர்யாய சப்தங்களை யிட்டு ஆழ்வார்களருளிச் செய்தார்களாகையால் எல்லாம் தன்னில் சேரக் குறையில்லை“ என்றருளிச் செய்துள்ள ஸ்ரீஸூக்திகள் இங்கே அநுஸந்திக்கத்தகும்.

ஆரிடரை நீக்காய் –முதலைவாயிலகப்பட்டுப் படுகிற துக்கத்தை நீக்க வேண்டுகின்றானல்லன் கஜேந்திராழ்வான். கையில் பறித்து வைத்துக்கொண்டிருக்கிற செந்தாமரைப்பூ செவ்வியழிவதற்கு முன்னே எம்பெருமானது திருவடிகளில் சாத்தப் பெறவேணுமென்பதே அவனது அபிநிவேசமாதலால் அவ்வபிநிவேசம் நிறைவேறப்பெறாமையால் வந்த துக்கத்தை நீக்கச் சொல்லுகிறவித்தனை.-இந்தவுடம்பைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள நான் கரையவில்லை, கையிலுள்ள தாமரைப்பூவைத் திருவடிகளில் ஸமர்ப்பிக்க வேணுமே என்றே கரைகின்றே னென்றவாறு.

ஈரா –இறந்தகால வினையெச்சம், ஈர்ந்து என்றபடி. அதனை இடர் கடித்தான் – அந்த-ஸ்ரீகஜேந்திராழ்வான் கையிலிருந்த தாமரைப் பூக்களைத் திருவடிகளில் ஸமர்ப்பிக்கப் பெற்றுக்கொண்டா னென்றபடி.

இப்படி சில திவ்ய சேஷ்டிதங்களைச் சொல்லி, இப்படிப்பட்ட பல்லாயிரம் திவ்ய சேஷ்டிதங்களுக்கு வாசகமான ஆயிரம் திருநாமங்களை யுடைய பெருமான் உங்கள் மகளை நோவுபடுத்தினவன் காண்மின் என்று கட்டுவிச்சி கூறித் தலைக்கட்டினாளாயிற்று.-இந் நோய் தீருவதற்கு உபாயமென்னவென்று விசாரிக்கிறவர்களை நோக்கித் “தீரா நோய் செய்தான்“ என்று சொல்லுகிறபடி பாருங்கள். வேறுவிதமான நோயாகிலன்றோ அது தீரவேணுமென்று அவர்கள் சிந்திப்பர்கள், ஸர்வேச்வரனடியான நோயென்று தெரிந்தவாறே அவர்கள் இந்நோய் தீராமல் நித்யமாய்ச் செல்லவேணும்‘ என்று மநோரதிப்பர்களாதலால் அவர்களது கருத்துக்கு இணங்கத் தீரா நோய் என்றாளென்க.–தீராத நோயாவது பக்தி. இது ஆத்மாவுள்ளவரையில் தொடர்ந்து செல்லக்கடவது, ப்ராப்தி தசையிலும் அநுவர்த்திக்குமிறே

(கட்டுவிச்சியின் பேச்சு முற்றிற்று, இனி பரகாலநாயகியின் நிர்வேதம்)

சிக்கென மற்று
ஆரானும் அல்லாமை கேட்டு எங்கள் அம்மனையும்
போரார் வேல் கண்ணீர் அவனாகில் பூம் துழாய் தாராது ஒழியுமே மற்று
ஆரானும் அல்லனே என்று ஒழிந்தாள்-

கட்டுவிச்சி அப்படிச் சொன்னாள் ஆகில் உங்கள் தாய்மார் செய்தது என் என்னச் சொல்லுகிறாள் மேல் –
சிக்கென மற்று ஆரானும் அல்லாமை கேட்டு எங்கள் அம்மனையும்-இந்நோவு பேராயிரம் உடையான் அடியாக வந்தது -என்று சொன்னாள் கட்டுவிச்சி-என்னைப் பெற்ற தாயாரும் -தேவதாந்திர ஸ்பர்சம் இல்லை இறே -என்று பலகாலும் கேட்டு –-போரார் வேல் கண்ணீர் அவனாகில் பூம் துழாய் தாராது ஒழியுமே-பெண் பிள்ளைகள் பதறுகிற பதற்றத்தை கண்டு நோவுக்கு நிதானம் சர்வேஸ்வரன் ஆனபின்பு நீங்கள் இப்படி பதற வேணுமோ-புவனி எல்லாம் நீர் ஏற்று அளந்த நெடிய பிரான் அருளா விடுமே -என்னுமா போலே-அவனாகையும் நம்முடைய அபேஷிதம் செய்யான் என்கையும்-அக்னி நா சிஞ்சேத் -போலே அசங்கதம் அன்றோ –-ராமோ த்வீர் நாபி பாஷதே -இத்வத்-தன்னடிச்சி யல்லளே –
அபேஷிதம் ஆனவை தானாகச் செய்யாது ஒழிந்தாலும் காலைக் கட்டியாகிலும் செய்வித்துக் கொள்ள ப்ராப்தி இல்லையோ -என்று இப்படித் தோழிமார்க்குச் சொல்லி

மற்று ஆரானும் அல்லனே என்று-
தேவதாந்த்ரமான நாய் தீண்டிற்று இல்லை இறே -என்று தானே தெளிந்து நிர்ப்பரை யானாள் –
எம்பெருமானோடே சம்பந்தம் உடைய இவளுக்கு நான் கரைய வேணுமோ என்று-தளப்பம் அற்றாள்-என்று அவள் செய்தது என் -என்னில்-ஒழிந்தாள் –-ஒழிந்தாள்-

இங்ஙனே கட்டுவிச்சி சொல்லி முடித்தவுடனே என் தாயானவள் “அடி குறத்தி! இந்நோய் செய்த்து அந்தப் பர தேவதை தானே, வேறொரு தேவதாந்தரமு மன்றே, இது ஸந்யந்தானா?“ என்று பலதடவை கேட்டு அவனே தானென்பதை த்ருடமாகத் தெரிந்துகொண்டு “புவனியெல்லாம் நீரேற்றளந்த நெடிய பிரானருளாவிடுமே“ என்கிற விச்வாஸந்தோற்ற “இனி நாம் இவள் திறந்துக் கவலைப்படக் காரண மில்லை, இந்நோய் செய்தவன் அப்பெருமானேயா யிருக்கிற பக்ஷத்தில், தனது தாஸபூதையான இவளை ஒருகாலும் கைவிடமாட்டான்,“தன் மன்னு நீள்கழல் மேற்றண்டுழாய் நமக்கன்றி நல்கான்“ என்றபடி திருத்துழாய்ப் பிரசாதந் தந்து அருள் செய்தே தீருவன், மற்ற தேவதாந்தரமாகிலன்றோ நாம் அஞ்சவேண்டுவது, எம்பெருமானே யென்று நமக்கு ஸத்யமாகத் தெரிந்தபின்பு இனி என்ன கவலை“ என்று சொல்லிவிட்டு விசாரமற்றுப் போய்விட்டாள்.“போரார் வேற்கண்ணீர்“ என்றது –அசற் பெண்டுகளைப் பார்த்துத் தாய் பண்ணின ஸம்போதநம்.

எனது தாய் மாத்திரம் கவலையற்றுக் கையொழிந்தாளே யொழிய, நான் கவலை தீரப் பெற்றிலேன், என் துக்கம் தொலையப் பெற்றிலேன் என்கிறாள் பரகால நாயகி.

நான் அவனை
காரார் திருமேனி கண்டதுவே காரணமா
பேராபிதற்றா திரி தருவான் பின்னையும்
ஈராப் புகுதலும் இவ்வுடலைதண் வாடை
சோரா மறுக்கும் வகை யறியேன்சூழ் குழலார்
ஆரானும் ஏசுவர் என்னும் அதன் பழியை
வாராமல் காப்பதற்குவாளா விருந்து ஒழிந்தேன்

நான்–நானோ வென்றால்
அவனை கார் ஆர் திருமேனி காண்டதுவே காரணம் ஆ-அவனது கரிய திருமேனியை ஸேவித்தது முதலாக
பேரா பிதற்றா தரி தருவன்–உருமாறி வாய் வெருவிக் கொண்டு திரியா நின்றேன்,
பின்னையும்–அதற்குமேல்,
தண் வாடை–குளிர்ந்த காற்றானது
இ உடலை ஈரா புகுதலும்–(எனது) இவ் வுடம்பைப் பிளந்துகொண்டு உள்ளே புகுந்து
சோரா மறுக்கும்–தளர்த்தியை யுண்டாக்கித் துன்பப் படுத்துகின்றது
வகை அறியேன்–ஹிம்ஸிக்கும் ப்ரகாரங்களையும் பகுத்துச் சொல்ல அறிநின்றிலேன்,
சூழ் குழலார் ஆரானும்–நிறைந்த கூந்தலையுடைய பெண்கள் யாராகிலும்
ஏசுவர் என்னும் அதன் பழியை–அலர் தூற்ற, அத்தால் வரும் அபவாதத்தை வாராமல் காப்பதற்கு–தடுத்துக் கொள்வதற்காகவே
வாளா இருந்தொழிந்தேன் –(இது வரை) ஒன்றும் செய்யாமலிருந்து விட்டேன்-

நான்
என் பந்தாடலில் அவனைக் கையும் மடலுமாகக் காணக் கடவதாக உத்யோகித்துப் புறப்பட்டு
அவன் குடக் கூத்திலே தோற்ற -நான் –-அவனை-தன் வடிவு அழகைக் காட்டி என்னை அனன்யார்ஹை ஆக்கினவனை –

காரார் திருமேனி கண்டதுவே காரணமா –
அவனுடைய ஸ்ரமஹரமான திருமேனியைக் கண்டதுவே ஹேதுவாக-ரிஷிகளையும் ஆழ்வார்களையும் போலே யாயிற்று திருத் தாயாரும் இவளும் –-அவன் ஸ்வரூப ரூப குணா ஜ்ஞானம் ஆயிற்று ரிஷிகளுக்கு-திவ்ய விக்ரஹ த்திலும் விக்ரஹ குணத்திலும் ஆயிற்று ஆழ்வார்களுக்கு –-குண ஜ்ஞானத்தில் அகப்பட்டார்க்கு ஆற்றலாம் இறே –-வடிவு அழகிலே அகப்பட்டார்க்கு ஆற்ற ஒண்ணாது இறே-அப்படி குண ஜ்ஞானம் உடையவள் ஆயிற்று திருத் தாயார் —-ஆகையாலே தரித்து இருந்தாள் –
அவ் வடிவு அழகிலே அகப்பட்டார்களுக்கு பெற்று அல்லது தரிக்க ஒண்ணாது இறே –

பேரா-ஆண் பெண் ஆனபடி-பிதற்றா-பெண் ஆன தன்மையை தானும் இழந்த படி ––திரி தருவான் பின்னையும் -நசிக்க விறே கண்டது – அப்படிச் செய்யாதே யாதநா சரீரம் போலே பின்னையும் திரிந்தேன் –

ஈராப் புகுதலும்
புகுந்து ஈருகிறது இல்லை-ஈர்ந்து கொண்டு புகுரா நின்றது –

இவ்வுடலை –
பண்டே தொட்டார் மேலே தோஷமாம்படி விரஹ க்ருசமான உடலை என்னுதல் –-பிரிவுக்குச் சிளையாத உடம்பு என்னுதல் –

தண் வாடை
நஞ்சூட்டின ஆயுதம் போலே குளிர்த்தியை யுடைத்தான வாடை

சோரா மறுக்கும்
சோரவும் பண்ணா நின்றது-மறுக்கவும் பண்ணா நின்றது

வகை யறியேன் –
திரள சோரப் பண்ணா நின்றது என்று சொல்லும் இத்தனை ஒழிய செய்கிற வகைகள் பேச்சுக்கு நிலம் அல்ல –

சூழ் குழலார் –
வாடை உடம்பிலே பட்டாலும்
மயிர் முடியும் அழகும் கலையாதே இருக்குமவர்கள்

ஆரானும்
என் செயல் பொல்லாது என்று இருக்கக் கடவார் இல்லை –-எங்கேனும் சிலவர் -என்கை –-அவ்யுத் பன்னருமாய் அவிப தேச்யருமாய் இருப்பார் சிலர் என்கை

ஏசுவர் என்னும் அதன் பழியை
அவர்கள் அலர் தூற்ற -அத்தால் வரும் பழியை-இவள் ஆற்றாமைக்கு அவன் உதவின படி பொல்லாது -என்னுதல் –-அவன் பிரிந்தால் இவள் ஆறி இராதே இங்கனே படுகிறது என் என்னுதல் -செய்வார்கள் இறே –

வாராமல் காப்பதற்கு –
அவன் ஸ்வரூபத்துக்கும்\நம் ஸ்வரூபத்துக்கும் நிறக்கேடு வாராமைக்கு

வாளா விருந்து ஒழிந்தேன் –
குனியக் குறுணி பற்றுகிற காலத்திலே இரண்டு மருங்கும் மனிசர் காண மடலைக் கொண்டு புறப்படப் பெறாதே அருமந்த காலத்தைப் பாழே போக்கினேன்-

ஸகல தாபங்களையும் தணிக்குமதான அவனுடைய திவ்ய திருமேனியை அன்றொருநாள் நான் காணப் பெற்றது முதலாக, நிலை குலைந்து வாய் வந்தபடி கண்டவா பிதற்றிக் கொண்டு திரிபவளாயினேன்.-கள் குடித்த குரங்குக்குத் தேள்கடியும் நேர்ந்தாற்போலே குளிர்ந்த வாடைக் காற்றும் பாவியேனுடலை அறுத்துக் கொண்டே உள்ளே புகுந்து துன்பப் படுத்தா நின்றது, சித்ரவதை பண்ணா நின்றது, அது செய்கிற வகைகள் லாசா மகோசரம்.-அன்றைக்கே நான் மடலூரப் புறப்பட்டிருக்கவேண்டும், ஸஜாதீயைகளான ஸ்த்ரீகள் யாராவது நிறக் கேடான வார்த்தைகளைச் சொல்லி நம்மை ஏசுவார்களே என்று லோகாபவாதத்துக்கு அஞ்சி இதுவரையில் மடலூராதே வீணே காலங் கழித்தேன்.

பரகாலநாயகி தனது நெஞ்சைத் தூதுவிட்டுப் பட்ட பரிபவத்தைப் பேசுகின்றாள். –

வாராய் மட நெஞ்சே வந்து மணி வண்ணன்
சீரார் திருத் துழாய் மாலை நமக்கு அருளி
தாரான் -தரும் -என்று இரண்டத்தில் ஒன்ற்றதனை
ஆரானும் ஒன்னாதார் கேளாமே சொன்னக்கால்
ஆராயுமேலும் பணி கேட்டுஅது அன்று எனிலும்
போராது ஒழியாதே போந்திடு நீ என்றேற்கு
காரார் கடல் வண்ணன் பின் போன நெஞ்சமும்
வாராதே என்னை மறந்தது வல்வினையேன்
ஊரார் உகப்பதே யாயினேன்-

மட நெஞ்சே–-“அறிவு கெட்டுக் கிடக்கிற மனமே“!
வாராய்–(தூது போக) எழுந்திரு
வந்து–அவ்வெம்பெருமான் பக்கலிலே சென்று
மணிவண்ணன்–நீலமணிபோன்ற வடிவையுடையனான அவ்வெம்பெருமான்
நமக்கு அருளி–நம்மேல் க்ருபைபண்ணி
சீர் ஆர் திரு துழாய் மாலை–சிறந்த திருத்துழாய் மாலையை
தரும் தாரான் என்ற இரண்டத்தில் ஒன்றதனை–தருவன் தரமாட்டான் என்ற இரண்டு வார்த்தைகளில் ஏதாவதொரு வார்த்தையை (அவன் சொல்லும்படி நான் சொல்லும்படி நான் சொல்லி யனுப்புகிற சொல்லை)
ஒன்னாதார் ஆரானும் கேளாமே சொன்னக்கால்–அவனை யுகவாதவர்கள் அவரும் கேளாதபடி நீ சொன்னாயாகில்,
பணி கேட்டு–அவ்வார்த்தையைக் கேட்டு
ஆராயும் ஏலும்–(அன்புடன்) விசாரித்தானாகிலும் சரி.
அது அன்று எனிலும் –அந்த ஸங்கதியே நமக்குத் தெரியாதென்று திரஸ்கரித்தாலும் சரி,
நீ போராது ஒழியாதே போந்திடு –நீ இங்கேவாராது அங்கேயே தங்கிவிடாமல உடனே வந்து சேர்ந்துவிடு“
என்றேற்கு–என்று சொன்ன வண்ணன் பக்கலிலே சென்ற
நெஞ்சமும் –எனது மனந்தானும்
வாராதே–திரும்பி வருதலின்றியே
என்னை மறந்தது தான்–என்னை மறந்து அங்கேயே தங்கி விட்டது ஐயோ!
ஊரார் உகப்பதே ஆயினேன் –ஊரார் ஸந்தோஷிக்கும்படி யாகவே நிலை குலைந்தேன்-

வாராய்
எழுந்திராய்-மட நெஞ்சே
இப்போது பவ்யமான நெஞ்சே -என்கிறது அன்று-அறிவு மாண்டு கிடக்கிற நெஞ்சே -என்றபடி –
அவனை நோக்கி எல்லாம் உண்டாயிற்றே -எழுந்திராய்-வந்து-சென்று என்றபடி வரவு செலவைக் காட்டும் இறே –அவன் பக்கலிலே சென்று-மணி வண்ணன் –-தன்னைப் பிரிந்தார் மடல் எடுக்கும்படி பண்ண வல்ல வடிவு படைத்தவனே

சீரார் திருத் துழாய் மாலை நமக்கு அருளி –
அநந்ய பிரயோஜனர் இட்ட மாலை –-மிக்க சீர்த் தொண்டர் –-பிரயோஜனாந்த பரர் இட்டதாகில் அவர்கள் நெஞ்சில் அபி சந்தியால் சுருள் சுறுள் நாறும் என்கை –-நமக்கு அருளி –-பிரணயித்வம் போயிற்றே நம் ஆற்றாமைக்கு உதவாத போதே-இனி கிருபை பண்ணில் உண்டு இத்தனை இறே –

தாரான் -தரும் -என்று இரண்டத்தில் ஒன்ற்றதனை –
தரிலுமாம் -தாராது ஒழியிலுமாம் –-இரண்டில் ஓன்று அமையும் நமக்கு –-அதாவது-தந்தான் ஆகில் அத்தாலே தரிக்கிறோம்-இல்லையாகில் முடிந்து பிழைக்கிறோம்

ஆரானும் ஒண்ணாதார் கேளாமே சொன்னக்கால் –
அவன் குணத்தை அழிக்க இருப்பாரும் உண்டு-அவர்கள் கேளாமே செவியிலே அவனுக்குச் சொல்லு –
அவனை அழித்து இவள் மடல் மடல் எடுத்துப் புக்க படி –அவனை யுகவாதார் கேளாமே -என்கிறாள் இறே –

ஆராயுமேலும் பணி கேட்டு
உன்னைக் கண்ட போதே -அவள் என் பட்டாள்-அவள் உள்ளே-அவ்வாஸ்ரயம் இன்னும் நமக்குக் கிடைக்குமோ -என்று திரு வுள்ளம் ஆனானே யாகிலும்-அது அன்று எனிலும் – அங்கன் அன்றியே துஷ்யந்தனைப் போலே -நாம் அங்கனைக்கு ஒப்பாள் ஒருத்தியை அறியோமே -என்றான் ஆகிலும்-போராது ஒழியாதே- அறிந்திலேன் என்றான் என்றால்-அவன் திரு வுள்ளத்துக்கு ஏற அறிவித்து மறு மாற்றம் கொண்டு போர  வேணும் என்று நில்லாதே போந்திடு நீ -என் ஆற்றாமை கண்டும் மற்றவனைப் போல் அன்றியே நீ போந்திடு –-போராது ஒழியாதே போந்திடு நீ என்றேற்கு
நான் தானே கிடீர் இந்நெஞ்சு தன்னை அங்கே தங்கப் பண்ணினேன் –-அதாவது என் என்னில் –
பெருங்குடி புதுக்குடி மகனை -பழைய பையலைப் போலே வரம்பிலும் வாய்க்காலிலும் சூடு பொகடாதே கொள் – என்னுமதுவே யடியாக அவ்விடங்கள் ஆகாதே களவுக்கு ஸ்தானம் என்று செய்யா நிற்கும் –
போராது ஒழியாதே போந்திடு நீ -என்றேன் நான் -அவ் விஷயத்தைக் கண்டால் போராது ஒழிய வாகாதே அடுப்பது என்று அது அங்கே நின்றது –

காரார் கடல் வண்ணன் –பின் போன நெஞ்சமும் வாராதே –என்னை மறந்தது –என் ஆற்றாமை கண்டு கண்ணும் கண்ணநீருமாய்ப் போன நெஞ்சு-அவனைக் கண்டவாறே அவன் வடிவு அழகிலே துவக்குண்டு என்னை மறந்தது-கடல் வண்ணன் பின் போன நெஞ்சமும் வாராதே என்னை மறந்தது
ராமம் மே அனுகதா த்ருஷ்டி -இத்யாதி வத்-வல்வினையேன் –-என் நெஞ்சம் எனக்கு உதவாதபடியான
மகா பாபத்தைப் பண்ணினேன் –-ஊரார் உகப்பதே யாயினேன் –தங்கள் அபிமத சித்தி சாதன அனுஷ்டானத்தாலே என்று இருக்குமவர்களைப் போலே என் அபிமதத்துக்கும் நான் உத்சாஹிக்கும் படி யானேன் –-ஊரார் வார்த்தை –அவனாலே பேறு என்று இருந்த இவள் கண்டாயே உண்டபடி
இவளைப் போலே உண்ணும் அத்தனை அவன் கை பார்த்து இருந்தவர்கள் -என்பார்களே -அவர்கள் –

“அறிவு மாண்டுகிடக்கிற நெஞ்சே! எழுந்திரு, தன்னைப் பிரிந்தார் மடலெடுக்க வேண்டும்படியான வடிவு படைத்த அவன் பக்கல் சென்று “திருத்துழாய் ப்ரஸாதம் நமக்குக் கொடுக்க முடியுமா? முடியாதா? இரண்டத்தொன்று சொல்லிவிடு“ என்று ஏகாந்தமாகக்கேள்,-அதற்கு அப்பெருமான் ஆதரவு தோற்ற விசாரித்து நல்ல மறுமாற்றம் சொன்னாலும் சரி, ‘அவளாரோ எனக்குத் தெரியாது“ என்று அநாதரமாகச் சொல்லிவிட்டாலும் சரி, ஏதோவொரு கருத்தைத் தெரிந்துகொண்டு அங்கு விளம்பித்து நிற்காதே கடுக என்பால் மீண்டுவர“ என்று சொல்லி எனது நெஞ்சை அவனிடத்துப் போகவிட்டேன்,-சர்க்கரைப் பந்தலில் தேன்மழை பொழிந்த்தென்று மகிழ்ந்து அந்தப் படுபாவி நெஞ்சு சடக்கெனப் புறப்பட்டுப் போயிற்று.-அதுதான் கடல்வண்ணன் பின்னே போயிற்றாகையாலே ‘கடல் புக்கது திரும்பாது‘ என்றபடி-என்னை மறந்து அங்கேதானே படுகாடு கிடகின்றது! என வருந்துகின்றாள் என் நெஞ்சமே எனக்குத் துணையாகப் பெறாத யான் வேறு யாரை வெறுப்பேனென்றதாம்.-நெஞ்சை லௌகிக பதார்த்தங்களிற் செலுத்தி ஒருவாறு போதுபோக்க வொண்ணாதபடி அவ்வெம்பெருமான்றனே இடைவிடாது சிந்தாவிஷய மாகிறனென்று இதனாற் குறிப்பிட்டபடி ஒரு கவியின் சமத்காரத்தை இங்கே நினைக்க.

பிள்ளைப்பெருமாளையங்கார் திருவரங்கக் கலம்பகத்தில் “நீரிருக்க மடமங்கைமீர்! கிளிகள் தாமிருக்க மதுகரமெலாம் நிறைந்திருக்க மடவன்ன முன்ன நிரையாயிருக்க வுரையாமல்யான், ஆரிருக்கிலு மென்னெஞ்ச மல்லதொரு வஞ்சமற்ற துணையில்லையென் றாதரத்தினோடுதூதுவிட்ட பிழையாரிடத்துரைசெய்தாதுவேன். சீரிருக்குமறைமுடிவுதேடரிய திருவரங்கரை வணங்கியே திருத்துழாய்தரில் விரும்பிய கொடுதிரும்பியே வருதலின்றியே, வாரிருக்கு முலைமலர் மடைந்தையுறை மார்பிலே பெரிய தோளிலே மயங்கி யின்புறமுயங்கி யென்னையுமறந்து தன்னையுமறந்த்தே“ என்ற பாசுரமும் இங்கே அநுஸந்திக்கத்தகும்.

ஆரானு மொன்னாதார் கேளாமே சொன்னக்கால் – சத்துருக்களுடைய சாதிலே விழாதபடி ரஹஸ்யமாகச் சொல்லவேணுமென்று நெஞ்சோடே சொல்லியனுப்பினளாம்.-எம்பெருமானுடைய குணபூர்த்தியைப் பொறுக்ககில்லாத சிலர், நம்முடைய காரியத்தை ஆகவொட்டமல் கொடுக்கிற முகத்தாலே எம்பெருமானுடைய தயாவாத்ஸ்ல்யாதி குணங்களை அழித்துவிடக் கூடுமென்று அஞ்சுகின்றாள் போலும்.-ஒன்னாதார் – ஒன்றாதார், (தம்மோடுமனம்) பொருந்தாதவர், எனவே பகைவராவர்.-பணிக்கேட்டு ஆராயுமேலும் அதன்றெனிலும் – இவ்விடத்திலே பெரியவாச்சான்பிள்ளை ஸ்ரீஸூக்தி – “உன்னைக் கண்டபோதே ‘அவள் என்பட்டாள்? அவள் உள்ளோ? அவ்வாச்ரயம் இன்னும் நமக்குக் கிடைக்குமோ? என்று திருவுள்ளமானானேயாகிலும், அங்ஙன்ன்றியே துஷ்யந்தனைப்போலே ‘அங்ஙனைக் கொப்பாளொருத்தியை அறியோம்‘ என்றானாகிலும்“ என்று.

வல்வினையேன் – என் நெஞ்சும் எனக்கு உதவாதபடியான மஹா பாபத்தைப் பண்ணி னேனென்கைக் ஊராருகப்பதேயாயினேன் – ‘ஒரு ஸாதநத்தை அநுஷ்டித்தாலன்றிப் பலன் ஸித்திக்கமாட்டாது‘ என்று ஊரன் சொல்லிக் கொண்டிருந்ததை மறுத்துக் கொண்டிருந்த நானே ‘மடலூரக்கடலே‘ னென்று இன்று சொல்ல நேர்ந்தபடியால் என்னுடைய அத்யவஸாயம் பழுதாகி ஊராருடைய கொள்கையே பலித்ததாயிற்று என்பது கருத்து.–மடலூர் வேனென்றபோதே ஸித்தோபாய நிஷ்டை குலைநத்தாமிறே.

ஆற்றாமை கரைபுரண்டால் சில பேரோடே ஸல்லாபங்கள் செய்து ஒருவாறு தரித்திருக்க வேண்டாவோ? இப்படிப் பதறலாமோ? என்று சிலர் சொல்ல, அவர்கட்கு மறுமொழி கூறுகின்றாள் பரகாலநாயகி.

மற்று எனக்கு இங்கு
ஆராய்வார் இல்லை அழல்வாய் மெழுகு போல்
நீராய் யுருகும் என்னாவிநெடும் கண்கள்
ஊரார் உறங்கிலும் தான் உறங்கா உத்தமன்
பேராயினவே பிதற்றுவன் பின்னையும்
காரார் கடல் போலும் காமத்தர் ஆயினார்
ஆரே பொல்லாமை அறிவார் –

எனக்கு இங்கு ஆராய்வார் மற்று இல்லை–என்னைப் பற்றிக் கவலைகொண்டு விசாரிப்பவர்கள் இங்கு யாருமில்லை.
என் ஆவி–எனது ஆத்மவஸ்து
அழல் வாய் மெழுகு போல் நீர் ஆய் உருகும் –நெருப்பினருகே வைத்த அரக்குப்போல் நீர்பண்டமாக உருகா நின்றது.
நெடுகண்கள் தாம் –நீண்ட கண்களும்
ஊரார் உறங்கிலும் உறங்கா –எல்லாரும் உறங்கும் போதிலும் உறங்கமாட்டா,
உத்தமன் தன் –அப் புருஷோத்தமனுடைய
பேர் ஆயினவே–திருநாமங்களா யுள்ளவற்றையே
பின்னையும்–மேன்மேலும்
பிதற்றுவன்–வாய் வந்தபடி சொல்லிக் கொண்டிரா நின்றேன்
கார் ஆர் கடல் போலும் காமத்தர்ஆயினார்–அகாதமான கடல் போல அளவு கடந்த காமத்தை யுடையவர்கள்
ஆரே–ஆர்தான்
பொல்லாமை அறிவார்–ஸ்வரூப விரோத மறிவர்கள்?

இப்படி ஆற்றாமை மிக்கால் உசாவி தரிக்க வேண்டாவோ -என்னில்
மற்று எனக்கு இங்கு ஆராய்வார் இல்லை –-என் நெஞ்சம் எனக்கு உதவாது இருக்க வேறு நமக்கு இங்கு உசாத் துணை உண்டோ –மற்று இல்லை -என்கையாலே இன்னமும் அவனே வந்து ஆராயில் ஆராயும் அத்தனை -என்கை–அவ்வருள் அல்லன அருளும் அல்ல -என்றும்-வையகத்துய்ப் பல்லார் அருளும் பழுது -என்றும் இறே இவர்கள் தாங்கள் அறுதி இட்டு இருப்பதும் –அழல்வாய் மெழுகு போல் நீராய் யுருகும் என்னாவி –நெஞ்சு உதாவாது என்னலாமோ-நெஞ்சைப் பிடித்து தரித்து இருக்க வேண்டாவோ -என்னில் அக்னி சகாசத்தில் மெழுகு போலே இற்றுப் போகா நின்றது -என்னுடைய ஆத்ம வஸ்து –

நெடும் கண்கள் ஊரார் உறங்கிலும் தான் உறங்கா –
இப்படி ஆற்றாமை விளைந்ததாகில்-நித்ரையால் அத்தைப் போக்கினாலோ என்னில்-ஆயும் அமருலகும் துஞ்சிலும் –என்கிறபடியே-எல்லாரும் உறங்கிலும் என் கண்கள் உறங்குகிறது இல்லை

நெடும் கண்கள்
கண் பரப்பு எல்லாம் தலைச் சுமை யாயிற்று-அஸி தேஷணை இறே –

ஊரார் உறங்கிலும் தான் உறங்கா –
ஊரும் நாடும் உலகமும் தன்னைப் போலே -என்று இவள் பிறந்த ஊரிலே உறங்கி அறிவாரும் இல்லை இறே –-இப்படி இருக்க அவர்கள் உறங்கிலும் என் கண்கள் உறங்கா என்கிறார் –

உத்தமன்
உறக்கம் அறும்படி தன் தாழ்ச்சியைக் காட்டி அகப்படுத்தின மேன்மையை யுடையவன் –

பேராயினவே பிதற்றுவன் –
இப்படி அபிமத காலத்தில் உதவாது ஒழிந்தால் அவனை நினையாது இருக்க இறே அடுப்பது
அது மாட்டாதே-அவன் திரு நாமங்களை அடைவு கெடச் சொல்லா நிற்பன்

பின்னையும்
அதுக்கு மேலேயும் சில ஹிதம் சொல்ல

காரார் கடல் போலும் காமத்தர் ஆயினார் ஆரே பொல்லாமை அறிவார் –
இங்கன் சொல்லலாமோ –-பத்து மாசம் ஆறி இருந்திலளோ ஸ்ரீ ஜனக ராஜன் திரு மகள்
அப்படி இரா விடில் போல்லாதாகாதோ -என்னில்-பேர் ஆழமான கடல் போலே ஆசை கரை புரண்டு போரா நிற்க –-பொல்லாங்கு சொல்லுவார்கள் -என்று ஆறி இருக்கப் போமோ –-ஆறி இருந்தவர்களுக்கு ஆசை அளவு பட்டதாம் இத்தனை இறே –-ஸ்வரூப ஜ்ஞானத்தாலே ஆற்றலாமோ அவ்வடிவைக் காண வேணும் என்னும் ஆசை கரை புரண்டு இருப்பார்க்கு-ஸ்வரூப ஜ்ஞானத்தால் ஆற்றினார் உண்டாகில் அவர் ஆசை மட்டமாம் இத்தனை இறே –

என் வார்த்தைகள் யாருக்கும் பிடிக்க மாட்டாவாகையால் என்னோடு உசாவ ஆரும் வர மாட்டார்கள், என் பேரைச் சொன்னாலும் காதை மூடிக் கொள்வார்கள்.  உண்டியே உடையே உகந்தோடு மிம்மண்டலத்துக்கு  உண்ணுஞ் சோறு பருகுநீர் தின்னும் வெற்றிலையு மெல்லாங் கண்ணனென்றிருக்கு மெனக்கும் என்ன சேர்ந்தியுண்டு?-என்னெஞ்சம் எனக்கு உதவாதிருக்க வேறு உதாத்துணையாவாருண்டோ? நெருப்பினருகே வைத்தமெழுகுபோலே சிதிலமாகநின்றது ஆத்மவஸ்து, உலகத்தாரைப்போலே உறங்கியாகிலும் ஆற்றலாமென்று பார்த்தால் எல்லாரு முறங்கினாலும் என் கண்கள் உறங்குகின்றில இவ்வளவு ஆபத்காலத்திலே வந்து முகங்காட்டி உதவாதவனை மறந்திருக்க வேணுமே, அதுவும் மாட்டாதபடி அவனது திருநாமங்களையே வாய்வெருவா நின்றேன்.-இப்பரகாலநாயகி இப்படி சொல்லச் செய்தேயும் சிலர் ஸ்வரூப சிக்ஷை பண்ணத் தொடங்கினர், அவர்களை நோக்கிச் சொல்லுகின்றாள் –“ஸ்ரீஜநகராஜன் திருமகள் பத்து மாஸம் ஆறியிருந்தாப்போலே நீயும ஆறியிருக்கவேண்டாவா? அப்படியிராமல் பதறினால் ஸ்வரூபஹாநியன்றோ“ என்றுதானே நீங்கள் சொல்லுவது, ஸ்வரூபஹாநியை நினைத்து ஆறியிருப்பவர்கள் மட்டமான காம்முடையவர்களென்று கொள்ளுங்கள், காரார்ந்த திருமேனியைக் காணவேணு மென்னுமாசை கரைபுரண்டிருப்பார்க்கு ஸ்வரூப ஜ்ஞாநத்தாலே ஆறியிருக்கப் போமோ? அப்படி ஆறாயிருந்தவர்களுண்டாகில் அவர்களுடைய காதல் அல்பம் என்றன்றோ கொள்ளவேண்டும் –என்கிறாள்–

அது நிற்க
ஆரானும் ஆதானும் அல்லள் அவள் காணீர்
வாரார் வனமுலை வாசவத்தை என்று
ஆரானும் சொல்லப் படுவாள் அவளும்பெரும் தெருவே
தாரார் தடம் தோள் தளைக் காலன் பின் போனாள்
ஊரார் இகழ்ந்திடப் பட்டாளே மற்று எனக்கு இங்கு
ஆரானும் கற்பிப்பார் நாயகரே –

வார் ஆர் வனம் முலை வாச வதத்தை என்று –கச்சணிந்த அழகிய முலையையுடைய வாசவதத்தை யென்று
ஆரானும் சொல்லப்படுவாள் அவள்–எல்லாராலும் புகழ்ந்து சொல்லப்பட்டவளானவள்
ஆரானும் ஆதானும் அல்லள் காணீர்–ஸாமாந்யமான ஒருத்தி யல்லள் (மிகவும் பிரஸித்தை யாயிருப்பவள்)
அவளும்–அந்த வாஸவதத்தை தானும்
தன் பேர் ஆயம் எல்லாம் ஒழிய-தனது சிறந்த தோழிகளை யெல்லாம் விட்டிட்டு
பெருதெருவே –பெரிய தெருவழியே
தார் ஆர் தட தோள் தளை காலன் பின் போனாள்–மாலை யணிந்த பெரிய தோள்களை யடையவனும் விலங்கிடப் பெற்ற கால்களை யுடையவனுமான வத்ஸராஜ னென்பவன் பின்னே புறப்பட்டுப் போனாள்
ஊரார் இகழ்ந்திடப் பட்டானே–(அவள்) ஊராராலே நிந்திக்கப்பட்டாளோ? (இல்லை)
இங்கு–இப்படிப்பட்ட எனது அவஸ்தையிலே
எனக்கு–பதற்றமுடைய எனக்கு
மற்று கற்பிப்பார்–எனது துணிவுக்கு எதிர்த்த தட்டான பொறுமையை உபதேசிப்பவர்கள்
ஆரானும்–ஆராயிருந்தாலும்
நாயகரே–அவர்கள் எனக்கு நியாமகராவரோ? (அவர்கள் பேச்சை நான் பேண மாட்டேன்)

அது நிற்க
இது நீ துணிந்தமை இத்தனை -என்ன வேண்டா-இதுக்கு சிஷ்டா சாரமும் உண்டு -என்கை
பழையருமாய் விலஷணருமாய் இருப்பார் அநுஷ்டித்தார்கள் என்கை

ஆரானும் ஆதானும் அல்லள்
சைதன்யம் குறைந்தவளும் அல்லள் அசித் கல்பையும் அல்லள் –

அவள் காணீர் –
அவளைக் கேளுங்கோள்

வாரார் வனமுலை
தன்னால் தரித்துத் தாங்க ஒண்ணாத முலை என்று பருவம் மிக்கு இருக்கிறபடி சொல்லுகிறது –
காந்தன் தாங்குதல் அது பெறாத போது-வாராலே தரித்தல் -செய்யும் இத்தனை –

வாசவத்தை என்று ஆரானும் சொல்லப் படுவாள் –
பிரசித்தை அன்றோ –-விலஷணர் எல்லாம் கொண்டாடப் பட்டவள் அன்றோ –-ஸ்ரீ ஜனக ராஜன் திருமகள் ஓலக்கத்திலும் குறைவற்ற ஒருத்தி என்று கொண்டாடப் படுமவள் அன்றோ

அவளும் –
இத்துணிவு துணிந்தேன் நானே அல்லேன் அவளும் துணிந்தாள் -என்கை –
தன் பேராயம் எல்லாம் ஒழிய
உங்களை இசைவிக்கைகாக இத்தனை வார்த்தை சொன்னேன் நான்-தோழிமார் உடைய பெரிய திரளைக் கடுக விட்டு நின்றாள் இத்தனை அன்றோ –-நெருப்பில் காலிட ஒண்ணாதால் போலே தோழிமார் திரளில் கால் பொருந்திற்றோ அவளுக்கு –

பெரும் தெருவே
தோழிமாரை விட்டு ஒரு மூலையிலே இருந்தாளோ-பெரும் தெருவே யன்றோ போனது -என்கை –

தாரார் தடம் தோள் தளைக் காலன் பின் போனாள்-
விலங்கு இட்டு இருக்கிற வத்சராயன் பின்னே போகிற இவள்-தோளும் தோள் மாலையும் கண்டு
அவனை ஆசைப் பட்டுப் போனாள் போலே அன்றோ போனது –

ஊரார் இகழ்ந்திடப் பட்டாளே –
அப்படி அவன் பின்னே போனவளை ஊரார் கொண்டாடின வித்தனை யல்லது பழி சொன்னார் உண்டோ –

மற்று எனக்கு இங்கு ஆரானும் கற்பிப்பார் நாயகரே
இத் துணிவுக்கு புறம்பான வார்த்தை சொல்லிக் கற்பிப்பார் எனக்கு நாயகர் அல்லர்
பயிலும் திரு வுடையார் யாவரேலும் அவர் கண்டீர் பயிலும் பிறப்பிடை தோறு எம்மை யாளும் பரமரே -என்று இருக்கும் நிலை தவிர்ந்தேன்-இத்துணிவுக்கு உடன்பட்டார் எனக்கு நாயகர்-க்ரம ப்ராப்தி பொறுக்க வேணும் -என்று இருப்பார் எனக்கு நாயகர் அல்லர் –-அன்னை என் செய்யில் என் ஊர் என் சொல்லில் என்–

இருந்தவிடத்திலுக்கமாட்டாமல் நாயகன் பின்னே பதறி ஓடுவது என்னுடைய புதிய வழக்கமல்ல, இதற்கு சிஷ்டாசாரமுமுண்டென்று காட்ட முயன்ற பரகாலநாயகி, வாஸவதத்தை யென்று ப்ரஸித்தையான ஒரு புராதன ஸ்த்ரீயின் நடத்தையை எடுத்துக் காட்டுகின்றாள்.“வாரார்வனமுலை வாசவதத்தை யென்று ஆரானு மாதானு மல்லள் காணீர்“ ஸாமாந்யமான ஒரு ஸ்த்ரீயாகில் அவளுடைய நடத்தை நமக்கு ப்ரமாணமோ? என்று கழித்துவிடலாம், வாஸவதத்தை அப்படிப்பட்டவல்லள், விவேகத்திற் சிறந்தவள், கற்பில் பெருத்தவள், அனைவராலும் புகழப்பட்டவள், அன்னவளது நடத்தை நமக்குப் பரமப்ரமாணமன்றோ வென்கிறாள்.

(அவளுந்தன் பேராமெல்லாமொழிப் பெருந்தெருவே, தாரார் தடந்தோள் துளைக்கலான் பின்போனாள்) ஸுபந்து என்னுமொரு மஹாகவியால் இயற்றப்பட்ட வாஸவதத்தா என்று ப்ரஸித்தமான ஸ்ம்ஸ்க்ருத ஆக்கயாயிகா ப்ரபந்தத்தில் ப்ரதிபாதிக்கப்பட்ட வாஸவதத்தை யென்ற கதாநாயகிதான் இங்கு ஆழ்வாரால் உதாஹரிக்கப்பட்டவளென்று பலர் ப்ரமித்திருக்கின்றனர்.-அந்த வாஸவதத்தை கவினால் கல்பித்துக் கொள்ளப்பட்டவளேயன்றி ஒரு புராண நாயகியல்லள், காதம்பரீ, மாலதீ வஸந்தா என்று சில வயக்திகளைக் கவிகள் தாமே கல்பித்துக்கொண்டு நாவல் போன்ற க்ரந்தங்களை எழுதினாற்போல் ஸுபந்துகவியும் வாஸவதத்தை யென்ற பெயரால் ஒரு வயக்தியைக் கல்பித்துக்கொண்டு தனது புத்தி சமத்காரத்தால் ஒரு கதை எழுதிவைத்தான்.

அர்வாசீநமாகிய அந்த நூலில் வருணிக்கப் பட்ட வாஸவதத்த இத்திருமடலில் உதாஹரிக்கப்பட்டவளல்லன. அந்த வாஸவதத்தையின் கதையே வேறு. அவள் ஒரு சாபவிசேஷத்தால் கல்லுருவடைந்த்தாகவும் தனது காதலனாகிய கந்தர்ப்பகேதுவின் கரஸ்பர்சத்தாலே சாபம்நீங்கிப் பெண்ணுருவம் பெற்று அக்காதலனைக் கூடி மகிழ்ந்ததாகவும் அதிற் சொல்லப்பட்டுள்ளது.

இங்கு ஆழ்வார் எடுத்துக்காட்டும் வாஸவதத்தையின் சரிதை அங்ஙன்ன்று, காதலனும் அப்பெயருடையனல்லன். “தோழிமாருடைய பெரிய திரளைக் கடுகவிட்டு, விலங்கிட்டிருக்கிற வத்ஸராஜன் பின்னே போனாள்“ என்று பெரியவாச்சான்பிள்ளை அருளிச் செய்துள்ளமையால்‘ இவளது காதலனுடைய பெயர் வத்ஸராஜனென்றும் இவளது வரலாறே வேறு வகையானதென்றும் நன்று விளங்கக்குறையில்லை.

இவளுடைய சரித்திரம் ஏதோ ஒரு புராணத்தில் கூறப்பட்டிருக்கவேணும்.-ஸ்ரீ மஹாபாரதம் முதலிய சில புராண இதிஹாஸங்களை ஆராய்ந்து பார்த்ததில் அடியேனுடைய சிற்றறிவிற்கு இவளுடைய வரலாறு எட்டவில்லை.

இவளது கணவனான வத்ஸராஜனுடைய பெயர் மாத்திரம் மஹாபாரதத்தில் ஒரு மூலையில் படிக்கப்பட்டுள்ளது. எங்கேயெனில் ஆதிபர்வத்தில் த்ரௌபதியில் ஸ்வயம்வரத்திற்காகத் திரண்ட அரசர்களின் பெயர்களைச் சொல்லிவரும் ப்ரகரணத்தில், இருநூற்றோமத்யாயத்தில் இருபத்திரண்டாம் ச்லோகத்தில். அந்த வத்ஸராஜன் இங்கு “தாரார் தடந்தோள் களைக்காலன்“ என்று ப்ரதிபாதிக்கப்பட்டானாகப்கொள்க. இந்த வரலாறு விரிவாக வந்தவிடத்தே கண்டுகொள்க.

அரும்பதவுரைகாரரொருவர் – வாஸவதத்தையான ராஜபுத்ரி வத்ஸராஜனென்பர் னாடே ஸங்கதையாக அவனை ராஜா சிறையிலே வைக்க, அவனையுங் கட்டிக்கொண்டு அவன் பின்னே போனாளென்கிற கதை“ என்றெழுதி வைத்திருக்கக் காண்கிறோமித்தனை.ஆனால் “கதாஸரித்ஸாகரம்“ என்கிற வடமொழிப் புத்தகமொன்றில் பன்னிரண்டாவது தரங்கத்தில் இந்த வரஸவதத்தையின் சரித்திரம் இவ்விடத்திற்குச் சிறிது பொருத்தமாக மிகவும் விரிவா யெழுதப்பட்டுள்ளது. கண்டு கொள்க. அப்புத்தகத்திற்கு எந்தப் புராணம் மூலமென்று ஆராயவேண்டும்.

வாஸவத்தை யென்பவள் துணிந்து நாயகன் பின்னே பதறிச் செல்லவில்லையா? அவனை யார் ஒதுக்கிவிட்டார்கள்? அவளைப்போலே நானும் தெருவேறப் புறப்படத்தான் போகிறனெனற கருத்தாக உரைத்த பரகாலநாயகியை நோக்கிச் சில பெரியோர் ‘அம்மா‘ இப்படி நீ சொல்வது தகுதியன்று, ஸவரூபஜ்ஞாநமுடையார் இப்படி சொல்லத் தகாது என்றாற்போலே சில விரைக்க,-அவர்களைத் தூக்கி யெறிந்து பேசுகிறாள் – மற்றெனக்கிங்காரானுங் கற்பிப்பார் நாயகரே? என்கிறாள். என்னுடைய துணிவுக்கு எதிர்த்தட்டாக வார்த்தை சொல்லி என்னை சிக்ஷிப்பவர்கள் எனக்கு நியாமகரல்லர், அவர்கள் பேச்சை நான் செவியேற்கவேண்டியதே அநாவச்யகம் என்றாளாயிற்று.-பின்னை நீ செய்ய நினைத்திருக்கிற காரியம் என்னவென்று கேட்டார்க்குத் தன உறுதியை வெளிப்படையாக விளம்புகின்றாள் மேல்.

நான் அவனை-
காரார் திருமேனி காணும் அளவும் போய்
சீரார் திருவேங்கடமே பேரகமே
பேரா மருது இறுத்தான் வெள்ளறையே வெக்காவே
பேராலி தண் கால் நறையூர் திருப் புலியூர்
ஆராமம் சூழ்ந்த வரங்கம் கண மங்கை
காரார் மணி நிறக் கண்ணனூர் விண்ணகரம்
சீரார் கணபுரம் சேறை திருவழுந்தூர்
காரார் குடந்தை கடிகை கடல் மலை
ஏரார் பொழில் சூழ் இட வெந்தை நீர் மலை
சீராரும் மால் இரும் சோலை திரு மோகூர்
பாரோர் புகழும் வதரி வட மதுரை
ஊராய வெல்லாம் ஒழியாமே நான் அவனை
ஓரானை கொம்பு ஒசித்து ஓர் ஆனை கோள் விடுத்த
சீரானை செங்கண் நெடியானை தேன் துழாய்த்
தாரானை தாமரை போல் கண்ணானை எண்ணரும் சீர்ப்
பேராயிரமும் பிதற்றி பெரும் தெருவே
ஊரார் இகழிலும் ஊராது ஒழியேன் நான்
வாரார் பூம் பெண்ணை–

நான் அவனை கார் ஆர் திரு மேனி காணும் அளவும் போய்--(காமம் தலைக்கொண்ட) நான் அவனுடைய காளமேகத் திருவுருவைக்கண்டு களிக்கும் வரையில் ஊருராகப் போய் சீர் ஆர் திருவேங்கடமே வடமதுரை சிறந்த திருவேங்கடமலை, திருக்கோவலூர், மதிள் சூழ்ந்த காஞ்சீநகரத்திலுள்ள ஊரகம், அப்பக்குடத்தான் ஸந்நிதி, சலியாமற் கிடந்த மருத மரங்க முறித்த பெருமாள் எழுந்தருளியிருக்கிற திருவெள்ளறை, திருவெஃகா, பெரிய திருவலி நகர், திருத்தண்கால், திருநறையூர், குட்டநாட்டுத் திருப்புலியூர், அழகிய தோட்டங்கள் சூழ்ந்த திருவரங்கம், திருக்கண்ணமங்கை, நீலமணிவண்ணனான கண்ணபிரானது திவ்ய தேசமாகிய திருவிண்ணகர், அழகிய திருக்கண்ணபுரம், திருச்சேறை, தேரழுந்தூர், ச்ரமஹரமான திருக்குடந்ரை, கடிகைத் தடங்குன்று (அதாவது சோளஸிம்ஹபுரம்) திருக்கடல்மல்லை, அழகிய சோலைகள் சூழ்ந்த திருவிடவெந்தை, திருநீர்மலை, அழகிய திருமாலிருஞ்சோலை திருமோகூர், உலகத்தாரனைவரும் துதிக்கின்ற ஸ்ரீபதரிகாச்ரமம், வடதிசை மதுரை (ஆகிய)
ஊர் ஆய எல்லாம் ஒழியாமே–திவ்ய தேசங்களா யுள்ளவற்றில் ஓரிடமும் தப்பாமல் (எங்கும் புகுந்து)
ஓர் ஆனை கொம்பு ஒசிந்து ஓர் ஆனை கோள் விடுத்த சீரானை –குவலயாபீடமென்ற ஒரு யானையின் கொம்பை முறித்தும் மற்றொரு யானையின் இடரைப் போக்கியும் சீர்மை பெற்றவனாய்
செம் கண் கொடியானை–சிவந்த கண்களை யுடையனாய்க் கொண்டு எனக்கு எட்டாதே யிருப்பவனாய்
தேன் துழாய் தாரானை –தேனொழுகுகின்ற திருத்துழாய் மாலையை யுடையனாய்
தாமரை போல் கண்ணானை அவனை –தாமரை போன்ற திருக்கண்களை யுடையனான அப் பெருமானை குறித்து
எண் அஞசீர் பேர் ஆயிரம் பிதற்றி–எண்ண முடியாத (கொடிய) குணங்களுக்கு வாசகமான நூதந) ஸஹஸ்ர நாமங்களைப் பிதற்றிக் கொண்டு
பெரு தெருவே–பெரிய தெருவழியே
ஊரார் இதிழிலும்–(என்னை) ஊரிலுள்ளாரெல்லாரும் பழித்தாலும்
நான் வார் ஆர் பூ பெண்னை மடல் ஊராது ஒழியேன்–நான், நீண்டு அழகிய பனை மட்டையைக் கொண்டு மட்லூர்வதை நிறுத்த மாட்டேன் (மடலூர்ந்தே தீர்வேன்)–

நான் –
இத் துணிவுக்குப் புறம்பானர் எல்லாரையும் விட்டு இருக்கிற நான்-அவனை
ஸ்வ வ்யதிரிக்தர் எல்லாரையும் விடுவித்தவனை–நான் அவனை பந்தடிக்க என்று புறப்பட்ட நான்
குடக் கூத்தாடப் புறப்பட்டவனை -என்றுமாம் வழி பறிக்கப் புறப்பட்டு வழி பறி யுண்டேன்-என்றபடி –

காரார் திருமேனி காணும் அளவும் போய் – காரார் திருமேனி கண்டதுவே காரணமாக வி றே
அடியிலே இப்படிப் பட்டது –-இத்துணிவு எவ்வளவும் சொல்லக் கடவது ஏன் என்னில்
காரார் திருமேனி கண்டதுவே காரணமாகப் பிறந்த துணிவு காரார் திருமேனி காணும் அளவும் செல்லக் கடவது இறே –
இவளுடைய உத்தியோகத்தைக் கண்ட தோழி அவனோடு சம்ச்லேஷிக்கக் கடவை -என்ன
பண்டும் கண்ட மாத்ரத்திலே யாயிற்று இப்பாடு பட்டது இப்போதும் கண்டுவிடும் அத்தனை

நீ காணும்படி என் என்னில்
சீரார் திருவேங்கடமே –
அவன் குணங்களை கொண்டாடி இருக்கும் தேசம் எங்கும் புக்கு என் வடிவைக் காட்டி அவன் குணத்தை அழித்துப் பெறக் கடவேன் –-சீரார் திருவேங்கடமே –-நித்ய ஸூரிகளுக்கும் சம்சாரிகளுக்கும் ஒக்க முகம் கொடுத்துக் கொண்டு நிற்கிற நிலையாய் யுள்ள ஏற்றம் உண்டு இறே திருமலைக்கு – அங்கே சென்று என் வடிவைக் காட்டி அவன் உபய விபூதிக்கும் ஆளாகாத படி பண்ணுகிறேன்–

பேரகமே
மதிளும் இன்றியே-ஆற்றங்கரையிலே திருப் பேரிலே வழிப் போவாரும் தன்னைக் காணும்படி திறந்த வாசலாத் தன்னை சர்வ ஸ்தானம் பண்ணிக் கிடக்கிறான் -என்று பிரசித்தம் இ றே
அங்கே சென்று என் வடிவைக் காட்டி -அவன் சர்வ ஸ்தானம் பண்ணுகிறபடி பாருங்கோள் -என்கிறேன்

பேரா மருது இறுத்தான் வெள்ளறையே-
பேரா மருது -என்றது அசூராவேசத்தாலே பேராதே நின்றது -என்னுதல்-தளர் நடையிட மருது இறுத்தான் என்னுதல்-ஸ்தாவரங்களிலும் அகப்பட அசூராவேசம் உண்டாய் இரா நின்றது –
அசூராவேசம் இல்லாதபடி பரிவர் உள்ள திரு வெள்ளறையிலே நின்றானாய் இருக்கிறான் இறே –
அங்கே சென்று என் வடிவைக் காட்டி பரிவையான எனக்கு முகம் தந்தபடி பாருங்கோள் -என்கிறேன் –

வெக்காவே –
ஆஸ்ரிதன் போ -என்ன படுக்கை சுருட்டிக் கொண்டு அவன் பின்னே போய்-கிட -என்ன கால்கடை தலை மாடாகக் கிடந்தானாக-ஆஸ்ரிதன் சொன்னபடி செய்தான் -என்று பிரசித்தம் இறே
நான் சொன்னபடி செய்தானாக வில்லையே -என்று என் வடிவைக் காட்டுகிறேன்-

பேராலி
பிறந்த ஊருமாய்த் திருப்பதியுமாய்-எனக்குத் தன்னை முற்றூட்டாக்குகிறான் என்று இறே நாட்டில் பிரசித்தி-அங்கே சென்று எனக்கு முற்றூட்டாக இவன் உடம்பு கொடுத்தபடி என் உடம்பில் பாருங்கோள் என்று காட்டுகிறேன்-ஏன் தான் இவள் திருவாலியிலே யன்றோ இருக்கிறது-திருவாலியிலே சென்று பழி இடுவேன் என்னுமது கூடாதே -என்னில் அதுவும் அசத் கல்பமாய்க் கிடக்கிறது காணும் இவளுக்கு

தண் கால் –
குளிர்ந்த காற்றுப் போலே ஆஸ்ரிதர் உடைய ஸ்ரமம் தீர-உதவும் ஸ்வபாவன் என்று இ றே –தண் கால் -என்று பேராயிற்று –அங்கே சென்று என் ஸ்ரமம் தீர உதவின படி பாருங்கோள் என்று என் வடிவைக் காட்டுகிறேன் –

நறையூர்-
தன ஸ்வ தந்த்ர்யம் எல்லாம் செல்லாமே பிராட்டி ஸ்வ தந்த்ர்யமேயாக எண்ணி-அவளுக்கு பவ்யனாய் இருக்கிறான் என்று பிரசித்தம் இறே – அங்கே சென்று இவன் பிராட்டிக்கு பவ்யனான படி என் வடிவில் பார்த்துக் கொள்ளுங்கோள் என்கிறேன் –

திருப் புலியூர்-
மெல்லிலைச் செல்வ வண் கொடிப் புல்க வீங்கு இளம் தாள் கமுகு இறே –-அவன் நின்ற ஊரில் ஸ்தாவரங்களும் உட்பட பரஸ்பரம் மிதுனமாய் சேர்ந்து வர்த்திக்கும் என்று இறே பிரசித்தி
அங்கே சென்று என்னோடு சேர்ந்தபடி பாருங்கோள் என்கிறேன்-

ஆராமம் சூழ்ந்த வரங்கம்-
உகந்து அருளின தேசங்கள் எல்லாம் பகல் இருக்கையாய்-ஆஸ்ரித ரஷணததுக்கு ஏகாந்த ஸ்தலம் என்று-கோயிலிலே நித்ய வாஸம் பண்ணுகிறானாய் இருக்கிறது –வன் பெரு வானகம் உய்ய -இத்யாதியில் சொல்லுகிறபடியே-அங்கே சென்று என் வடிவைக் காட்டி என்னுடைய ரஷணம்
பண்ணின படி பாருங்கோள் என்கிறேன்-

கண மங்கை –
கண்கள் ஆரளவும் நின்று கண்டு கொண்டேன் -என்று நான் சொன்னேன் இறே–அங்கன் சொன்னது அவனைப் பேணினேன் இத்தனை –-நான் கண்ணாரக் கண்டேனோ இல்லையோ என்று என் வடிவைக் காட்டுகிறேன் –

காரார் மணி நிறக் கண்ணனூர் விண்ணகரம் –
பரம பதத்தை விட்டுக் குறைவாளர்க்கு முகம் கொடுக்கத் திரு விண்ணகரிலே வந்தான்-தன்னொப்பார் இல்லப்பன் தந்தனன் தனதாள் நிழல் – என்று பிரசித்தம் இறே – குறைவாட்டியாய் இருக்கிற எனக்கு முகம் தந்தானோ இல்லையோ -என்று என் வடிவைக் காட்டுகிறேன் –

சீரார் கணபுரம்-
கண்ணபுரம் ஓன்று உடையானுக்கு அடியேன் ஒருவர்க்கு உரியேனோ-என்று நான் தனக்கு அனன்யார்ஹை யாகத் தாலி கட்டி இருக்க-அங்கே சென்று என்னைத் தனக்குப் புறம்பாக்கின படி பாருங்கோள்-என்று என் வடிவைக் காட்டுகிறேன் –

சேறை –
மண் சேர முலை யுண்ட மாமதலாய் -என்று தாய் முலைக்கும் வேற்று முலைக்கும் வாசி அறியாத முக்தன் என்று பிரசித்தம் இறே – அங்கே சென்று என் வடிவையும் முலையையும் காட்டி என்னை ஸ்பர்சித்தானோ இல்லையோ -என்கிறேன் –

திருவழுந்தூர்
திருவாய்ப்பாடியிலே ஆஸ்ரிதர் கர ஸ்பர்சம் பட்ட த்ரவ்யத்தால் அல்லது தனக்கு செல்லாது என்னும் இடம் பிரகாசிக்க நிற்கிற இடம் இறே – அங்கே சென்று ஆஸ்ரித ஸ்பர்சமே இவனுக்கு தாரகமாய் இருக்கிறபடி பார்க்கலாகாதோ -என்று-என் வடிவைக் காட்டுகிறேன் –

காரார் குடந்தை –
ஸ்ரமஹரமான திருக் குடந்தையிலே –குடந்தை எம் கோவலன் -என்று ஆஸ்ரித பவ்யனான கிருஷ்ணன் வந்து கண் வளர்ந்து அருளுகிறான் என்று பிரசித்தம் இறே – அங்கே சென்று என் வடிவைக் காட்டி -இவன் ஆஸ்ரித பவ்யனோ அபவ்யனோ -என்னும் இடம் சாதிக்கிறேன்-

கடிகை –
கடிகைத் தடம் குன்றின் மிசை இருந்த அக்காராக் கனி -என்று பிரசித்தம் இறே – அங்கே சென்று தன்னுடைய ரஸ்யதை ஆர்க்குக் கண்டது -என்கிறேன் –

கடல் மலை –
திருக் கடல் மல்லையில் திரு வனந்த ஆழ்வானையும் விட்டு-ஆஸ்ரிதனுக்காக தரைக்கிடை கிடக்கிறானாய் இ றே கிடக்கிறது –-அங்கே சென்று -இவனோ நானோ தரைக்கிடை கிடக்கிறார் -என்று என் வடிவைக் காட்டுகிறேன்

ஏரார் பொழில் சூழ் இட வெந்தை –
ஜாதி உசிதமான செருக்குப் போக்குவீடாகச் சோலைகளை யுடைத்தான திருவிட வெந்தையிலே
ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டி பக்கல் தனக்கு உண்டான வ்யாமோஹம்-பார் வண்ண மட மங்கை பத்தர் -என்னும்படி வடிவிலே தோற்ற நிற்கிறான் இறே –-அந்தபுர பரிகரமான என்னைப் படுத்தின பாட்டைக் காட்டி
அவளுக்கு வ்யாமுக்தனான படி இதுவோ என்று தன் வ்யாமோஹத்தை எல்லாம் நிலை நிறுத்துகிறேன் –

நீர் மலை –
நீர் வண்ணன் நீர் மலைக்கே போவேன் -என்னும்படி அடக்கம் குடி போனார்க்கு கிலேசம் தீரும்படி ஒதுங்க நிழலாய் இருக்கும் திரு நீர் மலை என்று இறே பிரசித்தி – அடக்கம் குடி போன எனக்கு அத் தேசத்திலே புக ஒண்ணாத படி இருக்கிறபடியை என் வடிவில் பாருங்கோள் என்கிறேன் –

சீராரும் மால் இரும் சோலை-
ஆர்யர்கள் இகழ்ந்த தெற்குத் திக்கிலே அங்குத்தை ஸ்தாவரன்களோடும் தன்னோடும் வாசி அற நின்று ம்லேச்சர் அகப்பட முகம் கொடுக்கும் நீர்மையை யுடையனாய் இருக்கிறான் இறே – அங்கே சென்று என் வடிவைக் காட்டி எனக்கு முகம்கொடுக்கும்படி எல்லாம் நிலை நிறுத்துகிறேன் –

திரு மோகூர்-
திரு மோகூர் ஆத்தன் -என்று ஆஸ்ரிதரோடு அவிபாக ரசம் அனுபவிக்கிரானாய் இறே இருக்கிறது

பாரோர் புகழும் வதரி –
என் பேற்றுக்குத் தானோ நானோ தபஸ்ஸூ பண்ணினார் ஆர் -என்று என் வடிவைக் காட்டுகிறேன்

வட மதுரை –
சித்தாஸ்ரமமாய் ஸ்ரீ வாமனன் எழுந்து அருளி இருந்து தபஸ்ஸூ பண்ணி –-லவண வதம் பண்ணி ஸ்ரீ சத்ருக்ன ஆழ்வான் படை வீடு செய்து இருந்து ராஜ்யம் பண்ணி –-சர்வேஸ்வரன் தான் வந்து திருவவதரித்து இப்படியாலே பகவத் சம்பந்தம் மாறாத தேசம் இறே – ஸ்ரீ மதுரை –-நான் தோற்றி அத்தையும் கை விட்ட படி பாருங்கோள் -என்கிறேன்-

ஊராய வெல்லாம் ஒழியாமே –
ஓர் இடத்தே யிருந்து இரண்டு ஒரு கால் சொல்லி விடுகிறோனோ – சொல்லிச் சொல்லாத ஊர் எல்லாம் புகக் கடவேன் – வேணுமாகில் என் பின்னே வந்து பட்டோலை எழுதிக் கொள்ளுங்கோள்-

நான் –
அவன் புக்கவிடம் புக்கு அவனை அளிக்கக் கடவ நான்

அவனை –
என்னையும் இப்பாடு படுத்தி அர்ச்சக பராதீனன் என்று காஹளம் பிடித்து இருக்கிறவனை –

இனி அறும் இடத்தை எல்லாம் சொல்லி அற வேணும் இறே –
ஓரானை கொம்பு ஒசித்து ஓர் ஆனை கோள் விடுத்த சீரானை –
ஆனையான ஏக ஜாதித்வம் பொருந்தி இருக்கச் செய்தே –-ஓர் ஆனையைக் கொல்லுகை யாவது என் –
ஓர் ஆனையை ரஷிக்கை யாவது என் – இதிலே கண்டது இறே இவன் ஒரு முலை பாலும் ஒரு முலை சீயுமாய்ப் போரும் பஷ பாதி என்னும் இடம் —சீரானை – இப்படி பொரி புறம் தடவி ரசிக்கிற குணங்களை யுடையவனை வெளியிட விறே புகுகிறேன் –

செங்கண் நெடியானை –
அகவாயில் வாத்சல்யத்துக்கு எல்லாம் ப்ரகாசகமான திருக் கண்களைக் கொண்டு எனக்கு எட்டாதே இருக்கிறவனை –-சேர்த்துக் குளிர்ந்த தண்ணீரை விடாயர்க்கு எட்டாமல் வைப்பாரைப் போலே

தேன் துழாய்த் தாரானை –
ஆசைப் பட்டாரை பிரிந்து தனி இருக்க அமையும் காணும் மார்பில் மாலை மது ஸ்யந்தியாகைக்கு –

தாமரை போல் கண்ணானை –
ஆசைப் பட்டாரைப் பிரிந்த அன்று முதல் நாள் தோறும் செவ்வி பிறக்கும் திருக் கண்களை யுடையவனை –

எண்ணரும் சீர்ப் பேராயிரமும் பிதற்றி –
குண கதனம் பண்ணுகைக்கு ஒரு ஸ்ரீ ஸஹஸ்ர நாமம் உண்டு இறே-அப்படி குண ஹாநிக்கும் ஒரு ஸ்ரீ ஸஹஸ்ர நாமம் பண்ணுகிறேன் -நீ சொல்லப் படுகிற ஸஹஸ்ர நாமம் தன்னைச் சொல்லிக் காணாய் -என்ன-நால்வர் இவருக்குச் சொல்லி விடுவேனோ ஒரு மூலையில் இருந்து – இல்லையாகில் என் செய்வாய் என்ன

பெரும் தெருவே
நடுத் திரு வீதியிலே புறப்படக் கடவேன் -என்கிறாள் –

ஊரார் இகழிலும்-
ஊரார் இகழ்ந்து இடப் பட்டாளே-என்று அவளை ஊரார் கொண்டாடினால் போலே-என்னையும் தலையாலே சுமப்பார்கள் -சுமவாதே இகழ்ந்தார்களே யாகிலும் –
ஊராது ஒழியேன் நான் –
இவர்கள் கொண்டாடாதே பழி சொன்னார்களே யாகிலும் நான் மடலூருகை தவிரேன்

வாரார் பூம் பெண்ணை மடல் –
கையிலே பிரஹ்மாஸ்திரம் இருக்கச் செய்தே எதிரிகள் கையிலே எளிவரவு படுவாரைப் போலே
என் கையிலே மடல் இருக்க அபிமதம் கிடையாது இருக்க வேணுமோ -எனக்கு

வாரார் பூம் பெண்ணை மடல் –
ஒழுகு நீண்டு தர்சநீயமான பனை மடல் இருக்கிறபடி கண்டு அறிதியே பிரஹ்மாஸ்திரம் இருக்கிற படி கண்டு அறிதியே –

பந்தடிக்கத் தொடங்கிக் குடக்கூத்திலேயகப்பட்டு மெலிந்த நான், என்னை இப்பாடு படுத்தினவனுடைய காரார்ந்த திருமேனியைக்கண்டு களிக்கப் பெறுமளவும் அவன் குணங்கள் கொண்டாடி யிருக்கும் தேசமெங்கும் நுழைந்து, விரஹம் தின்ற என்வடிவைக் காட்டி அவன் குணங்களை யழித்து வழியில்லா வழியினாலாயினும் அவனைப் பெறக்கடவேனென்று தன் துணிவை வெளியிடுகிறாள்.-கச்சியூரகம் – காஞ்சீபுரத்திலுள்ள ஸ்ரீ உலகளந்த பெருமாள் ஸ்ந்நிதி, பேரகம் – அப்பக் குடத்தான் ஸந்நிதி.

பேரா மறுதிறுத்தான் – ‘பேரா‘ என்பதை மருதுக்கு விசேஷணமாக யோஜிப்பது, பேராத (அஸுராவேதத்தாலே) ஸ்திரமாக நின்ற யமளார்ஜுநங்களை என்றபடி. அன்றியே, பேரா என்பதை செய்யாவென்னும் வாய்பாட்டிறந்தகால் வினையெச்சமாகக் கொண்டு (பேர்ந்து என்றபடியாய்) தளர் நடையிட்டுக் கொண்டு சென்று மருதுகளை முறித்தானென்றுமாம்.

எண்ணருஞ்சீர்ப் பேராயிரமும் பிதற்றி என்றவிடத்துப் பெரிய வாச்சான்பிள்ளையின் ஸ்ரீஸூக்தி காண்மின் – “குணகதநம் பண்ணுகைக்கு ஒரு ஸ்ரீ ஸஹஸ்ர நாம்முண்டிறே, அப்படி குண ஹாநிக்கும் ஒரு ஸஹரநாமம் பண்ணுகிறேன்“ – என்று.

சீரார் திருவேங்கடம் முதலிய பல திருப்பதிகளிலே சென்று ஒவ்வொரு திருப்பதியிலும் ஒரு மூலையிலிருந்து நால்வரிருவர்க்குச் சொல்லி விடுசையன்றிக்கே நெடுவீதியேறப் புறப்பட்டு இங்கே இப்படி குணம் பாராட்டிக்கொண்டுகிடக்கிற மஹாநுபாவனுடைய குணஹாநியை நாட்டாரும் நகரத்தாரும் நன்கு அறியுங்கோள்“ என்று கோஷம்போட்டு மடலூரக் கடவேன், இப்படி நான் செய்வதற்காக ஊராரெல்லாரும் என்னைச் சிறிதும் இகழாமல் தலைமேல் சுமந்து கொண்டாடவேண்டும். அப்படி கொண்டாடாதே இகழ்ந்து பழி சொன்னார்களேயாகிலும் நான் மடலூருகை தவிரமாட்டேன் என்று தனது உறுதியை உரைத்துத் தலைக்கட்டினாளாயிற்று.

பெண்ணை என்று பனை மரத்துக்குப் பெயர், “வாரார்பூம் பெண்ணைமடல்“ என்று பனைமடலைச் சிறப்பித்துச் சொன்னது ‘என்கையிலே சிறந்த ப்ரஹமாஸ்த்ரமிருக்கிறபடி பாருங்கள், இனி எனக்கு என்னகுறை? என் காரியம் கைபுகுந்த்தேயாம்“ என்று தான் பரிக்ரஹித்த ஸாதநத்தின் உறைப்பைக் காட்டினபடி.

————————————————————————–

திரு கம்ப நாட்டு ஆழ்வார் அருளிச் செய்த தனிப் பாடல்-

ஊராது ஒழியேன் உலகு அறிய ஒண் நுதலீர்
சீரார் முலைத் தடங்கள் சேரளவும் –பாரெல்லாம்
அன்று ஓங்கி நின்று அளந்தான் நின்ற திரு நறையூர்
மன்று ஓங்க ஊர்வன் மடல்-

மேல் பெரிய திருமடலில் மடலூரும் திருப்பதியை சொல்லும் இடத்து இறுதியாக நறையூரை அருளிச் செய்து இரும் பொழில் சூழ் மன்னு மறையோர் திரு நறையூர் மா மலை போல் -என்று தொடங்கி
திரு நறையூரில் தளர்ச்சி உண்டானதாக அருளிச் செய்த படியாலும்-பொன்னுலகில் வானவரும் பூ மகளும் போற்றி செய்யும் நல் நுதலீர் நம்பி நறையூரார் மன்னுலகில் என்னிலைமை கண்டும் இரங்காரே யாமாகில் மன்னு மடலூர்வன் வந்து -பெரிய திருமடல் தனியன் -படியாலும்திரு நறையூர் பிரதான லஷ்ய ஸ்தலம் என்றதாயிற்று

————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள்  திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பிள்ளை திரு நறையூர் அரையர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

Posted in சிறிய திரு மடல் | Leave a Comment »

ஸ்ரீ பெரிய திருமடல்-(72-148) வியாக்யான ஸ்ரீ ஸூக்திகள் –

November 4, 2026

பாவியேற்கு
என்னுறு நோய் யானுரைப்பக் கேண்மின் -இரும் பொழில் சூழ் —72
மன்னு மறையோர் திரு நறையூர் மா மலை போல்
பொன்னியலும் மாடக் கவாடம் கடந்து புக்கு ——–73
என்னுடைய கண் களிப்ப நோக்கினேன் நோக்குதலும்
மன்னன் திரு மார்பும் வாயும் அடி இணையும் ————74
பன்னு கரதலமும் கண்களும் பங்கயத்தின்
பொன்னியல் காடார் மணி வரை மேல் பூத்தது போல் —-75
மின்னி யொளி படைப்ப வீணாணும் தோள் வளையும்
மன்னிய குண்டலமும் ஆரமும் நீண் முடியும் ——-76
துன்னு வெயில் விரித்த சூளா மணி யிமைப்ப
மன்னு மரகதக் குன்றின் மருங்கே யோர் ————77
இன்னிள வஞ்சிக் கொடி யொன்று நின்றது தான்
அன்னமாய் மானாய் அணி மயிலாய் ஆங்கிடையே ——–78
மின்னாய் இளவேய் இரண்டாய் இணைச் செப்பாய்
முன்னாய தொண்டையாய்க் கெண்டைக் குலம் இரண்டாய் ——79
அன்ன திருவுருவம் நின்றது அறியாதே
என்னுடைய நெஞ்சும் அறிவும் இன வளையும் ———–80
பொன்னியலும் மேகலையும் ஆங்கு ஒழியப் போந்தேற்கு
மன்னு மறி கடலும் ஆர்க்கும் மதி யுகுத்த ———–81
இந்நிலாவின் கதிரும் என்தனக்கே வெய்தாகும்
தன்னுடைய தன்மை தவிரத் தான் என்கொலோ ——–82–

பாவியேற்கு என்று உறு நோய்–பாவியாகிய எனக்கு நேர்ந்த நோயை
யான் உரைப்ப கேண்மின்–நானே சொல்லக் கேளுங்கள் (என்ன வென்றால்)
இரு பொழில் சூழ்–விசாலமான சோலைகள் சூழப் பெற்றதும்
மறையோர் மன்னும்–வைதிகர்கள் வாழப் பெற்றதுமான
திரு நறையூர்–திருநறையூரில்
மா மலைபோல பொன் இயலும் மாடம் கவாடம் கடந்து புக்கு–பெரிய மலை போன்றதும் ஸ்வரண மயமுமான ஸந்நிதியின் திருக் காப்பை நீக்கிச் சென்று
என்னுடைய கண் களிப்ப நோக்கினேன்–எனது கண்கள் களிக்கும்படி உற்றுப் பார்த்தேன்
நோக்குதலும்–பார்த்த வளவில்
மன்னன்–(அங்குள்ள) எம்பெருமானுடைய
திரு மார்பும்–பிராட்டி யுறையும் மார்வும்
வாயும்–(புன் முறுவல் நிறைந்த) அதரமும்
அடி இணையும்–உபய பாதங்களும்
பன்னு கர தலமும்–கொண்டாடத் தக்க திருக் கைகளும்
கண்களும்–திருக் கண்களும்
ஓர் மணி வரை மேல் பொன் இயல் பங்கயத்தின் காடு பூத்தது போல் மின்னி ஒளி படைப்ப–ஒரு நீல ரத்ந பர்வதத்தின் மேல் பொன் மயமான தாமரைக் காடு புஷ்பித்தாற் போல் பளபளத்த ஒளியை வீச,
வீழ் நாணும்–விரும்பத் தக்க திரு வரை நாணும்
தோள் வளையும்–தோள் வளைகளும்
மன்னின குண்டலமும்–பொருத்தமான திருக் குண்டலங்களும்
ஆரமும்–திருமார்பில் ஹாரமும்
நீள் முடியும்–பெரிய திருவபிஷேகமும்
துன்னு வெயில் விரித்த சூளாமணி இமைப்ப –மிக்க தேஜஸ்ஸை வெளி விடுகின்ற முடியிற் பதித்த ரத்னமும் ப்ரகாசிக்க
மன்னு மரகதக் குன்றின் மருங்கே–எல்லார்க்கும் ஆஸ்ரயமான மரகத மலை யென்னும் படியான எம்பெருமான் பக்கத்திலே
ஓர் இன் இள வஞ்சி கொடி ஒன்று நின்றது–விலக்ஷணமாய் போக்யமாய் இளைசா யிருப்பதொரு வஞ்சிக் கொடி யென்னும் படியான பிராட்டி நின்றாள்.
அன்னம் ஆய்–(நடையில்) ஹம்ஸத்தை யொத்தும்
மான் ஆய்–(நோக்கில்) மானை யொத்தும்
அணி மயில் ஆய்–(கூந்தலில்) அழகிய மயிலை யொத்தும்
இடை மின் ஆய்–இடை யழகில் மின்னலை யொத்தும்
இள இரண்டு வேய் ஆய்–(தோளில்) இளைதான இரண்டு மூங்கில்களை யொத்தும்
இணை செப்பு ஆய்–(ஸ்தநத்தில்) இரண்டு கலசங்களை யொத்தும்
முன் ஆய் தொண்டை ஆய்–முன்னே தோற்றுகிற (அதரத்தில்) கொவ்வைக் கனியை யொத்தும்.
குலம் கொண்டை இரண்டு ஆய்–(கண்ணில்) சிறந்த இரண்டு கெண்டை மீன்களை யொத்தும்
அன்ன–அப்படிப் பட்டிருந்த
திரு உருவம்–திவ்ய மங்கள விக்ரஹம் (பிராட்டி)
நின்றது அறியாது–(பக்கத்தில்) நிற்கும் படியை அறியாதே (எம்பெருமான் மாத்திரமே யுளனென்று ஸேவிக்கப் புகுந்த)
என்னுடைய நெஞ்சும்–எனது நெஞ்சும்
அறிவும்–(அந்த நெஞ்சின் தருமமாகிய) அறிவும்
இனம் வளையும்–சிறந்த கை வளையும்
பொன் இயலும் மேகலையும் –ஸ்வர்ண மயமான மேகலையும்
ஒழிய போந்தேற்கு –(எல்லாம்) விட்டு நீங்கப் பெற்ற எனக்கு (இதற்கு மேலும் ஹிம்ஸையாம்படி)
மன்னு மறி கடலும் ஆர்க்கும் –சலியாததும் மடிந்து அலை யெறிவதுமான கடலும் கோஷம் செய்யா நின்றது
மதி உகுத்த இன் நிலாவின் கதிகும்–சந்திரன் வெளியிடுகின்ற இனிய நிலாவின் ஒளியும்
என் தனக்கே–எனக்கு மாத்திரம்
வெய்து ஆகும்–தீக்ஷணமாயிரா நின்றது,
தன்னுடைய தன்மை தவிர தான் என் கொல்–நிலாவின் ஸ்வபாவமாகிய குளிர்த்தி தவிர்ந்து இப்படி வெப்பமாம்படி எம்பெருமான் றான் ஏதாவது செய்து விட்டானோ-

பாவியேற்கு--உங்களுக்குச் சொல்ல பிறந்தேனோ –-என்னுறு நோய் யானுரைப்பக் –-நம்பி அழகிலே அகப்பட-ஸ்ரீ பரத  ஆழ்வான் நோவு போலே –-கேண்மின் –-இத்தனையும் செய்ய வேணும் –-சோக ஷோபேச ஹ்ருதயம் ப்ரலாபைரேவ தார்யதே -என்னும் படியாலே-தான் பிழைக்கைக்காக வாய் விட்டு அழுவதாலேயே நெஞ்சு தரிக்குமே –

பாவியேற்கு-கேட்கிற இவர்களுக்கு பறக்கச் சொல்லலாம் படி இட்டுப் பிறந்திலேன்-பரக்கச் சொல்லுமது கேட்க வேண்டில் அவ்யாசாதிகள் பக்கலிலே சென்று கேட்டுக் கொள்வது –நாட்டார் படி கொண்டு கார்யம் என் எனக்கு –-என்னுறு நோய் யானுரைப்பக் கேண்மின் – நான் பட்ட பாடு சொல்ல வேணும் ஆகில் கேளுங்கோள்-என்கிறாள்–என் அபிமத விஷயத்தை அனைத்து அல்லது தரிக்க மாட்டாத நான் கொண்ட நோவை நீங்களும் கேளுங்கோள் –-என் உறு நோய்--மறுபாடுருவக் கொண்ட நோய் யான் உரைப்பக் கேண்மின்-நோய் கொண்ட நான் சொல்லக் கேளுங்கோள் –-வேறு ஒருவருக்கு நிலம் அல்ல என் நோய்-இதின் தலையைப் பற்றி அலையும் அதிலும் இந் நோய் தானே உத்தேச்யமாய் இருக்கை-யான் உரைப்ப—நோய் கொண்டார் இருக்க–வேறே சிலர் சொல்லப் புக்கால் பட்டது எல்லாம் தெரியாமையாலே உள்ளத்து எல்லாம் சொல்லப்போகாது இறே-இவள் நோய் என்றால் சாதுர்த்திகமாய் இராது இறே –-ஸ்ரீ பரத ஆழ்வான் நோய் போலே –கேண்மின் –-செவி படைத்த பிரயோஜனம் பெறக் கேளுங்கோள் –-பரத்வ ஜ்ஞானத்தாலே பகவத் தத்வத்தை அறிந்தவர்கள் அன்றோ க்ரம ப்ராப்தி அறிந்து ஆறி இருப்பர்-உகந்து அருளின நிலங்களிலே புக்குக் கண்ணாரக் கண்டு அனுபவிக்கப் பெற்ற நான் ஆறி இருப்பேனோ-

இரும் பொழில் சூழ் —பரப்பை உடைத்தான ஸ்லாக்யமான பொழிலாலே சூழப் பட்டு இருப்பதாய்
எங்கும் ஒக்க சோலையும் பணையுமாய் கிடக்கும் இத்தனை இறே–மன்னு மறையோர் திரு நறையூர் –
மறையோர் மன்னும் திரு நறையூர் –-மடல் எடுக்கை சாஸ்த்ரார்தம் என்று உபபாதிக்குமவர்கள் மன்னும் தேசம் –-அங்கன் உண்டோ என்னில் – வ்யவசாயாத்ருதே ப்ரஹ்மன் நாசாத யதி தத் பரம் -என்று உண்டாகையாலே –-மா மலை போல்--மலையைக் கொடு வந்து நெருங்க வைத்தால் போலே யாய்–பொன்னியலும் மாடக் – அதி ஸ்லாக்கியமாய் ஸ்ப்ருஹநீயமான மாடங்களில் உண்டான –-கவாடம் கடந்து புக்கு என்னுடைய கண்--அவன் காண்கை–அவ வாளம் காலை தப்பின படி-பல ஹானிக்கு முன்னே புகும் இத்தனை என்னுடைய படபாக்னி குளிர –களிப்ப –கண்கள் ஆரவளவும் நின்று கண்ண மங்கையுள் கண்டு கொண்டேன் -பெரிய திரு மொழி -7-10-9-என்னுமா போலே – நெடும் காலம் பட்டினி விட்ட கண்கள் வயிறு நிரம்பும்  படி –நணுகினம் நாமே -திருவாய் மொழி -1-1-3- மன்யே ப்ராப்தா சம தம் தேசம் பரத்வாஜோ யமப்ரவீத் -அயோத்யா -69-9–நோக்கினேன் நோக்குதலும் மன்னன் –-நான் கண்ட பொழுதே எழுதிக்  கொண்டான் –-வாளும் பலகையும் பொகட்டு கண்ட போதே மடல் எடுக்கப் பண்ணினவன் –-கண்ட போதே தான் என்னலாம்படி இருக்கை- ராஜாதி ராஜஸ் சர்வேஷாம் –

இரும் பொழில் சூழ் –-பரப்பை உடைத்தான ஸ்லாக்யமான பொழிலாலே சூழப் பட்டு இருப்பதாய்
எங்கும் ஒக்கச் சோலையும் பணையுமாய்க் கிடக்கும் இத்தனை இறே –-மன்னு மறையோர் திரு நறையூர் –மறையோர் மன்னும் திரு நறையூர் – வேத வாக்யங்கள் எல்லாம் உபாசனத்தையே விதிக்கிறது என்று அறுதி இட்டு இருக்கிறவர்கள்-வர்த்தியா நிற்கிற திரு நறையூர்-மடல் எடுக்கை நியத கர்த்தவ்யம் -என்று இருக்கிறவர்கள் நித்ய வாஸம் பண்ணுமூர்–நிதித்யாசி தவ்ய -என்கிற வாக்யத்தையே பற்றி இருப்பார் வர்த்திக்கும் தேசம் –-மா மலை போல்--மலையைக் கொடு வந்து நெருங்க வைததால் போலேயாய்–பொன்னியலும் மாடக் – அதி ஸ்லாக்கியமாய் ஸ்ப்ருஹணீயமான மாடங்களில் உண்டான  –-கவாடம் கடந்து புக்கு என்னுடைய கண் களிப்ப நோக்கினேன் –
கண்கள் ஆரளவும் நின்று கண்ண மங்கையுள் கண்டு கொண்டேன் -பெரிய திருமொழி -7-10-9-என்னுமா   போலே படபாமு காக்னி தெகுட்டினால் போலே விடாய்த்த கண்கள் குளிரும்படி நோக்கினேன் –அதொரு பிரதாபமும் –-நோக்குதலும் மன்னன் – த்ருஷ்ட ஏவ ஹி ந சோக மப நேஷ்யதி ராகவ -என்னும்படியே நோக்கின அநந்தரம் மமேதம் -என்கிற பிரதி பந்தகம் அடங்கப் போய்-அவ்விஷயத்தை அனுபவிக்கப் பெற்றிலேன்-மமேதம் அடங்கலும் போயிற்று-அனுபவம் மடலேயாய் விட்டது  –

மன்னன் திரு மார்பும் -வாயும் அடியிணையும்—பன்னு கரதலமும் கண்களும்--ராஜாதி ராஹஸ் சர்வேஷாம்-திரு மார்பு -தமக்கு பற்றாசு –-விரஹ ஸ்ரமஹரமான மார்பு தன்னைக் கணிசிக்கை
வ்ரீளை யாலே -வெட்கத்தாலே -முகம் பாராதே மார்வைப் பார்த்தாள் -என்னவுமாம் –-திரு மார்வு என்னா -வாயும் -என்பான் என் என்னில் பிராட்டி பக்கல் பிரேமத்தாலே -அவளைப் பார்த்து முறுவல் பண்ணி இருக்கும் –-அவ்வழியாலே முறுவலைக் கண்டபடி –அம் முறுவலுக்கு தோற்று விழும் திருவடிகள் –
திருவடிகளிலே விழுந்தாரைத் திருக் கையாலே ஸ்பர்சித்தால் -ஒரு கையே -என்று வாய் புலர்த்தும் கை-நோக்கும் கண்கள்-நின்ற விடத்தே நின்று ஸ்பர்சிக்கும் கண் -ஒரு கால் நோக்கினால் ஆலம் கட்டி விட்டெறிந்தால் போலே இருக்கை –-பங்கயத்தின்-பொன்னியல் காடார் மணி வரை மேல் பூத்தது போல் –பொற்றாமரைக் காடு நீல கிரியிலே பரப்பு மாறாப் பூத்தால்  போலே திரு மேனியில் உண்டான திருக்கண்கள் திரு வாய் திருக்கை திருவடிகள்-இருக்கும் படி என்று கீழோடு அந்வயம் –

மன்னன் திரு மார்பும் –-பற்றாசான பிராட்டிக்கு இருப்பிடமான- திரு மார்வும்-அவள்  சம்பந்தம் கொண்டு இறே ராஜாவாவது-திருக்கண்டேன் -என்று இ றே கண்டவர்கள் சொல்லுவதும் –-மாத்ரு தேவோ பவ -முற்படக் கண்டது திரு மார்வாயிற்று –-வாயும்  –-அவள்  முன்னாகப் பற்றினாரை –மாஸூச-என்னும் திரு ஆஸ்யமும்–அடியிணையும்—அம் மார்வுக்கும் ஸ்மித்துக்கும் தோற்றார் விழுவனவான திருவடிகளும்-பன்னு கரதலமும் – திருவடிகளிலே விழுந்தாரை எடுத்து அணைத்தால் இது ஒரு ஸ்பர்ச சௌக்யமே-என்று இடைவிடாதே கூப்பிடப் பண்ணும் படியாய் இருக்கிற திருக் கைகளும்-பன்னுதல்-இவனை எடுத்து அனைக்கையாலே-தோள்கள் ஆயிரத்தாய்-திருவாய் மொழி -8-1-10-என்கிறபடியே
பணைத்த என்றுமாம் –-சோப்யே நம் த்வஜ வஜ்ராப்ச கருத சிஹ்நென பாணினா-சம்ச்ப்ருச்யாக்ருஷ்ய ச ப்ரீத்க்யா ஸூ காடம் பரிஷச்வஜே–கண்களும் –ஸ்பர்சத்துக்குத் தோற்றாரை குளிர நோக்குகிற திருக் கண்களும்–உயிர்க்கு எல்லாம் தாயாய் அளிக்கின்ற தண் தாமரைக் கண்கள் இறே  –பங்கயத்தின் பொன்னியல் காடார் மணி வரை மேல் பூத்தது போல் —– ஒரு பொற்றாமரைக் காடு நீல கிரியிலே பரப்பு மாறப் பூத்தால் போலே யாயிற்று திவ்ய ஆபரண சோபையும் திருமேனியும் பொருந்தி இருக்கும் படி –-கீழில் திவ்ய அவயவங்களுக்கு த்ர்ஷ்டாந்தம் ஆகவுமாம் –

மின்னி யொளி படைப்ப —–பளபளத்த ஒளியை உண்டாக்க ––வீணாணும் – விடு நாணும்-சௌந்தர்யம் நிறைந்தால் போல் இருக்கை ––தோள் வளையும்–திருவடிகளுக்கு வீரக் கழல் போலே –-மன்னிய குண்டலமும் –காதிலே பூத்தால் போலே இருக்கை –-ஆரமும் – மார்விலே சினைத்தால் போலே இருக்கை ––நீண் முடியும் —திரு நறையூராருக்குச் சூட்டின முடி –-சர்வேஸ்வரன் ஆகச்   சூட்டின முடி –-துன்னு வெயில் விரித்த சூளா மணி  யிமைப்ப--சூடா மணியின் ஒளி எல்லா ஒளியையும் விஞ்ச
துன்னுகை -மிகுகை ––அழகு மிக்கால் கண் எச்சிலாம் என்று மறைப்பாரைப் போலே–சூடா மணியில் தேஜஸ்ஸூ எல்லாத் தேஜஸ்ஸிலும் மிக்க போது-இள வெயில் போன்றதொரு பிடம் விழ விட்டால் போலே இருக்கும் –

மின்னி யொளி படைப்ப –-மின் செய் பூண் மார்வினன்-என்கிறபடியே மின்னினொளி திரு வாபரணம் ஆயிற்றோ யென்னும்படியாய் இருக்கிற –-வீணாணும் தோள் வளையும்--பெரிய பிராட்டியாருக்கு ஹிரண்ய ப்ராகாரமாகத் தாழ்ந்து இருக்கிற விடு நாணும்- தோளை முட்டாக்கிட்டால்  போல் இருக்கிற தோள் வளையும் –-மன்னிய குண்டலமும் –ஒரு நாள் வரையிலே சாதிற்றாய் இருக்கை அன்றிக்கே சஹஜமாய்-திருக் காதுகள் பூத்தால் போலே இருக்கிற மின்னு மணி மகர குண்டலங்களும் –-ஆரமும்-
பெரிய வரை மார்வில் பேராரம் பூண்டு -மூன்றாம் திருவந்தாதி -55-என்கிறபடியே திரு மார்விலே இருமடி இட்டுச் சாத்த வேண்டும்படி இருக்கிற திருவாரமும் –-நீண் முடியும் –— இவற்றை எல்லாம் தன் அழகாலே முட்டாக்கிடா நிற்பதாய்-விண் முதல் நாயகன் நீண் முடி -திரு விருத்தம் -50-என்று ஆதி ராஜ்ய ஸூசகமாய் இருக்கிற திரு அபிஷேகமும் –-துன்னு வெயில் விரித்த சூளா மணி  யிமைப்ப- நெருங்கின கிரணங்களைப் புறப்பட விடா நின்றுள்ள சூடா ரத்னமானது தன் புகராலே எல்லாவற்றையும் முட்டாக்கிகிட வற்றாய்

மன்னு மரகதக் குன்றின்--தன்னைப் பற்றி லோகம் வாழ்வது ஒரு நீலகிரி –-மருங்கே யோர் —
ஆழம் கால் –-உள் இழிய ஒண்ணாமை-இருவரும் நேர் பார்க்க மாட்டாமை -யாதல்-பெரு வெள்ளம் கண்டு நோக்குவாரைப் போலே –-ஓர் -இன்னிள வஞ்சிக் கொடி யொன்று   நின்றது தான்-
விலஷணமாய் -போக்யமாய் -இளையதாய் இருப்பதொரு வஞ்சிக் கொடி–கொடி என்றது அல்லாத பெண்களை –பும்ஸ்தவ கந்தி-என்னும்படியான ஸ்த்ரீத்வம்-சாஷான் மன்மத மன்மத  -என்னுமா போலே ஓன்று –இவளைப் போக்கி வேறு ஒருவர் இல்லாமை ரூபகம் முற்றின படி த்ருஷ்டாந்தமே பேசும்படி யாயிற்று –(பிராட்டி திவ்ய மங்கள விக்ரஹம் உள்ளோர் பகுதி அருளிச் செயல்களில் இது -வஞ்சுள வல்லித் தாயார் அன்றோ )

மன்னு மரகதக் குன்றின் மருங்கே –நித்தியமாய் இருப்பதொரு மரகத கிரியின் அருகே –
சேர நிற்கில் ஆழம் காலாம் -என்று அருகே கிண்ணகப் பெருக்கை எதிர் செறிக்க ஒண்ணாதாப் போலே
எதிர் நிற்க ஒண்ணாமே கரை யருகைப் பற்றியாய் யாயிற்று இருப்பது –யோர் இன்னிள வஞ்சிக் கொடி யொன்று   நின்றது தான்-அத்விதீயமாய் கண்டார் கண்ணுக்கு இனிதாய் இளையதாய் இருப்பதொரு வஞ்சிக் கொடி நின்றது –-கொம்பு -என்று சொல்லிற்றில்லை-(அன்ன -திருவுருவம் நின்றது) அன்னாரும் என்னுமத்தைப் பற்ற – தான் -அது இருந்தபடி தான்

அன்னமாய் மானாய் அணி மயிலாய் ஆங்கிடையே  மின்னாய் –அன்னம் -நடை-மான் -நோக்கு
அணி மயில் -அளக பாரம்-இடையே மின்னாய்-நடுவே மின்னாய் –-இளவேய்   இரண்டாய்
இரண்டு இள மூங்கில் போலே பசுமையும் சுற்று உடைமையும் உடைய திருத் தோள்கள் –-இணைச் செப்பாய்- ஒன்றுக்கு ஓன்று ஒப்பு ஈஸ்வரனை இட்டு வைக்கும் செப்பு மலராள் தனத்துள்ளான் – முன்னாய தொண்டையாய்க் –-எல்லாவற்றிலும் முற்படுகிறது திரு வதரத்தின் அழகு-கெண்டைக் குலம் இரண்டாய் –— மௌக்த்யத்தாலும் மதமதப்பாலும் இரண்டு கெண்டை போலே யாயிற்று திருக் கண்கள்-அன்ன -திருவுருவம் நின்றது – அப்படிப் பட்டது என்னுமத்தை யன்றி இவ் வழகுக்கு தக்க வாசகம் இல்லை –-அறியாதே--அறிவு கெட்டு–அறியாமையனபடி எங்கனே என்னில்-பருப்பருத்தன சில பேசி முடியப் பேச மாட்டாமையாலே பிரித்துப் பேசும் போது பேசலாம் இருவரும் கூடி நின்றால் பேச முடியாது-கண்ணுக்கும் மனசுக்கும் அளக்க ஒண்ணாத விஷயம் ஆகையாலும் கண்டாரைக் குமிழ் நீரூட்டும் விஷயம் ஆகையாலும் அறியாதே -என்றுமாம் –

அன்னமாய் –நடை அழகுக்கு–மானாய் –-நோக்கில் உண்டான மௌக்த்யத்துக்கு—அணி மயிலாய் –
அளகபாரத்துக்கு-அணி -சாயை—ஆங்கிடையே  மின்னாய் –இவள் நாலடி நடக்கும் போதாக நாயகனுக்கு துணுக்குத் துணுக்கு -என்னும்படி இருக்கை –-இளவேய்   இரண்டாய்  – சுற்றுடைமைக்கும் -பசுமைக்கும் -செவ்வைக்கும் -ஒழுகு நீட்ச்சிக்கும் மூங்கில் திருஷ்டாந்தமாக சொல்லக் கடவது இறே -இள வேய் -தோளுக்கு –-இணைச் செப்பாய்- நம்பியை சேமித்து வைக்கைக்கு- இணைச் செப்பாய் –
திரு முலைகளுக்கு –-முன்னாய தொண்டையாய்க்--திவ்ய அவயவங்களின் அழகுகளில் மிகையாய் வந்து பற்றா நிற்க-முன்னோடி வருகிறது திரு வதரத்தின் புகராயிற்று-வாலியதோர் கனி கொல்-திருவாய்மொழி-7-7-3- -இத்யாதி–கெண்டைக் குலம் இரண்டாய் –— கண்ணில் ஒழுகு நீட்ச்சிக்கும் அழகுக்கும் –அன்ன திருவுருவம் நின்றது அறியாதே-சில சொன்னோமாம் இத்தனை யல்லது என்னால் முடியப் பேசித் தலைக் கட்டப் போகாதே –-அப்படிப் பட்ட திருவுருவை –அன்ன திருவுருவம் -என்னலாம் இத்தனை இறே சொல்லலாவது–அன்ன திருவுருவம் – மருங்கே நின்றது அறியாதே-அறிந்தேன் ஆகில் கால் வாங்கிப் பிழைக்கலாம் கிடீர்-அறியாமையாலே இழிந்து கிடீர் நான் இப்படி பட்டது-

என்னுடைய நெஞ்சும் அறிவும் இன வளையும் பொன்னியலும் மேகலையும்--நெஞ்சாவது அறிவு இட்டு வைக்கும் கலம்–ஆங்கு ஒழியப் போந்தேற்கு-–வெறும் தரையாகப் போந்தேன்-வாழச் சென்று உள்ளது எல்லாம் கொடுப்பாரைப் போலே சர்வத்தையும் இழந்து-கடலிலே துரும்பு போலே சௌந்த்ர்ங்கள் வீச
மடலோ -என்று புறப்பட்ட படி–மன்னு மறி கடலும் ஆர்க்கும் மதி யுகுத்த இந் நிலாவின் கதிரும் –-சலியாத கடல்-ராஜ த்ரோஹிகளைக் கண்டால் போலே கூப்பிடத் தொடங்கிற்று –-என் தனக்கே வெய்தாகும்- நாட்டை வாழ்வித்து என்னை நலியா  நின்றது–தன்னுடைய தன்மை தவிரத் தான் என் கொலோ –—சீதோ பவ ஹனூமத -என்ன நெருப்பு குளிருமா போலே நிலாச் சுடுக -என்று நினைப்பிட்டதோ இதுக்கு காரணம் என் -என்கிறாள் –

என்னுடைய நெஞ்சும் அறிவும் – ஒன்றுக்கும் அழியாதே இருக்கக் கடவ என்னுடைய நெஞ்சு கிடீர்
அறிவை இட்டு வைக்கைக்கு கலமான  என் நெஞ்சும் –-இன வளையும் —- ஆபரணமான வளையும் –-பொன்னியலும் மேகலையும் –-ஸ்லாக்கியமான பரிவட்டமும் –-ஆங்கு ஒழியப் போந்தேற்கு மன்னு மறி கடலும் ஆர்க்கும் –-நொந்தாரைக் கண்டால் ஐயோ என்ன பிராப்தமாய் இருக்க-அங்கனே செய்யாதே
சர்வேஸ்வரன் இஜ் ஜகத்துக்கு ரஷகமாக கல்பித்து வைத்த கடலும் சப்தியா நின்றது –-மதி யுகுத்த இந்நிலாவின் கதிரும் என்தனக்கே வெய்தாகும்- என்னளவிலே வந்தவாறே களளரைக்   காட்டிக் கொடுப்பாரைப் போலே-சந்தரன் தன் ஆஸ்ரயம் கொண்டு பொறுக்க மாட்டாமையாலே பொகட்ட
இனிய நிலாவினுடைய கிரணம் எனக்கே சூடா நின்றது –-நாட்டார் வைத்த கண் வாங்காதே கண்டு கொண்டு இருக்கிற சந்திரனும் எனக்கே பாதகனாகா நின்றான்-நிலா -என்னா நிற்க –கதிர் -என்கிறது எத்தைப் பற்ற -என்னில்-த்ரவ்யமாய் இருக்கும் இறே –அதின் குணத்தைப்   பற்ற – ஆகையாலே கதிர் என்கிறது –-தன்னுடைய தன்மை தவிரத் –-பதார்த்த ஸ்வ பாவங்கள் அடங்கலும் வேறுபடா நின்றது
சைத்யம் இறே இவற்றுக்கு ஸ்வ பாவம்-தான் என் கொலோ –—-பதார்த்த ஸ்வ பாவங்கள் அந்யமாக-அபி பதித்தவாறே அதி சங்கை பண்ண வேண்டி இருக்கும் இறே-இத்தை சீதோ பவ -என்றால் போலே
உஷ்ணோ பவ -என்றார் உண்டோ   –இந்த நிலா -என்று பிரத்யஷம் ஆகவுமாம் –

இங்ஙனே ஊரிலுள்ள பெண்களின் சரித்திரங்களை எடுத்துரைப்பதனால் எனக்கு என்ன பயனாம்? அந்த வம்புக் கதைகளையெல்லாம் விரித்துரைப்பதற்கோ நான் பெண் பிறந்தது. அது கிடக்கட்டும், நான் பட்டபாடு நாடறியச் சொல்லுகிறேன் கேளுங்கள் என்று திருநறையூ ரெம்பெருமான் ஸ்ந்நிதியிலே ஸேவிக்கப்புகுந்த தான் பட்டப்பாட்டைப் பேசத் தொடங்குகின்றாள் பரகால நாயகி.பாவியேற் கென்னுறு நோய் என்று இங்ஙனே அந்வயித்துப் பொருள் கொள்வதிற் காட்டிலும் ‘பன்னியுரைக்குங்காற் பாரதமாம் பாவியேற்கு“ என்று கீழோடே அந்வயிப்பது பூருவர்களின் வியாக்கியானங்களுக்கு நன்கு பொருந்தும். (நெஞ்சினுள்ளே துக்கம் அதிகரித்தால் வாய் விட்டுக் கதறினால்தான் தீரும்.) என்று சொல்லியுள்ளபடி – தனது வருத்த்தை ஒருவாறு தணித்துக்கொள்ள வேண்டி வாய்விட்டுக் கதறுகின்றாளென்க.-யானுற்ற நோயை யான் சொல்லுகிறேன் கேளுங்கள் நான் திருநறையூரெம்பெருமானை ஸேவிக்கச்சென்று ஸந்நிதியுள்ளே புகுந்து பார்த்தேன், பார்த்தவுடனே அவ்வெம்பெருமானுடைய திருமார்வு திருவதரம் திருவடி திருக்கை திருக்கண் ஆகிய இவ்வவயவங்கள் நீலகிரிமேல் தாமரைக்காடு பூத்தாற்போல் பொலிந்தன.-திருவரைநாண் திருத்தோள்வளை திருமகர குண்டலம் ஹாரம் திருவபிஷேகம் அதனுச்சியிற்பதித்த மணி ஆகிய இவை பளபளவென்று ப்ரகாசித்தன, அவ்வெம்பெருமான் பக்கத்திலே அன்னம்போன்ற நடையழகும் மான்போன்ற நோக்கழகும் மயில்போன்ற கூந்தலகும் மின்போல் நுண்ணிய இடையழகும் வேய்ப்போன்ற தோளழகும் செப்புப்போன்ற முலையழகும் கோவைபோன்ற வாயழகும் கெண்டைபோன்ற கண்ணழகுமுடையளான பெரிய பிராட்டியார் இளவஞ்சிக்கொடி போலே நின்றதையுங் கண்டேன்.–கண்டதும் அறிவு போயிற்று பலவிகாரங்களுண்டாயின. இப்படி வருத்தபடாநின்ற எனக்குக் கடலோசை தானும் வந்து மேன்மேலும் ஹிம்ஸையைப்பண்ணா நின்றது. எல்லார்க்கும் இனிதான நிலா எனக்குத் தீ வீசுகின்றது குளிர்ச்சியையே இயல்வாகவுடைய நிலாவும் இப்படி கடும்படியான காரணம் என்னோ, அறியேன் – என்றாளாயிற்று.

திருநறையூர்ப் பொன்னியலுமாடம் – நாச்சியார் கோவிலுக்குத் திருநறையூர் மணிமாடம் என்று ப்ரஸித்தியுள்ளது. “திருநறையூர் மணிமாடம் சேர்மின்களே“ என்றார் பெரிய திருமொழியில், “தென்னறையூர் மன்னு மணிமாடக் கோயில் மணளனை“ என்பர் இத்திருமடலிலும். கவாடம் – கதவு, வடசொல்.–பன்னு கரதலம் – ‘இப்படிமொரு கரதலமுண்டோ‘ என்று வாய்வெருவப்பண்ணும் கை காரதலம் – வடசொல். ஓர் மணிவரைமேல் பொன்னியல் பங்கயத்தின் காடு பூத்த்துபோல் – எம்பெருமானது திருமேனி நீலரத்ந பர்வதமாகவும் திருக்கண் முதலியன தாமரைக் காடாகவும் ரூபிக்கப்பட்டன.-அகலகில்லேனிறையுமென்று அலர்மேல்மங்கையுறை மார்பனாதலால் திருமார்பும் தாமரை யாக விளங்கக் குறையில்லை. பங்கயம் – பங்கஜம். ஒளிப்படைப்ப – ஒளியை யுண்டாக்க. வீணாணும் – வீழ் – நாண் – வீணான், வீரசோழிய மென்னும் இலக்கண நூலில் (சந்திப்படலம் – 18) “நவ்வரின் முன்னழிந்து பின் மிக்க ணவ்வாம் என்றது காண்க. வீழ்தல் –விரும்பப்படுதல். ஆரம் – ஹாரம்.(“துன்னுவெயில்விரித்த சூடாமணி இமைப்ப“) சூடாமணியிமைப்ப என்றவிடத்து உம்மைத் தொகையாகவும் உவமைத் தொகையாகவுங் கொள்ளலாம், உம்மைத் தொகையாகக் கொள்ளும்போது, சூடாமணியாவது திருவபிஷேகத்தின் நுனியிற்பதித்த ரத்னம், அதுவும்  விளங்க – என்றதாகிறது. உவமத்தொகையாகக் கொள்ளும்போது,சூடாமணியாவது தேவலோகத்துச் சிறந்த்தொரு மாணிக்கம், அதுபோலே விணாணும். நீண்முடியும் விளங்க – என்றதாகிறது. சூடாமணி எனினும் சூளாமணி யெனினும் ஒக்கும். இமைத்தல் – ஒளிசெய்தல்.-மன்னுமரதகக் குன்றின் மருங்கே – எம்பெருமான்றன்னையெ ஸாக்ஷாத் மரகத பர்வதமாகக் கூறினது முற்றுவமை. அப்படியே, பிராட்டியை இளவஞ்சிக் கொடியாகக் கூறினதும் முற்றுவமை. இதனை வடநூலார் ரூபகாதிசயோக்தி யென்பர். ஒரு மலையினருகே ஒரு பொற்கொடி நிற்கக்கண்டேனென்று சமத்காரமாக அருளிச்செய்தபடி. மாதர்க்கு இளவஞ்சிக்கொடி ஒப்புச்சொல்லுதல் கவிமரபு.-அன்னமாய் மானாய்.  என்றவிடங்களிலும் உபமேயங்களான நடை நோக்கு முதலியன மறைக்கப்பட்டன. மயில் கூந்தற் செறிவுக்கும் சாயலுக்கும் உவமையாம். பசுமைக்கும் சுற்றுடைமைக்கும் மூங்கிலைத் தோள்களுக்கு உபமானமாக்குவது. செப்பு பொற்கலசம். தொண்டை – கோவைக்கனி.–அன்ன திருவுருவம் நின்றதறியாதே – “ப்ரஹ்மசாரி நாராயணன் மாத்திரமே யுள்ளான், கண்டு வந்தவிடுவோம் என்று கருதிச் சென்றேன். பக்கத்தில் ஒரு பிராட்டி யெழுந்தருளியிருப்பது தெரியாமற் போயிற்று. தெரிந்திருந்தால் உட்புகுந்தே யிருக்கமாட்டேன், அந்தோ! தெரியாமற்சென்று பட்டபாடு இது! என்கிறாள் போலும்.-நெஞ்சு போயிற்று, அறிவு போயிற்று, வளை கழன்றொழிந்தது, மேகலை நெகிழ்ந்தொழிந்தது. இபப்டிப்பட்ட பரிதாப நிலைமையில் கடல்தானும் தனது கோஷத்தைச் செய்து கொலை செய்யா நின்றது.(தன்னுடைய தன்மை தவிரத்தா னென்கொலோ?) “சீதோபவ ஹநூமதா“ என்ன நெருப்புக் குளிருமாபோலே “நிலாச்சுடுக“ என்று நினைப்பிட்டதோ? இதுக்குக் காரணம் என்? என்கிறாள்“ என்ற பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்ரீஸூக்தி காண்க. சந்திரனுக்குத் தன்னுடைய தன்மையாகிய குளிர்த்தி மாறி வெப்பமுண்டாவதற்கு என்ன காரணம்?

தென்னன் பொதியில் செழும் சந்தின் தாது அலைந்து
மன்னி இவ் யுலகை மனம் களிப்ப வந்து இயங்கும் ——-83
இந்நிலம் பூம் தென்றலும் வீசும் எரி எனக்கே
முன்னிய பெண்ணை மேல் முள் முளரிக் கூட்டகத்துப் ———84
பின்னும் அவ்வன்றில் பெடைவாய்ச் சிறு குரலும்
என்னுடைய நெஞ்சுக்கோர் ஈர் வாளாம் என் செய்கேன் ——–85–

தென்னன் பொதியில்–தென் திசைக்கு தலைவனான பாண்டிய ராஜனது மலையமலையிலுள்ள
செழும் சந்திரன் தாது அளைந்து–அழகிய சந்தந மரத்தின் பூந்தாதுகளை அளைந்து கொண்டு
மன் இ உலகை மனம் களிப்ப வந்து இயங்கும்–நித்யமான இந்த லோகத்திலுள்ளவர்கள் மனம் மகிழும்படி வந்து உலவுகின்ற
இன் இள பூ தென்றலும்–போக்யமாய் அழகான இளந்தென்றற் காற்றும்
எனக்கே எரி வீசும்–எனக்கு மாத்திரம் அழலை வீசுகின்றது
முன்னிய பெண்ணை மேல்–முன்னே காணப்படுகிற பனை மரத்தில்
முள் முளரி கூடு அகத்து–முள்ளை யுடைய தாமரைத் தண்டினால் செய்யப்பட்ட கூட்டிலே
பின்னும் அவ் அன்றில் பெடை வாய் சிறு குரலும்–வாயலகு கோத்துக் கொண்டிருக்கிற அன்றிற் பேடையின் வாயிலுண்டான சிறிய குரலும்
என்னுடைய நெஞ்சுக்கு ஓர் ஈர் வாள் ஆம்–எனது நெஞ்சை அறுக்கின்ற வொரு வாளாக இரா நின்றது.
என் செய்கேன்–(தப்பிப் பிழைக்க) என்ன உபாயஞ் செய்வேன்?

தென்னன் பொதியில் செழும் சந்தின் தாது அலைந்து--மலைய பர்வதம் ––மன்னி இவ் யுலகை மனம் களிப்ப வந்து இயங்கும் இந்நிலம் பூம் தென்றலும் ––லோகத்தை வாழ்விக்கை நித்யமானால் போலே
எனக்கு ஒருத்திக்குச் சுடுகை நித்யம் ஆயிற்று –-வீசும் எரி எனக்கே--விரஹாக்னி தன் மேல் தட்டாமே ––முன்னிய பெண்ணை மேல் முள் முளரிக் கூட்டகத்துப்-பின்னும் அவ்வன்றில் பெடைவாய்ச் சிறு குரலும்-–முன்பே நின்ற பனை -முள்ளை உடைத்தான தாமரைத் தண்டாலே செய்த கூடு –-என்னுடைய நெஞ்சுக்கோர் ஈர் வாளாம் என் செய்கேன் –-நெஞ்சுக்கு புறம்பு நலிகை தவிர்ந்து நெஞ்சை ஈரா நின்றது-பிழைக்க விரகு இல்லை –

தென்னன் பொதியில் செழும் சந்தின் தாது அலைந்து மன்னி இவ் யுலகை மனம் களிப்ப வந்து இயங்கும் இந்நிலம் பூம் தென்றலும் வீசும் எரி எனக்கே--தென்னதான பொதிய மலையிலேயாய்-அழகியதாய் இருக்கிற சந்தனத்தை கந்தல் கழித்து -தான் அதில் தாதை யளைந்து-ப்ரவாஹ ரூபேண நித்யமான இந்த லோகமானது த்ருப்தமாம் படி புண்யம் பண்ணினார் இருந்த விடத்திலே எங்கும் ஒக்க சஞ்சரியா நிற்கிற-இனியதாய் இளையதாய் பரிமள பிரசுரமான தென்றலானது – என்னுடைய விரஹ அக்னி தன் மேலே படாத படி கடக்க நின்று நெருப்பை ஏறட்ட நின்றது –-முன்னிய பெண்ணை மேல் –
முன்னே நிற்கிற பெண்ணையின் மேல் உண்டான-முள் முளரிக் கூட்டகத்துப் —-தாமரை வளையத்தில் உண்டான கூட்டிலே-முள் முளரி என்று-பாதகத் வத்தில் உறைப்பைப் பற்றி சொல்லுதல் –-அன்றிக்கே-முள்ளு உண்டாய் இருக்கும் இ றே -அத்தைப் பற்றிச் சொல்லுதல் –-பின்னும் அவ்வன்றில்--அதுக்கு மேலே என்னுதல்–நெருங்கத் தொடுத்த வாய் அலகை யுடைத்தான அன்றில் -என்னுதல்  –-பெடை வாய்ச் சிறு குரலும்- கோத்த வாயலகை யுடைத்தான அன்றிலுடைய பேடை வாய்ச் சிறு குரல் உண்டு –
ஒரு கால் சொல்லப் புக்கால் பதின்கால் பட்டைப் பொதி சோறு அவிழ்க்க வேண்டும்படி யான த்வனி -அது-என்னுடைய –முன்பே அழிந்து இருக்கிற என்னுடைய –-நெஞ்சுக்கோர் ஈர் வாளாம் – பேச்சுக்கு முன்னே என்னுடைய நெஞ்சுக்கு ஓர் ஈர் வாளாகா நின்றது –-என் செய்கேன் —– ஓர் அபலை இதுக்குப் பரிஹாரம் பண்ணிக் கொள்ளவோ –

எனக்கு ஹிம்ஸையை உண்டு பண்ணுவன கடலோசையும் நிலாவுமேயல்ல, தென்றல் முதலிய மற்றும் பல பொருள்களும் ஹிம்ஸிக்கின்றன என்கிறாள்.-தெற்குத்திசைக்குத் தலைவனாய் மலயத் வஜனென்று பெயருடையவனான பாண்டியராஜனது பொதிய மலையிலுள்ள திவ்யமான சந்தனமரத்தற் பூத்தாதுகளிற் படிந்து அவற்றின் பரிமளத்தைக் கொய்து கொண்டு நாடெங்கும் வந்து வீசி அனைவரையும் மகிழ்விக்கின்ற தென்றற் காற்று எனக்கு மாத்திரம் அழலை வீசுகின்றது,-இந்நிலைமையிலே அன்றிற் பேடையின் இன்குரலும் செவிப்பட்டுப் பரமஹிம்ஸையாகின்றது என்கிறாள்.-(என் செய்கேன்) –கீழே “தென்ன்ன் பொதியில் செழுஞ் சந்தனக்குழம்பின் அன்னதோர் தன்மை யறியாதார்“ என்று தொடங்கி“ இன்னிளவாடை தடவத் தாங் கண்துயிலும் பொன்ன்னையார் பின்னும் திருவுறுக.“ என்று சொல்லியுள்ளபடி –-விரஹ காலத்தில் ஹிம்ஸகங்களான இந்த வஸ்துக்களை லக்ஷியம் பண்ணாமல் இவற்றைப் பரம போக்யமாகக் கொள்ளுகிற சில பெண்களாகப் பிறவா தொழிந்தேனே! இவற்றுக்கு நலிவுபடும் பெண்ணாக பிறந்தேனே! என்செய்வேன் என்கிறாள்.

கன்னவில் தோள் காமன் கறுப்புச் சிலை வளையக்
கொன்னவிலும் பூம் கணைகள் கோத்துப் பொத வணைந்து ——86
தன்னுடைய தோள் கழிய வாங்கித் தமியேன் மேல்
என்னுடைய நெஞ்சே இலக்காக வெய்கின்றான் ———–87
பின்னிதனைக் காப்பீர் தான் இல்லையே-

கல் நவில் தோள் காமன்–மலை போல் (திண்ணிய) தோள்களை யுடையனான மன்மதன்
கரும்பு சிலை வளைய–(தனது) கருப்பு வில்லை வளைத்து
கொல் நவிலும் பூ கணைகள் கோத்து–(அந்த வில்லில்) கொலை செய்ய வல்ல புஷ்ப பாணங்களைத் தொடுத்து
பொத அணைந்து–(அந்த வில்லை மார்பிலே) அழுந்த அணைத்துக் கொண்டு)
தன்னுடைய தோள் கழிய வாங்கி –தனது தோள் வரையில் நீள இழுத்து
என்னுடைய நெஞ்சே இலக்கு ஆக தமியேன் மேல் எய்கின்றான் –எனது நெஞ்சையே குறியாகக் கொண்டு துணை யற்ற என் மீது (அந்த அம்புகளைப் பிரயோகிக்கின்றான்.
பின் இதனைக் காப்பீர் தான் இல்லையே-இப்போது இந்த ஆபத்தில் நின்றும் என்னைத் தப்புவிக்க வல்லீரில்லையே!

கன்னவில்  தோள் காமன் கறுப்புச் சிலை வளையக்--பெண்களை நலிய நக்கிப் பூண் கட்டும் தோள்–கொன்னவிலும் பூம் கணைகள் கோத்துப் பொத  வணைந்து –-இலக்குத் தப்பாமல் நின்று –-தன்னுடைய தோள் கழிய வாங்கித் தமியேன் மேல் என்னுடைய நெஞ்சே இலக்காக வெய்கின்றான் –
பெருமாளில் இவனுக்கு விசேஷம்-அமூர்த்தமான நெஞ்சை இலக்காக எய்கிறான் –-மாருகிறிலன் –
சரவர்ஷம் வவர்ஷ ஹ -யுத்தம் -94-18–இம்மூல பலத்தை பெற்ற போதே –-என்னுடைய நெஞ்சு என்கிறது
அவனுடைய நெஞ்சிலும் ஓர் அம்பு பட்டாலோ -என்கிறது –-பின்னிதனைக் காப்பீர் தான் இல்லையே-
லஷ்மணச்ய ச தீ மத –சுத்தர -16-4-என்னும்படியே பெருமாள் கையில் வில்லை வாங்கினால் போலே
காமன் கையில் வில்லை வாங்குவான் ஒரு தம்பி இல்லையே – கட்டுக்குக் காப்பார் இல்லையே -என்று –இவ்வாபத்துக்கு இட்டுப் பிறந்தாள் ஒருத்தி –

கன்னவில்  தோள் காமன் ––கல் என்று சொல்லப்பட்ட தோளை யுடைய காமனுடைய ––கறுப்புச் சிலை வளையக்- கண்ணுக்கு ஆசர்யமாய்   இருந்தும் பாதகத்வம் உறைத்து இருக்கிறபடி ––கொன்னவிலும் பூம் கணைகள் கோத்துப் –-இதுக்கு இலக்கானவர்கள் முடிந்தார்கள் என்று சொல்லுகிற புஷ்ப பாணங்களைத் தொடுத்து –-பொத வணைந்து –—-தொற்றர அணைந்து -என்னுதல் -மறுபாடுருவும்படி அணைந்து நின்று -என்னுதல் –-தன்னுடைய தோள் கழிய வாங்கித் –-மார்வை நிரம்ப வலித்து–தமியேன் மேல்--தனியேனாய் இருக்கிற என மேலே –-என்னுடைய நெஞ்சே இலக்காக வெய்கின்றான்—-வர்த்தமானத்தாலே ஒரு காலும் எய்து கை வாங்குகிறிலன் –-பின்னிதனைக் காப்பீர் தான் இல்லையே--ரஷகன் ஆனவன் ஜகத் சசைலம் பரிவர்த்தயாம் யஹம் -ஆரண்ய -64-78–என்ன
நாட்டுக்குத் தண்ணளி பண்ணி நோக்க வல்லவோ உங்கள் தமப்பனார் உம்மைப் பெற்றது -நீர் நாட்டை அழிக்கக் கடவீரோ -என்று இளைய பெருமாள் காலைக் கட்டினால் போலே-இவளும் -இக்காமனைக் காலைக் கட்டி நோக்க வல்லார் இல்லையோ -என்கிறாள் –-பேதையேன்–பிரிந்து ஆற்ற மாட்டாத சமயத்தில் முடிந்து  பிழைக்கை  தேட்டமாய் இருக்க -இன்னம் ஒரு கால் காணலாம் படி இருக்குமாகில்
ஜீவித்துக் கிடந்தால் ஆகாதோ -என்று இருக்கும் படி அதி சபலையான நான் –

கீழ்ச் சொன்ன கடலோசை முதலியவற்றுக்கு ஒருவாறு தப்பிப் பிழைத்தாலும் பிழைக்கலாம், இனி ஜீவிக்க வழியில்லை யென்னும்படியாக மன்மதன் தனது பாணங்களைச் செலுத்தி வருத்துந்திறம் வாசாமகோசரம் என்கிறாள். மஹாபலசாலியான மன்மதனும் தனது கருப்புவில்லை வளைத்து என்னை இலக்காகக் கொண்டு புஷ்ப பாணங்களைப் பிரயோகிக்கின்றானே, நான் இதற்குத் தப்பிப் பிழைக்கும்படி செய்வாராருமில்லையே. என்கிறாள்.-கன்னவில் தோள் காமன் – ஒருகால் பரமசிவனுடைய கோபாக்கிநிக்கு இலக்காகி நெற்றிக் கண்ணால் தஹிக்கப்பட்டு உடலிழந்து அநங்கன் என்று பேர்பெற்றவனான மன்மதனுக்கு உடம்பு இல்லை யாயிருக்க, “கன்னவில் தோள் காமன்“ என்றும் “தன்னுடைய தோள் கழியவாங்கி“ என்றும் அருளிச் செய்வது சேருமோ எனின்,-அநங்கன் செய்கிற காரியத்தைப் பார்த்தால், திண்ணிய உடம்புடையானும் இவ்வளவு காரியம் செய்ய வல்லவனல்லன்“ என்னும்படியாகப் பெரிய கொலைத் தொழிலாயிருப்பதனால் அவனுக்கு வலிதான வுடம்பு இருந்தே தீரவேணுமென்று காமிகள் கருதுவதுண்டாதலால் இப்பரகால நாயகியும் அந்த ஸமாதியாலே சொல்லுகின்றாளென்க.-மன்மதனுக்குக் கரும்பை வில்லாகவும் ஐவகைப் புஷ்பங்களை அம்பாகவும் அந்த அம்புகளை வில்லிலே தொடுத்துப் பிரயோகிக்கின்றானாகவும் நூல்கள் கூறுகின்றமை காண்க.-கரும்பு –சிலை, கரும்புச்சிலை, பூங்கணைகள் – முல்லை, அசோகம், நீலம், மா, முளரி என்ற ஐந்து மலர்கள் மன்மத பஞ்ச பாணங்களெனப்படும். மத்தம், தீரம், சந்தாபம் வசீகரணம், மோகனம் என்கிற ஐவகைச் செயல்களைப் பஞ்ச பாணமாகச் சொல்லுவர் ஒரு சாரார்.

கன்னவிலும் காட்டகத்தோர் வல்லிக் கடி மலரின் ———-88
நன்னறு வாஸம் மற்று ஆரானும் எய்தாமே
மன்னும் வறு நிலத்து வாளாங்கு உகுத்தது போல் ———-89
என்னுடைய பெண்மையும் என் நலனும் என் முலையும்
மன்னு மலர் மங்கை மைந்தன் கணபுரத்துப் ————90
பொன்மலை போல் நின்றவன் தன் பொன்னகலம் தோயாவேல்
என்னிவைதான் வாளா வெனக்கே பொறையாகி———–91
முன்னிருந்து மூக்கின்று மூவாமைக் காப்பதோர்
மன்னு மருந்து அறிவீர் இல்லையே –

கல் நவிலும் காடு அகத்து–கல் மயமான காட்டினுள்ளே
ஓர் வல்லி–ஒரு கொடியில் (புஷ்பித்த)
கடி மலரின்–புதுமலரினுடைய
நல் நறு வாசம்–நல்ல பரிமளம்
மற்று ஆரானும் எய்தாமே–யார்க்கும் உபயோகப் படாமல்
மன்னும் வறு நிலத்து ஆங்குவாளா உகுத்தது போல்–அந்த சூன்ய ஸ்தலத்திலே வீணாகக் கழிவது போல்
பேதையேன் என்னுடைய பெண்மையும்–அறிவற்றவளான என்னுடைய ஸ்த்ரீத்வமும்
என் நலனும் –எனது குணங்களும்
என் முலையும்–எனது முலைகளும்
மலர் மங்கை மன்னும் மைந்தன்–பூவிற் பிறந்த பெரிய பிராட்டியோடு சேர்ந்த பரம புருஷனாயும்
கண புரத்து பொன்மலை போல் நின்றவன் தன்–திருக் கண்ணபுரத்தில் பொன் மலை போல் நிற்பவனாயுமுள்ள எம்பெருமானுடைய
பொன் அகலம் தோயா எல்–அழகிய திருமார்பிலே சேர்வதற்கு உறுப்பாகாவிடில்
வாளா இவை என்–வியர்த்தமான இந்த வஸ்துக்கள் எதுக்கு?
(இவை) -இம்முலைகளானவை
எனக்கே பொறை ஆகி–எனக்கு ஒருத்திக்கே வீண் பாரமாகி
முன் இருந்து–கண்ணெதிரே இருந்து கொண்டு
மூக்கின்று–மேன் மேலும் வீங்கும் போது
மூவாமை காப்பது–அப்படி வீங்காமல் தடுக்க வல்ல
ஓர் மன்னு மருந்து அறிவீர் இல்லையே–ஒரு சிறந்த மருந்து கண்டறிவாராருமில்லையே.

கன்னவிலும் காட்டகத்தோர் வல்லிக் –-விலஷணமான வல்லி—கடி மலரின் – மதுவை உடைய மலர்-நன்னறு வாஸம் –நல்ல பரிமளம் – மற்று ஆரானும் எய்தாமே மன்னும் – ஓர் ஒருத்தர்க்கு –-வறு நிலத்து வாளாங்கு உகுத்தது போல் என்னுடைய பெண்மையும் என் நலனும் என் முலையும்--வெறும் தரை – மன்னு மலர் மங்கை மைந்தன் கணபுரத்துப் பொன் மலை போல் நின்றவன்தான்- மலர் மங்கை மண்ணும் மைந்தன் – பொன்னகலம் – கூட இருந்தே அவளும் தண்ணீர் தண்ணீர் என்னும் மார்வு தோயாவேல் – அப்படி ஸ்ப்ருஹணீயமான மார்விலே தோயப் பெறாத இன்னாப்பு – விடாய்த்தார் நினைத்த மடுவில் முழுக்கப் பெறாதாப் போலே – மெல்லியல் தோள் தோய்ந்தாய் -என்னுமா போலே -அவனும் இத்தலையில் படி –-என்னிவைதான் வாளா-–பஸ்ய லஷ்மண புஷ்பாணி நிஷ்பலானி-கிஷ்கிந்தா -1-44- நிஷ்பலானவை எனக்கு என் செய்ய   –-வெனக்கே பொறையாகி–-இருவர் சுமக்கக் கடவ முலையை ஒருவர் சுமக்கப் போமோ -என்கை–என் கண்கள் காண மூக்க வேணுமோ – என்னை விட்டுக் கடக்க நின்று மூக்கல் ஆகாதோ –-வயோச்யா ஹயாதி வர்த்ததே -யுத்த -5-5-என்ற மூவாமைக் காப்பதோர் –அவனைக் கொடு வந்து தருவார் இல்லையே –-மன்னு மருந்து அறிவீர்  இல்லையே ––சமுத்ரம் ராகவோ ராஜா சரணம் கந்துமர்ஹதி -யுத்தம் -19-31-என்று கடலைச் சரணம் புக என்றால்  போலே – மடலைச் சரணம் புகு -என்பாரில்லையே இங்கு ஓர் அந்தராளிகர்-கடகர் – இல்லையோ -என்று கேட்கிறாள்  -என்று பட்டர் –

கன்னவிலும் காட்டகத்து –-கல்லு நெருக்கின பெரும் காட்டுக்கு உள்ளே-பெரும் தூறாய் என்கிறபடியே சம்சாரம் ஆகிற பெரும் தூறு இ றே ஒரு காடாவது –-தோர் வல்லிக் கடி மலரின் — அதுக்கு உள்ளே ஒரு கொடியாவது-அது தான் முட்டப் பூத்ததாவது-அது தான் கடிமலரை யுடைத்தாய் இருப்பதொரு வல்லி யாவது-சம்சார விபூதியில் இங்கன் ஒத்த ஆற்றாமை யுள்ளது இவர் ஒருவருக்குமே இறே –-ஓர் வல்லிக் கடிமலரின்  உடைய –-நன்னறு வாஸம் –நல நறு வாசம் உண்டு –அத்யந்த விலஷணமாய் செவ்வி அழியாத பரிமளம் –-மற்று ஆரானும் எய்தாமே-மன்னும்--தனக்காகக் கண்டது அன்றிக்கே பிறர்க்காக கண்ட  வஸ்து பிறர்க்கு ஆகப் பெறாதே தானே நின்று –-வறு நிலத்து வாளாங்கு உகுத்தது போல் —
வெறு நிலத்திலே நிஷ் பிரயோஜனமாகப் பொகடுமா போலே விழுந்த தரை தன்னிலே – விநியோகம் கொள்ளுகைக்கு யோக்யமாய் இருப்பதொரு வஸ்துவும் இன்றிக்கே பாழே பொகட்டால் போலே நல் நறு வாசம் தான் இருக்கிறபடி –-என்னுடைய பெண்மையும் என் நலனும் என் முலையும்--என்னுடைய ஸ்த்ரீத்வமும்-என்னுடைய நன்மையையும் என்னுடைய அவயவங்களும் –-பெண்மை -பாரதந்த்ர்யம்-நலன் -ஆத்மகுணம்-முலை -பக்தி-மன்னு மலர் மங்கை மைந்தன் – மலராள் தனத்துள்ளான்-ஆனவனுடைய மார்வோடே அணையா வாகில் பெரிய பிராட்டியார் நித்ய வாஸம் பண்ணுகையாலே யுவாச குமார -என்று நித்தியமான யௌவனத்தை யுடையவன் –-கணபுரத்துப் பொன்மலை போல் நின்றவன் – திருக் கண்ண புரத்திலே ஸ்லாக்யமான வடிவோடு கால் வாங்காதே நிற்கிறவனுடைய-
மதுரையில் புறச் சோலையிலே எடுத்து விட்டு இருந்தால் போலே யாயிற்று திருக் கண்ண புரத்திலே வந்து நின்ற நிலை – மகா மேரு போலே அநுப யுக்தம் அன்றிக்கே சர்வ உப ஜீவ்யமாயிருப்பதொரு மலை   –-தன் பொன்னகலம்  தோயாவேல்- அவனுடைய அழகிய திரு மார்விலே அணைத்து விடாய் ஆறாவாகில்-தோய்கை -மறு நனைகை–மெல்லியல் தோள் தோய்ந்தாய் -என்று அவன் இவள் தோளிலே தோயும் இவள் அவன் மார்விலே தோயும் பொன் அகலம் ஆகையாலே இவள் விரஹ அக்னி பட்டு நீராய் யுருகும் அப்போது தோயலாம் என்று இருக்கிறாள்-இவளும் ஹிரண்ய வர்ணை இறே–என்னிவைதான் வாளா –-வகுத்த விஷயத்தோடு அணையப் பெறாதாகில்-வ்யர்த்தமே இராது அன்றே  –-வெனக்கே பொறையாகி-—போக உபகரணம் ஆனால் இருவரும் கூடச் சுமக்கை அன்றிக்கே எனக்கே  தலைச் சுமை யாகில் எங்கனே தரிக்கும்   படி –-முன்னிருந்து மூக்கின்று மூவாமைக் காப்பதோர்- இவை யுன்டாகை தவிராவாகில் முதுகிலே யானால் ஆகாதோ முன்னே இருந்து காணக் காணச் செவ்வி யழிய வேணுமோ வயோ அச்யா ஹயாதி வர்த்ததே -யுத்த -5-5–என்னுமா போலே –-மன்னு மருந்து – தப்பாத மருந்து –-அறிவீர்   இல்லையே – அறிவார் இல்லையோ-இது பட்டர் அருளிச் செய்ய நான் கேட்டேன் -என்று நம் பிள்ளை அருளிச் செய்வர் -ஜகத்திலே ஓர்-ஆந்தராளிகனைக்-கடகரைக் – கிடையாதோ  -என்று இவ்வருகு உண்டான பேறுகள் அல்பமாய் அஸ்த்ரமாய் இருக்கையாலே பரிஹாரங்களும் அவ்வளவேயாய் இருக்கும் இறே -இது அங்கன் இன்றிக்கே யாவதாத்மபாவியான  பேறாகையாலே பரிகாரமும் நிலை நின்ற பரிஹாரமாய் இருக்கும் இறே –

காமன் செய்கிற ஹிம்ஸை ஒருபுறமிருக்கட்டும், என்னோடு கூடவே பிறந்து என்னை ஹிம்ஸிக்கின்ற இம்முலைகளைத் தண்டிப்பாராருமில்லையேயென்கிறாள்.-ஒருவரும்புகக்கூடாத காட்டிலே சிறந்ததொரு கொடி தன்னிலே பரிமளோத்தரமான புஷ்பம் புஷ்பித்துக் கமழநின்றால் ஆர்க்கு என்ன பயன்?“கோங்கலரும்பொழில் மாலிருஞ்சோலையிற் கொன்றைகள் மேல் தூங்கு பொன் மாலைகளோடுடனாய் நின்று தூங்குகின்றேன்“ (நாச்சியார் திருமொழி) என்றாற் போல, அங்கே புஷ்பித்து அங்கே உதிர்ந்து அங்கே உருமாய்ந்து போகவேண்டியதே அம்மலர்களின் கதி.-அதுபோல, எனது தேஹ குணங்களும் ஆத்ம குணங்களும் திருக்கண்ணபுரத்தெம்பெருமானுடைய ஸம்ச்லேஷத்துக்கு உறுப்பாகாவிடில் இவற்றால் என்ன பயன், மேற்சொன்ன மலர்கள் போல இவையும் நிஷ்பலங்கயெ யன்றோ.-எம்பெருமானோடு அணையப்பெறாதே வீணாக வளர்ந்து கிடக்கின்ற இம்முலைகள் எப்போதும் கண்ணெதிரே தோன்றி நின்று மார்புக்கும் பாரமாகி வருத்துகின்றனவே! எதுக்கு இவை விம்மி வீங்கு கின்றன? இம்முலைகள் தொலைந்தொழிய மருந்து தருவாருமில்லையே! என வருந்துகின்றாள்.-பேதையன் – இப்படி ஹிம்ஸை பொறுக்கமுடியாமல் வருத்தமுறுகிற இந்நிலைமையில் முடிந்து பிழைக்கலாமாயினும் “என்றேனு மொருநாள் நமது மநோரதம் ஸித்திக்குமோ“ என்னும் நசையாலே பிராணனைப் பிடித்து நிறுத்திக் கொண்டிருக்கிற சாபல்யம் தோற்றுகிறது.-வல்லி – வடசொல். வாசம் – வாஸலை வறுநிலம் – புல்பூண்டு தண்ணீர் ஒன்று மில்லாத மரு காந்தாரம்.“எனக்கே பொறையாகி“ என்றவிடத்து. “இருவர் சுமக்கக் கடவ முலையை ஒருவர் சுமக்கப் போமோ“ என்ற பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்ரீஸூக்தி நோக்கத்தக்கது.-முன்னிருந்து  – பெண்மைக்கு உறுப்பாக முலையிருக்க வேண்டியது அவசியமாகில் முதுகிலே முளைத்தாலாகாதோ? கண்ணெதிரே முளைத்து வீங்கவும் வேணுமோ?“கொள்ளும்பய னென்றில்லாத கொங்கை தன்னைக் கிழங்கோடும் அள்ளிப் பறித்திட்டு அவன் மார்விலெறிந்து என்னழலைத் தீர்வனே“ என்றாள் ஆண்டாள்“-அவள் மெய்யே பெண்ணாய்ப் பிறந்தவளாகையாலே முலைபடைத்துப் படுகிற வருத்தமெல்லாம் தோற்ற அப்படி சொன்னாள்,-அங்ஙன்ன்றிக்கே திருமங்கையாழ்வார் பாவநாப்ரகர்ஷத்தால் மாத்திரம் பெண்மையை ஏறிட்டுக் கொண்டவராதலால் அவ்வளவு ரோஷங்கொண்டு சொல்லமாட்டாமல் இந்த முலைகள் உள்ளே அடங்கிப் போவதற்கு மருந்து கொடுப்பாருண்டோ? என்கிறார்.

மால் விடையின் ———92
துன்னு பிடர் எருத்துத் தூக்குண்டு வன்தொடரால்
கன்னியர் கண் மிளிரக் கட்டுண்டு மாலை வாய்த் ————93
தன்னுடைய நா வொழியாதுஆடும் தனி மணியின்
இன்னிசை ஓசையும் வந்து என் செவி தனக்கே ———–94
கொன்னவிலும் எக்கில் கொடிதே நெடிதாகும்
என்னிதனைக் காக்குமா சொல்லீர்-

மால் விடையின்–(பசுவின்மேல்) வியாமோஹங் கொண்ட வ்ருஷபங்களினுடைய
துன்னு பிடர் எருத்து–பெருத்த பிடரியிலுள்ள முசுப்பிலே
தூக்குண்டு–தூக்கப்பட்டு
கன்னியர் கண் மிளிர–சிறுப்பெண்களின் கண் களிக்கும்படி
வன் தொடரால் கட்டுண்டு –வலிதான கயிற்றாலே கட்டப்பட்டு
மாலை வாய்–ஸாயம் ஸந்தியா காலத்தில்
இன் இசை ஓசையும் வந்து–இனிதான இசையின் ஒலியும் வந்து
தன்னுடைய நா ஒழியாது ஆடும் தனி மணியின்–தனது நாக்கு ஓயாமல் ஆடிக்கொண்டிருக்கப் பறெற சிறந்த மணியினுடைய
என் செவி தனக்கே–என்னுடைய காதுக்கு மாத்திரம்
கொல் நவிலும் எஃகில் கொடிது ஆய் நெடிது ஆகும்–கொலை செய்ய வல்ல வேலைக் காட்டிலும் கடூரமாகி நெடுகா நின்றது
இதனை காக்கும் ஆ என்–இந்த ஆபத்திற்குத் தப்பிப் பிழைக்கும் வழி என்ன?
சொல்லீர்–(ஏதாவது உபாயம் உண்டாகில்) சொல்லுங்கள்.

மால் விடையின்  —நாகின் மேலே பித்தேறின விடையின் –-துன்னு பிடர் எருத்துத் தூக்குண்டு –
கடியுடைத்தான பிடரியிலே ககுத்திலே தூக்குண்டு –-வன்தொடரால்- தார்மிகர்களுக்கு அவிழ்த்து விட ஒண்ணாத படி பிணைக்கை – கன்னியர் கண் மிளிரக் கட்டுண்டு- பிரணயத்தில் புதியது உண்டு அறியாதாரும் வெருவி விழிக்கை-மாலை வாய்த்   தன்னுடைய நா வொழியாதுஆடும் –-இட்டால் தீரும் காலம் – தனி மணியின்- வ்யசநிக்கைக்கு தானே தனி என்னும் அத்தனை –-இன்னிசை ஓசையும் வந்து என் செவி தனக்கே – இனிய பாட்டுக் கேட்டால் படுமோபாதி படுத்த வற்றாய் இருக்கை- ஹ்ருதயத்திலே வருவதற்கு முன்னே செவியிலே சுட்டுக் கொடு வரும் – கொன்னவிலும் எக்கில் கொடிதே நெடிதாகும்-
ஒரீட்டிலே முடித்து விடாதே சித்ரா வதம் பண்ணும் – என்னிதனைக் காக்குமா சொல்லீர் – எவ்வழியாலே ஸ்த்ரீத்வத்தைக் காப்பேன் -சொல்லீர் -என்கிறாள் –இது விளைத்த –தென்றல் அன்றில் குழல் விடை -உள்ளிட்டன-இருந்ததே குடியாக என்மேல் படை ஏறும்படி விளைத்த -கையும் மடலும் ஆக்கின படி என்றுமாம் – இப்படியாகைக்கு அபி நிவேசத்தை விளைப்பிக்கை –

மருந்து அறிவீர் இல்லையே என்ற வாயோடு -உண்டு உண்டு -என்றால் போலே இருக்க-சேய்க்களின் கழுத்திலே மணி யோசையானது செவிப்பட்டது –-மால் விடையின்  -துன்னு பிடர் எருத்துத் தூக்குண்டு வன் தொடரால் கன்னியர் கண் மிளிரக் கட்டுண்டு   – நாகின் மேலே பிச்சேறி வருகிற வ்ருஷபத்தின் உடைய நெருங்கின ககுத்தோடே சேர்ந்த கழுத்திலே தூக்கப் பட்டு வழிய சங்கிலியால் நாற்றப் பட்டு –-மாலை வாய்த் —- யா நிசா சர்வ பூதா நாம் தசாம் சாகரத்தி சமயமே -ஸ்ரீ பகவத் கீதை -2-69-என்கிறபடியே கண் உறக்கம் தேட்டமான ராத்ரியிலே-தன்னுடைய நா வொழியாது ஆடும் தனி மணியின் இன்னிசை ஓசையும் –-நாகானது வெருவி இருக்க அது தன்னையும் தன் நசையாலே விட மாட்டாதே தொடருகையாலே மாறாதே த்வநிக்கிற தனி மணியினுடைய இனிய இசையை யுடைத்தான த்வனியும் –-வந்து என் செவி தனக்கே – நாட்டார்க்கு இதினுடைய த்வனி செவிப் படா நிற்கச்செய்தேயும் ஜீவியா நிற்பார்கள் இறே-இவ் விரஹம் வேறு ஒருவர்க்கு இல்லையே –ஆகையாலே பாதகத்வம் இவளுக்கே இறே யுள்ளது –-கொன்னவிலும் எக்கில் கொடிதாய் –-அங்கன் அன்றிக்கே எனக்கு ஒருத்திக்குமே கொலையைச் சொல்லா நின்று உள்ள வேலிலும் காட்டிலும் துஸ் சஹமாய்  –-நெடிதாகும்- வேலிலும் காட்டில் மிகவும் கொடிதாகா நின்றது-அது போலே கடுக முடித்து விடுகை அன்றிக்கே இது உருவ நலியா நின்றது –-என்னிதனைக் காக்குமா சொல்லீர் –ஓர் அபலையாலே இத்தைப் பரிஹரித்துக் கொள்ளலாமோ -இத் த்வனி செவிப்படச் செய்தேயும் தரித்து  இருக்க வல்ல
உங்களுக்கு பரிஹாரம் தெரியாமை இல்லை இறே இத்தைப் பரிஹரிக்கும் படி சொல்ல வல்லீர்களோ
இதுக்கு ஒரு பரிஹாரம் இல்லை என்னா நான் மீளுவேனோ –-மடல் எடுத்து அவனைப் பழிக்கிலும் பெறத் தவிரேன் -என்கிறது மேல் – இது விளைத்த மன்னன் -நான் இப்படி கையும் மடலுமாம் படி பண்ணின வீரன் கண்டவர்களை மடல் எடுப்பிக்கை-

“மன்னு மருந்தறிவீரில்லையே?” என்றதும் “நல்லமருந்துண்டு“ என்று விடையளிக்க வல்லாருடைய வார்த்தை காதில் விழவேணுமென்று பாரித்திருந்த பரகால நாயகியின் காதிலே ஊராமாடுகளின் மணியோசை வந்து விழுந்தது, அதற்கு வருந்திப் பேசுகின்றாள்.-செவிக்கு இனிதாகக் கேட்கத்தக்க விடைமணிக்குரலும் என் காதுக்குக் கடூரமாயிராநின்றது, இந்த்த் துன்பமெல்லாம் நீங்கி நான் வாழும் வகை ஏதேனுமுண்டோ? சொல்லீர் என்கிறாள்.-மாட்டின் கழுத்தில் தொங்கும் மணியை மூன்றடிகளாலே கூறுகின்றாள். நாகின்மேலே பித்தங்கொண்டு காமித்து வருகின்ற காளையின் புறங்கழுத்திலுள்ள முசுப்பின்மேலே மநோஹரமாகக் கட்டப்பட்டு ஸாயங்காலத்தில் இடைவிடாது சப்தித்துக் கொண்டே யிருக்கிற மணியின் ஓசையும் வந்து செவிப்பட்டு, செவியிலே சூலத்தைப் பாய்ச்சினாற்போலே ஹிம்ஸை பண்ணா நின்றது.-அவ்வோசை ஓய்ந்தபாடில்லை, நெடுகிச் செல்கின்றதே! என்கிறாள. கடலோசை குழலோசை முதலியனபோல விடைமணி யோசையும் விரஹிகளுக்கு உத்தீபகமாதல் அறிக.-எஃகு – ஆயுதப் பொதுப்பெயர், சூலத்துக்குச் சிறப்புப்பெயருமாம். ஈட்டியையும் சொல்லும்.

இது விளைத்த ——–95
மன்னன் நறுந்துழாய் வாழ் மார்பன் மா மதி கோள்
முன்னம் விடுத்த முகில் வண்ணன் காயாவின் ——–96
சின்ன நறும் பூந்திகழ் வண்ணன் வண்ணம் போல்
அன்ன கடலை மலையிட்டணை கட்டி ——-97
மன்னன் இராவணனை மா மண்டு வெஞ்சமத்துப்
பொன் முடிகள் பத்தும் புரளச் சரந்துரந்து——-98
தென்னுலக மேற்றுவித்த சேவகனை –

இது விளைத்த மன்னன்–(தென்றல் முதலானவை பாதகமாம்படி) இப்படிப்பட்ட நிலைமையை உண்டு பண்ணின மஹாநுபா பாவனாய்,
நறு துழாய் வாழ் மார்பன்–மணம்மிக்க திருத்துழாய் மாலை விளங்குகின்ற திருமார்பை யுடையனாய்,
முன்னம் மாமதி கோள் விடுத்த முகில் வண்ணன்–முன்னொருகால் சந்திரனுடைய துன்பத்தைப் போக்கின காளமேக வண்ணனாய்,
காயாவின் சின்ன நறு பூ திகழ் வண்ணன் –“காயா” என்னும் செடியிலுண்டான சிறிய மணம் மிக்க பூப்போல் விளங்குகின்ற நிறத்தை யுடையனாய்,
வண்ணம் போல் அன்ன கடலை–தன்னுடைய வர்ணம் போன்ற வர்ணத்தை யுடைய கடலிலே
மலை இட்டு–மலைகளைக் கொண்டெறிந்து
அணை கட்டி–ஸேதுவைக் கட்டி (இலங்கைக் கெழுந்தருளி)
மா மண்டு வெம் சமத்து –சதுரங்கபலம் நிறைந்த கொடிய போர்க் களத்தில்
மன்னன் இராவணனை –ராக்ஷஸ ராஜனான ராவணனுடைய
பொன் முடிவுகள் பத்தும் புரள–அழகிய பத்துத்தலைகளும் (பூமியில் விழுந்து) புரளும்படியாக
சரம் துரந்து–அம்புகளைப் பிரயோகித்து
தென் உலகம் ஏற்றவித்த சேவகனை–(அவ் விராவணனை) யம லோக மடைவித்த மஹா ஸூரகனாய்.

இது விளைத்த மன்னன் –இத்தலை அப்படியாக தான் உஜ்ஜ்வலனான படி ––நறுந்துழாய்- இப்படிப் படுத்துகைக்கு பிரஹ்மாஸ்திரம்–வாழ் மார்பன் –தானும் திருத் துழாயோ பாதி வாழ நினைக்கிறாள் –-மா மதி கோள்--எங்கள் பகையை விளைக்கிறான் -என்கை –-நீ அவன் கோள் விடா விட்டாலும் அவன் தானே எங்களை பாதிக்க வல்லன் –-முன்னம் விடுத்த முகில் வண்ணன் – ஜல ஸ்தல விபாகம் இல்லாதவன் மதியை ரஷித்த உத்தமன் –-

இது விளைத்த மன்னன் நறுந்துழாய் வாழ் மார்பன் – நான் இப்படி கையும் மடலுமாம் படி பண்ணின வீரன் – கண்டவர்களை மடல் எடுப்பிக்கைக்கு முடி சூடினவன் – திருத் துழாய் மாலை சாத்தினால்-தன்னோட்டை ஸ்பர்சத்தாலே செவ்வி பெற்று வாரா நின்றுள்ள திரு மார்வை யுடையவன் – தோளும் தோள் மாலையையும்    கண்டால் மடல் எடாது ஒழியும்படி எங்கனே-இத்தலை மடல் எடுத்த பின்பு வெற்றி தோற்ற மாலை இட்டவன் -என்றுமாம் – இவளுக்கு கையும் மடலும் போலே அவனுக்கு முடியும் மாலையும் –மா மதி கோள் முன்னம் விடுத்த –-இப்போது கிடீர் அவன் ஆசன்னரானாரை நோக்கத் தவிர்ந்தது – மா மதி -அபலைகள் நலியும் இடத்தில் சம்ஹாரகனை வேண்டாத படி யிருக்கிறவன் – மா மதி கோள் முன்னம் விடுத்த -முகில் வண்ணன் –சந்த்ரனுக்கு ராஹூவால் வந்த இடரை ஒக்கவே போக்கின பரமோதாரன்- முன்னம் -முன்பு ஒரு காலத்திலேயே -என்றுமாம் –

காயாவின் சின்ன நறும் பூந்திகழ்  வண்ணன் – சின்ன நறும் பூங்கடல்-என்னுதல்-மேகம் -என்னுதல் சிறுத்த காயாம்பூ என்கிறது அணுகலாய் இருக்கை- வண்ணம் போல் அன்ன கடலை – சத்ருக்கள் அன்றிக்கே சஜாதீயமான கடல் என்ன குற்றம் செய்தது –-மலையிட்டணை  கட்டி மன்னன் இராவணனை மா மண்டு வெஞ்சமத்துப்- சதுரங்க பலத்துக்கும் உப லஷணம்-அவற்றை உடைய யுத்தம் – திறந்து கிடந்த வாசலிலே நாய் புகுருமா போலே புக்குப் போம் அத்தனை யன்றிக்கே யுத்தத்திலே நேர் நின்று –-பொன் முடிகள் பத்தும் – மனிச்சன் இவன் என்று எதிரியையும் மதியாதே-ஒப்பித்து வந்த படி –-புரளச் சரந்துரந்து-—-தலையோடே உயிரையும் துண்டித்தான் -அதாகிறது -உயிரும் தப்ப விரகில்லாத படி அம்பு நுழைந்த சடக்கு -வர பலத்தாலே அறுத்த தலை முளைக்க-அவற்றுக்குத் தக்கபடி விட்ட அம்பின் பெருமை –-தென்னுலக மேற்றுவித்த சேவகனை –-யமலோகம் பாழ் படும்படி முன்பு இங்கே வந்து இவனுக்குப் பணி செய்த பேர் –-இப்போது அவனுக்குப் பணி செய்ய அவ் ஊர் பாழ் தீரும்படி குடியேறிற்று-ஆயிரக்கண் மன்னவன் வானமும் வானவர் தம் பொன்னுலகும் தன்னுடைய தன் விபூதி ரஷிக்க வேண்டும் கண் -தோள் வலியால் கைக்கொண்ட தானவனைப்-வர பலத்தால் அன்று -என்னது என்று வரையிட்டுப் போம் அத்தனை –

காயாவின் சின்ன நறும் பூந்திகழ்  வண்ணன் –-காயாவினுடை-பூப் போலே திகழா நின்றுள்ள திரு நிறத்தை யுடையவன் –-சின்ன நறும் பூ -சிறுத்து நறு நாற்றத்தை யுடைய பூ-என்றுமாம் –-பூவளவல்லவே மணம்–சின்னம்-சிறுமை குணமும் குணியும் போலே  இவன் அபிமானத்திலே இது விளங்குவது –வண்ணன் -ஊராகப் பகையானாலும் விட ஒண்ணாத வடிவு –-வண்ணம் போல்-
ஜ்ஞான ஆனந்தங்களோடே ஒக்கும் இ றே சாம்யா பத்தியிலே  –-உள்ள உலகளவும் -பெரிய திருவந்தாதி -76-இத்யாதி-ஸ்வா தீன பராதீனமே இறே  யுள்ளது –எடுக்கத் தன்னோடு சமமாய் யுள்ளதொரு வஸ்துவைச் சொல்லக் கடவது இறே –-அன்ன கடலை – காம்பீர்யத்தாலும் சகல பதார்த்தங்களையும் தன்னுள்ளே இட்டுக் கொண்டு இருக்கையாலும்-பெருமையாலும் நிறத்தாலும் தன்னோடு போலியாய் இருப்பது ஒன்றைப் பெறாமையாலே –-மலையிட்டணை  கட்டி –—
கண்ட மலைகளை எல்லாம் பிடுங்கிக் கொண்டு வந்து-கடலிலே நடு நெஞ்சிலே இட்டு-கான எண்கும் குரங்கும் வழி போம்படி -பெரிய திருமொழி -6-10-6–பண்ணினான் ஆயிற்று –-என்னையும் அப்படியே காம்பீர்யத்தையும் அழித்து மடல் எடுக்கும் படி பண்ணினான் -என்கிறாள் –-மன்னன் இராவணனை மா மண்டு வெஞ்சமத்துப்– நான் ராசாச ராஜன் -என்று அபிமானித்து இருக்கிற ராவணனையும்-அவனுடைய ரத கஜ துரக பதாதிகளான சதுரங்க பலத்தையும் உடையதாய்-மிகைத்து வருகிற  யுத்தத்திலே –-பொன் முடிகள் பத்தும் புரளச் சரந்துரந்து தென்னுலக மேற்றுவித்த சேவகனை –
வர பல புஜ பலத்தாலே பூண் கட்டின முடிகள் பத்தும் பூமியிலே புரளும்படியாக அம்பையோட்டி-தனக்குத் திரையிட்டு இருந்தவனுக்குத் தான் அடிமை செய்யும்படி பண்ணின-ஆண் பிள்ளைத் தனத்தை உடையவனை –-அந்த ஆண் பிள்ளைத் தனம் எல்லாம் உடையவன் என் கையிலே படப் புகுகிறபடி எல்லாரும் காண-விறே புகுகிறது-

ஆகக் கீழ்வரையில், தானநுபவிக்கும் கஷ்டங்களைச் சொல்லி முடித்தாள்,-இக்கஷ்டங்களை விளைவித்த மஹாநுபாவன் இன்னானென்பதை நான் அறியாமையில்லை, நன்கு அறிவேன், அடிபணிந்தாரை ரக்ஷிப்பதற்கென்றே மார்பில் தனிமாலையிட்டுக் கொண்டிருப்பதாகச் சொல்லி உலகங்களை வஞசிப்பவனாம் அவன்,“சந்திரனுக்கு நேர்ந்த துன்பத்தைத் தொலைத்தேன், அப்படி உங்களுடைய துன்பத்தையும் தொலைத்தொழிப்பேன் வாருங்கள்“ என்று மயக்கி அழைப்பவன் அவன்.“காளமேகம் போலும் காபாமலர்போலும் என் வடிவு விளங்குகின்ற அழகைக்கண்டு களியுங்கள்“ என்றுமெனி நிறத்தைக்காட்டி வலைப்படுத்திக் கொள்பவன் அவன்,-ஒரு ஸீதாப் பிராட்டிக்காகவும் எப்படி யெப்படியோ உருமாறிப் படர்படுகள் பட்டுஅதிகமாநுஷமான காரியங்கள் செய்தவனாக்கும் நான், என்னை யடுப்பார்க்கு ஒரு குறையுமுறாது என்று சொல்லி அகப்படுத்திக்கொள்பவன் அவன்,-பல திருப்பதிகளிலே தனது பெருமையைக் காட்டிக்கொண்டு மேனாணித்திருப்பவன் அவன், அவன் படிகளெல்லாம் நான்கறிவேன் நான்,-அவனுள்ள திருப்பதிகள்தொறும் நுழைந்து புறப்பட்டு என் மனவருத்தங்களை இனி நான் சொல்லிக்கொள்ளப் போகிறேன், ஆதரித்து உஜ்ஜீவப்பித்தானாகில் பிழைத்துப் போகிறான், இல்லையாகில் என் வாய்க்கு இரையாகி அவன் படப்போகிற பாடுகளைப் பாருங்கள் – என்கிறாள் மேல்.-முன்னம் மாமதிகோள் விடுத்த – சந்திரனுக்கு நேர்ந்த க்ஷயரோகத்தைப் போக்கியருளினவன் இன்று எனக்கு க்ஷணத்தை விளைக்கலானது என்னோ என்று இரங்குகின்றாளாகவுமாம்.“இப்போது கீடீர் அவன் ஆபந்நரானாரை நோக்கத் தவிர்ந்தது“ என்பர் அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனாரும்,“மதியுகுத்த இன்னிலாவின் கதிரும் என்றனக்கே வெய்தாகும்“ என்று கீழே அருளிச்செய்தபடி என்னை எரிக்கின்ற சந்திரனுக்கு நேர்ந்த ஆபத்தைப்போக்கி என்னை நன்றாகத் தப்பிக்குமாறு அந்த சந்திரனுக்கு நியமித்த மஹாநுபாவன் என்றதாகவுமாம்.-மா மண்டு வெஞ்சமத்து – மா என்று யானையையும் குதிரையையும் சொல்லும், ரதம், கஜம், துரகம், பதாதி எனச் சேனையுறுப்புக்ள நான்காதலால் மற்ற இரண்டு உறுப்புகட்கு உபலக்ஷணமென்க-மண்டுல் – நெருங்கியிருத்தல் சேவகனை – சேவகமாவது வீரம், அதனையுடையவன் சேவன். “செருவிலே அரக்கர்கோனைச் பெற்ற நம் சேவகனார்“ என்றார் தொண்டரடிப்பொடியாழ்வாரும்.

“இது விளைத்த மன்ன்ன்“ என்று தொடங்கி, “தென்னறையூர்“ மன்னு மணிமாடக்கோயில் மணாளனைக் கன்னவில் தோள்காளையை“ என்கிற வரையில் எம்பெருமானுடைய விபவாவதார வைபவங்கள் அர்ச்சாவதார வைபவ“கள் முதலியன விரிவாகக் கூறப்படுகின்றன.-மார்பன். முகில்வண்ணன், சேவகனை, வீரனை, கூத்தனை என்கிற இவ்விசேஷணங்கள் எல்லாம் மேலே கன்னவில் தோள் காளையை என்ற விடத்தில் அந்வயித்து முடியும்.

