ஸ்ரீ உ.வே. திருமலை நல்லான் ராமகிருஷ்ண ஐயங்கார் ஸ்வாமி ஆழ்வார் திருநகரியில் பரிதாபி வருஷம் சித்திரை மாதம் விசாக நக்ஷத்திரத்தில் ஒரு விலக்ஷணமான ஸ்ரீவைஷ்ணவ குடும்பத்தில் பிறந்தவர். இளமைக் கல்வியைப் பிறந்த ஊரிலேயே முடித்துக் கொண்டு மதுரை ராமேச்வர தேவஸ்தான பாடசாலையில் சேர்ந்து வடமொழியில் சிரோமணிப் பட்டம் பெற்று, அதன் பிறகு வடமொழியிலும் தமிழிலும் சென்னை சர்வகலா சாலையின் வித்வான் பட்டம் பெற்றார். உபநிஷத்துக்கள், இதிஹாஸ புராணங்கள், ஸ்ரீ பாஷ்ய பகவத் கீதாதி கிரந்தங்கள், ஆழ்வார்களுடைய திவ்ய ப்ரபந்தங்கள். கம்பனின் கவிதைகள் முதலியவற்றில் ஆழ்ந்த ஞானம் படைத்த இவர், சுமார் 50 வருஷ காலமாக உபய வேதாந்த க்ரந்த கால க்ஷேபங்கள் ஸாதித்து வருகிறார். இரண்டு மொழிகளிலும் கவிதா ஸாமர்த்யம் அருளப் பெற்ற இவர் சில வடமொழிக் காவ்யங்களளை இயற்றிபும், வடமொழியில் பூர்வாசாரியர்கள் அருளிய சில ஸ்தோத்ரங்களை பொருட் சுவை குன்றாமல் தமிழ்க் கவிதைகளாக யாத்துமிருக்கிறார். ஸ்ரீஆண்டாளின் திவ்ய சரித்திரத்தை நாடக மாகத் தமிழில் எழுதி வெளியிட்டிருக்கிறார். திருப்பாவை தண்டகம், ஸ்ரீகோதா தண்டகம் முதலிய வடமொழி நூல்களும், திருக்கச்சி நம்பி நான்மணி மாலை, ஆண்டாள் அந்தாதி முதலிய தமிழ்க் கவிதைகளும், ஸ்ரீஸ்துதி, ஸ்ரீகுணரத்னகோசம் போன்ற பூர்வாசார்ய ஸ்ரீஸூக்திகளுக்கு இவர் இயற்றியுள்ள தமிழ்க் கவிதைகளும் இவர் மேதா விலாஸத்திற்குச் சான்றாகும்-மிகவும் கடினமான வேதாந்த விஷயங்களை பாமரரும் உணர்ந்து கொள்ளும்படி எளிய தமிழ் நடையில் உபந்யஸிப்பது இவரது அநேக சிறப்புக்களில் ஒன்று. கடந்த ஒரு வருஷ காலமாக சென்னை திருவல்லிக்கேணி வானமாமலை மடத்தில் ஸ்ரீபாஷ்ப கால க்ஷேபமும், தி. நகரில் ஆசார்ய ஹ்ருதய கால க்ஷேபமும் ஸாதித்து வருகிறார்.-
நான்காம் அத்யாயம்-முதல்பாதம்-ஆவ்ருத்தி பாத ஸாரம் –
ஸ்ரீ ய:பதியான ஸர்வேஸ்வரன் நல்லதும் தீயதும் பகுந்தறிந்து உலகம் உய்வதற்காகத் தன் தண்ணளியால் வேதத்தைத் தந்தருளினன். ஆயின் அந்த வேதத்தின் பொருள் எளிதிலறியத் தக்கதாக இல்லை. பல யுக்திகளினால் வேதத்தின் பொருளை ஆராய்ந்து தீர்மானிக்க வேண்டியதாயிற்று. அவ் வழியிலே இறங்கி முறையே ஜைமிநி , காசகிருத்ஸ்நர், பாதராயணர் என்ற வேத வியாஸர் என்னும் மூவரும் ஆராய்ந்து பொருள் கண்டனர். ஜைமிநி அங்ஙனம் பொருள் கண்ட பிரிவு, கர்ம காண்ட மெனப்படும். காசகிருத்ஸ்சர் ‘ பொருள் கண்ட பிரிவு தேவதா காண்ட மெனப்படும். வேத வியாஸர் பொருள் கண்ட பிரிவு பிரஹ்ம காண்ட மெனப்படும். இந்த மூன்று காண்டமும் கொண்டது வேத மென்னும் ஒரே நூலாதலின் முப் பிரிவுக்கும் மூவர்களும் கண்ட ஆராய்ச்சி நூல்கள் மூன்றும் சேர்ந்து மீமாம்ஸா சாஸ்திரம் என்னும் ஒரே பெயரைப் பெற்றன. சீரிய பொருளைப் பற்றிய ஆராய்ச்சியை மீமாம்ஸை என்பர் நூல் வல்லோர். மூல நூல் ஒன்றே யாதலின் வியாக்கியாந நூல்களும் ஒரே நூலாக வழங்கப் படுவது முறையே யன்றோ ?வேத வியாஸருடைய மீமாம்ஸை, சாரீரக மீமாம்ஸை என்று சிறப்பித்து வழங்கப் படும். உலகினைச் சரீரமாகக் கொண்ட ப்ரஹ்மத்தைப் பற்றிப் பேசுதலின் சாரீரகம் என்பது இந்த மீமாம்ஸையின் சிறப்புப் பெயராயிற்று, சாரீரம்–சரீர ஸம்பந்தத்தை உடையதான ஆத்மா ; ௧ம் –அதனைச் சொல்லுவது என்பது பொருளாகும்.-உலகினைத் தனக்குச் சரீரமாகக் கொண்ட ப்ரஹ்மத்தைப் பற்றிக் கூறும் இச் சாஸ்திரம் நான்கு அத்யாயங்கள் கொண்டது. முதலில் உள்ள இரண்டு அத்யாயங்கள் ஒரு பிரிவாகவும், பின்னைய அத்யாயங்கள் மற்றொரு பிரிவாகவும் பிரிக்கப்படுகின்றன-முதல் பிரிவு ஸித்த த்விகம் எனப்படும். இயல்பாகவே உள்ள, அதாவது ஸித்தமாயுள்ள ப்ரஹ்மத்தைப் பற்றிப் பேசுதலின் முதற் பிரிவு ஸித்த த்விக மெனப் படுவதாயிற்று. மற்றைப் பிறிவு ஸாத்ய த்விகம் எனப்படும் நாம் செய்ய வேண்டிய ஸாதநங்களையும் ஸாதிக்கப் படுகின்ற பலன்களையும் பற்றிப் பேசுதலில் இப் பிரிவு ஸாத்ய த்விகம் எனப் படுவதாயிற்று –
இந்தச் சாஸ்திரத்தில் உள்ள நான்கு அத்யாயங்களும் முறையே ப்ரஹ்மம் உலகிற்குக் காரணமென்பதையும், அதனைக் காரணமாகக் கொள்ளின் எத்தகைய முரண் பாடும் ஏற்பட வழியில்லை என்பதையும், அதனைப் பெறுதற்கு உரிய ஸாதநத்தையும், அதனால் பெறத் தக்க பயனையும் கூறுகினறன-ஒவ்வோரத்யாயத்திலும் . நான்கு உட் பிரிவுகள் உள்ளன, அவைகள் பாதம் எனப்படும், நாம், பயனைக் கூறும் அத்யாயமான நான்காவது பலாத்யாயத்தில் உள்ள முதல் உட்பிரிவிற் கூறிய விஷயங்களை இக்கட்டுரையிற் சுருங்கத் தொகுத் தெழுதுகிறோம். இவ் வுட்பிரிவு ஆவ்ருத்தி பாதம் எனப்படும். ஆவ்ருத்தி’” என்று இந்தப் பாதத்தின் ஸூத்ரம் தொடங்குவதனால் இந்தப் பாதம் ஆவ்ருத்தி பாதம் எனப்படுகின்றதென்க.