ஆயிரக்கண்
மன்னவன் வானமும் வானவர் தம் பொன்னுலகும் ——99
தன்னுடைய தோள் வலியால் கைக்கொண்ட தானவனைப்
பின்னோர் அரியுருவமாகி யெரி விழித்துக் ——100
கொன்னவிலும் வெஞ்சமத்துக் கொல்லாதே வல்லாளன்
மன்னு மணிக்குஞ்சி பற்றி வர வீரத்துத் ——-101
தன்னுடைய தாள் மேல் கிடாத்தி அவனுடைய
பொன்னகலம் வள்ளுகிரால் போழ்ந்து புகழ் படைத்த —–102
மின்னிலங்கு மாழிப் படைத் தடக்கை வீரனை

ஆயிரம் கண் மன்னவன் வானமும்–ஆயிரங்கண்ணனான இந்திரனுடைய ஸ்வர்க்க லோகத்தையும்
வானவர் தம் பொன் உலகும் –(மற்றுமுள்ள) தேவதைகளின் திவ்ய லோகங்களையும்
தன்னுடைய தோள் வலியால் கைக் கொண்ட தானவனை–தனது புஜ பலத்தாலே தன் வசமாக்கிக் கொண்ட ஹிரண்யா ஸுரனை
பின் –சிறிது காலம் பொறுத்து
ஓர் அரி உருவம் ஆதி–ஒரு நரசிங்க மூர்த்தியாக அவதரித்து
எரி விழித்து–நெருப்புப் பொறி பறக்கப் பார்த்து,
கொல் நலிலும் வெம் சமத்து கொல்லாதே –கொடிய போர்க் களதிலே (பகைவரைக் கொல்லுங் கணக்கிலே சடக்கெனக்) கொன்று விடாதே
வல்லாளன்–மஹாபலசாலியான அவ்வசுரனுடைய
மணி மன்னு குஞ்சிபற்றி வர ஈர்த்து–மணிமயமான கிரீடம் பொருந்திய தலைமயிலைப் பிடித்துக் கிட்ட இழுத்து
தன்னுடைய தாள் மேல் கிடாத்தி–(அவனைத்) தனது திருவடிகளின் மீது படுக்க வைத்துக் கொண்டு
அவனுடைய பொன் அகலம்–அவனது அழகிய மார்பை
வள் உகிரால் போழ்ந்து–கூர்மையான நகங்களாலே பிளந்து
புகழ் படைத்த –(ஆச்ரிதனான ப்ரஹ்லாதனை ரக்ஷித்தானென்கிற) கீர்த்தியைப் பெற்றவனாய்
மின் இலங்கும் ஆழிபடை தட கை வீரனை–மின்போல் விளங்குகின்ற சுக்கராயுத்த்தைத் தடக்கையிலே உடைய மஹா வீரனாய்

பின்னோர் அரியுருவமாகி யெரி விழித்துக் ––பின் -சில காலம் சென்ற பின்பு –-ஓரரி -தன்னாலும் இவ்வடிவு கொள்ள ஒண்ணாது –-ஆகி -வர பலத்தாலே மிகைத்த ஹிரண்யனை அழிக்கைக்காக சேராத நரத்வ சிம்ஹத்வங்களைச் சேர்ந்த படி –-எரி விழித்து -குளிர்த்தியை உடைத்தான கண்கள் –
ஆஸ்ரித விரோதி என்றவாறே நெருப்பை உமிழ வற்றான –-கொன்னவிலும் வெஞ்சமத்துக் கொல்லாதே- ஓர் அம்பை இட்டுத் தலையை உருட்டிற்றாகில் முடி சூட்டினதோடே ஒக்கும் –-வல்லாளன்-
நர சிம்ஹமும் பிற்காலிக்க வேண்டும்படி –-ஹிரண்யாய நம -என்று சொல்லும் படி செலுத்தின காலம்
மன்னு மணிக்குஞ்சி பற்றி வர வீரத்துத்  -தன்னுடைய தாள் மேல் கிடாத்தி – முடியைப் பற்றின போதே பிராணன் போயிற்று-பின்னை பிணத்தை இழுக்குமோபாதி தன்னுடைய பிராட்டி சாயக் கடவ மடியிலே-என்னைப் போல் அன்றிக்கே-முருட்டுப் பையலையோ மடியில் ஏற்றுவது -என்கிறாள் –-அவனுடைய பொன்னகலம் ––திரு வுகிருக்கு இறை போற வளர்த்த மார்வு—வள்ளுகிரால் போழ்ந்து புகழ் படைத்த —-தமப்பன் பகையாகச் சிறுக்கனுக்கு உதவினான் என்னும் புகழ் படைத்த –-மின்னிலங்கு  மாழிப் படைத் தடக்கை –திரு வுகிருக்கு இரை போந்தது இத்தனை–திருவாழி தனக்கிரை போராமையாலே சீறி நாக்கு நீட்டுகிற படி –-வீரனை- திரு மந்த்ரத்தின் படியே அனுசந்திக்கிறது –

ஆயிரக்கண்--தன்னுடைய அலாபத்தில் விளம்பம் பொறுத்து இருந்தால் போல் அன்றிக்கே
ஆஸ்ரிதனுக்குப் ப்ரதிபந்தகம் வருகிற சமயத்திலே உதவா நின்றால் வருவதோர் ஏற்றம் உண்டு இறே-அந்த ஏற்றம் அழிய -அறிய -இறே  -புகுகிறது–ஆயிரக்கண்-மன்னவன் வானமும் – ஆயிரம் கண்ணை யுடைய இந்த்ரனும் அந்த கண்கள் ஆயிரத்தாலும் உணர்ந்து நோக்குகிற லோகங்கள் மூன்றும் –-வானவர் தம் பொன்னுலகும் –—ஏற்றமுண்டான ஆதித்யர்கள் சஞ்சரியா நின்றுள்ள ஸ்லாக்கியமான லோகங்களும் –-தன்னுடைய தோள் வலியால் கைக்கொண்ட –அவன் தரக் கொள்ளுதல் –அன்றியிலே
ஒரு தேவதை கொடுக்கக் கொள்ளுதல் அன்றியிலே தன் தபசால்   கொள்ளுதல் செய்கை அன்றிக்கே
தன் தோள் மிடுக்காலே கைக் கொண்ட அத்தனை மிடுக்கனானவன் கைக் கொண்ட பின்பு-நமக்குக் குடியிருப்பு அரிதென்று தம் தாமே விட்டுப் போம்படியாக–தானவனைப்-–ஆசூர பிரக்ருதியாய் உள்ளவனை—பின்னோர் அரியுருவமாகி ––ஆன்ரு சம்சயத்தாலே அவனுக்காக நெடுநாள் பொறுத்துப் போந்தான் – பின்பு சிறுக்கன்-இனி தோற்றி யருள வேணும் -என்று அபேஷித்த நர சிம்ஹஹமாய்
நரஸ் யார்த்த தநும் க்ருத்வா சிம்ஹஸ் யார்த்தாதநும் ததா  -என்று-அரியுருவும் ஆளுருவுமாய் -முதல் திருவந்தாதி -31-அவ் வரத்தின் உள் வரியில்  அகப்பட்ட தொரு வடிவைக் கொண்டு –-யெரி விழித்துக் —உயிர்க்கு எல்லாம் தாயாய் அளிக்கின்ற தண்  தாமரைக் கண்களாலே அழல விழித்து -பெரிய திருமொழி -7-1-9–கொன்னவிலும் வெஞ்சமத்துக் கொல்லாதே –முடித்தே விடக் கடவதான யுத்தத்திலே இவனைக் கொல்லுகையாவது தலையிலே முடியை வைத்த வாசி இறே –-வல்லாளன்- வயிற்றில் பிறந்தவனுடைய உத்கர்ஷமும் கூடப் பொறாத துஷ் ப்ரக்ருதியாய் பெரு மிடுக்கை யுடையவன் –-மன்னு மணிக் குஞ்சி பற்றி வர வீரத்துத்  ––நெடு நாள் ராஜ்ஜியம் பண்ணுவதாக முடி கவித்து இருக்கிற குஞ்சியைப் பற்றி அருகே  வர இழுத்து-வரவீர்த்து -இற்றைக்கு முன்பு பரிபவப் பட்டு அறியாதவன் ஆகையாலே பிடித்த பிடியிலே பிணம் ஆனான் -பின்பு வர இழுத்துக் கொண்ட வித்தனை –-தன்னுடைய தாள் மேல் கிடாத்தி –-இது பட்டர் அருளிச் செய்ய நான் கேட்டேன் -என்று பிள்ளை அருளிச் செய்தார் – என் போல்வாரை இறே மடியிலே எடுத்துக் கொள்ள வடுப்பது –-ஆஸ்ரிதருக்குப் பரம ப்ராப்யமான திருவடிகளிலே ஆசூர பிரகிருதி யானவனை ஏறிட்டுக் கொள்ளுவதே -என்கிறாள் –என்று –அவனுடைய பொன்னகலம் –-ஹிரண்யன் இறே-அவனுடைய மார்பத்தை-அசஹ்ய அபசாரத்துக்குக் கொள்கலமான மார்பு இறே அத்தை இறே குட்டமிட்டு எடுத்தது –-வள்ளுகிரால் போழ்ந்து –-அழகிய உகிராலே உருகிப் பதம் செய்தது – பின்னை அநாயாசேன கிழித்துப் பொகட்டான் –-புகழ் படைத்த — ஆஸ்ரிதர்க்காக தன்னை அழிய மாறி உதவினான் என்று வந்த-அப் புகழை உடைய புண்ணியனை-ஹிரண்யன் உடைய உடல் திரு வுகிருக்கு அரை வயிறு ஆம்படி யும் போந்தது இல்லை இறே –-மின்னிலங்கு  மாழிப் படைத் தடக்கை –பின்னையும் பெரிய சன்னாஹங்களும் வீரப் பாடுகளுமாய் நாக்கை நீட்டா நின்றன –விஷயம் பெறாமையாலே –-வீரனை- வீரம் என்கிற மந்திர லிங்கம் தோன்றச் சொல்லுகிறார் –போரார் நெடு வேலோன்-கிளரொளியால் குறைவில்லா –வளரொளிய கனலாழி-

தானவன் –அரசன், வடசொல். கொன்னவிலும் வெஞ்சமத்துக் கொல்லாதே – தூணில் நின்றும் தோன்றியனவுடனே திருகண்ணாலே அவனைக் கொளுத்திவிடலாம்,-“ஆச்ரிதனான ப்ரஹ்லாத்தன் விஷயத்திலே பல்லாயிரங் கொடுமைகள் புரிந்த இப்பாவியை இப்படி ஒரு நொடிப்பொழுதிலே கொன்றுவிடக் கூடாது, சித்திரவதைப் பண்ணிவிடவேணும்” என்று தான் மேல்கிடாத்திப் போழ்ந்தானாயிற்று.-தன்னுடைய தாள்மேல் கிடாத்தி வள்ளுகிரால் போழ்ந்து – தனித்தனி தேவர் மனிதர் விலங்கு முதலிய பிராணிகளாலும் ஆயுதங்களாலும் பகலிலும் இரவிலும் பூமியிலும் வானத்திலும் வீட்டின் அகத்திலும் புறத்திலும் தனக்கு மரணமில்லாதபடி இரணியன் வரம்பெற்றிருந்தானாதலால் அந்த வரம் பழுதுபடாதபடி அவனைப் பிடித்து வாசற்படியில் தன் மடி மீது வைத்துக்கொண்டு அந்திப் பொழுதில் திருக்கை யுகிர்களாலே பிளந்தருளினன்.

மன்னிவ் வகலிடத்தை மாமுது நீர் தான் விழுங்கப் ——-103
பின்னுமோர் ஏனமாய்ப் புக்கு வளை மருப்பின்
கொன்னவிலும் கூர் நுதி மேல் வைத்தெடுத்த கூத்தனை ——-104–

மன்னு இ அகல் இடத்தை–எல்லாரும் பொருந்தி யிருக்கின்ற விசாலமான இப் பூமியை
மா முது நீர் விழுங்க–மஹா ஸமுத்ரம் விழுங்கிவிட
பின்னம்–அதற்கு பிறகு
ஓர் எனம் ஆய் புக்கு–ஒரு திவ்ய வராஹமாய் (கடலினுள்ளே) பிரவேசித்து
வளை மருப்பின்–வளைந்த கோட்டினுடைய
கொல் நவிலும் கூர் நுதி மேல்–(பகவரைக்) கொல்ல வல்ல கூர்மையான நுனியின் மீது
வைத்து எடுத்து கூத்தனை–(அந்தப் பூமியை) வைத்துக் கொணர்ந்த அழகிய சேஷ்டித்த்தை யுடையனாய்

மன்னிவ் வகலிடத்தை –எல்லாரும் பொருந்தும் பூமி –-மாமுது நீர் தான் விழுங்கப் –– அத்ப்ய ப்ருதிவீ -என்று உண்டாக்கின தானே விழுங்க –-பின்னுமோர் ஏனமாய்ப் புக்கு வளை மருப்பின்-–பின்னும் -ரஷணத்திலே-ஓர் ஏனம் -அழிவுக்கு இட்ட உடம்புக்கு ஆலத்தி வழிக்க வேண்டும்படி இருக்கை –-கொன்னவிலும் கூர் நுதி மேல் வைத்தெடுத்த கூத்தனை –-கூரியதான அக்ரம்-

மன்னிவ் வகலிடத்தை மாமுது நீர் தான் விழுங்கப் — ஜ்ஞான அத்யவசாயங்கள் உள்ள விடத்தே உதவின அளவன்றிக்கே பட்ட பரிபவமும் அறிவிக்கையும் இன்றிக்கே-யோக்யதையும் இன்றிக்கே இருக்கிற இவற்றை -தன்னது -என்கிற பிராப்தியைக் கொண்டு-தன்னுருக்கெடுத்து வேற்றுருக்  கொண்டதொரு  நீர்மை உண்டு இ றே-அதுவும் அழிய இறே  புகுகிறது –-மன்னிவ் வகலிடத்தை –
நெடுநாள் சர்வேஸ்வரனதாய் அடிபட்டுப் போருகிற இந்த பூமிப் பரப்பை-மாமுது நீர் தான் விழுங்கப் –
பாடி காப்பாரே களவு காணுமா போலே பூமிக்கு ரஷகமான கடல் தானே கொள்ளை கொள்ள –பின்னுமோர் ஏனமாய்ப் புக்கு வளை மருப்பின்-கொன்னவிலும் கூர் நுதி மேல் வைத்தெடுத்த கூத்தனை –-இது உரு மாய்ந்து போமாகில் நாம் வ்யாபரித்து போருமது தான் எது -என்று மீண்டு
கை வாங்காதே -நீருக்கும் சேற்றுக்கும் இறாயாதே இருப்பதொரு மகா வராஹமாய் ஜலத்திலே புக்கு உடைந்து எடுத்து கொண்டு அண்டத்தை கொம்பிலே ஒரு நீல மணி அழுத்தினால் போலே யாயிற்று எடுத்து வைத்துக் கொண்டபடி –-கொன்னவிலும் கூர் நுதி மேல் – இவன் ரஷகன் என்று அனுகூலித்தால் பிழைத்துப் போம் இத்தனை போக்கி அவனோடு எதிரிட்டால் முடிந்து போம் இத்தனை –கூத்தனை –-என்றும் ஒக்க பூமியை கீழ் மண் கொண்டு பிரளயம் கொண்டு போனால் ஆகாதோ
இம் மநோ ஹாரி சேஷ்டிதத்தை காணப் பெறில் –

வைத்தெடுத்த கூத்தனை –பூமியைக் கோட்டின் நுனியில் வைத்துக்கொண்டு எழுந்தருளும் போது அக மகிழ்ச்சி தோற்றக் கூத்தாடிக் கொண்டே யெழுக்கருளின்  போலும்.-மஹா வராஹ ரூபாயாய் -புண்ணியம் தெய்வதமும் சேர் பூ லோகத்தை புல் பாய் போலே சுருட்டிக் கொண்டே பாதாளம்
நண்ணி இரண்யாட்ச்சனை பின் தொடர்ந்தே ஏகி நலமுடனே யாதி வராகத் தேவாகி-மண்ணுலகம் அனைத்தும் இடந்து எடுத்தோர் கோட்டில் வைத்து வர வவன் மறிக்க வதைத்துத் தேவர் எண்ண உலகீர் எழும் படியப் பண்ணா-இறைவா நாராயணனே எம்பிரானே-என்பர் பின்னோரும்
இப்பொழுது நடக்கும் ஸ்வேத வராஹ கல்பத்துக்கு முந்திய பாத்ம கல்பம் -வகலிடத்தை மாமுது நீர் தான் விழுங்க–முது நீர் -சகல பதார்த்தங்களும் முற்பட்டு புராதானமாய் யுள்ள நீர்-அப ஏவ சசர்ஜாதவ்–நன்மைப் புனல் பண்ணி நான் முகனைப் பண்ணி –-வைத்து எடுத்த கூத்தனை –அக்காலத்தில்  மகிழ்ச்சி தோற்ற கூத்தாடினான் -என்பதை கண்டார்கள் ஆழ்வார்கள்

மன்னும் வடமலையை மத்தாக மாசுணத்தால்
மின்னு மிருசுடரும் விண்ணும் பிறங்கொளியும் ——-105
தன்னினுடனே சுழல மலைத் திரிந்தாங்கு
இன்னமுதம் வானவரை யூட்டி அவருடைய ———106
மன்னும் துயர் கடிந்த வள்ளலை –

மன்னும் வடமலையை–அழுத்தமாக நாட்டப்பட்ட மந்தர கிரியை
மத்து ஆக–மத்தாகக் கொண்டு
மாசுணத்தால் –(வாசுகி யென்னும்) பாம்பினால் (சுற்றி)
மின்னும் இரு சுடரும் விண்ணும் பிறங்கு ஒளியும் தன்னினுடனே சுழல மலை திரித்து–விளங்குகின்ற சந்திர ஸூர்யர்களும் ஆகாசமும், ப்ரகாசிக்கின்ற (மற்றும் பல) தேஜ பதார்த்தங்களும் தன்னோடு சுழலும்படி அந்த மந்தர மலையைச் சுழற்றி (கடலைக் கடைந்து)
வானவரை இன் அமுதம் ஊட்டி–தேவர்களுக்கு இனிய அமிருத்த்தை உண்ணக் கொடுத்து
அவருடைய–அத் தேவர்களுடைய
மன்னும் துயர் கடிந்த–நெடுநாளைய துக்கத்தைப் போக்கடித்த
வள்ளலை–பரம உதாரனாய்-

மன்னும் வடமலையை மத்தாக –-நற்றரிக்க வைத்த படி கடையப் பிதிராத மலை –-மாசுணத்தால் மின்னு மிரு சுடரும் விண்ணும் பிறந்கொளியும் –—தேஜோ பதார்த்தங்கள் எல்லாம் தன்னினுடனே சுழல மலைத் திரிந்தாங்கு இன்னமுதம் வானவரை யூட்டி அவருடைய –-மன்னும் துயர் கடிந்த வள்ளலை –
யாவதாத்மபாவியான தாரித்ர்யம்-பிரயோஜனாந்தர பரர்க்கும் அகப்பட –

மன்னும் வடமலையை –-அப்ரதி ஷேதம் உள்ள விடத்தே உதவினவளவு அன்றிக்கே-ஈஸ்வரோஹம் -என்று இருக்குமவர்கள் அளவில் ஆயாசித்து கார்யம் செய்த ஓன்று உண்டு இறே- அதுவும் அழிய இறே புகுகிறது –பூமிக்கு ஆணி அடித்தால் போலே இருக்கிற மந்தர பர்வதத்தை –-மத்தாக மாசுணத்தால் – மத்தாக கொண்டு வாசூகியைக் கயிறாக கொண்டு –-மின்னு மிருசுடரும் விண்ணும் – தர்ச நீய வேஷராய்  ஜகத்துக்கு த்ருஷ்டி பூதராய் இருந்துள்ளவர்களுக்கு ஆவாஸ ஸ்தனமாய் இருந்துள்ள லோகங்களும் பிறந்கொளியும் —– மற்றும் பிரகாசிக்கிற தேஜோ பதார்த்தங்களாய் உள்ள நஷாத்ர தாரா கணங்களும் தன்னினுடனே சுழல – கடைகிற போது இவை யடைய பூ போலே பறந்து மலையோடு ஒக்கச் சுழன்று வரும்படிக்கு ஈடாக கடைந்து நெடும் போது தாங்கள் கடைந்து இளைத்துக் கை வாங்கின சமயத்திலே – மலைத் திரிந்தாங்கு இன்னமுதம் வானவரை யூட்டி அவருடைய -மன்னும் துயர் கடிந்த வள்ளலை – ஆயிரம் தோளாலே சவ்யசாசியாய்க் கொண்டு தானே கடைந்த அம்ருதத்தை
அவர்களுக்கு சத்ருக்களான அசூரர்களை அழியச் செய்து தேவர்களை புஜிப்பித்து அவர்கள் உடைய நிலை நின்ற புறங்கால் வீக்கத்தை தவிர்த்து ரஷித்த பரமோதாரனை–வெள்ளை வேலை வெற்பு நாட்டி -திருச் சந்த விருத்தம் -88-

மாசுணம் என்று பாம்புக்கும் பெரிய பாம்புக்கும் பெயர்.-கடலைக்கடைய மந்தரமலையைச் சுற்றின போது அது சுழன்ற விசையின் மிகுதியினால் இரு குடர் விண் முதலிய ஸகல பதார்த்தங்களும் கூடவே சுழன்வனபோலத் தோற்றினமைபற்றி “மின்னுமிருசுடரும் தன்னினுடனே சுழல மலைதிரித்து“ என்றார்.-மந்த்ர மலை சுழன்ற பொழுது அந்த சுழற்சியின் விசையின் மிகுதியால் சகல பதார்த்தங்களும் சுழல்வன போலத் தோன்றினமை–மின்னு மிருசுடரும் – -தன்னினுடனே சுழல மலைத் திரித்து –-அவருடைய –மன்னும் துயர் கடிந்த வள்ளலை–துர்வாச முனிவர் சாபத்தால் தேவர்களுக்கு நேர்ந்து இருந்த வறுமையைப் போக்கின-என்றவாறு –

மற்றன்றியும்
தன்னுருவ மாரும் அறியாமல் தான் அங்கோர் ——–107
மன்னும் குறளுருவின் மாணியாய் மாவலி தன்
பொன்னியலும் வேள்விக் கண் புக்கிருந்து போர் வேந்தர் —–108
மன்னை மனம் கொள்ள வஞ்சித்து நெஞ்சுருக்கி
என்னுடைய பாதத்தால் யான் அளப்ப மூவடி மண் ——–109
மன்னா தருக என்று வாய் திறப்ப மற்றவனும்
என்னால் தரப்பட்ட தென்றலுமே அத்துணைக் கண் ——–110
மின்னார் மணி முடி போய் விண் தடவ மேலேடுத்த
பொன்னார் கனை கழற்கால் ஏழ் உலகும் போய்க் கடந்தங்கு —–111
ஒன்னா வசுரர் துளங்கச் செல நீட்டி
மன்னிவ் வகலிடத்தை மாவலியை வஞ்சித்துத் ———112
தன்னுலக மாக்குவித்த தாளானை –

மற்று அன்றியும்–தவிரவும்
தன் உருவம் ஆரும் அறியாமல்–தனது ஸ்வரூபத்தை யாரும் தெரிந்து கொள்ள வொண்ணாதபடி.
தான் ஓர் மன்னும்–பரமபுருஷனான தான் ஒரு திவ்யமான வாமந வேஷங்கொண்ட பிரமசாரியாகி
மா வலி தன்–மஹா பலியினுடைய தான
பொன் இயலும் வேள்விக் கண் புக்கிருந்து –ஸவர்ணதானஞ் செய்யும் யாக பூமியிலே எழுந்தருளி
போர் வேந்தர் மன்னை–போர் செய்யவல்ல மிடுந்தையுடைய அரசர்களில் தலைவனான அந்த மாவலியை
மனம் கொள்ள வஞ்சித்து–(இப்பிரமசாரி யாசிப்பதற்காகவே வந்தானென்று) நம்பும்படியாக மயக்கி
நெஞ்சு உருக்கி–(நடையழகு சொல்லழகு முதலியவற்றால) அவனது நெஞ்சை உருக்கி
மன்னா–மஹா ப்ரபுவே!
என்னுடைய பாதத்தால் யான் அளப்ப–என் காலடியால் நாளே அளந்து கொள்ளும்படி
மூ அடி மண் தருக என்று–மூவடி நிலம் கொடு என்று
வாய் திறப்ப–வாய் திறந்து கேட்க,
அவனும் –(அதுகேட்ட) அந்த மாவலியும்
என்னால் தரப்பட்டது என்றலும்–அப்படியே என்னால் மூவடி நிலம் கொடுக்கப்பட்டது என்று சொல்ல
அத்துணைக் கண்–அந்த க்ஷணத்திலேயே-அத்துணைக் கண் – துணை –அளவு, அவ் வளவில் என்றபடி.
மின் ஆர் மணி முடி போய் விண் தடவ–விளங்குகின்ற மணிமகுடம் ஆகாசத்தே போய் அளாவ,
மேல் எடுத்த–உயரத் தூக்கி யருளின பொன் ஆர் களை கழல் கால்–பொன்கள் நிறைந்து சப்திக்கின்ற வீரத் தண்டை யணிந்த திருவடி
ஏழ் உலகும் போய் கடந்து–மேலுலகங்களெல்லாவற்றையும் தாண்டி
அங்கு ஒன்னா அசுரர் துளங்க–அந்த யாக பூமியிலுள்ள (நமுசி முதலிய) பகை யசுரர்கள் துன்பப்படும்படி
செல நீட்டி–(மேலே) நெடு கவியாபிக்கச் செய்து
மா வலியை வஞ்சித்து–(இவ்வகையாலே) மஹாபலியை வஞ்சித்து
மன்னும் இ அகல் இடத்தை–நித்யமாய் விசாலமான இப்பூ மண்டலத்தை
தன் உலகம் ஆக்குவித்த தாளானை–தன்னுடைய லோகமாகவே ஆக்கிக் கொடுத்த திருவடிகளை யுடையனாய்-

மற்றன்றியும்--பிரதாபத்துக்கு எதிர்த்தட்டான தாழ்வுகள் பேசுகிறது –-தன்னுருவ மாரும் அறியாமல் தான் அங்கோர் – பெரிய பிராட்டியாரும் நித்ய ஸூரிகளும் அறியாதபடி-மன்னும் குறளுருவின் மாணியாய் மாவலி தன்--வைத்த கண் வாங்க ஒண்ணாத அழகு –-பொன்னியலும் வேள்விக் கண் புக்கிருந்து –-மகா பலியைப் போலே நானும் யாகம் பண்ணினேன் ஆகில் தானே வரும் இறே-என்று கருத்து –-போர் வேந்தர் —மன்னை-மகா ராஜனை–மனம் கொள்ள வஞ்சித்து நெஞ்சுருக்கி என்னுடைய பாதத்தால் யான் அளப்ப மூவடி மண் மன்னா தருக என்று வாய் திறப்ப மற்றவனும்- ஸூக்ர பகவான் உள்ளிட்டார் –நெஞ்சுருக்கி –புலன் கொள் மாணாய் -திருவாய் மொழி -1-8-6–ராஜாவே -என்ன-திரியப் பார்க்க-மூவடி -என்ன-என்னன்புது -என்ன மண் -என்ன ஆர் காலாலே -என்ன என் காலாலே -என்ன
பெரியதொரு காலாலே கொண்டாலோ -என்ன என் அபேஷை அன்றோ நீ செய்யக் கடவது -என்ன
பேசாது இருந்தான்-இவன் பேச்சை கேட்க்கைக்காக-இவனும் ஈண்டென தாராய் -என்று வாய் விட
அவ்வாய் விட்டத்தைக் கண்ட மகா பலியும் இட்டு மாறினால் போலே வேறு ஒருவன் ஆனபடியாலே -மற்றவனும் -என்கிறது –-என்னால் தரப்பட்ட தென்றலுமே  – தத்த மச்யாபயம் மா -யுத்த -18-34-என்ற பெருமாளைப் போலே –-அத் துணைக் கண் — அந்த ஷணத்திலே –-மின்னார் மணி முடி போய் விண் தடவ மேலேடுத்தபொன்னார் கனை கழற்கால் ஏழ்   உலகும் போய்க்  கடந்தங்கு  –-ஸ்ப்ருஹா விஷயமாய் – ஆஸ்ரித ரஷணத்துக்குப் பின்னை ஒன்றை வேண்டாதபடி சப்தியா நின்றுள்ள வீரக் கழலை யுடைய திருவடிகள் –-ஒன்னா வசுரர் துளங்கச் செல நீட்டி--உகவாத நமுசி பிரப்ருதிகள் –-மன்னிவ் வகலிடத்தை மாவலியை வஞ்சித்துத் –-அவனுக்கு அடி பட்டிருக்கை –-தன்னுலக மாக்குவித்த –ஆஸ்ரிதரோடு தன்னோடு வாசி இல்லாமையாலே இந்தரனுக்கு என்னாது ஒழிகிறது–தாளானை –
தாள் என்று திருவடிகள் –-

எம் வள்ளலார் –மற்றன்றியும் தன்னுருவ- ஈஸ்வர அபிமானிகளுக்கு கார்யம் செய்தானே யாகிலும்
தன்னுடைய ஐஸ்வர்யமான மேன்மையில் ஒன்றும் குறையாமல் செய்தது இறே அது –-இது அங்கன் இன்றிக்கே -தன்னுடைய ஸ்வ பாவத்தை தவிர்ந்து கார்யம் செய்த நீர்மை இறே-அந்நீர்மையும் அழிய விறே புகுகிறது-மற்றன்றியும் –அதுக்கு மேலே -கண்டவர்கள் இவன் முன்பு உள்ள ஜன்மங்களிலும் இப்படி உளனாய்ப் போந்தவன் ஒருவன் என்னும்படியாக-கோசஹச்ர  ப்ரதாதாரம் -என்னும் நிலை ஒருவர்க்கும் தெரியாத படி –மாரும் அறியாமல் தான் –பிராட்டிமார்க்கும் அகப்பட இவன் இப்படி இரப்பாளனாய்ப் போந்தான் அத்தனையோ -என்னுபடியாக-சர்வராலும் அபிகம்யனான தான் போய்ப் புக்கு-அங்கு-மகாபலி யஞ்ஞ வாடத்திலே –-ஓர் மன்னும் குறளுருவின் –கண்ட கண்கள் வேறு ஒன்றைக் காணப் போகாதே தன பக்கலிலே துவக்குண்ணும் படி அத்விதீயமான வேஷத்தை உடைய-மாணியாய் மாவலி தன்-உண்டு என்று இட்ட போதொடு-இல்லை என்று தள்ளின போதொடு வாசி அற முகம் மலர்ந்து போக வல்லனாம் படி இரப்பிலே தகண் ஏறின வடிவை யுடையனாய் –-பொன்னியலும் வேள்விக் கண் –மடல் எடுத்துப் பெற விருக்கிற இது போல் அன்றிக்கே பலத்தோடு வ்யாப்தமான யாகத்திலே–அன்றிக்கே அபேஷித்தார் உடைய அபேஷிதங்கள் எல்லாம் கொடுத்துப் போருகையாலே ஸ்லாக்கியமான யாகம் -என்னவுமாம் –-புக்கு –இப் பதத்தாலே இட்ட அடிகள் தோறும் பூமி நெரியும்படி போய்ப் புக்கு –இருந்து –மலையாள வளைப்பு போலே –கொள்வன் நான் மாவலி மூவடி தா -திருவாய் மொழி -3-8-9-என்று சொல்லுகிறபடியே கொண்டு அல்லது போகேன் -என்று இருந்து –-போர் வேந்தர் மன்னை – மதிப்புடைய ராஜாக்களுக்குஎல்லாம் பிரதானனாய் இருக்கிறவனை-இவன் தேவ கார்யம் செய்ய வந்தான் அல்லன் -அர்த்தியாய் வந்தான் -என்று அவன் நெஞ்சிலே படும்படியாக-வஞ்சித்து நெஞ்சுருக்கி--அவனுக்கு தந்து அல்லது நிற்க ஒண்ணாத படி அவனுடைய நெஞ்சை-புலன் கொள் மாணாய் -திருவாய் மொழி-1-8-6-என்கிறபடியே-அவனுடைய இந்த்ரியங்களை தானிட்ட வழக்காக்கி
சூக்ராதிகள் வந்து விலக்கினாலும்-அது கேளாதபடி கரைத்து-முன்பு அவன் பண்ணின அபிசந்தியைக் குலைக்கைக்கு ஒன்றும் பின்பு தான் சொல்லுவது ஒன்றுமாய்  இருக்கையைச் சொன்ன படி  –-என்னுடைய பாதத்தால் –-மகா பலீ -என் காலாலே மூன்றடி மண் தா -என்ன -உன்னுடைய சிறு காலாலே மூன்றடி மண் போருமோ –-யான் அளப்ப மூவடி மண் —–-அர்த்தித்தார் அர்த்தித்த படியே கொடுக்கும் அத்தனை அன்றோ –-மன்னா தருக என்று வாய் திறப்ப –-ராஜாவே மூன்றடி மண் தர வேணும் என்று சொல்ல –-மற்றவனும் என்னால் தரப்பட்ட தென்றலுமே  – தத்த மஸ்ய -யுத்த 18-34-என்கிறபடியே முன்பே என்னாலே தரப் பட்டது அன்றோ -என்றான் –-அத்துணைக் கண் —— ஆசூர பிரக்ருதியான அவன் மறு மனஸ்ஸூ பட்டு இரண்டாம் வார்த்தை சொல்லுவதற்கு முன்பே அப்போதே-மின்னார் மணி முடி போய் விண் தடவ –இவன் வாமனனாய் நின்றான்-திரு அபிஷேகமானது வளர்ந்து உபரிதன லோகங்கள் எங்கும்சென்று புக்கு வ்யாபரித்தது –-மேலேடுத்த--எடுத்த திருவடிகள் திரு அபிஷேகத்தோடே இசலி வளர்ந்த படி-முடி பாதம் எழ -திருவாய் மொழி -7-4-1-என்றும்-அத்ய திஷ்டத்த சாங்குலம்-என்றும் சொல்லக் கடவது இறே –-பொன்னார் கனை கழற்கால் ஏழ்   உலகும் போய்க்   கடந்தங்கு  –— த்வனியை உடைய வீரக் கழலை யுடைத்தாய் சலாக்கியமான திருவடிகள் மேல் உண்டான லோகங்கள் எல்லாம் கழியப் போய்–ஒன்னா வசுரர் துளங்கச் செல நீட்டி--அவ்வளவிலே எதிரிட்டு வந்த நமுசிப் ப்ரப்ருதிகளை-ஒருவர் கூறை எழுவர் உடுக்கும்படி பண்ணி-அவனை ஆகாசத்திலே சுழற்றி எரிந்து அவ்வளவும் செல்லப் பரப்பி–மன்னிவ் வகலிடத்தை மாவலியை வஞ்சித்துத் — பழையதாய் மகாபலி தான் அடி இட்டுப் போந்த ராஜ்யத்தை-சிறு காலைக் காட்டி மூவடி மண் தர வேணும் என்று இரந்து-கையிலே நீர் விழுந்த அனந்தரத்திலே பெரிய அடியாலே அளந்த வஞ்சனையைச் சொல்லுகிறது –-மகா பலி பக்கல் நின்றும் வாங்கிக் கொடுத்தது இந்த்ரனுக்காய் இருக்கச் செய்தே-தன்னுலகம் -என்கிறது அவிவாதத்தைப் பற்ற –தாளானை – இதெல்லாம் இங்கனே செய்தான் அவன் அல்லன் -திருவடிகள் ஆயிற்று –

தாமரை மேல்
மின்னிடையாள் நாயகனை விண்ணகருள் பொன் மலையைப் ——-113
பொன்னி மணி கொழிக்கும் பூங்குடந்தைப் போர்விடையைத்
தென்னன் குறுங்குடியுள் செம்பவளக் குன்றினை —–114
மன்னிய தண் சேறை வள்ளலை மா மலர் மேல்
அன்னம் துயிலும் அணி நீர் வயலாலி ——–115
என்னுடைய வின்னமுதை எவ்வுள் பெரு மலையைக்
கன்னி மதில் சூழ் கணமங்கைக் கற்பகத்தை ——116
மின்னை யிரு சுடரை வெள்ளறையுள் கல்லறை மேல்
பொன்னை மரகதத்தைப் புட்குழி எம் போரேற்றை ——117
மன்னு மரங்கத் தெம் மா மணியை-

தாமரை மேல் மின் இடையாள் நாயகனை –தாமரைப் பூவில் பிறந்தவளும் மின் போன்ற இடையை யுடையளுமான பிராட்டிக்கு நாயகனாய்
விண்ணகருள் பொன் மலையை–திருவிண்ணகரிலே பொன்மலை போல் விளங்குமவனாய்
பொன்னி மணி கொழிக்கும் பூ குடந்தை போர் விடையை–காவேரி நதியானது ரத்னங்களைக் கொண்டு தள்ளுமிடமான அழகிய திருக்குடந்தையிலே யெழுந்தருளியிருக்கிற யுத்த ஸந்நத்தமான காளை போலச் செருக்குடையனாய்
தென் நன் குறுங்குடியுள் செம்பவளம் குன்றினை–தென் திசையிலுள்ள விலக்ஷணமான திருக்குறுங்குடியிலே சிவந்த பவழ மலை போல விளங்குமவனாய்,
தண் சேறை மன்னிய வள்ளலை–குளிர்ந்த திருச்சேறையிலே பொருந்தி யெழுந்தருளி யிருக்கிற பரம உதாரனாய்,
மா மலர் மேல் அன்னம் துயிலும் அணி நீர் வல் ஆலி என்னுடைய இன் அமுதை–சிறந்த தாமரைப் பூக்களின் மேலே அன்னப் பறவைகள் உறங்கப் பெற்ற அழகிய நீர் நிறைந்த வயல்களை யுடைத்தான திருவாலியிலே எனக்குப் பரம போக்யனாக ஸேவை ஸாதிப்பவனாய்.
எவ்வுள் பெருமலையை –திருவெவ்வுளுரில் பெரிய தொரு மலை சாய்ந்தாற் போலே சாய்ந் தருள் பவனாய்
கன்னி மதில் சூழ் கணமங்கை கற்பகத்தை –சாச்வதமான மதில்களாலே சூழப்பட்ட திருக்கண்ண மங்கையில் கல்ப வ்ருக்ஷம் போல் எழுந்தருளி யிருப்பவனாய்
மின்னை –மின் போல் விளங்குகின்ற பெரிய பிராட்டியாரை யுடையனாய்
இரு சுடரை–ஸூர்ய சந்திர்ர்களோ என்னும்படியான திரு வாழி திருச் சங்குகளை யுடையனாய்
வெள்ளறையுள் –திருவெள்ளறையிலே
கல் அறை மேல்–கருங்கல் மயமான ஸந்நிதி யினுள்ளே
பொன்னை –பொன் போல் விளங்குமவனாய்
மரதகத்தை–மரதகப்பச்சை போன்ற வடிவை யுடையனாய்
புட்குழி எம் போர் எற்றை–திருப்புட் குழியிலே எழுந்தருளி யிருக்கிற அஸ்மத் ஸ்வாமியான ஸமர புங்கவனாய்,
அரங்கத்து மன்னும்–திருவரங்கத்தில் நித்யவாஸம் பண்ணுகிறவனாய்
எம் மா மணியை–நாம் கையாளக் கூடிய நீல மணி போன்றவனாய்-

தான் குணவானாக பாவித்து நின்ற விடங்களிலே இவன் குணவான் என்று அறியாதே கொள்ளுங்கோள்-என்று சாற்றுகிறேன் –-தாமரை மேல் மின்னிடையாள் நாயகனை விண்ணகருள் பொன் மலையைப் – இதுக்கு எல்லாம் அடியான பிராட்டியோடு-திரு விண்ணகரிலே அவளோட்டை சம்ஸ்லேஷம் திரு மேனியிலே நிழலிட நிற்கிறவனை-பொன்னி மணி கொழிக்கும் பூங்குடந்தைப் போர் விடையைத்– அவதாரங்களைப் பண்ணி-பிரதிபஷ நிரசனம் பண்ணி இளைப்பாறச் சாய்ந்தவனை -திசைவில் வீசும் செழு மா மணிகள் சேரும் திருக்குடந்தை -திருவாய் மொழி -5-8-9–தென்னன் குறுங்குடியுள் செம்பவளக் குன்றினை –-வைத்த கண் வாங்க ஒண்ணாத அழகு –-மன்னிய தண் சேறை வள்ளலை--ப்ரதிகூலர் நடுவே ஆஸ்ரிதர்க்குத் தன்னைக் கொடுத்துக் கொண்டு இருக்கிற -ஔதார்யம் –-மா மலர் மேல்- ஊடல் தொடக்கமானவை கிட்டாமல்-அன்னம் துயிலும் அணி நீர் வயலாலி –-போகத்துக்கு ஏற்றவற்றை இட்டு உறங்கும் படுக்கை இறே–என்னுடைய வின்னமுதை –
இவள் பிறந்த விடமாய் -புக்க விடமுமாயிருக்கையாலே-மேல்வாரமும் குடிவாரமும் ஆகிற இரு தலை வாரமும் தம்முடையதாய் இருக்கிறபடி –-எவ்வுள் பெரு மலையைக்- அனுபவித்து முடிக்க ஒண்ணாமை –-கன்னி மதில் சூழ் கணமங்கைக் கற்பகத்தை –என்று காவலிட்டு நின்றார் –எனக்கே தன்னைத் தந்த கற்பகம் என்றும்-கண்கள் ஆரளவும் கண்ண மங்கையுள் கண்டு கொண்டேன் -பெரிய திருமொழி -7-10-9- என்றரர் இறே-காவல் உண்டு என்று ஆஸ்வாசம் அடைகிறார் மடல் எடுக்கும் பொழுதும் மங்களா சாசன பரர ஆகையாலே –-மின்னை யிரு சுடரை – மின்னல் போலவும் சந்திர ஸூர்யர்கள் போலவும் தன்மை யுடையவனை –-பிராட்டி உடனும் -சங்க சக்கரங்கள் உடன் நிற்கிற படி-கரு முகில் தாமரைக் காடு பூத்து நீடு இரு சுடர் இரு புறத்தேந்தி யெடவிழ் திருவோடும் பொலிய –கம்ப நாட்டு ஆழ்வார் –-வெள்ளறையுள் கல்லறை மேல்  –-சீரிய வஸ்து என்று சேர்க்கிறார் -மாணிக்க அறை-பொன்னை மரகதத்தைப் – பொன்னையும் மணிகளையும் கொண்டு ரத்னஆகாரம் தொடுப்பாரைப் போலே
அர்ச்சாவதார ஸ்தலங்களை சேர்க்கிறார் மத்திய மணி நியாயம் முன்னும் பின்னும் அந்வயம் –புட்குழி எம் போரேற்றை —–-பிரதி பஷத்துக்கு கணிசிக்க ஒண்ணாமை -ரிஷபம் போலே நிற்கிறவன் -அத்தாலே என்னைத் தோற்பித்துக் கொண்டவன் – அற்ற பற்றார் -சுற்றி வாழும் அந்தணீர் அரங்கம் -திருச்சந்த -52-என்றும் நல்லார்கள் வாழும் நளிர் அரங்க நாகணையான் -நாச் திரு -11-5-என்றும்
ஸ்தாவர பிரதிஷ்டியாக மன்னி கண் வளரும் தேசம் –-கண்டார் விடாத தேசம் -என்றுமாம்
அரங்கத்தம்மா மணி ––அகில ஜகத் ஸ்வாமி அஸ்மின் ஸ்வாமி—மா மணி -பெரிய மணி -கறுத்த மணி –
கோயில் மணியினார் -திருமாலை -21-தெண்ணீர்ப் பொன்னி திரைக் கையால் அடிவருடப் பள்ளி கொள்ளும் கருமணி -பெருமால்திருமொழி -1-1–அணியார் பொழில்சூழ் அரங்க நகரப்பா –மணியே மாணிக்கமே -பெரிய திரு -11-8-8-

தாமரை மேல் மின்னிடையாள் நாயகனை விண்ணகருள் பொன் மலையைப் –—–ஆஸ்ரித விஷயத்தில் இப்படி பண்ணின அவ்வபதானத்துக்கு நிதானம் பிராட்டியோட்டை முகம் பெற்று மதிப்பானவனை–பிராட்டியோட்டை சம்ஸ்லேஷத்தால் வந்த புகர் அடங்கலும் வடிவிலே தோற்றும்படி -திரு விண்ணகரிலே வந்து உஜ்ஜ்வலனாய்  நிற்கிறவனை   –பொன்னி மணி கொழிக்கும் பூங்குடந்தைப்-போர்விடையைத்-
காவேரியானது பெரு விலையனாய் இருந்துள்ள ரத்னங்களைக் கொழித்துக் கொண்டு வந்து-ஏறிடா நின்றுள்ள அழகிய திருக் குடந்தையிலே – பிரதிபஷ நிரசனம் பண்ணின மேணாபபு எல்லாம் தோற்ற சந்நிஹிதனானவனை –-தென்னன் குறுங்குடியுள் செம்பவளக் குன்றினை –-அவசியம் மடல் எடுத்தாலும் பெற வேண்டும்படி ஸ்ப்ருஹணீயமான வடிவோடு கூட – தென்னனனதான திருக் குறுங்குடியிலே வந்து நின்று அருளினவனை –-மன்னிய தண் சேறை வள்ளலை –
திருச்  சேறையிலே நித்ய வாசம் பண்ணுகிற பரமோதாரனை–மா மலர் மேல் அன்னம் துயிலும் அணி நீர் வயலாலி என்னுடைய வின்னமுதை –-அன்யோன்யம் ப்ரணய கோபத்தாலே ஊடினால் ஒருவர்க்கு ஒருவர் கடக்கக் கிடக்கலாம் படியான பரப்பை உடைத்தான பூவின் மேலே-ஒரு மஹா பாரதத்துக்கு வேண்டும்படியான பரப்பைப் பாரித்துக் கொண்டு இழிந்து படுக்கை வாய்ப்பாலே கிடந்து உறங்கி
விடிந்து  எழுந்து இருக்கும் போதாக எழுப்பாதாரைக் கோபித்துக் கொண்டு எழுந்து இருக்கும் ஆயிற்று அன்னம் ஆனது –-இப்படி இருப்பதாய் அழகிய ஜல சம்ருத்தியை யுடைத்தான திரு வாலியிலே நிரதிசய போகய தமனாய்க் கொண்டு இருக்கிறவனை-திருப்பதியுமாய் -பிறந்த விடமும் ஆகையாலே
இருதலை வாரமும் தம்மதாய் இருக்கும் இறே  – எவ்வுள் பெரு மலையைக்- திரு வெவ்வுளிலே தன்னுடைய போக்யதையை ஒருவருக்கும் அனுபவிக்க ஒண்ணாத படியாக-போக்யதா பிரகர்ஷத்தை யுடையனாய்க் கொண்டு-கண் வளர்ந்து அருளினவனை –-கன்னி மதில் சூழ் கணமங்கைக் கற்பகத்தை —– அரணாகப் பொருந்தி இருக்குமதாய்-புதுமை அழியாத திரு மதிளை உடைத்தான
திருக் கண்ணமங்கையிலே எழுந்தருளி நிற்கிற பரமோதாரனை –-கண்கள் ஆரளவும் -என்கிறபடியே தன்னைக் கண்ணாரக் கண்டு அனுபவிக்கலாம் படி சர்வஸ்வதாநம் பண்ணிக் கொண்டு நிற்கிறவனை அங்கு நிற்கிறபடி எங்கனே என்னில் – மின்னை யிரு சுடரை வெள்ளறையுள் கல்லறை மேல்-பொன்னை – பெரிய பிராட்டியாரோடும்-இரண்டு அருகும் சேர்ந்த  ஆழ்வார்களோடும் ஆயிற்று நிற்பது -அங்கே தோற்றுப் படப் புக்கவாறே அனுகூலர் இங்கே கொண்டு சேமித்து வைத்தார்கள்  -திரு வெள்ளறையுள் கல்லறையினுள்ளே ஸ்லாக்யமானவனை–கல்லறை -மாணிக்க அறை –
தென்னருகே அரங்கும் -வடவருகே அறையுமாய் இருக்குமாயிற்று –-மரகதத்தைப் புட்குழி எம் போரேற்றை — அங்கு நிற்கிற படியே ஸ்ரமஹரமான வடிவோடே திருபுட் குழியிலே தோற்றி என்னைத்
தோற்பித்த மேணாணிப்போடேகூட நிற்கிறவனை –-மன்னு மரங்கத் தெம்   மா மணியை –
திருநாள் சேவிக்க வென்று வந்து-பின்பழகும் பிறகு வாளியும் அழகும் -கொக்குவாயும் கடைப்பணிக் கூட்டமும் இருக்கிற படியைக் கண்டு ஷேத்ர சன்யாசம் பண்ணி -வர்த்திக்கும் படிக்கு ஈடாக-வாயிற்று கோயிலிலே கண் வளர்ந்து அருளும் படி –-பெரு விலையனான ரத்னங்களை முடிந்து ஆளலாய் இருக்குமா போலே-ஆஸ்ரிதர்க்கு அத்யந்த ஸூ லபனாய் யுள்ளவனை –-மன்னும் அரங்கம் –
திருநாடு -திருப் பாற் கடல் மற்றும் உள்ள தேசங்களில் விரும்பி இருக்கும் தேசம் -என்றுமாம் ––கோயில் மணியனார் -திருமாலை -21 -என்னக் கடவது இறே –-மணியே மணி மாணிக்கமே -பெரிய திருமொழி -11-8-8–என்று ரத்ன ஸ்ரேஷ்டம் இறே –பொன்னி அடி வருடப் பள்ளி கொள்ளும்  கருமணி -பெருமாள் திருமொழி -1-1-என்றும்–மணி இரண்டு இறே–மன்னும் அரங்கம் ––நல் சரக்கு படும் துறை –

ஆகக் கீழே சில விசேஷணங்களால் விபவாவதார சரித்திரங்களிற் சிலவற்றைப் பேசி இனி அர்ச்சாவதாரங்களிலுஞ் சிலவற்றை அநுசந்திக்க விரும்பித்  திருவிண்ணகரிலே வாய் வைக்கிறார்.-பல திருப்பதிகளையும் பற்றி அருளிச் செய்துகொண்டு போகிற இக்கண்ணிகளில் “கோயில் திருமலைபெருமாள் கோயில்“ என்னும் அநாதி வ்யவஹாரத்திற்கு ஏற்ப, “மன்னுமரங்கத்தெம் மாமணியை“ என்றவளவில் ஒரு பகுதியாகவும்–“மின்னி மழை தவழும் வேங்கடத்தெம் வித்தகனை“ என்ற வளவில் ஒரு பகுதியாகவும்,“வெஃகாவிலுன்னிய யோகத்துறக்கத்தை“ என்றவளவில் ஒரு பகுதியாகவும்,-அதற்குமேல் வினை முற்று வருமளவில் ஒரு பகுதியாகவும் பிரித்துக்கொண்டு உரையிடுகின்றோம்.

விண்ணகர் – ஒப்பிலியப்பன் ஸந்நிதி. “தன்னொப்பாரில்லப்பன்“ என்று நம்மாழ்வார்ருளிச் செயல் “ஒருவரையும் நின்னொப்பா ரொப்பிலா வென்னப்பா!“ (திருக்கண்ணப்புரத்துப் பாசுரத்தில்) என்றார் இத்திருமங்கையாழ்வாரும். உப்பிலியப்பன் என்கிற வ்யவஹாரம் ஸ்தர புராணத்தையடி யொற்றிய தென்பர்.-குடந்தை – குடமூக்கு என்றும் கும்பகோணமென்றும் வழங்கப்படும் தலம்

குறுங்குடி – குறிகியவனான வரமநனது க்ஷேத்ரமாதலால் குறுங்குடியெனத் திருநாம்மாயிற்றென்பர். இத்தலத்தெம்பெருமான் ஸ்ரீ பாஷ்யகார்ர் பக்கலிலே சிஷ்யனாய் “நாமும் நம்மிராமாநுசனை யுடையோம்“ என்கையாலே வைஷ்ணவ நம்பியென்று திரு நாமம் பெற்றனன். நம்மாழ்வார் திருவவதாரத்திற்குக் காரணமாயிருந்தவரும் இத்தலத்து நம்பியே.–சேறை – பஞ்சஸார க்ஷேத்ரமென வழங்கப்படும்.-ஆலி –எம்பெருமானைத் திருமகள் ஆலிங்கனஞ் செய்துகொண்ட திவ்யதேசமானது பற்றித் திருவாலியென வழங்கப்படுமென்பர், ஆலிங்கனம் என்பதன் ஏகதேசம் நாமமாயிற்று.-எவ்வுள் –எம்பெருமான் சாலிஹோத்ர மஹாமுனிக்கு ப்ரத்யக்ஷமாகி “வாஸம் பண்ணுவதற்குத் தருதியான உள் எவ்வுள்? என வினாவியதனால் இத்தலத்திற்குத் திருவெவ்வுளுரென்று திருநாம்மாயிற்றென்ப கிம்க்ருஹம் எனபர் வடமொழியில்–கண மங்கை – கண்ணமங்கை யென்பதன் தொகுத்தல்-மின்னை இருசுடரை –மின்னல் போலவும் சந்திர ஸூரியர்கள் போலவும் பளபளவென்று விளங்குபவன் என்று பெரியவாச்சான்பிள்ளை திருவுள்ளம்-மின் என்று மின்னற் கொடிபோன்ற பெரிய பிராட்டியாரைச் சொல்லிற்றாய், இருசுடர் என்று ஸூர்ய சந்திரர்களுக்கொப்பான திருவாழி திருச்சங்குகளைச் சொல்லிற்றாய் இம்மூவரின் சேரத்தியைச் சொல்லுகிறதாக அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார் திருவுள்ளம்“அங்கு நிற்கிறபடி யெங்ஙனே யென்னில், பெரிய பிராட்டியாரோடும் இரண்டருகுஞ் சேர்ந்த ஆழ்வார்களோடுமாயிற்று நிற்பது“ என்ற ஸ்ரீஸூக்தி காண்க.-வெள்ளறை – வெண்மையான பாறைகளாலியன்ற மலை, (அறை –பாறை) இது வடமொழியில் ச்வேதாத்ரி எனப்படும்.-புட்குழி – புள் ஜடாயுவென்னும் பெரியவுடையார் அவரைக் குழியிலிட்டு ஸம்ஸ்பரித்தவிடமென்று சொல்லுதல பற்றிப் புட்குழி யென்று திருநாமமாயிற்றென்பர், போரேறு – ஸமரபுங்கவன் என்று வடமொழித் திருநாமம் ஸமர – யுத்தத்தில் புங்கவ – காளை போலச் செருக்கி யுத்தம் நடத்துபவர்.-அரங்கம் – எம்பெருமான் ரதியை அடைந்த இடம், ரதியானது ஆசைப்பெருக்கம். அதனை யடைந்து (ஆசையுடன்) வாழுமிடம், ஸ்ரீவைகுண்டம் திருப்பாற்கடல் ஸூர்யமண்டலம் யோகிகளுடைய உள்ளக்கமலம் என்னும் இவையனைத்திலும் இனிய தென்று திருமால் திருவுள்ளமுவந்து எழுந்தருளியிருக்குமிடமான தென்பதுபற்றி ‘ரங்கம்‘ என்று அவ்விமாநத்திற்குப் பெயர். அதுவே லக்ஷணையால் திவ்ய தேசத்திற்குத் திருநாமமாயிற்று. தானியாகுபெயர்.-இனி, ரங்கமென்று கூத்தாடு மிடத்துக்கும் பெயராதலால், திரு அரங்கம் –பெரிய பிராட்டியார் ஆநந்தமுள்ளடங்காமல் நிருந்தஞ் செய்யுமிடம் என்றும் மற்றும் பலவகையாகவங் கொள்ளலாம்.

வல்ல வாழ்
பின்னை மணாளனைப் பேரில் பிறப்பிலியைத் ——–118
தொன்னீர்க் கடல் கிடந்த தோளா மணிச் சுடரை
என் மனத்து மாலை யிடவெந்தை ஈசனை ——–119
மன்னும் கடன்மலை மாயவனை வானவர்தம்
சென்னி மணிச் சுடரைத் தண் கால் திறல் வலியைத் ——–120
தன்னைப் பிறர் அறியாத் தத்துவத்தை முத்தினை
அன்னத்தை மீனை யரியை யருமறையை——-121
முன்னிவ் வுலகுண்ட மூர்த்தியைக் கோவலூர்
மன்னு மிடை கழி எம்மாயவனைப் பேயலறப் ——-122
பின்னும் முலையுண்ட பிள்ளையை அள்ளல் வாய்
அன்னம் இரை தேரழுந்தூர் எழுஞ்சுடரைத்——-123
தென் தில்லைச் சித்திர கூடத்தென் செல்வனை
மின்னி மழை தவழும் வேங்கடத் தெம் வித்தகனை —–124–

வல்லவாழ்–திருவல்லவாழிலே எழுந்தருளி யிருக்கிற
பின்னை மணாளனை–நப்பின்னை நாயகனாய்
பேரில் பிறப்பு இலியை –திருப்பேர் நகரிலெழுந்தருளி யிருக்கிற நித்ய ஸித்தனாய்
தொல் நீர் கடல் கிடந்த–என்று மழியாத நீரையுடைய கடலிலே பள்ளி கொள்பவனாய்
தோளா மணி சுடரை–துளைவிடாத ரத்னம் போலே ஜ்வலிப்பவனாய்
என் மனத்து மாலை–என் மேல் வ்யாமோஹ முடையனாகி எனது நெஞ்சை விட்டுப் பிரியாதவனாய்
இடவெந்தை ஈசனை–திருவிடவெந்தையி லெழுந்தருளி யிருக்கிற ஸர்வேஸ்வரனாய்
கடல் மல்லை மன்னும் மாயவனை–திருக்கடல் மல்லையிலே நித்ய வாஸம் செய்யும் ஆச்சரியனாய்
வானவர் தம் சென்னி மணி சுடரை–நித்ய ஸூரிகளுடைய சிரோ பூஷணமாக விளங்குமவனாய்
தண் கால் திறல் வலியை–திருத்தண்காலில் எழுந்தருளியிருக்கிற மஹா பலசாலியாய்
தன்னை பிறர் அறியா தத்துவத்தை–(தனது திருவருளுக்கு விஷயமாகாத) பிறர் அறிந்து கொள்ள முடியாத ஸ்வரூபத்தை யுடையனாய்
முத்தினை–முத்துப் போன்றவனாய்
அன்னத்தை–ஹம்ஸாவதாரஞ் செய்தவனாய்
மீனை–மத்ஸ்யாவதாரஞ் செய்தவனாய்
அரியை–நரஸிம்ஹாவதாரஞ் செய்தவனாய் (அல்லது) ஹயக்ரீ வாவதாரஞ் செய்தவனாய்
அரு மறையை–ஸகல விதயா ஸ்வருபியாய்
முன இ உலகு உண்ட முர்த்தியை –முன்னொரு கால் இவ்வுலகங்களை யெல்லாம் திருவயிற்றிலே வைத்து நோக்கின ஸ்வாமியாய்
கோவலூர் இடைகழி மன்னும் எம் மாயவனை–திருக்கோவலூரடை கழியில் நித்ய வாஸம் பண்ணுகிற எங்கள் திருமாலாய்
பேய் அலற முலை உண்ட பிள்ளையை –பூதனையானவள் கதறும்படியாக அவளது முலையை உண்ட பிள்ளையாய்
அன்னம்–ஹம்ஸங்களானவை
அள்ளல் வாய் –சேற்று நிலங்களில்
இரை தேரழுந்தூர்–இரை தேடும்படியான திருவழுந்துரில்
எழும் சுடரை–விளங்கும் சோதியாய்
தென் தில்லை சித்திர கூடத்து என் செல்வனை–தென் திசையிலுள்ள தில்லைத் திருச்சித்திர கூடத்தில் (எழுந்தளி யிருக்கிற) எனது செல்வனாய்
மழை–மேகங்களானவ
மின்னி–பளபளவென்று மின்னிக் கொண்டு
தவழும்–சிகரங்களில் ஸஞ்சரிக்கப்பெற்ற
வேங்கடத்து–திருவேங்கட மலையில் (எழுந்தருளி யிருக்கிற)
எம் வித்தகனை–நமக்கு ஆச்சர்யகரமான குண சேஷ்டிதங்களை யுடையனாய்.

வல்ல வாழ் பின்னை மணாளனைப்--நப்பின்னைப் பிராட்டியை திருமணம் புணர்ந்த செவ்வி தோற்ற நிற்கை –பேரில் பிறப்பிலியைத் –—இதுக்கு முன்பு பிறவாதே-பின்பு பிறக்க இருக்கிறவனை
தொல் நீர்க்கிடந்த தோளா மணிச் சுடரை –ச ஏகாகீ ந ரமேத -பரம பதத்தில் –-அவதாரம் செய்த பின் தொளைப் படாத மணியின் சுடர் போலே புகர் விஞ்சி நின்றான் –-தொல் நீர் -அவதாரத்துக்கு நாற்றங்கால்-தோளா மணிச் சுடர் -தொளைப் படாத மணியின் ஒளி தானானவன் –-என் மனத்து மாலை –என் பக்கலிலே வ்யாமோஹத்தைப் பண்ணி என் ஹிருதயத்தில் நிற்கிறவனை-விச்வஸ் யாயதனம் மஹத் –இளம் கோயில் கை விடேல் -இரண்டாம் திரு -54-நெஞ்சமே நீள் நகராக இருந்த என் தஞ்சனே -திருவாய் மொழி -3-8-2–யிடவெந்தை ஈசனை —–சர்வேஸ்வரத்வம் நிழலிட நிற்கிறவனை –-மன்னும் கடன்மலை மாயவனை- ஆஸ்ரிதர்க்காகத் தரையிலே கண் வளர்ந்து அருளுகிறவனை–வானவர்தம் சென்னி மணிச்  சுடரைத் –-அயர்வறும் அமரர்கள்  சிரோ பூஷணம் -அமரர் சென்னிப்பூ -திருக் குறும் தாண்டகம்-6-தண் கால் திறல் வலியைத் —– எல்லாரையும் ஜெயிக்கும் மிடுக்கையுடையவனை –-தன்னைப் பிறர் அறியாத் தத்துவத்தை – சௌலப்யத்தாலே தாழ நிற்க -சிசூபாலாதிகள் அறியாதே
வையும்படியாய் இருக்காய்–பரம் பாவ மஜா நந்த அவஜா நந்தி மாம் மூடா -ஸ்ரீ கீதை -9-11–முத்தினை-
ஸ்ரமஹரமாயிருக்கிறவனை –-அன்னத்தை மீனை யரியை -சர்வ வித்யைகளுக்கும் உபதேஷ்டாவாய் இருக்கிறவனை-யரி -குதிரை ஹயக்ரீவன் –-யருமறையை-—அந்த வித்யைகள் தானாய் இருக்கை –
வேதைஸ்ஸ சர்வை ரஹமேவ வேத்ய -ஸ்ரீ கீதை -15-15–முன்னிவ் வுலகுண்ட மூர்த்தியைக்- முற்கோலி-இருந்ததே குடியாக தன வயிற்றிலே வைத்து நோக்குமவனை –-கோவலூர் மன்னு மிடை கழி எம்-மாயவனைப் –-ஆஸ்ரிதர் அடிச் சுவடும் விடாதே நிற்கிறவனை –-இடை கழி மன்னும் -எம்மாயவன்-பேயலறப் பின்னும் முலையுண்ட பிள்ளையை –-யசோதை பிராட்டி  யுடைய ஸ்துதி போலே பேயினுடைய கத்துகையையும் ஸ்துதி யாகக் கொண்டு-முலை யுண்ட மௌக்த்யத்தை யுடையவனை  –-அள்ளல் வாய் அன்னம் இரை தேர்--கலங்கின நீரில்  இழியாத  அன்னமும் கூட இழியும்படிக்கு ஈடான நல்ல சேறு –-அழுந்தூர் எழுஞ்சுடரைத்-—-ஆஸ்ரிதர் கை தொடனாய் என்னையும் கண்டு உகந்து நிற்கிறவனை-அழுந்தூரிலே உதிக்கும் ஸூர்யன்-நீசனேன் நிறை ஒன்றும் இல்லாத என் மேலும் பாசம் வைத்த பரஞ்சுடர் -நிரவதிக தேஜோ ரூபன்-தென் தில்லைச் சித்திர கூடத்தென் செல்வனை-
அங்குத்தை அழகனை –-மின்னி மழை தவழும் வேங்கடத்  தெம் வித்தகனை –—-மேகமானது மின்னாகிற கை விளக்கைக் கொண்டு குச்சி வழியே புக்குத் திருவாராதனம் பண்ண இருக்கிற ஆச்சர்ய பூதனை –வேங்கடத்துத்     தன்னாகத் திருமங்கை தங்கிய சீர் மார்வற்கு -நாச் -8-4- மின்னொத்த நுண் மருங்குல் மெல்லியலைத் திரு மாரவில் மன்னத்தான் வைத்துகந்தான் -பெரிய திருமொழி -6-9-6–நீலமுண்ட மின்னன்ன திரு மேனி–நீல தோயாத மத்யச்தையான அலர்மேல் மங்கை உறை மார்வா -திருவேங்கடத்தானே -திருவாய் -6-10-10-

வல்ல வாழ் பின்னை மணாளனைப் – திரு வல்ல வாழிலே நப்பின்னை பிராட்டியோட்டை மணக் கோலம் எல்லாம் தோற்ற நின்று அருளுகிறவனை –-பேரில் பிறப்பிலியைத் –—-ஆஸ்ரித அர்த்தமாக அநேக அவதாரங்களைப் பண்ணச் செய்தே பின்னையும் ஒன்றும் செய்யாதானாய்-பிறக்க ஒருப்பட்டு இருக்கிறவனை –-தொன்னீர்க் கடல் கிடந்த தோளா மணிச் சுடரை என் மனத்து மாலை- பரமபதம் கலவிருக்கை யாய் இருக்க –அங்கு நின்றும் போந்து-திருப் பாற் கடலிலே வந்து என் பக்கலிலே வ்யாமோஹத்தைப் பண்ணி அத்தாலே அத்யுஜ்ஜ்வலன் ஆனவனை –-இதுக்கு திருஷ்டாந்தம் –
யிடவெந்தை ஈசனை ––-ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டி பக்கல் பண்ணின வ்யாமோஹத்தாலே அத்யுஜ்ஜ்வலனாய் இருக்கிறவனை –-மன்னும் கடன்மலை மாயவனை – திருக் கடல் மல்லையிலே நித்ய வாஸம் பண்ணுகிற ஆச்சர்ய பூதனை –-ஆச்சர்யம் தான் என் என்னில் –திரு வநந்த ஆழ்வானை ஒழிய
ஆஸ்ரிதன் உகந்த இடம் -என்று தரையிலே கண் வளர்ந்து அருளுகை--இப்படியில் அங்கு வந்து கண் வளர்ந்து அருளுகிறவன் தான் ஆர் என்னில்-வானவர் தம் சென்னி மணிச்  சுடரைத்-நித்ய ஸூரிகளுக்கு சிரோ பூஷணம் ஆனவனை-அமரர் சென்னிப் பூவாகையாலே வானவர்க்கு சென்னி மணிச் சுடர் -என்னக் குறை இல்லை இறே–தண் கால் திறல் வலியைத் —— திருத் தண் காலிலே நின்று அருளி பிரதிபஷத்தை அடர்க்கிற பெரு மிடுக்கனை-வலியையும் மிடுக்கையும் காணும்படி கண்ணுக்குத் தோற்ற ஒரு வடிவு கொண்டு நின்று அருளினவனை  –-தன்னைப் பிறர் அறியாத் தத்துவத்தை- தானான தன்மையைத் தானே காட்டில் அறியலாய்-அல்லாதார்க்கு அறிய ஒண்ணாத அர்த்த தத்தவத்தை –-நின்னை யாவர் காண வல்லர்–திருச் சந்த விருத்தம் -8-என்றார் இறே திரு மழிசைப் பிரானும் –முத்தினை-ஆஸ்ரிதர்கள் ஏறிட்டுக் கொள்ளலாம் படி குளிர்ந்த வடிவு அழகை யுடையனாய் இருக்கிறவனை – அன்னத்தை மீனை யரியை ––அன்னமும் மீனுருவும் ஆளரியும்-பெரியாழ்வார் -1-6-11-என்று வித்யாவ தாரங்களைச் சொல்ல்கிறது –-யருமறையை—–-அத்தாலே பலித்த பலம் -தன்னைப் பெறிலும் பெற அரிதான வேதத்துக்கு பிரதிபாத்யன் ஆனவனை–முன்னிவ் வுலகுண்ட மூர்த்தியை--பிரளய காலத்திலேயே பூமியை உண்டு அத்தாலே-விலஷண  விக்ரஹ யுக்தன் ஆனவனை –-கோவலூர் மன்னு மிடை கழி எம்மாயவனைப் –-ஆஸ்ரிதர்க்கு போக்யமான இடமே தனக்குப் பரம போக்யம்  -என்று-அங்கே நித்ய வாஸம் பண்ணுகிற சர்வ ஸூ லபன் ஆனவனை –-பேயலறப் பின்னும் முலையுண்ட பிள்ளையை- கம்சனுடைய வ்ருத்தியாலே வந்த பேயின் உயிரை அவள் அலறும்படியாக-பிராண சஹிதம் பபௌ-ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -5-5-9-என்கிறபடியே
பானம் பண்ணின பாலன் ஆனவனை-முன்னே உலகு உண்டு-பின்முலை உண்டபடி –-அள்ளல் வாய் அன்னம்  இரை தேரழுந்தூர் எழுஞ்சுடரைத்— சேறு கண்டு இறாய்க்கக் கடவ அன்னங்கள்-சேற்றைக் கண்டு இறாயாதே மேல் விழுந்து சஞ்சரிக்கும் படியான போக்யதை நித்ய வாஸம் பண்ணுகிற நிரவதிக தேஜோ ரூபனை-திரு வழுந்தூரிலே முளைத்த ஆதித்யனை -என்றுமாம் – தென் தில்லைச் சித்திர கூடத்தென் செல்வனை--அங்குத்தை சம்ருத்தி இருக்கும் படி வாசா மகோசரம்–மின்னி மழை தவழும் வேங்கடத்  தெம் வித்தகனை —திருக் காப்பு கொண்டு போனாலும் குச்சி வழியே தன வடிவில் இருட்சிக்குக் கை விளக்காக-மின்னோடி புக்கு மேகம் சஞ்சரிக்கிற திருமலையிலே நின்று அருளினவனை–தன்னாகத் திரு மங்கை தங்கிய -நாச் திரு மொழி -8-4- என்றும்-மின்னொத்த நுண் மருங்குல் மெல்லியலைத் திரு மார்பில் வைத்துகந்தான் –பெரிய திருமொழி -6-9-6- என்றும்-அலர் மேல் மங்கை உறை மார்வன் -திருவாய் -6-10-10- என்றும் சொன்ன இவற்றுக்கு மின்னையும் மேகத்தையும் திருஷ்டாந்தமாக அருளிச் செய்கிறார்–மின்னார் முகில் சேர் திரு வேங்கடம் -பெரிய திரு மொழி -1-10-6—மின்னு மா முகில் மேவு தண் திரு வேங்கடம் -பெரிய திருமொழி -2-1-10-

வல்லவாழ் – மலைநாட்டுத் திருப்பதிகள் பதின்முன்றனுள் ஒன்று, நம்மாழ்வாராலும் மங்களாசாஸனஞ் செய்யப்பெற்ற தலம். இதனைத் திருவல்லாய் என்று மலையாளர் வழங்குகின்றனர். வல்லவாழ்ப் பின்னை மணாளனை – நப்பின்னைப் பிராட்டியை மணம்புரிவதற்குக் கொண்ட கோலத்துடன் திருவல்லவாழில் இவ்வாழ்வார்க்கு ஸேவைஸாதித்தன்ன் போலும்.-பேர் –திருப்பேர்நகர், அப்பக்குடத்தான் ஸந்நிதி. பேரில் பிறப்பிலியே – அடியவர்களுக்காகப் பலபல பிறவிகள் பிறந்திருந்தும் இதுவரை ஒரு பிறப்பும் பிறவாதவன் போலும் இனிமேல் தான் பிறந்து காரியஞ் செய்யப் பாரிப்பவன் போலும் ஸேவை ஸாதிக்கிறபடி.-தோளாமணிச்சுடரை – தோளுதலாவது துளைத்தல், துளைத்தல் செய்யாத மணி யென்றது – அநுபவித்து பழகிப் போகாமல் புதிதான ரத்னம் என்றபடி. (துளைவிட்டிருந்தால் நூல்கோத்து அணிந்து கொள்ளுவர்கள்) “அநாலித்தம் ரத்நம்“ என்று வடநூலாரும் சொல்லுவர்கள்.-இடவெந்தை இத்தலத்திலெழுந்தருளியுள்ள வாஹப்பெருமாள் தமது தேவியை இடப்பக்கத்திற் கொண்டிருத்தலால் இத்தவத்திற்கு திருவிடந்தை யென்று திருநாமமாயிற்று.-தண்கால் இது ஸ்ரீ வில்லிபுத்தூர்க்கு ஸமீபத்திலுள்ளது. திருத்தங்கல் என்று ஸாமாந்யர் வ்யவஹிப்பர்கள். தண்கால் என்பதற்குக் குளிர்ந்த காற்று என்று பொருள், சீதவாதபுர மென்பர்.-திறல்வலி –எதிரிகளை அடக்கவல்ல பெருமிடுக்கன்.-தன்னைப் பிறரறியாத் த்த்துவத்தை – தனான தன்மையைத் தானே நிர்ஹேதுக்ருபையால் காட்டி ஆழ்வார் போல்வர்க்கு அறிவிக்கலாம் அத்தனை யொழிய மற்றையார்க்கு ஸ்வ ப்ரயத்நத்தால் அறிய வொண்ணாதபடி.-முத்தினை – முத்துப் பொலே தாபஹரனானவனை-அன்னத்தை மீனை அரியைஹரி என்னும் வடசொல்லுக்குப் பதினைந்து அர்த்தங்களுண்டு-பிரகிருத்த்தில் குதிரை சிங்கம் என்கிற இரண்டு பொருள்கள் கொள்ளலாம். குதிரையென்று கொண்டால் ஹயக்ரீவாவதாரஞ் செய்தபடியைச் சொல்லிற்றாகிறது. சிங்கமென்று கொண்டால் நரசிங்காவதாரஞ் சொல்லிற்றாகிறது. ஹம்ஸாவதாரம் மத்ஸ்யாவதாரம் ஹயக்ரீவாவதாரம் என்ற மூன்றாவதாரங்களும் வித்யொபதேசத்திற்காகச் செய்தருளினவையாம்.-அருமறையை – ஸகல வேதங்களாலும் பிரதிபாதிக்கப்படுவன் என்ற கருத்து.-கோவலூர் – மாயவனை – கோபாலன் எனப்படுகிற ஆயனார் எழுந்தருளியிருக்கும் திவ்ய தேசமானது பற்றி இதற்குத் திருக்கோவலூரென்று திருநாமமாயிற்று. வடமொழியில் இது கோபாலபுரம் எனப்படும். “பாவருந்தமிழற் பேர்பெறு பனுவந் பாவலர் பாதிகாளிரவின், மூவரு நெருக்கி மொழிவிளக்கேற்றி முகுந்தனைத் தொழுதநன்னாடு“ என்று புகழ்ந்து கூறும்படி முதலாழ்வார் மூவரும் ஒருவரை யொருவர் சந்தித்து அந்தாதி பாடின தலம் இது.-இடைகழி – தேஹளீ என்று வடமொழியிற் கூறப்படும்.-“வாசற்கடை கழியாவுள்புகா காம்ரூபங்கோவல் இடைகழிய பற்றியினி நீயுந்திருமகளும் நின்றாயால்“ என்ற பொய்கையாழ்வார் பாசுரம் நோக்குக.-அள்ளல்வாய் அன்னமிரைதேர் அழுந்தூர் – “சேறு கண்டு இறாய்க்கக்கடவ அன்னங்களும் சேற்றைக்கண்டு இறாயாதே மேல் விழுந்து ஸஞ்சரிக்கும்படியான போக்யதை யுடைய திருவழுந்தூரிலே நித்யவாஸம் பண்ணுகிற நிரவதிக தேஜோரூபனை“ என்ற அழகியமணவாளப் பெருமாள் நாயனார் ஸ்ரீஸூக்தி காண்க.-அழுந்தூர் – தனது தபோபலத்தால் விமானத்துடன் ஆகாசத்தில் ஸஞ்சரிக்குந் தன்மையனான உபரி வஸுவென்னும் அரசன் தேவர்கட்கும் முனிவர்கட்கும் நேர்ந்த விவாதத்தில் பஷபாதமாகத் தீர்ப்புச் சொன்னமையால் ரிஷிகளால் சபிக்கப்பட்டுப் பூமியில் விழுகையில் அவனது தேர் அழுத்தப்பெற்ற இடமானதுபற்றி இதற்கு அழுந்தூரென்று பெயர் வந்த்தென்பர், தேரழுந்தூர் எனவும் வழங்குவர் பிரகிருத்த்தில் மூலத்திலுள்ள தேர் என்னுஞ் சொல் ரதத்தைச் சொல்வதல்ல, தேர்தலாவது தேடுதல் புள்ளுப்பிள்ளைக் கிரைதேடு மழுந்தூரென்க.-தென் தில்லைச் சித்திரகூடம் – சித்தரகூடம் – விசித்திரமான சிகரங்களையுடையது, இது ஸ்ரீராமபிரான் வநவாஸஞ் செய்தபொழுது அவ்வெம்பெருமானது திருவுள்ளத்திற்கு மிகவும் பாங்காயிருந்த்தொருமலை, அதனைப்போலவே இத்தலமும் எம்பெருமான் திருவுள்ளத்திற்கு மிகவும் பாங்காயிருப்பதென்பதுபற்றி அப்பெயரை இதற்கும் இடப்பட்ட தென்பர். இங்கு உத்ஸவ மூர்த்தி இராமபிரான் வனவாஸஞ் செய்கையில் சித்திரகூட பர்வத்த்தில் வீற்றிருந்த வண்ணமாக எழுந்தருளியிருக்கின்றனர். மூலமூர்த்தி க்ஷீராப்தி நாதன் போலச் சயனத் திருக்கோலமாகிச் சிவபிரானது நடனத்தைப் பார்த்து ஆமோதித்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். இது தில்லை மரங்களடர்ந்த காடாயிருந்தனால் தில்லை திருச்சித்திர கூடமென வழங்கப்படும். இது எம்பெருமான் தேவர்களும் முனிவர்களுஞ் சூழக் கொலுவிற்றிருந்த ஸபை.-வேங்கடம் – தன்னையடைந்தவர்களது பாவமனைத்தையும் ஒழிப்பதனால் வேங்கடமெனப் பெயர் பெற்றது வடசொல், வேம் – பாவம், கடம் – எரித்தல் எனப்பொருள் காண்க.-“அத்திருமலைக்குச் சீரார் வேங்கடாசலமெனும் பேர், வைத்தனாதுவேதென்னில் – வேமெனவழங்கெழுந்தே, கொத்துறுபவத்தைக் கூறும்  கடவெனக் கூறிரண்டாஞ், சுத்தவக்கரம் கொளுத்தப்படுமெனச் சொல்வர் மேலோர“ என்றும்-“வெங்கொடும்பவங்களெல்லாம் வெந்திரடச்செய்வதால் நல் மங்கலம் பொருந்துஞ்சீர் வேங்கடலையான தென்று“ என்றுமுள்ள புராணச் செய்யுள்கள் காண்க.-அன்றி, வேம் என்பது அழிவின்மை. கடம் என்பது ஐச்வர்யம், அழிவில்லாத ஐச்வரியங்களைத் தன்னை யடைந்தார்க்குத் தருதலால் வேங்கடமெனப்பெயர் கொண்ட தென்றலுமுண்டு.

மன்னனை மாலிருஞ்சோலை மணாளனைக்
கொன்னவிலும் ஆழிப் படையானைக் கோட்டியூர் —-125
அன்ன வுருவில் அரியைத் திரு மெய்யத்து
இன்னமுத வெள்ளத்தை இந்தளூர் அந்தணனை —-126
மன்னு மதிட் கச்சி வேளுக்கை யாளரியை
மன்னிய பாடகத் தெம் மைந்தனை -வெக்காவில்—127
உன்னிய யோகத் துறக்கத்தை-

மன்னனை–ஸர்வேச்வரனாய்
மாலிருஞ்சோலை மணாளனை–திருமாலிருஞ் சோலையில் எழுந்தருளி யிருக்கிற மணவாளப் பிள்ளையாய்
கொல் நவிலும் ஆழிபடையானை –பகைவரைக் கொல்ல வல்ல திருவாழியை ஆயுதமாக வுடையனாய்
கோட்டியூர்–திருக்கோடியூரில்
அன்ன உருவின் அரியை–அப்படிப்பட்ட (விலக்ஷணமான) திருமேனியை யுடைய நரஸிம்ஹ மூர்த்தியாய்
திரு மெய்யத்து–திருமெய்யமலையில்
இன் அமுதம் வெள்ளத்தை–இனிதான அம்ருத ப்ரவாஹம் போல் பரம போக்யனாய்
இந்தளூர்–திருவிந்தளூரில்
அந்தணனை–பரமகாருணிகனாய்
மன்னு மதிள்–பொருந்திய மதிகள்களை யுடைய
கச்சி–காஞ்சிநகரத்தில்
வேளுக்கை ஆளரியை–வேளுக்கை யென்கிற தலத்திலுள்ள ஆளழகிய சிங்கராய்
பாடகத்து மன்னிய எம் மைந்தனை–திருப்பாடகத்தில் நித்ய வாஸம் பண்ணுகிற எமது யுவாவாய்,
வெஃகாவில்–திருவெஃகாவில்
உன்னிய யோகத்து உறக்கத்தை–ஜாகரூகனாகவே யோக நித்ரை செய்பவனாய்

மன்னனை மாலிருஞ்சோலை மணாளனைக்--நாட்டுக்கு ராஜா-தமக்கு மணாளன்-கொன்னவிலும் ஆழிப் படையானைக் –-நமுசி பிரப்ருதிகளை வாய் வாய் என்னப் பண்ணும் திரு வாழியை உடையவனை – கோட்டியூர் அன்ன வுருவில் அரியைத் – முரியும் வெண் திரை முது காயம் தீப்பட முழங்கழல்   எரியம்பின் வரிகொள் வெஞ்சிலை வளைவித்த மைந்தனும் -பெரிய திரு மொழி -8-5-6-
முரியும் வெண் திரை பாடினவர்க்கு நிலம் அன்றியே இருக்கிறவனை-திருக்கோட்டியூர் நாதனை நரசிங்கனை -பெரியாழ்வார் -4-4-6–திரு மெய்யத்து இன்னமுத வெள்ளத்தை- நினைக்க விடாய் கெடும்படி  இருக்கிறவனை –-இந்தளூர் அந்தணனை ——-அந்தணனை -ஆன்ரு சம்சயம்   உடையவனை –அழகிய தண்மை இரக்கம் உடையவனை-அந்தணர் என்பர் அறவோர் மற்று எவ் உயிர்க்கும் செந்தண்மை பூண்டு ஒழுகலால் -திருக் குறள்–மன்னு மதிட் கச்சி  வேளுக்கை யாளரியை-
வீரம் தோற்றாதே-அழகே தோற்றி பயப்பட்டு மதிளிட வேண்டும்படி நிற்கிறவனை  –-மன்னிய பாடகத் தெம் மைந்தனை –அர்ஜுனனுக்கு சாரத்தியம் பண்ணின படி தோற்ற இருக்கிறவனை –-நித்ய யுவா-என்னுமாம்–வெக்காவில் உன்னிய  யோகத் துறக்கத்தை –-ஆஸ்ரிதர் இட்ட வழக்காய் இருக்கிறவனை -ஆஸ்ரித ரஷண  சிந்தை உடன் விழி துயில் அமர்ந்து இருப்பவன் – அதாவது-திரு மழிசைப் பிரான் -கிட -என்னக் -கிடந்து நிற்கிறபடி – பைந்நாகப் பாய் சுருட்டிக் கொள் -விரித்துக் கொள் என்ன செய்தவன் –

மன்னனை மாலிருஞ்சோலை மணாளனைக்--எனக்கு ராஜாவே-திருமலையிலே வந்து நின்று அருளி என் வல்லபன் ஆனவனை-மன்னனை -மன்னனாகவுமாம் –-கொன்னவிலும் ஆழிப் படையானைக் –
பிரதிபஷ நிரசனத்துக்கு ஈடான பரிகரத்தை உடையவனை –-கோட்டியூர் அன்ன வுருவில் அரியைத் –
திருக் கோட்டியூரிலே நரசிம்ஹ ரூபியாய் நின்று அருளின நிலை-தன்னுடைய பேச்சுக்கு நிலம் இன்றிக்கே இருக்கையாலே-அப்படிப் பட்ட உரு -என்னும் படியான வடிவு அழகை யுடையவனை –-திரு மெய்யத்து இன்னமுத வெள்ளத்தை –-நடு வழியிலே விடாய்த்தார்க்கு விடாய் கெட-ஒரு அம்ருத சாகரத்தைத் தேக்கினால் போலே இருக்கிறவனை-இந்தளூர் அந்தணனை –— திரு இந்தளூரிலே நிற்கின்ற பரம பாவனனை–மன்னு மதிட் கச்சி  வேளுக்கை யாளரியை- திரு வேளுக்கையிலே நித்ய வாஸம் பண்ணுகிற நரசிம்ஹ வேஷத்தை உடையவனை –-மன்னும் மதிள்-ப்ரளயத்திலும் அழியாத மதிள்-மன்னிய பாடகத் தெம் மைந்தனை – திருப் பாடகத்திலே எழுந்து அருளி இருக்கிற நவ யௌவன ஸ்வ பாவனை –-வெக்காவில் உன்னிய  யோகத் துறக்கத்தை –திரு வெக்காவிலே ஆஸ்ரித சம்ரஷணத்துக்கு பாங்கான அனுசந்தானத்தோடே திரு மழிசைப் பிரானுக்காகப் படுக்கை மாறிப் படுத்தவனை –

மாலிருஞ்சோலை “ஆயிரம்பூம் பொழிலுமுடை மாலிருஞ் சோலையிதே“ என்றபடி மிகப்பெரிய பல சோலைகளையுடைய மலையாதலால் மாலிருஞ்சோலை யென்று திருநாமம் உயர்ந்து பரந்த சோலைகளை யுடைய மலை. வந்திரி எனப்படும்.-கோட்டியூர் – ஹிரண்யாஸுரன் மூவுலகத்தையும் ஆட்சி செய்த காலத்தில் தேவர்கள் அய்வஸுரனை யொழிப்பதற்கு உபாயத்தை ஆலோசிப்பதற்கு ஏற்றதாய் அஸுரர்களின் உபத்ரவமில்லாதான இடத்தைத் தேடுகையில் கதம்ப முனிவரது சாபத்தால் ‘துஷ்டர் ஒருவரும் வரக்கூடாது‘ என்று ஏற்பட்டிருந்த இந்த க்ஷேத்ரம் அவர்கள் கூட்டமாக இருந்து ஆலோசிப்பதற்கு ஏற்ற இடமாயிருந்த காரணம் பற்றி இத்தலத்திற்கு கோஷ்டீபுரம் என்று வடமொழியில் திருநாமம், அதுவே கோட்டியூரெனத் தமிழில் வழங்குகிறது.-அன்னவுருவினரியை – “வண்கையினார்கள் வாழ்திருக்கோட்டியூர் நாதனை நரசிங்கனை“ என்ற பெரியாழ்வார் திருமொழிப் பாசுரங்காண்க. தெக்காழ்வாரைக் குறித்தபடி.-திரு மெய்யம் – ஸத்ய தேவதைகள் திருமாலை நோக்கித் தவஞ்செய்த தலமானது பற்றி இத்திருமலை ஸத்யகிரி யென்றும் எம்பெருமான் ஸத்யகிரிநாரென்றும் பெயர் பெறுவர். ஸத்யகிரியென்ற அச்சொல்லை திருமெய்யமலை யென்றும், அத்திருப்பதி திருமெய்ய மென்றும் வழங்கப்பெறும்-இந்தளூர் – சந்திரன் தனது சாபம் நீங்கப்பெற்ற தலமாதலால் திருவிந்தளூரென்று திருநாமமாயிற்றென்பர். இந்துபுர் எனப்படும். ஸுகந்தவநம் என்றொரு திருநாமமும் வழங்குகின்றது.=அந்தணனை – “அந்தணரென்போர் அறவோர் மற்றெவ்வுயிர்க்கும் செந்தண்மை பூண்டொழுகலான்“ (திருக்குறள்) என்றபடி அழகிய தன்மையையுடையவனென்று பொருளாய், பரமகாருணிகனென்றதாம். “அறவனை ஆழிப்படை அந்தண்னை“ என்றார் நம்மாழ்வாரும்.-வேளுக்கை – காஞ்சீபுரத்திலுள்ள திருப்பதிகளில் ஒன்று “வேள்இருக்கை“ என்பது மருவிற்றுப்போலும் வேள் – ஆசை, எம்பெருமான் தனது ஆசையினாலே வந்திருக்கும் தலம் என்றவாறாம் இத்திவ்ய தேசத்தைப்பற்றி ஸ்ரீவேதாந்த தேசிகன் அருளிச்செய்த காமஸிகாஷ்டகம் என்ற ஸ்தோத்ரத்தில் “காமாத் அதிவஸந் ஜீயாத் கச்சித் அற்புத கேஸா“ என்றமையால் வேளுக்கை யென்பதற்கு இங்ஙனே பொருளாமென்று தோன்றுகிறது. காமாஸிகா என்பதன் அர்த்தமும் இதுவேயாம். காமேந ஆஸிகா – தன் ஆசையினாலே இருக்குமிடம். ஆளரியை – ஆளழகிய சிங்கர்ஸந்திதி என்று வ்யவஹரிக்கப்படும்.-பாடகம் – பெரியகாஞ்சிபுரத்திலுள்ள பாண்டவ தூதர் ஸந்நிதி. “பாடுஅகம்“ என்ற பிரிக்க பெருமைதோற்ற எழுந்தருளியிருக்கும் தலம் என்கை. கண்ணன் பாண்டவதூதனாய்த் துரியோதனைனிடஞ் சென்றபொழுது துர்யோதன்ன் ரஹஸ்யமாகத் தனது ஸபாமண்டபத்தில் மிகப்பெரிய நீலவறை யொன்றைத் தோண்டுவித்து அதில் அநேக மல்லர்களை ஆயுதபாணிகளாய் உள்ளே யிருக்க வைத்து-அப்படுகுழியைப் பிறர் அறியவொண்ணாதபடி மூங்கிற்பிளப்புக்களால் மேலேமூடி அதன் மேற் சிறந்த ரத்நாஸநமொன்றை அமைத்து அவ்வாஸனத்தில் கண்ணனை வீற்றிருக்கச் சொல்ல அங்ஙனமே ஸ்ரீக்ருஷ்ணன் அதன்மேல் ஏறின மாத்திரத்திலே மூங்கிற் பிளப்புகள் முறிபட்டு ஆசனம் உள்ளிறங்கி பிலவறையிற் செல்லுமளவில், அப்பெருமான் மிகப்பெரிதாக விச்வரூபமெடுத்துப் பல கைகளையுங் கால்களையுங் கொண்டு எதிர்க்கவே அப்பிலவறையிலிருந்த மல்லர்கள் அழிந்தனர். அப்போது கொண்ட விச்வரூபத் திருக்கோலத்திற்கு ஸ்மாரகமாகப் பெரிய திருமேனியோடே ஸேவை ஸாதிக்குமிடம் பாடகம்.–பாடு-பெருமை. (“அரவுநின் கொடியோன் அவையுள் ஆசனத்தை அஞ்சிடாதேயிட அதற்குப் பெரியமேனி அண்டமூடுருவப் பெருந்திசை அடங்கிட நிமிர்ந்தேன்“ என்ற பெரிய திருமொழிப் பாசுரத்தில் அநுஸந்திக்கப்பட்ட திருமேனி வளர்த்தியோடே ஸேவை ஸாதிக்குமாறு காண்க.-வெஃகா – கச்சியில் ஸ்ரீ யதோத்தகாரி ஸந்நிதி. இவ்வெம்பெருமான் பிரமன் செய்த வேள்வியை அழிக்க வந்த வேகவதி நதியைத் தடுக்கும்பொருட்டு அதற்கு அணையாகக் குறுக்கில் பள்ளிக்கொண்டருளினவனாதலால், அப்பிரானுக்கு, வடமொழியில் “வேகாஸேது“ என்று பெயர். அது தமிழில் “வேகவணை“ என்று மொழிபெயர்ந்து, அது பின் (நாகவணை யென்பது நாகணையென விகாரப்படுதல் போல) வேகணை என விகாரப்பட்டு, அது பின்னர் வெஃகணை“ எனத்திரிந்து, தானியாகுபெராய்த் தலத்தைக் குறித்து, அதுபின்பு வெஃகா என மருவி வழங்கிற்றென நுண்ணிதின் உணர்க.

ஊரகத்துள்
அன்னவனை அட்ட புயகரத் தெம் மானேற்றை ——128
என்னை மனம் கவர்ந்த வீசனை வானவர் தம்
முன்னவனை மூழிக் களத்து விளக்கினை ———-129
அன்னவனை யாதனூர் ஆண்டளக்கும் ஐயனை
நென்னலை இன்றினை நாளையை நீர்மலை மேல் ——130
மன்னு நான் மறை நான்கும் ஆனானைப் புல்லாணித்
தென்னன் தமிழை வடமொழியை நாங்கூரில் ———131
மன்னு மணி மாடக் கோயில் மணாளனை
நன்னீர்த் தலைச் சங்க நாண் மதியை நான் வணங்கும் ——–132
கண்ணனைக் கண்ணபுரத் தானைத் தென்னறையூர்
மன்னு மணிமாடக் கோயில் மணாளனைக் ——–133
கன்னவில் தோள் காளையைக் கண்டாங்குக் கைதொழுது
என்னிலைமை எல்லாம் அறிவித்தால் எம்பெருமான் ——–134
தன்னருளும் ஆகமும் தாரானேல் தன்னை நான்
மின்னிடையார் சேரியிலும் வேதியர்கள் வாழ்விடத்தும்——135
தன்னடியார் முன்பும் தரணி முழுதாளும்
கொன்னவிலும் வேல் வேந்தர் கூட்டகத்தும் நாட்டகத்தும்—–136
தன்னிலை எல்லாம் அறிவிப்பன்

ஊரகத்துள் அன்னவனை–திருவூரகத்தில் விலக்ஷணனாய்
அட்ட புயகரத்து எம்மான் எற்றை–அட்டபுயகரதலத்திலுள்ள அஸ்மத் ஸ்வாமி சிகா மணியாய்
என்னை மனம் கவர்ந்த ஈசனை–எனது நெஞ்சைக் கொள்ளைகொண்ட தலைவனாய்
வானவர் தம் முன்னவனை–தேவாதிராஜனாய்
மூழிக்களந்து விளக்கினை–திருமூழிக்களத்தில் விளங்குபவனாய்
அன்னவனை–இப்படிப்பட்டவனென்று சொல்ல முடியாதவனாய்
ஆதனூர் –திருவாதனூரில்
ஆண்டு அளக்கும் ஐயனை–ஸகல காங்களுக்கும் நிர்வாஹகனான ஸ்வாமியாய்
நென்னலை இன்றினை நாளையை–நேற்று இன்று நாளை என்னும் முக்காலத்துக்கும் ப்ரவர்த்தகனாய்
நீர்மலை மேல் மன்னும் –திருநீர்மலையி லெழுந்தருளி யிருக்கிற
மறை நான்கும் ஆனானை–சதுர்வேத ஸ்வரூபியாய்
புல்லாணி–திருப்புல்லாணியி லெழுந்தருளி யிருக்கிற
தென்னன் தமிழை வடமொழியை –உபயவேத ப்ரதிபாதயனாய்
நாங்கூரில்–திருநாங்கூரில்
மணிமாடக்கோயில் மன்னு மணாளனை–மணிமாடக் கோயிலில் நித்ய வாஸம் பண்ணுகிற மணவாளப் பிள்ளையாய்
நல் நீர் தலைச் சங்கம் நாண்மதியை–நல்ல நீர்சூழ்ந்த தலைச்சங்க நாட்டிலுள்ள நாண் மதியப் பெருமாளாய்
நான் வணங்கும் கண்ணனை–நான் வணங்கத்தக்க கண்ணனாய்
கண்ணபுரத்தானை–திருக்கண்ணபுரத் துறைவானாய்
தென் நறையூர்மணி மாடக்கோயில் மன்னு மணாளனை –திருநறையூர் மணிமாடமென்று ப்ரஸித்தமான ஸந்நிதியில் எழுந்தருளியிருக்கிற மணவாளனாய்
கல் நவில் தோள் காளையை–மலையென்று சொல்லத்தக்க தோள்களை யுடைய யுவாவாயுள்ள ஸர்வேச்வரனை
ஆங்கு கண்டு கை தொழுது–அவ்வவ்விடங்களில் கண்டு ஸேவித்து
என் நிலைமை எல்லாம் அறிவித்தால் –எனது அவஸ்தைகளையெல்லாம் விண்ணப்பஞ்செய்து கொண்டால் (அது கேட்டு)
எம்பெருமான் –அப்பெருமான்
தன் அருளும் ஆகமும் தாரானேல்–தனது திருவருளையும் திருமார்பையும் எனக்குத் தக்க தருவான் அல்லனாகில்
தன்னை–அவ்வெம்பெருமானை
நான்–(அவனது செயல்களை யெல்லாமறிந்த) நான்
மின் இடையார் சேரியிலும்–ஸ்த்ரீகள் இருக்கும் திரள்களிலும்
வேதியர்கள் வாழ்வு இடத்தும்–வைதிகர்கள் வாழுமிடங்களிலும்
தன் அடியார் முன்பும்–அவனது பக்தர்கள் முன்னிலையிலும்
தரணி முழுதும் ஆளும் கொல் நலிலும் வேல்வேந்தர் கூட்டத்தும்–பூ மண்டலம் முழுவதையும் ஆள்கின்றவராயும் கொடிய படைகளை யுடையவராயுமிருக்கிற அரசர்களுடைய ஸபைகளிலும்
நாடு அநத்து–மற்றுமு தேசமெங்கும்
தன் நிலைமை எல்லாம் அறிவிப்பன்–அவன் படிகளை யெல்லாம் பிரகாசப்படுத்தி விடுவேன்.

ஊரகத்துள் அன்னவனை–-அட்ட புயகரத் தெம் மானேற்றை –ஆஸ்ரிதர்க்காக தன்னை அழிய மாறுமவனை–கஜேந்திர ஆழ்வானுக்கு அரை குலைய தலை குலைய ஓடி வந்து அருள் செய்தவனை  –-என்னை மனம் கவர்ந்த வீசனை – சர்வ ஸ்வாபகாரம் பண்ணிப் பூர்ணனாய் இருக்கிறவனை –-வானவர் தம் முன்னவனை –-நித்ய ஸூரிகளுக்கும் கூட அனுபவித்து முடிய ஒண்ணாத படி இருக்கிறவனை –எதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே –பூர்வோ யோ தேவேப்ய –-மூழிக் களத்து விளக்கினை ––
உஜ்ஜ்வலனாய் இருக்கிறவனை-பல பிறப்பாய் ஒளி வரும் -திருவாய் -1-3-2- ஸ்ரேயான் பவதி ஜாயமான –-அன்னவனை யாதனூர் ஆண்டளக்கும் ஐயனை--கால த்ரயத்தை பரிச்சேதிக்குமவனை-
இவன் காலத்தை அளவு படுத்துவான் –-நென்னலை இன்றினை நாளையை-பரிச்சேதித்த படியைப் பேசுகிறார்  –வரும் காலம் நிகழ் காலம் கழி காலமாய் உலகை ஒருங்காக அளிப்பாய் -திருவாய் -3-1-5
சென்று செல்லாதான முன்னிலாம் காலமே -திருவாய் -3-8-9—நீர்மலை மேல் மன்னு நான் மறை நான்கும் ஆனானைப்-வேதத்தாலே அறியப்ப்படுமவனை –-புல்லாணித் தென்னன் தமிழை ––காவார் மடல் பெண்ணை -பெரிய திரு -9-4–தன்னை நைவிக்கிலென் -பெரிய திருமொழி -9-3–என்கிற திரு மொழிகள் தானேயாய் இருக்கிறவனை –-வடமொழியை –-ஸ்ரீ ராமாயணாதிகள் –-நாங்கூரில் மன்னு மணி மாடக் கோயில் மணாளனை –-என்னை மறுமுட்டுப் பெறாத படி பண்ணினவனை –-நன்னீர்த் தலைச் சங்க நாண் மதியை –-தர்ச   நீயமாய்   இருக்கிறவனை –-நான் வணங்கும் கண்ணனைக் கண்ணபுரத் தானைத்-–கண்ணபுரம் ஓன்று உடையானுக்கு அடியேன் ஒருவர்க்கு உரியேனோ–பெரிய திருமொழி -8-9-3-யென்னும்படியாய் இருக்கிறவனை –

ஊரகத்துள் அன்னவனை – திரு ஊரகத்திலே திரு வுலகு அளந்து அருளின செவ்வி தோற்ற வந்து நிற்கிற நிலை பேச்சுக்கு நிலம் அன்றிக்கே நிற்கிற நிலை அழகை யுடையவனை –-அட்ட புயகரத் தெம் மானேற்றை —- திரு வட்ட புயகரத்திலே ஆனைக்கு அருள் செய்த வடிவைக் காட்டிக் கொண்டு பெரிய மேணாணிப்பு   தோற்ற நிற்கிறவனை –-என்னை மனம் கவர்ந்த வீசனை ––யஸ்ய சா ஜனகாத்மஜா -என்னுமா போலே என்னுடைய நெஞ்சை அபஹரித்து அத்தாலே வந்த மேன்மை தோற்ற இருக்கிறவனை –-வானவர் தம் முன்னவனை – அயர்வறும் அமரர்களுக்கு எல்லா வகையாலும் தன்னை அனுபவிப்பித்துக் கொண்டு நிற்கிறவனை –-மூழிக் களத்து விளக்கினை –– திரு மூழிக் களத்திலே மிகவும் விளங்கா நின்று உள்ளவனை–வளத்தினை -என்று பாடமான போது-சம்பத் ஆனவனை -என்றுமாம் –-அன்னவனை யாதனூர் ஆண்டளக்கும் ஐயனை– திரு வாதனூரிலே இப்படிப் பட்ட அழகை உடையனாய்-காலத்துக்கு நிர்வாஹகனாய்க் கொண்டு-நின்று அருளின சுவாமியை நென்னலை இன்றினை நாளையை – அக்காலம் தன்னை பூத பவிஷ்யத் வர்த்தமானமாகப் பரிச்சேதிக்க லாம்படி அதுக்கு நிர்வாஹகனாய் நின்றவனை –-நீர்மலை மேல் மன்னு நான் மறை நான்கும் ஆனானைப்- திரு நீர்மலையிலே வந்து சனிஹிதனாய்-நித்ய நிர் தோஷமான வேதங்களாலே பிரதிபாதிக்கப் பட்டு இருக்கிறவனை – புல்லாணித் தென்னன் தமிழை வடமொழியை- தென்னனதான திருப் புல்லாணியிலே சம்ஸ்க்ருத ரூபமாயும் திராவிட ரூபமாயும் உள்ள வேதம் என்ன வேத சாரமான திருவாய் மொழி -என்ன இவற்றுக்கு நிர்வாஹகனாய் இவற்றுக்கு பிரதிபாத்யனாய் யுள்ளவனை –-வடமொழி -என்று ஸ்ரீ ராமாயணத்துக்கு பிரதிபாத்யன் என்னவுமாம் தென்னன் தமிழ் என்று அகஸ்த்யர் உடைய தமிழுக்கு பிரதிபாத்யன் -என்றுமாம் –-வடமொழியை நாங்கூரில் என்று மேலே கூட்டவுமாம் –-நாங்கூரில் மன்னு மணி மாடக் கோயில் மணாளனை- திரு நாங்கூரில் திருமணி மாடக் கோயிலிலே விடாதே நின்று அருளி அடிமை கொண்டு அத்தாலே நாயகன் ஆனவனை –-நன்னீர்த் தலைச் சங்க நாண் மதியை – நல்ல ஜல சம்ருத்தியையுடைத்தான தலைச் சங்காட்டிலே –கடலிலே சந்தரன் உதித்தால் போலே பரி பூர்ணனாய்க் குளிர்ந்து நிற்கிறவனை – நான் வணங்கும் கண்ணனைக் கண்ணபுரத் தானைத் ––கண்ணபுரம் ஒன்றுடையானுக்கு அடியேன் ஒருவர்க்கு உரியேனோ -பெரிய திருமொழி -8-9-3-என்னும்படி அனந்யார்ஹை யாக்கின வடிவைக் கொண்டு நின்று அருளினவனை –

தென்னறையூர் மன்னு மணிமாடக்  கோயில் மணாளனைக்-மடல் எடுக்கப் பண்ணினவனை -ஆணை செல்லாத தேசம் –-கன்னவில் தோள் காளையைக் கண்டாங்குக் கைதொழுது- பூண் கட்டின-கண்டு அன்றி விடேன்-தொழுது அவனைக் கெடுத்த படி ராஜ மகிஷி   உஞ்ச வருத்தி பண்ணுமோ பாதி
இவனுக்கு அஞ்சலியும் ஓதி நாமம் குளித்துச்சி தன்னால் ஒளி மலர்ப்பாதம் நாளும் பணிவோம் – என்னிலைமை எல்லாம் அறிவித்தால் எம்பெருமான் –மடலிலே துணிந்த படி –

எம்பெருமான் தன்னருளும் – தர்மத்துக்கு தண்ணீர் வார்க்கை -தன பேறாக அருளுதல்-ஆகமும் தாரானேல்- நெஞ்சோடு கலந்த வன்று தேக தாரகமாம் அத்தனை –-தன்னை – மெய் போலே பாவித்துப் பொரி புறம் தடவி இருக்கிற தன்னை-நான்- அவை எல்லாம் வெளிவிடப் புகுகிற நான்-இருவர் ஸ்வரூபத்தை அழித்தாகிலும் அவனைப் பெற்று அல்லது விடேன் என்று இருக்கும் நான் – மின்னிடையார் சேரியிலும் –-தான் ப்ரனயத்துக்குச் சமைந்து -உங்களிடை அல்லது அறியேன் -என்று இருக்கிறவிடம் -ரசிகத்வம் விலை செல்லுகிற இடம் -என்றுமாம் –-வேதியர்கள் வாழ்விடத்தும்-—
பிரமாண கோடிகளாலே  தன்னை அறிந்து சமாராத நமான யாகாதிகள் பண்ணும் இடத்திலும் -ஆன்ரு சம்சயம் விலை செல்லும் இடம்-தன்னடியார் முன்பும் – தன்னைப் பற்றாசாக நினைத்து இருக்கிற ஆஸ்ரிதர் முன்பும் குணம் விலை செல்லும் இடம் -என்றுமாம்-தரணி முழுதாளும் கொன்னவிலும் வேல் வேந்தர் கூட்டகத்தும் – தன் வீரப்பாடு பேசும் ராஜாக்கள் முன்பும்-ஆபிஜாத்யமும் ஜகத் ரஷணமும் விலை பெறும் இடம் என்றுமாம் –-நாட்டகத்தும்–—- இப்படி நாலைந்து இடத்திலே சொல்லி விடா நின்றேனோ-சர்வேஸ்வரனாக பாவிக்கிற இடம் எங்கும் -தன் வீரப்பாடு பேசும் இடம் எங்கும் -தன்னிலை எல்லாம் அறிவிப்பன் –-என் உடம்பைக் காட்டுகிறேன் –

தென்னறையூர் மன்னு மணிமாடக்  கோயில் மணாளனைக் – இவை எல்லா வற்றுக்கும் அடியாகத் திரு நறையூரிலேவந்து நின்று அருளின வடிவு அழகைக் காட்டி-என் கையிலே மடலைக் கொடுத்து-மணி மயமான கோயிலிலே நிரதிசய போக்யமான வடிவைக் காட்டி-என்னைத் தோற்பித்து அத்தாலே -எனக்கு நிர்வாஹகனாய் நின்று அருளினவனை –-கன்னவில் தோள் காளையைக் – ஓர் அபலையை வென்றோம் -என்று தோள் வலியைக் கொண்டாடி இருக்கிறான் -என்னுதல்–அன்றியே ஒரு ஸ்திரீயை மடல் எடுப்பித்துக் கொண்டோம் -என்று தன பருவத்தைக் கொண்டாடி இருக்கிறவனை -தோளையும் பருவத்தையும் கொண்டாடி இருக்கிறவனை –-கண்டு- காண வேணும் என்னும் ஆசை கண்டு அல்லது நிற்க ஒட்டாது இறே-என்னுடைய கண் களிப்ப நோக்கினேன் –என்று முதல் நோக்கிலே இறே ஆசை கை வளர்ப்புண்டது -இன்னமும் இவ்வாசைக்கு ஈடாகக் கண்டு அல்லது மீளேன் –-ஆங்குக் கை தொழுது –
கண்ட விடத்தே அவர்க்குச் செய்யக் கடவது ஓன்று உண்டு -தம்மை யன்றோ வென்று தொழக் கடவேன் –நம் கண்களால் கண்டு தலையில் வணங்கவு மாம்   கொலோ -என்று உபாத்யாயன் அவன் இறே
ஓதி நாமம் –பணிவோம் -பெரிய திருமொழி -9-3-9- என்ற இவ் வாழ்வார் அடுத்த படியாக-அது அவனுடைய நெஞ்சுக்குத் தண்ணீர்த் துரும்பு போன்றது என்பதை-நமக்கே நலமாதலில் -பெரிய திருமொழி-9-3-9- என்று-ஏகாரத்தாலே உணர்த்தினார் –-தொழுது –என்னுமிது மிகையாதலின் -திருவாய் -9-3-9- என்றார் நம் ஆழ்வார்-கண்டு ஆங்கு கை தொழுது-மடல் எடுக்க துணிந்த நம் ஆழ்வாரும் நம் கண்களால் கண்டு தலையில்  வணங்கவும் ஆம் கொலோ தையலார் முன்பே -திருவாய் -5-3-7- என்று-பலர் முன்பே அவன் ஸ்வ ரூபத்தை அழிக்க ஆசைப் பட்டார்-பெருமாள் மேலே ஸீதாப் பிராட்டியும்-தம் மமார்த்தே ஸூ கம் ப்ருச்ச சிரஸா சாபி வாதய-சுந்தர -39-55-என்றாள் –

என்னிலைமை எல்லாம் அறிவித்தால் –-என்னுடைய ஸ்த்ரீத்வத்தையும் குலைத்து மடலூருகை தவிரேன் என்கிற என்னுடைய துணிவை அறிவித்தால் –-உன்னைக் காண்பதோர் ஆசையினால் -1-9-1–என்று  தாயே தந்தையே  யில் ஆசைப் பட்ட படியும்–ஆகிலும் ஆசை விடாளால் -2-7-1–என்று பிறர் -தாயார் -சொல்லும்படி அவ்வாசை முடிய நடந்த படியும்-என் சிந்தனைக்கு இனியாய் -3-5-1- என்றும்
இனியையாம் படியும் புகுந்த உன்னைப் போகல ஒட்டேன் –3-5-6-என்றும் கால் கட்டத் தாம் போய்த் திரு வாலியிலே தூது விட இருந்தபடியும் -3-6–ஆயர் மாதர் கொங்கை புல்கு செண்டன்-4-8-3-என்று தம்முடைய பிரணயித்வத்தை அனுசந்தித்து சொல்ல வென்று ஒருப்பட்டு மோகாங்கதையாய்-கொல்லையானால் பரிசளிந்தாள்-4-8-4-என்று-பார்த்தன் பள்ளியிலே பரிசளிந்த படியும்
திரு இந்தளூரிலே அயலாரும் எச உம்மைக் காணும் ஆசை என்னும் கடலில் வீழ்ந்து -4-9-3-
அறிவித்த படியும்–வெருவாதாளிலே-5-5–-வாய் வெருவி வேங்கடமே வேங்கடமே என்றும்
அடியேனை வேண்டுதியோ வேண்டாயோ -என்றும்-தாதாடு வனமாலை தாரானோ -என்றும் வாய் வெருவிக் கோயில் திரு வாசலலிலே முறை இட்ட படியும் சினவில் செங்கணிலே-7-3-திரு நறையூரிலே கனாக் கண்ட படியும் – தந்தை காலில் பெரு விலங்கிலே -7-5-திரு அழுந்தூரிலே என் ஐம் புலனும் எழிலும் கொண்டு  பொன்னம் கலைகள் மெலிவெய்திப் போன படியும்–தெள்ளியீர் தேவரிலே -8-2- கண்ணபுரம் என்று பேசி உருகி வாய் வெருவின படியும்-கரை எடுத்த -8-3- யிலே வளை இழந்த படியும்
தந்தை காலிலே -8-5- நெஞ்சு தாரின் ஆசையில் போகத் துணை யற்று நாழிகை ஊழியில் பெரிதான படியும்-காவார் மடலிலே -9-4- திருப் புல்லாணியிலே பொய் சொல்லிப் போன படியும்-தவள இளம் பிறையிலே -9-5-தரை கிடந்த படியும்-மூவரில் முன் முதல்வனில் -9-9- திருமலையிலே கூட ஆசைப் பட்டுக் கிடையாமே–திருத் தாய் செம்போத்திலே -10-10-நிமித்தம் பார்த்து இருந்த படியும் –இப்போது மடல் எடுக்கைருக்கிற நிலையையும்-ஆக இந்த நிலைகள் எல்லா வற்றையும் சொல்லுகிறது –எம்பெருமான் தன்னை அழிய மாறியும் பெற வேண்டும்படி யன்றோ அத் தலையில் வைலஷண்யம்
அவன் வரும் தனையும் பார்த்து இருக்கலாம் படியோ என் தசை -என்கிறாள் –

எம்பெருமான் தன்னருளும் ஆகமும் தாரானேல் -தன் பேறாக கிருபை பண்ணித் தன் உடம்போடு வந்து என்னை அணையானாகில்–தன்னை – சர்வதா மடல் எடுத்தாகிலும் பெற வேண்டும்படியான
வைலஷண்யத்தை உடைய தன்னை –-நான்--ஏதேனும் செய்தாகிலும் அபேஷிதம் பெற்று அல்லது மீளுவது இல்லை என்னும் துணிவை யுடைய நான் –-மின்னிடையார் சேரியிலும் – அல்லாதவிடம் செய்தபடி செய்ய-என்னோட்டை சஜாதீயர்க்கு முந்துற அறிவிக்கத் தட்டில்லை இறே-தான் ரசிகனாய் பிரணயித்வம் கொண்டாடி இருப்பது அவர்கள் பக்கலிலே இறே மின்னிடையார் என்று ஆண்டாள் போல்வார் கோஷ்டியிலும் திருக் குரவை கோத்த பெண்கள் திறங்களிலும்  – இதுவே அன்றோ அவனுடைய ரசிகத்வம் இருந்தபடி -என்று என் உடம்பைக் காட்டி ஸ்திரீ காதுகன் கிடிகோள் -என்கிறேன் –வேதியர்கள் வாழ்விடத்தும் –உபாசக அக்ரேசரான  வ்யாசாதி கோஷ்டியிலும்-வேதியர் -என்று பெரியாழ்வார் வர்த்திக்கிற தேசங்களிலும் என்னவுமாம் –-தன்னடியார் முன்பும்-–குணைர் தாஸ்ய முபாகத -என்றார் போலே குண ஜ்ஞானத்தால் ஜீவித்துக் கிடப்பார் சிலர் உண்டு இறே-நம் ஆழ்வார் போல்வார் -அவர்கள் சந்நிதியிலும் அவர்கள் முன்பே இது கிடிகோள் அவன் குணம் இருந்தபடி என்று
என் வடிவைக் காட்டி -ந்ருசம்சன் -என்னக் கடவேன் –-தரணி முழுதாளும் கொன்னவிலும் வேல் வேந்தர் கூட்டகத்தும்-–ஒவ்வொரு நாடுகளுக்குக் கடவராய் இருப்பார் இவன் வீர வாசியை சொல்லி கொண்டாடி நிற்பார்கள் இறே –-அவ்விடங்களிலே இது கிடிகோள் அவன் ரஷகனாய் இருக்கிறபடி என்று அபலையான என் வடிவைக் காட்டுகிறேன் –-வேல் வேந்தர் -ஸ்ரீ குலசேகர   பெருமாள் -தொண்டைமான் சக்கரவர்த்தி போல்வார் இ றே -இங்கனே பிரித்துச் சொல்லுகிறது என் –
நாட்டகத்தும்–—-லோகம் அடங்கத் திரண்ட இடங்களிலே சென்று–சேஸ்வரம் ஜகத்து -என்று பிரமித்து இருக்கிறவர்களை நிரீஸ்வரம் ஜகத்து -என்று இருக்கும்படி பண்ணுகிறேன்
நாட்டகத்தும் –-மற்றும் விலஷணர்  வர்த்திக்கும் திவ்ய தேசங்களிலும் –-தன்னிலை எல்லாம் அறிவிப்பன் –-இவ் வடிவைக் காட்டி ஆற்றாமையை விளைத்து-மடல் எடுக்கும் படி பண்ணி
என்னுடைய உடம்பு கொடுப்பதில்லை -என்று இருக்கிற தன் துணிவை எல்லாம் அறிவிப்பேன்
நான் ஆகாது என்று இருந்தான் அத்தனை -என்கிறாள்-இனி அதுக்கு உனக்கு என் -என்ன
லோகம் அடையக் கை விடும்படியாகப் பண்ணக் கடவேன்-பொரி புறம் தடவி தன்னை ஈஸ்வரன் என்று இருப்பார் பக்கல் அவன் இருக்கும் இருப்பை நாட்டிலே வெளியிடக் கடவேன்

ஊரகம் – பெரியகாஞ்சிபுரத்திலுள்ள உலகளந்த பெருமாள் ஸந்நிதி. இத்தலத்தில் திருமாள் உரகருபியாய் ஸேவை சாதிப்பதுபற்றி இத்திருப்பதிக்கு ஊரகம் என்று திருநாமமென்பர், உரகம் – பாம்பு வடசொல்.-அட்டபுயகரம் –இத்தலத் தெம்பெருமானுக்கு எட்டுத் திருக்கைகள் உள்ளது பற்றி அஷ்டபுஜன் என்று திருநாமமாய் அவன் எழுந்தருளியிருக்கின்ற கரம் – க்ருஹம் ஆதல்பற்றி அட்டபயக்ரமென வழங்கப்படும் அட்டபுயவகரம் என்பதன் மரூஉ வென்பாருமுளர்.-என்னை மனங்கவர்ந்த வீசனை வானவர்தம் முன்னவனை – வானவர்தம் முன்னவனென்று தேவாதிராஜனான பேரருளானப் பெருமாளைச் சொல்லுகிறதென்றும், “என்னை மணங்கவர்ந்த வீசனை“ என்கிற விசேஷணம் இவ்வர்த்தத்தை ஸ்திரப்படுத்துகின்றதென்றும் பெரியோர் கூறுவர். திருமங்கையாழ்வாருடைய மனத்தைக் பேரருளாளன் கவர்ந்தானென்னுமிடம் இவரது. வைபவத்திலே காணத்தக்கது. கனவிலே காட்சிதந்து வேகவதியில் நிதியைக் காட்டித் துயர் தீர்த்த வரலாறு.-மூழிக்களம் – மலைகாட்டுத் திருப்பதிகளுள் ஒன்று, நம்மாழ்வாராலும் போற்றப்பெற்ற தலம் “மூழிக்களத்து வளத்தனை“ என்றும் பாடமுண்டாம், வளமானது ஸம்பத்து, ஸம்பத் ஸ்வரூபனை யென்றபடி – ஆதனூர் – ஆதன் ஊர் காமதேநுவுக்குப் பிரத்யக்ஷமான கலமாதல்பற்றி வந்த திருநாம மென்பர் ஆ-பசு.–ஆண்டு அளக்கும் ஐயனை –ஆண்டு வருஷம் இது காலத்துக்கெல்லாம் உபலக்ஷணம் ஸகல காலங்களையும் பரிச்சோதிக்க ஸ்வாமி என்றப. காலசக்ரநிர்வாஹகனென்கை. நென்னல் – நேற்றுக் கழிந்தநாள், இறந்த காலத்துக்கெல்லாம் உபலக்ஷணம். “ஆண்டளக்குமையன்“ என்றதை விவரிக்கின்றார் மூன்று விசேஷணங்களாலே, பூத வர்த்தமான பவிஷ்யத் காலங்களுக்கு நிர்வாஹகனென்றவாறு.-நீர்மலை – நீரானது அரண் போலச் சூழப்பெற்ற மலையானது பற்றித் திருநீர்மலை யெனப்படும்.-புல்லணை யென்பதன் மருஉ, ஸீதையைத் கவர்ந்து சென்ற இராவணனைக் கொல்லும் பொருட்டு ஸ்ரீராமபிரான் வாநரஸேனையுடனே புறப்பட்டுச்சென்று தென்கடற்கரையை யடைந்து கடல்கடக்க உபாயஞ் சொல்ல வேண்டுமென்று அக்கடலரசனான வருணனைப் பிரார்த்தித்துத் தர்ப்பத்தில் பிராயோபவேசமாகக் கிடந்த ஸ்தரமாதலால் புல்லனை யெனப்பட்டது. தர்ப்பசயா க்ஷேத்ரமெனவும் படும்.-தலைச் சங்க நாண் மதியை –சிறந்த சங்கத்தை யேந்திய நாண் மதியப் பெருமானுடைய தலமாதல் பற்றித் தலைச் சங்க நாண் மதியமென்று திவ்ய தேசத்தின் திருநாமம்.-கன்னவில் தோள்களியை – கீழே “இதுவிளைத்த மன்னன்“ என்று தொடங்கி இவ்வளவும் எம்பெருமானுடைய ஸ்வரூப ரூபகுண விபூதிகளைப் பற்றிப் பேசினாராயிற்று. கீழே இரண்டாம் வேற்றுமையாக வந்த அடைமொழிகளெல்லாம் இங்கு அந்வயித்து முடிந்தன.

இப்படிப்பட்ட எம்பெருமானை ஆங்காங்குச் சென்று ஸேவித்து “ஸ்வாமிந்! இப்படிதானா என்னைக் கைவிடுவது? விரஹம்தின்றவுடம்பைப்பாரீர்“ என்று என் அவஸ்தையை விண்ணப்பஞ்செய்வேன்,-அதுகேட்டு திருவுள்ள மிரங்கித் திருமார்போடே என்னை அணைத்துக்கொள்ளாவிடில் மாதர்களும் வைதிகர்களும் பக்தர்களும் அரசர்களும் திரண்டுகிடக்குமிடங்கள் தோறும் புகுந்து அவனது ஸமாசாரங்களை யெல்லாம் பலரறிய விளம்பரப்படுத்துவேனென்றாயிற்று.-ஆண்டாள் ஆய்ச்சிமார் போன்ற பெண்ணரசிகளும், பெரியாழ்வார் வ்யாஸர் பராசரர் போன்ற வைதிகர்களும், இளைய பெருமாள் ப்ரஹ்லாதன் போன்ற பக்தர்களும், குலசேகரப் பெருமான் தொண்டைமான் சக்கரவர்த்தி போன்ற அரசர்களும் இவனுடைய பெருமேன்மைகளைச் சொல்லிக்கொண்டு ப்ரமித்துக் கிடப்பர்களே,-அங்கங்கெல்லாம் நான் சென்று அவனைப்போன்ற நிர்க்குணன் இவ்வுலகில் எங்குமில்லை“ என்று பறையடித்து எல்லாரும் அவனைக் கைவிடும்படி பண்ணி விடுகிறேன் பாருங்களென்கிறார்.-“லோகமடங்கத் திரண்டவிடங்களிலே சென்று “ஸேச்வரம் ஜகத்து“ என்று ப்ரமித்திருக்கிறவர்களை “நிரீச்வரம் ஜகத்து“ என்றிருக்கும்படி பண்ணுகிறேன்“ என்ற வியாக்கியான ஸூக்தியுங் காண்க.

தான் முன நாள்
மின்னிடை யாய்ச்சியர் தம் சேரிக் களவின் கண்——-137
துன்னு படல் திறந்து புக்குத் தயிர் வெண்ணெய்
தன் வயிறார விழுங்கக் கொழும் கயற்கண்———138
மன்னு மடவோர்கள் பற்றியோர் வான் கயிற்றால்
பின்னு முரலோடு கட்டுண்ட பெற்றிமையும்——–139–

முனம் நாள்–முற் காலத்தில் (கிருஷ்ணாவதாரத்தில்)
மின் இடை ஆய்ச்சியர் தம் சேரி–மின் போல் நுண்ணிய இடையை யுடைய இடைச்சிகளின் சேரியிலே
துன்னு படல் திறந்து–நெருக்கமாகக் கட்டி வைத்த படலைத் திறந்து
களவின் கண் புக்கு–திருட்டுத் தனமாகப் புகுந்து
தயிர் வெண்ணெய்–தயிரையும் வெண்ணெயையும்
தன் வயிறு ஆர தான் விழுங்க–தனது வயிறு நிறையும்படி வாரி யமுது செய்த வளவில்
கொழு கயல் கண் மன்னு மடவோர்கள்–நல்ல கயல் மீன் போன்ற கண்களை யுடைய அவ் வாயர் மாதர்
பற்றி–பிடித்துக் கொண்டு
ஓர் வான் கயிற்றால்–ஒரு குறுங் கயிற்றால்
உரலோடு–உரலோடே பிணைத்து (க்கட்டிவிட)
கட்டுண்ட பெற்றிமையும்–(கட்டை யவிழ்த்துக் கொள்ள மாட்டாமல்) கட்டுண்டு கிடந்தன்மை யென்ன.

தான் முன நாள்--அன்று தான் இடைச் சேரியிலே வெண்ணெய் திருடி-உரலோடு கட்டுண்டு விட்டுப் புறப்பட்டதும் –-மின்னிடை –-நீ களவு காண்கிறது பெண்களிடை காணக் கிடாய் –-யாய்ச்சியர் தம் சேரிக் களவின்  கண்— என்ன பட்டணத்தே புக்கான் –இடைச் சேரி அன்றோ என்ன மகுடபங்கம் பண்ணினான் துன்னு படல் அன்றோ என்ன பிரதிமை எடுத்தான் –வெண்ணெய் அன்றோ என்ன திருப்பணி செய்தான் –தன் வயிறு வளர்த்தான் அத்தனை அன்றோ சேரி -ஒழுகு ஒன்பதும் –-துன்னு படல் திறந்து புக்குத் தயிர் வெண்ணெய்- மேலே படல் இருக்க கீழே நுழைந்ததும் களவு கை வந்ததும் அத்தனை அன்றி அவள் கோலிட்டுத் திருகி வைக்கும் யந்த்ரம் அறியான்-பல்கால் புக்க வழக்கத்தாலே அறியும் -என்கை – தன் வயிறார விழுங்கக்-திரு மங்கை ஆழ்வாரைப் போலே பரார்த்த மாக களவு காண்கிறது அன்று –-கொழும் கயற்கண் மன்னு மடவோர்கள் பற்றியோர்-எட்டாதே திரிந்தவன் பிடியுண்ட ப்ரீதி ஆய்ச்சியர் கண்ணிலே தோற்றி இருக்கை –-வன் கயிற்றால்--எட்டிற்று ஒரு கயிறு –கண்ணி நுண் சிறுத் தாம்பு-கண்ணிக் குறும்  கயிறு –-பின்னு முரலோடு கட்டுண்ட பெற்றிமையும்—பெற்றிமை -பெருமை /-அப்போதே உரலோடு இருக்கச் செய்தே கண்டேனாகிலோ -என்று கருத்து-

இப்படி பிரதிஞ்ஞை பின குண ஹானியை உபபாதிக்கிறார் மேல்-தான் -இது செய்தானாய் மேனாணித்து  இருக்கிற தான் –-முன நாள்-செய்த நாள் பழகிற்று என்று இருக்கிறானோ –-மின்னிடை யாய்ச்சியர் தம் சேரிக் களவின்  கண்— அகங்கள் தோறும் தனித்தனியே கண்ட களவு சேரிக் களவு என்று-தான் ஒரு சேரியாக வன்றோ களவு கண்டது களவு கண்டு ஓடப் புக்கால் தொடருகிற பெண்கள் உடைய இடையினுடைய நுடங்குதல் காண்கைக்காக அன்றோ செய்தது –-துன்னு படல் திறந்து புக்குத் தயிர் வெண்ணெய்--நெருங்கின படலை இட்டு வாசல்களை மரத்தை இட்டுத் திருகி வைப்பார்கள் யாயிற்று-அவற்றைத் திறந்து கொடு போய்ப் புக்கு –-திறந்து வைத்தார்கள் ஆகில் அடைத்துக் கொடு போய்ப் புக்கு களவு காண்பது-துச்சமான தயிரும் வெண்ணெயுமன்றோ –-பௌத்த பிரதிமையோ –-தன் வயிறார விழுங்கக் கொழும் கயற்கண்-—-ஏதேனும் ஒரு திரு மதில் செய்க்கைக்காகவோ-இவன் தீரா மாற்றுச் செய்து அகப்படாதே திரிந்த இழவு தீர-அகப்பட்ட போதே நல்ல தாம்பு என்று-நீளியது ஒரு கயிறு கொடு வந்து கொடுப்பார் இல்லை இறே என்கிற-அஹங்காரம் தோற்றப் பார்க்கிற போதை
கண்ணில் புகரையும் ஆச்சர்யமாய் இருக்கிற வடிவையும் –-மன்னு மடவோர்கள் பற்றியோர் வன் கயிற்றால்--இவன் அகப்பட்ட போதே ஒரு கைக்கு ஆயிரம் பெண்களாய் வந்து பிடித்து விடாதே நிற்பார்கள்-அப்போது கைக்கு எட்டிற்று ஒரு கயிறு-நல்ல தாம்பு அன்றே-கண்ணிக் குறும் கயிறு என்றும்-கண்ணியார் குறும் கயிறு -என்றும்-கண்ணி நுண் சிறுத் தாம்பு -என்றும்-இது தன்னை சிஷித்து வைத்தார்கள்  இறே –-பின்னு முரலோடு கட்டுண்ட பெற்றிமையும்— கையாலே பிடித்து விட்டார்களோ – தன்னுடைய பெருமை இது அன்றோ –

என்னினைவைத் தலைக்கட்டாவிடில் அவனுடைய ஸமாசாரங்களையெல்லாம் தெருவிலே எடுத்து விடுகிறேனென்று கீழ்ப் பிரதிஜ்ஞை பண்ணினபடியே சில ஸமாசாரங்களை யெடுத்துவிடத் தொடங்குகிறாள் பரகாலநாயகி –-“கற்றினம் மேய்க்கலும் மேய்க்கப்பெற்றான் காடுவாழ் சாதியுமாகப்பெற்றான், பற்றியுரலிடையாப்புமுண்டான் பாவிகாளுங்களுக்கு எச்சுக்கொலோ? நற்றெனபேசி வசவுணாதே“ என்று – எம்பெருமானுடைய சரிதைகளை இழிவாகக் கூறி ஏசுமவர்களை வாய்புடைக்கவேண்டிய இவ்வாழ்வார் தாமே ஏசத்தொடங்குவது ப்ரணயரோஷத்தின் பரம காஷ்டையாகும்.“ஏசியே யாயினும் ஈனதுழாய் மாயனையெ பேசியே போக்காய் பிழை“ என்பாருமுண்டே. குணகீர்த்தனங்களில் இதுவும் ஒரு ப்ரகாரமேயாகும்.-இவ்வாழ்வார்தாமே பெரிய திருமொழியில் பதினோராம்பத்தில் மானமருமென்னோக்கி என்னுந் திருமொழியில், இரண்டு பிராட்டிகளின் தன்மையை ஏக காலத்தில் அடைந்து முன்னடிகளால் இகழ்ந்துரைப்பதும் பின்னடிகளால் புகழ்ந்துரைப்பதுமாக அநுபவித்த்தும் அறியத்தக்கது.(தான்முனநாள் இத்யாதி) இடைச்சிகளின் சேரியில் பிரவேசித்து, படல் மூடி யிருந்த மனைகளிலே திருட்டுத்தனமாகப் படலைத் திறந்துகொண்டு புகுந்து தயிரையும் வெண்ணெயையும் வயிறு நிறைய விழிக்கினவளவிலே அவ்வாயர் மாதர் கண்டு பிடித்துக் கொண்டு உரலோடே இணைத்துக் கயிற்றாலே கட்டிப்போட்டு வைக்க ஒன்றுஞ் செய்யமாட்டாமல் அழுது ஏங்கிக் கிடந்தானே, இது என்றைக்கோ நடந்த காரியமென்று நான் விட்டுவிடுவேனோ? இவ்வழிதொழிலை இன்று எல்லாருமறிந்து “கள்ளப்பையலோ இவன்“ என்று அவமதிக்கும்படி செய்து விடுகிறேன் பாருங்கள் – என்கிறாள்.-பெற்றிமையும், தெற்றெனவும் சென்றதுவும் என்கிற இவை யெல்லாம் மேலே “மற்றிவை தான் உன்னி யுலவா“ என்றவிடத்தில் அந்வயித்து முடிவு பெறும். இப்படிப்பட்ட இவனுடைய இழி தொழில்கள் சொல்லி முடிக்கப் போகாதவை என்றவாறு.-“தன் வயிறார“ என்றவிடத்து “திருமங்கையாழ்வாரைப் போலே பரார்த்தமாகக் கனவு காண்கிறதன்று“ என்ற பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்ரீ ஸூக்தி காண்க.-வான் கயிறு என்றது எதிர்மறையில் கனையினால் குறுங்கயிறு என்று பொருள்படும்.  கண்ணி நுண் சிறுத்தாம்பினாவிறே கட்டுண்டது.

அன்னதோர் பூதமாய் ஆயர் விழவின் கண்
துன்னு சகடத்தால் புக்க பெரும் சோற்றை——–140
முன்னிருந்து முற்றத் தான் துற்றிய தெற்றனவும்

ஆயர் விழவின் கண்–இடையர்கள் (இந்திரனுக்குச் செய்த) ஆராதனையில்
துன்னு சகடத்தால் புக்க பெரு சோற்றை –பலபல வண்டிகளால் கொண்டு சேர்த்த பெருஞ்சோற்றை
அன்னது ஓர் பூதம் ஆய் –வருணிக்க முடியாத வொரு பெரும் பூத வடிவு கொண்டு
முன் இருந்து–கண் முன்னேயிருந்து கொண்டு
முற்ற–துளிகூட மிச்சமாகாதபடி
தான்–தானொருவனாகவே
தூற்றிய –உட்கொண்ட
தெற்றௌவும் –வெட்கக்கேடென்ன.

அன்னதோர் பூதமாய் ஆயர் விழவின் கண் துன்னு சகடத்தால் புக்க பெரும் சோற்றை—-அன்னது –அம்மே அப்பூச்சி என்று முகத்தைத் திரிய வைக்கிறாள்-அட்டுக் குவி சோற்றுப் பருப்பதமும் தயிர் வாவியும் நெய்யளரும் -பெரியாழ்வார் -3-5-1–முன்னிருந்து முற்றத் தான் துற்றிய தெற்றனவும்-
ஒரு திரை வளைத்துக் கொண்டால் என் செய்யும் -வயிறு தாரித்தனம்-தெற்றனவும்–நிர் லஜ்ஜையும்

அதுக்கு மேலே செய்ததொரு செயல் அன்றோ இது –-அன்னதோர் பூதமாய் ஆயர் விழவின் கண்
நினைத்த வாறே துணுக என்னும் படியான வடிவை யன்றோ கொண்டது-பூத வேஷத்தையும் பரிக்ரஹிப்பார்  உண்டோ-ஆரேனுமாக நாழி அரிசி ஜீவிப்பாரைத் தேடித் திரியுமாயிற்று –ஆயர் விழாவின் கண் –-அங்கே புக்கு ஜீவிக்கைக்கு -இடையர் உடைய உத்சவத்திலே-துன்னு சகடத்தால் புக்க பெரும் சோற்றை–-நால்வர் இருவர் சுமந்து கொடு போன சோற்றை ஜீவித்தானோ-நெருங்கின சகடங்களாலே கொடு பொய் புக்கு-மலை போலே குவித்த சோற்றை அன்றோ ஜீவித்தது-அட்டுக் குவி சோறு இறே இது –-முன்னிருந்து முற்றத் தான் துற்றிய தெற்றனவும் ஒரு திரையை வளைத்துத் தான் ஜீவிக்கப் பெற்றதோ-அதிலே சிறிது சோறு வைக்கத் தான் பெற்றதோ-ஜீவிக்கும் இடத்தில் சில பந்துக்களோடே தான் ஜீவிக்கப் பெற்றதோ-இப்படிச் செய்தோம் என்று லஜ்ஜிக்கத் தான் பெற்றதோ –

துன்னு சகடத்தால் புக்க – சிலர் தலை மேலே சுமந்துகொண்டு போய்க் கொட்டின சோறன்று பல்லாயிரம் வண்டிகளில் ஏற்றிக் கொண்டு போய்ப் பெரிய மலை போலே கொட்டி வைத்த பெருஞ்சோறு, இவற்றையெல்லாம் ஒரு திரை வளைத்துக்கொண்டாவது உண்டானோ? இல்லை,-முன்னிருந்து உண்டான அதிலே சிறிது சோறு மிச்சமாமபடி உண்டானோ? இல்லை, முற்றத்துற்றினால், உற்றாருறவினர்க்கும் சிறிது கொடுத்து உண்டானோ? அதுவுமில்லை, முற்றவும் தானே துற்றினான்,–இப்படி வயிறுதாரித்தனம் விளங்கச் செய்த செயலுக்குச் சிரிது வெட்கமாவது பட்டானோ? அதுவுமல்லை. இப்படிப்பட்ட வெட்கக்கேடான செய்தியைத் தெருவேறச் சொல்லிக்கொண்டுபோய் “வயிறுதாரிப் பையலோ இவன்“ என்று எல்லாரும் அமைதிக்கும்படி செய்துவிடுகிறேன். பாருங்கள் என்கிறாள்–

மன்னர் பெரும் சவையுள் வாழ வேந்தர் தூதனாய்—–141
தன்னை இகழ்ந்துரைப்பத் தான் முன நாள் சென்றதுவும்–

முனம் நாள்–முன்னொரு காலத்தில்
வாழ் வேந்தர் தூதன் ஆய்–பாண்டவர்களுக்குத் தூதனாய்
தன்னை இகழ்ந்து உரைப்ப–(கண்டாரங்கலும்) இழிவாகச் சொல்லும்படியாக
மன்னர் பெருசவையுள் சென்றதும்–(துரியோதனாதி) அரசர்களுடைய பெரிய சபையிலே சென்றதென்ன-

மன்னர் பெரும் சவையுள் வாழ வேந்தர் தூதனாய்—-நாழி யரிசி ஏற ஜீவித்தார்க்குத் தூது போம் வேண்டப்பாடு-தன்னை இகழ்ந்துரைப்பத் தான் முன நாள் சென்றதுவும்- ஸ்ரீ விதுரரகத்தே உண்டது –

மன்னர் பெரும் சவையுள் வாழ வேந்தர் தூதனாய்– ராஜாக்கள் அடையத் திரண்டு கிடக்கிற பேர் ஒலக்கத்தின் நடுவே -தூதனாய்-தன்னை வாழ்வாகவும் துணையாகவும் தோழனாகவும் தூதனாகவும்
உடையராய் இருக்கிற பாண்டவர்கள் உடைய தூதனாய்-தன்னை இகழ்ந்துரைப்பத் தான் முன நாள் சென்றதுவும்- தன்னைக் கண்டார் அடைய அநாதர உக்தி-பண்ணும்படி அன்றோ செய்தது-இது செய்தோம் நாம் அன்றி -என்று இருக்கிறானோ-காலம் கடந்து போயிற்று என்று இருக்கிறானோ
நேற்று செய்தால் போலே யன்றோ இருக்கிறது –

கண்ணபிரான், பாண்டவர்களையும் துர்யோதநாதிகளையும் ஸந்தி செய்விக்கைக்காகத் துரியோதனாதியரிடம் தூது சென்ற வரலாறு ப்ரஸித்தமேயாம்-“கோதைவேல் ஐவர்க்காய் மண்ணகலங் கூறிடுவான், தூதனாய் மன்னவனாய் சொல்லுண்டான்“ என்கிற இவ்விழிதொழிலை நாடறியச் சொல்லி “ஒரு வேலைக்காரப் பையவோ இவன்“ என்று எல்லாரும் அவமதிக்கும்படி செய்துவிடுகிறேன் பாருங்கள் என்கிறாள்.

மன்னு பறை கறங்க மங்கையர் தம் கண் களிப்ப—-142
கொன்னவிலும் கூத்தனாய்ப் பேர்த்தும் குடமாடி
என்னிவன் என்னப் படுகின்ற ஈடறவும்————–143–

மங்கையர் தம் கண் களிப்ப–(இடைப்) பெண்களின் கண்களிக்கும்படி
மன்னு பறை கறங்க–(அரையிலே) கட்டிக்கொண்ட பறை ஒலிக்க
கொல் நவிலும் கூத்தன் ஆய்–(பெண்களைக்) கொலை செய்கின்ற கூத்தை யாடுபவனாய்
போத்தும்–மேன்மேலும்
குடம் ஆடி–குடங்களை யெடுத்து ஆடி
என் இவன் என்னப்படுகின்ற ஈடறவும-–“இப்படியும் கூத்தாடுவா னொருவனுண்டோ!“ என்னும்படி பெற்ற சீர் கேடென்ன-

மன்னு பறை கறங்க மங்கையர் தம் கண் களிப்ப— பறை கொட்டுகைக்கு ஓர் ஆள் இல்லாமே அரையிலே கட்டிக் கொண்டது –-மங்கையர் -இது கொண்டாட வல்லவர்கள் அன்றோ –-கொன்னவிலும் கூத்தனாய்ப் பேர்த்தும் குடமாடி--கண்டார் பிழையாத படி இருக்கிற அழகு-என்னிவன் என்னப் படுகின்ற ஈடறவும்-— என் செய்ய-இவன் இப்போது போகானோ-என்னும்படி படுகிற பாடு –

மன்னு பறை கறங்க –-இவ்வசதச்ய பிரவ்ருத்திக்கு சஹ கரிப்பார் இல்லாமையாலே தானே பறையை அறையிலே-கோத்தன்றோ அடிக்கிறது –-மங்கையர் தம் கண் களிப்ப—— இது செய்தான் என் என்றால்-கண்ட பெண்கள் களிக்கச் செய்தோம் -என்று இ றே இவன் சொல்லுவது –-கொன்னவிலும் கூத்தனாய்ப் பேர்த்தும் குடமாடி-கண்டார்க்குப் பிழைக்க வரிதான கூத்தை யுடையனாயிற்று
அதுக்கு மேலே குடங்களை ஏந்திக் குடக் கூத்தாடி-என்னிவன் என்னப் படுகின்ற  ஈடறவும்––
இவன் படுகிற பாடு என்- நாழி யரிசி ஜீவிப்பார்க்கு இப்பாடு பட வேணுமோ -என்று சொல்லுகிற எளிவரவையும் –

கண்ணபிரான் அரையிலே பறையைக் கட்டிக்கொண்டு குடக்கூத்தாடுவது சாதி வழக்கத்தை அநுஸரித்த ஒரு காரியம்.-அந்தணர்க்குச் செல்வம் விஞ்சினால் யாகம் செய்வதுபோல இடையர்க்குச் செல்வம் மிகுந்தால் அதனாலுண்டாகுஞ் செருக்குக்குப் போக்குவீடாகக் குடக்கூத்தாடுவார்கள்.-கண்ணபிரானும் சாதிமெய்ப்பாட்டுக்காக “குடங்களெடுத்தேறவிட்டுக் கூத்தாடவல்ல எங்கோவே“ என்றபடி அடிக்கடி குடக்கூத்தாடுவது வழக்கம்.-தலையிலே அடுக்குக்குடமிருக்க. இரு தோள்களிலும் இரு குடங்களிருக்க, இருக்கையிலுங் குடங்களை ஏந்தி ஆகாயத்திலே யெறிந்து ஆடுவதொரு கூத்து இது என்பர்.-இதனைப் பதினோராடலிலொன்றென்றும் அறுவகைக் கூத்திவொன்றென்றும் கூறி, “குடத்தாடல் குன்றெடுத்தோனாடலதனுக் கடைக்குப வைந்துறுப் பாய்ந்து“ என்று மேற்கோளுங் காட்டினர் சிலப்பதிகார வுரையில் அடியார்க்கு நல்லார்.-இவன் சில பெண்களைப் பிச்சேற்றுவதற்காகக் கூத்தாடின படியைப் பலருமறியப் பேசி, “கூத்தாடிப் பையலோ இவன்!“ என்று எல்லாரும் அவமதிக்கும்படி செய்துவிடுகிறேன் பாருங்கள் என்றானாயிற்று.-ஈடறவு – சீர்கேடு, ஈடு- பெருமை, அஃது இல்லாமை – அற்பத்தனம் வீடறவும் என்று பிரித்து கூத்தனின்றும் மீளாமை என்று சிலர் சொல்வது ஏலாது.

தென்னிலங்கை யாட்டி யரக்கர் குலப்பாவை
மன்னன் இராவணன் தன நல் தங்கை வாள் எயிற்றுத்——144
துன்னு சுடு சினத்துச் சூர்பணகாச் சோர்வெய்திப்
பொன்னிறம் கொண்டு புலர்ந்து எழுந்த காமத்தால்—-145
தன்னை நயந்தாளைத் தான் முனிந்து மூக்கரிந்து
மன்னிய திண் எனவும் –

தென் இலங்கை யாட்டி–தென்னிலங்கைக்கு அரசியும்
அரக்கர் குலம் பாவை–ராக்ஷஸ குலத்தில் தோன்றிய புதுமை போன்றவளும்
மன்னன் இராவணன் தன் நல் தங்கை –பிரபுவாகிய ராவணனது அன்புக்குறிய தங்கை யானவளும்
வாள் எயிறு–வாள் போன்ற பற்களை யுடையளும்
துன்னு சுடு சினத்து–எப்போதும் (எதிரிகளைச்) சுடக் கடவதான் கோபத்தை யுடையளுமான
சூர்ப்பணகா–சூர்பணகை யென்பவள்
புலர்ந்து எழுந்த காமத்தால்–அதிகமாக வுண்டான காம நோயினால்
பொன் நிறம் கொண்டு–வைவர்ணிய மடைந்து
சோர்வு எய்தி–பரவசப்பட்டு (தளர்ந்து)
தன்னை நயந்தாளை –தன்னை ஆசைப்பட அந்த அரக்கியை
தான் முனிந்து–தான் சீறி
மூக்கு அரிந்து –மூக்கையறுத்து
மன்னிய திண்ணெனவும்–இதையே ஒரு ப்ரதிஷ்டையாக நினைத்துக கொண்டிருப்பதென்ன-

தென்னிலங்கை யாட்டி யரக்கர் குலப்பாவை மன்னன் இராவணன் தன நல் தங்கை வாள் எயிற்றுத்–
அவ் வைஸ்வர்யத்துக்கு இட்டுப் பிறந்தவள்-அரக்கர் -அவள் பிறந்தால் போல் பிறந்தார் இல்லை-நல் தங்கை -ராவணனுக்கு நேரே உடன் பிறந்தவள்-துன்னு சுடு சினத்துச் சூர்பணகாச்--அவளை ஒப்பார் இல்லை-சௌந்தர்யத்தால் குறைவற்றவள் –சோர்வெய்திப்- அவசையாய் –-பொன்னிறம் கொண்டு புலர்ந்து எழுந்த காமத்தால்—தன்னை நயந்தாளைத்-உடம்பு வெளுத்து-துவண்டு மிக்க ஸ்நேஹத்தால் தன்னை ஆசைப் பட்டவளை- தான் முனிந்து மூக்கரிந்து–வேண்டா என்பதும் அன்றிக்கே மூக்கை அறுப்பதே -என்ன வீரமோ –மன்னிய திண் எனவும்–

தென்னிலங்கை யாட்டி யரக்கர் குலப்பாவை--சொல்லீர் அவள் ஒருத்தியை-அவளைப் போலே பிறந்தாரும் உண்டோ-ராவணன் என்று ஓர் பேர் மாத்ரமாய்-அவள் அன்றோ அப்படை வீட்டுக்கு நிர்வாஹகையாய் போந்தாள்–ஜனகஸ்ய குலே ஜாதா-என்னுமா போலே ராஷச குலத்துக்கு நிதி போலே யுள்ளாள்–மன்னன் இராவணன் தன நல் தங்கை வாள் எயிற்றுத்-—-சொல்லாய் ராஜ ராஜனை -அவனைப் போலே வாழ்ந்தார் உண்டோ-அவனுக்கு நல்ல ஜீவன் போலே வேறே தங்கை சொல்லீர் எயிற்றின் ஒளியை ஸ்திரீ யாகில் அங்கன் இருக்க வேண்டாவோ தான்-துன்னு சுடு சினத்துச் சூர்பணகாச் சோர்வெய்திப்-எயிற்றின் ஒளி போலேயோ அகவையில் த்வேஷம் வெள்ளம் இருக்கிறபடி
சூர்ப்பம் போன்ற நகத்தை யுடையவள் பெருமாளோடு தான் நினைத்து வந்த படி பரிமாறப் பெறாமையாலே சோர்ந்து பூமியிலே விழ – பொன்னிறம் கொண்டு புலர்ந்து எழுந்த காமத்தால்-—
அபிமதம் பெறாமையாலே விவர்ணமான உடம்பை யுடையளாய் – கிளர்ந்து எழுந்த காமத்தை யுடையளாய்-தன்னை நயந்தாளைத் தான் முனிந்து மூக்கரிந்து--தன்னை ஆசைப்பட்ட இது அன்றோ அவள் செய்த த்ரோஹம்-தன்னை ஆசைப் பட்டாரை முனியக் கடவதோ-ஆசைப் பட்டாரை ஒக்க ஆசைப் படும் அது ஒழிய அது செய்யா விட்டால் பின்னை முனியவும் வேணுமோ முனிந்து விட்டு விடப் பெற்றதோ அவளுக்கு வைரூப்யத்தையும் விளைத்து விட வேணுமோ–மன்னிய திண் எனவும் வாய்த்த மலை போலும்-—- ஸ்த்ரீத்வம் பண்ணினால் அனுதாபமும் இன்றிக்கே பெரிய ஆண் பிள்ளைத் தனம் செய்ததாக நினைத்து இருக்கிற நிலை நின்ற த்ருடத்வமும்-சொல்லீர் அவளுடைய வடிவின் பெருமையை – சொல்லீர் அவளுடைய வடிவின் பெருமையை –

ஆலிறையும்“ என்ற நன்னூல் விதிப்படி சூர்ப்பணகை எனத் திரியவேண்டியிருக்க அங்ஙனத்திரியாது சூர்ப்பணகா என்று ஆலீறாகவே நின்றது – புதியனபுகுதல் என்னலாம். பழையன கழிதமு புதியன புகுதலும்வழுவல காலவகையினானே“ என்றார் நண்ணூலார்.தன்னை ஆசைப்பட்டு வந்தவனை ஏதோ நல்வார்த்தை சொல்லிப் போகவிடாமல் ஈரநெஞ்சு இளநெஞ்சு இல்லாதவனாய் அங்கபங்கஞ் செய்துவைத்து அனுப்பினவன் காண்மின் என்று தெருவேறச்சொல்லி “ஸ்த்ரிகளை அநியாயம் பண்ணுகிறவனோ இவன்“ என்று எல்லாரும் அவமதிக்கும்படி செய்துவிடுகிறேன் பாருங்கள் – என்றாளாயிற்று.-பொன்னிறங்கொண்டு – காமநோயுடையர்க்கு உடல் விவர்ணப்படுங்காலத்து அந்த நிறம் பொன்னிறமெனப்படும். அபிமதம் பெறாமையாலே விவர்ணமான உடம்பையுடையளாய்“ என்பது வியாக்கியானம்.–புலர்ந்தெழுந்த காமத்தால் புலர்தல் என்பதற்கு காய்தல் வாடல் விடிதல் என்று பல பொருள்களுண்டு-இங்கு விடிதல் என்று பொருளாய் உதயமாகி வளர்ந்த காமத்தினால் என்றதாம்.–மன்னிய திண்ணெனவும் – “ஸ்த்ரிவதம் பண்ணினால் அநுதாபமுமின்றிக்கே பெரிய ஆண்பிள்ளைத்தனம் செய்ததாக நினைத்திருக்கிற நிலைநின்ற த்ருடதவமும்“ என்பது வியாக்கியான ஸ்ரீஸூக்தி.-

வாய்த்த மலை போலும்—–146
தன்னிகர் ஓன்று இல்லாத தாடகையை மா முனிக்காத்
தென்னுலகம் ஏற்றுவித்த திண் திறலும் மற்றிவை தான்—–147
உன்னி யுலவா யுலகறிய ஊர்வன் நான்
முன்னி முளைத்து எழுந்து ஓங்கி யொளி பரந்த—–148
மன்னிய பூம் பெண்ணை மடல் –

வாய்த்த மலை போலும் –பெரியமலை போன்ற உருவமுடையளும்
தன் நிகர் ஒன்று இல்லாத–(கொடுமையில்) ஒப்பற்றவளுமான
தாடகையை–தாடகை யென்பவளை
மா முனிக்கா–விஸ்வாமித்ர முனிவர்க்காக
தென் உலகம் எற்றுவித்த–யம லோக மடைவித்த
திண் திறலும் –மிக்க பராக்ரமமென்ன
மற்று இவை தான் –இப்படியாகவுள்ள மற்றும் பல செய்கைகளும்
உன்னி உலவா –நினைத்து முடிய மாட்டா (வாசாம கோசரம்)
உலகு அறிய–அப்படிப்பட்ட சேஷ்டிதங்களை யெல்லாம் உலகத்தாரறியும்படி பிரகாஸப்படுத்திக் கொண்டு
நான்–பரகால நாயகியாகிய நான்
முன்னி முளைத்து எழுந்து ஓங்கி ஒளி பரந்த மன்னிய பூபெண்ணை மடல் ஊர்வன்–முன்னே முளைத்து எழுந்து வளர்ந்து விளங்குகின்ற சிறந்த அழகிய பனை மடலைக் கொண்டு மடலூரக் கடவேன்-

வாய்த்த மலை போலும்-—-தன்னிகர் ஓன்று இல்லாத தாடகையை மா முனிக்காத்-ஒரு பார்ப்பான் சொன்னான் இறே–தென்னுலகம் ஏற்றுவித்த திண் திறலும் மற்றிவை தான்—-தென் உலகம் -அவள் அங்கு இருக்கவும் பெற்றாளோ–உன்னி யுலவா யுலகறிய ஊர்வன் நான்-–உலவா -ஆபத்துக்கு நான் தேடி வைத்ததுக்கு ஒரு முடிவு இல்லை-உலவு -முடிவு –உலவா -முடியா -என்றபடி-முன்னி முளைத்து எழுந்து ஓங்கி யொளி பரந்த-மன்னிய பூம் பெண்ணை மடல் – முன்னி -மடல் எடுக்கக் கடவேன் -என்று முற்கொலி –-உயர்ந்து ஒளி மிக்கு அழகியதாய் நிலை நின்றவை மடலாய் இருக்கிறபடி-பிராட்டிக்கு விஸ்வாமித்ர பகவானைப் போலே-இவளுக்கும் இம் மடல்-பெண்ணை யாகிறது-பனை –

வாய்த்த மலை போலும்- தன்னிகர் ஓன்று இல்லாத தாடகையை – தனக்கு ஒப்பார் இன்றிக்கே பெரிய மலை போலே இருக்கிற வடிவை யுடைய தாடகையை-நீ ஸ்திரீ வதம் பண்ணிற்று -என்று மடியைக் கோத்துப் பிடித்து கேட்டால் ஒரு பார்ப்பான் சொல்லச் செய்தேன் -என்று ஆயிற்றுச் சொல்லுவது
இது பட்டர் அருளிச் செய்யக் கேட்டேன் -என்று பிள்ளை அருளிச் செய்வர்–மா முனி-அவன் ஒருவன் படி இருந்த படி என்-ஸ்ரீ ஜனக ராஜன்  திருமகள் உடைய ஆற்றாமைக்கு உதவ கடுகக் கொடு சென்றவன்
கையும் மடலுமாய் இருக்கிற  என் ஆற்றாமைக்கு உதவக் கொடு வராது ஒழிவதே –

சூர்ப்பணகையை அங்கபங்கஞ் செய்து உயிரோடாவது விட்டிட்டான், இப்படி ஸ்த்ரீஹக்தி பண்ணுவதே இவனுடைய பராக்ரமத்துக்குப் போக்குவீடு,-பெண்களை கொலைசெய்து தன்னை  மஹாபலசாலியாக நினைத்துச் செருக்குற்றிருக்குமின்னுடைய இந்த அழகால பராக்ரமத்தை நாடறிச்சொல்லி “இதுவோ இவனுடைய ஸமாசாரம்!“ என்று எல்லாரும் இழவாக நினைக்கும்படி பண்ணிவிடுகிறேன் பாருங்கள் – என்றாளாயிற்று.-திண் திறலும் – ஒரு பெண்பெண்டாட்டியைக் கொலைசெய்து விடுவது ஒரு பராக்ரம்மோ!  என்று ஏசுகின்றவாறு.-மற்றவைதான் உன்னி உலவா – ஸ்ரீராமாயணம், ஸ்ரீபாகவதம், மஹாபாரதம் முதலியவற்றில் இப்படிப்பட்ட இழிதொழில்கள் எவ்வளவோ சொல்லப்பட்டுள்ளன, அவற்றுக்குக் கங்குகரையில்லை அவை என்னால் சொல்லி முடிக்கப் போகாதவை.-முடிந்த வரையில் சிலவற்றை யெடுத்துச் சொல்லிக் கொண்டு தெருவேற மடலூர்ந்து செல்வேன் என்று தலைக் கட்டினாளாயிற்று.-பெண்ணை என்று பனைமரத்துக்குப் பெயர், “முன்னிமுளைத் தெழுந்தோங்கி யொளிபரந்த மன்னியபூம் பெண்ணைமடல்“ என்று பனைமடலைச் சிறப்பித்துச் சொன்னது – என் கையிலே சிறந்த ப்ரஹ்மாஸ்க்ர மிருக்கிறபடி பாருங்கள், இனி எனக்கு என்ன குறை? என் காரியம் கைபுகுந்ததேயாம் என்று தான் பரிக்ரஹித்த ஸாதநத்தின் உறைப்பைக் காட்டினபடி.

என்னிலைமை எல்லாம் அறிவித்தால் எம்பெருமான்
தன்னருளும் ஆகமும் தாரானேல் -பின்னைப் போய்
ஒண்டுறை நீர் வேலை யுலகறிய யூர்வன் நான்
வண்டறை பூம் பெண்ணை மடல்-கம்பர் பாடல்–ஒண் துறை நீர் வேலை உலகு அறிய-ஒளி பொருந்திய துறைகளை உடைத்தாய் நீர் நிரம்பியதுமான -கடல் சூழ்ந்த  உலகினர் அறியும் படி-

மண்ணில் பொடிப்பூசி வண்டிரைக்கும் பூச்சூடி-பெண்ணை மடல் பிடித்துப் பின்னே -அண்ணல்-திரு நறையூர் நின்ற பிரான் தேர் போகும் வீதி-பொரு மறையாச் செல்வம் பொலிந்து-

அறையாய் -கூப்பிடாய் -அவனுடைய  சேஷ்டிதங்களை எல்லாரும் அறியும் படி கோஷிப்பாய்-
தேர் போகும் வீதி அறையாய்-–இன்றும் திருத் தேர் அன்று திருமடல் சாதிப்பது இப்பாசுரத்தை அடி ஒற்றியே செல்வம் பொலிந்து பலன் கிட்டும்-அரை குலையத் தலை குலைய ஓடி வந்து கைங்கர்ய செல்வத்தை அருளுவான் –

————————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

Posted in பெரிய திரு மடல் | Leave a Comment »

ஸ்ரீ பெரிய திருமடல்-(1-72) வியாக்யான ஸ்ரீ ஸூக்திகள் –

November 3, 2026

ஸ்ரீ பிரபந்தாரம்பத்தில் மன்னிய என்றவிது – மங்களாசாஸநமாய்த் தனியே நிற்பதொரு வியங்கோள் வினைமுற்று, வாழிய என்னுமா போலே மன்னிய – வாழ்க வென்றபடி நாடு வாழ்க, எம்பெருமான் வாழ்க இத் திருமடல் வாழ்க. வடநூலார் ஸ்ரீரஸ்து என்னும் ஸ்வஸ்தி என்னும் முகப்பில் எழுதுவ தொக்கும் இது.