ஸாத்ய த்விகத்தில் முதலாவதான மூன்றாமத்யாயத்தினாலே உபாயமான ஸாத்பம் கூறப்பட்டது பயனாயமைந்த ஸாத்த்யம் சொல்லப் படுகிறது இந்த நான்காமத்யா யத்தினாலே. உபாயமாவது ப்ரஹ்ம வித்யை எனப்படும் உபாஸனை யாகும். அதனுக்கு உறுப்பாக வைராக்யம் , பராப்யமான பர ப்ரஹ்மத்தில் ஆசை, உபாஸனைகளுக்குள் உள்ள பேதம் அல்லது அபேதம் இவற்றைச் சிந்திப்பது, உபாஸனைக்கு வர்ணாச்ரமாசாரம் அங்க மென்பது என்னும் இவ் விஷயங்கள் முறையே நான்கு பாதங்களாலும் முந்தின அத்யாயத்திற் பேசப்பட்டன -இதனில் அந்த உபாஸனைக்கு முதன் முதலான பயன், உபாஸ னைக்கு முந்திய பாபங்கள் நசித்தலும், பிந்தின பாபங்கள் ஒட்டாது. விலகலும் என்பதும், ப்ரஹ்ம நாடி வழியே ஜீவன் வெளியேறு மென்பதும், வெளியேறிய ஜீவன் அர்ச்சிராதி வழியே போகுமென்பதும், அவ்வழியே போன ஜீவன் ப்ரஹ்மத்தைக் கிட்டி. அனுபவிக்கு மென்பதும் இநத நான்காமத் யாயத்தில் முறையே நான்கு பாதங்களாலும் பேசப் படுகின்றன.
நான்காமத்யாயத்தில் முதலாவது பாதம். பதினொன்று அதிகரணங்கள் கொண்டது.-இந்தப் பாதத்தில் இரண்டு உட்பிரிவுகள் அமைந்துள்ளன, முதல் ஆறு அதிகரணங்கள் ஒரு பிரிவு; மேலுள்ள ஐந்து அதிகரணங்கள் மற்றொரு பிரிவு. முதற் பிரிவில் உபாஸனையினுடைய ஸ்வரூபம் சோதிக்கப்படுகிறது. மூன்றாவது அத்த்யாயத்தில் அந்தந்த உபாஸனை விசேஷங்கள் பேசப்பட்டன. இதனில் உபாஸனைகளின் ஸ்வரூபம் எல்லாவற்றிற்கும் சேர்ந்து பொதுப்பட எத்தகைத்து என்று விமர்சிக்கப்படுகிறது. இதனை ஸாதகாத்த்யா யத்தில் அமைக்காது பலாத்யாயத்தில் அமைத்தது. உபாஸனை எனப்படும் அன்பு வடிவான பக்தி, ஸாதநமாயிருப்பதோடு, தானே பயனாகவும் அமைந்துள்ள சிறப்புத் தோற்றற்கு என்க-
1-ஆவ்ருத்யதிகரணம்--நான்காமத்யாயத்தின் முதற்பாதத்தின் கண் உள்ள முதலதிகரணமிது. மூன்றாம் அத்யாயத்தின் கடைசிப் பாதத்தின இறுதியில் உள்ள முக்தி பலா நியமாதி கரணத்திறகு அடுத்தது இது. ப்ரஹ்ம வித்துக்கள் திறத்தில் அபசாரமில்லா விடின், தியாகத்துடன செய்த ஸத் கர்மங்களால். முக்தியைப் பயனாகக் கொண்ட உபாஸனை நிறைவுறும் என்றது அந்த அதிகரணம்- ப்ரஹ்ம ப்ராப்தி ரூபமான முக்தியைப் பயனாகக் கொண்ட ப்ரஹ்ம ஜ்ஞாநம் ஒரு கால் இவனுக்கு ஏற்பட்டதற்குப் பிறகு ஸத் கர்மங்கள் எங்ஙனம் அதனை நிறை வுறும்படி செய்ய இயலும் என்னும் கேள்ளி எழ, இந்த அதிகரணம் அதனுக்கு விடையிறுக்கிறதென்க, ஒருகால் ப்ரஹ்ம ஜ்ஞாநம் ஏற்பட்டாற் போதாது, ஒரு கால் ப்ரஹ்மத்தை அறிந்த மாத்திரத்தில் ப்ரஹ்ம ப்ராப்தி யெனப்படும் முக்தி ஏற்படின், ப்ரஹ்மத்தை இடைவிடாது த்யானம் செய்வதற்கும் அது முதிர்ந்து ப்ரத்யக்ஷம் போல் தோற்றுவதற்கும் பயனில்லாமற் போய் விடும், ஆதலின் ஞானம் த்யானமாகி ப்ரத்யஷம் போல் தோற்றி அன்பு வடிவமாய் முதிரும் நிலைகாறும் திரும்பத் திரும்பப்: பயின்று கொண்டே இருத்தல் வேண்டும் ; பினனர் தான் உபாஸனை நிறைவுறும். அதற்கு ஸத் கர்மம் இன்றியமையாததென்பது இவ்வதிகரணமனளிக்கும் விடையாகும்.-இனி, இதனைச் சிறிது விவரமாகக் காண்போம். கேள்வி கேட்பவனுடைய கருத்து இது :-ப்ரஹ்ம ஜ்ஞானம் முக்திக்கு உபாயமாக ச்ருதியில் விதிக்கப்பட்டது. இத்தனை தடவை ப்ரஹ்ம ஜ்ஞாநம் ஏற்பட வேண்டும் என்று வரையறுக்கப் படலில்லை, இனி, வரையறுக்கப் படாவிடினும் நெற் குத்த வேண்டும் என்னும் விதி உமி நீங்கும் வரை திரும்பத் திரும்பக் குத்த வேண்டுமென்பதைக் காட்டுவது போல, ஸாஷாத் காரமாக ப்ரஹ்மம் தோற்றும் வரையிலும் திரும்பத் திரும்ப ஏற்பட வேண்டுமென்று ப்ரஹ்ம ஜ்ஞான விதியும் காட்டாதோ எனின் காட்டாது என்க. உமி நீங்குதலென்னும் கண் கண்ட பயனுக்கு நெற் குத்தல் விதிக்கப்பட்டது போல, கண் கண்ட பயனுக்கு உபாயமாக ப்ரஹ்ம ஜ்ஞானம் விதிக்கப்பட வில்லையே? ஜ்யோதிஷ்டோமம் முதலிய வேள்விகளை ஒரு காற் செய்தாலே உகந்து ஸர்வேச்வரன் பலன் அளித்து விடுவது போல, ஒருகாலேற்பட்ட ப்ரஹ்ம ‘ ஜ்ஞானத்தாலேயே உவப்புற்ற ஸர்வேஸ்வரன் முக்தியை அளித்து விடுவானன்றோ? பின்னை ஏன் திரும்பத் திரும்ப அதனைச் செய்து ஸ்ரமப்பட வேண்டும் –
இங்ஙனம் கேள்வி கேட்கும் பூர்வபஷிக்கு ஸித்தாந்தி ஸமாதானம் கூறுகிறான்-முக்தியைப் பயனாகக் கொண்ட ப்ரஹ்ம ஜ்ஞாநம் திரும்பத் திரும்பப் பயின்றேயாக வேண்டும். ஏனெனில், த்யாநம், உபாஸநம், என்னும் சொற்கள் கூறும் பொருளையே காட்டும் வேதம் என்னும் சொல்லினாலே சுருதி உபதேசிப்பது அப் பொழுது தான் பொருந்துகிறது, * வேதநம் ” என்பது உபாஸநம் என்னும் பொருள் கொண்டது -மனத்தை ப்ரஹ்மமாக உபாஸிக்க வேண்டும் என்று உபாஸனை தொடங்கப்பட்டு எவன் இவ்விதம் வேதந(ஜ்ஞாந )த்தைச் செய்கிறானோ, அவன் கீர்த்தி (ஸெளலப்யத்தால் வந்த புகழ்) யசஸ் (மேன்மையினால் வந்த புகழ்) இவைகளாலே விளங்குவான் ; ப்ரஹ்ம வர்ச்சஸினாலே தபிப்பான் என்று அந்த உபாஸனை வேதநமாக முடிக்கப் பட்டிருப்பதால் உபாஸனையும் வேதநமும் ஒன்று என்பது தெளிவாகிறது. இவ்விதமே அதனை அறிகிறவர் எவரோ ; அவர் எதனை (எந்த ப்ரஹ்மத்தை அறிகிறாரோ :)அந்த ரைக்வரைப் பற்றியும் அந்த அறியப்படும் ப்ரஹ்மத்தைப் பற்றியும் சொல்லப்பட்டது என்று வேதக(ஞாக)மென்று தொடங்கியது-எந்த தேவதையை உபாஸிக்கிறீரோ, அந்தத் தேவதையை எனக்கு அநு சாஸநம் (கற்பித்தல்) செய்தருள வேணும்’” என்று உபாஸனமாக முடிக்கப்பட்டுள்ளது.-இங்கனம் உபாஸநம் என்னும் சொல் இருக்க வேண்டிய இடத்தில் வேதந (ஜ்ஞாந ) மென்னும் சொல்லும், ஜ்ஞானம் என்னும் சொல் இருக்க வேண்டிய இடத்தில் உபாஸந மென்னும் சொல்லும் மாறி மாறி யமைந்து இரண்டு மொன்றே என்பதை வலியுறுத்துகின்றன-
இனி பசுவை (நாலு காற் பிராணியை)க் கொண்டு யாகம் செய்ய வேண்டும் என்று பொதுப்படப் பசு, யாகத்திற்கு உபயோகப் படுவதாகக் கூறப்படினும், மேல் “ சாகம் ‘” என்று அந்தப் பசு விசேடித்துக் கூறப்படுதலின் பொதுப் படக் கூறப்பட்ட பசு “சாகமே'” என்று தீர்மானிப்பது போலப் பொதுப் படக் கூறப்பட்ட வேதநம் த்யாநமாக விசேஷிக்கப் படுதலின் த்யான ரூப மானதே அந்த வேதநம் என்று தீர்மானிக்க வேண்டும், த்யானம் என்பது ப்ரஹ்மத்தைப் பற்றிய ஜ்ஞாநம் இடைவிடாது தொடர்ந்து நிற்பது. தொடரவே ஒரு கால் ப்ரஹ்ம ஜ்ஞானம் ஏற்பட்டால் போதாது என்பது போதரும். அநுகூலமான தக்க விஷயத்தில் வைத்த மனத்தின் ஓர்மை குலையாது நிலைத்து நிற்றலைக் கூறும், உபாஸனை என்பது, இடைவிடாத எண்ணத்தின் தொடரான த்யானமாக மாறுதலின் அவ்விரு சொற்களும் ஒரே பொருளைக் கொண்டவை யாயின. ஆகவே த்யானம் அல்லது உபாஸந மெனப்படும் ப்ரஹ்ம வேதநம் (ஜ்ஞாநம்) மீண்டும் மீண்டும் பயின்று கொண்டே இருத்தல் வேண்டும் என்றதாயிற்று-ப்ரஹ்ம வேதநம் (ப்ரஹ்மத்தைப் பற்றிய ஞானம்) என்பது ப்ரஹ்மத்தைப் பற்றிய நினைப்பின் இடையறாத தொடர்ச்சி யாகிய த்யானமே என்பது (தத்ரூப ப்ரத்ய யேசைகா ஸந்ததிச் சாந்ய நிஸ் ஸ்ப்ருஹா, தத் த்யாகம் ப்ரதமை: ஷட்பி : அங்கைர் நிஷ் பாத்யதே ததா ” (ப்ரஹ்மத்தைப் பற்றிய ஞானம் மற்றொன்றைப் பற்றியதா யன்றி யமையின் அது த்யானம் எனப்படும்; அது யமம், நியமம், ஆஸநம், ப்ராணாயாமம், ப்ரத்யாஹாரம், தாரணை என்னும் முந்திய ஆறு யோகங்கங்களாலும் உண்டு பண்ணப் படுகிறது) என்னும் விஷ்ணு புராணம் முதலிய நூல்களாலும் அறியப் படுகிறது.-
2-ஆக்மத்வோபாஸநாதிகரணம்–முந்தின அதிகரணத்தில் பர ப்ரஹ்மோபாஸநம் மீண்டும் மீண்டும் செய்தாக வேண்டும் எனப்பட்டது. உபாஸிக்கிறவன் உபாஸிக்கப் பட வேண்டிய பர ப்ரஹ்மத்தை தன்னினின்றும் வேறுபட்டதாக உபாஸிக்க வேண்டுமா ; தானாகவே என்று உபாஸித்தல் வேண்டுமா ? என்று விசாரிக்கப் படுகிறது இந்த அதிகரணத்திலே-கீழ் அத்யாயங்களிலே பலகால் ஜீவனுக்கும் ப்ரஹ்மத்துக்கும் பேதம் வலி யுறுத்தப் பட்டுள்ளமையாலும் சுருதி வேறாக உபாஸிக்க வேண்டும் என்பதனாலும் ப்ரஹ்மத்தை வேறுபட்டதாகவே உபாஸிப்பது பொருந்தும். இனி மனத்தை ப்ரஹ்மமாக உபாஸித்தல் வேண்டும் என்று தன்னை ப்ரஹ்மமாக பாவிக்க வேண்டும் என்று கொள்ளலாமே எனின், அதுவும் தகாது. ஏனெனில அணு ஸ்வரூபனான தன்னை விபு ஸ்வரூபமான ப்ரஹ்மமாக பாவிப்பது பொய்யாதலின் அவ் வுபாஸனை இயல்பான உண்மை நிலையா யமைந்த ப்ரஹ்ம ப்ராப்தி ரூபமான மோக்ஷத்திற்கு ஸாதநமாக மாட்டாது. ஒன்றை மற்றொன்றாகப் பார்க்கும்படி விதித்திருக்தால் அது ஸம்ஸார பலனைத் தருமே யன்றி மோக்ஷ பலனைத் தராது-என்று உணர்க. ஆக வேறுபட்டதாக ப்ரஹ்மத்தை” உபாஸிப்பதே பொருந்து மென்பது பூர்வபஷியின் வாதம்–