மன்னிய பல் பொறி சேர் ஆயிர வாய் வாள் அரவின்
சென்னி மணிக் குடுமித் தெய்வச் சுடர் நடுவுள்———-1
மன்னிய நாகத்தணை மேலோர் மா மலை போல்
மின்னு மணி மகர குண்டலங்கள் வில் வீசத்————-2
துன்னிய தாரகையின் பேர் ஒளி சேர் ஆகாசம்
என்னும் விதானத்தின் கீழால் -இரு சுடரை————-3
மன்னும் விளக்காக வேற்றி மறி கடலும்
பன்னு திரைக் கவரி வீச நில மங்கை———————4
தன்னை முன நாள் அளவிட்ட தாமரை போல்
மன்னிய சேவடியை வானியங்கு தாரகை மீன்———-5
என்னும் மலர்ப் பிணைய லேய்ந்த மழைக் கூந்தல்
தென்னன் உயர் பொருப்பும் தெய்வ வடமலையும்———6
என்னும் இவையே முலையா வடிவமைந்த
அன்ன நடைய வணங்கேய் அடி இணையைத்—————7
தன்னுடைய அம் கைகளால் தான் தடவத் தான் கிடந்ததோர்
உன்னிய யோகத் துறக்கம் தலைக் கொண்ட—————8
பின்னைத் தன்னாபி வலயத்துப் பேரொளி சேர்
மன்னிய தாமரை மா மலர்ப் பூ பூத்தம் மலர் மேல் —–9
முன்னம் திசை முகனைத் தான் படைக்க -மற்றவனும்
முன்னம் படைத்தனன் நான்மறைகள்-—

காம புருஷார்த்தத்தையே நான் முக்கியமாகக் கைப் பற்றினேன்‘ என்று சொல்ல விரும்பிய ஆழ்வார், அதற்கு உறுப்பாகப் ‘புருஷார்த்தங்கள் நான்கு‘ என்றும், ‘அப்புருஷார்த்தங்களை வெளியிட்டது வேதம்‘ என்றும், ‘அந்தவேதம் நான்முகனால் வெளியிடப்பட்டது‘ என்றும், ‘அந்த நான்முகன் எம்பெருமானது உந்திக் கமலத்தில் தோன்றினவன்‘ என்றும், ‘அக் கமலம் எம்பெருமான் ஜகத் ரக்ஷணார்த்தமாக உறங்குவான்போல் யோகு செய்தருளின காலத்து மலர்ந்தது‘ என்றும் அருளிச் செய்ய வேண்டி அந்த யோக நித்ராத்தமான சயனத்தின் வைபவத்தை வருணிக்கிறார்-உலகில் சாமான்யரான அரசர்கள் பள்ளி கொண்டால், கீழே மெத்தென்ற பஞ்சசயன்மும், மேலே முத்துப் பந்தலும், பக்கங்களில் சிறந்த திருவிளக்குகளும், கால் மாட்டில் சாமரம் வீசும் பரிஜநங்களும் கால் பிடிக்கும் கிங்கரர்களும் – ஆக இத்தனை விபவங்கள் அமையக் காண்கிறோம், ஸாக்ஷாத் பரமபுருஷன் பள்ளி கொண்டருளினால் அக் காலத்திய விபவங்கள் வருணிக்க முடியுமோ! ஆயினும் சுருக்கமாக ஒருவாறு வருணிக்கிறார் ஆழ்வார்.

மன்னிய–வாழ்ந்திடுக (மங்களாஸாசநம்)
தான்–எம்பெருமான் றான்
பல் பொறி சேர் ஆயிரம் வாய் வாள் அரவின்–பல புள்ளிகளையும் ஆயிரம் வாய்களையும் ஒளியை யுமுடையனான திருவனந்தாழ்வானுடைய
சென்னி மணி குடுமி–படங்களில் விளங்குகின்ற மாணிக்கங்களின் நுனிகளில் நின்றும் பரவுகின்ற

தெய்வம் சுடர் நடுவுள் மன்னி–திவ்யமான தேஜஸ் ஸமூஹத்தினிடையே பொருந்தி
அந் நாகத்து அணை (மேல்) –அந்தத் திருவனந்தாழ்வானாகிற சயநத்தின் மேலே
துன்னிய தாரகையின் பேர் ஒளி சேர் ஆகாசம் என்னும் விதானத்தின் கீழால்–நெருங்கிய நக்ஷத்ரங்கள் நன்கு விளங்கப் பெற்ற ஆகாசமாகிற மேற் கட்டியின் கீழே
மின்னு மணி மகர குண்டலங்களவில் வீச –ரத்நங்கள் விளங்குகின்ற மகர குண்டலங்கள் பள பள வென்று ஜ்வலிக்கப் பெற்றும்
இரு சுடரை மன்னும் விளக்கு ஆக ஏற்றி–திருவாழி திருச்சங்குகளாகிற இரண்டு தேஜஸ்ஸுகளை என்றுமணையாத திரு விளக்காகப் பெற்றும்
மறி கடலும் முனம் நாள் நிலம் மங்கை தன்னை அளவிட்ட தாமரைப் போல் மன்னிய சே வடியை பன்னு திரை கவிர வீச –அலை யெறிகிற ஸமுத்ர ராஜன், முன்னொரு கால் பூமிப் பிராட்டியை அளந்த திருவடித் தாமரையை நோக்கிப் பரம்பின அலைகளாகிற சாமரங்களை வீசப் பெற்றும்,–1-வான் இயங்கு தாரகை மீன் என்னும் மலர் பிணையல் எய்ந்த –ஆகாசத்திலே யுள்ள நக்ஷத்ரங்களாகிற புஷ்ப புஞ்சங்களை அணிந்துள்ளவளாய்,–2-மழை கூந்தல்–மேகங்களாகிற கூந்தலை யுடையளாய்–3–தென்னன் உயர் பொருப்பும் தெய்வ வட மலையும் என்னும் இவையே முலை ஆக –திருமாலிருஞ் சோலை மலையையும் திருவேங்கட மலையையும் முலையாக வுடையளாய்,–4-வடிவு அமைந்த–பொருத்தமான ரூபத்தை யுடையளாய்–5-அன்னம் நடைய–அன்னத்தின் நடை போன்ற நடையை யுடையளாய்—6-அணங்கு தான்–தெய்வப் பெண்ணாகிய பூமிப் பிராட்டி–7-–-தன்னுடைய அம்கைகளால் அடி இணையை தடவ–தனது அழகிய கைகளாலே திருவடிகளைப் பிடிக்கப் பெற்றும், (ஆகிய இத்தனை விபவங்களுடனே)
ஓர் மா மலை போல் கிடந்து–விலக்ஷணமான வொரு கரு மலை சாய்ந்தாற் போலே பள்ளி கொண்டு
ஓர் உன்னிய யோகத்து உறக்கம் தலைக் கொண்ட பின்னை –விலக்ஷணமாய் ஜகத் ரக்ஷணத்தைச் சிந்திக்கிற யோக நித்திரையை மேற் கொண்ட பின்பு
தன் நாபி வலயத்து–தனது நாபீ மண்டலத்தில்
பேர் ஒளி சேர் மன்னிய தாமரை மா மலர் பூத்து–சிறந்த ஒளி பொருந்தியதும் என்று மழியாததுமான தாமரைப் பூவைப் புஷ்பிக்கச் செய்து
அம் மலர் மேல்–அந்தத் தாமரைப் பூவிலே
முன்னம் திசை முகனைத் தான் படைக்க –முதல் முதலாக நான் முகக் கடவுளை ஸ்ருஷ்டிக்க
மற்றவனும்–அந்தப் பிரமன்
முன்னம் நால் மறைகள் படைத்தனன் –முதலில் நான்கு வேதங்களை வெளிப் படுத்தினான்-

–

மன்னிய-
பத்ரம் தே-பால -73-28-வாழியரோ -திரு விருத்தம் -2–யாமோஷதி மிவாயுஷ்மன் அந்வேஷசி மஹாவநே-ஆரண்ய 67-15 –-தன் வாக்கில் புகர் தானே அறிகையாலே-என் வாக்கிலே அகப்படாதே என் காலிலே விழுந்து பிழைத்திடுக -என்கிறாள்

மன்னிய –
மடல் எடுத்து அவனை அழிப்பதாக ஒருப்பட்ட தன் துணிவின் ஊற்றத்தை  அனுசந்தித்து என் ஒருப்பாடு சாலப் பொல்லாதே இருந்தது ––அவன் வரவு தாழ்த்து என் கையிலே தான் அழியாதே
நான் மடல் எடுப்பதற்கு முன்னே வந்து முகம் காட்டி அவன் உஜ்ஜீவித்திடுக –
மடல் எடுக்கை யாகிறது -எதிர் தலைக்கு குண ஹானியை விளைக்கை –-குணமே தாரகமாக நினைத்து இருக்கும் விஷயம் ஆகையாலே குண ஹானியை விளைக்கை யாகிறது
வஸ்துவினுடைய ஸ்வரூபத்தை அழிக்கை இறே –-நிரூபகத்தை ஒழிய நிரூப்ய சித்தி கிடையாதே
நான் குண ஹானியை விளைத்து தன்னை அழியாமே-அதுக்கு முன்னே வந்து முகம் காட்டி உஜ்ஜீவித்திடுவான் –-அவ் வுபாயம் கொண்டு காணும் மடலூர்ந்து அவனை அழித்துப் பெறப் பார்க்கிறது –-மடல் எடுத்து வியாபரிக்கும் அதுக்கு அஞ்சுகை அன்றிக்கே-மடல் எடுப்பதாக உத்யோகித்த மாத்ரத்திலே அஞ்சுகிற இவள் எங்கனே மடல் எடுத்து அவனைப் பெற நினைத்து இருக்கிற படி –
வாழி -என்கிற வோபாதி மங்கள வாசகமாய் இருக்கும் –-வாழி -என்றது வாழ்ந்திடுக -என்றபடி இறே
அப்படியே இங்கும் மன்னிய என்றது நித்தியமாய் உஜ்ஜீவித்திடுக -என்றபடி இறே
அழிக்க ஒருப்பட்டாருக்கும் நினைத்தால் மங்களா சாசனம் பண்ண வேண்டும்படி யாய்க் காணும் விஷய வைலஷண்யம் இருக்கிற படி –
அதவா-
மன்னிய ––இக் காம புருஷார்த்தம் நிலை நின்றிடுக -என்றுமாம் —

பல் பொறி –
வைத்த கண் வாங்க ஒண்ணாத படி இருக்கிற அழகு –இனி திரு வநந்த ஆழ்வான் உடைய வடிவைச் சொல்லுகிறது –பலவாய் இருந்துள்ள பொறிகளை உடையனாய் ஆயிரம் பணங்களையும் உடையனாய் இருக்குமாகில் பரஸ்பரம் சேராதே வைரூப்யாவஹமாய் இருக்குமோ -என்னில் –

சேர் –
சேர்ப்பாலும் கண்ட சக்கரையும் போலே இருக்கை –இவை அடையத் தகுதியாய் இருக்கும் –-நரத்வ சிம்ஹங்கள் சேர்ந்தால் போலே –

ஆயிர வாய் –
ஸூக ஸ்பர்சத்தாலே -ப்ரீதிக்கு -அப் பெறு வெள்ளத்துக்கு போக்கு வீடு கண்டால் போலே இருக்கை –சர்வேஸ்வரன் சாய்ந்து அருளினால் -அத்தால் வந்த ஹர்ஷத்துக்கு போக்கு விட்டு  ஏத்துக்கைக்கு  இறே பலவாய் -வெள்ளம் மிகுந்தால் போக்கு வீடாக பல வாய்த்தலை உண்டாமா போலே ஆயிரம் வாயை யுடையனாய் இருக்கும்-இச் சேதனன் இஸ் சரீரம் விட்டால் கொள்ளும் நாநா போகத்துக்கும்  நாநா பாவனத்துவத்துக்கும் ஸூ சகமாய் இருக்கிறது –-ஸ ஏ நாநா ப்ரஹ்ம கமயதி-என்றும் –
ஸ ஏகதா பவதி -என்றும்  –-சர்வேஷூ லோகேஷூ காமசாரோ பவதி -என்னக் கடவது இறே
அநேக சரீரம் பரிக்ரஹம் பண்ணிக் கொண்டு நின்று அடிமை செய்ய வேண்டும்படி யாயிற்று
கைங்கர்யத்தின் ருசியும் போக்யதையும் இருக்கும் படி –

வாள் அரவின் –
வாள் -ஒளி –-அஹம் புநர்–புநர் யுவேவ -அயோத்யா -12-104-என்னுமா போலே-யுவேவ வஸூதேவோ அபூத் விஹாயாப் யாகதாம் ஜராம் –அரவு -ஆதி சேஷன் –வாள் -ஒளி –
இத்தால் சொல்லிற்று –-ஸ்வ இதர சமஸ்த சித் அசித் வஸ்துக்களுக்கும் நிருபாதிக சேஷி யாகையாலே
சேஷித்வ ஸூ சகமான புகர்  அவனுக்கு குறை வற்று இருக்குமா போலே அவன் திருவடிகளிலே சர்வ வித தாஸ்யத்தையும் பண்ணக் கடவனான இவனுடைய  சேஷத்வத்தால்  வந்த புகர் இருக்கிறபடி –
பரம சாம்யா பத்தி யுண்டாய் இறே இருப்பது –-யதோசிதம்-என்னக் கடவது இறே-சேஷ இதீரிதே ஜனை -என்று அது உள்ளவர் என்னக் கடவது இறே-பெரு மக்கள் உள்ளவர் -என்று இறே சொல்லுவது –

வஸ்து சத்பாவம் நித்யமாய் இருக்கச் செய்தே-முன்பு சில நாள் பிரகிருதி வச்யராய்க் கொண்டு சம்சாரித்து அத்தாலே –அசந்நேவ-என்னலாம் படியாய்-பின்பு ஏதேனும் ஒரு ஸூ க்ருத விசேஷத்தாலே பகவத் கடாஷம் பிறந்து -அவ்வருகு பட்டு-சந்த மேநம் ததோ விது-என்னும்படியாகை அன்றிக்கே
நித்யமான சேஷத்வ ஸ்வரூப சித்தியை யுடையராய்-தாங்கள் அவனை நித்ய அனுபவம் பண்ணிப் போரச் செய்தேயும்-தாங்கள் இவனுடைய பேற்றை அனுசந்தித்து-அவனும் ஒருவனே அவனுடைய பரிமாற்றமும் ஒரு பரி மாற்றமே என்று எப்போதும் ஒக்க கொண்டாடா நிற்பர்கள்-

சென்றால் குடையாம் –-யதோசிதம் -என்கிறபடியே நான் இங்கே குடையாக நின்றேன் இங்கே போரு-என்னாதே சர்வேச்வரனுக்கு ஒரு போது அபேஷையானால்  அப்போது குடையாய் நிற்கும் –
ஸ்ரீ மதுரையில் நின்றும் அவன் தான் திரு வாய்ப்பாடியிலே போகிற போது வர்ஷம் அவன் திரு மேனியில் படாத படி தன் பணங்களாலே மறைத்துக் கொண்டு போனான் இறே–இருந்தால் சிங்காசனமாம் – நான் இங்கே சிம்ஹாசனமாய்க் கிடக்கிறேன் நீ இங்கனே போந்திரு-என்கை அன்றிக்கே சர்வேச்வரனுக்கு துர்யோதனாதிகள் பொய்யாசனம் இட்ட போது சிம்ஹாசனமாக என்று  நினைத்த போது சிம்ஹாசனமாய் இருக்கும் –-நின்றால் மரவடியாம் – சஞ்சாரம் அபேஷிதமான போது சிம்ஹாசனமாய்க் கிடக்க ஒண்ணாதே -அப்போது பாதுகமாம்-மரவடியைத் தம்பிக்கு வான் பணையம் வைத்துப் போய் -இத்யாதி –-நீள் கடலில் என்றும் புணையாம் –-பரப்புடைத்தான கடலிலே சமனிலாத தன் தாளும் தோளும் முடிகளும் பல பரப்பி கண் வளர்ந்து அருளும் போது-வெள்ளை வெள்ளத்தின் மேலொரு பாம்பை மெத்தையாக விரித்து -என்கிறபடியே திருப் பள்ளி மெத்தையாய் இருக்கும் ––அணி விளக்காம் –திருமேனியின் நிறத்தாலும் தத் சாம்யமான திருக் குழலின் நிறத்தாலும் வந்த இருட்சியைப்-போக்குகைக்கு பிரகாசாவஹமான மங்கள தீபமாம் –-பூம் பட்டாம் – சர்வேஸ்வரன் திரு மேனிக்குத் தகுதியான அழகிய திருப் பரிவட்டமாம் –-பரிவட்டமாவது -பும்ஸ்த்வாவஹமாய் இருக்குமது இறே–புல்கும் அணையாம் –-திருவடிகளை நீட்டுதல் திருக் கைகளை பொகடுதல் செய்ய வேண்டின போதைக்கு-எங்கும் பக்க நோக்கறியான் -என்கிறபடியே பிராட்டியையும் புரிந்து பார்க்க ஒண்ணாத படி
சர்வ கந்தமான தழுவு அனையாய் இருக்கும் –-ஆர்க்குத் தான்-என்னில்-திருமாற்கு –-உத்தர கண்ட பிரக்ரியையாலே விசிஷ்ட வேஷத்திலே யாயிற்று –-இப்படி இருக்கிற இவன்  தான் ஆர் என்னில்
அரவு-உடையவர்க்கு அழித்து வேண்டும் ஆபரணம் பண்ணலாம் படியான கட்டிப் பொன் போலே –

யதா யதா ஹி-இத்யாதி-நீயும் நானும் சேர்ந்த சேர்த்தியிலே நினைத்த கார்யம் எல்லாம் கொள்ளலாம் படி கை வந்திருக்குமவள் மகனை -கெடுவாய் நீ காட்டிலே போ -என்கைக்கு ஒருப்படுகிறது ஏன் -என்கைக்காக சொல்லுகிறான் –யதா யதா ஹி – இருவருமான சேர்த்திக்கு உறுப்பாக தன்னைச் சமைத்து இருக்கும் இதுக்கு மேற்பட தனக்கே இருக்கும் ஆகாரம் இல்லை -என்கை –-கௌசல்யா தாஸீவத்-நம்மோடு ஒக்க பட்டம் காட்டப்படும் பிரதான மகிஷியானவள்-நாம் இருவரும் சேர்ந்த சேர்த்தியிலே -இற்றைப் போகு இற்றை வருவை-என்னலாம் படி-தன்னை தாழ விடுமவள்-சகீவச –
இப்படி தாழ நின்று பரிமாறினவளோடு நெஞ்சில் கிடந்தது சொல்ல ஒண்ணாது இருக்குமோ என்னில்
இருவரும் சேர்ந்த சேர்த்தியில் பிறந்த ஏற்றத் தாழ்வுகள் சொல்லுகைக்கு தோழியாய் இருக்கும்   –-பார்யாவத் – பிறரோடு கலந்த போது நெஞ்சில் கிடந்ததை வாய் விட்டுச் சொல்லுகை யாவது
இத் தலையில் போக ஸ்ப்ருஹையை அறுத்ததாய் இருக்குமே-அங்கனே இருக்கச் செய்தே போக ஸ்ப்ருஹை பிறந்ததாகில் அவ்வளவிலும் பார்யையாய் இருக்கும்  –-பாரதந்த்ர்யத்தின் எல்லை இருக்கும் படி-நிலை நின்ற பார்யாத்வமும் அல்லாத வற்றோ பாதி வந்து கழியுமவையாய் இருக்கிறபடி –-பகிநீவச் ச –பிறரோடு பரிமாறும் இடத்தில் நெஞ்சாலும் கணிசியாது இருக்கும்-இத்தை அறுக்க நினைத்தால் அதுக்குச் சொல்லும் பாசுரம் இது இறே- முறையாய் கடக்க நிற்கும் -என்றபடி –-மாத்ருவச்சோப திஷ்டதே –-உறவற்று கடக்க நிற்கும் அளவன்றிக்கே இவன் தானும் தனக்கு வேண்டினாருமாய்ப் பரிமாறும் இடத்தில் இவனுக்கு வேண்டும் உபகரணங்களை யும் தேடிக் கொடுத்து
இவனுக்கு பிறக்கும் ப்ரீதியும் தன் பேறாக உகக்கும் மாதாவாய் இருக்கும்-வகுத்த சேஷி பக்கல் சேஷ பூதன் ஸ்வரூப அனுரூபமாகப் பரிமாறும் பரி மாற்றத்தை சேஷித்வம் ஔபாதிகமான விடத்திலேயும்
சிலர் இப்படி பரிமாறக் கண்டோம் இறே –

அரவு –தன் மேல் சாய்கிற சர்வேஸ்வரனுக்கு நித்ய ஸ்ப்ருஹநீயமான நாற்றம் குளிர்த்தி மென்மை என்றால் போல் சொல்லுகிற இவற்றை உடைத்தாய் இருக்கை-

சென்னி  மணிக் குடுமித் –
சென்னி -பணா –குடுமி -கொழுந்து —இப்படிப் பட்டவனுடைய–சென்னி –-சென்னி உண்டு -சிகரம்-தெய்வச்  சுடர் நடுவுள் –தெய்வம் திவ்யம்-பணா மணியினுடைய கொழுந்து விட்டு ஓங்குகிற அப்ராக்ருத தேஜஸ்சின்  நடுவே – கங்கா தரங்கத்தின் உள்ளே இருக்குமவர் போலே –-மணிக் குடுமித் தெய்வச் சுடர் நடுவுள் –அதிலே உண்டான மணி உண்டு -ரத்னம் –பிரதானங்களுக்குத் தலையிலே மஹார்க்கமாய் இருப்பதொரு ரத்னம் உண்டாகச் சொல்லக் கடவது –அந்த மணியினுடைய குடுமி உண்டு -சிகை – அதில் உண்டான தெய்வச்   சுடர் நடுவுள் – அப்ராக்ருதமான தேஜஸ் சின்னுள்ளே –வாள் -என்று கீழே ஒளியைச் சொல்லிற்று-இங்கு தெய்வச் சுடர் என்று தேஜஸ்சைச் சொல்லா நின்றது –-இவற்றுக்கு வாசி என் என்னில்-சர்ப்ப ஜாதிக்கு அர்ஹமாம் படி அவன் பிரக்ருதியில் உள்ள தேஜஸ் சை சொல்லிற்று அங்கு இங்கு அவனை அனுபவிக்கையால் வந்த தேஜஸ்சை சொல்லுகிறது –-தெய்வச் சுடர் – நாட்டில் தேஜோ பதார்த்தங்களின் உடைய தேஜஸ் போலும்  அன்றிக்கே ஈஸ்வரனுடைய தேஜஸ் போலும் அன்றிக்கே அவனை நித்ய அனுபவம் பண்ணி -அவனோட்டை ஸ்பர்ச்த்தாலே –இவனுக்கு வந்த தேஜஸ் ஸூ அவனுக்கும் கூட இல்லை யாயிற்று–தான் கிடந்து -என்கிற இடத்து இதுக்கு அந்வயம்-கங்கா தர மத்யே குடி இருப்பாரைப் போலே திரு வநந்த ஆழ்வான் உடைய தேஜஸ் தரங்க மத்யே யாயிற்று சர்வேஸ்வரன் கண் வளர்ந்து அருளுகிறது-பணா மணி வ்ராத மயூக மண்டல பிரகாரசநா நோதா திவ்ய தாமனி -என்னக் கடவது இறே-

மன்னி –
போக்யதையின் மிகுதியாலே
பிராட்டி திரு முலைத் தடத்தினாலே வீசி வில்லிட்டு எழுப்பினாலும் எழுப்ப ஒண்ணாது இருக்கை –-ய நாகத் –அந்நாகம் –-வாளரவாகிற நாகம் -வாள் -ஒளி-(மன்னிய நாகத்து“ என்றவிடத்து, மன்னி என்று வினையெச்சமாகப் பிரித்து, அந்நாகத்து என்பது அநாகத்து எனத் தொக்கியிருப்பதாகக் கொண்டு உரைக்கப்பட்டது–மன்னிய என்றே பிரித்துப் பெயரெச்சமாகக் கொண்டு நாகத்தணைக்கு விசேஷணமாக்கி உரைத்தலுமான், மன்னிய –படுக்கும் போது விரித்து மற்ற போது சுருட்டி வைக்க வேண்டாதே எப்போதும் படுக்கையாகவே பொருந்தி யிருக்கிற நாகமென்கை. இவ்வகைப் பொருளில், அ கரச் சுட்டு வருவித்துக் கொள்ள வேண்டியது அவசியமாம்.-)-தணை மேல்- திரு வநந்த ஆழ்வான் ஆகிற படுக்கையின் மேல் –-ஒர் மா மலை போல் – ஓர் அஞ்சன கிரி படிந்தால் போல் இருக்கை –மன்னிய நாகத்தணை மேலோர் மா மலை போல்-இத்தனையும் திருஷ்டாந்தம் –-மன்னிய நாகத்தணை--படுக்கை ஆளும் ஒரு கால் உதறிப் படுக்க வேண்டா –இதில் சாயுமவனுக்கு புது மாறாதே யிருக்கை- மேலோர் மா மலை போல்–இப்படிப் பட்ட படுக்கையிலே சாய்ந்ததொரு நீல கிரி போலே யாயிற்று திருவநந்த வாழ்வான் மேலே சர்வேஸ்வரன் சாய்ந்து அருளினால் இருக்கும் படி – இது தான் அபூதோபமை-–மா -என்று கறுப்பாய்-நீல கிரி -என்ற படி-(மாமலை போல் – மா என்று கருமைக்கும் பெருமைக்கும் வாசகம். “நாகத்தணை மேல் ஓர் மா மலை போல் தான் கிடந்து“ என்று அந்வயம்.
)நீலத் தட வரை மா மணி -இத்யாதி  – நீலத் தட வரை கிடந்தது போல் மா மணி திகழ அரவணை வேலைத் தலைக் கிடந்தாய் –ஸ்ரீ கௌஸ்துபம் ஆகிற ஆபரணம் தன பக்கலிலே உஜ்ஜ்வலமாம் படி திருவநந்த வாழ்வான் மேலே திருப் பாற் கடலிலே சாய்ந்து அருளின போது ஒரு நீலகிரி சாய்ந்தால் போலே யாயிற்று இருப்பது –

மின்னு மணி மகர குண்டலங்கள் வில் வீசத் –
திரு மேனியின் நிறத்தால் வந்த இருட்சிக்கு கை விளக்குப் பிடித்தால் போலே இருக்கிற தாயிற்று –
திரு மகர குண்டலங்களின் புகர்-மின்னா நின்றுள்ள ரத்னங்களை உடைத்தான மகர குண்டலம்-தன்னுடைய ஒளியைப் பரப்ப

மின்னு மணி மகர குண்டலங்கள் வில் வீசத்-ஒளியை உடைத்தாய் இருந்துள்ள ரத்னங்களாலே சமைக்கப்  பட்ட மகர குண்டலங்களில் உண்டான தேஹஸ்ஸூ பரம்ப-வீச -பரம்ப -திரு மேனியின் நிறத்தால் வந்த இருட்சியைத் தீர்க்கும்  மகர குண்டலங்களின் பிரபை யானது சிதற வடித்துக் கொண்டு தன் பரப்பாய் நிற்கும் –-ரத்னங்களை உடைத்தான மகர குண்டலம் தன்னுடைய ஒளியைப் பரப்ப –

துன்னிய தாரகையின் பேர் ஒளி சேர் ஆகாசம் என்னும் விதானத்தின் கீழால் –
நெருங்கி இருக்கிற நஷத்ர தாரா கணங்களின் உடைய மிக்க தேஜச்சை யுடைத்தாய் இருந்துள்ள
ஆகாசம் போலே இருக்கிற திரு முத்தின் பந்தற் கீழே -என்னுதல்- ஆகாசம் ஆகிற திரு முத்தின் பந்தற் கீழே -என்னுதல்-ஆகாசம் போலே என்ற பொதி கட்டின – என்று தோற்றி இருக்கிற படி ஆகாசத்தை திருஷ்டாந்தமாகச் சொல்லிற்று அச்சமாய் இருக்கையாலே –

துன்னிய தாரகையின் பேர் ஒளி சேர் ஆகாசம் என்னும் விதானத்தின் கீழால் –
நெருங்கி இருந்துள்ள  நஷாத்ரா தாரா கணங்கள் உடைய மிக்க ஒளி சேர்ந்துள்ள விதானம் -என்னுதல்–ஆகாசம் மேலே இருந்துள்ள விதானம் -என்னுதல் – இது வாயிற்று கண் வளர்ந்து அருளுகிற இடத்தில் திரு மேற்கட்டி –-வில்வீசத் துன்னிய தாரகையின் பேர் ஒளி சேர் ஆகாசம் என்னும் விதானத்தின் கீழால் – திரு மகர குண்டலங்களின் தேஜஸ்ஸூ எங்கும் ஒக்க பரம்பின படியால் தேஜோ பதார்த்தங்களான நஷத்ரங்களான தாரா கணங்கள் ஓர் இடத்திலே போய் திரண்டால் போலே தன்னில் தேஜோ பதார்த்தங்கள் ஒக்கிலும் தன்னில் விஞ்சின தேஜஸ் ஸூ வந்தால் போய் ஒதுங்கக் கடவதாய் இருக்குமே -பூஜ்யரைக் கண்டால் குண பூதரானவர்கள் புடைவையை ஒதுக்கிக் கடக்கப் போய் ஒதுங்கக் கடவர் இறே-கீழால் -கீழே

இரு  சுடரை மன்னும் விளக்காக வேற்றி –
இவன் போன இடம்  எங்கும்  கூடப் போமவர்கள் இறே ஆழ்வார்கள் – ஆகையாலே திரு வாழி ஆழ்வானையும் -ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்ய ஆழ்வானையும் நித்யமான விளக்காக ஏற்றி
அங்கன் அன்றிக்கே
சந்திர ஸூர்யர்களைச் சொல்லிற்று ஆகவுமாம்-
ஏகார்ணததிலே  சிருஷ்டி உன்முகனாய்க் கண்  வளர்ந்து அருளுகிற போதாகக் கார்ய பூதரான இவர்கள் உளரோ எப்போதும் -என்னில்-அதுக்காக இறே முற்பட ஒரு பொருள் சொல்லிற்று
அன்றியே
கவி பாடுகிற இவர் தாம் பிற்பட்ட காலத்தில் உள்ளார் ஒருவராகையாலே தமக்கு முற்பட்டாரைச் சொல்லத் தட்டில்லை இறே –

இரு  சுடரை மன்னும் விளக்காக வேற்றி –
தன்னுடைய உஜ்ஜ்வலமான கிரணங்களாலே சர்வ வஸ்துக்களையும் தபிக்கக் கடவனாய் இருந்துள்ள ஆதித்யனையும்-தன்னுடைய அம்ருதமான கிரணங்களாலே சர்வ வஸ்துக்களையும் ஸ்ரமஹரமாம் படி பண்ணக் கடவனான சந்திரனையும் நிலை விளக்காக ஏற்றி –-சிருஷ்டி யுன்முகனாய்க் கொண்டு கண் வளர்ந்து அருளுகிற விடத்தை இப்படி சொல்லுகைக்கு சிருஷ்டிக்கு  முன்பு ஆகாசமும் நஷத்ர தாரா கணங்களும் சந்த்ராதித்யர்களும் உண்டோ என்னில்-இக் கட்டளை எல்லாம் உண்டாம் படிக்கு ஈடாக கண் வளர்ந்து அருளினான் என்னுதல் –-அன்றிக்கே இங்குத்தைப்படி அப்ராக்ருதமாய்க் கொண்டு அங்கேயுண்டாய் இருக்கும் இறே – அப்படிகளில் ஒன்றும் குறையாமல் கண் வளர்ந்து அருளினான் -என்னுதல் – அங்கனும் அன்றிக்கே  – கார்ய ரூபமான கட்டளை ஸூ ஷ்ம ரூபேண ஆவரண லோகங்களும் எல்லாம் உண்டாய் இருக்கும் இறே –-ஆகையாலே எல்லாம் உண்டு என்கிற பகவத் சங்கல்பமான சம்ஹாரத்தை சொல்லுதல்-சர்வ அவஸ்தையிலும் தத்வ த்ரயமும் கூடி இறே இருப்பது
அது கார்ய அவஸ்தையில் விஸ்த்ருதமாய்க் கொண்டு   பிரகாசிக்கும் –-காரணா அவஸ்தையில் நாம ரூப விபாக அநர்ஹ மாகையாலே ஸூஷ்ம சித் அசித் விசிஷ்ட ரூபேண கொள்ளும் இத்தனை போக்கி பிரகாசியாது – ஆகியார் கார்ய அவஸ்தையிலும் காரணா அவஸ்தையிலும் உண்டு என்னும் இடத்தைப் பற்றி சொல்லுகிறது –
ஆகச் சொல்லிற்று யாயிற்று-கார்ய ரூபமாய்க் கொண்டு இவை எல்லாம் அப்படியே -என்னுதல்
அப்ராக்ருதம் என்ற போதைக்கு-இரு சுடர் என்று -இவர்கள் படியை உடையாராய் இருக்கிற
திரு ஆழியையும் ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யத்தையும் விளக்காக ஏற்றி -என்றபடி-நிலை விளக்கு -நித்யர் இறே
விளக்காக ––அணி விளக்காம் -என்னக் கடவது இறே –-சென்றால்  குடையாம் -இத்யாதி –

(இங்கு எம்பெருமானுடைய திருக்கண் வளர்த்தியைச் சொல்லுகிற விது ஜகத் ஸ்ருஷ்டிக்கு முன்னே யுள்ள படியைச் சொல்வதாகையாலே அக் காலத்தில், “ஒன்றுந்தேவு முலகு முயிரும் மற்றும் யாதுமில்லா வன்று“ என்றும் “பன்மைப் படர் பொருள் ஆதுமில் பாழ் நெடுங்காலத்து“ என்றும் ஆழ்வாரருளிச் செய்தபடி ஸூர்ய சந்த்ர நக்ஷத்ராதிகள் ஒன்றும் இல்லையாதலால் இல்லாத அவற்றை யிட்டு வருணிக்கிற விது எங்ஙனே பொருந்தும்? என்று, நம் ஸித்தாந்தத்தில் முன்பு இல்லாத வஸ்துவுக்குப் புதிதாக ஸ்ருஷ்டி யென்பதில்லை, ஸூக்ஷ்ம ரூபமாயிருந்த இருக்குமவையே யாதலால் அவற்றை ஆழ்வார் தமது சமத்கார சக்தியால் பெருக்கடித்து வருணிக்கிறாரென்க.)

மறி கடலும் பன்னு திரைக் கவரி வீச-
சர்வேஸ்வரன் திரு வநந்த வாழ்வான் மேலே கண் வளர்ந்து அருளுகிற போதை அழகைக் கண்ட ஹர்ஷத்தாலே-கீழ் மண் கொண்டு மேல் மண் எறிகிற கடலானது –-தன்னுடைய பரம்பின திரைகள் ஆகிற கவரியை வீச-பெரும் திரையாய் வந்து முறிந்த குறும் திவலையானது திருவடிகளிலே வந்து உதைத்து அது துடை குத்த உறங்குவாரைப் போலே யாயிற்று கண் வளர்ந்து அருளும் படி –
பன்னு  திரைக் கவரி வீச — என்கிற விடம் –மன்னிய சேவடியை -என்கிற இடத்தில் அந்வயிக்கக் கடவது

மறி கடலும்-பன்னு திரைக் கவரி வீச-
சர்வேஸ்வரன் மேலே சாயப் பெற்ற ஹர்ஷா பிரகர்ஷத்தாலே கீழ் மண் கொண்டு மேல் மண் எறிகிற கடலும் –இப்படி இருந்துள்ள தன்னுடைய திரைகள் ஆகிய கவரியை வீச –சர்வேஸ்வரனோட்டை பிரத்யாசத்தியாலே வந்த கிளர்த்தி என்றும் திரு மேனி நீ தீண்டப் பெற்று –மாலும் கருங்கடலே என் நோற்றாய்-என்னக் கடவது இறே-உன்னை அவன் விடாமைக்கு நோற்ற நோன்பைச் சொல்ல வல்லையே நானும் இவ் வாசையை விட்டு நோன்பு நோற்கும் படி –-பன்னு திரைக் கவரி வீச– திரு மேனியின் பரப்புக்கு எல்லாம் பண்ண வேண்டும்படி பரப்புடைத்தாய் இருக்கிற திரை யாகிற கவரியை வீச –

நில மங்கை தன்னை முன நாள்  அளவிட்ட –
முன்னொரு நாள் பூமிப் பிராட்டியை அளந்த-தாமரை போல் மன்னிய சேவடியை –-திருவடித் தாமரையை நோக்கி –மறி கடலும் பன்னு திரை கவரி வீச – அலை எறிகிற சமுத்திர ராஜன்
பரம்பின அலைகள் ஆகிற சாமரங்களை வீசப் பெற்றும்

நில மங்கை தன்னை –
தனக்கு ஸ்ப்ருஹணீயையாய் இருக்கிற ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டிக்கு பிரகாரமான விபூதியை மஹா பலி அபஹரிக்க -இந்த்ரனுக்காக அவன் பக்கலில் நின்றும் இரந்து அளந்து கொடான் ஆயிற்று
தன்னை –தான் எல்லாம் பட வேண்டும் படியான அவளுடைய வை லஷண்யம் தோற்றி இருக்கிறது
முன நாள் – அநு பூத காலமாய்க் கழிந்து போகக் செய்தேயும் சம காலம் போல ஒரு போகியாகத்  தோற்றுகிறது காணும் -இவர்க்கு –என்று கடல் கடைந்தது எவ்வுலகம் நீர் ஏற்றது -என்னக் கடவது இறே
இன்னம் கடைந்த கடல் நுரையும் மாறிற்று இல்லை இறே-அளந்த பூமிக்குத் திருவடிகளின் ஸ்பர்சத்தாலே வந்த கந்தம் மாறிற்று  இல்லை  –-அளவிட்ட தாமரை போல்- காடும் மலையுமான பூமியை அளந்து கொண்டது ஒரு செவ்வித் தாமரைப் பூவை இட்டாயிற்று –-மன்னிய சேவடியை –
விகாசம் செவ்வி குளிர்த்தி பரிமளங்களுக்கு தாமரை ஒப்பாக இருக்கையாலே திருஷ்டாந்தமாக சொல்லிற்று -திரிய அத்தைக் கிடந்தது சிஷிக்கிறது –-தாமரையும் அனந்தர ஷணத்தில் செவ்வி மாறிப் போருகையாலே இது செவ்வி மாறாதே இருக்கும் இறே –காடுமேடையும் முன நாள் அளந்த வருத்தம் பிரளயத்திலே வந்து இளைப்பாற வேண்டும்படியாய் யாயிற்று இருப்பது –மன்னிய சேவடியை மறி கடலும் பன்னும் திரைக் கவரி வீச -என்று அங்கே அந்வயம் அதி ஸூ குமாரமான திருவடிகளைக் கொண்டு காடும் மேடுமான பூமியை அளந்து கொண்ட போதை ஆயாசத்துக்கு பரிஹாரமாக கடவ தன் திரைகளாலே சிசிரோபசாரத்தைப் பண்ண அவ்வதாரத்தை அனுசந்தித்தால் இன்னார் என்று அன்றிக்கே எல்லார்க்கும் ஒக்க பரிய வேண்டும் படி காணும் இருப்பது –

கொடியர் மாடம் -இத்யாதி
இப்பாட்டுக்கு பட்டர் அருளிச் செய்யக் கேட்டேன் -என்று பிள்ளை அருளிச் செய்தார் –-நித்ய ஸூரிகள் பரிந்து கொண்டாட பரம பதத்திலே இருக்கும் சர்வேஸ்வரன் சம்சாரிகள் உடைய ரஷண  அர்த்தமாக இங்கே சந்நிதி பண்ண வேண்டினால் திருவாய்ப் பாடியிலே மற்று ஒன்றிலே மறைய வளர்ந்தால் போலே உகவாதார் அறியாத படி மறையச் சாய்ந்து அருளினால் ஆகாதோ –-கொடியார் மாடம் –
சத்ருக்கள் அறியும் படி கொடி கட்டிக் கொண்டு கிடக்க வேணுமோ –கோளூர் அகத்தும் புளிங்குடியும்-
ஓர் இடத்திலே அன்றிக்கே பல இடத்திலும் படுக்கை படுக்கிறது அப்போதை ஆயாசத்தின் பெருமை இறே-மடியாது – சோம்பாதே–இடம் வலம் கொள்ளாதே-என்னவுமாம் –-ஏக ரூபமாய் கண் வளர்ந்து அருளுகிறது இவர்களுக்கு வயிறு பிடிக்கைக்கு உடல் ஆகிறது-இன்னே –கண் வளர்ந்து அருளுகிற போதை அழகுக்கு பாசுரம் இட்டுச் சொல்லலாவது  ஒன்றும் இல்லை –-இப்படி என்னும் இத்தனை
நீ துயில் மேவி மகிழ்ந்தது காண்-திருமேனி ஏக ரூபமாய் துயில் மேவி ஸ்ரமத்தோடே உறங்குகிறவர்களுக்கு அவ் உறக்கத்தாலே முகத்திலே தெளிவைக் கொண்டு முன்புற்றை ஸ்ராந்தியையும் கல்பித்து அதுக்கு வயிறு எரிகிறார்–அடியார் -இத்யாதி-அதுக்கடி உன் திருவடிகளில் ந்யச்த பரராய்-உன் கை பார்த்து இருக்கிற பிரபன்னர்க்காக அன்று இறே –-தேவர்களுக்கும் ருஷிகளுக்கும் விரோதிகளான அசூர ராஷசர்களை நிரசிக்க வந்த ஆயாசமோ-அன்றேல் -இத்யாதி –
அன்றிக்கே -உன்னை இரப்பாளன்   ஆக்கி இந்த்ரனுக்காக பூமிப் பரப்பை எல்லாம் அளந்து கொண்ட ஆயாசமோ-தோள் நொந்து கிடக்கிறாயோ-பூமி எல்லாம் அளந்த தாள் நொந்து கிடக்கிறாயோ
இத்தை அருளிச் செய்ய வேணும் அதுக்கு கருத்து-அருளிச் செய்யும் போதை ஸ்வர நாதம் கொண்டு அதுக்குத் தக்க சிசிரோபசாரம் பண்ணப் பார்க்கிறார் ––நடந்த கால்கள் நொந்தவோ -தாளால் உலகம் -இத்யாதி அவசியம் பூமிப் பரப்பை அளக்க வேண்டினால் திருக் கைகளால் அளந்தால் ஆகாதோ
தம்முடைய ஜீவனத்தை அழிக்க இசையார் இறே இவர்-வடிவிணை இல்லா மலர் மகள் மற்றை நிலமகள் பிடிக்கும் மெல்லடி -என்னக் கடவது இறே –-வடிவு அழகுக்கு இணை இல்லை யாயிற்று
இவளுடைய வடிவுக்கு அவனும் சர்வதா சாம்யம் ஆக மாட்டான்-தன் சௌகுமார்யத்துக்கு அநு ரூபமாம் படி இருக்கிற ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டி-மலர் மகள் பிடிக்கும் மெல்லடியை – இது வாயிற்று சௌகுமார்யத்துக்கு எல்லை இருக்கும் படி-இவர்கள் திருவடிகளை வருடப் புக்கால் பூ வைத் தொட்டால் போலே கூசித் தொட வேண்டும் படி யாயிற்று சௌகுமார்யாதிசாயம் இருப்பது –
வாளா கிடந்தருளும் வாய் திறவான் –இவர்கள் சென்றால் துணுக என்று எழுந்திருத்தல் குளிரக் கடாஷித்தல்-மாமக்ரூரேதி வஷ்யதி -என்றால் போலே ஆழ்வீர் வந்தது என் என்றாப் போலே வினவுதல்
ஒன்றும் செய்கிறிலன்-அதுக்கு மேலே நீர் வாய்ப்புத் தேடி படுக்கை படா நின்றான்-நீர் தானும் உறுத்தும் என்று பார்த்து அதின் மேலே மெல்லியது ஒன்றைத் தேடித் படா  நின்றான் சாதனா சாத்தியங்கள் இரண்டும் இங்கே யாகையாலே முந்துற பூமியை நிரூபிக்கிறது –ஆவது என் என்னில் அவன் உகந்து அருளின தேசங்கள் இங்கே யாகையாலே-

வானியங்கு தாரகை மீன் என்னும் –
ஆகாசத்தில் திரியும் நஷத்ரங்கள் ஆகிறது – பூர்வ ஷணத்திலே போல் தோன்றா நின்றது யாயிற்று இவர்க்கு பாவனா பிரகர்ஷத்தாலே –-அளவிட்ட –தாமரை போல்- பண்டு திரு வுலகு அளந்து அருளின திருவடிகள் என்று மூதலிக்கலாம்   படி செவ்வித் தாமரைப் பூ போலே இரா நின்றது –-மன்னிய சேவடியை —சௌகுமார்யத்துக்கு ஒரு போலியாகச் சொன்ன வித்தனை இறே தாமரையை –
அனந்தர ஷணத்திலே செவ்வி மாறிப் போகையாலே மாறாச் செவ்வியை  உடைத்தான திருவடிகளை மறி கடலும் பன்னு திரைக் கவரி வீச -என்று அந்வயம் –-வானியங்கு தாரகை மீன் என்னும் -மலர்ப் பிணைய லேய்ந்த மழைக் கூந்தல் –-ஆகாசத்தில் சஞ்சரியா நின்றுள்ள நஷாத்ரா தாரா கணங்கள் ஆகிற கலம்பகன் மாலையாலே அலங்க்ருதமாய்- அத்தை உள்ளே அடக்கும்படி ஸ்ரமஹரமாய் இருந்துள்ள மேகமாகிற அளக பாரத்தை  உடைத்தாய் இருக்கை–நாயகனாகிற சர்வேஸ்வரன் இவன் ஒரு கால் திருக் குழலை குலைத்து நுழுந்த அக்காலத்திலே சர்வ வித போக்யங்களையும் பெற்றானாய் இருக்கை–

வானியங்கு தாரகை மீன் என்னும் மலர்ப் பிணைய லேய்ந்த மழைக் கூந்தல்- ஆகாசத்திலே சஞ்சரியா நின்றுள்ள நஷத்ர தாரா கணங்கள் என்று சொல்லப் படுகிற பூக்களாலே தொடுக்கப் பட்ட மாலையோடு கூடின குளிர்ந்த  மயிர் முடியை உடையளுமாய் –-வான் -என்கையாலே உச்சமான ஸ்தானத்திலே என்னும் இடம் தோற்றுகிறது–இயங்கு -என்கையாலே அதனுடைய அசைவு தோற்றுகிறது  –-தாரகை மீன் என்னும் மலர்ப் பிணைய லேய்ந்த -என்கையாலே ஒரு பூவால் அன்றிக்கே கலம்பகன் மாலை என்னும் இடம் தோற்றுகிறது – பிணைய லேய்ந்த மழைக் கூந்தல்–என்கையாலே ஒரு கொம்பிலே பிறந்து மற்று ஓர் இடத்திலே கொடு போந்து-சேர்க்கை யாகிற கால விளம்பத்தால் வரும் செவ்வி மாறாதே இருக்கை-மாலையாய்க் கொண்டு மயிரிலே பூத்தால் போலே இருக்கை –மழைக் கூந்தல்–இத்தை அனுபவிக்க ஸ்ரமஹரமாய் இருக்கை-மழை போலே குளிர்ந்த கூந்தல் -என்னுதல்-மேகங்கள் ஆகிற மயிர் முடி என்னுதல்

(தாரகா என்னும் வடசொல்லும் மீன் என்னும் தமிழ்ச் சொல்லும் நக்ஷத்ரங்களுக்குப் பெயரா யிருக்க அவ் விரண்டு பதங்களையும் இங்குச் சேர்த்துப் பிரயோகித்தது எங்ஙனே யெனில்,-அச்விநீ, பரணீ கிருத்திகை என்று வ்யவஹரிக்கப்படுகிற நக்ஷத்ரங்களும், இந்த இருபத்தேழு நக்ஷத்ரங்கள் தவிர மற்றும் பல ஆயிரக்கணக்கான நக்ஷத்ரங்களுமாக இரண்டு வகுப்பு ஆகாசத்தில் உள்ளமையால் அதனைத் திருவுள்ளம்பற்றித் தாரகை மீன் என இரண்டு சொற்களைச் சேர்த்து அருளிச் செய்தாரென்க-நக்ஷத்ர தாரா கணங்கள்“ என்று ஆரியர்கள் கூறுவதும் இக் கருத்து கொண்டேயாம்..)

தென்னன் உயர் பொருப்பும் தெய்வ வடமலையும் என்னும் இவையே முலையா –
ஆர்யர்கள் இகழ்ந்த ம்லேச்ச பூமியில் உள்ளார்க்கு நிர்வாஹகரான ஷத்ரியர்கள் என்னது என்னது -என்று அபிமா நிக்கும் படி இருக்கிற தெற்குத் திருமலையும்-சம்சாரிகளும் வந்து ஆஸ்ரயிக்கலாம் படி  இருக்கிற மேன்மையிலே ஏற்றத்தை உடைய வடக்குத் திரு மலையும்-இப்படிச் சொல்லப் படுகிற இவை இரண்டும் முலையாக–பெரியன சில மலைகளைச் சொல்ல வமையும் ஆகில் மேரு ப்ரப்ருதிகளைச் சொல்லாது ஒழி வான் ஏன் என்னில்-காந்தன் விரும்பி விடாதே கிடககுமவை இ றே முலை யாவன  –
அப்படியே சர்வேஸ்வரன் விரும்பி விடாதே கிடக்கிற தேசம் இறே-நங்கள் குன்றம் கை விடான் -திருவாய் மொழி -10-7-4–இறே –-ஆகையால் இறே அவற்றை முலையாகச் சொல்லுகிறது –

ஸூபக்ஸ் சித்ரா கூடோ அசௌ கிரி ராஜோபமோ கிரி -அயோத்யா -98-12- இந்த சித்ர கூடத் தினத்தனை வீறுடையார் இல்லை –-கண்ணுக்கு அழகியதாய் இருக்கச் செய்தே விருப்பம் இல்லாதன சில உண்டு இறே-அங்கன் அல்ல இறே இதின் படி-திரு முலைகளோடு ஒக்கச் சேர்க்கலாம்-காகுத்ச்த யஸ்மின் வசதி – நல்லது கண்டால் விட மாட்டாது விருப்பத்தைப் பண்ணி இருக்கிறார் யதத் யாஸ்தே மஹா தேஜா –குபேர இவ நந்த நே – துஷ்ட சத்வ பிரசுரமான இந்த பிரதேசத்திலே குபேரனானவன் தன் பூந்தோட்டத்தை விடாதே வர்த்திக்குமா போலே வர்த்திக்கிறார்-அப்படிப் பட்ட சித்ர கூடத்தோபாதி வீறுடையார் இல்லை –

ஸ்திரீகளுக்கு பிரதான அவயவம் தலையும் முலையும் ஆயிற்று–அதில் தலை இருக்கும் படி சொல்லி
முலை இருக்கும் படி சொல்லுகிறது மேல்-–தென்னன் தென்னன் கொண்டாடும் -என்கிறபடியே தென்னனதான திருமலையும் –உயர் பொருப்பும் –-நீண்ட மலை-மஞ்சுயர் மா மதி தீண்ட நீண்ட மாலிருஞ்சோலை –என்கிற உயரத்தை சொல்லுகிறது –-தெய்வ வடமலையும்- நித்ய ஸூரிகளதான வடக்குத் திருமலையும் –என்னும் இவையே முலையா – என்று சொல்லப் படுகிற திருமலைகள் இரண்டும்  முலையாக இந்த பூமியில்  உள்ளாரையும் விட மாட்டாத நீர்மையின் ஏற்றம் செல்லும் திரு மலையும் அறிவுடையார் விரும்பும் திருமலையும்-மேரு மந்த்ராதிகளைச் சொல்லாதே திருமலைகளைச் சொல்லுவான் என் என்னில் முலைகள் ஆகின காந்தன் விரும்பி படு காடு கிடககுமாவை யாயிற்று
சர்வேஸ்வரன் விரும்பி நித்ய வாஸம் பண்ணும் இடங்கள் இறே இரண்டு திருமலைகளும்
கிரி ராஜோபமோ கிரி -என்று சித்ர கூடத்துக்கும் ஒப்பாக சொல்லிற்று திருமலைகளை இறே  –

(தென்ன்னுயர் பொருப்பும் –“தென்ன்ன் கொண்டாடும் தென் திருமாலிருஞ் சோலையே“ என்ற பெரியாழ்வார் திருமொழியை நோக்குக.–அகஸ்திய முனிவர் வாஸஞ செய்கிற மலய மலையிலே சென்று அம் முனிவர் முன்னிலையில் ‘தருமமே நடத்தக் கடவேன்‘ என்று மலய மலையை யெழுதிக் கொடியெடுத்து அதனால் மலயத்வஜனென்று பேற்பெற்ற பாண்டியராஜனொருவன் தன் தவ வலிமையால் நாள்தோறுஞ் சென்று கங்காநதியில் நீராடி வருகையில் ஒரு நாள் தேர்மேலேறிப் புறப்பட்டுக் கங்கையில் நீராடுதற்குச் செல்லும் போது வழியில் திருமாலிருஞ் சோலைமலை ஸமீபித்த வளவில் தேர் அப்பால் வடக்கே போக மாட்டாமல் நின்றுவிட,-அப்பாண்டியன் இங்கே ஒரு தீர்த்த விசேஷமும் தேவதா ஸந்தியும் இருக்கவேணும், என்றெண்ணி அத்தேரினின்று இறங்கி ஆராய்ந்து பார்த்தவளவில், அவ்விடத்திலே அப்பாண்டியனுக்கு அழகர் ப்ரத்யக்ஷமாக ஸேவை ஸாதித்து ‘முன்பு பிரமன் நம்மைக் காலைக் கழுவுகிற காலத்திலே நமது காற்சிலம்பினின்று தோன்றிச் சிலம்பாறு என்று பேர்பெற்ற இவ்வாற்றிலே (நூபுர கங்கையிலே) ‘ஸ்நாநஞ் செய்‘ என்ன,–அவ்வரசன் அன்று முதல் கங்கா ஸ்நாநஞ் செய்வதை விட்டிட்டு அங்கே ஸநானஞ் செய்துகொண்டு அழகர்க்குப் பலவகை யடிமைகளுஞ் செய்து வரலாயினான் என்கிற இதிஹாஸமும் அறியத்தக்கது. அப்பாண்டிய ராஜன் தென் திசைக்குப் பிரதாநனானமை பற்றித் தென்னன் எனப்பட்டான் அவனுடையதான உயர்ந்த மலை என்று திருமாலிருஞ் சோலையைச் சொல்லுகிறது.—தென் நன் என்று பிரித்து, தென் திசையிலே உள்ளதும் விலக்ஷணமுமான என்று உரைத்தலுமாம. பொருப்பு – மலை. தெய்வ வடமலை தெய்வத் தன்மை பொருந்திய (திவ்யமான) திருவேங்கடலை ஆகிய இத்திருமலைகளிரண்டும் பூமிப் பிராட்டிக்குத் திருமுலைகளாக அருளிச் செய்யப்பட்டது.-காரார் வரைக் கொங்கை“ என்றாரே சிறிய திருமடலிலும். சிறந்த மேரு முதலிய மலைகளை நிலமங்கைக்குக் கொங்கையாகச் சொல்லலாம யிருக்க அவற்றை விட்டுத் தென் வடமலைகளைச் சொன்னது – நாயகன் விரும்பிப் படுகாடு கிடக்குமிடமே முலையாகத் தகுதலால்.)

வடிவமைந்த –
அம முலைகளுக்குத் தக்கபடி அவ்வடிவு தானும் பொருந்தி இருக்கை –

வடிவமைந்த-
மயிர் முடியும் முலைகளும் இருந்த படி சொல்லிற்று இறே–இனி வடிவில் ஒன்றும் பார்க்க வேண்டுவது இல்லையே – இப்படி – வடிவமைந்த– வடிவுக்கு அங்கன் ஒப்புச் சொல்லலாவது ஒன்றும் இல்லை –

அன்ன நடைய –
அன்னத்தோடு ஒத்த நடையை யுடையளாய்-சம்போகார்த்தமாக நாயகன் முன்னே நாலடி நடந்தால் அவன் இதுக்கு அவ்வருகு பின்னை ஒன்றுக்கு ஆளாகாத படி இருக்கை —வணங்கேய் –-அப்ராக்ருதமான ஸ்வ பாவத்தை உடைத்தாய் இருக்கை –-தேவதாபிஸ் சமா -பால -77-30-என்கிறபடியே
பிராட்டி பிள்ளைகள் மூவர்க்கும் தைவமாய் இருந்தாள்-பெருமாளுக்கு மன காந்தையாய் இருந்தாள்
ஆக நால்வர்க்கும் ஒக்குமாயிற்று ஆஸ்ரயணீயை யாமிடத்து –

அன்ன நடைய -வணங்கேய் –
நடை அழகைக் கண்டால் பின்னையும் மயிர் முடிகளிலும் முலைகளிலும் நெஞ்சு போகாதபடி பண்ணும் –கால தத்வம் உள்ளதனையும் நடை அழகோடு பணி போரும் ஆயிற்று நடை இருப்பது –-நாயகனுக்கு சர்வ ஸ்வதானம் பண்ணுகை யாவது -முன்பே நாலடி நடக்கை – அன்னத்தோடு ஒத்த நடையை உடையளுமாய் அணங்கை ஏய்ந்து இருப்பாளும் ஆனவள் –அப்ராக்ருத ஸ்வ பாவை யானவள் –
த்ரயாணாம் பிரதாதீ நாம் தேவதா ச யா ராமஸ்ய ச மன காந்தா -சுந்தர -55-26- பிள்ளைகள் மூவருக்கும் ஒக்கு மாயிற்று -தேவதையாம் இடத்தில்-பெருமாளுக்கு வாசி என் என்னில் -மன காந்தையாய் இருக்கும் –-ஆஸ்ரயநீயை என்று தோற்றும்படி யாய் இருக்கை- குரு மணங்கும் தெய்வப் பெண் -என்னக் கடவது இறே-

அடி இணையைத் –
இப்படி அப்ராக்ருத ஸ்வ பாவையாய் இருக்கிற இவளும் கூட கூசும்படி அதி ஸூ குமாரமான திருவடிகள் –-தன்னுடைய அம் கைகளால் – -அவன் தனக்கும் கூட பிரார்த்தித்துப்ப் பெற வேண்டும் படி
இருக்கிற தன்னுடைய அழகிய திருக் கைகளாலே –-தான் தடவத் – திருவடிகளை வருடப் பெறில் உள்ளாய்- இல்லை யாகில் இல்லை யாம் படியான ஆற்றாமை யுடையனாய்க் கொண்டு தடவ –
ஆக -கடலானது கவரி வீச ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டி திருவடிகளை வருட வாயிற்று கண் வளர்ந்து அருளுவது –

அடி இணையைத் தன்னுடைய அம் கைகளால் தான் தடவத் –
அவன் தன்னடியைத் தடவ வேண்டும்படியான ஏற்றத்தை யுடைய தான் -தன்னுடைய அழகிய கைகளாலே தடவ-அணங்கு -என்கையாலே ஆஸ்ரயநீயத்தை தோற்றுகிறது- -இப்படி ஏற்றம் உடையவளை அவன் கொண்டாட வேண்டும்படி இருக்க -அது தவிர்ந்து -தான் அவனை ஆதரியா நிற்கும் -பிராட்டியாய் இருக்கச் செய்தே –அடி யிணையை -என்கையாலே தோற்ற தோல்வி தோற்றி இருக்கிறது –-தன்னுடைய -என்கையாலே -அவன் கொண்டாட வேண்டும் படியான பிரதான்யம் தோற்றுகிறது –-அங்கைகளால் தான் தடவ -என்கையாலே ஸ்வ மார்த்தவ நிரீ ஷன ஷமை இல்லாமை தோற்றுகிறது  –-இவள் ஒரு கால் திருக் கைகளால் அவன் திருவடிகளைத் தடவினால்
அவனுக்கு ஜகத் வ்யாபாராதி களால் வரும் ஆயாசம் எல்லாம் ஆறும் போலே காணும் –-தான் தடவ –
இது குணம் என்று செய்கை யன்றிக்கே அபி நிவிஷ்டையாய்ச் செய்கை –

தான் கிடந்து –
ஸ்வ தஸ்   சர்வஞ்ஞனாய் -ஒன்றால் ஒரு காலுஷ்யம் இன்றிக்கே இருக்கக் கடவ அவன்-இவள் உடைய ஸ்பரசத்தாலே  வந்த ஸூகத்தாலே இரண்டும் அறியாதே கிடந்தது உறங்கா நிற்கும் –

தான் கிடந்தது –
தனிக் கிடந்து அரசு செய்யும் -என்கிறபடியே தான் கிடந்தது-ஆனையில் கிடந்த கிடைக்கை -என்கிறபடியே ஒரு மத ஹஸ்தி சாய்ந்தால் போலே சாய்ந்து-உலாவும் போதை அழகுக்கு மேலே சாய்ந்த போதை யழகு உறைத்து இருக்கிறதாயிற்று

தோர் உன்னிய யோகத் துறக்கம் தலைக் கொண்ட பின்னை –
அல்லாதார்க்கு முன்பே தானே நெஞ்சு இருண்டு இருக்கும் இறே-அதுக்கு மேலே கண்ணைச் செம்பளித்தவாறே புறம்பு பிரகாசிக்கிற இதுவும் போய் இருளும் இறே –-இவனுக்கு அங்கன் ஒன்றும் இன்றியே திருக் கண்களை செம்பளித்தால் அகவாயில் பிரகாசிக்குமதுக்கு வர்த்தமானாய் இருக்கும் –
உன்னுகை –அனுசந்திக்கை -யோகத் துறக்கம் –-ரஜஸ் தமஸ் ஸூ க்களால் அபி பூதனாய் உறங்குகிறான் அன்று –உறங்குவான் போல் யோகு செய்த பெருமான் -திரு வாய் மொழி -5-4-11-யோக நித்தரை இறே-அவை நல் வழியாக கரை சேரும் வகையதோ -என்று ஜகத் ரஷண சிந்தை பண்ணிக் கொண்டாயிற்று கண் வளர்ந்து அருளுகிறது –-தலைக் கொண்ட பின்னை – காலப் பூ அலர்ந்தால் போலே உணர்ந்த அநந்தரம்- ஸ்ருஷித்து அல்லது நிற்க ஒண்ணாத படி யானவற்றைச் சொல்லுகிறது –

ஒர் உன்னிய யோகத் துறக்கம் தலைக் கொண்ட பின்னை-
ஓர் உறக்கம் -என்னுதல்-ஒருப்படுவதான உறக்கம் -என்னுதல்-உன்னிய என்று கிடைக்கையாலே -ஒருப்பட வேண்டா அத்விதீயமான நித்ரை -என்றபடி  நித்ரைக்கு அத்விதீயமாம் -ஜகத் ரஷண சிந்தை ஒழிய தன்னை அனுசந்தித்தல்-பரம பதத்தை அனுசந்தித்தல்-செய்யுமது இன்றிக்கே இருக்கை –
உன்னிய – ஜீவர்கள் உடைய ஆனந்த்யத்துக்கு எல்லை இல்லையே-ஒருவனே அநேகர் உடைய ரஷண சிந்தை பண்ணப் புக்கால் அதிலே சிறிது குறை உண்டாய் தோற்றுகை அன்றிக்கே ஒருவனுடைய ரஷண சிந்தை பண்ணுமா போலே இருக்கிற ஜ்ஞான வைச்த்யத்தைப் பற்றச் சொல்லுகிறது –
யோகத் துறக்கம் –-தமோ குண அபிபூதமாய் அஸ்திரமாய் இருப்பது ஓன்று   அன்றே – நம்முடைய கிரியா பாவத்தாலே யாதல் மற்று ஒரு ஹேதுவாலே யாதல் வரக் கடவதான நித்ரை அவர்களுக்கு இல்லை-இனி நித்ரை யுள்ளது –உலகு எல்லாம் நன்கு ஒடுங்க யோகணைவான் -என்கிறபடியே
சர்வரும் நல வழி போய்க் கரை மரம் சேரும் விரகு ஏது என்று பார்த்து பர ஹித சிந்தை பண்ணிக் கொண்டு கண் வளர்ந்து அருளுகிறபடி-ஆத்மா நம் வாஸூ தேவாக்யம் சிந்தையன் -என்கிற வதுவும் அன்றிக்கே இருக்கை –-உறக்கம் -தலைக் கொண்ட பின்னை- இனி அநந்தரம் சிருஷ்டி ப்ராப்தம் என்னும்படி நித்ரையை பிராப்தனாய்-பகல் எல்லாம் அமர்ந்து-பின்னை முருடு கொளிந்திற்று என்னுமா போல் அன்றிக்கே நித்ரையினுடைய குளிர்த்தியைச் சொல்லுகிறது –-அநந்தரம் வரக் கடவ ப்ரஹ்மாவின் உடைய உத்பத்திக்குக் காரணமாய் இருக்கை –

பின்னைத் தன்னாபி வலயத்துப் –
பூவலயம் என்னுமா போலே திரு நாபி   வலயம் என்று-அதனுடைய பெருமையைச் சொன்னபடி –

சர்வ ஸ்ரஷ்டாவான தன்னுடைய நபி யாகிற குழலிலே மிக்க ஒளி சேர்ந்து இருப்பதாய் ஏக ரூபமாய்ப் பெருத்து இருந்துள்ள தாமரை யாகிற பூவைப் பூப்பித்து –-தன் -என்கையாலே -ஜகத்காரண பூதன் -என்னும் இடம் தோற்றுகிறது–நாபி வலயம் -என்கையாலே கார்ய ரூப பிரபஞ்சத்தின் உடைய  அகலத்துக்கு எல்லாம் போரும்படியாக காரண பூதமான அதினுடைய அகலத்தைச் சொல்லுகிறது –

பேரொளி சேர் மன்னிய தாமரை மா மலர்ப் பூ பூத்து –
கார்ய ரூபமான ஜகத்தும் இதுக்கு போராது என்னும்படியான விலஷணமான ஒளியை உடைய -கார்யம் பிரவர்த்தமாகா நின்றாலும் காரணம் நசியாதே –நித்யமாய்- ஜகத் காரணமான தாமரைப் பூவை உண்டாக்கி – அன்றியே மிக்க ஒளி சேர்ந்து இருக்கையாய்  -அது தான் நித்யமாய் இருந்துள்ள தாமரை -என்றுமாம் –

பேரொளி சேர் -என்கையாலே -ஸ்வேதர சமஸ்த வஸ்து வுக்கும் இது காரணம் என்றால் அப்படிக்குப் போரும்படி காரணத்வ பிரயுக்தமான தேஜஸ் ஸில் ஒன்றும் குறையாது இருக்கை –-மன்னிய தாமரை -என்கையாலே -அப்போது உண்டான நன்மையைச் சொல்லுகிறது-அன்றிக்கே-இக் கட்டளை தான் ப்ரவாஹ ரூபேண நித்யமாய்ப் போரும் இறே – அத்தைப் பற்றச் சொல்லுகிறது –மா மலர் –நாநா வான தேவாதி கார்யங்களுக்கு எல்லாம் இது காரணம் என்றால் போரும்படியான பெருமையை யுடைத்தாய் இருக்கை –-பூத்து -என்றது -பூப்பித்து -என்றபடி மா மலர் பூத்து —தான் கிடந்து-என்று கீழோடு அந்வயம் –

அம் மலர் மேல் முன்னம் திசை முகனைத் தான் படைக்க –
அச் செவ்விப் பூவிலே நாலு பூ தோன்றினால் போலே-சிருஷ்டி காலத்திலேயே சதுர் முகனைத் தான் உண்டாக்க –

அம் மலர் மேல் முன்னம் திசை முகனைத் தான் படைக்க –
அந்தப் பூவிலே  நாலு பூ பூத்தால் போல் இருக்கை-முன்னம் – ப்ரஹ்ம சிருஷ்டிக்கு முன்புள்ள எல்லாம் தானே கை தொட்டுச் செய்கையாலே-நம்மோட்டைப் பரிமாற்றமும் கூடப் போறாத படியான சௌகுமார்யத்தை உடையவனுக்கு  –-ஓர் வித்தைக் கொண்டு கார்யம் கொள்ளுகையும் மிகையாய் இருக்க இவனைப் படைக்கிற இது எதுக்கு என்று அவர்கள் நினைத்து இருக்க அவனுக்கு அவ்வருகு உண்டானவற்றை இவனைக் கொண்டாகிலும் கொள்வோம் என்று-முந்துற முன்னம் சதுர்முகனை சிருஷ்டித்தான் –-ப்ரதம ஜன் -என்னக் கடவது இறே-தான் படைக்க – அவயவ தாநேன தானே உண்டாக்கினான் –

மற்றவனும்-
இவன் சிருஷ்டித்த அநந்தரம்-இவனோ ஈஸ்வரன் -என்று மசக்குப் பாலிடலாம் படி  பெருத்த அந்தச் சதுர முகனும் –முன்னம் படைத்தனன் நான்மறைகள் –-அந்தச் சதுர முகனும் முன்பு உண்டாக்கின நான்மறைகள் என்றால் போலே இருக்கிறது-சர்வேஸ்வரன் இவ் வேத அஷர ராசியை
ஸூ ப்த பிரபுத்த ந்யாயத்தாலே முன்புத்தை ஆநு பூர்வியை ஸ்மரித்துச் சொல்லும் என்று
வேதத்தின் உடைய அபௌ ருஷேயத்வம் சொல்லா நிற்க இவன் சிருஷ்டித்தான் -என்னில் பிரமாண விருத்தமாம் இறே–இனித் தானே-யோ ப்ரஹ்மாணம் விததாதி   பூர்வம் யோ வை வேதாம்ச்ச ப்ரஹிணோதி தஸ்மை -என்று சொல்லுகிற்றவற்றோடும் விரோதிக்கும் இறே-ஆனால் பின்னை என் சொல்லிற்று ஆகிற்றது  என்னில்-இன்னான் தன் பிதாவின் பக்கல் படைத்த த்ரவ்யம் இன்னதனை -என்னுமா போலே அந்த ப்ரஹ்மாவும் சர்வேஸ்வரன் பக்கல் அதிகரித்த நாலு வேதங்களும் -என்றபடி-
பிறந்து படைத்தான் -என்னக் கடவது இறே பெற்றத்தை –

மற்றவனும்-
சிருஷ்டித்து விட்ட அநந்தரம்-இவனோ ஈஸ்வரன் -என்று சொல்லலாம் படி பெருத்த அந்தச் சதுர முகனும் –-முன்னம் படைத்தனன் நான்மறைகள் – தனக்குப் பிதாவான சர்வேஸ்வரன் பக்கல் இவன் பெற்றுப் படைத்தது நாலு வகைப் பட்ட வேதங்கள் –-பிதாவின் பக்கல் பெற்றுப் பரிபாலித்தது-இன்னது என்னக் கடவது இறே –அல்லது போக்கி வேதங்களுக்கு இவன் ஸ்ரஷ்டா வல்லன் –-ஸ்ரஷ்டா வாகாமைக்கு சர்வேஸ்வரன் தானும் ஒக்கும் இறே –-ஆநு பூர்வியை ஸ்மரித்துச் சொல்லுமதுக்கு மேற்பட ஸ்ரஷ்டா வல்லாமைக்கு ஜீவ ஸ்ருஷ்டியோபாதி இறே  வேத சிருஷ்டியும் –-ஆனால் இவற்றை உண்டாக்குகை யாவது என் என்னில்-ஸூப்த பிரபுத்த ந்யாயத்தாலே சக்த்ய வஸத ப்ரபை போலே அவன் பக்கலில் லயித்துக் கிடக்குமத்தை சிருஷ்டி காலம் வந்த வாறே ஸ்மரித்துச் சொல்லும் அத்தனை இறே – பூர்வ பூர்வ உச்சாரணத்தைப் பற்ற உத்தர உத்தர உச்சாரணம் ஆகையாலே ஆநு பூர்வீ க்ரமத்தை ஸ்மரித்துச் சொல்லும் இத்தனை –

திருமேனி நிறையப் புள்ளிகளை யுடையவனும் ஆயிரம் பைந்தலைகளை யுடையனும் மஹா தேஜஸ்வியுமான திருவனந்தாழ்வானுடைய படங்களிலேயுள்ள மாணிக்கமணிகளின் சிகைகளிலிருந்து கிளம்பி எங்கும் பரவியிரா நின்ற ஆச்சரியமான தேஜோராசிகளால் முட்டாக்கிடப்பெற்ற அந்த சேஷசயனத்திலே, திருமகரக்குழைகள் பளபளவென்று ஜவலிக்க, கரிய மால்வரை போலே துயில்கின்றதாம் நாராயண பரஞ்ஜோதி. முத்துக்க ளென்னத்தக்க நக்ஷத்ரங்கள் நிறைந்த ஆகாசமண்டலம் மேற்கட்டியாக அமைந்தது, நிகரின்றி ஜ்வலிக்கின்ற திருவாழி திருச்சங்குகள் திருவிளக்குகளாயின அன்றிவ்வுலகமளந்த திருவடியின் விடாய் தீரப் பாற்கடல் தனது அலைகளையே சாமரமாக வீசிற்று, பூமிப்பிராட்டி, திருவடி வருடாநின்றான். ஆக இப்படிப்பட்ட விபவத்துடனே சேஷசயனத்திலு அமர்ந்து * உறங்குவான்போல் யோகு செய்யும் எம்பெருமான் தனது திருநாபியில் திவ்யமான தொரு தாமரைப்பூவைத் தோன்றுவித்து “உய்ய வுலகுபடைக்க வேண்டி உந்தியில் தோற்றினாய் நான்முகனை“ என்கிறபடியே அக்கொப்பூழ்ச் செந்தாமரை மேல் நான்முகனைத் தோற்றுவிக்க, அந்தப் பிரமன் நான்கு வேதங்களையும் வெளியிட்டனன் – என்றாராயிற்று-

(ஜகத் ஸ்ருஷ்டிக்காக எம்பெருமான் பாற்கடலில் அரவணைமேற் பள்ளிக்கொண்டு யோக நித்திரை செய்து தனது திருநாபியில் ஒரு கமலத்தையும் அதில் பிரமனையும் தோற்றுவித்து அப்பிரமனுக்கு நான்கு வேதங்களையும் ஓதுவிக்க அவ்வேதங்கள் காட்டியபடியே அப்பிரமன் முன்னிருந்த வண்ணமாகவே உலகங்களைப் படைக்கிறானென்பத நூற்கொள்கை.ஆக இவ்வளவும் – இவ்வாழ்வார் அருளிச்செய்ய உத்தேசித்த புருஷார்த்தங்களுக்கு மூலப்ரமாணமான வேதங்களின் வரலாற்றைச் சொன்னாராயிற்று. அரவணைமேற் பள்ளிக்கொண்டு யோகத் துயில்புரிந்த எம்பெருமான் தனது நாபிக்கமலத்திலே பிரமனைப் படைத்து அவனுக்கு நான்கு வேதங்களையும் சந்தை சொல்லி வைத்தானென்றதாயிற்று.)

–

அம்மறை தான் –10
மன்னு மறம் பொருள் இன்பம் வீடு என்று உலகில்
நன்னெறி மேம்பட்டன நான்கு என்றே நான்கினிலும் –11
பின்னையது பின்னைப் பெயர் தரும் என்பதோர்
தொன்னெறியை வேண்டுவார் வீழ் கனியும் ஊழிலையும் –12
என்னும் இவையே நுகர்ந்து உடலம் தாம் வருந்தித்
துன்னும் இலைக் குரம்பைத் துஞ்சியும் வெஞ்சுடரோன் —-13
மன்னு மழல் நுகர்ந்தும் வண் தடத்தினுள் கிடந்தும்-
இன்னதோர் தன்மையராய் ஈங்குடலம் விட்டு எழுந்து —-14
தொன்னெறிக் கண் சென்றார் எனப் படும் சொல் அல்லால்
இன்னதோர் காலத்து இனையார் இது பெற்றார் —-15
என்னவும் கேட்டு அறிவதில்லை-—உளது என்னில்
மன்னும் கடும் கதிரோன் மண்டலத்தின் நன்னடுவுள் —16
அன்னதோர் இல்லியினூடு போய் வீடு என்னும்
தொன்னெறிக் கண் சென்றாரைச் சொல்லுமின்கள் சொல்லாதே —-17
அன்னதே பேசும் அறிவில் சிறு மனத்து ஆங்கு
அன்னவரைக் கற்ப்பிப்போம் யாமே அது நிற்க ——18-

அம் மறை தான்–அந்த வேதங்களானவை
மன்னும் அறம் பொருள் இன்பம் வீடு என்று –நிலை நின்ற தருமம் அர்தம் காமம் மோக்ஷம் என்று
உலகில் நல் நெறி மேம்பட்டன நான்கு அன்றே–இவ் வுலகில் நல் வழியாலே சிறப்பித்துக் கூறப்படுகின்ற நான்கு புருஷார்த்தங்கள் நிறைந்திருக்கப் பெற்றவையாம்.
நான்கினிலும் –அந்த நால்வகைப் புருஷார்த்தங்களிலும்
பின்னையது–கடைசியில் சொல்லப்பட்ட மோக்ஷமானது
பின்னை பெயர் தரும் என்பது–இந்த சரீரம் தொலைந்த பிறகு உண்டாகு மென்று (சாஸ்த்ரங்களில்) சொல்லப் படுகிறது,
ஓர் தொல் நெறியை–விலக்ஷணமாயும் அநாதியாயு முள்ள அந்தப் பரம பதத்தை (அல்லது, அரச்சிராதி மார்கத்தை)
வேண்டுவார் தாம்–அடைய விரும்புமவர்கள்
வீழ் கனியும் ஊழி இலையும் என்னும் இவையே நுகர்ந்து –தானே பழுத்து விழுந்த பழங்களையும் சருகான இலைகளையுமே தின்று
உடலம் வருந்தி–காய க்லேசங்கள் பட்டு
துன்னும் இலைக் குரம்பை துஞ்சியும்–நெருக்கமான பர்ணசாலைகளிற் கிடந்தும்
வெம் சுடரோன் மன்னும் அழல் நுகர்ந்தும்–ஸூர்யனோடு பொருந்திய வெய்யிலே பக்ஷித்தும்
வண் தடத்தினுள் கிடந்தும்–அழகிய தடாகங்களிலே மூழ்கிக் கிடந்தும்
இன்னது ஓர் தன்மையர் ஆய்–ஆக இப்படிப்பட்ட ஸ்வபாவங்களை யுடையராய்க் கொண்டு
ஈங்கு உடலம் விட்டு எழுந்து–இவ் வுலகில் சரீரத்தை விட்டொழிந்து மேலே கிளம்பி
தொல் நெறிக் கண் சென்றார் எனப்படும் சொல் அல்லால்–திரும்பி வருதலில்லாத வொரு ஸ்தானத்திலே போய் சேர்ந்தார்கள் என்று சொல்வதைத் தவிர,
இன்னது ஓர் காலத்து இனையார் இது பெற்றார் என்னவும் கேட்டு அறிவது இல்லை –இன்ன தினத்தில் இன்ன மநுஷ்யன் இந்த மோக்ஷத்தில் போய்ச் சேர்ந்தான் என்று விளங்கச் சொல்லக் கேட்டதே யில்லை-

உனது என்னில்–(அடியோடு இல்லை யென்று நான் சொல்லுகிற அந்த மோக்ஷம்) உண்டு என்கிற பக்ஷத்தில்,
மன்னும் கடுங் கதிரோன் மண்டலத்தின் நல் நடுவுள்–நிபிடமாயும் திக்ஷ்ணமாயுமுள்ள கிரணங்களை யுடையனான ஸூர்யனுடைய மண்டலத்தின் நட்ட நடுவே
அன்னது ஓர் இல்லியின் ஊடு போய்–வாய்க் கொண்டு சொல்ல முடியாத அப்படிப்பட்ட ஸூக்ஷ்மமான ரந்த்ரத்தின் வழியே சென்று
வீடு என்னும் தொல் நெறி கண் சென்றாரை சொல்லுமின்கள்–மோக்ஷ மென்று நீங்கள் சொல்லுகிற ஒரு ஸ்தாநத்திற்குப் போய்த் திரும்பி வந்தவர்களைக் காட்டுங்கள்.
சொல்லாதே–அப்படிப்பட்டவர்களைக் காட்ட மாட்டாமல்
அன்னதே பேசும்–(மோக்ஷமுண்டென்று சாஸ்த்ரத்தில் சொல்லி யிருக்கிற தென்று) பழம் பாட்டையே பாடிக் கொண்டிருக்கிற
அறிவு இல் சிறு மனத்து அன்னவரை–விவேக மற்றவர்களும் சிறிய மனமுடையவர்களுமான அவர்களுக்கு
கற்பிப்போம் யாமே–நாமோ தெளிவைப் பிறப்பிக்க வல்லோம், (அந்த அவிவேகிகளுக்கு நம்மால் தெளிவு பிறப்பிக்க வொண்ணாது)
அது நிற்க–அந்த மோக்ஷ வார்த்தை அப்படி கிடக்கட்டும்.

அந்த வேதங்களில், தர்மம் அர்த்தம் காமம் மேக்ஷம் என நான்கு புருஷர்த்தங்கள் கூறப்பட்டுள்ளன. இந்த நான்கு புருஷார்த்தங்கள் தவிர இன்னுஞ் சில விஷயங்களும் வேதங்களிற் கூறப்பட்டிருக்குமோவென்று ஒருவர்க்கும் சங்கைபிறக்க வழியில்லாதபடி இங்குஆழ்வார் அருளிச்செய்கிறபடி பாருங்கள். “வேதங்களில் நான்கு புருஷார்த்தங்கள் சொல்லப்பட்டன“ என்று வ்யதிகரண ப்ரயோகம் பண்ணாமல் “அம்மறை அறம்பொருளின்பம் வீடென்று நான்கன்றே“ என்று ஸமாநாதிகரண ப்ரயோகம் பண்ணியிருப்பதனால், வேதம் முழுமையும் இந்த நான்கு புருஷார்த்த ஸ்வரூபம், வேறில்லை என்றதாகிறது.–நன்னெறி மேம்பட்டன் –‘மேம்பட்டன நன்னெறி‘ என்று மாற்றி இயைத்து ச்லாக்யமான புருஷார்த்தங்கள் என்று உரைக்கவுமாம். இங்கே ஒன்று சங்கிக்கலாம். சிறிய திருமடலில் “இப்பாரோர் சொலப்பட்ட மூன்றன்றே“ என்று மூன்றே புருஷார்த்தங்கள் உள்ளனவாகச் சொல்லி, “சிக்கனமற்றாரானுமுண்டென்பாரென்பது தானதுவும் ஓராமையன்றே உலகத்தார் சொல்லுஞ சொல்“ என்று நான்காவது புருஷார்த்தமுண்டென்பவர்கள் அவிவேகிகளென்று தூஷித்தும் அருளிச்செய்த ஆழ்தார் தாமே இங்கு நான்கன்றே என்று நான்கு புருஷார்த்தங்களுண்டாகச் சொல்வது ஸ்வோக்தி விருத்தமாமே என்று –இது விருத்த மன்று–சிறிய திருமடலில் தமது ஹித்தாந்தத்தை முதல் முதலிலே நிஷ்கர்ஷித்துக் கூறிவிட்டுப் பிறகு மோக்ஷ புருஷார்த்த முண்டென்பாருடைய பக்ஷத்தை அநுவதித்து மறுத்தார்-இதில், புருஷார்த்தங்கள் நான்கு என்கிற பக்ஷத்தை முதலில் அநுவதித்து விட்டு, அடுத்த படியாகவே மோக்ஷபுருஷார்த்த முண்டென்கிற பக்ஷத்தைக் கண்டித்து மூன்றே புருஷார்த்தங்களென்கிற ஸ்வஸித்தாந்தத்தையே தலைக் கட்டுகிறார்.-ஆகையால் இரண்டு திருமடல்களிலும் இவருடைய கொள்கை ஒன்றேயாம். பரமவைதிகரான ஆழ்வார் ‘நான்கு புருஷார்த்தங்கள் வேத்ப்ரதிபாத்யங்கள்‘ என்று முதலில் சொல்லிவிட்டு உடனே, நான்காவது புருஷார்த்தமே இல்லையென்றும் மூன்றே யென்றும் சொல்வது அபசாரமன்றோ? அவைதிகராக மாட்டாரோ? என்று கேட்பார்க்கு–மோக்ஷத்தை இல்லை செய்தல் இவருடைய திருவுள்ளமன்று, வேறொரு தேஹத்தைப் பூண்டு வேறொரு காலத்தில் வேறொரு ஸ்தானத்தில் எம்பெருமானை அநுபவித்திற்காட்டிலும் இவ்வுலுகத்திலேயே இப்போதே இவ்வுடம்போடே எம்பெருமானை அணைந்து மகிழ்வதே இவர்க்குப் பரமோத்தேச்யமாகத் தோன்றினமையால் “கொம்மை முலைகளிடர்தீரக் கோவிந்தற்கோர் குற்றவேல், இம்மைப்பிறவி செய்யாதே இனிப்போய்ச் செய்யுந் தவந்தானென்?“ என்ற ஆண்டாளைப்போலே மோக்ஷத்தில் வெறுப்பைக் காட்டுகின்றாரே யன்றி, உண்மையில் மோக்ஷ மென்பதொன்றை அஸத்யம் என்று ஸாதிப்பது இவர்க்கு விவக்ஷிதமன்றென்க.அந்த மோக்ஷத்தைப் பெறுகிறவர்கள் இந்த சரீரம் கழிந்த பிறகே பெறுகிறார்களென்பது “மரணமானால் வைகுந்தங் கொடுக்கும் பிரான்“ இத்யாதிகளால் ஸித்தமாதலால் அதனை யருளிச் செய்கிறார் நான்கினிலும் என்று தொடங்கி மோக்ஷத்தைப் பெறுவதற்காக இங்கே யிருந்து படுகிற பாடுகளைப் பேசுகிறார்.

அம்மறை தான் – அந்த வேதங்கள் தான்-மன்னு மறம் பொருள் இன்பம் வீடு என்று உலகில்  நன்னெறி மேம்பட்டன நான்கு என்றே-தர்மார்த்த காம மோஷங்கள் என்று லோகத்திலே நன்றான வழியாலே மேற்பட்ட நாலு புருஷார்த்தத்தோடே அடங்கப் பெற்றோம் இறே –முந்துற முன்னம் –அறம் என்கிறது தர்மத்தை – மன்னு மறம்-என்கிறது சாத்திய ரூபத்தாலும் சாதனா ரூபத்தாலும் ஒக்க கொண்டு நிற்பதொரு நிலை உண்டு இறே-பொருள் என்கிறது -அர்த்த புருஷார்த்தத்தை-இன்பம் என்கிறது -தாம் ஆதரித்த காம புருஷார்த்தத்தை-வீடு என்கிறது நாலாவதாகச் சொல்லுகிற மோஷ புருஷார்த்தத்தை –

அம் மறை தான் –-அந்த வேதங்கள் தான் புருஷார்த்தமாகச் சொல்லுகிறது –-மன்னு மறம் பொருள் இன்பம் வீடு என்று –இங்கனே நன்றான புருஷார்த்தங்கள் நாலு அன்றோ –ஜீவ பேதங்கள் ஒவ் ஒரு புருஷார்த்தங்கள் உண்டாய் அவை  முந்துற முன்னம் எடுத்துக் கழிக்க வேண்டுவது இல்லையே-அறம் -தர்மம்-பொருள் -அர்த்தம்-இன்பம் -ஸ்வ பிரயோசனமான காமம்-வீடு -மோஷம்-மன்னுகை – சாத்திய சாதனா ரூபத்தாலே நிலை நிற்கும் ஆகாரம் உண்டு இறே -அத்தைப் பற்ற –-அன்றிக்கே-அல்லாத அர்த்த காம மோஷங்கள் இதிலே பிறந்தது ஆகையாலே-அத்தைப் பற்ற என்றதாகவுமாம் –
அன்றிக்கே-இம்மன்னுகை தான் மற்றும் உள்ளவைற்றிலே யும் ஏற்றிச் சொல்லவுமாம்–அது இவருடைய அபிப்ராயத்தால் அல்ல –-வாதி பிரதிகள் உடைய புத்தி பேதத்தாலே-ஏவம் விதமான தர்மமும் காம  சேஷம்  –-காமமே புருஷார்த்தம்-இனி பகவத் புருஷார்த்தம் ஓன்று உண்டு என்று சொல்லுவார்கள் –-நன்னெறி மேம்பட்டன நான்கு என்றே – என்று இங்கனே லோகத்திலே நன்றான வழியாலே பொருந்தப் பட்ட புருஷார்த்தங்கள் நாலு அன்றோ –

அந்நாலிலும்-பின்னையது பின்னைப் –-பின்னையது உண்டு -பிற்படச் சொல்லுகிற மோஷம்-அது பின்னையது-பின்னை–அது பின்னை பின்னை என்றே போமித்தனை-இச் சரீரத்துடன் பெற்று அறிவார் இல்லை -அத்தைக் காற்கடைக் கொள்ளுகையாலும் சொல்லுகிற வார்த்தை இறே-ஆசைப் பட்ட இச் சரீரத்தை விட்டு வேறு ஒரு சரீரத்தைப் பரிஹரித்து-ஒரு தேச விசேஷத்திலே போய்க்-காலாந்தரே அனுபவிக்குமது ஒரு அனுபவமாயற்றதோ-அது ஓன்று அல்ல விறே-அது தான் அவ்வசனங்கள் சொல்லக் கேட்கும் இத்தனை – கண்டு வந்தார் ஒருவரும் இல்லை –-பெயர் தரும் என்பது – பெற்றியத் தரும்-இஸ் சரீரத்தை விட்டு வேறு ஒரு சரீரத்தை பெற்று அனுபவிக்க வேண்டியதாய் இருக்கும் –இஸ் சரீரத்தை விட்டு வேறு ஒரு சரீரத்தைப் பெற்று அனுபவிக்கை  யாவது-ஒருவன் தபஸ்ஸூ பண்ணி-அந்த தப பலம் வேறு ஒருவன் புஜிக்கும் மாத்ரம் அன்றோ-அன்றியே
பின்னைப் பெயர் தரும் -என்றாய் அதுக்கும் பொருள் அதுவே –

அந் நாலிலும்-பின்னையது பின்னைப்--அது பின்னையுமாய் இருக்கும்-அப்போது இப்போது என்று சொல்லிப் போரும் இத்தனை அல்லது பெற்று அறிவார் இல்லை-பின்னையும் அது நானா விதமாகச் சொல்லப் பட்ட புருஷார்த்தம் –பெயர் தரும்-பேற்றிலே தரும் என்பர்கள்-அந்த பிரகிருதி சமனந்தரம் காணப் பெறுவது என்பர்கள்–அதவா பின்னையது பின்னை – பின்னையது கடை வழி சொன்ன மோஷமானது பின்னை-காலாந்தரே தேஹாந்தரே தேசாந்தரே பெயர் தரும் -பேற்றைத் தரும்-என்பது –
என்று சொல்லுகிறார்கள் -என்னவுமாம் –

ஓர் தொன்னெறியை வேண்டுவார் – சம்சாரத்தை ஒழித்து நிரதிசய ஸூகமான மோஷத்தை வேண்டுவார் –இப்படிச் சொல்லப் படா நின்றுள்ள பழையதான மோஷத்தை பெற வேண்டி இருப்பார் –அத் தேசம் பிராப்யமானால் அங்குத்தைக்குப் போம் வழியும் ப்ராப்யாந்தர்க்கதமாகக் கடவது இறே–வேண்டுவார் ––அத்தையும் ஒன்றாக நினைத்து அபேஷிப்பார் என்று தமக்கு அதில் உண்டான அனாதாரத்தை சொல்லுகிறார் –

ஓர் தொன்னெறியை வேண்டுவார் –இப்படிச் சொல்லப் படுகிறனவாய்-அத்விதீயமாய் பழையதாய் இருக்கிற ப்ராப்யத்தை வேண்டுவோர் அர்ச்சிராதி மார்க்கத்தை வேண்டுவோர் -என்னவுமாம்-ஜ்ஞானம் பிறந்த அநந்தரம்-கதி சிந்தையோடு வழியில் போக்கோடு தேச விசேஷ பிராப்தியோடு வாசி அற ஜ்ஞான பலமாய்  வருகிறது ஆகையாலே ப்ராப்ய அந்தர்கதமாகக் கடவது –-இத்தையும் ஒரு புருஷார்த்தமாக நினைத்து பெற வேண்டி இருப்பார்க்கும்-இத்தால் ஸ்வ அபிமதம் அன்று என்னும் இடம் தோற்றுகிறது –

இனி இப் புருஷார்த்தத்தை அனுஷ்டிக்கும் சாதனத்தின் உடைய பொல்லாங்கை உபபாதிக்கிறார் -மேல் –வீழ் கனியும் –-தானே விழுந்து பசை அற்ற கனியும்-ஊழிலையும் –-முளையிலே விழுந்த இலையும் –-முற்றிப் பழுத்த சருகான இலையும் –-என்னும் இவையே நுகர்ந்து உடலம் தாம் வருந்தித்-
அதாவது -சருகு இலை தின்றும்  காயும் கிழங்கும் தின்றும் இ றே தபஸ் ஸூ அனுஷ்டிப்பது
அவதாரணத்தாலே-ஒரு வ்ரத சமாப்தி பிறந்து பின்னை ஒரு வ்ரத ஆரம்பித்ததின் முன்னே யாகிலும்
ஏகவாரம் அன்னம் புஜித்ததும் இல்லை என்று தோன்றுகிறது  –-இத்தால் அநவரத காயக் கிலேசம் சொல்லுகிறது-நுகர்ந்து –-அந்த சாதனத்தில் பண்ணின ஆதரம் தோற்ற போக்யதை உண்டானது போலே இருக்க புஜிக்கை–உடலம் தாம் வருந்தி – அபிமத விஷயத்தைக் கண்டு இங்கே அனுபவிக்கலாய் இருக்கிற சரீரத்தை கிலேசிப்பித்து-தாம் வருந்தி -இவனுடைய கர்மம் கொண்டு போய் கிலேசிப்பித்தல் -தைவம் கொண்டு போய் கிலேசிப்பித்தல் செய்யும் அது ஒழிய தாமே கிலேசிப்பித்து-

இப்பேறு  பெற வேணும் என்று இருப்பார் பண்ணும் சாதன அனுஷ்டாத்தின் உடைய அருமை இருக்கும் படியை சொல்லுகிறது மேல் –-வீழ்  கனியும் ஊழிலையும் என்னும் இவையே – இனிய வஸ்துவை புஜிக்கைக்கு இட்டுப் பிறந்த இவன் புஜிக்கிற த்ரவ்யங்கள் உடைய அசாரத்தை நினைத்து  -இவற்றை தாம் வாய் விட்டுச் சொல்ல மாட்டாமே இப் புடையிலே -என்னும் இவையே -என்கிறார் –-நுகர்ந்து –
இவற்றை புஜிக்கும் போது அம்ருத பானம் பண்ணுவாரைப் போலே போக்ய புத்தி கொண்டு  புஜிக்க வேணும் –இதனுடைய ஹேயதை நெஞ்சில் படில் புருஷார்த்த சித்தி இல்லை –-உடலம் தாம் வருந்தித்-
ஸ்தூலோஹம் க்ருசோஹம்-என்கிறபடி-நான் பொறுத்தேன் நான் இளைத்தேன் என்னலாம் படி தான் அபிமானித்த சரீரத்தை ஒறுத்து-அபிமத விஷயத்தை அனுபவிக்கைக்கு பரிகரமான சரீரத்தை ஒறுத்து  

துன்னும் இலைக் குரம்பைத் துஞ்சியும் –-இலையாலே நெருங்கச் செய்த பர்ண சாலைகளிலே கிடந்தும் – அதில் நின்றும் உதிர்ந்த புழுதியானது கண்ணிலே புக்கு நோவு படும்படியாகத் துஞ்சியும்
நித்ரை மரணத்தோடு  பர்யாயம்  ஆகையாலே துஞ்சியும் -என்கிறது –

துன்னும் இலைக் குரம்பைத் துஞ்சியும் –நெருங்கத் தொடுத்த பர்ண சாலைகளிலே நித்ரை பண்ணியும்-நித்ரைக்கும் வினாசத்துக்கும் சாராதன சப்தமான துஞ்சுதலை சொல்லுகிறது
நித்ரை மரண கல்பமாகையாலே –

வெஞ்சுடரோன் மன்னு மழல் நுகர்ந்தும்  –-உஷ்ண கிரணனான ஆதித்யன் உடைய வெய்யிலை பஷித்தும்–மன்னு மழல் நுகர்ந்தும்-என்கிறது-உள்ளுப் புக்கால் அழல் மாறாதே இருக்கையும் -இதுவே தண்ணீராக நுகருகையும் – காற்றை பஷித்தும் வெய்யிலை பஷித்தும் இறே சரீரத்தை ரஷிப்பது –

வெஞ்சுடரோன் மன்னு மழல் நுகர்ந்தும் –சர்வ பதார்த்தங்களையும் தபிப்பிக்கும் உஷ்ண கிரணனான ஆதித்யன் உடைய பொருந்தின உஷ்ணத்தை புஜித்தும்- பதார்த்தங்கள் உள்ள விடம் எங்கும் புக்கு வ்யாபிக்கக் கடவதே புறப்பட்ட போதொடு உள்ளே போய் புக்க போதொடு வாசி அற சுடக் கடவதாய் இருக்கிற அழலை நுகர்ந்தும்-சந்த்யா காலத்தில் ஆதித்ய கிரணன்களே யாயிற்று புஜிப்பது-தாஹகமான கிரணங்களை போக்ய பூதமாய் இருப்பதொரு பலம் போலே புஜித்து –

வண் தடத்தினுள் கிடந்தும்--அழகியதாக ஜல க்ரீடை பண்ணிப் போது போக்கலான தடாகங்களிலே சீத காலத்திலே புக்கு நீர்க் காக்கை போலே முழுகிப் பாசி ஏறக் கிடந்தும் –

வண் தடத்தினுள் கிடந்தும்-அபிமதைகளான ஸ்திரீகளுக்கும் நினைத்த படி ஜலக்ரீடாதிகள் பண்ணி அனுபவிக்கைக்கு யோக்யமான அழகிய தடாகத்திலே அகமர்ஷணம் பண்ணியும் –-உட்கிடந்தும் –-மேலே கிளம்புதல்-உள்ளே வர்த்திக்கிற ஜலசர சத்வங்களில் கண் வைத்தல் செய்ய ஒண்ணாது –
கிடந்தும்-அநேகம் ஆயிரம் வஸ்த்ரம் கிடக்கும் ஆயிற்று –

இன்னதோர் தன்மையராய் –தப பலம் பெற்று அதிலே வ்யுத்புத்தி பண்ணினாலும் அதுக்கு ஆளாகாதபடி துக்கமே ஸ்வ பாவம் ஆனபடி –

இன்னதோர் தன்மையராய் –-ஏவம் வித ஸ்வபாவத்தை யுடையராய்

ஈங்கு உடலம் விட்டு எழுந்து – நினைத்த படி அனுபவிக்கலான இங்கே தானாக அபிமானித்து
நெடு நாள் முகம் பழகின சரீரத்தை விட்டு எழுந்து போய்-

ஈங்கு –இங்கு இருக்கும் நான் –உடலம் விட்டு எழுந்து –-அநந்தரம் தானாக அபிமானித்த சரீரத்தை பொகட்டு தேசாந்தரே கை கழியப் போய்-

தொன்னெறிக்   கண் சென்றார் எனப் படும் சொல் அல்லால்-மோஷத்து ஏறப் போனார்கள் என்கிற உக்தி அல்லது –

தொன்னெறிக்   கண் சென்றார் எனப் படும் சொல் அல்லால்--பழையதான மோஷத்து ஏறப்போனார்கள் என்று சொல்லப் படுகிற சொல்லே உள்ளது –சொல்லால் அல்லால்--உக்தி மாத்ரமேயாய் ஒழியக் கண்டார் இல்லை-

இன்னதோர் காலத்து –-ஏதேனும் ஒரு காலத்திலே –-இனையார் இது பெற்றார் என்னவும் கேட்டு அறிவதில்லை – ஆரேனும் ஒருவர் இப் புருஷார்த்தத்தைப் பெற்றார் என்று கேட்டு அறிவது இல்லை –
பிரமாணங்கள் சொல்லக் கேட்கும் அத்தனை –ஸூகோ முக்தோ  வாமதேவோ முக்த -என்று வசனங்களைப் படிக்கும் இத்தனை அல்லது-கண்டு போந்தார் உண்டாகச் சொல்லுவார் இல்லை –
இன்னார் பெற்றார் என்று சொல்லக் கேட்டு அறிவது இல்லை –-ஸூக வாம தேவாதிகள் முக்தர் என்று சொல்லா நின்றதே-கேட்டு அறியத் தட்டென் என் என்னில் -நான் போனேன் இன்னபடி அனுபவித்தேன் என்று அங்குத்தை  யாவர் படியைக்-கண்டு வந்தார் சொல்லக் கேட்டு அறிவது இல்லை ––உளது என்னில்-முதலிலே அங்கன் இருப்பதொரு புருஷார்த்தம் இல்லை – அக்னிநா சிஞ்சேத்-அக்னியால் நனைக்கக் கடவன் -என்னுமா போலே அது உண்டாக வேனுமாகில் அது இருக்கிற படி கேட்கலாகாதோ

இன்னதோர் காலத்து இனையார் இது பெற்றார் என்னவும் கேட்டு அறிவதில்லை – இன்னதோர் காலத்திலே ஏவம் வித ஸ்வ பாவராய் இருப்பார் இப்பேறு பெற்றார்கள் என்று சொல்லக் கேட்டு அறிவது இல்லை –மோஷத்து ஏறப்  போனார்கள் என்று சாஸ்த்ரங்களிலே-ஸூ கோ முக்தோ வாம தேவோ முக்த -என்று சொல்லக் கேட்டு இருக்கும் இத்தனை –-நான் கண்டேன் நான் போனேன் என்பார் இல்லை-ஆஸ்திக்யத்தாலே சில சொல்லும் இத்தனை  –-

உளது என்னில்- உண்டு என்று சொல்லில் அதுக்குப் போம் வழியின் அருமையைக் கேட்கலாகாதோ–மன்னும் கடும் கதிரோன் மண்டலத்தின் நன்னடுவுள் – நித்யமாய் அனைய ஒண்ணாத படி கொடிதான கிரணங்களை யுடைய-ஸூர்ய மண்டலத்துள் இட்டுப் போக வேணுமாம் –-அவன் நூறாயிரம் யோஜனைக்கு அவ்வருகே சஞ்சரிக்க-இங்கே அவன் வெய்யில் பொறு க்க மாட்டாத இவன் அவனை அணையப் போகையும் அன்றியே-அவனுடைய உள்ளே போக வேணுமாம்   – அன்னதோர் இல்லியினூடு போய் –-அவன் தான் அப்படிப் போமிடத்து ஒரு பெரு வழி பண்ணிப் போகையும் அன்றியே அப்படிப் பட்டதோர் இல்லியின் உள்ளிட்டாம் போவது-

உளது என்னில்--உண்டு என்று சொல்லில் அதுக்குப் போம் வழியின் அருமையைக் கேட்கலாகாதோ–மன்னும் கடும் கதிரோன் மண்டலத்தின் நன்னடுவுள்-அன்னதோர் இல்லியினூடு போய்  நிலை நின்ற கொடிய கிரணங்களை உடைய ஆதித்ய மண்டலத்தின் நடுவிட்டுப் போக வேணும் –-இங்கே நின்று ஆதித்யனைக்  காண  ஒண்ணாதே வெறியோடும்படி கொடிதான ஆதித்யன் உடைய அப்படிப் பட்ட-அதி ஸூ ஷ்மமான வழியே போய்-

வீடு என்னும் தொன்னெறிக் கண் சென்றாரைச் சொல்லுமின்கள் –-இவன் தான் ராஜ குலம் தோற்றப் போகக் கடவனாம் –-அவன் இவனுடைய சரீர விச்லேஷத்தளவும் அவசரம் பார்த்து நின்று முகம் காட்டக் கடவனாம் –-ஹார்த்தா நுக் ருஹீத  -பிரம்மா ஸூ தரம் -4-2-16-பரமாத்வால் அனுக்ரஹிக்கப் பட்டவனாய் வழி அறிந்து செல்லுகிறான் இந்த முக்தன் – என்கிறபடியே ஆதி வாஹிகர் கையிலே காட்டிக் கொடுக்குமாம் –-தான் முன்னே கைவிளக்கு பிடித்துக் கொண்டு போமாம் – இப்படி அந்த மோஷம் ஆகிற -பழையதாய் இருக்கிற தேசத்திலே நான் போனேன் இன்னது கண்டேன் இன்னது அனுபவித்தேன் -என்று வந்தார் ஒருவரைக் காட்டிச் சொல்லிக் காணுங்கோள்–இப்படி அங்கே போய் வந்தான் ஒருவன் சொல்லுமாகில் அதுவும் ஒன்றாகக் கடவது –-சொல்லாதே– இப்படி தான் பிரமாண ஸ்ரேஷ்டமான ப்ரத்யஷ அநுமா நாதிகளாலே இத்தை சாதிக்க இதுக்கு ஒரு உப பத்தியை இட்டு ஏத்த மாட்டாதே –

வீடு என்னும்–தொன்னெறிக் கண் சென்றாரைச் சொல்லுமின்கள் சொல்லாதே அன்னதே பேசும்-அன்னதே பேசும் அறிவில் – மோஷம் என்று சொல்லப் படும் பழையதான ப்ராப்யத்தை லபித்தவர்களை இன்னார் என்று சொல்லுங்கோள்-என்று கேட்டால் சொல்லாதே-–

அன்னதே பேசும் – பின்னையும் இதுக்கு உத்தரமாக மேன் மேல் என-ஸூ கோ முக்த வாம தேவோ முக்த -என்று வசனம் படிக்கிற இத்தால் என்ன லாபம் உண்டு –-அறிவில் –அவர்கள் ஆகிறார் – தந்தாமுக்கு என்ன ஒரு விவேகம் இல்லாத அறிவு கேடர்-அறிவில் சிறு மனத்து –-இப்போது அறிவில்லை யாகிலும் மேல் அறிவு உண்டாகைக்கு ஈடான நெஞ்சில் அகலமும் இல்லை-ஆங்கு அன்னவரைக் கற்ப்பிப்போம் யாமே –அவ் வவஸ்தா பன்னர் ஆனவர்களை கற்பிக்கை நமக்கு பரமாவதே –-கையிலே மடலை எடுத்துக் கொண்டு-இரண்டு அருகு உள்ளாறும் மலைக்க பெரிய திரு நாளில் போலே உலாவித் திரியலாய் இருக்க-அவ்வறிவு கேடரை அறிவிக்கை நமக்கு பரமாவதே –

அன்னதே பேசும்-அன்னதே பேசும் அறிவில் -இதுக்கு உத்தரமாக முன்பு சொன்னதையே சொல்லா நிற்பார்கள் -அதுக்கு அடி அறிவு கேடராகை –சிறு மனத்து-மேல் அறிவு உண்டாக்கிக் கொள்ளவும் ஒண்ணாதபடி அல்ப மனாக்கள்-ஆங்கு-அவ்விடத்தில்-அன்னவரை-அப்படிப் பட்டுள்ளாரை-கற்பிப்போம்  யாமே-அறிவிப்போம் நாமே-உகந்த விஷயத்தில் மடல் எடுத்து பெறலான காலத்திலே
பிறர்க்கு அறிவிக்கை நமக்கு பணியோ–கையும் மடலுமாக நாடறிய திரியா நின்றால்-இதுவே புருஷார்ர்த்தம் என்று அறியும்படி நாட்டில் உலவா நிற்க-ஓர் இடத்திலே இருந்து உபதேசிக்கி நமக்கு பணியோ –

அது நிற்க – இப்போது அத்தை விடுக-

அது நிற்க –அது கிடக்க கிடீர்-அது ஒரு புருஷார்த்தம் என்று நினைத்து இருப்பார்க்கு அன்றோ அது வேண்டுவது என்று அத்தை உபேஷிக்கிறார்-

“ஊன்வாடவுண்ணாது உயிர்காவலிட்டு உடலிற்பியாப் புலனைந்தும் நொந்து, தான்வாட வாடத் தவஞ்செய்ய வேண்டா“ என்றும்“காயோடு நீடு கனியுண்டு வீசுகடுங்கால் நுகர்ந்து நெடுங்காலம் ஐந்து தீயூடு நின்று தவஞ்செய்ய வேண்டா“ என்றும் இவ்வாழ்வாத்தாமே அருளிச் செய்த்து காண்க. “பொருப்பிடையே நின்றும் புனல் குளித்தும் ஐந்து நெருப்பிடையே நிற்கவும் நீர் வேண்டா“ என்றார் பேயாழ்வாரும்.-“காயிலைதின்றுங் கானிலுறைந்துங்கதிதேடித் தீயிடை நின்றும் பூவலம் வந்துந் திரிவீர்காள், தாயிலுமன்பன் பூமகள் நண்பன் தடநாகப்பாயன் முகுந்தன் கோயிலரங்கம்பணிவீரே“ என்று உபதேசித்தார் பிள்ளைப் பெருமாளும் கலம்பகத்தில்.-பொல்லா வொழுக்கும் அழுக்குடம்புமற்று எம்பெருமானைப் பெற்றுநுபவிக்க நினைப்பவர்கள், மனம் பொறிவழிபோகாது நிற்றற்பொருட்டு நீர்பருகியும் காற்று நுகர்ந்தும் காய் கனி கிழங்கு சருகு வருங்கங்களை உண்டும் விரதங்களால் உண்டி சுருக்கலும், கோடை காலத்தில் வெயில் நிலையிலும் பஞ்சாக் நிமத்தியிலும் நிற்றலும், மாரிக் காலத்தும் பனிக்காலத்தும் நீர்நிலையில் பாசியேற நிற்றலும் முதலிய செயல்களை மேற் கொண்டு அவற்றால் வருந் துன்பங்களைப் பொறுத்து இவ்வாறு சரீரத்தை யொறுத்து நல் வீடு செல்வர்களென்பது அறியத் தக்கது–எம்பெருமானை அர்ச்சாவதாரத்தில் நாம் எளிதாக அநுபவித்து ஆநந்திக்கலாமான பின்பு இப்படிப்பட்ட வீணான காயக்லேசங்கள் படவேண்டா என்று உபதேசிப்பர்கள் ஆழ்வாராதிகள்.–தொன்னெறி என்று பரமபதத்தைச் சொல்லவுமாம், பரமபதத்திற்குச் செல்லும் வழியாகிய அர்ச்சிராதி மார்க்கத்தைச் சொல்லவுமாம். நெறி –கோவிலும் மார்க்கமும்.-ஊழிலை –பழகிப்போன இலை –சருகு இலைக் குரம்பை – இலைகளாற் சமைக்கப்பட்ட குடிசை – பர்ணசாலை.-ஈங்குடலம் விட்டெழுந்து – அருமையாகச் சொல்லப்பட்ட இந்த மநுஷ்ய தேஹத்தைப் பெற்றுவைத்து இது கொண்டே எம்பெருமானை இஷ்டப்படி அநுபவித்து ஆநந்திக்க விரும்பாமல் அநியாயமாக இவ் வுடலைப் பாழாக்க நினைக்கிறார்களே பாவிகள்! என்று வருந்துகின்றார் போலும்.-அருமந்த தேஹத்தைத்தான் இழக்கிறார்களே, அங்குச் சென்றாகிலும் ஏதாவது நல்ல பேற்றைப் பெறுகிறார்களோ, அது ஒன்றுமில்லை, ‘அவன் மோக்ஷம் போனான், இவன் மோக்ஷம் போனான்‘ என்று வாய் நோவச் சொல்வதைக் கேட்கிறோமே யன்றி ‘இன்ன தினத்தில் இன்ன மநுஷ்யன் இன்னஸுகத்தைப் பெற்றான்‘ என்று சொல்லக் கேட்டதே யில்லை.—ஏன் கேட்டதில்லை? –வாமதேவோ முக்த என்று சாஸ்த்ரங்கள் முறையிடுகின்றனவே, சுகன் வாமதேவன் முதலானோர் மோக்ஷ மடைந்தார்களென்று சொல்லக் கேட்கவில்லையோ என்ன,-அப்படி சொல்லியிருப்பது போராது, ஒரு மனிதன் என் கண்ணெதிரே வந்து நின்று நான் ஸூர்ய மண்டலத்தைப் பிளந்து கொண்டு அதன் வழியே சென்று மோக்ஷம் போய்ச் சேர்ந்து கண்டு வந்தேன்“ என்று அங்குப் போய் வந்தார் சொல்லக் கேட்க வேணும், அப்படி ஒரு வருஞ் சொல்லக் கேட்டதில்லையே என்கிறார்.-“வீடென்னுந் தொன்னெறிக்கண் சென்றாரை“ என்றவிடத்து சென்றாரை என்பதற்கு ‘சென்று என்பதற்கு ‘சென்று திரும்பி வந்தவர்களை‘ என்று பொருள் கொள்ளல் வேண்டும். அறிவு இல் சிறுமனத்து மோக்ஷ முண்டென்று சொல்லுகிறவர்களுக்கு விவேகமில்லை, இனி விவேகமுண்டாகலாமென்னவுங் கூடாதபடி நெஞ்சுங் குறுகியது என்கிறார்.-கற்பிப்போம் யாமே –இல்லாத்தொன்றை உண்டென்று சில அவிவேகிகள் சொன்னால் அவர்களோடு வாக்யார்த்தம் சொல்வது தானா எனக்குக் காரியம், நான் பிடித்த புருஷார்த்தத்தை இனிதாகப் பேசுவது தவிர்த்து அந்த அறிவிலிகளோடு வாதப ப்ரதிவாதம் பண்ணுவது எனக்கு வேலையன்று. அவர்கள் மனம் போனபடி ஏதேனும் சொல்லிக் கொண்டிருக்கட்டும் என்று கை யொழிகிறார்.“ஆரானுமாதானுஞ் செய்ய, அகலிடந்தை ஆராய்ந்து அது திருத்தலாவதே“ எனற நம்மாழ்வாரை ஒரு புடை ஒப்பர் இவர்.–

—

இனி, தாம் பற்றின புருஷார்த்தம் காமம் என்று சொல்லவேண்டி, மற்ற தருமம் அர்த்தம் என்ற இரண்டு புருஷார்த்தங்களால் பெறக்கூடிய பேறு இன்னது, இப்படிப்பட்டது –என்று நிரூபிக்கத் திருவுள்ளம்பற்றி, தருமத்தை அநுஷ்டிப்பவர்கள் பெறும்பேறு இன்னதென்கிறார்.

முன்ன நான் சொன்ன அறத்தின் வழி முயன்ற
அன்னவர் தாம் கண்டீர்கள் ஆயிரக் கண் வானவர் கோன்——–19
பொன்னகரம் புக்கு அமரர் போற்றி செய்யப் பொங்கொளி சேர்
கொன்னவிலும் கோளரி மாத் தான் சுமந்த கோலஞ்சேர் ——–20
மன்னிய சிங்காசனத்தின் மேல் வாணெடுங்கண்
கன்னியரால் இட்ட கவரிப் பொதிய விழ்ந்தாங்கு——-21
இன்னிளம் பூந்தென்றல் இயங்க மருங்கிருந்த
மின்னனைய நுண் மருங்குல் மெல்லியலார் வெண் முறுவல் —-22
முன்னம் முகிழ்த்த முகிழ் நிலா வந்தரும்ப
அன்னவர் தம் மானோக்கம் உண்டாங்கு அணிமலர் சேர் ——-23
பொன்னியல் கற்பத்தின் காடுடுத்த மாடெல்லாம்
மன்னிய மந்தாராம் பூத்த மதுத் திவலை —————–24
இன்னிசை வண்டு அமரும் சோலை வாய் மாலை சேர்
மன்னிய மா மயில் போல் கூந்தல் மழைத் தடம் கண் ——25
மின்னிடை யாரோடும் விளையாடி வேண்டிடத்து
மன்னு மணித்தலத்து மாணிக்க மஞ்சரியின் ———-26
மின்னொளி சேர் பளிங்கு விளிம்பிடத்த
மன்னும் பவளக்கால் செம்பொன் செய் மண்டபத்துள் ——27
அன்ன நடைய வரம்பையர் தங்கை வளர்த்த
இன்னிசை யாழ் பாடல் கேட்டு இன்புற்று இரு விசும்பில் ——28
மன்னு மழை தவழும் வாணிலா நீண் மதி தோய்
மின்னொளி சேர் விசும்பூரும் மாளிகை மேல் ——-29
மன்னு மணி விளக்கை மாட்டி மழைக் கண்ணார்
பன்னு விசித்ரமாப் பாப்படுத்த பள்ளி மேல் ———30
துன்னிய சாலேகஞ் சூழ் கதவத் தாள் திறப்ப
அன்ன முழக்க நெரிந்துக்க வாணீலச்——31
சின்ன நறுந்தாது சூடியோர் மந்தாரம்
துன்னு நறு மலரால் தோள் கொட்டிக் கற்பகத்தின் ——32
மன்னு மலர்வாய் மணி வண்டு பின் தொடர
இன்னிளம் பூந்தென்றல் புகுந்தீங்கு இள முலைமேல் ——33
நன்னறும் சந்தனச் சேறுள் புலர்த்தத் தாங்க அருஞ்சீர்
மின்னிடை மேல் கை வைத்து இருந்து ஏந்து இள முலை மேல் ——-34
பொன்னரும் பாரம் புலம்ப வகம் குழைந்து ஆங்கு
இன்ன வுருவின் இமையாத் தடம் கண்ணார் ——-35
அன்னவர் தம் மாநோக்கம் உண்டு ஆங்கு அணி முறுவல்
இன்னமுதம் மாந்தி இருப்பர் இது வன்றே ——36
அன்ன வறத்தின் பயனாவது ஒண் பொருளும்
அன்ன திறத்தே யாதலால் காமத்தின் ———-37
மன்னும் வழி முறையே நிற்று நாம் மானோக்கின்
அன்ன நடையார் அலரேச ஆடவர் மேல் —–38
மன்னு மடலூரார் என்பதோர் வாசகமும்
தென்னுரையில் கேட்டு அறிவது உண்டு அதனை யாம் தெளியோம் ——39–

முன்னம் நான் சொன்ன அறத்தின் வழி முயன்ற அன்னவர் தாம் –(புருஷார்த்தங்களில்) முதலதாக நான் எடுத்துச் சொன்ன தருமத்தின் வழியிலே அநுஷ்டானஞ் செய்தவர்கள்
ஆயிரம் கண் வானவர் கோன் பொன் நகரம் புக்கு–ஆயிரங் கண்ணுடையனான இந்திரனுடைய அழகிய லோகத்திற் சென்று சேர்ந்து
அமரர் போற்றி செய்ய–தேவர்கள் வாழ்த்தப் பெற்று,
பொங்கு ஒளி சேர் கொல் நவிலும் கோள் அரிமாதான் சுமந்த கோலம் சேர் மன்னிய சிங்க ஆசனத்தின் மேல்–மேன் மேலும் வளர்கின்ற ஒளியை யுடையதும், கொல்லுந் தொழிலிற் பழகின் வலிய சிங்கத்தால் சுமக்கப்பட்டதும், அழகியதும், பொருத்த முடையதுமான சிங்காசனத்தின் மேலே (இருந்து கொண்டு)
வாள் நெடு கண் கன்னி யரால் இட்ட–வாள் போற் கூரிய நீண்ட கண்களை யுடைய கன்னிகைகளாலே வீசப்பட்ட
கவரிப் பொதி யவிழ்ந் தாங்கு—சாமரத் திரள்கள் (தம் மேல் வந்து) மலரப் பெற்று
இன் இள பூ தென்றல் இயங்க–இனிதாயும் மந்தமாயும் பரிமள முடையதாயு மிருக்கிற தென்றல் வந்து வீசப் பெற்று
மருங்கு இருந்த மின் அனையை நுண் மருங்குல் மெல் இயலார்–அருகே யிருக்கிற மின் போல் ஸூஷ்மமான இடையை யுடைய மாதர்கள்
வெண் முறுவல்–(தங்களுடைய) வெளுத்த பற்களாலே
முன்னம் முகிழ்த்த –அபிப்பிராயத்தை ஸூசிப்பிக்கின்ற
முகிழ் நிலா வந்து அரும்ப–இள நிலா வந்து மேலே ப்ரஸிக்க
அன்னவர் தம் –அப்படிப்பட்ட மாதர்களுடைய
மான் நோக்கம் உண்டு–மானின் நோக்குப் போன்ற நோக்கை அநுபவித்து
ஆங்கு–அவ்வளவிலே
அணி மலர சேர்–அழகிய பூக்கள் நிறைந்துள்ள
பொன் இயல் கற்பகத் தின் காடு உடுத்தமாடு எல்லாம்–பொன் மயமான கற்பகக் காடுகள் நிறைந்த ப்ரதேசங்க ளெல்லாவற்றிலும்
மன்னிய மந்தாரம் பூத்த மது திவலை–நிலை பெற்றிருக்கிற பாரிஜாத வ்ருக்ஷங்களின் பூக்களிலுள்ள மகரந்த பிந்துக்களில்
இன் இசை வண்டு அமரும் சோலை வாய்–இனிய இசைகளைப் பாடுகின்ற வண்டுகள் பொருந்தி யிருக்கப் பெற்ற பூஞ்சோலைகளிலே,
மாலை சேர் மன்னிய மா மயில் போல் கூந்தல்–புஷ்பங்களை யணிந்தும் மயில் தோகை போன்று மிருக்கிற கூந்தலை யுடையவர்களாயும்
மழை தட கண்–குளிர்ந்து விசாலமான கண்களை யுடையவர்களாயும்
மின் இடையாரோடும்–மின்போல் நுண்ணிய இடையை யுடையவ்ர்களாயு மிருக்கிற அப்ஸரஸ் ஸ்த்ரீகளோடே
வேண்டிடத்து விளையாடி–யதேஷ்டமான இடங்களில் ரமித்து
மன்னும் மணி தலத்து–சிறந்த ரத்னங்களழுத்தின ஸ்தலங்களிலே (கட்டப்பட்டு)
மாணிக்கம்மஞ்சரியின்–மாணிக்க மயமான பூங் கொத்துக்களை யுடையதும்
மின்னின் ஒளி சேர் பளிங்கு விளிம்பு அடுத்த–மின்னல் போலே பளபள வென்று விளங்குகின்ற ஸ்படிகக் கற்களாலே குறடு (கொடுங்கை) கட்டப் பெற்றதும்
மன்னும் பவளக்கால்–சிறந்த பவழ ஸ்தம்பங்களை யுடையதும்
செம் பொன் செய்–செம் பொன்னால் செய்யப் பட்டதுமான
அன்னம் நடைய அரம்பையர் தம் கை வளர்த்த–அன்ன நடையுடைய அப்ஸரஸ்ஸுக்களின் கை வழியாக வுண்டான
இன் இசை யாழ் பாடல்–இனிய இசையை யுடைய வீணையின் பாட்டை
கேட்டு இன்புற்று–கேட்டு ஆனந்தித்தும்,
இரு விசும்பில் மன்னு மழை தவழும்–பரந்த ஆகாசத்திலே பொருந்தி யிருக்கிற மேக மண்டலங்கள் வந்து படியப் பெற்றதும்
வாள் நிலா நீள் மதி தோய்–அழகிய நிலவை யுடைய பெரிய சந்திரன் வந்து படியப் பெற்றதும்
மின்னின் ஒளி சேர்–மின்னலின் ஒளி போன்ற ஒளியை யுடையதும்
விசும்பு ஊரும்–ஆகாசத்தில் ஸஞ்சரிப்பதுமான
மாளிகை மேல்–விமாநத்திலே
மழை கண்ணார்–குளிர்ந்த கண்களை யுடையரான மாதர்கள்
மன்னு மணி விளக்கை மாட்டி–என்று மணையாத மணி விளக்குகளைத் தொங்க விட்டு
விசித்திரமா பாப்படுத்த –ஆச்சரியமாக விஸ்தாரமாய்ப் பரப்பின்
பன்னு பள்ளி மேல் –கொண்டாடத்தக்க சயனத்தின் மீது
துன்னிய சாலேகம் சூழ் கதவம் தான் திறப்ப –நெருங்கிய சன்னல்களைச் சுற்றி யுள்ள கதவுகள் திறந்து கொள்ள,
இன் இள பூ தென்றல்–பரம போக்யமான மந்த மாருதமானது
அன்னம் உழக்க நெரிந்து உக்க வாள் நீலம் நறு சின்னதாது சூடி–அன்னப் பறவைகள் மிதிப்பதனாலே நெரிந்து துகளாய்ப் போன அழகிய நீலோத்பலத்தின் மணம் மிக்க சிறிய தாதுகளைச் சூடிக் கொண்டும்
ஓர் மந்தாரம் துன்னு நறு மலரால் தோள் கொட்டி–சிறந்த மந்தார வ்ருக்ஷத்திலே நெருங்கி யுள்ளதும் மணம் மிக்கதுமான புஷ்பங்களாலே தோள்களை அலங்கரித்துக் கொண்டும்
கற்பகத்தில் மன்னுமலர் வாய் மணி வண்டு பின் தொடர–கல்ப வ்ருக்ஷத்திலே பொருந்திய பூக்களிலே படிந்த அழகிய வண்டுகள் பின் தொடரப் பெற்றும்
ஈங்கு புகுந்து–இவர்கள் ரமிக்கு மிடங்களிலே வந்து சேர்ந்து
இள முலை மேல் நல் நறு சந்தனம் சேறு உள் புலர்ந்த–இள முலைகள் மேல் பூசப்பட்ட நல்ல மணமுடைய சநதனச் சேற்றை நன்கு உலர்த்த
தாங்க அரு சீர் மின் இடை மேல் கை வைத்து இருந்து–தரிக்க முடியாத (ஸூக்ஷ்மமான) அழகிய மின் போன்ற இடுப்பின் மீது கையை வைத்துக் கொண்டிருந்து
ஏந்து இள முலை மேல் பொன் அரும்பு ஆரம் புலம்ப–உந்நதமான இள முலை மேலே காசு மாலைகள் ஒலிக்கும்படி நிற்க
ஆங்கு–அவ் விருப்பைக் கண்டு
அகம் குழைந்து–மனமுருகி
இன்ன உருவின் இமையா தடங்கண்ணார் அன்னவர் தம் –இப்படிப்பட்ட விலக்ஷணமான வடிவு படைத்த தேவ மாதர்களுடைய
மான் நோக்கம் உண்டு–மானின் நோக்குப் போன்ற நோக்கை அநுபவித்து
ஆங்கு–அதனோடு கூட
அணி முறுவல் இன்அமுதம் மாந்தி இருப்பர் –அழகிய புன்சிரிப்பாகிற இனிய அம்ருதத்தையும் புஜித்திருப்பர்கள்
அன்ன அறத்தின் பயன் ஆவது இது அன்றே –அப்படிப்பட்ட (முன்னே நான் சொன்ன) தர்ம புருஷார்த்தத்திற்குப் பலனாகப் பெறும் பேறு இதுவே யாம்.
ஒண் பொருளும் அன்ன திறதத்தே–சிறந்த அர்த்த புருஷார்த்தத்தின் பலனும் அப்படிக்கொதத்தேயாம்
ஆதலால் –இப்படி தர்ம அர்த்தங்களாகிய இரண்டு புருஷார்த்தங்களுக்கும் காமமே பயனாகத் தேறுவதனால்
காமத்தின்–அக் காம புருஷார்த்தத்தினுடைய
மன்னும் வழி முறையே –நிலை நின்ற வழியாகிய பகவத் காம மார்க்கத்திலே
நாம் நிற்றும்–நாம் ஊற்றமுடையரா யிருப்போம்.
மான் நோக்கின் அன்னம் நடையார்–‘மான் போன்ற நோக்கையும் அன்னம் போன்ற நடையையு முடைய மாதர்கள்
அவர் ஏச –(உலகத்தார்) பழி தூற்றும் படி
ஆடவர் மேல்–புருஷர்களின் மேலே (ஆண்களை நோக்கி)
மன்னும் மடல் ஊரார் என்பது ஒர் வாசகமும் –மடலூரக் கூடாது“ என்று சொல்லுகிற ஒரு வாக்கியத்தை
தென் உரையில் கேட்டு அறிவது உண்டு –தமிழ்ப் பாஷையில் கேட்டு அறிந்திருக்கிறோம்.
யாம் அதனை தெளியோம்–அந்த வாக்கியத்தைத் தெளிவுடையதாக நாம் நினைக்க மாட்டோம் (அது அஸங்கதம்)

முன்ன நான்  சொன்ன -இத்யாதி-முன்பு நான் இந்த நாலு புருஷார்த்தைத்தையும் சொல்லுகிற இடத்தில்-தர்மத்தில் வந்தவாறே -சாத்திய ரூபத்தாலும் சாதன ரூபத்தாலும் நிர்ப்பதோர் ஆகாரத்தைக் கொண்டு-மன்னும் அறம் -என்றேன் –-இஹ லோக போகத்தை வ்யாவர்த்திக்கைக்காகச் சொன்னேன் அத்தனை-அதில் நான் நினைத்த அம்சம் அறியாதே குவால் உண்டாக நினைத்து இருக்கக் கூடும் அறிவு கேடராய் இருப்பார் ஆயிற்று –-ஸ்வர்க்கே அபி பாத பீதஸ்ய ஷபிஷ்ணோர் நாஸ்தி நிர்வ்ருதி -ஸ்ரீ விஷ்ணு புரா -6-5-50 அதுக்காக அவ்விடத்தை ஸ்பஷ்டமாக சொல்லா நின்றேன் -கேளுங்கோள்–முன்ன நான்  சொன்ன அறத்தின் வழி முயன்ற   –-முன்பு நான் சொன்ன அறத்தை சாஸ்திர உக்தமாக அனுஷ்டித்தவர்கள் அறத்தின் வழி என்கையாலே அந்த உபாய அனுஷ்டானத்தின் உடைய மிறுக்குத் தோற்றுகிறது–அது அனுஷ்டிக்கும் இடத்தில் கரணம் தப்பினால் மரணம்-அதில் ஏதேனும் ஒரு  ஸ்வரத்திலே அங்கத்திலே வைகல்யம் பிறக்கில் பின்னை ப்ரஹ்ம ரஜஸ்  சாயப் பிறக்கும் இத்தனை –-அன்னவர் தாம் கண்டீர்கள்- -அத்தை அருமைப் பட்டு அனுஷ்டித்த அப்படிப்பட்ட அவர்கள் –

முன்ன நான்  சொன்ன அறத்தின் வழி முயன்றஅன்னவர் தாம் கண்டீர்கள் –வ்யவஸா யாத்மிகா புத்திரேகேஹ -அத்யாவஸா யாத்மிகையான புத்தியை உடையவனுக்கு-சாதன சாத்யங்கள் ஒன்றாய் இருக்கும் –பஹூ சாகா ஹ்ய நந்தாச்ச புத்த யோ அவ்யவசாயி நாம் –அவயவசாயிகள்   உடைய புத்தி பஹூ சாயையாய் இருக்கும்-பல தலையாய் இருக்கும்-சாதனங்களும் அநேகமாய்-சாத்யங்களும் அநேகமாய் இருக்கும் –அப்படியே காம்ய ரூபமான கர்மம் தன்னையே கர்மண்யே வாதி காரச்தே -என்கிறபடியே -அகர்த்ருகமாக பாலாபி சந்தி ரஹிதையான அனுஷ்டானத்தை அனுஷ்டித்தால்
மோஷ சாதனமாக கடவது என்கிற நியாயத்தைப் பற்ற பகவத் புருஷார்தத்துக்கு சாதனமாக சொன்ன முகத்தாலே தூஷித்தது கீழ் –அந்த கர்மம் தனக்கு ஸ்வர்க்க போகத்தை புருஷார்த்தமாக  பிரதிபத்தி பண்ணி அதுக்கு சாதனமாம் ஆகாரத்தாலே காம்யார்த்த பிரசுரமாய் இருக்கும் என்னும் இடத்தை காட்டுகிறது-கீழே நான் சொன்ன தர்ம மார்க்கத்திலே உத்சாகித்தவர்கள் கிடக்கிடி கோள்-அன்னவர் -என்கிறது -நேருவது எல்லாம் நேர்ந்து படுவது எல்லாம் படச் செய்தே-அல்பமேயாய் இருக்கிற ஸ்வர்க்க புருஷார்த்தத்தை பலமாகக் கொள்ளுகிற ஹேயரை அநாதரிக்கிறார் –

ஆயிரக் கண் வானவர் கோன்-இங்கு நின்றும் போகிறவனுக்கு நிர்வாஹகனாய் இருக்கிறவன் ஆயிரம் கண் கொண்டாயிற்று அவ் விஷயத்தை அனுபவிப்பது –-பொன்னகரம் புக்கு – அதில் ஸ்லாக்கியமான தேச வாசமே அமையும் என்னும் படி இருக்கிற விடத்தே போய்ப் புக்கு –-அமரர் போற்றி செய்யப் – முடியுடை வானவர் முறை முறை எதிர் கொள்ள -என்னுமா போலே அங்குள்ள தேவர்கள்-அர்த்த பரராய் சம்சாரத்திலே இருந்து இக் காம புருஷார்த்தத்தை ஆதரித்து அதுக்கீடாக தன்னை ஒருத்து சாதனா அனுஷ்டானம் பண்ணி வருவான் ஒரு மகாத்மா உண்டாவதே -என்று கொண்டாட –-

அவர்கள் பலம் இருக்கும் படியைச் சொல்லுகிறது மேல் –ஆயிரக் கண்--இப்படி நேருவது எல்லாம் நேர்ந்தவன் -விஷய தர்சனத்துக்கு ஆயிரம் கண் உடையவன் –விடத்தவாய் ஓராயிரம் இராயிரம் கண்   -என்று அவனுக்குப் பல கண் உண்டு இறே -பகவத் அனுபவத்துக்கு –புண்டரீகம் ஏவம் அஷிணீ-என்றும்
தாமரைக் கண்ணனை விண்ணோர் பரவும் தலை மகனை -என்றும் அடைவுடையார் தோற்று அடைவு கெட நின்று ஏத்தும் படியான கண் அழகை உடையவன் முகத்திலே போய் விழிக்கிறது அன்றே –
பீறின சீலை போலே கண்ட விடம் எங்கும் துளையாம் படி இருக்கிறவன் முகத்திலே இறே விழிப்பது-
என்றும் விஷய ப்ரவணரில் நேத்ர பூதனை இங்கனே இறே இவர்கள் சொல்லுவது –வானவர் கோன்--அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதியோ -என்பார்கள்-மனுஷ்யனில் காட்டில் நாலு நாள் எழ இருந்து சாம்-இவ்வளவைக் கொண்டு போரப் பொலியத் தங்களையும் அவர்களாக அபிமானித்து இருக்கும் ஆக்கரான அமரர்களுக்கு நிர்வாஹகனான முகத்திலே யாயிற்று விழிப்பது    –-பொன்னகரம் –திகழ் பொன்னுலகு ஆள்வார்-என்கிற தேசத்திலேயோ –-நரகாதிகளில் வ்யாவ்ருத்தி-அல்பமான தேசத்திலே யன்றே புகுகிறது –-புக்கு –-புகுகை தானே உத்தேச்யமாய் அர்ச்சிராதி மார்க்கத்தாலே வழி உள்ளார் சத்கரித்து கொண்டாடப் போகிறதோ ––அமரர் போற்றி செய்யப் ––முடியுடை வானவர் முறை முறை எதிர் கொள்ளப் புகுகிறதோ-அமரராய்த் திரிகின்றார்கள் -என்று ஆக்கரான தேவதைகள்
சம்சார பூமியிலே இருந்து ஸ்வர்க்க அனுபவத்திலே ஸ்ரத்தை பிறந்து இதுக்கு உறுப்பாக சாதன அனுஷ்டானம் பண்ணி இவ்வளவு வருவானைக் கிடைக்குமே -இவனும் ஒருவனே -என்று கொண்டாடா நிற்பார்கள் –

பொங்கொளி சேர்-காலம் செல்லச் செல்ல ஒளி மழுங்குகை  அன்றிக்கே-புண்ய  பலம் ஆகையாலே மிக்கு வாரா நின்றுள்ள ஒளி சேர்ந்து இருப்பதாய் –கொன்னவிலும் கோளரி மா – கொலையைச் செய்யா  நிற்பதுமாய்-எழுந்து இருந்து பாயுமா போலே -என்று சொல்லலாம் படியாய்-பெரிய மிடுக்கை யுடைத்தாய் இருந்துள்ள சிம்ஹங்கள் ஆனவை –-தான் சுமந்த –-ஹிருதயத்திலே பரிவோடு சுமந்தால் போலே யாயிற்று தரிக்கும் படி –-கோலஞ்சேர்--நாநா வான வகுப்புக்கள் சஹஜமானால் போலே பொருந்தி இருக்கும் ஆயிற்று –-மன்னிய சிங்காசனத்தின் மேல் – சம்சாரிகமான போகங்களில் காட்டில் நாலு நாள் எழ இருந்து எழுந்து இருக்கலாம் படியான சிம்ஹாசனத்தின் மேலே –-வாணெடுங் கண் கன்னியரால் இட்ட  கவரிப் பொதிய விழ்ந்தாங்கு--ஓர் ஆளும் ஓர் நோக்கும் நேரான கண்களை உடையராய் கால தத்வம் உள்ளதனையும் புஜியா நின்றாலும் அபூர்வைகளாய் இருக்கும் ஸ்த்ரீகளாலே இடப்பட்ட-கவரித் திரள் கட்டவிழ்ந்து -அவ்விடத்திலே –

பொங்கொளி சேர்--சிம்ஹாசனத் தொழில் வகுப்பைக் கண்டு கொண்டு இருக்கும் படி கிளர்ந்த ஒளி சேர்ந்து இருப்பதாய் கோப்புடைய –கொன்னவிலும் –-கொல் நவிலும் -கிட்டின அப்போதே முடிக்கும் என்று கொலையை வ்யவஹாரியா நிற்பதாய் –-கோளரி மாத் தான் சுமந்த –-விநாசத்தை தரிக்கைக்கு -மிடுக்கை உடைத்தாய் இருப்பதொரு சிம்ஹமானது தானே சுமந்து நிற்கிறதோ -என்று சங்கிக்கும் படி –கோலஞ்சேர் –நாட்டில் உள்ள தொழில் எல்லாம் இதிலேயோ -என்னும் படி அழகு சேர்ந்து இருப்பதாய் –-மன்னிய சிங்காசனத்தின் மேல் – சம்சாரிகமான போகத்தில் காட்டில் நாலு நாள் எழ இருந்து பொகட்டுப் போகிறவர்களைப் போலே அன்றியே வருவார்க்கு எல்லாம் தானேயாம் படி இருக்கையாலே -மன்னிய -என்கிறது அரிமா -சிம்ஹம்-பாய்மா -கைம்மா -என்னுமா போலே-கோள் -மிடுக்கு-தான் சுமந்த -சிலர் சுமத்தச் சுமக்கை அன்றிக்கே ஆதாரத்தோடு தானே சுமக்கை –-வாணெடுங்கண்- ஓர் ஆளும் ஓர் நோக்கும் நேராம்படியான கூர்மையை யுடைத்தாய் புஜிக்கிறவன் அளவு அன்றிக்கே  விஞ்சின போக்யதையை யுடைத்தான கண் அழகை யுடைய –-கன்னியரால் இட்ட – ஒரு கல்பம் எல்லாம் புஜியா நின்றாலும் பின்னையும் புதுமை மாறாதே இருக்கிற ஸ்திரீகளால் இடப்பட்ட-கவரிப் பொதிய விழ்ந்து –
அவர்கள் வீசின வாறே கட்டவிழ்ந்து எல்லாம் கூடத் தள்ளக் கடவது – அத்தைப் பிரித்து வாங்கினவாறே விடக் கடவது அத்தைப் பொதிகையும் விழுகையுமாகச் சொல்லுகிறது –-ஆங்கு –அவ் வவஸ்தையில்

இன்னிளம் பூந்தென்றல் இயங்க மருங்கிருந்த--இனியதாய் மந்தமாய் பரிமளத்தை யுதைத்தான தென்றல் சஞ்சரிக்கக் கிண்ணகத்தை எதிரிட ஒண்ணாதாப்  போலே -போக்யதையின் மிகுதியாலே நெருக்க ஒண்ணாத அருகே இருக்க வேண்டியவராய் –

இன்னிளம் பூந்தென்றல் இயங்க –-ஆச்சா மரம் வீசுகையினாலே இனியதாய் இளையதாய் நன்றான தென்றல் வந்து சஞ்சரிக்க -என்னுதல்–அன்றிக்கே-மந்த மாருதமாய் நாநா விதமான  பூக்களிலே போய் பிரவேசிக்கும் இடத்து-ஆவி எழுந்து வெக்கை தட்டி இருக்கிறபடி பிசுகி வருகை அன்றிக்கே செவ்விப் பரிமளத்தை கொய்து கொடு வந்து – தென்றலானது இயங்க என்று தோன்றல் தானாகவுமாம் –
ஒரு சேதனன் புகுந்தானாய் சம்போகத்துக்கு துணுக்குப் பிறக்கும் படி இருக்கை அன்றிக்கே
சம்போக வர்த்தகமுமாய் ஸ்பர்ச வேத்யமுமாய் இருக்கை –-கவரியான போது தன் பக்கல் நின்றும்  வேறு ஒன்றில் போகாதபடி நெஞ்சும் இனியதாய் உடம்பிலே பட்டவாறே துணுக்குப் பிறக்கும் படி இருக்கை –-மருங்கிருந்த- போக்யைகளான ஸ்திரீகளை ஒழிய தரிக்க மாட்டாமையாலே கூட வைத்துக் கொண்டு இருப்பார்கள்-அதின் முன்னே இருக்கிற கிண்ணகப் பெருக்குப் போலே எதிர்ச் செறிக்க ஒண்ணாத படி ஆழம் காலாய் அருகே வைத்துக் கொண்டு இருப்பார்கள்

மின்னனைய நுண் மருங்குல் மெல்லியலார் வெண் முறுவல் – விழேல் எண்ணப் பண்ணும் மின்னைப் போலி எண்ணப் படும் நுண்ணுய மருங்கை யுடையருமாய் மிருது ஸ்வ பாவைகளுமாய் இருக்கிறவர்கள் உடைய ஹிருதயத்தில் கிடக்கிற பூக் கொய்கை யாகிற கார்யத்தைக் காட்டுகிற வெளுத்த முறுவல் ஆகிற –-முன்னம் முகிழ்த்த முகிழ் நிலா வந்தரும்ப--இள நிலா வந்து அரும்ப –-அன்னவர் தம் மானோக்கம் உண்டு- அப்படிப் பட்டவர்கள் மான் போலே நோக்கை புஜித்து –-ஆங்கு அணிமலர் சேர் பொன்னியல் கற்பத்தின் காடுடுத்த மாடெல்லாம் மன்னிய மந்தாராம் பூத்த –-புண்ய பலத்தாலே நினைத்த போதே முன்பு தோன்றுகிற சோலையிலே முறுவலால் தோற்றுவித்த பூக் கொய்கையைப் பேசுகிறது-

மின்னனைய நுண் மருங்குல் மெல்லியலார் வெண் முறுவல் – போக்தாவானுக்கும் இவள் இவ்விடையைக் கொண்டு எங்கனே தான் தரிக்கும் படி -என்று கண்ட போதெல்லாம்  துணுக்கு என்னும் படி –மின்னொத்த நுண்ணிய இடையை யுடைய ராகையாலே கலக்கவும் பொறாதே கை வாங்கி இருக்கவும் பொறாத மார்தவத்தை யுடையரான ஸ்திரீகள் உடைய வெண் முறுவல் உண்டு -தந்த பங்க்தி -அதனுடைய –-முன்னம் முகிழ்த்த முகிழ் நிலா வந்தரும்ப-–முன்னம் என்கிறது அபிப்ராயம் –
அந்த அபிப்ராயம் ஆனது போய் பக்வமாய் ஆரம்பித்தால்   போலே இருக்கிற இரு நிலாவானது வந்தரும்ப –-அன்னவர் தம் மானோக்கம் –-இன்ன விடத்தே போய் விளையாடக் கடவோம் என்கிற நினைவை நோக்காலே ஸ்மரிப்பிபாள்  யாயிற்று –-உண்டு – அப்படிப் பட்ட மிருதுவான நோக்கை யுடைய அவர்கள் நோக்கிப் பருகி -இது காணும் அவர்களுக்கு உஜ்ஜீவனம்-இவன் ஒன்றாக ஸ்மரித்து அத்தை உண்டு அறுக்க மாட்டாதே கிடந்து அலையா நிற்க -அதுக்கு மேலே குளிர்ந்து நோக்குவார்கள்-ஆங்கு அவ்வளவிலே –-இவர்கள் லீலா ரசம் அனுபவிக்கும் படி சொல்லுகிறது மேல்-அணி மலர் சேர் பொன்னியல் கற்பத்தின் காடுடுத்த மாடெல்லாம்--செறியப் பூத்த பூக்கள் பரப்பு மாறி இருப்பதாய் பொன்னாலே செய்யப் பட்டதாய்-கற்பகக் காடாய் தரிசு கிடக்கும் இடம் எல்லாம்-மாடெல்லாம் மன்னிய –உண்டாய் உள்ள –-மந்தாராம் பூத்த – பூவாய்க் கிடக்கும் –

மன்னிய மந்தாராம் பூத்த மதுத் திவலை இன்னிசை வண்டு அமரும் சோலை வாய் மாலை சேர்--நிலை நிற்கும் கற்பகங்கள் -குடியா வண்டுகள் உண்ணச் சிறகு ஓசையிலே   அறியும் இத்தனை –-மன்னிய மா மயில் போல் கூந்தல் மழைத்  தடம் கண் மின்னிடை யாரோடும் – அங்கு இவர்கள் ஒப்பனை இருக்கும் படி – விளையாடி –-இனி ஓலக்கம் இருக்கும் படி சொல்லுகிறது –-வேண்டிடத்து--அபேஷையின் படியே –

மதுத் திவலை ––அப்பூவில் உண்டான மது வெள்ளத்தின் உடைய திவலையிலே–இன்னிசை வண்டு –
அத்தைப் பானம் பண்ணுகைக்காக வண்டுகள் படிந்து கிடக்கும் – அவற்றுள் வண்டு உண்டு என்று அறிவது அவற்றின் இன்னிசை  கேட்டவாறே யாயிற்று-அமரும் சோலை வாய் – பரிமளம் போலே படிந்து கிடக்கும் யாயிற்று சோலை இடத்திலே –-மாலை சேர் மன்னிய மா மயில் போல் கூந்தல் மழைத் தடம் கண் –ஒரு கொம்பில் நின்றும் பறித்துப் போந்து மாலையாக்கிக் சேர்க்கிற விளம்பத்தாலே வரும்-செவ்வி யழியுமது அன்றிக்கே-குழலிலே மாலையாய்ப் பூத்தால் போலே இருப்பதாய் – நாயகன் முன்பே மயிரை ஒரு கால் குலைத்தால் அவனுக்கு சகல தாபங்களும் ஆறும்படியாய் – பெரிய மயில் தோகை விரித்தால் போலே இருக்கிற அளக பாரத்தை யுடையருமாய்-கால தத்வம் உள்ளதனையும் துவக்குகைக்கும் மயிர் முடியே போந்து இருக்க-அதுக்கு மேலே கண்ணாலே ஒரு கால் கடாஷித்தால் ஒரு பாட்டம் வர்ஷித்தால் போலே இருக்கும் படி குளிர்ந்த  கண்களை யுடையருமாய் இருந்துள்ள –-மின்னிடை யாரோடும் விளையாடி வேண்டிடத்து-ஸ்திரீகளோடே போக உபோகாதத்திலே கால ஷேபத்தைப் பண்ணி-வேண்டிடத்து விளையாடுதல் -என்னுதல்–வேண்டிடத்து மன்னும் மணித்தலத்து என்று மேலே கூட்டுதல்  – நெடும் போது விளையாடி ஆயாசிக்கையால் உண்டான ஸ்ரமம் ஓர்இடத்திலே இருந்து ஆற வேண்டி இருக்கும் இறே–இவனுடைய புண்ய பலம் பக்வமாய் இருக்கையாலே இவன் இருக்க அபேஷிதமான விடத்தே  அப்போதே அது உண்டாய் இருக்கும் –

மன்னு மணித்தலத்து மாணிக்க மஞ்சரியின் மின்னொளி சேர் பளிங்கு விளிம்பிடத்த--மாணிக்கங்களைக் கொத்துப்-பூம் கொத்தாகத்த் தூக்கி-மன்னும் பவளக்கால் செம்பொன் செய் மண்டபத்துள் அன்ன நடைய – ஆடுவார் சாய்ந்து இருக்கை–அரம்பையர் – தேவ ஸ்திரீகள் –-தம் கை வளர்ந்த இன்னிசை யாழ் பாடல் கேட்டு--நீரூட்டி வளர்த்தால் போலே கையாலே தடவி வளர்த்த-இன்புற்று – அந்த போக்யதையை அனுபவித்து –

மன்னு மணித்தலத்து –-உண்டான நீல ரத்னங்களாலே சேர்த்துச் சமைக்கப் பட்டு இருந்துள்ள நிலத்திலே-மாணிக்க மஞ்சரியின்- மாணிக்கக் கொத்துக்களை இடையிடையே அழுத்துவார்கள்
ஒரு பிரதேசத்திலே பொன் அரிதாய் இருக்குமா போலே அங்குத்தையார்க்கு ஆச்சர்யமாய் இருப்பது பளிங்கு யாயிற்று –-மின்னொளி சேர் பளிங்கு விளிம்பிடத்த--மின்னொளி போலே இருக்கிற ஒளியை யுடைத்தான பளிங்கைக் கொண்டு வந்து -விளிம்பிலே குறடு கட்டுவார்கள்  –-மன்னும் பவளக்கால் செம்பொன் செய் மண்டபத்துள் –-சாய்ந்து நிற்கிற ஸ்திரீகளுக்கு ஓரடி போகில் தரிக்க வரிதாம் படியான பவளத் தூணை யுடைத்தாய்-மாற்றற்ற செம் பொன்னால் செய்யப் பட்ட மண்டபத்திலே-அன்ன நடைய வரம்பையர் தம் – அன்னத்தோடு ஒத்த நடையை யுடையராய் இருக்கிற அப்சரஸ் ஸூ க்களுடைய –-கை வளர்த்த இன்னிசை யாழ் பாடல் கேட்டு – நீர் வரத்து வளர்ப்பாரைப் போலே இவர்களுடைய கர ஸ்பர்ஸமே நீராக வளர்ந்த இனிய இசையை யுடைத்தான யாழில் உண்டான பாட்டைச் செவியாலே அனுபவித்து-சாம க்ரியால் குறைவற்று இருக்கிற யாழைத் தட்டி பின்பு அது பண் பட்ட வாறே மிடற்றிலே மாற்றிப் பாட அத்தைக் கேட்டு –-இன்புற்று – ஆனந்த நிர்பரனாய்-

இனி சம்போக அனுபவம் பேசுகிறது-இரு விசும்பில் மன்னு மழை தவழும் வாணிலா நீண் மதி தோய்மின்னொளி சேர் – மேகம் இளைப்பாறும்-போக்யனான சந்திரனும் அப்படியே –-விசும்பூரும் –
பள்ளப் பாறை யுள்ள ஸ்தலம்-மாளிகை மேல் மன்னு மணி விளக்கை மாட்டி- மாணிக்கத்தின் அழுக்கை கழற்றி-நிலை விளக்காக வைத்து –-மழைக் கண்ணார் – அடுத்து ஒரு கால் பார்க்க-கால தத்வம் உள்ளதனையும் வவ்வலிடும்படி பண்ணும்-பன்னு விசித்ரமாப் பாப்படுத்த பள்ளி மேல்- படுக்கை படுத்த படி கண்டு வாய் புலர்த்த – விசித்ரம் -நாநா வர்ணமாகப் பரப்பப் படுத்த படுக்கையிலே –துன்னிய சாலேகஞ் சூழ் கதவத் தாள் திறப்ப-துன்னிய -காற்றைப் பிடித்து புகுரவிட வற்றாய் இருக்கை-தாள் திறப்ப -வேண்டின போதே தானே திறப்ப –-அவ்வழியே புகும் தென்றலைப் பேசுகிறது
அன்ன முழக்க  நேரிந்துக்க வாணீலச் சின்ன நறுந்தாது சூடியோர் மந்தாரம்- அன்னங்கள் புக்கு அள்ளல் சேற்றை உழக்குமா போலே-தேனும் சுண்ணமும் தாதும் ஒன்றாக உழக்க –-துன்னு நறு மலரால் தோள் கொட்டிக் கற்பகத்தின் மன்னு மலர்வாய் மணி வண்டு பின் தொடர--அத்தாலே அது துகளாய்-ஒளி மிக்க நீலப் பாவின் சின்ன நறும் தாதை ராஜாக்கள் வளையம் வைக்குமா போலே வைத்து
மந்தாரப் பூவைத் தோளில் தோள் மாலையாக ஏறிட்டு கற்பகத்துக்கு எழுதிக் கொடுத்த வண்டுகள் தன்னைக் கொண்டு எழுந்து போகும் படியாய் –

இனி ஒரு வெளி ஒலக்கமும் சம்போகார்த்தமாய் இருப்பதொரு இருப்பும் ஒரு தென்றலும் அபேஷிதமாய் இருக்கும் இறே -அத்தைச் சொல்லுகிறது –-இரு விசும்பில் – பரப்பு உடைத்தான ஆகாசத்திலே –-மன்னு மழை தவழும் – கங்கை கடக்கிற போது ஒரு மழையும் துளியும் மின்னும் உதவினால் போலே போகத்திலே அந்வயித்த போது ஒரு இருட்சியும் பிரகாசமும் அபேஷிதமாய் இருக்கும் இறே – வாணிலா நீண் மதி தோய் மின்னொளி சேர் விசும்பூரும் மாளிகை மேல் மன்னு மணி விளக்கை மாட்டி--ஆகாசத்திலே சஞ்சரிக்கிற மாளிகைகளிலே பெரு விலையனான ரத்னன்களை
அவித்து ஏற்ற வேண்டாத படி விளக்காக ஏற்றி பிரகாச அபேஷை இல்லாமை  யாலே-மங்கள தீபமாய் இருக்கும் அத்தனை இறே –-மழைக் கண்ணார்- படுக்கை படுப்பார் என்று சில பெண்கள் உண்டு –
அவர்கள் படுக்கையை குளிரப் பார்த்தால் சேதன சமாதியாலே படுக்கையாய் இருக்கும் அத்தனை –-பன்னு விசித்ரமாப் பாப்படுத்த பள்ளி மேல் — படுக்கையிலே போய் இவன் சாய்ந்தால் -படுக்கை வாய்ப்பு இருந்த படியே -என்று வாய் புலர்த்தும் படியாய் நாநா வர்ணமாய் முடங்கலற்று படுக்கப் பட்ட படுக்கையிலே யாயிற்று சாய்வது – அப்போது காற்று அபேஷிதமாய் இருக்கும் இறே – துன்னிய சாலேகஞ் சூழ் கதவத் – அவ்விடம் தான் சுற்றும் ஜாலகமுமாய் இருக்கும் இறே-வேண்டின போது வேண்டின வடிவு கொள்ளலாய் இருக்கும் இ றே –-சூழ் கதவம் தாள் திறப்ப – விரல் நுழையாத படியாய்க் காற்றுக்கு சீரை வடியிட்டுப் புகுர வேண்டும்படி நெருங்கி இருந்துள்ள ஜாலகங்களில் சுற்றும் உண்டான கதவுகள் தாள் நீங்க –-தாள் திறப்ப –தென்றல் புகுந்து -கருத சங்கேதிகள் சதவு திறக்குமா போலே புண்யமடியாக வருகிறதாகையாலே சிலர்  அடைக்கவும் திறக்கவும் வேண்டா வி றே  –-அன்ன முழக்க – அப்போது புகுரும் காற்று இருக்கும் படி சொல்லுகிறது-பெடையோடு செங்கால அன்னம் துகைப்ப -பெரிய திரு மொழி -3-8-9–என்னுமா போலே-அன்னமானது மிதுன சம்போகார்த்த மாகவும்-மதுபானார்த்த மாகவும் சென்று இழியும்-இவை சஞ்சரிக்கையாலே பூவும் தாதுவும் தேனும் சுண்ணமும் ஒன்றாகக் குழம்பும் –-நெரிந்துக்க வாணீலச் சின்ன நறுந்தாது சூடி- பின்னைப் போய் நெரிந்து உகுந்து ஒளியை யுடைத்தாய்-இவை துவக்கையாலே முகம் கர்கிச் சிதறி-பரிமளம் அதிசயமாய் இருந்துள்ள தாதைச் சூடி-இத்தை யாயிற்று வளையமாக வைப்பது –-யோர் மந்தாரம் துன்னு நறு மலரால் தோள் கொட்டிக் – ஒரு மந்தார மரத்தின் உடைய நெருங்கப் பூத்துப் பரிமள பிரசுரமாய் இருக்கிற பூக்களை
ஹர்ஷத்தாலே தோளிலே கொட்டிக் கொண்டு –-கற்பகத்தின் மன்னு மலர்வாய் மணி வண்டு பின் தொடர-ஒரு காலும் பிரியக் கடவோம் அல்லோம் என்று சூழ்த்துக் கொடுத்து –-ஒரு விஷயத்திலே தொடர்ந்து போவாரைப் போலே-கல்பக தருவிலே ஏக ரூபமாய் இருந்துள்ள புஷ்பத்திலே
மதுபானத்தாலும் பரஸ்பர சம்ச்லேஷத்தாலும் நரை திரை மூப்பு அற்று இருக்கிற வண்டுகளானவை பின் தொடர இக்காற்றைக் கண்டவாறே இதுக்கு முன்பு இக்காற்றைக் கண்டறியோம் என்று தன்னை அநாதரித்துப் போகச் செய்தேயும் ஒரு தலைக் காமமாகத் தானே காற்றை பின் தொடரா நிற்கும்
இது பின் தொடர் வேண்டும் படி –

இன்னிளம் பூந்தென்றல் புகுந்தீங்கு இள முலை  மேல் -நன்னறும் சந்தனச் சேறுள் புலர்த்தத்-மந்தமாய் பரிமளத்தை யுதைத்தான தென்றல்-நாலடி இட்டுப் புகுந்து-அல்லோம் என்பாரும் விழ வற்றான போக்யதையை உடைத்தான சந்தனச் சேற்றை-சிற்றாள வட்டம் போலே முலையிலே உலர்த்த –-தாங்க அருஞ்சீர்மின்னிடை  மேல் கை வைத்து இருந்து ஏந்து இள முலை மேல்-தாங்க அரியதாய் சீருடைய மின் போன்ற இடை மேலே கையை வைத்துக் காந்தனுக்கு சர்வ ஸ்வ தானம் பண்ண இருந்து –-பொன்னரும் பாரம் புலம்ப –-சம்ச்லேஷத்தைப் பேசின படி –

இன்னிளம் பூந்தென்றல் புகுந்து –-இனியதாய் இளையதாய் பரிமளிதமாய் இருந்துள்ள தென்றலானது
போக வர்த்தகமாய் கொண்டு புகுந்து-ஈங்கு இள முலைமேல் நன்னறும் சந்தனச் சேறு – இவ்வளவிலே எப்போதும் ஒக்க ஷோடஸ வார்ஷிகைகளாய் இருக்கையாலே முலையும் இளையதாய் இருக்கும் இறே அதின் மேலே போக யோக்யமாக அலங்கரிக்கப் பட்டு இருந்துள்ள நன்றாய் பரிமள பிரசுரமான சந்தனக் குழம்பை –-உள் புலர்த்தத் – மேல் எழ அன்றியிலே அந்தப் பணிக்குக் கடவார்  சிற்றால வட்டம் கொண்டு ஆற்றுமா போலே புலர்த்த –-போக்தாவும் ஈடுபடியான வைதக்த்யம் சொல்லுகிறது
தாங்க அருஞ் சீர் மின்னிடை மேல் கை வைத்து இருந்து –-இத்தை எங்கனே தான் கொண்டு தரிக்கும் படி -என்று கூச வேண்டும்படியான அழகை யுடைத்தாய் –தாங்க அருஞ் சீர் மின்னிடை மேல் கை வைத்து இருந்து —முலையைத் தாங்க அரிதாய்-அழகிய மின் போலே இருந்துள்ள இடையின் மேலே கையை வைத்து கொண்டு இருந்து-ஏந்து இள முலை மேல் பொன்னரும் பாரம் புலம்ப – ஏந்தப் பட்டு சமைய வளர்ந்து இருந்துள்ள முலை மேலில் சம்போக சமயத்திலும் கழற்றிப் பூண வேண்டாத படி சஹாஜமாய் இருக்கிற முத்துக்களும் பொன்னுமாய் அரும்பி உட்கழுத்தாரம் சம்போகத்தில் உண்டான வ்யாகுலதையாலே அங்கே இங்கே அலச இவளுக்கு நாம் ஆபரணமாகப் பட்டதே -என்று கூப்பிடுகிறாப் போலே யாயிற்று இருப்பது –-த்ரிசரம் பஞ்ச சரம் தனியாரம் இவை தன்னிலே அலசின ஓசையைச்  சொல்லுகிறது -புலம்பிற்றாக-இதாயிற்று புறம்பு படுகிறபடி –

வகம் குழைந்து ஆங்கு--உடன் பட்ட படி –-இன்ன வுருவின் –இட்டு மாற்றினால் போலே இருக்கை –-இமையாத் தடம் கண்ணார் அன்னவர் தம்- வைத்த கண் வாங்க இன்னாத போக்யதையை உடையவர்கள் –-மாநோக்கம் உண்டு ஆங்கு அணி முறுவல் இன்னமுதம் மாந்தி-நோக்குப் பொறுத்த வாறே-முறுவல் பண்ண அதுவும் உண்டு அறுக்க வல்லராம் படியாய் யாயிற்று  இருப்பது –-இருப்பர் –
போக்யாதிசயத்தாலே போக மாட்டாமை –-இது வன்றே அன்ன வறத்தின் பயனாவது –-ஒரு சிறாங்கை என்கிறது – கிருஷிக்கு தக்க பலம் போராமை-

வகம் குழைந்து –-அகவாயில் ஆட்டம் பேச்சுக்கு நிலம் அல்லவே-முலை மேல் பொன்னரும்பாரம் -என்று ஆரம் பூண்டதாய் இருக்கை அன்றிக்கே முலை தான் ஆரமாய்க் கொண்டு அரும்பினால் போலே யாயிற்று ஆரம் பூண்டு இருக்கும் படி -என்றுமாம் –-ஆங்கு- ஹிருதயம் அழிந்த அவ்வஸ்தையிலே–இன்ன வுருவின் – ஏவம் விதமான ஸ்வரூப வை லஷ்ண்யத்தை யுடையராய் –-இமையாத் – கண் இமையோடு இமை பொருந்தில் ஜகத் உபசம்ஹாரம் என்னும்படி இருக்கையாலே இமையோடு இமை பொருந்தாதே-இமையா -என்று ஸ்வரூப கதனம் அன்று விஷய தர்சனத்தால் இமையாமை –-தடம் கண்ணார் – கண்ணின் பரப்பு அடங்கிலும் இமையாமைக்கு உறுப்பு –-அன்னவர் தம் மாநோக்கம் உண்டு – அப்படிப் பட்டவர் உடைய விலஷணமான நோக்கை யாயிற்று புஜிப்பது –-ஆங்கு அணி முறுவல்இன்னமுதம் மாந்தி இருப்பர்--அந்நோக்கை பருகி அது சத்மியா நின்றவாறே முறுவல் பண்ண
அத்தாலே அழகிதான முறுவலோடு கூடின அதராம்ருதத்தைப் பானம் பண்ணி அதினாலே தங்களை அழிந்து இருப்பார்கள் – இது வன்றே அன்ன வறத்தின் பயனாவது –-இது விறே அப்படிப் பட்ட தர்மத்தின் உடைய பிரயோஜனம் ஆயிற்று

ஒண் பொருளும் அன்ன திறத்தே யாதலால் காமத்தின் –-ஒண் பொருளும் அத்தனையே-ஒண் பொருள் -ஆச்சார்யர்களையும் விட்டுப் பற்றுமவன் பஷத்தாலே –-மன்னும் வழி முறையே நிற்று –ஆபாச காமத்தை ஒழிய நிலை நின்ற பகவத் காமத்தின் வழியே—நாம் – காமத்தை ஒழிய சர்வத்தையும் விட்ட நாம்-மான் நோக்கின் அன்ன  நடையார் –-நோக்குக்கும் நடைக்கும்-தனித் தனியே மடலூர வேண்டும்படி இருக்கை –அலரேச – பிறர் பழி சொல்ல –-ஆடவர்மேல் – தலைமகன் பேர் மேல் –-மன்னு மடலூரார் என்பதோர் வாசகமும்-பிராணனை தரிப்பிக்கும் மடல் -மன்னு மடல் –-தென்னுரை-மிலேச்ச ஜாதி பிதற்றும் தமிழ்-உக்தி மாத்ரமே-அர்த்த யுக்தம் அன்று-

ஆகையாலே தர்மமும் காம சேஷம்-மோஷம் தானே தள்ளுண்டது-இனி சேஷிப்பது அர்த்தம் இறே –-ஒண் பொருளும் அன்ன திறத்தே –-சிறியார் பெரியார் இன்னார் என்று வாசி இன்றிக்கே எல்லாரும் ஒக்க நன்று நன்று என்று-விரும்புகிற அர்த்தமும் காம சேஷம் –-யாதலால் காமத்தின் மன்னும் வழி முறையே நிற்று நாம் –ஆதலால் -அர்த்த ஸ்திதி இப்படியே இருக்கையாலே பிரதான புருஷார்த்தமான காமத்தின் உடைய நிலை நின்ற வழியிலே முறை கெடாத படி நின்றோம் நாம் –-இப்படி ஒழிய அபிமத விஷயத்தை பிரிந்த ஆற்றாமை கரை புரளச் செய்தேயும் எதிர்தலை வரக் கண்டு இருக்கைக்கு மேற்படத்-தாம்தாம் அர்த்திக்கக் கடவது அல்ல வென்று விவஷிதர் அல்லாதார் சொல்லுவது ஒரு பாசுரம் உண்டு அது சாஸ்திரமே யாகிலும் நமக்கு அது பஷம் அல்ல –-மானோக்கின் அன்ன நடையார் அலரேச –-அபிமத விஷயத்திலும் கண்ணிலும் மௌக்த்யத்திலும் குறி அழியாதே நடையிலும் தோற்ற தோல்வி இன்றிக்கே  இருக்குமவர்கள் இரண்டு மருங்கும் இருந்து பலி சொல்லா நிற்க–ஆடவர் மேல் மன்னு மடலூரார் என்பதோர் வாசகமும்தென்னுரையில் கேட்டு அறிவது உண்டு –அபிமதம் எல்லாம் பெற்று அல்லது மீளாத படியான மடலூரக் கடவர் அல்லர் என்று கொண்டு இங்கனே சொல்லிக் கொண்டு போருவதொரு நிரர்த்தக சப்தம் உண்டு –-அதனை யாம் தெளியோம் —– அப்படிப் பட்ட அது தன்னை நாங்கள் இகழ்ந்த மிலேச்ச ஜாதிகளிலே அப்பாஷையிலே கேட்டுப் போருவது உண்டு-அத்தை  அபிமத விஷயத்தைப் பெற்று அல்லது தரியாத நாம் அனுஷ்டேயமாகத் தேறோம் –

“ஆயிரக்கண் வானவர்கோன்“ என்று தொடங்கி “இன்னமுதம் மாந்தியிருப்பர்“ என்னுமளவும் தாம் புருஷார்த்தத்தினால் ஸவர்க்க லோகத்தில் கிடைக்கும் விஷய போகங்களை விரிவாகச் சொல்லுகிறது.-“அம்மறைதான் மன்னுமறம் பொருளின்பம் வீடென்றுலகில், நன்னெறி மேம்பட்டன் நான் கன்றே“ என்று கீழே சொல்லுமிடத்துப் புருஷார்தங்களில் முதன்மையாகச் சொல்லப்பட்ட யாதொரு தர்மமுண்டு,-அதனை அடைவுபட அநுஷ்டித்த மஹான்கள் இவ்வுடலைவிட்டு இவ்வுலகையும் விட்டொழிந்த பின்பு, புண்ய பலன்களை அநுபவிப்பதற்கென்று ஏற்பட்ட இடமாகிய தேவேந்திர நகரத்திற்கு (ஸ்வர்க்க லோகத்திற்கு)ச் செல்லுங்கள்,-சென்றவாறே அங்குள்ள அமரர்கள் “ஜய விஜயீபவ“ இத்யாதி சப்த கோஷங்களாலே தோத்திரஞ் செய்து, விலையுயர்ந்து அழகுமிக்க சிங்காசனத்தின் மீது வீற்றிருக்கச்செய்வர்கள், கண்ணழகிற் சிறந்த கன்னிகைகள் அருகேவந்து சாமரம் வீசுவார்கள்,-இனிதான தென்றற் காற்றும் தன்னடையே வந்து மேலேபடும், மற்றுஞ் சிலமாதர்கள் அருகே வந்து நின்று தங்களுடைய உட்கருத்தை வெளிக்காட்டுகின்ற மந்தஸ்மிதத்தை (புன்சிரிப்பை)ச் செய்வர்கள், அவர்களது நோக்கிலே ஈடுபட்டிருப்பவர்கள் இவர்கள்.(ஆங்கணி மலர் சேர் தொடங்கி விளையாடி வேண்டிடத்து என்னுமளவும் ஒரு வாக்கியார்த்தமாகக் கொள்க) சிங்காசனத்தின்மீது வீற்றிருந்து போகங்கள் பெறும்படியைச் சொல்லிற்று கீழ்வாக்கியத்தில், கற்பகவ்ருக்ஷங்கள் நிறைந்த அழகிய பூஞ்சோலைகளிலிருந்து கொண்டு போகங்கள் அநுபவிக்கிறபடியைச் சொல்லுகிறது இவ்வாக்கியம்.-சிங்காசனத்திலிருக்கும்போது சில மாதர்கள் வந்து ஸாபிப்ராயமாகப் புன்சிரிப்புச் சிரித்தவாறே, ‘பூக்கொய்கையிலே நோக்காகச் சிரிக்கிறார்களிவர்கள் என்று உணர்ந்து உடனே எழுந்துபோய்ச் சோலைகளிலே விளையாடித் திரிவர்களாம்.-அந்த நந்தவனங்கள் எப்படியிருக்கின்றவென்றால், எங்கே பார்த்தாலும் பொன்மயமான கல்ப வ்ருக்ஷங்கள் நிறைந்தும், அந்தக் கல்பவ்ருக்ஷங்கள் மலர்களில் மதுவைப்பருகுவதற்காக வண்டுகள் வந்து படிந்து இனிதாக ரீங்காரம் பண்ணப்பெற்றும் இருக்கின்றனவாம்.-அப்படிப்பட்ட சோலைகளிலே, கூந்தலழகும் கண்ணழகும் இடையழகும் அமைந்த மங்கையர்களுடனே கூடி யதேச்சமாக விளையாடுவர்களாம்.(மன்னு மணித்தலத்து என்று தொடங்கி இன்னிசையாழ் பாடல் கேட்டின்புற்று என்னுமளவும் ஒரு வாக்கியர்த்தமாகக் கொள்க) நந்தவனங்களில் விளையாடிக் களைத்துப்போய் ஒரு திவ்ய மண்டபத்திற் சென்று வீற்றிருந்து அங்கு அப்ஸாஸ் ஸ்த்ரீகள் செவிக்கினியாக வீணாகானம் பண்ண அதனைக் கேட்டுக் களைதீர்ந்து ஆநந்திக்கும்படி சொல்லுகிறது.

(மன்னு மணித்தலத்து என்று தொடங்கி இன்னிசையாழ் பாடல் கேட்டின்புற்று என்னுமளவும் ஒரு வாக்கியர்த்தமாகக் கொள்க) நந்தவனங்களில் விளையாடிக் களைத்துப்போய் ஒரு திவ்ய மண்டபத்திற் சென்று வீற்றிருந்து அங்கு அப்ஸாஸ் ஸ்த்ரீகள் செவிக்கினியாக வீணாகானம் பண்ண அதனைக் கேட்டுக் களைதீர்ந்து ஆநந்திக்கும்படி சொல்லுகிறது.அந்த மண்டபங்கள் எப்படியிருக்கின்றன. வென்றால், கீழ்த்தரையெல்லாம் ரத்னங்களழுத்தப்பட்டு அந்த ரத்நமய ஸ்தலத்திலே கட்டப்பட்டும், மாணிக்கமயமான பூங்கொத்துகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டும், மின்னல்போலே பளபளவென்று விளங்குகின்ற ஸ்படிகக் கற்களாலே கொடுங்கைகள் கட்டப்பெற்றும், பவழ ஸ்தம்பங்கள் நாட்டப்பெற்றும் செம்பொன்னாற் செய்யப்பட்டு மிருக்கின்றனவாம், அப்படிப்பட்ட மண்டபத்துள் தேவமார்கள் வீணை வாசிக்க, மதுரமான அப்பாடலைக் கேட்டு இன்புறுகின்றனராம்.(இரு விசும்பில் மன்னு மழை தவழும் என்று தொடங்கி அணிமுறுவ லின்னமுதம் மாந்திருயிருப்பர் என்னுமளவும் ஒரு வாக்கியார்த்தமாகக் கொள்க) வீணாகானங் கேட்டுக் களைதீர்ந்து களித்த பின்பு அத்தேவ மாதர் விரித்த படுக்கைகளிலே கிடந்து போகங்களின் எல்லையான பரம போகங்களை அநுபவித்துத் தீருகிறபடி சொல்லுகிறது.ஸ்வர்க்கலோகத்து அநுபவங்களின் சரமாவதியைச் சொல்லு கிறதாகையாலே இந்த வாக்கியத்தைச் சிறிது விரிவாகச் சொல்லி முடிக்கிறார். இத தார்மிகர்கட்காகப் படுக்கை விரிக்கும் மாளிகை மேக மண்டலங்கள் வந்து படியப்பெற்றிருத்தலால் இருட்சியும் குளிர்ச்சியும் பொருந்தியும், சந்திரன் வந்து உறைந்தருப்பதனால் ப்ரகாசம் பொருந்தியுமிருக்கும். ஸம்போக ருசியுடையார்க்கு இருளும் வெளிச்சமும் இரண்டும் வேண்டியிருக்குமே.-அப்படிக்குப் பாங்கான மாளிகையின் மேல் ரத்தன தீபங்களைத் தொங்கவிட்டு அப்ஸரஸ்ஸுக்கள் ஆச்சரியமான படுக்கையை விரிப்பார்கள். உலகில் இப்படியும் ஒரு படுக்கையுண்டோ? என்று கொண்டாடிக் கொண்டாடி நாத்தழும் பேறும்படி யிருக்குமாம் அப்படுக்கை. அதன்மேல் சயனிக்கும்போது சன்னல்கள் கதவு திறந்துகொள்ள அவ்வழியாலே இனிய தென்றற்காற்று வந்து உள்ளே வீசும்.-காற்றுக்கு உருவமில்லையாயினும் ஆழ்வார் தமது சமத்காரந் தோற்ற அதனை ஒரு மஹா புருஷன் போலத் தோற்றுவித்து வருணிக்கிறபடி பாருங்கள், – மஹா புருஷன் வரும்போது நல்ல பூக்களைத் தலையிற் சூடிக்கொண்டும் நல்ல மாலையைத் தோளிலணிந்து கொண்டு பின்னே சிவ சேவகர்கள் தொடரவும் வருவனே, அப்படியே வருகிறதாம் அந்தத் தென்றலும்,-அதாவது – நீலோற்பல மலர்களின் தாதுக்களைச் சூடிக்கொண்டும் பாரிஜாத மலர் மாலையைத் தோளிலணிந்து கொண்டும் அம்மலரிலுள்ள மதுவில் நசையாலே பின் தொடர்ந்து வருகின்ற வண்டுகளாலே பின் செல்லப்பெற்றும் வருகின்ற தென்கிறார். தென்றலானது நல்ல பொய்கைகளில் வியாபித்து அங்குள்ள மலர்களின் மணத்தை என்று வீசிக்கொண்டே வருகின்ற தென்றவாறு.-அப்படிப்பட்ட தென்றவானது முன் சொன்ன கதவு திறந்த சன்னல் வழியே உள்ளே புகுந்து மாதர்களின் முலைமேற் பூசியுள்ள சந்தனச்சேற்றை யுலர்த்துகின்றதாம். அத்தகைய தென்றற்காற்று இனிதாக் வீசப்படுக்கையிற்  படுகிறப்படி சொல்லிற்றாகிறது. இது உடலுக்கு நேரும் ஸுகம்.-இனி, செவிப்புலனுக்கு சேரும் ஸுகஞ் சொல்லுகிறது –சில தேவமாதர் உல்லாஸமாக இடுப்பின்மீது கையை வைத்துக்கொண்டு முன்னே வந்து நிற்க அவர்களது முலைகளின்மேல் அணியப்பட்டிருக்கின்ற காசுமாலை முதலிய ஆபரணங்கள் ஒன்றோடொன்று உறைந்து கலகலவென்று சப்திக்க, அந்த சப்தத்தாலே செவிக்கு ஆநந்தம் பெறுகிறபடி.-உண்ணுஞ்சோறும் பருகும் நீரும் அவர்கட்கு வேறில்லை, அத்தேவமாதர்களின் கடாக்ஷ வீக்ஷணத்தை ஓவாத ஊணாக உண்பர். அவர்களது புன்முறுவலோடு கூடின அதராம்ருதத்தைப் பானம் பண்ணுவர்.-ஆக இவ்வளவுஞ் சொல்லப்பட்ட இன்ப நுகர்ச்சியே தரும புருஷார்த்தத்திற்குப் பயனாகப் பெறுவதாம். இரண்டாவதான அர்த்தம் (பொருள்) என்னும் புருஷார்த்தத்தின் பயனும் இதுவே யொழிய வேறில்லை, பொருள் படைத்தவர்கள் தருமம் செய்வர்கள் ஆதலால் அறத்தின் பயனே பொருட்கும் பயனாக முடியக்கடவதாம்.(ஆதலால் காமத்தின் மன்னும் வழிமுறையே நிற்றும் நாம்) நான்கு புருஷார்த்தங்களில் மோக்ஷமென்பது முதலிலேயே தள்ளுண்டது, தருமமும் அர்த்தமும் காமஸித்தியையே பயனாகக் கொண்டன, ஆகவே, காமபுருஷார்த்த மொன்றே முக்கியம், மற்ற அறம் பொருள்கள் இதற்குச் சேஷபூதம் – என்று இதுவரையில் நிரூபிக்கப் பட்டதாதலால் நாம் காமபுருஷார்த்தத்தையே கைக்கொள்வோமானோம்,-அது தன்னிலும் ஹேயமான விஷயாந்தர காமமன்றிக்கே வேதாந்த விஹிதமாய் உத்தேச்யமாய் சாச்வதபலமான பகவத்விஷய காமத்தைக் கைக்கொண்டோம் என்று ஆழ்வார் தமது உறுதியைக் கூறித் தலைக் கட்டினாராயிற்று. “சேமநல்வீடும் பொருளுந் தரும்முஞ் சீரிய மற்காம்மும் என்றிவை நான்கென்பர் – நான்கினுஞ் கண்ணுக்கேயாமது காமம் அறம் பொருள் வீடிதற் கென்றுரைத்தான், வாமநன் சீலன் இராமாநுசனிந்த மண்மிசையே“ என்ற நூற்றந்தாதிப் பாசுரம் இங்கே நினைக்கத் தகும்.சிறந்த காம புருஷார்த்தத்தையே நாம் கடைப்பிடிப்போம் என்றார் கீழ்.-தாம் பற்றின பகவத் காமம் தமக்குக் கைகூடாமையாலே அதற்காக மடலூர்வதே கதி என்பதைத் திருவுள்ளத்தில் அறுதியிட்டு, “புருஷனை நோக்கி ஸ்த்ரீகள் மடலூர்வது கூடாது“ என்று தமிழர் ஒரு வரம்பு கட்டி வைத்திருக்க, ஸ்த்ரீயாகிய நீர் எங்ஙனே மடலூரப்புகுவீர்? என்று சிலர் ஆக்ஷேபித்ததாகக் கொண்டு அவ்வாக்ஷேபத்தை அநுவதித்து அதற்கு ஸமாதாநமும் அருளிச் செய்கிறார்.

–

மன்னும் வட நெறியே வேண்டினோம் வேண்டாதார்
தென்னன் பொதியில் செழும் சந்தனக் குழம்பின் ——–40
அன்னதோர் தன்மை யறியாதார் ஆயன் வேய்
இன்னிசை யோசைக் கிரங்கா தார் மால் விடையின் —–41
மன்னு மணி புலம்ப வாடாதார் பெண்ணை மேல்
பின்னு மவ் வன்றில் பேடை வாய்ச் சிறு குரலுக்கு —–42
உன்னி யுடலுருகி நையாதார் உம்பர்வாயத்
துன்னு மதி யுகுத்த தூ நிலா நீள் நெருப்பில் ———43
தம்முடலம் வேவத் தளராதார் காம வேள்
மன்னும் சிலை வாய் மலர் வாளி கோத்து எய்யப் ——-44
பொன்னேடு வீதி புகாதார் தம் பூவணை மேல்
சின்ன மலர்க் குழலும் அல்குலும் மென் முலையும் ——-45
இன்னிள வாடை  தடவத் தாம் கண் துயிலும்
பொன்னனையார் பின்னும் திரு வுறுக போர் வேந்தன் ——46
தன்னுடைய தாதை பணியாலர சொழிந்து
பொன்னகரம் பின்னே புலம்ப வலம் கொண்டு ——-47
மன்னும் வள நாடு கை விட்டு மாதிரங்கள்
மின்னுருவில் வெண் தேர் திரிந்து வெளிப்பட்டுக் ——48
கன்னிரைந்து தீய்ந்து கழை  யுடைந்து கால் சுழன்று
பின்னும் திரை வயிற்ருப் பேயே திரிந்து உலாவக்———-49
கொன்னவிலும் வெங்கானத்தூடு    கொடும் கதிரோன்
துன்னு வெயில் வறுத்த வெம் பரல் மேல் பஞ்சடியால் —–50
மன்னன் இராமன் பின் வைதேவி என்றுரைக்கும்
அன்ன நடைய வணங்கு நடந்திலளே——————51–

மன்னும் வடநெறியே வேண்டினோம்–(இவ்விஷயத்தில்) சிறந்த ஸம்ஸ்க்குத நூல்களிற் கூறிய வழியையே கைப் பற்றுவோம்
வேண்டாதார்–(அப்படி ஸம்ஸ்க்ருத நூல்களில் சொல்லப்பட்டுள்ளபடி காமத்தின் அதி ப்ரவ்ருத்தியை) விரும்பாதவர்கள் (எப்படிப் பட்டவர்களென்றால்)
தென்னன் பொதியில் செழு சந்தனம் குழம்பின் அன்னது ஓர் தன்மை அறியாதார் –பாண்டிய ராஜனது நாட்டிலுள்ள விளைகிற சந்தனத்தினாலாகிய குழம்பின் அப்படிப்பட்ட தன்மையை அறியாதவர்கள் (விரஹத்தில் ‘சந்தனம் நெருப்பு‘ என்றறியாதே அதைப் பூசிக் கொண்டு குளிர்ச்சியா யிருக்கும் ஸாஹஸிகர்களென்கிறபடி)
ஆயன் வேய் இன் இசை ஓசைக்கு இரங்காதார்–இடையன் ஊதுகிற புல்லாங்குழலின் இனிய கான த்வனியைக் கேட்டுத் தளராதே யிருப்பவர்கள்,
மால் விடையின் மன்னு மணி புலம்பவாடாதார்–(பசுவின் மேலே) வ்யாமோஹித்து வருகிற காளையின் சிறந்த (கழுத்தின்) மணியானது ஒலி செய்ய அதனைக் கேட்டு இரங்காதே யிருப்பவர்கள்,
பெண்ணை மேல் பின்னும்–பனை மரத்தின் மீது ஆணோடே வாயலகு கோத்துக் கொண்டிருக்கிற
அவ் வன்றில் பெடை வாய் சிறு குரலுக்கு–அன்றிற் பறவையின் பேடையினது வாயில் நின்று முண்டாகிற அப்படிப்பட்ட சிறு குரலைக் கேட்டு
உன்னி–தமது நாயக விரஹத்தை நினைத்து
உம்பர் வாய்–ஆகாசத்திலே
துன்னுமதி உகுந்த –நெருங்கிய (கிரணங்களை யுடைய) சந்திரன சொரித்த
தூ நிலா நீள் நெருப்பில் –நிர்மலமான நிலாவகிற பெரு நெருப்பில்
தம் உடலம் வேவ தளராதார்–தங்களுடைய சரீரம் வெந்து போம்படி சிதிலராகாதவர்கள், (இப்படிப்பட்ட அரஸிகர்கள் யாரென்னில்)
காமவேள் சிலை வாய் மன்னும் மலர் வாளி கோத்து எய்ய பொன் நெடுவீதி புகாதார்–மன்மதன் தனது வில்லிலே பொருந்திய புஷ்ப பாணங்களைத் தொடுத்துப் பிரயோகிக்கச் செய்தே (இனி மடலூர்வதே புருஷார்த்தமென்று கொண்டு) அழகிய பெரிய வீதிகளிலே புறப்படாதவர்கள் எவரோ, அவர்கள்
தம் பூ அணை மேல்–தங்களுடைய புஷ்ப சயனத்தின் மீது
சின்னம் மலர் குழலும்–துகள்களை யுடைய புஷ்பங்களை யணிந்த கூந்தலையும்
அல்குலும்–நிதம்பத்தையும்
மெல் முலையும்–மெல்லிய முலையையும்
இன் இள வாடை தடவ–இனிதாய் இளையதாயுள்ள வாடைக் காற்றானது வந்து தடவ
கண் துயிலும் –(ஆநந்தமாகத்) தூங்குகின்ற
பொன் அளையார்தாம்–ஸ்த்ரீகளானவர்கள்
பின்னும் திரு உறுக–மேன்மேலும் மேனியழகு மேலிட்டு விளங்கட்டும்-
போர் வேந்தன்–ரணாசூரனாகிய இராமன்
தன்னுடைய தாதை பணியால்–தன் தகப்பனான சதரதனுடைய சொற்படி.
அரசு ஒழிந்து–ராஜ்யமாள்வதைத் தவிர்ந்து (காட்டுக்குப் புறப்பட்ட போது)
பொன் நகரம்–அழகிய அயோத்யா புரியிலுள்ளாரடங்கலும்.
பின்னே புலம்ப–(நீ காட்டுக்குப்போகேல் என்று) பின்னா லழுது கொண்டே வந்த போதிலும்
வெண்டர்–என்னவேணும்
வலம் கொண்டு–தான் கொண்ட உறுதியை விடாமுற்கொண்டு
வளம் மன்னும் நாடு கை விட்டு–செல்வம் மிகுந்த நாட்டை உபக்ஷித்து விட்டு
மாதிரங்கள் மின் உருவின் வெண் தேர் திரிந்து–திக்குகள் தோறும் மின் போன்ற கானலே பரவி யிருக்கப் பெற்றதும்.
வெளிப்பட்டு–எல்லாம் சூந்ய ஸ்தலமாகவு மிருக்கப் பெற்றதும்
கல் நிரைந்து தீய்ந்து கழை உடைந்து கால் சுழன்று–கல்லுகள் நிறைந்து (புல்லுகள்) தீஞ்சு மூங்கில்கள் வெடித்து சுழல் காற்று அடித்துக் கொண்டிருக்கப்பெற்றதும்
பின்னும் அதற்கு மேலும்
திரை வயிறு பேயே திரிந்து உலவா–(ஆஹாரமில்லாமையால்) மடிந்த வயிற்றை யுடைய பேய்களே திரிந்து கொண்டிருக்கப் பெற்றதும்
கொல் நவிலும் -கொலையைப் பற்றின சப்தமே கிளம்பிக் கொண்டிருக்கப் பெற்றதுமான
வெம் கானத்தூடு–வெவ்விய காட்டினுள்ளே
கொடு கதிரோன் துன்னு வெயில் வறுத்த வெம்பால் மேல்–உஷ்ண கிரணனான ஸூர்யனுடைய வெய்யிலாலே வறுக்கப்பட்ட வெவ்விய பருக்கைக் கற்களின் மேலே (எழுந்தருளின வளவிலே)
வைதேவி என்று உரைக்கும் –வைதேஹீ என்று சொல்லப்பட்டவளாய்
மன்னன் இராமன் பின்–அந்த ஸ்ரீராம மஹாராஜன் பின்னே
பஞ்சு அடியால்–பஞ்சுபோல் மெல்லிய திருவடிகளாலே
நடந்திலளே–தானும் நடந்து செல்லவில்லையா?-

மன்னும் வட நெறியே வேண்டினோம் – மடல் எடுக்கையே புருஷார்த்தம் என்று உபபாதிக்கிற ஸ்ரீ ராமாயணாதிகள்–வேண்டாதார்- காம புருஷார்த்தத்தை வேண்டாதார் –-தென்னன் பொதியில் செழும் சந்தனக் குழம்பின் – சந்தனம் துவளப் பண்ண வற்றாய் இருக்கை –ருஷிகளையும் துவளப் பண்ண வற்றாய் இருக்கை-துரும்பு எழுந்தாடவும் பண்ண வற்று –-அன்னதோர் தன்மை யறியாதார் –-சொல்ல வாய் வேம் தன்மை அறியாதார் –தலை மகனைப் பிரிந்தால் சந்தனம் கொப்பளிக்கும்  என்று அறியாதார் –-

மன்னும் வட நெறியே வேண்டினோம் –-நாங்கள் ஆதரித்த பஷம் சொல்லக் கேட்கில்-நிலை நின்றதாய்-ஆசார்யர்கள் பரிஹரித்துப் போருகிற சம்ஸ்க்ருதமான வைதிக மார்க்கத்திலே நின்றோம்  –-வேண்டாதார்-இத்தை ஆதரியாதார்கள் -ஆதரித்த அபிமத விஸ்லேஷத்தில் நோவு படா நிற்கச் செய்தேயும் போக உபகரணங்கள் கொண்டு கால ஷேபம் பண்ணி இருக்க வல்ல சாஹசிகர்கள் –-தென்னன் பொதியில் செழும் சந்தனக் குழம்பின் அன்னதோர் தன்மை யறியாதார் –-அவர்கள் தெற்குத் திக்குக்கு நிர்வாஹகனான ராஜாவையும் அவன் சந்தன கிரியையும்-அப்பர்வதத்திலே படக் கடவதே வெளிறு கழிந்த சந்தனத்தையும்-அதினுடைய குழம்பிப் பூசினால் அழலக் கடவதான வ்யசனத்தையும் அறியாதவர்கள் –

ஆயன் வேய்- குழல் ஓசை துடை குத்த உறங்க வல்லார் –ப்ராஹ்மணர்க்கு ஒத்தும் -பாணர்க்கு பாட்டும் போலே -இடையர்க்கு குழல் –அந்த ப்ரஹ்மாஸ்த்ரத்துக்கு ஈடுபடாதார் – இன்னிசை யோசைக் கிரங்காதார் –த்வனியே நஞ்சு – இது பாதகம் ஆகிறது -அவனுடைய சாந்த்வநங்களை நினைத்து –-மால் விடையின் மன்னு  மணி புலம்ப வாடாதார்- நாகின் மேல் பிச்சேறின விடையினுடைய த்வனி யோவாதே மணி புலம்ப-அக்னி சகாசத்திலே தளிர் சுருங்குமா போலே சுருளாதார்-இது தான் இறாய்க்க-அது தான் மேலே விழும்படி  –-பெண்ணை மேல் பின்னு மவ் வன்றில்  பேடை வாய்ச் சிறு குரலுக்கு –அன்றிலின் உடைய ஆர்த்த நாதத்தை கேட்டும் உருகி இரங்காதவர்கள் –-பின்னும் –-வாயலகு கோத்து இருக்கை–முன்பில் விசனத்துக்கு மேலே என்றுமாம் –
சிறு குரல் –பிரணயத்தால் இளைத்துப் பேசுகிறபடி  –உன்னி யுடல் உருகி நையாதார் –-தங்கள் சம்ச்லேஷத்தை ஸ்மரித்து-

ஆயன் வேய் இன்னிசை யோசைக் கிரங்கா தார் –-அதுக்கு மேலே பிராமணர் குழலூதக் கேட்டால் ஸ்வர வசன வ்யக்திகளை ஆராய்ந்து லஷணம் கொண்டாடி இருக்குமா போலே இடையனுடைய குழலில் உண்டான இனிதான குழல் த்வநியைக் கேட்டு  வ்யசனப் படாதே தரித்து இருக்க வல்லவர்கள் –-மால் விடையின் மன்னு மணி புலம்ப வாடாதார் – நாகின் மேலே பிச்சாய்த் தொடர்ந்து வருகிற ருஷபத்தின் கழுத்திலே கயிறு இட்டு கட்டுவார் இல்லாமையாலே ஏக ரூபமாய் அணியரானவர்கள்  இத் தர்ம ஹானியை அனுசந்தித்து கை எடுத்து கூப்பிடுமா போலே த்வனிக்க அத்தைக் கேட்டு சத்தை அழிந்த தளிர் போலே சருகாய் போகாதார் –பெண்ணை மேல் பின்னு மவ் வன்றில்  பேடை வாய்ச் சிறு குரலுக்கு -உன்னி யுடலுருகி நையாதார் –பணியின் மேலே பரஸ்பரம் வாய் அலகைக் கோத்துக் கொண்டு உறங்கின அன்றிலின் உடைய பரிவுக்கு பாடாற்ற வல்ல சேவலுடைய த்வனிக்கு அன்றிக்கே
மார்த்தவத்தோடே கூடின பேடையினுடைய   அதி தாருணமான   சிறு குரல் உண்டு  – ஒரு கால் தொடங்கின வார்த்தையைத் தலைக் கட்டும் போது நடுவே பதின்கால் இளைப்பாற வேண்டும்படி அத்யந்தம் ஆர்த்தமான சப்தம்-அத்தைக் கேட்டு தாங்கள் சேர இருந்தால் போக மத்யே பிறக்கும் சப்தங்களை அனுசந்தித்த அநந்தரம் கிண்ணகப் பெருக்கானது   கரைகளைச் சென்று குத்திக் கரைத்துப் பொகடுமா போலே சரீரமானது கட்டழிந்து பின்னை ஓர் அவயவியாகக் காண ஒண்ணாத படி சிதிலராய் போகாதார் –

உம்பர்வாயத் துன்னு  மதி யுகுத்த –தலை மகனை ஒழிய நிலவிலே படுக்க வல்லவர்கள் –-உம்பர் வாய் -என்றது ஆகாசத்திலே–உகுத்த -ஸ்வ அனுமானத்தாலே அவனும் பொறுக்க மாட்டாமே உகுத்தான் என்று இருக்கிறாள் –-தூ நிலா – கொப்பளித்த பின்பு நிலவு என்று அறிந்தாள் –-நீள் நெருப்பில் –தாஹ்யம் சமைந்தாலும் சமையாது ஒழிகை –அக்னி கணம் நிலவு என்னும்படி சுடுகை-கேவல அக்னி தஹிப்பது சரீரத்தை இறே–இது ஆத்மாவை தஹிக்கையாலே –நீள் நெருப்பு -என்கிறாள்
நீருக்கு அவியாதே நீர் வண்ணனே அவிக்க வேண்டி -திரு நெடும் தாண்டகம் -18-இருக்கை –-தம்முடலம் வேவத் தளராதார் –-இரவல் உடம்பு அல்லவே-தம்முடலம் வேவ தரிப்பார் உண்டாகாதே-உணர்வும் உயிரும் உடம்பும்  மற்று உலப்பினவும் பழுதே யாம் உணர்வைப் பெற -திரு வாய் மொழி -8-8-3-அப்படி பெற்று இருக்கிறாரும் அல்லரே –

உம்பர்வாயத் துன்னு  மதி யுகுத்த தூ நிலா நீள் நெருப்பில் தம்முடலம் வேவத் தளராதார்-மேலே நெருங்கின கிரணங்களை யுடைய சந்த்ரனானவன் தன கையில் நெருப்பை பிறர் கையிலே
பொகடுமா போலே பொகட்ட மறுவற்ற நிலா வாகிற பெரு நெருப்பில்-தாஹ்யம் வேறாய் தான் தாஹமாய் இருக்காய் அன்றிக்கே இரண்டும் தானேயாய் இருக்கிற நெருப்பு படச் செய்தே சரீரமானது தக்தமாகா நிற்க -அதுக்கு ஈடுபடாதார் –அல்ப கலஹம் தன்னிலேயும் வந்தால் ஸ்ருஷ்டஸ்த்வம்-என்கிற போகத்திலே மிக்க நெருப்பு உண்டாகில் அப்படிப் பண்ணுவது இல்லையாகில் தேடிக் கொண்டு வந்து செய்ய வேண்டுவது இல்லை-இத்தால் அதாஹ்ய வஸ்து படுகிற படி-நீர் சுட்டால் ஆற்றலாவது இல்லையே –

காம வேள் மன்னும் சிலை வாய் மலர் வாளி கோத்து எய்யப் பொன்னேடு வீதி-காமன் உடைய சிலை இடத்துப் பொருந்தி இருந்துள்ள புஷ்ப பாணங்களை தொடுத்து  எய்ய-அழகியதாய் நெடிதான வீதியிலே கையும் மடலுமாய் புறப்படாதே ஸ்த்ரீத்வம் நோக்கிப் படி கிடந்து புறப்படாதே அடைத்துக் கொண்டு உள்ளே இருக்க வல்லவர்கள்-பொன் –அழகு மடலூர்வாரை எதிர் கொள்ளும் வீதி   – புகாதார் –காம பாணங்கள் வாய் மடியும் படி கல் மதிளுக்கு உள்ளே புகாதார் –

காம வேள் மன்னும் சிலை வாய் மலர் வாளி கோத்து எய்யப் பொன்னேடு வீதி புகாதார்-
காமனாகிற தேவதை சிறிது போது வில் கொண்டு வ்யாபரித்துத் பின்னை நெருப்பு சுட்டது என்று பொகடுகை அன்றிக்கே கையிலே கொண்டு இருக்கும்படி வேறு ஓன்று வேண்டாத வில்லிலே புஷ்ப பாணங்களைத் தொடுத்து விட அதுக்கு ஈடுபட்டு கையும் மடலுமாகக் கொண்டு ஸ்லாக்கியமாய்ப் பெருத்து இருக்கிற வீதியிலே புறப்படாதார் –-நெடு வீதி  இரண்டு அருகும் அறத் தையலார் பழித் தூற்றும் படி பெருத்து இருக்கை –-திரு நறையூர் திரு வீதியிலே கையும் மடலுமாய்ப் போகாதார்
திரு நறையூரிலே புக்கார் அடங்கலும் தம்மைப் போலே மடல் எடுக்க வேணும் என்று இருக்கிறார் –
நீணிலா முற்றத்து நின்றிவள் நோக்கினாள்-

தம் பூவணை மேல்-காந்த கர ஸ்பர்சம் போலே தென்றல் ஸ்பர்சிக்க படுக்கை பொருந்தி கிடக்க வல்லவர்கள்-பூவணை ––மென்மலர்ப் பள்ளி வெம்பள்ளி -திருவாய் மொழி -9-9-4-என்னுமா போலே நெருப்பை உருக்கி வார்த்தால் போலே இருக்கை –-சின்ன மலர்க் குழலும் அல்குலும் மென் முலையும் -இன்னிள வாடை  தடவத்-சின்னப் பூவை உடைத்தான குழலையும் இடையையும் முலையையும்
அவன் தடவுமா போலே நஞ்சூட்டின இளவாடை தடவ –-இள வாடை -பிறரை நலிய இளகிப் பதியா நின்றது –

தம் பூவணை மேல்--இவருக்குப் படுத்த படுக்கையிலே தனியே பூவும் தாதும் சுண்ணமுமாகப் பரப்பிக் கொண்டு –-சின்ன மலர்க் குழலும் –பருவம் செய்கிற பூவை யுடைய குழலும் –-சின்னம் -விரிகை -முடி நெகிழ்ந்த குழல் என்னவுமாம் –-அல்குலும் மென் முலையும் –-விரஹ சஹம் அல்லாத முலை–மேலும் தென்றல் பட மாந்தும் முலை –-இன்னிள வாடை  தடவத் – காந்தன் உடைய கர ஸ்பர்சத்துக்கு யோக்யமான இடங்களிலே தென்றல் வந்து தடவ –-குன்றூடு பொழில் நுழைந்து -பெரியாழ்வார் திரு மொழி -4-8-9-இத்யாதி –அதுக்கு இறாய்த்து கண் உறங்க வல்ல சாஹசிகர்கள்  –-இனியதான இளையதான வாடை யானது காந்தன் உடைய சமாதியிலே வந்து ஸ்பர்சிக்க –

தாம் கண் துயிலும்--கண் உறங்குகிற போதே தம்மது அன்று -இரவல் கண்ணாக வேணும் –-பொன்னனையார் –-நெருப்பிலே கிடந்தது நிறம் பெறுவர்கள்–காட்டுத் தீ கதுவிலும் உறங்க வல்ல பாக்யவதிகள் –-பின்னும் திரு வுறுக – அவர்களுக்கு நித்யமாகிடுக –

தாம் கண் துயிலும்--கெட்டேன் இரவல் கண்ணோ இவர்களுக்கு –-பொன்னனையார் பின்னும் திரு வுறுக –பொன்னானது நெருப்பிலே இட தர்ம லோபமற அழுக்கற்று நிறம் பெறுமா போலே விரஹ சமயத்தில் சம்ச்லேஷ சமயத்தில் அனுகூலமான பதார்த்தங்கள் முகம் காட்ட அவற்றின் சந்நிதியில் முடியாது -அவற்றைக் கொண்டு போது போக்கி ஸ்வரூபத்தைப் பெற்று இருக்கிறவர்கள் –-மடல் எடுக்கும் நம் போல்வாரைப் போல் அன்றே -என்று அவர்களை நிந்தித்து-தங்களுக்கு மேல் வரக் கடவதான சம்பத்தை அனுபவிக்க இருக்கிறவர்கள் அங்கனே இருந்திடுக -என்கிறாள் –

போர் வேந்தன் –ஆண் புலி –-ரணமுக ராமன் –-சக்ரவர்த்தியைக் கட்டி வைத்து ராஜ்ஜியம் பண்ண வல்ல மிடுக்கு –ஸ்ரீ பரத ஆழ்வான் தோஷ பிரகரணத்திலே ந ச ராகவஸ்ய -என்று சப்த சாலங்களையும் ஓர் அம்பாலே உருவ எய்தவர் இத்தைச் செய்திலர் என்று கருத்து –-தன்னுடைய தாதை பணியால் சக்கரவர்த்தி ஹிருதயம் பாராதே உக்தி மாத்ரத்திலே –அரசொழிந்து-அரசு ஒழிந்து –வாடல் மாலையைப் பொகடுவாரைப் போலே தலைச் சுமை என்று திரு வபிஷேகத்தை ஒழிந்து –-பொன்னகரம்--பொன்னுலகுக்கு ஒக்கும் காணும் திரு வயோத்யை–அதுக்கு காரணம் ராம ஸம்ஸ்லேஷ ஏக ரசராய் இருக்கை–அபி வ்ருஷா பரிம்லா நாஸ் சபுஷ் பாங்குர கோரகா-அயோத்யா -59-9-என்கிறபடியே ஸ்தாவரங்களும் உட்பட    ராம குணைக தாரகமாய் இறே இருப்பது –-பின்னே புலம்ப-
பிரியில் தரியாதே பின்னே தொடர்ந்து கூப்பிட-சுற்றம் எல்லாம் பின் தொடர -பெருமாள் திரு மொழி -8-6-

அவர்கள் படி கிடக்க கிடீர் –நம் படி யுடையார்படி கேட்கல் ஆகாதோ –-சர்வ ஜ்ஞ்க்ன குலத்திலே பிறந்தவள் இறே இப்படி அனுஷ்டிக்கிறான் –தான் மடலூர விறே ஒருப்பட்டது-அதுக்கு சிஷ்டா சாரமாக ஆசரித்தார் படி சொல்லப் புக்கு முந்துறப் பிராட்டியைச் சொல்லுகிறாள்–ஆசாரத்தில் வந்தால் முதலிலே எண்ணப் பட்டவள் இறே ––ஜனக குலத்திலே பிறந்தவள் இறே–கர்மணைவ ஹி சம்சித்தி மாஸ்தி தா ஜனகாதய -என்கிறபடியே ஜ்ஞான ப்ராதான்யம் கிடக்கச் செய்தே கர்ம யோகத்தால் அல்லது அபிமத சித்தி இல்லாதாரைப் போலே அத்தை ஆதரித்து அனுஷ்டித்துக் கொண்டு போருவர்கள் பகவத் ஆஜ்ஞ அனுரூபமாக –-இவ்விடத்தை நஞ்சீயர் பட்டர் ஸ்ரீ பாதத்தை ஆஸ்ரயித்த அநந்தரம்–பிரபன்னனுக்கு இவை அனுஷ்டேயமோ அன்றோ -என்ன–அனுஷ்டிக்க்கவுமாம் தவிரவுமாம் -என்ன-இவன் செய்யுமாகில் தவிர ஒண்ணாது தவிருமாகில் செய்யப் படாது இருந்த படி என் -என்ன நம்முடைய க்ரியா பாகத்திலேயாதல் நம்முடைய நினைவாலே யாதல் வரக் கடவது அன்றே –அவன் நினைவே இறே  எல்லா வற்றுக்கும் காரணம் -என்று அருளிச் செய்தார் –

இனி பெருமாள் பின்னே போன பிராட்டி படியைச் சொல்லப் புக்கு அதுக்கு உறுப்பாக பெருமாள் நைரபேஷ்யம் சொல்லுகிறது –-போர் வேந்தன் –-சக்கரவர்த்தி பெருமாளை காடேறப் போ -என்ன
இவ்வார்த்தை செவிப்பட்ட அநந்தரம் கடுகப் புறப்பட்டுக் கொடு நின்ற இந்த நைரபேஷ்யத்தைச் சொல்லுகிறது –-பிராட்டி படியைச் சொல்லப் புக்கு பெருமாள் படியை பிரசங்கிப்பான் என என்னில்
அது தன்னிலே கால் தாழ்ந்து அது தன்னையே முடிய நடத்துகிறது –-தன்னுடைய தாதை –(தாத என்ற வடசொல் தாதையெனத் திரிந்தது.) பெருமாள் ஆகிறார் நமக்கு இஷ்ட விநியோக அர்ஹர் அன்றோ -ஆனபின்பு நாம் சொல்லிற்றுச் செய்வர் -என்று அவன் நெஞ்சிலே படும்படி அவன் பக்கல் ப்ரவண்யராய் இருக்கை –-தயரதற்கு மகன்-திருவாய் -3-6-8-என்னக் கடவது இறே –-பணியால்-அவனுடைய நினைவளவும் போயிற்று இலர் இவர் காட்டேறப் போகாதே நம்மைக் காலிலும் கழுத்திலும் இட்டாகிலும் ராஜ்ஜியம் பண்ணினாராகிலோ என்று இறே அவனுக்கு நினைவு –-அரசு ஒழிந்து நாட்டை விட்டுக் காட்டேறப் போ என்கிற போது இத்தை விடுகிறோமே என்று பின்னாட்டாதே-வனவாசோ மஹோதய-என்று வன வாச முகனாய் இருக்கை–அபி ஷேகாத் பரம் ப்ரியம் -என்னக் கடவது இறே –-இவர் முடி சூட ஒருப்பட்ட போதே இவர் முகத்திலே விகாசம் இருந்த படி – அழகியதாகக் கண்டோம் இறே-இவர் இத்தை விட்டுக் காட்டேறப் போக ஒருப்பட்ட போது முகத்தில் உண்டான ஐஸ்வர்யம் ஒரு   காலும் கண்டிலோம் -என்றார்கள் இறே –-சகரவர்த்தி காட்டேறப் போய் வாரீர் -என்ற அநந்தரம் ஸ்வா தந்த்ர்யா ஹேதுவான இந்த ராஜ்யத்தை  தவிரப் பெற்றோம் இறே என்று தலைச் சுமையை பொகட்டுப் போவாரைப் போலே  பொகட்டுப் போனார் –-ஸ்ரீ பரத ஆழ்வான் -போர வேணும் -என்று காலைக் கட்டி நிர்பந்திக்க அப்போதும் ஒரு செவ்வி மாலையைச் சூடி செவ்வி கழிந்தவாறே பொகட்டுப் போவாரைப் போலே யாயிற்றுப் போன படி–பொன்னகரம் –-அத்தேசத்துக்குப் போலியாய் இருப்பதொரு தேசம் உண்டே அதுவும் ஒரு தேசமே –-பொன்னகரம் பின்னே புலம்ப–ஒருராக -காட்டேறப்போகில் பிழையோம்  -என்று பின்னே கூப்பிட-இஹைவ நித நம் -இத்யாதி-உயிரைப் பொகட்டு கேவல சரீரத்தைக் கொண்டு தரித்து இருக்க வென்றால் எங்கனே இருக்கும் படி -என்றார்கள் இறே-ராமமேவ அனுபச்யத்வ -கச்சத்வ -மஸ்ருதிம் வாபி கச்சத -என்று  பெருமாளை சிறிதிடம் பின்னே தொடர்ந்து போக அவர் வழி மாறிப் போனவாறே -மீண்டு வந்து தாம்தாம் க்ருஹங்களிலே புகுரப் புக்க வாறே இவர்களைப் பார்த்து -பெருமாளைக் காட்டேறப் பொகட்டுப் பின்னையும் இருந்தவர்கள் ஸ்திரீகள் -என்று எங்களுக்கு ஒரு பழி வாராதே அவரை மீட்டுக் கொண்டு வருதல் அன்றியே அவ்வழியே போய் உங்கள் பேரும் கேளாது ஒழியும்படியாதல் செய்யுங்கோள் என்று முகத்திலே தள்ளிக் கதவடைத்தார்கள் இறே –-புத்ரம் ப்ரதமஜம் த்ருஷ்ட்வா லப்த்வா ஜநநீ நாப்ய நந்தத -என்று முந்துறப் பிறந்தவன் அன்றோ  இவனும் காடேறப் போம் என்னும் நினைவாலே பரத மஜனான புத்ரனைக் கண்ட தாய் உகந்திலள் -என்று இங்கனே சொல்லுவாரும் உண்டு –-பெருமாள் காட்டேறப் போனார் இனி ஆர் மடியிலே வைத்து உகக்கப் பிறந்தாய் என்று தம்தாம் பிள்ளைகளை உகந்திலர்கள் -என்று ஜீயர் அருளிச் செய்வர் –

வலம் கொண்டு –நீர்மை இ ட்டுப் பேணின பெருமாள் போக வல்லரான மிடுக்கு-வலம் -பலம் –(பலம்) என்ற வடசொல் வலமெனத் திரிந்தது. மன வலிவைச் சொல்லுகிறது. கொண்ட காரியத்தைக் குறை யறத் தலைக் கட்டியே விடும்படியான அத்யவஸாயம்.)-மன்னும் வள நாடு கை விட்டு –இவர்களுக்கு க்ரமா கதமாய் -இவ் ஊரில் இனிதான நாடு-மம தவச்வா நிவ்ருத் தஸ்ய ந ப்ராவர்த்தந்த வர்த்மனி உஷ்ண மாசறு விமுஞ்ச்சந்தோ ராமே சம்ப்ரச்திதே வனம் -என்று இவையும் அகப்பட நோவு படப் போன படி-திரிந்தது வெம்சமத்து தேர்கடவி -இரண்டாம் திரு -15 இவனாம் தரை கிடப்பான்–எவ்வாறு நடந்தனை எம்மிராமாவோ -பெருமாள் திரு மொழி -9-2–கல்லணை மேல் கண் துயிலக் கற்றனையோ -பெருமாள் திருமொழி -9-3- என்று வயிறு பிடிக்கும் படி –-மாதிரங்கள்--திக்குகள்-(மாதிரங்கள் –மாதிரம் என்று ஆகாயத்துக்கும் திசைக்கும் பூமிக்கும் மற்றும் பலவற்றுக்கும் வாசகம்)–மின்னுருவில் வெண் தேர் திரிந்து வெளிப்பட்டுக் -கன்னிரைந்து தீய்ந்து கழை  யுடைந்து- (விண்டேர் திரிந்து“ என்று பாடம் வழங்கி வந்தாலும் வெண்டேர் என்றே உள்ளது பிரயோகங்களும் அப்படியே. வடமொழியில் ம்ருகத்ருஷ்ணா என்று சொல்லப்படுகிற கானல் தமிழில் வெண்டேர் என்றும் பேய்த்தேர் என்றும் சொல்லப்படும்.)பேய்த்தேர் -கானல் –-கண்ணுக்கிட ஒரு பூண்டு இல்லாமை-தரை நிரந்தரமான கல்லாயிற்றுக் காணும் சருகு போலே தீய்ந்து கிடக்கை (வெளிப்பட்டு –செடி மரம் முதலியவை இருந்தால் வெய்யிலுக்கு அவற்றின் நிழலில் ஒதுங்கலாமே, அப்படி ஒன்றுமில்லாமல் பார்த்த பார்த்த விடமெல்லாம் வெளி நிலமாயிருக்கை.)–-கழை -மூங்கில்-(கழை –மூங்கில். வெய்யிலின் மிகுதியினால் மூங்கில்கள் வெடித்துக் கிடக்கும் கால்சுழன்று எங்கும் சூறாவளியாய்க் கிடக்கும்.–சூறாவளி – சுழல் காற்று, மனிதரைத் தூக்கி யெறியுங் காற்று.)

வலம் கொண்டு —இவர்கள் இப்படிக் கூப்பிட்டுத் தொடரா நிற்கச் செய்தேயும்-அது கேட்டு இரங்காதே போன மிடுக்கு –-மன்னும் வள நாடு கை விட்டு –-க்ரமாதமாகை யாலே ஸ்ப்ருஹை பண்ணக் கடவதாய் இருக்கிற நாட்டை விட்டு நித்ய விபூதியை விட்டுப் போனதால் போலேயோ – இத்தை விட்டுப் போய்ப் புகுகிற தேசம் தான் இத்தோடு போலியாய் இருப்பதொரு தேசமாகப் பெற்றதோ–மாதிரங்கள் மின்னுருவில் வெண் தேர் திரிந்து –-திக்கு விதிக்களுக்கு அடைய மின் ஒளியோடே ஒத்த ஒளியை உடைத்தாய் பேய்த் தேரேராய்க்   கிடக்கும் – வெளிப்பட்டுக் –பேய்த் தேர் சஞ்சரிக்கும் அளவன்றிக்கே
கண்ணுக்கு விஷயமாய் ஓர் இடத்திலே ஒதுங்க ஒரு சிறு தூறும் இன்றிக்கே–கண்டவிடம் எங்கும் வெளி நிலமாய் ––கன்னிரைந்து – அவ்வளவு அன்றிக்கே கற்களாலே நெருங்கி அவை தான் கருநிலம் போலே ஓர் இடங்களிலே வந்து திரளும்படி (கல்நிறைந்து – வழி முழுவதும் க்றகள் நிரம்பியிருக்கும். தீய்ந்து எனினும் தீந்து எனினும் ஒக்கும். மருகாந்தாரங்களிற் கண்ட விடமெங்கும் தீப்பற்றி எரிந்து கிடக்குமாய்த்து.)–-தீய்ந்து கழை  யுடைந்து – அங்குள்ள உஷ்ணத்தாலே பச்சை மூங்கில்கள் வெடித்து எரிய

கால் சுழன்று-–கால் -சூறாவழி அதாவது சுழல்  காற்று –-பின்னும் திரை வயிற்ருப் பேயே திரிந்து –
மற்று ஒருவர் இல்லாமை –-உலாவக்– ஓவாதே இன்னான் பட்டான் இன்னான் படா நின்றான் என்னும் பேச்சாய் அறக் கொடிதான காட்டின் நடுவே –-கொன்னவிலும் வெங்கானத்தூடு    கொடும் கதிரோன் துன்னு வெயில் வறுத்த வெம் பரல் மேல் –-கைகேயி பாசத்தை ஆச்த்தானம் பண்ணினான்-வெய்யில் வறுத்த பரல் தானே எதிரிட்டு வெய்யில் வறுக்க வற்றாகை – ஆதித்யனை எற்றி வைத்து எரிக்கை –-பஞ்சடியால் – மெத்தென்று இருந்த அடி –பத்ம சம பிரபா ––மன்னன் இராமன் பின் வைதேவி என்றுரைக்கும்–மன்னன் -நாட்டுக்கு சூடின முடி தவிர்ந்து இவளுக்கே சூடின முடி சக்ரவர்த்தி தன்னை நீர் வார்க்கப் புக ஐயர் வந்தார் -என்ன அதிலே தோற்றால் போலே ராஜ்யத்தை பொகட்ட வேண்டப் பாட்டிலே தோற்ற படி – இராமன் -பெருமாள் பின் போவார்க்கு இக்காடு அன்றாகில் எது கொள்ள வேணும்-வைதேகி -அவனுக்கு பிறந்தாள் என்னும் வேண்டப்பாடு (வைதேவி – ஸீதைக்கு வடமொழியில் வைதேஹீ என்று பெயர். விதேஹராஜனான ஜநகனது மகள் என்றபடி.)–அன்ன நடைய வணங்கு நடந்திலளே-–-நடை கண்டால் மடலூர வேண்டும் படி இருக்கை –-அணங்கு -இவனைக் குறித்து அவள் தைவம் என்ன வேண்டும்படியாய் இருக்கை – அவளும் கூடப் போனாள் இல்லையோ –(அணங்கு – தெய்வப்பெண் “சூருமணங்கும் தெய்வப்பெண்ணே“ என்பது நிகண்டு.)

கால் சுழன்று--அடிக்கிறது சுழல் காற்றேயாய்-ரஜோ ரனே—பின்னும் திரை வயிற்ருப் பேயே திரிந்து உலாவக்- அங்கு சஞ்சரிக்கும் பேய்கள் ஆனவை நினைத்த படி ஜீவிக்கப் பெறாமையாலே நரம்பு புடைத்து-அவைதானே தன்னிலே பின்னி பத்தெட்டு மட்டும் திரைந்து கிடக்குமாயிற்று –-பேயே திரிந்து –மனுஷ்யரும் கலந்து சஞ்சரிக்குமது இன்றிக்கே இப்படிப் பட்ட பேய்களே சஞ்சரிக்குமத்தனை (திரை வயிற்றுப் பேய் –ஜநஸஞ்சாரமுள்ள காடாயிருந்தால் அங்குள்ள பேய்களுக்கு எதாவது உணவு கிடைக்கும் வயிறும் நிரம்பியிருக்கும் -நிர்ஜநமான காடாகையாலே பேய்கள் உணவின்றிச் சுருங்கி மடிந்த வயிற்றை யுடைடயனவா யிருக்கும்.)–-உலாவ –சிறிது காட்டிலேயோ-அப்பெருமாளும் பெரும் காட்டிலே போய்ப் புகார்  என்னும் படி  (திரிந்துலவா – உலவுதலாவதும் ஒழிதலும், திரிந்துலவா என்றது திரிந்து மாளாத என்றபடியாய் எப்போதும் பேய்களே திரிந்து கொண்டிருக்கிற காடு என்னவுமாம்.)–-கொன்னவிலும் – அதுக்கு மேலே அவர் பட்டார் இவர் பட்டார் -என்று கொலை சொல்லுகிற கூப்பீடேயாய்   இருக்கை—வெங்கானத்தூடு    – வெவ்விய காட்டூடே- வெம் கானத்தூடு நடந்திலளே-என்று அந்வயம்–கொடும் கதிரோன் துன்னு வெயில் வறுத்த – உஷ்ண கிரணனான ஆதித்யன் உடைய நெருங்கின கிரணங்களை வறுக்கும் ஆயிற்று-வெம் பரல் மேல் – அங்கு உண்டான வெவ்விய பரல் கற்களின் மேலே –-பஞ்சடியால் –-அதி ஸூ குமாரமான திருவடிகளாலே – மன்னன் இராமன் பின் – இக் காலைக் கொண்டு போம்படியான மதிப்பையும் அழகையும் உடையவன் உடைய பின்னே-வைதேவி என்றுரைக்கும்--விதேக ராஜன் உடைய பெண் பிள்ளை என்று சொல்லும் படி இருக்கிற-அன்ன நடைய –
அக்ர தஸ்தே கமிஷ்யாமி -என்று முன்னே நாலடியும் அவர்க்கு இருந்த படி-வணங்கு ––தேவதாபிஸ் சமா-த்ரயாணாம் ப்ரதாதீ நாம் ப்ரர்ரத்ரூணாம் தேவதா ச யா –என்கிறபடியே-பிள்ளைகள் நால்வர்க்கும் ஒக்கும் தேவதையாய் இருக்கும் இருப்பு –சீதை என்பதோர் தெய்வம் -பெரிய திரு மொழி -10-2-5–அதில் மன காந்தையாய் இருக்குமது பெருமாளுக்கே யாயிற்று –-நடந்திலளே–– அவள் போக்கு  அடிக் கழஞ்சு பெற்றது இல்லையோ –

ஆசையின் மிகுதியாலே நாணந்தவிர்ந்து நாயகன் பின்னே போவதும், நாயகனை பலாத்காரத்தாலே தனக்காக்கிக் கொள்வதும் நாயகளைப் பெறுதற்கு அரிய பெரிய ஸாதநங்களை அநுஷ்டிப்பதும் இவையெல்லாம் மடலூர்வதற்குப் பர்யாயமேயாம் என்பது ஆழ்வார் திருவுள்ளம்.-தமிழர்கள் ஏதோ எழுதி வைத்திருக்கிறபடி மடன்மாவேறினால்தான் மடலூர்ந்த்தாக இவருடைய அபிப்பிராயமில்லை,-ஸ்த்ரீகளுக்கு இன்றியமையாத ஸ்வரூபமாகிய நாணத்தைக்காத்து மரியாதை வழுவாமல் நிற்கிற நிலை குலைந்து நாணம் நீங்கினபடியை வெளியிடுகின்ற செய்தி எதுவாயிருந்தாலும் அது மடலூர்வதொக்குமென்றாயிற்று ஆழ்வார் திருவுள்ளம்பற்றியிருப்பது.-அப்படி நாணந்துறந்து அதிப்ரவருத்தி பண்ணின பெண்ணரசிகளின் சரித்திரம் வடமொழியில் இதிஹாஸ புராணங்களில் எராளமாகச் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றதில் நாலைநது பெண்களுடைய செய்தியை எடுத்துச்செல்ல உத்தேசிக்க ஆழ்வார், முதலில் ஸீதாபிராட்டியின் நடத்தையை எடுத்துக் காட்டுகின்றார்.

கைகேயியின் சொற்படி நடக்கவேண்டியவனான தசரத சக்ரவர்த்தி இராமபிரானை அழைத்து வாஸஞ் செல்லுமாறு நியமிக்க அந்த நியமனத்தைச் சிரமேற்கொண்ட இராமபிரான் வனத்திற்குப் புறப்படுங் காலத்தில் ஸிதாதேவியிடஞ் சென்று இச்செய்தியைத்  தெரிவித்து ‘நான் போய் வருகிறேன், வருமளவும் நீ மாமனார்க்கும் மாமியார்க்கும் ஒரு குறைவுமின்றிப் பணிவிடை செய்துகொண்டிரு என்று சொல்லுங்கால் தன்னை நிறுத்திப் போவதாகச் சொன்ன வார்த்தையைக் கேட்ட பிராட்டி மிகவும் கோபித்து ‘என்தகப்பனால் உம்மை ஒரு ஆண்பிள்ளையாக எண்ணி என்னை உமக்குக் கொடுத்தார் ஒரு பெண்டாட்டியை கூட கூட்டிக்கொண்டுபோய்க் காப்பாற்றி ஆளத்தக்க வல்லமையற்றவர் நீர் என்பதை அப்போது அவர் அறிந்திலர் இப்போது அவர் இச்செய்தியை கேட்டால் உம்மை நன்றாக வெகுமானிப்பார் ஒரு பெண் பிள்ளை ஆணுடை யுடுத்து வந்து நம் பெண்ணைக் கைக் கொண்டு போய்ந்துக்காண் என்று நினைப்பர் என்று ரோக்ஷந் தோற்ற வார்த்தை சொல்லி-தன்னையுங் கூட்டிக்கொண்டு போகவேணுமென்று நிர்பந்தித்து காட்டு வழிகளின் கொடுமையையுங் கணிசியாமல் காமஸித்தயையே தலையாகக்கொண்டு போகவில்லையா? இது மடலூர்தல்லவா? என்கிறார்.

–

பின்னும் கரு நெடும் கண் செவ்வாய்ப் பிணை நோக்கின்
மின்னனைய நுண் மருங்குல் வேகவதி என்றுரைக்கும் ———52
கன்னி தன் இன்னுயிராம் காதலனைக் காணாது
தன்னுடைய முன் தோன்றல் கொண்டேகத் தான் சென்று அங்கு ——53
அன்னவனை நோக்கா தழித் துரப்பி வாளமருள்
கன்னவில் தோள் காளையைக் கைப் பிடித்து மீண்டும் போய்ப் ——–54
பொன்னவிலும் மாகம் புணர்ந்திலளே –

பின்னும் –அது தவிரவும்
கரு நெடு கண் செம் வாய் பிணை நோக்கின் மின் அனைய நுண் மருங்குல்–கறுத்து நீண்ட கண்களையும் சிவந்த வாயையும் மான் போன்ற நோக்கையும் மின் போல் ஸூஷ்மமான இடையையும் உடையவளாய்
வேகவதி என்று உரைக்கும் கன்னி–வேகவதி யென்று சொல்லப்படுபவளான ஒரு பெண் பிள்ளை
தன் இன் உயிர் ஆம் காதலனை காணாது–தனது இனிய உயிர் போன்ற கணவனைத் தான் காண வொட்டாமல்
தன்னுடைய முன் தோன்றல் கொண்டு ஏக –தனது தமையன்(தடுத்துத்) தன்னைக் கொண்டு போக
அங்கு–அவ்வவஸ்தையிலே
அன்னவனை–அந்தத் தமையனை
நோக்காது–லக்ஷியம் பண்ணாமல்
தான் சென்று–தான் பலாத்காரமாகப் புறப்பட்டுப் போய்
வாள் அமருள்–பெரிய போர்க் களத்திலே
கல் நவில் தோள் காளையை–மலை போல் திண்ணிய தேர்களை யுடையவனும் காளை போல் செருக்குற்றிருப்பவனுமான தனது காதலனை
அழித்து உரப்பி–இழிவான சொற்களைச் சொல்லி அதட்டி
கைப் பிடித்து–பாணி க்ரஹணம் செய்து கொண்டு
மீண்டும் போய்–அங்கிருந்து ஸ்வஸ்தாநந்திலே போய்ச் சேர்ந்து
பொன் நவிலும் ஆகம்–(அக் காதலனுடைய) பொன் போன்ற மார்பிலே
புணர்ந்திலளே–அணையப் பெற்றாளில்லையோ?

பின்னும் கரு நெடும் கண் செவ்வாய்ப் பிணை நோக்கின் மின்னனைய நுண் மருங்குல் வேகவதி என்றுரைக்கும் –பிராட்டியைப் பேசின வாயாலே பின்னையும் பேசலாவாள் ஒருத்தி–கன்னி தன் இன்னுயிராம் காதலனைக் காணாது தன்னுடைய--அனுபவித்தவள் அல்லள்–பிராட்டியைப் போலே
சமா த்வாதச தத் ராஹம் ராகவச்ய நிவேசனே புஞ்ஞ்ஜா நாமா நுஷான் போகான் சர்வ காம சம்ருத்தி நீ -சுந்தர 33-17-என்றால் –போலே அனுபவித்தவள் அல்லள்  –-முன் தோன்றல் கொண்டேகத் தான் சென்று அங்கு அன்னவனை நோக்கா- தமையன் ஒட்டேன் -என்று இவளைக் கொண்டு போக-தழித் துரப்பி வாளமருள்- ஸ்வயம் வரமும் நாமேயோ -என்றாள் –-கன்னவில் தோள் காளையைக் – பந்து வர்க்கத்தை அடங்க விட்டுப் பற்றலான தோள்-காளை -தோள் மிடுக்கும் வேண்டாதே பருவமே அமைந்து இருக்கை–கைப் பிடித்து மீண்டும் போய்ப் – யுத்தத்தில் எல்லாரும் காணப் பிடித்து –-பொன்னவிலும் மாகம் புணர்ந்திலளே- ரத்தத்தின்  மேலே விழுந்து தழுவினாள்- பிராட்டி கர வதத்தின் அன்று தழுவினாள்   போலே  –

ஒரு கந்தர்வ ஸ்திரீயை ஒரு கந்தர்வன் விவாஹம் பண்ணிக் கொண்டு போக-அவளுடைய ப்ராதா வந்து யுத்தம் பண்ணி மீட்கப் பார்க்க அவனுக்கு மீளாதே-அந்த கந்தர்வனோடே போய்த் தானும் அவனுமாக அனுபவித்தாள் என்று-மகா பாரதத்திலே ஒரு கதை யுண்டு -அத்தைச் சொல்லுகிறது –
பின்னும் –முதலிலே பிராட்டியைச் சொன்னால் பின்னை சொல்லுவார் அன்றிக்கே இருக்க அநந்தரம் சொல்லலாம் படியான கீர்த்தியை யுடையாள் ஒருத்தி யாயிற்று இவள் –கரு நெடும் கண் –-அஸி தேஷணை என்று இறே பிராட்டி திருக் கண்ணுக்கு ஏற்றம் -அவளில் இவளுக்கு கண்ணில் பரப்பு ஏற்றமாய் இருக்கும்-செவ்வாய்ப்-ரஷகனையும் கூட –ஜகத்ச சைலம் பரிவர்த்தயாம்   யஹம் -என்னப் பண்ணும் ஸ்மிதமத்துக்கு போலியாய் இருக்கை –-பிணை நோக்கின்-அரை ஷணம் பேர நிற்கில்
ந ஜீவேயம் ஷணம் அபி -என்னப் பண்ணும் நோக்குக்குப் போலியாய் இருக்கை-மின்னனைய நுண் மருங்குல் –நாயகனுக்கு எப்போதும் துணுக் துணுக் என்று தன்னோடு பணி போரும்படியாய் இருக்கை–ஸூ மத்யமா -என்கிறவளுக்குப் போலியாய் இருக்கை-வேகவதி என்றுரைக்கும் — வேகவதி என்று சொல்லுகிற-ஸ்ரீ ராமயணமாகப் பிராட்டி விருத்தாந்தம் சொன்னால் போலே-மஹா பாரதமாக தன்னைச் சொல்லும்படி இருந்தவள் –-கன்னி –சமா த்வாதஸ தத்ராஹம் –என்று பன்னிரண்டு ஆண்டு கலந்தவள் அக்காலத்தின் சுவடு அறிந்து பின் தொடர்ந்து போன போக்கை முதலிலே புறப்பட்டுப் போனவள் –-தன் இன்னுயிராம் காதலனைக் காணாது – காலைப் பிடித்து தலை யளவும் செல்லக் காதலை இட்டு நிரூபிக்க   வேண்டும்படி இருக்க்கிறவனைக் காணாமையாலே-தன்னுடைய  முன் தோன்றல் கொண்டேகத் –தன் பின் பிறந்தவனை நியமித்து ஆளும் இன்றிக்கே தனக்கு முன்னே பிறந்தவனாய் தன்னை நியமிக்க உரியனானவன் கொண்டு போக –தான் சென்று தான் போய்–அங்கு அன்னவனை – தான் போகிறவள் எனக்கு அறிவியாதே போவதே -என்று மீட்கப் புக்க ஸ்நேஹத்தை யுடைய தமயனை –-நோக்காது – தமையன் என்று பாராதே-அழித்து- இத்யுக்தா பருஷம் வாக்யம்-என்கிறபடியே அழித்து–உரப்பி – வேறோர் ஆஸ்ரயத்துக்கு ஆகாதபடி பண்ணி ஸ்வயம்வரம் புறம்பு அன்றிக்கே என் பக்கலிலேயாய் அற்றதோ என்று  –-வாளமருள்- மதிப்புடைத்தான பூசலிலே–கன்னவில் தோள் காளையைக் கல் என்று சொல்லப்படா நின்ற திண்ணிய தோளை உடையனாய்
மேல் விழுந்து அணைக்க வேண்டும்படியான பருவத்தை உடையனானவனை –-கைப் பிடித்து –
தனக்காக பூசலிலே அம்பேற்றவனைக் கையாலே பிடித்து சென்று பிடித்து –-மீண்டும் போய்ப் —
மீண்டு தன் இருப்பிலே போய் –-பொன்னவிலும் மாகம் புணர்ந்திலளே ––பர்த்தாரம் பரிஷஸ்வஜே -என்கிறபடியே ஸ்ப்ருஹணீயமான மார்விலே அணைத்தாள் இல்லையோ –

வேகவதி என்பாளொரு தெய்வமாதின் சரிதையை எடுத்துக் காட்டுகிறார்.-இதில் சிறிய திருடலிற் சொல்லப்பட்ட வாஸவதத்தையின் சரித்திரத்துக்கு மூலமாகிய புராணம் இன்னதென்று தெரியாது போலவே இவ்வேகதியின் சரிதைக்கு மூலமான புராணமும் இன்னதென்று தெரியவில்லை.-தமிழ்நாடுகளில் ப்ரஸித்தமான பெருங்கதை என்ற தொகுதியில் உதயணன் சரித்திரப் பகுதியில் இத்தெய்வமாதுகளின் வரலாறு ஒருவிதமாக எழுதப்பட்டுள்ளது. வடமொழியிலும் கதாஸரித்ஸாகரம் என்ற கதைப்புத்தகத்தில் இவர்களின் சரித்திரம் சொல்லப்பட்டுள்ளது. பிற்காலத்தவர்கள் எழுதிய அப்புத்தகங்களை ஆழ்வார் –ஸ்ரீஸூக்திகட்கு மூலமாகச் சொல்ல வொண்ணாது. கதைப்போக்கிலும் வேறுபாடு உள்ளதுபோலும். ஆகையாலே இக்கதையை இங்கு விரித்துறைக்க விரும்புகின்றிலோம். அழகிற் சிறந்த வேகவதி என்னுமோர் தேவகன்னிகை தனது கணவன் முகத்திலே விழிக்க வொண்ணாதபடி தன்னைத் தனது தமையன் தடைசெய்து இழுத்துக்கொண்டுபோக அவள் அவனை லக்ஷியம் பண்ணாமல் திரஸ்கரித்து உதறித் தள்ளிவிட்டுத் தனது காதலன் ஒரு போர்க்களத்திலே யுத்தம் செய்து கொண்டிருப்பதாகத் தெரிந்து அங்கே போய் இப்படிதானா என்னை நீ கைவிட்டுத் திரிவது என்று தார்க்காணித்து அந்தப் போர்க்களத்திலே பலருமறிய அவன் கையைப் பிடித்திழுத்துத் தன்னூர்க்குக் கொண்டு சென்று இஷ்டமான போகங்களை அநுபவித்து வாழ்ந்தாள் – என்பதாக இவ்விடத்தில் கதை ஏற்படுகிறது.-இதன் விரிவை வல்லார் வாய்க்கேட்டுணர்க. முன் தோன்றல் முன்னே பிறந்தவன்.-

–

பூம் கங்கை
முன்னம் புனல் பரக்கும் நன்னாடன் மின்னாடும்
கொன்னவிலும் நீள் வேல் குருக்கள் குலமதலை
தன்னிகர் ஒன்றில்லாத வென்றித் தனஞ்சயனைப் —-56
பன்னாக ராயன் மடப்பாவை பாவை தன்
மன்னிய நாண் அச்சம் மடம் என்றிவை அகலத் ———57
தன்னுடைய கொங்கை முக நெரியத் தானவன் தன்
பொன்வரை யாகம் தழீ இக் கொண்டு போய்த் தனது ——58
நன்னகரம் புக்கு நயந்து இனிது வாழ்ந்ததுவும்
முன்னுரையில் கேட்டு அறிவது இல்லையே –

பூ கங்கை புனல் முன்னம் பரக்கும் நல் நாடன்–அழகிய கங்காநதியின் தீர்த்தம் முன்னே ப்ரவஹிக்கப் பெற்ற சிறந்த நாட்டுக்குத் தலைவனும்
மின் ஆடும் கொல் நவிலும் நீள் வேல்–ஒளியை யுடையதும் கொலைத் தொழிலைக் கற்றதும் நீண்டதுமான வேலாயுதத்தைக் கையிலே உடையவனும்
குருக்கள் குலம் மிதலை–குருராஜ வம்சத்தில் தோன்றினவனும்
தன் நிகர் ஒன்று இல்லாத வென்றி–ஒப்பற்ற வெற்றி பொருந்தி
தனஞ்சயனை –அர்ஜுநனை
பன்னாகராயன் மடம் பாவை –கௌரவ்ய்னென்னும் ஸர்ப்ப ராஜனுடைய மடமை பொருந்திய பெண்ணான உலூபி யென்பவள்
பாவை தன் மன்னிய நாண் அச்சம்–ஸ்த்ரீத்வத்திற்குப் பொருந்தின நாண் மடமச்சம் முதலிய குணங்கள் நீங்கப் பெற்று
தன்னுடைய கொங்கை முகம் நெரி–தனது கொங்கையின் முகம் நெறிக்கப்பெற்று
தான் –(வெட்கத்தை விட்டுத்) தானாகவே
நயந்து–ஆசைப்பட்டு
அவன் தன்–அவ்வர்ஜுநனுடைய
பொன்வரை ஆகம் –அழகிய மலை போன்ற மார்பை
தமீஇக் கொண்டு–ஆலிங்கனஞ் செய்து கொண்டு
தனது நல் நகரம் போய் புக்கு–தன்னுடைய தழகான ஸ்தாநத்திலே (நாக லோகத்திலே) போய்ச் சேர்ந்து
இனிது வாழ்ந்ததுவும்–ஆனந்தமாக வாழ்ந்தாளென்பதையும்
முன் உரையில கேட்டு அறிவது இல்லையே–மஹாபாரத்தில் நீங்கள் கேட்டறிந்த்தில்லையா?

பூம் கங்கை முன்னம் புனல் பரக்கும் நன்னாடன் மின்னாடும் -கொன்னவிலும் நீள் வேல் குருக்கள் குலமதலை–ஒளியை உடைத்தாய்-பிரதி பஷங்கள் கண்ட போதே வயிறு அழுகும் நீள் வேல்–தன்னிகர் ஒன்றில்லாத வென்றித் – வீரத்துக்கு எம்பெருமானும் எதிரன்று –-தனஞ்சயனைப் – ஊர் வசியை தாய் என்ன வல்லவன் ––பன்னாக ராயன் மடப்பாவை பாவை –நாக ராஜாவின் பெண் பிள்ளை-பாவை -அவன் மகள்-பாவை என்கிறது ஸ்த்ரீத்வத்துக்கு அவ்வருகு இல்லாமை – தன் மன்னிய நாண் அச்சம் மடம் என்றிவை அகலத்-தன்னுடைய கொங்கை முக நெறியத் தானவன் தன்-பொன்வரை யாகம் தழீ இக் கொண்டு போய்த் தனது ––கடல் வற்றினால் போலே சஹஜமான குணங்கள் குட நீர்-வழிந்து போகை –-நன்னகரம் புக்கு- உங்களைப் போல் அன்றியே மடல் எடுப்பாரைக் கொண்டாடும் ஊர் –-நயந்து இனிது வாழ்ந்ததுவும் ––கொண்டாடி-நித்ய சம்ச்லேஷம் பண்ணி—முன்னுரையில் கேட்டு அறிவது இல்லையே-புண்யத்துக்காகிலும் மஹா பாரதம் கேட்டு அறிவது இல்லையோ –

பூம் கங்கை--இப்படி அப்ரசித்தனாய் இருப்பான் ஒருவனுக்கோ இவள் மடல் எடுத்தது –-இரண்டு அருகும் பூத்த சோலையாய்-பூக்கள் உதிர்ந்து கிடைக்கையாலே வந்த அழகைச் சொல்லுதல் –
அன்றிக்கே-நலம் திகழ்  சடையான் -திரு வாய் மொழி -4-7-2-யில் சொல்லுகிறபடியே ருத்ரன் ஜடையில் உண்டான கொன்றை மலரும் சர்வேஸ்வரன் திருவடிகள் உண்டான திருத் துழாயும் கலந்து வருகிற ஜலத்தை உடைத்தாயாகையாலே வந்த பிரவாகத்தைச் சொல்லுதல்-சதுர்முகன் நினைவின்றிக்கே இருக்கச் செய்தே திருவடி சென்று கிட்டின வாறே பார்த்தான் –-தர்ம தத்வம் உருகி நீராய் இருந்தது
அத்தாலே திருவடிகளிலே பிறந்து ருத்ரனுடைய ஜடையிலே தங்கி வந்தாயிற்று-கங்கை கங்கை -பெரியாழ்வார் திரு மொழி -4-7-1-என்று கங்கா கங்கேதி என்கிற உக்தி மாத்ரத்தாலே அவஸ்யம் அநு போக்தவ்யம்    -என்கிறபடியே அநு பவ விநாச்யமான கர்மங்களை அடையப் போக்கா நின்றத்தால் வந்த அழகைச் சொல்லுதல் –-அற்புதமுடைய ஐராவத மதமும் அவரிளம்படியர் ஒண் சாந்தும்   கற்பக மலரும் கலந்து உழி கங்கை -பெரியாழ்வார் திருமொழி -4-7-7—கரை மரம் சாடி -பெரியாழ்வார் திருமொழி -4-7-9 வடதிசை மதுரை -பெரியாழ்வார் திருமொழி -4-7-9–சதுர்முகன் கையில் சதுப்புயன் தாளில் -பெரியாழ்வார் திருமொழி -4-7-10கான்றடம் பொழில் சூழ் -பெரியாழ்வார் திருமொழி -4-7–13–முன்னம் புனல் பரக்கும் – சஹ்யத்திலே அல்ப ஜலம் உண்டானாலும் முந்துறப் பரம்புவது இங்கே யாயிற்று-நன்னாடன்  – நாட்டின் உடைய அழகு அதாவது நீர் வாய்ப்பு யுண்டாய் அழகியதாய் இருக்கை –இது நாடு இருந்த படி –-இனி அவன் தன் படி சொல்லுகிறது –-மின்னாடும்  –கொன்னவிலும் நீள் வேல் –மின் போலே அசைந்து வாரா நிற்பதாய் கொலையை சொல்லா நிற்பதாய்-அவஷ்டப்ய மஹத் தநு -என்கிறபடியே அடக்கியாள வல்லார் அரிதாய் இருக்கிற வேலை யுடைய –-குருக்கள் குலமதலை-
இது எல்லாக் குருக்களுக்கும் உப லஷணம்–லோகத்துக்காக இவர்கள் குருக்களாகத் திரிவார்கள் அவர்களில் வைத்துக் கொண்டு இஷ்வாகு நாதன் -என்கிறபடியே-அவர்கள் குலத்துக்கு பிரதானனாய்த் திரியுமவன்  –-தன்னிகர் ஒன்றில்லாத--தனக்கு ஒப்பாரும் இல்லாத – மனுஷ்யத்வே பரத்வம் கூடின போது ஒப்பாகில் ஒப்பாம் இத்தனை – வென்றித் தனஞ்சயனைப் —– கிருஷ்ணனும் வெற்றியில் தனக்கு ஒப்பில்லாத தனஞ்சயனை-பன்னாக ராயன் -மடப்பாவை பாவை தன்- பன்னகராயன் -என்றத்தை நீட்டி பன்னாகராயன் -என்று கிடக்கிறது –-பன்னக ராஜன் உடைய   பெண் பிள்ளை  –-மன்னிய நாண் அச்சம் மடம் என்றிவை அகலத் – பிறந்த பின்பு உண்டானது  அன்றிக்கே தர்மி பிரயிக்தமாய் இருந்துள்ள லஜ்ஜை தொடக்க மான வற்றை சந்யசித்து போக –-தன்னுடைய கொங்கை முக நெரியத் – தன்னுடைய முலை முகம் நெரியும் படி தான் ஒருதலைக் காமமாக-தானவன் தன் பொன்வரை யாகம் தழீ இக் கொண்டு போய்த் –அவனுடைய பொன் போலே ஸ்லாக்கியமான மார்வைத் தான் தழுவிக்  கொண்டு போய்-நாட்டார் ஊர்வசி சாலோக்யத்துக்கு   சாதனா அனுஷ்டானம் பண்ணுவார்கள் ஆகில் அவன் தான் வந்து உபஸ்தானம் -உப சர்ப்பணம் -பண்ணும் படியான மார்பு  இறே-இவனது –-தனது நன்னகரம் -புக்கு-தன்னுடைய நல்ல நகரம்-இவ் ஊருக்கு ப்ரத்யா சத்தியை யுடைய ஊர் அது –-மடல் எடுப்பாரை விலக்குவாரும் இன்றிக்கே-மடல் எடுத்து தொடர்ந்து வருவார் திரள் கண்டு உகக்கும் ஊர் –-நயந்து இனிது வாழ்ந்ததுவும்- நிரவதிக சம்ச்லேஷத்தைப் பண்ணி-பழி சொல்லுவார் புகழுவாராகச் சேர தானும் அவனுமாய் அனுபவித்ததும்-முன்னுரையில் கேட்டு அறிவது இல்லையே –ந காம தந்த்ரே தவ புத்தி ரஸ்தி -என்று காமதந்த்ரம், அறிந்திலிகோள்  ஆகில் தவிருகிறிகோள்  – பாபம் போகைக்கு பாவனம் என்றாகிலும் மஹா பாரதம் கேட்டு அறியீர்களோ –

அர்ஜுநன் தீர்த்தயாத்திரையாகச் செல்லுபோது ஸ்நாநஞ் செய்ய கங்கையில் இறங்கி நீராடிக் கரையேறப் புகும்போது உலூபி யென்னும் நாக கன்னிகை இவனைக்கண்டு காம மோஹமடைந்து ரமிக்க விரும்பி இவனைத் தண்ணீரினுள்ளே இழுத்துக்கொண்டு செல்ல இவனும் உள்ளே சென்று நீ யார்? என்னை எதுக்காக இங்கே கொணர்ந்தாய்? என்று கேட்க,-அவ்வுலூபி ஐராவத குலத்திற் பிறந்த கௌரவ்யனென்னும் ஸர்ப்பராஜனுடைய பெண் நான், உன்னைக் கண்வாறே மன்மத பாணங்களுக்கு இலக்கானேன், எப்படியாவது நீ என்னை புணர்ந்து மகிழ்விக்கவேணும் என்று வேண்ட-அதற்கு அர்ஜுநன் அம்மா நான் இப்போது ஸம்வத்ஸர ப்ரஹ்மாசர்ய வ்ரத்த்தில் நிஷ்டனா யிருக்கின்றேன், ஆகையால் எங்ஙனே புணர்ச்சி செய்வேன்? உனது விருப்பை நிறைவேற்ற வேணுமென்கிற ஆசையும எனக்கு உளது. என்செய்வேன்? என்விரதமும் கெடாமல் உன் விருப்பமும பழுதுபடாமல் காரியமாகும்படியான உபாயத்தை நீயே சொல் என்ன-அதற்கு அவ்வுலூபிகை உன் விரத்த்தின் வரலாறு எனக்குத் தெரியும், நான் காம நோயைத் தாங்க முடியாது உன்னைச் சரணமடைகின்றேன், அடைக்கலம் புகுந்தவர்களை கைவிடுதல் அதர்ம்மன்றோ என்னை ரக்ஷிப்பதற்காக நீ புணர்ச்சி செய்வாயாகில் இது உன் விரத்த்தை கெடுக்க மாட்டாது, என்னை கைவிடுவாயாகில் இப்போதே என் உயிர் அற்றொழியும்படிபராய் என்ற மிக்க ஆர்த்தியுடன் சொல்ல-அர்ஜுநன் அதற்கிணங்கி அன்றிரவு அவளோடே கலந்திருந்து இராவாந் என்கிற அழகிய ஒரு புத்தரனையும் அவளிடத்திற் பிறப்பித்து மீண்டு சென்றான் என்கிற கதை மஹாபாரத்தில் ஆதிபர்வத்தில் இருநூற்று முப்பத்தினான்கா மத்தியாயத்திற் கூறப்பட்டுள்ளது.-குருக்கள் குலமதலை – பரத வம்சத்திற் பிறந்த குரு என்னும் அரசனது மரபில் தோன்றினவர்கள் பாண்டவர்களும் துரியோதநாதியரும். தனஞ்சயன் – அர்ஜுநனுடைய நாமங்கள் பலவற்றுள் ஒன்று.-பந்நகம் என்ற வடசொல் பாம்பு என்று பொருள்படும் பத்-காவாலே ந க –நடவாத்து உரகமாதலால் மார்பாலே ஊர்ந்து செல்வது என்று பொருள் – அச்சொல் இங்குப் பன்னாகமென நீண்டு கிடக்கிறது. ‘பன்னகராயன்‘ என்றே பாடமிருந்தாலும் தளை பிறழாது ஆயினும் பன்னாக ராயனென்றே பாடமாம்.-பாவை –சித்திரப்பதுமை உவமையாகுபெயரால் ஸ்த்ரீயைக் குறிக்கும். இங்கு பிரநரணம் நோக்கிப் புத்திரியைக் குறித்த்து. பாவைதன் மன்னிய என்றவிடத்துள்ள பாவை என்னுஞ் சொல் ஸ்த்ரீத்வத்தைக் குறிக்கும்.-நாண், மடம், அச்சம், பயிர்ப்பு என்று ஸ்த்ரீகளுக்கு உரியகுணங்கள் நான்கு, இவற்றுள் நாணமாவது – தகாத காரியத்தில் மனமொடுங்கி நிற்பது, கொளுத்தக்கொண்டு கொண்டது விடாமையுமாம். மடமாவது எல்லாமறிந்தும் அறியாதுபோலிருத்தல் அச்சமாவது – மிகச்சிறிய காரணத்தினாலும் மனம் நடுங்குதல். பயிர்ப்பாவது – பரபுருஷர்களின் ஆடை முதலியன தம்மேற்பட்டால் அருவருப்புக்கொள்வது.

—

சூழ் கடலுள் —-59
பொன்னகரம் செற்ற புரந்தரனோடு ஒக்கும்
மன்னவன் வாணன் அவுணர்க்கு வாள் வேந்தன் ——-60
தன்னுடைய பாவை யுலகத்துத் தன் ஒக்கும்
கன்னியரை இல்லாத காட்சியால் தன்னுடைய ——–61
இன்னுயிர்த் தோழியால் எம்பெருமான் ஈன் துழாய்
மன்னு மணி வரைத் தோள் மாயவன் பாவியேன் ——-62
என்னை யிது விளைத்த ஈரிரண்டு மால் வரைத் தோள்
மன்னவன் தன் காதலனை மாயத்தால் கொண்டு போய் ——63
கன்னி தன் பால் வைக்க மற்று அவனோடு எத்தனையோர்
மன்னிய பேரின்பம் எய்தினாள் –

சூழ் கடலுள்–பரந்த கடலினுள்ளே
பொன் நகரம் செற்ற–ஹிரண்யாஸுரனுடைய நகரங்களை அழித்தவனான
புரந்தரனோடு ஏர் ஒக்கும்–தேவேந்திரனோடு ஒத்த செல்வ முடையனான
மன்னவன்–ராஜாதி ராஜனாயும்
அவுணர்க்கு வாள் வேந்தன்–அசுரர்களுக்குள் பிரஸித்தனான தலைவனாயு மிருந்த
வாணன் தன்னுடைய பாவை-பாணாஸுரனுடைய மகளாய்
உலகத்து தன் ஒக்கும் கன்னியரை இல்லாத காட்சியாள்–எவ்வுலகத்திலும் தன்னோடொத்த மாதர்கள் இல்லை யென்னும்படி அழகில் சிறந்தவளான உஷை யென்பவள்
தன்னுடைய இன் உயிர் தோழியால்–தனது ப்ராண ஸகியான சித்திர லேகை யென்பவளைக் கொண்டு
ஈன் துழாய் மன்னு மணி வரைத் தோள் மாயவன் –போக்யமான திருத்துழாய் மாலை யணிந்த ரத்ன பர்வதம் போன்ற திருத் தோள்களை யுடைய ஆச்சரிய பூதனும்
பாவியேன் என்னை இது விளைத்த ஈர் இரண்டு மால் வரைத் தோள் மன்னவன்–பாவியான என்னை இப்பாடு படுத்துகின்ற பெரிய மலை போன்ற நான்கு புஜங்களை யுடைய ராஜாதி ராஜனுமான
எம்பெருமான் தன்–கண்ணபிரானுடைய
காதலனை–அன்புக்கு உரியவனான (பௌத்திரனான) அநிருத் தாழ்வானை
மாயத்தால் கொண்டு போய் கன்னி தன் பால் வைக்க–(யோக வித்தைக்கு உரிய )மாயத்தினால் எடுத்துக் கொண்டு வந்து தன்னிடத்தில் சேர்க்கப் பெற்று
மற்றவனோடு –அந்த அநிருத்தனோடே
எத்தனை ஓர் மன்னிய பேர் இன்பம் எய்தினாள்–பலவிதமாய் ஒப்பற்ற அமர்ந்த பெரிய ஸுகத்தை அநுபவித்தாள்.-

சூழ்-கடலுள்-பொன்னகரம் செற்ற புரந்தரனோடு ஒக்கும்-மன்னவன் வாணன் அவுணர்க்கு வாள் வேந்தன்-தன்னுடைய பாவை யுலகத்துத் தன் ஒக்கும்-கன்னியரை இல்லாத காட்சியால் தன்னுடைய-இன்னுயிர்த் தோழியால் எம்பெருமான் ஈன் துழாய்-மன்னு மணி வரைத் தோள் –மாயவன் –
பிரசங்காத் நினைக்க -தாம் ஈடுபட்ட படியாலே ஆச்சர்ய பூதன் என்கிறார் –பாவியேன் – தம்மை அணைத்த தோளை நினைத்துக் கிடையாமை –வழி போவார் அடித்த படி -ஆழம்   காலிலே ஈடுபட்டு –பாவியேன் -என்கிறாள் – என்னை யிது விளைத்த – இப்படி மடல் எடுக்கப் பண்ணின –-ஈரிரண்டு -மால் வரைத் தோள் – இவள் இப்படி படப்பட அவனுக்குத் தோள் பணைத்த படி –-மன்னவன் தன் காதலனை –
எம்பெருமான் உடைய ஸ்நேஹத்தை ஒரு வடிவாக வகுத்தது -என்னும்படி இருக்கும் பேரனான அநிருத்த ஆழ்வான்–மாயத்தால் கொண்டு போய் –பெண்கள் களவு காண்பார்கள் -என்று காவலோடு கண் வளர்ந்து அருளுகிறவனைப்-பீட்கன்று போலே    படுக்கையோடு கொடு போந்த படி –-கன்னி தன் பால் வைக்க -மற்று  அவனோடு-உஷை ஸ்வனப்பித்திலே கண்டவனைச் சித்ரலேகை எழுதிக் காட்டி
இவள் பக்கல் அவனை அவன் தான் அறியாமே கொடு வந்து வைத்தபடி –-எத்தனையோர் மன்னிய பேரின்பம் எய்தினாள் –விலங்கிட்டு வைத்ததும் கூட வாகையாலே-அளவில்லாத சஹஜமான பெரிய இன்பத்தை புஜித்தாள்-

சூழ்   கடலுள் பொன்னகரம் செற்ற புரந்தரனோடு ஒக்கும்-மன்னவன் வாணன் அவுணர்க்கு வாள் வேந்தன் தன்னுடைய –கடலுக்கு உள்ளேயான ஹிரண்ய புர வாசிகளான ஆசூர வர்க்கங்களை அழியச் செய்த இந்தரனோடு ஒப்பானாய்த் தான் ராஜாவான பேர் கிடக்க அஞ்ச வேண்டும்படி இருப்பானாய் அசூர வர்க்கத்துக்கு நிர்வாஹகனுமாய்  – பாவை யுலகத்துத் தன் ஒக்கும் கன்னியரை இல்லாத காட்சியால் – லோகத்தில் தன் பருவத்தில்  பெண்களில் தனக்கு ஒப்பார் இல்லாத தர்ச நீய விஷயம் –-தன்னுடைய இன்னுயிர்த் தோழியால் –-தன் கையாலே என்னுமா போலே தனக்கு நற் சீவனானவளாலே –-எம்பெருமான் ஈன் துழாய்- நிர்குண வஸ்து என்றவர்களுக்கு சகுணம் என்று சொல்லி விடுகை அன்றிக்கே குணங்களிலே கால் தாழ்க்கப் பார்க்கும் பாஷ்ய காரரைப் போலே
போனபடி  சொல்ல என்று புக்குச் சொல்லவும் விடவும் மாட்டாமையாலே அங்கே ஆழம் கால் படுகிறாள்  –எம்பெருமான் ஈன் துழாய்-மன்னு மணி வரைத் தோள் மாயவன் –கையும் மடலுமாய்க் கொண்டு புறப்படும்படி-என்னை அனந்யார்ஹை யாக்கினவன் உடைய-நிரதிசய போக்யமான திருத் துழாய் பொருந்தி இருப்பதாய் ரத்ன பர்வதம் போலே இருக்கிற தோள் அழகை யுடைய ஆச்சர்ய பூதன் –-பாவியேன் —–அவளும் ஒரு தோழியைப் படைத்தாள் நானும் ஒரு  தோழியைப் படைத்து இருக்கிறேன் –
கொடு வந்து சேர்க்கும் தோழியாய் இருந்தாள் அவள் – விலக்குமவர்களாய் இருந்தார்கள் இவர்கள் –-என்னை யிது விளைத்த – இப்படி கையும் மடலுமாய்ப் புறப்படும்படி என்னைப் பண்ணின –-ஈரிரண்டு மால் வரைத் தோள்- இத்தலை மடல் எடுக்கப் புக்க பின்பு அத்தலை பல்கின படி –-மன்னவன் தன் காதலனை – புத்ரனைக் காட்டிலும் பௌத்ரன் பக்கலிலே ஸ்நேஹம் இரட்டித்து இருக்கும் இறே –-மாயத்தால் கொண்டு போய் கன்னி தன் பால் வைக்க – நாட்டில் ஒருவரை ஒழியாமே எழுதிக் காட்ட
இது வன்று இது வன்று என்று போந்து கிருஷ்ணன் பக்கலிலே வந்தவாறே இவன் ஒரு பார்வையாய் இருந்தான் -என்று -பின்பு அநிருத்தனைக் கண்ட வாறே இவன் இறே என்ன இவனாகில் அரியனோ- என்று அப்போதே யோக பலத்தாலே போய்ப் படுக்கையோடு பீட்கன்றாக எடுத்துக் கொண்டு வந்து வைத்தாள் –-மற்று  அவனோடு – இவளுக்கு ஸ்வப்னத்தில் கண்டு  பிறந்த ஸ்நேஹம் எல்லாம் அவனுக்கு இவளைக் கண்டவாறே பிறந்தது–எத்தனையோர் மன்னிய பேரின்பம் எய்தினாள் –
இருவர் காலிலும் விலங்கிட்டு வைக்கவும் அனுபவிக்கப் பெற்று இலர்களோ –

பலிச்சக்கரவர்த்தியின் ஸந்தியிற்பிறந்தவனான பாணாஸுரனுடைய பெண்ணாகிய உஷை யென்பவள், ஒருநாள் ஒரு புருஷனோடு தான் கூடியதாக கனாக்கண்டு, அவனிடத்தில் மிக்க ஆசை பற்றியவளாய்த் தன் உயிர்த்தோழியான சித்ரலேகைக்கு அச்செய்தியைத் தெரிவித்து, அவள் மூலமாய் அந்தப் புருஷன் க்ருஷ்ணனுடைய பௌத்திரனும் ப்ரத்யும்நனது புத்திரனுமாகிய அநிருநத்தனென்று அறிந்துகொண்டு ‘அவனைப் பெறுதற்று உபாயஞ் செய்யவேண்டும் என்று அத்தோழியை வேண்ட, அவள் தன் யோக வித்தை மஹிமையினால் த்வாரகைக்குச் சென்று அநிருத்தனைத் தூக்கிக் கொண்டு வந்து அந்த புரத்திலேவிட உஷை அவனோடு போகங்களை அநுபவித்து வந்தாள் என்கிற கதை அறியத்தக்கது (இதற்குமேல் நடந்த வரலாறு வாணனை தோள் துணிந்த வரலாற்றில் காணத்தக்கது).-பொன்னகரம் செற்ற –ஹிரண்யாஸுரனுக்குத் தமிழில் பொன் என்று பெயர் வழங்குதலால் பொன்னகரம் என்று அவ்வஸுரனுடைய பட்டணங்களைச் சொல்லுகிறது. புரந்தர என்ற வடசொல் (பகைவருடைய) பட்டணங்களை அழிப்படவன என்று பொருள்பட்டு இந்திரனுக்குப் பெயராயிற்று.-உஷையின் வரலாறு சொல்லப்புகுந்து அவ்வரலாற்றில் அநிருத்தனைப்பற்றி கண்ணபிரானுடைய ப்ரஸ்தாவம் வருதலால் தனது வயிற்றெரிச்சல் தோன்ற விசேஷணமிடுகிறாள் பரகாலநாயகி.-அழகிய திருத்துழாய் மாலையை அணிந்துக் கொண்டிருந்தும் என்னை அநுபவிக்க வொட்டாமல் இப்படி மடலெடுக்கும்படி பண்ணின மஹாநுபாவன் என்கிறாளாயிற்று.-கன்னிதன்பால் – தெய்வப் பெண்ணாகிய தன்னிடத்திலே என்கை.-மன்னிய பேரின்ப மெய்தினாள் – உஷை அநுபவித்து சிற்றின்பமேயாயினும் அதனில் மேற்பட்ட ஆநந்தமில்லை யென்று அவள் நினைத்திருந்தது கொண்டு மன்னிய பேரின்ப மென்றார்.–

–

மற்றிவை தான் ———-64
என்னாலே கேட்டீரே ஏழைகாள் என்னுரைக்கேன்
மன்னு மலை யரையன் பொற்பாவை வாணிலா ———65
மின்னு மணி முறுவல் செவ்வாய் யுமை என்னும்
அன்ன நடைய வணங்கு நுடங்கிடை சேர் —————66
பொன்னுடம்பு வாடப் புலன் ஐந்தும் நொந்த அகலத்
தன்னுடைய கூழைச் சடாமாரம் தான் தரித்து ஆங்கு ——-67
அன்ன வரும் தவத்தினூடு போய் ஆயிரம் தோள்
மன்னு கர தலங்கள் மட்டிடித்து மாதிரங்கள் ———68
மின்னி யெரி வீச மேல் எடுத்த சூழ கழற்கால்
பொன்னுலகம் எழும் கடந்து உம்பர் மேல் சிலும்ப ——–69
மன்னு குலவரையும் மாருதமும் தாரகையும்
தன்னினுடனே சுழலச் சுழன்று ஆடும் ———–70
கொன்னவிலும் மூவிலைக் வேற்கூத்தன் பொடியாடி
அன்னவன் தன் பொன்னகலம் சென்று ஆங்கு அணைந்து இலளே —–71
பன்னி யுரைக்கும் கால் பாரதமாம்-

ஏழைகள் –அவிவேகிகளை!
மற்று இவை தான் என்னாலே கேட்டீரே–இன்னும் இப்படிப்பட்ட உதாஹரணங்களை கேட்க விருக்கிறீர்களோ?
என் உரைக்கேன்–(உங்களுக்கு) எவ்வளவு சொல்லுவேன்? (இன்னும் ஒரு உதாஹரணம் சொல்லுகிறேன் கேளுங்கள்)
மன்னு மலை அரையன் பொன் பாவை–(சலிப்பிக்க வொண்ணாமல்) நிலை நின்ற பர்வத ராஜனான ஹிமவானுடைய சிறந்த பெண்ணாய்
வாள் நிலா மின்னு மணி முறுவல் செம் வாய்–ஒளி பொருந்திய நிலாப் போல் விளங்குகின்ற அழகிய புன்னகையை யுடைய சிவந்த அதரத்தை யுடையளாய்
உமை என்னும்–உமா என்னும் பெயரை யுடையளாய்
அன்னம் நடையை அணங்கு –அன்ன நடையை யுடையளான (பார்வதி யென்கிற) தெய்வப் பெண்ணானவள்
தன்னுடைய கூழை –தனது மயிர் முடியை
சடாபாரம் தான் தரித்து–தானே ஜடா மண்டலமாக்கித் தரித்துக் கொண்டு
நுடங்கு இடை சேர் பொன் உடம்பு வாட –துவண்ட இடையோடு சேர்ந்த அழகிய உடம்பு வாடவும்
புலன் ஐந்தும் நொந்து அகல–இந்திரியங்கள் ஐந்தும் வருந்தி நீங்கவும்
அன்ன அரு தவத்தின் ஊடு போய் (என்ன பேறு பெற்றாளென்றால்)
ஆயிரம் தோள் மன்னுகாதலங்கள் மட்டித்து–(சிவன் தனது) ஆயிரம் புஜங்கள் பொருந்திய கைகளை (த்திசைகளிலே) வியாபிக்கச் செய்து,
மாதிரங்கள் மின்னி எரி வீச–திக்குகள் மின்னி நெருப்புப் பொறி கிளம்பும்படியாக
மேல் எடுத்த–மேற்புறமாகத் தூக்கின
கழல் சூழ் கால்–வீரக் கழலணிந்த ஒரு பாதமானது
பொன் உலகம் ஏழும் கடந்து–மேலுலகங்களை யெல்லாம் அதிக்கிரமித்து
உம்பர் மேல் சிலும்ப–மேலே மேலே ப்ரஸரிக்கும் படியாக (ஒற்றைக் காலை உயரத் தூக்கி)
மன்னு குலம் வரையும் மாருதமும் தாரகையும் தன்னினுடைனே சுழல–ஸ்திரமாக நிற்கிற குல பர்வதங்களும் காற்றும் நக்ஷத்திரங்களும தன்னோடு கூடவே சுழன்று வர
சுழன்று ஆடும்–தான் சுழன்று நர்த்தனஞ் செய்பவனும்
கொல் நவிலும் மூ இலை வேல்–கொலைத் தொழில் புரிகின்ற மூன்று இலைகளை யுடைதான சூலத்தை யுடையவனும்
கூத்தன்–கூத்தாடி யென்று ப்ரஸித்தனுமான
அன்னவன் தன்–அப்படிப்பட்ட சிவ பிரானுடைய
பொன் அகலம் சென்று அணைந்திலளே–அழகிய மார்பைக் கிட்டி ஆலங்கனம் செய்து கொள்ள வில்லையா?
பன்னி உரைக்குங் கால் –(இப்படிப்பட்ட உதாஹரணங்களை இன்னும்) விஸ்தரித்துச் சொல்லுகிற பக்ஷத்தில்
பாரதம் ஆம்–ஒரு மஹாபாரதமாய்த் தலைக் கட்டும்.

என்னுரைக்கேன்--இவ்வதாஹரணம் என்னால் சொல்ல முடியுமோ -என்னால் எவ்வளவு சொல்லலாவது- ஆகிலும் தவிர ஒண்ணாதது என்று சொல்லக் கேளுங்கோள் என்கிறாள்  –

மற்றிவை தான் என்னாலே கேட்டீரே –மடலூர என்று ஒருப்பட்டு அது தானும் மாட்டாத படி துர்பலையாய் இருக்கிற என்னைக் கொண்டு-இவை கேட்க இருக்கிறிகோள் இறே-ஏழைகாள் –-உங்கள் அறிவு கேடு இருந்தபடி என் –-என்னுரைக்கேன்--நான் வருந்தி பாசுரம் இட்டுச் சொல்ல ஒருப்பட்டேன் என்று பாசுரம் இட்டுச்  சொல்லுகிறாள் –

மன்னு மலை யரையன் பொற்பாவை-வாணிலா மின்னு மணி முறுவல்   செவ்வாய் யுமை என்னும்-அன்ன நடைய வணங்கு நுடங்கிடை சேர்  பொன்னுடம்பு  வாடப் புலன் ஐந்தும்-நாட்டுக்கு மச்சமாகப் பெண் பிள்ளை பெற்ற பாக்யவான் – வாணிலா -மின்னு மணி முறுவல்   செவ்வாய் யுமை என்னும்-அன்ன நடைய வணங்கு நுடங்கிடை சேர் — ஒளியை உடைய நிலாப் போலே விலங்கா நின்றுள்ள ஸ்ப்ருஹணீயமான முறுவல் –-நொந்த அகல- நாம் பட்டதோ -என்று அகல –-தன்னுடைய கூழைச் சடாமாரம் தான் தரித்து ஆங்கு அன்ன- பெருமாள் திரு முடையைத்ப் புனைந்தால் போலே ஜடை –-வரும் தவத்தினூடு போய் –தபஸ் ஸூ என்ன வாய் வேம்- அப்படிப் பட்ட தபஸ் சை முடிய நடந்து –-ஆயிரம் தோள்-மன்னு கர தலங்கள்- இத்தலை இப்பாடுபட அத்தலை வளர்ந்த படி –-நைவ தம்சாந் ந மசகான்  ந கீடான் ந சரீஸ்ருபான் -சுத்தர -36-42-என்கிற க்லேசத்தின் படுமவன் அல்லன் என்கை –-மட்டிடித்து மாதிரங்கள் மின்னி யெரி வீச மேல் எடுத்த சூழ கழற்கால்- திக்குகளிலே செல்ல-பொன்னுலகம் எழும் கடந்து உம்பர் மேல் – திரு வுலகு அளந்து அருளின தேசம் எல்லாம் உபதஹதமான படி –-சிலும்ப   மன்னு குலவரையும் மாருதமும் தாரகையும்-தன்னினுடனே சுழலச் சுழன்று ஆடும்  – கிடந்த விடத்தில் கிடவாது ஒழிகை-குலவரை யுள்ளிட்ட பதார்த்தங்கள் எல்லாம் புன்னைப் பூ போலே சுழன்று வர –கொன்னவிலும் மூவிலைக் -வேற்கூத்தன்--ஆசைப் பட்டாரும் வயிறு பிடிக்கும் படி இருக்கை-கண் மூன்றானால் போலே இருக்கிறது அன்றோ  – பொடியாடி அன்னவன் தன் – போகத்துக்குச் சந்தனம் பூசின படி –-அன்னவன் -முகத்தைச் செல்ல வைத்துப் பேசுகிறார் இன்னும் இப்புடையில் உள்ளன –-பொன்னகலம் – அவள் பஷத்தாலே –-சென்று ஆங்கு அணைந்து இலளே – இவ்வளவிலும் அவன் வந்திலன் –இவள் தானே சென்ற வத்தனை –-ஓர் அஞ்சலி பண்ண மேல் விழுந்தும் அன்று-என்கை –-பன்னி யுரைக்கும் கால் பாரதமாம் –இப் பரப்பு என்னால் பேசி முடியாது -வியாச பரசாதிகள் பேசும் அத்தனை

மன்னு மலை யரையன் பொற்பாவை –-அவன் மகள் அன்றோ-வடிவு இல்லையோ -என்கிறாள்
லோகத்தில் மடலூர்ந்தார் ஆர் -என்றால் அவர்கள் இன்னார் என்று நிர்தேசிக்கலாம் படி பிள்ளை பெற்றுத் தந்த ஸ்ரீ மான் கிடீர் –-அடியில்லாதால் ஒருத்தியோ மடலூர்ந்தாள்–அவன் மகள் அன்றோ –
பெரியாள் ஒருத்தி அன்றோ –-ஒரு நிர்வாஹகன் பெண் பிள்ளை அன்றோ-அதி ஸ்லாக்கியையாய் நிருபாதிக ஸ்த்ரீத்வத்தை உடையவள்   – வாணிலா மின்னு மணி முறுவல்   – வெறும் பாவை பிறப்பேயாய் வடிவு அழகு தான் இன்றிக்கே இருக்கிறதோ–ஒளியை உடைத்தான நிலாவைப் புறப்பட விடா நிற்பதாய் அழகியதாய் இருந்துள்ள தந்த பங்க்தியை யுடையளாய் நிலாப் போலேயும் மின் போலேயும் -என்னவுமாம் ––செவ்வாய் – இவ் வெண்மைக்குப் பரபாகமான அதரத்தில் பழுப்பை யுடையளாய் இருக்கை–யுமை என்னும்- இப்படி ப்ரசித்தையாய் இருப்பாளாய்–அன்ன நடைய –
முன்னே நாலடி நடந்து காட்டினால் காந்தனுடைய சகல தாபங்களும் அரும்படியாய் இருக்கை –-வணங்கு –-தேவதையாக ப்ரசித்தை–நுடங்கிடை சேர் — போக்தாவுக்கும் துணுக்கு துணுக்கு என்னும்படியான இடையையும் அழகையும் உடையாளாய்–பொன்னுடம்பு  வாடப் – அவனுக்கு ஸ்லாக்கியமான உடம்பானது ஆஸ்ரயத்தை இழந்த தளிர் போலே வாட –-வாடினேன் -என்று ஸ்வரூப அனுரூபமான வாட்டம் அன்றே இரண்டும் விஷய அலாபத்தாலே இறே-ஓன்று ப்ராக்ருதம்
ஓன்று அப்ராக்ருதம் –-புலன் ஐந்தும் நொந்த அகலத்- இந்த்ரியங்கள் ஐந்தும் நொந்து மீண்டு நாம் பட்டதோ என்று போக –-நாட்டில் தபஸ் பண்ணுவார் எல்லாம் சரீர தாரண அர்த்தமாக சருகு இலையை பஷித்து யாயிற்று-தபஸ்ஸூ பண்ணுவது -அது வேண்டா -இவள் அபர்ணை யாகையாலே –-இவள் அத்தையும் தவிருகையாலே இந்த்ரியங்கள் ஆனவை போற நொந்து கூப்பிட்டு இனி இவ்விடம் நமக்கு ஆஸ்ரயம் அல்ல வென்று அகல –-தன்னுடைய கூழைச் சடாமாரம் தான் தரித்து – போக்தாவானவன் உடைய முன்பே ஒரு கால் குழலை அலைத்தால்-அவனுடைய சகல கிலேசங்களும் தீரும் படியாய் இருக்கிற மயிரை ஜடையாகத் தானே  தரித்து  – தான் தரித்து-வேறு சிலர் அன்றிக்கே தானே தரித்து –-ஆங்கு —–அவ்வஸ்தையில்-அன்ன – அப்படிப்பட்ட இவளுடைய தபஸ் ஸின் க்ரௌர்யத்தை அனுசந்தித்து அப்படிப்பட்ட -என்கிறாள் -இவளும் – வரும் தவத்தினூடு போய் – அப்படிப் பட்ட தபஸ் என்னுமதுக்கு மேற்பட வேறு பாசுரம் இன்றிக்கே இருக்கப் பின்னையும் அரும் தவம் -என்கிறாள் இறே
ஊடு போய் –அந்த தபஸ் ஸூ தன்னிலும் உபக்ரமித்ததாய் நின்ற மாத்ரமோ- அதினுடைய முடிவளவும் போய் கையும் மடலுமாய்ப் போகா நின்றால் அவன் எதிரே வந்தாலும் -நான் தொடங்கின இது தலைக் கட்டி அல்லது விடுவது இல்லை -என்று எல்லை யளவும் போய் –-சென்று ஆங்கு அணைந்து  இலளே-என்று அந்வயம்- இவள் இப்படி அபி நிவிஷ்டயாய் மடல் எடுத்துக் கொண்டு புறப்படா நின்றாள் ஆகில்   காந்தன் ஆனவன் நைவ தம்சான் ந் மசகான் -என்று இருந்தபடி எங்கனே –-ஆயிரம் தோள்- மகிஷி இப்படி நோவு படா நின்றால் தானும் ஆசைப் படானாய் நோவு படுகை அன்றிக்கே நம்மைச் சிலர் ஆசைப் படப் பெற்றோம் -என்று தோள்கள் பணையா நிற்கும் – தான் ஆசைப் படா நின்றால் அவனும் ஆசைப் பட்டு மேல் விழ வேண்டாவோ இப்படி நொந்தால் தான் அவன் உடம்பை அணையப் பெற்றதோ மன்னு கர தலங்கள் மட்டிடித்து – இவன் ஆடுகிற போது தோள்கள் ஆயிரமும் திக்குகளிலே சென்று அறையும்-மாதிரங்கள் மின்னி யெரி வீச – அப்போது அந்த திக்குகள் பொறியும் புகையும் எழுந்து நெருப்பைப் புறப்பட விடா நிற்கும் –-மேல் எடுத்த- ஆடுகிற போது மேலே எடுத்த வீரக் கழலாலே சூழப் பட்ட கால் – திக்குகள் எங்கும் வியாபாரியா நிற்கும் -மகிஷியானவள் தன்னை ஆசைப் பட்டு நோவு படா நிற்க தானே காலே பிடீத்துத் தலை அளவும் செல்ல ஆபரணம் அணியும்-சூழ கழற்கால்-சுற்றின கால் என்னவுமாம் –-பொன்னுலகம் ஏழும் கடந்து –-ஸ்லாக்கியமான போக பூமிகள் ஏழையும் கடந்து-உம்பர் மேல் சிலும்ப — மேல் உள்ள தேவ ஜாதி என்னை விளைகிறதோ -என்று அஞ்சும் படி –-மன்னு குலவரையும் – பூமிக்கு ஆணி அடித்தால் போலே நிற்கிற குல பர்வதங்களும்-மாருதமும் –
பிரஜைகள் இருந்த விடத்தே தான் சென்று நோக்கும் பிதாவைப் போலே சர்வ பிராணி பிராணனே ஹேது பூதமான காலும் –-தாரகையும்– மனுஷ்யர் உடைய நன்மை தீமைகளை அறிவியா நிற்பதான நஷத்ர தாரா கணங்களும்-தன்னினுடனே சுழலச் சுழன்று ஆடும் – இவன் ஆடுகிற போதை வேகத்தாலே இவை யடையைப் பறந்தால்  போலே சுழன்று வருமாயிற்று-புரிந்த விடத்திலே ஒக்கப் புரியும் ஆயிற்று –-கொன்னவிலும் மூவிலைக் வேற்- அவன் தரிக்கும் ஆயுதம்-கருப்பூரம் நாறுமோ கமலப் பூ நாறுமோ -நாச் திரு -7-1-என்று கேட்கலாய் இருக்கிறதோ-அருளார் திருச் சக்கரம் -திரு விருத்தம் -33 என்றும்-அறமுயலாழி-திரு வாய் மொழி -2-10-5- என்றும்-எப்போதும் ஒக்க வ்ருத்த மந்த்ரிகளைப் போலே அறத்திலே முயலச் சொல்லுகிற திருவாழி அன்றே –-சர்வ காலமும் கொலையிலே முயல வேணும் -என்று எப்போதும் சொல்லா நிற்பதாய் அவனுக்கு ஸ்லாக்கியமான ஆயுதம் இறே –-கூத்தன் ––தூய நடம் பயிலும் -பெரியாழ்வார் திரு மொழி -1-6-6- என்று இனிதாய் இருக்கிறதோ –-பொடியாடி--அவனுடைய அங்க ராகம் இருந்த படி –-அன்னவன் –
இப்புடைகளிலே -ஊமத்தை -எருக்கு -அஸ்தி -என்றால் போலே இவற்றால்   அலங்க்ருதனாய் இருக்கிற-அனுசந்தித்து -அத்தைத் தன் வாயாலே சொல்ல மாட்டாமையாலே-அன்னவன் -என்கிறாள்
வெந்தார் என்பும் –பெரிய திருமொழி -1-5-8-என்றும் –
ஆறும் பிறையும் -பெரிய திருமொழி -6-7-9-என்றும் –
அக்கும் புலியன தளமும் -பெரிய திருமொழி -9-6-1-என்றும் –
பொடி சேர் அனல் கங்கை -முதல் திருவந்தாதி -97-என்றும் –
நீற்றான் -முதல் திருவந்தாதி -74-என்றும் –
அவன் படிகள் சொல்லிற்று இறே –தன் பொன்னகலம் சென்று ஆங்கு அணைந்து இலளே  –-ஒருதலைக் காமமாய் தானே சென்று அத்தசையிலே சம்ச்லேஷித்து இலளோ-தான் இப்படி   அவன் பக்கலிலே அபி நிவிஷ்டையாகை-அதுக்கு ஸ்த விரகாரி-அவனை ஒழியச் செய்தாள் என்று பேராக வேணும் என்று அன்றோ தானே சென்று அணைந்தது – பன்னி யுரைக்கும் கால் பாரதமாம் பாவியேற்கு--இவற்றைப் பரக்க விருந்து உபபாதிக்கப் புக்கால் ஓர் அளவில் தலைக் கட்டுவது ஓன்று அன்று -பரக்கச் சொல்லப் புக்கால் – மஹா பாரதம் போலே சபாத லஷ கிரந்தத்ததுக்குப் போரும்
பாவியேன் -கேட்கிற இவர்களுக்கு பறக்கச் சொல்லலாம் படி இட்டுப் பிறந்திலேன்-பரக்கச் சொல்லுமது கேட்க வேண்டில் அவ்யாசாதிகள் பக்கலிலே சென்று கேட்டுக் கொள்வது –

நாண்மட மச்சங்களைத் தவிர்த்து அதிப்ரவ்ருத்திபண்ணி நாயகனைப் புணர்ந்தவர்கள் ஒருவரிருவரல்லர், பல்லாயிரம் பேர்களுண்டு, இங்கே சில மாதர்களை எடுத்துக் காட்டினேன். இன்னும் எத்தனை பேர்களை நான் காட்டுவது. இவ்வளவு உதாஹரணங்கள் போராதா? ஆயினும் இன்னும் ஒரு பெரியாள் மடலூர்ந்தபடியைச் சொல்லி முடிக்கிறேன். கேளுங்கள் – என்று பரமசிவனைப் பெறுதற்குப் பார்வதி தவம் புரிந்தபடியைப் பேசுகிறாள்.-தக்ஷப்ரஜாபதி யென்பவர்க்குப் பெண்ணாகப் பிறந்து, ஸதீ என்ற பெயரோடிருந்தாள் பார்வதி. அந்த தக்ஷப்ரஜாபதயானவர் ஒரு கால் ஓரிடத்தில் வேள்விக்குச் செல்ல அப்போது அங்கேயிருந்த தேவர்களும் மஹர்ஷிகளுமெல்லாரும் சடக்கென எழுந்து கௌரவிக்க, பிரமனும் சிவனும் எழுந்திராமல் இருந்தபடியே யிருக்க தக்ஷன் பிரமனை லோக்குருவென்று நமஸ்கரித்துவிட்டுத் தனது கௌரவம் தோற்றச் சிவன் எழுந்திருந்து வணங்கவில்லை யென்று சீற்றங்கொண்டு“இந்த ருத்ரன் எனக்கு மாப்பிள்ளையானபோதே எனக்கு சிஷ்யனாயிருந்து வைத்து என்னை கண்டவாறே ஆசாரியனைக் கண்டாற்போல் கௌரவித்து வழிபடவேண்டியிருக்க இப்படி எழுந்திராதே இருக்கிறான்ன்றோ, இவனில்மிக்க கொடும்பாவி உலகிலுண்டோ? இப்படிப்பட்ட மூடனுக்கு அநியாயமாய் அருமந்த பெண்ணைக் கொடுத்து கெட்டேனே“ என்று பலவாறாக நிந்தித்து-தேயஜ்ஞத்தில் இப்பாவிக்கு ஹவிர்ப்பாகம் கிடைக்காமற் போகக்கடவது‘ என்று சாபமும் – கூறிவிட்டு மஹா கோபத்துடனே எழுந்து தன்னிருப்பிடம் போய்ச்சேர்ந்து, பிறகு நேடுநாளைக்கப்பால் அந்த தக்ஷன் ப்ருஹஷ்பதிஸவமென்றொரு யாகம் பண்ணத் தொடங்கின செய்தியை மகளாகிய ஸதி (பார்வதி) கேள்விப்பட்டுத் தந்தையின் வேள்வி வைபவங்களை நாமுங்கண்டுவருவோம் என்று ஆவல்கொண்டு புறப்பட சிவபிரான் பழைய பகையை நினைத்து அங்கே நீ போகக்கூடாது என்று தடுத்தும் குதூஹலாதிசயத்தாலே அவள் விரைந்து புறப்பட்டுத் தந்தையினது இல்லம் செல்ல அங்கே இவளைக்கண்டு தந்தை நல்வரவு கூறுதல் யோக்க்ஷேமம் வினவுதல் ஒன்றுஞ்செய்யாமல் பாங்முகமா யிருக்க மிருப்பையும் ருத்ரபாகமில்லாமல் வேள்வி நடைபெறுவதையுங்கண்டு வருத்தமும் சீற்றமுங்கொண்டு ‘இந்த மஹாபாபியான தக்ஷனிடத்தில் நின்று முண்டான இந்த என் சரீரம் இனி முடிநது போவதே நன்று என்று அறுதியிட்டுத் தனது யோகபலத்தாலே அக்நியை உண்டாக்கி அதுதன்னிலே சரீரத்தைவிட்டொழிந்தாள். பிறகு மலையரசனாகிய ஹிமவானுக்குப் பெண்ணாய்ப் பிறந்து (பர்வத புத்ரீ என்னுங் காரணத்தால்) பார்வதி யென்று யெர் பெற்று அப்பிறப்பிலும் அந்தப் பரமசிவனையே கணவனாகப் பெறவேணுமென்று ஆசைகொண்டு கடுந்தவம் புரிந்து அத்தவத்தின் பயனாக அங்ஙனமே மனோரதம் நிறைவேறி மகிழ்ந்தாளென்பது இங்கே அறியத்தக்கது. மற்றொரு  ஸமயத்திலும் பார்வதி தவம் புரிந்ததுண்டு முன்னொரு காலத்திற் கைலாஸ மலையிலே சிவபிரானும் தானும் ஏகாஸநத்தில் நெருக்கமாக வீற்றிருந்தபொழுது ப்ருங்கி யென்னும் மாமுனி சிவனை மாத்திரம் பிரதக்ஷிணஞ் செய்ய விரும்பி ஒரு வண்டு வடிவமெடுத்து அந்த ஆஸனத்தை இடையிலே துளைத்துக்கொண்டு அதன் வழியாய் நுழைந்து சென்று அம்பிகையை விட்டுச் சிவனை மாத்திரம் பிரதக்ஷிணஞ் செய்ய, அது கண்ட பார்வதீதேவி தன் பதியை நோக்கி முனிவன் என்னைப் பிரதக்ஷிணஞ் செய்யாமைக்கு காரணம் என்ன? என்று கேட்க அதற்குச் சிவன் இம்மை மறுமைகளில் இஷ்டஸித்தி பெற விரும்புமவர்கள் உன்னை வழிபடுவார்கள், முத்தி பெற விரும்புமவர்கள் என்னை வழிபடுவார்கள் இது நூல் துணிபு என்று சொல்ல அதுகேட்ட பார்வதி இறைவன் வடிவத்தைப் பிரிந்து தனியே யிருந்த்தனாலன்றோ எனக்கு இவ்விழிவு நேர்ந்தது என்று வருந்தி தான் சிவ்பிரானைவிட்டுப் பிரியாதிருக்குமாறு கருதி புண்ணியக்ஷேத்திரமான கேதாரத்திற்சென்று தவம் புரிந்து வரம் பெற்று அப்பிரானது வடிவத்திலே வாம பாகத்தைத் தனது இடமாக அடைந்து அவ்வடிவிலேயே தான் ஒற்றுமைப்பட்டு நின்றனள் என்று சைவபுராணங்களிற் சொல்லிப்போரும் கதையுமுண்டு.-முன்னே கூறிய தவமே இங்கு விவக்ஷிதம்.

மலையரையன் – அரையன் என்றது அரசனென்றபடி. பர்வதராஜன் என்கை. (உமை யென்னும்) பார்வதிக்கு உமா என்றும் ஒரு வடமொழிப் பெயருண்டு. அவள் தவம் புரிந்த காலத்து ஆஹாரமே யில்லாமையாலே பொன்னுடம்பு வாடப்பெற்றாள், அந்தந்த இந்திரியங்களுக்கு வேண்டிய விஷயங்களில் அவை பட்டிமேய வொண்ணாதபடி. காவலிற் புலனை வைத்துத் தவம் புரிந்தபடியாலே அந்த இந்திரியங்கள் ‘எத்தனை நாளைக்கு நாம் இவள்பால் பட்டினி கிடப்பது என வருந்தி அகனறனவாம்.-கூழை – கூந்தலுக்குப் பெயர் “முள்ளெயிறேய்ந்தில் கூழை முடிகொடா“ என்ற பெரிய திருமொழியுங் காண்க. தவநிலைக்கு தகுதியாகக் கூந்தலைச் சடையக்கின ளென்க.(அன்ன அருந்தவத்தினூடு போய்) அவள் அநுஷ்டித்த தபஸ்ஸு ஸாமாந்யமல்ல. கோரமான தவஞ் செய்தன்ன் என்கிறது. ஊடுபோய் என்றது அந்த்த் தவத்தை முற்றமுடிய நடத்தி என்றபடி. “அருந்தவத்தினூடு போய் அன்னவன்றன் பொன்னகலஞ் சென்றாங் கணந்திலளே“ என்று அந்வயிப்பது.-ஆயிரந்தோள் மன்னுகரதலங்கள் மட்டித்து“ என்று தொடங்கித்“ தன்னினுடனே சுழலச் சுழன்றாடும்“ என்னுமளவும் சிவபிரானது நடனத்தின் சிறப்பு வர்ணிக்கப்படுகிறது. அப்படி அற்புதமான நாட்டியஞ் செய்ய வல்ல சிவபிரானது ஸம் ச்லேக்ஷத்தைப் பெற்றாளன்றோ என்கிறது. சிவன் கூத்தாடும் வகைகள் பல பலவுள்ளன. திருவிளையாடற் புராணம் முதலிய நூல்களில் அவற்றைக் கண்டுகொள்க.-இங்கே சொல்லப்படுகிற நாட்டியவகை – ஆயிரங் திசைகளில் வியாபிக்கச் செய்து ஒற்றைக்காலால் நின்றுகொண்டு மற்றொருகாலை மேலேதூக்கி, பம்பரம்போல் சுழற்றி ஆடினவகையாம்.“தோள்களாயிரத்தாய் முடிகளாயிரத்தாய் துணைமலர்க் கண்களாயிரத்தாய், தாள் களாயிரத்தாய் பேர்களாயிராத்தாய்“ என்று எம்பெருமானைச் சொல்வதுபோல சைவபுராணங்களில் சிவனைப்பற்றியும் சொல்லியிந்தலால் “ஆயிரந்தோள் மன்னுகரதலங்கள் மட்டித்து“ எனப்பட்டது.-தெய்வத் தன்மைக்குரிய சக்தி விசேஷத்தினால், வேண்டியபோது வேண்டியபடி வடிவுகொள்ள வல்லமைப் யுள்ளமைபற்றி ஒருநர்த்தன விசேஷத்தில் இங்ஙனே ஆயிரந்தோள் மன்னுகதலங்கள் கொண்டு ஆடினனாகவுங்கொள்க.-ஒருகால் தன்னுடைய நடனத்தைக்கண்டு அதற்குத் தகுதியாகத் தனது இரண்டு கைகளால் மத்தளங் கொட்டின பாணாஸுரனுக்கு உவந்து ஆயிரங்கைகள் உண்டாம்படி வரமளித்தன்னாகச் சொல்லப்பட்ட சிவபிரானுக்கு இஃது அருமையன்றென்ப. மட்டித்து –மட்டித்தலாவது மண்டலாகாரமாக வியாபிக்கச் செய்தல்.–மாதிரங்கள் மின்னி எரிவீச –“ஒருருவம் பொன்னுருவ மொன்று செந்தீ ஒன்றுமாகடலுருவம்“ என்றபடி சிவனது உருவம் செந்தீ யுருவமாதலால் அன்னவன் தனது காலை மேலே தூக்கிச் சுழன்று ஆடும்போது திசைகளெல்லாம் நெருப்புப்பற்றி யெரிவன்னபோல் காணப்படுமென்க. சூழ்கழற்கால் கழல் சூழ்ந்த கால் வீரத்தண்டை அணிந்த கால் என்றபடி.-பொன்னுலக மேழுங்கடந்து என்றது –கூத்தாடும்போது சிவனுடைய கால் நெடுந்தூரம் வளர்ந்து சென்றமையைச் சொன்னவாறு. உம்பர் மேல் மேன் மேலும்(மன்னு குலவரையும் இத்யாதி) நாமெல்லாம் தட்டாமாலையோடும்போது அருகிலுள்ள செடிகொடி முதலியனவும் கூடவே சுழல்வதாகக் காணப்படுமன்றோ. சிவபிரான் பெரியவுருக்கொண்டு சூழன்றாடும்போது பெருப்பெருத்த பாதார்த்தங்களெல்லாம் உடன் சுழல்வனபோற் காணப்படுமாற்றிக.-இப்படியாக கூத்தாடின சூலபாணியும் பஸ்மதாரியுமான சிவனது மார்போடே அணையப்பெறுதற்காகப் பார்வதி தவம்புரிந்தபடியை மஹாபாரத்தில் பரக்கக் காண்மின் என்று தலைக்கட்டிற்றாயிற்று.

————————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

Posted in பெரிய திரு மடல் | Leave a Comment »

ஸ்ரீ திரு எழு கூற்று இருக்கை –வியாக்யான ஸ்ரீ ஸூக்திகள் —

November 1, 2026

ஸ்ரீ மன் நாதமுனிகள் வகுத்து அருளினை அடைவிலே
மூன்றாவது ஆயிரமாகிய இயற்பாவில் எட்டாவது பிரபந்தமாக அமைந்தது இது –

ஸ்ரீ ஆராவமுதன் இடம் சரணாகதிக்கு ஸ்ரீ நம்மாழ்வார் போல் இவரும் சம்சார துக்கம் போக்கவே –ஆறு அங்கம் கூற அவதரித்தவர் அன்றோ –20- குணங்களை காட்டி சரண்–

1-ப்ரம்மா ஸ்ருஷ்ட்டி
2-விரோதி நிரஸனம்
3-ஆஸ்ரித ரக்ஷணம் -மூவடி —அளந்தனை
4-ஆபத் சகத்வம் -நால் திசை –மடுவில் தீர்த்தனை
5-ஸர்வ பல பிரதத்வம்
6-தேவர்களாலும் அறிய முடியாத பெருமை
7-சர்வ ரக்ஷகத்வம்
8-சர்வ போக்யத்வம் -ஆறு சுவை
9-ஆயுதங்கள் தரித்து
10-புருஷகாரம்
11-சாமான்ய ரஷணம் சொல்லுகிறது –
12-சாமான்ய ரஷணம் சொல்லி விசேஷ ரஷணம் சொல்லுகிறது –
13-அநாஸ்ரிதரான பாஹ்யருடைய நினைவுக்கு கோசரமில்லை-
14-ஸ்ரீ யபதித்வம் சொல்லப் படுகிறது –
15-ஆராதனைக்கு எளியவன்
16-சரீர சரீரீ பாவம் –
17-பிரதிபந்தகம் போக்கி
18-சாஸ்திரம் ஒன்றாலே அறிந்து கொள்ளும் படி உள்ளவன்
19–சர்வ அந்தர்யாமி
மேன்மைகள்-இத்தால் ஐஸ்வர்யம் சொல்லிற்று –
20-ஸுலப்யம் -செல்வம் மல்கு திருக்குடந்தை ஆராவமுதன்–நீர்மைக்கு எல்லையான இடத்தில் சரணம் புகுகிறார் ஸ்ரீ நம்மாழ்வார் போல்–

ஸ்ரீ திரு எழு கூற்று இருக்கை -ஒரே திவ்ய தேசம் -பக்கம் நோக்கு அறியான் பரகாலன்
46-வரிகள் -ஏழு அடுக்கு
மேல் மூன்று பெட்டிகள் –அப்புறம் -5-7-9-11-13-13-பெட்டிகள்-
36 வரிகள் பெட்டிகளுக்குள்
பின்பு 10 வரிகள் – திவ்ய தேசம் வளப்பம்
கொடி -கும்பகோணம் வெற்றிலை இன்றும் சிறப்பு உண்டே
செல்வம் மல்கும் தென் திருக் குடந்தை –ஆடு அரவு அமளியில் அறி துயில் அமர்ந்த
பரமன் நின் அடி இணை பணிவன்-இடர் அகல -சரணாகதி பண்ணி அருளுகிறார் –

ஏழு அடுக்கு -ஏழு ஆழ்வார்கள் –
வேதம் -ஏழு சந்தஸ் ஸூக்கள் -உண்டே
காயத்ரி அனுஷ்டுப் பிருஹத் ஜகதி -இவையே தேர் -தைத்ரியம்
காயத்ரி ஜகதி இரண்டும் தேர் சக்கரம்
உஷ்னுப் த்ருஷ்டுப் தேர் கட்டைகள்
அனுஷ்டுப் பங்க்தி குதிரை
பிருஹத் தேர் மேடை –

கல் தேர் மர தேர் சொல் தேர் மூன்று தேர்கள் மதனுக்கு
கர்ப்ப க்ருஹம் -குதிரையும் யானையும் உண்டே -அழகும்
வைதிக விமானம் -வேதம் இரண்டு பகுதிகள் -சாகை -யானை -சம்ஹிதை -குதிரை போல் வேகமாக –
இத்தை உணர்த்தவே இரண்டும் இங்கு
சித்திரை தேர் -மர தேர் -பிரசித்தம் –

—

ஸ்ரீ யபதியான எம்பெருமானுக்கு திரு மதிள் போல் -அரணாய் -ரஷகமாய் இருப்பவையான
பெரிய திருமொழி
திருக் குறும் தாண்டகம்
திரு வெழு கூற்றிருக்கை
சிறிய திருமடல்
பெரிய திரு மடல்
திரு நெடும் தாண்டகம்
என்கிற ஆறு பிரபந்தங்கள் அருளிச் செய்த ஆழ்வார் உடைய திரு நாமங்கள் பலவற்றையும் சொல்லி
அவருக்கு மங்களா சாசனம் செய்கிறது இத் தனியனிலே –பிரத்யசேஷ குரவஸ் ஸ்துத்யா-என்னக் கடவது இறே ––ஆச்சார்யர்கள் நேரில் ஸ்துதிக்கத் தக்கவர்கள் -என்று பிரமாணம் கூறுகின்றது –-இவ் வாழ்வாரும் அர்ச்சாவதாரமாய் திவ்ய தேசங்களில் பிரத்யஷமாய் எழுந்து அருளி இருக்கிறார் –-அத்தகைய இவருக்கு பல்லாண்டு கூறுகிறது இத்தனியன்

வாழி பரகாலன் வாழி கலி கன்றி
வாழி குறையலூர் வாழ் வேந்தன் வாழியரோ
மாயோனை வாள் வலியால் மந்திரம் கொள்
மங்கையர்கோன் தூயோன் சுடர் மான வேல்–ஸ்ரீ எம்பெருமானார் அருளி செய்த தனியன்–

வாழி பரகாலன்-
பகவத் த்விட்டுக்களான பிரதிகூலருக்கு காலனானவன் வாழி-

வாழி கலி கன்றி-
கலி தோஷ நிவாரகர் வாழி-

வாழி குறையலூர்
திருக் குறையலூரை அவதார ஸ்தலமாக யுடையராய்-அது வாழும்படிக்கு அத்தை நோக்குகிற ராஜா என்னுதல் – அங்கே வாழுகிறவர் -என்னுதல்-

வாழ் வேந்தன்-சுடர் மான வேல் வாழியரோ
வாழியரோ -என்று–ஆழ்வாரையும்–அவர் திருக்கையில் வேலையும் ஒரு காலே ஆஸாசித்த படி-

மாயோனை –
கடி அரங்கத்து அரவணைப் பள்ளி கொள்ளும் மாயோனை இறே-வாள் வலியால் மந்திரம் கொண்டது-தென்னரங்கன் தன்னை வழி பறித்த வாள் இறே –

வாள் வலியால் மந்திரம் கொள்-
கைப் பொருள்கள் முன்னமே கைக் கொண்டவர் இடத்தில் இறே மந்திரப் பொருளைக் கைக் கொண்டது-

வாழி சுழி பொறித்த நீர்ப் பொன்னி தென்னரங்கன் தன்னை வழி பறித்த வாளன் வாழி-இயல் சாத்து

வாழி திருக் குருகூர் வாழி திரு மழிசை
வாழி திரு மல்லி வள நாடு -வாழி
சுழி பொறித்த நீர்ப் பொன்னித் தென்னரங்கன் தன்னை
வழி பறித்த வாளன் வலி-2-ஸ்ரீ வகுளா பரண பட்டர் அருளிச் செய்த தனியன்–நாநா வர்த்தங்களோடே கூடின ஜல ஸம்ருத்தியாலே அருகு நின்ற பதார்த்தங்களை உள்ளே கிரசிக்குமதான திருப் பொன்னியாலே சூழப்பட்டு-புண்ணந்துழாமே பொரு நீர்த் திருவரங்கா அருளாய் -என்னும் படி ஸ்வ சம்பந்தத்தால் ஜல ப்ரக்ருதிகளையும் ஜெயப்பிக்குமவராய்–இப்படி ஜல ஸம்ருத்தியை யுடைய கோயிலே தமக்கு நிரூபகமாம் படியான அழகிய மணவாளப் பெருமாள்-வயலாலி மணவாளராய் திருவாலியிலே திரு மணம் புணர்ந்து திருவரசு அடியாக எழுந்து அருள அவரை வழி பறித்து தன் பின்பு வாள் வலியால் மந்த்ரம் கொள் மங்கையர் கோன் -என்னும்படி திரு மந்த்ரத்தை அர்த்த ஸஹிதமாக அறிந்தார் இறே (எட்டிழையாய் மூன்று சரடாய் -திருமணம் தானே)–ஆகையால் அவ்விடம் திரு மணம் கொல்லை யாயிற்று –அரங்கத்து உறையும் இன் துணைவனை இறே வழி பறித்தது -எல்லார்க்கும் வழி காட்டுமவர் இறே-வழி பறித்த வாளன் வலி வாழுகையாவது-சென்று அங்கு தென்னிலங்கை செற்றாய் திறல் போற்றி என்னுமா போலே-இத்தால் தத்ரஸ்தரான ஆழ்வாரையும் திரு மணம் கொல்லையையும் நினைக்கிறது-தேசத்தை ஆசாசிக்கிற பிரகரணம் இறே-திருமந்த்ரார்த்தம் பெற்ற ஸ்தலம் இறே ஜென்ம ஸ்தலம் -தேசம் ஆவது–

கைப் பொருள்கள் முன்னமே கைக் கொண்டார் காவேரி நீர் செய் புரள ஓடும் திருவரங்கச் செல்வனார் -நாச்சியார் திருமொழி -11-6-

கைப்பொருள்கள் முன்னமே கைக் கொண்டார் காவிரிநீர்
செய் புரள வோடும் திருவரங்கச் செல்வனார்
எப்பொருட்கும் நின்றார்க்கும் எய்தாது நான்மறையின்
சொற்பொருளாய் நின்றார் என் மெய்ப் பொருளும் கொண்டாரே–11-6-கைம் முதல் உள்ளவையும் –வளை நிறம் போன்ற அனைத்தையும் -முன்னே கொண்டார்-அசேதனமான ஜலமும் கூட ரஷ்ய வர்க்கத்தை ரஷிக்கும் தேசமாய்த்து –-தாம் பரம சேதனர்-தேசம் அது-அத் தேச வாசத்துக்கும் என்னை சர்வ ஸ்வஹரணம் பண்ணுகைக்கும்-தமக்கு என்ன சேர்த்தி உண்டு –

மந்திரத்தை -அந்தணர் மாட்டு அந்தி வைத்த மந்திரம் -திருநெடும் -4-பற்றி இறே மந்திரம் கொண்டது-

இந்த்ரற்கும் பிரமற்கும் முதல்வன் தன்னை யிரு நிலம் தீ நீர் விண் பூதம் ஐந்தாய்ச்
செந்திறத்த தமிழோசை வடசொல்லாகித் திசை நான்குமாய் திங்கள் நாயிறாகி
அந்தரத்தில் தேவர்க்கும் அறியலாகா அந்தணனை அந்தி மாட்டு அந்தி வைத்த
மந்திரத்தை மந்திரத்தால் மறவாது என்றும் வாழ்தியேல் வாழலாம் மட நெஞ்சமே-–4-கீழ் உக்தமான இவ் வஸ்து-வேத சிரஸ்சிலே குஹ்யமாய் இருக்கும் -என்கிறார் –பிராமணா நாம் தனம் வேத -என்கிறபடியே-ப்ராஹ்மனர்க்கு தனம் வேதம் -இறே-தனம் மதியம் தவ பாத பங்கஜம் -என்கிற ஈஸ்வரன் அன்று தனம் –வேதங்களே தனம் – வேதைக சமதி கம்யன் -என்று இறே வஸ்துவுக்கு ஏற்றம் –
பிரமாண முகத்தாலே இறே -பிரமேய பூதனான ஈஸ்வரனை தனம் என்று அறிவது –வேதாந்தத்தில் பிரகாசிக்கிற ரகஸ்யத்தை –மாட்டந்தி -வேதத்தின் முடிவிலே -வேதாந்தத்தில் -என்றபடி –மந்த்ரம் -என்றும் –சர்வைஸ் ஸ்மாத் பரன் -என்றும் பர்யாயம் போலே காணும் – ஈஸ்வரனை ரகசியம் -என்கிறது –தலைக்கடையும் புழக்கடையும் அடைத்து கிழிச் சீரையை அவிழ்த்துப் பார்ப்பாரைப் போலே அஷட் கரணமாக உபதேசிக்கவும் அனுசந்திக்கவும் வேண்டி இப்படி சீரிய சரக்காய் இருக்கையாலே –அதவா
மந்த்ரம் -என்று-ஈஸ்வரனுக்கு திரு நாமமாக ஸ்ரீ விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமாவில் சொல்லிற்றே-மந்த்ரஸ் சந்த்ராம் ஸூர்ப்பாஸ்கரத் யுதி –ஸ்ரீ விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமா-30–என்னக் கடவது இறே –281-மந்த்ர-மந்தாரம் த்ராயத இதி மந்திர- தம்மை த்யானம் செய்பவர்களைக் காப்பவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –) அந்தணர் மாடு -என்கிறார் காணும் தாம் அதுக்கு அயோக்யர் என்னும் இடம் தோற்ற – சர்வமும் திரு உள்ளத்திலே பிரகாசியா நிற்க – வாய் விடுகை மர்யாதஹானி என்று இருக்கிறார் இறே – தாம் பரம வைதிகராய் இருக்கச் செய்தே -பிறர் தனம் என்பாரைப் போலே அத்தோடு சம்பந்தம் அற வார்த்தை சொல்லுகிறார் இறே –மர்யாதா ஸ்தாபன அர்த்தமாக –

மங்கையர் கோன்-
மங்கை மன்னன் இறே-திரு மங்கை நாட்டுக்கு மன்னன் அன்றோ இவர்-

தூயோன் –
தூய்மை என்னும் பாஹ்யாப் யந்தர ஸூத்தியை யுடையவர்
அநந்யார்ஹ சேஷத்வம்
அநந்ய சரண்யத்வம்
அநந்ய போக்யத்வம்
போன்ற அகத் தூய்மைகள்—பஞ்ச சம்ஸ்காரம் புறத் தூய்மை–

அங்கமலத் தட வயல் சூழ் ஆலிநாடன் அருள்மாரி யரட்டமுக்கி யடையார் சீயம்
கொங்கு மலர்க் குழலியர் கோன் மங்கை வேந்தன் கொற்ற வேல் பரகாலன் கலியன் -3-4-10-

செங்கமலத் தயன் அனைய மறையோர் காழிச் சீராம விண்ணகர் என் செங்கண் மாலை
அங்கமலத் தடம் வயல் சூழ் ஆலி நாடன் அருள் மாரி யரட்ட முக்கி யடையார் சீயம்
கொங்கு மலர் குழலியர் கோன் மங்கை வேந்தன் கொற்ற வேல் பரகாலன் கலியன் சொன்ன
சங்க முகத் தமிழ் மாலை பத்தும் வல்லார் தடம் கடல் சூழ் உலக்குக்கு தலைவர் தாமே–3-4-10-அழகிய தாமரைகளாலே அலங்க்ருதமான தடாகங்களை உடைத்தான வயலாலே சூழப்பட்ட திருவாலி நாட்டுக்கு பிரதானர் ஆனவர் –அருள் மாரி–அனுகூல வர்க்கத்துக்கு சர்வ ஸ்வதானம் பண்ணுமவர்-யரட்டமுக்கி–எதிரிட்ட சத்ருக்கள் தலை எடாதே அமுங்கும்படி பண்ணுமவர் –யடையார் சீயம்-சத்ருக்களை வந்து அணுக ஒண்ணாதபடி சிம்ஹம் போலே அநபிபவ நீயர் ஆனவர் –கொங்கு மலர் குழலியர் கோன்–எல்லார்க்கும் ஸ்ப்ருஹணீயனரானவர்–மங்கை வேந்தன்–திருமங்கைக்கு பிரதானராய் உள்ளவர்-கொற்ற வேல் பரகாலன்-சர்வேஸ்வரன் ஆயுதம் பிடித்தார் போலே ஆஸ்ரித
ரஷணத்துக்காக பிடித்த வேலை உடையராய்-பிரதிபஷத்துக்கு மிருத்யுவான ஆழ்வார்-

சுடர் மான வேல்
சுடர் -தேஜோ ரூபமான-மான -பெரிய பிரகாசத்திலும் பெருமையிலும் மிக்க வேல்–திருமங்கை மன்னன் எடுக்கும்படியான வேல் –

தூயோன் வேல் வாழியரோ
இத்தால்-ஆழ்வாரோபாதி ஆயுதமும் ஆசாஸ்யம் -என்றபடி–நின் கையில் வேல் போற்றி –என்னக் கடவது இறே—அணைத்த வேலும் தொழுத கையும்-மடல் உடனே சேவை –-இது தான் கொற்ற வேல் -3-4-10-ஆகையாலே வெற்றி வேலாக இருக்கும்-அத்தாலே–பொங்கும் பரிவாலே – இதன் விஜயத்தை வேண்டுகிறது –

–

சீரார் திரு வெழு கூற்று இருக்கை என்னும் செஞ் சொல்லால்
ஆரா அமுதன் குடந்தை பிரான் தன் அடி இணை கீழ்
ஏரார் மறைப் பொருளை எல்லாம் எடுத்து இவ் உலகு உய்யவே
சோராமல் சொன்ன அருள் மாரி பாதம் துணை நமக்கே–ஆறு பிர பந்தத்திலும் திருக் குடந்தை ஆரா அமுதனுக்கு மங்களாசாசனம் —சரணாகதி-மறை பொருளை -சீரிய பொருளை உலகு உய்யக் கொடுத்தார்–அருள் மாரி– வேதாந்தம் நாம் இருக்கும் இடம் வந்து அருளினாரே- மேகம் போல-மாரி போல் கொட்டுவார் இன்பம் மாரியே அடியார்க்கு -நம் ஆழ்வார்-இவர் அருள் மாரி—-அங்கியும் அங்கமும் மிதுனமாகவே–துணை நமக்கே

—

அவதாரிகை -1-
சம்சார ஸ்வபாவ அனுசந்தானத்தாலே மிக அவசன்னரான ஆழ்வார்–அவற்றின் பரிகாரமாக அவனை கைகளால் தொழுது மனசாலே நினைத்து வாயாலே பேசி திருவடிகளிலே விழுந்தார் ––இங்கனே கிடந்தது நோவு பட உமக்கு அபேஷிதம் என் என்ன—பகவத் விரோதியாகிற சம்சாரத்தை வாசனையோடு போக்கித் தர வேணும் -என்றார்

அத்தை நம்மால் செய்யல் ஆவாதே என்ன

உன்னை ஒழிந்த சகல பதார்த்தங்கள் உடைய ஸ்திதி பிரவ்ருத்தி நிவ்ருத்தி எல்லாம் உனது அதீனமே
சர்வ சமாஸ்ரயநீயன் ஆகவும்—ஆபத் சகன் ஆகவும்  இருக்கிற நீயே—என்னுடைய சம்சாரத்தை கழித்து அருளா விடில்—என்னால் கழித்துக் கொள்ளப் போகாதே -என்று திருவடிகளிலே விழுந்து தம் தசையை அறிவிக்கிறவராய் -இருக்கிறது –

—

அவதாரிகை -2-
முதலிலே கரண களேபர விதுரமாய்—அவிஜ்ஞ்ஞேய ஸ்வரூபமாய்—அசித் கல்பமாய் இருக்கிற இவற்றை ––அர்த்தித்வாதி நிரபேஷமாக—உன்னுடைய நிரவதிக தயையாலே உண்டாக்கின நீயே அருளிக் கடாஷியாயகில்
அமூநி புவநாநி பாவித்தும் நாலம்-ஸ்தோத்ர ரத்னம் -10–
முதலிலே இவை யுண்டாகவே மாட்டாது–சத்தையே தொடங்கி உன்னதீனமான பின்பு–உன்னை ஒழிய இவற்றுக்கு ஒரு பிரவ்ருத்தி நிவ்ருத்தி கூடாது என்னும் இடம் சொல்லவும் வேணுமோ

இது இல்லாத வன்று உண்டாக்கின நீயே–இதுக்கு ஒரு போக்கடி பார்க்கை ஒழிய–நான் ஓன்று செய்து உன்னைப் பெறுகை என்று ஒரு பொருள் உண்டோ-

சரணா மறை பயந்த -தாமரை யானோடு
மரணாய மன்னுயிர்கட்கெல்லாம் -அரணாய
பேராழி கொண்ட பிரானன்றி மற்று அறியாது
ஓராழி சூழ்ந்த வுலகு –முதல் திரு -60-என்றபடி

ஜ்ஞானாதிகனான சதுர முகனோடே கூட உத்பத்தி விநாசாதிகளுக்கு கர்மீ பவிக்கிற சகல சேதனர்க்கும்
ரஷை என்று பெற்ற பெற்றவை எல்லாம்
நம் மேல் வினை கடிவான் என்றபடி
ஆஸ்ரித விரோதி நிரசனத்துக்காக கையிலே திரு ஆழியைத் தரித்துக் கொண்டு இருக்கிற
உபகாரகனான அவன் பார்க்கில் பார்க்கும் இத்தனை அல்லது
வேறு கடல் சூழ்ந்த பூமியில் உள்ள சேதனர் தங்களுக்கு ரஷை தாங்கள் அன்றியார்கள்

அவனை ஒழிய இவை அறியாது ஒழிய வேண்டுகிறது என் என்னில் –
நைவ கிஞ்சித் -ஜிதந்தே -1-6-இத்யாதி –
உனக்கு-பரோஷமாய் இருப்பது ஓன்று இல்லை
எத்தனை யேனும் ஜ்ஞானாதிகரராய் இருப்பாருக்கும் நீ கண்ணுக்கு விஷயம் ஆகாய்
உனக்கு கை புகராதது ஒன்றும் இல்லை –
எத்தனை யேனும் அதிசய ஜ்ஞானாதிகர்க்கும் நீ கை புகுந்தாய் இராய்-

இத்தால் சொல்லிற்று ஆயிற்று என்ன வென்றால்
ஒருவனுக்கு கண்ணும் தோற்றாதே—காலும் நடை தாராதே இருப்பது-ஒருவனுக்குக் கண்ணும் தோற்றி
காலும் நடை தருவது–இப்படி இருந்தால் யார் வழி காட்டிக் கொடு போவார்கள்

நான் அஜ்ஞனாய் அசக்தனாய் இருந்தேன் -நீ சர்வஜ்ஞனாய் சர்வ சக்தனாய் இருந்தாய்–இங்கனே இருந்த பின்பு நீ என் கார்யம் செய்து தலைக் கட்டும் இத்தனை போக்கி நான் என் கார்யம் செய்து தலைக் கட்டுகை என்று ஒரு பொருள் உண்டோ என்கிறார்-

நீ தந்த ஜ்ஞானம் கொண்டு அறியப் பார்த்தாலும்–அறிந்த படி செய்து தலைக் கட்டுகைக்கு ஈடான சக்தி எனக்கு யுண்டோ –

ஆழ்வாருக்கு முதலிலே செப்பேட்டைக் கையிலே கொடுத்து–நிதியைக் காட்டிக் கொடுப்பாரைப் போலே
திரு மந்த்ரத்தையும்–அதில் அர்த்தத்துக்கு எல்லை நிலமாகக் கோயில்களையும் காட்டிக் கொடுக்கக் கண்டு—க்ருதக்ருத்யராய் ––சம்சாரத்தையும் பரம பதத்தையும் ஒக்க மறந்தார்

ஆழ்வாரைப் பார்த்து எம்பெருமான் –
நீர் இருக்கிறது சம்சாரத்தில் கிடீர் -என்று அருளிச் செய்ய –
அதன் கொடுமையை அனுசந்தித்து ஆற்றாமையாலே–மநோ வாக் காயங்களாலே எம்பெருமானை அனுபவித்து ஆற்றப் பார்த்தார்

அது பண்டையிலும் இரட்டையாய்–மிகவும் ஆற்றாமையாலே எம்பெருமானுடைய சரண்யதவத்தைப் பேசிக் கொண்டு–அதுக்கு எல்லை நிலமான திருக் குடந்தையில் ஆராவமுத ஆழ்வார் திருவடிகளையே
எத்தசைக்கும் இஷ்ட பிராப்திக்கும் அநிஷ்ட நிவாரணத்துக்கும் உபாயமாக பற்றி முடிக்கிறார் –

சித்திர கவி வகைகள்
சக்ர பந்தம் -பத்ம பந்தம் -நாக பந்தம் -ரத பந்தம்

—

வென்றியே வேண்டி வீழ் பொருட்க்கு இரங்கி வேற் கணார் கலவியே கருதி நின்றவா நில்லா நெஞ்சினை உடையேன் -என்றும்
சாந்து ஏந்து மென் முலையார் தடம் தோள் புணர் இன்பத்து வெள்ளத்து ஆழ்ந்தேன் -என்றும்
தாமே அருளிச் செய்தபடி விஷய பிரவணராய் திரிந்து கொண்டு இருந்த இவ்வாழ்வார்

தம்மை எம்பெருமான் திருத்திப் பணி கொள்ளத் திரு உள்ளம் பற்றி விஷயங்களில் ஆழ்ந்து திரிகிற இவரை-சாஸ்த்ரங்களைக் காட்டித் திருத்த முடியாது – நம் அழகைக் காட்டியே மீட்க வேணும் என்று கொண்டு தன் அழகைக் காட்டிக் கொடுக்க

ஆழ்வாரும் அதைக் கண்டு ஈடுபட்டு –
வேம்பின் புழு வேம்பு அன்றி உண்ணாது -அடியேன் நான் பின்னும்
உன் சேவடி அன்றி நயவேன் -என்னும்படி அவகாஹித்தார் –

இவர் இப்படி தன் பக்கல் அவகாஹிக்கக் கண்ட எம்பெருமான் –
இப்போது இவருக்கு நம் இடத்து உண்டான பற்று
மற்ற விஷயங்களை போல் அல்லாமல் சம்பந்த உணர்ச்சியை முன்னிட்டுப் பிறந்ததாக வேணும் –
இல்லையேல் இப்பற்று இவருக்கு நிலை நிற்காது ஒழியினும் ஒழியும் என்று எண்ணி

எல்லா பொருள்களையும் விளக்குவதான திரு மந்திரத்தையும்
தனது ஸுசீல்யம் முதலிய திருக் குணங்களையும் திரு மந்த்ரார்த்துக்கு எல்லை நிலமான திவ்ய தேசங்களையும்
ஆழ்வாருக்கு காட்டிக் கொடுக்க –

அவரும் வாடினேன் -வாடி -என்று தொடங்கி-எம்பெருமான் உகந்து அருளின இடமே பரம ப்ராப்யம் என்று அனுபவித்தார் –

இங்கனம் அனுபவித்த ஆழ்வாருக்கு இவ்வனுபவம் நித்யமாய்ச் செல்லுகைக்காக இவரைத் திரு நாட்டில் கொண்டு போக வேணும் எனக் கருதிய எம்பெருமான் இவர்க்கு ஜிஹாசை பிறக்கும்படி அதனுடைய தண்மையை அறிவிக்க

அறிந்தவர் அஞ்சி நடுங்கி –மாற்றம் உள -என்னும் திரு மொழியிலே –
இரு பாடு எரி கொள்ளியின் உள் எறும்பே போல் -என்றும்
பாம்போடு ஒரு கூரையில் பயின்றால் போல் -என்றும் –
வெள்ளத்து இடைப்பட்ட நரியினம் போலே -என்றும் தமது அச்சத்துக்கு பலவற்றை த்ருஷ்டாந்தமாகச் சொல்லிக் கதறினார் –

இப்படி இவர் கதறிக் கதறி –
பணியாய் எனக்கு உய்யும் வகை பரஞ்சோதி –என்றும்
அந்தோ அருளாய் அடியேற்கு உன் அருளே -என்றும் -சொல்லி வேண்டின இடத்தும் சிறு குழந்தைகள் பசி பசி என்று கதறி அழுதாலும் அஜீரணம் முதலியவை கழிந்து உண்மையான பசி உண்டாம் அளவும்
சோறிடாத தாயைப் போலே எம்பெருமான் – இவருக்கு முற்ற முதிர்ந்த பரம பக்தி பிறக்கும் அளவும் நாம் முகம் காட்டுவோம் அல்லோம்- என்று உதாசீனனாய் இருக்க –

ஒரு க்ஷணமும் அவனைப் பிரிந்து இருக்க மாட்டாத ஆழ்வார் மிகுந்த தாஹம் கொண்டவர்கள்
நீரிலே விழுந்து -நீரைக் குடிப்பதும்-நீரை வாரி மேல் இறைத்துக் கொள்வதும் செய்யுமா போலே அவ்வெம்பெருமானை வாயாலே பேசியும் – தலையாலே வணங்கியும் – நெஞ்சால் நினைத்தும் -தரிக்கப் பார்த்தார் – திருக் குறும் தாண்டகம் என்னும் திவ்ய பிரபந்தத்தில் –

தாஹம் அளவற்றதாய் இருக்க சிறிது குடித்த தண்ணீர் திருப்தியை உண்டு பண்ணாமல் மேலும் விஞ்சிய விடாயை பிறப்பிக்குமா போலே-இவர் திருக் குறும் தாண்டகத்திலே அனுபவித்த அனுபவம்
பழைய அபி நிவேசத்தை கிளப்பி பெரிய ஆர்த்தியை உண்டாக்கவே –-நின் அடி இணை பணிவன் வரும் இடர் அகல மாற்றோ வினையோ –என்று ஆர்த்தராய் சரணம் புகுகிறார் – இத் திரு வெழு கூற்று இருக்கை –என்னும் பிரபந்தத்தில் –

——————————————————–

ஆசு கவி –
அருமைப் பட்டு சொற்களை சேர்த்து மஹாப் பிரயாசமாகப் பாடுகை இன்றிக்கே – பல நிபந்தனைகள் உடன் கூடிய பாடல்களையும் -விரைவில் பரவசமாக பாடுதல்-

மதுரகவி –
சொற்சுவை பொருள்சுவை விளங்க பல வகை அலங்காரம் பொலிய பாடுவது

விஸ்தார கவி –
கலி வெண்பா முதலியவற்றால் விஸ்தரித்து பாடுவது

சித்திர கவி –
சக்ர பந்தம் -பத்ம பந்தம் -முரஜ பந்தம் -நாக பந்தம் -ரத பந்தம் –

எழு கூற்று –
முதல் கூறு மூன்று அறைகள்
இரண்டாம் கூறு ஐந்து அறைகள்
மூன்றாம் கூறு ஏழு அறைகள்
நான்காம் கூறு ஒன்பது அறைகள்
ஐந்தாம் கூறு 11 அறைகள்
ஆறாம் கூறு 13 அறைகள்
ஏழாம் கூறு 13 அறைகள் –

இதே போலே மேலும் கீழும் இரண்டு பாகங்கள் கொண்டதே –

அர்த்த சக்தியாலும்
சப்த சக்தியாலும் நினைப்பூட்டும் சொற்கள் கொண்டு நிறைக்க வேணுமே

ஒரு பேர் உந்தி இருமலர்த் தவசில் -இரு -இரண்டு பெருமை என்ற பொருள்களில் –

ஒன்றிய -அஞ்சிறை -நால் வாய் -இரு நீர் -ஓன்று -ஆறு பொதி –போன்ற இடங்கள் போலே
அர்த்த சப்த சக்தியாலும் காட்டலாம் –

எம்பெருமானுடைய ஸ்வரூபம் ரூபம் குணம் விபூதி முதலியவற்றை விசதமாக அனுபவித்து – அவ் வனுபவம் உள் அடங்காமல் வழிந்து புறப்பட்ட ஸ்ரீ ஸூ க்திகளிலே – இது போன்றவை அமைந்தவை –

ஸ்ரீ வால்மீகி பகவான் -வாயினின்றும் வெளி வந்த-மா நிஷாத ப்ரதிஷ்டாம் -நான் முகன் பிரசாதத்தால் லக்ஷணம் குறை இன்றி அமைந்தால் போலே –-இதுவும் ஸ்வ பிரயத்தன பூர்வகமான பிரபந்தம் இல்லாமல் ஸ்ரீ யபதி திருவருளால் அவதரித்த பிரபந்தம் –என்றால் சொல்ல வேண்டாவே –

—————————————–——

ஒரு பேர் உந்தி இரு மலர்த் தவிசில் ஒரு முறையானை ஈன்றனை –

ஒரு முறை இரு சுடர்  மீதினிலியங்கா மும் மதிளிலங்கை இரு கால் வளைய ஒரு சிலை

ஒன்றிய ஈர் எயிற்று அழல் வாய் வாளியின் அட்டனை
மூவடி நானிலம் வேண்டி முப்புரி நூலோடு  மானுரியிலங்கு மார்வினன் இரு  பிறப் பொரு மாணாகி

ஒரு முறை  ஈரடி மூவுலகு அளந்தனை
நாற்றிசை நடுங்க அஞ்சிறைப் பறவை ஏறி நால் வாய் மும்மதத் திரு செவி ஒரு தனி வேழத் தரந்தையை

ஒரு நாள் இருநீர் மடுவில் தீர்த்தனை
முத்தீ நான்மறை ஐவகை வேள்வி அறு தொழில் அந்தணர் வணங்கும் தன்மையை ஐம்புலன் அகத்தினுள் செறுத்து
நான்குடன் அடக்கி முக்குணத்து இரண்டவை அகற்றி  ஒன்றினில்

ஒன்றி நின்று ஆங்கு இரு பிறப்பு அறுப்போர் அறியும் தன்மையை
முக்கண் நால் தோள் ஐ வாய் அரவொடு ஆறு பொதி சடையோன் அறிவரும் தன்மைப் பெருமையுள் நின்றனை
ஏழு உலகு எயிற்றினில்  கொண்டனை
கூறிய அறுசுவைப் பயனும் ஆயினை
சுடர் விடும் ஐம்படை அங்கையுள் அமர்ந்தனை
சுந்தர நால் தோள் முந்நீர் வண்ண நின்னீரடி யொன்றிய மனத்தால்

ஒரு மதி முகத்து மங்கையர் இருவரும் மலரன அங்கையின் முப்பொழுதும் வருட அறி துயில் அமர்ந்தனை
நெறி முறை நால் வகை வருணமும் ஆயினை
மேதகு மைம் பெரும் பூதமும் நீயே
அறுபத முரலும்   கூந்தல் காரணம் ஏழ் விடை யடங்கச் செற்றனை
அறுவகைச் சமயமும் அறிவரு நிலையினை ஐம்பால் ஓதியை ஆகத்து இருத்தினை
அறமுதல் நான்கவையாய் மூர்த்தி மூன்றாய் இருவகைப் பயனாய் ஒன்றாய் விரிந்து நின்றனை

குன்றாமது மலர்ச்சோலை வண் கொடிப் படப்பை
வரு புனல் பொன்னி மா மணி யலைக்கும்
செந்நெல் ஒண் கழனித் திகழ்வன முடுத்த
கற்போர் புரி செய்கனக மாளிகை
நிமிர் கொடி விசும்பில் இளம் பிறை துவக்கும்
செல்வம் மல்கு தென் திருக் குடந்தை
அந்தணர் மந்திர மொழியுடன் வணங்க
ஆடரவமளியி லறி துயில் அமர்ந்த பரம
நின்னடியிணை பணிவன் வருமிடர் அகல மாற்றோ வினையே –

தனிப்பாடல் –
இடம் கொண்ட நெஞ்சத்து இணங்கிக் கிடப்பன என்றும் பொன்னித்
தடம் கொண்ட தாமரை சூழும் மலர்ந்த தண் பூம் குடந்தை
விடம் கொண்ட வெண் பல் கருத்துந்தி செங்கண் தழல் உமிழ் வாய்
படம் கொண்ட பாம்பணைப் பள்ளி கொண்டான் திருப் பாதங்களே

————————————————————————–

1- ப்ரம்மா ஸ்ருஷ்ட்டி

ஒரு பேர் உந்தி இரு மலர்த் தவிசில் ஒரு முறையானை ஈன்றனை –

ஒரு –விலக்ஷணமாய்
பேர் –பெருமை பொருந்திய
உந்தி –திருநாபியிலுண்டான
இரு –பெரிதான
மலர் –(தாமரைப்) பூவாகிற
தவிசில் –ஆஸனத்தின் மீது
ஒரு முறை–ஒரு கால்
அயனை –பிரமனை
ஈன்றனை–படைத்தருளினாய்-

ஒரு பேர் உந்தி-வ்யதிரிக்த சமஸ்த வஸ்துக்களுக்கும் அத்விதீய காரணமாக பரப்புடைய திரு நாபியிலே–இரு மலர்த் தவிசில்-அப் பரப்பு அடங்கலும் கண் செறி இட்டால் போலே பெரிய திகழ்கிற மலராகிய ஆசனத்திலே-ஒரு முறை யயனை ஈன்றனை-ஒரு கால் விசஜாதிய ஜன்மாவான சதுர் முகனை உண்டாக்கினான்-ஒரு கால் என்றாலும்-ப்ரவாஹ ரூபேண நித்தியமாய் இருக்கும் இறே-நா வேஷஸே-ஸ்தோத்ர ரத்னம் -10-

நா வேஷசே யதி ததோ புவ நான்ய மூநி
நாலாம் ப்ரபோ பவிது மேவ குத ப்ரவ்ருத்தி
ஏவம் நி சரக்க ஸூ ஹ்ருதி த்வயி சர்வ ஜந்தோ
ஸ்வாமின் ந சித்ர மித மாஸ்ரித வத்ஸ்லத்வம்–10-நா வேஷசே யதி ––ந அவேஷசே யதி –-நீ கடாஷித்து இரா விடில் –ததை ஷத பஹூஸ்யாம் பிரஜாயேயேதி -(ததைகத பஹு ஸ்யாம்‌ ப்ரஜாயேயேதி தத்தேஜோ$ஸ்ருஜத | [அந்தப்‌ பரப்ரஹ்மம்‌ (நானே) பலவாக ஆகக்கடவேன்‌” என்று ஸங்கல்பித்தது; அது தேஜஸ்ஸை ஸ்ருஷ்டி செய்தது)என்று அசத் கல்பரான சேதனரைக் கடாஷித்து இலையாகில் அநாதி காலம் பண்ணிப் போந்த அபராதங்களை பாராதே அவற்றின் உடைய துர்க்கதியைப் பார்த்து-க்ருபா பர தந்த்ரனாய் இறே அப்போதே கடாஷித்தது அல்லது உன்னைக் கடாஷித்திலையே -என்பார் இல்லையே –தத- பிரளயத்துக்கு பின் –பஹூஸ்யாம் -என்கிற சங்கல்பத்துக்கு பின்பு-புவன சிருஷ்டிக்கு முன்பு உண்டான தூரத்தை சொல்லுகிறது –-புவ நான்ய மூநி நாலாம் -பவிது மேவ-அமூநி புவநானி பவிதுமேவ நாலாம் – இவ் உலகங்ககள் உண்டாகவே மாட்டாது –-போக மோஷங்களை சாதித்துக் கொள்ளுகைக்கு ஏகாந்தமான சதுர்தச புவனங்கள் ஆனவை உண்டாகவே மாட்டாது –-வியதிரேக நிர்த்தேசம் அர்த்த ஸ்தைர்யத்துக்காக – கோ ஹ்யேவான் யாத் க ப்ராண்யாத் ந ததஸ்தி விநாயத் ஸ்யான்மயா பூதம் சராசரம்- (ரஸோ வை ஸ:। ரஸம்‌ ஹ்யேவாயம்‌ லப்‌,த்‌,வாநந்த, பவதி। கோ ஹ்யேவாந்யாத்‌ க:. ப்ராண்யாத்‌| யதே;ஷ ஆகாம ஆநந்தே ந ஸ்யாத்‌ ஏஷ ஹ்யேவாநந்த –ரஸ (ஆநந்த) ஸ்வரூபனன்றோ அந்தப்‌ பரம புருஷன்‌. ரஸ ஸ்வரூபனான அவனை அடைந்து (இந்த ஜீவன்‌ ) ஆநந்த,த்‌தை உடையவனாகிறான்‌. பிரகாசிப்பவனும்‌, ஆநந்த,ஸ்வரூபனுமான இப் பரம புருஷன்‌ இல்லாவிடில்‌ எவன்‌ இவ்வுலகிலுள்ள ஸுகத்தையோ, மோக்ஷ ஸுகத்‌தையோ அடைய முடியும்‌ ? (ஆகையால்‌) இவனே (ஜீவனை) ஆநந்தி,ப்பிக்கிறான் )என்னக் கடவது இறே

ஒரு பேர் உந்தி —-ஜகத்தை பிரளயம் கொண்ட காலத்திலே-நிர்ஹேதுக கிருபையாலே இவற்றின் உடைய சத்தையை உண்டாக்கினவனே-பிரதான ஆதியாய் திரு நாபி—இரு மலர்த் தவிசில்-   –பெரிய இதழ்களை உடைய தாமரையிலே-ஒரு முறை யயனை ஈன்றனை – இவற்றின் உடைய சத்தாதிகளை உண்டாக்கின உனக்கே பரம் அன்றோ எல்லாரையும் ரஷிக்கிறது-நீ உண்டாக்கின இவற்றின் பிறப்பை அறுக்க உனக்கு அரிதோ   —

நாம ரூப விபாஹா அனர்கமாய் இருக்கிற இத்தை–விபதமமாக்கி-ஸூஷ்ம ரூபேண அவஸ்தைகளைப் பிறப்பித்து–மஹானாக்கி–அஹங்காரமாக்கி—தன் மாத்ரைகள் ஆக்கி ––பூதங்கள் ஆக்கி – பௌதிகமான வர்ண சிருஷ்டி யளவும் வரப் பண்ணி–பின்னை அவ்வருகு உண்டான தேவாதி காயங்களை -அடங்கலும் அவன் முகத்தாலே பண்ணுவதாக முதலிலே சதுர் முகனை யுண்டாக்கினான் ஆயிற்று–முன்பு உள்ளவை எல்லாம் தானே கை தொட்டுச் செய்து பின்பு சதுர் முகனை அதிஷ்டித்து நின்று செய்வானாகப் பார்த்தான் –-முன்பு அசித்தைக் கொண்டு கார்யம் கொண்டதோடு பாதி
இவனைக் கொண்டு கார்யம் கொள்ளப் பார்த்ததோடு வாசி அற்று இருக்கிறதாயிற்று இவனுக்கு –-பாரதந்த்ர்யத்தில் வந்தால் இவனுக்கும் அசித் சாம்யம் உண்டு – சேதனரான வாசியால் பெறுகிற ஏற்றம் கார்யத்துக்கு கடவான் அவனே என்று அறுதி இட்டு இருக்கை யாயிற்று

உலகங்களடங்கலும் பிரளயங் கொண்டபின் மீண்டும் உலகங்களைப் படைக்க எம்பெருமான் தனது திரு நாபிக் கமலத்தில் நான்முகக் கடவுளை படைத்து அவனுக்கு வேதங்களை பழையபடியே ஓதுவித்து அப் பிரமனைக் கொண்டு முன் போலவே எல்லா வுலகங்களையும் எடைப்பதாக நூல்கள் கூறும். “உய்ய வுலகு படைக்க வேண்டி உந்தியில் தோற்றினாய் நான்முகனை“ என்றார் பெரியாழ்வார்.-உத்பத்திக்கு ஹேதுவான நீயே ரக்ஷணமும் பண்ண வேண்டாவோ? என்கைக்காக ஆழ்வார் முதலிலே இதனை அருளிச் செய்தாரென்க. தவிசு – ஆசனம்.