இதனுக்கு ஸித்தாந்தி கூறும் விடை இது:–உபாஸிப்பவன், தான் ஆகவே (ஆத்மாவாகவே) ‘ ப்ரஹ்மத்தை உபாஸித்தல் வேண்டும். உபாஸிப்பவன் தன் சரீரத்திற்குத் தான் ஆத்மாவா யிருத்தல் போலத் தனக்கு ப்ரஹ்மத்தை ஆத்மாவாக உபாஸிததல் வேண்டும் என்றபடி. ஸ்வரூபைக்யததையோ, திருஷ்டி விதியையோ கொண்டு ப்ரஹ்மத்தை ஆத்மாவாக உபாஸனை செய்திடின் கீழ் வலி யுறுத்திய பேதத்திற்கும் சுருதிக்கும் முறண்பாடு தவிர்க்க வொண்ணாததே: இங்கு அங்கனம் உபாஸிக்கச் சொல்ல வில்லை ; ஜீவன் தன் சரீரத்துக்கு ஆத்மாவா யிருத்தலின் எங்ஙனம் ”தேவன் நான்”’, “மனிதன் நான்” என்று அநுஸந்திக்கிறானோ, அங்ஙனமே ஜீவனுக்கு ப்ரஹ்மம் ஆத்மாவா யிருத்தல் பற்றி அவன் , தனக்கு அந்தர்யாமியான பரமாத்மாவைத் தானாக உபாஸித்தல் பொருந்துவதே யாகுமென்க. தேஹத்தைச் சொல்லும் தேவன் மநுஷ்பன் என்னும் சொற்கள் தேஹத்திற்கு அந்தர்யாமியான ஆத்மா பர்யந்தம் சொல்வனவாய்த் தேவனாகிய நான் மநுஷ்யனாகிய நான் என்று வழங்குவது போல, ஜீவனைச் சொல்லும் அஹம் (நான்) என்னும் சொல்லும் ஜீவனுக்கு அந்தர்யாமியான ப்ரஹ்மம் பர்யந்தம் சொல்லுதலின் நானாகிய ப்ரஹ்மமா யிருக்கிறேன் என்று உபாஸிப்பது பொருந்துகின்ற தென்க. எனவே முன்னைய உபாஸகர்களும் இவ்வாறே அநுஸந்திப்பவரா யுள்ளனர், (நான் நீயா யிருக்கிறேன் ; நீ நானாக இருக்கிறாய்) என்று அவர்கள் தம்மை ப்ரஹ்மமாகவும் மாறி ப்ரஹ்மத்தைத் தாமாகவும் அநுஸந்திப்பது காண்க, சரீரத்தை, ஆத்மாவாகவும் ஆத்மாவை விட்டுப் பிரியாது அதனோடு இணைந்த பொருளா யிருத்தலின் வேறுபாடின்றிச் சரீரமாகவும் கொள்வது போன்றது இவ்வநுஸந்தானம், இங்கனம் சரீரத்திற்கும் ஆத்மாவிற்குமுள்ள உறவே உபாஸகனான ஜீவனுக்கும் ப்ரஹ்மத்திற்கு மென்பதை சாஸ்திரங்கள் அறிவுறுத்துகின்றன.-இயல்பாகவே அந்தர்யாமியாயுள்ள ப்ரஹ்மத்தை அங்ஙனமே அநுஸந்திப்பது எல்லா உபாஸநங்களுக்கு மொக்குமாதலின், இங்கே அதனை விசேடித்துக் கூறியது. -திருஷ்டி விதியாய் மயக்கத்தை உண்டு பண்ணு மிடங்களில் அங்ஙனம் கொள்ளாது அந்தர் யாமியாகவே அநுஸந்தாநம் செய்ய வேண்டும் என்னும் கருத்தைக் கொண்டது -ஆத்மா வல்லாததை ஆத்மா என்று உபாஸிக்க வேண்டும் என்னும் பொருளும் தோன்றி (திருஷ்டி விதி)யாக ப்ரம்மம் உண்டு பண்ணப் படுவது காண்க-
3-ப்ரதீகாதிகரணம்-ப்ரஹ்மோபாஸனையில் தனது ஆத்மாவாக அநுஸந்திக்க வேண்டுமாயின் (மனத்தை ப்ரம்ஹமாக உபாஸிக்க வேண்டும்) என்னும் திருஷ்டி விதிகளிலும் ப்ரஹ்மோபாஸந மிருப்பதால் மனத்தையும் ஆத்மாவாக அநுஸந்திக்க நேரிடுமே என்னும் கேள்வி எழ அதற்கு விடை யளிக்கிறது இந்த அதிகரணம்-கேள்வி கேட்கும் பூர்வபஷியின் கருத்து: உபாஸிப்பது மனத்தையே யாயினும் அதனை ப்ரஹ்மமாகவே பாவித்தலின் (நான் மனமாயிருக்கிறேன்) என்று அநுஸந்திப்பது முறையே.
ஸித்தாந்தி சொல்லும் ஸமாதானம் : நேரே ப்ரஹ்மத்தை உபாஸகன் உபாஸிக்க வில்லை. ப்ரதீகோபாஸநமன்றோ இது ப்ரதீகோபாஸநமாவது ப்ரஹ்மமல்லாததை ப்ரஹ்மமாக அநுஸந்தித்தல். ஆகவே ப்ரஹ்மமல்லாத மனத்தைத் தான் ப்ரஹ்மமாக பாவித்து இவன் உபாஸிக்கிறானே தவிர நேரே ப்ரஹ்மத்தை உபாஸிக்க வில்லையே. ப்ரதீகமாகிற மனம் ஆத்மாவா யில்லாமையின் “ அஹம் மநோஸ்மி ‘ என்று அநுஸந்திப்பதற்கு வழியே யில்லைஇனி மனத்தைப் ப்ரஹ்மமாக பாவியாமல் ப்ரஹ்மத்தை மனமாக பாவித்தல் வேண்டும் என்று கொண்டால் நேரே பாரஹ்மத்தையே உபாஸித்ததாக ஆகி விடுகிறது. அறிவற்ற பொருளான மனததை உபாஸிப்பது முறை கேடு. மனமாக ப்ரஹ்மத்தை உபாஸிப்பதே முறை. ஆக, இங்கும் ஆத்மாவாக யநுஸந்தித்தல் தவிர்க்க வொண்ணாத தாமே எனின், அங்ஙன் ஆகாது என்க-ஏனெனில் சிறப்புடைய (உத்க்ருஷ்டமான) ப்ரஹ்மத்தைச் சிறப்பற்ற (அபக்ருஷ்டமான) மனமாக பாவிப்பது அரசனைப் பணியாளனாகப் பார்ப்பது போன்று தவறேயா மென்க. பணியாளனையே அரசனென்றால் காரியம் கை கூடும். அரசனைப் பணியாளளாகப் பார்த்திடிலோ காரியம் நிறை வேறாததோடு கேடும் விளையுமன்றோ -மனம் போன்ற அசேதநப் பொருள்களை உபாஸிப்பது என்பது அவ்வப் பொருள்களின் அபிமானி தேவதைகளை உபாஸிப்பதே யாமென்று உணர்க,