பைய அரவின் அணை பாற்கடலுள் பள்ளி கொள்கின்ற பரம மூர்த்தி
உய்ய உலகு படைக்க வேண்டி யுந்தியில் தோற்றினாய் நான்முகனை
வைய மனிசரை பொய் என்று எண்ணி காலனையும் உடனே படைத்தாய்
ஐய இனி என்னைக் காக்க வேண்டும் அரங்கத்து அரவணைப் பள்ளியானே – 4-10-5-கரண களேபர விதுரராய் – போக மோஷ சூன்யராய் – அசித் விசேஷிதராய் -கிடக்கிற ஆத்மாக்கள்-கரண களேபரங்களை பெற்று – திருவடிகளை ஆஸ்ரயித்து -உஜ்ஜீவிக்கைக்கு உறுப்பாக – லோகத்தில் ஸ்ருஷ்டிக்கையில் விருப்பத்தை உடையனாய் – வ்யஷ்டி ஸ்ருஷ்டிக்கு கர்த்தாவான சதுர் முகனை திரு நாபி கமலத்திலே தோற்றுவித்தவனே

———–

கீழ் வாக்கியத்தில் உலகங்களைப் படைத்தமை சொன்னார், படைத்த உலகத்திற்குத் தீங்கு சேருங் காலத்தில் படாதனபட்டு ரக்ஷிக்கிறபடியைச் சொல்லுகிறார் இதில். குளவிக் கூடு போலே ராக்ஷ்ஸர்களுக்குக் கூடாகிய இலங்கயை நீறுபடுத்தின படியைச் சொல்லுகிறார்.

2-விரோதி நிரஸனம்

ஒரு முறை இரு சுடர் மீதினிலியங்கா மும் மதிளிலங்கை இரு கால் வளைய
ஒரு சிலை ஒன்றிய ஈர் எயிற்று அழல் வாய் வாளியில் அட்டனை-

ஒரு முறை–ஸ்ரீராமனாய் அவதரித்த ஒரு காலத்தில்,
இரு சுடர் –சந்திர ஸூர்யர்கள்
மீதினில் இயங்கா –(அச்சத்தினால்) மேலே ஸஞ்சரிக்க வொண்ணாததும்
மும் மதிள்–நீர்க் கோட்டை, மலைக் கோட்டை வனக் கோட்டை என்கிற மூன்று துர்க்கங்களை யுடையதுமான
இலங்கை –லங்கா புரியை
இரு கால் வளைய –இரண்டு நுனியும்
ஒரு சிலை–ஒப்பற்ற சார்ங்க வில்லில்
ஒன்றிய ஈர் எயிறு –பொருந்தியதும் இரண்டு பற்களை யுடையதும்
அழல் வாய்–நெருப்பைக் கக்குகிற வாயை யுடையதுமான
வாளியின்–அம்பினால்
அட்டனை–நீறாக்கினாய்

தான் உண்டாக்கின பயிருக்குக் களை பறிப்பானும் தானே யானால் போலே ஸ்ருஷ்டமான ஜகத்தை அழிவு செய்யும் ராஷசரை நிரசிப்பானும் தானே —

ஒரு முறை -ஒரு பர்யாயம்–இரு சுடர் -சந்த்ராதித்யர்கள்–மீதினிலியங்கா -மேலே சஞ்சரிக்கப் பயப்படும்படியாய் –மும் மதிளிலங்கை-கிரி துர்க்க ஜல துர்க்க வன துர்க்க என்கிற மூன்றையும் உடைத்தான நினைத்தாற்கு அஞ்ச வேண்டும் படியான ராஷசர் குளவிக் கூடு சேர்ந்தால் போலே சேர்த்து அம்மணக் கூத்தடிக்கும் தேசம் –இரு கால் வளைய ஒரு சிலை ஒன்றிய ஈர் எயிற்று அழல் வாய் வாளியில் அட்டனை--இரண்டு கோடியும் வளைந்து நிற்கும் பிரதானமான ஸ்ரீ சார்ங்கத்திலே பொருந்தி –இரண்டு எயிற்றையும் யுடைத்தாய் -நெருப்பை உமிழா நின்றுள்ள சரத்தாலே கட்டுப் பொகட்டாய்–வாளியில் அட்டனை -ப்ரஹ்ம சிருஷ்டியைப் போல் அன்றியே –பத்தும் பத்தாக அம்பால் எதிர்த்துப்-பிராட்டியினுடைய சம்ஸ்லேஷ விரோதியைப் போக்கினால் போலே என்னுடைய விரோதிகளையும் போக்க வேண்டும் என்று கருத்து-

பிரிவுக்கு ஹேது பூதனான ராவணனை அழியச் செய்தாள் பிராட்டியோ -நீ யன்றோ –ஒரு கால் சந்த்ர ஸூர்யர்களும் கூட மேலே சஞ்சரிக்கவும் அஞ்சும்படியாய்-காட்டரண் மலை யரண் நீர் அரண் என்கிற மூன்று வகைப்பட்ட அரணை யுடைத்தாய் இருக்கிற இலங்கையை வில்லினுடைய கோடி த்வயமும் வளையும் படி அத்விதீயமான ஸ்ரீ சார்ங்கத்திலே பூட்டப்பட்டு -இரண்டு எயிற்றையும் யுடைத்தாய்
தொடுக்கும் போது அம்பாய் எதிரிகள் மேலே தைக்கும் போது நெருப்பாய்த் தைக்கும் அம்பாலே முடித்தாய்-

அடைந்த அரு வினையோடு அல்லல் நோய் பாவம்
மிடைந்தவை மீண்டு ஒழிய வேண்டில் –நுடங்கு இடையை
முன் இலங்கை வைத்தான் முரண் அழிய
முன் ஒரு நாள் தன வில் அங்கை வைத்தான் சரண் -முதல் திரு -59-என்றபடி-முரண் அழிய –
தாயையும் தமப்பனையும் பிரித்தவன் உடைய மிடுக்கு அழியும் படிக்கு ஈடாக –முன்னொரு நாள் தன் விலங்கை வைத்தான் சரண் –-பண்டு ஒரு நாள் தன் வில்லை அழகிய கையிலே வைத்தவன் உபாயம்-அவன் முன்பே யத்னம் பண்ணா நின்றான்-பிரதிபத்தியே யுள்ளது-தத் தஸ்ய சத்ருசம் பவேத் -சுந்தர -30-30-என்று-அம்பின் கூர்மையை விஸ்வசித்து இருக்கும் அத்தனை–இத்தால்-தன்னைப் பற்றி இருப்பார்க்கு பிராட்டியோடு ஒக்கப் பரிந்து கார்யம் செய்யும் என்னும் இடத்தையும்-அப் பிராட்டி அம்பு எய்யும் அன்று இவனுக்கு க்ருத்யாம்சம்   உள்ளது என்னும் இடத்தையும்-நம் அபேஷிதங்கள் செய்விக்கைக்கு அவள் புருஷகாரம் என்கையும்-அவன் வஸ்துவை எனக்கு என்பார் ராவணன் பட்டது படுவார் என்னும் இடத்தையும் சொல்லுகிறது-

இவ் வாத்மாவுக்கு ஸ்வதஸ் சித்தம் அல்ல –-அய பிண்டத்தையும் அக்னியையும் சேர்த்து வைத்தால் போலே-அன்யோன்ய சம்யோகத்தாலே-அதினுடைய பரமாணுக்கள் ஸூஷ்ம ரூபேண அசித்தில் வந்து சங்க்ரமிக்கை யினாலே யாதல்-அன்றிக்கே –-அதனுடைய குணத்தை பஜிக்கையினாலே யாதல் –
அதினுடைய ஔஜ்வல்யத்தையும் வர்ணத்தையும் உடைத்தாய் இருக்குமா போலே-நித்தியமான ஆத்ம வஸ்து அநாதியாய் உள்ள அசித் சம்யோகத்தாலே-அந்த அசித்திலே அஹம் அபிமானத்தைப் பண்ணும்படி பலிக்கிற-அவித்யா கர்ம வாசனா ருசிகள் – அவை யடியாக பரிக்ரஹித்த சரீரத்தைப் பற்றி வரக் கடவதான ஆதி வ்யாதி நிஷித்த அனுஷ்டானம்-இப்படி கார்யமாயும் அடி காண ஒண்ணாதபடி கிடக்கிறவை- புதுப் புடவையை அழுக்கு கழற்றுமா போலே-க்ரமத்தாலே போகை அன்றிக்கே-ஒரு காலே சவாசநமாகப் போக்க வேண்டில்–நுடங்கிடையை இத்யாதி –-அதுக்கு செய்ய வேண்டுவது என் என்ன – பிரபல பிரதிபந்தகங்களை வருத்தம் அறப் போக்க வல்லவனைப் பற்ற வடுக்கும் –நுடங்கிடையை –கண்டாருக்கு என்னாய் விளையக் கடவதோ -என்று அஞ்ச வேண்டும் படியான சௌகுமார்யத்தை யுடைத்தான இடையை யுடையவளைக் கிடீர் பிரித்து வைத்தது -என்கை-முன்பு இலங்கையிலே கொடு புக்குச் சிறை வைத்த ராவணன் மிடுக்கு அழியும் படியாக – மேகத்திலே மின்னினால் போலே அழகிய திருக் கையிலே ஸ்ரீ சார்ங்கத்தை வைத்தவன் – எதிரிகளை அழியச் செய்கைக்கு ஒரு வியாபாரம் வேண்டா – கையிலே வில்லை வைக்க அமையும் –அழகிய திருக் கையிலே வில்லைப் பிடித்தவன் உபாயம் என்னுதல் –-அவனை உபாயமாகப் பற்றுங்கோள்-என்று விதியாதல் –நுடங்கிடையை முன்னிலங்கை வைத்தான் -என்றதுக்கு கருத்து என் என்னில்-ஈஸ்வர சேஷமான ஆத்ம வஸ்துவை என்னது என்று இருக்கை யாவது –-பிராட்டியைப் பிரித்த ராவணனோடு ஒக்கும் என்கை –தன்னைப் பற்றினார்க்கு அவள் விரோதியைப் போக்கினாப் போலே விரோதியைப் போக்கிக் கொடுக்கும் என்கை –அவளோடு ஒத்த பிராப்தியும் அவன் பக்கல் இவனுக்கு உண்டு என்கையும் அவனைப் பற்றுவார் அவள் முன்னாகப் பற்றுவார் என்கையும் –-இல்லாததை யுண்டாக்கின உனக்கு உள்ளதுக்கு ஒரு குண தானம் பண்ணுகை அரிதோ என்கையும்-பிராட்டியோட்டைக் கலவிக்கு விரோதியான ராவணனை அழியச் செய்த உனக்கு என்னுடைய பிரதிபந்தகம் போக்குகை அரிதோ என்கையும் -ப்ரஹ்ம சிருஷ்டி போலே சங்கல்ப்பத்தாலே செய்கை அன்றிக்கே நேர் கொடு நேரே பூசலில் நின்று அழியச் செய்தாய் –

தேவதைகள் அனைவரும் இராவணனுக்கு அஞ்சி நடுங்கி மறைந்து வாழ்ந்தனராதலால் ஸூர்ய சந்திரர்களும் இலங்கையின் மேலே ஸஞ்சரிக்க மாட்டார்களாம் ஆகவே, இருசுடர் மீதினிலியங்காத இலங்கையாயிற்று.-“பகலவன் மீதியங்காத இலங்கை“ என்றார் பெரிய திருமொழியிலும்.– இருசுடர்–இரண்டு சுடர்ப்பொருள்கள், அவையாவன சந்திர ஸூர்யர்கள்–மீதினில் – இலங்கையின்மீது, இயங்குதல் – ஸஞ்சாரம் செய்தல். இவ் விசேஷணத்தால், இராவணன் தேவர்களனைவர்க்கும் மிருத்யுவாயிருந்தானென்பது விளங்கும்.-மும்மதிள் – மலையரண் நீரரண் காட்டரண் என்னும் முக்கோட்டைகளை யுடையதாம் இலங்கை. இராவணனுடைய ஒப்புயர்வற்ற செல்வத்தைக் கண்டு அனுமானும் அளவற்ற ஆச்சரியமடைந்தானென்பர் வான்மீகி முனிவர்.-இப்படிப்பட்ட இலங்கையை வாளியின் அட்டனை என்று அந்வயம்

பந்தணைந்த மெல் விரலாள் சீதைக்காகிப் பகலவன் மீது இயங்காத இலங்கை வேந்தன்
அந்தமில் திண் கரம் சிரங்கள் புரண்டு வீழ அடு கணையால் எய்து உகந்த வம்மான் காண்மின்
செந்தமிழும் வடகலையும் திகழ்ந்த நாவர் திசை முகனே யனையவர்கள் செம்மை மிக்க
அந்தணர் தம் ஆகுதியின் புகையார் செல்வத் தணி  யழுந்தூர் நின்றுகந்த வமரர் கோவே -7-8-7-

வாளியாவது அம்பு. அஃது எப்படிப்பட்டதெனில் அதன் கொடுமை தோற்ற மூன்று விசேஷணங்களிடுகிறார். இருகால் வளைய ஒரு சிலை யொன்றியதும், ஈரெயிற்றதும், அழல்வாயதுமாம் அவ்வாளி.-ஸ்ரீ சார்ங்கமென்னும் இராமபிரானதுவில் இரண்டு கோடியும் வளைந்து நிற்குமென்றது இயல்பு நவிற்சி, ஸ்வபாவோக்தி. அந்த சார்ங்கத்திலே தொடுக்கப்பட்டதாம். ஈரெயிறு – ஈர்கின்ற எயிற்றையுடையது என்றுமாம். ஈர்தல் – கொல்லுதல் அட்டனை – முன்னிலை யொருமை வினைமுற்று. அடுதல் – தஹித்தல்.

————-

அம்பாலே காரியம் கொண்ட படியை அருளிச்செய்தார் கீழ், அழகாலே காரியம் கொண்டபடியை அருளிச் செய்கிறார் இதில்.

3-ஆஸ்ரித ரக்ஷணம் -மூவடி —அளந்தனை

மூவடி நானிலம் வேண்டி முப்புரி நூலோடு மானுரியிலங்கு மார்வினன்
இரு பிறப் பொரு மாணாகி-ஒரு முறை ஈரடி மூவுலகு அளந்தனை-

ஒரு முறை–ஒரு காலத்தில்
முப்புரி நூலொடு–யஜ்ஞோபவீதத்தோடு கூட
மான் உரி–க்ருஷ்ணாஜிநமும்
இலங்கு–விளங்கா நின்ற
மார்வினின்–திரு மார்பை யுடைய
இரு பிறப்பு ஒரு மாண் ஆகி –ஒரு ப்ராஹ்மண ப்ரஹ்ம சாரியாகி
(மாவிலியிடம் சென்று)
நானிலம் –பூமியிலே
மூ அடி–மூன்றடி நிலத்தை
வேண்டி–யாசித்து
ஈர் அடி–இரண்டு திருவடிகளாலே
மூ உலகு–மூன்று லோகங்களை
அளந்தனை–அளந்து கொண்டாய்

அம்பாலே சாதிக்க ஒண்ணாத இடம் அழகாலே சாதித்த படி சொல்கிறது –

மூவடி நானிலம் வேண்டி -நாலுவகைப் பட்ட பூமியிலே -மலை காடு நிலம் கடல் -என்கிற -மூவடியை வேண்டி –முப்புரி நூலோடு மானுரியிலங்கு மார்வினன் –ஒரு காளமேகத்தில் மின்னலை ஏறிட்டால் போலே-திரு யஜ்ஞோபவீதமும் -அத்தோடு கூடின க்ருஷ்ணாஜிநமும் விளங்கா நின்ற திரு மார்பை யுடையையாய் –இரு பிறப் பொரு மாணாகி-த்வ்ஜனுமாய் -ஒப்பில்லாத ஸ்ரீ வாமனனுமாய்-தானே இன்னும் ஒரு கால் இவ் வடிவு கொள்ள வேணும் என்னிலும் இப்படி வாயாத வடிவுடையையாய்-ஒரு முறை ஈரடி மூவுலகு அளந்தனை-ஒருகால் இரண்டு அடியாலே மூன்று லோகத்தையும் அளந்து கொண்டாய்–இத்தால்- இந்தரனுக்கு ராஜ்யத்தை மீட்டுக் கொடுத்தால் போலே என்னுடைய சேஷத்வத்தையும் மீட்டுத் தந்து அருள வேணும்-என்கிறார் –தேவர்கள் சென்று இரந்தார்கட்கு இடர் நீக்கிய -கோட்டங்கை வாமனனாய் -திருவாய்மொழி -7-5-6–என்று-உன்னை இரந்தார்கட்கு நீயும் இரந்து அவர்கள் அபேஷிதம் பார்க்கும் அவன் அல்லையோ –இசையாதார் தலைகளிலே வைத்த திருவடிகளை இசைந்த என் தலையிலே வைக்கல் ஆகாதோ-பிரயோஜனாந்தர பரனுடைய இழவு தீர்த்த உனக்கு அநந்ய பிரயோஜனான என்னுடைய இழவு தீர்க்கலாகாதோ-இந்த்ரன் கழஞ்சு மண் அன்றோ இழந்தது -நான் என்னையும் உன்னையும் அன்றோ இழந்தது –

அம்பாலே அழிக்க ஒண்ணாத இடத்தை -அழகாலும் இரப்பாலும் அழியச் செய்த படி –

பிரயோஜனாந்தர பரர்களான இந்த்ராதிகளுடைய கார்யம் செய்த நீ-உன்னையே பிரயோஜனமாக நினைத்து இருக்கிற என் கார்யம் செய்யலாகாதோ –மூவடி நானிலம் வேண்டி-ஈரடியாலே பூமியை அளந்து-ஓரடிக்கு அவனை சிறை யிட்டு வைக்க நினைத்து மூன்றடியை இரந்தான் ஆயிற்று –நெய்தல் மருதம் முல்லை குறிஞ்சி என்றால் போலே சொல்லுகிற-அன்னலும் துன்னலுமான பூமியை அர்த்தித்தது –-இந் நாலிலும் ருஷீஷாம்சமாக கழித்தது பாலை நிலம் என்றும் சொல்லுவார்கள் –
இவருக்கு அபிமதம் நாலு என்னும் இடம் தோற்றி இருந்தது இறே-முப்புரி நூலோடு மானுரியிலங்கு மார்வினன் இரு பிறப் பொரு மாணாகி- ஒரு முறை ஈரடி மூவுலகு அளந்தனை- மேகத்திலே-மின்னினால் போலே சாத்தின யஜ்ஞோபவீதமும் கிருஷ்ணாஜிநமும் விளங்கா நின்றுள்ள திரு மார்பை யுடையையாய் உப நயனம் பண்ணின புதுமை தோற்றும் படி இருப்பாயுமாய் –இந்த்ரனுடைய அர்த்தித்வம் தலைக் கட்டுகைக்காக இட்ட போதோடு இடாத போதோடு வாசி அற- முகம் மலர்ந்து போம்படி இறபபிலே தகண் ஏறின வாமன வேஷத்தைப் பரிக்ரஹித்து- ஒரு கால் த்ரை லோகத்தையும் ஈரடியால் அளந்து கொண்டாய்-ஆசையில்லாதார் தலை மேலேயும் வைக்கும் திருவடிகளை ஆசையுடைய என் தலை மேலேயும் வைக்கலாகாதோ-இந்த்ரனைப் போலே கழஞ்சு மண் பெறுதல் –
மகா பலியைப் போலே ஔதார்யம் கொண்டாடுதல் செய்ய இருக்கிறேனோ நான் – உன்னைப் பெற வேணும் என்று அன்றோ நான் அர்த்தித்திக்கிறது-உன்னை வைத்து வேறு ஒன்றை இரந்தார்க்கோ நீ இரப்பாளனாகக் கார்யம் செய்வது – உன்னையே இரந்தார் கார்யம் செய்யலாகாதோ –மதீய மூர்த்தா நமலங்கரிஷ்யதி கதா –ஸ்தோத்ர ரத்னம் -31-என்று இறே நான் இருக்கிறது-

கதா புநஸ் சங்க ரதாங்க கல்பக
த்வஜார விந்த அங்குஸ வஜ்ர லாஞ்சநம்
த்ரிவிக்ரம த்வச் சரணாம் புஜத்வயம்
மதிய மூர்த்தாநம் அலங்கரிஷ்யதி—31–த்ரிவிக்ரம –-குணாகுண நிரூபணம் பண்ணாதே-திருவடிகளில் வை லஷண்யமும் பாராதே எல்லார் தலையிலும் வைக்குமவன் அல்லையோ –தவச் சரணாம் புஜ த்வயம் –இப்படி பிராப்தனுமாய் ஸூலபனுமான உன்னுடைய நிரதிசய போக்யமான திருவடிகளை-மதிய மூர்த்தாநம் -அலங்கரிஷ்யதி-என்னுடையதான ஸிரஸ்ஸிலே எப்போது அலங்கரிக்கப் புகுகிறாய்
என் தலை மேலவே -திரு நெடும் தாண்டகம் -1- என்று-அபகர்ஷம் சொல்லிற்று-நரக ஹேதுவான பதார்த்தங்களின் கால் காண பிரார்த்தித்துப் போந்த என் தலையை -என்னுதல்-இதுக்கு பிராப்தனாய் போந்த என் தலையை -என்னுதல்-பதி வ்ரதைக்கு மங்கள ஸூத்ரம் போலே இறே சேஷ பூதனுக்கு திருவடிகள் –-மே மூர்த்நி பாதி என்று தன் தலையிலே நீர்மைக்கு உடலாக ஸ்வ சம்பந்தம் அத்தலைக்கு ஏற்றமாகச் சொன்னார்-இங்கு தத் சம்பந்தமே இத்தலைக்கு ஏற்றம் -என்கிறார் ஸ்வ சேஷத்வ சித்திக்காக-(நீ ஒரு நாள் படிக்களவாக நிமிர்த்த நின் பாத பங்கயமே தலைக்கு அணியாய் –என்றும் –
கோலமாம் என் சென்னிக்கு உன் கமலம் அன்ன குரை கழலே -என்றும் –-அடிச்சியோம் தலை மிசை நீ அணியாய் ஆழி யம் கண்ணா யுன் கோலப் பாதம் -என்றும் – இந்த விபூதியில் பேறு கிடைக்க என்றும் –
திரு நாட்டிலே புகுந்து அப்ராக்ருத தேகத்தை பெற்று பர வாசு தேவனுடைய பாதார விந்தங்களை சிரோ பூஷணமாக பெற த்வரிக்கிறார் –

இந்திரனுடைய குறையை நீக்கவேண்டி எம்பெருமான் குறிய மாணுருவாகி மாவலி பக்கல் சென்று மூவடி வேண்டிப் பெற்று உலகங்களை யெல்லாம் அளந்து மாவலியைப் பாதாளத்தில் அழுத்தின வரலாறு ப்ரஸித்தமேயாம்--நானிலம் – நான்காகிய நிலங்களை யுடையதெனப் பூமிக்குக் காரணப் பெயர், நால்வகை நிலங்களாவன – முல்லை குறிஞ்சி மருதம் நெய்தல் என்பன. காடும் காடுசார்ந்த இடமும் முல்லையாம், மலையும் மலைசார்ந்த இடமும் குறிஞ்சியாம், நாடும் நாடுசார்ந்த இடமும் மருதமாம், கடலும் கடல்சார்ந்த இடமும் நெய்தலாம், மற்றொன்றாகிய பாலை நிலம் பிராணி ஸஞ்சாரத்திற்கு உரியதன்றென்று இங்கே விலக்கப்பட்டது. அது நீரும் நிழலுமில்லாத கொடு நிலம். பாலைக்குத் தனியே நிலமில்லையென்பதும், நால்வகை நிலங்களும் தத்தம் தன்மை கெட்ட விடத்தே பாலையா மென்பதும் சில ஆசிரியர் கொள்கை.முப்புரிநூல் –ப்ரஹ்மசாரிகள் பூணும் யஜ்ஞோபவீதம் மூன்று புரியை யுடையதாம். (அதாவது – மூன்று வடமுடையதாம்) மானுரி – அந்தப்பூணுநூலில் க்ருஷ்ணாஜினத்தை முடிந்து அணிதல் மரபு. “மான் கொண்ட தோல் மார்பின் மாணியாய்“ என்றார் பெரிய திருமொழியிலும். இருபிறப்பு – ‘த்விஜ‘ என்றும், ‘த்விஜந்மா என்றும், த்விஜாதி என்றும் வடமொழியில் பார்ப்பனர் வழங்கப்படுவர். “ஜந்மநா ஜாயதே சூத்ர, கர்மணா ஜாயதே த்விஜ“ (யோனிபிற் பிறப்பது ஒரு பிறவி, பிறகு வேத மோதுதல் முதலிய கருமங்களால் பிறப்பது இரண்டாம் பிறவி) என்று சொல்லப்பட்டுள்ளமை காண்க.

மான் கொண்ட தோல் மார்வில் மாணியாய் மாவலி மண்
தான் கொண்டு தாளால் அளந்த பெருமானைத்
தேன் கொண்ட சாரல்  திரு வேங்கடத்தானை
நான் சென்று நாடி நறையூரில் கண்டேனே –6-8-1-வக்ஷஸ்தல மஹா லஷ்மி மறைக்க கிருஷ்ணாஜினம் யவனிகா திரை-அளந்த பெருமானை-சர்வ சேஷி –மானுடைத்தான தோலை மார்விலே யுடைய மாணியாய் –தன்னுடைய விநீத வேஷத்தைக் காட்டி அவன் நெஞ்சை நெகிழ்த்து பின்னை யாய்த்து பூமியை வாங்கிற்று–பூர்வ ஜன்மமும் இரந்தேயோ ஜீவித்தது -என்று தோற்ற இரக்கை –-கொண்டு அல்லது போகேன் -என்று இரப்பிலே தகண் ஏறின படி

—————-

4-ஆபத் சகத்வம் -நால் திசை –மடுவில் தீர்த்தனை

நாற்றிசை நடுங்க–அஞ்சிறைப் பறவை ஏறி நால் வாய் மும்மதத் திரு செவி
ஒரு தனி வேழத் தரந்தையை-ஒரு நாள் இருநீர் மடுவில் தீர்த்தனை-

ஒரு நாள் –ஒரு காலத்தில்
கால் திசை நடுங்க –எங்குமுள்ள ஜனங்களும் நடுங்கும் படியாக (மஹத்தான கோப வேசத்தை ஏறிட்டுக் கொண்டு)
நால் வாய்–தொங்குகின்ற வாயையும்
மும் மதம் –மூவிடங்களில் மத நீர்ப் பெருக்கையும்
இரு செவி–இரண்டு காதுகளையும் உடைய
அம் சிறை பறவை ஏறி–அழகிய சிறகை யுடைய பெரிய திருவடியின் மீது ஏறிக் கொண்டு
இரு நீர் மடுவுள்–ஆழமான நீரை யுடைய மடுவின் (கரையிலே எழுந்தருளி)
ஒரு தனி வேழத்து–பரம விலக்ஷணனான கஜேந்திராழ்வானுடைய
அரந்தையை–துக்கத்தை
தீர்த்தனை–நீக்கி யருளினாய்

பெரு மதிப்பரான இந்த்ராதிகளுக்கயோ அபேஷிதம் செய்தது என்னில்–அன்று–ஆபத்தும் விசுவாசமும் என்கிறது அல்பம் உண்டானால் தான் தண்ணியரான திர்யக்குகளுக்கும் அபேஷிதம் செய்யும் என்கிறது-

நாற்றிசை நடுங்க--ஸ்ரீ கஜேந்திர ஆழ்வானுடைய ஆபத்தை நினைத்து கலங்கின கலக்கத்தைக் கண்டு- ஜகத்துக்கு என்ன மிறுக்குப் புகுகிறதோ -என்று அறியாதே நடுங்க –அஞ்சிறைப் பறவை ஏறி –
மிக்க அழகையும் வேகத்தையும் உடைத்தான சிறகை யுடைத்தான பெரிய திருவடி மேல் ஏறி-நால் வாய் மும்மதத் திரு செவி ஒரு தனி வேழத் தரந்தையை--நாலா நின்ற வாயையும் மூன்று மதத்தையும் இரண்டு செவியையும் யுடைத்தாய்-வேறு துணை இன்றிக்கே தன் மிடுக்கு அற்று நின்ற ஆனையினுடைய மகா துக்கத்தை-அரந்தை -துக்கம் –ஒரு நாள் இருநீர் மடுவில் தீர்த்தனை-அத் தசையிலே வேற்று நிலமாய்-பெரிய நீர் வெள்ளமான மடுவிலே தீர்த்தாய் -முதலையின் வாயில் நின்றும் ஆனையை மீட்டால் போலே-சம்சாரம் கொண்ட என்னையும் மீட்க வேண்டும் -என்கிறார்-கஜ ஆகர்ஷதே தீரே க்ராஹ ஆகர்ஷதே ஜலே தயோர்த் வந்தவ சமம் யுத்தம் திவ்யம் வர்ஷ சஹச்ரகம் -ஸ்ரீ விஷ்ணு தர்மம் -என்று-ஆனைக்கு முதலை ஓன்று-எனக்கு முதலை ஐந்து–அது மிடுக்கான யானை
நான் துர்பலன் -என்கிறார்

பெரு மதிப்பரான இந்த்ராதிகளுக்காக உன்னை அழிய மாறிக் கார்யம் செய்த அளவேயோ – ஜன்ம வ்ருத்தாதிகளால் குறைய நின்ற ஆனை இடர்ப்பட்ட மடுவின் கரையிலே அரை குலையத் தலை குலைய வந்து விழுந்தவன் அன்றோ –

நாற்றிசை நடுங்க-அஞ்சிறைப் பறவை ஏறி நால் வாய் மும்மதத் திரு செவி ஒரு தனி வேழத் தரந்தையை- ஜகத் ஸ்ருஷ்டியாதிகளுக்கும் சங்கல்பத்ததுக்கு அவ் வருகு யுண்டு என்று அறியாமையாலே ஜகத் உபசம்ஹாரத்துக்கும் அவ்வருகாய் இருந்ததீ-இது ஒரு சீற்றம் இருந்த படி என் -என்று இருந்ததே குடியாக எல்லாரும் அஞ்சும்படியாக மேருவுக்கு இனிய மேகம் போலே -அழகிய சிறகை யுடைய பெரிய திருவடி திருத் தோளிலே ஏறி- பெரிய வேகத்தோடு–நாலா நின்றுள்ள வாயை யுடைத்தாய்-மூன்று வகைப் பட்ட மதத்தை யுடைத்தாய் -இரண்டு கன்னங்கள் குறி –-இரண்டு செவியை யுடைத்தாய்-வேறு துணை இன்றிக்கே அத்விதீயமாய் இருக்கிற யானையுடைய துக்கத்தை-அத் தசையிலே வேற்று நிலமாய் மிக்க வெள்ளத்தை யுடைத்தான மடுவிலே-அரை குலைய தலை குலைய வந்து விழுந்து போக்கினாய்–க்ரஹம் சக்ரேண மாதவ –ஸ்ரீ விஷ்ணு தர்மம் -என்றபடி மடுவிலே போய்ப் புக்கு ஆனையையும் முதலையுமாக அணைத்துக் கொண்டு போந்து கரையிலே ஏறி ஆனைக்கு நலிவு வாராத படி திரு ஆழியாலே முதலையைக் கிழித்து பொகட்டான் ஆயிற்று –ராஜ புத்ரனோடு வினை யுண்ட கைக் கூட்டனுக்கும் பால் திரளை இடக் கடவது காண்-என்று பட்டர் அருளிச் செய்யும் படி –

“நால்வாய் மும்மதத் திருசேவி… என்றாற் போலே சொல்லுவதுக்குக் கருத்டிதன்னென்னில், ப்ரஜை கிணற்றிலே விழுந்தால் ‘காதுங் கண்டவாளியும் காலும் தலையும் வடிவும் இருந்தபடி காண்!? என்பாரைப் போலே இடர்ப்பட்ட இதினுடைய அவயங்கள் அவனுக்கு ஆகர்ஷகமாம்படியாலே சொல்லுகிறது“வேழத் அரந்தையை – –எளியராய் இருப்பார் நோவு பட்டால் போல் அன்று இறே இதனுடைய நோவுபாடு –பரமா பதமா பன்ன -ஸ்ரீ விஷ்ணு தர்மம் –சர்வேஸ்வரன் தன்னைப் பேணாதே வந்து விழ வேண்டும் படி கரை கண்ட ஆபத்து ஆயிற்று –இவ் வாபத்துக்கு அவதி என் என்னில் –
மநஸா சிந்தயத் –வாயால் கூப்பிடுமதோவிற்று-வாயால் கூப்பிடவும் இயலாத படி –ஒரு நாள் இருநீர் மடுவில் தீர்த்தனை- அங்கு காலம் அளவிட்டு இருக்கும் -முதலை ஓன்று -தான் ஆனை –-இங்கோ என்றால் -காலம் அநாதி -இந்த்ரியங்கள் ஐந்து -நானோ துர்ப்பலன் –-ஆனால் வாசி பார்த்துத் தர வேண்டாவோ –காலைக் கதுவிடுகின்ற -கயலொடு வாளை விரவி -நாச் திரு -3-5- ஆந்தராளர் குடியிலே பிறந்து ஈஸ்வரன் மர்மஜ்ஞையாய் இருப்பாள் ஒருத்தி வார்த்தை ஒரு நீர்ப் புழு நலியப் பொறுக்க மாட்டாதவன் –இரண்டு கிடாய் காலைப் பற்றி நலிகிறது என்கிறாள் –

காலைக் கதுவிடுகின்ற கயலொடு வாளை விரவி
வேலைப் பிடித்து என் ஐமார்களோட்டில் என்ன விளையாட்டோ
கோலச் சிற்றாடை பலவும் கொண்டு நீ ஏறி இராதே
கோலம் கரிய பிரானே குருந்திடைக் கூறை பணியாய்—3-5–கயலோடு வாளையானது கலந்து -காலைக் கதுவா நின்றது கிடாய் –ஓன்று நலிய அன்று பட்ட பாடு அறிதியே நீ -இப்போது இரண்டு கிடாய் நலிகின்றன –-அதந்த்ரித சமூபதி பரஹித ஹஸ்த மச்வீக்ருத பரணீத மணி பாதுகம் கிமிதி சாகுலாந்தபுரம்- அவாஹன -பரிஷ்க்ரியம் பதகராஜ மாரோஹத-கரிப்ரவர ப்ரும்ஹிதே பகவதஸ் தவறாயி நாம -ஸ்ரீ ரெங்க ராஜ ஸ்தவம் -2-57- ஆஸ்ரிதன் கால் நொந்து கை எடுத்துக் கூப்பிட நம் கையும் காலும் பேணவோ என்று சேனை முதலியாரையும் கை விட்டு திருவடி நிலைகளையும் காற்கடைக் கொண்டு நீ பட்ட பாடு அறுதியே-கானமர் வேழம் கை எடுத்து அலறக் கரா அதன் காலினைக் கதுவ –
ஆனையின் துயரம் தீரப் புள்ளூர்ந்து சென்று நின்று- ஆழி தொட்டு இறே– ரஷித்தது-பெரிய திருமொழி -2-3-9-இப்போது இரண்டு கிடாய் நலிகிறது-

எம்பெருமானை ஆராதிப்பதற்காகத் தாமரைப் பூப் பறிக்கப் போன பொய்கையின் கண் முதலை வாயிலகப்பட்ட ஸ்ரீ கஜேந்த்ராழ்வானுடைய கூக் குரலைக் கேட்டு எம்பெருமான் ஸ்ரீ வைகுண்டத்தினின்று கருடாரூடனாய் ஓடிவந்து முதலையைக் கொன்று ஆனையைக் காத்தருளின கதை உலகப் பிரஸித்தம்.-கஜேந்திரன் ‘ஆதிமூலமே!‘ என்று பெருமிடறுசெய்து கூவினைக் கேட்டவுடனே ஸ்ரீவைகுண்ட நிலையனான எம்பெருமான் திடுக்கிட்டு, பிராட்டிமாரையும் கையுதறி அரைகுலையத் தலைகுலையப் பெரிய திருவடியின்மீதேறி மநோ வேகத்தினும் மிக்க வேகமாக ஓடிவந்த விசையைக் கண்டவர்களெல்லாரும் இன்ன செய்தியென்றறியாமல் ‘இன்று ஏதோ பிரளயம் விளையப்போகிறது‘ என்று அஞ்சி நடுங்கினரென்கிறார் நால்திசை நடுங்க என்பதனால்.-அம்சிறை-களுடன் எம்பெருமானது திருவுள்ளத்தை யறிந்து வெகு வேகந் தோன்றச் சிறகை துறைந்து கொண்டு வந்தமை பற்றி அஞ்சிறை என்று அந்தச் சிறகைப் பாராட்டிக் கூறுகின்றரென்க.-நால்வாய் – நாலுதல் – தொங்குதல், யானைக்கு வாய் தொங்குதல் இயல்பு. மும்மதம் – இரண்டு கன்னங்களிலும் குறியிலும் ஆக மூவிடங்களில் யானைக்கு மதப்புனல் சோரும். இருசெவி – இரு என்று பெருமையைச் சொல்லிற்றாய், பெரிய காதுகளையுடையது என்றுமாம். யானைக்கு வாய்தொங்குதலும் மத நீர் பெருகுதலும் காதுகள் பெரிதாயிருத்தலும் அதிசயமாக விஸயமன்றே,-இதைச் சொல்லி வருணிப்பதற்கு ப்ரயோஜனம் என்னெனில் – ஒரு குழந்தை கிணற்றில் விழுந்து போக, அதனை யெடுத்துக் கரையிலே போட்டவர்கள் “அந்தொ! இதொரு கையழகும் இதொரு தலையழகும் இதொரு முகவழகும் என்னே!“ என்று சொல்லி மாய்ந்து போவார்களன்றோ, அப்படியே எம்பெருமானும் யானையின் காலை முதலை வாயினின்றும் விடுவித்த பின் அதனுடைய வாயும் செவியும் முதலிய அவயவங்களின் அழகிலே ஆழ்ந்து கரைந்தமை தோற்ற அந்த பகவத் ஸமாதியாலே ஆழ்வார் ஆனையை வருணிக்கின்றாரென்க.ஒரு தனி வேழம் – பகவத்பக்தியில் ஒப்பற்ற கஜராஜன். அரந்தை – துன்பம்-

————-

5-ஸர்வ பல பிரதத்வம்

முத்தீ நான்மறை ஐவகை வேள்வி அரு தொழில் அந்தணர் வணங்கும் தன்மையை-

முத் தீ–மூவகை அக்நிகளையும்
நால் மறை–நால்வகை வேதங்களையும்
ஐவகை வேள்வி–ஐவகை யஜ்ஞங்களையும்
அறு தொழில்–ஆறு வகைக் கருமங்களையும் உடையரான
அந்தணர் வணங்கும் தன்மையை–ப்ராஹ்மணர்களால் வணங்கப்படுந் தன்மையை உடையனா யிரா நின்றாய்

உபாயாந்தர நிஷ்டருக்கும் அவற்றை நடத்திக் கொடுப்புதி இறே – யோகோ யோகவிதாம் நேதா -என்கிறபடியே –

முத் தீ – மூன்று பிள்ளை பெறுவாரைப் போலே –-கார்ஹாபத்ய ஆஹவ நீய -தஷிண அக்னிகளையும் –நான்மறை –ருக் யஜூஸ் சாம அதர்வணங்களையும் யுடையராய் –ஐ வகை வேள்வி-தேவ யஜ்ந -பித்ரு யஜ்ஞோ -பூத யஜ்ஞோ-மனுஷ்ய யஜ்ஞோ-ப்ரஹ்ம யஜ்ஞ–என்னும் பஞ்ச மகா யஜ்ஞங்களையும்-இத்தால் கர்ம யோகம் சொல்லிற்று-அறு தொழில் –யஜனம் -யாஜனம் -அத்யயனம் -அத்யாபனம் -தானம் -ப்ரதிக்ரஹம் -என்கிற ஷட் கர்மங்களை யுடையரான-அந்தணர் வணங்கும் தன்மையை-
அநந்ய பிரயோஜனரான ப்ராஹ்மணராலே ஆஸ்ரயிக்கப் படும் ஸ்வபாவத்தை யுடையையாய் –

வர்ணங்களில் உத்க்ருஷ்ட வர்ணமாய் நல்வழி போகக் கடவதாய் இருக்கும் ப்ராஹ்மண ஜாதிக்கு அடைய- ஆஸ்ரயணீயனாய் இருக்கும் படியைச் சொல்கிறது–

முத் தீ-மூன்று பிள்ளையைப் பெற்ற தாயைப் போலே-ஆஹவ நீய கார்ஹ பத்ய தஷிணாக்னி என்கிற அக்னி த்ரயமும்-நான் மறை – நாலு வகைப் பட்ட வேதங்களும்-ஐ வகை வேள்வி-பஞ்ச மகா யஜ்ஞமும்-அறு தொழில்--அத்யயனம் பண்ணுகை -பண்ணுவிக்கை-யஜிக்கை -யஜிப்பிக்கை -தானம் பண்ணுகை கொள்ளுகை-என்றால் போலே சொல்லுகிற இவற்றைத் தொழிலாக யுடையரான-அந்தணர் வணங்கும் தன்மையை--ப்ராஹ்மாணருக்கு ஆஸ்ரயணீயனாய் இருக்கும் படி சொல்லிற்று

முத்தீ – கார்ஹபத்யம், ஆஹவநீயம், தக்ஷிணாக்நி என்பவை த்ரேதாக்நிகளாம். நான் மறைகளாவன – ருக், யஜுஸ், ஸாமம், அதர்வணம் என்பன. இவை வேத வ்யாஸரால் பிரிக்கப்பட்ட பிரிவின் பெயர்களாதலால், அதற்கு முன்னிருந்த தைத்திரியம் பௌடியம் தலவகாரம் சாமம் என்ற நான்கும் என்று கொள்ளுதல் தகும்.-ஐவகை வேள்வி –ப்ரஹ்ம யஜ்ஞம் தேவ யஜ்ஞம் பித்ரு யஜ்ஞம் மநுஷ்ய யஜ்ஞம் என்பன பஞ்சமஹாயஜ்ஞங்கள். ப்ரஹ்ம யஜ்ஞமாவது – “ப்ரஹ்ம யஜ்ஞப்ரசநம்“ என்று தினப்படியாக வேதத்தில் ஒவ்வொரு ப்ரச்நம் ஓதுவது. தேவ யஜ்ஞமாவது அக்நி ஹோத்ரம் செய்வது பூத யஜ்ஞமென்பது பிராணிகட்குப்பலியிடுவது. பித்ரு யஜ்ஞமென்பது பித்ருக்களை உத்தேசித்துத் தர்ப்பணம் விடுவது. மநுஷ்ய யஜ்ஞமென்பது விருந்தாளிகளுக்கு உணவு முதலியன கொடுப்பது.-அறு தொழில் – தான் வேதமோதுதல், பிறர்களுக்கு ஓதுவித்தல், தான் யாகஞ் செய்தல், பிறர்க்கு யாகஞ் செய்வித்தல், தானங்கொடுத்தல், தானம் வாங்கிக் கொள்ளுதல் என்பன ஆறு கருமங்களாம். ஆக. த்ரேதாக்நிகளையும் நான்கு வேதங்களையும் பஞ்ச மஹா யஜ்ஞங்களையும் ஷட்கருமங்களையும் நிரூபகங்களாகவுடைய வேதியர்களாலே ஸேவிக்கப்படுபவன் எம்பெருமான் என்றதாயிற்று

ஐம்புலன் அகத்தினுள் செறுத்து நான்குடன் அடக்கி
முக்குணத்து இரண்டவை அகற்றி ஒன்றினில் ஒன்றி நின்று ஆங்கு இரு பிறப்பு அறுப்போர் அறியும் தன்மையை –

ஐம்புலன்–பஞ்சேந்திரியங்களை
அகத்தினுள் செறுத்து–(வெளியில் பட்டி மேய வொண்ணாதபடி) உள்ளே யடக்கி
நான்கு உடன் அடக்கி–உண்ணுதல், உறங்குதல், அஞ்சுதல், விஷய போகஞ் செய்தல் என்கிற நான்கையுங் கூட இல்லை செய்து
முக் குணத்து–ஸத்வம், ரஜஸ் தமஸ் என்கிற மூன்று குணங்களில்
இரண்டு அவை–ரஜஸ்ஸையும் தமஸ்ஸையும்
அகற்றி–விலக்கி
ஒன்றினில்–ஸத்வ குண மொன்றிலேயே
ஒன்றி நின்று –பொருந்தி யிருந்து
ஆங்கு–அப்படிப்பட்ட நிலைமையின் பலனாக
இரு பிறப்பு அறுப்போர் –நீண்ட ஸம்ஸார துக்கத்தை நீக்கிக் கொள்ள வல்ல மகான்களாலே
அறியும் தன்மையை–அறியத் தக்க ஸ்வபாவத்தை உடையையா யிரா நின்றாய்.

கர்ம யோகத்தை அங்கமாக யுடைத்தான உபாயம் சொல்லப் படுகிறது –

ஐம்புலன் அகத்தினுள் செறுத்து–சஷூராதி இந்த்ரியங்களை சப்தாதி விஷயங்களிலே போகாமே உள்ளே அடக்கி-நான்குடன் அடக்கி-மநோ புத்தி சித்த அஹங்காரங்களையும்-செறுத்து–ஆஹார-நித்ரா
பயம்-ஐதுனங்கள் -உடல் உறவு -இவற்றைத் தவிர்த்து என்றுமாம் –முக் குணத்து இரண்டவை அகற்றி-
குணத் த்ரயங்களில் ரஜஸ் தமஸ் ஸூக்களை த்யஜித்து-ஒன்றினில் ஒன்றி நின்று-சத்வம் ஒன்றினிலே பொருந்தி நின்று –ஆங்கு- அந்த யோகத்திலே–இரு பிறப்பு அறுப்போர் அறியும் தன்மையை--புண்ய பாப ரூபமான கர்மங்களாலே வரும் சம்சாரத்தை அறுக்கும்- உபாசகராலே அறியப்படும் ஸ்வ பாவத்தை யுடையையாய்–இப்படி இருந்த யோகத்தாலே அனுபவிக்கை யாவது – ஸ்ரீ கஜேந்த்ர ஆழ்வானுடைய மிடுக்குள்ள தசையோடு ஒக்கும் அத்தனை ஆன பின்பு அவனையே உபாயமாகப் பற்றிப் பிழைக்க வேணும் –

இனி சம்சார பய பீதராய் முமுஷூக்களாய் இருப்பாருக்கு ஆஸ்ரயணீயனாய் இருக்கும் படி சொல்கிறது-

ஐம்புலன் அகத்தினுள் செறுத்து-–ஸ்ரோத்ராதிகளை விஷயங்களிலே போகாத படி நியமித்து-நான்குடன் அடக்கி-நித்ய அநித்திய வஸ்து விவேகம் –சமதமதாதி சாதனா சம்பத்து –இஹாமுத்ர பலபோக விராகம் முமுஷூத்வம் -என்றால் போலே-சொல்லுகிற சாதன சதுஷ்டத்தையும் யுடையராய்-அன்றிக்கே-ஆஹாராதிகளைத் தவிர்த்து என்றுமாம் –முக் குணத்து இரண்டவை அகற்றி ஒன்றினில்-ஒன்றி நின்று--சத்வ ரஜஸ் தமஸ் ஸூக்களில் வைத்துக் கொண்டு ரஜஸ் தமஸ் ஸூக்களை கழித்து
நிஷ்க்ருஷ்ட சத்வத்தை யுடையராய்க் கொண்டு நின்று-ஆங்கு- அந்த யோகத்தாலே –இரு பிறப்பு அறுப்போர் அறியும் தன்மையை –-புண்ய பாப ரூப கர்மங்கள் அடியான சம்சாரிக துக்கத்தை-அறுத்துக் கொள்ள வேணும் என்று இருப்பார் அறியும் ஸ்வ பாவத்தை யுடையனாய் இருக்கும் –சாதநாந்தர பரிக்ரஹம் பண்ணினார் உன்னைப் பெற்றுப் போகா நிற்க – உன்னையே சாதனமாக பரிக்ரஹித்த நான் உன்னைப் பெறாதே போவதே –

ஜிதேந்திரியர்களாய் ஸாத்விகர்களான யோகிகளால் யோகமுறைமையில் ஸாக்ஷாத்கரிக்கத்தக்கவன் எம்பெருமான் என்கிறது. ஐம்புலன்களாவன – மெய் வாய் கண் மூக்குச் செவி யென்னும் பஞ்சேந்திரியங்கள், இவற்றை அகத்தினுள் செறுத்தலாவது – சப்தாதி விஷயங்களில் மூட்டாமல் அந்தரங்கனான பகவானிடத்திலே மூட்டுகை.–நான்கு உடனடக்கி –“ஆஹா நித்ரா பய மைதுநாநி ஸாமாந்ய மேதத் பசுபிர் நராணாம்“ என்றபடி உணவு உட்கொள்ளுதல், கண்ணுறங்குதல், எந்த வேளையில் என்ன தீங்கு நேரிடுமோவென்று பயப்பட்டுக்கொண்டிருத்தல், விஷய போகங்களை யநுபவித்தல் என்கிற இந் நான்கும் நாற்கால் விலங்குகட்கும் பொதுவாகையாலே இவற்றைத் தள்ளி ஞானத்தையே கடைபிடித்து என்றதாயிற்று.-முக்குணத்து இரண்டவை அகற்றி – ஸத்வ குணமென்றும் ரஜோ குணமென்றும் தமோ குணமென்றும் சொல்லப்படுகிற மூன்று குணங்களில் ரஜஸ்ஸும் தமஸ்ஸும் அந்யதாஜ்ஞான விபரீதஜ்ஞானங்களுக்குக் காரணமாதலால் அவற்றை யொழித்து, தத்துவ ஞானத்துக்குக் காரணமாகிய ஸத்வ குணத்தைடையராகி என்றபடி.-ஆக இந்திரியங்களைப்பட்டி மேயாம லடக்கி, ஆஹார நித்ரா பய மைதுநங்களை விலக்கி ஸத்வகுண நிஷ்டராயிருந்து யோகு புரிந்து அந்த யோகத்தின் பலனாக ஸம்ஸாரப் படு குழியைப் புல் மூடச் செய்து நற்கதி நண்ணுகின்ற மஹா யோகிகளால் அறியக் கூடிய ஸ்வரூப ஸ்வபாவங்களை யுடையவன் எம்பெருமான் என்றதாயிற்று–நான்குடனடக்கி என்பதற்கு – மனம் புத்தி ஆங்காரம் சித்தம் என்ற நான்கையும் அடக்கி என்றும், பொய் சொல்லுதல் கோட்சொல்லுதல் கடுஞ்சொல் சொல்லுதல் பயனற்ற சொல் சொல்லுதல் என்ற நான்கு துர்பாஷணங்களையும் விலக்கி என்றும் பொருள் கொள்ளுதலும் ஒக்கும்.-இரு பிறப்பு என்றது – இருமை பெருமையாய் அநாதியாகையாலே நீண்டதாயுள்ள ஸம்ஸாரம் என்றபடி. அன்றியே, புண்ய பாவங்களாகிற இருகருமங்களாலே வரும் ஸம்ஸாரம் என்றுமாம் தன்மையை – “தன்மையன்“ என்பன் முன்னிலை.

——————–

6-தேவர்களாலும் அறிய முடியாத பெருமை

முக்கண் நால் தோள் ஐ வாய் அரவொடு ஆறு பொதி சடையோன் அறிவரும் தன்மைப் பெருமையுள் நின்றனை-

முக்கண்–மூன்று கண்களையும்
நால் தோள் –நான்கு தோள்களையும்
ஐவாய் அரவோடு–ஐந்து வாயையுமுடைய பாம்பையும்
ஆறு பொதி சடையோன்–ஜடையையும் உடையனான ருத்ரனுக்கு
அறிவு அரு–அறியக் கூடாத
தன்மை–ஸ்வபாவத்தை யுடையனா யிருக்கை யாகிற
பெருமையுள்–பெருமையிலே
நின்றனை–இரா நின்றாய்

தம்தாமுடைய கண்களின் மிகுதியாலும்–ஜ்ஞாதிக்யம் என்கிற இதுவே ஏற்றமாகக் கணிசிப்பார்க்கும் –
அவர்களுக்கும் எட்டாத ஸ்வபாவத்தை யுடையவன் என்கிறது –

முக்கண் நால் தோள் –மூன்று கண்களையும் -நான்கு தோள்களையும் யுடையவன் ஆகையாலே -பஹூ பரிகரனாய்–ஐ வாய் அரவொடு ஆறு பொதி சடையோன் –-ஐந்து வாயை யுடைய பாம்பையும் கங்கையையும் ஏக தேசத்திலே அடக்கின ஜடையை யுடையவன் ஆகையாலே-அதிக சக்தனாய் இருந்துள்ள ருத்ரனும்--அறிவரும் தன்மைப் பெருமையுள் நின்றனை–இப்பிடார் கொண்டு அறிய ஒண்ணாத ஸ்வ பாவமாக இருக்கிற பெருமையை யுடையையாய் நின்றாய்-ஆகையாலே பெரிய கிழாயான ருத்ராதிகள் நிலை இதுவானால் ஷூத்ரரான எங்களுக்கு பெற விரகு யுண்டோ- நீயே விஷயீ கரிக்கும் அத்தனை என்று கருத்து-

அபிமாநிகளாய் இருப்பார் எத்தனையேனும் அதிசயித ஜ்ஞானராய் இருந்தார்களே யாகிலும்- அவர்களுக்கும் அறிய ஒண்ணாத படியான உத்கர்ஷம் சொல்லுகிறது –

முக்கண் நால் தோள் ஐ வாய் அரவொடு ஆறு பொதி சடையோன் அறிவரும் தன்மைப் பெருமையுள் நின்றனை--லலாட நேத்ரனாய் -சர்வேஸ்வரன் நாலு தோளும் தானுமாய் இருந்தான் என்று –-தானும் நாலு தோளும் யுடையவனாய்-ஐந்து வாயை யுடைய அரவை யுடையவனாய்-கங்கையை அடக்கின ஜடையை யுடையவனான ருத்ரன்-தன் உயர்த்தி எல்லாம் கொண்டு அறியப் பார்த்தாலும் அறிய ஒண்ணாத ஸ்வபாவம் ஆகிற- பெருமையை யுடையையாய் நின்றாய் –கிழாயர் படுகிறது -இதுவானால் நான் உன்னை அறிக்கை என்று ஒரு பொருள் யுண்டோ-

எவ்வளவு மேன்மையுடையரா யிருந்தாலும் ஸ்வப்ரயத்நத்தாலே எம்பெருமனைக் கண்டு விட வேணு மென்று முயன்றால் அவர்கட்கு பகவத் விஷயம் அறியக் கூடியதல்ல என்று சாஸ்த்ரங்கள் கூறும் பரமசிவன் “நாம் முக்கண்ணுடையோம், அரவம் பூண்டபெருமையுடையோம், கங்கைநீர் தரித்த வலிமையுடையோம்“ என்று மேனாணித்திருந்தாலும் “பெண்ணுவாஞ் சடையினானும் பிரமனு முன்னைக் காண்பான் எண்ணிலா வூழியூழித் தவஞ்செய்தார் வெள்கி நிற்ப“ (திருமாலை) என்றபடி அவனுக்கு பகவானுடைய ஸாக்ஷாத்காரம் வாய்க்க வில்லை.-

பெண்ணுலாம் சடையினானும் பிரமனும் உன்னைக் காண்பான்
எண்ணிலா யூழி யூழி தவம் செய்தார் வெள்கி நிற்ப
விண்ணுளார் வியப்ப வந்து ஆனைக்கு அன்று அருளை ஈந்த
கண்ணுறா வுன்னை என்னோ களை கணாக் கருதுமாறே–44-கங்கையானவள் உள்ளே சஞ்சரிக்கும்படி ஜடையை உடையவள் – கங்கையை ஜடை மேலே அடக்கினேன் என்னும் பிடாரைக் கொண்டு சர்வேஸ்வரனை காணலாமோ – ஆறு சடைக் கரந்தான் -இத்யாதி-அவனுக்கு ஜனகனாய் –-ப்ரஹ்மா ப்ரஹ்ம விதாம்வா -என்கிறபடியே-இப்பால் உள்ளார்க்கு -சித்த உபாயம் காட்டில் – இவ்வளவு அறிவு கொண்டு -எம்பெருமானை அறியப் போமோ –தன்னால் ஸ்ருஷ்டர் ஆனவர்களை தான் பரிச்சேதிக்கும் அத்தனை ஒழிய அபரிச்சின்னவனான பரிச்சேதிக்கப் போமோ –கடிக் கமலத்து உள் இருந்தும் காண்கிலான் கண்ணன் அடிக் கமலம் தன்னை -என்னக் கடவது இறே –உன்னைக் காண்பான் –
யதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே -என்கிறபடியே உன் குணங்களில் ஒன்றை அவதி காண மாட்டாத உன்னைக் காண்கைக்காக – ஸூரிகள் நித்ய அனுபவம் பண்ணா நின்றாலும் எல்லை காண மாட்டாத உன்னை –வத்ய பர ப்ராப்தே -என்னக் கடவது இறே – பிறரால் அறிய ஒண்ணாத அளவே அன்றியே
உன்னாலும் உன்னை எல்லை காண ஒண்ணாத உன்னை – தனக்கும் தன் தன்மை அறிவரிய -என்னக் கடவது இறே –காண்பான் – காணப் பெற்றால் பின்னை அன்றோ பிரயோஜனம் சொல்வது-தான தன்னை கண்ணுக்கு விஷயமாக்கி காட்டும் அன்று இறே காணல் ஆவது – அல்லது ஸ்வ சாமர்த்தியத்தால் காணும் விஷயம் அன்றே –

ஐவாயரவோடு– ஒரு காலத்தில் சிவபிரான் தன்னை மதியாத தாருக வனத்து முனிவர்களுடைய கருவத்தைப் பங்கஞ்செய்யவும் அவர்களது மனைவிமார்களின் கற்புநிலையைப் பரிசோதிக்கவும் கருதித் தான் ஒரு விடனாக வடிவங்கொண்டு அவரில்லந்தோறும் டிசன்று பிக்ஷாடநஞ் செய்து, தன்னை நோக்கிக் காதல் கொண்ட அம்முனி பத்நிகளின் கற்புநிலையைக் கெடச் செய்ய, அதுகண்டு பொறாமற் கோபம் மூண்ட அம்முனிவர்கள் அபிசாரயாக மொன்று செய்து அவ்வோமத் தீயினின்று எழுந்த நாகங்கள், பூதங்கள், மான், புலி, முயலகன், வெண்டலை முதலியவற்றைச் சிவனைக் கொண்டு வரும்படி ஏவ, சிவபெருமான். தன் மேற் பொங்கி வந்த நாகங்களை ஆபரணங்களாகவும் பூதங்களைத் தனது கணங்களாகவுங் கொண்டு மானைக் கையிலேந்திப் புலியைத் தோலை யுரித்து உடுத்து முயலகனை முதுகிற் காலாலூன்றி வெண்டலையைக் கையாற் பற்றி சிரமே லணிந்து இங்ஙனமே அவற்றை யெல்லாம் பயனிலவாகச் செய்து விட்டனன் என்ற வரலாறு உணர்க. “நாகாபரணன்“ என்று சிவபிரானுக்கு ஒரு பெர் வழங்கி வருதலும் இவ்வரலாறு பற்றியே யென்க.

ஆறு பொதி சடையோன் என்றவிடத்து அறியவேண்டிய கதை. எம்பெருமான் உலகளந்த காலத்தில் மேலே ஸத்யலோகத்திற் சென்ற அப் பெருமானது திருவடியைப் பிரமன் தன் கைக் கமண்டல தீர்த்தத்தாற் கழுவி விளக்க அந்த ஸ்ரீபாத தீர்த்தமாகப் பெருகித் தேவலோகத்திலிருந்த ஆகாச கங்கையை, ஸூர்ய குலத்துப் பகீரத சக்ரவர்த்தி கபில முனிவனது கண்ணின் கோபத்திற்கு இலக்காய் உடலெரிந்து சாம்பலாய் நற்கதியிழந்த தனது மூதாதையான ஸகர புத்ரர் அறுபதினாயிரவரை நற்கதி பெறுவிக்கும் பொருட்டு நெடுங்காலம் தவஞ்செய்து மேலுலகத்திலிருந்து கீழுலகத்துக்குக் கொண்டு வருகையில், அவனது வேண்டுகோளாலும் சிவபிரான் தான் புனிதனாக வேண்டிய அபிநிவேத்தாலும் அந் நதியை முடியின் மேலேற்றுச் சிறிது சிறிதாகப் பூமியில் விட்டனன் என்பதாம்.

ஆக இவ்வகைகளாலே பெரு மிடுக்கை யுடையனாக ப்ரஸித்தனான சிவபிரானாலும் ஸ்வ ப்ரயத்நத்தாலே அறிய வொண்ணாத ஸ்வரூப ஸ்வபாவங்களை யுடையனாயிருப்பன் எம்பெருமான் என்றதாயிற்று.-தன்மைப் பெருமையுள் நின்றனை என்றது இப்படிப்பட்ட (சிவனாலு மறியப் போகாத தன்மை யுடையனா யிருக்கையாகிற) பெருமை பெருந்தியவன் என்றவாறு –நின்றனை – முன்னிலை பெருமை வினைமுற்று.

—————

7-சர்வ ரக்ஷகத்வம்

ஏழு உலகு எயிற்றினில் கொண்டனை-

ஏழ் உலகு–உலகங்களையெல்லாம்
எயிற்றினில் கொண்டனை–ஸ்ரீ வராஹமாகிக் கோட்டில் எடுத்துக் கொண்டாய்

ஆபத்து வந்தால் சக்தனோடு அசக்தனோடு வாசி இன்றிக்கே சர்வ பிராணிகளுக்கும் உதவி அருளினாய் –

மகா வராஹமாய் பிரளயம் கொண்ட ஏழு உலகத்தையும் திரு எயிற்றினிலே வைத்து அருளினாய் –இத்தால் பிரளயம் கொண்ட பூமியை எடுத்தால் போலே பவார்ணவம் கொண்ட என்னையும் எடுத்து அருள வேணும் -என்கிறார் –

ஆபத்து வந்த அன்று -அந்த ருத்ராதிகளோ நீயோ உதவினார்

பிரளயம் கொண்டு அண்ட பித்தியிலே புக்குச் சேர்ந்த லோகங்களை மகா வராஹமாய் புக்கு இடந்து எடுத்து திரு எயிற்றினில் ஏக தேசத்தில் ஒரு நீல மணி அழுத்தினால் போலே கிடக்கும்படி வைத்தாய் –-சம்சார பிரளயம் கொண்ட என்னையா எடுக்கலாகாது –

ஹிரண்யகசிபுவின் உடன் பிறந்தவனான ஹிரண்யாக்ஷனென்னுங் கொடிய அசுரன் தன் வலிமையாற் பூமியைப் பாயாகச் சுருட்டி யெடுத்துக் கொண்டு கடலில் மூழ்கிச் சென்ற போது தேவர் முனிவர் முதலியோரது வேண்டுகோளினால் திருமால் மஹா வராஹரூபியாகத் திருவ்வதரித்துக் கடலினுட் புக்கு அவ்வசுரனை நாடிக் கண்டு பொருது நோட்டினாற் குத்திக் கொன்று பாதாள லோகத்தைச் சார்ந்திருந்த பூமியைக் கோட்டினாற் குத்தி அங்கு நின்று எடுத்துக் கொண்டு வந்து பழையபடி விரித்தருளின்ன் என்ற வரலாறு இதில் அடங்கியது.-இப்பொழுது நடக்கிற ச்வேத வராஹ கல்பத்துக்கு முந்தின பாத்மகல்பத்தைப் பற்றிய பிரளயத்தின் இறுதியில் ஸ்ரீமந்நாராயணன் ஏகார்ணவமான பிரளய ஜலத்தில் முழுகியிருந்த பூமியை மேலே யெடுக்க நினைத்து ஸ்ரீவரஹாவதாரத்தைச் செய்தருளிக் கோட்டு நுனியாற் பூமியை எடுத்து வந்தன்னென்ற வரலாறும் உண்டு. அதுவும் இங்கு அது ஸந்திக்கப்பட்டதாகலாம்.-ஏழுலகு என்றவிடத்துள்ள ஏழ் என்னுஞ் சொல் ஏழான எண்ணைக் குறிக்காமல் “ஸகலமான“ என்னும் பொருளைக் குறிக்கு மென்க. பூமண்டலம் முழுவதையும் என்றபடி. அன்றியே, ஸப்தத்வீபங் (ஏழு தீவு) களையுடைய பூமண்டலம் என்னவுமாம். அவையாவன – நாவலந்தீவு, இறலித்தீவு, குசையின்தீவு, கிரவுஞ்சதீவு, சான்மலித்தீவு, தெங்கின்தீவு, புட்கரத்தீவு என ஏழாம்.

————

8-சர்வ போக்யத்வம் -ஆறு சுவை

கூறிய அறு சுவைப் பயனும் ஆயினை-

கூறிய அறு சுவை பயனும் ஆயின–ஆறு வகை ரஸங்களாகிற ப்ரயோஜநமும் நீயேயா யிரா நின்றாய்

மனுஷ்யருக்குப் போக்யமான ஷட் ரச ரூபமான பிரயோஜனம் ஆனாய்
என்னுடைய பிரயோஜனத்தையும் எனக்குத் தந்து அருள வேணும் -என்கிறார் –

சாஸ்த்ரங்களால் ஷட் ரசங்களுடைய பிரயோஜனமாய் இருந்து வைத்து-
என்னுடைய பிரயோஜனத்தையும் எனக்குத் தந்து அருள வேணும் -என்கிறார் –

உப்பு, புளிப்பு, துவர்ப்பு, கார்ப்பு, கைப்பு தித்திப்பு என அறுசுவையாம். இவை நிரம்பிய உணவு போலே பரம போக்யன் எம்பெருமான் என்றவாறு. “உண்ணுஞ்சோறு பருகுநீர்த் தின்னும் வெற்றிலையு மெல்லாங் கண்ணன்“ என்று கொண்டிருப்பார்க்கு அநுபவ விஷயமாம் இது. “அச்சுவைக் கட்டி யென்கோ அறுசுவையடிசிலென்கோ“ என்றார் நம்மாழ்வாரும்.

அச்சுதன் அமலன் என்கோ! அடியவர் வினை கெடுக்கும்
நச்சு மா மருந்தம் என்கோ! நலம்கடல் அமுதம் என்கோ!
அச்சுவைக் கட்டி என்கோ! அறுசுவை அடிசில் என்கோ!
நெய்ச்சுவைத் தேறல் என்கோ! கனி என்கோ! பால்என் கேனோ!–3-4-5—அவ்வமிருதத்தைச் சார்த்து ‘அச்சுவைக் கட்டி’ என்று-சுட்டுகிறாராதலின், ‘கட்டி’ என்பது கருப்புக்கட்டியாமித்தனை.அவ்வமிர்தத்தோ டொத்த சுவையை யுடைய கருப்புக் கட்டி என்பேனோ!அறுசுவையாவன: ‘கைப்பு, புளிப்பு, கார்ப்பு, தித்திப்பு, துவர்ப்பு, உவர்ப்பு’ என்பன.

———–

9-ஆயுதங்கள் தரித்து

சுடர் விடும் ஐம்படை அங்கையுள் அமர்ந்தனை சுந்தர நால் தோள் முந்நீர் வண்ண-

சுடர் விடும் ஐ படை–ஒளிவிடா நின்ற பஞ்சாயுதங்களும்
அமர்ந்தனை–பொருந்தப் பெற்றாய்
சுந்தரம் நால் தோள்–அழகிய நான்கு திருத் தோள்களை யுடையனாய்
முந்நீர் வண்ண–கடல் போன்ற வுடிவையு முடைனான எம்பெருமானே!

தம்முடைய போக்யமாய் இருக்கும் படியை அருளிச் செய்கிறார் –

சுடர் விடும் ஐம்படை அங்கியுள் அமர்ந்தனை–மிகவும் விளங்கா நின்றுள்ள பஞ்சாயுதங்களையும்
வெறும் புறத்திலே ஆலத்தி வழிக்க வேண்டும்படியாய் இருந்துள்ள திருக் கைகளினுள்ளே ஆபரணம் போலே அமரும்படி தரித்தாய்–சுந்தர நால் தோள்–அழகை வகுத்தால் போலே நாலு தோள்களையும் யுடையையாய்-முந்நீர் வண்ண- ஸ்ரமஹரமான வடிவை யுடையவனே

மிகவும் பிரகாசத்தை யுடைத்தாய் இருக்கிற திவுய ஆயுதங்களை
வெறும் புறத்திலே ஆலத்தி வழிக்க வேண்டும் படியான அழகிய திருக் கையிலே தரிப்பாய்

சுந்தர நால் தோள்–தனக்குத் தானே அழகை விளைப்பதான நாலு திருத் தோள்களை யுடையையாய்-முந்நீர் வண்ண– கடல் போலே ஸ்ரமஹரமான வடிவை யுடையவனே –

முந்நீர் – ஆற்றுநீர், ஊற்றுநீர், மழைநீர் என்னும் மூவகை நீரையும் உடையது -கடல். கடல்வண்ணனே! என்றபடி.

——————

சுந்தர நால் தோள் முந்நீர் வண்ண-

சுந்தரம் நால் தோள்–அழகிய நான்கு திருத் தோள்களை யுடையனாய்
முந்நீர் வண்ண–கடல் போன்ற வுடிவையு முடைனான எம்பெருமானே!

10-சர்வ பல பிரதத்வம்

——————

11-புருஷகாரம்

நின்னீரடி யொன்றிய மனத்தால் ஒரு மதி முகத்து மங்கையர் இருவரும்
மலரன அங்கையின்-முப்பொழுதும் வருட அறிதுயில் அமர்ந்தனை –

நின் ஈர் அடி–உனது உபய பாதங்களை ஆழ்ந்த அன்புடன்
ஒன்றிய மனத்தால்–ஆழ்ந்த அன்புடன்
ஒருமதி முகத்து மங்கையர் இருவரும் –விலக்ஷணனான சந்திரன் போன்ற திரு முகத்தை யுடைய திருமடந்தை மண்மடந்தை யிருவரும்
மலர் அன அம் கையின் –மலர் போல் ஸுகுமாரமான (தங்களது) அழகிய கைகளாலே
முப்பொழுதும் –எப்போதும்
வருட–பிடிக்க
அறி துயில் அமர்ந்தனை–(ஆநந்தமாக) யோக நித்திரையில் எழுந்தருளி யிரா நின்றாய்

தம்முடைய அபேஷிதம் பெறுகைக்கு புருஷகாரம் யுண்டு என்கிறார் –

நின்னீரடி யொன்றிய மனத்தால்–அநந்ய போக ரசராய்–ஒரு மதி முகத்து மங்கையர் இருவரும்-
கல்மஷம் கழற்றின பூர்ண சந்தரனைப் போலே தாம்தாம் போகத்தை கொட சொல்லா நின்ற திரு முகத்தை யுடையவராய் –மங்கையர்–துல்ய சீல வயோ வ்ருத்தாம் -என்றும்-யுவதிச்ச குமாரிணீம் என்றும்-தங்கள் பருவத்தாலே பிச்சேற்ற வல்ல பிராட்டிமார் இருவரும்-மலரன அங்கையின்-
புஷ்பத்தை த்ருஷ்டாந்திக்க ஒண்ணாத மென்மையை யுடையையான திருக் கைகளாலே-முப்பொழுதும் வருட –சர்வ காலமும் வருட–அறி துயில்–ஆஸ்ரீ த சம்ரஷண பிரகாரத்தை அனுசந்திக்கை–அமர்ந்தனை – வீசு வில்லிட்டு எழுப்பினாலும் எழுப்பப் போகாது –

எனக்குப் புருஷகாரம் இல்லாமே இழக்கிறேனோ–

நின்னீரடி யொன்றிய மனத்தால்–தேவரீர் திருவடிகளிலே ஒருமைப் பட்ட நெஞ்சை யுடையவராய்-ஒரு மதி முகத்து மங்கையர் இருவரும் – சந்தரனைப் போலே தர்ச நீயமாய் குளிர்ந்த திரு முகத்தை யுடைத்தாய் இருக்கிற- ஸ்ரீ பெரிய பிராட்டியாரும் ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டியாரும் –மலரன அங்கையின் –
பூ தொட்டால் போலே இருக்கிற மிருதுவான திருக் கைகளாலே-முப்பொழுதும் வருட அறிதுயில் அமர்ந்தனை – திருவடிகளை வருட – ஜகத் ரஷண ரூபமான யோக நித்ரையிலே ஒருப்பட்டு இருந்தாய்-

வடிவிணையில்லா மலர்மகள் மற்றை நிலமகள் பிடிக்கும் மெல்லடி என்றும் “***“ (பத்மா தாத்ரீ கராப்யாம் பரிசித சரணம்) என்றும் சொல்லுகிறபடியே – திங்கள் போல் முகத்தரான திருமடந்தை மணமடந்தை யிருவரும் தமது குஸும ஸுகுமாரமான திருக் கைகளாலே திருவடிகளைப் பிடிக்க, ஆனந்தமாக யோக நித்திரை செய்தருள பவனே! என்கை.-மலரன – மலரன்ன, மலர் போன்ற, அறி துயில் – உறங்குவான் போல் யோகு செய்யுந் துயில் அமர்ந்தனை – முன்னிலை வினைமுற்று.

கொடு வினைப் படைகள் வல்லையாய் அமரர்க்கிடர் கெட வசுரர்கட்கிடர் செய்
கடு வினை நஞ்சே என்னுடை யமுதே கலி வயல் திருப் புளிங்குடியாய்
வடி விணை யில்லா மலர்மகள் மற்றை நிலமகள் பிடிக்கும் மெல்லடியை
கொடு வினையேனும் பிடிக்க நீ யொருநாள் கூவுதல் வருதல் செய்யாயே–9-2-10-இவ்வடிவில் வந்தால் ஒப்பு இல்லை -பகவத் தத்துவமும் ஒப்பன்று -தஞ்சேயம் அஸி தேஷணா-என்று ஏற்றமாய் நின்றது இறே-மற்றை நிலமகள்-அப்படிப்பட்ட நில மகள் -ஏவம் பூதை -என்னும் அத்தனை-பிடிக்கும் மெல்லடியை-அவர்கள் கூசித் தொட வேண்டும் படி ஸூ குமாரமான திருவடிகளை

————

12-சாமான்ய ரஷணம் சொல்லுகிறது –

நெறி முறை நால் வகை வருணமும் ஆயினை மேதகு மைம் பெரும் பூதமும் நீயே-

நெறி முறை–சாஸ்திர முறைப்படியே யுள்ள
நால்வகை வருணமும் ஆயினை–நான்கு ஜாதிகளின் மரியாதைக்கும் நிர்வாஹகனா யிராநின்றாய்
மே தரும் ஐ பெரு பூதமும் நீயே–ஆன்மாக்கள் பொருந்தத் தக்க பஞ்ச மஹா பூதங்களுக்கும் ப்ரவர்த்தகனாயிரா நின்றாய்

முன்பு அனுசந்தித்த படியே ரஷித்த ரஷண பிரகாரம் சொல்லுகிறது —

நெறி முறை-சாஸ்திர மரியாதை தப்பாத படி-நால் வகை வருணமும் ஆயினை–சாதுர் வர்ண்யமும் நீ இட்ட வழக்கு – ஆத்மாக்களுக்கு வர்ணங்களைக் கொடுத்ததும் அவர்களுடைய அனுஷ்டானத்துக்கு ஆராத்யனாய் இருப்பானும் அவன் இறே-அஹம் ஹி சர்வ யஜ்ஞானாம் போக்தா-ஸ்ரீ கீதை -9-24- என்றும்-வர்ணாஸ்ரம ஆசாரவத புருஷேண பர –புமான் விஷ்ணுர் ஆராத்யே பந்தா நான்யச் தத் தோஷகாரகா -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -என்றும் சாதுர் வர்ண்யம் மயா ஸ்ருஷ்டும் -ஸ்ரீ கீதை -4-13-என்றும் -சொல்லக் கடவது இறே –

அஹம் ஹி ஸர்வயஜ்ஞாநாம் போக்தா ச ப்ரபுரேவ ச
ந து மாமபிஜாநந்தி தத்த்வேநாதஸ்ச்யவந்தி தே–ஸ்ரீ கீதை -9-24–நானே வேள்விகளில் எல்லாம் உணவு உண்பவன்; நானே தலைவன்;-என்னை மனிதர் உள்ளபடி அறியார்;-ஆதலால் நழுவி வீழ்வார்-

சாதுர்வர்ண்யம் மயா ஸ்ருஷ்டம் குணகர்மவிபாகஸ:
தஸ்ய கர்தாரமபி மாம் வித்த்யகர்தாரமவ்யயம்–ஸ்ரீ கீதை -4-13–குண கர்ம விபாகஸ:-குணத்துக்கும் செய்கைக்கும் தக்கபடி பிரிவுகளாக சாதுர்வர்ண்யம், மயா ஸ்ருஷ்டம்-நான்கு வர்ணங்கள் என்னால் உருவாக்கப் பட்டது,-தஸ்ய கர்தாரம் அபி-நானே அவற்றை செய்தேன் என்றாலும்,-அவ்யயம் மாம்-அழிவற்றவனாகிய என்னை அகர்தாரம், வித்தி-கர்த்தா அல்லேன் என்று உணர்.-குணத்துக்கும் செய்கைக்கும் தக்கபடி நான் நான்கு வர்ணங்களைச் சமைத்தேன். செயற்கையற்றவனும் அழிவற்றவனுமாகிய யானே அவற்றைச் செய்தோனென்றுணர்.

மேதகு மைம் பெரும் பூதமும் நீயே--ஆத்மாக்களுடைய தேக ஆரம்பங்களான மகா பூதங்களும் நீயே-மேதகு-மேவித்தக்கு இருக்கும்-மேவுகை யாவது–தேவ அஹம் மனுஷ்ய அஹம் என்கிறபடியே பொருந்தி இருக்கை-அதாவது-யாதேனும் ஒரு ஆக்கையிலே புக்கு –திருவிருத்தம் -95-அங்கே தக்கிருக்கை –-அதாவது-கர்மத்துக்கு அனுகூலமாய் இருக்கை-இத்தால்-சத்தாதிகள் நீ இட்ட வழக்கான பின்பு-உன்னை ஒழிய ரஷகர் யுண்டோ என்கை

சாஸ்திர முறை தப்பாத படி முறையிலே நடக்கிற நாலு வகைப் பட்ட வர்ணங்களும் நீ இட்ட வழக்காய் இருக்கிறது–ஜகத் ஆரம்பகமான பூத பஞ்சகங்களும் நீ இட்ட வழக்கு–சத்தாதிகளும் உன் அதீனமான பின்பு உன்னை ஒழிய ரஷகர் யுண்டோ –

நெறிமுறை… ஆயினை – பிராமணர் க்ஷத்ரியர் வைச்யர் சூத்நர் என வருணங்கள் நான்கு. விராட் புருஷனான எம்பெருமானுடைய திருமுகத்தினின்றும் பிராமணனும், புஜத்தினின்று க்ஷத்ரியனும், துடையினின்று வைசியனும், திருவடியினின்று சூத்ரனும் உண்டானதாக வேதங்கள் கூறுகின்றமையால் நால்வகை வருணமும் எம்பெருமான்றானேயாயினன். அன்றி, அந்தந்த ஜாதிகட்கு உரிய கருமங்களை சாஸ்திர முகத்தாலே விதித்து அந்தந்த வருணங்களின் மரியாதை வழுவாமல் நடத்திக் கொண்டு போகிறவன் நீ என்றதாகவுமாம். இங்ஙனன்றியும், வர்ணாச்ரம வொழுக்கங்கள் வழுவாமல் இருக்கிற அவ்வவர்களாலே யதாயோக்யமாக ஆராதிக்கப்படுகின்றாய் என்றதாகவுமாம்.-வருணம் – வர்ணமென்ற வடசொல் விகாரம். முற்காலத்தில் ஒரு வரம்பிலே நின்று விவாஹாதிகள் நடந்து வந்தபோது உடல் நிறத்தைக் கொண்டே இன்னான் பிராமணன், இன்னான் க்ஷத்ரியன் என்றிப்டி அறியக்கூடிய நிலைமையிலிருந்தமையால் நிறமென்னும் பொருளதான வர்ண சப்தத்தை யிட்டு ஜாதியை வ்யவஹரித்து வந்தனராம்.-மேதகும் ஐம்பெரும் பூதமும் நீயே – நிலம் நீர் தீ கால் விசும்பு என்கிற பஞ்ச மஹா பூதங்களும் நீயிட்ட வழக்கு என்றபடி. மேதகும் என்றது – ஆத்மாக்கள் பொருந்தி வர்த்திப்பதற்குத் தகுதியான என்றபடி சரீரமற்ற ஆத்மாஸுக துக்காதிகளை அநுபவிக்க இயலாதாகையாலே ஆத்மாக்கள் விஷயாநுபவத்திலே மேவுவதற்குத் தகுதியாகவுள்ளவை பஞ்ச பூதங்களாம். ஆத்மாக்கள் புகும் சரீரங்கள் பஞ்சபூதமயங்களிறே. அவரவர்களுடைய கருமங்களுக்குத் தகுதியாக உண்டாகிற பாஞ்ச பௌதிக சரீரங்களுக்கு அந்தராத்மாளாயிரா நின்றாய் என்றதாகவுமாம்.

—————-

13-சாமான்ய ரஷணம் சொல்லி விசேஷ ரஷணம் சொல்லுகிறது –

அறுபத முரலும் கூந்தல் காரணம் ஏழ் விடை யடங்கச் செற்றனை –

அறுபதம் முரலும் கூந்தல் காரணம் –வண்டுகள் (மது பானத்திற்காக வந்து மொய்ந்து) ரீங்காரம் செய்யப் பெற்ற கூந்தலை யுடைய நப்பின்னைப் பிராட்டிக்காக
ஏழ் விடை–ஏழு ரிஷபங்களையும்
அடங்க செற்றினை –வலியடக்கி நெரித்தாய்-

சாமான்ய ரஷணம் சொல்லி விசேஷ ரஷணம் சொல்லுகிறது ––

அறுபத முரலும் கூந்தல் காரணம்--வண்டுகள் தேனைப் பருகி முரலா நின்றுள்ள திருக் குழலை யுடையவள் ஆகையாலே- போக்ய பூதையான நப்பின்னை பிராட்டியின் பொருட்டு-ஏழ் விடை யடங்கச் செற்றனை – ஏழு எருத்தையும் ஊனப் படாத படி நெரித்தாய் –இத்தால்- நப்பின்னை பிராட்டி யுடைய சம்ஸ்லேஷத்துக்கு விரோதிகளைப் போக்கினால் போலே- என்னுடைய விரோதிகளையும் போக்கித் தந்து அருள வேணும் -என்று கருத்து –

என்னுடைய பிரதிபந்தகங்களை நீயே போக்கி அருள வேணும் –

ஆறு காலை யுடைத்தாய்--மது பான அர்த்தமாக படிந்த வண்டுகள் மது பானமத்தாய்க் கொண்டு
ஆளத்தி வையா-மயிர் முடியை யுடைய நப்பின்னை பிராட்டியோட்டை சம்ஸ்லேஷத்துக்கு
பிரதி பந்தகமான ருஷபங்கள் ஏழையும் ஊட்டியாக நெரித்தாய்

அறுபது முரலுங் கூந்தலை யுடையவள் என்னும் பொருளில்… கூந்தல் என்றது அன்மொழித்டிதாகை. செற்றினை – முன்னிலை யொருமை வினைமுற்று.

——————-

14-அநாஸ்ரிதரான பாஹ்யருடைய நினைவுக்கு கோசரமில்லை-

அறுவகைச் சமயமும் அறிவரு நிலையினை-

அறு வகை சமயமும் அறிவு அரு–பாஹ்ய குத்ருஷ்டி மதஸ்தர்களாலே அறிந்து கொள்ளக் கூடாத
நிலையினை–நிலைமையை யுடையனா யிரா நின்றாய்,

ஆறு வகைப் பட்ட பாஹ்ய சமயங்களால் அறிய ஒண்ணாத ஸ்வ பாவத்தை உடையையே இருந்தாய் –
சார்வாகர் -பௌத்தர்-சமணர் -நையாயிக வைசேஷிகர் -சாஙக்யர் பாசுபதர் –

அறுவகைச் சமயமும் அறிவரு நிலையினை – சாக்யர், உலூக்யர், பௌத்தர், சார்வாகர், பாசுபதர், காணாதர் என்றிப்படி சொல்லப்படுகிற புறமதத்தவர்களாலே அறியக்கூடாத ஸ்வரூப ரூப குண விபூதிகளை யுடைய என்றபடி. எம்பெருமானுடைய நிர்ஹேதுக கிருபையைப் பெற்ற ஆழ்வார் போல்வர்க்கு அவை தெரியுமே யன்றி மற்றையோர்க்குத் தெரிய விரகில்லையிறே.

————-

15-ஸ்ரீ யபதித்வம் சொல்லப் படுகிறது –

ஐம்பால் ஓதியை ஆகத்து இருத்தினை –

ஐம்பால் ஓதியை–மென்மை குளிர்த்தி நறுமணம் கருமை நெடுமை என்னும் ஐந்து லக்ஷணங்களமைந்த கூந்தலை யுடையளான பிராட்டியை
ஆகத்து இருத்தினை -திருமார்பிலே தரித்துக் கொண்டிராநின்றாய்,

மேல் சொல்லப் படுகிற ஐஸ்வர்ய சௌலப்யங்களுக்கு அடியான ஸ்ரீ யபதித்வம் சொல்லப் படுகிறது –
ந கச்சித் ந அபராத்யதி என்னும் பெரிய பிராட்டியாரைத் திரு மார்பினில் வைத்து அருளினாய்-

ஐம்பாலோதியை ஆகத் திருத்தினை – ஓதி யென்று கூந்தலுக்குப் பெயர். கூந்தலின் பான்மை ஐவகையதாம். மிருதுவாயிருத்தல், குளிர்ந்திருத்தல், நறுமணம் மிக்கிருத்தல், கறுத்திருத்தல், நீண்டிருத்தல் ஆகிய இவை உத்தம கேச லக்ஷணங்களாம். அத்தகைய சிறந்த கூந்தலை யுடையளான திருமாமகளைத் திருமார்பிலே கொண்டுள்ளாய் என்றவாறு.-ஐம்பாலோதி – என்றவிதுவும் அன்மொழித்டிதாகை.

————–

16-ஆராதனைக்கு எளியவன்
17-சரீர சரீரீ பாவம் –
18-பிரதிபந்தகம் போக்கி
19-சாஸ்திரம் ஒன்றாலே அறிந்து கொள்ளும் படி உள்ளவன்
20-ஸ்ரீ யபதித்தவம்
21-சர்வ அந்தர்யாமி
22- மேன்மைகள்-இத்தால் ஐஸ்வர்யம் சொல்லிற்று –

அற முதல் நான்கவையாய் மூர்த்தி மூன்றாய் இருவகைப் பயனாய் ஒன்றாய் விரிந்து நின்றனை-

அறம் முதல் நான்கு அவை ஆய்–தருமம் முதலிய நான்கு புருஷார்த்தங்களையும் கொடுப்பவனாய்
மூன்று மூர்த்தி ஆய்–த்ரிமூர்த்தி ஸ்வரூபியாய்
இருவகைப் பயனாய் – ஸுக துக்கங்களிரண்டுக்கும் நிர்வாஹகனாய்
ஒன்று ஆய் விரிந்து நின்றனை –தான் ஒருவனாயிருந்தும் பிரபஞ்சம் முழுவதிலும் வியாபித்து நின்றாய்

தர்மார்த்த சகல புருஷார்த்த பிரதனுமாய் – ப்ரஹ்ம ருத்ராதிகளுக்கு நிர்வாஹகனாய் – ஸூக துக்கங்கள் இரண்டுக்கும் நிர்வாஹகனாய் சர்வமும் ஸ்வ பிரகாரமாக இருக்கச் செய்தே -அவற்றோடு ஓட்டற்று நின்றாய்-இத்தால் ஐஸ்வர்யம் சொல்லிற்று –

தர்மார்த்த காம மோஷங்கள் ஆகிற புருஷார்த்த சதுஷ்ட்யங்களுமாய்-
ப்ரஹ்ம ருத்ராதிகளுக்கு நடுவே ஸ்வ ரூபேண நின்று -அவர்களை சரீரமாகக் கொண்டு நின்று

ப்ரஹ்ம விஷ்ணு சிவாத்மிகாம் ஸ சம்ஜஞாம் யாதி பகவான் ஏக ஏவ ஜனார்த்தன -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்–என்னலாம் படி நிற்பானாய்
சுக துக்கங்களுக்கு நியாமகனாய்
காரண அவஸ்தையிலே சத் சப்த வச்யனாய்
சிருஷ்டி காலத்தில் வந்தவாறே–பஹூஸ்யாம் என்கிறபடியே – விஸ்த்ருதனாய் நிற்கிறாயும் நீ–

அறமுதல் நான்சுகையாய் –தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் நான்கு புருஷார்த்தங்களையும் அர்த்திகட்கு அளிப்பவன் என்கை.–மூர்த்தி மூன்றாய் – படைப்புத் தொழிலை நடத்துகைக்காக நான்முகனை ஆவேசித்தும் ஸம்ஹாரத்தொழிலை நடத்துகைக்காகச் சிவபிரானை ஆவேசித்தும் ரக்ஷணத் தொழிலை நடத்துகைக்குத் தனான தன்மையிலே இருந்தும் ஆகவிப்படி மூவுரு வினனாய் ஸ்ருஷ்டி ஸ்திதி ஸம்ஹார கர்த்தாவாயிரா நின்றாய் என்கை.-இருவகைப் பயனாய் – சேதநர் செய்யுங் கருமங்களுக்கெல்லாம் ஸுகமாவது துக்கமாவது பயனாகத் தேறும். கருமம் வாயிலாக அந்த ஸுக துக்கங்களுக்கு ப்ரயோஜகன் நீ என்கை.-ஒன்றாய் விரிந்து நின்றனை – ஸூக்ஷ்ம சிதசித்விசிஷ்ட ப்ரஹ்மமான தானே ஸ்தூல சிதசித்விசிஷ்ட ப்ரஹ்மமாகக் காணப்படுகின்றமையைக் கூறியவாறு.

மாயா வாமனனே மது ஸூ தா நீ அருளாய்
தீயாய் நீராய் நிலனாய் விசும்பாய் காலாயத்
தாயாய்த் தந்தையாய் மக்களாய் மற்றுமாய் முற்றுமாய்
நீயாய் நீ நின்ற வாறு இவை என்ன நியாயங்களே –

ஆக, இவ்வளவில் எழுகூற்றிருக்கை என்றதன் இலக்கணப்படி தொடுக்க வேண்டிய சொல் மாலைகள் முற்றுப் பெற்றன.

———–

23-ஸுலப்யம் –

செல்வம் மல்கு திருக்குடந்தை ஆராவமுதன்–நீர்மைக்கு எல்லையான இடத்தில் சரணம் புகுகிறார்

குன்றாமது மலர்ச்சோலை வண் கொடிப் படப்பை வரு புனல் பொன்னி மா மணி யலைக்கும்
செந்நெல் ஒண் கழனித் திகழ்வன முடுத்த கற்போர் புரி செய்கனக மாளிகை
நிமிர் கொடி விசும்பில் இளம் பிறை துவக்கும் செல்வம் மல்கு
தென் திருக் குடந்தை அந்தணர் மந்திர மொழியுடன் வணங்க
ஆடரவமளியிலறி துயில் அமர்ந்த பரம–
நின்னடியிணை பணிவன் வருமிடர் அகல மாற்றோ வினையே –

குன்றா மது–குன்றாத (நிறைந்த) தேனை யுடைய
மலர்ச் சோலை–பூக்கள் நிறைந்த சோலைகளை யுடையதும்
வண் கொடி படப்பை–வெற்றிலைத் தோட்டங்களை யுடையதும்
வரு புனல்–எப்போதும் பெருகுகின்ற தீர்த்தத்தை யுடைய
பொன்னி-காவேரியானது
மா மணி–சிறந்த ரத்னங்களை
அலைக்கும்–அலை யெறிந்து கழிக்கப் பெற்றதும்
செந் நெல் ஒண் கழனி –செந்நெற் பயிர்களாலே அழகிய கழனிகளை யுடையதும்
திகழ் வனம் உடுத்த–விளங்குகின்ற வனங்களை நாற்புறங்களிலு முடையதும்
கற்போர் புரி செய்–வித்வான்களுடைய நகரமாகச் செய்யப் பெற்றதும்
கனகம் மாளிகை நிமிர்–பொன் மயமான மாளிகைகளின்றும் மேல் முகமாய் ஓங்குகின்ற
கொடி–த்வஜங்களானவை
விசும்பில்–ஆகாயத்திலுள்ள
இளம் பிறை–பாலசந்திரனை
துவக்கும்–ஸ்பர்சிக்கப் பெற்றதும்
செல்வம் மல்கு–செல்வம் நிறைந்ததுமான
தென் திருகுடந்தை–தென் திருக்குடந்தையிலே
அந்தணர்–பிராமணர்கள்
மந்திரம் மொழியுடன் வணங்க–வேத வாக்குகளைச் சொல்லிக் கொண்டு வணங்ககும்படியாக
ஆடு அரவு அமளியில்–படமெடுத்தாடுகிற ஆதிசேஷனாகிற சயனத்தில்
அறி துயில் அமர்ந்த–யோக நித்திரை செய்வதில் ஆஸக்தனான
பரம –ஸர்வேச்வரனே!
வரும் இடர் அகல–இந்த ஸம்ஸாரத்தில் நேரக் கூடிய துக்கங்களை நீங்க
நின் அடி இணை பணிவன் –உன்னுடைய உபய பாதங்களை ஆச்ரயிக்கின்றேன்
வினை–ஸம்ஸாரத் துன்பங்களை
மாற்று–போக்கி யருள வேணும்

நீர்மைக்கு எல்லையான இடத்தில் சரணம் புகுகிறார்–

குன்றா மது மலர்ச் சோலை--குன்றாத மது வெள்ளத்தை யுடைத்தான பூஞ்சோலை – ஆராவமுத ஆழ்வாருடைய கடாஷம் ஆகிற அமுத வெள்ளத்தாலே வளருகிற சோலை யாகையாலே நித்ய வசந்தமாகச் செல்லுகிறது –வண் கொடிப் படப்பை- அழகிய கொடிக்கால்களையும் நீர் நிலத்தையும் யுடைய-வரு புனல் பொன்னி மா மணி யலைக்கும் செந்நெல் ஒண் கழனித் திகழ் வன முடுத்த –
பெருகி வாரா நின்ற-திருப் பொன்னி மஹார்க்கமான ரத்னங்களைக் கொழித்து ஏற வருகிற–இத்தால்
விளைகிற சென்நெல்லையும் யுடைத்தாயாகையாலே அழகிய கழனியையும் யுடைத்தாய் விளங்கா நின்ற அழகிய வனங்களாலும் சூழப் பெற்ற-கற்போர் புரிசை –-வித்வான்கள் படுகாடு கிடக்கும் நகரி-கனக மாளிகை–பொன்னாலே செய்யப் பட்ட மாளிகை-நிமிர் கொடி விசும்பில் இளம் பிறை துவக்கும்–
அதில் நிமிரா நின்றுள்ள கொடிகள் சந்த்ரனைச் சென்று துவக்கும் –செல்வம் மல்கு தென் திருக் குடந்தை--நிரதிசயமான சம்பத்தையும் போக்யதையும் யுடைய திருக் குடந்தையிலே-அந்தணர் மந்திர மொழியுடன் வணங்க- அநந்ய பிரயோஜனரான பிராமணர் ரஹச்யமான ஸூக்த்தங்களைக் கொண்டு ஆஸ்ரயிக்க-ஆடரவமளியி லறி துயில் அமர்ந்த பரம–தன்னுடைய ஸ்பர்சத்தாலே விரிக்கப் பட்ட
பணங்களை யுடைய திரு வநந்த வாழ்வான் ஆகிற படுக்கையில் ஜகத் ரஷணத்துக்காக உணர்ந்து கொண்டு கண் வளர்ந்து அருளுகையாலே சர்வேஸ்வரன் ஆனவனே-ஆடரவு- திரு வநந்த வாழ்வான் உடைய உஸ்வாச நிஸ்வாசங்களாலே தூங்கு தொட்டிலைப் போலே என்னவுமாம் –

குன்றாத மதுவையும் மலரையும் யுடைத்தான சோலையையும் யுடைத்தாய் அழகிய கொடிகளை யுடைத்தான தோட்டங்களையும் யுடைத்தாய் மாறாத ஜல சம்ருத்தியையும் யுடைத்தான பொன்னி பாய்ந்து ரத்னங்களைக் கொழித்து ஏறிடா நிற்பதாய் அழகிய சென்நெல்லையும் யுடைத்தான கழனிகளை யுடைத்தாய் திகழா நின்றுள்ள வனத்தை சுற்றிலே யுடைத்தாய் – தொழில் ஓரப்படா நின்றுள்ள மதிளையும் யுடைத்தாய் பொன்னாலே செய்யப் பட்ட மாளிகைகளிலே நட்ட கொடிகளானவை ஆகாசத்தில் சஞ்சரிக்கிற சந்த்ரனை துவக்கினாலும் சுற்றிடா நிற்பதாய் நிரவதிக சம்பத்தையும் போக்யதையும் யுடைத்தான திருக் குடந்தையிலே பிராமணர் வேத ஸூக்த்தங்களைக் கொண்டு ஆஸ்ரயிக்க உன்னோட்டை ஸ்பர்சத்தாலே விகசிதமான பணங்களை யுடைய திரு வநந்த வாழ்வான் ஆகிற படுக்கையிலே ஜகத் ரஷணத்திலே அவஹிதனாய்க் கொண்டு கண் வளர்ந்து அருளுகிற சர்வாதிகனே –

நின்னடியிணை பணிவன் வருமிடர் அகல மாற்றோ வினையே –

வரும் இடர் அகல–இந்த ஸம்ஸாரத்தில் நேரக் கூடிய துக்கங்களை நீங்க
நின் அடி இணை பணிவன் –உன்னுடைய உபய பாதங்களை ஆச்ரயிக்கின்றேன்
வினை–ஸம்ஸாரத் துன்பங்களை
மாற்று–போக்கி யருள வேணும்

உன்னுடைய திருவடிகளிலே சரணம் புகுந்தேன் – இத்தை அனுபவிக்கைக்கு விரோதியைப் போக்கி அருள வேணும் – இத்தால் – இஷ்டப் பிராப்திக்கும் அநிஷ்ட நிவாரணத்துக்கும் சித்தமான உபாயத்தை பற்றிவிடுகிறார் –

என்னுடைய ஸ்வரூப அனுரூபமாக தேவரீர் திருவடிகளிலே சரணம் புகுந்தேன் –-நீயும் உன்னுடைய ஸ்வரூப அனுரூபமாக என்னுடைய சம்சாரிக வருத்தத்தைக் கழித்துத் தர வேணும் -என்கிறார்-

இனிமேலுள்ள சில அடிகள் ஸ்தோத்ர ஸமாபநம்.-“ஒரு பேருந்தி“ என்று தொடங்கி “ஒன்றாய் விரிந்து நின்றனை“ என்னுமளவும், எம்பெருமான் ஆச்ரிதர்களைக் காத்தருள்வதற்காகச்செய்த செயல்களையும் மற்றும் அவனுடைய ஸ்வரூப ஸ்வபாவங்களையும் பரக்கப் பேசி மேற்கூறிய திருக்குணங்களெல்லாம் செவ்வனே விளங்கத் திருக்குடந்தையில் கிடக்கிற கிடையிலே ஈடுபட்டு அங்கே சரணாதி பண்ணித் தலைக் கட்டுகிறார்.

திருக்குடந்தையின் நீர்வளம் நிலவளம் முதலியவற்றைச் சில விசேஷணங்களால் சிறப்பித்துக் கூறுகின்றார். எப்போதும் வற்றாத தேன் வெள்ளங்களை யுடைய பூஞ்சோலைகள் சூழ்ந்ததும், பல பல ரத்னங்களைக் கொழித்துக் கொண்டு வருகிற காவிரி நீர் பாயப்பெற்றதும், அக் காவியின் நீர் வளத்தாலே செந் நெற்பயிர்கள் நன்றாக விளையப்பெற்ற கழனிகள் கண்ட விடமெங்கும் ஓங்கப் பெற்றதும், வித்வான்கள் வாழப் பெற்றதும், சந்திர மண்டலம் வரையில் நீண்டு விளங்குகின்ற கனக மாளிகைகள் திகழப் பெற்றதும், பல்வகைச் செல்வமும் நிறையப் பெற்றதுமான திருக்குடந்தையிலே அந்தணர்கள் புருஷ ஸூக்தம் முதலிய வேத வாக்கியங்களை அநுஸந்திதுக் கொண்டு வந்து பணியும்படியாக சேஷ சயனத்திலே திருக் கண் வளாந்தருளும் நெடுமாலே! எனது தாபமெல்லாம் தீரும்படி உன்றன் திருவடி யிணைகளைப் பணிகின்றேன். இனி யாகிலும் எனது ஸம்ஸார தாபங்கள் அருள் புரிய வேணும் என்று ஆர்த்தராய்ச் சரணம் புகுந்து தலைக் கட்டினராயிற்று.

கற்போர் புரி செய் என்றவிடத்து இரண்டு வகையான பாடமும் அதற்கு ஏற்ப அர்த்த பேதமும் உண்டு, – புரி செய் என்பது ஒரு பாடம், புரிசை என்பது மற்றொரு பாடம்.-“வித்வான்கள் படுகாடு கிடக்கும் நகரி“ என்ற பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்ரீஸூக்திக்குத் தகுதியாகப் புரி செய் என்ற பாடம் கொள்ளத்தக்கது, புரி என்ற வடசொல் நகரமெனப் பொருள்படும், கற்போர்களுடைய (வித்வான்களுடைய புரியாகச் செய்யப்பட்ட தென்க. மற்றொரு சிறிய வியாக்கியானத்திலே “தொழில் ஓரப்படா நின்றுள்ள மதிள்களையு முடையதாய்“ என்ற ஸ்ரீஸூக்திக்குத் தகுதியாக புரிசை என்ற பாடம் கொள்ளத் தக்கது. கற்பு ஓர் புரிசை“ என்று பிரித்து, நல்ல வேலைப்பாடுகளையுடைய திருமதில்களை யுடைத்தான என்று கொள்க. புரிசை என்ற ஒரு பாடத்திலேயே இரண்டு வகைப் பொருள்களையும் பொருந்த விடலா மென்பாரு முளர் நிற்க-கனக மாளிகைகளினின்றும் நிமிர்ந்த கொடியானது விசும்பி விளம்பிறையைத் துவக்கு மென்ற அதிசயோக்தியினால் அவ்விடத்துத் திருமாளிகைகளின் ஓக்கம் தெரிவிக்கப்பட்டதாகும்.—ஆடு அரவு – எம்பெருமான் எப்போதும் தன்னோடு அணைந்திருக்கப் பெற்றதனால் மகிழ்ச்சிக்குப் போக்கு வீடாகப் படமெடுத்தாடுவன் திருவனந்தாழ்வான். அமளி – படுகை. அறிதுயில் –ஜாகரணத்தோடு கூடிய நித்ரை, அதாவது யோக நித்ரை* உறங்குவான்போல் யோகு செய்யும் பெருமானிறே.

ஆக இப்பிரபந்தத்தால் – தம்முடைய ஆர்த்தி யெல்லாந் தோற்றத் திருவடிகளிலே தீர்க்க சரணாகதி பண்ணியும் இன்னும் இவரைக் கொண்டு சில திவ்யப் ப்ரபந்தங்களை வெளியிடுவித்து உலகத்தை வாழ்விக்க வேணுமென்று திருவுள்ளம் பற்றிய எம்பெருமான் இவ்வாழ்வார்க்கு வந்து முகங்காட்டா தொழியவே, இனி மடலூரைப் புகுகிறார் என்று – மேல் திருமடல் பிரபந்தத்தோடே இதற்கு ஸங்கதி கண்டு கொள்க.

—————

இடம் கொண்ட நெஞ்சத்து இணங்கிக் கிடப்பது என்றும் பொன்னித்
தடம் கொண்ட தாமரை சூழும் மலர்ந்த தண் பூம் குடந்தை
விடம் கொண்ட வெண் பல் கருந்துத்தி செங்கண் தழல் உமிழ் வாய்
படம் கொண்ட பாம்பணைப் பள்ளி கொண்டான் திருப் பாதங்களே –-ஆராவமுத ஆழ்வார் உடைய திருவடி இணைகள் ஆழ்வார் திரு உள்ளத்தில் பொருந்தி பெறாமல் இருப்பதை- ஆழ்வார் அனுசந்திப்பதாக ஸ்ரீ கம்ப நாட்டாழ்வார் அருளிச் செய்கிறார்–

இடம் கொண்ட நெஞ்சத்து இணங்கிக் கிடப்பன என்றும்-விசாலமான என் நெஞ்சின் உள்ளே எப்போதும் பொருந்தி இருப்பவைகளாம் –பொன்னித் தடம் கொண்ட தாமரை சூழும் மலர்ந்த தண் பூம் குடந்தை-காவேரியின் கரையில் உள்ளதும்-நால் புறங்களிலும் தாமரை பூக்கள் மலரப் பெற்றதும்-குளிர்த்தி பொருந்தியதும்-அழகியதுமான திருக்குடந்தையிலே-விடம் கொண்ட வெண் பல் கருந்துத்தி செங்கண் தழல் உமிழ் வாய்-விஷமுள்ள வெளுத்த பற்களையும் கரிய துத்தியையும் சிவந்த கண்களையும் நெருப்பை கக்குகிற வாயையும்-படங்கொண்ட பாம்பணைப் பள்ளி கொண்டான் திருப் பாதங்களே -படங்களையும் உடைய திரு வநந்த ஆழ்வான் ஆகிற சயனத்திலே பள்ளி கொண்டு அருளும் ஆராவமுதனுடைய திருவடிகள் ஆனவை –ஆழ்வார் அனுசந்திக்கிற பாவனையாகவே அருளிச் செய்யப் பெற்ற பாசுரம் –காவேரி ஆற்றின் கரையின் உள்ள பரம போக்யமான திருக் குடந்தையிலே திரு வநந்த ஆழ்வான் மேலே கண் வளர்ந்து அருளும் ஆராவமுதனுடைய திருவடிகள்
ஒரு காலும் என் நெஞ்சை விட்டு நீங்காது–

—

24 திவ்ய பிரபந்தங்களிலே ஒரு திவ்ய பிரபந்தம் முழுவதுமே ஆராவமுதனுக்கு -பக்கம் நோக்கு அறியாத பரகாலன்-பாட்டுப் பிச்சன் அரங்கன் -மடல் அவனுக்கே மதிள் உனக்கு-அதில் மற்ற திவ்ய தேசங்களையும் பாடி அக் குறை தீர்க்கவே திரு எழு கூற்று இருக்கை-அமலனாதி பிரான் -திருவேங்கடத்துக்கும் உண்டே-திருமாலை -மதுரையும் உண்டே திருப்பள்ளி எழுச்சி -திரு அயோத்யா–

ஏழு அடுக்குகள் -இருப்பிடம் -தேர்-ஆழ்வார் எழுவர் மங்களா ஸாஸனம்
வேதம் -கிருஷ்ண யஜுர் -ஸூர்ய நாராயணன் -தேவர்கள் பார்த்து பொங்கும் பரிவு -விழாமல் இருக்க தேர் அமைக்க-பா அணி -ஸப்த சந்தஸ்ஸூ க்கள் -சொல்லால் தேர்
காயத்ரி ஜெகதீ -தேர் சக்கரம்
உஷ்ணிக் பிரஷ்டுப் -இரண்டு தேர் கட்டைகள் bambar
அனுஷ்டுப் பந்தி -இரண்டு குதிரைகள்
ப்ருஹத் தேர் மேடை
சாந்தோரஹம் -தேரில் சஞ்சரிக்கிறான்-கொடி –கும்பகோணம் வெற்றிலை இன்றும் சிறப்பு உண்டே

கல் தேர் -கர்பக்ருஹம் –குதிரையும் யானையும் கட்டப்பட்ட தேர் -சாகா யானை போல் ஸம்ஹிதா குதிரை போல் -வேதத்தில் உண்டே

மரத் தேர் -சித்திரத் தேர்-சொல் தேர் இது-ஆசு கவி மதுர கவி விஸ்தார கவி சித்ர கவி -நாலு கவி

ஸம்ஸார துக்கம் -பாரமாய் பழ வினை பற்று அறுக்க ஆராவமுதன் இடம் சரணாகதி

சார்ங்க அம்சம் -சார்ங்க பாணி
நம்மாழ்வார் -ஆராவமுதே -சரணாகதி பண்ணிக் காட்டி அருளினாரே

தேர் தட்டில் தானே சரம ஸ்லோக உபதேசம் -அதனாலும் -தேரில் உள்ள பெருமாள் திருவடிகளைப் பற்றுகிறார்

சொல் தேரில் அமர்த்தி சரணாகதி -ரத பந்தனம்

46 வரிகள்
36 வரிகள் தேர் போன்று
10 வரிகள் அமுதனைப்பற்றி -தசாவதாரம் அமுதன்
ப்ருஹதீ பா வகையில் -36 உண்டே

3-5-7-9-11-13-13-பெட்டிகள் ஏழிலும்

அமுதனின் 18 குணங்களும் உண்டே இதில் -18- அத்யாயம் –சரண்யத்வம்

18 குணங்கள் விவரணம், அதிலும் ஸர்வ போக்யத்வம் , தன் திருமேனி அழகை தானே பருக விழைந்து உத்தான சயனம் -பின்னழகு ரசித்து பின் முன் அழகை ரசிக்க,ஆராவமுதே

1-காரணந்து த்யேய -ஆதி மூலம் -ஒரு பேர் உந்தி –அயனை ஈன்றனை

2- விரோதி நிரஸனம் -தோட்டம் வைத்தவன் தண்ணீர் விடுவான் -இலங்கை செற்ற பெருமாள்

3-ஆஸ்ரித ரக்ஷணம் -ஒரு மாணாகி –அளந்தாயே

4-ஆபத் ஸஹத்வம் -தொழும் காதல் வேழத்தை –மடுவில் –

5-பல பிரதன் -முத்தீ -கர்ம ஞான பக்தி யோக -உபாயாந்தர பரர்களுக்கும் பலன் தருபவன் நீயே –

6-பரத்வம் –ஆறு பொதி சடையோன் -அறிய முடியாத -ஈஸ்வரோஹம் -அதுவும் அவனது இன்னருளே
சின் முத்திரை -கட்டை விரலை தானாக கீழே இறக்க முடியாதே -மற்ற விரலை கீழே தானாக தள்ளி

7-ஏழு உலகு எயிற்றிலே கொண்டாயே –ஸம்ஸார உத்தாரகத்வம் -ஸுசீல்யம் ஸுலப்யம்

8-இனிமை –போக்யத்வம்-ஹிதம் சொல்லும் பொழுதும் பிரியமாக -ஆறு சுவைப் பயனும் நீயே
பஞ்சாயுதங்களும் அமுதனும் -சுடர் விடும் ஐம்படை

மூலவர் உத்சவர் பின் அழகைப்பார்த்தி மயங்கி படுக்க -கிடந்தவாறு எழுந்து -சாக்கி -முன் அழகை
ஆராவமுத ஆழ்வான் -யாருக்கு சொல்லாமல் -தனக்கும்
9-சர்வ போக்யத்வம் உண்டே-ஆபத்தைப் போக்கும் அழகு -ஐம்படை ஏந்தி ரஷிக்கத் தயாராக உள்ளான் –-வில் இருக்கும் அம்பு இருக்காதே-பாபங்களை நோக்கி புறப்பட்டு திரும்பாமல் இருக்கிறதாம்

10-ஸர்வ பல ப்ரதத்வம் –நான்கு தோள் முந்நீர் வண்ணா -நான்கு புருஷார்த்தங்கள்-maal இதனாலே அவன் பெயர் -திரு மால்

11- ஸ்ரீ யபத்வம் -வருட -யோக நித்திரை -அறி துயில் அமர்ந்தனை

12- ஸூலப ஆராதனை -வர்ணாஸ்ரம கர்ம அனுஷ்டானம் திரு ஆராதனமாகக் கொண்டாயே

13- சர்வ சரீரீ -ஐம் பெரும் பூதமும் நீயே –ஆத்மா சரீரம் -அந்தர்யாமி -உடல் மிசை உயிர் எனக் கரந்து எங்கும் பரந்துளன்

14- தடைகளைத் தகர்த்து -ஏழு விடை செற்றாயே –

15-ஸாஸ்த்ர யோநித்வாத் –சாஸ்திரம் ஆச்சார்ய முகமாகவே கற்க -மறை -ஆறு வகை சமயமும் அறிய முடியாத நிலை

16-வேதாந்த தத்வ சிந்த்தாம் -மஹா லஷ்மி – ஐம்பால் ஓதி திருவை ஆகத்து இருத்தி –

17- சித் அசித் விசிஷ்ட -ஏகமேவ அத்விதீயம்

18- ஸுலப்யம் -சீரார் செந்நெல் கவரி வீசும் -செல்வம் மல்கும் திருக் குடந்தை –ஞானம் பக்தி வைராக்யம்

தென் -அழகான-வைதிக விமானம்-வேத கோஷம் ஒலிக்கும்-ஆடு அரவு -அமுதம் அனுபவித்து ஆடிக்கொண்டே இருக்கும் பரமன்-சிவனும் பல வடிவங்களில் -மதியத்தில் இவனே -ஸ்பஷ்டம் பரத்வமும் ஸுலபயமும்-நின் அடி இணை பணிவேன் வரும் இடர் -வந்து கொண்டே இருக்குமே -அகல -பாற்று – உன்னையே அனுபவிக்கும் படி அருள வேணும் –

————————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

Posted in திரு எழு கூற்று இருக்கை | Leave a Comment »

ஸ்ரீ அருளிச் செயல்களில் ஆவி பத பிரயோகங்களும் வியாக்யான ஸ்ரீ ஸூக்திகளும்-

October 30, 2026

தாவி அன்று உலகம் எல்லாம் தலை விளாக் கொண்ட வெந்தாய்
சேவியேன் உன்னை அல்லால் சிக்கென செங்கண்மாலே
ஆவியே அமுதே என் தன் ஆர் உயிர் அனைய எந்தாய்
பாவியேன் உன்னை அல்லால் பாவியேன் பாவியேனே –(906)-ஆவியே –-என் பிராணனை விட்டு புறம்பே போகவோ –-இவருக்கு ஒரு வாயு விசேஷம் அன்று பிராணன் – என் திருமேகள் சேர் மார்வனே என்னும் என்னுடைய ஆவியே என்னும் -என்கிறபடியே ஒரு மிதுனம் காணும் இவருக்கு பிராணன் –

என் திரு மகள் சேர் மார்பனே!’ என்னும்; ‘என்னுடைய ஆவியே!’ என்னும்;
‘நின் திரு எயிற்றால் இடந்து நீ கொண்ட நிலமகள் கேள்வனே!’ என்னும்;
‘அன்றுரு ஏழும் தழுவி நீ கொண்ட ஆய்மகள் அன்பனே!’ என்னும்;
தென் திரு அரங்கம் கோயில் கொண் டானே! தெளிகிலேன் முடிவு இவள் தனக்கே–7-2-9-என் என்கிற இடம்  திரு மகளில் அந்வயிக்கிறது -மார்பனே என்கிற இடத்தில் அந்வயிக்கிறது அன்று -எனக்கு ஸ்வாமி நியான பிராட்டியை திரு மார்பிலே யுடையவனே என்னா நின்றாள் -இவ்வதி பிராவண்யம் பிராட்டி அடியாக வந்தது என்கை ‘என்னுடைய ஆவியே!’ என்னும்;-இவளுடைய பிராணன் பஞ்ச வ்ருத்தியாய் அன்று இருப்பது -ஒரு மிதுனமாயிற்று இவளுக்கு பிராணன் –திருமகள் சேர்மார்பனாய்க் கொண்டு எனக்கு தாரகன் ஆனவனே என்னும் –

தேவிமார் ஆவார் திருமகள் பூமி ஏவ மற்ற அமரர் ஆட் செய்வார்
மேவிய வுலகம் மூன்றவை யாட்சி வேண்டு வேண்டுருவம் நின்னுருவம்
பாவியேன் தன்னை யடுகின்ற கமலக் கண்ணது ஓர் பவளவாய் மணியே
ஆவியே அமுதே அலை கடல் கடைந்த அப்பனே காணுமாறு அருளாயே–8-1-1-ஆவியே -ஒரு ஆவி விசேஷம் அன்று இவருக்கு பிராணன் -நாய்ச்சிமாரோடும் விபூதியோடும் திவ்ய விக்ரஹத்தோடும் கூடின சர்வாதிக வஸ்து வாயிற்று இவருக்கு பிராணன் – அமுதே -தாரக மாத்ரமாய் இருக்கை அன்றிக்கே நிரதிசய போக்ய பூதன் ஆனவனே-அலை கடல் கடைந்த அப்பனே-நிரதிசய போக்யனாய் இருந்த உன்னை அநாதரித்து புறம்பே ஓர் உப்புச்சாறு அமையும் என்று இருப்பார்க்கு உடம்பு நோவக் கடல் கடைந்து கொடுக்கும் உபகாரகனே-காணுமாறு அருளாயே–எனக்கு கடல் கடைய வேண்டா -வடிவைக் காட்ட அமையும் -இவருக்கு பிராப்யம் அம்ருதம் அன்று –காண்கை -உபாயமும் கடல் கடைகை அன்று –அருளே -ப்ராப்ய ப்ராபகம் இரண்டும் ஒன்றே என்று இருப்பார்க்கு கார்யம் செய்யலாகாது என்கை –

பூவையும் காயாவும் நீலமும் பூக்கின்ற
காவி மலர் என்றும் காண் தோறும் –பாவியேன்
மெல்லாவி மெய் மிகவே பூரிக்கும் அவ்வவை
எல்லாம் பிரான் உருவே என்று –73-ஆத்மாவுக்குத் தானே அறிவு-தர்மபூத ஞானத்துக்கும் அறிவு இல்லை-அறிவு வெளிப்படும் த்வாரமே தானே நெஞ்சு-இங்கு ஆவி என்ற சொல்லால் நெஞ்சு-கண் காது எலும்பு எல்லாம் ஜடப்பொருளாக இருந்தாலும் கண்ணால் தெரிவதால் -ஞான இந்திரியம் -ஞானத்துடன் சம்பந்தம் என்பதால் உயர்வாகத் தோன்றும் -அதை விட மனஸ் ஸ்ரேஷ்டம்-ஆகவே அறிவுடைய நெஞ்சு என்கிறார் நெஞ்சும் உடம்பும் பூரிக்கிறதே என்கிறார்-

இரவு கூர்ந்து இருள் பெருகிய வரை முழை இரும் பசியது கூர
அரவமாவிக்கு மகம் பொழில் தழுவிய அருவரை இமயத்து
பரமனாதி யெம் பனி முகில் வண்ணன் என்று எண்ணி நின்று இமையோர்கள்
பிரமனோடு சென்று அடி தொழும் பெரும் தகைப் பிரிதி சென்று அடை நெஞ்சே —1-2-8-ஆவிக்கும் -கொட்டாவி இடும்-ஆவிக்கையாவது -பசியாலே கொட்டாவி கொள்ளுகையாகவுமாம் –
அன்றிக்கே-ப்ராணிக்கையாய் -மூச்சு விடுகையாய் -அதாவதுmசோலையின் பரிமளத்தோடு கூடின காற்றை யாஸ்வசித்து தரியா நிற்கும் – வாயுவை இறே அவை பஷிப்பது –நித்ய ஸூரிகள் அன்ன பாநாதிகள் ஒழிய தரிக்கும் அதுவே உத்தேச்யமாய் அவர்கள் தாங்களுக்கும் உத்தேச்யராய் இருக்குமா போலே அந்த சர்ப்பங்களினுடைய பசியும் – திர்யக் ஜாதிக்கும் அவ்வருகாய் இருக்கிற சர்பங்கள் தானும் உத்தேச்யமாய் இருக்கிற தாயிற்று இவருக்கு – ஏதேனுமாக அந் நிலத்தில் உள்ளதாம் இத்தனையே வேண்டுவது இவர்க்கு ஆதரிக்க –

பெரும் புறக் கடலை யடல் ஏற்றினைப் பெண்ணை யாணை எண்ணில் முனிவர்க்கு அருள்
தரும் தவத்தை முத்தின் திரட்கோவையைப் பத்தராவியை நித்திலத் தொத்தினை
அரும்பினை யலரை அடியேன் மனத்தாசையை அமுதம் பொதியின் சுவைக்
கரும்பினைக் கனியைச் சென்று நாடிக் கண்ண மங்கையுள் கண்டு கொண்டேனே–7-10-1-பக்தராவி -என்னது உன்னதாவியில் அவன் மதம் -பத்தருக்கு பிராணன் -என்றும்-தன் பக்கல் பரிவை உடையார்க்கு தன்னை ஒழிய ஜீவிக்க அரிதாம்படி இருக்கிறவனை –

பத்தராவியைப் பான்மதியை யணித்
தொத்தை மாலிருஞ்சோலை தொழுது போய்
முத்தினை மணியை மணி மாணிக்க
வித்தினைச் சென்று விண்ணகர் காண்டுமே –10-1-8-(1855)-தன் திருவடிகளில் நல்லார் ஆனவர்களுக்கு ஆத்மாவானவனை-தாரகனாய் தன்னை ஒழிய செல்லாத படி இருக்கும் -என்கை-அன்றிக்கே-ஜ்ஞாநீத் வாத்மைவ மே மதம் -என்கிறபடியே-ஸ்நேஹிதர்களாய் இருப்பாரை தனக்கு தாரகமாய் உடையவனாய் இருக்கும் -என்னுதல்

பாவியாது செய்தாய் என்னெஞ்சமே பண்டு தொண்டு செய்தாரை மண் மிசை
மேவி யாட் கொண்டு போய் விசும்பேற வைக்கும் எந்தை
கோவி நாயகன் கொண்ட லுந்துயர் வேங்கட மலை யாண்டு வானவர்க்கு
ஆவியாய் இருப்பாற்கு அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே–2-1-4-(1051)–ஜ்ஞாநீத்வாத் மைவ மே மதம் -என்கிறபடியே-ஜ்ஞாநிகளைத் தனக்கு-ஆத்ம பூதராக உடையவனாய் இருக்கிறவனுக்கு-நீயும் ஆவி ஆனாயோ-( அறிவார் உயிரானாய் )

சொல்லீர் என் அம்மானை என்னாவி யாவி தனை
எல்லையில் சீர் என் கருமாணிக்கச் சுடரை
நல்ல வமுதம் பெறர்க்கு அரிய வீடுமாய்
அல்லிமலர் விரையோத்தான் ஆண் அல்லன் பெண் அல்லன் –2-5-9-எல்லாரும் கூடி யாகிலும் பேச வல்லி கோளே-என் அம்மானை-தன் குண சேஷ்டிதங்களாலே என்னை முறையிலே நிறுத்தினவனை
என்னாவி யாவி தனை-இவ்வாத்மாவுக்கு தாரகன் ஆனவனை-

கூவுமாறு அறிய மாட்டேன், குன்றங்கள் அனைத்தும் என்கோ!
மேவு சீர் மாரி என்கோ! விளங்கு தாரகைகள் என்கோ!
நாவியல் கலைகள் என்கோ! ஞான நல் ஆவி என்கோ!
பாவு சீர்க் கண்ணன் எம்மான் பங்கயக் கண்ண னையே.–3-4-2—ஞான நல் ஆவி என்கோ!-நிகழும் ஆகாசம் என்றதன் கார்யம் -ஞானத்துக்கு சாதனமான சப்தம் –ஆவி என்று லக்ஷணையால் சரீரத்தை சொல்லுகிறது-ஞான சரீரம் என்று ஞான சாதனமான சப்தத்தை சொல்லுகிறது-குண வாசி சப்த்தத்தாலே குணியை நினைக்கிறது-நல்லாவி என்று இந்திரியங்களை வியாவ்ருத்திக்கிறது

என்னது ஆவி மேலையாய்! ஏர் கொள் ஏழ் உலகமும்
துன்னி முற்றும் ஆகிநின்ற சோதி ஞான மூர்த்தியாய்!
உன்னது என்னது ஆவியும்; என்னது உன்னது ஆவியும்;
இன்ன வண்ணமே நின்றாய் என்று உரைக்க வல்லனே?–4-3-8–என்னைப் பெறுகைக்கு உண்டான அபி நிவேசத்தால் ஒருவனைப் பிடிக்க நினைத்தவன் ஒரூரை வளையுமா போலே சர்வகதன் ஆனான் -என்னுதல்-இவரைப் பெற்ற பிரியத்தால் வியாப்திலேயும் ஒரு புஷ்கல்யம் உண்டாயிற்று என்னுதல்
இவரைப் பெறுகையாலே விபூதி த்வயமும் புதுக் கணித்தது–விசத தமமான-ஞான ஸ்வரூபன் ஆனவனே -என்னுடைய ஆத்மா நீ இட்ட வழக்காய்-உன்னுடைய திவ்ய ஆத்ம ஸ்வரூபம் நான் இட்ட வழக்காம் படி யானோம்-ஸ்வ தந்த்ரன் இட்ட வழக்காவது என் என்னில்-கூடில் கூடுவது அது -இது விசார விஷயம் அன்று -என்று அருளிச் செய்தார் ஆளவந்தார்-பாபம் மேலிட்ட போது அல்லேன் என்னும் இவன் -அவன் தன்னை சிலருக்கு ஆக்குவோம் என்றால் நிவாரகர் இல்லை -நிலை நிற்பது அதுவே –

—

தேனுகனாவி செகுத்துப் பனம் கனி
தான் எறிந்திட்ட தடம் பெரும் தோளினால்
வானவர் கோன் விட வந்த மழை தடுத்து
ஆநிரை காத்தானால் இன்று முற்றும்
அவை உய்யக் கொண்டானால் இன்று முற்றும் -2 10-4 – (216)–கழுதை யான வடிவைக் கொண்டு -தன்னை நலிவதாக வந்து நின்ற தேனுகன் ஆகிற அசுரனனுடைய பிராணனை -ஆகாசத்திலே எடுத்து சுழற்றிய வேகத்தாலே முடித்து – ஆசூரமான பனையினுடைய பழங்களும் உதிரும்படி தான் எறிந்திட்ட மிகவும் பெரிய திருத் தோளாலே-

அங்கம் விட்டு அவை ஐந்தும் அகற்றி ஆவி மூக்கினில் சோதித்த பின்னை
சங்கம் விட்டவர் கையை மறித்து பையவே தலை சாய்ப்பதன் முன்
வங்கம் விட்டு வுலவும்  கடல் பள்ளி மாயனை மது சூதனை மார்பில் தங்க விட்டு வைத்து
ஆவதோர் கருமம் சாதிப்பார்க்கு என்றும் சாதிக்கலாமே -4 -5-6 –(376)–அகன்று -என்னுமது அகற்றி என்று கிடக்கிறது-அங்கம் விட்டு அவை ஐந்தும் அகற்றி–பஞ்ச வ்ர்த்தி பிராணன் சரீரத்தை விட்டு அகன்று-ஆவி மூக்கினில் சோதித்த பின்னை –-இவனுக்கு பிராணன் இல்லை என்று அறிந்த பின்பு

பொங்கிய பாற்கடல் பள்ளி கொள்வானைப் புணர்வதோர் ஆசையினால் என்
கொங்கை கிளர்ந்து குமைத்துக் குதுகலித்து ஆவியை ஆகுலம் செய்யும்
அங்குயிலே உனக்கு என்ன மறைந்து உறைவு ஆழியும் சங்கும் ஒண் தண்டும்
தங்கிய கையவனை வரக் கூவில் நீ சாலத் தருமம் பெறுதி–5-7-(551)-குதுகலித்து-தன் தசையைப் பார்த்து வந்தான் என்று எதிர் கொள்ளப் புறப்படுவாரைப் போலே கௌதூஹலம் பண்ணா நின்றதாய்த்து-ஆவியை ஆகுலம் செய்யும் – ஹிருதயத்தை நலிகிறபடி -ஒரு மஹா பாரதத்துக்குப் போரும் –

ஒளி வண்ணம் வளை சிந்தை உறக்கத்தோடு இவை எல்லாம்
எளிமையால் விட்டு என்னை ஈடு அழியப் போயினவால்
குளிர் அருவி வேங்கடத்து என் கோவிந்தன் குணம் பாடி
அளியத்த மேகங்காள் ஆவி காத்து இருப்பேனே—-8-3-(579)—-கோவிந்தன்-சர்வ ஸூலபனான நிலையைத் தவிர்க்க ஒண்ணாது இறே —குணம் பாடி –-சோஸ்நுதே சர்வான் காமான் சஹ ப்ரஹ்மணா -என்கிறபடியே-அன்வயத்திலும் குண அனுபவமாகில் பண்ணுவது-பிரிந்தாலும் குண ஜ்ஞானத்தாலே தரிக்கலாம் என்று இருக்கிறாரோ –-ஆசம்சேயம்–தச்மிம்ச பகவோ குணா –சுந்தர -27-14-சீதா பிராட்டி தரித்தால் போலே –நீங்கள் முன்னம் அவனைப் போலே யாகாது ஒழியப் பெற்றேன்-அவன் பொகட்டுப் போன சமயத்தில் முகம் காட்டுவதே நீங்கள் –ஆவி காத்து இருப்பேனே—–பிராண நாதன் நானோ-தன்னை அனுபவிக்கும் அது ஒழிய பிராண ரஷணமும் எனக்குப் பணியோ–ஆனைப் பண்ணைக் குதிரை சுமக்க வற்றோ – ஆனைக்கு உரிய அலங்காரங்கள் கட்டுக்கள் இவற்றை குதிரை சுமக்குமா-ஒரு சர்வ சக்தி தொழிலை என்னாலே செய்யலாமோ –

சங்க மா கடல் கடைந்தான் தண் முகில்காள் வேங்கடத்துச்
செங்கண் மால் சேவடிக் கீழ் அடி வீழ்ச்சி விண்ணப்பம்
கொங்கை மேல் குங்குமத்தின் குழம்பு அழியப் புகுந்து ஒரு நாள்
தங்கு மேல் என்னாவி தங்கும் என்றும் உரையீரே–8-7-ஒரு நாள் தங்கு மாகில் போருமோ பின்னை இப்பாரிப்புக்கு எல்லாம் என்னில்-என்னாவி தங்கும்-போகத்துக்குப் போராது-பிராண ரஷணத்துக்கு போரும்-ஒருநாள் தங்கு மேல் என்னாவி தங்கும்-குண ஜ்ஞானத்தாலே தரியாலோ என்று இருக்க ஒண்ணாது –அணையுமாகில் தரிக்கலாம்-கோவிந்தன் குணம் பாடி –ஆவி காத்து இருப்பேனே -8-3- நிலையையும் தாண்டி விட்டாள்-

கோவை மணாட்டி நீ யுன் கொழுங்கனி கொண்டு எம்மை
ஆவி தொலைவியேல் வாய் அழகர் தம்மை அஞ்சுதும்
பாவியேன் தோன்றிப் பாம்பணையார்க்கும் தம் பாம்பு போல்
நாவும் இரண்டுள வாய்த்து நாணியிலேனுக்கே–10-3-(599)–தோல் புரையே நலிந்து விடுகை அன்றிக்கே உயிர் நிலையிலே நலியா நின்றது-கோடலும் மேல் தோன்றியும் அலைத்த  ஆவியை நீ என் செய்யத் தொலைக்கிறாய்-தொலைவியேல்-என்கிறதுக்கு –நான் தொலைகிறது உண்டோ என்ன -அதுக்கு வாயில்லையே -அசேதனத்வாத் –என்னுதல்-பாதகத்வம் உண்டாகையாலே -என்னுதல்-அது அவனுடைய பவளச் செவ்வாயாகவே நினைத்து கூறுகிறாள்-வாய் அழகர் தம்மை அஞ்சுதும்-
கலக்கப் புக்காலும் அஞ்சி நான் கண் செம்பளித்த படியே காண் இருப்பது-முன்பு அஞ்சிக் காண் அதுக்கு இருப்பது -அஞ்சுதும் -என்றால் நீ அஞ்ச வேண்டா காண் –-மாஸூ ச-என்று அஞ்சாதே என்று
என் கண் வட்டத்தின் நின்றும் கடக்க நிற்க விறே அடுப்பது -அது செய்தது இல்லை

களி நிலா எழில் மதி புரைமுகமும் கண்ணனே ! திண் கை மார்வும் திண் தோளும்
தளி மலர் கரும் குழல் பிறை யதுவும் தடம் கொள் தாமரை கண்களும் பொலிந்த
இளமை இன்பத்தை இன்று என் தன் கண்ணால் பருவேற்க்கு இவள் தாய் என நினைந்த
அளவில் பிள்ளைமை இன்பத்தை இழந்த பாவியேன் எனது ஆவி நில்லாதே– 7-4-(711)–தாய் ஒருத்தியையும் அல்லது வேறு ஒருத்தியையும் அறியாத அதி சைசவமாய் இருக்கிற-பருவத்தை அனுபவிக்கப் பெறாமையாலே-இப்போது கிட்டி அனுபவிக்கச் செய்தேயும் இழவே தலை எடுக்கும் படியான மஹா பாபத்தைப் பண்ணினேன்-எனது ஆவி நில்லாதே–-என் பிராணன் தரிக்கிறது இல்லை

மூன்று முப்பத்தாறினோடு ஓர் ஐந்தும் ஐந்தும் ஐந்துமாய்
மூன்று மூர்த்தி யாகி மூன்று மூன்று மூன்று மூன்றுமாய்
தோன்று சோதி மூன்றுமாய் துளக்கமில் விளக்கமாய்
என் தன் ஆவியுள் புகுந்தது என் கொலோ வெம் மீசனே –4-(755)எனது காரியங்களை நீயே ஏறிட்டுக் கொண்டு-என்னுடைய ஹ்ருதயத்தினுள்ளே புகுந்திருப்பது-என்ன நீர்மை!-

நின்று இயங்கும் ஒன்றிலா உருக்கள் தோறும் ஆவியாய்
ஒன்றி உள் கலந்து நின்ற நின்ன தன்மை இன்னதென்று
என்றும் யார்க்கும் எண்ணிறந்த வாதியாய் நின்னுந்தி வாய்
அன்று நான்முகன் பயந்த வாதி தேவன் அல்லையே –5-(756)–ஆத்மாவாய் –எதிர்தலையில் ஹேயதையை பாராதே பொருந்தி -சமாப்ய உள் புகுந்து –-ஏக த்ரவ்யம் என்னும்படி கலந்து நிற்கிற -உன்னுடைய ஸ்வபாவம் -அதாகிறது-தத் கத தோஷங்கள் தட்டாதே நிற்கையும் விபுவான தான் இவற்றில் சமாப்ய வ்யாபரிக்கையும் ஆகிற இவ் வாச்சர்யம்-

ஆடகத்த பூண் முலை யசோதை யாய்ச்சி பிள்ளையாய்ச்
சாடுதைத்த தோர் புள்ளதாவி கள்ளதாய பேய் மகள்
வீட வைத்த வெய்ய கொங்கை ஐய பாலமுது செய்
தாடகக் கை மாதர் வாய் அமுதுண்டது என் கொலோ –36-(787)–பிள்ளைகள் அனுங்க சஞ்சரிக்கும் புள்ளின் கருத்தை உடையளாய் -அபூர்வை-என்று சங்கித்து விலங்க ஒண்ணாதபடி க்ர்த்ரிமான ஜனநியான பேய்ப் பெண் –

வெஞ்சினத்த வேழவெண் மருப்பொசித்து உருத்தமா
கஞ்சனைக் கடிந்து மண் அளந்து கொண்ட காலனே
வஞ்சனது வந்த பேய்ச்சி யாவி பாலுள் வாங்கினாய்
அஞ்சனத்த வண்ணனாய வாதி தேவன் அல்லையே –43-வஞ்சனத்து வந்த பேய்ச்சி யாவி –பாலுள் வாங்கினாய் –மண்ணளந்து கொண்ட காலனே – என்று அந்வயம்-காலனே -என்று பிரதிகூலர்க்கு  மர்த்யு யானவனே –

ஊனின் மேய வாவி நீ உறக்கமோடு உணர்ச்சி நீ
ஆனில் மேய ஐந்தும் நீ யவற்றின் நின்ற தூய்மை நீ
வானினொடு மண்ணும் நீ வளம் கடல் பயனும் நீ
யானும் நீ யதன்றி எம்பிரானும் நீ யிராமனே –94-(845)–ஊனின் மேய வாவி நீ--சரீரத்தில் தாரகமாக வர்த்திக்கிற பஞ்ச வ்ர்த்தி ப்ராணனும் நீ இட்ட வழக்கு –இத்தால் – சரீர ஸ்திதியும் சரீர விநியோகமும் நீ இட்ட வழக்கு என்கை-

காட்டி நான் செய் வல் வினைப் பயன்தனால் மனம் தனை
நாட்டி வைத்து நல்ல வல்ல செய்ய எண்ணினார் எனக்
கேட்டதன்றி என்னதாவி பின்னை கேள்வ நின்னொடும்
பூட்டி வைத்த வென்னை நின்னுள் நீக்கல் பூவை வண்ணனே -99-நப்பின்னைப் பிராட்டிக்கு வல்லபன் ஆகையாலே வந்த நீர்மையை உடைய க்ர்ஷ்ணனே –-பாப ப்ரசுரனாய் அகிஞ்சனான என்னுடைய ஆத்மாவை உன் பக்கலிலே சமர்ப்பித்த என்னை –காலியாய நின் தனக்கு அடைக்கலம் புகுந்த என்னை -என்றதை ஸ்மரிப்பிக்கிறார் –பூட்டி வைக்கை யாவது – நீ விடக் கருதி -மெய் செய்யாது மிக்கோர் யாசை யாக்கிலும் –நின் அலாலோர் கண் அலேன்–என்றதை ஸ்மரிப்பிக்கிறார் –

பொன்னி சூழ் அரங்கமேய பூவை வண்ண மாய கேள்
என்னதாவி என்னும் வல் வினையினுள் கொழுந்து எழுந்து
உன்ன பாதம் என்ன நின்ற ஒண் சுடர்க்  கொழு மலர்
மன்ன வந்து பூண்டு வாட்டமின்றி எங்கும் நின்றதே -119-என்னுடைய ஆத்மாவென்று பேராய் -பாப ராசியான அதின் பக்கலிலே -உன்னைக் குறித்து ஸ்ரத்தையானது உதித்து –-கர்ம யோகத்தாலே விரோதி பாபம் போனால் பிறக்க கடவ ஸ்ரத்தை –-பாப ப்ரசுரான தசையிலும் -தோன்றும்படி இறே தேவரீருடைய சௌந்தர்யத்தின் ஏற்றம் -இருப்பது – ஸ்வ ஸ்வரூபத்தை ஜ்ஞான ஆநந்த லஷணமாக நினைத்து இருக்கை அன்றிக்கே – பாப வச்யராக வாய்த்து இவர் நினைத்து இருப்பது –

இயக்கறாத பல் பிறப்பில் என்னை மாற்றி இன்று வந்து
துயக் கொண் மேக வண்ணன் நண்ணி என்னிலாய தன்னுளே
மயக்கினான் தன் மன்னு சோதி யாதலால் என்னாவி தான்
இயக்கொலா மறுத்தறாத வின்ப வீடு பெற்றதே -120-என்னாவி தான் – தனக்கு அநந்ய சேஷமாய் -ஸ்ரீ கௌஸ்துபம் போலே -அபிமதமுமான என் ஆத்மாவானது –இயக்கெலா மறுத்து – அந்யோந்ய கார்ய காரண பவத்தாலே ஒழுக்கறாத -அவித்யா கர்ம வாசன ருசி ப்ரகர்தி சம்பந்தங்களை யறுத்து –இயக்கறாத பல் பிறப்பில் -என்று காரணமான தேக சம்பந்தகளை சொல்லிற்றாய் –தத் கார்யமான அஞ்ஞான கர்மங்கள் என்ன –தத் ஆஸ்ரயமான வாசனா ருசிகள் என்ன -இவற்றையும் கூட்டி -எலாம் –அறுத்து என்கிறார்-அறாத இன்ப வீடு பெற்றதே –யாவதாத்மபாவி விச்சேதம் இல்லாத –நிரதிசய ஆனந்தமான கைங்கர்ய ரூப மோஷத்தைப் -பெற்றது–

தாவி அன்று உலகம் எல்லாம் தலை விளாக் கொண்ட வெந்தாய்
சேவியேன் உன்னை அல்லால் சிக்கென செங்கண்மாலே
ஆவியே அமுதே என் தன் ஆர் உயிர் அனைய எந்தாய்
பாவியேன் உன்னை அல்லால் பாவியேன் பாவியேனே –(906)-ஆவியே –-என் பிராணனை விட்டு புறம்பே போகவோ –-இவருக்கு ஒரு வாயு விசேஷம் அன்று பிராணன் – என் திருமேகள் சேர் மார்வனே என்னும் என்னுடைய ஆவியே என்னும் -என்கிறபடியே ஒரு மிதுனம் காணும் இவருக்கு பிராணன் –

ஆவியே அமுதே என நினைந்து உருகி யவரவர் பணை முலை துணையாப்
பாவியேன் உணராது எத்தனை பகலும் பழுதே போய் ஒழிந்தன நாள்கள்
தூவிசேர் அன்னம் துணையொடும் புணரும் சூழ் புனல் குடந்தையே தொழுது என்
நாவினால் உய்ய நான் கண்டு கொண்டேன் நாராயணா என்னும் நாமம்—-1-1-2..(949)-ஆவியே அமுதே அலை கடல் கடைந்தவனே அப்பனே -எட்டாம் பத்து திருவாய் -என்றும் –-ஆவியே அமுதே என்னை ஆளுடைத் தூவி யம் புள் உடையாய் –திருவாய்-3-8-7–என்றும்-ஸ்ரீ பகவத் விஷயத்தில் சொல்லக் கடவ வார்த்தையை யாயிற்று இங்கே சொல்லிற்று –வகுத்த விஷயத்தில் சொல்லக் கடவ வார்த்தையை அப்ராப்த விஷயத்தில் சொன்னேன் – தாரகத்வமும் கண் அழிவற்று போக்யதையும் கண் அழிவற்று இருப்பது ஸ்ரீ பகவத் விஷயம் இறே-தாரகம் அன்றிக்கே பாதகமுமாய் -போக்யதை அன்றிக்கே பீபத்ஸ்யமுமாய் இருக்கிற விஷயங்களிலே யாயிற்று வார்த்தை சொல்லிப் போந்தது –(ஆவி -தாரகம்-அமுது -போக்யம்) த்வம் ஜீவிதம் த்வமஸிமே ஹ்ருதயம் மதீயம் – என்று இறே சொல்லிப் போந்தது-என நினைந்து – இப்புடைகளிலே நினைப்பது அநேகத்தை  இறே -என்று ஆயிற்று ஸ்ரீ ஜீயரருளிச் செய்தது
ஸ்ரீ பிள்ளை இங்கன் நினைந்து வாய் விட மாட்டாதே – நினைதொறும் சொல்லும் தொறும் நெஞ்சு இடிந்து உகும் –என்று இங்கனே சொல்லாமோ -என்று ஸ்ரீ ஜீயருக்கு விண்ணப்பம் செய்ய
நீர் இவரிலும் பக்தராய் இருந்தீர் -என்று அருளிச் செய்தார்- (ஸ்ரீ நம்பிள்ளை கலிகன்றி தாசர் அன்றோ -ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திரு உள்ளம் அறிந்து அருளிச் செய்த வார்த்தை )

இரவு கூர்ந்து இருள் பெருகிய வரை முழை இரும் பசியது கூர
அரவமாவிக்கு மகம் பொழில் தழுவிய அருவரை இமயத்து
பரமனாதி யெம் பனி முகில் வண்ணன் என்று எண்ணி நின்று இமையோர்கள்
பிரமனோடு சென்று அடி தொழும் பெரும் தகைப் பிரிதி சென்று அடை நெஞ்சே —1-2-8-(965) ஆவிக்கும் -கொட்டாவி இடும்-ஆவிக்கையாவது -பசியாலே கொட்டாவி கொள்ளுகையாகவுமாம் –
அன்றிக்கே-ப்ராணிக்கையாய் -மூச்சு விடுகையாய் -அதாவதுmசோலையின் பரிமளத்தோடு கூடின காற்றை யாஸ்வசித்து தரியா நிற்கும் – வாயுவை இறே அவை பஷிப்பது –நித்ய ஸூரிகள் அன்ன பாநாதிகள் ஒழிய தரிக்கும் அதுவே உத்தேச்யமாய் அவர்கள் தாங்களுக்கும் உத்தேச்யராய் இருக்குமா போலே அந்த சர்ப்பங்களினுடைய பசியும் – திர்யக் ஜாதிக்கும் அவ்வருகாய் இருக்கிற சர்பங்கள் தானும் உத்தேச்யமாய் இருக்கிற தாயிற்று இவருக்கு – ஏதேனுமாக அந் நிலத்தில் உள்ளதாம் இத்தனையே வேண்டுவது இவர்க்கு ஆதரிக்க –

பாவியாது செய்தாய் என்னெஞ்சமே பண்டு தொண்டு செய்தாரை மண் மிசை
மேவி யாட் கொண்டு போய் விசும்பேற வைக்கும் எந்தை
கோவி நாயகன் கொண்ட லுந்துயர் வேங்கட மலை யாண்டு வானவர்க்கு
ஆவியாய் இருப்பாற்கு அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே–2-1-4-(1051)–ஜ்ஞாநீத்வாத் மைவ மே மதம் -என்கிறபடியே-ஜ்ஞாநிகளைத் தனக்கு-ஆத்ம பூதராக உடையவனாய் இருக்கிறவனுக்கு-நீயும் ஆவி ஆனாயோ-( அறிவார் உயிரானாய் )

விண்டாரை வென்றாவி விலங்குண்ண மெல்லியிலார்
கொண்டாடு மல்லகலம் அழலேற வெஞ்சமத்து
கண்டாரைக் கடல் மல்லைத் தல சயனத்து உறைவாரை
கொண்டாடும் நெஞ்சுடையார் அவர் எங்கள் குல தெய்வமே -2-6-4-அவர்கள் பேணிப் போந்த பிராணங்களை கழுகும் பருந்தும் பற்றி முடிக்க -அதாவது என் என்னில் – குற்று உயிராயக் கிடக்கிற சமயத்தில் இவை வந்து மேலிட்ட படியாலே சேஷித்த ப்ராணங்கள் அவற்றோடு போகையைச் சொல்லுகிறது –

மேவி எப்பாலும் விண்ணோர் வணங்க வேதம் உரைப்பர் முந்நீர் மடந்தை
தேவி அப்பால் அதிர் சங்கம் இப்பால் சக்கரம் மற்று இவர் வண்ணம் எண்ணில்
காவி யொப்பார் கடலேயும் ஒப்பார் கண்ணும் வடிவும் நெடியராய் என்
ஆவி யொப்பார் இவரார் கொல் என்ன அட்டபுயகரத்தேன் என்றாரே–2-8-8-(1125) -வ்யதிரேகத்தில் ஜீவிக்க அரிதாம்படி இரா நின்றார் இவர் ஆர் தான் என்ன-அட்டபுயகரத்தேன் என்றாரே – சொன்னபடி பொல்லாது-ஞாநீத் ஆத்ம மே மதம் -கேட்டு அறியாயோ என்றார் -(இது அன்றோ அவன் மதம் )உன்னை ஒழிய ஜீவியாதவன் காண் நான் என்கிறார் –

பண் நேர் மொழி ஆய்ச்சியர் அஞ்ச வஞ்சப் பகுவாய்க்கழுதுக்கு இரங்காது அவள் தன்
உண்ணா முலை மற்றவள் ஆவியோடும் உடனே சுவைத்தானிடம் ஓங்கு பைந்தாள்
கண்ணார் கரும்பின் கழை தின்று வைகிக் கழு நீரில் மூழ்கிச் செழு நீர்த் தடத்து
மண் ஏந்து இள மேதிகள் வைகு நாங்கூர் மணி மாடக் கோயில் வணங்கு என் மனனே–3-8-6-விஷத்தை வாங்குகை அன்றிக்கே அது ஆஸ்ரயமான பிராணனையும் கூட ஒரு காலே அமுது செய்தவன் வர்த்திக்கிற தேசம் –

அரக்கராவி மாள வன்று  ஆழ்  கடல் சூழ் இலங்கை செற்ற
குரக்கரசன் என்றும் கோல வில்லி என்றும் மா மதியை
நெருக்கு மாட நீடு நாங்கை  நின்மலன் என்று என்று ஓதி
பரக்கு அழிந்தாள் என் மடந்தை பார்த்தன் பள்ளி பாடுவாளே —4-8-5–(1322) -பிரித்த பையல் ஒருவனை அழித்த மாத்ரம் இல்லாமல்-ராக்ஷஸ ஜாதி அடங்க மாளும் படி-ராவணன் எதிர்த்த அன்று-அகாதமான கடலால் -இதுவே அரண் -அத்தை அழியச் செய்த வானவர் ஜாதிக்கு நிர்வாகன் –-வானர ஜாதியைக் கொண்டு வென்றவன் –-அரசன் -நிர்வாககன்-ப்ரஹ்மாதிகள் குடி இருப்பை அழித்த ராவணன் குடி இருப்பை அழித்து-இடக்கை வலக்கை அறியாத வானர ஜாதிகளை பரிகரமாகக் கொண்டு ஆய்த்து

பெரும் புறக் கடலை யடல் ஏற்றினைப் பெண்ணை யாணை எண்ணில் முனிவர்க்கு அருள்
தரும் தவத்தை முத்தின் திரட்கோவையைப் பத்தராவியை நித்திலத் தொத்தினை
அரும்பினை யலரை அடியேன் மனத்தாசையை அமுதம் பொதியின் சுவைக்
கரும்பினைக் கனியைச் சென்று நாடிக் கண்ண மங்கையுள் கண்டு கொண்டேனே–7-10-1-(1638) –பக்தராவி -என்னது உன்னதாவியில் அவன் மதம் -பத்தருக்கு பிராணன் -என்றும்-தன் பக்கல் பரிவை உடையார்க்கு தன்னை ஒழிய ஜீவிக்க அரிதாம்படி இருக்கிறவனை –

கயம் கொள் புண் தலை களிறு உந்து வெந்திறல் கழல் மன்னர் பெறும் போரில்
மயங்க வெண் சங்கம் வாய் வைத்த மைந்தனும் வந்திலன் மறி கடல் நீர்
தயங்கு வெண் திரைத் திவலை நுண் பனி எனும் தழல் முகந்து இள முலை மேல்
இயங்கு மாருதம் விலங்கில் என்னாவியை எனக்கெனப் பெறலாமே —8-5-4-(1691)-ஓர் அளவில் ஸ்திரீ வதம் அன்றோ-இது ஆமோ என்று மீளில்-பாதகரே ரஷகராக வேண்டும் தசை காணும் –

ஏழு மா மரம் துளை படச் சிலை வளைத்து இலங்கையை மலங்குவித்த
ஆழியான் நமக்கு அருளிய அருளொடும் பகல் எல்லை கழிகின்றதால்
தோழி நாம் இதற்கு என் செய்தும் துணை இல்லை சுடர் படு முது நீரில்
ஆழ வாழ்கின்ற வாவியை யடுவதோர் அந்தி வந்து அடைகின்றதே –8-5-5-ஆஸ்வாச கரனான அவனை இழந்து-பின்னையும் ஜீவிப்பதாக நசை பண்ணி இருக்கிற பிராணங்களை முடிப்பதாக அத்விதீயமாய் இருப்பதொரு சந்த்யை வந்து தோன்றா நின்றது –

கனம் செய் மா மதிள் கண புரத் தவனொடும் கனவினில் அவன் தந்த
மனம் செய் இன்பம் வந்து உள் புக  வெள்கி என் வளை நெக விருந்தேனை
சினம் செய் மால் விடைச் செறு மணி யோசை    என் சிந்தையைச் சிந்துவிக்கும்
அனந்தல் அன்றிலின் அரி குரல்  பாவியேன் ஆவியை யடுகின்றதே —-8-5-9-கண்டத்துக்கு எல்லாம் பாத்த்ய கோடியிலே அந்வயிக்கும் படி மகா பாபத்தை பண்ணின என்னுடைய தர்மி லோபத்தை பண்ணுகையிலே ஒருப்படா நின்றது –

உணரில் உள்ளம் சுடுமால் வினையேன் தொழுதும் எழு
துணரி நாழல் நறும் போது நம் சூழ் குழல் பெய்து பின்
தணரிலாவி தளரும் என வன்பு தந்தானிடம்
புணரி யோதம் பணில மணி யுந்து  புல்லாணியே —9-3-5-(1772)-இப்படி அவன் பண்ணுகிற விருப்பத்துக்கு நாம் விஷய பூதர் ஆகாத வன்று இரண்டு ஆஸ்ரயமும் அழியும் என்னும் படி யாயிற்று பரிமாறின படி –தணரில் -என்றது –பிரியில் -என்றபடி – தாழ்க்கில் -என்னுதல்-

திண் இமில் ஏற்றின் மணியும் ஆயன் தீங்குழ லோசையும் தென்றலோடு
கொண்டதோர் மாலையும் அந்தி ஈன்ற கோல விளம்பிறையோடு கூடி
பண்டை வல்லவிவை நமக்குப் பாவியேன் ஆவியை வாட்டம் செய்யும்
கொண்டல் மணி நிற வண்ணர் மன்னு குறுங்குடிக்கே யென்னை யுய்த்திடுமின் —9-5-5-பாவியேன்-
கலந்த போதோடு பிரிந்த போதோடு வாசி அற ஆறி இருக்கலாம்  விஷயம் அன்றிக்கே பிரிந்து ஆற்ற ஒண்ணாத குணாதிக விஷயத்தோடே கலக்கும் படியான மகா பாபத்தைப் பண்ணினேன் –-ஆவியை வாட்டம் செய்யும்- தொட்டார் மேலே தோஷமாய் இருக்கிற பிராணனை முடிக்கப் பாரா நின்றது –

கேவலம் அன்று கடலின் ஓசை கேண்மின்கள் ஆயன் கை யாம்பல் வந்து என
ஆவி யளவும் அணைந்து நிற்கும் அன்றியும்  ஐந்து கணை தெரிந்து இட்டு
ஏவலம் காட்டி யிவன் ஒருவன் இப்படியே புகுந்து எய்திடா முன்
கோவலர் கூத்தன் குறிப்பறிந்து குறுங்குடிக்கே யென்னை யுய்த்திடுமின்—9-5-8–(1795) பிரிவு என்று ஓன்று உண்டு என்றும் இவர்கள் நெஞ்சிலே பட்டு-பிரிந்தால் பதார்த்தங்களும் எல்லாம் பாதகமாம் என்று அறிவார்கள் – என்று இருக்கிறாள்-இடையன் கையில் குழல் ஆனது வந்து என் மர்மத்தளவும் கிட்டி நில்லா நின்றது –

தேனுகனாவி போயுக வங்கோர் செழும் திரள் பனம் கனி யுதிர
தானுகந்து எறிந்த தடங்கடல் வண்ணர் எண்ணி முன் இடம் கொண்ட கோயில்
வானகச் சோலை மரகதச் சாயல் மா மணிக்கல்லதர் நிறைந்து
மானுகர் சாரல் மாலிருஞ்சோலை வணங்குதும் வா மட நெஞ்சே–9-8-7–(1824) -தேனுகன் உடைய பிராணன் முடியும்படி அங்கே அடியே பிடித்து தலை அளவும் செல்ல தர்ச நீயமாம் படி பழுத்துக் கிடக்கிற பனம் பழங்கள் உதிரும்படி –

பத்தராவியைப் பான்மதியை யணித்
தொத்தை மாலிருஞ்சோலை தொழுது போய்
முத்தினை மணியை மணி மாணிக்க
வித்தினைச் சென்று விண்ணகர் காண்டுமே –10-1-8-(1855)-தன் திருவடிகளில் நல்லார் ஆனவர்களுக்கு ஆத்மாவானவனை-தாரகனாய் தன்னை ஒழிய செல்லாத படி இருக்கும் -என்கை-அன்றிக்கே-ஜ்ஞாநீத் வாத்மைவ மே மதம் -என்கிறபடியே-ஸ்நேஹிதர்களாய் இருப்பாரை தனக்கு தாரகமாய் உடையவனாய் இருக்கும் -என்னுதல்

தன் மகனாக வன் பேய்ச்சி தான் முலை யுண்ணக் கொடுக்க
வன் மகனாய் அவள் ஆவி வாங்கி முலை யுண்ட நம்பீ
நன் மகள் ஆய் மகளோடு நானில மங்கை மணாளா
என் மகனே அம்மம் உண்ணாய் என் அம்மம் சேமம் உண்ணாயே —10-4-7-(1884) தானும் தாய் என்று பிரமியாதே-அவள் அபிசந்தியைப் புத்தி பண்ணிஅப் பருவத்திலே பெரிய ஆண் பிள்ளையாய்
அவள் பிராணன்களை முலை வழியே உண்டு அவளை முடித்து இப்படிப் பட்ட செயல்களாலே
பூரணன் ஆனவனே –

இரு நில மன்னர் தம்மை யிரு நாலும் எட்டும் ஒரு நாலும் ஒன்றும் உடனே
செரு நுதலூடு போகி யவராவி மங்க மழு வாளில் வென்ற திறலோன்
பெரு நில மங்கை மன்னர் மலர் மங்கை நாதர் புல மங்கை கேள்வர் புகழ் சேர்
பெரு நிலம் உண்டு உமிழ்ந்த பெரு வாயராகி யவர் நம்மை யாள்வர் பெரிதே -11-4-6-நெற்றியிலே நடந்து
மழு வாகிற ஆயுதத்திலே முனையின் நடுவே போய் அவர்கள் பிராணன்கள் மறுகும் படி வென்ற மிடுக்கர் –

துணை நிலை மற்று எமக்கோர் உளது என்று இராது தொழுமின்கள் தொண்டர் தொலைய
உண முலை முன் கொடுத்த வுரவோளதாவி உகவுண்டு வெண்ணெய் மருவி
பணை முலை யாயர் மாதர்  உரலோடு கட்ட அதனோடும் ஓடி அடல் சேர்
இணை மருது இற்று வீழ நடை கற்ற தெற்றல் வினை பற்று அறுக்கும் விதியே —11-4-9-(1900) முடிய வேணும் என்று நினைத்து உண்ண முலை கொடுத்த வென்னெஞ்சி யான பூதனை உடைய பிராணன் முடியும் படிக்கு ஈடாக யுண்டு வெண்ணெயை ஆசைப் பட்டு –

பூவை வண்ணனார் புள்ளின் மேல் வர
மேவி நின்று நான் கண்ட தண்டமோ
வீவில் ஐங்ணை வில்லி யம்பு கோத்து
ஆவியே இலக்காக எய்வதே—11-1-7-(1958)-காமன் ஆனவன் தன்னுடைய புஷ்ப பாணங்களாலே
தோல் புரையே அன்றியே மர்மத்திலே எய்கிற இது –

ஆவியை அரங்க மாலை அழுக்கு உடம்பு எச்சில் வாயால்
தூய்மையில் தொண்டனேன் சொல்லினேன் தொல்லை நாமம்
பாவியேன் பிழைத்த வாறு என் என்று அஞ்சினேற்கு அஞ்சல் என்று
காவி போல் வண்ணர்  வந்து என் கண்ணுள்ளே தோற்றினாரே -12-(2043)-உலகங்கட்கு எல்லாம் ஆர் உயிர் ஆனவனே –ஆர் உயிரேயோ அகல் இடம் முழுதும் படைத்து இடந்து உண்டு உமிழ்ந்து அளந்த
பேர் உயிரேயோ பெரிய நீர் படைத்து அங்கு உறைந்து அது கடைந்து அடைத்து உடைத்த
சீர்உயிரேயோ மனிசர்க்குத் தேவர் போலத் தேவர்க்கும் தேவாவோ
ஓர் உயிரேயோ உலகங்கட்கு எல்லாம் உன்னை நான் எங்கு வந்து உறுகோ? — என்கிறபடியே அனைத்துலகுக்கும் பிராணனாயிருப்பவன் எம்பெருமான்–இப்படிப் பட்டவனை யன்றோ என்னுடைய எச்சில் வாயில் கொண்டு கெடுத்தே னென்கை–

முற்றாரா வன முலையாள் பாவை மாயன் மொய்யகலத்துள் இருப்பாள் அஃதும் கண்டும்
அற்றாள் தன் நிறைவு இழந்தாள் ஆவிக்கின்றாள் அணி யரங்கம் ஆடுதுமோ தோழீ என்னும்
பெற்றேன் வாய் சொல் இறையும் பேசக் கேளாள் பேர் பாடித் தண் குடந்தை நகரும் பாடிப்
பொற்றாமரைக் கயம் நீராடப் போனாள் பொருவற்றாள் என் மகள் உம் பொன்னும் அஃதே -19-உத்தேச்யத்துக்கு போக வழி தேடினவள் அச் சேர்த்தியை அனுசந்தித்த போதே கிட்டாத போதே நெடு மூச்சு எறியா நின்றாள்-

உகந்து உன்னை வாங்கி ஒளி நிறம் கொள் கொங்கை
அகம் குளிர உண் என்ற அவளாவி உகந்து
முலை  யுண்பாய் போலே முனிந்து உண்டாய் நீயும்
அலை பண்பா லானமையால் அன்று—இரண்டாம்–8–(2189)-உண்டு அல்லது நிற்கப் போகாதபடி
ஹிருதயம் குளிரும்படிக்கு ஈடாக சொன்னவளுடைய பிராணனை-அவள் பொய்யே உகந்து முடிக்க நினைத்தாற் போலே நீயும் பொய்யே உகந்து முலை உண்ணுமா போலே முனிந்து முடிக்க நினைத்தாய்

கதவு மனம் என்றும் காணலாம் என்றும்
குதையும் வினையாவி தீர்ந்தேன் -விதையாக
நற்றமிழை வித்தி என்னுள்ளத்தை நீ விளைத்தாய்
கற்ற மொழியாகிக் கலந்து –நான்முகன்–81-—(2462)–மன ஏவ மனுஷ்யாணாம் காரணம் பந்த மோஷயோ -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -6-7-28-என்கிறபடியே-விஷயாந்தர பிரவணமான போது அவனை-
காண்கைக்கு கதவு போலே தகைவாய் பிரதிபந்தகமாய் இருக்கும் மனஸ் என்றும்-காண்கை எளிதோ என்றும் துக்கப் படுகிற பொல்லாத சிந்தையைத் தவிர்ந்தேன்-

தனி நெஞ்சம் முன்னவர் புள்ளே கவர்ந்தது தண்ணம் துழாய்க்கு
இனி நெஞ்சம் இங்குக் கவர்வது யாமிலம் நீ நடுவே
முனி வஞ்சப் பேய்ச்சி முலை சுவைத்தான் முடி சூடு துழாய்ப்
பனி நஞ்ச மாருதமே எம்மதாவி பனிப்பியல்வே —-4—எம்மதாவி- சென்று அற்று இருக்கிறபடி-பாதகங்களின் கையிலே அகப்பட்டு அவ சேஷித்த பிராணன் –(நெஞ்சு கிடைக்காததால் மீதம் உள்ள பிராணனை திருத்துழாயும் மருதமும் நலிந்த படி )-நெஞ்சு போனால் போலே ஆவியும் அவன் இடம் போய் ஒழியக் கூடாதோ – அவ்வளவு துணிவு இல்லாத பாழும் உயிர் என்கிறாள்-

காவியும் நீலமும் வேலும் கயலும் பலபல வென்று
ஆவியின் தன்மை யளவல்ல பாரிப்பு அசுரைச் செற்ற
மாவியம்புள் வல்ல மாதவன் கோவிந்தன் வேங்கடம் சேர்
தூவியம் பேடை யன்னாள் கண்களாய துணை மலரே – 67-(2544)-நம்முடைய பிராணனின் ஸ்வரூபத்துக்குத் தக்கதல்ல-இவற்றினுடைய கோலுதலின் பரப்பு

உலாகின்ற கெண்டை யொளியம்பு எம்மாவியை யூடுருவக்
குலாகின்ற வெஞ்சிலை வாள் முகத்தீர் குனிசங்கிடறிப்
புலாகின்ற வேலைப் புணரி யம் பள்ளி யம்மான் அடியார்
நிலாகின்ற வைகுந்தமோ வையமோ நும் நிலை இடமே – -75 –குலாகின்ற வெஞ்சிலைவாள் முகத்தீர்
எம்மாவியை -எனக்கு ஆவியான அகண்ட ப்ரஹ்மத்தை -ஊடுருவ -வியாபகாவதி வியாபாரிக்க வல்ல–கெண்டையான ஒளியையுடைய அம்புகளானவை என்னுடைய ப்ராணனைத் தோற் புரையிலே போகாதே-உள்ளுருவும் படியாக வளைந்து வியாபரிக்கிற புருவமாகிற கொடிய சிலையையுடைய ஒளி விஞ்சின முகத்தை யுடையவர்களே

உறுகின்ற கன்மங்கள்  மேலன ஒர்ப்பிலராய் இவளைப்
பெறுகின்ற தாயர்  மெய்ந்நொந்து  பெறார் கொல் துழாய் குழல் வாய்த்
துறு கின்றிலர் தொல்லை வேங்கடமாட்ட வுஞ் சூழ் கின்றிலர்
இறுகின்றதால் இவள் ஆகம் மெல்லாவி எரி கொள்ளவே – – -81–(2558) இறுகின்றதால் இவள் ஆகம்
விரஹத்தாலே மெலிந்த இவளுடைய சரீரம் முடிகிற அளவாகா நின்றது –மெல்லாவி எரி கொள்ளவே –
மிருதுவான பிராணனை விரஹ அக்னி க்ரஸித்து சரீரமும் முடியா நின்றது –

விளரிக் குரலன்றில் மென்பெடைமேகின்ற முன்றிற் பெண்ணை
முளரிக் குரம்பையிதுயிதுவாக முகில் வண்ணன் பேர்
கிளறிக் கிளறிப் பிதற்றும் மெல்லாவியும் நைவும் எல்லாம்
தளரிற் கொலோ அறியேன் உய்யலாவது  இத் தையலுக்கே – – -83-ஸர்வேஸ்வரனுடைய ஒவ்தார்ய ஸூசகமான திரு நாமங்களை பல ஹானியாலே வருந்தி எடுத்து எடுத்து அக்ரமாகச் சொல்லும்படியான-மெல்லாவியும்-மெலிந்து சென்று அற்ற பிராணனும்-நைவும்
அதுக்கு அடியான சரீர ஸைதில்யமும்-எல்லாம் தளரிற் கொலோ-ஓன்று ஒழியாமல் முடிந்தாலோ–அறியேன் உய்யலாவது இத் தையலுக்கே-இந்தப் பெண் பிள்ளைக்கு உஜ்ஜீவிக்கலாவது அறிகிறிலேன்–

மாணிக்கம் கொண்டு குரங்கு எறிவு ஒத்து இருளோடு முட்டி
ஆணிப் பொன் அன்ன சுடுர்ப்படுமாலை உலகு அளந்த
மாணிக்கமே என் மரகதமே மற்று ஒப்பாரை இல்லா
ஆணிப் பொன்னே அடியேன் அடி யாவி யடைக்கலமே – – -85-அடியாவி –
தலை மகள் வார்த்தை யான போது –உனக்கு சேஷ பூதமான என்னுடைய ஆத்ம வஸ்து -என்கை –ஆத்ம சமர்ப்பணம் பண்ணுகையும்  மிகையாம்படி இறே -இவனுக்கு அத்யந்த சேஷமாய் இருக்கிறபடி –
பிரமித்த போது இறே சமர்ப்பிக்கலாவது –சமர்ப்பித்த வநந்தர ஷணம்  -என்னத்தை எவனுக்கு கொடுத்தேன் -என்று நினைக்க ஒண்ணாதபடி தன்னோடு  தான் தொற்று அற்று இறே-இருப்பது-அடியேன் அடி யாவி – பெண் பிள்ளை ஆவி என்னவுமாம் தாயார் வார்த்தையாக –என் அடிமையான மகள்-ஆவி -உயிர் போலே அருமையான பெண்-அடியேனுடையாவி -பாட பேதம்

யாதானும் ஓர் ஆக்கையில் புக்கு அங்கு ஆப்புண்டும் ஆப்பு அவிழ்ந்தும்
மூதாவியில் தடுமாறும் உயிர் முன்னமே  -அதனால்
யாதானும் பற்றி நீங்கும் விரதத்தை நல் வீடு செய்யும்
மாதாவினைப் பிதுவை திரு மாலை வணங்குவனே – -95-(2572)–மூது ஆவியில்–பழமையான (பலவகைப்) பிறப்புகளுள்-ஸூஷ்ம சரீரம்-ஆவி -என்று பிராணனாய் –அசித் விசேஷமாய் பிராணனாய் இருக்கையாலே-இப்போது ஸூஷ்ம சரீரத்தை ஆவி என்கிறது –இது தன்னை பிரகிருதி கார்யம் என்பாரும் உண்டு –பிரகிருதி அம்சம் என்பாரும் உண்டு –இது தான் மோஷ தசை அளவும் அனுவர்த்திக்குமது —சேதனனுடைய கமந ஆகமநாதிகளுக்கும் உடலாய் இருக்கும் –தடுமாறும் –பஞ்சாக்னி வித்தையில் சொல்லுகிறபடியே மேகங்களில் புக்கு – வர்ஷ முகத்தாலே-பூமியிலே பதித்து –அந்த முகத்தாலே புருஷன் பக்கலிலே அந்வயித்து –சுக்ல சோணித ரூபத்தாலே -ஸ்த்ரி பக்கலிலே-சங்க்ரமித்து – இப்படி தடுமாற்றமாய் இருப்பது –இச் சேதனனுக்கு புக்க புக்க இடம் எங்கும் தடு மாற்றமே உள்ளது –அத்தை தான் அறிந்த இடமும் அறியாத இடமுமாய் இருக்கும் –உயிர் –ஜ்ஞான ஆனந்த லஷணமாய்- நித்தியமான வஸ்து கிடீர் இப்படி படுகிறது –இப்படி தடுமாறி சம்ஸரிக்கிறது என்று தொடங்கி என்றால் –முன்னமே –அநாதியாய் போருகிறது ஆயிற்று –அதனால் –அந்த வாசனையே உபாத்யாயராக

பூவையும் காயாவும் நீலமும் பூக்கின்ற
காவி மலர் என்றும் காண் தோறும் –பாவியேன்
மெல்லாவி மெய் மிகவே பூரிக்கும் அவ்வவை
எல்லாம் பிரான் உருவே என்று –73-(2657) ஆத்மாவுக்குத் தானே அறிவு-தர்மபூத ஞானத்துக்கும் அறிவு இல்லை-அறிவு வெளிப்படும் த்வாரமே தானே நெஞ்சு-இங்கு ஆவி என்ற சொல்லால் நெஞ்சு-கண் காது எலும்பு எல்லாம் ஜடப்பொருளாக இருந்தாலும் கண்ணால் தெரிவதால் -ஞான இந்திரியம் -ஞானத்துடன் சம்பந்தம் என்பதால் உயர்வாகத் தோன்றும் -அதை விட மனஸ் ஸ்ரேஷ்டம்-ஆகவே அறிவுடைய நெஞ்சு என்கிறார் நெஞ்சும் உடம்பும் பூரிக்கிறதே என்கிறார்

மற்று எனக்கு இங்கு ஆராய்வார் இல்லை அழல்வாய் மெழுகு போல் நீராய் யுருகும் என்னாவி நெடும் கண்கள்-(2702)-என்னெஞ்சம் எனக்கு உதவாதிருக்க வேறு உதாத்துணையாவாருண்டோ? நெருப்பினருகே வைத்த மெழுகு போலே சிதிலமாக நின்றது ஆத்மவஸ்து,-அக்னி சகாசத்தில் மெழுகு போலே இற்றுப் போகா நின்றது -என்னுடைய ஆத்மவஸ்து –

ஆயிழையார் கொங்கை தங்கு மக்காத லளற்ற ழுந்தி
மாயும் என்னாவியை வந்து எடுத்தான் இன்று மா மலராள்
நாயகன் எல்லா வுயிர் கட்கும் நாதன் அரங்கன் என்னும்
தூயவன் தீதில் இராமானுசன் தொல்லருள் சுரந்தே -42 – –மாயும் ஆவி என்கையாலே -சாகும் தருவாயிலே வந்து எடுத்தமை தோற்றுகிறது —-என் ஆவியை இராமானுசன் வந்து எடுத்தான் என்று கூறுதலின் தனது செயல் அறுதியைக் காட்டுகிறார் –-சற்று முன்பு வந்து எடுப்பினும் இவர் தடுப்பார் போலும் –-காமாதி தோஷ மாத்ம பதாச் ரிதா நாம் -யதிராஜ விம்சதி

ஆரெனக்கின்று நிகர் சொல்லில் மாயன் அன்று ஐவர் தெய்வத்
தேரினில் செப்பிய கீதையின் செம்மைப் பொருள் தெரியப்
பாரினில் சொன்ன விராமானுசனைப் பணியும் நல்லோர்
சீரினில் சென்று பணிந்தது என்னாவியும் சிந்தையுமே – 68- –(2858)–சீர் -நற்குணங்கள்-பணிந்து -விடில் முடியும் படியான மிக்க ஈடுபாடு கொண்டது-ஆவி –ஆத்மா சிந்தை -மனம்-பணிந்தன என்று பன்மையில் கூறாது ஒருமையில் கூறினார் .-ஒன்றை ஓன்று எதிர்பாராது -தனித் தனியே ஈடுபட்டமை தோற்றற்கு-
ஆவியும் பணிந்தது -சிந்தையும் பணிந்தது-என்று தனித் தனியே கூட்டி உரைக்க –-சென்றது என்பதோடு அமையாமல் சென்று பணிந்தது -என்றமையால் சீரினை விட்டு பிரிய இயலாமை தோற்றுகிறது –

அருளாத நீர் அருளி யவராவி துவரா முன்
அருளாழிப் புட்கடவீர் யவர் வீதி ஒரு நாள் என்று
அருளாழி யம்மானைக் கண்டக்கால் இது சொல்லி
அருளாழி வரி வண்டே யாமும் என் பிழைத்தோமே–1-4-6-(2937)-அவராவி துவராமுன்-அருளும் போது அவள் முடிவதற்கு அருள வேணும் – ஜீவந்திம் மாம் யதா ராமஸ் சம்பாவயதி கீர்த்திமான் -தத்த்வயா ஹ நுமன் வாஸ்யோ வாசா தர்ம மவாப் நுஹி-அருளே நிரூபகமான ஸ்வரூபம் உம்மது -நிர்த்தயர்க்கும் ஐயையோ என்ன வேண்டும்படி அவளது தசைஅருளாது ஒழியும் படி எங்கனே –

விடுவேனோ என் விளக்கை என் ஆவியை -நடுவே வந்து உய்யக் கொள்கின்ற நாதனை
தொடுவே செய்து இள வாய்ச்சியர் கண்ணினுள்ளே விடவே செய்து விழிக்கும் பிரானையே –1-7-5–அசன்னேவ ச பவதி-என்கிறபடியே உரு மாய்ந்து போன என் ஆத்மாவை-

அமரர் முழு முதல் ஆகிய வாதியை -அமரர்க்கு அமுதீந்த ஆயர் கொழுந்தை
அமர வழும்பத் துழாவி என்னாவி அமரத் தழுவிற்று இனி யகலுமோ –1-7-9-(2973)-இப்படி உபய விபூதி உக்தனை கிட்டிச் செறிந்து எங்கும் புக்கு அனுபவித்து என் ஆத்மா ஏக த்ரவ்யம் என்னலாம் படி கலந்தது

கலந்து என்னாவி நலம் கொள் நாதன் —
புலன் கொள் மாணாய நிலம் கொண்டானே –1-8-6-என்னோடே ஒரு நீராகக் கலந்து-என் ஆத்மாவினுடைய நலத்தை -நற்சீவனைக் கொண்டான்-

நாவினுள் நின்று மலரும் ஞானக் கலைகளுக்கு எல்லாம்
ஆவியும் ஆக்கையும் தானே அழிப்போடு அளிப்பவன் தானே
பூவியில் நால் தடம் தோளன் பொரு படை யாழி சங்கேந்தும்
காவி நன் மேனிக் கமலக் கண்ணன் என் கண்ணினுள் உளானே –1-9-8-(2994)-ஆவி என்று ஆத்மா -ஆக்கை என்று சரீரம் -அர்த்தத்தையும் சப்தத்தையும் சொல்லுகிறது-ஆக சப் தார்த்த சம்பந்த நியமம் அவன் இட்ட வழக்கு என்றது-

நொந்தாராக் காதல் நோய் மெல்லாவி உள்ளளுலர்த்த
நந்தா விளக்கமே நீயும் அளியத்தாய்
செந்தாமரைத் தடங்கண் செங்கனிவாய் எம்பெருமான்
அந்தாமத் தண் துழாய் ஆசையால் வேவாயே –2-1-9-மெல்லாவி-விளக்கின் பிரக்ருதியின் மார்த்வம் போலே இருக்கும் ஆத்மாவும் என்று இருக்கிறாள்-அதாகிறது -பகவத் குண அனுசந்தானத்தாலே நைந்து இருக்கை-உள்ளளுலர்த்த– தோல் புரை அன்றிக்கே -உள்ளே குருத்து வற்றாக வற்றுவிக்க-

வேவாரா வேட்கை நோய் மெல்லாவி யுள்ளுலர்த்த
ஓவாது இராப்பகல் உன் பாலே வீழ்த்து ஒழிந்தாய்
மாவாய் பிளந்த மருதிடை போய் மண் அளந்த
மூவா முதல்வா இனி எம்மைச் சோரேலே –2-1-10-ஒரு கால் வெந்து சமையக் கடவது அன்றிக்கே –அக்னி நேவாக் நி பர்வத -என்கிறபடியே வெந்த இடமே இந்தநமாக தஹியா நிற்கிற காதல்-அளவில்லாத வேட்க்கை நோய்-மெல்லாவி – பாத்தம் போராத ஆத்மாவை -அதாஹ்யமாய் இருப்பது கேவல அக்னி யாகில் இறே-யுள்ளுலர்த்த- கூடோ அக்னி ரிவ பாதபம் -கோடாரத்தில் பற்றின அக்னி போலே குருத்து வற்றாக வற்றுவிக்க-

அறியாக் காலத்துள்ளே அடிமைக் கண் அன்பு செய்வித்து
அறியா மா மாயத்து அடியேனை வைத்தாயால்
அறியாமைக் குறளாய் நிலம் மாவலி மூவடி என்று
அறியாமை வஞ்சித்தாய் எனதாவியுள் கலந்தே –2-3-3-அந்நிய பரமான என் ஆத்மாவில் புகுந்து -தன் குண சேஷ்டிதாதிகளாலே வசீகரித்து – அறியாமைக் குறளாய் நிலம் மாவலி மூவடி என்று-அறியாமை வஞ்சித்தால் போலே – எனதாவியுள் கலந்தே- அறியா மா மாயத்து அடியேனை-அறியாக் காலத்துள்ளே அடிமைக் கண் அன்பு செய்வித்து- வைத்தாயால்-என்று அந்வயம்-

எனதாவியுள் கலந்த பெரு நல்லுதவிக் கைம்மாறு
எனதாவி தந்து ஒழிந்தேன் இனி மீள்வது என்பதுண்டே
எனதாவி யாவியும் நீ பொழில் எழும் உண்ட எந்தாய்
எனதாவி யார் யானார் தந்த நீ கொண்டாக்கினையே –2-3-4–(3034)-எனதாவியுள் கலந்த–அநாதி காலம் சம்சாரத்திலே வாசனை பண்ணிப் போந்த என்னோடே கிடீர் கலந்து-வசிஷ்டன் சண்டாள ச்ரேணியிலே புகுந்தால் போலே தம்மை அனுசந்திக்கிறார்-எனதாவி யாவியும் நீ – எனது ஆத்மாவுக்கு அந்தராத்மாவாய் நிற்கிறாய் நீ -இது உனக்கு அநந்யார்ஹ சேஷம் அன்றோ –எனதாவி யார் யானார்-
எனதாவி என்று பிரதேய வஸ்து வான நான் ஆர்-தந்து ஒழிந்தேன் என்று ப்ரதாதாவான நான் ஆர்-

உள்ளுளாவி உலர்ந்து உலர்ந்து என்
வள்ளலே கண்ணனே என்னும் பின்னும்
வெள்ள நீர்க் கிடந்தாய் என்னும் என்
கள்வி தான் பட்ட வஞ்சனையே –2-4-7-ஆந்தரமான மனஸ் ஸூ க்கு தாயகமான ஆத்மா சருகாய் வருகிறபடி-உள்ளுளாவி உலர்ந்து உலர்ந்து–அந்தக் கரணத்துக்கும் அவ்வருகான ஆத்மா –
அசோஷ்யம் என்கிறதும் போயிற்று என்கிறாள் –பாவ பந்தம் அடியாக வந்த நோய் ஆகையால் குருத்து வற்றாக உலர்ந்து செல்லா நிற்கை-

அந்தாமத்தன்பு செய்து என்னாவி சேர் அம்மானுக்கு
அந்தாம வாழ் முடி சங்கு ஆழி நூல் ஆரமுள
செந்தாமரைத் தடங்கண் செங்கனிவாய் செங்கமலம்
செந்தாமரை யடிக்கள் செம்பொன் திருவுடம்பே –2-5-1—பரமபதத்தில் உள்ளார் எல்லார் பக்கலிலும் பண்ணும் அபி நிவேசத்தை என் பக்கலிலே பண்ணி -மஞ்சா க்ரோசந்தி இத்வத்-என்னாவி சேர் –
கமர் பிளந்த தரையிலே நீரைப் பாய்ச்சினால் போலே -உள்ளூலாவி உலர்ந்து உலர்ந்து -என்று
குருத்து வற்றாக வற்றான என்னாத்மாவிலே-விடாயர் மடுவில் விழுமா போலே வந்து கலந்தான் –

ஆராவமுதமாய் யல்லாவி யுள் கலந்த
காரார் கரு முகில் போல் என்னம்மான் கண்ணனுக்கு
நேராவாய் செம்பவளம் கண் பாதம் கை கமலம்
பேரார நீண் முடி நாண் பின்னும் இழை பலவே –2-5-5–(3057)–நிரதிசய போக்யனாய் வைத்து-அசன்னேவ -என்கிற ஆத்மாவோடு வந்து கலந்தான் –தன்னையும் அறிந்திலேன் -என்னையும் அறிந்திலேன் –-யல்லாவி –அசித்தில் காட்டில் தம்மைக் குறைய நினைத்த படி -அசித்துக்கு இழவு இல்லை –-சேதனனாய் இருந்து வைத்து ஞான பலம் இல்லாமையால் அசித்துக்கு அவ்வருகாக நினைத்து இருக்கிறார்-யுள் கலந்த-பெரு மக்கள் உள்ளவர் -என்கிற ஸூ ரிகள் அளவில் கலக்குமா போலே தான் கலந்தானோ – என்னை ஆராவமுதமாக நினைத்து என் அளவாக தன்னை நினைத்துக் கிடீர் கலந்தது-

சொல்லீர் என் அம்மானை என்னாவி யாவி தனை
எல்லையில் சீர் என் கருமாணிக்கச் சுடரை
நல்ல வமுதம் பெறர்க்கு அரிய வீடுமாய்
அல்லிமலர் விரையோத்தான் ஆண் அல்லன் பெண் அல்லன் –2-5-9-எல்லாரும் கூடி யாகிலும் பேச வல்லி கோளே-என் அம்மானை-தன் குண சேஷ்டிதங்களாலே என்னை முறையிலே நிறுத்தினவனை
என்னாவி யாவி தனை-இவ்வாத்மாவுக்கு தாரகன் ஆனவனை-

கூவுமாறு அறிய மாட்டேன், குன்றங்கள் அனைத்தும் என்கோ!
மேவு சீர் மாரி என்கோ! விளங்கு தாரகைகள் என்கோ!
நாவியல் கலைகள் என்கோ! ஞான நல் ஆவி என்கோ!
பாவு சீர்க் கண்ணன் எம்மான் பங்கயக் கண்ண னையே.–3-4-2—ஞான நல் ஆவி என்கோ!-நிகழும் ஆகாசம் என்றதன் கார்யம் -ஞானத்துக்கு சாதனமான சப்தம் –ஆவி என்று லக்ஷணையால் சரீரத்தை சொல்லுகிறது-ஞான சரீரம் என்று ஞான சாதனமான சப்தத்தை சொல்லுகிறது-குண வாசி சப்த்தத்தாலே குணியை நினைக்கிறது-நல்லாவி என்று இந்திரியங்களை வியாவ்ருத்திக்கிறது-

யாவையும் எவரும் தானாய் அவர் அவர் சமயந் தோறும்
தோய்வு இலன்; புலன் ஐந்துக்கும் சொலப்படான்; உணர்வின் மூர்த்தி;
ஆவி சேர் உயிரின் உள்ளால் ஆதும் ஓர் பற்று இலாத
பாவனை அதனைக் கூடில், அவனையும் கூட லாமே.–3-4-10-ஆவி சேர் உயிரின் உள்ளால்-ஆவி என்று சரீரம் –அத்தோடு சேர்ந்த ஆத்மாவில் சரீரத்தில் உண்டான பரிணாமித்வாதி தோஷங்கள் தட்டாது என்கிற விவேக அனுசந்தானம் ஆத்மாவின் பக்கலிலே கூடுமாகில் – உள்ளால்-உள்–ஆல்-அசை-உள் -உள்ளே-ஆதும் ஓர் பற்று இலாத-ஏதேனும் ஒரு தொற்று இல்லாத-பாவனை அதனைக் கூடில்,
அதனை -ஆத்மாவை -ஆத்மாவின் பக்கலிலே என்றபடி–

எழுமைக்கும் எனது ஆவிக்கு இன்அமுதத்தினை எனது ஆருயிர்
கெழுமிய கதிர்ச் சோதியை மணிவண்ணனைக் குடக் கூத்தனை
விழுமிய அமரர் முனிவர் விழுங்கும் கன்னற் கனியினைத்
தொழுமின் தூய மனத்தராய்;இறையும் நில்லா துயரங்களே.–3-6-7–(3182)–கால தத்வம் உள்ளதனையும் தன் சுவடு அறியாதே இதர விஷய ப்ரவணமான என் நெஞ்சுக்கு பரம போக்யனானவனை-

செவிகளால் ஆர நின் கீர்த்திக் கனியெனும் கவிகளே காலப் பண் தேன் உறைப்பத் துற்றுப்
புவியின் மேல் பொன் நெடுஞ் சக்கரத்து உன்னையே அவிவு இன்றி ஆதரிக்கும் எனது ஆவியே.–3-8-6-(3203)-துர்லபம் என்று பாராதே கை புகுரு விஷயத்திலே போலே சாபலம் பண்ணா நின்றது
எனது ஆவியே.– அவன் அருள் பெரும் அளவு ஆவி நில்லாது என்கிற ஆவி –

ஆவியே! ஆரமுதே;என்னை ஆளுடைத் தூவி அம் புள்ளுடையாய்!சுடர் நேமியாய்!
பாவியேன் நெஞ்சம் புலம்பப் பல காலும் கூவியும் காணப்பெறேன் உன கோலமே.–3-8-7-ஆவியே! -அபி நிவேசம் மிக்காலும் ப்ராப்யன் ஆகிறான் சேஷியானால் வரும் தனையும் பாடாற்ற வேண்டாவோ என்னில் – பிராணனை ஒழிய தரிக்க வல்லோமோ என்கிறார் –-ஆரமுதே;-தாரகமான அளவன்றிக்கே போக்யமுமாய் இருக்கை –என்னை ஆளுடைத் தூவி அம் புள்ளுடையாய்! மற்றை அம்ருதத்தை கொண்டு வருமவனே இவ்வம்ருதத்தையும் கொண்டு வருவான் –-பெரிய திருவடியின் முதுகில் இருப்பைக் காட்டி என்னை எழுதிக் கொண்டவனே – என்னை ஆளுடைத் தூவி அம் புள்-என்று பெரிய திருவடியோடே அன்வயித்துச் சொல்லவுமாம் – சேர்க்குமவர்களுக்கு சேஷம் என்று இறே இவர் இருப்பது

கோலமே! தாமரைக் கண்ணது ஓர் அஞ்சன நீலமே! நின்று எனது ஆவியை ஈர்கின்ற
சீலமே! சென்று செல்லாதன முன் நிலாம் காலமே! உன்னை எந்நாள் கண்டு கொள்வனே?–3-8-8-வியதிரேகத்தில் வடிவை மறக்கிலும் பின்பு நின்று பின்னாடி மறக்க ஒண்ணாத படி என் நெஞ்சை ஈரா நின்றுள்ள சீலமே ஸ்வரூபம் ஆனவனே-

ஏக மூர்த்தி இருமூர்த்தி மூன்று மூர்த்தி பல மூர்த்தி
ஆகி ஐந்து பூதமாய் இரண்டு சுடராய் அருவாகி
நாகம் ஏறி நடுக்கடலுள் துயின்ற நாராயணனே!உன்
ஆக முற்றும் அகத்து அடக்கி ஆவி அல்லல் மாய்த்ததே.–4-3-3-உன் ஆக முற்றும் அகத்து அடக்கி – இதுக்கு பிரயோஜனம் உன் திருமேனிக்கு வேண்டும் போக உபகரணம் எல்லாம் என்னுள்ளே யாம் படி பண்ணுகை-அத்தைச் செய்து சாந்து பூ மாலை பரிவட்டம் ஆபரணம் இவை எல்லாம் என்னுள்ளே யாம்படி பண்ணி-ஆவி அல்லல் மாய்த்ததே-உன் திரு உள்ளம் நிர்த் துக்கம் யாயிற்றே -ஒரு படி கரை மரம் சேர்க்க வல்லேன் என்று இருந்த உன் திரு உள்ளத்தில் பரகு பரகு கெட்டு க்ருதார்த்தன் ஆனாயே -என்கிறார்-என்னுடைய நெஞ்சில் துக்கம் ஒருபடி போயிற்றே என்றுமாம்-அவன் பிரணயித்தவம் சொல்லுகிற பிரகரணம் ஆகையால் அவனுடைய துக்க நிவ்ருத்தியே பொருளாக அமையும் – இத்தை பர வ்யூஹ விபவங்களை சொல்லிற்றாக நிர்வஹிப்பாரும் உண்டு-

குரை கழல்கள் நீட்டி மண் கொண்ட கோல வாமனா!
குரை கழல் கை கூப்புவார்கள் கூட நின்ற மாயனே!
விரைகொள் பூவும் நீரும் கொண்டு ஏத்த மாட்டேனேலும் உன்
உரை கொள் சோதித் திருவுருவம் என்னது ஆவி மேலதே.–4-3-7-உரை கொள்ளுகையாவது காண ஆசைப்பட்டு அது அது என்று வாய் புலற்றும் படியாய் இருக்கை-ராமோ ராமோ ராம இதி பிரஜா நாம பவன் கதா –ராம பூதம் ஜகதாபூத் ராமே ராஜ்ஜியம் பிரசாஸதி –-பேச்சுக்கு அவிஷயம் என்றுமாம்
மாற்றும் உரையும் அற்ற திருமேனி என்னவுமாம் –சுட்டுரைத்த நன் பொன் என்ன கடவது இறே
என்னதாவி மேலதே –-உன்னுடைய திரு மேனி என்னுடைய சத்தியின் மேலது-ஸூரி போக்யமான வடிவுக்கு தாரகாதிகள் என் ஆத்ம சத்தை யாவதே –

என்னது ஆவி மேலையாய்! ஏர் கொள் ஏழ் உலகமும்
துன்னி முற்றும் ஆகிநின்ற சோதி ஞான மூர்த்தியாய்!
உன்னது என்னது ஆவியும்; என்னது உன்னது ஆவியும்;
இன்ன வண்ணமே நின்றாய் என்று உரைக்க வல்லனே?–4-3-8–(3260)–என்னைப் பெறுகைக்கு உண்டான அபி நிவேசத்தால் ஒருவனைப் பிடிக்க நினைத்தவன் ஒரூரை வளையுமா போலே சர்வகதன் ஆனான் -என்னுதல்-இவரைப் பெற்ற பிரியத்தால் வியாப்திலேயும் ஒரு புஷ்கல்யம் உண்டாயிற்று என்னுதல்-இவரைப் பெறுகையாலே விபூதி த்வயமும் புதுக் கணித்தது–விசத தமமான-ஞான ஸ்வரூபன் ஆனவனே -என்னுடைய ஆத்மா நீ இட்ட வழக்காய்-உன்னுடைய திவ்ய ஆத்ம ஸ்வரூபம் நான் இட்ட வழக்காம் படி யானோம்-ஸ்வ தந்த்ரன் இட்ட வழக்காவது என் என்னில்-கூடில் கூடுவது அது -இது விசார விஷயம் அன்று -என்று அருளிச் செய்தார் ஆளவந்தார்-பாபம் மேலிட்ட போது அல்லேன் என்னும் இவன் -அவன் தன்னை சிலருக்கு ஆக்குவோம் என்றால் நிவாரகர் இல்லை -நிலை நிற்பது அதுவே –

மேவி நின்று தொழுவார் வினை போக மேவும் பிரான்
தூவி அம் புள்ளுடையான் அடல் ஆழி அம்மான் தன்னை
நாவியலால் இசை மாலைகள் ஏத்தி நண்ணப் பெற்றேன்;
ஆவி என் ஆவியை யான் அறியேன் செய்த ஆற்றையே.–4-5-4-—ஆவி -நிருபாதிகமான சர்வாத்மா –
ஆத்மன ஆகாசஸ் ஸம்பூத–சர்வாத்மா –என் ஆவியை -அத்யந்தம் நிஹீனனான என்னை-செய்த ஆற்றையே.-யான் அறியேன்-விபுவான தான் அணு பரிமானனான என்னைத் தன்னோடு ஒத்த ஆனந்தத்தை உடையேனாம் படி பண்ணினான்-ஏஷ ஹ் யேவா நந்தயாதி –-வீவில் இன்பம் மிக எல்லை நிகழ்ந்தனன் -என்னப் பண்ணினான் –சர்வ சரீரியானவன் ஸ்வ சரீரத்தில் ஒன்றைப் பெறாப் பேறாகத் தலையால் சுமப்பதே-

அப்பனே!அடல் ஆழி யானே! ஆழ் கடலைக் கடைந்த
துப்பனே!‘உன் தோள்கள் நான்கும் கண்டிடக் கூடுங்கொல்?’என்று
எப்பொழுதும் கண்ணநீர் கொண்டு, ஆவி துவர்ந்து துவர்ந்து,
இப்பொழுதே வந்திடாய் என்று ஏழையேன் நோக்குவனே.–4-7-5–சர்வ காலமும் கண்ணும் கண்ண நீருமாய் கொண்டு கிடைக்கைக்கு சம்பாவனை உள்ள விஷயத்தில் போலே கிலேசப்படுகை-ஆவி துவர்ந்து துவர்ந்து,-பிராணன் ஆனது பசை அற உலர்ந்து-

நோக்கி நோக்கி, உன்னைக் காண்பான், யான் எனது ஆவியுள்ளே
நாக்கு நீள்வன், ஞானம் இல்லை; நாள்தோறும் என்னுடைய
ஆக்கை யுள்ளும் ஆவி யுள்ளும் அல்ல புறத்தினுள்ளும்
நீக்கம் இன்றி, எங்கும் நின்றாய் நின்னை அறிந்து அறிந்தே.–4-7-6-(3302)–அடுத்து அடுத்து பார்த்து உன்னைக் காண்பான்,-சர்வாதிகனாய் துர்லபனான உன்னை காண் கைக்காக-யான்-அதிசபலனான நான்-எனது ஆவியுள்ளே நாக்கு நீள்வன்,-வாயால் சொல்ல மாட்டாதே நெஞ்சினுள்ளே ஆசைப்படா நின்றேன்-ஞானம் இல்லை;-இதுக்கு அடி என் அறிவு கேடு இறே-இவ் விஷயத்தில் ஆசையும் அறிவு கேடு ஆகிற படி என் என்னில்-சதா ஸந்நிஹிதனாய் சக்தனாய் இருக்க முகம் காட்டாது ஒழி கிறது -வர நினையாமை என்று இருக்க மாட்டாது ஒழி கிறது அறிவு கேட்டாலோ என்றோ-நாள் தோறும்-சர்வ காலமும் பேற்றுக்கு பிரதி பந்தகமான சரீரத்தின் உள்ளும்-ஆவியுள்ளும்-பெறுகைக்கு இருக்கிற ஆத்மாவினுள்ளும்-அல்ல புறத்தினுள்ளும்-மற்றும் இந்த்ரியங்களிலும்-நீக்கம் இன்றி, எங்கும் நின்றாய் -பிரியாதே எங்கும் வியாபித்து நின்றாய்-நின்னை அறிந்து அறிந்தே.–இப்படி ஸந்நிஹிதனாய் வைத்து செய்யாது ஒழிகிறது செய்ய நினையாமை என்று மிகவும் அறிந்து வைத்தே ஆசைப்படுகிறது மதிகேடு இறே-

அறிந்து அறிந்து, தேறித் தேறி,யான் எனது ஆவியுள்ளே
நிறைந்த ஞான மூர்த்தி யாயை நின்மலமாக வைத்து,
பிறந்தும் செத்தும் நின்று இடறும் பேதைமை தீர்ந்தொழிந்தேன் ;
நறுந்து ழாயின் கண்ணி அம்மா! நான் உனைக் கண்டு கொண்டே.–4-7-7-பரத்வம் என்ன -பஜ நீயத்வம் என்ன -ஸுலப்யம் என்ன -அபராத சஹத்வம் என்ன -இவ்வடைவிலே ஞானம் பிறக்க பிறக்க-அந்தக்கரணமும் க்ரமத்தாலே தெளிந்து-யான்-ஞானம் பிறந்த நான் –-எனது ஆவியுள்ளே-தெளிந்த மனஸிலே-நிறைந்த ஞான மூர்த்தி யாயை நின்மலமாக வைத்து,-பரிபூர்ண ஞானத்தையே ஸ்வரூபகமாக உடைய உன்னை விசதமாக அனுபவித்து

என் கொள்வன் உன்னை விட்டு என்னும் வாசகங்கள் சொல்லியும்
வன் கள்வனேன் மனத்தை வலித்துக் கண்ண நீர் கரந்து
நின் கண் நெருங்க வைத்தே எனது ஆவியை நீக்க கில்லேன்
என் கண் மலினம் அறுத்து என்னைக் கூவி அருளாய் கண்ணனே –5-1-4-மனசை உன் பக்கலிலே செறியும் படி பண்ணி இதுவும் என்னால் செய்யலாவது ஓன்று அன்று -உன் வடிவைக் காட்டி மனசை உன் பக்கலிலே சேர்த்து கொள்ள வேணும் -பும்ஸாம் த்ருஷ்ட்டி சித்த அபஹாரியான வடிவே வேண்டாவோ விஷயங்களில் துவக்கு அறுக்கைக்கும்உன் பக்கல் பிரவணம் ஆக்குகைக்கும் –
எனது ஆவியை நீக்க கில்லேன் -என் சரீரத்தின் நின்றும் என் ஆத்மாவை பிரிக்க மாட்டு கிறி லேன் -ஆன பின்பு நீயே செய்து அருள வேணும்-என் கண் மலினம் அறுத்து-மலினம் -மாலினியம் -அதாவது பிரகிருதி சம்பந்தம் –என்னுடைய பிரகிருதி சம்பந்தத்தை நீயே போக்கி –-என்னைக் கூவி அருளாய் கண்ணனே – அஷமனான என்னை அழைத்துக் கொண்டு அருள வேணும்

ஊரெல்லாம் துஞ்சி உலகெல்லாம் நள்ளிருளாய்
நீரெல்லாம் தேறிஓர் நீளிரவாய் நீண்டதால்
பாரெல்லாம் உண்டநம் பாம்பணையான் வாரானால்
ஆர்?எல்லே! வல்வினையேன் ஆவிகாப்பார் இனியே.–5-4-1-பிரளயத்தின் கையிலே அகப்பட்டாரை போலே இந்த ராத்ரியின் கையிலே அகப்பட்டு கிடக்கிற நான் பிராண ரக்ஷணம் பண்ணவோ -எம்மில் முன் அவனுக்கு மாய்வராலோ -என்று எனக்கு முன்னே தளருகிற தோழி காக்கவோ -ஹிதம் சொல்லுகிற தாயார் காக்கவோ -பழி சொல்லுகிற ஊரார் காக்கவோ-

ஆவி காப்பார் இனியார்? ஆழ்கடல் மண் விண் மூடி
மா விகாரமாய் ஓர் வல்லிரவாய் நீண்டதால்
காவி சேர் வண்ணன் என் கண்ணனும் வாரானால்
பாவியேன் நெஞ்சமே! நீயும் பாங் கல்லையே.–5-4-2-உதவுமவன் உதவுகிறிலன் -நெஞ்சும் பாங்கு ஆகிறது இல்லை -இனி காப்பார் யார் –

பின் நின்ற காதல் நோய் நெஞ்சம் பெரிதடுமால்
முன் நின்று இரா ஊழி கண் புதைய மூடிற்றால்
மன் நின்ற சக்கரத்து எம் மாயவனும் வாரானால்
இந்நின்ற நீள் ஆவி காப்பார் ஆர் இவ்விடத்தே?–5-4-6--இப்படியே முடியாதே நோவு படுத்தா நின்றுள்ள உயிராகிய சத்ருவை போக்குவார் ஆர் -முடியும் அளவிலும் நூறே பிராயமாய் இருக்கிற ஆத்ம வஸ்துவைப் போக்கி ரஷிப்பார் ஆர் -அச்சேத்யோயம் அதாஹ் யோயம் -என்கிற வசனத்தைக் கொண்டு தன்னை முடியாதது ஒன்றாக நினைத்து நலியா நின்றது -பிரிவிலும் முடியாத என்னுயிர்ப்பகையை நீக்கி என்னை நோக்குவார் ஆர் -என்று ஒரு தமிழன் இட்டு வைத்தான் –-இவ்விடத்தே -சர்வ ரக்ஷகனும் உதவாத தசையில் –

தெய்வங்காள் என் செய்கேன்? ஓர் இரவு ஏழ் ஊழியாய்
மெய் வந்து நின்று எனதாவி மெலிவிக்கும்
கை வந்த சக்கரத்து என் கண்ணனும் வாரானால்
தை வந்த தண் தென்றல் வெம்சுடரில் தான் அடுமே.–5-4-8–பிரசங்கத்தாலே வந்து நலிகை யன்றிக்கே -புத்தி பூர்வமே -முடித்து அல்லது போகேன் என்று ஆக்ரஹம் யுடையாரைப் போலே நின்று -ராவணன் இடம் பார்த்து வந்தால் போலே -விரஹ தசை என்று அறிந்து வந்து நலியா நின்றது –எனதாவி மெலிவிக்கும்–-நலிகைக்கும் ஆஸ்ரயம் இல்லாத படி சென்று அற்ற உயிரை நலியா நின்றது-

பக்கம் நோக்கி நிற்கும் நையும் என்று அன்னையரும் முனிதிர்
தக்க கீர்த்தித் திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான் கண்டபின்
தொக்க சோதித் தொண்டை வாயும் நீண்ட புருவங்களும்
தக்க தாமரைக் கண்ணும் பாவியேன் ஆவியின் மேலனவே.–5-5-5-(3389)–தோல் புரையிலே போகை யன்றிக்கே -உயிர் நிலையிலே நின்று நலியா நின்றது -உள்ளு வெளிச்சு இருக்கிறாப் போலே புறம்பும் ஆகப் -பெற்றோம் ஆகிறிலோம்-

ஆறெனக்கு நின் பாதமே சரணாகத் தந்தொழிந்தாய் உனக் கோர் கைம்
மாறு நான் ஒன்றிலேன் என தாவியும் உனதே
சேறு கொள் கரும்பும் பெருஞ் செந்நெலும் மலி தண் சிரீவர மங்கை
நாறு பூந்தண் துழாய் முடியாய்! தெய்வ நாயகனே!–5-7-10-(3416)–இத்தெளிவைப் பிறப்பித்த உனக்கு சத்ருசமான பிரதியுபகாரம் அன்றிக்கே-போலியாய் இருபத்தொரு பிரதியுபகாரமும் அகிஞ்சனான நான் காண்கிறிலேன் -உம்மைத் தந்தாலோ என்ன –என தாவியும் உனதே-ஸ்வரூப ஞானம் இல்லை யாகில் செய்யலாயிற்று -மயர்வற மதி நலம் அருள பெற்றில்லை யாகில் பிரதியுபகாரம் பண்ணினேனாய் நெஞ்சாறல் படாது ஒழியல் யாயிற்று -உதவிக் கைம்மாறு –

களைவாய் துன்பம் களையா தொழிவாய் களை கண் மற்றிலேன்
வளைவாய் நேமிப் படையாய்! குடந்தைக் கிடந்தாய்! மாமாயா!
தளரா உடலம் என தாவி சரிந்து போம் போது
இளையா துன தாள் ஒருங்கப் பிடித்துப் போத இசை நீயே.–5-8-8–சரீரமானது கட்டுக் குலையா என் பிராணனும் சரீரத்தை விட்டுப் பேரக் கடவ போதாயிற்று இப்போது -அங்கணம் அன்றியே அந்திம ஸ்ம்ருதியை அபேக்ஷிக்கிறார் ஆனாலோ என்னில் -அந்திம ஸ்ம்ருதி ஒழிய சித்தி இல்லாத அதிகாரி அல்லாமையாலே அத்தை சொல்லுகிறது அன்று -இவன் பக்கல் இது இல்லாத போது அவன் அஹம் ஸ்மராமி என்கையாலே விஸ்லேஷ வியசனத்தால் சரீரமும் தளர்ந்து பிராணனும் சரீரத்தை விட்டுப் போம் தசையாயிற்று இப்போது என்கை-

வாரா அருவாய் வரும் என் மாயா! மாயா மூர்த்தியாய்!
ஆரா வமுதாய் அடியேன் ஆவி அகமே தித்திப்பாய்!
தீரா வினைகள் தீர என்னை ஆண்டாய்! திருக்குடந்தை
ஊராய்! உனக் காட்பட்டும் அடியேன் இன்னம் உழல்வேனோ?–5-8-10-(3427)-உனக்கு ஸ்வம்மான என் நெஞ்சின் உள்ளே உன் போக்யதையை ஆவிஷ் கரித்து அனுபவிப்பித்தவனே-

பிறந்த வாறும் வளர்ந்த வாறும் பெரிய பாரதம் கை செய்து ஐவர்க்குத்
திறங்கள் காட்டி யிட்டுச் செய்து போன மாயங்களும்
நிறந்த னூடு புக்கென தாவியை நின்று நின்று ருக்கி உண்கின்ற இச்
சிறந்த வான் சுடரே! உனை என்று கொல் சேர்வதுவே?–5-10-1-(3440) தோல் புரையே போகாதே மர்மத்திலே புக்கு –துர்யோதனாதிகள் நசித்துப் போனார்கள் -பாண்டவர்கள் ராஜ்ஜியம் பெற்றுப் போனார்கள் -இவரை அந்த குண சேஷ்டிதங்கள் மர்மத்திலே நலியா நின்றது – விரஹத்தாலே அவசன்னமான என் ஆத்மாவை –எல்லாரும் மஹா பாரதத்தில் கேட்டு தரிக்கிறது இறே-இடை விடாதே நின்று நின்று –உருக்கி உண்கின்ற-சிதிலமாகி முடிகின்ற –முடியவும் மாட்டாதே ஜீவிக்கவும் ஒட்டாதே நலிந்த படி-இச்-சிறந்த வான் சுடரே!-நாட்டுக்கு பரமபதம் ஏறப் போனான் என்ற பேராய் -இவருள்ளே புகுந்தான் –தகுதியாய் அபரிச்சேதயமான அழகை உடையவனே

மேவி நைந்து நைந்து விளையாடலுறாள் என்சிறுத்
தேவி போய் இனித் தன் திருமால் திருக் கோளூரில்
பூவியல் பொழிலும் தடமும் அவன்கோயிலும் கண்டு
ஆவிஉள் குளிர எங்ஙனே உகக்குங்கொல் இன்றே?–6-7-5-(3521) ஆவிஉள் குளிர-கமர் பிளந்த ஹிருதயம் மறு நனையும் படி-எங்ஙனே உகக்குங்கொல் இன்றே?–எங்கனே பிரிய படுகிறாளோ -இங்கே இருந்து நினைத்துப் பட்ட கிலேசத்தை கண்ட நான் அந்த அனுபவ ப்ரீதி காணப் பெற்றிலேன் இன்றே -எனக்கு அவளை பிரிந்த சோகமே யாய்ச செல்லுகிறது -அவளுக்கு நல்விதிவாய் ப்ரீதியோடே செல்லுகிறது இறே –

விண்மீ திருப்பாய்! மலைமேல் நிற்பாய்! கடற்சேர்ப்பாய்!
மண்மீ துழல்வாய்! இவற்றுள் எங்கும் மறைந்துறைவாய்!
எண்மீ தியன்ற புறஅண் டத்தாய்! எனதாவி
உண்மீ தாடி உருக்காட் டாதே ஒளிப்பாயோ!–6-9-5-(3553)–என்னுடைய ஹ்ருதயத்தில் உள்ளே மிகவும் பிரகாசித்து -என்னுதல் -அந்தர் பஹிச்ச வர்த்தித்து என்னுதல் -பக்தா நாம் என்கிற வடிவை எனக்கு காட்டாதே மறைய நின்றால் ஜீவிப்பனோ-

அறிவி லேனுக்கு அருளாய் அறிவார் உயிரானாய்!
வெறிகொள் சோதி மூர்த்தி! அடியேன் நெடுமாலே!
கிறிசெய்து என்னைப் புறத்திட்டு இன்னம் கெடுப்பாயோ?
பிறிதொன்று அறியா அடியேன் ஆவி திகைக்கவே.–6-9-8-(3546)-பேறு அவனாலே யானாள் இழவும் அவனாலே என்னலாம் இறே -ஸ்தநந்த்யபிரஜை கிணற்றில் விழுந்தால் -தாயார் தள்ளினாள் என்னுமா போலே-பிறிதொன்று அறியா அடியேன் ஆவி திகைக்கவே.–அநந்ய கதியாய் உன் கை பார்த்து இருக்கிற நான் -நெஞ்சு கலங்கும்படியாக –

ஆவி திகைக்க ஐவர் குமைக்கும் சிற்றின்பம்
பாவி யேனைப் பல நீ காட்டிப் படுப்பாயோ?
தாவி வையம் கொண்ட தடந்தா மரைகட்கே
கூவிக் கொள்ளும் காலம் இன்னம் குறுகாதோ.–6-9-9-நெஞ்சு கலங்கும் படி-ஐவர் குமைக்கும் -பஞ்ச இந்திரியங்களும் விஷயங்களில் மூட்டி நலியும் படியான -ஐவர் -என்று சேதன சமாதியாலே சொல்லுகிறது -நலிவின் மிகுதியால்-

கொழுந்து வானவர்கட்கு!’ என்னும்’குன்றேந்திக் கோ நிரை காத்தவன்!’ என்னும்;
அழும் தொழும் ஆவி அனல வெவ்வுயிர்க்கும்; ‘அஞ்சன வண்ணனே!’ என்னும்;
எழுந்து நின்று மேல் நோக்கி இமைப்பிலள் இருக்கும்; ‘எங்ஙனே நோக்குகேன்?’ என்னும்;
செழுந்தடம் புனல் சூழ் திருவரங் கத்தாய்! என் செய்கேன் என் திரு மகட்கே?–7-2-8-(3579)தொழுத இடத்திலும் முகம் காட்டக் காணாமையாலே அதாஹ்யமான ஆத்மவஸ்து அக்னி மயமாம் படி நெடு மூச்சு எறியா நின்றாள்-

என் திரு மகள் சேர் மார்பனே!’ என்னும்; ‘என்னுடைய ஆவியே!’ என்னும்;
‘நின் திரு எயிற்றால் இடந்து நீ கொண்ட நிலமகள் கேள்வனே!’ என்னும்;
‘அன்றுரு ஏழும் தழுவி நீ கொண்ட ஆய்மகள் அன்பனே!’ என்னும்;
தென் திரு அரங்கம் கோயில் கொண் டானே! தெளிகிலேன் முடிவு இவள் தனக்கே–7-2-9-என் என்கிற இடம்  திரு மகளில் அந்வயிக்கிறது -மார்பனே என்கிற இடத்தில் அந்வயிக்கிறது அன்று -எனக்கு ஸ்வாமி நியான பிராட்டியை திரு மார்பிலே யுடையவனே என்னா நின்றாள் -இவ்வதி பிராவண்யம் பிராட்டி அடியாக வந்தது என்கை ‘என்னுடைய ஆவியே!’ என்னும்;-இவளுடைய பிராணன் பஞ்ச வ்ருத்தியாய் அன்று இருப்பது -ஒரு மிதுனமாயிற்று இவளுக்கு பிராணன் –திருமகள் சேர்மார்பனாய்க் கொண்டு எனக்கு தாரகன் ஆனவனே என்னும் –

ஏழையர் ஆவி உண்ணும் இணைக் கூற்றங் கொலோ அறியேன்
ஆழியங் கண்ண பிரான் திருக்கண்கள் கொலோ அறியேன்
சூழவும் தாமரை நாண் மலர் போல் வந்து தோன்றுங் கண்டீர்
தோழியர் காள்!அன்னைமீர்!என் செய்கேன் துயராட்டியேனே.–7-7-1-ஆசைப்பட்ட விஷயம் கிடையாது என்றாலும் மீள மாட்டாத சபலைகள் யுடைய பிராணனை முடிக்கும் -ராம சரம் போலே ஒப்பனை குறி அழியாது இருக்க பிராணனைத் துணிக்கும்-புருஷர்க்கும்-பருவம் நிரம்பி ஹிதம் சொல்லும் ஸ்த்ரீகளும் பாதை இல்லை –

ஆட்டியும் தூற்றியும் நின்று அன்னைமீர்! என்னை நீர் நலிந்து என்?
மாட்டுயர் கற்பகத்தின் வல்லியோ கொழுந்தோ அறியேன்
ஈட்டிய வெண்ணெய் உண்டான் திருமூக்கு எனதாவி யுள்ளே
மாட்டிய வல் விளக்கின் சுடராய் நிற்கும் வாலியதே.–7-7-2-(3628) -உருவு வெளிப்பட்டால் வெண்ணெய் நாற்றமும் பிரத்யஷிக்கிற தாயிற்று இவளுக்கு -ஆஸ்ரித ஸ்பர்சம் உள்ளதொரு த்ரவ்யத்தால் அல்லது செல்லாத -களவிலே இழிந்து பிடியுண்டால் -அத்தை இல்லை செயகைக்காக முகத்திலே வெண்ணெய் பூசிக் கொள்ளுமே -அவ் வெண்ணெய் நாற்றம் பிரத்யஷிக்கிற படி -நாங்கள் காண்கிறிலோமீ என்ன
எனதாவி யுள்ளே-என் ஹிருதயத்தின் உள்ளே-

என்று நின்றே திகழும் செய்ய ஈன்சுடர் வெண் மின்னுக்கொல்?
அன்றிஎன் ஆவி அடும் அணி முத்தங்கொலோ? அறியேன்
குன்றம் எடுத்த பிரான் முறுவல் எனது ஆவி அடும்
ஒன்றும் அறிகின்றிலேன் அன்னைமீர்!எனக்கு உய்விடமே.–7-7-5-தோன்றி மாயாதே நித்தியமாய் நின்று விளங்கா நிற்பதாய் சிவந்த சுடரை ஈனா நின்ற வெள்ளை மின்னோ -அசிராம்சு -என்னா நிற்பார்கள் இத்தை -என்னை நலிகைக்கு உறுப்பாக நித்யத்வத்தை ஏறட்டுக் கொண்டது -திரு முத்தின் நிரை திரு வதரத்தில் பழுப்பை ஈனுகிறாப் போலே யாயிற்று சேர்த்தி அழகு இருப்பது–அங்கனம் இன்றியே என் பிராணனை முடிக்கிற திரு முத்து நிரை தானேயோ அறிகிறிலேன்-அணி முத்தம் -அணி வகுத்து ஏறினால் போல் தந்த பங்க்திகள் பாதகமாய் இருக்கிற படி என்னவுமாம் –-கீழில் திரு முத்தும் திரு வதரமும் சேர்ந்த சேர்த்தி பாதகமான படி சொல்லிற்று -அணி முத்தம் என்று திரு முத்துக்கள் அந்யோன்யம் சேர்ந்த சேர்த்தி பாதகமானபடி சொல்லிற்று-குன்றம் எடுத்த பிரான் முறுவல் எனது ஆவி அடும்-கோவர்த்தன உத்தாரணம் பண்ணின உபகாரகனுடைய முறுவல் என்னுடைய பிராணனை நலியா நின்றது -பிரிவால் பட்ட நலிவு எல்லாம் தீரும்படி பெண்கள் முகங்களில் பண்ணின ஸ்மிதம் எனக்கு ஒருத்திக்குமே பாதகம் ஆகா நின்றது-

காண்மின்கள் அன்னையார்காள்! என்று காட்டும் வகை அறியேன்!
நாண் மன்னு வெண்திங்கள் கொல்,நயந்தார்கட்கு நச்சிலை கொல்
சேண் மன்னு நால் தடந் தோள் பெருமான் தன் திரு நுதலே?
கோண் மன்னி ஆவி அடும் கொடியேன் உயிர் கோளிழைத்தே.–7-7-7-(3633) இங்கு உயிர் -பிராணன் -அழகு பாதகமாம் படி பாபத்தை பண்ணின என் பிராணனை முடிக்கையில் துணிந்து -கொள்கையில் அபி நிவேசித்து பிராணனை முடியா நின்றது -தோல் புரை போகை அன்றிக்கே சத்தையை அழியா நின்றது-

தேவிமார் ஆவார் திருமகள் பூமி ஏவ மற்ற அமரர் ஆட் செய்வார்
மேவிய வுலகம் மூன்றவை யாட்சி வேண்டு வேண்டுருவம் நின்னுருவம்
பாவியேன் தன்னை யடுகின்ற கமலக் கண்ணது ஓர் பவளவாய் மணியே
ஆவியே அமுதே அலை கடல் கடைந்த அப்பனே காணுமாறு அருளாயே–8-1-1-ஆவியே -ஒரு ஆவி விசேஷம் அன்று இவருக்கு பிராணன் -நாய்ச்சிமாரோடும் விபூதியோடும் திவ்ய விக்ரஹத்தோடும் கூடின சர்வாதிக வஸ்து வாயிற்று இவருக்கு பிராணன் – அமுதே -தாரக மாத்ரமாய் இருக்கை அன்றிக்கே நிரதிசய போக்ய பூதன் ஆனவனே-அலை கடல் கடைந்த அப்பனே-நிரதிசய போக்யனாய் இருந்த உன்னை அநாதரித்து புறம்பே ஓர் உப்புச்சாறு அமையும் என்று இருப்பார்க்கு உடம்பு நோவக் கடல் கடைந்து கொடுக்கும் உபகாரகனே-காணுமாறு அருளாயே–எனக்கு கடல் கடைய வேண்டா -வடிவைக் காட்ட அமையும் -இவருக்கு பிராப்யம் அம்ருதம் அன்று –காண்கை -உபாயமும் கடல் கடைகை அன்று –அருளே -ப்ராப்ய ப்ராபகம் இரண்டும் ஒன்றே என்று இருப்பார்க்கு கார்யம் செய்யலாகாது என்கை –

அல்லாதோர் அரணும் அவனில் வேறில்லை அது பொருளாகிலும் அவனை
யல்ல தென்னாவி யமர்ந்தணை கில்லாது ஆதலால் அவனுறைகின்ற
நல்ல நான் மறையோர் வேள்வியுள் மடுத்த நறும் புகை விசும்பொளி மறைக்கும்
நல்ல நீள் மாடத் திருச் செங்குன்றூரில் திருச் சிற்றாறு எனக்கு நல் அரணே-8-4-5-(3708)-திருச் செங்குன்றூரில் நின்று அருளினவனை அல்லது என் மனஸ்ஸூ சேர்ந்து அணையாது -திருவடி -பாவோ நான்யத்ர கச்சதி -என்றது பரம பதத்தில் பிராப்தி இல்லாமையோ-ராம அவதாரத்தில் பாவ பந்தத்தாலே இறே -அப்படியே இவரும் -திருச் செங்குன்றூர்–

கூக்குரல் கேட்டும் நம் கண்ணன் மாயன் வெளிப்படான்
மேற் கிளை கொள்ளேன் மின் நீரும் சேவலும் கோழி காள்
வாக்கும் மனமும் கருமமும் நமக்கு ஆங்கு அதே
ஆக்கையும் ஆவியும் அந்தரம் நின்று உழலுமே–9-5-4-வியசன வாசனையால் தேஹமும் பிராணனும் நடுவே நின்று க்லேசப்படுகிற இத்தனை -பிடித்து விட்ட கொம்பு போலே வாசனையே உள்ளது -நோவு பட வேண்டுவது யுண்டு -உங்களுக்கு நலிகைக்கு ஆஸ்ரயம் இல்லை –

அந்தரம் நின்று உழல்கின்ற யானுடைப் பூவைகாள்
நும் திறத்து ஏதும் இடை இல்லை குழறேன்மினோ
இந்திர ஞாலங்கள் காட்டி இவ் ஏழ் உலகும் கொண்ட
நம் திரு மார்வன் நம் ஆவி உண்ண நன்கு எண்ணினான்–9-5-5-(3829)–நம் திரு மார்வன் -பிரணயித்தவத்தால் வந்த ப்ரஸித்தியை எனக்கு காட்டி -பிராட்டியோடு பழகிற்றும் பிரணயியாய் அன்று -அத்தைக் காட்டி கண்டாரை அகப்படுத்திக் கொள்ளுகைக்காக -சில பொய்களைக் காட்டி மஹா பலி பக்கலிலே நின்றும் பூமியைக் கொண்டால் போலே கலந்து பரிமாறுகிறான் என்று தோற்றும் படி சில பொய்களைச் செய்து விஸ்லேஷிக்கை -என்னை முடிக்கைக்கு உபாயம் என்றுமாம் -நம் ஆவி உண்ண நன்கு எண்ணினான்–நம்மை முடிக்கைக்கு நல் விரகு தானே பார்த்தான் -உங்களுக்கு இங்கு அவகாசம் இல்லை -சர்வ சக்தியானவன் -உத்தியோகித்த கார்யத்திலே குறை கிடப்பதாய் அதிலே நீங்கள் சஹகரிக்கிறி கோளோ-நம்மை முடிக்க பார்த்த பார்வை அழகிதாக பார்த்தான் என்று தன்னிலே நொந்து சொல்லுகிறாள் -என்றுமாம் –

பாவியேன் மனத்தே நின்று ஈருமாலோ வாடை தண் வாடை வெவ்வாடை யாலோ
மேவு தண் மதியம் வெம் மதியமாலோ மென் மலர்ப் பள்ளி வெம் பள்ளி யாலோ
தூவியம் புள்ளுடைத் தெய்வ வண்டுதைத்த எம் பெண்மை யம் பூவி தாலோ
ஆவியின் பரமல்ல வகைகளாலோ யாமுடை நெஞ்சமும் துணை யன்றாலோ–9-9-4-(3872) – கலக்கிற போது அவன் பரிமாறின வகைகள் ஆஸ்ரயத்தின் அளவன்று என்னுதல் -பாதக பதார்த்தங்களினுடைய பாதிப்பு ஆத்ம வஸ்துவின் அளவன்று என்னுதல்-

அவனுடை யருள் பெறும் போதரிதால் அவ்வருள் அல்லன வருளும் அல்ல
அவன் அருள் பெறுமள வாவி நில்லாது அடு பகல் மாலையும் நெஞ்சும் காணேன்
சிவனோடு பிரமன் வண் திரு மடந்தை சேர் திரு வாகம் எம்மாவி ஈரும்
எவன் இனிப் புகுமிடம் எவன் செய்கேனோ ஆருக்கு என் சொல்லுகேன் அன்னைமீர்காள்–9-9-6-(3874)-அவன் பிரசாதம் கிட்டும் அளவும் பிராணன் தரிக்கிறது-இல்லை – க்ரம ப்ராப்தியை சஹிப்பதொரு பிராணனை பெற்றோம் ஆகில் ஆறி இருக்கலாம் இறே–பிராட்டியோடு -அந்நிய பரரான ருத்ராதிகளோடு வாசி அற உடம்பு கொடுக்கும் சீலம் ஸ்மாரகமாய் நித்தியமான ஆத்மாவை முடியா நின்றது -அந்நிய பரர்க்கு எளிதான உடம்பு கிடீர் எனக்கு அரிதாய்த்து –

தகவிலை தகவிலை யே நீ கண்ணா தடமுலை புணர்தொறும் புணர்ச்சிக்கு ஆராச்
சுகவெள்ளம் விசும்பு இறந்து அறிவை மூழ்க்கச் சூழ்ந்து அது கனவு என நீங்கி ஆங்கே
அக உயிர் அகம் அகம் தோறும் உள் புக்கு ஆவியின் பரம் அல்ல வேட்கை அந்தோ
மிக மிக இனி உன்னை பிரிவை ஆமால் வீவ நின் பசு நிரை மேய்க்கப் போக்கே–10-3-2-(3914) ஆச்ரயத்தின் அளவன்றிக்கே அபி நிவேசம் பெருகி வாரா நின்றது –சம்ச்லேஷ ஸூகம் புக்க இடம் எங்கும் ஆற்றாமை யாய்த்து -அணு பரிமாணமாக ஆத்மாவால் பொறுக்கும் அளவன்று ஆசை -ஸூகமும் துக்கமும் ஸ்வரூபேணா வஸ்திதியும்-என்று மூன்று –ஸ்வரூபேணா வஸ்திதியில் நிற்கிறது இல்லை –

வீவன் நின் பசு நிரை மேக்கப் போக்கு வெவ் உயிர் கொண்டு எனது ஆவி வேமால்
யாவரும் துணை இல்லை யான் இருந்து உன் அஞ்சன மேனியை ஆட்டம் காணேன்
போவது அன்று ஒரு பகல் நீ அகன்றால் பொரு கயல் கண்ணினை நீரும் நில்லா
சாவது இவ் ஆய்க் குலத்துக்கு ஆய்ச்சி யோமாய் பிறந்த இத் தொழுத்தையோம் தனிமை தானே–10-3-3-(3915)-உன் போக்கை நினைத்து வெவ்விதாக நெடு மூச்செறிந்து -அத்தாலே ஹிருதயம் உலர்ந்து -விரஹ அக்னியாலே வேவா நின்றது-

தொழுத்தையோம் தனிமையும் துணை பிரிந்தார்- துயரமும் நினைகிலை கோவிந்தா நின்
தொழுத்தனில் பசுக்களையே விரும்பி துறந்து எம்மை இட்டு அவை மேய்க்கப் போதி
பழுத்த நல் அமுதின் இன் சாற்று வெள்ளம் பாவியேன் மனம் அகம் தோறும் உள் புக்கு
அழுத்த நின் செங்கனி வாயின் கள்வப் பணி மொழி நினைதொறும் ஆவி வேமால்–10-3-4-தனக்கு ஆஸ்ரயமான பிராணனானது வேவா நின்றது -க்ஷணிக பதார்த்தம் போலே உத்பத்தியும் விநாசமுமாய் செல்லா நிற்கை -அக்னி ஆஸ்ரயாசியாய் இறே இருப்பது –

பணி மொழி நினைதொறும் ஆவி வேமால் பகல் நிரை மேய்க்கிய போய கண்ணா
பிணியவிழ்மல்லிகை வாடை தூவப் பெரு மத மாலையும் வந்தன்றாலோ
மணி மிகு மார்வினின் முல்லைப் போது என் வன முலை கமழ்வித் துன் வாயமுதம் தந்து
அணி மிகு தாமரைக் கையை யந்தோ அடிச்சியோம் தலை மிசை யணியாய்-10-3-5-பிரிவை நினைத்து பிரியேன் என்று சொல்லுகிற உன் வார்த்தை போலே –உன்னைப் பிரியாமைக்கு சொல்லுகிற வார்த்தை அல்ல -உன்னது கள்வப் பணி மொழி யாகையாலே பொய்-இது அனுபவத்துக்கு பாசுரம் இட்டுச் சொல்லுகிற வார்த்தை யாகையாலே மெய்-

அவத்தங்கள் விளையும் என் சொல் கொள் அந்தோ அசுரர்கள் வன்கையர் கஞ்சன் ஏவ
தவத்தவர் மறுக நின்று உழி தருவர் தனிமையும் பெரிது உனக்கிராமனையும்
உவத்திலை உடன் திரிகிலையும் என்று என்று ஊடுற வென்னுடை யாவி வேமால்
திவத்திலும் பசு நிரை மேய்ப்பு உவத்தி செங்கனி வாய் எங்கள் ஆயர் தேவே–10-3-10-உன்னை போக்கன்றே என்னை நலிகிறது -அவனை ஒழியத் திரிகிற இதுவே என் நெஞ்சை மாறுபாடு உருவச் சுடா நின்றது-

கூவிக் கொள்ளாய் வந்து அந்தோ என் பொல்லாக் கருமாணிக்கமே
ஆவிக்கு ஓர் பற்றுக் கொம்பு நின்னலால் அறிகின்றிலேன் யான்
மேவித் தொழும் பிரமன் சிவன் இந்த்ரன் ஆதிக்கெல்லாம்
நாவிக் கமல முதல் கிழங்கே உம்பரந்ததுவே–10-10-3-(3992)—என்னஆத்மாவுக்கு உஜ்ஜீவன ஹேதுவாய் இருப்பதொன்று உன்னை ஒழிய வேறு நான் அறிகிறிலேன்-

எனக்கு ஆரா அமுதமாய் எனது ஆவியை இன்னுயிரை
மனக்கு ஆராமை மன்னி உண்டிட்டாய் இனி உண்டு ஒழியாய்
புனக்காயா நிறத்த புண்டரீகக் கண் செங்கனி வாய்
உனக்கு ஏற்கும் கோல மலர்ப் பாவைக்கு அன்பா என் அன்பேயோ–10-10-6-எனக்கு ஆரா அமுதமாய் -தேவ ஜாதியினுடைய உப்புச் சாறு அன்றிக்கே –சதா ஸேவ்யமுமாய்-நித்ய ஸூ ரிகள் எல்லாரும் கூட அனுபவிக்கும் உன்னை -சம்சாரியான எனக்குத் தந்தாய் –-எனது ஆவியை-என்னது என்னும் அதுவே ஹேதுவாக காமுகர் அபிமத விஷயத்தில் அழுக்கை விரும்புமா போலே என்னுடம்பை விரும்பினாய் –
இன்னுயிரை-அது தன்னை நன்று என்று விரும்புகையாலே அதிலும் தண்ணிதான ஆத்மாவை விரும்பினாய் –இன்னுயிர் என்று செவ்வாய் கிழமையை மங்கள வாரம் என்னுமா போலே -என்னுதல் -அவன் தலையால் சுமக்கிற படியால் என்னுதல் –

————————————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்–
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –

Posted in அருளிச் செயலில் அமுத விருந்து - | Leave a Comment »

ஸ்ரீ -செய்ய தாமரைத் தாளிணை வாழியே – பாசுர வியாக்யானம்–

October 24, 2026

ஸ்ரீ பிரதிவாதி பயங்கர அண்ணண் ஸ்வாமிகள் அருளிச் செய்த செய்ய தாமரைத் தாளிணை வாழியே – பாசுர வியாக்யானம்

திருநட்சத்திரம் : ஆடி பூசம்
அவதார ஸ்தலம் : காஞ்சிபுரம் (திருத்தண்கா -தீப பிரகாசர் சந்நிதிக்கு அருகில்)முடும்பை நம்பி திருவம்சத்தின் பரம்பரையில் ஹஸ்திகிரி நாதராகப் பிறந்த இவர், அண்ணா என்றும் அழைக்கப்பட்டு, பிரதிவாதி பயங்கரர் எனப் பிரபலமாக அறியப்பட்டார்.
வேதாந்த தேசிக கடாக்ஷ விவ்ருத்த போதம்
காந்தோபயந்த்ரு யமிந: கருணைக பாத்ரம்
வத்ஸாந்வவாயமநவத்ய குணைருபேதம்
பக்த்யா பஜாமி பரவாதி பயங்கரார்யம் -தனியன்:

–

செய்ய தாமரை தாளிணை வாழியே சேலை வாழி திரு நாபி வாழி
துய்ய மார்பும் புரி நூலும் வாழியே சுந்தரத் திருத் தோளிணை வாழியே
கையும் ஏந்திய முக்கோலும் வாழியே கருணை பொங்கிய கண்ணினை வாழியே
பொய்யிலாத மணவாள மா முனி புந்தி வாழி புகழ் வாழி வாழியே

அடியார்கள் வாழ அரங்க நகர் வாழ
சடகோபன் தண் தமிழ் நூல் வாழ -கடல் சூழ்ந்த
மன்னுலகம் வாழ மணவாள மா முனியே
இன்னும் ஒரு நூற்று ஆண்டு இரும் –

–

செய்ய தாமரை தாளிணை வாழியே
சவுந்தர்யம் முதலான கல்யாண குணங்களின் இருப்பிடமான மணவாள மா முனிகளைப் பாதாதி கேஸமாக பரிவுடன் மங்களா ஸாஸனம் செய்து அருளுகிறார் ஸ்ரீ பிரதிவாதி பயங்கர அண்ணா ஸ்வாமிகள்–செய்ய தாமரை பாடிய சீர் அண்ணன் -என்றே ஸ்ரீ பிரதிவாதி பயங்கர அண்ணண் ஸ்வாமிகளுக்கு நிரூபகம்-

மணவாள மா முனிகளின் திருவடிகளைப் பொன்னடியாம் செங்கமலம் என்று அனைவரும் கூறுவர் –பிள்ளை லோகம் ஜீயர் பொன்னடியாம் செங்கமலப் போதுகள்-என்கிறார் –இன்புறும் தொண்டர் சேவடி ஏத்தி வாழ்த்துதம் என்நெஞ்சமே -என்னும்படி அடியார்களின் திருவடிகளை ஸ்துதிப்பதே நிலை நின்ற ஸ்வரூபம் -இவர் மணவாள மா முனிகளின் திருவடிகளில் ஈடுபடும் படியாக அத்திருவடிகள் அழகும் நிறமும் கொண்டு போக்யமாய் உபாய பூர்த்தியையும் யுடையதாய் இருக்கின்றன –அடியைத் தொடரும்படி இவருக்கு ராக சவ் மனஸ்ய பத ஸவ்ப்ராத்ரங்கள் உண்டாயிற்று என்கிறார் ஜீயர் –திருவடிகள் ராகம் -சிவப்பு -பதம் -திருவடிகள் -ஸவ்ப்ராத்தம் -அவற்றின் சேர்த்தி –
அண்ணாவின் சொற்கள் -ராகம் -அன்பு -பதம் -அடி -சொற்கள் -ஸவ்ப்ராத்தம் -அவற்றின் சேர்த்தி அழகு -மணவாள மா முனிகளின் இணை யடிகளின் இணையில்லா அழகுக்கு ஏற்றவாறு இவரது அன்பு கூர்ந்த மங்களா ஸாஸன வாக்கியமும் அமைந்து பரிமளிக்கிறது –

சேலை வாழி திரு நாபி வாழி
திருவரையில் பாங்காக ஆஜங்கம் -முழங்கால் -தழைத்துடுத்த -திருப்பரிவட்டத்தின் அழகில் திரு உள்ளம் சென்று மங்களத்தை ஆஸாசிக்கிறார் –சந்திரனைச் சூழ்ந்த பரிவேஷம் போலே யாயிற்று திருவரைக்குத் திருப் பரிவட்டத்தோடே சேர்த்தி –ஸூதா நிதி மிவஸ்வைர ஸ்வீ க்ருதோ தக்ர விக்ரஹம் -என்னைக் கடவது இறே -என்கிறார் ஜீயர் –மணவாள மா முனிகளின் காஷாயம் அணிந்திருக்கும் அழகு சந்த்ரனைச் சுற்றி ஒளி வட்டம் சூழ்ந்து சோதி எங்கும் பரந்துள்ளது -என்கிறார் –
அந்தி போல் நிறத்தாடையும் என்றதும் உந்தி மேலதன்றோ என்று ஆழ்வார் பகவானிடம் ஈடுபட்டது போலே-சவுந்தர்ய சாகரம் இட்டளப்பட்டுச் சுழித்தால் போலே இருக்கிற திருநாபியின் வைலக்ஷண்யத்தைக் கண்டு சேலை வாழி திரு நாபி வாழியே -என்கிறார் –மடவார்களின் உந்தித் சுழியிலே சுழலும் மனஸ்ஸை மீட்டுத் தன்னிடத்திலே ஆழங்கால் படுத்த வல்லது மணவாள மா முனிகளின் திரு நாபி –

துய்ய மார்பும் புரி நூலும் வாழியே
திரு நாபிக்கு மேலாய் விசாலமாய் விமலமாய் ஸூந்தரமாய் இருக்கிற திருமார்பையும் அதனோடு சேர்ந்த திரு யஞ்ஞா உபவீதத்தையும் கண்டு காப்பிடுகிறார் –
மார்புக்குத் தூய்மை யாவது
நெஞ்சத்துப் பேராது நிற்கும் -பெருமானைக் கொண்டிருப்பது -அத்தால் ஹ்ருதயம் சவும்ய ரூபமாய் இருக்கிறது –கேசவன் முதலான பன்னிரு திருநாமங்களில் மாதவனின் இடம் -மார்பு –
மார்வம் என்பதோர் கோயில் அமைத்து மாதவன் என்னும் தெய்வத்தை நாட்டி -என்றார் ஆழ்வார் -திருவுக்கு இடமாய்த்து பகவானின் திருமார்பு -திருமாலுக்கு இடமாய்த்து ஆசார்யரின் திரு மார்பு -ஆஸ்ரிதர்களுக்கு நன்மையையே சிந்திக்கும் திரு மார்பு -ஸோபிதம் யஞ்ஞ ஸூத்ரேண -என்று திரு மார்போடு சேர்ந்து இழுக்கும் யஞ்ஞ உபவீதம் -இதற்கு முந்நூல் என்று பெயர் -இதுவே மெய்ந்நூல் -இது பொய்ந் நூல்களையும் கள்ள நூல்களையும் உண்மையன்று என்றும் உணர்த்துகிறது -துய்ய மார்புக்கும் முப்புரி நூலுக்கும் பல்லாண்டு –

சுந்தரத் திருத் தோளிணை வாழியே
மந்த்ரம் நாட்டி மதுரக் கொழுஞ்சாறு கொண்ட சுந்தரத் தோளுடையான் -என்று ஆண்டாள் திருமாலிருஞ்சோலை அழகரிடம் ஈடுபட்டார் –மறை பாற்கடல் கடைந்து மெய்ப்பொருள் உணர்த்தித் தத்துவப் பொருளைக் காட்டிய அழகிய மணவாள மா முனிவரின் தோள் அழகிலே ஈடுபட்டு அண்ணா சுந்தரத் திருத்தோளிணை வாழியே -என்கிறார் –தோள் கண்டார் தோளே கண்டார் என்னும்படி அழகு நிறைந்து கண்டவர் தம் மனம் கவரும் காண் தகு தோள் அண்ணல் மா முனிகள் –

கையும் ஏந்திய முக்கோலும் வாழியே
அவ்வோ காலங்களில் ஸாஸ்த்ர ப்ரமாணங்களினால் உபய விபூதி நாயகனான ஸர்வ ரக்ஷகனையும் ரக்ஷிக்கும் திருத்தோள்கள் -சங்கு சக்கர அடையாளங்களால் விளங்கும் திருத் தோள்கள் -தொண்டக் குலத்துக்குத் தமிழ் வேதமான திருவாய் மொழியின் அர்த்தங்களை உபதேசித்து அருளும் பொழுது காட்டும் ஹஸ்த முத்ரை -ஞான முத்ரை -உந் நித்ர பத்ம ஸூபகாம் உபதேஸ முத்ராம் -என்ற உபதேஸ முத்ரையோடே கூடின திருக்கையும் -பாஷண்டிகளுக்கு வஜ்ர தண்டமாயும் -வேதாந்த ஸார ஸூக தர்சன தீப தண்டமாயும் இருக்கும் தத்வ த்ரயத்தை விளக்கும் த்ரிதண்டத்தைக் கையிலே யந்திய அழகும் பல்லாண்டு பல்லாண்டு என்று மங்களா ஸாஸனம் செய்யத் தூண்டி -கையும் ஏந்திய முக்கோலும் வாழியே -என்கிறார் –

கருணை பொங்கிய கண்ணினை வாழியே
ஸ்மயமான முகாம் போஜம் தயமாந த்ருகஞ்சலம் -என்னும்படி -கருணை பொழியும் திருக்கண்கள் -அலர்ந்த தாமரைப் பூவில் இரண்டு வண்டுகள் அமர்ந்து இருப்பது போல் புன் முறுவலோடு கூடின தாமரை போன்ற முகத்தில் திரு உள்ளத்தில் பொங்கும் கருணையை வெளிப்படுத்தும் திருக்கண்கள் -கண்ணுக்கு அழகு கருணையுடன் காணல் -இவர் மணவாள மா முனிகளின் திருக் கண்களுக்குத் தோற்று-ஜிதந்தே புண்டரீகாக்ஷம் என்கிறார் –
கட் கண் என்றும் உட் கண் என்றும் கண்கள் இரு வகை – நேத்ரேண ஜ்ஞாநேந -என்று ஞான ஸஷுஸ்ஸூக்களைக் கொண்டவர் என்றும் பொருளாகும் -இதனால் ஸ்வரூப வைலக்ஷண்யமும் ஜ்ஞாத வைலக்ஷண்யமும் சொல்லப் பட்டதாயிற்று–

பொய்யிலாத மணவாள மா முனி புந்தி வாழி
மா முனிகள் விஷயத்தில் சொன்னவை எல்லாமே எதார்த்தமானவை -காமாதி தோஷ ஹரம் ஆத்ம பதாஸ்ரிதாநாம் -என்று ஆஸ்ரிதர்களை அஸத்வாதி தோஷங்கள் நெருங்காமல் இருக்கும்படி கடாக்ஷிப்பவர் –பொய்யிலாத -என்பது புத்திக்கு விசேஷணம் -இராமானுசன் மெய்ம் மதிக்கடலே —என்கிறபடியே உண்மை நல் ஞானமாகிய யதார்த்த மெய் ஞானத்தை யுடையவர் -என்று பொருள் -மணவாள மா முனிகளின் ஞானம் அதி விலக்ஷணம் -தத்வ த்ரயங்களையும் காண வல்லது –ஒண் தாமரையாள் கேள்வன் ஒருவனையே நோக்கும் உணர்வு –என்கிறபடியே ஸ்ரீ யபதியையே விஷயமாக உடையது –

புகழ் வாழி வாழியே
ஞான வைபவத்தால் வந்த புகழ் –தொல் புகழ் சுடர் மிக்கு எழுந்தது -என்றபடி எல்லையில்லாத பேரொளியுடன் ஒரு குறையும் இன்றி வாழ வேண்டும் என்கிறார்-சரம பர்வரான மணவாள மா முனிகள் விஷயத்தில் மங்களா ஸாஸனம் செய்வதே நமது கர்த்தவ்யம்

வாழி செந்தாமரைத் தாள் துவராடை மருங்கு கொப்பூழ்
வாழி முன்னூலுறை மார்பு முக்கோல் அங்கை வாழி திண் தோள்
வாழி செவ்வாய் விழி வாழ் பொன் நாமம் மருவு நுதல்
வாழி பொற் கோயில் மணவாள மா முனி வாழ் முடியே –பாதாதி கேச மாலை நிகமன பாசுரம் –

வாழி செந்தாமரைத் தாள் துவராடை மருங்கு கொப்பூழ்
வாழி முன்னூலுறை மார்பு முக்கோல் அங்கை வாழி திண் தோள்
வாழி செவ்வாய் விழி வாழ் பொன் நாமம் மருவு நுதல்
வாழி பொற் கோயில்
மணவாள மா முனிகளின் திருவடிகள் வாழியே
துவராடை வாழியே
இடை வாழியே
யஜ்ஜோபவீபம் விளங்கும் திரு மார்பு வாழியே
முக்கோல் ஏந்திய திருக் கை வாழியே
திருத்தோள்கள் வாழியே
பவளச் செவ்வாய் வாழியே
திருக்கண்கள் வாழியே
ராமானுஜ திவ்யோர்த்வ புண்ட்ரம் வாழியே
திரு நெற்றி வாழியே
திரு முடியே வாழியே
பொன் அரங்கின் மணவாள மா முனிகள் வாழியே –

—

ஸ்ரீ மதே ரம்ய ஜாமாத்ரு முநயே விததே நம
யத் ஸ்ம்ருதிஸ் ஸர்வ ஸித்தீ நாம் அந்தராய நிவாரிணீ –-யாவர் ஒருவரைப் பற்றிய நினைவு எல்லா வெற்றிகளுக்கும் இடையூறுகளை நீக்கி விடுமோ அந்த ஸ்ரீமன் மணவாள மா முனிகளை வணங்குகிறேன்–

ஸ்ரீ சைல தயா பாத்ரம் -( தீ பக்த்யாதி குணார்ணவம் யதீந்த்ர ப்ரவணம் வந்தே ரம்ய ஜா மாதரம் முநிம் )
என்று தொடங்கி அருளிச் செய்த சேனை முதலியார் நாயனார் (சேனை முதலியாருக்கு நாயனார் ஸ்வாமி -நம்பெருமாள் ) ஜீயருடைய கல்யாண குணங்களிலே தோற்று அடிமை புக்க படியைப் பிரகாசிப்பிக்கிறராய் நின்றார்-அவர் தம் அடியரான இவரும் அக் குணங்களுக்கும் ஸுந்தர்யாதி களுக்கும் ஆஸ்ரயமான திவ்ய மங்கள விக்ரஹத்திலே ஈடுபட்டு பாதாதி கேஸ அந்தமாக அனுபவித்துத் தம்முடைய பரிவின் மிகுதியாலே மங்களா ஸாஸனம் பண்ணின படியை அடைவே அருளிச் செய்கிறார் இதில்

செய்ய தாமரை பாடின சீர் அண்ணன் -என்று இறே இவர்க்கு நிரூபகம்-இப்படி மங்களா சாசனம் பண்ணுகிறவர்-தம்முடைய சேஷத்வ அனுகுணமாக-உன் பொன்னடி வாழ்க -என்னுமாப் போலே (பாத இலச்சினை வைத்தார்– பண்டு அன்று பட்டினம் காப்பே –பெரியாழ்வார் -5-2-8-) பொன்னடியாம் செங்கமலப் போதுகளுக்கு முந்துற மங்களா சாசனம் பண்ணுகையிலே ப்ரவ்ருத்தராகிறார் –

செய்ய தாமரை தாளிணை வாழியே சேலை வாழி திரு நாபி வாழி
துய்ய மார்பும் புரி நூலும் வாழியே சுந்தரத் திருத் தோளிணை வாழியே
கையும் ஏந்திய முக்கோலும் வாழியே கருணை பொங்கிய கண்ணினை வாழியே
பொய்யிலாத மணவாள மா முனி புந்தி வாழி புகழ் வாழி வாழியே

செய்ய தாமரை தாளிணை வாழியே-பிரஜை முலையில் வாய் வைக்கும்-நாண் மலராம் அடித் தாமரை -திருவாய் -3-3-9-இவை யாய்த்து –உன் இணைத் தாமரைகட்கு அன்புருகி நிற்குமது -திருவாய் -7-1-10- என்கிறபடியே-இதுவும் ஸ்வரூபமாய் இருக்கும்-இன்புறும் தொண்டர் சேவடி ஏத்தி -பெருமாள் திருமொழி -2-4-5-என்கிறபடியே வாழ்த்துகை இறே நிலை நின்ற ஸ்வரூபம்

செய்ய தாமரை தாளிணை வாழியே
இவர் அடியைத் தொடரும்படி (ராமானுஜ நூற்றந்தாதி -63)-ராக ஸுவ் மனஸ்ய பத ஸுப் ராத்ரங்கள் உண்டாயிற்று (ராகம் – சிவப்பு -அன்பு –பதம் -அடி -சொற்கள் –ஸுப்ராத்ரம் -சேர்த்தி )
அதாவது-அழகியதாய்ச் சிவந்த செவ்வித் தாமாரைப் பூப் போலே தர்ச நீயமுமாய் போக்யமுமாய்த் தாமரைப் பூவை நிறைத்து வைத்தால் போலே சேர்த்தி அழகையும் யுடைத்தாய் உபாய பூர்த்தியையும் யுடைத்தாய்த்துத் திருவடிகள் இருப்பது

உன் மீலத் பத்ம கர்பேத்யாதி -உத்தர தினசர்யா –5-என்றும்

உந்மீலத் பத்மகர்ப்பத்யுதிதலமுபரி க்ஷீரசங்காதகௌரம்
ராகாசந்த்ர ப்ரகாசப்ரசுர நகமணித்யோத வித்யோதமாநம் |
அங்குள்யக்ரேஷு கிஞ்சிந்நதமதிம்ருதுளம் ரம்யஜாமாத்ருயோகீ
திவ்யம் தத்பாதயுக்மம் திசது சிரசி மே தேசிகேந்த்ரோ தயாளு: || 6–மலர்ந்து கொண்டேயிருக்கிற தாமரைமலரின் உட்புறத்தின்-சிவந்த) காந்தி போன்ற காந்தியையுடைய அடிப் பகுதியை (உள்ளங்காலை)யுடையதும்,-உபரிமேற்பகுதியில், பாலின் திரட்சி போல் வெளுத்ததும், பௌர்ணமீ சந்த்ரனுடைய காந்தி போன்ற (வெளுத்த) காந்தியால் நிறைந்த அழகிய நகங்களின் காந்தியினால் விளங்காநிற்பதும் நகங்களின் நுனிப்பகுதிகளில், – சிறிது வளையையுடையதும்,- மிகவும் மெத்தென்றிருப்பதும்,அப்ராக்ருதமானதும், மிகச் சிறந்ததுமான,- (தமது) திருவடியிணையை, அடியேனுடைய தலையில், வைத்தருளவேணும்.

போதச் சிவந்து பரிமளம் வீசிப் புதுக்கணித்த சீதக் கமலத்தை நீரற வோட்டி -பாதாதி கேச மாலை -1-என்றும்-சீராரும் செங்கமலத் திருவடிகள் வாழியே -என்றும் இறே அடி அறிவார் வார்த்தை-இப்படி-இதனுடைய ஸுந்தர்யத்தையும் போக்யதா ப்ரகர்ஷத்தையும் அனுபவித்த இவர் மங்களா ஸாஸனம் பண்ணி யல்லது நிற்க மாட்டாரே –உன் சேவடி செவ்வித் திருக்காப்பு –திருப் பல்லாண்டு -1- என்னுமா போலே

அன்றியே
செய்ய –என்கிற இத்தால்-(சிவந்த என்ற பொருள் கொள்ளாமல் – செம்மை என்றும் பொருள் கொண்டு )
திருவடிகளுடைய செவ்வியைச் சொல்லிற்றாய் ஆஸ்ரிதர் அளவும் வந்து செல்லுகிற வாத்சல்யத்தை யுடைத்து என்கை-இது அண்ணராய சக்ரவர்த்திக்குப் ப்ரத்யக்ஷம்
( மா முனிகள் சரம தசையில் எழுந்து அருளி இருந்த போது அண்ணராய சக்ரவர்த்தி என்பவர் ஸேவித்து நிற்க மடங்கிக் கிடந்த மா முனிகளின் திருவடிகள் தாமே நீண்டு அவர் தலையிலே வைத்து அருள் புரிந்தமை இங்கு நினைக்கத் தக்கது )-வந்தருளி என்னை எடுத்த மலர்த்தாள்கள் வாழியே -என்கிறபடியே தம்மையும் முந்துற வந்து விஷயீ கரித்தது திருவடிகளாயிற்று

திருக்கமல பாதம் வந்து -அமலனாதி பிரான் -1-என்றும்
அடியேனை அங்கே வந்து தாங்கு தாமரை யன்ன பொன்னாரடி -பெரிய திருமொழி -7-3-5-என்றும் சொல்லக் கடவது இறே

இவர் இப்படித் தம்மை விஷயீ கரித்த செய்ய தாமரைத் தாள்களைக் கொண்டு சென்னித் தரிக்குமது -அளவாய் இருக்கிற பொற் காலானது தன் சென்னித் திடரிலே ஏறும்படி அருளாலே வைத்து அருளுவதே என்று அவற்றினுடைய பாவனத்வ போக்யத்வங்களை அனுபவித்து அவற்றுக்குத் தம்மோட்டை ஸம்பந்தத்தாலே ஓர் அவத்யமும் வாராது ஒழிய வேணும் என்று மங்களா ஸாஸனம் பண்ணுறார் ஆகவுமாம்

ஆகையால் இவருக்குப் ப்ராப்ய ப்ராபகங்கள் இரண்டும் அடி தானே யாய் இருக்கை

—

இனித் திருவடிகளுக்கு இவ்வருகு கந்தவ்ய பூமி இல்லாமையாலே
மேலே – திருவரையோடே சேர்ந்து சிவந்து நிற்பதான திருப்பரி யட்டத்தில் அழகிலே சென்று
அச்சேர்த்திக்கு மங்களத்தை ஆசாசிக்கிறார் -சேலை வாழி -என்று-கால் வாசியிலே நில்லாமல் அரை வாசி தேடுமவர் இறே—திருவரையில் சாத்திய செந்துவராடை வாழி -என்று திருவரையில் உடை அழகும் பரபாகமாய் இறே இருப்பது —சந்த்ரனைச் சூழ்ந்த பரி வேஷம் (ஒளி வெள்ளம் )போலே யாயிற்றுத் திருவரைக்குத் திருப் பரியட்டத்தோடே சேர்த்தி–

ஸூதா நிதி மிவ ஸ்வைர ஸ்வீ க்ருதோ தக்ர விக்ரஹம் ப்ரஸன்னார்க்க ப்ரதீகாஸ பரி வேஷ்டிதம் -பூர்வ தினசர்யா -3- (தேவரீருடைய இச்சையால் எடுத்துக் கொள்ளப் பட்ட அழகான தேவரீருடைய திருமேனி அமுதக்கடல் போல் குளிர்ந்த பிரகாசத்தை யுடைய ஸூர்யனுடைய ஒளியுடன் கொடியது போல் உள்ளது -) என்னக் கடவது இறே

ஈனமிலாத இள நாயிறாகும் எழிலும் செக்கர் வானமும் ஒத்த துவராடையும் -பாதாதி கேச மாலை –3-என்றும்-ஆதாம்ர விமலாம் பரம் -பூர்வ தினசர்யா -5- ( சிவந்துள்ள ஆடையுடன் கூடியவர் ) என்றும்
அத்யாச்சர்யமாய் இறே இருப்பது -இத்தால்-பீதக வாடைப்பிரானார் பிரம குருவாகி -பெரியாழ்வார் -5-2-8-வந்தமை தோற்றுகிறது

—

அதுக்கு மேலே
கண்டவர்களைக் கால் தாழப் பண்ண வற்றான திரு நாபி அழகிலே போந்து அவ்வழகுக்குப் போற்றி என்கிறார் – திரு நாபி வாழி -என்று–திருப்பரி யட்டத்துடனே சேர்ந்து இறே திரு நாபி இருப்பது—அந்தி போல் நிறத்தாடை -என்ற அநந்தரம்-உந்தி மேலது அன்றோ (அமலனாதி -5 )-என்று அருளிச் செய்கிறார்

அது தான் அல்லாத அவயவங்கள் காட்டில் அழகியதாய்-அழகு ஆற்றில் திகழ் சுழி போலே இறே (பாதாதி கேச மாலை)உந்திச் சுழி இருப்பது-ஸுந்தர்ய சாகரம் இட்டளப் பட்டு சுழித்தால் போலே இருக்கிற இதினுடைய வை லக்ஷண்யம் கண்ட இவருக்கு வாழ்த்தி அல்லது நிற்கப் போகாதே-இது தான் மடவார் உந்தித் சுழியிலே சுழலுகிற மனஸ்ஸை மீட்டுத் தன்னிடத்திலே ஆழங்கால் படுத்த வற்றாயும் இருக்கும் –

—

அநந்தரம்
திரு நாபிக்கு மேலாய் விசாலமாய் விமலமாய் ஸூ ந்தரமாய் இருக்கிற திரு மார்பையும்-அத்தோடே சேர்ந்த திரு யஜ்ஜோ பவீதத்தையும் கண்டு காப்பிடுகிறார் —துய்ய மார்வும் புரி நூலும் -என்று–மார்வுக்குத் தூய்மை யாவது-ஹ்ருதயேந உத்வஹன் ஹரிம் -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -1-19-12-( மார்வில் ஹரியைத் தாங்கிக் கொண்டு ) என்று நெஞ்சத்துப் பேராது நிற்கும் பெருமானை -மூன்றாம் திருவந்தாதி -81-உடைத்தாகை–அத்தாலே-அவர்கள் ஹ்ருதயம் சவும்ய ரூபமாய் இருக்கும்

அவ்வளவும் அன்றியிலே
மார்வம் என்பதோர் கோயிலிலே மாதவன் என்னும் தெய்வம் -பெரியாழ்வார் -4-5-3-என்கிறபடியே
இவர் திரு உள்ளத்தைக் (ஜங்கம ஸ்ரீ விமானம் அன்றோ )கோயிலாகக் கொண்டு-அரவிந்தப் பாவையும் தானுமான -பெரியாழ்வார் -5-2-10- சேர்த்தி யுடனே யாய்த்து அவன் எழுந்து அருளி இருப்பது – -விசேஷித்து –வக்ஷஸ்தலம் மாதவ ஸ்தானம் ஆகையாலே (பன்னிரு திருமண் காப்புகளில் மார்வில் அணியும் திரு மண் காப்புக்குத் திரு நாமம் மாதவன் ஆகையால் ) உள்ளொடு புறம்போடே வாசியற மாதவன் உறையும் இடமாய்த்து

மங்களம் மாதவ ஆராம மனஸ் பத்மாய மங்களம் -என்றும்
ஸ்ரீ மத் ஸூந்தர ஜாமாத்ரு முனி மானஸ வாஸிநே ஸ்ரீ நிவாஸாய -ஸ்ரீ வெங்கடேச மங்கள ஸ்தோத்ரம் -என்றும் சொல்லக் கடவது இறே–அவன் தான் அநந்ய ப்ரயோஜனருடைய ஹ்ருதயங்களிலும் ஆசார்ய பரதந்திரருடைய ஹ்ருதயங்களி மாய்த்து அத்யாதரத்துடனே எழுந்து அருளி இருப்பது –

விண்ணாட்டில் சால விரும்புமே வேறே ஒன்றை எண்ணாதார் நெஞ்சத்து இருப்பு -ஞான ஸாரம் -9-என்றும்–தன்னாரியன் பொருட்டாச் ஸங்கல்பம் செய்பவர் நெஞ்சு எந்நாளும் மாலுக்கு இடம் -ஞான ஸாரம் -37-என்றும் சொல்லக் கடவது இறே

அந்த
1- அநந்ய ப்ரயோஜ நதையையும்
2- ஆச்சார்ய பரதந்த்ரதையையும் ஆய்த்து இங்குத் தூய்மையாகச் சொல்லுகிறது –

அதுக்கும் மேலே
அழகாரும் எதிராசர்க்கு அன்பு உடையான் -என்னும்படி-இவர் திரு உள்ளம் யதீந்த்ர ப்ராவண்யத்தை யுடைத்தாய் இருக்கையாலே-இன்று இவன் வந்து இருப்பிடம் என் தன் இதயத்துள்ளே தனக்கு இன்புறவே -ராமானுஜ நூற்றந்தாதி -106-என்கிறபடியே பரம ஹம்ஸரான எம்பெருமானார் எழுந்து அருளி இருக்கிற மானஸ பத்ம ஆஸனத்தை உடையதாயும் இருக்கும் –-ராகாதி தூஷிதமான சித்தத்தில் அவன் அநாஸ் பதியாய் இருக்குமா போலே-அங்க ராக ரஞ்சிதமான இவருடைய ஹ்ருதயத்திலும் ஆஸ்பதியாய் அன்றி இரானாய்த்து-இப்படி இவன் எழுந்து அருளி இருக்கையாலே சவும்ய ஜாமாத்ரு முனியுடைய ஹ்ருதயம் அத்யந்த சவும்ய ரூபமாய் இருக்கும் என்கை

ஆகையால்
நின் வல மார்பினில் வாழ்கின்ற மங்கையும் பல்லாண்டு -திருப்பல்லாண்டு -2- என்கிறபடியே
இவரும் இருவருமாக சேர்த்திக்கு இருப்பிடமான திரு மார்வைத்-துய்ய மார்வும் புரி நூலும் வாழி -என்று மங்களா ஸாஸனம் பண்ணுகிறார் ஆகவுமாம்–

இவர் மானஸ வாஸியாய் இருக்கிறவனும்-புலம் புரி நூலவன் -பெரிய திருமொழி -9-9-9-இறே

அலர் மேல் மங்கை யுறை மார்பன் –திருவாய் -6-10-10- என்கையாலே-அம் மா ஒருத்திக்கு இடமுடையாய்த்து அம்மார்வு-இம் மார்வு இருவருக்கும் இடமுடைத்தாய் இருக்கும்

சென்றால் குடையாம் இருந்தால் சிங்காசனமாம் நின்றால் மரவடியாம் நீள் கடலுள் என்றும்
புணையா மணி விளக்காம் பூம் பட்டாம் புல்கும் அணையாம் திரு மாற்கு அரவு -முதல் திருவந்தாதி -53-

மங்களம் பன்ன கேந்த்ராய என்றும்
அநந்தனாம் அவரே மணவாள மா முனி -என்றும் சொல்லக் கடவது இறே

அதவா
துய்ய மார்வும்
ஸூபேந மனஸா த்யாதம் –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -5-6-28-நல்ல மனத்தினால் நினைக்கப்பட்டு -என்கிறபடியே ஆஸ்ரிதருடைய அபராதங்களைப் பொறுத்து அவர்களுக்கு எப்போதும் ஓக்க நன்மையைச் சிந்திக்கிற ஸுஹார்தத்தை யுடைத்தாகை

உரஸா தாராயாமாஸ-பாரதம் -அர்ஜுனன் மீது விடப்பட்ட பாணங்களைத் தன் மார்வில் கண்ணன் ஏற்றான் -என்றும்-நன் நெஞ்ச வன்னம் -பெரிய திருமொழி -7-2-7-என்றும் சொல்லுகிறபடியே
தீமையைத் தவிப்பதற்கும் நன்மையை உண்டாக்குவதற்கும் -இவை இரண்டுக்கும் – தானேயாய் இருக்கை-

துய்ய மார்பும்
ஏராரும் செய்ய வடிவு -ஆர்த்தி பிரபந்தம் -30-என்னுமா போலே-இங்கும் யாவத் போகத்தைப் பற்றிச் சொல்லவுமாம்

மந்தர கிரி மதித மஹார்ணவ உத்கீர்ண பேந பிண்ட பாண்டர ஸூ ந்தர ஸூ குமார திவ்ய விக்ரஹ—
மந்தர மலையாலே கடையப்பட்ட கடலில் இருந்து யுண்டான நுரையினுடைய வெண்மையின் அழகுடன் கூடிய மென்மையான திரு மேனி என்று இறே இருப்பது

ஆக-இவற்றால் சொல்லிற்றாய்த்து-பாஹ்ய ஆப் யந்த்ர ஸூசி என்கை-

—

இனித் திரு மார்வோடே சேர்ந்து இறே திரு யஜ்ஜோ பவீதம் இருப்பது–தாமரைத் தார் இடம் கொண்ட மார்வும் வண் புரி நூலும் -பாதாதி கேச மாலை -5-துஷார கரகர நிகர விஸத தர விமலோ பவீத பரி ஸோபித விசால வக்ஷஸ்தல-சந்திரனுடைய கிரணங்களைப் போலே வெண்மையான பரி ஸூத்தமான முப்புரி நூலினால் ப்ரகாசிக்கின்ற விசாலமான மார்பு -என்கிறபடியே சந்திரனுக்கு கிரணங்கள் தேஜஸ் கரம் ஆனால் போலே யாய்த்து திரு மார்வுக்குத் திரு யஜ்ஜோ பவீதம் இருப்பது –

ஸோபிதம் யஜ்ஞ ஸூத்ரேண -பூர்வ தினசர்யா -வெண் புரி நூலினால் அழகு பெற்று விளங்குகின்றவர் -என்னக் கடவது இறே-அன்றிக்கே-இம் முந் நூலான மெய்ந் நூலாலே இறே பொய்ந் நூல்களையும் கள்ள நூல்களையும் கருமம் (உண்மை) அன்று என்று கழிப்பது—வகுள தர தவள மாலா வக்ஷஸ்தலம் வேத பாஹ்ய ப்ரவர ஸமய வாதச் சேதநம் —வெண்மையான மகிழ் மாலையை அணிந்த திரு மார்வை உடையவர் -வேதத்துக்குப் புறம்பான சமயத்தைச் சேர்ந்தவர்களை அழிப்பவர் -என்னக் கடவது இறே-தம்முடைய ப்ரஹ்ம ஸூத்ரத்தாலே இறே இவனுடைய காம ஸூத்ரங்களைக் கழிப்பது

ராஜேந்திர சோழனிலே பாஹ்யருடைய சங்கத்தாலே ஸிகா யஜ்ஜோ பவீதங்களைக் கழித்த ப்ராஹ்மண புத்ரன் ஆழ்வானைக் கண்டு மீண்டும் அவற்றைத் தரித்து வர அவன் பிதாவானவன் ஆழ்வானைக் கண்டாய் யாகாதே -என்றான் இறே-பெரிய திருமொழி -8-1-வியாக்யானத்தில் பெரியவாச்சான் பிள்ளை காட்டி அருகிலும் ஐதிக்யம் இது-இது போல் அன்றோ மா முனிகளும் தம்மை சேவித்தவர்களைப் பவித்ரர்களாக்கி அருளுகிறார் என்றவாறு –

(ராஜேந்திர சோழனில் ஒரு பிராமணன் மகன் புத்தரோடு சம்ப்ரதாயம் உண்டாய் பூண நூலையும் குடுமியையும் அறுத்துப் பொகட்டான்  – கூரத் தாழ்வான் அங்கே நடந்த அளவிலே சிகா யஞ்ஞா பவீதங்களைத் தரித்துக் கொண்டு வந்து புகுந்தான் –பிதாவானவன் ஸ்ரீ கூரத்தாழ்வானைச் சந்தித்தாயோ என்று கேட்க புறம்பு உள்ளார் -நீ அறிந்த படி எங்கனே -என்று கேட்க ஸ்ரீ ஆழ்வான் சந்நிதியில் தமோபி பூதரும் சத்வஸ்தர் ஆவார்கள்  காண் -என்கின்றான் –)

—

இனித் திரு மார்வோடு சேர்ந்த திருத்தோள்களுக்கு அரண் செய்கிறார் –
திருத் தோளிணை வாழியே-மல்லாண்ட திண் தோளுக்குப் பல்லாண்டு -திருப்பல்லாண்டு -1-என்னுமா போலே–ஸூந்தரத் திருத் தோளிணை–புஜ த்வய வித்ருத விசத தர சங்க சக்ர –சங்கு சக்ர சிஹ்னங்கள் விளங்கும் திருத் தோள்கள் என்றபடி லாஞ்சனங்களை உடைத்தாய்த்துத் திருத் தோள்கள் இருப்பது

தோளார் சுடர்த் திகிரி சங்குடைய சுந்தரன் -ஞான சாரம் -7-இறே அவன் தான்

சிங்கார மாலைத் திருத் தோள்களும் அதிலே திகழும் சங்கு ஆழியும் –பாதாதி கேச மாலை -7- என்று அனுபாவ்யமாய் இறே இருப்பது-

தோளிணை
எப்போதும் கை கழலா நேமியான் -பெரிய திருவந்தாதி -87-என்கிறபடியே
இவருக்குத் திருத் தோள்களானவை எப்பொழுதும் சங்கு ஆழி இலங்கு புயமாய் இருக்கையாலே
வலத்துறையும் சுடர் ஆழியும் பாஞ்ச சன்னியமும் -திருப்பல்லாண்டு -2- இங்கும் உண்டாய் இருக்கை

அன்றிக்கே
திருத்தோள்கள் தான் பகவ லாஞ்சனத்திலே ப்ரமாணமுமாய் அபவித்ரரை ஸூபவித்ரராக்கியும்
துர் வ்ருத்தரை வ்ருத்த வான்கள் ஆக்கியும் போருமதாய் இருக்கும் –

—

அநந்தரம்
திருத்தோள்களில் ஏக தேசமான திருக்கையையும்-அதிலே தரித்த த்ரி தண்டத்தையும் கண்டு
அதுக்குத் தாம் கடகாக நிற்கிறார் —கையும் ஏந்திய முக்கோலும் வாழியே–வெறும் கை தானே போருமாய்த்து ஆகர்ஷிக்கைக்கு-அதிலே த்ரி தண்டமுமானால் அழகு இரட்டிக்கச் சொல்ல வேண்டா விறே –

அங்கைத் தலத்திடை ஆழி கொண்டான் -நாச்சியார் -12-4- என்னுமா போலே
காரும் சுரபியும் போலே விளங்கு கைத் தாமரையிலே சேர்ந்து இருந்த தண்டும் -பாதாதி கேச மாலை -5-என்று இறே சேர்த்தி இருப்பது

இக் கை கண்ட இவரைக் கை விட்டு இருக்க மாட்டாரே –

அன்றிக்கே
முந்தை மறைத் தமிழ் விளக்கும் முத்திரைக் கை வாழியே -என்கிறபடியே-தனது தொண்டக் குலம் சூழ இருக்க அவர்களுக்குத் தமிழ் வேதமான திரு வாய் மொழியினுடைய அர்த்தத்தை ஹஸ்த முத்ரையால் உபதேசிப்பது அருளுவதும் அநுபாவ்யமாய் இறே இருக்கும் இவருக்கு–உந் நித்ர பத்ம ஸூ பகாம் உபதேஸ முத்ராம் -யதிராஜ சப்தாதி -25-அப்பொழுது அலர்ந்த தாமரையின் அழகுடைய ஞான முத்ரை என்றும்-எழில் ஞான முத்திரை வாழியே -ஆர்த்தி பிரபந்தம் -20- என்றும் சொல்லக் கடவது இறே –

ஏந்திய
பூ ஏந்தினால் போல் இருக்கை–கையும் ஏந்திய முக் கோலும் வாழியே–நின் கையில் வேல் போற்றி என்று நாச்சியார் கையில் ஏந்திய வேலுக்கு மங்களா ஸாஸனம் -செய்தால் போலே இவரும் மா முனிகள் கையில் ஏந்திய முக்கோலுக்கு மங்களா ஸாஸனம் செய்கிறார்

அன்றிக்கே
கமல கர தல வித்ருத த்ரி தண்ட தர்சன த்ருத ஸமஸ்த பாஷண்ட ஸூ தூர பரிஹ்ருத நிஜா வசத-
தாமரை போன்ற திருக்கையில் தரித்த த்ரி தண்டத்தைக் கண்ட பாஷண்டிகள் அனைவரும் வெகு தூரம் ஓடும்படியான இருப்பிடத்தை யுடையவர் என்று ஒருக்கோலார் தொடக்கமானவரை எல்லாம் ஓட்டுமதாய் இருக்கும்-

—

கருணை பொங்கிய கண்ணினை வாழியே
கண் காணக் கை விட்டார்
கண்ணால் கண்டு கொண்டு இருக்கும் போதே கை விட்டார் என்றும் கண்ணைக் கண்டவுடன் கையை விட்டு விட்டார் என்று சாடூக்தி -நயவுரை

கார் போலும் செங்கை யுறை முக்கோலும் வாழியே
கருணை குடி கொண்டு அருளும் கண்ணினை வாழியே –என்று திருக் கைக்கு அனந்தர பாவியாய்ப் பேசுவது திருக் கண்களை இறே–திருக் கைகளினாலே ஸ்பர்சித்து அருளின பின்பு இறே திருக் கண்களால் கடாக்ஷித்து ரக்ஷித்து அருளுவது

கருணை பொங்கிய கண்ணினை
கருணைக் கடலான இவருடைய கிருபை பெருகும் ஆனைத் தாள்கள் (மதகு) இருக்கிற படி

நிரந்தர கருணாம்ருத தரங்கிணீ பிர் ஆர்த்தரித அபாங்கைர் அநுகூலம் அபி ஷிஞ்ச —
எப்பொழுதும் அமுதம் அன்ன கருணை யானது பெருகுகின்ற உமது கடைக் கண் பார்வையாலே அனுகூலனான என்னை நனைக்க வேண்டும் என்றார் இறே
இவரைப் போல் கண்ணுடையார் ஒருவரும் இல்லையே –இவர் கண் இறே எல்லாருக்கும் களை கண்-
கண் அருளாலே இறே எல்லாரையும் ரக்ஷித்து அருளுவது –

கண்ணினை
அலர்ந்த செவ்வித் தாமாரைப் பூவிலே இரண்டு வண்டுகள் படிந்து இருக்குமா போலே யாய்த்து
திருக் கண்களானவை திரு முக மண்டலத்துக்கும் கண் காட்டிகளாய் இருக்கிற படி—ஸ்மயமாந முகாம்போஜம் தயமாந த்ருகஞ்சலம்–பூர்வ தினசர்யா -10-புன் முறுவலுடன் விளங்கும் தாமரை போன்ற திரு முகமும் —திரு உள்ளத்தில் பொங்கும் கருணையை வெளிப் படுத்துகின்ற திருக் கண்களும்-என்று அன்றோ இவற்றின் சேர்த்தி இருப்பது –திருக் கண்களை அருளிச் செய்தது உத்தம அங்கத்தில் அழகுக்கு எல்லாம் உப லக்ஷணம்

வாழி செவ்வாய் –பாதாதி கேசவ மாலை -10-என்றும்
வார் காதும் திருநாமம் அணி நுதலும் வாழியே -என்றும்-அவற்றையும் திருநாமாந்தரங்களிலே காணலாய் இருக்கும்–அத்தாலே அவை இரண்டையும் -கண்ணினை -மங்களா சாசனம் பண்ணி அருளினார்-இவர் ஜீயர் திருக்கண் மலரிலே யாய்த்து ஜிதம் என்று தம்மை எழுதிக் கொடுத்தது –

—

இவ்வளவும் ஸூரூப வை லக்ஷண்யத்தை அனுபவித்து-மங்களா ஸாஸனம் பண்ணின இவர்-இனி ஸ்வரூப குணமான ஞான வை லக்ஷண்யத்தையும் அனுபவித்து மங்களா ஸாஸனம் பண்ணுவாராக அதிலே இழிகிறார்—கட் கண் என்றும் உட் கண் என்றும் -பெரிய திருவந்தாதி -28-
நேத்ரேண ஞாநேந -என்றும் ஞான சஷுஸ்ஸூக்கள் இரண்டுக்கும் தர்ச நத்வம் ஒத்து இருக்கையாலே ஒரு சேர்த்தி யுண்டு இறே அத்தாலே —பொய்யிலாத மணவாள மா முனி புந்தி -என்று ஞானத்தைப் பேசுகிறார் —

புந்தி -புலன் -புத்தி -ஞானம் —பொய்யிலாத-இவர் விஷயத்தில் சொன்ன ஏற்றம் எல்லாம் யதார்த்தமாக யுண்டு என்கை-இனிச் சொல்ல மாட்டாதார் குறையே யுள்ளது-அன்றிக்கே-ஆஸ்ரிதரானவர்களுக்கு அஸத்வாதி தோஷங்கள் வராமல் நோக்கிப் போருகிறவர் என்னவுமாம்

காமாதி தோஷ தரம் ஆத்ம பதாஸ்ரிதாநாம் -யதிராஜ விம்சதி -1-என்கிறபடியே
செறிந்தவர் தமேதத்தை மாற்றுபவராய் இருப்பர் -பாதாதி கேச மாலை

மணவாள மா முனி
ரக்ஷகர் அன்றிக்கே ஒழிந்தாலும் வடிவில் போக்யதையாலும் திரு நாம வைலக்ஷண்யத்தாலும் விட ஒண்ணாது இருக்கை

பொய்யிலாமை புந்திக்கு விசேஷணம் ஆகவுமாம்
அப்போது
இராமானுசன் மெய்ம் மதிக் கடலே -இராமானுச நூற்றந்தாதி -58 என்கிறபடியே-உண்மை நன் ஞானமான யதார்த்த ஞானத்தை யுடையவர் என்கை-(ஸர்வம் ஞானம் ஸத்யம் -நம் ஸித்தாந்தம் -முத்துச் சிப்பியை வெள்ளி என்று பிரமிப்பதும் கிஞ்சித் ஸாம்யம் இருப்பதாலேயே அன்றோ )அதாவது
மெய் ஞானம் இன்றி வினையியல் பிறப்பு அழுந்தி -திருவாய் -3-2-7-என்கிறபடியே-ஸம்ஸார ஆர்ணவ மக்நரானவர்களை ஞானக் கையாலே -திருவாய் -2-9-2-உத்தரித்துப் போருமவர் என்கை –
சேதனர் படும் ஆபத்தைக் கண்டால்-கையாலும் காலாலும் இறே இவர் எடுத்து ரக்ஷித்து அருளுவது –

ஞானக்கை தந்து வந்தருளி எடுத்த புந்தி வாழியே-ஞானப் ப்ரதானர்களாய் இறே இவர்கள் இருப்பது –

தீ பக்த்யாதி குணார்ணவம் -தனியன் -என்றும்
புந்தி வாழி -என்றும் அருளிச் செய்து போருகையாலே-ஞானம் சார பூத குணமாகையாலே அத்தைப் ப்ரதானமாகச் சொல்லக் கடவது ––தத்ர ஸத்வம் நிர்மலத்வாத் ப்ரகாசகம் -என்கிறபடியே–ஸூத்த ஸத்வ மயமான விக்ரஹமாகையாலே உள்ளில் பிரகாசித்வம் என்ன -உள்ளுள் உள்ள வற்றை பிரகாசிப்பிக்க -என்னக் கடவது இறே

புந்தி என்று-ஞான மாத்ரத்தையும் சொன்னது பக்த்யாதிகளுக்கும் உப லக்ஷணம்-மங்களம் நிர்மலா ஞான பக்தி வைராக்ய ராஸயே -என்னக் கடவது இறே

வாழி
மங்களா ஸாஸனம் பண்ணி அருளினார்
ஞான பக்த்யாதிகள் இறே ஆத்ம அலங்காரம் என்பது
ஞான பக்த்யாதி பூஷிதம் –என்னுமா போலே

அன்றிக்கே
ஆச்சார்யனுக்கு அடையாளம் அறிவும் அனுஷ்டானமும் என்றும்
ஞானம் அனுஷ்டானம் இவை நன்றாகவே யுடையனான குரு -உபதேச -61-என்றும் இறே ஆச்சார்ய லக்ஷணம் அருளிச் செய்தது-ஆகையால் ஆஸ்ரிதருடைய அஞ்ஞானத்தைப் போக்கி ஸம்பந்த ஞானத்தை விளைவித்து கைங்கர்ய பர்யந்தமாக நடத்திக் கொண்டு போருவது எல்லாம் தம்முடைய ஞான அனுஷ்டானங்களாலே என்கை

மணவாள மா முனி புந்தி -என்கையாலே
இவருடைய ஞானம் அல்லாதாருடைய ஞானத்தில் காட்டில் அத்யந்த விலக்ஷணமாய்
தத்வ த்ரயங்களையும் அலகலகாகக் காண வல்லதாய்
தாமாரையாள் கேள்வன் ஒருவனையே நோக்கும் உணர்வு –முதல் திருவந்தாதி -67-என்கிறபடியே
ஸ்ரீ யபதியை விஷயமாக யுடைத்தாய்-அது தான்-ததீய சேஷத்வம் ஆகிற சரம அவதியான எல்லை நிலத்திலே நிலை நின்று போருமதாய் இருக்கும்-
தத்வ த்ரயங்களோடு ஸ்ரீ வசன பூஷணம் கண்ட ஸகல ஸாஸ்த்ர ஆச்சார்யர் என்னக் கடவது இறே

ஆக
இவை எல்லா வற்றாலும் கீதையை அருளிய கண்ணன் என்கோ -திருவாய் -3-4-6- என்னும்படி
நிறை ஞானத்து ஒரு மூர்த்தியான -திருவாய் -6-8-6- கீதா உபநிஷத் ஆச்சார்யனோடே விகல்பிக்கலாம் படி ஞான நிதியாய் இருக்கிற இவருடைய ஞானமானது-கலி தோஷம் தட்டாமல் நித்ய மங்களமாய்ச் செல்ல வேணும் என்று வாழ்த்தி அருளினார் என்கை -கலி தோஷத்தாலே இறே சேதனருடைய ஞானம் அல்பீ பவித்துப் போருவது

இவர் பல்லவராயருக்கே கலி கண்டித்த திறல் வாழியே –என்னக் கடவது இறே
கலி கன்றியான் -திருமங்கை ஆழ்வார் என்றும் நம்பிள்ளை என்றும் கொள்ளலாம் -அருளாலே உயர்ந்தவர் இறே இவர் தான்-இனி-இவர் இப்படித் தம்முடைய ஞான அனுஷ்டானங்களாலே ஞான விபாகமற–ஸகல சேதனரையும் ரஷித்துக் கொண்டு போருகையாலே வந்த புகழைச் சொல்லுகிறது –
ஞாலம் யுண்ட புகழ் போல் இருப்பதொரு புகழாய்த்து இது-தன் புகழ் நயவாருடைய புகழ் போற்றி இருக்கிற படி-அதாவது ஞான வைபவத்தாலே வந்த புகழானது
தொல் புகழ் சுடர் மிக்கு எழுந்தது -இராமானுச நூற்று அந்தாதி -61-என்கிறபடியே நிரவதிக தேஜோ ரூபமாய் அப்ரதிஹதமாய் வாழ வேணும் என்கை

புகழ் வாழி -என்ற அநந்தரம் வாழி என்று இரட்டிப்பாய் இருக்கிறதுக்கு பிரயோஜனம் பல்லாண்டு பல்லாண்டு என்கிறார் ஆகவுமாம்

அன்றிக்கே–நீள் புவியில் தன் புகழை நிறுத்துமவன் வாழியே -பாதாதி கேச மாலை -10–என்கிறபடியே
கீழ்ச் சொன்ன யஸஸூக்கு ஆதாரமாய் அனுக்தமான ஆத்ம ஸ்வரூப வை லக்ஷண்யமும் அனவரத பாவியாய்ச் செல்ல வேணும் என்று ஆசாசிக்கிறார் ஆகவுமாம் —அடியே தொடங்கி இதுவே இறே இவருக்கு யாத்திரை –

இத்தால் சரம பர்வமான ஜீயர் விஷயத்தில் மங்களா சாஸனமே அனுகூலரானவர்க்கு அனவரத கர்த்தவ்யம் என்று-அருளிச் செய்து தலைக்கட்டி அருளினார் ஆயிற்று

வாழி செந்தாமரைத் தாள் துவராடை மருங்கு கொப்பூழ்
வாழி முன்னூலுறை மார்பு முக்கோல் அங்கை வாழி திண் தோள்
வாழி செவ்வாய் விழி வாழ் பொன் நாமம் மருவு நுதல்
வாழி பொற் கோயில் மணவாள மா முனி வாழ் முடியே –பாதாதி கேச மாலை நிகமன பாசுரம் –

—————–

அடியார்கள் வாழ அரங்க நகர் வாழ
சடகோபன் தண் தமிழ் நூல் வாழ -கடல் சூழ்ந்த
மன்னுலகம் வாழ மணவாள மா முனியே
இன்னும் ஒரு நூற்று ஆண்டு இரும் –

அடியார்கள் வாழ
அணி யரங்கன் திரு முற்றத்து அடியார் -பெருமாள் திருமொழி -1-10-என்றும்
அரங்கன் மெய்யடியார் -பெருமாள் திருமொழி -2-1- என்றும்
திருமால் அடியார் -திருவாய் -5-6-11- என்றும் சொல்லப்படுகிற-ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் நாள் தோறும் அபி வ்ருத்தமாய் வாழும்படிக்கு இவர் தான்
பொலிக பொலிக பொலிக -திருவாய் -5-2-1- என்றாய்த்து ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு மங்களா ஸாஸனம் பண்ணுவது –

அரங்க நகர் வாழ
அடியாருக்கு ஆவாஸ -இருப்பிடமான -அரங்க நகர் —அடியார் நிலாகின்ற வைகுந்தம் -திரு விருத்தம் -75- என்னும்படி இருக்கை—நல்லோர்கள் வாழும் நளிர் அரங்கம் -நாச்சியார் -11-5-இறே–அந்த ஸ்ரீ வைஷ்ணவ ஸ்ரீ யுடனே கோயில் வாழும்படிக்கும் கோயில் மணவாள மா முனியான இவர் தாம்-ஸ்ரீ மத் ஸ்ரீ ரெங்க ஸ்ரீயம் அநு பத்ரவாம் அநு தினம் ஸம் வர்த்தய –ஸ்ரீ ரெங்கச் செல்வமானது தடை ஏதும் இல்லாமல் நாளும் வளரட்டும் -என்றும்

ஸ்ரீமத் ரங்கம் ஜயது பரமம் தாம தேஜோ நிதாநம் |
பூமா தஸ்மிந் பவது குசலீ கோபி பூமா ஸஹாய: ||
திவ்யம் தஸ்மை திசது பகவந் தேசிகோ தேசிகாநாம் |
காலே காலே வரவரமுநி: கல்பயந் மங்களானி || -ஸ்ரீ எறும்பி அப்பா அருளிச் செய்த ஸ்ரீ வர வர முனி சதகம் –8-

(மங்களா ஸாஸன ஸ்லோகம் இது
பூமா – உபநிஷத் சொல்லும் – அதிசய ஆனந்த குணக் கடல்
பூமா ஸஹாயா -ஸ்ரீ தேவி ஸ்ரீ பூமா தேவிமார்கள் உடன் –
அடியார்கள் வாழ அருளிச் செயல் வாழ குரவர் வாழ -வியாக்யானம் வாழ -அரங்க நகர் வாழ -மணவாள மா முனியே -நீர் நூற்று ஆண்டு இரும்–ஒளிக்கு நிதி போன்ற சிறந்த தலமான செல்வமுள்ள ஸ்ரீரங்க நகரம் விளங்க வேண்டும்.–அதில் ஒளிகளுக்கெல்லாம் ஒளி(யான எம்பெருமான்) க்ஷேமமாக வாழ வேண்டும்.–ஆசார்யர்களுக்கு ஆசார்யரான மணவாள மாமுனிகள் காலந்தோறும் மங்களங்களைச் செய்து கொண்டு அவருக்கு ஓர் ஒளியை அளிக்க வேண்டும்.-என்று இறே மங்களா ஸாஸனம் பண்ணி அருளிற்று )

செல்வம் சிறக்கப் பெற்றதாய் பரம பதத்தில் உள்ள ஒளி போன்ற ஒளிக்கு இருப்பிடமானதாய் இதற்கு மேல் இல்லை என்னும்படி உயர்ந்த முதல் திவ்ய தேசமான ஸ்ரீ ரெங்க க்ஷேத்ரமானது தீது ஏதும் இன்றிச் சிறந்து விளங்கிடுக அந்த ஸ்ரீ ரெங்கத்தில் மண் மகளுக்கும் மலர் மகளுக்கும் மணவாளனாய் -அளவிடற்கு அரிய ஆனந்தத்தை உடையவனாக மனம் மொழிக்கு எட்டாத ஒரு பரம புருஷன் க்ஷேமம் யுடையவனாக எழுந்து அருளுக-அழகிய மணவாளனை உள்ளிட்ட பல ஆச்சார்யர்கட்க்கு ஆச்சார்யரான மணவாள மா முனிகள் எல்லாக் காலத்திலும் மங்களங்களை வேண்டுகின்றவராய் அப் பரம புருஷனுக்கு பரம பதத்தில் உள்ளது போன்ற ஐஸ்வர்யத்தைத் தந்து அருள்க என்றும் கூறியுள்ள படி மணவாள மா முனிகள் மங்களா சாசனம் செய்து அருளினார் ––பெரியோர்களோடும் பெரிய பெருமாளோடும் பெரிய கோயில் ஆழ்வார் வேணும் என்றாய்த்து பெரிய ஜீயர் மங்களா ஸாஸனம் பண்ணும் படி –-அத்தாலே இறே அபி விருத்தமாய்ச் செல்லுகிறது-அது தான் திருமால் கோயிலான திருவாளன் திருப்பதி -பெரியாழ்வார் -4-8-10-இறே

சடகோபன் தண் தமிழ் நூல் வாழ –
தொண்டர்க்கு அமுதாய் -திருவாய் -9-4-9-
திருமாலவன் கவியான -திரு விருத்தம் -48-திருவாய் மொழியை-அஞ்சு வியாக்யானத்துடனே வளர்த்துப் போருமவராகையாலே திருவாய் மொழி வாழும்படிக்கும்

முகில் வண்ணன் அடி மேல் சொன்ன சொல் மாலை ஆயிரமும் -திருவாய் -7-2-11-என்னும்படி
பெரிய பெருமாள் விஷயமான திருவாய் மொழிப் பெருக்கத்தோடே வாழ வேணும் என்று-சடகோபன் இட்டத் தமிழ் பா இசை வாழியே-இயல் சாற்று – -என்றாய்த்து திருவாய் மொழியை வாழ்த்துவது –

கவிப்பா அமுதின் கறியின் சுவையொடு கண்ணன் உண்ணக் குவிப்பான் சடகோபன் -சட கோபர் அந்தாதி -7–பண் இசைகளாகிய கறியுடன் -மிகுதியாகப் பரிமாறி -என்றும்

வகுள பூஷண வாக் அம்ருத அஸநம் -என்றும் சொல்லுகையாலே-இருவருக்கும்-எம்பெருமானுக்கும் அவன் அடியார்களுக்கும் – ஜீவனமாய் இருக்கும் -தொண்டர்க்கு அமுது அன்றோ–இப்படி-ஸ்வ -பர -ஜீவன மானத்தை வர்த்திப்பிக்க வேணும் இறே இவருக்கு–திருமால் அடியார்களைத் திருவாய் மொழியை முன்னிட்டு இறே பூசிப்பது-இப்படி பூசிக்கப் பட்ட மாதவன் பூதங்களான ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் மண் மேல் பண் தான் பாடி நின்று ஆடப் பரந்து திரிகையாலே -திருவாய் -5-2-2–பாத தூளி படுதலால் இவ் வுலகம் பாக்யம் செய்ததே –பெரியாழ்வார் -4-1-6-என்று-பாத ஸஞ்சார பூதமாய் யாய்த்து அவர்களை யுஜ்ஜீவிப்பது –

மணவாள மா முனியே
லோகத்துக்கு எல்லாம் மா லோகம் போலே இருக்கிற அழகிய மணவாள ஜீயரே-அடியார் குல விளக்காய் அரங்க மங்கள தீபமாய் இராமானுச முனி செய்ய குன்றில் ஏற்றிய தீபமாய் அத்தாலே தமிழ் வேதம் துலங்கப் பண்ணினவராகையாலே

இன்னும் ஒரு நூற்று ஆண்டு இரும்
பல்லாண்டு பல்லாண்டு -என்றபடி
நூற்றாண்டு என்று மனுஷ்ய ஆயுஸ்ஸை இட்டு உப லஷித்து
ஜீவேம சரதஸ் சதம் -நூற்று ஆண்டுகள் வாழ்வேனாக – என்றும்
பர சதம் சமா -பல நூற்று ஆண்டுகள் -என்றும்
கால தத்வம் உள்ளதனையும் வாழ்ந்து அருள வேணும் என்று மங்களா சாசனம் பண்ணுகிறது

அகல்பதத் பவது –அஸ்மத் குருர் வர வர ப்ரவரோ முனீ நாம் அந்தஸ் தமஸ் சமய தந்தத்வஸாம் யதீய த்யான பங்கஜ தளாரிண பாத யுக்மம் -என்னக் கடவது இறே

அடியார்கள் வாழ
செய்ய தாமரைத் தாளிணை வாழியே -என்று தேவரீரை சூழ்ந்து இருந்து ஏத்துமவர்களாய்
பரி ஜநைஸ் ஸஹ வாஸிநம் -அடியார்களுடன் கூடி இருக்க வேணும் -என்று தேவர் விரும்பிப் போரும் வர வர முனி ப்ருத்யர்கள் வாழ்வாராக

அரங்க நகர் வாழ
திருவரங்கம் திருப்பதியை இருப்பாகப் பெற்றோம் -ஆர்த்தி பிரபந்தம் -55-என்றார் அன்றோ
ரங்கே தாமநி ஸூகா ஸீநம் -பூர்வ தினசரி 1-என்னும்படியாக–தேவர் இனிதாக எழுந்து அருளி இருக்கும் அரங்க நகரானதும் வாழ்வதாக

சடகோபன் தண் தமிழ் நூல் வாழ்க
மாறன் கலை உணவாகப் பெற்றோம் –ஆர்த்தி பிரபந்தம் -55-என்றபடி-தேவரீருக்குப் போக்யமாய்
வேத நூல் என்னும்படியான திருவாய் மொழி வைதிக பரிக்ரஹத்தோடே வாழ்வதாக

கடல் சூழ்ந்த மண்ணுலகம் வாழ
மண்ணுலகில் மனிசர் உய்ய -பெருமாள் திரு மொழி -1-10—பார் உலகைப் பொன் உலகு ஆக்க வல்லோம் என்று பூதலம் எங்கும் பொன்னுலகு ஆக்கின படி வாழ்வதாக

அடியார்கள் நடுவும்
ஆழ்வார்கள் நடுவும்
திருவாய் மொழியின் இன்னிசை மன்னும் இடம் தொறும் எழுந்து அருளி இருக்கிற மணவாள மா முனியே—இன்னும் ஒரு நூற்று ஆண்டு இரும்–எனையோர்-என்னைப் போன்றவர்கள் – உஜ்ஜீவிக்கவுமாம்

ஜயது யஸஸா துங்கம் ரங்கம் ஜக த்ரய மங்களம்
ஜயது ஸூ சிரம் தஸ்மிந் பூமா ரமா மணி பூஷணம்
வரத குருணா சார்த்தம் தஸ்மை ஸூபாந் யபி வர்த்தயன்
வர வர முநி ஸ்ரீ மான் ராமானுஜோ ஜயது ஷிதவ் –ஸ்ரீ எறும்பி அப்பா அருளிச் செய்த ஸ்ரீ வர வர முனி சதகம் –104-

உயர்ந்த கீர்த்தியை யுடைய மூவுலகங்களுக்கு மங்களகரமான ஸ்ரீரங்க திவ்ய தேசம் ஜய சீலமாக இருக்கட்டும்.–வெகு காலமாக அங்கே பூ தேவி ஸ்ரீ தேவிகளுக்கு ஆபரணம் போன்ற பெருமாளும் ஜய சீலமாக இருக்கட்டும். -வரத குருவுடன் அங்கே சுபங்களை வ்ருத்தி செய்து கொண்டு ஸ்ரீமானான ராமாநுஜ முநியும் மணவாள மாமுநியும் வாழட்டும்.

கீர்த்தியினால் உயர்ந்து உலகம் மூன்றுக்கும் மங்களம் தரும் அணியான ஸ்ரீ ரெங்க நகரம் குறை ஏதும் இன்றி விளங்கிடுக–அந்த திவ்ய நகரத்தில் ஸ்ரீ மஹா லஷ்மிக்கு ரத்ன ஆபரணமாய் மிகப் பெருமை படைத்த ஸ்ரீ ரெங்க நாதப்பெருமாள் வெகுகாலம் குறை ஒன்றும் இல்லாமல் விளங்கிடுக-அத்தகைய பெருமாளுக்கு அநேக மங்களங்களை கோயில் அண்ணனோடே கூடி ஆசா சனம் செய்து வளர்த்துக் கொண்டு மங்களா ஸாஸனம் என்கிற செல்வத்தை மிகப் படைத்த ராமானுஜரோடே அபின்னரான -வேறு படாத -மணவாள மா முனிகள் பூமியில் இறையும் குறையின்றி வாழ்ந்திடுக–என்றாய்த்து தேசமும் தேசிகர்களும் வாழ்த்திப் போருவைத்து —

——————–———————————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ உ வே வேங்கட கிருஷ்ணன் ஸ்வாமிகள்  திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பிரதிவாதி பயங்கர அண்ணண் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

Posted in தனியன் வ்யாக்யானம், ஸப்த காதை, ஸ்தவம், ஸ்ரீ மணவாள மா முனிகள் | Leave a Comment »

ஸ்ரீ க்ருஷ்ணாஷ்டகம்–உரை ஸ்ரீ V.V. ராமாநுஜ ஸ்வாமிகள்-

October 23, 2026

ஸ்ரீக்ருஷ்ணாஷ்டாகமும் மிகத் தொன்மை வாய்ந்தது. புனிதமானது, புனித மளிக்க வல்லது.

வஸுதேவஸுதம் தேவம் கம்ஸ சாணூர மர்த்தநம் |
தேவகீ பரமாநந்தம் க்ருஷ்ணம் வந்தே ஜகத்குரும் |||–1-

வஸுதேவர் குமாரனும், தாயான தேவகிக்கு மிக்க ஆநந்தம் விளைவிப்பவனும், கம்ஸன் சாணூரன் முதலானாரை முடித்தவனும் ஜகத் குருவுமான ஸ்ரீக்ருஷ்ணனைத் தொழுகிறேன்..
வஸு-பெருநிதி; வஸுதேவன்- நிதி எடுத்தவன்,நிதியை யுடையவன். வஸுதேவனும் தேவகியும் தவமியற்றிப் பெற்ற ஒப்பில்லா நிதி க்ருஷ்ணன். பெற்ற உடனே இழந்து நீண்ட காலத்துக்குப் பின் மீண்டும் பெறும்படி இவர்கள் சரித்திரம் அமைந்தது. தேவ தேவ ஸ்வரூபத்தைக் காட்டிக் கொண்டு வந்து பிறந்த க்ருஷ்ணனைக் கண்டு பெற்றோர் அடைந்த ஆநந்தத்தைப் பரமாநந்தம் என்று சொல்வது மிகை யாகாது.

தேவம் -சாது சனத்தை நலியும் கஞ்சனைச் சாதிப்பதற்கு ஆதியஞ்சோதியுருவை அங்கு வைத்திங்குப் பிறந்த (திருவாய் 3-5-5) தேவ தேவன்.
விற்பெரு விழவும் கஞ்சனும் மல்லும் வேழமும் பாகனும் வீழச் செற்றவன் (திருமொழி 2-3-1)
சாணூரன்-கம்ஸன் பரிகரமான மல்லன். வேழம், பாகன், மல்லன்-இவர்களை முடித்து இவர்களை ஏவிய தன் மாமன் கம்ஸனையும் முடித்தவன் க்ருஷ்ணன்.

க்ருஷ்ணம் -கரியான். கரிய நிறமுடையவன். தேவகிக்கு மகனாய் அவதரித்த போது இட்ட பெயர் என்று ப்ரஸித்தம்.-க்ருஷ்ணன் என்பது எம்பெருமானின் பல திருநாமங்களில் முக்கியமான தொன்றாம். ஆனந்தத்துக்கிருப்பிடம்-ஸ்ருஷ்டயாதி லீலைகளால் ஆநந்தப்படுமவன். க்ருஷ்ணாவதாரத்தில் தன்னேராயிரம் பிள்ளைகளுடன் விளையாடி மகிழந்தவன். பூமியை மகிழச் செய்பவன் என்று ஒரு பொருள் கூறுவர். * மண்ணின் பாரம் நீக்குதற்கே வட மதுரைப் பிறந்தான். (திருவாய் 9-1-10)-பூமிக்கு பாரமவது கம்ஸன் சிசுபாலன் துர்யயோதனாதிகள் போன்ற தீய புத்தி யுடையயோர். நிலமங்கை துயர் தீர்த்துய்யப் பாரதத்துள் இவரித் தரசர் தடுமாற இருள் நாள் பிறந்தவம்மான (திருமொழி 8-8-9) (இவரித்த– எதிரிட்டு நின்ற). பூமிக்கு ரக்ஷகள் என்றதாயிற்று.-கோவிந்த நாமத்தின் பொருளும் இதுவே.

ஜகத்குரும்-குரு-அஜ்ஞாந விருளை அழிக்கும் ஆசாரியன்.-இன்னும் பல பொருள்களுண்டு. ஆதி குருவாய் முதலில் அவதரித்தவன். *யோ ப்ரஹ்மாணம் விததாதி பூர்வம் யோ வை வேதாம்ஸ் ச ப்ரஹிணோதி தஸ்மை-எவன் பிரமனை முதலில் பிறப்பித்து அவனுக்கு வேதங்களை உபதேசித்து அவனால் உலகில் பரவச் செய்கிறானோ -என்கிறது. க்ருஷ்ணனது பால லீலைகளில்
முதலிடம் பெறுவது பூதனாவதம். அவள் மார்பில் தடவி வந்த கொடிய விஷத்தை விடப் பாலமுதா அமுது செய்திட்ட மாயன்(திருவாய் 1-5-10). “ஸ்தந்யம் தம் விஷ ஸம்மிஸ்ரம் ரஸ்ய மாஸீத் ஜகத் குரோ!-” (ஹரி வம்ஸம்) விடநஞ்சமுலை சுவைத்த-மிகு ஞானச் சிறுகுழவி (திருவாய் 4-8-9). இவனே அகல் ஞாலத் தவரறிய நெறி யெல்லா மெடுத் துறைத்த நிறை ஞானத்தொரு மூர்த்தி (திருவாய் 4-8-6). அர்ஜுனனை வ்யாஜமாக வைத்து ஸகலோபநிஷத் ஸாரமான பகவத் கீதையில் அகல் ஞாலத்தவர் அறிய எடுத்துரைத்தவன் – இந்த நெறியில் ஸாரம் “மா மேகம் ஸரணம் வ்ரஜ” நீ வரித்த ஆசாரியனாய் நெறி யெல்லாம் எடுத்துரைக்கும் என்னைச் சரணம் பற்று. ஜகதாசாரியன் க்ருஷ்ணனே. வந்தே-
ஸேவிக்கிறேன் தொழு தெழுகிறேன்.

–

அத்ஸீ புஷ்ப ஸங்காஸம் ஹார நூபுர ஸோபிதம் |
ரத்ந கங்கண கேயூரம் க்ருஷ்ணம் வந்தே ஜகத் குரும் |||–2-
பூவைப் பூ வண்ணனாய் கருநீல திருமேனியில் உசித ஸ்தானங்களில் அழகிய திருவாபரணங்களை அணிந்து விளங்கும் க்ருஷ்ணம் வந்தே ஜகத் குரும். திருவடிகளில் நூபுரம்-தண்டை (சிலம்பு)
சலங்கை போன்றவை. திரு மார்பில் வன மாலை முத்து ஸரங்கள், சங்கிலி, ரத்ந ஹாரங்கள் முதலியவை. திருக் கைகளில் ரத்னங்களிழைத்த கை வளைகள்; தோள் வளைகள். “சோபிதம்” திருவாபரணங்களால் இவன் சோபிக்கிறானோ? (விளக்க மடைகிறானோ?) இவன் திரு மேனியில் உள்ளமையால் அவை ப்ரகாச மடைகின்றனவா? எனில், “இவனே ஆபரணங்களுக் கழகு கூட்டுமவன்”
என்றே சொல்ல வேண்டும். திரு மேனிக்குப் பரபாக ரஸா வஹமாய் அமைந்தவை ஆபரணங்கள். எம்பெருமான் அணியும் திருவாபரணங்களை “கிரீட மகுட சூடாவதம்ஸ மகர குண்டல க்ரைவேயக
ஹார கேயூர கடக ஸ்ரீவத்ஸ கௌஸ்துப முக்தாதாம உதர பந்தந பீதாம்பர காஞ்சீ குண நூபுராதி அபரிமித திவ்ய பூஷண” என்று பிரிவாக அருளிச் செய்துள்ளமை (சரணாகதி கத்யம்) காணலாம்.
இவை “நிரதிசய ஸுகந்த-நிரதிசய ஸுகஸ்பர்ஸ நிரதிசய ஓளெஜ்ஜ்வல்ய” என்று விசேஷிக்கப் படுகின்றன. பரிமளம் மிக்கவையாகவும் திரு மேனியில் உறுத்தாதபடி ம்ருதுவாகவும், ப்ரகாசமாகவும் உள்ளவை இத் திரு வாபரணங்கள்-

–

குடிலாலக ஸம் யுக்தம் பூர்ண சந்த்ர நிபாநநம் |
விலஸத் குண்டல தரம் க்ருஷ்ணம் வந்தே ஜகத் குரும் |||–3-
சுருண்டு விளங்கும் அழகிய குழல்களை (கூந்தல்) உடையவனும்-முழு மதியை யொத்த திருமுக மண்டல முடையவனும் திருச் செவிகளில் ஒளி வீசும் மகர குண்டலங்களை யணிந்தவனுமான
கருஷ்ணம் வந்தே ஜகத் குரும்.

–

மந்தார கந்த ஸம்யுக்தம் சாருஹாஸம் சதுர் புஜம் |
பர்ஹி பிஞ்சாவ சூடாங்கம் க்ருஷ்ணம் வந்தே ஜகத் குரும் |||–4-
மந்தார மலரின் பரிமளம் (தன் திரு மேனியில்) வீசுபவனும், அழகிய புன்முறுவல் பூத்தவனும், நான்கு திருத் தோள்களை யுடையவனும், திரு முடியில் மயில் பீலியைத் திரு வாபரணமாகத் தரித்தவனுமான
க்ருஷ்ணம் வந்தே ஜகத் குரும்.

மந்தார மலர் தெய்வீக மணமுடையது.-இச்சா க்ருஹீத அப்ராக்ருத திவ்ய மங்கள விக்ரஹமாகையால் (தன் ஸங்கல்ப மடியாகக் கொணர்ந்த விண்ணாட்டிலுள்ள திருமேனி) இனிய மணம் திரு மேனிக்கு இயல்பானது. நின் முக வொளி திகழ முறுவல் செய்து (திருவாய் 6.2.9) என்கிறபடி பெண்களைத் தன் வசப் படுத்து முபாயம் யாவரையுமே மகிழ்விக்கும். சதுர் புஜம்- ராம க்ருஷ்ணாதி மநுஷ்யா வதாரங்களில் சதுர்பூஜம் உண்டா? எனில் உண்டு என்பதே உண்மை. பிறந்த போது இருந்த ரூபமிறே. “உப ஸம்ஸரரூப மேதத் சதுர்புஜம்” என்று பெற்றோர் வேண்டியபடி (நியமித்தபடி
என்னவுமாம்) மறைத்து வைத்தான். கண்ணன் “அப் பூச்சி” காட்டித் தன் பால ஸகாக்களை அச்சுறுத்துவது திருவாழி சங்கம் தரித்த நான்கு கையனாகக் காட்டி என்று வ்யாக்யானம். (மெச்சூது சங்கமிடத்தான்-பெரியா- 2-1-1). கீதை விஸ்வரூபாத்யாயத்தி விஸ்வரூபங் கண்டு பயந்த அர்ஜுனன் வேண்டுவது: (11-46) “கிரீடிநம் கதிநம் சக்ர ஹஸ்த மிச்சாமி த்வாம் த்ரஷ்டுமஹம் தததைவ | தேநைவ ரூபேண சதுர்புஜேந ஸஹஸ்ர பாஹோ பவ விஸ்வ மூர்த்தே |-பயங்கரமான ஆயிரங்கை யுடைய இந்த விஸ்வ ரூபத்தை மறை -திருவாழி முதலான திவ்யாயுதம் தரித்த சதுர்புஜனாகவே வேணும். ஆஸ்ரிதர்க்கு உகந்து காட்டும் ஸௌம்ய ரூபம் இது *நான்கு தோளன்-ஒண்சங்கதை வாளாழியான் ஒருவன் அடி னுள்ளானே (திருவாய் 8-8-1)

—

உத் புல்ல பத்ம பத்ராக்ஷம் நீல ஜீமூத ஸந்நிபம் 1
யாதவாதாம் ஸிரோ ரத்நம் க்ருஷ்ணம் வந்தே ஜகத் குரும்–5-
அப்போதலர்ந்த தாமரை இதழை யொத்த அகன்ற திருக் கண்கள் யுடையவனும், நீருண்ட கார் மேகம் போல் அழகிய திருமேனி யுள்ளவனும் யாதவ குலத்துக்கு ஸிகாமணி போன்றவனுமான க்ருஷ்ணம் வந்தே ஜகத் குரும்.
ஆழ்ந்த நீரில் உண்டான உருண்ட தண்டின் நுனியி தாமரை மலர் காலை ஸூரியனது கிரணங்களால் அலர்த்தப்பட்ட மலர்ந்த தன் செவ்விய அகன்ற இதழை ஒத்த கண்களை யுடையவன் -புண்டரீகாக்ஷன். “பத்ம பத்ராக்ஷம் – தாமரை மலரிதழ் போன்ற விசாலமான கண்கள். எம்பெருமானின் பரத்வத்தை நிரூபிக்கும் அடையாளம், *ஆயர் குலத்தை வீடுய்யத் தோன்றிய கரு மாணிக்கச் சுடர்! (திருவாய் 6-2-10) என்பது இவன் பிறந்த யாதவக் குடிக்குமொக்கும்.