4-ஆதித்யாதிமத்யநிகரணம்— உத்க்ருஷடமான பொருளை அபக்ருஷ்டமான பொருளாக உபாஸித்தலாகா தெனின் உத்கீதோபாஸனையில் பயனைத் தருவது உத்கீதமே யாதலின் உத்க்ருஷ்டமான உத்கீதமாகவே ஸூர்யளை உபாஸிக்க வேண்டி வருமே என்னும் கேள்வி எழ விடையிறுக்கின்றது இவ்வதிகரணம்.பூர்வபஷி கேட்பது இது சாந்தோக்யாபநிஷத்தில் -எந்த இந்தப் பரிதி தபிக்கிறதோ அதனை உத்கீதமாக உபாஸிக்க வேண்டும் என்று வேள்விக்கு உறுப்பாக உத்காதா என்பவன் காநம் செய்யும் உத்கீத ஸாமத்தின் அவயவமான ஓம்காரமாக ஸூர்யனை உபாஸிக்க வேண்டுமென்று விதிக்கப் பட்டுள்ளது. (மனத்தை ப்ரஹ்மமாக பாவிக்க வேண்டும்) என்னுமிடத்தில் உபாஸிக்கப் பட வேண்டிய மனம் முதலில் குறிப்பிடப் பட்டிருப்பது போல, இங்கும் உபாஸிக்கப்பட வேண்டிய ஸூர்யன் முதலிற் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளான். எந்த ஸூர்யன் தபிக்கிரானோ, அவனாக உத்கீத ஓங்காரத்தை உபாஸிக்க வேண்டும் என்று இந்த ச்ருதி வாக்யத்திற்குப் பொருள் கொள்ளலாகாது ; ஏனெனில், பயனைத் தருவதற்காக ஏற்பட்டது கர்மம். அதனுக் குறுப்பாக இவ் வுத்கீதோபாஸநம் அமைதலின் இதுவே ப்ரதானமாய் உத்க்ருஷ்டமானது ; ஸூர்யனோ, இந்த உபாஸனைக்கு ‘உறுப்பான (கர்ம சேஷமான) தேவதையே. ஆதலின் அத் தேவதை அபக்ருஷ்டமானதே, பணியாளனை அரசனாகப் பார்ப்பது போல அபக்ருஷ்டமான ஸூர்ய தேவதையை உத்க்ருஷ்டமான உத்கீதமாகப் பார்ப்பதே முறை –
ஸித்தாந்தி கூறும் ஸமாதானமிது : பயனைத் தர வல்லது கர்மமே; ஆயினும், கர்மத்துக்கு அதனால் ஆராதிக்கப்படும் தேவதையினாலேயே பயன் தரத் தக்க வல்லமை ஏற்படுதலின் கர்மத்தை விட தேவதையே உத்க்ருஷ்டமானது. தேவ பூஜா ரூபமான யாகம் என்னும் கர்மம் தேவதையை ப்ரீதி உறச் செய்து அதன் வாயிலாகப் பயனை அளிக்கின்றது என்க. எனவே யாகத்திற்கு அங்கமான உத் கீதம் முதலியவற்றை ஆதித்யன் முதலியவைகளாக உபாஸிப்பதே தக்கதாம்–
5. ஆஸீ நாதிகரணம்–நினைத்ததைச் சொல்லாமல் விடமுடியாமையினால் , முந்திய இரண்டதிகரணங்களும் ப்ரஸங்க ஸங்கதியினால் இடையே புகுந்தன, இவ்வதிகரணத்திற்கு மோக்ஷ ஸாதநமாகச் சாஸ்திரம் விதித்ததும் இடைவிடாது தொடரும் நினைவு வடிவமானதும் த்யாநம் எனப்படுவதுமான ப்ரஹ்ம ஜ்ஞாநமான உபாஸனை மீண்டும் மீண்டும் செய்தல் வேண்டும் என்று முன்னர்ச் சொன்னதோடு, தொடர்பு என்று உணர்தல் வேண்டும். இனி இவ் வதிகரணத்தில் கூறப்படும், ஆஸநத்தில் அமர்தல் * ப்ரதீகோபா – ஸநத்திலும் தேவைப் படுவதாயினும் ஆஸநத்தில் அமருதற்கு ஹேதுவாகக் கூறப்படும் ஐகாக்ர்யம் (மன ஓர்மை) முதலதிகரணத்தில் த்யானமாக உபதேசித்திருப்பதால் அவ்வதி கரணத்துடன் இவ் வதிகரணத்திற்குத் தொடர்பு பாஷ்யகாரராற் கூறப்பட்டதென்று உணர்க-இங்கே பூர்வபஷி கூறுவது: த்யானம் எப்பொழுதும் செய்ய வேண்டு மென்று சொல்லப்படுகிறது. அமர்ந்து த்யானம் செய்ய வேண்டுமென்னில் நிற்கும் போதும், நடக்கும் போதும், படுத்திருக்கும் போதும் த்யானம் விட்டுப் போகும். : ‘ உபவிச்யாஸநே யுஞ்ஜ்யாத் ‘ என்று கீதையிற் சொல்வது உட்கார்ந்து யோகம் செய்பவர் ஆஸநத்தில் அமர்ந்து த்யாநம் செய்ய வேண்டும் என்னும் கருத்துக் கொண்டதே யன்றி உட்கார்ந்து தான் த்யாநம் செய்ய வேண்டும் என்று நியமிக்க வில்லை, ஆகவே நின்றும், இருந்தும், கிடந்தும் திரிந்தும் த்யாநத்தை இடைவிடாது அநுஷ்ட்டித்தல் வேண்டும்.
ஸித்தாந்தி கூறுவதாவது: உட்கார்ந்து தான் த்யாநம் செய்தல் வேண்டும்; அப்பொழுது தான் மன ஓர்மை கிட்டும். நிற்கும் பொழுதும் நடக்கும் பொழுதும் யத்நம் செய்ய வேண்டி யுள்ளது. அதனால் மன ஓர்மை கெடும். படுத்திருக்கும் பொழுது உறக்கம் வரும். தியாநத்திற்கு மன ஓர்மை இன்றியமையாத தன்றோ – த்யாநம் செய்பவன் மலை போல் அசையா திருத்தல் வேண்டும். அந் நிலை உட்கார்ந்த காலத்தில் தான் வரும், இந் நிலையைக் கருதித் தான் உட்கார்ந்தே யோகம் செய்தல் வேண்டு மென்கிறது கீதையும், த்யாகத்துக்குத் தேச கால நியமமில்லை. எங்கே எக்காலத்தில் மன ஓர்மை நேரிடுமோ அந்தத் தேசமே அந்தக் காலமே த்யாகத்துக் குரியனவாம்-மன ஓர்மைக்குத் தேசம் முதலியன எதிர் பார்க்கப் பட வேண்டுமாயின் அம் மன ஓர்மைக்கு ஆஸநத்தில் ௮மர்வது எதிர்பார்க்கப் படுவதைக் கேட்க வேண்டுமோ ?
6-ஆப்ரயாணாதிகரணம்-– இடை விடாது அநுஷ்ட்டிக்கக் கூடிய இந்த த்யாந ரூபமான உபாஸநம் ஒருநாள் செய்தாற் போதுமா? இறுதி வரை நாடோறும் செய்ய வேண்டுமா என்பது இவ் வதிகரணத்தில் விசாரம் செய்யப்படுகிறது –மீண்டும் மீண்டும் செய்ய வேண்டிய உபாஸநம் ஒரு நாள் செய்தாலே சாஸ்திரத்திற் சொன்னதை அநுஷ்ட்டித்ததாக ஆகி விடுவதால் மோக்ஷ பலத்துக்காக மேலும் செய்வது பயனற்றதே என்பது பூர்வ பக்ஷம்–ஆயுள் உள்ளவரை அநுஷ்ட்டிக்க வேண்டும் என்று விதி இருப்பதால் இறுதி வரை நாடோறும் உபாஸநம் செய்யப்பட வேண்டும் என்பது ஸித்தாந்தம்.