–

ருக்மிணீ கேளி ஸம்யுக்தம் பீதாம்பர ஸுஸோபிதம் |
அவாப்த துளஸீ கந்தம் க்ருஷ்ணம் வந்தே ஜகத் குரும் ||–6-
திருவரையில் சாத்திய பீதாம்பரத்தினால் (பட்டு வஸ்த்ரம் விளங்குமவனும் ப்ரிய மஹிஷியான ருக்மிணீ தேவியுடன் கேளிக்கைகளில் (சொக்கட்டான் போன்ற விளையாட்டுகளில் ) ஈடுபட்டவனும் திருத் துழாயின் நறு மணம் கமழும் திருமேனி யுடையவனுமான் க்ருஷ்ணம் வந்தே ஜகத் குரும்.
பெருமானரையில் பீதக வண்ண வாடை கொண்டு என்னை வாட்டம் தணிய வீசிரே (நாச்.திரு. 13-1); பீதக வாடை யுடை தாழ வீதி யார வருவான் (14-7); *பிதக வாடைப் பிரானார் பிரம குருவாகி வந்து (பெரியா. 5-2-8) என்றெல்லாம் பேசும்படி திருவரையில் விளங்கும் பட்டு வஸ்த்ரம். திருத் துழாய் மணம் எம்பெருமானுக்கு இயற்கை யானது. *பாலனாய் ஏழுலகுண்டு-ஆலிலை அன்ன வசம் செய்யு மண்ணலார் தாளிணை மேலணி தண்ணந்துழாய் (திருவாய் 4-2-1) என்று ப்ரளயார்ணவத்தில் தனியனாய் ஆலினிலை மேலிருப்பிலும் தாளிணை மேலணி தண்ணந்துழாய் இருப்பதாகவே ஆழ்வார் காண்பது. தோளிணை மேலும் நன் மார்பின் மேலும்-சுடர் முடி மேலும் தாளிணை மேலும் புனைந்த தண்ணந் துழாயுடை யம்மான் (திருவாய் 1-9-7) என்று நறுந் துழாயால் எப்போதும் அலங்கரிக்கப் பெற்றவன்..
க்ருஷ்ணாவதாரத்தில் பெரிய பிராட்டியார் ருக்மிணியாக வந்தவதரித்து கண்ணனை மணந்தது ப்ரஸித்த சரிதம். வாய்த்த போதெல்லாம் பல விளையாட்டுகளில் ஈடுபட்டு இப் பிராட்டியை மகிழ்விப்பன். த்ரௌபதி பேராபத்தில் சிக்கி “ஹா க்ருஷ்ணா! கோவிந்தா!” என்று கதறி யழுத போது ருக்மிணீ கேளி ஸம்யுக்தனாக விருந்தவனை கௌரவ ஸபைக்கு நேரில் செல்லாமல் தேவி தடுத்து
விட்டதாக சரித்திரம், ஸங்கல்ப மாத்ரத்தினால் மான ஸம்ரக்ஷணம் பண்ணி ரக்ஷித்து விட்டான்.

–

கோபிகாநாம் குசத் வந்த்வ குங்குமாங்கித வக்ஷஸம் |
ஸ்ரீநிகேதம் மஹேஷ்வாஸம் க்ருஷ்ணம் வந்தே ஜகத்குரும் ||–7-
இளவாயர் மாதரின் மார்பகத்துக் குங்குமக் குழம்பு தன் மார்பில் படிந்த அடையாள முள்ளவனும், ஸ்ரீதேவிக்கு (மஹாலக்ஷ்மிக்கு) இருப்பிடமானவனும் வில்லாளிகளில் சிறந்தவனுமான க்ருஷ்ணம் வந்தே ஜகத் குரும்.
கொத்தலர் பூங்குழல் நப்பின்னை கொங்கை மேல் வைத்துக் கிடந்த மலர் மார்பா! (திருப்பாவை 19) என்பது மற்ற இளவாயர் மகளிரிடமும் ஒக்கும். விஷ்ணோம் ஸ்ரீரநபாயிநி-பிராட்டியுடன் பிரியாத சேர்க்கை “ஸ்ரீநிகேதம்” என்பதால் பேசப்பட்டது. ராமாவதாரத்தில் போலே க்ருஷ்ணாவதாரத்திலும் பகவான் சிறந்த வில்லாளனாக விளங்கினான். விற்பெருவிழவும் கஞ்சனும் மல்லும் (திருமொழி 2-3-1) என்று ஆழ்வார் கண்ணன் கம்ஸனின் பெரிய வில்லை அநாயாஸமாக முறித்ததைப் பேசுகிறார்.

—

ஸ்ரீவத் ஸாங்கம் மஹோரஸ்கம் வந மாலா விராஜிதம் |
சங்க சக்ர தரம் தேவம் க்ருஷ்ணம் வந்தே ஜகத்குரும் ||–8-
தனது அகன்ற திரு மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸம் என்னும் மறுவை அடையாளமாக உடையவனும், வன மாலை எனும் திருவாபரணத்தால் விளங்குபவனும், திருவாழி திருச்சங்களையும் தரித்த தேவனை (பரம புருஷனை)-க்ருஷ்ணம் வந்தே ஜகத் குரும்.
எம்பெருமானின் அகன்ற திரு மார்பு ‘ஸ்ரீவத்ஸம்’ என்று ப்ரகாசமான திரு மறுவால் அழகு செய்யப்படுகிறது.*திருஆரமார்வ தன்றோ அடியேனை ஆட் கொண்டதே (அமலனாதி-5).
*அகலகில்லேன் இறையு மென்று அலர் மேல் மங்கை யுறை மார்பா!(திருவாய் 6-10-10) என்று பிராட்டிக்கு ப்ரியமான இருப்பிடம். பல திருவாபரணங்களுடன் மிகச் சிறந்த ஆபரணமான வன மாலையும் திரு மார்பில் ப்ரகாசிக்கிறது. இவன் கைக் கொள்ளும் திவ்யாயுதங்கள் இவனுக்கு மேலும் அழகூட்டுகின்றன. *கைகழலா நேமியான்; கைகழலா வெண் சங்கத்தான் என்னும்படி இரண்டைச் சொன்னது. மற்றவையையும் சொன்னதாகக் கொள்க.

–

கிருஷ்ணாஷ்டகமிதம் புண்யம் ப்ராதுருத்தாய யா படேத் 1
கோடி ஜந்ம க்ருதம் பாபம் ஸ்மரணேன விநய்யதி ||
ஸ்துதிப்பவர்க்குப் பலனுரைக்கிறது -ஸ்ரீ கிருஷ்ணாஷ்டகம் என்னும் இந்த சிறந்த ஸ்துதியை காலையில் -சிற்றஞ் சிறு காலையில் -எழுந்து அனுசந்திப்பவனுக்கு எண்ணற்ற பிறவிகளில் செய்து சேமித்துள்ள பாபங்கள் ஒரே நொடியிலே தீயினில் தூசாகும் –

—

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ V.V.ராமானுஜ ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –-

Posted in அஷ்டோத்ரம், Stotrams/Slokams | Leave a Comment »

ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் ஸ்வாமிகள் வைபவமும் அநுபந்தங்களும் -ஸ்ரீ காஞ்சி ஸ்வாமிகள்–

October 23, 2026

திருவவதாரம்
வேதாந்த தேசிகன் திருவவதரித்தவிடம் “காசி முதலாகிய நன்னகரி யெல்லாம் கார்மேனி யருளாளர் கச்சிக்கு ஒவ்வா ” என்றும் “முத்தி தரும் நகரேழில் முக்கியமாங் கச்சி” என்றும் புகழப்பட்ட காஞ்சி க்ஷேத்ரத்தில் திருத் தண்கா என வழங்கப்பெறும் விளக்கொளி யெம்பெருமான் ஸந்நிதியின் பரிஸரமாகிய திவ்ய ஸ்தலம். இவர்க்குத் திருத் தகப்பனார் அநந்த ஸோமயாஜிகள், திருத் தாயார் தோதாத்ரி யம்மை, ஆசாரியர் (மாதுலரான) கிடாம்பி அப்புள்ளார். இராமா னுசப் பிள்ளான் என்பவரும் அவரே. திருவேங்கடமுடையானுடைய திரு மணியே இவ் வாசிரியராய்த் தோன்றினதாகக் கூறுவர். ஸ்வாமி தாமே ஸங்கல்ப ஸுர்யோதய நாடக ப்ரஸ்தாவகையில் தம்மைப் பற்றி அருளிச் செய்யுமிடத்து
வித்ராஸிநீ விபுதவைரி வருதிநீநாம் பத்மாஸநேக பரிசார விதௌ ப்ரயுக்தா, உத் ப்ரேஷ்யதே பதஜ நைருபத்தி பூம்நா கண்டா ஹரேஸ் ஸமஜ நிஷ்ட யதாத்மநேதி என்றருளிய ஸ்லோகம் இங்கு அநுஸந்திக்க வுரியது-

திரு நாம கரணம்
இவ்வாசிரியர் திருவேங்கட முடையானுடைய மஹோத்ஸவத்தின் அவப்ருத தினமாகிய புரட்டாசித் திருவோணத்தன்று திருவவதரித்தமை பற்றி ஸ்ரீவேங்கட நாத சர்மா என்று திருநாமம் சாத்தப் பெற்றார். வேதாந்தாசார்யர் என்கிற திருநாமம் பிறகு பட்டப் பெயராகக் கிடைத்தது ஸ்வாமிக்கு.
(கலி 4370, சாலிவாஹாசக 1191, கி. பி. 1268-விபவ ஸம்வத்ஸரத்தில் இவரது திருவவதாரமென்று பெரியார் நிரூபிக்கின்றனர்.] நூறு ஸம்வத்ஸரம் இவ் விபூதியில் எழுந்தருளி யிருந்து திருநாட்டுக் கெழுந்தருளின ராதலால் இற்றைக்கு ஏறக் குறைய 595 ஆண்டுகட்கு முன் இவ்வாசிரியரது ஜீவிதகாலம் என விளங்கா நின்றது. இதில் மதி பேதமோ மத பேதமோ இருப்பதாகத் தெரியவில்லை -நியாயமுமில்லை –

இளமையில் பெற்ற அநுக்ரஹமும் வித்யாப்யாஸமும்
இவ் வாசிரியர் தமது மாதுலராகிய அப்புள்ளாருடைய அதிமாத்ர ப்ரீதிக்குப் பாத்ர பூதரா யிருந்து வந்தார். நடாதூரம்மாளுடைய ஸந்நிதியில் ஸ்ரீ பாஷ்ய காலக்ஷேபம் செய்து கொண்டிருந்த அவ்வாசிரியர், நாலைந்து பிராயமுள்ள இவ்வாசிரியக் குழந்தையையும் உடன் அழைத்துக் கொண்டு கால ஷேப கோஷ்டிக்குச் செல்ல அம்மாள் இக் குழந்தையின் தேஜோ விசேஷத்தையும்
ப்ரதிபா ப்ரபாவத்தையும் நோக்கி வியந்து ஆம் முதல்வனின்” என்று விசேஷ கடாக்ஷம் செய்தருளினார். இவ் விஷயம் இவ்வாசிரியர் தம்மாலேயே அதிகரண ஸாராவளியின் தொடக்கத்தில் ஸ்ரீமத்ப்யாம் ஸ்யாதஸா வித்யநுபதி வா தாசார்ய ராமாநுஜாப்யாம் ஸம்யக் த்ருஷ்டேந ஸர்வம் ஸஹ நிசிததியா வேங்கடேசேந” என்று பணிக்கப் பட்டது. உரிய காலங்களில் சௌலோபநயாதி ஸ்கல ஸம்ஸ்காரங்களும் அடைவே செய்யப் பெற்ற இவர் வேதங்களை ஒதத் தொடங்கினர். வேத மோதின திறமையைப் பற்றி ஆசார்ய சம்புவில் கூறியுள்ள வொரு ஸ்லோகம் மிக அற்புதமானது-
அஹ்நாய வேதாங்கிலாந் ஆசார்யா தக்ரஹி தஸௌ புநருச் சாரணா காங்ஷி பதாநாம் வேஷ்டநே பரம் என்பதாம். வேதத்தில் வேஷ்டந பதங்கள் என்று சில வுண்டு [ப்ரஜாபதிரிதிப்ரஜா – பதி:: பாகதேயே நேதி பாக – தேயேந; அக்நிஷ்டோம ஸாம மித்யக்திஷ்டோம – ஸாமம்.] என்பவை போன்ற பதங்கள் வேஷ்டா பதங்களாகும். அவை இரட்டித் திரட்டித்தே ஓத வேண்டியவை யாதலால், அத்தகைய வேஷ்டந பதங்களில் மாத்திரம் ஸ்வா மிக்குப் புநருச் சாரணம் ப்ராப்தமா யிற்றே யல்லது மற்றைப் படியுள்ள பதங்களை யெல்லாம் ஸக்ருதுச்சாரண மாத்ரத்தினாலேயே க்ரஹித்தருளினா ரென்று இவருடைய அநிதர ஸாதாரணமான க்ரஹண தாரண படுத்வம் கூறியவாறு-இவ் வண்ணமாகவே வேதாங்கமாக வுள்ள ஸகல சாஸ்த்ரங்களையும் மாதுல ஸகாசத்திலேயே இருபது திரு நக்ஷத்ரத்திற்குள் அதிகரித்து, மந்த்ர விசேஷங்களையும் உபதேசம் பெற்று நிபுணராக விளங்கி வருகையில், ப்ராப்த காலத்திலே
க்ருஹஸ்தாஸ்ரமத்தையும் ஸ்வீகரித்து ஆஹிதாக்நியாய் ஸ்ரீ காஞ்சியிலேயே ஸாமாந்ய விசேஷ சாஸ்த்ர ப்ரவசனங்கள் செய்தருளா நின்றார்-

இடையில் முக்கியமானதொரு விஜ்ஞாபனம்
அறு நூறு ஆண்டுகட்கு முன்பெழுந்தருளி யிருந்த ஸ்வாமியின் சரித்திரத்தை நாம் சிறந்த ஆதாரங் கொண்டே எழுத வேண்டும். இக் காலத்தவர்கள் எழுதிய சரித்திர நூல்கள் நாலைந்து காணப்படுகின்றன. அவை பரஸ்பர விருத்தங்களென்றும் பிராமாணிகமான ஆதாரமுடையனவல்ல வென்றும் எழுபது ஸம்வத்ஸரங்களுக்கு முன்பு ஸ்ரீ காஞ்சீபுரத்தில் வாழ்ந்த ஜகத் விக்க்யாதரான ஸ்ரீமத் திருப்புட்குழியப்பா ஸ்வாமியின் சிஷ்யர்களாலும், திருவயிந்திரபுரம் சேட்லூர் நரஸிம்ஹா சாரியராலும் காரண சேஷ நிரூபணங்களுடன் எழுதி வெளியிடப் பட்டிருப்பதால் விச்வஸநீயமான தேசிக சரித்திர நூல் அரிதாகவே யுள்ளது. கீழே யாம் ப்ரஸ்தாவிந்த ஆசார்ய சம்புவானது மிக வுயர்ந்த நூல். இதற்கு வேதாந்தாசார்ய விஜயமென்னுந் திருநாமம் ப்ரஸித்தமானது. இது ஸம்ஸ்க்ருத நூலாதலால் இதில் ப்ரஷேப சங்கைக்கு அவகாசமில்லை. அதை நாம் இளமையில் பாடமாக வாசித்திருந்தோம். அதில் நமக்கு மஹத்தான கௌரவ ப்ரதிபத்தி யுண்டு, தேசிகனோடு விகல்பிக்கலாம்படியான வாக் வைபவத்தை யுடைய வொரு மஹா வித்வத் கவி வரேண்யரே அந்தக் கிரந்தத்தை இயற்றினர் -அரசாணிபாலாய் வேங்கடாத் வரியின் சம்பூ கிரந்தங்களில் காட்டி லும் மிக வுயர்ந்தது அது -அதில் இதராசார்ய தூஷணமென்பது அடியோடு இடம் பெறாதத்தோடு தேசிகனுக்கு ப்ராமாணிகமாக எவ்வளவு சரித்திர முள்ளதோ அவ்வளவே அதில் நிபந்திக்கப் பட்டுள்ளது. அதில் காவ்ய ஸரணிக் கேற்ப வர்ணகைகளாகவும் உத் ப்ரேக்ஷைகளாகவுமுள்ள பாகங்களைத் தள்ளி சரித்ர பாகமாக வுள்ளதை மாத்திரம் தொகுத்தால் இங்கே நாம் காட்டுகிற அளவு தான் உண்மையான தேசிக சரித்திரம் தேறுகிறது. அதை அந்யூந அநதிரிக்தமாகக் காட்டுகிறோம் காண்மின்-

ஆசார்ய சம்புவில் காணும் தேசிக சரித்திரம்-
அந்த சம்பூ க்ரந்தத்தில் ஆறு ஸ்தபகங்கள் உள்ளன. முதல் ஸ்தபகத்தில் – விபுலமான மங்களா சரணம், வேதாந்த ஸுரி சரித்ரம் சொல்லுகிறேனென்ற ப்ரதிஞை, க்ரந்த கர்த்தாவான தம்முடைய வம்சாவளீ ப்ரசம்ஸை, தேசிகனுடைய அவதார ஸ்தலமான காஞ்சீபுரியின் வர்ணனை, தேசிகனுடைய பிதா மஹரான புண்டரீகாக்ஷ யஜ்வாவின் வர்ணனை ஆக இவ்வளவு உள்ளது.
இரண்டாவது ஸ்தபகத்தில் – அந்த புண்டரீகாக்ஷ யஜ்வாவின் திருக் குமாரரும் தேசிகனுடைய திருத் தகப்பனாருமான அநந்த ஸூரியின் ப்ரசம்ஸை, அவருடைய தேவியார் கர்ப்பவதி யானது, திருமலைமால் திருமணி அந்த கர்ப்பத் திலே வந்து ஆவேசித்தது – ஆக இவ்வளவு சொல்லப்பட்டது. (இனிமேல் தான் திரு வவதாரம் தொடங்கி சரித்திரம் கூறுதல்.)

மூன்றாவது ஸ்தபகத்தில் 1. தேசிகனுடைய திருவவதாரம், 2, பால்ய வர்ணநம், 3- நடாதூரம்மாள் பக்கலிலே ஸ்ரீ பாஷ்ய கால க்ஷேபம் செய்து வரும் தம்முடைய மாதுலரான கிடாம்பி யப்புள்ளரோடு கூட தேசிகனும் அம்மாள் திருமாளிகைக்குச் சென்று அங்கு அம்மாளுடைய ஆசீர்வாதத்தைப் பெற்றது, 4. காலத்தில் உபநயாதிகள் நடந்து வேதாத்யயநமும் ஸாமாந்ய சாஸ்த்ராத்யயநமும் வெகு விரைவில் செய்தது, 5. விவாஹம் செய்து கொண்டது, 6. ஹயக்ரீவ மந்த்ரத்தை ஜபித்தது, 7. வாதிகளை வென்றது,
8. நியாய ஸித்தாஞ்ஜாம் முதலிய சில க்ரந்தங்கள் ஸாதித்து 9. கவிதார்க்கிக கேஸரி யென்கிற விருது பெற்றது, – ஆக இவ்வளவு சொல்லப்பட்டது.
நான்காவது ஸ்தபகத்தில் 10. தேவப் பெருமாளுடைய வைசாகோத்ஸவ ப்ரசம்ஸை. 11. அவ் வுத்ஸவத்தில் கருடோத்ஸவ தினத்தில் பஹு மானிக்கப் பெற்ற தேசிகன் வரதராஜ பஞ்சாசத் ஸ்தோத்ரமருளிச் செய்தது: 12. வைசா கோத்ஸவஸேவார்த்தமாக வந்திருந்த வித்யாரண்யயதி தேசிகனுடைய கவி தார்க்கிக ஸிம்ஹ பிருதத்தைப் பொறாமல் இவரை வாதத்திற்கிழுக்க, ப்ரசண்ட வாதம் நடத்தி அந்த யதியை பங்கப்படுத்தினது. 13. பிறகு புரட்டாசி மாஸம் அணித்தானவாறே திருவேங்கட முடையானுத்ஸவம் ஸேவிக்கக் குதூ ஹலங் கொண்டது ஆக இவை சொல்லிற்று.

ஐந்தாவது ஸ்தபகத்தில் -14. தேசிகனுடைய திருவேங்கட யாத்திரை.-15. திருமலையில் தயா சதகமருளிச் செய்தது. 16. முன்பு காஞ்சீபுரியில் பராஜி தராய்ப் போன வித்யாரண்யர் விஜய நகரத்தரசனிடம் சேர்ந்திருந்து, அந்த ராஜாவுக்கு இவருடைய அப்ரமேயமான வைபவத்தை யெடுத்துரைத்து இவரை அங்கே வரவழைத்து விசேஷ ஸன்மானமளிக்க ராஜாவின் அநுமதியையும் பெற்று அப்போது திருவேங்கட மலையிலே வாழ்கின்றவர்க்குச் செய்தி யனுப்ப, இவர் வைராக்ய பஞ்சகத்தை யெழுதி யனுப்பித் தம்முடைய அப்ரதிமமான வைராக்யத்தைக் காட்டி நின்றது. 17. பிறகு வட திசை நோக்கிச் சென்று கங்கா நதி தீர்த்த யாத்திரை செய்தருளி மீண்டு காஞ்சீபுரி வந்து சேர்ந்து சிலநாள் அவ்விடத்திலேயே வாழ்ந்த செய்தி. 18. விஜய நகரத்தரசனுடைய ஆஸ்தானத்தில் வித்யாரண்யர்க்கும் அக்ஷோப்ய முனிக்கும். த்வைதாத்வைக விவாத கோலாஹலம் நடக்க, அவ்விருவருடைய வாதங்ளில் எவருடைய வாதம் ஸமீசீநமான தென்று முடிவு தெரிந்து கொள்ள விரும்பிய அரசன் இருவருடைய வாதங்களையும் எழுதச் செய்து வாங்கி ஆள்மூலமாக தேசிகனுக் கனுப்பி மத்தியஸ்தாபிப்ராயம் தெரிவிக்க வேணுமென்று வேண்ட, தேசிகன்
“அஸிநா தத்தவமஸிநா பரஜீவ ப்ரபேதிநா, வித்யாரண்ய மஹாரண்ய மஷோப்ய முநிரச்சிநத்.” என்றொரு ஸ்லோகமியற்றி யனுப்ப, அதை ராஜா பெற்று மிக வுகந்து அஷோப்ய முநியை ஸ்லாகித்தா னென்பது. 19. பிறகு ஸ்ரீரங்கநாதனை ஸேவிக்க விரும்பிய தேசிகன் ஸ்ரீ காஞ்சியில் நின்றும் புறப்பட்டு வழியடைவில் திருவஹீந்திரபுரம் சென்று சேர்ந்து அங்கு நெடுங் காலம் வளிக்க வேணும் மென விரும்பி ஒளஷதாத்ரியில் ஹயக்ரீவ மந்த்ராவ்ருத்தி பூர்வகமாக ஹயக்ரீவோபாஸநை செய்து வருகையில் ஒரு நாள் ஜப ஸமயத்தில் ஸாக்ஷாத் கரிக்கப் பட்ட பகவானுடைய நியமனத்தினால் ஹயக்ரீவ ஸ்தோத்ரம், தேவநாயக பஞ் சாசத், கோபால விம்சதி, மஹாவீர கத்யம், அச்யுத சதகம், பரமத பங்கம், விரோத பரிஹாரம் முதலான க்ரந்தங்களை யியற்றினது. 20. பிறகு ஸ்ரீமுஷ்ணத்திற் கெழுந்தருளி அங்கு நின்றும் ஸ்ரீரங்காபிமுகமாக எழுந்தருளுகையில் ஸ்ரீரங்கத்தில் நின்றும் வந்து கொண்டிருந்த சில ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் அங்கு துர்வாதி விஜயார்த்தமான ஆஹ்வாந பத்ரிகையை சமர்ப்பிக்க விரைந்து சென்று கோயிலே சேர்ந்தார் என்பது சொல்லிற்று –

ஆறாவது ஸ்தபகத்தில்-21.ஸ்வாமி ஸ்ரீரங்கநாதனை ஸேவித்து பசுவத் த்யாந ஸோபாநம் முதலான ஸ்துதிகளருளிச் செய்தது, 2 . அங்குள்ள பாகவதர்களின் வேண்டுகோளுக் கிணங்கி க்ருஷ்ண மிச்ர னென்கிற துர்வாதியோடு பதினெட்டு நாள் வாத யுத்தம் செய்து வெற்றி பெற்றது, 23. வேதாந்தாசார்ய ரென்றும் ஸர்வ தந்த்ர ஸ்வதந்த்ர ரென்றும் விருதுகள் பெற்றது, 24. சததூஷணீ அதிகரண ஸாராவளி தத்வ முக்தா கலாபம் ஸர்வார்த்த ஸிந்தி ஸேச்வர மீமாம்ஸை ஸங்கல்ப ஸுர்யோதயம் யாதவாப்தயம் தாத்பர்ய சந்திரிகை மீமாம்ஸா பாதுகை தத்வ டீகை ஸ்ரீஸ்துதி பூஸ்துதி யதிராஐ ஸப்ததி முதலான பல பல நூல்களை யியற்றினது, 25. கவித்வச் செருக்குடன் வந்த வொரு துர்வாதியின் அவலேபத்தை யகற்ற பாதுகா ஸஹஸ்ர மருளிச் செய்தது, 26. ஸமஸ்யா ஸஹஸ்ர பூரணம் செய்தது, 27. அப்போது அங்கு யவநோபப்லவ முண்டாக, அது தொலைய அபிதி ஸ்தவமருளிச் செய்தது, 28. அங்கு நின்றும் புறப்பட்டுத் திரு வணை யாத்திரை செய்தது, 29. ஆழ்வார் திருநகரி திருநாராயணபுரம் முதலானவை ஸேவித்துக் கொண்டு காஞ்சீபுரம் வந்து சேர்ந்தது, 30. அங்கு ஸ்வாமினுடைய பிருதாவளிகளைப் பொறாத வொரு மாந்த்ரிகன் வந்து பாம்பாட்டப் போராட்டம் செய்ய, கருட தண்டக மருளிச் செய்து அவன் செருக்கை யடக்கினது, 31. பிறகு திருக் குமாரர் அவதரித்தது. 32. ரஹஸ்யத்ரயஸாரமியற் றியது – ஆக இவ்வளவு சொல்லி க்ரந்தம் தலைக்கட்டப் பட்டது.

மேலே விவரித்தபடி தேசிக சரித்திர ஸம்பந்தமாக முப்பத்திரண்டு விஷயங்களே அந்நூலிலுள்ளன. சில ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் பாத ரக்ஷையைக் கட்டி ஸ்வாமி திருமுடியிலே படும்படி தொங்க விட்டார்க ளென்றும், ச்ராத்தத்தில் நிமந்தரணத்திற்கு ஒப்புக் கொண்டிருந்தவர்கள் வஞ்சித்து விட்டார்களென்றும், ஸந்நிதியில் பெருமாளை ஸேவித்துக் கொண்டிருக்கும் போது ஏகாதசி யன்று பொங்கலைக் கொணர்ந்து கொடுத்தார்களென்றும், திருமாளிகையி லெழுந்தருளி யிருந்து க்ரந்த வலோகநம் செய்து கொண்டிக்கையில் திருவடிகளைப் பிடித் திழுத்துத் தெருவிலே விழ விட்டார்க ளென்றும் இப்படி பலவாறு நவீநர்கள் எழுதி யுள்ள சரித்திரங்களானவை பிறர் மீது அவத்ய மேறிடுவதற்காக நிராதார மாகக் கல்பிக்கப் பட்டவை. இதனால் பிறர் பால் அவத்ய மேறுவது மாத்திர
மன்று. ஸ்வாமி தேசிகனுக்கும் மிகுந்த கெளரவ ஹாநி ஏற்படுகிறதென்பதை விவேகிகள் எளிதாக உணர்வர்கள்.

ராமோ ராமே ராம இதி ப்ரஜாநாம பவந் கதா என்றாப் போலே “வேதாந்த ஸூரிர் நிகமாந்த ஸூரிஸ் த்ரய்யந்த ஸுரி: கவிதார்க்கி தேந்த்ர, இத்யேவ ஸர்வத்ர ஸதைவ ஸர்வே ஜகாஸ் ஸமந்தாத் கதயந்த ஆஸந் ” என்று ஸ்லோக மியற்றிக் குலாவ வேண்டியிருக்க, (அதாவது) உலகமெல்லாம் தம்மையே
வாய் வெருவும் படியாகத் தமது திருக் குணங்களாலே எல்லாரையும் ஆவர்ஜநம் செய்து கொண்டு எழுந்தருளி யிருந்தாரென்று உள்ளபடி பெருமைகளை ப்ரசாரம் செய்ய வேண்டி யிருக்க. அது செய்யாதே ஸபக்ஷர்களும் விபக்ஷர் களுமான எல்லார்க்கும் வெறுக்கத் தக்கவராக இருந்து வந்தா ரென்று ப்ரசாரம் செய்வதனால் ஸ்வாமிக்கு லாகவமன்றோ உண்டாகிற தென்பதைச் சிறிது மறிய கில்லாதே, வைபவ க்ரந்தமென்று பெயரிட்டு லாகவ மயமாக எழுதி வைப்பவர்களைப் பற்றி மிகவும் சோகிக்க வேண்டியது தவிர வேறுண்டோ?

ச்ராத்கத்தில் நிமந்த்ரணத்திற்காக வரிக்கப்படுமவர்கள் ஆப்த பந்துக்களா யிருப்பர்களே தவிர வழிப் போக்கர்களா யிருக்க மாட்டார்களே. இதி லென்ன ஸம்சயம்? அப்படி ஆப்த பந்துக்களானவர்கள் நிமந்தரணத்திற்கு இசைந்திருந்து ஸமயத்தில் வாராதே வஞ்சித்து விட்டார்களென்று கதை யெழுதினால் இது மஹா வைபவ நிதியான தேசிகன் விஷயத்திலே பொருந்துமாவென்று இது கூட ஆராய்வாரில்லையே. அஸூயுக்களின் கலஹ வார்த்தைக் கிணங்கி ஒருவர் வஞ்சித்து விட்டாலும் மூவருமே வஞ்சித்து விட்டார்களென்று கதை யெழுதுவது வியப்பினும் வியப்பே. அப்பய க்ஷிதருடைய சரித்திரத்தில் காணும் கதை இது, சாஸ்த்ர கர்ஹிதமான பல காரியங்களைச் செய்து பதிதர்களென்று ஒதுக்கப்பட்டவர்கள் சிலர் செய்யும் ச்ராத்தங்களில் இப்படிப்பட்ட ஸம்பவம் விளைவது கேட்டதுண்டு, கண்டதுமுண்டு; பதித பாவநரான ஸ்வாமி திறத்திலா இப்படி ஹேயமான கதையைத் தொடுப்பது? இவர்களது கொள்கையின்படி இக் கதை உண்மையாக நடந்திருக்குமாகில் மேலே என்ன சொல்லுவதென்று தோன்ற வில்லை. தேசிகனுக்குப் பெருமை யென்று நவீநர்கள் நவிநமாகக் கல்பநை செய்து எழுதும் விஷயங்கள் இவ்வளவு ஹேய மாயன்றோ விருக்கின்றன. எந்த ஆசார்யர்களின் திவ்ய ஸுக்திகளை ஸ்வாமி தலையாலே சுமந்து ஸதா ஸர்வதா அவற்றையே அநுஸந்தானம் பண்ணிக் கொண்டும் தம்முடைய க்ரந்தங்களிலும் தழுவிக் கொண்டும் போந்தாரோ அந்த ஆசாரியர்களை ப்ரதி பக்ஷிகளாகக் கொண்டிருந்தாரென்றும், அவர்களு டைய அந்த திவ்ய ஸூக்திகளைக் கண்டிப்பதே காரியமாக இருந்தாரென்றும் இப்படிப் பட்ட அபத்தங்களையே நிரப்பி யன்றோ நவீநர்கள் தேசிக வைபவ மென்றும் தேசிக ப்ரபாவ மென்றும் தேசிக திவ்ய சரித்ர மென்றும் எழுதி வைப்பது. இந்த அபத்தங்களை யெல்லாம் வெகு தூரத்தில் விலக்கி ப்ராமாணிக ஹிருதயங்கமமான சரித்திரங்களை யுணர விரும்ப வேண்டும்.

பக்தி விசேஷத்தினால் ஆசார்யருக்கு அந்யாத்ருசமான வைபவங்களைப் பிரசுரஞ் செய்ய வேணுமென்று குதுஹலங் கொண்டு சில பல கதைகளைக் கற்பனை செய்து சிலர் எழுதி வைத்திட்டால் அதை யநுஸரித்துப் பின்புள்ளவர்கள் எழுதி வந்தால் நாளடைவில் அந்த கல்பித கதைகள் மெய்யென்று நினைக்க நேர்ந்து விடுகிறது. அந்த கல்பித கதைகளில் அநுபபத்தி ஒன்றுமில்லையாகில் பக்திமான்கள் உகந்தே யிருக்கலாம். இதர ஆசாரியர்களுக்குப் பழிப்பாய் ப்ரக்ருத ஆசார்யருக்கும் பழிப்பாய்த் தலைக் கட்டுகின்ற அக் கல்பனைக் கதைகளால் பரிஹாஸ்யதையே தேறுவதனால் விவேகிகளா யுள்ளவர்கள் கல்பனைக் கதைகளை விளக்கியே தொலைக்க வேண்டும். இன்னின்ன கதைகள் கற்னை யென்று நாம் நெடு நாளாகவே தெரிவித்து வருவதால் பிராமாணிகர்களாயுள்ளவர்கள் இவை அசைக்க முடியாத விமர்சங்களை யென்று உகந்து ஏற்றுக் கொள்ளுகிறார்கள். இக் காலத்த வித்வான்களில் சிறந்த விவேகியான ஸ்ரீ. உ.வே. உப்பிலியப்பன் ஸன்னி நவநீதம், ஸ்ரீ ராம தேசிகாசார்யரால் பரிசோதித்து ஸமீப காலத்தில் வெளியிடப்பட்ட ஸ்ரீமத் ரஹஸ்ய த்ரய ஸாரத்தின் முகப்பில் ஸ்ரீதேசிக சரித்திரம் சுருக்கமாக எழுதப் பட்டுள்ளது. அதில் தலை மேல் அவர் எழுதி யிருப்பதாவது,
” ஸ்ரீ தேசிக சரித்திரம் பல்வேறு பதிப்புகளில் வெளிவந்துள்ளது. அவற்றில் நிகழ்ச்சி முறை, நடந்த இடம், காலம் முதலியவற்றில் சிறிது வேறுபாடு காணப்படுவது உண்மையே.” என்று.
இங்ஙனே உள்ளபடி யெழுதி வெளியிட்டுள்ளார். “வேறுபாடு காணப்படுகிறது ” என்றெழுதாமல் ” வேறுபாடு காணப்படுவது உண்மையே” என்றெழுதியிருப்பதை நிரூபகர்கள் விமர்சிக்க வேணும். எதனால் அவர் அப்படி பெழுத நேர்ந்ததென்றால், அவர் 1944 ஆம் வருஷத்தில் வெளியிட்ட தேசிகப் பிரபந்தவுரையில் D. R. அட்வகேட் தேசிக சரித்திரமெழுதுகிற வியாஜமாகப் பூருவாசாரியர்களை தூஷித்திருந்தது காரணமாகவே விவாத நூல்கள் வளரத் தொடங்கின வென்பதை நாம் பலகால் பிரசுரித்திருக்கிறோம். உண்மையில் அந்த அதர்க்கணச் செயல் தான் விவாத வளர்ச்சிக்குக் காரணம். மேலே குறித்த நவநீதம் நண்பர் இதை நன்கு தெரிந்து கொண்டதனால் உண்மையை இசைந்து கொள்வது தான் உரியதென்று கொண்டு அங்ஙனம் எழுதினார். அவ்வளவேயுமன்றிக்கே, மேலே சரித்திரத்தில் பாதுகா ஸஹஸ்ர மவதரித்ததைப் பற்றி யெழுதுகையில் நவீநர்களின் கற்பனைக் கதைகளையும் D. R. கற்பனைக் கதை, யையும் அறவே யொழித்து, நாம் பலகால் தெரிவித்திருந்த உண்மையைத் தழுவி உள்ளவாறெழுதி யுள்ளார். அவரும் ஸங்கேத பீதியினால் சில விஷயங்களை மட்டும் பழையபடி யெழுதி யிருந்தாலும் பெரும்பாலும் பிராமாணிக வழியில் சார்ந்திருப்பது உகக்கத்தக்கது. நிற்க, நாம் தொடங்கிய தேசிக வைபவம் இனி.

தேசிகன் திருவயிந்திரபுர மெழுந்தருளியது
இங்ஙனே நிகழ்ந்து வருகையில் ஒரு நாள் தென் திசைத் திருப்பதிகளை மங்களாசாஸனஞ் செய்யத் திருவுள்ளங் கொண்டு பேரருளாளனது நியமனம் பெற்றுப் புறப்பட்டெழுந் தருளுகையில், பரம பாவனமான கருட நதியின் கரையில் தெய்வ நாயகனுடைய ஸந்நிதாந ஸாரஸ்யத்தையும் ஓஷதாத்திரியின் வாய்ப்பையும் நோக்கி அவ் விடத்திலே சில காலம் வஸிக்கத் திருவுள்ளமாய், அத் திருமலையின் கண் வீற்றிருந்து முன்பு ஸ்வாசார்ய ஸந்நிதியிலே பெற்றிருந்த வைநதேய மந்திரத்தை நியதராய் ஆவ்ருத்தி பண்ணிக் கொண்டிருக்க, ஒரு நாள் ஸுப்ரஸநராய் ஸாக்ஷாத்காரம் தந்தருளின பெரிய திருவடி ஸ்ரீ ஹயக்ரிவ மந்த்ரத்தை யுபதேசித்துச் செல்ல, பிறகு ஆங்கு அழகிய சிங்கர் திரு முன்பே ஹயக்ரீவ மஹாமந்த்ரத்தை நெடு நாள் ஜபித்துக் கொண்டெழுந்தருளி யிருக்க, வெள்ளைப் பரிமுகரும் ஸுப்ரஸந்நராய்க் காட்சி தந்து தம்முடைய வாக்கின் அம்ருதத்தை யூட்டி அநுக்ரஹித்து மறைந்தருள, ஆசிரியர் பரமாநந்த பாராவார நிமக்நராய் க்ருதார்த்தராய் எழுந்து ஹயக்ரீவ ஸ்தோத்ரம், கருட பஞ்சாசத் என்ற இரண்டு ஸ்தோத்ரங்களை விண்ணப்பஞ் செய்து, தெய்வ நாயகனை யும் திருவடி தொழுது, தேவநாயக பஞ்சாசத், அச்யுதசதகம் (ப்ராக்ருத பாஷா மயஸ் தோத்திரம்), கோபால விம்சதி, (ரகுவீர கத்ய மென வழங்கப்படுகிற) மஹா வீர வைபவம் என்ற ஸ்தோத்ரங்களைப் பணித்தருளினார்.

திருக்கோவலூர் மங்களாசாஸனம்
பிறகு தெய்வ நாயகப் பெருமானிடம் நியமம் பெற்றுக் கொண்டு, “பாவரு தமிழால் பேர் பெறு பனுபவற் பாவலர் பாதி நாளிரவில், மூவரு நெருக்கி மொழி விளக்கேற்றி முகுந்தனைத் தொழுத நன்னாடு ” என்கிறபடியே பொய்கை பூதம் பேயாழ்வார்கள் கூடிக் குலாவி அநுபவித்து மகிழ்ந்த திருப்பதி யாகிய திருக் கோவலூரில் ஆயனாரைத் திருவடி தொழ விரும்பி அங்கெழுந்தருளிச் சில காலம் வாழ்ந்து அப் பெருமான் விஷயமாக ” தேஹளீச ஸ்துதி” என்கிற ஸ்தோத்ர மருளிச் செய்தார். அதில் 6, 7, ஸ்லோகங்களில் முதலாழ்வார்கட்கும் எம்பெருமானுக்கும் நேர்ந்த பரிமாற்றம் வெகு அழகாகப்
பேசப் பட்டுள்ளது.

1-தீபேதந கேந சிதசீதருசா நிசீதே ஸ்நேஹோபபந்ந பரிசுத்த குணார்ப்
பிதேந , தஹ்ராவகாசநி பிடம் தத்ருசுர் பவந்தம் ஸ்வாத்யாய யோக நயநாச் சுசய:
கவீந்த்ரா ] யோகிகளில் தலைவராகிய முதலாழ்வார்களென்னும் செந்தமிழ்க் கவித் தலைவர்கள் ஒருநாள் நள்ளிரவில் விலக்ஷணமான வொரு விளக்கேற்றி ஹ்ருதயத்தினுள்ளே ஆயனாரைக் கண்டு கொண்டனர் என்பது கருத்து.
(2) [காஸார பூர்வ கவி முக்கிய விமர்த ஜத்மா பண்ணா (புண்யா)தடேஷுஸூ பகஸ்யரஸோ பஹுஸ்தே, த்வத் பாத பத்ம மதுதி வதநந்ய போக்யே நூநம் ஸமாச்ரயதி நூதத சர்க்கராத்வம்] பெண்ணை யாற்றங் கரையில் கரும்பு போல் வளர்ந்திரா நின்ற ஆயனார், பொய்கை யாழ்வார் முதலான மூவரோடும் நெருக்குண்டு பிழியப் பட்டதனால் உண்டான ரஸமானது [விஷ் ணோ : பதே பரமே மத்வ உத்ஸ:) என்ற சுருதியின் படி அவரது திருவடித் தாமரைகளி லுண்டான தேன் பெருக்கில் சர்க்கரை கலந்தது போலும் என்றவாறு. இந்த இரண்டு ஸ்லோக ரத்நங் களும் பக்தர்களுக்கு நித்யாநுஸந்தேயங்கள்.

மீண்டும் கச்சிப் பதி யெழுந்தருளல். இங்ஙனம் திருக் கோவலூரில் சிலகாலம் எழுந்தருளியிருந்து அங்குள்ளாருக்கு வேதாந்த க்ரந்த ப்ரவசநமும் செய்தருளி, பிறகு யாத்திரை யடைவே ஸ்வாவதாரஸ்தலமான பெருமாள் கோவிலுக்கு மீண்டெழுந்தருளி அங்கு விசேஷத: க்ரந்த ப்ரவசநம் செய்தருளுங் காலத்தில், பெருந்தேவித் தாயார் விஷயமாக ஸ்ரீ ஸ்துதியையும், பேரருளாளன் விஷயமாக வரதராஜ பஞ்சாசத் என்னும் ஸ்தோத்ரத்தையும், ஸ்ரீயதோத்தகாரி யெம்பெருமான் விஷயமான வேகா ஸேது ஸ்தோத்ரத்தையும், அட்டபுயகரத் தெம்பெருமான் விஷயமான அஷ்டபுஜாஷ்டகத்தையும், விளக்கொளி யெம்பெருமான் விஷயமான சரணாம் கதி தீபிகை யென்கிற தீப ப்ரகாச ஸ்தோத்ரத்தையும், வேளுக்கை யெம்பெருமான் விஷயமான காமாஸிகாஷ்டகத்தையும், திருப்புட்குழிப் போரேற்றுப் பெருமாள் விஷயமான பரமார்த்த ஸ்துதியையும் அருளிச் செய்தார்.

வைராக்ய பஞ்சகம் அவதரித்த விசேஷம்
விஷ்ணு கண்டாவதார பூதரான நம் வேதாந்த தேசிகன் ஸர்வதோ முகமான ஞானம் படைத்தது போலவே விரக்தியையும் லோக விலக்ஷணமாகப் பெற்றவராதலால் கூரத் தாழ்வானைப் போலவே தாமும் உஞ்ச வ்ருத்தியையே கொண்டு பெருமாள் திருவாராதநத்தைக் குறையற நடத்திக் கொண்டு செந்தமிழும் வடமொழியும் திகழ்ந்த நாவர்க்கு உபய வேதாந்த க்ரந்த ப்ரவசம் செய்தருளா நின்று கொண்டு கார் மேனி யருளாளர் கச்சிப் பதியிலே பேரருளாளனை மங்களா சாஸநஞ் செய்து கொண்டெழுந்தருளி யிருந்தார். அக் காலத்தில் வித்யாரண்ய ரென்பவர் விஜயா நகர மஹாராஜனிடத்தில் மிகுந்த வால்லப்யம் பெற்றுப் பல பல வித்வான்களை ஆதரிப்பதற்குரிய ஸௌகர்யங்களை யுடையரா யிருந்ததனால் நம் ஸ்ரீ தேசிக சிகாமணியை ஸ்மரித்து இவருடைய ஏழைமையைப் போக்கிச் செல்வச் சிறப்பை யுண்டாக்கக் கருதி அந்த விஜய நகராதீசனிடத்திற்கு எழுந்தருளுமாறு ப்ரார்த்தநா பத்திரிகையை அனுப்ப, அதனைக் கடாக்ஷித் தருளின ஸ்வாமி தேசிகன் தம்முடைய நிஷ்டா விசேஷங்களை அந்த வித்யா ரண்ய ஸ்வாமி அறிந்து வைத்தும் வீணாக இப்படி ஆஹ்வாநம் பண்ணுகிறரே!! எனத் திருவுள்ளம் நொந்து , அவருடைய பத்திரிகைக்கு உத்தரமாக
ந மே பித்ரார்ஜிதம் கிஞ்சித் ந மயா கிஞ்சிதார்ஜிதம் !
அஸ்தி மே ஹஸ்திசைலாக்ரே வஸ்து பைதாமஹம் தநம்-11-என்கிற ஸ்லோகத்தை யெழுதி யனுப்ப, அவரும் அதைக் கண்டு. தேசிகனிடத்தில் அவர்தாம் வைத்திருந்த ப்ரீத்யதிசயத்தினால் எப்படியாவது இவர்க்கு அபரி மித தரவ்ய லாபம் பண்ணி வைக்க வேணுமென்ற ஆசையினால் மீண்டும் மிக
நிர்ப்பந்தித்துப் பத்திரிகை விடுக்க, [மஹாராஜன் மூலமாகவும் சிறந்த மரியாதை யுடன் ஆஹ்வாநம் பெறுவிக்க] அப்போது ஸ்வாமி அநுக்ரஹித் தருளியனுப்பிய ஸ்லோக ரத்னங்கள் வைராக்ய பஞ்சக மென்று ப்ரஸித்தி பெற்றிருக்கும்

ஸ்வாமியின் ஓர் அத்புத சேஷ்டிதம்
ஒரு மாயாவாதி ஸந்ந்யாஸி கச்சியில் வந்து ஸ்வாமியோடு தர்க்கித்துத் தோல்வி பெற்றதனால் வருந்தி இவர்க்கு ஏதேனும் இன்னல் விளைக்க வேணு மென்றெண்ணித் தனக்குள்ள ஷுத்ர மந்த்ரவாத சக்தியினால் ஸ்வாமி திருமாளிகைக்கு அருகிலுள்ளதொரு குளத்தில் தண்ணீரருந்தி அது ஸ்வாமியின் திருவுதரத்திலே புகுந்து மஹோதர மாகும்படி செய்ய, இந்த மாயச் செய்கையை அறிந்த ஸ்வாமி தம் திருமாளிகை வாசல் தூணை நசகத்தினால் கீறி யருள அதில் நின்றும் தண்ணீர் பெருக,ஸ்வாமியின் திரு வுதரம் பழையபடி யாயிற்று. இது கண்ட அந்த மாயாவாதி, ஸ்வாமியின் சக்தி விசேஷத்திற்கு மிக வியந்து திருவடியில் தொழுது சென்றான்.

கநக தாராஸ்தவ மென்னும் ஸ்ரீஸ்துதியின் பெருமை
ஒரு நாள் ஒரு ப்ரஹ்மசாரி, ஸ்வாமி ஸந்நிதியில் வந்து தெண்டனிட்டு ‘அடியேன் மிகவும் அகிஞ்சநன்; விவாஹம் செய்து கொள்ள விருப்பமுடையேன், ஸ்வாமி த்ரவ்ய ஸஹாயம் செய்தருள வேணும்” என்று பிரார்த்தித்தான்.-அது கேட்டு ஸ்வாமி புன் முறுவல் செய்து “பிள்ளாய்! நானோ உஞ்ச விருத்தி
பண்ணிப் பெருமாள் திருவாராதனம் நடத்துகிறவன் என்பது உனக்கு நேரில் தெரியும்; இப்படி யிருக்க விசேஷ தனிகர்களை விட்டு என்னிடம் வந்து பொருள் யாசிப்பதற்குக் காரணமென்ன? என்று வினவ, “ஸ்வாமி திருவுள்ளம் பற்றினால் அலப்யமான தொன்றுமில்லை யென்றும் வேண்டிய பொருள் கிடைக்கு மென்றும் பல பெரியோர் சொல்லக் கேட்டதனாலே ஸ்வாமியை ப்ரார்த்திக்க லானேன்” என்று அவன் விடை கூற, ஸ்வாமியும் அது கேட்டு ‘அப்படியா? பாகவதர்கள் அங்ஙனம் அருளிய பக்ஷத்தில் தவறாது பொருள் கிடைத்தே தீரும்; இனி விசாரப் படாதே; ஸ்ரீஸ்துதியை அநுந்தானம் செய்து கொண்டு பெருந் தேவித் தாயாரை ப்ரதஷிணம் செய்து வா ; அநுக்ரஹ முண்டாகும்’ என்று கூறி, ஏற்கெனவே பெருந் தேவித் தாயார் விஷயமாக அருளிச் செய்திருந்த ஸ்ரீஸ்துதி என்னும் தோத்திரத்தை அவனுக்குக் கண்டபாடம் செய்வித் தருளினார். அற்றை நாள் முழுதும் அந்த ஸ்துதியையே ஆவ்ருத்தி செய்து கொண்டிருந்து பிற்றை நாள் காலை ஸ்வாமி ஆஹ்நிகங்களை முடித்துக் கொண்டு பேரருளாளன் ஸநிதிக்கு மங்களாசாஸநார்த்தமாக எழுந்தருளும் போது அந்த ப்ரஹ்மசாரியும் ஸ்வாமியைப் பின் சென்று ஸ்ரீஸ்துதியைச் செவிக் கினியதாக அநுஸந்தித்துக் கொண்டே பெருந்தேவித் தாயாரை வலம் வர,
*ஆர்த்த த்ராண வ்ரதி பிரம்ருதாஸார தீலாம்புவாஹை: அம்போஜாநாமுஷஸி மிஷதா மந்தரங்கைரபாங்கை:, யஸ்யாம் யஸ்யாம் திசி விஹரதே தேவி! த்ருஷ்டிஸ் த்வதீயா தஸ்யாம் தஸ்யா மஹ மஹ மிகாம் தந்வதே ஸம்பதோகா: யோகாரம்பத்வரி தமநஸோ யுஷ்மதை
காந்த்ய யுக்தம் தர்மம் ப்ராப்தும் ப்ரதமமிஹ யே தாரயந்தே தநாயாம்! தேஷாம் பூமெள தநபதிக்ருஹா தம்பராத் அம்புதேர் வா தாரா நிர்யந்த் யதிகமதிகம் வாஞ்சி தாநாம் வஸூநாம்” என்கிற ஸ்லோகங்கள் அநுஸந்திக்கப் படுமளவில் தாயார் ஸந்நிதியில் திரு முன்பே ஸ்வர்ண தாரைகளின் வர்ஷம் வாய்த்திட, அனைவருங் கண்டு அதிசயித்தனர். பிரமசாரியும் க்ருதார்த்தனாய் விடை பெற்றுச் சென்றனன்.

திருக் குமாரர் திருவவதரித்தல்
ஸகல வகைகளாலும் ஸ்வாமியை நிகர்த்தவரான ஒரு திருக் குமாரர் நள ஸம்வத்ஸரம் ஆவணி மாதத்து ரோஹிணி நக்ஷத்ரத்தில் திருவவதரிக்க, அவர்க்கு வரதாசாரியர் என்று திருநாமமிடப்பட்டது. இவரும் ப்ராப்த காலங்களில் உபநயநாதி ஸம்ஸ்காரங்களைப் பெற்று ஸ்வாமி ஸந்நிதியிலேயே ஸகல சாஸ்த்ரார்த்தங்களையும் அதிகரித்து, விளக்கில் கொளுத்தின தீவட்டி போலே விளங்கி வந்தார் நயனாராசார்யரென்றும் நயன வரதாசார்யரென்றும் குமார வரதாசார்யரென்றும் இவர் வழங்கப் பெறுவர்.

ஸ்வாமி பிருதாவளிகள் பெறுதல்
ஸ்வாமி தேசிகனுக்கு வேதாந்தாசாரியர் என்றும், கவிதார்க்கிக கேஸரி என்றும், ஸர்வ தந்த்ர ஸ்வதந்த்ரர் என்றும், ஸமஸ்யா ஸஹ ஸ்ரீ என்றும் இங்ஙனே பல பிருதுகள் ப்ரஸித்தமாய் நிகழ்ந்தன. இவற்றுள் வேதாந்தாசார்யர் என்கிற பிருது ஸ்ரீரங்கநாதனால் அளிக்கப்பட்ட தென்னுமிடம் ஸ்வாமியின் திவ்ய ஸூக்திகளினாலேயே தெரிய வருகின்றது; ஸங்கல்ப ஸுர்யோதய ப்ரஸ்
தாவநையில் [ஸ்ரீரங்கராஜ திவ்யாஜ்ஞா லப்த வேதாந்தாசார்ய பத :] என்றும், அதி கரண ஸாராவளியின் தொடக்கத்தில் [ஸ்வஸ்தி ஸ்ரீரங்க பர்த்து ] என்னும் ஸ்லோ கத்தில் (தேத தேவேத தத்தாம் வேதாந்தாசார்ய ஸம்ஜ்ஞாம்] என்றும் அருளிச் செய்யப் பட்டுள்ளவை காண்க. ஸ்தோத்ர பாஷ்பத்தின் முடிவில் [ஸ்வகமிதி ஹரி தத் தம் யாமுந ஸ்தோத்ர வ்ருத்த்யா வ்யகுணுத நிகமாந்தாசார்யகம் வேங்கடேஸ :] என்ற ஸ்லோகத்தில் ஹரிதத்தினாலும், தயா சதகத்தின் முடிவில் (வேதாந்த தேசிக பதே விதிவேச்ய பாலம் தேவோ தயா சதக மேததவாதயந்மாம்] என்ற ஸ்லோகத்தில் தேவ பதத்தினாலும் ஸ்ரீரங்கநாதனே விவக்ஷிக்கப் படுகிறானென்றும் கொள்ளக் கடவது. தர்மியைக்யத்தால் ஸமந்வயம் காண்க. ஸர்வ தந்த்ர ஸ்வதந்த்ரர் முதலிய மற்ற பிருதுகள் வித்வான்களால் அளிக்கப்பட்டன, இதுவும் ஸ்ரீ தேசிக திவ்ய ஸூக்திகளினாலேயே தெரிகின்றது; ஸங்கல்ப ஸுர்யோதயத்தில் மேலே குறித்த விடத்தில் (கவிதார்க்கிக ஸிம்ஹ இதி ப்ரக்யாத குண ஸமாக்ய :] என்றும், ஸ்தோத்ர பாஷ்ய ஸமாப்தியில் [அகணி தைஸிஸத்பிர் யஸ் ஸமஸ்யா ஸஹ ஸ்ரீ கவிகதக ம்ருகேந்த்ரஸ் ஸர்வ தந்த்ர ஸ்வதந்த்ர:] என்றுமுள்ள ஸ்ரீ ஸூக்திகள் காண்க. ஸர்வதந்த்ர ஸ்வதந்த்ரர் என்கிற பிருது ஸ்ரீரங்க நாச்சியாரால் அளிக்கப் பட்டதென்றும் சொல்லுவதுண்டு. ஸமஸ்யா ஸஹஸ்ரீ என்கிற பிருது மற்ற பிருது களைப்போல் ஸுப்ரஸித்தமாக ஸ்வாமிக்கு வழங்குவதில்லை யாயினும், அக் காலத்தில் ஸதஸ்ஸுகளில் வித்வான்களால் வழங்கி வரப்பட்ட தென்று விளங்குகின்றது.ஒரு ஸ்லோகத்தின் ஏக தேசத்திற்கு ” ஸமஸ்யா” என்று பெயர்.
ஸமஸ்யா பூரணம் என்பது மஹா கவிகளின் கோஷ்டிகளில் ப்ரஸித்தம். ஒருவர் ஒரு பாதத்தையோ சில பதங்களையோ கவனஞ்செய்து வெளியிட்டால், மற்றொருவர் அப்போதே பூர்ண ஸ்லோகம்பாடி அதனைப் பூர்த்தி செய்து வெளியிடுதல் ஸமஸ்யா பூரமெனப்படும். கவிகளுக்கு இது வொரு விநோதமான போது போக்கு.-தேசிகன் ஸமஸ்யைகள் கொடுப்பதிலும், பிறர் கொடுக்கும் ஸமஸ்யைகளைப் பூரணம் செய்வதிலும் நிகரற்ற வல்லவர் என்பது விளங்க ” ஸமஸ்யா ஸஹ ஸ்ரீ” என்ற விருது தோன்றிய தென்பர். அங்ஙனே ஸ்வாமி அருளிச்செய்த ஸமஸ்யைகளோ பூரணங்களோ இப்போது ஒன்றும் கிடைக்காததனால் லுப்தங்களாயின வென்று சொல்லக் கேள்வி.-

ஸ்வாமி திருக்கிணறு கட்டினது
ஸ்வாமி ஸர்வதந்த்ர ஸ்வதந்த்ரரென்று பிருது வஹித்து விளங்கி வந்ததில் பொறாமை கொண்ட ஒரு கொத்தன் ஸ்வாமி திருவயிந்திரபுரத்தில் எழுந் தருளி யிருக்கும் போது ஒரு நாள் அருகே வந்து, தேவரீர் எல்லாக் காரியங்களும் செய்ய வல்லமை பெற்றிருந்தா லன்றோ ஸர்வதந்த்ர ஸ்வதந்த்ரரென்று விருதூதிப் புறப்படலாம்; நான் கிணறு கட்டுவேன்; அது கட்ட உமக்குத் தெரியாதல்லவோ? அப்படி யிருக்க இந்த விருதை நீர் எங்ஙனே வஹிக்கலாம்? என்று க்ஷேபிக்க, ஸ்வாமியும் புன் முறுவல் செய்து கொண்டே அவன் முன்னிலையிலேயே ஒரு கிணறு நிர்மாணஞ் செய்து அவனது செருக்கை யடக்கினர்.இந்தக் கிணறு நாளைக்கும் பக்தர்கள் சேவிக்கத் தக்க நிலைமை யிலுள்ளது என்று சொல்லி வருகிறார்கள். திருவயிந்திரபுரத்தில் காட்டியும் வருகிறார்கள்.

ஸ்வாமி பாம்பாட்டியை வென்றது
மற்றொரு கால் ஒரு பாம்பாட்டி, ஸ்வாமி ஸந்நிதானத்தில் விடை கொண்டு ‘நீர் ஸர்வதந்த்ர ஸ்வதந்த்ரராகில் கொடிய பாம்புகளை ஆணை யிட்டுக் கட்டுந் திறனும் உமக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டுமே; அந்த வல்லமையைக் காட்டுவீராகில் நீர் மெய்யே ஸர்வ தந்த்ர ஸ்வதந்திரரே’ என்று சொல்லிக் கொண்டே தான் ஜீவநார்த்தமாக வைத்திருந்த சில பாம்புகளைப் பெட்டியில் நின்றும் திறந்து விட, அவையும் சீறிக் கிளம்ப, அப்போது ஸ்வாமி, இனி நாம் வெறுமனிருக்க லாகாதென்று கருதி வைநதேய மந்த்ர ஜபத்துடனே தம்மைச் சுற்றிச் சில கோடுகள் போட, மிகக் கொடிய ஒரு ஸர்ப்பம் மாத்திரம் கோடு களைக் கடந்து ஸ்வாமியை நெருங்கினவளவிலே, ஸ்வாமி உடனே ஹ்ருதயத் தினால் பக்ஷி ராஜனை ஆஹ்வாநம் செய்தருள, அவனும் சடக்கென வந்து தோன்றி அந்த அரவங்களைக் கவ்விக் கொண்டு, அகலவே பாம்பாட்டி தான் பங்கப்பட்டது மல்லாமல் தனது ஜீவநார்த்தமாக வைத்திருந்த பாம்புகளும் தொலைந்ததனால் பரிதாபம் மிக்கு ஸ்வாமி திருவடிகளிலே விழுந்து வேண்டிக் கொள்ள, ஸ்வாமியும் திருவுள்ள மிரங்கி மீண்டும் அந்தப் பாம்புகள் அவனுக்குக் கிடைக்குமாறு அநுக்கிரஹஞ் செய்தருளினர்.

ஸ்வாமியின் கவிதாசாதுர்யம்
உலகில் கவனம் செய்வதில் மிகவும் குசலர்களான மஹா கவிகள் பலர் இருந்தாலும் ஸ்வாமியினுடைய கவித்வ ஸாமர்த்தியம் பரம விலக்ஷணமா யிருக் கும். 1. ஆசு கவி, 2. மதுர கவி, 3 சித்ர கவி, 4. விஸ்தார கவி என நான்கு வகையாக வகுக்கப்பட்டுள்ள கவிதையிலும் ஸ்வாமி நிகரற்றவர். “ஹடாதா “க்ருஷ்டாநாம் கதிபயபதாநாம் ரசயிதா” என்கிற கணக்கிலே மிகவும் சிரமப்பட்டுப் பதங்களைக் கூட்டிக் கவி பண்ணுகை யன்றிக்கே சொற்களானவை “என்னைக் கொள் என்னைக் கொள்” என்று அஹமஹமிகயா வந்து நெருங்குண்டு கங்கா ப்ரவாஹம் போலே பெருக்கெடுத்து ப்ரவஹிக்கும்படியான ஆற்றல் அநிதர ஸா தாரணமாக இங்குக் காணத் தக்கது. ஒரு க்ஷண மாத்திரத்திலே அநேக ஸ்லோக ராசிகளை அவதரிப்பிக்கும் சக்தியும் அந்த ஸ்லோகங்களெல்லாம் அர்த்த புஷ்டி யோடும் ரஸ புஷ்டியோடும் கூடி யிருக்கப் பெறுகையும், பத்ம பந்தம், சக்ர பந்தம், முரஜ பந்தம் என்றற் போலே பலவகைப் பட்ட பந்தங்களிலே யமைத்து ஸ்லோகங்களை அவதரிப்பிக்க ஸங்கல்பித்த மாத்திரத்திலே அவை அழகாக அமையும் அதிசயமும், அவை தாமும் எண்ணிலா திருக்கப் பெற்ற ஆச்சரியமும் நோக்குமிடத்து, கவிதாவதார பூமியாக ஸ்வாமியை அறுதி யிடலாம்-

ஸ்வாமியின் விநய ஸம்பத்தி
ஸ்வாமியின் பெருமைகளைக் கண்டு பொறத சிலர் தங்கள் பொறாமைக்குப் போக்குவீடாக, ஸ்வாமி திருமாளிகைக்குள்ளே எழுந்தருளி யிருக்கும் போது வெளி வாசற் பட்டையில் பழைய பாத ரக்ஷைகளைக் கட்டித் தொங்க விட்டு வைத்து வேடிக்கை பார்ப்பதற்காக மறைந்து நின்றார்களாம். ஸ்வாமியும் கார்ய வசாத் வெளியே எழுந்தருளும் போது அந்தப் பாத ரக்ஷைகள் தலையில் இடிக்க உடனே நிமிர்ந்து பார்த்து விஷயமறிந்து, “கர்மாவலம்பகா: கேசித் கேசித் ஜ்ஞாநாவலம்பகா;, வயம் து ஹரிதாஸாதாம் பாத ரக்ஷாவலம்பகா: என்று அநுஸந்தித்துக் கொண்டே யெழுந்தருள, இந்த அத்யவஸாய விசேஷத்தைக் கண்டு ஸ்வரூப சிக்ஷை பெற்ற பொறாமைக்காரர்கள் சடக்கெனத் திருவடிகளிலே விழுந்து பொறுப்பித்துக் கொண்டு போனார்கள் என்பதாக ஒரு ஐதிஹ்யம் சொல்லி வருகிறார்கள். கர்மாவலம்பகா: இத்யாதி ஸ்லோகத்தை ஸ்வாமி ஸாதித்திருப்பதுண்டு; அதற்குச் சார்பாக இந்த ஐதிஹ்யம் கல்பிதமா யிருக்கக்கூடும் என்று பல மஹான்கள் திருவுள்ளம் பற்றுகிறார்கள். இதைப் பற்றிக் கீழே பேசினோம்.

ஸ்ராத்த ஸம்ரக்ஷண விநோதம்
ஸ்வாமியினுடைய திருத் தகப்பனாருக்குத் திருவத்யயனம் ப்ராப்தமாக, வழக்கப்படி மூன்று ஸ்வாமிகளை முன்னமே நிமந்த்ரணம் செய்து வைக்க, அவர்களும் இசைந்திருந்து சில பொறாமை யாளர்களின் துர்ப் போதனைக்கு வசப்பட்டுத் தம்தம் க்ருஹங்களிலேயே போஜனம் செய்து விட்டு, ஸமயத்தில் சில வ்யாஜோக்திகளைச் சொல்லி யனுப்பி ஸ்ராத்தத்தைக் கெடுக்கப் பார்த்த வள
விலே ஸ்வாமியும் அந்த காலத்திலே வேறொருவரையும் நிமந்த்ரணம் செய்ய முடியாமல் முசித்திருந்து, பிறகு ஒருவாறு உள்ளம் தேறி ஸ்ரீஹயக்ரீவனையே ஆவாஹனம் செய்தருளி ஹோமம் முதலியவற்றையும் செய்து மூன்று இலைத் தளிகைகளைச் சேர்த்து ப்ரஸாத வ்யஞ்ஜநாதிகளைப் பரிமாறிப் பரிஷேசநாதிகளையும் பண்ணி வைத்துத் திருத் திரை சேர்த்து, திரைக்கு வெளியே தாம் நின்று கொண்டு, யதாஸுகம் ஜுஷத்வம்’ என்று ப்ரார்த்தித்து அபிஸ்ரவணம் ஓதிக் கொண்டிருக்க, ஸ்வாமியின் திருவுள்ளத் தூய்மைக்கு உகந்தருளின ஹயக்ரீவன் தாமே மூன்று இலைகளிலும் எழுந்தருளி யிருந்து அமுது செய்யும் ஓசை அடங்கின வுடனே திரையை யவிழ்த்து மேற் காரியங்களையும் யதாக்ரமமாக நடத்தி இஷ்ட பங்க்தி போஜனத்தில் அமர்ந் தருளினார். அப்போது ஸ்ராத்தத்தைக் கெடுத்து விட்தாக எண்ணி ஆனந்திக்க அவ்விடம் வந்து சேர்ந்து மறைந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்த பாதகிகள், ஸ்ரீ ஸ்வாமியின் திருமாளிகை வாசல் திண்ணையில் மஹாதேஜஸ்விகளாக மூன்று ஸ்வாமிகள் அமுது செய்த திருக் கோலத்துடனே ஸேவை ஸாதிக்கக் கண்டு மிகவும் அதிசயித்து ஸ்வாமி திருவடிகளிலே விழுந்து க்ஷாமணம் செய்து கொண்டு சென்றார்கள். [இவ் வைதிஹ் யத்தைப் பற்றிக் கீழே விரிவாக எழுதி யிருக்கிறோம்.]

ஸ்வாமியினுடைய விரக்தியின் வீறு
ஸ்வாமி உஞ்ச வ்ருத்தியினாலேயே (கூரத்தாழ்வான் போல்) தேஹ யாத்திரையை நடத்திக் கொண்டு வந்தாராதலால் அதை இழிவாக நினைத்த சிஷ்யர்கள் அந்த உஞ்சவ்ருத்தியை நிவர்த்திப்பிக்க வேணு மென்றெண்ணி ஒரு நாள் தண்டுலத்துடன் ஸுவர்ண த்ரவ்யங்களையும் சேர்த்து ஸமர்ப்பித்தார்கள். திருமாளிகைக்கு எழுந்தருளின பின் தேவிகள் அவற்றைக் காண்பிக்க ஸ்வாமி கடாஷித்து அதைக் காஷ்டலோஷ்ட நிர் விசேஷமாக எண்ணி வீதியிலே இறைத்து விட்டார் என்று சொல்லி வருகிறார்கள்-

ஹயக்ரீவ லீலா விசேஷம்
ஸ்வாமி ஒருகால் திருவரங்கம் பெரிய கோயிலுக்கு எழுந்தருளா நிற்கையில் வழியிடையே ஒருநாள் பகவதாராதனத்திற்கு ஸௌகரிய மில்லாமற் போக, அன்று வெறும் தீர்த்தத்தையே பெருமாளுக்குக் கண்டருளப் பண்ணித் தாமும் ஸ்வீகரித்து மேலே வழி நடந்து இரவில் ஒரு த்ரைவர்ணிகனுடைய மனை யருகில் விஸ்ரமித்திருக்க, அப்போது ஸ்ரீஹயக்ரீவன் நிஜ ரூபத்துடன் வெளியேறி அந்த த்ரைவர்ணிகனுடைய கொல்லையில் தானியங்களை யதேஷ்டமாக புஜித்துக் கொண்டிருக்க, அதனை யறிந்து சென்று அவன் தன்னாலான மட்டும் துரத்திப் பார்த்தும் முடியாமல் இது ஸ்வாமியினுடைய
குதிரையா யிருக்கு மென்று ஊஹித்து உடனே ஸ்வாமியைத் தட்டி யெழுப்பிக் குதிரையைப் பிடித்துக் கட்ட வேணுமென்று வேண்ட, ஸ்வாமியும் திடுக்கிட்டு இது வெள்ளைப் பரிமுகருடைய விளையாடல் போலுமென்று அத்யவஸித்து, பாலமுது வரவழைத்து நிவேதனம் செய்தருளினவாறே குதிரை நம்பிரான் அந்தர் ஹிதரானார். என்று சொல்லி வருகிறார்கள், பரம விரக்தாக்ரேஸரரான தேசிகன் குதிரையில் எழுந்தருளினதாக நினைப்பதற்கு ப்ரஸக்தியே யில்லாமை யினால் இது அதி வாதமான சரித்திரமா யிருக்கலாம். உண்மையானாலும் குறை யில்லை.

ஏகாதசி யைதிஹ்ய விசேஷம்
ஸ்வாமி ஏகாதசி நாளில் ஸ்ரீ ரங்கநாதனை மங்களாசாஸனம் செய்து நிற்கையில் பொறாமைக் காரர்களின் பிரேரணையால் அர்ச்சகர் ஸ்வாமி திருக் கையில் பொங்கல் ப்ரஸாதத்தைக் கொணர்ந்து கொடுக்க, ஸ்வாமியும் அதைத் தமது திருக் கைகளில் வாங்கி வைத்துக் கொண்டு பெரிய பெருமாளை நோக்கி ஸ்வாமிங்! அடியேனை இங்கனே சோதிக்கத் திருவுள்ளம் பற்றலாமோ? உபவாஸ தினமான இன்று இவ் வன்னத்தைப் பாவியேன் என் செய்வேன்? ஒலைப் புறத்து நியமனம் பெரிதோ? இப்போதைய நியமனம் பெரிதோ? நியமித்தருள வேணும்’ என்று விண்ணப்பம் செய்ய; ஸ்ரீ ரங்கநாதன் மற்றோர் அர்ச்சக முகேந பிள்ளாய்!-இது நமது ஆஜ்ஞை யன்று; ஏகாதசி யன்று ஒரு நாளும் அன்னம் ஸ்வீகரிக்கத் தக்கதன்றுகாண்’ என்று நியமிக்க, ஸ்வாமியின் ப்ரபாவாதிசயத்தைக் கண்டு அர்ச்சகாதிகள் திருவடி வணங்கி அபராத க்ஷாமணம் செய்து கொண்டார்கள் என்று ஒரு கதை சொல்லி வருகிறார்கள். இது சுவை யற்ற கதையே–

ஸ்வாமி திறத்தில் அஸஹ்யாபசாரம்
ஸ்வாமி நம்பெருமாள் ஸந்நிதியில் உபய வேதாந்த ப்ரவசனம் செய்து கொண்டு எழுந்தருளி யிருந்த காலத்தில் ஒரு நாள் திரு மாளிகை வாசல் திண்ணையில் விற்றிருந்து மிகப் பெரிய சாஸ்த்ர விசார மொன்றில் ஆழ்ந்திருக்கையில் கந்தாடை லக்ஷ்மணாசார்யர் ‘ என்கிற ஆசார்ய பீடஸ்தரொருவர் தம்முடைய சிஷ் யர்களுடன் அந்த வீதி வழியே சென்று கொண்டிருந்தாராம்; அதை தேசிகன் கணிசியாமல் எழுந்தருளி யிருந்ததற்காக அந்த சிஷ்யர்களிலொருவர் மிகச் சினந்து தேசிகனிடம் ஓடி வந்து நமது மஹாசார்யர் எழுந்தருளா நிற்க நீர் இங்ஙனே அவ மரியாகை காட்டி உட்கார்ந்திருப்பது என்ன பேதைமை ” என்று ஆரவாரித்து ஸ்வாமியின் திருவடிகளைப் பிடித்து இழுத்து விட்டுச் சென்றாராம். ஸ்வாமியும் திடுக்கிட்டெழுந்து இப்படி வீணாக பாகவதாபசாரம் தேர்ந்து விட்டதே! என்று சாலவும் திருவுள்ள முடைகுலைப்பட்டு ஏகாந்த வாஸத்திலே திருவுள்ளம் சென்று கோயிலை விட்டுப் புறப்பட்டு, ஸத்ய மங்கலத்திற் கெழுந்தருளி விட்டாராம். ” சிஷ்ய பாபம் குரோரபி” என்பது சாஸ்த்ர மாகையாலே அந்த சிஷ்யன் செய்த பாபம் அவனது குருவான லஷ்மணாசார்யர் செய்ததாகத் தீர்ந்து அவருடைய மேனியில் ஒரு வைவர்ணியம் உண்டாயிற்றாம். பல சிகித்ஸைகள் செய்தும் “பிணியுமொழிகின்ற தில்லை பெருகுமிது வல்லால்” என்றப் போலே அந்த வியாதி மேன்மேலும் அதிகரித்து வருகிறடியைக் கண்ட அவர் ‘இது தேசிகன் திருவடிகளில் பட்ட அபராதத்தின் பயனே ‘ என்று ஆப்த வசனங் களாலே அறுதியிட்டு ஸ பரிவாரராய் தேசிகனிடத்தேறச் சென்று பொறுமை வேண்டிச் சில காலம் ஸ்வாமி திருவடி வாரத்திலேயே வஸித்திருந்து நித்யம் ஸ்ரீபாத தீர்த்தம் ஸ்வீகரித்துப் போந்தாராம். அதன் பயனாக அவர் தீராத நோய் தீரப் பெற்றதுமன்றி ஒரு மகப் பேறும் உண்டாகப் பெற்றாராம். தீர்த்த மஹிமை யினாலேயே பிறந்த அந்த மகனுக்கு தீர்த்தப் பிள்ளை யென்றே பெயரிட்டாராம்-அந்தப் பிள்ளை தேசிசன் விஷயமாக ஒரு நூற்றந்தாதி பணித்திருப்பதாகவும்
சொல்லுகிறார்கள். பிறகு அந்த லக்ஷ்மணா சார்யருடைய ப்ரார்த்தனைக் கிணங்கி தேசிகன் திருவரங்கம் பெரிய கோயிலேற மீண்டெழுந் தருளினாராம். இதைப் பற்றியும் கீழே எழுதி யிருக்கிறோம். நிராதாரமான கதைகள் இவை.

அபீதி ஸ்தவமவதரித்த விசேஷம்
இங்ஙனம் கோயிலில் வாழ்ந்தருளும் காலத்தில் ஒரு நாள் துறுக்கர்கள் ஸஹஸா படையெடுத்து வருகையில் அப்போது கோயிலில் இருந்த ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் பலரும் ஸதுபாயமாகப் பெருமாளுக்குச் சேமக் காப்புச் செய்து பல திசைகளிலும் பாறியோட நேர்ந்தது. அப்போது ஸ்வாமி தேசிகனும் மேற்கே எழுந்தருளும்படி யாயிற்று. அப்போது கோயிலில் ஸ்ரீ ஸ்ருதப்ரகாஸிகா பட்டர் துருஷ் கயவார்களின் நலிவு பொறுக்க மாட்டாமல் உயிர் துறக்குமளவாக, ஏற்கெனவே தாமருளிச் செய்திருந்த ஸ்ருதப்ரகாசிகா ஸ்ரீகோசத்தை ஸ்வாமி திருக் கையிலே கொடுத்து “இதை ஸத் பாத்ர விநியோகம் செய்து போரீர் ” என்று நியமித்து, தம்முடைய இரண்டு குமாரர்களையும் ஒப்படைத்து திருநாட்டுக் கெழுந்தருளினார். அப்போது ஸத்ய மங்கலம் முதலான மேல் நாட்டு நகரங்களிலே வாழ்ந்து திருநாராயணபுரம் சென்று சேர்ந்த தேசிகன் திருவரங்கம் பெரிய கோயில் நிஷ்கண்டகமாக வேணு மென்றும்,பழையபடியே தாம் கோயிலிலே பரஸ்பர ஹிதைஷிகளான ஸதாசார்யர்களின் திருவடி நிழலிலே வாழப் பெற வேணுமென்றும் கொண்ட மநோ ரதங்களைப் பெய்து அபீதி ஸ்தவ மென்னும் அரிய பெரிய ஸ்தோத்ர மொன்றை யருளிச் செய்து சிஷ்யர்களுடனே நித்யாதுஸந்தானம் செய்து வந்தார்.

கோயிலிற் சேம வாழ்வு
அபிதி ஸ்தவா நுஸந்தானத்தின் பயனாக அடியார்களும் அரங்க நகரும் அவத்யம் நீங்கி அமரிக்கை யடைந்ததாகக் கேள்வி யுற்ற ஸ்வாமி தாமும் போரவு முகந்தருளி நம் பெருமாள் ஸர்நிதிக்கே மீண்டும் வந்து சேர்ந்தார்.-அப்போது கொப்பனார்யன் என்னும் பரம பாகவதோத்தமனான செஞ்சி சிற்றரச னொருவன் துருஷ்கர்களை யெல்லாம் வலி யொழித்து ஆபத்துக்களை அறவே யொழித்து நம் பெருமாளையும் யதாவத்தாகத் திருப் ப்ரதிஷ்டை செய் வித்து நித்யோத்ஸவா திகளை பெல்லாம் நிலைபெறுத்தி யிருந்த சிறப்புக்களைக் கடாக்ஷித்துத் திருவுள்ளம் மகிழ்ந்திருந்தார். வேள்வும் விழவும்
வீதியிலென்று மறாத வூர்களிலே தலையான அந்தத் தென்னரங்கத்திலே மார்கழித் திருநாளான திருவத்யயந மஹோத்ஸவம் ப்ராப்தமான மையத்திலே புறச் சமயிகள் திரண்டு வந்து “தமிழ்ப் பாஷையிலமைந்த பிரபந்தங்களை இங்கே ஓதுவதற்கும் அந்தப் பிரபந்தங்களைப் பகர்ந்த ஆழ்வார்களை இங்கே போற்றுவதற்கும் பிரமாணம் காட்டினால் அல்லது இத்திருநாள் செய்ய வொட்டோம்” என்று தடைசெய்துநிற்க, அப்போது ஸ்வாமி தேசிகன் “தாழாதே சார்ங்க முதைத்த சர மழை போல் ப்ரமாண உபந்யாஸ பூர்வகமாக அவர்களுடைய துர்வாதங்களை நிரஸித்தருளி ஒரு விபவமும் குன்றமே அவ் வுத்ஸவம் முன்னிலும் சீருற நடை பெறுமாறு சேமம் செய்தருளினரென்று எழுதி யுள்ளார்கள். இதற்கு ஆதார மில்லை. ஆனாலும் இதை நாம் மறுக்கவேண்டா. ப்ராப்த கைங்கர்யமே இது.

த்வைதாத்வைத மாத்யஸ்த்யம்
இங்கனம் ஸ்வாமி கோயிலில் சீரும் சிறப்பும் பொலிய வாழ்ந்தருளா நிற் குங் காலத்திலே, அத்வைத மதப்பிரவர்த்தகரா யிருந்த வித்யாரண்பருக்கும் த்வைத மத நிர்வாஹகரா யிருந்த அஷோப்ய முனிவர்க்கும் வேதாத்த வாக்கி யார்த்தம் நடந்து வருகையில் அதில் ஐயாபஜயம் நிஷ்கர்ஷிக்கத் தகுதியான மத்யஸ்தர் நேர்படாமல் அவர்கள் தங்களுடைய வாத விவாதங்களை யெழுதி ஸ்வாமி தேசிகனிடம் அனுப்ப, ஸ்வாமி அவற்றைப் பராமர்சித்து அஷோப்ப முநி பக்ஷத்தில் வெற்றியைத் திருவுள்ளம் பற்றி அஸிநா தத்த்வ மஸிதா பரஜீவ ப்ரபேதிநா, வித்யாரண்ய மஹாரண்யம் அக்ஷோப்ய முதிரச்சிநந் – என்கிற ஸ்லேஷ ஸம்வலி தமான காரிகா ரத்னத்தை அநுக்ரஹித்து அனுப்பி யருளினார்.

ஸங்கல்ப ஸூர்யோதயமவதரித்தல்.
க்ருஷ்ண மிச்சன் என்கிற ஒரு அத்வைத வித்வான் இயற்றி யிருந்த ப்ரபோத சந்த்ரோதய மென்கிற வொரு நாடக க்ரந்தத்தை அவனுடைய அநுபந்திகள் ஸ்ரீரங்கத்திலே கொண்டு வந்து ப்ரசாரம் செய்து கொக்கரித்துக் கொண்டிருந்த வளவில் அதை ஸ்வாமி தேசிகன் திருச் செவி சாத்தி ‘இதற்கெதிராக ஸங்கல்ப ஸூர்யோதய நாடகம் காணலாகாதோ” என்று புன்முறுவலோடே பணித்தாராம்; அப்படியும் ஒரு நாடக முண்டோ?’ என்று ப்ரஸ்தாவமாசு, “நாளை யுதயத்திலே காட்டுகிறேன் காணிர்” என்று ஸாதித்து உடனே அந்த திவ்ய நாடகத்தைத் திருவாய் மலர்ந்தருளித் தோன்றுமித்தருளினார்.அவ் வதிசயத்தைக் கண்டு அனைவரும் அகங் குழைந்தார்கள்.

பாதுகா ஸஹஸ்ர ப்ராதுர்ப்பாவம்,
ஸ்வாமி பணித்த ஸ்தோத்கங்களுக்குள் அற்புதமானது பாதுகா ஸஹஸ்ரம். இது, அழகிய மணவாளனுடைய திருவடி நிலையை ஆயிரம் ஸ்லோகங்களால் ஆச்சரியமாக வருணிக்கும் ஸ்தோத்ரம். இதனை யருளிச் செய்ததற்குக் காரணம் இன்ன தென்பதை ‘ஆசாரிய சம்பூ’ கூறி யுள்ளது; ஸ்வாமியின் பெருமையைப் பொறாதவனும், நாமே ஆசு கவி’ என்று செருக்குற்றவனுமான ஒரு இதர ஸமயக் கவியோடு ஸ்பர்த்தை யுண்டாகி அதனால் ஸ்வாமி இந்த க்ரந்தம் அருளிச் செய்ய லாயிற் றென்கிறார் அந்த சம்பூகாரர். வைபவ ப்ரகாசிகா என்கிற க்ரந்தம் கல்பித்தமே யாயினும் அதில் (ஸ்லோ, 114.) “ஸம்ப்ராத்திதஸ் ஸம்ஸதி ஸூரி வர்யை: பாதாவநீம் ரங்க பதேர் திசாயாம்” என்கிற ஸ்லோகத்தினால், திரு வோலக்கத்தில் சில மஹான்கள் ஸ்லாமியைப் பிரார்த்திக்க அதனால் இந்த ஸ்தோத்ர மருளிச் செய்ததாகச் சொல்லிற்று–

ஸ்வாமி சில்பியை வென்ற சிறப்பு.
ஒரு நாள் சில பொறாமை யாளர்களால் தூண்டப்பட்ட சில்பி யொருவன் ஸ்லாமியின் ஸர்வ தந்த்ர ஸ்வதந்த்ர பிருதை ஆக்ஷேபித்து சில்பத்திலும் ஸ்வாமி யினுடைய அப்ரதிம சாதுர்யத்தை உலகமறிய ப்ரகாசிப்பிக்க வேண்டிக் கொக்கரித்து நிற்க, அப்போது ஸ்வாமியும் தம்முடைய சில்ப சாஸ்த்ர பாண்டி யத்தை நன்கு புலப்படுத்தித் தம்மைப் போல ஒரு விக்ரஹம் ஏறி யருளப் பண்ணிக் காட்ட, ஸுபரீக்ஷிதமான அதன் பொருத்தத்தைக் கண்டு வியந்த அந்த சில்பி தோற்றேனென்று திருவடிகளிலே விழுந்து க்ஷாமணம் வேண்டிச் சென்றன். அந்த திவ்ய மங்கள் விக்ரஹத்தை ஸ்வாமி தாம் ஆர்த்தழுவி யருளித் திருக் குமாரர் பாடே கொடுத்தருளினாரென்று சொல்லிப் போருவர்கள்.

திருவவதார ஸமாப்தி
இங்ஙனேயான அதி மாநுஷ திவ்யப் பிரபாவங்களைப் பன்னி யுரைக்குங்கால்
பாரதமாம். கடளவாய திசை யெட்டினுள்ளும் மிடை தந்த கலி யிருளை உபதேசங்களாலும் அனுட்டானங்களாலும் பல பல திவ்ய க்ரந்த ரசநைகளாலும் போக்கி யருளி பொலிக பொலிக் பொலிக போயிற்று வல்லுயிர்ச் சாபம் கலியும் நரகமும் நைந்த நமனுக்கிங்கியாதொன் றுமில்லை” என்ற ஆழ்வாரருளிச் செயலை அர்த்தவத் தாக்கி யருளினர். எப்படிப்பட்ட அதிசயித ப்ரபாவர்களையும் எம்பெருமான் ஒரு கால் தன்னடிச் சோதிக்கு வரவழைத்துக் கொள்வதென்பது ஒரு நியமமாகக் காணுதலால் ஸ்வாமியையும் சுடரொளியாய் நின்ற தன்னுடைச் சோதி யேற வரவழைத்துக் கொண்டு ஒழிவில் கால மெல்லாம் வழு விலா வடிமை கொண்டருளத் திருவுள்ளம் பற்றின வள விலே, ஸ்வாமியும் சவ்ம்ய ஸம்வத்ஸரத்துக் கார்த்திகைப் பெளர்ணமி நன்னாளில் இருள் தருமா ஞாலத்தை விட்டகன்று தெளி விசும்பு திரு நாடேற வெழுந்தருளினார்.

வேதாந்த தேசிக வைபவத்தில் சரித்திரபரமான முதற்பகுதி முற்றிற்று.

–


வேதாந்த தேசிக வைபவம் – அநுபந்தம் (ஆராய்ச்சிப்பகுதி)-பிறரெழுதியவற்றைப் பராமர்சித்தல்—
வேதாந்தாசார்ய விஜயமென்கிற ஆசார்ய சம்புவில் பேசப்பட்டுள்ள தேசிக சரித்திரத்தை கீழே) ஒன்று விடாமல் நாம் எடுத்துக் காட்டி யுள்ளோம். அந்த நூல் ஒன்றே பிராமாணிகமும் புராதனமுமாகையாலே அதில் சொல்லப்படாத சரித்திரங்களை யாரும் எழுதத் தகாது. சில காரண விசேஷங்களினால் தேசிகனோடு உறவைப் புதிதாக ஏறிட்டுக் கொண்டவர்கள் அந்த ஆசார்ய சம்பூ க்ரந்தத்தை ஸர்வாத்மநா அலக்ஷியஞ் செய்து, அதில் பேசப்பட்ட சரித்திரங்களுக்கு முரணானவற்றையும், அதில் அடியோடு ப்ரஸ்தாவிக்கப் படாதவற்றையும் ஸ்வேச்சையாகச் சேர்த்து தேசிக சரிந்திரமென்றும் தேசிக வை வைமென்றும் சில கற்பனைச் சுவடிகளை வெளியிட்டுள்ளார்கள். கீழே பலகாலும் ப்ரஸ்தாவிக்கப்பட்ட அட்வகேட்டானவர் அன்னவர்களில் ஒருவர், அல்லது தலைவர். அவர் தேசிகனவதரிப்பதற்குக் காரணமெழுதப் புகுந்து “இதர ஆசாரியர்கள் பிராட்டி விஷயமாக அபார்த்தங்களை யெழுதி அவளுடைய பெருமைகளைக் குலைத்து விட்டார்கள்” என்றும் “தேசிகன் அவதரித்து அந்த அபார்த்தங்களை யெல்லாம் களைந்து பிராட்டியின் பெருமைகளை ஆச்சரியமாக ஸ்தாபித்து விட்டார்” என்றும் எழுதி வைத்துள்ளார். எழுதி வைத்தது மன்றி ஸ்வ கோஷ்டிகளில் பெரும்பான்மை யாகப் பேசும் பேச்சும் இதுவேயாம். உண்மையில் பிராட்டியின் பெருமை
எத்தகைத்து? அதை தேசிகன் எவ்வண்ணமாக நிஷ்கர்ஷித்துள்ளார்? இதில் இதர ஆசாரியர்களின் திருவுள்ளத்திற்கும் தேசிகனுடைய திருவுள்ளத்திற்கும் எவ்வகையான வாசி யுள்ளது? என்றிவை முதலான விஷயங்களைச் சிறிதும் அறியகில்லாமலும் ஆராயகில்லாமலும் தாம் மருண்டதோடு நில்லாமல் பிறரையும் மருளச் செய்திருப்பது மிகமிக வருந்தத் தக்கது. தேசிகனுடைய கொள்கைகளைத் தெரிந்து கொள்ள சிரமப்பட வேண்டியதுண்டோ? அவருடைய திவ்ய ஸுக்திகள் லோபித்து விட வில்லையே. பிராட்டி விஷபத்தில் நூல் வரம்பை மீறி தேசிகன் ஓரெழுத்து மெழுதிற்றில்லையே. அவர் தாம் ஸுஸ்பஷ்டமாக அருளிச் செய்திருப்பவை இங்கு ஸாரமாக நிரூபிக்கப் படுகின்றன–

ஜகத் காரணத்வம் மோஷ ப்ரதத்வம் விபுத்வம் ஆகிய இவற்றைப் பிராட்டி யிடத்தில் தனிப்பட நிரூபிக்கும் விஷயத்தில் தேசிகன் சிறிதும் இறங்க வில்லை-இதை க்ரமேண எளிதாக நெஞ்சில் பதிய வைக்கிறோம் யாதவாப்யுதய மென்னும் மஹாகாவ்யம் ஸ்வாமி தேசிகன் பணித்தது; இதில் பன்னிரண்டாவது ஸர்க்கம் ருக்மிணிப் பிராட்டி விஷயமானது. அதில் 1, 2. ஸ் லோகங்களினால் ஸாக்ஷாத்ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மியே ருக்மிணிப்பிராட்டியாகத் திருவவதரித்ததாய்ச் சொல்லப்பட்டது.
உடனே மூன்றாவது ஸ்லோகம் வருமாறு
“சிகண்டகம் நிஷ்ப்ரதிமம் ச்ருதீநாம் ச்முங்கார லீலோபமவி ச்வக்ருத்யம்,
அதீயதே தந்மிதுநம் ஸ்வபாவாத் அந்யோந்ய ஜீவாது மநந்ய போக்யம்-
என்பதாக வுள்ளது. இதற்கு மேலுள்ள ஸ்லோகங்களெல்லாம் ருக்மிணிப் பிராட்டியை மாத்திரமே நோக்கியவை. முதலிரண்டு ஸ்லோகங்களும் அப்படிப்பட்டவை. இடையில் மூன்றாவதான ஸ்லோக மொன்று மாத்திரம் மிதுநம் என்கிற நிர்தேசத்தை யுட்கொண்டு தோன்றி யுள்ளது. இந்த ஸ்லோகத்தில், ச்ருங்கார லீலோபம விச்வக்ருத்யம்* என்பதற்கு வியாக்கியான மென்ன வென்றால்,
“ ச்ருங்கார லீலாவத் அநாயாஸ ஸரத்ய-விநோத ரூப ஜகத் ஸ்ருஷ்டி ஸம்ஹாராதி க்ருத்யம்” என்பதேயாம். இப்படிப்பட்ட க்ருத்யத்தைப் பிராட்டியினிடத்தில் தனியாக இட்டுப் பேசுவதற்குத் திருவுள்ள மில்லாமையினாலேயே தேசிகன் மிதுநம் என்கிற பதத்தை ப்ரயோகித்து இடையிலே இந்த வொரு ஸ்லோகத்தை விலக்ஷணமாக அமைத்தார். முன்னும் பின்னும் பிராட்டியை மாத்திரமே குறித்து ஸ்லோகங்களை யருளிச் செய்து போருகிறவர் இவ்வொரு ஸ்லோகத்தில் மிதுதம் என்று இருவரையும் சேர்த்தருளிச் செய்ததை உற்று நோக்கினால் ஜகத் ஸ்ருஷ்டி ஸ்திதிகளில் பிராட்டிக்குத் தனிப்பட அந்வய மில்லையென்று தேசிகன் நிச்சயித்திருப்பது திடமாகும்.
ஸ்ரீஸ்துதியிலும், யத் ஸங்கல்பாத் பவதி கமலே யத்ர தேஹிந்யமீஷாம் ஜந்ம ஸ்தேம ப்ரலய ரசநா ஜங்கமாஜங்க மாதரம்; தத் கல்யாணம் கிமபி யமிநரம் ஏக லக்ஷ்யம்
ஸமாதௌ பூர்ணம் தேஜ: ஸ்புரதி பவ பாதலாக்ஷாரஸாங்கம்* என்கிற இவ்வொரு
ஸ்லோகமே போதும் பிராட்டி விஷயத்தில் தேசிகன் திருவுள்ளத்தை உள்ளபடி
யுணர. பிராட்டியை ஸ்துதிக்க இ ந்தவர் பிராட்டியினிடத்துள்ளதையன்றோ பேச வேண்டும். ஜங்கமா ஜங்கமாநாம் ஐந்மஸ்தேமப்ரலயரசதாம் இந்திரே! த்வம் கரோஷிசு என்று ஸ்லோக மியற்ற அருமையில்லைபே. இப்படிச் சொன்னாலன்றோ பிராட்டியின் ஸ்துதியாகும். உண்மையில் இவளிடத்திலில்லாததை இருப்பதாக வைத்து எங்கனே கவிபண்ணுவர்? கூரத்தாழ்வான் முதலான பூர்வாசார்யர்கள் ஆபவர்க்கிகபதம் ஸர்வஞ்ச குர்வத்ஹரி:, யஸ்யா வீஷ்ய முகம் ததிங்கிதபராநீதோ விதத்தே * இத்யாதியாக அருளிச் செய்ததைப் பின்பற்றியேதான் தேசிகனுமருளிச் செய்கிறரென்பது ஸ்பஷ்டம்,

ஸ்ரீமத்ாஹஸ்யத்ரயஸாரத்திலும் பரிபூர்ணப்ரஹ்மாநுபவாதிகாரத்தில் “ஈச் வரனுக்கு ச்சத்ரசாமாரதிகளைப்போலே லக்ஷணமாகச் சொன்ன ஜகத் காரணத்வ- மோக்ஷப்ரதத்வ-ஸர்வாதாரத்வ-ஸர்வரியந்த்ருத்வ-ஸர்வ சேஷித்வ-ஸர்வசரீரித்வ -ஸர்வசப்தவாசபத்வ ஸர்வ வேதவேத்யத்வ – ஸர்வலோகசரண்யத்வ-ஸர்வபலப்ர தத்வ-லக்ஷ்மீஸஹாயத்வாதிகள் ப்ரதி நியதங்கள்” என்றருளிச் செய்யப்பட்டது. இந்த மஹா வாக்கியத்தில் ஜககாரணத்வந்தை முந்துறச் சொல்லி முடிவில் லக்ஷ்மீ ஸஹாயத்வத்தைச் சொல்லி யிருக்கையாலே, லக்ஷ்மியினிடத்தில் லக்ஷ்மீ ஸஹாயத்வம் எப்படி அஸம்பாவிதமோ அப்படியே ஜகத்காரணத்வமும் அவ ளுக்கு அஸம்பாவித மென்றும் இவையெல்லாம் பரப்ரஹ்மத்திற்கே பொருந்து மென்றும் காட்டப்பட்டதாயிற்று. இப்படி யருளிச் செய்ததும் ஸ்ரீ பாஷ்யத்தில் விந்தவிவித பூதவ்ராதரக்ஷைக க்ஷே என்றவிடத்து ச்ருப்ரகாசிகையில் “ஜகத்கார ணத்வ மோக்ஷப்ரதத்வே ஹீ ராஜ் : ச்சத்ரசாமரவத் ப்ரஹ்மண: அஸாதாரண சிஹ்தம்.” என்றருளிச் செய்திருப்பதைப் பின்பற்றியதே. முநி வாஹ போகத்தில் ஆதி யென்றவிடத்தும் இப்படியே தானுள்ளது. யாயஸித்தாஞ் ஜீவபரிச்சேதத் திலுமிப்படியே தான்.

இவ்விஷயத்தில் மிகத் தெளிந்த ஞானமுடையவர் தேசிகன். சில்லரை ரஹஸ்.பங்களென்றும் சில ரஹஸ்யங்கள் தேசிகன்ஸாதித்திருக்கிறார். அவற்றை ஸேவித்தால் இன்னமும் நல்ல தெளிவு உண்டாகும். ரஹஸ்யரத்நாவளி யென்று ஒரு சிறு ரஹஸ்யம். அதில்
“ ஸ்ரீமானை நாராயணனெருவனுமே ஸர்வ ஜீவர்களுக்கும் தஞ்சம்…… ஸர்வ ஸ்வாமிதியாய் ஸர்வேச்வரனுக்கு சேஷமாய் ஸஹ தர்ம சாரிணியான பெரிய பிராட்டியார் இத் தலையில் வாத்ஸல்யாதிசயத்தாலும் அத் தலையில் வால்லப்யாதி சயத்தாலும் புருஷகாரமாய்க் கொண்டு இஜ் ஜீவர்களுக்குத் தஞ்சமாகிறாள் ” என்றருளிச்செய்து, இதை ரஹஸ்பரத்காவளிஹிருதயமென்கிற அடுத்த ரஹஸ்யத் தில் தாமே விவரித்தருளினார் உண்மையில் விவரணாபேசைபே யில்லாத வாக்ய மன்றோவிது. இப்படி நிஸ்ஸந்தேஹமாகவருளிச் செய்த விடங்கள் ஒன்றிரண் டல்ல: பலபல விடங்களுண்டு, சதுச்ச்லோகியில் மூன்றாவது ச்லோகத்தின் பாஷ்யத்தில் ” மோக் ஷப்ரதே பகவதி முமுஷுணாம் கடகதயா ஏஷா திஷ்ட தி ஸர்வ ஸம்மதம்” என்றருளிச் செய்ததொன்று போதுமே + எம்பெருமான் தான் மோக்ஷ மளிப்பவன்: அதனைப் பெறுவிப்பவளாகமாத்திரம் பிராட்டி இரா நின்றாள் “என்பது இந்த ஸம்ஸ்கிருத ஸ்ரீ ஸூக்தியின் கருந்து. அதற்கு மேலுள்ள ஸ்ரீ ஸூக்திகளும் பிராட்டிக்கு உபாயத்வமில்லையென்பதையே நிலைநாட்டுவன.

த்வயத்தில் பூர்வ கண்டத்தில் பிராட்டிக்கு உப லக்ஷணத்வமா விசேஷணத்வமா வென்று ஒரு விவாதத்தைக் கிளப்பிக் கொண்டு உபலக்ஷணத்துவமென்று சிலர் சொல்லுவதாக வைத்து, அதைக் கண்டித்து விசேஷணத்வமே யுக்த மென்று ஸ்தாபிக்கப்படுகிறது ரஹஸ்யத்ரயஸாரத்தில்-இது நம்முடைய பூர்வாசார்யர் களின் திருவுள்ளத்தைக் கண்டிப்பதென்று நவீனர்கள் மருண்டிருப்ப துண்டு. இது மிகத் தவறு. இங்கு பிராட்டிக்கு விசேஷணத்வமில்லை யென்று ஒரு ஆசாரியரும் உரைத்ததில்லை; முமுஷுப்படியில் த்வயப் பிரகரணத்தில் ” இப்போது இ வளைச் சொல்லுகிறது புருஷகாரமாக” என்ற குரணையின் வியாக்யானத்திலே மணவாள மாமுனிகள்-” (புருஷகாரமாக) என்கையாலே உபாய வஸ்து விசேஷணமா யிருக்கிற ஆகாரத்தை யிட்டு இவளுக்கு முபாயத்வத்தில் அந்வயம் சொல்லும் பக்ஷம் நிரஸ்தம்” என்றருளிச் செய்திருக்குமிடத்து விசேஷணத்வத்தைக் கண்டோக்தியாகவே யருளிச் செய்திருப்பது காண்க. இங்கு உபலக்ஷணத்வம் கொண்டாலும் விசேஷணத்துவம் கொண்டாலும் வாசி சிறிது மில்லை யென்பதை சாஸ்த்ரஜ்ஞர்கள் உணர்வார்கள் பிராட்டிக்குப் புருஷகாரத்வ முண்டு என்று இசைந்தான பின்பு அவளுக்கு உபாயத்தமுமுண்டு என்று வாய் திறக்க வழியே கிடையாது. உபாயத்வமாவது-தானே கொடுக்க சக்தி யுடைத்தாகை. அஃதிருக்குமாகில் புருஷகார க்ருத்யத்தில் நின்று துவள வேண்டிய ப்ரஸக்தியே கிடையாதாகையால் நவீனர்களின் உத்வேல ப்ரஸங்கமெல்லாம் உதறித் தள்ளப்பட்டன.

அட்வகேட்டின் துர்வாதங்களைக் கண்டிக்கும் முக்கியமான-சில ஆராய்ச்சிகள் -தேசிகனுடைய காலத்திலாவது, அவர்க்குப் பின் நூறு இரு நூறு வருஷங்களுக்கு உட்பட்ட காலத்திலாவது ஆசாரியார்களுக்குள் வைஷம்யமோ ஸம்ப்ரதாய வேற்றுமையோ ஏற்பட்டிருந்தது கிடையாது. சில ஆசாரியர்களுக்குச் சில விஷயங்களில் அபிப்ராய பேதம் என்பது மாத்திரமுண்டு, ஸாமாந ஸம்ப்ரதாயஸ்தர்களுக்குள்ளும் உபாகர்ம விசாரம், ஜயந்தி விசாரம், க்ருத்திகா தீப விசாரம் போன்ற சில விஷயங்களில் அபிப்ராய அநுஷ்டாந பேதங்களிருந்து வருவதை இக் காலத்திலும் எங்கும் கண்டு வருகிறோம். எம்பெருமானார் எழுந் தருளி யிருந்த காலத்திலேயே அவர் திருவடிகளில் ஸாக்ஷாத்தாக ஆஸ்ரயித்திருந்தவர் களுக்குள்ளேயே சில அபிப்ராய பேதங்கள் தோன்றியதாகவும் ஆராய்ச்சியில் தெரிய வருகிறது. இதை தேசிகனும் ரஹஸ்ய த்ரய ஸாரத்தில் “இத்தமர்த்தர விசேஷேபி யோ ஜநாபேத மாத்ரத:, ப்ராசாம்விவாதஸ் ஸம்வ்ருத்தோ பாஷ்யகாரை ரவாரித:” என்ற காரிகையினால் காட்டி யுள்ளார்.

ஸோமாசியாண்டானென்பவர் எம்பெருமானார் திருவடியைப் பணிந்தவரா யிருக்கச் செய்தேயும் ஆழ்வான் ஆண்டான் பிள்ளான் கிடாம்பியாச்சான் முதலான ஆசாரியர்களோடு ஸர்வாத்மநா ஸம கண்டராயிராமல் சில அபிப்ராய பேதங்களைக் கொண்டிருந்தாரென்பது ஸ்பஷ்டமாகக் காண்கிறது. சாரீரக மீமாம் ஸையில் சதுஸ்ஸுத்ரி சாஸ்த்ராரம்ப ஸமர்த்தன மன்று, முதல் ஸுத்ரம் மாத்திர மேயாம். ப்ரபத்தி ஸர்வாதிகாரமன்று, பக்தி யோகம் போலே இதுவும் அதிக் ருதாதிகாரமே -என்றிப்படிப்பட்ட அபிப்ராய பேதங்கள் எம்பெருமானார் காலத்திலேயே நம் தர்சனத்தில் முளைத்து வளர்ந்து வந்திருக்கின்றனவன்றோ, இந்த ரீதியில் தேசிகனுக்கும் சில அபிப்ராய பேதங்கள் இருந்தனவென்று கொள்ளலாம். அதனால் ஸம்ப்ரதாய பேதமென்று வாய் திறக்க அவகாசமே கிடையாது. அப்படி தேசிகன் கொண்டிருந்த சிற் சில அபிப்ராய பேதங்களும் கடை வரையில் நிலைத் திருந்தன வென்று சொல்வதற்குமில்லை. நிலைத்தே யிருந்தனவென்று கொண்டா லும் குறை யொன்றுமில்லை. நம்பிள்ளை பரம்பரையி லந்வயித்திருந்த வாதி கேஸரி அழகிய மணவாளச் சீயர்க்கும் சில அபிப்ராய பேதங்களிருந்தன வென்பது அபலபிக்க முடியாமலிருக்கிறதன்றோ. அதைக் கொண்டு ஸம்ப்ரதாய பேதம் சொல்லுவாரில்லையே-இக் காலத்தில் ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களுக்குள் இரு பிளவு ஏற்பட்டு ஸம்ப்ரதாய பேதம் கோஷ்டீபேதம் புண்ட்ரபேதம் முதலான பல பேதங்கள் காண நிற்பது போல் தேசிகன் காலத்தில் ஒரு பேதமுமிருந்ததில்லை. இருந்த தென்றே சிலர் வாதித்தாலும் அதைமறுப்போமல்லோம். அந்த பேதங்களில் தேசிகன் கலந்து கொண்டவரல்லர். எம்பெருமானாருடைய சிஷ்ய பரம்பரைகளில் அப்போது. விளங்கி வந்த ஸகல ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களோடும் ஆசார்யர்களோடும் ஓரு நீராகக் கலந்து பரிமாறினரே யொழிய கைவல்யா நுபவம் போலே வேற்றுமைப் பட்டிருந்தாரல்லர், வேறொரு கோஷ்டியில் சேர்ந்தாரென்னில் இவர் ஏகாகி யாய்த் தனிமைப் பட்டிருந்தாரென்ன வேணுமே யொழிய, வேறொரு கோஷ்டி யென்பதற்கு வேறு நபர் ஒருவரும் கிடையாதென்பது திண்ணம். திவ்ய ப்ரபந்தங்களை நன்கு கற்றுணர்ந்து மற்ற ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களோடு ஒரு நீராக கோஷ்டியில் கலந்து ஸேவிப்பது முதலானவற்றில் ஒத்துழைத்திருந்தாரே யல்லது பிறிகதிர்ப் பட்டிருந்தாரல்லர். அக் காலத்தில் மற்ற ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் யாவரும் எந்த ஸந்நி வேசமாகத் திருமண் காபபு அணிந்து கொண்டிருந்தார்களோ அந்த ஸந்நிவேச மல்லது வேறொரு ஸந்நிவேசத்தை நெஞ்சாலும் நினைத்த வரல்லர், இவ் விஷயங் களை நாம் தீர விமர்சித்து அப்ரகம்பயமாகத் தெரிவிக்கிறோ மாதலால் இதில் விவாதப்படுவது விபலமேயாகும்.

சிலர் சொல்வது யாதெனில்; தேசிகனிடத்தில் திருக் குமாரரும் ப்ரஹ்ம தந்த்ரஸ்வதந்த்ரஸ்வாமியுந் தவிர வேறொருவரும் ஆஸ்ரயித்ததாகத் தெரியாமை யால் மற்ற ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் அஸூயாதிகளாலே தேசிகனை யொதுக்கி வைத்து அணுகாமலே யிருந்து தூஷித்துக் கொண்டுமிருந்தார்களென்று தெரிகிறது; ஹந்த ஹந்த! ராம க்ருஷ்ண தூஷணாபிதாயிநாம் கிம் நு சித்ர மத்ர சைத்ய ராவணா ஸாரிணாம் ‘ இத்யாதி ஸ்லோகங்களிலுைம் இது ஸ்பஷ்டமாகிறது- என்று. இது ஸாத்விகர்கள் செவி யேற்கத் தக்கதே யன்று. ஸங்கல்ப ஸுர்யோதயத்தில் “த்ரிம்சத்வாரம் ஸ்ராவித சாரீரக பாஷ்ய:” என்று முப்பது தடவை தாம் ஸ்ரீபாஷ்ய ப்ரவசனம் செய்ததாக அருளிச் செய்திருக்கிறார். திருக் குமாரரும் மற் றொருவருமான இருவர்க்கேயா முப்பது விசை ப்ரவசனம் செய்திருப்பர்: அக் காலத்தில் ஜிஜ்ஞாஸுக்களா யிருந்த ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் பலரும் தேசிகன் திரு வடிகளில் ஆஸ்ரயித்து ஸ்வரூப க்ரந்தங்கள் கேட்டவர்களே.ஆக, தேசிகன் விபவ காலத்தில் ஸகல ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களோடும் ஒத்தும் வாழ்ந்து ஸகலரோடும் ஒரு நீராகக் கலந்து பரிமாறி வந்தவர் என்பதில் ஒருவர்க்கும் ஒரு ஸந்தேஹமும் வேண்டா –வேதங்கள் வேதாந்தங்கள் ஸ்மிருதிகள் பாஞ்ச ராத்ரங்கள் இதிஹாஸ புராணங்கள் திவ்ய ப்ரபந்தங்கள் இதர சாஸ்த்ரங்கள் ஆகிய எல்லாவற்றிலும் நிகரற்ற பாண்டித்யம் பெற்றிருந்த இப் பேராசிரியர் அக் காலத்தில் ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களுள் தலைமையான ஸ்தானம் பெற்றுத் திகழ்ந்தார். பித்ரு ஸ்ராத் தத்தில் நிமந்ரணத்திற்கு ஒப்புக் கொண்டிருந்து ஸமயத்தில் வஞ்சித்து விட்டார்க ளென்றும், திரு முடியில் படும்படி திரு மாளிகை வாசலில் பாத ரக்ஷையைக் கட்டி வைத்தார்களென்றும்…….இப்படியாகச் சொல்லி வருகிற பொய்யான ஐதிஹ்யங் களை நம்பி ஸ்வாமி பக்கலில் குறை கருத வேண்டா. தம் மாதா பிதாக்களின் திருவத்யயனத்திற்கு பரமாப்தர்கள் பரம பந்துக்கள் அந்தரங்க சிஷ்யர்கள் என்னும் படியானவர்களில் சிலரை நிமந்த்ரணத்திற்கு ப்ரார்த்தித்திருப்பரே யல்லது வழிப் போக்கர்களைச் சொல்லி யிருக்க மாட்டாரே. அவர்கள் வாக்குத் தவறி ஸமயத்தில் வஞ்சித்து விட்டார்களென்றால் இதற்கு ஏதேனும் அர்த்தமுண்டோ? இவை யெல்லாம் பிறரை தூஷிப்பதற்காக இடுகிற அவதாரிகையே யொழிய வேறில்லை. ஸ்வாமிக்கு விசேஷமான பெருமை ஏற்பட வேணு மென்று கருதி இங்ஙனே கற்பனை செய்யப்படுகிற பொய்க் கதைகளால் பெருமைக்கு மாறான சிறுமையே ஏற்படும். பலர் இப்படிப்பட்ட ஐதிஹ்யங்களைப் பலகால் சொல்லியும் கேட்டும் பழகிவிட்ட படியால் “துர்வாஸநாத்ரடிம :” என்று ஆழ்வான் ஸாதிக்கிற ரீதியில் இந்தப் பொய்க் கதைகளில் திட நம்பிக்கை யுண்டாகி, மெய்யுரைகளை எவ்வளவு கேட்டாலும் அதைத் திரஸ்கரித்துத் தங்களுடைய மூட நம்பிக்கையையே மேம்படக் கொள்ளும் ஜனங்களிடையே இத்தகைய தத்வ வாதங்கள் பயன்படா வெனினும் விசாலமான நில வுலகத்தில் எங்கேனும் என்றேனும் பயன்பட்டே தீரும். இக் காலத்திலேயே பலரிடத்திலும் பயன்பட்டும் வருகிறது.

தேசிகன் நம்பிள்ளையை நேராக ஸேவிக்கப் பெற்றவரல்லர்; முன்னமே அவர் திருநாட்டுக் கெழுந்தருளி விட்டபடியாலே. ஆனாலும் நம்பிள்ளை திருவாக்கினின்று பெருகின மஹார்த்த தாரைகள் அவருடைய சிஷ்ய ப்ரசிஷ்யர்களின் வியாக்கியான கிரந்தங்களிலே தேங்கி யிருந்த படியாலே அவற்றை ஆராவமுதமாக அநுபவித்துப் பேரின்பமடைந்த பேராசிரியர் தேசிகன். நம்பிள்ளை பக்கலில் நேராகக் கேட்டுப் பட்டோலை கொண்ட வர்கள் பெரிய வாச்சான் பிள்ளையும் வடக்குத் திருவீதிப் பிள்ளையுமான இருவர். இவர்களுள் வடக்குத் திருவீதிப் பிள்ளை யிட்டருளின வியாக்கியானங்கள் தேசிகனுக்குக் கிடைக்க ப்ரஸக்தி யில்லாமலிருந்தது. பெரியவாச்சான் பிள்ளையின் வியாக்கியானங்களத்தனையும் தேசிகன் காலத்தில் விசேஷ ப்ரசாரமடைந்திருந்த படியால் அவற்றை ‘அமுதிலுமாற்றவினிது என்கிற ப்ரதிபத்தியுடன் பருகிக் களித்தவர்களில் தலைவராவர் தேசிகன். இதை நாம் பல புத்தகங்களில் பலபல நிதர்சனங்களைக் காட்டி நிரூபித்திருக்கின்றோம்- ஈண்டும் சிறிது நிரூபணம் காண்மின்.
திருவாய் மொழியில் பத்தாம் பத்தில் முதல் திருவாய்மொழி தாள தாமரை யென்பது. இதில் திருமோகூரெம்பெருமானுடைய அனுபவம் நிகழ்கின்றது. இத் திருவாய் மொழிக்கு அவதாரிகையிட்டருளின திருக்குருகைப் பிரான் பிள்ளான் ஆறாயிரப்படியில் திருக் கண்ணபுரத்தி லெம்பெருமானை மநுபவித்து இப்போது திருமோகூரில் எம்பெருமானை யநுபவிக்கிறார்” என்று இவ்வளவே யருளிச் செய்தார் மேற் பாசுரங்களிலும் ஸாதாரணமாகப் பாசுரப் பொருளே பணித்துள்ளார். மற்ற ஆசாரியர்களெல்லாரும் இங்கு ஒரு விசேஷமருளிச் செய்கிறார்கள்: அதாவது-ஆழ்வார், கீழ் மாலை நண்ணித் திருவாய்மொழியில் சரணமாகு மென்கிற பாசுரத்தில் தம்முடைய பரம பத யாத்திரையை நிச்சயித்து அர்ச்சி ராதி மார்க்க கதியை யறுதி யிட்டு அந்த கதிக்குத் திருமோகூர்க் காளமேகப் பெருமாளை வழித் துணையாகப் பற்றுகிறார் இத்திருவாய்மொழியில் -என்பதே.. மணவாளமாமுனிகள் நூற்றந்தாதியில் ‘தாளடைந்தோர் தங்கட்குத் நானே வழித் துணையாம், காள மேகத்தைக் கதியாக்கி” என்றருளிச் செய்தார். ஆசார்ய ஹ்ருதயத்தில் “மார்க்க பந்து சைத்யம் மோஹனத்தே மடு விடும்” என்று பணிக்கப் பட்டது. பெரியவாச்சான்பிள்ளை யிருபத்து நாலாயிரப்படி முதலானவற்றதும் ‘காள மேகப் பெருமாளை வழித் துணையாகப் பற்றுகிறார் என்றுள்ளது. இவ் விதமாக ப்ரமேய சிக்ஷை ஆறாயிரப்படியில் ஸூசனையாகக் கூட கிடையாதென்பது நிர்விவாதம். திருமோகூரப்பனை ஸ்தோத்ரம் பண்ணுகிரென்னுமித்தனையே ஆறாயிரப்படியிலுள்ளது. இனி, தேசிகன் த்ரமிடோப நிஷத் தாத்பர்ய ரத்தாவளி யிலும் தரமிடோபநிஷத் ஸாரத்திலும் எவ்விதமாக அருளிச்செய்துள்ளா ரென்று பார்க்க வேணும்.

ரத்நாவளியில் (104) தைத்யாநாமித்யாதி ஸ்லோகத்தில் “ஸ்ராந்தி ஹாரித்வ முக்க்யை ராகாரைஸ் ஸத் கதிஸ் ஸ்யாத் ஜலத தநுருசிச் சேதி தேகாப்யதாயி “ என்கிறார். “ஸத்கதிஸ் ஸ்யாத் என்பதற்கு வியாக்கியான மிட்டவர்கள் “காளமேகப் பெருமாளே வழித் துணை யென்று” என்றெழுதி வைத்தார்கள். த்ரமிடோப நிஷத் ஸாரத்திலும் இப் பதிகத்தில் தேறின குணமாக ” ஸத்பதவ்யாம் ஸஹாயம் ஸ்ரீசம் ப்ராஹ ” என்றருளிச் செய்தார். ஸத் கதிஸ் ஸ்யாத்” என்ற தாத்பர்ய ரத்தாவளிக்கு *ஸத்பதவ்யாம் ஸஹாய மென்றவிது கை விளக்கா யிருக் கின்றது. இப்படி இன்னும் பல விடங்கள் உண்டு; எல்லாவற்றையும் நாம் காட்டியே யிருக்கிறோம் தேசிகனுக்கு ஆறாயிரப்படியில் த்வேஷம் என்றோ வெறுப்பு என்றே சொல்லுகிறோ மல்லோம். அது மிகவும் சுருக்கமான வியாக்கியானமா யிருக்கிற படியாலே அதை ஒரு கால் ஸேவித்து நிறுத்தி பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்கியானம் அதற்கு நான் மடங்கு விரிவாகவும் ரஸ கனமாகவும் இருக்கிற தென்கிற காரணத்தினால் தேசிகன் இது தன்னையே நிதியாகக் கொண்டு இதையே தமக்குக் காலக்ஷேப க்ரந்தமாக ஆதரித்து வந்தாரென்பதே தத்துவம். அவர் ஈடு முப்பத்தாறாயிரப்படியையும் ஸேவிக்க பாக்யம் பெற்றிருந்தால் “தொல்லை யின்பத் நிறுதி கண்டேனே’ என்று சொல்லி மொய்ம் மாம் பூம் பொழிற் படியிலே மது வனத்தில் வானர முதலிகள் பட்டபாடன்றோ பட்டிருப்பர். உண்மை இங்ஙனே யிருக்க, “ஆறாயிரப்படிக்குப் பின்புள்ள வியாக்கியானங்களில் தேசிகன் தோஷங்களைக் கண்டு நிகம பரிமளென்றொரு அழகான வியாக்கியானம் எழு பத்து நாலாயிரப் படியாகத் தாமியற்றி யருளினார்” என்று நிராலம்பமாக எழுதுவது ப்ராமாணிக கோஷ்டிகளில் ஏற்கத் தக்கதன்று.

தேசிகன் திருவாய்மொழிக்கு விரிவான வியாக்கியானமாக நிகம பரிமள மென்றொரு க்ரந்த மிட்டிருந்தாரென்றும், அது அவரால் ஸ்வ சிஷ்யர்களுக்கு ப்ரவசனமும் செய்யப்பட்டிருந்த தென்றும், ஆனால் அது நம்முடைய தௌர்ப் பாக்யத்தினால் இப்போது கிடைக்க வழியில்லாமல் லுப்தமாய் விட்டதென்றும் கூறிக் கண்ணீர் சொரிகிறார்கள். அந்த வியாக்கியானம் எவ்வளவோ அழகாய்
எவ்வளவோ ஆச்சரியமாய் இருந்த தென்றும், நாய்க் குடலுக்கு நறு நெய் தொங்காதாப் போலே பாவிகளான நமக்கு அது ப்ராப்தமாகாமற் போயிற்றே யென்றும் சொல்லிப் புலம்புகிறார்கள். இவ்விடத்திற்குச் சேர ஒரு ரஸிகர் ஒரு கதையை நிதர்சித்திருந்தார்; அதாவது, ஒரு தீர்க்க ப்ரஹ்மசாரியாம்; அவர் தமக்கு விவாஹ மாகாமலே யிருந்த அவமானத்தைத் தீர்த்துக் கொள்ளவேண்டி உப்பிலியப்பன் ஸன்னிதிக்குச் சென்று தைமீ 5 தனக்கு விவாஹம் நடத்த நிச்சயித்திருப்பதாக ஒரு பெண் பெயரைக் குறிப்பிட்டு சுபமுஹுர்த்தபத்ரிகை யச்சிட்டு பந்து மித்ரர் களுக்கு அது தைமீ 6 தேதிக்குப் பிறகு சேரும்படி யனுப்பி விட்டு அங்குமிங்கும் சில நாள் திரிந்திருந்து பிறகு ஒரு நாளில் அந்தப் பெண் ஆசாரியன் திருவடி யடைந் திட்டதாக அனைவர்க்கும் மரணக் கடிதங்களனுப்பி விட்டு 13 நாள் பொறுத்து வீடு வந்து சேர்ந்து ‘ஐயோ! அவளுடைய முகம் எவ்வளவு அழகு தெரியுமா? கூந்தல் என்ன அழகு தெரியுமா? குரல் என்ன கம்பீரம் தெரியுமா? என்று பலபல வுஞ் சொல்லிப் புராண்டழுது போதைப் போக்கினாராம். இந்த கதைக்கும் நிகம பரிமள கதைக்கும் சிறிதேனும் வாசி யுண்டோ? தேசிகனுக்கு விபுல வியாக்கியான மெழுதத் தெரியாதென்று யாரும் சொல்ல கில்லார், திருவாய்மொழி விஷயத்தில் தாத்பர்ய ரத்நாவளியும் ஸாரமும் அருளிச் செய்து க்ருதக்ருத்யரானார் என்னுமிவ் வளவே உண்மை. ஒரு கால் நிகம பரிமளமருளிச் செய்திருந்தால் அது பெரிய
வாச்சான்பிள்ளை வியாக்யானமாகிற ஸ்ரீபாஷ்யத்திற்கு ஸ்ருத ப்ரகாசிகை போன் றிருக்குமே யொழிய வேறு விதமாக இருக்க ப்ரஸக்தியே கிடையாது. இதனையும் மத்யஸ்தர்களின் மனத்தில் நன்கு நிலை நாட்டுவோம்.

அமலனாதி பிரானுக்கு தேசிகனருளிச் செய்த வியாக்கியானம் முநி வாஹந போக மென்னும் பெயரால் ரஹஸ்யங்களுள் ஒன்றாக விளங்கி வருகின்றது. இதில் பூர்வாசாரிய வியாக்யான கண்டனமாக ஓரக்ஷரமாவது காணக் கிடைக்கிறதோ? இல்லை. இல்லை. யென்பது மாத்திரமன்று: பெரியவாச்சான் பிள்ளை போல்வாருடைய திருவுள்ளத்தை நன்கு ஸ்தாபிக்க வல்ல ஸ்ரீஸுக்திகளையே அருளி யுள்ளார். இதை மறுக்ககிற்பாருளரேல் முன் வருக.
ஜம்பூத்வீபே பாரதவர்ஷே பரதகண்டே முன்வருவாரில்லை யென்று நாம் நாற்பது வருடமாகச் சபதஞ் செய்து வருகிறேம். இவர்கள் இவற்றில் அத்ருஷ்டி
மபிநீயே வாழ்ந்து வருகிறார்களத்தனை போக்கி வேறொன்றும் செய்ய கில்லார். தங்களுடைய அசட்டு வாதங்களை விட்டிட்டால் இளப்பமாகு மென்னு மித்தனையே கொண்டு அவற்றை விடாமல் மறு பதிப்புகள் செய்து கொண்டு காலங்கழிப்பது ஒன்றே இவர்கள் பணி
D.R. ஐயங்கார் எழுதி மறு பதிப்பும் செய்த பூர்வாசார்ய நிந்தாமயமும் பொய்யுரை மயமுமான தேசிக சரித்திரத்தில் கீழ்க்கண்ட வாக்கியங்கள் காண்மின்:

1-தேசிகனுடைய காலத்தில் ஸ்ரீரங்கந்தில் ஆசார்ய ஸ்தானம் வஹித்திருந்த ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் திவ்ய ப்ரபந்தத்தை மட்டும் அதிகரித்து ஸ்வ கோஷ் டியில் உபந்யாஸம் செய்ய வல்லவர்களாக மாத்திரம் இருந்தார்களே யன்றி ஸ்ரீபாஷ்யாதி க்ரந்தங்களைப் பரிசயம் செய்து பிற மதத்தினரோடு வாதஞ் செய்ய உரியராக இல்லை.
2.” தாம் கற்காத ஸ்ரீபாஷ்யாதிகளை நன்கு கற்றுப் பன் முறை ப்ரவசனஞ்செய்து தாம் கற்ற பிரபந்தங்களிலும் தம்மிலும் தெளிவான ஞானத்துடன் திகழ்ந்து தம்மிலும் மிகுந்த ஆதரத்தை அப் பிரபந்தங்கள் பால் செலுத்திய தேசிகன் விஷயத்தில், அதற்கு முன் ஸ்ரீரங்கத்தில் ஆசார்யகம் செய்து வந்தவர்களும் அவர் சிஷ்யார் களும் பல் வகையான இடையூறுகளையும் ஹிம்ஸைகளையும் புரியத் தலைப்பட்டனர். அவர்களால் ஸ்வாமி யடைந்த கஷ்டங்கள்பல.” என்று.
இந்த வாக்யங்களால் பூர்வாசாரியர்களுக்கு இரண்டு வகையான அவத்யம் தெரி விக்கப் படுகிறது; (i) திவ்ய ப்ரபந்தந் தவிர வேறொன்று மறியாதிருந்தார்க ளென்றும்; ( 2) தேசிகனைப் பல வகையாகப் பரிபவப் படுத்தவும் ஹிம்ஸிக்கவுமே அவ் வாசாரியர்கள் சிஷ்யர்களைச் சேர்த்து வைத்துக் கொண்டிருந்தார்களென்றும் இவ் வருமையான விஷயத்தை யோக த்ருஷ்டியாலோ வேறு த்ருஷ்டியாலோ கண்டு பிடித்தவருடைய மேதைக்கு த்ருஷ்டி தோஷம் வாராதிருக்க வேணும்.
“ ஸ்ரீரங்கத்திலிருந்த சில ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள்” என்று ஸாமான்யமாக எழுதி யிருந்தாலாவது தொலையட்டு மென்றிருக்கலாம். அங்கு ஆசார்ய பீடத்தை அலங் கரித்திருந்த மஹாசார்ய ஸார்வபௌமர்களின் மீதுமன்றோ ஏறிப் பாய்கிறது இவருடைய அஸூயா ப்ரவாஹம்.-அவ் வாசாரியர்கள் என்றைக்கோ திருநாட்டுக் கெழுந்தருளி விட்டாலும், உலகம் நிறைந்த புகழ் வாய்ந்த அவர்களின் திவ்ய ஸ்ரீஸுக்திகள் மறைய வில்லையே. தேசிகனும் சிரஸா வஹிக்கப் பெற்று தம்முடைய க்ரந்த நிர்மாணங் களுக்கும் வழிகாட்டியாகக் கொண்ட அந்த திவ்ய க்ரந்தங்களை ஸேவிக்குமுலக மெல்லாம் “நா ருக் வேத விதேஸ்ய நாயஜுர் வேத தாரிண: நா ஸாம வேத விதுஷச் சக்ய மேவம் ப்ரபாஷிதும் நூநம் வ்யாகரணம் க்ருத்ஸ்நம் அநேந பஹுதா ச்ருதம்” என்று சக்ரவர்த்தி திருமகனார் திருவடி திறத்தில் சொன்ன தெல்லாம் இவ் வாசிரியர்களுக்கே யொக்கும் என்று கண்ணுங்கண்ணீருமா யிருந்து கொண்டாடா நின்றது.

நம்பிள்ளையைப் பற்றிப் பெரியவாச்சான் பிள்ளை யெழுதும் போதும் (பெரிய திரு மொழி 5-8-7, வியாக்கியானத்தில்)-“ முற்பட த்வயத்தைக் கேட்டு இதிஹாஸ புராணங்களை யுமதிகரித்து பரபக்ஷ ப்ரதிக்ஷேபத்துக் குடலாக நியாய மீமாம்ஸைகளு மதிகரித்து, போது போக்கும் அருளிச் செயலிலே யாம் நம்பிள்ளையைப் போலே என்றருளியுள்ளார். ஸ்ரீரங்கத்தில் ஆசார்ய பதவியை அலங்கரித்த ஒவ்வொரு ஆசிரியரும் இத்தகைய யோக்யதை பெற்றன்றோ விளங்கினர். அப்படிப்பட்ட மஹாசார்யர்களின் ஸ்ரீஸுக்திகளைக் காதால் கேட்கப் பெறாததோடு கண்ணால் பார்க்கவும் பாக்கிய மற்ற இந்த D. R. ஐயங்கார் தன்னை வறியாமல் அவர்களுடைய யோக்யதையில் குறை கூறப் புகுந்தது மஹத்தான ஸாஹஸம். அவர்களின் ஞான ரத்னத்தை மதிப்பிட இவரா அதிகாரி ?* குழாங்களா யடியிருடன் கூடி நின்றாடுமினே * என்ற விடத்திற்கு வியாக்யான மிட்டருளின அப் பேராசிரியர்கள்,“ அவன் பக்கலிலே நிக்ஷிப்த பரராயிருக்கிற நீங்கள் நால்வ ரிருவர் இங்கிருக்கும் நாலு நாளும் த்யாஜ்யமான அர்த்த காமங்களைப் பற்றிச் சீறுபாறென்னாதே நம் பெரிய குழாத்திலே போய்ப் புகுமளவும் ஒரு மிடறாய் யநுபவிக்கப் பாருங்கோள்.“என்றருளிச் செய்யா நின்றார்கள். இப்படிப்பட்ட உதார ஹ்ருதயர்களைச் சில அவ்யபதேஸர்கள் கை போன போக்கில் எழுதி வைக்குமளவால் என்னாகும்? “ஸ்வ ஹஸ்தேநோத் க்ஷிப்தைஸ் ஸ கலு நிஜ காத்ரேஷூ பஹுலம் கலத்பிர் ஜம் பாலைர் ககநதல மாலிம்பதிஜட:” என்ற யதிராஜ ஸப்ததி ஸூக்தியே பலிக்கு மத்தனை. அபீதி ஸ்தவத்தில் “க்வசா ரங்க முக்யே விபோ! பரஸ்பர ஹிதைஷிணாம் பரிஸ்ரேஷுமாம் வர்த்தய.” என்று கதறுகிறார் தேசிகன். ஸ்ரீரங்க வாஸத்தை யிழந்து அந் யத்ர வஸியா நின்ற அவர் “ஸ்ரீரங்கத்தில் எழுந்தருளி யிருக்கின்ற பரஸ்பர ஹிதைஷிகளான பரமாசார்யர்களின் திருவடி வாரத்திலே அடியேனை வாழ்விக்கலாகாதா ?” என்று அலற்றுகிறார். அவர் எந்த மஹாசார்யர்களைப்-பரஸ்பர ஹிதைஷிகளென்றும் ஸஹவாஸ யோக்யர்களென்றும் போற்றினாரோ அவர்களையே இந்த D. R. ஐயங்கார் அஸூயாமத மாத்ஸர்ய பூயிஷ்டர்க ளென்று பழிக்கிறார், அந்த மஹாசார்யர்களாலும் தச் சிஷ்யர்களாலும் தேசிகன்பல வகையான இடையூறுகளையும் ஹிம்ஸைகளையும் கஷ்டங்களையும் அடைந்ததாக ஸாக்ஷாக்கரித்து எழுதுகின்றவர் எத்தனை தலை முறையாக தேசிக ப்ராவண்யம் கொண்டவர் என்பதை முக்கியமாக விமர்சிக்க வேணும். இவர்களை நவீனர்களென்றே வ்யபதேசித்து வருகின்ற நாம் விபுலமாக நிரூபணங்கள் செய்திருப்பது ஜகத் ப்ரஸித்தமே யாயினும் இங்கும் விளக்கப்படுகின்றது.

நவீநர்களின் நவீநத்வ ஸ்தாபனம்
பெரும்பாலும் பெரியவாச்சான் பிள்ளையின் ஸ்ரீஸுக்திகளையே நிதியாகக் கொண்டு அவற்றை யடி யொற்றியே அருளிச் செய்பவர் வேதாந்த வாசிரியர் என்னுமிடத்தை நாம் நமது நூற்களில் முப்பது நாற்பது விஷயங்களை யெடுத்துக் காட்டி விரிவுக்கஞ்சாமல் நிரூபித்திருக்கிறோம். இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு தேசிக ஹ்ருதயம் என்றொரு நூலை யெழுதி ஸ்ரீராமாநுஜனில் வெளியிட்டிருக்
கிறோம். அதன் முன்னுரையை மட்டும் இங்கு உதாஹரிக்கிறோம்; (அதாவது)-
“வேதக் கடல் கடைந்த வேதாந்த வாசிரியன்
போதக் கடலாய்ப் புனிதமாய்க் கோதற்ற
தேன்மொழிகள் தந்தருளித் தீய பொருள் திாளைத்
தானொழித்தான் தாளே சரண்.
நாதோபஜ்ஞம் ப்ரவ்ருத்தம் பஹுபிருபசிதம் யாமுநேய ப்ரபந்தைஸ்
த்ராதம் ஸம்யக் யதீர்த்ரை ரிதமகிலதம:கர்சநம் தர்சநம் ந:* என்கிறபடியே, நம்மாழ்வார் திருவருளால் ஸகலார்த்த விசேஷங்களையும் நிதி பெற்றாற் போலே பெற்று வாழ்ந்த ஸ்ரீமந் நாத முனிகள் அநுஸந்தித்துக் கொண்டிருந்த ஸத் ஸம்ப்ரதா யார்த்தங்களை மணக்கால் நம்பி வழியாக லபிக்கப் பெற்ற ஆளவந்தார் அவ்வர்த்த விசேஷங்களைத் தம்முடைய திவ்ய கடாக்ஷ மூலமாகவும் பெரிய நம்பி திருமலை நம்பி திருக்கோட்டியூர் நம்பி திருமாலை யாண்டான் முதலான ஸ்வ சிஷ்ய வர்க்க மூலமாகவும் எம்பெருமானார் பக்கலிலே தேக்கி யருள, அவை எம்பார் ஆழ்வான் பட்டர் நஞ்சீயர் நம்பிள்ளை முதலான ஆசாரியர்களின் வழியாகவும், திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் கிடாம்பி யாச்சான் எங்களாழ்வான் நடாதூரம்மாள் முதலான ஆசார்யர்களின் வழியாகவும் ப்ரவஹித்து அஸ்மதாதி ஸம்ஸாரி சேதந ஸமுஜ் ஜீவந ஸாதகங்களாய் விளங்கி வாரா நின்றன. மேலே நிர்தேசித்த ஆசார்யவர்யர்கள் பேசிற்றே பேசும் ஏக கண்டர்களாகையாலே இவர்களின் திவ்ய ஸூக்திகளிலே அர்த்த பேதம் காண்கைக்கு அவகாசமில்லை. ஸ்வல்ப யோஜனாபேதம் கண்டால் காணலாமத்தனை’ இவ் வுண்மையை உணராதார் சிலர், வேதாந்த வாசிரியர் தனிப் பட்டிருந்து வேறு பட்ட கொள்கைகளைக் கொண்டிருந்தா ரென்றும், நம்பிள்ளை பிள்ளை லோகாசாரியர் முதலானார் கொண்டிருந்த கொள்கைகளை அசாஸ்த்ரீயங்களென்று கண்டித்து விட்டாரென்றும் சொல்லிப் போருவது ஆதார மற்ற தென்பதையும், நவீநர்கள் ஆதரித்து வருகிற அர்த்தங்களுக்கும் ஆசரித்துப் போருகிற அனுஷ்டானங்களுக்கும் வேதாந்த தேசிக க்ரந்தங்களில் ஆதார மில்லை யென்பதையும் ஸாரமாகவும் ஸம்க்ஷேபமாகவும் உபபாதிப்போமிதில்-

தென்னாசார்ய ஸம்பிரதாயத்தில் ஆதரிக்கப்படும் அர்த்தங்கள் எவை?வடகலை ஸம்பிரதாயத்தில் ஆதரிக்கப்படும் அர்த்தங்கள் எவை? என்று பலர் தெரிந்து கொள்ள விரும்புகிறார்கள் -அவற்றை இன்னவை யின்னவை யென்று தெரிவிப்போமிங்கு-அதற்கு முன்னே ஸாரமாக வொன்று தெரிவிக்கிறேம்; நற்கதி பெறவேணுமென்கிற நசை இரு கலையார்க்கும் துல்யமா யிருக்கச் செய்தேயும் நாம் பேறு பெறுவதற்கு முக்கிய ஸாதனம் பகவத் ப்ரவ்ருத்திபே யல்லது ஸ்வ ப்ரவ்ருத்தியன்று என்பது தேசிகனுட்பட ஸகல தென்னாசாரியர்களின் கொள்கை. நம்முடைய ப்ரவ்ருத்தி யினால் தான் நாம் பேறு பெற முடியுமென்பது மற்றை யோர்களின் கொள்கை. இது தான் இரு கலையார்க்கும் தலையான பேதமென்று ஸாரமாகக் கொள்ளக் கடவது. மற்றைப் படியான பேதங்களாவன :-

தென்கலை ஸம்ப்ரதாயார்த்தங்கள்
1-பகவத் க்ருபை நிர்ஹேதுகம்
2-சேதநனைப் பெறுவது ஈஸ்வரனுக்குப் பேறு
3-பரகத ஸ்வீகாரமே நன்று
4-ப்ரபத்தி அநுபாயம்
5-பிராட்டிக்குப் புருஷகாரத்வ மாத்ரமே யுள்ளது; உபாயத்வமில்லை-
6-பிராட்டிக்கு அணுத்வமேயாம்
7-பிராட்டிக்கு ஜகத் காரணத்வ மில்லை
8-தயை என்பது பர துக்க துக்கித்வம்
9-வாத்ஸல்யம் தோஷ போக்யதா ரூபம்
10-ப்ரபந்நனுக்கு விஹித விஷய நிவ்ருத்தி தன்னேற்றம்
11-எம்பெருமானுடைய வ்யாப்தி பரிஸமாப்ய வர்த்தகம்
12-ஜாதி நசிக்கும்
13-உபாயாந்தரங்கள் ஸ்வரூப விருத்தம்
14-கைவல்ய மோக்ஷம் புநரா வ்ருத்தி யற்றது
15-நமஸ்காரத்தில் ஸக்ருதா வ்ருத்தி போதும்
16-அத்ருஷ்டார்த்த அனுஷ்டான மென்று தனியே யில்லை

வடகலை ஸம்ப்ரதாயார்த்தங்கள்
1-பகவத் க்ருபை ஸஹேதுகம்
2-ஈஸ்வரனைப் பெறுவது சேதநனுக்குப் பேறு
3-ஸ்வகத ஸ்வீகாரமே தானுள்ளது.
4-ப்ரபத்தி உபாயம்
5-பிராட்டிக்குப் புருஷகாரத்வத்தோடு மோக்ஷ ப்ரதத்வமு முண்டு
6-பிராட்டிக்கு விபுத்வமே யுள்ளது
7-பிராட்டிக்கு ஜகத் காரணத்வமுண்டு
8-தயை பர துக்க நிராசிகீர்ஷா ரூபம்
9-வாத்ஸல்யம் தோஷா தர்சித்வ ரூபம்
10-விஹித விஷப ப்ரவ்ருத்தி அவர்ஜநீயம் அதை விடக் கூடாது
11-எம்பெருமானுக்கு பரிஸமாப்ய வர்த்தநம் கிடையாது
12-ஜாதி நசிக்க மாட்டாது
13-உபாயாந்தரங்கள் ஸ்வரூபாநு ரூபமே
14-கைவல்ய மோக்ஷத்திற்குப் புநரா வ்ருத்தி யுண்டு
15-அஸக்ருந் நமஸ்காரம் வேண்டும்
16-அத்ருஷ்டார்த்தாநுஷ்டானம் தனிப்பட ஆவஸ்யகம்

இப்படியொரு பதினாறு விஷயங்களை வைத்துக் கொள்வோம். “இப் பதினாறு விஷயங்களில் தானா பேதம் ? வேறு கிடையாதா ?” என்று கேட்க வேண்டாம். மற்றும் சிலவோ பலவோ இருக்கலாம்; அவை முக்கியமானவை யல்ல வென்று விடுக்கத் தக்கன. முக்கியமான விஷயங்களை சர்ச்சிக்கும் போது அவாந்தர விஷயங்களாகக் கிளரும் பேதங்களை இங்கே கொள்ள வில்லை மேலே காட்டிய பேத விஷயங்களில் தென் கலை ஸம்ப்ரதாயார்த்தங்களென்று நாம் காட்டியுள்ள அர்த்தங்களை தென்னாசார்யர்களென்று ப்ரஸித்தர்களான ஸதாசார்யர்களின் ஸ்ரீ ஸூக்திகளிற் போலவே ஸ்ரீமந் நிகமாந்த மஹா குரு திவ்ய ஸுக்தி களிலும் பெரும்பாலும் காண்கிறோம். இதை மட்டும் விளக்கவே தேசிக ஹ்ருதய மென்னு மிச் சிறுநூல் அவதரிக்கின்றது. இதராசார்ய ஸுக்திகளையும் காட்டி விஸ்தரம் செய்யாமல் தேசிக ஸுக்திகளை மட்டுமே காட்டி நிற்போமிதில்.
[இவ்வளவே அந்த தேசிக ஹ்ருதய நூலிலுள்ள அவதாரிகை.]

உபய ஸம்பிரதாயங்களுக்குமுள்ள அர்த்த பேதத்தையும் ஆசார பேதத்தையும் எடுத்துக் காட்டினதோடு நில்லாமல், தேசிக திவ்ய ஸூக்திகள் தென்னாசார்ய ஸம்பிரதாயார்த்தங்களையே தழுவி யவதரித்தவை என்பதை மேலே பரக்க நிரூபித்திருக்கிறோ மென்பது ஜகத் ப்ரஸித்தமாதலால் அதைப் பற்றி இங்கு விரிவு வேண்டாவென்று நிற்கிறோம். மிக நவீந காலத்திலேயே தேசிக ஸம்ப்ரதாய மென்றும் தேசிக தர்சன மென்றும் வ்யபதேச பேதங்களை ஏக தேசிகள் உண்டாக்கி வளரச் செய்து வருகின்றார்கள். அத்வைத மதத்தில் சங்கராசாரியர்க்கு இப் பால் பலபல மஹான்கள் சண்ட ப்ரசண்டர்களாய்த் தோன்றிப் பல பல நூல்களு மிட்டிருக்கிறார்கள். அன்னவர்களில் ஒருவருடைய பெயரை யிட்டும் தர்சந வ்யபதேசம் தோன்றின தில்லை. இதர ஸம்ப்ரதாயங்களைப் பற்றி நமக்கென்ன ? நம்முடைய ஸம்ப்ரதாயத்தில் (பகவத் ராமாநுஜ ஸித்தாந்தத்தில்] தர்சந துரந்தரர்களாகப் பல பல ஆசாரியர்கள் விளங்கி யிருந்தார்கள். அவர்களில் ஒரு ஆசாரியருடைய பெயரை யிட்டும் தர்சந வ்யபதேசம் தோன்றிற்றில்லை. கிம் பஹு நா ? தேசிக தர்சநம், தேசிக ஸம்ப்ரதாயம் என்கிற வ்யவஹாரத்தை நாற்பதைம்பது. ஆண்டுகட்கு முன்பு எழுத்திலோ வாய் மொழியிலோ யாரும் கண்டதில்லை, கேட்டதில்லை. தேசிகனிடத்திலே பரம பக்தி யுக்தர்களாய் விளங்கின (திருக்
குமாரரான, நயனாராசார்யர், ப்ரஹ்ம தந்த்ர ஸ்வதந்த்ர ஸ்வாமிகள். சண்ட மாருதம் தொட்டாசார்யர், ஆசார்ய சம்பூ காரர் முதலானாருடைய திரு வாக்குக்களில் ஏதத் ப்ரஸ்தாவ லேசமேனு முண்டோ? அஸம்பாவிதமான விது எப்படி யிருக்க முடியும்? அதி நவீநமாகத் தோன்றின வ்யபதேச மன்றோ விது.
நநு, முற் காலத்தில் இப்படி வ்யபதேசமில்லை யென்பதை ஒப்புக் கொள்வோம்; இது அஸங்கதமான வ்யபதேசமன்றே; தேசிகனுடைய அப்ரதிமமான பெருமைக்குச் சேர நூதனமாகவே இந்த வ்யபதேசத்தை ஸ்ருஷ்டித்தோ மென்றால் என்ன அவத்யம் வந்திடும்? இதில் ஆக்ஷேபமோ வெறுப்போ கொள்பவர்கள் தேசிகனிடத்தில் பக்தி யுக்தர்களாக வல்லாமல் விப்ரதிபநர்களாகத் தானே யிருக்க
வேண்டும். பரம பக்தி கார்யமான விதனை ஏதுக்கு ப்ரஸங்கித்துப் பழிக்க வேண்டும்? என்று பிறர் சொல்லக் கூடும்.

இது அஸமஞ்ஜஸ்மான சொலவே யாகும். கேண்மின்; ஒரு வகுப்பினர் கூரத்தாழ்வானிடத்தில் பரம பக்தி யுக்தர்களாய் கூரேச தர்சநம், கூரேச ஸம்ப்ராமென்பது, மற்றொருவர் பட்டரிடத்தில் பரம பக்தி யுக்தராய் ஸ்ரீபட்டார்ய தர்சநம், ஸ்ரீபட்டார்ய ஸம்ப்ரதாய மென்பது,…… இப்படியாக அவரவர்கள் மனம் போனபடி யெல்லாம் வ்யபதேசிக்க வேண்டி வரும், ஸ்ரீவிஷ்ணு சிந்தார்ய ரென்கிற எங்களாழ்வான், தேசிகனுடைய மாதா மஹரான ஆத்ரேய பத்மநாபார்யர், நடாதூரம்மாள் முதலானாரும் மஹாஜ்ஞாந நிதிகளாக விளங்கி வந்தார்கள்; இவ் வாசார்ய சிகாமணிகளிடத்திலே விசேஷித்து பக்தி யுக்தர்களும் இருந்து வந்தார்கள், இருந்து வருகின்றார்கள் : இவர்களும் இத்தகைய அதி ப்ரவ்ருத்திகளில் இறங்கிற்றிலர். இனி இவர்கள் என்ன சொல்ல வேண்டு மென்றால், தேசிகனுடைய தர்சனம் லோக விலக்ஷணமா யிருந்தபடியால்-இருக்கின்றமையால் தேசிக தர்சன மென்று வ்யாவ்ருத்தமாக வ்யவஹரிக்க வேண்டியது ஆவஸ்யகமும் யுக்தமுமாகு மென்ன வேண்டும். அப்போது இந்த தர்சநம் பகவத் ராமாநுஜ தர்சநத்திற்கு பஹிர்ப் பூதமே யொழிய அதைச் சார்ந்ததன்று என்று கல்வெட்டாகத் தேறி நிற்கும்-உண்மையில் தேசிகன் தம்முடைய ஸித்தாந்தமாகக் கொண்டருளின அர்த்த
விசேஷங்களில் எதையும் ஆதரியாத விவர்கள் தங்களை தேசிக தர்சநஸ்தர்களாகச் சொல்லிக் கொள்வதும் ஸாஹஸம்-இவ் விஷயத்தில் விவேகிகள் அவிவேகிகள் என்னும் வாசியற யாவரும்
ஸம ரூபமாகவே மருண்டு கிடப்பதால் இதைப் பற்றி நாம் ஆர அமர விமர்சித்து வெளியிட்டிருப் பவற்றின் ஸாரத்தைக் கேண்மின்-ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர்க்குப் பிறகு எத்தனை ஆசாரியர்கள் திருவவதரித்திருக் கிறார்கள்; அவர்களுடைய ச்ரேணியில் நம்பிள்ளை முதலாக மணவாள
மாமுனிகளீறாக வுள்ள ஆசாரியர்களை இவர்கள் அநாதரித்தாலும் ஏனைய ஆசாரியர்களை அநாதரிக்க ஹேது வில்லை. தேசிகன் ஒருவர் தவிர வேறு எந்த ஆசாரியரை யாவது இவர்கள் ஆதரிப்ப துண்டோ? கூரத்தாழ்வான், பட்டர் போல்வாரை ஆதரியாமை கிடக்கட்டும்; மிகச் சிறந்த க்ரந்தங்களை யருளிச் செய்து வைத்திருப்பவர்களான பிள்ளான் எங்களாழ்வான் நடாதூரம்மாள் ஸ்ருத ப்ரகாசிகா பட்டர் ஆகிய இவர்களை யாவது ஆதரிப்பதுண்டோ? “ ஏன் ஆதரிப் பதில்லை? நன்றாக ஆதரித்தே வருகிறோம்” என்று பதில் சொல்லி விடுவர்கள். அதில் யாது பயன்? இவ் விஷயத்தை நாம் சென்ற வருடத்தில் எழுதி வெளி யிட்டிருந்தோம். அதைக் கண்ட மறுநாளே ஒரு குடீரத்தில் திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளானை வைது விட்டோமென்று பறை சாற்றினர்-கூரத்தாழ்வான் எம்பார் முதலியாண்டான் முதலான ஆசாரியர்களுக்கு அவரவர்களின் திருவவதார ஸ்தலங்களில் எப்படிப்பட்ட ஸன்னிதிகள் ! எப்படிப் பட்ட உபலாலனங்கள் ! இவை எத்தனை வருஷ காலமாக நடந்து வருவன்! என்பதை ஆராய்வாரில்லையே. அனந்தாழ்வான் எம்பெருமானாருடைய நியமனத்தினால் திருமலையில் விசேஷ கைங்கரியங்களைச் செய்து கொண்டு வாழ்ந்தார் ; அவருக்குத் திருப்பதியிலும் திருமலையிலும் எவ்வகையான சீரும் சிறப்புகளும் நடந்து வருகின்றன வென்பது தெரியுமோ? அருளாளப் பெருமாளெம் பெருமானாருடைய சிறப்புகளும் திவ்ய தேச விசேஷங்களில் ஸுப்ரஸித்தம்,இவ் வாசார்யர்களுக்கு ஏற்பட்டுள்ள சிறப்புகள் இன்று நேற்றல்ல. நெடு நாளாக நிகழ்ந்து வருவன வென்பது மறக்கற்பாலதன்று. அவ்வாசாரியர்களைப் போற்றும் பரம்பரையிற் சேர்ந்த பரிவர்கள் இடையாமல் அநுஸ்யூதர்களாக வருவதனால் அவ்வவ்வாசாரியர்களுக்கு நெடு நாளாகவே சீரும் சிறப்பும் குறை யற நடந்துவருகின்றன. எதிர்த் தலையான பரம்பரை அநுஸ்யூதமாக வந்த தன்றிக்கே இடையில் தோன்றின தென்கிற காரணத்தினாலேயே அந்த பரம் பரையிற் படிந்தவர்களுக்கு ஒரு ஆசார்யருடையவும் திரு நக்ஷத்திராதி பரிபால னமோ வேறு எவ்விதமான உபலாலனமோ ப்ராப்தமாக வழி யில்லாமற் போயிற்று. வீணான பாத்திரச் சண்டையைக் கிளப்பிக் கலஹம் செய்யவும் பூர்வாசாரியர்களை தூஷிக்கவுமே அமைந்தது. இவர்களது போது போக்கு –

ப்ராஸங்கிகமாகத் தனியனைப் பற்றிப் பேசுவோம் திவ்ப ப்ரபந்தங்களுக்கு ஆரம்பத் தனியனாக ஸ்ரீசைலேச தயா பாத்ரத் தனியனே பகவந் நியமனத்தினால் ப்ராமாணிகமானது. பிறகு 3-4 நூற்றாண்டுகள் கடந்த பின் விவாத நிமித்தம் மற்றைத் தனியனும் அதைச் சேர்ந்த வாழித் திருநாமங்களும் போட்டியாகப் பிறந்தவை. அச்சுக் கூடங்கள் ஏற்பட்ட பின்பு அவரவர்கள் யதேஷ்டமாக எழுதி யச்சிடுமவற்றால் சில சரித்திரங்கள் தலைதடுமாறான நிலைமையில் வந்து விட்டன. இப்படியே சில ஆண்டுகள் கழிந்து விட்டால், பொய் மெய்யாகவும், மெய் பொய்யாகவும் ஆகி விடுகின்றது. பாமர ஜனங்களின் ப்ரதிபத்தி எவ்வாறாக இருந்தாலும் விவேகிகளின் உள்ளம் எஞ்ஞான்றும் உண்மையை உள்ளபடி கடைப்பிடித்தே யிருக்கும். எத்தனை யுகமானாலும் உண்மையான செய்தி உலகில் ஒரு புறத்திலாவது உலாவியே நிற்கும். “இது அடியோடு பொருந்தாத விஷயம்” என்று விவேகிகள் உணர்ந்த பின்புங்கூட ஆக்ரஹத்தாலே பற்றினது விடாதொழிய ப்ராப்தமாகி றது. இந்த பிரபல ஆபத்தில் தப்பிப் பிழைப்பார் மிகச் சிலரே. இப்போது நாம் விவேகிகள் உகக்க நிரூபிக்குமிதனைக் கண்டு அவரவர்கள் தம்தம் கொள்கையை மாற்றிக் கொள்ளப் போகிறார்களென்று நமது ப்ரதீக்ஷையல்ல. இன்னமும் அதிகமாகவே பிடிவாதம் கொள்ளவுங் கூடும். ஆனாலும் சில பிராமாணி கர்களுக்காவது பயன்படுமென் றெண்ணியே உண்மையை விளக்குகிறோம். ராமாநுஜ தயா பாத்ரத் தனியன் தோன்றி அறுநூறு வருஷம் பூர்த்தி யானதாக வைத்து, அதற்காகப் பெரியதோருத்ஸவம் நடத்துவதாகச் சில வருஷங்களுக்கு முன்பு பிரபல கோலாஹலம் நடந்தது. அப்போது தான் இந்த பாத்திரத் தனியனைப் பற்றி ஆழ்ந்து பராமர்சிக்கவும் உண்மையான மருமங்களை வெளியிடவும் ஆவஸ்யகதை ஏற்பட்டது. தனியனுக்கு ஒரு மஹோத்ஸவம் கொண்டாட வேணுமென்று ஆசை கொண் டாலும், உண்மையில் எது தனியனோ, எது மிக்க பெரும்புகழ் படைத்ததோ அதற்கன்றோ உத்ஸவம் கொண்டாட வேண்டும். ஸ்ரீமாந் வேங்கட நாத தனியனே உண்மையான பெருமை யுடையது. தேசிகனுக்கு எவ்வளவு பெருமை யுண்டோ அவ்வளவு பெருமை இந்தத் தனியனுக்கு முண்டென்றால் மிகையாகாது. இதுவே ஸகல ஸஜ்ஜந பரிக்ருஹீதம். இதுவே தேசிகனுடைய திருவவதார ஸ்தலத்திலும் ஸமய விசேஷங்களில் மேன்மை பெற்று விளங்குவது. இதுவே ஒரு விதமான பங்கத்தையும் பெறாத்து இதுவே தேசிகன் காலத்தில் அவதரித்தது. இதுவே நாடு நகரமெங்கும் பரவியது. மற்றொரு தனியனும் அப்போதே அவதரித்தது என்பவர்களுங்கூட ஸ்ரீமாந் வேங்கட தனியனே முந்துற முன்னம் அவதரித்த தென்பதை இசைகின்றார்கள். பாத்திரத் தனியன் பிறப்பதற்கு முன் ஒன்பதே கால் வருஷத்திற்கு முன்னமே ஸ்ரீமான் தனியன் அவதரித்ததாக எழுதியுள்ளார்கள். பல சிறப்புக்கள் பெற்ற அந்தத் தனியனை அநாதரித்து, சண்டைத் தனியனுக்குச் சிறப்புச் செய்ய முயன்றவர்களின் கருத்து எதுவா யிருக்க வேணுமென்பதை யார் தாம் அறியார்? ஸ்ரீமான் வேங்கட தனியனுக்காக ஒரு சிறப்பு நடத்துகிறோ மென்றால் இதில் ஸகல ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களும் ஸமரஸர்களாய்க் கூடி யிருந்து அநுபவித்துக் குளிரக் கூடும். தனியனுக்கு உத்ஸவ மென்பதே வெகு அழகு! இனி இந்த பாத்திரத் தனியன் தேசிகன் காலத்திலேயே ஜனித்ததாகச் சொல்லுவது உண்மை தானா ? என்று பரிசீலிப்போம்.