இதுகாறும் ப்ரஹ்ம வித்யையான உபாஸனையின் ஸ்வரூபம் சோதிக்கப்பட்டது. உபாஸிக்கப்படும் பர ப்ரஹ்மம் மிகவும் இனியதாதலின் அதனைப் பற்றிய உபாஸனையும் மிக்க இனிதாயிருப்பது பற்றி உபாயமா யிருத்தலோடு உபேயமாகவும் உள்ளமையால் அது பலாத்யாயத்திற் சோதிக்கப்பட்து. இனி, அவ் வுபாஸாத்தின் பலன் பற்றிச் சிந்திக்கத் தொடங்குகிறார்.
7-தததிகமாதிகரணம்–ஒருவனுக்கு உபாஸனை ஸாஷாத்கார நிலை பர்யந்தம் அடைந்திருக்குமானால் அவனுடைய அந் நிலைக்கு முந்திய பாபங்கள் 🙁போய பிழை தீயினில் தூசாகும்) என்றும் பிந்திய பாபங்கள் [தாமரை இலையில் நீர் போல உபாஸகனிடம் பாபம் ஒட்டுவதில்லை] என்றும் சுருதியில் ஓதப்பட்டுள்ளது, இது பொருந்துமா பொருந்தாதா என்று ஆராய்ந்து முடிவு கட்டுகிறது இவ் வதிகரணம்-பூர்வபஷி சொல்லுகிறான் : (செய்த நல்வினைகளோ தீவினைகளோ கட்டாயமவற்றை அநுபவித்தே யற வேண்டும். அனுபவிக்காத வினைகள் எத்தனை கற்பங்களாயினும் அற்றுப் போக மாட்டா] என்று சாஸ்திரம் கூறுதலால் முன்னைய பாபங்கள் நசித்தலும், பின்னைய பாபங்கள் ஒட்டறுதலும் பொருந்த மாட்டா. அங்ங்னம் சுருதி ஓதுவது உபாஸனையை உயர்த்திக் கூறும் வெறும் புகழுரையே யாகும். ப்ராயச் சித்தத்தாலே பாபம் நசிப்பதில்லையோ எனின், ஆம் நசிக்கும். உபாஸனை ப்ராயச் சித்தமன்றே. அது ப்ரஹ்மத்தை அடைவதற்கு ஸாதநமாயன்றோ விதிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆகவே வெறும் புகழுரை கொண்டு முடிவு கட்டலாகாது. பண்டைய வினைகள் நசிப்பதும் பின்னைய வினைகள் ஒட்டறுதலும் கூடாதனவே-
ஸித்தாந்தி சொல்லுகிறான் : பாபங்கள் நசித்தலும் ஒட்டறுதலும் பொருந்துவனவே. செய்த பாபங்கள் ப்ராயச் சித்தத்தால் பரிஹரிக்கப்படாத போது அவற்றிலிருந்து தப்ப வழியில்லை என்கிறது ஸாஸ்த்ரம் – உபாஸனை ப்ராயச்சித்த ஸ்த்தாநத்திலிருந்து நீக்க வல்லதா யுள்ளது. இவ்விதம் ஒப்புக் கொள்ளா விடில் கர்மங்களால் பிறந்து பிறந்து எடுக்கும் பிறவி தோறும் கர்மங்களை மேலும் மேலும் ஈட்டிக் கொண்டே யிருத்தலின் கர்ம ஸம்பந்தம் நீங்கி எவருக்கும் எப்பொழுதும் மோக்ஷம் பெற வழியே இல்லாமற் போய் விடும். உபாஸனை ப்ரஹ்ம ப்ராப்தி எனப்படும் மோக்ஷத்திற்கு ஸாதநமே யன்றி பாபங்களுக்கு எங்ஙனம் ப்ராயச்சித்த மாகு மெனின் கூறுதும் : ஸ்வர்கத்திற்கா ஜ்யோதிஷ்டோமயாகம் போன்று, உபாஸனை ப்ரஹ்மப் ப்ராப்திக்கு நேரே ஸாதநமன்று, ப்ரஹ்ம ப்ராப்தி இயல்பானது :ஒரு ஸாத்ரத்தால் அது ஸாதிக்கப் படுவதன்று: அவ் வியல்பான நிலை எய்துதற்கு இடைஞ்சலாகப் பாபங்கள் அமைந்துள்ளன. அவற்றை நீக்குவதற்கே ஸாதநமாக உபாசஸனை உபயோகப் படுகிறது. ஸ்வர்கமோ இபல்பானதன்று; ஸாதநத்தினால் ஸாதிக்கப்பட வேண்டியதாயுள்ளது. ஆகையினால் ஜ்யோதிஷ்டோமம் ஸ்வர்கத்தை ஸாதிக்கும் ஸாதநமாகிறது. அங்கு நீக்கப்பட வேண்டிய ப்ரதிபந்தகங்களில்லை. இங்கோ போக்கப்பட வேண்டிய “பாபங்கள் நிறையப் ப்ரதிபந்தகங்களாம். அந்த ப்ரதிபந்தகங்களைப் போக்குவதற்கு ஸாதநமாய் உபயோகப்படும் உபாஸனை ப்ராயச்சித்த ஸ்த்தாநத்திலிருப்பது தக்கதே என்க, ஏனைய ப்ராயச் சித்தங்கள் அந்தந்தப் பாபங்களுக்காகத் தனித் தனியே விதிக்கப் பட்டுள்ளன ; இவ் வுபாஸனையோ எல்லாப் பாபங்களுக்கும் ப்ராயச் சித்தமாகப் பொதுவாக வுள்ள தென்றுணர்க-முந்தின பாபத்தை நசிப்பித்தலாவது; செய்த பாபங்களுக்காகத் தண்டிக்க வேண்டும் என்று எம்பெருமான் திருவுள்ளத்தி லேற்பட்டிருந்த எண்ணத்தை மாற்றுதல். பிந்தின பாபங்களை ஒட்டறச் செய்தலாவது, தண்டிக்க வேண்டும் என்கிற எண்ணமே எம்பெருமான் திருவுள்ளத்தில் எழாதபடி செய்தல்-பிந்தின பாபம் என்பது தன்னை யறியாமல் செய்த பாபமே யாகும். வேணும் என்று செய்திடின் அப் பாபம் ஒட்டற்றதாகா தென அறிதல் வேண்டும்.
8-இதராதி கரணம்–பாபம் போலப் புண்ணியமும் நசித்தும் ஒட்டற்றும் போகின்றன என்கிறது இவ் வதிகரணம்-பூர்வ பக்ஷி: புண்ணியம் ஸுகத்தைத் தருவதனால் பாபம் போல அவைகளும் நசிப்பதும் ஒட்டறுவதும் உபாஸனையினால் ஏற்பட மாட்டா-உபாஸகனுக்கு ஸுகம் வேண்டாத தன்றே. மேலும் புண்ணியம் நசித்திடில் அதன் பலனான ஆயுஸ், ஆரோக்யம், அந்நம் முதலியன உபாஸகனுக்கு இல்லாமற் போய் விடும், போகவே உபாஸனையே செய்ய இயலாமற் போய் விடும். சுருதியும் (பாபங்கள்) என்றும் (பாபச் செயல்) என்றும் பாபத்தையே குறிப்பிட்டிருப்பது குறிக் கொள்ளத் தக்கது.
ஸித்தாந்தி: பாபம் போலப் புண்ணியமும் நசிப்பதுலம் ஒட்டறுதலும் உண்டு. சுருதி, பாப சப்தத்தாலே புண்ணியத்தையும் கருதுகிறது. அநிஷ்டத்தைத் தருவது பாபம். புண்ணியமும் உபாஸகனுக்கு இஷ்டமான மோக்ஷத்திற்கு இடைஞ்சலான ஸுகமாகிற அநிஷ்டத்தைத தருதலின் பாபமே யாகிறது. இனி உபாஸனைகளுக்கு வேண்டிய ஆரோக்யம், அக்கம் முதலியவற்றைத் தரும் புண்ணியங்கள் நசித்திடில் உபாஸநம் செய்ய இயலாதே எனின், அத்தகைய புண்ணியங்கள் மட்டும் உபாஸகனுடைய சரீரம் போன பிறகு ஒட்டறுகின்றன.
9-அநாரப்தகார்யாதி கரணம்–உபாஸநைக்கு முந்திய புண்ணியமும் பாபமும் நசித்தலும் ஓட்டற்றலும் கூறப்பட்டன முந்திய அதிகரணங்களில் –இங்கு உபாஸனைக்கு முந்திய புண்ணியங்கள் அனைத்துமே நசிக்கின்றனவா -பிராரப்த கர்மங்களைத் தவிர மற்றவை மட்டும் நசிக்கின்றனவா? என்னும் விஷயம் விசாரித்து முடிவு செய்யப்படுகிறது –
பூர்வ பக்ஷி -உபாஸனைக்கு முந்திய புண்ணிய பாபங்களனைத்தும் நசிப்பதாகவே கொள்ள வேண்டும்-எல்லாம் நசிப்பதாகச் சுருதி ஓதுவது கவனிக்கத் தக்கது. இனி, கர்மங்களனைத்தும் நசித்து விட்டால் கர்மத்தினாலாகிய சரீர ஸம்பந்தம், உபாஸனை ஏற்பட்ட பிறகு எங்ஙனம் தொடருமெனிற் கூறுதும். உபாஸனைக்குப் பிறகு தேஹ ஸம்பந்தம் தொடருவது சக்கரம் சுழற்றி விட்ட பிறகும் தானே சிறிது நேரம் தொடர்ந்து சுற்றுவது போலக் கர்ம வேகத்திற்குட் பட்டுக் கர்மமில்லாமலே தானாகவே தொடருகின்றது என்று கொள்ள வேண்டும். முந்தின கர்மங்களனைத்தும் நசிப்பதாகக் கொள்வதில் யாதொரு குறையுமில்லை.
ஸித்தாந்தி: மோக்ஷத்திற்கு விளம்பம் (தாமதம்) சரீர ஸம்பந்தம் நீங்குதலே என்று ஸ்ருதி அதனை எல்லையாகக் குறிப்பிட்டுக் கூறுவதால் அதனுக்கேற்ப இங்கே அச் சுருதி எல்லாமென்று கூறிடினும் ப்ராரப்த கர்மத்தைத் தவிர மற்றவை யனைத்தும் நசிப்பதாகவே கொள்ளல் வேண்டும். கர்மம் தவிர தேஹ ஸம்பந்தம் தொடர வேறு ஏது இருப்பதற்கு ப்ரமாணமில்லை.
10–அக்நிஹோத்ராத்யதிகரணம்–இந்ராதிகரணத்தில் உபாஸனைக்குப் பிந்திய புண்ணியமும் ஒட்டற்றுப் பயனளிக்காது எனப்பட்டது. உபாஸனை தொடங்கியதற்குப் பின்னர் அக்னி ஹோத்ரம் முதலிய புண்ணியங்களும் ஒட்டற்றுப் பயனளிக்க மாட்டா வாதலின் பயனைக் கருதாத உபாஸகன் அவற்றை அநுஷ்ட்டிக்க வேண்டிய தில்லை யன்றோ என்னும் கேள்விக்கு விடை யிறுக்கிறது இவ் வதிகரணம்-பூர்வபஷி இங்கனம் கருதுகிறான்: மோக்ஷத்தையே தான் பெறும் பேறாகக் கொண்ட உபாஸகன் பயன் கருதி அக்நி ஹோத்ரம் முதலிய நித்ய நைமித்திக கர்மங்களை அநுஷ்ட்டிக்க வழி இல்லை. எனவே பயனற்ற அக்நிஹோத்ராதிகளை அறிவாளனாகிய உபாஸகன் அநுஷ்ட்டிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை-ஸித்தாந்தி கூறுவதாவது : உபாஸனைக்குப் பிந்திய ஏனைய புண்ணியங்களுக்கும் அக்னி ஹோத்ரம் முதலிய நித்ய நைமித்திக ரூபமான புண்ணியங்களுக்கும் வேறுபாடு உண்டு. ஏனைய புண்ணியங்கள் வெவ்வேறு பயன்களைத் தருவன, அக்னி ஹோத்ராதிகளோ உபாஸனையையே பயனாகக் கொண்டன. கொள்ளவே, அவை பயனற்றவையாக மாட்டா, ஆதலின் உபாஸகன் அவற்றை உபாஸனை ஸித்திப்பதற்காக அநுஷ்ட்டித்தே யாக வேண்டும்..உபாஸனைக்காக அக்நி ஹோத்ராதிகளை ஸாதநமாக அநுஷ்ட்டிக்க வேண்டு மென்பது [ப்ராஹ்மணர்கள் யாகத்தாலும் தானத்தாலும் உபவாஸ மென்னும் தவத்தாலும் உபாஸிக்க விரும்புகிறாகள்] என்னும் சுருதியினால் தெரிகிறது. ஆயின் யாக மெனப்படும் அக்நி ஹோத்ராதிகளை ஒருகாற் செய்தாலே அமையாதோ எனின் உபாஸனை என்பது ஆயுள் வரை தொடர்ந்து அக்நி ஹோத்ராதிகளாலே நாடோறும் பயின்று சிறப்புறச் செய்யத் தக்கதாதலின் சிறப்புற்ற உபாஸனை ஸித்திப்பதற்காக அக்நி ஹோத்ராதி நித்ய நைமித்திக கர்மங்களை உபாஸனைக்குப் பின்னும் அநுஷ்ட்டித்தே தீர வேண்டுமென்க-
இதற்கு மேல் ஒரு கேள்வி எழுகிறது. உபாஸகனுடைய புண்ணியத்தை அவனுடைய நண்பர்கள் பெறுகின்றனர் என்று வேதம் ஓதுகின்றது. உபாஸகனுக்குத் தான் புண்ணியமே இருக்க முடியாதே; அதனை நண்பர்கள் எங்ஙனம் பெற இயலும் ? ப்ராரப்த கர்மத்தைத் தவிர மற்றைய முந்திய புண்ணியங்கள் அனைத்தும் ஏற்கெனவே நசித்து விட்டன. ப்ராரப்த புண்ணியம் அநுபவித்தே அற வேண்டியது. பயன் தரத் தொடங்கின ப்ராரப்த புண்ணியம் அநுபவித்து எஞ்சிய பலனை ‘ இவனுக்கே தருவதாயுள்ளது. பிந்திய அக்னி ஹோத்ராதி புண்ணியங்களோ உபாஸனை சிறப்புற ஸித்திப்பதற்காக இவனுக்கு வேண்டியவைகளா யுள்ளன. இனி உபாஸகனுக்கு வேறு புண்ணியம் இல்லாமையின் நண்பர்கள் இவனுடைய புண்ணியத்தைப் பெறுவது இயலாத தன்றோ -இங்கு ஒரு விஷயம் கவனிக்கத் தக்கது, வேதத்தில் உபாஸகனுடைய பகைவர்கள் அவனுடைய பாபத்தைப் பெறுவதாகவு மோதப் பட்டுள்ளது. அவ் விஷயத்திற் கேள்வி எழுப்பப் படவில்லை. உபாஸனைக்கும் பிந்திய பாபங்கள் அநுபவிக்கப் படாதனவாயுள்ளன. அவை ப்ராரப்த மல்லாமையின் உபாஸகனிடம் ஒட்டாதன வாயுள்ளன, அவை அக்நி ஹோத்ராதிகள் போல உபாஸனைக்காகத் தேவைப்படுவனவும் அல்ல ! ஆதலின் பிந்திய பாபங்களைப் பகைவர்கள் பெற இயலும்.