ஏற்கெனவே ஸ்ரீமான் வேங்கட தனியன் அவதரித்து வீறு பெற்றிருக்கும் போது இந்த பாத்திரத் தனியன் பிறக்க என்ன ப்ரஸக்தி? ஸம்ஸ்க்ருத க்ரந்த கால க்ஷேபத்திற்காக அந்தத் தனியனும், த்ராவிட க்ரந்த கால க்ஷேபத்திற்காக இந்தத் தனியனும் தோன்றினதாகக் கூறுகின்றார்கள். ஸ்ரீமந் நாதமுனிகள் ஆளவந்தார் எம்பெருமானார் எம்பார் ஆழ்வான் பட்டர் பிள்ளான் அம்மாள் அப்புள்ளார் முதலான ஸகல ஆசார்யர்களுக்கும் எந்த க்ரந்த கால க்ஷேபத்திலும் ஒரு தனியன் தான் வழங்குவதாக வுள்ளது-ஸமாச்ரயண பரம்பரைக்காக மூன்றாவதொரு தனியன் ஏற்பட வேண்டாவோ? ஒவ்வொரு க்ரந்தத்திற்கும் ஒவ்வொரு தனியன் ஏற்பட வேண்டாவோ? த்ராவிட க்ரந்த கால க்ஷேபத்திற்காகத் தனியே ஒரு தனியன் ஏற்பட்ட தென்றால் அது தமிழ்ப் பாசுரமாக இருந்தாலாவது இசையலாம். ஏற்கெனவே உள்ள தனியனில் என்ன குறை கண்டு புதிய தனியன் இயற்றினார்களென்பது தெரிய வேணும். ஸ்ரீமாந் வேங்கட தனியனில் தேசிகனுடைய ஆசாரியரைப் பற்றி ப்ரஸ்தாவ மில்லாமையாலே ஒரு குறை யிருந்ததென்றும், அக்குறை தீர ராமாநுஜ தயா பாத்ரத் தனியன் ஏற்பட்ட தென்றும் எழுதியுள்ளார்கள். அப்படி யானால் குறையோடு கூடின அந்தத் தனியன் லுப்தமாகி இதுவே யன்றோ ஸர்வஜநமாகப் பரிக்ருஹீதமாக வேணும்.-ஸ்வஸ்வாசார்ய ப்ரஸ்தாவமில்லாத பல ஆசாரியர்களின் தனியன்கள் ஹேய மாக வேணுமே, மாமுனிகளுக்கு ஸ்ரீசைலேச தயா பாத்ரத் தனியன் திருவவ தரிப்பதற்கு முன்னே வேருெரு தனியன் அவசியம் இருந்திருக்க வேணும். ஒரு ஸம்வத்ஸர காலம் மாமுனிகள் திருவடிகளிலே ஈடு ஸேவித்தவர்கள் ஒரு தனியனைச் சொல்லித் தானே ஸேவித்திருக்க வேண்டும். அந்தத் தனியன் இப்போது யாருக்காவது தெரிந்துளதோ? முக்கியமானதொன்று அவதரித்து விட்டால் அமுக்கியமானது அடங்கி விடுமன்றோ. ராமாநுஜ தயா பாத்ரத் தனியன் தேசிகன் காலத்தில் ஜனித்திருந்து உகக்கப் பட்டிருக்குமாகில் பிறகு ஸ்ரீமாந் வேங்கட தனியன் ஜீவித்திருக்க நியாயமுண்டோ? ஸகல ஸந்தர்ப் பங்களிலும் இந்த பாத்திரத் தனியனையே அனுஸந்திக்க என்ன தடை? இதை விவேகிகள் ஆராயலாகாதா? ஏற்கெனவே சிஷ்ட பரிக்ருஹீதமா யிருந்த ஸ்ரீமான் வேங்கட தனியனுக்கு லோபம் செய்யக் கூடாமையாலே அதற்கும் ப்ரசார மிருக்க வேணுமென்று கருதி ஒரு வ்யவஸ்தை பண்ணினார்கள் என்னில்; இங்கே கவனிப்பது:-நம்மாழ்வாருடைய தனியனாக இப்போது உலகில் வழங்கி வருகின்றது-*மாதா பிதா யுவதய: என்கிற (ஆளவந்தாரருளிய) ச்லோகம். .இது அவதரிப்பதற்கு முன்னே பல ஆசாரியர்கள் நம்மாழ்வாருக்குத் தனியன் அநுஸந்தியாம லிருந்திருக்க வில்லை. ஸ்ரீ மதுரகவிகள் ஸ்ரீமந் நாதமுனிகள் உய்யக்கொண்டார் மணக்கால் நம்பி முதலானவர்கள் பல்லாயிரவர் அநுஸந்தித்த ஆழ்வார் தனியன் எங்கே? என்றால் என்ன பதில் சொல்லுவோம். ஒரு காலத்தில் ஒரு தனியனுக்கு ப்ராபல்யம் ஏற்பட்டால் மற்ற தனியன் தன்னடையே மறைந்து போகு மன்றோ? மறைய வேணு மென்கிற அவசியமில்லை. ப்ரதானத் தனியன் என்கிற பெயர் பெறாமல் அதுவும் ஸாமாயஸ்தோத்ரமாக ஒருபுறமிருக்கலாம். ஸ்துதி ரூபமானவொரு பத்யமோ பாசுரமோ தனியனென்று வழங்கப் படுகிறது. ஒரு ஆசார்யருக்கு இப்படிப்பட்ட ஸ்துதி பத்யங்கள் பலபலவும் இருக்கலாம். ஆளவந்தார்க்கு *ஸ்வாதயந்நிஹ # நமோ நமோ யாமுநாய- இத்யாதிகளான பல ஸ்லோகங்கள் உண்டு. எம்பெருமானார்க்கு வந்தே வேதாந்த கர்ப்பூர” “தஸ்மை ராமாநுஜார்யாய இத்யாதி ஸ்லோகங்கள் பல்லாயிரமுண்டு-இருந்தாலும் ஒரு ஆசார்யருக்கு ஒரு தனியன் தான் அஸாதாரணமாக அமையும். அங்ஙனம் அஸாதாரணமான தனியன் தேசிகனுக்கு எது? என்றால்,ஸ்ரீமாந் வேங்கட நாதார்ய: என்பதேயாம், இது வன்று’ என்று யாரேனும் சொல்ல வொண்ணுமோ? மிக நவீநமான ராமாநுஜ தயா பாத்ரத் தனியனை ப்ராசீநம் போல் காட்டுவதற்கு இவர்கள் செய்த சூழ்ச்சிகள் இதனுடைய நவீநத்வத்தையே நன்கு ஸ்தாபித்துக் கொடுத்தன வென்பதை யார் தாமறியார் ? இந்தத் தனியன் பிறந்த காலத்தைக் குறிப்பிடுவதாக ஒரு ஸ்லோகம் சிலர் வெளியிட்டிருக்கிறார்கள். [கல்யப்தேஷு சகஸ் ஸஹஸ்ர சத பங்க் த்யப் …..””ஸுச்
லோகோவததார திவ்ய மஹிமா ராமாநுஜோக்த்யாதிம:) என்பதே அது.-இதைப் பற்றிப் பல விஷயங்கள்-

சதுஸ் ஸஹஸ்ர சத பங்க்த்யப்தே என்கிற பதம் வ்யுத்பந்நர் பிரயோகிப்பதன்று. அவ்யுத்பங்கரின் கவனம் இது என்பது இதனாலேயே ஸுஸ்பஷ்டம்.-# கலி வருஷம் நாலாயிரத்து நானூற்று நாற்பதாவதில் ” என்னும் விவக்ஷைக்கு இந்தப் பதம் ஒருகாலும் வாசகமாகாது. (சது:) என்பதை மேலுள்ள ஒவ்வொரு லக்கத்தோடும் சேர்த்துக் கொண்டாலும் [4440-வருஷங்கள்] என்று பொருள்
படுமே யல்லது விவக்ஷிதமான ஒரு வருஷத்தை, (அதாவது 4440-ஆவது வரு ஷத்தில் என்கிற பொருளை) ஒரு நாளும் காட்டாது. இந்த மருமத்தை யறிந்து கொள்ள ஸம்ஸ்க்ருத பாஷையில் சிறந்த வியுத்பத்தி வேணும். (அப்தே) என்று ஏக வசன மிருக்கையாலே ஒரு வருஷத்தைத் தான் சொல்லும் என்ன வொண்ணாது: வியாகரணத்தில் ( ஸங்க்யா பூர்வோ த்விகு : * த்விகு ரேக வசநம்) என்கிற அநுசாநத்தினா லன்றோ இந்த ஏக வசநம் ப்ராப்தமாகிறது.-4440 வருஷங்கள் என்று அத்தனை வருஷங்களையும் இச் சொல் காட்டியே தீரும். (ஆங்கிலத்தில் Five o’clock என்பதற்கும் Five Hours என்பதற்கும் உள்ள வாசியை அறியுமவர்கள் இங்கு விவாதப்பட மாட்டார்கள்.) பஞ்ச வர்ஷே என்பதற்கும் ‘பஞ்சம வர்ஷே என்பதற்கும் நெடு வாசி யுண்டு. ஸங்கல்ப ஸூர்யோதயத்தில் விம்சத்யப்தே விச்ருத நாநாவித வித்ய: என்று ஸ்வாமி அருளிச் செய்கிறார். விம்சத்யப்தே என்பதற்கு இருபதாவது வயதிலே’ என்று பொருளன்று. மொத்தம் 20 வருஷ காலம் சிரமப்பட்டு என்பதே அங்கு அர்த்தம். அதுபோல் இங்கும் 4440 வருஷ காலம் சிரமப்பட்டு ஒருவர் பாத்திரத் தனியனை இயற்றினார் என்று பொருளாகுமே யன்றி 4440-வது வருஷத்தில் இது பிறந்தது என்பதாகப் பொருள் பட வழியில்லை. பங்க்தி என்பது (தச) என்ப தற்குப் பர்யாயம். அதை எப்படி பிரயோகிக்க வேணு மென்பதை உணராமல் வெகு சிரமப்பட்டு ஸ்லோகமியற்றி விட்டார். இதை ஒரு ஓலைச் சுவடியில் இவர்கள் காட்டமுடியா தென்பதை சபத மிட்டுரைத்தோம். இந்த ஸ்லோகம் மாத்திரமே கல்பித மென்கின்றோ மல்லோம்; இந்த பாத்திரத் தனியன் இன்ன வருஷம் இன்ன மாதம் இன்ன நாளில் அவதரித்த தென்று கூறுகிற வார்த்தை வசன நடையாகவும் ஒரு ஓலை யேட்டில் காட்ட முடியா தென்பதையும் ஸத்தியமாகவும் திடமாகவும் கூறுவோம். அன்றியும், லக்கத்தைத் தெரிவிக்க வேண்டு மிடங்களில் கடபயாதி ஸம்ஜ்ஞா ரீதியில் ஸ்லோக மியற்றுவது தான் பிராசீநர்களின் வழக்கம். இங்கனே ஸங்க்யா வாசக சப்தத்தை நேரே யிட்டு இயற்றப்பட்ட ஸ்லோகம் பாத்திரத் தனியன் போலவே பச்சாத் கல்பித மென்பது எளிதாக நிர்ணயிக்கப் படும்.-ஒரு தனியன் பிறந்ததற்காக அந்தக் காலத்தைத் தெரிவிக்க வேண்டி கல்யப்தம் முதற் கொண்டு திதி வார நக்ஷத்ராதிகளை யெல்லாம் தெரிவித்து ஸ்லோகம் இயற்ற வேண்டிய அவசியம் என்ன ? என்பதை விவேகிகள் விமர்சிப்பது.

ஸ்ரீமாந் வேங்கட தனியன் அவதரித்த காலத்தைப்பற்றி ஒரு ஸ்லோகமும் காணோமே அதை மாத்திரம் வசனமாகவே யெழுதி முடித்திருக்கிறார்களே. தேசிகனுடைய திருவவதாரத்தைப் பற்றி இங்ஙனே ஒரு ஸ்லோகமுண்டோ? தேசிக சரித்ர பரமான எந்த புஸ்தகத்தையும் எடுத்துக் கொள்ளலாம். நாம் பல நூல்களையும் பரிசீலித்திருக்கிறோம். பாத்ரபதமாஸகத விஷ்ணு விமலர் ஷே ச என்பது போலவே யுள்ள ஸ்லோகங்களினால் புரட்டாசித் திருவோணத்தில் திருவவதரித்தார்” என்றிவ்வளவே கிடைக்கின்றது. விபவ வருஷத்தில் என்பார் சிலரும், சுக்ல வருஷத்தில் என்பார் சிலருமாய் நாளைக்கும் போராடிக் கொண்டிருப்பது அபலபிக்க வொண்ணாதது. இதைப் பற்றின வாதப் போர் வேதாந்த தீபிகையிலே நிகழ்ந்துளது ; நாமும் அதைப் பற்றி ஒரு க்ரந்தம் வட மொழியிலும் தென் மொழியிலும் ப்ரபவ வருஷத்தில் வெளியிட்டிருக்கிறோம். ஒன்றான தேசிகனுடைய அவதார கால நிர்ணயத்திற்கே ஒரு ஸ்லோகம் கிடைக்காமலிருக்கும் போது சண்டைத் தனியனுடைய ஜநத்திற்கு ஒரு ஸ்லோகம் காட்டப் படுமே யானால் புதியதைப் பழையதென்று காட்ட எவ்வளவோ பாடுபட் டிருக்கிறார் களென்பது தெரிய வருகிறதன்றோ –

தேசிகன் ஓரிரவில் ஒரு யாமத்தில் அத்யாச்சர்யமான பாதுகா ஸஹஸ்ரத்தை அருளிச் செய்தாரென்று சொல்லப் படுகிறது. இது அவதரித்தது எந்த வருஷத்தில் எந்த மாஸத்தில் எந்த நாளில் என்பதைப் பற்றி ஒருவரும் ஒரு வரியும் எழுதி வைக்க வில்லை. பிறந்த நாள் முதலாக நீதி ஸ்தலங்கள் தோறும் பங்கப்பட்டு வருகிறவொரு தனியனுக்கு கல்யப்தம் முதற் கொண்டு எழுதி வைத்திருக்கிறார் களென்றால் இந்த வேலைத் திறம் மிக மெச்சத் தக்கதன்றோ. ஆக இவ்வளவான நிரூபணங்களினால் பாத்ரத் தனியன் புராதன மன்று என்பதும், புராதன மென்று காட்டிக் கொள்ள மிக மிக ப்ரயாஸப் பட்டிருக்கிறார் களென்பதும் அத்தனையும் பழுதே யென்பதும் தேறிற்று, கண்ணழிவு சொல்ல முடியாத பல ஹேதுக்களினால் இதனை இன்னமும் ஸ்தாபிப்போம்.

ஸம்ஸ்க்ருத க்ரந்த கால க்ஷேபத்திற்கு ஸ்ரீமாந் வேங்கட தனியனும், திராவிட மணி ப்ரவாள க்ரந்த கால ஷேபத்திற்கு பாத்திரத் தனியனுமாக ஸ்வாமி தேசிகனே வ்யவஸ்தை பண்ணி நியமித்தருளினார் என்று இவர்கள் எழுதி யுள்ளார்கள். தேசிக திவ்ய க்ரந்தங்கள் யாவும் ஓலை யேடுகளில் நாளைக்கும் ஸம்ரக்ஷிக்கப் பட்டு வருகின்றன. திரு மாளிகைகளிலும் மடங்களிலும் ஆங்காங்கு ஸுப்ரஸித்தங்களான (கனிமராலைப்ரெரி முதலிய) ராஜகீய புஸ்தகாலயங்களிலும் ப்ராசீந தாள கோசங்கள் பாங்காகப் பரிபாலிக்கப் பட்டு வருகின்றன. 10, 15 இடங்களில் இதம் பரமாக
நாம் சென்று உண்மை தெரிந்து கொள்ளப் பரிசீலித்திருக்கிறோம். தேசிகனுடைய
நூல்கள் எல்லாவற்றிலும் ஸ்ரீமாந் வேங்கட தனியன் ஒன்றே திகழ்கின்றது. பாத்
திரத் தனியன் ஒன்றிலாவது காணக் கிடைக்குமோ என்று பெரு முயற்சிகள்
செய்து பார்த்தும் ஒன்றிலும் கிடைக்க வில்லை. கிடைக்கின்றதென்று கண்டும்
காண்பிக்க வல்ல மஹான்கள் உளரேல் தாராளமாக முன்வரலாம். [இத் தனியன்
ஓலை ஸ்ரீகோசங்களில் காணப்படவில்லை யென்று ப்ராமாணிகரான திருக் கோட்டியூர் ஸௌம்ய நாராயணாசார்யர் ஸாதித்தார். மேலும், ஓலை ஸ்ரீகோசங்கள் வரையில் போக வேண்டிய அவசியமுமில்லை. கோவில் விவாதங்களில் ஸம்பந்தப் படாதவர்களும் ஸாதுக்களுமான பெரியார்கள் அச்சிடு வித்திருக்கின்ற தேசிக ரஹஸ்ய- வ்யாக்யாநாதி க்ரந்தங்களை யெடுத்துப் பார்ப்போம். அவற்றிலும் ஸ்ரீமாந் வேங்கட தனியன் தவிர இந்த பாத்திரத் தனியன் தலை காட்ட வில்லையே ஸந்நிதி விவாதங்களில் கை தேறின ஆக்ரஹிகளான பிற் காலத்தவர்கள் அச்சிடுவித்துவரும் தேசிக க்ரந்தங்களில் இந்த பாத்திரத் தனியனையும் நுழைத்துப் பதிப்பித்து வருகிறார்களென்பது உள்ளது. தேசிக க்ரந்தங்களில் ஸ்ரீமத் ரஹஸ்ய த்ரய ஸாரம் மிகவும் முக்கியமென்பது நிர் விவாதம். அதற்கு ஸாராஸ்வாதி வியாக்யானம் ப்ரதாந தமம் என்பதும் பிரஸித்தம். அந்த வியாக்யானத்தின் தொடக்கத்தில் அந்த வ்யாக்யாதாவின் கையினால் எழுதி யிருக்கும் தனியன் ஸ்ரீமாந் வேங்கட தனியனா? பாத்திரத் தனியனா? என்று [திருச்சேறைப் பதிப்பில்] பார்க்கலாம். ஸ்வாமி தேசிகனே ஏதோ தனியன் வ்யவஸ்தை பண்ணினார் என்கிறார்களே; இது ஸாராஸ்வாதி நீகாரடர்க்குத் தெரிந்திருக்க வில்லை போலும்.-இப்போதிப் போது சிலர் சொல்லியும் எழுதியும் வருவ தென்ன வென்றால்,-தேசிக ரஹஸ்யங்கள் தமிழா யிருந்தாலும் அவற்றுக்கு ஸ்ரீமாந் வேங்கட தனியன் தவிர, பாத்திரத் தனியன் கிடையாது: திவ்யப் பிரபந்தங்களுக்கு மட்டுமே பாத்திரத் தனியன் ஏற்பட்டது என்கிறார்கள். இப்படி யொரு வ்யவஸ்தை உண்மையா யிருந்தால், தேசிக ரஹஸ்யங்களிலும் பாத்திரத் தனியனைப் பலர் சேர்த்து அச்சிட் டிருப்பது இந்த ஸ்லோகத்திற்கு ஒரு பெருமையை ஏறிடுவதற்கான அதர்க்கணச் செயல் என்று வெளியிட்டு ஸயூத்த்யர்களை இவர்கள் கண்டிக்க வேண்டும்.[முக்கியமான் வார்த்தை:] மிக மிக ஆசைப்பட்டுப் பண்ணின பாத்திரத் தனியன் தேசிக திவ்ய ஸுத்திகளுக்கு உபயோகப் படாமல் போவது சோசநீயமே. இதெல்லாம் வீணான குஸ்ருஷ்டியே. “வம்பு வீண் சச்சரவுகளும் சண்டைகளும் ஏற்படு மிடங்களுக்குத் தான் பாத்திரத் தனியனை வைத்துக் கொள்ள வேண்டியது ” என்று தேசிகனே வ்யவஸ்தை செய்தருளினார் என்று ஒரே வார்த்தையாக முடிக்கலாமிவர்கள்-

மணவாள மா முனிகளின் எந்த க்ரந்தங்களையும் எடுத்துப் பார்க்கலாம்; தாள ஸ்ரீ கோசங்களோடு அச்சுப் புத்தகங்களோடு வாசி யற எல்லாவற்றிலும் ஸ்ரீசைலேச தயா பாத்ரத் தனியன் தான் இருந்து தீரும். ராமாநுஜ தயா பாத்ரத் தனியனுக்கு இங்கனே ஒரு ப்ராமாண்யம் லவ லேசமாகிலும் காட்டக் கூடுமா வென்று கேட்கிறோம். அச்சுக் கூடங்களோடு கூடவே இத் தனியன் ஏற்பட்டதென்பதற்கு,
அசைக்க முடியாத நிரூபகங்கள் கிடைக்கும். இந்தத் தனியன் ஏறிய ஓலையேடு ஒன்று கூட ஒருவரால் காட்ட முடியா தென்று துணிந்து கூறுகின்ற நாம் இவ் விஷயத்தில் எவ்வளவு பாடுபட்டு உண்மையைக் கண்டு பிடித்திருப்போமென்பதை அவரவர்கள் உள்ளத்துள்ளே ஊன்றி யுணரலாம்
ராமாநுஜ தயாபாத்ர தனியன் திகழ்கின்ற ஓலை ஸ்ரீகோசம் இதோ வுள்ளது, காணாய்” என்று கம்பீரமாக கோஷித்து ஒரு ஸ்ரீகோசத்தை யாவது ஸதஸ்ஸில் காட்ட நேருமா? அப்படி ஒருவர் காட்டிவிடுவரேல்,………. என்று நாம் பல பத்திரிகைகளை யச்சிட்டுப் பிரசுரம் செய்தும் ஒருவரும் எடுத்துக் காட்ட முன் வர வில்லை. இல்லாததை எங்ஙனே யெடுத்துக் காட்ட முடியும்? இங்ஙனம் நாம் துணிவுடன் எழுதுவதைக் காணும் சில மஹான்கள் என்ன நினைக்கக் கூடுமென்றால், “உண்மையில் இந்த பாத்திரத் தனியன் ஏற்பட்டு 60)வருஷம் ஆகா விடினும், சில ஸந்நிதிகளில் நேர்ந்துள்ள விவாதங்களை ஆராய்ந்து பார்க்கு மிடத்தில் இந்தத் தனியன் ஏற்பட்டு ஏறக் குறைய இருநூறு வருஷமாவது அவசியம் ஆயிருக்கு மென்று எண்ண வேண்டியதாகுமே. வாஸ்தவத்தில் கி. பி.
பதினெட்டாவது நூற்றாண்டின் முற் பகுதியில் இத் தனியன் ஜனித்ததாகவும் தெரிய வருகிறது. அத் தருணத்திற்குப் பின்பு பல பல ஓலை ஸ்ரீகோசங்கள் ஏறி யருளப் பண்ணப் பட்டிருக்கலாமே; அவற்றில் ஏதாவதொரு ஸ்ரீகோசத்தில் இந்த பாத்ரத் தனியன் சேர்த்து எழுதப் பட்டிருக்கவும் கூடுமே: அப்படிப்பட்ட வொரு சுவடியைக் கொணர்ந்து காட்டி விட முடியாதா ?” என்று நினைக்கக் கூடும்.
ஆரியர்காள்! ஓலை ஸ்ரீகோசங்களை ஆராய்ச்சி செய்வதற்காக நாம் அடிக்கடி
பல தலங்களுக்குச் செல்வதுண்டு. நம்முடைய க்ரந்தங்களை யெல்லாம் ஊன்றி நோக்குமவர்கள் இத்தகைய பரிச்ரமம் நமக்கு நெடு நாளாக வுண்டென்பதை நன்கறிவார்கள். அங்ஙனம் செல்லு மிடங்களில் இந்த ராமாநுஜ தயா பாத்ரத் தனியன் விஷயமான ஆராய்ச்சியையும் நாம் செய்வது வழக்கம். ஏனென்றால்-1- சில திவ்ய தேசங்களில் இத் தனியன் ஸம்பந்தமான சச்சரவே அதிகரித்திருப்பதாலும், 2- இத் தனியனைச் சிலவிடங்களில் வாயால் சொன்னதற்கும் சொல்ல நினைத்த தற்கும் ராஜ தண்டனைகள் ஏற்பட்டிருப்பதாலும், 3-இத் தனியனில் பற்று வைத்தது காரணமாகவே ஸ்ரீ தாதாசார்ய வம்சஸ்தர்கள் பல திவ்ய தேசங்களில் தங்களுடைய சிறந்த மரியாதைகளை அநியாயமாய் இழக்க நேர்ந்து விட்டதென்று ஸ்ரீபெரும்பூ தூர் வியவஹாரத்தில் கனம் ஹைகோர்ட்டு ஜட்ஜ்கள் தெரிந்து பரிதாபத்தோடு எழுதி யிருக்கிற படியாலும், 4-காஞ்சீபுரத்தில் மஹா வ்யாபகராகவும்-ஸ்ரீ தேவராஜ ஸ்வாமி தேவஸ்தான தர்ம கர்த்தாவாகவும் எழுந்தருளி யிருந்த திருப் புட்குழி ஸ்வாமி யென்று ஸுப்ரஸித்தரான உ. வே. ஸ்ரீ க்ருஷ்ணதாதாசார்யர் ஸ்வாமி 1874 த்தில் செங்கற்பட்டு ஜாயிண்டு மேஜிஸ்ட்ரேட் கோர்ட்டு 72-நெ. தாவாவில் மிஸ்டர் குருல்துரை முன்னிலையில் பிரதிவாதியாக எழுந்தருளி விளக்கொளி தேசிகன் ஸந்நிதி வாசலில் தென் கலைத் திரு மண் தான் இருந்தது” என்றும், 6, 7 மாதங்களுக்கு முன் நான் வெளியூர் போயிருந்த போது யாரோ வட கலையார் அதை இடித்து விட்டதாகக் கேள்விப்பட்டேன் என்றும், “அந்த தேசிகன் ஸந்நிதியிலுங் கூடத் தென்கலையார்களே தென்கலை மந்திரம் சொல்லியே திவ்ய ப்ரபந்த ஸேவை செய்து வருகிறார்கள்” என்றும் 10-9.1874ல் ஸ்டேட்மெண்டு கொடுத்திருப்பது அப்படியே அச்சாகி வெளிவந்திருப்பதாலும் மற்றும் பல காரணங்களாலும் இத் தனியனைப் பற்றியும் திரு மண் காபபைப் பற்றியும் உண்மையைக் கண்டு பிடிக்க வேணு மென்று அடியேனுக்கு நெடு நாளாகவே ஆவல் இருந்ததனால்
பல ஆராய்ச்சிகள் செய்யலாயின விவாத பாத்ரத் தனியன் ஏறியுள்ள ஓலை ஸ்ரீகோசம் ஓரிடத்திலாவது கிடைக்குமா என்று மிக அலைந்து பார்த்தும் ஓரிடத்திலும் ஒன்று கூட அடியேனுக்குப் புலப்படவில்லை-மைஸூரிலுள்ள ஸ்ரீ பரகால மடத்திற்கே சென்றிருந்தேன். மஹாகவிவரராக எழுந்தருளியிருந்த ஹொஸ துர்க்கம் ஸ்வாமி அடியேன் பால் பரம க்ருபாளு- சென்ற கீலக வருஷத்தில் அங்கு ஸமாகமம் நேர்ந்த போது அந்த மடத்திலுள்ள ஓலை ஸ்ரீ கோசங்களை யெல்லாம் அவிழ்த்து ஸேவிக்க ஸ்வாமி நியமம் பெற்றுக் கொண்டேன். தேசிக கிரந்தங்கள் பலவும் எடுத்து ஸேவித்தேன். ஒவ்வொன்றிலும் ஸ்ரீமாந் வேங்கட தனியன் உள்ளதே யன்றி பாத்ரத் தனியன் ஒன்றிலும் புலப்பட வில்லை. ஆனது பற்றியே நாம் இதனை ஈண்டு நிஸ் ஸங்கோசமாக எழுதலானேம். இவ் விஷயத்தை அப்போதே நாம் ப்ரபஞ்சனம் செய்தோம். அதற்குப் பிறகு யாரேனு மொருவர், விழித்துக் கொண்டு ஓலை யேட்டிலும் இந்தத் தனியனை ஏற்றி வைக்க வேணுமென விரும்பி ஏதாவது வேலைத் திறங்கள் செய்திருக்கலாமோ என்று நமக்கு ஒரு சங்கை யுமுண்டு. ஆனாலும் நமக்குக் கவலை யில்லை. ஸுப்ர ஸித்த ராஜதீய புஸ்தகாலயங்களில் சென்று விபர்யாஸம் விளைக்க முடியாதே.
திருவெவ்வுளூர் முதலான நாலைந்து திவ்விய தேசங்களில் இந்தத் தனியனுக்குச் சிலகாலமாய் ப்ரவேச மிருப்பது கொண்டும் உண்மையை மாற்ற வொண்ணாது. இங்கனே சில திவ்ய தேசங்களை ஸ்தல வாஸிகள் பறி கொடுத்து விட்டாலும் அவ் விடங்களில் இடையில் ஸம்பவித்த கோளாறுகளையும் புராதாஸ்திதியையும் உள்ளபடி காட்ட வல்ல ரிகார்டுகள் அழித்து போக வில்லை. திருவெவ்வுளூரில் ரிகார்டுகள் நீதி மன்றத்து விவாதத்தில் வெற்றி பெறுவிக்க வில்லை யானாலும் அதைப்பற்றி நமக்கு விசாரமில்லை, பராசீன ஸ்திதியைத் தெரிவிக்கின்ற ரிகார்டுகளன்றோ அவை , மா மூலாகச் சொல்லி வந்த ஸ்ரீசைலேசத் தனியனை விட்டுப் புதிய ராமாநுஜ பாத்ரத் தனியனை அஹோபிலம் ஜீயர் ஸ்வாமிகள் சொன்னதற்காக எத்தனை தடவை அவர் ஸன்னிதி கைங்கர்யத்திலிருந்து விலக்கப்பட்டார் ?புதுத் தனியனை இனிச் சொல்லுவதில்லை என்று ஜீயரே எத்தனை தடவை எழுதிக் கொடுத்தார் என்பதெல்லாம் மறைக்கக் கூடியவை யல்லவே.

மணவாளமாமுனிகளைக் காட்டிலும் வேதாந்த தேசிகள் முற்பட்டவராதலால், மாமுனிகளின் தனியனான ஸ்ரீசைலேச தயாபாத்ரத் திற்காட்டிலும் தேசிகனுடைய தனியனே முற்பட்டிருக்கத் தகுந்தது-என்று பொதுவாக அனைவரும் எண்ணக் கூடியது. இதில் நாமும் விப்ரதிபத்தி யுடையோமல்லோம். மாமுனிகளின் தனியனைக் காட்டிலும் தேசிகன் தனியனே முற்பட்டது என்பது மிகவும் யுக்கம். அந்தத் தனியன் ஸ்ரீ மாந் வேங்கட நாதார்ய: என்பதே யல்லது ராமாநுஜ தயா பாத்ரம்’ என்பதல்ல என்று விசதமாக நிரூபித்தாயிற்று.-ஆனால் ‘ராமாநுஜ தயா பாத்ரம்’ எப்போது பிறந்தது? எங்ஙனம் பிரசார மடையத் தொடங்கிற்று? என்னும் விஷயங்கள் விமர்சிக்கப்பட வேண்டும். அருளிச் செயல்களை அதுஸந்திக்கத் தொடங்கும் போதுகளில் உபகார ஸ்மிருதியாக ஆசார்யர்களின் தனியன்கள் அநுஸந்திக்க ப்ராப்தமானால் அவர்களுள் முற்பட்டவர்கள் யாவரோ அவர்களுடைய தனியன்களை அந்த வரிசைக் கிரமமாக அநுஸந்திப்பது முறைமை யாகும். இங்கனே யாமிடத்து ஸ்ரீமந் நாத முனிகள் போல்வாரான பூர்வாசார்யர்களுடைய தனியன் முதன்மை பெற வேண்டும். சடகோப தயா பாத்ரம் ஜ்ஞான வைராக்ய சேவதிம், அகாத பகவத் பக்திம் வந்தே நாதமுனிம் குரும் என்று ஒரு தனியன் இருந்து திவ்ய ப்ரபந்தாரம்பங்களில் அநுஸந்திக்கப்பட்டு வந்திருக்குமாகில் நன்றே. ஆனால் அங்ஙனம் வந்திருக்க வில்லை. உடையவர் காலம் வரையில் அந்தந்த ஆழ்வார்களுடைய தனியன்கள் அநுஸந்திக்கப்பட்டு வந்தன. பிறகு கூரத்தாழ்வான் காலத்தில் லக்ஷ்மீ நாத ஸமாரம்பாம் தயோ நித்ய மச்யுத மாதா பிதா யுவதயசு என்கிற தனியன்கள் ஸகலப்ரபந்தங்களுக்கும் பொதுத் தனியன்களாக அதுஸந்திக்கப்படுமாறு ஸங்கேதம் ஏற்பட்டது. பட்டர் காலத்தில் பூதம் ஸரச்ச மஹதாஹ்வயா என்கிற தனியனும் அவற்றோடு சேர்க்கப்பட்டது. இவை திவ்யப்ரபந்தா நுஸந்தான ஆரம்பத் திற்கு மாத்திரமே ஏற்பட்டன. அனுஸந்தான முடிவில் ஒரு தனியனுமில்லை. வாழித் திருநாமமுமில்லை. முடிவில் பல்லாண்டு பல்லாண்டு என்று தொடங்கி *அப்பாஞ்ச சன்னியமும் பல்லாண்டே’ என்று முடிப்பதுவே வழக்கமாயிருந்தது.
பிறகு மணவாள மாமுனிகளின் காலத்தில் ஏற்பட்ட விஷயங்கள் ஜகத் ப்ரஸித்தமானவை. அவை மாமுனிகளின் காலத்திலேயே அவருடைய சிஷ்யர்களால் சம்பூ ரூபமும் காவ்ய ரூபமும் ஸ்தோத்ர ரூபமுமான க்ரந்தங்களில் வட மொழியிலும் தென்மொழியிலும் அமைக்கப்பட்டு விளங்குகின்றன, அவை புராதன ஒலை ஸ்ரீகோசங்களாக அனேகம் கிடைக்கின்றன. அவை எழுதப்பட்டு எத்தனை நூற்றண்டுகள் ஆகி யிருக்கு மென்பதையும் தடஸ்தர்கள் ஊன்றிப் பார்க்கலாம். மாமுனிகளின் திருவடிகளில் ஒருவரான அப்பிள்ளை யருளிச் செய்த நாள் பாட்டு வாழித் திருநாமத்தில் “இப்புவியிலரங்கேசற்கு ஈடளித்தான் வாழியே ” என்றும் “எப்புவியும் சீசைல மேத்தவந்தோன் வாழியே” என்றும் அமைக்கப்பட்டு நித்யா நுஸந்தாகமாக வந்திருக்கிறது.இவ் விஷயங்களெல்லாம் 400 வருஷங்களுக்கு முற்பட்டவையாக மதிக்கக் கூடிய ஒலை ஸ்ரீகோசங்களில் பல ஆசார்ய புருஷர்களின் திரு மாளிகைகளிலும் மடங்களிலும் ராஜகீய புஸ்தகாலயங்களிலும் காணக் கிடைக்கின்றன. கிம் பஹுநா ? ஸ்ரீதேசிகனுடைய திருவதார ஸ்தலமுட்பட ஸகல ஸந்நிதிகளிலும் ஸகல திவ்ய தேசங்களிலும் தொன்று தொட்டு ஏகரூபமாக நடைபெற்றுவருகின்ற ஆசாரம் அபலபிக்க முடியாதது. அத் தலங்களி லெல்லாம் ராமாநுஐ யாபாத்ரமும் அதைச் சேர்ந்த வாழித் திரு நாமம் முதலியறைகளுமே அநு ஸந்தாநத்தில் இருந்து வந்தன வென்றும், இடையில் எப்போதோ மாறி விட்டனவென்றும் இனி இவர்கள் சொல்லத் துணிய வேண்டும். எதுவும் சொல்லி விடலாம் ; உலகம் நம்ப வேணுமே. ஒளசித்யமும் காண வேணுமே. பாத்திரத் தனியன் சண்டை புகுந்த விடங்களில் “நூதனமாக இந்தப் பாத்திரம் தொடங்கினார்கள்’ என்கிற ஹாஹாகாரமும் அதன்மேல் விசாரணை களும் ராஜ கண்டனைகளும் ப்ரஹித்தமல்லவா? ஸ்ரீ சைலேச தயா பாத்ரம் நூதனமாகச் சொல்லத் தொடங்கினார்களென்று ஒரு தலத்திலாவது ஒரு பேச்சாகிலும் கிளம்பினதுண்டோ? ஆக்ரமித்தல், இழத்தல் என்று இரண்டு உண்டு; ஆக்ரமிப்பவர்கள் இன்னார் ? இழப்பவர்கள் இன்னார்? என்பதை உலகமறியும்,-1874-ஆம் வருஷத்தில் குருல்துரை முன்னிலையில் நடந்த விவாதமென்று கீழே நாம் எடுத்துக் காட்டினதில் திருப்புட்குழி ஸ்வாமியின் ஸாக்ஷியத்தில்-தேசிகனுடைய திருவவதார ஸ்தல ஸன்னிதியில் தென்கலைத் திருமணும் தென்கலைத் தனியனுதான் புராதனமாக வுள்ளதென்று அந்த மஹான் (ஸாக்ஷக்ஷியம்) சொன்ன போது அதிகாரி கேள்வி கேட்டிருக்கிறார்- வடகலை குருவாக நீங்கள் சொல்லுகிற தேசிகருடைய ஆலயத்தில் தென்கலைத் திருமணும் தென்கலைத் தனியனும் எக் காலத்தில் எவ்விதமாக வந்து புகுந்தது ? என்று கேள்வி கேட்டிருக்கிறார் அதற்கு வடகலையார்கள் கூறின பதிலும் அதன் மேல் அதிகாரியின் சிரிப்பும் மேலே ரிகார்டுகளினால் வெளி வரும்.
மருமமறியாத சிலர்- தேசிகனுக்கு திவ்ய ப்ரபந்தங்களில் ஈடுபாடு இல்லையா? அவற்றை இவர் காப்பாற்ற வில்லையா? வளர்க்க வில்லையா? அவற்றுக்காக இவர் எவ்வளவோ பாடுபட்டிருக்க வில்லையா? இவருடைய தனியனில் எதற்காக விப்ரதிபத்தி கொள்ள வேணும்” என்று வாதிக்கிறார்கள். கேண்மின்; நாத முனிகள் ஆளவந்தார் எம்பெருமானார் ஆழ்வான் பட்டர் நம்பிள்ளை பிள்ளை லோகாசாரியர் திருவாய்மொழிப்பிள்ளை முதலான ஆசார்யர்களுக்கும் இந்தப் பெருமைகள் பெரும்பாலும் இருந்தாலும் அன்னவர்களில் ஒருவருடைய தனியனும் இத்தகைய கெளரவம் பெறவில்லை யென்பது யாவரும் இசைந்த விஷயம். விலக்ஷ்ண மானவொரு பகவந் நியமக விசேஷத்தினால் ஒரு ஆசார்யருடைய தனியனுக்கும் வாழித் திருநாமத்திற்குமே இத்தகைய பெருமை ஏற்பட்டது அந்த ஆசார்யர் மணவாள மாமுனிகள் ஒருவரே யன்றி மற்றொருவரால்லர் என்னுமிடம் அசைக்க வொண்ணாதது-

ராமநுஜய தயா பாத்ரம் தேசிகன் காலத்திலேயே அவதரித்து அப்போதே ஸந்நிதிகளிலும் க்ருஹாதிகளிலும் பிரசாரமும் பெற்று மேன்மை யடைந்திருக்குமாகில் அந்த அநுஸந்தாந பரம்பரை இடையறாமல் வந்தே யிருக்கும். ஓரிடத்திதும் விச்சேத மடையக் காரணமில்லை. அப்போது ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களும் ஸந்நிதிகளில் ஆதரித்துப் பரிக்ரஹித்தே யிருப்பர்கள்; அந்த ரீதி மாறுபாட்டையக் காரணமே கிடையாது, தேசிகனிடத்தில் பகையும் பொறாமையும் கொண்டவர்கள் அக்காலத்திலு மிருந்தார்களென்று சொல்லி அதனால் வேறுபாடு உண்டானதாகச் சொல்லித் தீர வேண்டுமிவர்கள். உண்மை அப்படி இருக்குமானால் அந்த ஸமயத்திலேயே பிள்ளை லோகாசார்யர் விஷயமான தனியன் வாழி திருநாமங்கள் அதற்குப் போட்டியாக ஏற்பட்டிருக்கும். 70, 80 வருஷங்கள் பொறுத்து
மணவாள மாமுனிகளின் தனியனும் வாழித் திருநாமமும் போட்டியாக வந்து புகு மாட்டா தென்பது திண்ணம். கலி வருஷம் 4410ல் ராமநுஜ தயா பாத்ரம் ஜனித்து அப்போதே ஸந்நிதிகளிலும் பிரசாரம் அடைந்திருந்ததாகவே வைத்துக் கொள்வோம். அப்போது அந்தத் தனியன் முதலியவற்றை ஸந்நிதிகளில் ஓதி வந்த அத்யாபகர்கள் யாவர்? அவர்களுடைய பரம்பரை இப்போது இருக்கின்றதா இல்லையா? என்று விமர்சிக்க வேண்டும். இவ் வாராய்ச்சிகளை யெல்லாம் நாம் செவ்வனே செய்து பலபல உண்மைகளை உலகமுகக்க வெளியிட வல்லோம். ஒன்றையும் விடாது எல்லாவற்றையும் வெளியிட்டிருக்கிறோம். இதைப் பற்றி தம் முடைய வெளியீடுகளெல்லாம் உலகம் பரவியவையே.

பங்க்தியில் சேரத் தகாதவளென்று ஒதுக்கப் பட்டிருந்த வொருத்தியைப் பங்க்தியில் சேர்த்துக் கொள்ள விரும்புமவர்கள் அவளைத் ததீயாராதன கோஷ்டிகளில் நெய்யும் உப்பும் தயிரும் மோரும் பரிமாறுவதற்கு நியமித்தல்,-அது ஸாத்மித்தவாறே அப்பளம் வடாம் லட்டு வடை பரிமாற நியமித்தல் செய்வர்களாம். “இவை பரிமாறுவதற்குப் பல ஸாத்விகள் இருக்கிறார்களே, இவளிருக்க வேண்டுமிடத்தில் இருக்கட்டுமே”என்று மரும மறிந்த சில பெரியார் பகர்ந்தால் பிடிவாதமாக அவளைக் கொண்டு தளிகையே செய்விக்கத் துணிவர்களாம். இத்தகைய கதைகள் நினைவுக்கு வரும்படி யன்றே இவர்கள் ஆசரித்து வருவது இந்த ஸ்லோகம் நீதிமன்றங்களில் பட்டபாடு என்ன? என்பதைச் சிறிதும்
ஆலோசியாமல் இதற்கொரு விழவு நடத்த ஆசை கிளர்ந்ததே ஆச்சரியமல்லவா? ஈன்றோளி ருக்க மணை நீராட்டி” என்று நம்மாழ்வாரும்,”பெற்ற தாயிருக்க மணை வெந்நீராட்டுதிரோ மாட்டாத தகவற்றரே” என்று திருமங்கையாழ்வாரும் அருளிச் செய்த கதை போலல்லவா காண்கிறது. நிற்க.

1-ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஸம்பிரதாயத்தில் ஸ்ரீபாஷ்யகாரர்க்கு முன்பு இருந்த ஆசாரியர்கள் ஸ்ரீமந் நாதமுனிகளும் உய்யக்கொண்டாரும் மணக்கால் நம்பியும் ஆளவந்தாரும், ஆளவந்தாருடைய திருவடிகளாய் எம்பெருமானார்க்கு ஆசாரியர்களான ஐவரும், திருக்கச்சி நம்பிகளும் ஆகப் பதின்மரே யாவர். தேசிகன் குரு பரம்பராஸாரத்தில் மற்றும் பல பல ஆசாரியர்களின் திருநாமங்களையும் நிர்தேசத் திருந்தாலும் அவர்களிருக்கட்டும். எம் பெருமானார்க்குப் பிற்பட்ட ஆசாரியர்கள் அபரிமிதர்களாக வுள்ளார்கள். அவர்களைப் பற்றி தேசிகன் குரு பரம்பராஸாரத்தில்
“ எம்பெருமானார் ஸ்ரீபாதத்திலாச்ரயித்த முதலிகளைத் தந்தாம் ஸம்ப்ரதாயப்படி களிலே யறிந்து கொள்வது” என்று ஒரே வரியில் முடித்தருளினார். ரந்தங்களை யருளிச் செய்து உபகாரகர்களான ஆசாரியர்களை யாவரும் தெரிந்து கொண்டிருக்கிறோம். அவ்வாசாரியர்களிடத்தில் ஸ்ரீவைஷ்ணவ குலத்திற் பிறந்த யாவரும் விப்ரதிபத்தி லேசமுமின்றிக்கே ஸம் ப்ரதிபத்தி கொண்டிருக்க ப்ராப்தம்.

2-தென்கலை வகுப்பினரான நாம் ஸ்ரீமந் நிகமாந்த மஹா குரு -தத் புத்ர ரத்ந பர்யந்தர்களான ஆசாரியர்களில் எந்த ஆசாரியரிடத்திலும் ஈஷத்தும் விப்ரதி பத்தி கொண்டிருக்க வில்லை. பூர்வாசார்ய் பரம்பரையில் அவஸான ஸ்தானத்தில் நிற்பவர் மணவாளமாமுனிகள். அவர் தாம் செய்தருளின வியாக்கியான நூல்களிலே கூரத்தாழ்வான் பட்டர் நஞ்சீயர் முதலான ஆசாரியர்களின் ஸ்ரீஸூக்திகளைப் போலவே எங்களாழ்வான், நடாதூரம்மாள், ஸ்ருதப்ரசிகா பட்டர், நிகமாந்த
மஹா குரு ஆகிய இவ்வாசிரியர்களின் ஸ்ரீஸுக்திகளையும் பிரமாணமாகக் காட்டி யருளுகிறார். குமார வரதாசார்யரான நயனாராசார்யருடைய ஸ்ரீஸூக்தியையும் எடுத்துக் காட்டி யுள்ளார். இச்சயா யதுபாதேயம் பஸ்யாதிசய ஸித்தயே, உபயாநுபயை கைகஜுஷா தௌ சேஷ சேஷிணௌ.” என்று தத்வ த்ரய வியாக்கியானத்தில் (40ல்) உதாரித்தருளியுள்ள காரிகை நயனாராசார்யருடைய தென்கிறார்கள். அன்றெனில் இதை விட்டிடுதும். தேசிகனுடைய ரஹஸ்ய த்ரய ஸாரத்திலிருந்தும் தத்வ முக்தா கலாபத்திலிருந்தும் ந்யாஸ விம்சதி யிலிருந்தும் வாக்ய ராசிகளையும்
ஸ்லோகங்களையும் மாமுனிகள் மேற்கோள் கொடுத்திருப்பது ப்ரஸித்தம். வாதி கேஸரி அழகிய மணவாளச் சீயரும் தம்முடைய தத்வ தீபாதிகளில் தேசிகனுடையபலபல ஸூக்திகளை உதாஹரித்து அர்த்த விவரணமும் செய்திருக்கிறார். அந்தச் சீயர்க்கு இருநூறு வருடங்கள் பிற்பட்டவராய் அந்தத் திருநாமமே உடையராய் ஸ்ரீகாஞ்சீ கீழ கோபுர வாசலிலுள்ள மடத்திற்குத் தலைவரான ஸ்வாமி அருளிச் செய்ததாய் பகவத் விஷய ஸ்ரீகோசங்களில் அச்சிடப்பட்ட தாயுமுள்ள “வேதாந்த சாஸ்த்ர த்ரவிடாகமாத்ய தசக த்வந்த் வைககண்ட்யம் ” என்னும் மஹத்தான க்ரந்தத்தில் ஆசார்ய வந்தனமாகச் செய்துள்ள ஸ்லோகங்களில் நான்காவது-ஸ்லோகம் ஸ்ரீவத்ஸ் சிஸ்தநுஜாகம மௌலி யோகி ஸ்ரீமக் கலிக்ந வர யோகி முகா மஹாந்த:, வ்யாஸார்ய வேத சிகராரிய மஹார்ய முக்கியா வேதாந்த யுக்ம குரவோ ஹ்ருதி ஸந்நிதத்யு:” என்பது. இதில் ஆழ்வான் பட்டர் நஞ்சீயர் நம்பிள்ளை மணவாள மா முனிகள் ஸ்ருத ப்ரகாசிகா பட்டர் வேதாந்த மஹா குரு தொட்டயாசார்யர் ஆகிய இவ் வாசாரியர்களைச் சிந்தனை செய்திருக்கிறார்.

3-சென்ற நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் வாழ்ந்த வித்வான்களில் நிகரற்ற வித்வானும் வேதாந்த வாதாவளி ந்யாய பாஸ்கராத்யநேக கிரந்த ப்ரணேதவுமான மைஸூர் (மண்டயம்) அனந்தாழ்வான் தம்முடைய க்ரந்தங்களில் தேசிகனுடைய அனேக ஸூக்திகளை ஆங்காங்கு உதாஹரித்திருக்கிறா ரென்பதும், நிகழும் நூாற்றண்டிலும் காஞ்சீபுரியில் ப்ரஸித்த வித்வத் ஸார்வ பெளமராக விளங்கின குன்றபாக்கம் ஸ்வாமி தாம் பணித்த தத்வ ரத்நா வளியில் “ஜயதி பகவாந் வேதாந்தார்யஸ் ஸ தார்க்கிக கேஸரீ” என்று பணித்திருக்கி ரென்பதும் இங்ஙனே மற்றும் பலவும் குறிக் கொள்ளத் தக்க விஷயம்.

4-இவ்வாறாக தேசிகனுடைய ஸ்ரீஸூக்திகளைக் கையாண்டவர்களும் அவரை உபஸ்லோகித் தவர்களும் தென்னாசார்ய பரம்பரையிலே தேறுகிறப் போலே மற்றொரு பரம்பரையில் தொடர்ச்சியாகத் தேறக் கூடுமோ? திருக் குடந்தை கோபால தேசிகன் என்ற ஓரு மஹநீயர் ஜனித்து அவரிடத்திலே யதிகள் மூவர் ஆச்ரயித்து முநி த்ரய ஸம்பரதாயமென்று ஒன்று ஏற்பட்ட பிறகு தேசிகனைத் தெரிந்து கொண்டவர்களும் அவரை உபஸ்லோகிப்பவர்களும் பலருளரென்பதில் நமக்கு விவாதமில்லை. இதை நாம் நமது பரச்சத க்ரந்தங்களில் எழுதியே யுள்ளோம். இந்த கோபால தேசிகாதிகளை விட்டிட்டு இவர்களுக்கு முன்னே எதிர்த் தலையில் தேசிகனென்று வாய் திறந்த ஒரு வ்யக்தியாவது உண்டா ? உண்டானால் இன்னாரென்று எடுத்துக் காட்டுமின் என்று கூசாமல் கூறுதும்.

5-நம்மாழ்வார் எம்பெருமானுடைய பரத்துவத்தை உபபாதித்தருளின போது பிறருடைய அகமும் முகமும் கறுத்து விட்டதாம் -அதைக் கண்ட ஆழ்வார் “நான் உண்மையைச் சொன்னால் நீங்கள் கிலேசங் கொள்வதேன் ?” என்று கேட்பவர் போல் “கறுத்த மனமொன்றும் வேண்டா கண்ணனல்லால் தெய்வமில்லை” (திருவாய்மொழி 5-2-7) என்று துணிந்தருளிச் செய்தார். அது போல நாமும் துணிந்து கூறுகின்றேம்: என்ன கூறுகின்றோம்; மறு முறையும் கூறுகின்றோம் கேண்மின்; வாதி கேஸரி ஜீயர் போலவும் மணவாளமாமுனிகள் போலவும் தொட்டயாசாரியர் போலவும் அவருடைய அந்தேவாஸி யான நருஸிம்ஹ ராஜர் போலவும் காஞ்சீ மடாதிபதி யழகிய மணவாளச் சீயர் போலவும் புராதனரென்று மதிக்கக்கூடிய ஒரு வடகலைப் பெரியாராவது தேசிகனைப் புகழ்ந்தவருள
ரேல் (கிம்பஹுாந ?) தேசிக ப்ரஸ்தாவமும் பகவத் ராமாநுஜாதி ப்ரஸ்தாவமும் செய்தவருளரேல் அவரை இன்னாரென்று எடுத்துக் கூறுமின்–

6-இப்படி கேட்கிறானேயிவன்!” என்று கோபமும் தாபமும் மேலிட்டு நம்மைக் கறுக்கச் சிவக்கப் பார்க்கலாம் : துரியோதநாதிகள் கண்ண பிரான் திறத்தில் ஏதேதோ சூழ்ச்சிகள் செய்தது போலவும் செய்யலாம்: இத்தனை போக்கி, நம்முடைய இக் கேள்விக்கு ஆர்ஜவத்துடன் விடையிறுப்பாருளரோ ?இல்லை, இல்லை, இல்லை என்பதில் ஸந்தேஹமேது ? “இரவில் ஸூர்ய ப்ரகாச முண்டோ? பகலில் சந்த்ர ப்ரகாச முண்டோ?” என்று கேட்டால் உண்டு என்று வாய் திறக்க எப்படி வழியில்லையோ, அப்படியே இரண்டு நூற்றாண்டுகட்கு முன்பு தேசிகனைப் போற்றினவர்களும் தேசிக ப்ரஸ்தாவம் செய்தவர்களுமான வடகலைப் பெரியார் இருந்தார்களென்று வாய் திறக்கவும் வழியில்லை. இருந்தால், இன்னாரின்னாரிருந்தார்கள் : இன்னின்ன வடமொழி தென்மொழி நூல்களை அவர்கள் இபற்றி யிருக்கிறார்கள்’ என்று இவ்வளவே காட்டி விட்டால் போதுமே. எதிர் வகுப்பினர் இதைப் பற்றி வீணான நிந்தாத்யாயங்களை வளர்க்க முடியுமே யல்லது வேறென்றும் செய்ய முடியா தென்பதை சிலாசாஸனமாகவன்றோ வெழுதி வைத்திருக்கிறோம் நாம்.

7-இவர்களை நவீனர்களென்று நாம் வ்யதேசித்து வருவதன் பொருத்தத்தை இவ்வளவால் விளக்கினோமாயிற்று. தென்கலை ஸம்ப்ரதாயஸ்தர்கள் மட்டும் இடையறாது அநுஸ்யூதர்களாக வந்து கொண்டிருக்கிறார்களோ வென்று ஸஹஸா ப்ரதி ப்ரச்நம் செய்து விடலாமிவர்கள். ஸ்ரீரங்கம் தேவஸ்தானத்திலும் மற்றும் பல தேவஸ்தானங்களிலும் எம்பெருமானார் காலத்திலிருந்து நியதமான மரியாதைகளை அநுபவித்து வருபவர்களும், மணவாள மாமுனிகள் நியமித்தருளின அஷ்ட திக்கஜநா சார்ய பரம்பரையினரும் இடையறது அநுஸ்யூக சிஷ்ப ஸம்பத்துடனும் வந்து கொண்டிருப்பதனால் எதிரிகளின் ப்ரதி ப்ரசனத்திற்கு அவகாசமில்லையே. இனி, கேள்வி யுண்டானால் இதைப் பற்றி வெகு விளக்கமாகத் தெரிவிப்போம்.

8-எதிர் வகுப்பினர் ஈச்வர ஸ்ருஷ்டியில் புதிதாக ஸ்ருஷ்டிக்கப்பட்டார்களென்றோ நாம் சொல்லுகிறேம்? இல்லை. இவர்களுடைய பரம்பரையும் நெடு நாளாகவே யிருந்து வருவது தான். ஆனால் ஆழ்வாராசார்ய பரம்பரையில் படியத் தொடங்கினது புதிது புதிதே. இதை இன்னமும் நன்கு நிரூபிக்கிறோம் காண்மின் அரசாணிபாலை வேங்கடாத்வரி ஸ்லேஷயமக சக்ரவர்த்தி யென்று ப்ரஸித்தரான ப்ரசண்ட பண்டிதர் இவருடைய க்ருதிகளில் லக்ஷ்மீ ஸஹஸ்ரம் மிகவும் ப்ரஸித்தமானது. அதில் அவர் அநேக ஸ்லோகங்களில் ஸ்ரீமஹாலக்ஷ்மிக்கு விபுத்வ முண்டென்றும் அணுத்வ வாதம் அஸங்கதமென்றும் கூறுகிறார். அப்படி அவளுக்கு அணுத்வத்தைச் சொல்லுகிற ஆசாரியர்கள் இன்னாரென்பதை வியாக்கியான கர்த்தா விளக்குகிறார். அதில் ஐச்வர்ய ஸ்தபகத்தில் “ஸ்ரீமத் ராமாவர்ஜ ஸரணிம் ஸ்ரேயஸீ மாஸ்ரிதாநாம் ஆசார்யாணாமபி ச குஹசித் யஸ் தவாணுத்வ வாத:” என்கிற ஸ்லோகத்தின் வியாக்கியானத்தில் “பட்ட பராசராதீநாமபி ச” என்று எழுதி யுள்ளார். இதனால், கூரத்தாழ்வான் திருக்குமாரரான பட்டர் இவர்களுக்குப் பிரதிபக்ஷியென்று ஸ்பஷ்டமாகிறது. தேசிகன் பட்டரை அபர பாஷ்யகாரராக மதித்திருப்பவர் பட்டர் தத்வ ரத்நாகரமென்று ஒரு க்ரந்தமருளிச் செய்திருந்தார்-அது தேசிகன் காலத்திலிருந்தது; பிறகு லுப்தம். அதில் வருத்தி க்ரந்தத்திற்கு விருத்தமாக ஒரு விஷயம் அருளிச் செய்யப்பட்டிருப்பதாக அநுவதித்து, அவருடைய ஸ்ரீஸக்திக்கு நாம் என்ன மறுப்புரைக்க முடியுமென்று கை கூப்புகிறார் தேசிகன் அதிகரண ஸாராவளியில் “வ்ருத்தி க்ரந்தேது” என்ற ஸ்லோகத்தில்

9-இங்ஙனே தேசிகன் மஹாசார்யராக மதித்திருக்கும் பட்டரை ப்ரதி பக்ஷியாகக் கொள்ளுமவர் களுடைய மதம் எதுவாயிருக்க வேணு மென்று ஆராய்மின். எம்முடைய ஆராய்ச்சிக்கு இத்தகைய விஷயங்கள் மிகவும் கை கொடுப்பவை. எதிர் வகுப்பில் மிகப் பெரிய வித்வான்களா யிருந்தவர்களும் ஆழ்வாராசார்ய ஸ்ரீஸூக்திகளுக்கு அத்யந்த வைதேசிகர்களாகவே யிருந்து போந்தார்களென்பதற்கு இது முதன்மையான ஸாக்ஷியாகும். “இன்னின்ன ஆசாரியர்கள் நமக்கு உத்தேச்யர்கள், இன்னின்ன ஆசார்யர்கள் அநுத்தேசியர்கள்’ என்கிற விவேக சக்தியு மற்றவர்களாக வன்றோ எதிர்த் தலைப் புராதன பண்டித மணிகள் விளங்கி யிருந்தார்கள்

10-மேலே நாமெடுத்துக் காட்டின விஷயத்தில் இப்போதுள்ளவர்கள் இருவகையான ஸமாதானம் சொல்லக் கூடும்-1- ஸம்ப்ரதாய ஸரணியில் அடியோடு பிரவேச மில்லாதவரான அவர் எழுதி யிருப்பது அநாதரணீயம்-என்று சொல்லுவது ஒரு வகை-2-பட்டர் எங்களுடைய பரம்பரையிற் சேர்ந்த ஆசார்யரல்லாமையாலே அவரை ப்ரதிபக்ஷியாகக் கொண்டது யுக்தமே என்பது மற்றொரு வகை. மூன்றாவது வகையான ஸமாதானம் எதுவும் சொல்லப் போகாது. இவ் விருவகையான ஸமாதானமும் ஏலாதவையே.

11-முந்தின ஸமாதானத்தில் ஸித்த ஸாதனமே தோஷமாகிறது. இவர்களுடைய வகுப்பில் ஸம்ப்ரதாயாவகாஹனமுள்ள வித்வான்கள் எந்நாளிலும் எவரும் இருந்ததில்லை யென்கிற நம்முடைய வாதமே ஊர்ஜிதமாகிறது. சில வருடங்களுக்கு முன்பு பல வைகாநஸர்கள் கூடிப் பூந்தமல்லியில் ஒரு பரிஷத்து நடத்த முயன்று அதற்காக அச்சிட்ட விளம்பரப் பத்திரிகையில் “நம்முடைய ஸம்பிரதாயத்திற்கு மூலாதார பூதர்களான பராங்குச பரகால யதிவராதிகளான ஆழ்வார்களுக்குள்ளே தலைவரான திருக்கச்சி நம்பிகளின் அவதார ஸ்தலத்திலே …நடக்கப் போகிறது” என்று பிரசுரித்தார்கள். இங்ஙனே பலபல நினைவுக்கு வருகின்றன. இனி இரண்டாவது வகையான ஸமாதானத்தில் நாம் அதிகம் சொல்ல வேண்டிய தொன்றுமில்லை; பட்டரை ப்ரதிபக்ஷியாகக் கொள்பவர்கள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஆளவந்தார் ஸ்ரீமந் நாதமுனிகள் முதலான யாவரையுமே பிரதிபக்ஷிகளாகக் கொள்ளக் குறை யில்லை. இதுவொரு லோக விலக்ஷணமான மதம் என்று தான் தேறி நிற்கும்.

12-ஆக இவ்வளவாலும் என்ன நிர்ணயிக்கப் பட்டதென்றால்; கோபால தேசிகோபஜ்ஞமான இவர்களுடைய ஸம்பிரதாயமானது அந்த கோபாலார்யர்க்கு முந்தி திவ்ய ஸுரி ஸம்பந்தமோ திவ்ய ப்ரபந்த ஸம்பந்தமோ திவ்ய தேச ஸம்பந்தமோ பெற்றிருந்தது கிடையாது. பிள்ளை லோகாசார்யரோ தேசிகனோ மணவாளமாமுனிகளோ மற்று எந்த ஆசார்யரோ ஆக எல்லாரிடத்திலும் இவர்கள் துல்ய ப்ரதிபத்தி கொண்டவர்களாகவே யிருந்து வந்தார்கள். காம்பறத் தலை சிரைத்து உன் கடைத்தலை யிருந்து வாழுஞ் சோம்பர் என்று தொண்ட ரடிப் பொடியாழ்வாரால் மங்களாசாஸனம் பெற்றவர்களும், பதியே பரவித் தொழுந்தொண்டரென்றும் உலகமேத்துங் கண்டியூரரங்கம் மெய்யம் கச்சி பேர் மல்லை யென்று மண்டினா ரென்றும் கலியன் திருவாக்குக்கு இலக்கானவர்களுமான தென்னாசாரியர்களே ஆங்காங்கு சில திவ்ய தேசங்களில் தேசிக விக்ரஹ ப்ரதிஷ்டையையும் செய்வித்தவர்கள். மற்றையோர் செய்ய ப்ரஸக்தி ஏது?–

13-பெரும்பாலும் திவ்ய தேசங்களிலும் ஆழ்வா ராசார்யர்களின் திரு வவதார ஸ்தலங்களொன்றும் தப்பாமல் எல்லாவற்றிலும் நெடுநாளாக நிராபாதமான கைங்கர்ய ஸாம்ராஜ்ய துரந்தரர்களான தென்னாசார்யர்களைத் தவிர்த்து மற்றையோர்கள் ஆலயங்களில் தேசிகனை ப்ரதிஷ்டை செய்ய ப்ரஸக்தி லேசமும் கிடையாது. கோவில்களில் இவர்கள் வந்து சேர்ந்த நாள் முதல் க்ஷணம் முதல் யுத்த காண்டமே என்பது இவர்களின் சரித்திரங்களினால் ஸுஸ்பஷ்டம்-ஸ்ரீ பெரும்பூதர் எம்பெருமானார் ஸன்னிதியில் சென்ற நூற்றாண்டில் நடந்த தென்கலை வடகலை விவாதங்களைப் பற்றி நாம் நம்முடைய சில நூல்களில் ஒரு முக்கியமான விஷயம் எழுதி யிருந்தோம்; என்ன எழுதியிருந்தோ மென்பதை இங்கு முன்னம் எடுத்துக்காட்டி, அதற்கு ஸமீப காலத்தில் கிடைத்த வெற்றியை அடுத்தபடியாக விளக்கிக் காட்டுகிறோம். முன்பு நாம் எழுதியிருந்த தென்ன வென்றால், 1955 ஜனவரி மாதத்தில் வெளியிட்ட ஸத் ஸம்ப்ரதாய பாஸ்கரனில்”காஞ்சீபுரம் தேவப்பெருமாள் ஸன்னிதியிலும் தீப ப்ரகாச தேசிக ஸன்னிதியலும் நவீநர்கள் விவாதம் பண்ணத் தொடங்கின காலத்தில் திருவள்ளூர் ஸன்னிதியின் அனுஷ்டானம் நிஷ்களங்கமாய் நிஷ்கல்மஷமா யிருந்தது. ஆனது பற்றியே அந்த ஸன்னிதியின் ஆசாரங்ளை யொட்டியே காஞ்சீபுரத்திற்கு பாத்ர ஜட்ஜ் மெண்டுகள் அவதரித்தன. இவ்விஷயம் மூன்று கோர்ட்டு ஜட்ஜ்களாலும் விசதமாக எழுதப்பட்டு விளங்கா நின்றது அப்படிப்பட்ட திருவுள்ளூர் ஸன்னிதி தலைகீழாக மாறி விட்டதனாலே தத்வார்த்தங் கூடவா மாறி விடும்.
இந்த ஸன்னிதியில் அத்யாபகத் தொடக்கமிராசு அஹோபில ஸ்வாமிக்கு அதீநமாயிருந்தது போல, காஞ்சீபுரத்தைச் சேர்ந்த திருப்புட் குழி ஸ்ரீ பெரும் பூதூர் முதலான திவ்யஸ் லங்களில் அந்த மிராசு கோடி கன்னிகாதானம் தாதாசார்ய வம்சஸ்தர்களுக்கு அதீனமா யிருந்தது. அவர்கள் கிரமமான நிலையில் இருந்த வரையில் தங்கள் கைங்கரியத்தைக் குறையறச் செய்து ஒரு கஷ்டமு மநுபவியாமல் ஆச்சரியமான மரியாதைகளையும் பஹு மானங்களையும் அநுபவித்து வந்தார்கள். ஆனால் அவர்கள் விபரீதமான நிலைமையை ஏறிட்டுக் கொண்டது முதல் காஞ்சீபுர திவ்ய தேசங்களிலும் திருப்புட்குழியிலும் ஸ்ரீபெரும்பூதூரிலும் எவ்வளவு கஷ்டங்களை யநுபவிக்கப் ப்ராப் தரானார்க ளென்பதை உலகமுழுது முணருமே. ஸ்ரீ பெரும்பூதூரில் ஒரு விதமான கலஹமுமில்லாமல் நடந்து வந்த விஷயம் விச்வகுணா தர்சத்தில் ஏறிக் கிடக்கிறது. பிறகு வெகுநாள் கழித்து அங்கே வட கலையார் சண்டைகளைக் கிளப்பி அபரிமிதமான வியவஹாரங்கள் நடந்தன. ப்ரஹ்மஸ்ரீ. கிருஷ்ணஸ்வாமி ஐயர் என்கிறவொரு பிரபல அட்வகேட் அங்கு வடகலையார்களுக்கு வக்கீலாக இருந்தார். அப் போது ஸ்ரீபெரும் பூதர் வியாஜ்ஜியம் கடைசியாக ஹைக்கோர்ட் டில் இருந்தது. அந்த ஸமயத்தில், மேலே சொன்ன உடகலையார் வக்கிலான ஸ்ரீ.கிருஷ்ணஸாமி ஐயரர்கள் ஹைகோர்ட் ஜட்ஜ் ஸ்தானத்தில் அமர்ந்தார். அப்போது ஹைகோர்ட்டி லிருந்த ஸ்ரீ பெரும் பூதூர் ஸன்னிதி யப்பீல் அந்த கிருஷ்ணஸாமி ஐயருடைய பெஞ்சில் வந்தது. ஏற்கெனவே பல வருஷங்கள் வடகலையார்க்கு வக்கீலா யிருந்த இவருடைய பெஞ்சில் இந்த அப்பீல் நடக்கத் தகா தன்றும், இவரிடம் நடந்தால் நியாயம் தேறா தென்றும் தென்கலையார் ஆக்ஷேபிக்கத் தீவிரமான முயற்சி கொண்டும் பலிக்க வில்லை. அவரே விசாரிப்பதாக கேஸை எடுத்துக் கொண்டார். வடகலையார் நமக்கே வெற்றி யென்று நிச்சயித்து ஆனந்தமா யிருக்கிறார்கள்; தென்கலையார் கவிழ் தலை யிட்டு வருந்திக் கிடக்கிறர்கள். ஜட்ஜ் கிருஷ்ணஸாமி ஐய ரவர்கள் கேஸை எடுத்துக் கொண்டு அன்றே அலம்பிக் கவிழ்த்து விட்டார். அவர் நெடுநாள் வடகலையர்களுக்கு வக்கீலாயிருந்த படி யால் எல்லா ரிகார்டுகளையும் ஒன்று விடாமல் முற்றிலும் பார்த்தவ ராகையாலே ப்ராமாணிகராய் மனச் சாட்சியை மீற மாட்டாமல்,“தாதாசார்ய குடும்பஸ்தர்கள் தங்களுக்குக் குல பரம்பரையாக வந்த ஸ்ரீசைலேச மந்த்ரத்தை வட்டு வடகலை மந்த்ரத்தை ஆதரிக்கத் தொடங்கினது தான் இவ்வளவு சண்டைக்கும் காரணம்; அதிலிந்தே தாதா சாரியர்கள் தங்கள் கவுரவங்களை இழக்க நேர்ந்தது” என்றும் சிலாசாஸனமாக எழுதி வைத்தார்.”-இப்படி நாம் எழுதி யிருந்ததைக் கண்ட நவீனர்கள் “ஸ்ரீ பெரும்பூ தூர் வ்யவஹாரத்தில் ஜட்ஜ் இப்படி யெழுதிருப்பதாகச் சொல்வது பொய்” என்று அடாவடி யடித்து வந்தார்கள்.

14-ஸமீப காலத்தில் ஸ்ரீபெரும்பூதூர் வியவஹார மொன்று செங்கற் பட்டு ஸப் கோர்ட்டில் முடிவடைந்தது. அதைப் பற்றி அவ்வூர் ஸ்ரீ உ. வே. பார்த்தஸாரதி ஐயங்காரென்பவர் எழுதி யிருந்த வியாஸமொன்று இருபத்தைந்து வருஷங்களுக்கு மேலாக ஸ்ரீரங்கத்திலிருந்து வெளி வரும் அம்ருத லஹரி என்னும் மாதப் பத்தரிசையில் 217 லக்கமுள்ள நேற்று ஜனவரி மாத ஸஞ்சிகையில் ஸ்ரீபெரும்பூதூர் வ்யவஹாரம் என்னும் தலைப்பின் கீழ் வெளி வந்தது; அந்த வியாஸத்தை முன்னம் ஈண்டு அநுவதிப்போம்.(அதாவது)-“இவ்வூர் ஆதி கேசவப் பெருமாள் ஸ்ரீ பாஷ்பகார ஸ்வாமி தேவ ஸ்தானத்தில் ஸ்ரீ வேதாந்தாசரீரிய விக்ரஹமும் திருவாராதனத்தில் இருந்து வருவது ப்ரஸித்தமானது. அவருக்காக ஏற்பட்டிருக்கிற தஸ்திக்கின்படி [அதாவது வருமானத்திற்குத் தக்கபடி) மாஸ திரு நக்ஷத்ர பரிபாலனமும் வருஷ திரு நக்ஷத்ர பரிபாலனமும் உசிதமாக தேவ ஸ்தானத்தாரால் செய்யப்பட்டு வருகிறது. இவ் விக்ரஹம் இந்த தேவஸ்தானத்தில் ஏற்பட்டது முதல் மற்ற ஆசாரியர்களுக்குப் போலவே இவருக்கும் தென் கலைத் திருமண் காப்பு ஏற்பட்டிருக்கிறது. 70-75 வருஷங்களுக்கு முன்பு இந்த தேவ ஸ்தானத்திலும் வடகலை வகுப்பினர்கள் விஷம புத்தியுடன் கலஹங்களைச் செய்ய ஆரம்பித்ததும், ஸிவில் கோர்ட்டுகளிலும் கிரிமினல் கோர்ட்டுகளிலும் வழக்குகள் ஏறி, இந்த தேவ ஸ்தானத்தில் வடகலை பரர்களுக்கு எவ்விதமான ஹக்குமில்லை யென்று நீதிபதிகளால் முடிக்கப்பட்டுப் போனதும் பிரஸித்தமானதே. வடகலை பரர்கள் வேதாந்தாசாரியரைத் தங்களுக்கு குருவாகக் கொள்ள என்றைக்கு ஆரம்பித்தார்களோ அன்று முதலாகவே சில தேவஸ்தானங்களில் வேதாந்தாசாரியர்க்கு வடகலை நாமம் போட்டு வைக்க வேணு மென்கிற முயற்சியிலும் தீவிரமாக ஈடுபட்டிருக்கிறார் களென்பதை உலக மறியும். வேதாந்தாசாரியர் திரு நாட்டுக் கெழுந்தருளி ஏறக்குறைப 500 வருஷமாகிறது. அந்த காலந் தொட்டே இவர்களுக்கு வேதாந்தாசாரியரோடு தொடர்பு இருந்திருக்குமானால் கோவில்களில் அவரைப் பற்றின விவாதம் நவீன காலத்தில் இந்த விதமாக ஏற்பட்டிருக்க நியாயமே யிராது.””இதை புத்திமான்கள் ஆலோசிக்க வேணும், வடகலை குருவான வேதாந்தாசாரியர் தென்கலை தேவஸ்தானங்களில் எதற்காக ஸ்தாபிக்கப்படுவர் !! என்று
விவேகிகள் விமர்சிக்க வேண்டும். கோவில்களும், கோவில்களில் நடக்கிற ரீதிகளும் அபரிசுத்தங்களென்று தூஷித்துக் கொண்டு வெகு காலமாகவே விலகி யிருந்தவர்கள், கோவில்களை நாம் அநியாயமாக விட்டு விட்டோமே! என்று அநுதாபம் தோன்றப் பெற்ற நாளில் சில கோவில்களில் வந்து புக ஆரம்பித்து, ஆரம்பமே யுத்த காண்டமாகச் செய்த நாளில் வேதாந்தாசாரியர் தங்களுக்கு குரு வென்றும் தாங்கள் தரிக்கும் நாமத்தையே அவருக்கும் போட்டு வைக்க வேணு மென்றும் தீவிரமான கலஹங்களை உண்டு பண்ணத் தொடங்கினார்கள், அதன் பலனை விபரீதமாகவே இவர்கள் கை கண்டார்கள். அதன் மேல் கோவில்களுக்கு வெளிப்பட்ட இடங்களில் வேதாந்தாசாரியருக்கு ஸன்னிதி நிர்மாணங்களைச் செய்து அங்கே தங்களிஷ்டப்படி நடத்திக் கொள்ள ஆரம்பித்தார்கள். 10,12 திவ்ய தேசங்களில் இந்த நிகழ்ச்சியை யாவரும் காணலாம். இப்படி வெளிக் கோவில்களைக் கட் டிக்கொண்டு குலாவுவது ஏறக்குறைய நூறு வருஷங்களாக. இதே விதமாக ஸ்ரீ பெரும்பூதூரிலும் வேதாந்தாசாரியர்க்கு தனிக் கோயில் கட்டிக் குலாவ ஆரம்பித்தார்கள். இதில் யாரும் தவறு நினைக்க இடமில்லை. புராதனமான தேவஸ்தானங்களில் புகுந்து கலஹங்கள் விளைப்பதை நிறுத்தி ஸ்வ க்ருஹம் போன்ற இடங்களில் இவர்கள் கொண்டாட்டங்களை நிகழ்த்திக் கொள்வதை தப்பென்று யார் சொல்லுவார்கள்? அவ்வளவோடு சாந்தியுடன் நிற்பது அழகு தாங்கள் முதன் முதலாக எந்தெந்த தேவஸ்தானங்களில் வீண் வம்பு விபாஜ்ஜியங்களைக் கிளப்பினார்களோ அதை அநியாயமாக விட்டு விடுவதா? என்று ரோஷ முண்டாகி இப் போதிப்போதாகப் பழைய கலஹங்களைத் திரும்பவும் கிளப்பப் புறப்பட்டிருக்கிறார்கள் ஸ்ரீ பெரும்பூதூர் ஸன்னிதியில் இவர்கள் கலகங்கள் செய்து கொண்டிருந்த காலத்தில் அதிகாரிகளிடஞ் சென்று “எங்கள் குல குருவான தேசிகருக்கு அநியாயமாய் தென்கலை நாமத்தைப் போட்டு வைத்திருக்கிறார்களே? இது நியாயமா?” என்றுமுறை யிடுவர்கள். அவ்வதிகாரிகள் விசாரணை செய்து உண்மையை யறிந்து கொள்ள தேவஸ்தானத்திற்கு வந்து வேதாந்தாசார்ய விக்ரஹத்தைப் பரிசீலனை செய்வர்கள். விக்ரஹத்தின் லலாடத்தில் தென்கலைத் திருமண் ரேகை ஸ்பஷ்டமாக விளங்குவதைக் கண்டு நீங்கள் வீண் கலஹக் காரர்கள்’ என்று சொல்லி மறுத்து விட்டுப் போவர்களதிகாரிகள். அதற்குமேல் ” ரேகை தென்கலை, குழைத்துப் போடுகிற நாமம் வடகலை ஐயா !” என்று மன்றாடுவர்கள். இப்படிப் பட்ட வம்பு வீண் காலம் கழிந்து வெகு நாளாயிற்று. இந்த விவாதத்தை 10, 15 வருஷ காலமாக ஸ்ரீ பெரும்பூதூரில் ஒருவர் கிளப்பி இதை ஜீவனாதாரமாகக் கொண்டிருக்கிறார். சென்னை ஹிண்டு ரிலிஜியஸ் எண்டோமெண்டு போர்டில் “ஸ்ரீ பெரும்பூதூர் தேவஸ்தானத்திலுள்ள தேசிக விக்ரஹத்திற்கு வடகலை நாமம் போட்டு வைக்க வேணும்” என்று எட்டு வருடங்களுக்கு முன்பு வியாஜ்ஜியம் தொடுத்து பங்கமடைந்து கை யொழிந்திருந்தார். ஜீவனதாரத்தை வீட்டுவிடுவதா? என்று செங்கற்பட்டு ஸப் ஜட்ஜ் கோர்ட்டில் அந்த வ்யவஹாரத்தையே மறுபடியும் த்வஜாரோஹணம் செய்து வைத்தார். நேற்று டிசம்பர் மாதத்திடையில் அந்த வியவஹாரத்திலும் கோர்ட்டு காஸ்டுடன் பங்கமடைந்தாயிற்று. மேன் மேலும் கோர்ட்டுகள் இல்லாமற் போக வில்லையே. உயிருள்ளவளவும் விடேனென்று முஷ்டி பிடித்திருக்கிறார். இவர்களுக்கு வேதாந்தாசாரியார் எந்த விதத்தில் குரு? எத்தனை நாளாக குரு? என்பதை நிரூபணம் செய்து விட்டால் உலகத்திலுள்ள ஸகல தேவஸ்தானங்களுக்கும் வடகலை நாமம் போட்டு வைக்கலாம்.ருஜூவான அந்த வழியில் வருவாரில்லையே என்று பல பெரியார்கள் சோகிக்கிறார்கள். “நாங்கள் யாதவ ப்ரகாசருடைய பரம்பரையைச் சேர்ந்தவர்கள்” என்று சொல்லிக் கொண்டு, “ஸ்வபலாதுத்தருத யாதவ ப்ரகாச:” என்னப்பட்ட ஸ்வாமி ஸன்னிதியிலே அவருடைய விக்ரஹத்தை வைக்க வேணு மென்று வழக்காடினாலாவது இவர்கள் ஒரு கால் வெற்றி பெறக் கூடும். இனியாகிலும் இந்த வழக்குக்கு முன் வருவார்களா?” என்கிற இந்த வியாஸம் வெளி வந்திருக்கின்றது.

இவர் எழுதியது கிடக்கட்டும். இந்த விபவஹாரத்தைப் பரிசீலனை செய்த ஸப்ஜட்ஜ் என்ன எழுதியிருக்கிறாரென்று பார்க்கவேண்டும்.(15-12-1981) செங்கல்பட்டு சப் கோர்ட்டில் முடிந்த ஸ்ரீ பெரும்பூதூர் கேஸ் (O. S. 29/56) தீர்மானத்தின் 15-வது பாபாவின் (Paragraph 15 of the Judgment) Copyயும் அதன் மொழி பெயர்ப்பும்.
Subsequently the Vadagalais filed four suits in the D. M. C. Kancheepuram namely O S 1058 of 1899 O. S. 33 of 1903, O. S. 60 of 1903 and O. S. 61 of .903. Ex.-A 4 is printed copy of judgment of the District Munsif in O. S. 1)58/59. All these suits went up to the High Court in Second Appeal Nos. 952 to 9.5 of 1905. Ex. A-6 in the printed pleadings for S. A. No 952 of 1905 Tne judgment on these appeais is reported in 1 M. L. J. Page 257. At pages 267 and 263, the High Court has stated as follows:-
“The plaintiffs (Vadagalais) ever since 1885 have been altogether excluded from the office of the first Theertaakar by the defendants who successtully prevented them from exercising any of its functions and enjoying its privileges. We may observe here, that the apparent origin of the dispute which led to the dispossession of Thathachariar is that they wrongly insisted on introducing the Vadagala: Mantram into certain rituals instead of the Tengalai Mantram.”-This observation of the High Court would show that the Thathacharis had to lose their position as first Theerthakar because they attempted to introduce Vadagalai form of worship sometime in 1885 contrary to theestablished usage to Tengalai form of worship……”(ஆங்கிலத்தின் மொழிபெயர்ப்பு வருமாறு):பிறகு, காஞ்சீபுரம் டி. மு. கோர்ட்டில் வடகலையார்கள் அசல் நெ. 1058/1899, நெ. 33. 1903,
நெ. 60/03, நெ. 61/03 உள்ள நான்கு வியாஜ்ஜியங்கள் தொடர்ந்தார்கள். பிரக்ருத கேஸில் Exhibit A-4 என்பது டிெ அசல் நெ. 1058 of 1899-ன் தீர்ப்பின் அச்சுக்காபி. இந்த நான்கு வியாஜ்ஜியங்களும் High Courtக்கு இரண்டாவது Appeal ஆக சென்று Appeal Nos. 952 to 955 of 1905ல் தீர்மானிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. Exhibit A-6, என்பது Appeal No. 952/05ல் High Courtல் அச்சிடப்பட்ட கீழ்க்கோர்ட்டு தாவாக்களின் விவரங்கள்
(Printed Pleadings) இந்த அப்பீல்களின் தீர்ப்பு (Judgment) 19 M L.J. Page 257ல் ரிபோர்ட்டு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. இதில் பக்கம் 267, 263ல் கீழ்வருமாறு சொல்லப்பட்டுள்ளது.
“வாதிகள் (வடகலையார்கள்) தங்களுடைய முதல்தீர்த்த Office களிலிருந்து அடியோடு பிரதிவாதியால் வெற்றிகரமாக விலக்கப்பட்டு அவர்கள் செய்ய வேண்டிய காரியங்களையும் அடைய வேண்டிய மரியாதைகளையும் இழக்கும்படி ஆக்கப்பட்டார்கள். இங்கு நாம் சொல்ல விரும்புவது என்னவென்றால், தாதாசாரியர் இப்படி தம்முடைய பாத்தியதையை இழக்கும்படி தாவா ஏற்பட்டதற்கு மூல காரணம் அவர்கள் அக்ரமமாக கோயில் சடங்குகளில் தென் கலை மந்திரத்திற்குப் பதிலாக வடகலை மந்திரத்தை புகுத்த வற்புறுத்தியதே” High Courtதீர்ப்பில் கண்டுள்ள மேல்கண்ட வாசகத்தினால் தாதாசாரியர்கள் கி.பி. 1885ம்வருஷத்துக்குச் சேர்ந்தாப் போல் ஒரு காலத்தில், அப்போது நிச்சயமாய் ஏற்பட்டிருந்த மாமூல் தென்கலை ஆசாரத்துக்கு மாாக, பூஜையில் வடகலை ஆசாரத்தைப் புகுத்த ப்ரயத்தனப்பட்டதின் காரணத்தினால் தங்களது முதல் தீர்த்த பதவியை இழக்க நேர்ந்தது என்பது விளங்கும்……’ஆக, இந்த ஜட்ஜ்மெண்டினால் ஸத் ஸம்பிரதாய பாஸ்கரனில் நாமெழுதி யிருந்த விஷயம் ஸத்யமென்று ரூபிக்கப்பட்டதாயிற்று. ஜட்ஜின் பெயரில் மட்டும் மாறுபாடு இருக்கலாமத்தனை—

16-தேசிகனுடைய அவதார ஸ்தலத்தைப் பற்றின ரிகார்டுகளில் எதை யெடுத்தாலும் அத் தலத்தில் தென் கலைத் திருமண் காப்புக்கும் ஸ்ரீசைலேச தயா பாத்ரத் தனியனுக்கும் ப்ராபல்யம் காண்கிறதே யொழிய வடகலைத் திருமண் காப்புக்கும் ராமாநுஜ தயா பாத்ரத்திற்கும் எவ் விதமான ஸம்பந்தமும் காணப் படுவதில்லை. அவை யிரண்டில் திருமண் மட்டும் அத் தலத்தில் இடையில் வந்து புகுந்து கொண்டதென்பது ரிகார்டுகளினால் வ்யக்தமாக விளங்குகின்றது: ராமாநுஜ தயா பாத்ரம் வந்து புகுவதற்கு ப்ரஸக்தியோ அவகாசமோ இல்லை யாயிற்று. வடகலை நாமம் மட்டும் எப்படி வந்து புகுந்த தென்பதைப் பற்றி மேலே விவரிப்போம். முன்னம் சில நூற்றாண்டுகளாகத் தென் கலைத் திருமண்காப்பு தானிருந்த தென்பது அசைக்க முடியாதபடி தேறி யிருக்கின்றது. எதிரிகள் தேசிகனோடு உறவு கொண்டாட ஆரம்பிப்பதற்கு முன்பு அவருடைய திவ்ய மங்கள விக்ரஹம் எவ்விதமான திருமண் ஸந்நிவேசத் தோடிருந்ததோ, எந்த வகுப்பினருடைய கைங்கர்ய ஸாம்ராஜ்யம் அங்கு விளங்கி வந்ததோ அதெல்லாம் நிர் விவாதமாகவும் ஒழுங்காகவும் நடை பெற்று வந்தது. இவர்கள் தேசிகனோடு உறவு கொண்டாட ஆரம்பித்த பிறகு மேலே சொன்ன இரண்டு ஆசாரங்களையும் மாற்ற மிகவும் பாடுபட்டார்கள். நூதன பாத்திரத் தனியன் அங்கு ப்ரவேசிக்க வழியே கிடையா தென்று தெளிந்து கொண்டார்கள்.

17-அந்த ஸமயத்தில் என்ன செய்தார்களென்றால், இந்த தென் கலை வேதாந்தாசாரியரை விட்டுத் தொலைத்து வடகலைத் தேசிகனைப் புதிதாகப் பிரதிஷ்டை செய்து கொண்டு அந்தக் கோவிலில் நாம் நமக்கு இஷ்டமானபடி கோஷித்துக் கொள்ளுவோமென்று நிச்சயித்து வேகவதிக் கரையில் ஸ்ரீரங்கராஜ வீதி யென்கிற ஒரு புதுத்தெருவில் ஒரு கோவில் கட்டி அதில் ஸ்வாமியைப் பிரதிஷ்டை செய் வித்து அவருக்கு உத்ஸவாதிகளும் யதேஷ்டமாக நடத்தி வந்தார்கள். அங்கு விபவ வருஷத்தில் நடந்த விச்வ ப்ரஸித்தமான கஜேந்த்ர கோலாஹல க்ரீடையினால் அங்கும் வைரஸ்ய முண்டாயிற்று. தேசிகன் தீப ப்ரகாச ஸந்நிதி பரிஸரத்தில் திருவவதரித்தவராகையாலே அந்த பரிஸரத்திலேயே புதியதொரு ஸன்னிதியைக் கட்டி அதிலே ஸ்வாமியை சிஷ்யர்களுடனும் ப்ரதிஷ்டை செய்வித்து அங்கே நம்முடைய கோலாஹலங்களை யதேஷ்டமாகச் செய்வோம்” என்று நிச்சயித்து, ஸ்ரீமத் பரமஹம்ஸேத்யாதி. (மைஸூர் ஸ்ரீபரகால மடாதிபதி ஸ்வாமிகளை யநுவர்த்தித்து வேண்டி பழைய தேசிக ஸன்னிதி ஸமீபத்திலேயே புது ஸன்னிதி யொன்று கட்டுவித்து அங்கே ஸ்வச் சந்த கோலாஹலங்கள் செய்து வரத் தொடங்கினார்கள். இதில் விவாதத்திற்கு எவ்விதமான ப்ரஸக்தியும் கிடையாதன்றோ -. ஏதோவொரு விவாத மென்றும் சண்டை யென்று மிருந்தால் தானே அதை வியாஜமாக இட்டு ஆங்காங்குப் பொருளீட்டலாம். சண்டையும் விவாத முமின்றிக்கே நடந்து கொண்டு போவதில் திருப்தி யுண்டாகாமையினாலும் பொருளீட்டுவதற்கு வழி யில்லாமையினாலும், கஷ்டப்பட்டுக் கட்டுவித்த ஸ்ரீரங்கராஜவீதி ஸன்னிதியையும் ஸ்ரீபரகால மடத்து ஸன்னிதியையும் விட்டிட்டு, பழைய ஸன்னிதியிலேபே போராட வேண்டிய தென்று துணிந்து சில வாண்டுகளாய் இங்கே விவாதத்தையும் கலஹத்தையும் வளரச் செய்யப் பாரித்து வருகிறார்கள்.

18-அதிகாரிகளிடம் சென்று இவர்கள் முறை யீடுவது என்ன வென்றால்-
“இந்த அநியாயத்தையும் அக்ரமத்தையும் பார்த்தீர்களா? தேசிகன் வடகலை குரு வென்பது உலக மறிந்த விஷயம். எங்கள் குரு விடம் தென் கலையாருக்கு என்ன காரியம் ? வீணாக எங்களுக்கு மன வருத்தத்தை யுண்டு பண்ண வேணுமென்கிற கெட்ட எண்ணங்கொண்டு தானே எங்கள் குருவிடம் வந்து எங்களுக்குக் கர்ண கடூரமான மந்திரப் பிரபந்தங்களைச் சொல்லி எங்களை ஹிம்ஸிக்கிறார்கள். தென்கலை குரு வான மணவாளமாமுனிகள் முதலானாரிடத்தில் நாங்கள் போகிறோமா? அவர்களுக்கு நாங்கள் ஏதாவது மன வருத்தத்தை யுண்டாக்குகிறோமா? இவர்கள் மட்டும் எங்கள் குருவிடம் வந்து எங்களுக்கு மன வருத்தமான காரியங்களை ஏதுக்குச் செய்ய வேணும் ? இது நியாயமா? தாங்களே பாருங்கள். இது மிகவும் அநீதியென்று தர்மப் பிரபுக்களான உங்கள் மனதில் தோன்றவில்லையா? கொஞ்சம் பெரிய மனது பண்ணி இதைக் கவனியுங்கள்.”என்று முறை இடுகிறார்கள். கண்ணீரைப் பெருக்கி அழுதுங் காட்டுகிறார்கள். அழுகைக் கென்றே இட்டுப் பிறந்த வொருவர் இருக்கிறாரே; அவர் விக்கி விக்கி யழுதுங் கூறுவர் இப் பேச்சுக்களை. சில அதிகாரிகள் இவற்றை யெல்லாங் கேட்டு “ஆமாம், ஆமாம், அநீதி தான்” என்று தலையை யாட்டி விட்டுப் போவார்கள். விவேகிகளும் மேதாவிகளுமான சில அதிகாரிகள் இந்தப் பேச்சுக்களை யெல்லாம் கேட்டுக் கொண்டிருந்து, உடனே அவர்களைக் கேட்கிறார்கள்-

19-என்ன கேட்கிறார்கள் என்றால், ஊன்றிக் கேண்மின்
“நீங்கள் தேசிகரை வடகலை குரு வென்கிறீர்கள்; அவர் வடகலை குருவா யிருந்தால் அவருடைய சன்னிதானத்தில் தென் கலையாருக்கு எப்படி மிராசுகள் கிடைத்திருக்கக் கூடும்? மிராசுகள் கிடைப்பதிருக் கட்டும்; தென்கலையான நமக்கு வடகலை குருவினிடத்தில் என்ன காரியம்’ என்று அவர்களே ஒதுங்கி யிருக்க வேண்டாமா? ‘ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் ஸ்மார்த்த குருவாகிய சங்கராசாரியரைத் தங்கள் கோவில்களில் வைத்து வழிபாடு செய்வதுண்டா? அவருடைய விக்கிரகம் வீதியிலே வந்தால் தண்ணீர் தெளித்துக் கோலமிட்டுத் தொழுவதுண்டா? ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களிலேயே அஹோபிலம் ஸ்வாமிக்கு ஆங்காங்கு விக்ரஹம் ஏற்பட்டு உத்ஸவாதிகளும் நடக்கிறதே; அவர் விதியிலே விஜயம் செய்தால் தென்கலையார் தொழுகிறார்களோ? எந்த ஊரிலாவது தொழுகிறார்களோ? இல்லையே. வடகலையாருக்கு அடியோடு சம்பந்தமில்லாத தேவஸ்தானங்களிலும் தென்கலையார் தேசிகரை வைத்து வழிபாடு செய்வதும் தவிர தேசிகருடைய கிரமமான தனியனையும் அவர்கள் சொல்லி வருகிறார்களே; தென்கலை குருக்களின் தனியன்களை நீங்கள் சொல்லுவ துண்டோ? அவர்களுடைய கோவிலுக்காவது போவதுண்டோ? இல்லையே.அவர்கள் மட்டும் தேசிகரை வைத்து உத்ஸவாதிகள் நடத்தி வருவதையும் தனியன் சொல்லித் துதித்து வருவதையும், இந்த ஆசாரங்கள் இன்று நேற்று உண்டாகாமல் புராதனமாக இருந்து வருவதையும் கண்டால் தேசிகரை வடகலை குருவென்று நீங்கள் சொல்லுவதற்கு ஒரு விதமான பொருத்தமும் காண வில்லையே. ஸ்ரீரங்கத்தில் தேவஸ்தானத் தைச் சேர்ந்த தேசிகருக்கு நெடுநாளாக இருந்த தென்கலைத் திருமணை அவித்து ஒரு நிமிஷம் வட கலை நாமமிட்டு வெளியில் கொணர்ந்ததற்காக ஆயிரம் ரூபாய் அபராதம் விதிக்கப்பட்டதென்றால் அவரை வடகலை குரு வாக எப்படி கொள்ள முடியும். அந்த ஸ்ரீரங்கத்தில் தேசிகர் கோவில் வாசலில் காரைக் கட்டிடமான புராதன தென்கலைத் திருமண் நாளைக் கும் விளங்கிக் கொண்டிருக்கிறதே. அவதார ஸ்தலத்திலிருந்த தென் கலைத் திருமண் காரைக் கட்டிடத்தை நீங்கள் இடித்துத் தள்ளினது போல்-அதை ஏன் இடிக்க முடிய வில்லை. தவிர முக்கியமான ஒரு கேள்வி கேட்கிறேன், திருவள்ளூர் முதலான சில தேவஸ்தானங்கள் தென் கலை
யாக இருந்தவை வடகலையாக மாற்றப்பட்ட பின்பு தென்கலை குருவான மணவாளமாமுனிகளை அந்த தேவஸ்தானங்களிலிருந்து நீங்கள் வெளிக் கிளப்பிவிட்டது போல தென்கலை தேவஸ்தானங்களிலிருந்த தேசிகரை ஓரிடத்திலாவது அவர்கள் அப்புறப்படுத்தியிருக்கிறார்களா? ஆழ்வார் திருநகரியில் ஒரு வடகலை கிருஹமாவது உண்டா? இல்லையே: அப்படிப் பட்ட வூரிலும் தேசிகரை அப்புறப்படுத்தாமல் வைத்து ஆராதிப்பது மட்டுமல்லாமல் அவரை ஆழ்வார் ஸன்னிதிக்கு எழுந்தருளப் பண்ணி உத்ஸவாதிகளும் நடத்தி வருகிறார்களே; தென்கலையார் தானே நடத்தி வருகிறார்கள்: தேசிகர் வடகலை குருவாயிருந்தால் அந்த வூரில் இது நடைபெறுமா? இப்படி நடப்பது அந்த ஒரு ஊரில் மட்டுமன்றே. இதையெல்லாம் நன்கு ஆலோசித்தால் தேசிகரை நீங்கள் வடகலை குரு வென்று சொல்லுவதையும், தென்கலையாரை தேசிக த்ரோஹிகளாகச் சொல்லுவதையும் நம்புவதற்கு ஈஷத்தும் இடமில்லையே! ‘இதற்கெல்லாம் பூரண தருப்திகரமாக பதில் சொல்லுங்கள்” என்று கேட்கிறார்கள். யார் கேட்கிறார்கள் ? நடு நிலையிலிருக்கும் அதிகாரிகள்.

20-அப்போது வடகலையார்கள் என்ன பதில் சொல்லுகிறார்களென்றால், அதையும் நாமே தெரிவிக்கிறோம்.(வடகலையார் சொல்லுவது)-தென்கலையாருக்கு தேசிகரிடத்தில் உண்மையான பக்தி இருக்குமே யானால் அவர்கள் தேசிகப் பிரபந்தங்களை ஏன் சொல்லுவதில்லை? தாங்கள் ஆலோசித்து ராமாநுஜ தயா பாத்ரத் தனியனை எதற்கு ஆக்ஷேபிக்க வேண்டும்? இதை பதில் சொல்லுங்கள் என்கிறார்கள். மருமங்களை நன்கறிந்த அதிகாரிகளானால் உடனே பதில் சொல்லிவிடுகிார்கள் : மருமமறியாத வர்களானால் தென்கலைத் தலைவர்களிடம் தத்துவங்களைக் கேட்டுணர்ந்து கொண்டு நல்ல தெளிவுடன் பதில் சொல்லுகிறார்கள். அதாவது,
“ தென் கலையார்கள் தேசிகப் பிரபந்தங்களை ஏன் சொல்லுவதில்லை ? என்கிற கேள்வியானது அசட்டுத் தனமான கேள்வியாகும். தேசிகர் மணி ப்ரவாள பாஷையில் செய்த ரஹஸ்யங்களில் ஆதியி லும் அந்தத்திலும் வடமொழி ஸ்லோகங்களைச் செய்து சேர்த்திருப்பது போல தமிழ்ப் பாசுரங்களையும் செய்து சேர்த்திருக்கிறார். அவ்வளவே யொழிய, தேசிகப் பிரபந்தமென்று அவர் தனியாக யாதொரு பிரபந்தமும் இயற்றி யிருக்க வில்லை ரஹஸ்ய நூல்களிலுள்ள பாசுரங்களை நீங்கள் ஒன்று சேர்த்துப் பிரபந்தமாக்கி, பிரபங்தங்களுக்குப் பெயர்களையும் புதிதாக இட்டு சண்டைக்கு வழி தேடினீர்கள். இதைத் தென்கலையார் ஆமோதிக்க ப்ரஸக்தி யில்லாமை யாலே அவர்கள் இந்த பிரபந்தங்களைச் சொல்லுவதில்லை. அல்லது, தேசிகப் பிரபந்தங்களென்பவை தேசிகர் செய்த தென்றே வைத்துக் கொண்டாலும் அவற்றைத் தென் கலையார் சொல்லியே யாக வேணு மென்று என்ன கட்டாயம் -இராமாநுஜருடைய சிஷ்யரான அருளாளப் பெருமாளெம் பெருமானார் செய்த ஞானசார ப்ரமேயசாரங்களை நீங்கள் சொல்லுகிறீர்களோ? ஸ்ரீராமாநுஜர் செய்த கத்யத்ரயம், கூரத்தாழ்வான் செய்த பஞ்சஸ்தவம்,பட்டர் செய்த ஸ்ரீரங்க ராஜஸ்தவாதிகள்…… இவற்றை யெல்லாம் நீங்கள் சொல்லுகிறீர்களோ? திருவரங்கத் தமுதனாருடைய திருக் குமாரரான பிள்ளைப் பெருமாளையங்கார் செய்த அஷ்டப் பிரபந்தங்களையாவது நீங்கள் சொல்லுகிறீர்களோ? இல்லையே. இவற்றை நீங்கள் சொல்லாததனால் அந்தந்த ஆசாரியர்களிடத்தில் உங்களுக்கு துவேஷம் என்று சொன்னால் நீங்கள் ஒப்புக் கொள்ளுகிறீர்களா? வழக்க மில்லாதவற்றைப் புதிதாக எப்படி சொல்ல முடியும்? என்பீர்கள். இப்படித்தான் தென்கலையார்களும் சொல்லுகிறார்கள். ஆகவே அவர்கள் தேசிகப் பிரபந்தங்களை ஏன் சொல்லுவதில்லை யென்கிற கேள்வி அசட்டுத் தனமாகவே யுள்ளது. சண்டைக் கென்று புதிதாக
ஏற்பட்ட ராமாநுஜாபாத்திரத்தை அவர்கள் ஏன் சொல்லுவதில்லை யென்கிற கேள்வியும் மிகவும் அசட்டுத்தனமானது ஸ்ரீமான் வேங்கட தனியனை அவர்கள் ஆதரித்து வரும் போது அவர்கள் மீது
நீங்கள் குறை கூறுவதற்கு நியாயமே யில்லை. ஆகவே நீங்கள் தேசிகரை வடகலை குருவென்பதும் தவறு; தென்கலையார்களை தேசிக த்வேஷிகளென்றும் த்ரோஹிகளென்றும் சொல்லுவதும் தவறு. “என்று பதில் சொல்லித் தெளிவு படுத்துவார்கள்.

21-தேவாலயங்களில் பழைய ஆசார மென்பது தனிப்பட்டது.அதற்கு விரோதமாகச் செய்பவர்களை ஆக்ஷேபித்தால் இந்த ஆக்ஷேபம் எதனாலென்று பார்க்க வேணும். புதிது என்கிற காரணத்தினால் ஆக்ஷேபமே யொழிய வேறொன்றினால்ல என்று தெளிய வேணும். ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரம் அநுஸந்திக்கத் தொடங்கும் போது ஒருவர் ஸ்ரீராமாநுஜருடைய தனியனைச் சொன்னால் ஆஷேபம் உண்டாகிறது. இதனால் இந்த ஆக்ஷேபகருக்கு ராமாநுஜரிடத்தில் துவேஷம் என்று சொல்லி விடுவதுண்டோ ? புதிதாகத் தோன்றும் அநீதியான காரியங்களை ஆக்ஷேபிப்பது புதிது என்கிற காரணத்தினாலேயே தவிர,ஆசாரியரிடத்தில் த்வேஷத்தினா லன்று என்பதைத் திடமாகக்
கொள்க-

22-தேசிகனுடைய திருவவதார ஸ்தலத்து நிகழ்ச்சியைப் பற்றி இனித் தெரிவிப்போம். ஸ்ரீரங்கத்தில் ஸ்ரீரங்க நாச்சியாருடைய ஸன்னிதிக் கெதிரே யுள்ள தேசிகர் ஸன்னிதி வாசலில் தென்கலைத் திருமண்காப்பு காரைக் கட்டிடமாக இற்றைக்கும் விளங்குவது போல தீப ப்ரகாச தேசிக ஸன்னிதியிலும் தென்கலைத் திருமண்காப்பு விளங்கிக் கொண்டிருந்தது. அப்படியே உள்ளேயும் தென்கலைத் திருமண்காப்புகள் விளங்கிக் கொண்டிருந்தன. சில வட கலையார்கள் வெளித் திருமண் காப்பை மாறுபடுத்த 1874-ஆம் வருடத்தில் தீவிரமான முயற்சி செய்ய, அப்போது ஸ்ரீ காஞ்சியில் வ்யாபகராக விளங்கின திருப்புட்குழி அப்பா ஸ்வாமி யென்கிற ஸ்ரீக்ருஷ்ண தாதாசாரியர் ஸ்வாமியும் அந்த முயற்சியில் கலந்து கொண்டனர். அதன் மேல் கிரிமினல் கேஸ் ஏற்பட்டது. மேலே குறித்த திருப்புட்குழி அப்பா ஸ்வாமியும் அந்த கிரிமினல் கேஸில் எதிரியாக்கப் பட்டிருந்தார். மிஸ்டர் குரோல் துரையின் முன்னிலையில் பிரபலமான விசாரணை நடந்து 23-10-1874 ல் ஜட்ஜ்மெண்டு
தோன்றி யிருக்கிறது. இது சம்பந்தமான ரிகார்டுகள் முழுவதும் அச்சாகி கேஸ்களில் தாக்கலாகியு மிருக்கிறது.

23-தற்போது அந்த ஜட்ஜ்மெண்டில் ஒரு பகுதி மட்டும் முக்கிய மாக வெடுத்து மொழி பெயர்ப்புடன் இதன் கீழ் வெளியிடப்படுகிறது. CALENDAR OF PERSONS TRIED BEFORE C. S. CROLE ESQUIRE AG. JOINT MAGISTRATE OF CHINGLEPUT DISTRICT No. of the Case 72 of 1874
Name and description of the accused:-
I. T. Srinivasavaradschari 1, R. Varadachari 2, Aiya Tirumalaitatachari 3, Sir Krishnatatachari 4, (and 10 others).
IV. Name of Complainant:- Ramanujachari
True copy of last portion of judgment, (matter in brackets inserted for clarification.)
“I have no hesitation in deciding that the account of the affair given by 4th defendant (Sri Krishnatatachari) is a true one. He says that soon after the temple was made over in December last (1873), some Vadagalai, to him unknown, converted the Tengalai Namam in question (large Tengalai Namam in brick and chunam above the main entrance of the Vendanta Desikar shrine of Vilakkadi Koil) into a Vadagalai one by removing the base. It is in evidence that there was no guard placed there at nights, that doors were not even locked and that one man unassisted could casily have climbed up and committed the act during the night without being discovered.
While acquitting the defendants on this charge also I consider that in the interests of peace and order the 4th defendant, as custodian of the fabric of the temple, should lose no time in showing the bonafide of his defence by restoring the mark to its former condition:
The court further remarks with extreme reprehension that the defendan or their friends in Madras have sought to bring private influence to bear over the address decision of these matters by causing Dr. Stambrough. Health officer of Madras to to me a letter recommending the defendants to favourable consideration.
I can only characterise this as a grievous indiscretion and Dr. Stambrough’s conduct as a most grave contempt, the slightest repetition of which will subject the perpetrator to the penalties provided for the offence.
(Sd.) C. S. CROLE,
Ag. Joint Magistrate, 23-10-1874.

செங்கல்பட்டு ஜில்லா ஆக்டிங் ஜாயிண்ட் மாஜிஸ்ட்ரேட்டு
C. S. க்ரோல் துரையவர்கள் முன்பாக விசாரணை நடந்த C. C. 72 of 1874
பிராதியின் பெயர் : இராமானுஜாசாரி தென்கலை – எதிரிகளின் பெயர் : 1. T. ஸ்ரீனிவாஸவரதாசாரி, 2. R. வரதாசாரி, 3. ஐயா திரும தாதாசாரி, 4. ஸ்ரீகிருஷ்ண தாதாசாரி, (இன்னும் 10 பேர்கள்)
தீர்ப்பின் கடைசி பாகத்தின் மொழி பெயர்ப்பு (Bracket களிலுள்ளவை விவரணத்திற்காகச் சேர்த்தவை.)இந்த விஷயத்தைப் பற்றி நான்காவது பிரதிவாதி (திருப்புட்குழி ஸ்ரீகிருஷ்ண தாதாசாரியார்) கொடுத்த தகவல் தான் சரியானது என்கிற முடிவிற்குத் தயங்காமல் வருகிறேன். அவர் சொன்னதாவது, சென்ற வருஷம் (1873) டிசம்பர் மாதத்தில் இந்த கோயில் (தம்மிடம்) சுவாதீனம் செய்யப்பட்ட உடனே, தமக்குத் தெரியாத, ஏதோ ஒரு வடகலை நபர் தாவா தென்கலை
நாமத்தை(விளக்கொளி கோயிலைச் சேர்ந்த வேதாந்தாசாரியரின் சன்னிதி| கோபுர வாசலின் மேலுள்ள செங்கலினாலும் சுண்ணாம்பினாலும் கட்டப்பட்டிருந்த பெரிய தென்கலை நாமத்தை) அடியிலுள்ள பாதத்தை இடித்து விலக்கி வடகலை நாமமாக மாற்றி விட்டார் என்பதே. இரவு காலங்களில் அங்குக் காவல்காரன் வைக்கப்படவில்லை என்றும், கதவுகளைப் பூட்டுவது கூட கிடையாதென்றும், ஒரு மனிதன் யாதொரு உதவியாளுமின்றி இரவில் சுலபமாக மேலே ஏறி, யாரும் கண்டு பிடிக்க முடியாதபடி, இந்த காரியத்தைச் செய்திருக்கக் கூடுமென்றும் சாக்ஷிகள் மூலம் ஏற்படுகிறது. இந்தக் குற்றச் சாட் டினின்றும் (இன்னார் தான் செய்தார் என்று ருஜூவாகாத படியால்) எதிரிகளை விடுவிப்பதுடன், நாம் என்ன சொல்லக் கருதுகிறே மென்றால், இந்த
கோயில் நிர்வாஹம் முழுவதும் தம்முடைய ஆதீனத்திலுள்ள நான்காவது பிரதிவாதி சமாதானம் நிலை நிற்றல் பொருட்டும் ஒழுக்கத்திற்காகவும், இந்த நாமத்தை சிறிதும் கால தாமதமின்றி உடனே பழைய ரீதியாகவே மாற்றி யமைத்து, தாம் தண்டனை யினின்றும் மீறச் சொன்ன பதிலின் ப்ராமாணிகத் வத்தை வெளிப்படையாகக் காட்ட வேண்டும் என்பதே.-இந்த கோர்ட்டு மிகமிக அருவருப்புடன் இங்குக் குறித்துச் சொல் லுகின்ற மற்றொரு விஷபம் என்ன வென்றால், பிரதிவாதிகளோ, அல்லது மத ராஸிலுள்ள அவர்களின் சினேகிதர்களோ, டாக்டர் ஸ்டாம்பரோ என்னும் மதராஸ் சுகாதார அதிகாரியிடமிருந்து, பிரதி வாதிகளிடத்தில் நாம் பக்ஷபாதமாக நடந்து கொண்டு அவர்களுக்கனுகுணமாக இந்த கேஸ் விஷயங்களில் தீர்ப்பு செய்யும்படி ஒரு சிபார்சு கடிதம் தருவித்திருக்கிார்கள் என்பது, இதை நாம் மிகவும் வருந்தத் தக்க மதி கேடு என்றுதான் சொல்லக் கூடும்.டாக்டர் ஸ்டாம்பரோவின் இந்த நடத்தை மிகவும் கேவலமாக மதிக்கத் தக்கது. மறுபடியும் இத்தகைய காரியம் சிறிதளவாகிலும் எவர் செய்தாலும் இத்தகைய குற்றத்திற்கென்று விதிக்கப்பட்ட தண்டனைகளுக்கு அவர் உட்படுவர்.
(கையொப்பம்) C. S. குரோல்
ஆக்டிங் ஜாயிண்டு மாஜிஸ்ட்ரேட்டு 23-10-1874

24-மேலே உதாஹரித்த தீர்ப்பினால் பொது மக்களுக்கு என்ன வுண்மை தெரிய வருகிறதென்றால், குரோல் துரையானவர் தன்னிடம் எதிரியாக ஆஜரான திருப்புட்குழி ஸ்வாமியின் வாக்கு மூலத்தைப் பிராமாணிகமாக நம்பி, (அதாவது) தேசிகர் ஸன்னிதி வாசலில் காரைக் கட்டிடமாக இருந்த தென்கலைத் திருமண் காப்பை யாரோ இன்னாரென்று தெரியாத சில வடகலையார்கள் அதர்க்கணமாக (தமக்கும் தெரியாதபடி) இடித்து விட்டதாகவும், பழையபடியே புதுப்பித்து விடுவதாகவும் ஒப்புக் கொண்டதை நம்பிப் பிரதிவாதிகளை விடுதலை செய்து விட்ட தாகத் தெரியவருகிறது. இடிக்கப்பட்ட அந்த தென்கலைத் திருமண்காப்பை முன்போலவே பரிஷ்காரப்படுத்தி வைத்தாரென்றும் தெரியவருகிறது.

25-ஆனால் இப்போது அந்தத் திருமண் காணப்படாமல் வடகலை நாமம் காணப்படுவதற்கு என்ன கார்ணம் ? அப்பீலில் மாறி விட்டதா என்ன ? என்று சிலர் கேட்கக் கூடும். மேலே நாம் உதாஹரித்த குரோல் துரையின் ஜட்ஜ்மெண் டின் முடிவு பாகத்தை மறுபடியும் ஒருமுறை வாசித்துப் பார்த்தால் உண்மை விளங்கும். அந்த துரையை எதிரிகள் பிரபலமான சிபார்சு கொண்டு ஸ்வாதீனப் படுத்தப் பாரித்தார்களென்று அருவருப்பைக் காட்டி மிக்க வருத்தத்துடனல்லவா அவர் தம்முடைய தீர்ப்பை முடித்திருக்கிறார் ? சிபார்சின் வலிமையினால் சிலர்க்குச் சிலவிடங்களில் வெற்றி கிடைக்கின்றது போலும். உண்மையில் இவர்கள் சில விடங்களில் சிபார்சு கொண்டே வெற்றி பெற்றிருக்கிறார்களென்பது நிஸ் ஸந்தேஹம். இதற்கு மேல் நாம் என்ன எழுத வேண்டும்? ஏதேந ஸர்வம் விசதம்.

நாம் இந்நூலில் 41 -ஆம் பக்கத்தில் முக்கியமான முப்பது வாக்ய ச்ரேணிகளின் விவக்ஷையைத் தெரிவித்து இவ்வளவும் எழுதிவந்தோம். 25 வாக்ய ச்ரேணிகள் முற்றுப் பெற்று விட்டன. சேஷித்திருக்கும் ஐந்து வாக்ய ச்ரேணிகளை லோகாபிராமமாக எழுதி முடிக்கின்றோம் “ஸத்யம் ப்ரூயாத் ப்ரியம் ப்ரூயாத் ப்ரூயாத் ஸத்யமப்ரியம்” என்கிற வசனம் நம்முடைய சிந்தனையில் ஊறி யுள்ளது. இந்நூலில் நாமெழுதியுள்ளவை யெல்லாம் ஸத்யமா யிருந்தாலும் சிலர்க்கோ பலர்க்கோ அப்ரியமாகவே யிருக்கும். இதை நாம் அறிந்து வைத்தும் ‘உலகுக்கு உண்மை தெரிந்திருக்க வேண்டியது அவசியம்’ என்னுமோ ரெண்ணத்தினாலேயே இவற்றை வெளியிட்டோம்.

26-வடகலை மதத்தைச் சேர்ந்தவரான ஒரு தாதாசாரியர் தாமெழுதி வெளியிட்டுள்ள ஸம்ப்ரதாய ப்ரதீபமென்னும் வடமொழிச் சுவடியில் “நிர்ப்பந்தா தேவ” இத்யாதி வாக்யச்ரேணியில் ஸ்ரீராமாநுஜர் கூரத்தாழ்வானை அமுதனார் திரு மாளிகையில் நிமந்த்ரணத்திற்குப் போக விட்டுச் சூழ்ச்சியினால் ஸ்ரீரங்க தேவஸ் தானக் கொத்துச் சாவியைக் கைப்பற்றின ஐதிஹ்யத்தை எழுதி அந்த ராமாநுஜரே நிர்ப்பந்தத்தினால் கோயிலில் புராதனமான வடகலை நாமத்தை மாற்றித் தென்கலை நாமமாக்கினா ரென்றெழுதி, அப்படி ராமாநுஜரால் மாற்றப்பட்டதை மறுபடியும் பழைய நிலைமைக்குக் கொண்டு வர எங்கள் பெரியோர் முயற்சிகள் செய்து வருவது யுக்தமே யென்று முடித்திருக்கிறார் அந்த தாதாசாரியர். இதை நாம் நமது நூல்களில் எடுத்துக் காட்டியுள்ளோம். உலகம் முழுவதும் பார்த்திருக்கிறது. இதை வடகலைப் பெரியார் ஒருவரும் மறுக்காமல் ஆமோதித்து வருகிறார்கள். உடையவர் காலத்திற்கு முன்னே வடகலைத் திருமண் தான் இருந்த தென்றும், உடையவரே தென்கலைத் திருமணை ப்ரவர்த்திப்பித்தவரென்றும் அந்த தாதாசாரியருடை யவும் அவரைச் சேர்ந்த வகுப்பினருடையவும் ஸித்தாந்தமாகத் தேறி நிற்கிறது. ஸ்ரீராமாநுஜரை யன்றித் தேவு மற்றறியா திருந்த தேசிகன் ஸ்ரீராமாநுஜருடைய வழியை விட்டு வேறு வழியில் சார்ந்திருக்க மாட்டாரென்பதை நாம் சொல்ல வேணுமோ ?

27-திருமண்காப்பு விபர்யயத்தை ஸ்ரீராமாநுஜரும் கூரத்தாழ்வானும் சேர்ந்து செய்ததாக ஸம் ப்ரதாய ப்ரதீபகாரர் பறை சாற்றி வருவது யுக்தமாயிருக்க ஒளசித்யமில்லை. ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஸம்பிரதாயத்தில் எஞ்ஞான்றுமுள்ள வொரு பத்ததியை நிஷ்கண்டகமாக்கின் பெருமைதான் ஸ்ரீராமாநுஜர்க்கு உள்ளது. “ஆரண நூல் வழிச் செவ்வை யழித்திடு மைதுகர்க்கு, ஓர்
வாரணமாய் அவர் வாதக் கதலிகள் மாய்த்த பிரான்,
ஏரணி கீர்த்தி யிராமானுசமுனி யின்னுரை சேர்,
சீரணி சிந்தை யினோம் சிந்தியோமினித் தீவினையே” என்றிருக்குமாசிரியர் அல்வழக்கில் ஒருகாலும் புகாரென்பது திண்ணம்.

28-பகவத் ராமாநுஜ ஸித்தாந்த நிர்த்தாரண ஸார்வ பௌமரான தேசிகனை ஸகல ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களும் ஸம ரூபமாக வழி படக் கடமைப் பட்டவர்கள். “அகில ஜகந் மாதரம் அஸ்மந் மாதரம்” என்ற கணக்கிலே அவர் எங்களுக்கே ஆசாரியர், எங்களுக்கே ஆசாரியர் என்று யார் கொண்டாலும் ஏற்கும் ஏற்கும் என்னத் தகுமத்தனை. இந் நூலில் நாம் விளக்கின உண்மைகளுக்கு மாறாக விபரீத ஸரணிகளைப் பின் பற்றி திவ்ய தேசங்களில் க்ஷோபங்களை வளரச் செய்து கொண்டு போவது பக்திமான்களுக்குப் பாங்கன்று என்றுரைப்பது தான் இந் நூலுக்கு ஜீவாதுவான விஷயம். ஒரு வகுப்பினர் கூரத்தாழ்வானிடத்திலே அபரிமிதமானயாரேனும் ஈடுபாடு கொண்டு அவரையே தங்களுக்குக் குல தெய்வமாகக் கொண்டால் இதை தடுப்பாருண்டோ? அதே போல பட்டரிடத்திலோ மற்றோராசிரிய ரிடத்திலோ ஈடுபாடு கொண்டு அவரவர்களைத் தம் தமக்குக் குல தெய்வமாகக் கொள்ளுமவர்களையும் தடுப்பாரில்லை. ஆனால், தொன்று தொட்டு வரும் ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பிரதாய
ஸங்கேதங்களைக் கடவாமல் அவற்றை யடி யொற்றியே நடந்து கொள்வது தான் உற்றது. அருளாளப் பெருமாளெம் பெருமானாரைக் குல தெய்வ மாகக் குலாவுமவர்கள் அவர்களுடைப் தனியனையும் வாழி திருநாமத்தையுந் தான் சொல்ல வேண்டு மென்கிற கிளர்ச்சியை ஓரிடத்திலும் உண்டு பண்ண வில்லை-தெய்வமாகக் அனந்தாழ்வானையோ எங்களாழ்வானையோ மற்று எந்த ஆசாரியரையோ குல தெய்வமாகக் கொள்ளு மவர்களும் அவர்களுடைய தனியன்களையும் வாழி திருநாமங் களையுமே தான் சொல்ல வேணு மென்கிற கிளர்ச்சியையும் இதுகாறும் உண்டு பண்ணி யிருக்கவில்லை -இதற்கு என்ன காரணம் தெரியுமோ? தொன்று தொட்டு வரும் ஆசரணையில் சோபத்தையும் விளைவிக்கலாகா தென்கிற பீதியும், விளக்க வேண்டிய அவசியமில்லை யென்கிற உறுதியுமே காரணம். இவை யிரண்டுமில்லாதவர்கள் ஸாஹஸமாகவே பல க்ஷோபங்களை விளைக்க முயன்றார்கள். அதன் பலனை அடிக்கடி கைமேல் கண்டு வைத்தும் சாந்தி பிறவாமைக்குப் பிராமாணிகர்கள் சோகிக்க வேண்டியது தவிர வேறில்லை.

29-அக்காலத்தில் அஸ்மக் குலகூடஸ்தரான ப்ரதிவாதி பயங்கராசார்யரும்,-சிறிது பிற்காலத்தில் சோளஸிம்ஹபுரம் தொட்டயாசார்யரும் வேதாந்தவாசிரிய ரிடத்தில் மிக்க ஈடுபாடு கொண்டவர் களென்பதை இந்த நவீனர்களும் இசைகின்றார்கள். அவ் விருவருடையவும் ஸந்ததி பரம்பரை அநுஸ்யூகமாக வந்து கொண் டிருப்பது ப்ரஸித்தம், ஸ்வாமி தொட்டயாசார்யருடைய ஸந்ததி சோள ஸிம்ஹ விச்ராந்தம். ப்ரதிவாதி பயங்கராசார்யருடைய ஸந்ததி நாற்றிசையிலும் பெரும்பாலும் பரவியுள்ளது. இவ்விரு ஸந்ததிகளிலும் வேதாந்தாசார்யரென்கிற நாமகரணம் வைஷம்யம் முற்றின இக் காலத்திலும் மாறாமல் அநுவர்த்தித்து வருகிறது.-இவர்களுடைய குடும்பங்களில் வேதாந்தாசார்ய விக்ரஹாராதன முள்ளது-திருவிந்தளூர் முதலான தென்னாட்டுத் திருப்பதிகளில் வாழும் பிரதி வாதி பயங்கர வம்சஸ்தர்கள் தங்கள் பரம்பரையில் நயனாராசார்ய நாமகரணமும் செய்து வருகிறார்கள். இவர்கள் பரிமள ரங்கநாதன் ஸன்னிதியில் வேதாந்தாசார்ய விக்ரஹ ப்ரதிஷ்டையும் செய்வித்து உத்ஸவ பரிபாலநாதிகளை இற்றைக்கும் ஒழுங்கு பட நிர்வஹித்து வருகிறார்கள். நவீனர்களுக்கு அங்கு தேவஸ்தானத்தில் பிரவேசம் இல்லாமையினாலே பாஹ்ய ஸ்தலத்தில் புதிதாக ஆலய நிர்மாணம் செய்வித்துச் சில வருஷ காலமாய்த் தனியான வழிபாடு நடத்தப்பட்டு வருகிறது
திவ்ய தேசத் தெம்பெருமானுடைய ப்ரஸாத பஹுமானங்களைப் பெற்று ஆனந்தமாக வாழ்கிற ஆசார்யருடைய முன்னிலையில் இப்படியொரு தனிக் கூத்து நடத்த வேணு மென்று தோன்றினது எதனாலோ தெரிய வில்லையே. இக் கூத்து ஒன்றிரண்டு ஸ்தலங்களி லன்றே–

30-இத்தகைய தனிக் கூத்துக்குக் காரணத்தை நவீனர்கள் ஒரு விதமாகச் சொல்லி வருகிறார்கள். அதாவது,” தென்கலைத் திருமண் காப்பு சாத்தியும், தென்னாசாரியர்களுடைய மந்த்ர ப்ரபந்த வாழி திருநாமங்களைச் சொல்லியும் நடத்தப் பட்டு வருகிற பத்ததி எங்களுக்குப் பிடிக்காமையினலே நாங்கள் தனிக் கோவில் கட்டிக் குலாவுகிறோம்” என்பதாக. இவ் விஷயம் திருப்பித் திருப்பி விமர்சிக்கப் படுமளவில் தலை வேதனையே யுண்டாகும். தேசிகன் திருநாடலங்ரித்து ஐந்நூறு வருடமாய் விட்டது ஸகல ஆழ்வார்களும் ஸகல ஆசிரியர்களும் மணவாள மாமுனிகளுக்கு முற்பட்டவர்களே யொழிய பிற்பட்டவர் ஒருவருமிலர். ஸகல ஆழ்வாராசாரியர்களுக்குமுள்ள அனுஷ்டான ஸரணி தானே தேசிகனுக்கும் ப்ராப்தமாகும். வேறு பத்ததி எங்கிருந்து எவ்விதமாக வர முடியும் ? இந்தக் கிளர்ச்சி திவ்விய தேசங்களில் தேசிக விக்ரஹ ப்ரதிஷ்டை ஏற்பட்ட காலம் முதலாகவே உண்டாயிருக்குமாகில் சில விமர்ச விசேஷங்களுக்கு அவசியமுண்டாகும். நவீனர்களின் இக் கிளர்ச்சிகளெல்லாம் அதி நவீன காலத்தில் தான் தோன்றியவை யென்பது உறுதி. தோன்றின காலம் முதலாகவே எங்கும் அபராதங்களும் தண்டனைகளுமேயாய்க் காலம் கழிவதால்… இதை யெல்லாம் நன்கு ஆராய்ச்சி செய்யவல்ல மத்யஸ்த மேதாவிகள், இவர்களுக்கு நாம் நவீனர்களென்று சாத்திய பட்டமும் கோவில்களில் வீண் விவாத வளர்ச்சிக்காகவே இவர்கள் தேசிக னோடு உறவு கொண்டாட ஆரம்பித்தார்க ளென்பதும் பிராமாணிகமே யென்று உகக்கத் தட்டில்லை. இவ்வளவும் நாம் ஆர்ஜவத்தோ டெழுதினபடி..

ஸ்ரீகாஞ்சீ பிரதிவாதி பயங்கரம் அண்அண்ணங்கராசாரியரெழுதிய-வேதாந்த தேசிக வைபவமும் அநுபந்தங்களும் முற்றுப் பெற்றன.

——————————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

Posted in Desihan, Sri Vaishna Concepts | Leave a Comment »

ஸ்ரீ துலா திருக் காவேரி மஹாத்ம்யம்–

October 21, 2026

ஸ்ரீ துலா திருக் காவேரி மஹாத்ம்யம் என்பது அக்நேய புராணத்தின் (Agneya Purana) ஒரு பகுதியாகும். இது காவேரி நதியின் பெருமையையும், ஐப்பசி மாதத்தில் (சூரியன் துலா ராசியில் இருக்கும் காலம் – அக்டோபர் நடுப்பகுதி முதல் நவம்பர் நடுப்பகுதி வரை) காவிரியில் நீராடுவதால் கிடைக்கும் பலன்களையும் விளக்குகிறது-துலா ஸ்நானம்: ஐப்பசி மாதத்தில் இரவு மற்றும் பகல் நேரம் சமமாக இருப்பதாலும், சூரியன் துலா (தராசு) ராசியில் சஞ்சரிப்பதாலும் இந்த மாதம் துலா மாதம் எனப்படுகிறது. இந்த மாதத்தில் காவிரியில் நீராடுவது (துலா ஸ்நானம்) பாவங்களைப் போக்கி புண்ணியம் தரும்-புராணக் கதை: பார்வதி-பரமேச்வரர்கள் நந்தவனத்தில் இருந்தபோது, பறவை வடிவில் வந்த நதி தேவதைகள் துலா மாதத்தில் காவிரியில் நீராடி விட்டு அவர்களைத் தரிசித்த நிகழ்வை அடிப்படையாகக் கொண்டது. ஆதியில் சிவபெருமான் உமாதேவிக்குக் கூறியதை, சுவத்திரங்கி ரிஷி தேவ வன்மன் என்ற அரசனுக்குக் கூறுவதாக இந்த மகாத்மியம் அமைகிறது-பயன்கள்: காவிரியில் நீராடுவதோ அல்லது இந்த மகாத்மியத்தைக் கேட்பதோ-படிப்பதோ தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோட்சம் ஆகிய நான்கையும் தர வல்லது என்றும், பஞ்சமகா பாதகங்கள் நீங்கும் என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது

கங்கையில் புனிதமாய காவேரி -திருமாலை-திருச் சேறை -சார நாதன் -மா மதலை -அணைத்துக் கொஞ்ச -தசாவதார சேவையும் தந்தருளி –கங்காதிக்யம் பிரார்த்தித்துப் பெற்றவள்-

https://archive.org/details/thula-kaveri-mahathmiyam-tamil-anon/page/n1/mode/1up

துலாமாதமான ஐப்பசியில் உலகிலுள்ள அறுபத்தாறு கோடி தீர்த்தங்களும் காவிரியில் சங்கமமாகின்றன என்பது ஐதீகம்–நதிகளில் மஹாவிஷ்ணுவின் திருவடியிலிருந்து உண்டான கங்கை எப்படி உயர்ந்ததோ, புஷ்பங்களில் துளஸி எவ்வாறு மேற்பட்டதோ, வ்ரதங்களுக்குள் ஏகாதசி வ்ரதம் எப்படி உயர்ந்ததாக உள்ளதோ, க்ருஹஸ்தர்கள் செய்ய வேண்டிய கர்மாக்களுள் பஞ்ச மஹாயஜ்ஞங்கள் எவ்வாறு உயர்ந்தவையோ, சுத்திகளுக்குள்மநஸ்ஸுத்தி எப்படி உயர்ந்ததோ, தேவதைகளுள் ஸ்ரீமந்நாராயணன் எவ்வாறு உயர்ந்தவராக விளங்குகிறாரோ,அக்ஷரங்களுக்குள் ஓங்காரம் எவ்வாறு உயர்ந்ததோ, வேதங்களுள் ஸாமவேதம் எப்படி உயர்ந்ததாகக் கருதப் பெறுகிறதோ, பதினோரு ருத்ரர்களுக்குள் சங்கரம் எப்படி உயர்ந்தவராக உள்ளாரோ, ப்ராஹ்மண ஸ்த்ரீகளுள் அருந்ததி எவ்வாறு மேம்பட்டவளோ, ஸ்த்ரீகளுக்குள்மஹாலக்ஷ்மி எப்படி உயர்ந்தவளோ, தானங்களுக்குள் அந்நதானம் எப்படி உயர்ந்ததோ அதேபோல் நதிகளுக்குள் உயர்ந்தது காவேரி நதி என்று புராணங்கள் கூறுகின்றன.

துலா மாதத்தில் சூரிய உதயத்திற்கு சுமார் ஒன்றரை நேரத்திற்குமுன் காவிரியில் மும்மூர்த்திகளும், முப்பது முக்கோடி தேவர்களும், 68 ஆயிரம் ரிஷிகளும், முனிவர்களும் சித்தர்களும் நீராடுவதாக சாஸ்திரம் குறிப்பிடுகிறது.துலா மாதத்தில் காவிரி யில் நீராடுவது புனிதமானது என்று சாஸ்திரம் சொல்லும் அதே வேளையில் இயலாத நிலையில் ‘கடைமுகம்’ என்று சொல்லப்படும் ஐப்பசி 30ந் தேதி நீராடி பலன் பெறலாம். அன்றும் நீராட முடியாதவர்கள், ‘முடவன் முழுக்கு’ என்று சொல்லப்படும் கார்த்திகை முதல் தேதி நீராடினாலும்புனிதம் பெறலாம் என்று ஞான நூல்கள் கூறுகின்றன.

அந்ய க்ஷேத்ரே க்ருதம் பாபம் புண்ய க்ஷேத்ரே விநச்யதி |
புண்ய க்ஷேத்ரே கிருதம் பாபம் வாரனாச்யாம் விநச்யதி |
வாரனாச்யாம் க்ருதம் பாபம் கும்பகோனே விநச்யதி |
கும்பகோனே க்ருதம் பாபம் காவேரி ஸ்நானே விநச்யதி |–என்று காவேரி ஸ்நானத்தின் மகிமையை வேதம் போற்றுகிறது.

ஸ்ரீரங்கம் திருத்தலத்தில் அருள்புரியும் ரங்கநாதருக்கு ஐப்பசியில் தங்கக்குடங்களில் ஸ்ரீரங்கத்தின் தென்பகுதியில் உள்ள அம்மா மண்டபம் காவிரி நதிக்கரைப் படித்துறையிலிருந்து புனிதத் தீர்த்தத்தை சேகரித்து யானை மீது எடுத்து வந்து அபிஷேகம் செய்வர். மற்ற மாதங்களில் ஸ்ரீரங்கத்தின் வடக்கில் உள்ள கொள்ளிடத்தில் இருந்து வெள்ளிக் குடங்களில் தீர்த்தம் கொண்டுவந்து அபிஷேகம் செய்வார்கள்.-ஆதி, இடை, கடை என்னும் மூன்று அரங்கங்களையும் தன்னகத்தே கொண்டு, சதாசர்வ காலமும் இறைவன் நாராயணனின் திருவடியைத் தழுவி வணங்கும் காவேரியின் பேறும் பெருமையும் தன்னிகரற்றது.தட்சிணகங்கை என்று போற்றப்படும் காவேரிக்கு பொன்னி, விதிசம்பூதை, கல்யாணி, சாமதாயினி, கலியாண தீர்த்தரூபி, உலோபமுத்ரா, சுவாசாஸ்யாமா, கும்பசம்பவ வல்லவை, விண்டுமாயை, கோனிமாதா, தக்கணபதசாவணி என பல பெயர்கள் உள்ளன.காவேரியில் துலா ஸ்நானம் செய்து ஸ்ரீரங்கநாதரை வழிபட்டதன் பலனாக சந்தனு மகாராஜா பீஷ்மரை புத்திரனாக அடைந்தார்;அர்ச்சுனன், துலா ஸ்நானம் செய்து ஸ்ரீரங்கநாதப் பெருமாளை துதித்து சுபத்ராவை மணம் புரிந்தான் என்று புராணம் கூறுகிறது.

காவேரன் என்ற அரசன், தனக்குப் புத்திர பாக்கியம் இல்லாததால் பிரம்மாவைக் குறித்துத் தவம் செய்தான். பிரம்மாவானவர், “உனக்குப் புத்திர பாக்கியம் இல்லாவிட்டாலும், ஒரு குழந்தையை அளிக்கிறேன்” என்று கூறி, தன மனத்தால் ஒரு பெண் குழந்தையை உண்டாக்கி அவனிடம் அளித்தார். காவேரி என்ற பெயரில் அவனிடம் வளர்ந்த அப்பெண், தகுந்த கணவனை வேண்டித் தவம் செய்யலானாள். பின்னர்,அகஸ்த்திய முனிவரைக் கண்ட காவேரியானவள், இவரே தனது மணாளர் ஆவார் என்று நினைத்து, லோபாமுத்ரா என்ற பெயருடன் அவரை திருமணம் செய்துகொண்டவுடன், அவள் விரும்பியபடியே, நதி ரூபமாகி, பிற நதிகளுக்கும் மனிதர்களுக்கும் ஏற்பட்ட பாவங்களை நீக்கவும், மோக்ஷத்தை அளிக்கவும் மறு அம்சமாகத் திகழுமாறு, அகஸ்த்ய ரிஷி அருளினார்.துலா மாதத்தில் காவேரியில் நீராடுபவர்கள், தங்கள் குடும்பத்தினரையும் சேர்த்து, மூன்று கோடி உறவினர்களையும் கடைத்தேற்றுகிறார்கள்.துலா மாதத்தில் காவேரியில் நீராடி, முன்னோர்களுக்கு பிதுர்பூஜை செய்து அன்னதானம், ஆடை தானம் அளித்தால் பித்ருக்கள் மகிழ்ந்து வாழ்த்துவார்கள்.அழகு, ஆயுள், ஆரோக்கியம், சொல்வளம், கல்வி, வாழ்வில் சுகம் என எல்லாம் கிட்டு மென்று துலாக் காவேரி மகாத்மியம் கூறுகிறது.

தலைக்காவேரி, ராமபுரம், ஸ்ரீரங்கம், திருப்பராய்த்துறை, திருவானைக்காவல், சப்தஸ்தானம், திருவையாறு, புஷ்பாரண்யம், திருச்சாய்க்காடு, திருவெண்காடு, மயிலாடுதுறை, கும்பகோணம், திருவிடைமருதூர் முதலிய காவேரி நீர்த்துறைகள் துலா மாதத்தில் நீராட சிறந்தவையாகக் கருதப்படுகின்றன.முடியாதவர்கள் கீழ்கண்ட ஸ்லோகத்தை கூறி துலா ஸ்நானம் செய்வது உசிதம்.
“கங்கேச யமுனே சைவ கோதாவரி சரஸ்வதீ நர்மதே சிந்து காவேரீ ஜலேஸ்மின் சன்னிதிம் குரு”

கவேர கன்யே காவேரி, சமுத்ர மகிஷிப் பிரியே தேகிமே பக்தி முக்தி தவம் சர்வ தீர்த்த ஸ்வரூபிணி “

–

ஆதியில் உமாதேவிக்கு ஸ்ரீ பரமேச்வரன் சொன்ன காவேரி மகாத்மியத்தை , தேவ வன்மன் என்ற அரசனுக்கு,சுமத்திரங்கி என்ற ரிஷி சொல்லத் தொடங்குகிறார். ஒரு சமயம் பார்வதி-பரமேச்வரர்கள் ஒரு நந்தவனத்தில் தங்கியிருந்தபோது அங்கு பறவைகள் வடிவில் வந்த நதி தேவதைகள், துலா மாதத்தில் காவேரியில் ஸ்நானம் செய்துவிட்டு அவ்விருவரையும் தரிசிக்க வந்தன. அவர்கள் வேண்டிய வரங்கள் எல்லாவற்றையும் தந்த ஈச்வரன் , மேலும் கூறலானார்: கங்கைக்கு நிகரான காவிரியில் நீராடினாலும்,தரிசித்தாலும், அதனை பக்தியுடன் தொட்டாலும் அதன் கரையில் தானம்,தர்ப்பணம் செய்தாலும் எல்லா பாவங்களும் விலகி, புண்ணியம் கிட்டும். இதன் கரைகளில் காசிக்கு சமமான ஸ்தலங்களும் இருக்கின்றன. நினைத்ததைத் தரும் சிந்தாமணியான காவேரியின் பெருமையை இன்னும் சொல்கிறேன் கேள்” என்றார்.அஸ்வமேத யாகம் செய்யத் தொடங்கிய அரிச்சந்திர மகாராஜாவை , முனிவர்கள் , பிராயச்- சித்தமாக துலா மாதத்தில் காவிரியில் நீராடிவிட்டு வரச்சொன்னார்கள்.காவிரியின் பெருமையை யாரால் சொல்ல முடியும்?

நாத சன்மா என்பவன் , பரம பதிவ்ரதையான அனவித்யை என்பவளுடன் காவேரி ஸ்நானம் செய்வதற்காகவும் இருவரும் மோக்ஷ சாம்ராஜ்யத்தைப் பெற வேண்டியும் ,கௌரிமாயூர க்ஷேத்திரத்தை நோக்கி வந்தான். முனிவர்கள்,தங்கள் பத்திநிகளுடனும்,புத்திரர்களுடனும் தங்கி, ஹோமாக்னி செய்து,பலவித தானங்களை செய்துவரும் அந்த மோக்ஷ புரியில் நாமும் தங்கி நற்கதி பெறுவோம் என்றான் நாதசன்மன். அப்படியானால். காவேரி, மற்ற எல்லா தீர்த்தங்களை விட எவ்வாறு உயர்ந்தது என்று, அனவித்யை கேட்க, நாத சந்மனும் கூறத்தொடங்கினான்.கவேரன் என்ற அரசன், தனக்குப் புத்திர பாக்கியம் இல்லாததால் பிரம்மாவைக் குறித்துத் தவம் செய்தான். பிரம்மாவானவர், “உனக்குப் புத்திர பாக்கியம் இல்லாவிட்டாலும், ஒரு குழந்தையை அளிக்கிறேன்” என்று கூறி, தன மனத்தால் ஒரு பெண் குழந்தையை உண்டாக்கி அவனிடம் அளித்தார். காவேரி என்ற பெயரில் அவனிடம் வளர்ந்த அப்பெண், தகுந்த கணவனை வேண்டித் தவம் செய்யலானாள். பின்னர், அகஸ்த்திய முனிவரைக் கண்ட காவேரியானவள், இவரே தனது மணாளர் ஆவார் என்று நினைத்து, லோபாமுத்ரா என்ற பெயருடன் அவரை திருமணம் செய்துகொண்டவுடன், அவள் விரும்பியபடியே, நதி ரூபமாகி, பிற நதிகளுக்கும் மனிதர்களுக்கும் ஏற்பட்ட பாவங்களை நீக்கவும், மோக்ஷத்தை அளிக்கவும் மறு அம்சமாகத் திகழுமாறு, அகஸ்த்ய ரிஷி அருளினார்.

துலா மாதத்தில் காவிரியில் ஸ்நானம் செய்யும் முறைகளை,நாதசன்மா விளக்கினார்: உதய காலத்தில் நியமத்துடன் எழுந்தும், சிவபூஜை செய்தும் தீய பழக்கங்களை நீக்கியும், விரதத்துடனும் பரமேச்வர தியானத்துடன் இருக்க வேண்டும். மூன்றரைக்கோடி தீர்த்தங்கள் துலா மாதத்தில் காவிரியில் வந்து சேருவதால், இதில் ஸ்நானம் செய்வதன் மூலம், அழகு,ஆயுள், ஆரோக்கியம், செல்வம்,கல்வி, வலிமை, மாங்கல்ய பாக்கியம். புத்திர பாக்கியம் முதலியவை சித்திக்கும். இதைக் காட்டிலும் புண்ணியச் செயல் எவ்வுலகிலும் இல்லை. எனவே, ஜன்மத்தில் ஒரு முறையாவது, துலா ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். “பிறகு இருவரும் துலா ஸ்நானம் செய்து, ஸ்ரீ அபயாம்பிகையையும் ஸ்ரீ கௌரி மாயூர நாதரையும்,தரிசித்து, மோக்ஷம் பெற்றனர்.(குறிப்பு: மாயூரம் ஸ்ரீ மாயூரநாதர் ஆலயத்திலும் காவிரியின் வடகரையில் உள்ள ஸ்ரீ மேதா தக்ஷிணாமூர்த்தி ஆலயத்திலும், ஸ்ரீ நாதசன்ம- அனவித்யாம்பிகை தம்பதிகளின் பெயரில் சிவ லிங்கங்களை உடைய சன்னதிகள்உள்ளன.)

நதி தேவதைகளிடம் பிரம்ம தேவர் மேலும் கூறுகின்றார்: “காவேரி மகிமையை கேட்டாலோ நினைத்தாலோ பாவங்கள் அகலும். மனிதப் பிறவி எடுத்த ஒவ்வொருவனும் துலா மாதத்தில் கௌரி மாயூரத்தைஅடைந்து காவிரியில் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும் . ஒரு சமயம் , அத்திரியின் மகனாகப் பிறந்த எனக்கும் ஊர்வசிக்கும் காவேரி மகளாகப் பிறந்தாள்-அவளைத்தான் காவேர ராஜனுக்கு மகளாகக் கொடுத்தேன். அவளே இப்பொழுது நதியாக வந்துள்ளாள். நீங்கள் துலா ஸ்நானம் செய்து உங்களிடம் படிந்துள்ள பாவங்களை நீங்கப் பெறுவீர்களாக.” என்று அருளினார்.-காவேரி ஸ்நானம் செய்து விட்டுத் திரும்பிக்கொண்டிருந்த இரு வேதியர்களிடம் பாவங்கள் பல செய்த ஒரு பெண் , பேய் வடிவம் கொண்டு எதிரில் வரவே, அவளுக்கு நல்ல கதி கிடைக்க வேண்டும் என்ற கருணையோடு, அவ்வேதியர் இருவரும், அவளை துலா மாதத்தில் கௌரி மாயூரம் சென்று காவேரி ஸ்நானம் செய்யச் சொன்னார்கள். அவளும் அவ்வாறு செய்யவே, பேய் உருவம் நீங்கியது.-துலாகாவேரி மகிமையைக் கேட்டவாறே உயிர் நீத்த சந்திரகாந்தை என்ற மகா பாபிக்கும் விஷ்ணு லோகம் கிடைத்தது. அவளது கணவனான வேத ராசி என்ற அந்தணன் புண்ணியசாலி. துலா ஸ்நானத்தைத் தவறாது செய்து வருபவன். அதன் பலனாகத் தேவலோகத்துக்கு அழைத்துச்செல்லப் பட்டான்.

வழியில், யம கிங்கரர்கள், பாபிகளைக் கட்டி இழுத்துக்கொண்டு போவதையும் கண்டான். அவர்கள் கொடிய பாவங்களைச் செய்தவர்கள். அருணோதய காலத்தில் நித்திரை செய்தவர்கள். கர்மானுஷ்டானங்களைச் செய்யாதவர்கள். பசியுடன் வந்தோருக்கு அன்னம் அளிக்காதவர்கள். செய்யக்கூடாதவைகளை செய்தவர்கள். பித்ரு தர்ப்பணம் செய்யாதவர்கள். தெய்வ கதைகளைக் காது கொடுத்துக் கேட்காதவர்கள். புண்ணிய நதிகளில் ஸ்நானம் செய்யாதவர்கள். ஸ்தல யாத்திரையும் தான தர்மங்களும் செய்யாதவர்கள். பகலில் நித்திரை செய்தவர்கள். என்னைவிட மேலானவன் யாரும் இல்லை என்று பெரியவர்களை அவமதித்தவர்கள். சத்தியமே பேசாதவர்கள். சிவ பூஜை,விஷ்ணு பூஜை செய்யாதவர்கள். இவர்கள் நரகத்துக்குச் செல்வதைக் கண்டு ,வேத ராசிக்கு அவர்கள் மீது கருணை மேலிட்டது. ” நரகத்தை அனுபவிக்கும் உங்களுக்கு எனது ஒரு நாள் துலா ஸ்நான பலனை அளிக்கிறேன் ” என்றான். அடுத்த கணமே, நரகம்,சுவர்க்கமாக மாறியது. இதனைக் கண்ட வேத ராசி, பகவன் நாமாக்களைக் கூறிக்கொண்டே ஆனந்தக் கூத்தாடினான். இதனால் கோபத்துடன் வந்த யமனால் வேத ராசியை ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை.காரணம், அப்பொழுது அவன் விஷ்ணு கவசத்தைப் பாராயணம் செய்து கொண்டிருந்தான். யமனும்,அவனை வணங்கிவிட்டுத் தனது இருப்பிடத்தை அடைந்தான்.பாரத்வாஜ மகரிஷியின் அருளால் அவரது ஆசிரமத்தில் இருந்த கிளியும் பூனையும் துலா ஸ்நானம் செய்து,சுவர்க்கத்தை அடைந்தன. அகத்திய முனிவரின் சாபத்தால் பாம்பாகிய நகுஷன் என்பவன், கிருஷ்ணனின் அருளால் துலா காவேரிக்கு சென்று ஸ்நானம் செய்து பழைய உருவம் பெற்றான். வாங்கிய கடனைத் திருப்பித்தராத பாவத்தால் குதிரையாகைப்பிறந்து, வசிஷ்டரின் உரைப்படி, கௌரி மாயூரத்தை அடைந்து, துலா ஸ்நானம் செய்து தேவலோகம் பெற்றது. முற்பிறவியில் கொலை செய்த பாவத்தினால் குள்ள நரியாகவும் , முனிவர்களின் ஆசிரமத்திலிருந்து பழங்களைத் திருடித் தின்றதால் குரங்காகவும் மாறியவர்களைக் கண்டு , காசிப முனிவர் அவர்களைத் துலா காவேரியில் ஸ்நானம் செய்யும்படி அருளினார். அதன்படி செய்ததால், அவை, தேவ உருவம் பெற்றன. சிங்கத்துவஜன் என்ற வேடர் குல அரசன், ஓடி வரும் வழியில், பாரத்வாஜ முனிவர் மீது அவனது கால் படவே, அவனைக் கழுதையாக மாறும் படி அம்முனிவர் சாபமிட்டார். அதன்படி கழுதையாகத் திரிந்த அவனுக்கு எதிரில் பகவான் தோன்றி , காவேரி ஸ்நானம் செய்து சாபம் நீங்கப் பெறுவாய் என்று அருளினார். ஸ்ரீ ராமனிடம், வசிஷ்டர், சுதர்சனன் என்ற அந்தணன் , பாபியாக இருந்தபோதிலும் விதிவசத்தால் துலா காவேரி ஸ்நானம் செய்து, கௌரி மாயூர நாதரையும், அபயாம்பிகையையும் தரிசித்து, இறுதியில் சிவலோகம் பெற்றதையும், தனது தவத்தைக் கெடுத்ததால் விஸ்வாமித்திரர் ரம்பையை கல்லாக்கியதும், பிறகு அக்கல்லை வியாழ பகவான் காவேரியில் இட்டவுடன் பழைய உருவம் பெற்றதையும் விவரமாகச் சொன்னார். அதைகேட்ட ராமனும் , கௌரி மாயூரத்தை அடைந்து, பல தான தர்மங்களைச் செய்து, மாயூரனாதரையும், மயிலம்பிகையையும் வணங்கிவிட்டு, அயோத்திக்குத் திரும்பினார்.மந்திரன் என்ற பிரம்மச்சாரியின் சாபத்தால் பேய் உருவம் கொண்ட மனோக்யை என்ற பெண் , சுசிதன் என்ற முனிவரின் கட்டளைப்படி, அறுபது கோடி தீர்த்தங்களும் தங்களது பாவத்தைப் போக்கிக்கொள்ளும் காவேரி நதியில் ஸ்நானம் செய்து, பழைய உருவம் பெற்றதோடு, தன விருப்பப்படி, மந்திரனையே மணாளனாகப் பெற்றாள்.நியமத்தோடு,காவேரி ஸ்நானம் செய்துவந்த ச்வேதவதி என்ற பதிவ்ரதையின் கால் மாண்டவ்ய முனிவரின் மேல் படவே, அவர் கோபப்பட்டு, “சூரியன் உதயமாவதற்குள் உயிர் நீப்பாய்” என்று சாபமிட்டார். கற்புக்கரசியான ச்வேதவதி, “அப்படியானால் சூரியனே உதிக்காமல் போகட்டும்” என்று சபிக்கவே, சூரிய உதயம் ஆகாமல் உலகம் ஸ்தம்பித்தது. பிரம்மாதி தேவர்கள் அவளிடம் சென்று, அவள் கணவன் சாபப்படி உயிர் நீங்காமல் இருக்கவும், இருவரும் துலா காவேரி ஸ்நானத்தைத் தொடர்ந்து செய்யவும் வரம் அளித்தார்கள்.

நியமம் தவறி வாழ்ந்துவந்த பிரம்ம சர்மா என்ற வேதியர் , தனது தர்ம பத்தினியான சுசீலையின் வாக்குப்படி, அவளோடு காவேரி தீரத்தை அடைந்து, அரசமர பிரதிஷ்டை செய்தும்,காவேரி ஸ்நானம் செய்தும் சிவ பூஜை செய்து கொண்டிருந்த காலத்தில், அவரது ஆயுட்காலம் முடிந்ததால் ,அவரது உயிரைக் கொண்டுபோக யமதூதர்கள் வந்தனர். சுசீலையின் கற்பு ஜ்வாலையால் அவர்களால் பிரம்ம சர்மாவை நெருங்க முடியாமல் போகவே, யமனிடமே மீண்டும் திரும்பினர். யமனுடைய கட்டளைப்படி சித்திரகுப்தன் அக்காரியத்தை செய்துவரச் சென்றான். அதை அறிந்த, சுசீலை, தனக்கு மாங்கல்யப் பிச்சை அளிக்குமாறு மன்றாடினாள். அவளது காவேரி ஸ்நானத்தின் ஒரு பங்கை எடுத்துக்கொண்டு, அவனது உடலைப் பாதுகாத்து வரும்படி சொல்லிவிட்டு, பிரம்ம சர்மாவின் உயிரை யமனிடம் கொண்டு சென்றான் சித்திர குப்தன்.யமலோகம் செல்லும் வழியில் இரண்டு சண்டாளர்கள் வழிமறித்து, “எங்களிடம் செருப்பு வாங்கிவிட்டுப் பணம் தராமல் ஏமாற்றிவிட்டாய். இப்போது அதற்குப் பதிலாகத் தோல் தந்துவிட்டுப் போக வேண்டும்”என்றனர். தவித்துக்கொண்டு நிற்கும் பிரம்மசர்மாவின் நிலைக்கு இறங்கி அங்கு வந்த இரு பிரம்மச்சாரிகள்,தங்களது தொடையிலிருந்து தோல் எடுத்துக்கொடுத்தார்கள். சண்டாளர்கள் போனவுடன்,பிரம்ம சர்மாவை வணங்கி , இரு பிரம்மச்சாரிகளும்,”நாங்கள் இருவரும் தங்களால் வளர்க்கப்பட்ட அரச மரங்களே. அதன் பலனாகத்தான் உங்கள் பாவம் நிவர்த்தி ஆனது.நீங்கள் ஊருக்குத் திரும்பியவுடன் அந்த அரச மரங்கள் தோல் இல்லாமல் இருப்பதைப் பார்ப்பீர்கள்.” என்று சொல்லிவிட்டு மறைந்தார்கள்.யமனைத் திருப்திப் படுத்துவதற்காக ஒரு ஸ்தோத்திரத்தை பிரம்ம சர்மாவுக்கு உபதேசித்தார் சித்திரகுப்தன். அதன்படியே, யமனைக் கண்டவுடன் ,அதனைப் பக்தியோடு சொன்னார் பிரம்ம சர்மா.

(யம சுலோகம்;தர்ம ராஜ நமஸ்தேஸ்து சாக்ஷாத் தர்ம ச்வரூபினே;தர்மிஷ்ட சாந்த ரூபாய சத்திய ரூப நமோ நம்:யமாய ம்ருத்யவே துப்யம் காலாய ச நமோ நம்:சூர்யபுத்திர நமஸ்தேஸ்து சர்வ பூத க்ஷயாயதே…. ) இதைக் கேட்ட யம தர்மனும் மிகவும் மகிழ்ந்து, நீண்ட ஆயுளைக் கொடுத்தான். அதற்குக் காரணம் , சுசீலையின் காவேரி ஸ்நான பலனும் ,யம ஸ்தோத்திர பலனும் ஆகும்.மீண்டும் தனது சரீரத்தில் புகுந்து, உறக்கத்திலிருந்து எழுந்திருப்பவனைப் போல எழுந்த பிரம்ம சர்மாவைப் பார்த்து அனைவரும் ஆச்சர்யப் பட்டார்கள். சில காலத்திற்குப்பின், சுசீலை,தனது கணவனிடமும், குழந்தைகளிடமும், தான் பகவானிடம் செல்ல வேண்டிய காலம் வந்துவிட்டது என்று சொல்லி,எல்லோரையும் தன்னுடன் பகவன் நாமாக்களைச் சொல்லச் சொன்னாள். அவளின் காவேரி ஸ்நான பலனானது ,அவளுக்கு சுமங்கலியாக, திவ்ய லோகம் கிடைக்கும்படி செய்தது. விதி வசத்தால் மீண்டும் பாவங்களையே செய்ததால் பிரம்ம சர்மா, எல்லோராலும் விரட்டப்பட்டு ஊர் ஊராகத்திரிந்து வந்தார். ஒரு வீட்டில் சிவ பூஜை செய்பவருக்குத் தீட்டு வந்து விடவே, அப் பூஜையை பிரம்ம சர்மா செய்து வந்தார். ஒரு நாள்,சாப்பிட்டு விட்டுப் பூஜை செய்த பாவத்தால், பன்றியாகப் பிறந்தார். அப்பொழுது, காவேரி ஸ்நானம் செய்யப் போய்க்கொண்டு இருந்த பத்மகர்பன் என்ற அந்தணனை காவேரி நதிக் கரை வரையில் அப்பன்றி துரத்தியது. அங்கு ஸ்நானம் செய்து கொண்டிருந்த ஒரு பெண்ணின் தலையில் இருந்து தெறித்த காவேரி ஜல்த்துளிகள் அப் பன்றி மேல் படவே, அப் பன்றி உருவம் நீங்கி, பழைய உருவம் பெற்றது. பாவம் நீங்கப்பெற்ற பிரம்ம சர்மனும் விமானம் ஏறி தேவலோகத்தை அடைந்தார்.

திலீபனின் மகன் ரகு அயோத்தியை ஆண்டு வந்த காலத்தில் ஒரு நாள் நகர சோதனைக்காகப் போய்க்கொண்டு இருந்தபோது, வழியில் ஒரு ராக்ஷசனால் துரத்தப்பட்ட வேதியன் அடைக்கலம் வேண்டி, அவனது காலில் வந்து விழுந்தான். சிறிது நேரத்தில், பசியுடன் வந்த ராக்ஷசன், அவனை விட்டுவிடும்படி கேட்கவே, ” செய்த பாவங்கள் துலா ஸ்நானம் செய்தால் நீங்கும். ஆனால் அடைக்கலம் புகுந்தவனைக் கைவிட்ட பாவத்திற்குப் பிராயச்சித்தமே இல்லை. ” என்று சொல்லிய அரசன், ஸ்ரீ பரமேச்வரனை பிரார்த்திக்க, அவரும் ஒரு வழிப்போக்கனைப்போல் எதிரில் வந்து, “அரக்கனே, நீ இதற்குமுன் சதத்துய்மன் என்ற பெயருடன் வாழ்ந்திருந்தாய்.வசிஷ்ட முனிவரை ஏளனம் செய்ததால் அரக்கனாக மாறினாய். ஒரு அரசனைக் கண்டவுடன் பழைய உருவம் பெறுவாய்”என்று வசிஷ்டர் கூறியபடி, இப்போது அரசனைக் கண்டாய். உனது பழைய உருவம் வந்துவிடும்.” என்று கூறி மறைந்தார். பழைய வடிவம் பெற்ற அரக்கனும், துலா காவேரி ஸ்நானம் செய்து நற்கதி பெற்றான்.

சித்திர வர்மன் என்ற கொடுங்கோல் மன்னன், அகஸ்திய முனிவரின் சொற்படி உதய காலத்தில் துலா ஸ்நானம் செய்து வந்தான். அதைக் கண்டு மகிழ்ந்த முனிவர், ” எந்த வித சந்தேகத்திற்கும் இடமில்லாமல் அனைத்துப் பாவங்களும் துலா ஸ்நானம் செய்வதால் நீங்கிவிடுகின்றன.எத்தனையோ தர்மங்கள் செய்வதால் அடையும் பலன்களை ஒரு முறை காவரி ஸ்நானம் செய்தவன் பெறுவான் என்பது நிச்சயம். ” என்றார். சோம பூஷணன் என்ற வேதியன் மிகவும் வறுமை நிலையிலும் காவேரி ஸ்நானம் செய்து வந்தான். இதனால் மகிழ்ந்த பிரம்ம தேவன் , அவன் முன் தோன்றி, “காவேரி ஸ்நான விசேஷத்தால், செல்வந்தன் ஆவாய். ஆனால் , அதைக்கொண்டு தான தர்மங்கள் செய்து வர வேண்டும். இல்லாவிட்டால் மீண்டும் ஏழை ஆகிவிடுவாய்.” என்று அருளினார். சோம பூஷணன் அதன்படி நடந்துவந்த போதிலும் அவன் மனைவி அதற்கு மாறாக நடந்ததோடு, கணவனையும் தான – தர்மங்கள் செய்யாமலும் ,காவேரி ஸ்நானம் செய்யாமலும் இருக்கும்படி மாற்றவே, அவர்கள் வீட்டில் திருடர்கள் புகுந்து, செல்வத்தைக் கொள்ளை அடித்துச் சென்றனர். அதன் பிறகு, இருவரும் நல்ல புத்தி வந்தவர்களாய், காவேரி ஸ்நானமும் பூஜையும் செய்து, மீண்டும் ஐச்வர்யங்கள் அனைத்தும் பெற்று, நீண்ட நாட்கள் தான -தர்மங்கள் செய்து வாழ்ந்தனர்.

இக் கதையை அகஸ்தியரிடம் கேட்ட சித்திரவர்மனும் அதன்படியே நடந்து, இறுதியில் மோக்ஷம் பெற்றான். துலா மாதக் கிருஷ்ண பக்ஷ சதுர்த்தசியன்று காலையில் நல்லெண்ணெய் தேய்த்துக்கொண்டு வெந்நீரில் ஸ்நானம் செய்து, அதன் பிறகே, காவேரி ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். தீராத தலைவலி முதலிய உபாதைகளும் இதனால் நீங்கும் என்று பரமசிவனே சொல்லியிருக்கிறார். நரகாசுரனை சம்ஹரித்தவுடன் வீர ஹத்தி தோஷம் ஏற்ப்பட்டதால், சிவபெருமான் அருளியபடி, மகாவிஷ்ணு காவேரி ஸ்நானம் செய்து, அப்பாவத்தைப் போக்கிக் கொண்டார். ப்ருகு முனிவரின் புத்திரியாகத் தோன்றிய மகா லக்ஷ்மி , காவேரி ஸ்நானம் செய்து, தன சுய வடிவம் பெற்று, மகாவிஷ்ணுவை அடைந்தாள் . காவேரி ஸ்நானம் செய்த பூமா தேவி, யம தர்மனிடம், ” தான தர்மங்கள் செய்யாமலும், பித்ரு கார்யங்களைச் செய்யாமலும் பாவங்களைச் சுமப்பவர்களை உன் உலகத்திற்கு அழைத்துக்கொள். காவேரி ஸ்நானம் செய்தவர்களையும் அதன் மகிமையைக் கேட்டவர்களையும் என்னிடம் விட்டுவிடு.” என்று சொன்னவுடன் எமனும் அதன் படியே செய்வதாக வாக்களித்தான். தங்களுக்குள் யார் உயர்ந்தவர் என்று கங்கைக்கும் காவேரிக்கும் வாக்கு வாதம் வந்தபோது, காவிரியே சிறந்தவள் என்று பிரம்ம தேவர் தீர்ப்புக் கூறினார். இப்படிப்பட்ட காவேரி மகாத்மியத்தை பக்தியுடன் படிப்பவரும்,கேட்பவரும் எல்லாப் பாவங்களும் நீங்கப் பெற்று,மோக்ஷத்தை அடைவார்கள். புத்திர பாக்கியம் , நீண்ட ஆயுள், வியாதி நிவாரணம் , அஷ்ட ஐஸ்வர்யங்கள் எல்லாம் சித்திக்கும் . ” கவேரகன்யே காவேரி, சமுத்ர மகிஷிப் பிரியேதேகிமே பக்தி முக்தி தவம் சர்வ தீர்த்த ஸ்வரூபிணி “துலா காவேரி மகாத்மிய சுருக்கம் நிறைவுற்றது.

—

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –


Posted in அஷ்ட பிரபங்கள், Sri Vaishna Concepts | Leave a Comment »

« Older Entries