சிறப்புறும் “உபாஸனையை ஸாதித்துக் கொடுக்கும் அக்னி ஹோத்ராதிகளைத் தவிர வேறு நல்வினைகளும் உபாஸனைக்கு முன்பும் பின்பும் அநுஷ்ட்டிக்கப்பட்டு ப்ரபல கர்மத்தினால் பயன் தரவொட்டாது தடைப் பட்டனவாய்ப் பல இருத்தல் கூடும், அந்த நல்வினைகளை உபாஸகனுடைய நண்பர்கள் பெறுவதாகச் சுருதி ஓதுகின்றது. ஒட்டுவதில்லை என்று சுருதி ஓதுவதும் இத்தகைய நல்வினைகளையே என்றறிக-அநுஷ்ட்டிக்கப் பட்ட கர்மம் ப்ரபலமான ப்ரதிபந்தகத்தால் பயனலளிக்கக மாட்டாமல் தடைப்பட்டிருக்கும் என்று முன்னர் :! ப்ருதக்ஹி அப்ரதிபந்த: பலம் * என்னும் ஸூத்ரத்தில் சொல்லி யிருப்பது மீண்டுமிங்கு நினைவுறுத்தப் படுகிறது. (உத்கீதோபாஸனையினால் செய்யப்பட்ட வேள்வி தான் பலனை யளிக்கும் வீரிய மிக்கதாகிறது) என்று , உத்கீதோபாஸனை வேள்வியின் பலன் ப்ரபல கர்மத்தினலே தடைப் படாதபடி செய்வதாகக் கூறப்பட் டிருப்பதிலிருந்து கர்மம் செய்யப் பட்டிருப்பினும் ப்ரதிபந்தகத்தாலே பலன் தடைப்படும் என்பது ஸூசிக்கப் படுகிறதன்றோ ? பலன் தடைப்பட்ட அத்தகைய நல்வினைகள் உபாஸகனுடைய நண்பர்களிடம் வந்து சேருகின்றன என்று கொள்க.
11-இதர க்ஷபணாதி கரணம் .-அநாரப்த கார்யாதிகரணத்தில் ப்ராரப்த கர்மம் பயனைத் தருவதாய்ச் சரீரமுள்ளவளவும் தொடருதலின் ப்ராரப்த கர்மத்தைத் தவிர மற்றைய கர்மங்களே நசிக்கின்றன எனப் பட்டது. இவ் வதிகரணத்தில் அந்த ப்ராரப்த கர்மங்கள் உபாஸிக்கத் தொடங்கின சரீரமுள்ள அளவும் தொடர்கின்றனவா * அன்றி ப்ராரப்த கர்மத்தின் பயனாக வரும் பிறவிகளிலே இறுதியான சரீரமுள்ளவரை நீடிக் கின்றவா? என்னும் விஷயம் விசாரித்து முடிவு கட்டப் படுகிறது-பூர்வபஷி கருதுவதாவது: -உபாஸகனது சரீரம் நீங்குமளவே மோக்ஷத்திற்குத் தடை எனப் படுதலின் உபாஸனை தொடங்கின சரீரத்தின் இறுதியிலேயே கர்ம ஸம்பந்தம் நீங்கி உபாஸகன் மோக்ஷ மடைந்து விடுகிறா னென்பது நன்கு புலனாகிறது-ஸித்தாந்தி கருதுவதாவது: உபாஸனை தொடங்கின சரீரம் நீக்கின வளவிலே மோஷம் கிடைத்து விடாது-சுருதியில் தேஹத்தின் மோக்ஷம் (விடுதலை) பேசப்படவில்லை. பிறப்பிற்குக் காரணமாகிய கர்மங்களின் மோக்ஷமே பேசப் படுகின்றது. !ப்ராரப்தமான புண்ணிய பாபங்கள் அநுபவித்து அற்ற பின்னரே ப்ரஹம ப்ராப்தி கிடைக்கின்றது. அந்தப் புண்ணிய பாபங்கள் ஒரே சரீரத்திலே அநு பவித்துத் தீரத் தக்கவைகளாயிருப்பின் அந்தச் சரீரத்தின் முடிவிலே ப்ரஹ்ம ப்ராப்தி-பல தேஹங்களிலே அநுபவித்துத் தீர்க்க வேண்டியவை களாயின் பல ஐன்மங்களெடுத்துக் கடைசியான சரீரத்தின் முடிவிலே ப்ரஹ்ம ப்ராப்தி. உபாஸனை செய்யும் ப்ரஸ்ம ஜ்ஞானிகள் இங்கனம் பல ஜன்மங்களெடுத்து ப்ராரப்த கர்மங்களை அநுபவிப்பது இதிஹாஸ புராணங்களிலே காணத் தக்கது.
ஆக இந்தப் பாதத்தில் உபாஸனை மீண்டும் மீண்டும் செய்ய வேண்டும், அவ்வுபாஸனையில் தனக்கு ஆத்மாவாகப் ப்ரஹ்மத்தை அநுஸந்திக்க வேண்டும், மனத்தை ப்ரஹ்மமாக பாவிப்பது போன்ற ப்ரதீகோபாஸனையில் ப்ரதீகமான மனம் முதலியற்றை ஆத்மாவாக அநுஸந்திப்பது ஆகாது. வேள்விக் கங்கமான உத்கீதம் முதலியற்றைச் ஸூர்யனாகப் பார்த்தல் வேண்டும். உபாஸனை அமர்ந்தே செய்தல் வேண்டும். அது ஆயுள் உள்ள வரை நாடோறும் பயிலல் வேண்டும் என்று உபாஸனையின் ஸ்வரூபம் ஆறு அதிகரணங்களாற் சோதிக்கப்பட்டது.
இனி, மேல் உள்ள ஐந்து அதிகரணங்களால் அவ் வுபாஸனையின் பயனாக அதற்கு முந்தியனவும் பிந்தியனவுமான பாபங்கள் முறையே நசித்தலும் ஒட்டறுதலும், புண்ணியமும் அங்ஙனமே ஆதலும், ப்ராரப்த கர்மம் அநுபவித்தே அறுதலும், நித்ய நைமித்திக கர்மங்கள் உபாஸனை சிறப்புற ஸித்திப்பதற்காகச் செய்தாக வேண்டிய ஆவச்யகதையோடு பயன் தடைப்பட்ட நல்வினைகள் நண்பர்களைச் சார்தலும், ப்ராரப்த கர்மத்தின் முடிவில் மோக்ஷமும் பேசப்பட்டன. ்
உபாஸனைக்கு அஸக்ருத் ஆவ்ருத்தி போல் நண்பர் வரதாசார்ய ஸ்வாமியின் ஷஷ்டி. அப்தபூர்த்தி மஹோத்ஸவத்திற்கும் அஸக்ருத் ஆவ்ருத்தி ஏற்பட்டு அடியார்களையும் அரங்கனையும் இன்புறுத்துவதாகுக.
—
ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே
ஸ்ரீ ஆழ்வார் திருநகரி நல்லான் சக்ரவர்த்தி வித்வான் ஸ்ரீ உ.வே. இராம கிருஷ்ண அய்யங்கார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்.
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்