Thiruvonum's Weblog

(வையத்து வாழ்வீர்கள் -உபக்ரமம் இங்கு அங்கு அப்பறை கொண்ட வாற்றை-திருவாய்ப்பாடியிலே
கற்பார் -ராமபிரானை -புற்பா -நான்முகன் பெற்ற நாட்டுள்ளே -இங்கேயே பரமபதம் போல் வாழ்ச்சி போல்
நான்கு பாகம் -அனுஷ்டித்த -அனுகரித்த -அப்யஸிக்கும் -அனுசந்திக்கும் அவர்கள் பாசுர ஸ்ரவணத்தாலே-ஏந கேநாபி -ஏதோ ஒரு வித சம்பந்தத்தால் பேறு துல்யம் )

(லஷ்மீ கல்யாணமே பாடி நிகமனம் இப் பாசுரம்-வங்கக் கடல்-வைகுந்தன் என்பானோர் தோணி–விஷ்ணு போதம் கூப்பீடு கேட்க கிடக்கும் திருப் பாற் கடல் )

(கேசவன் -பிள்ளை பேரன் ஸத் சந்தானத்துடன் வாழ்ச்சி)

(அங்கு ஒரு தாயார் இங்கு பஞ்ச லக்ஷம் -தேவர் கார்யம் போல் செய்து -விண்ணவர் அமுது உண அமுத்தினாள் வந்த பெண்ணமுதம் உண்டவன்
இங்கு நோன்பு வியாஜ்யம் நாட்டாருக்கு மழை -இவனுக்கு பஞ்ச லக்ஷம் கோபிகள்-)

(அங்கு அப்பறை -கதிர் த்ரய மூலத் வாத் -வ்வ்வ்ர் இடத்தில் உள்ள வெவ்வேறு அதிகாரிகள் அபேக்ஷித்த அனைத்தையும் -கொண்டவாற்றை)

(ஏல் ஓர் இதில் இல்லை -இனி கேட்டு ஆராய வேண்டாமே -எங்கும் திருவருள் பெற்று அனுபவிப்பதே வேண்டியது
அவனது மட்டுமே இருந்தால் சீறி அருளாகவே இருக்கும் -மிதுனமாக -இவர்களது சீரிய அருள் ஆகுமே)

அவதாரிகை –

நிகமத்தில்
இப்பிரபந்தம் கற்றாருக்கு உண்டாகும்
பலத்தை சொல்கிறார்கள்-

வங்கக் கடல் கடைந்த மாதவனை கேசவனை
திங்கள் திரு முகத்து சேயிழையார் சென்று இறைஞ்சி
அங்கு அப்பறை கொண்ட வாற்றை யணி புதுவை
பைங்கமலத் தண் தெரியல் பட்டர்பிரான் கோதை சொன்ன
சங்கத் தமிழ் மாலை முப்பதும் தப்பாமே
இங்கு இப் பரிசு உரைப்பார் ஈரிரண்டு மால் வரைத் தோள்
செங்கண் திரு முகத்து செல்வத் திருமாலால்
எங்கும் திருவருள் பெற்று இன்புறுவர் எம்பாவாய்-

பதவுரை

வங்கம் கடல்–கப்பல்களை யுடைய (திருப்பாற்) கடலை
கடைந்த–(தேவர்களுக்காகக்) கடைந்த ஸ்ரீ ய:பதியான
கேசவனை–கண்ண பிரானை
திங்கள் திரு முகத்து சே இழையார்–சந்திரன் போன்ற அழகிய முகத்தையும் செவ்விய ஆபரணங்களையுமுடைய ஆய்ச்சிகள்
சென்று–அடைந்து
இறைஞ்சி–வணங்கி
அங்கு–அத் திருவாய்ப் பாடியில்
பறைகொண்ட ஆ ஆற்றை–(தங்கள்)புருஷார்த்தத்தைப் பெற்ற அந்த விருத்தாந்தத்தை.
அணி புதுவை–அழகிய ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் (திரு வவதரித்த)
பை கமலம் தண் தெரியல் பட்டர் பிரான்–பசுமை பொருந்திய தாமரை மலர்களினாலான
குளிர்ந்த மாலையை யுடைய பெரியாழ்வாருடைய (திருமகளான)
கோதை–ஆண்டாள்
சொன்ன–அருளிச் செய்த
சங்கம் தமிழ் மாலை முப்பதும்-திரள் திரளாக அநுபவிக்க வேண்டிய தமிழ் மாலையாகிய இம் முப்பது பாசுரங்களையும்
தப்பாமே–தப்பாமல்
இங்கு–இந் நிலத்தில்
இ பரிசு–இவ் வண்ணமே
உரைப்பார்–ஓதுமவர்கள்
ஈர் இரண்டு மால் வரை தோள்–பெரிய மலை போன்ற நான்கு திருத் தோள்களை யுடையவனும்,
செம்கண் திருமுகத்து-சிவந்த திருக் கண்களை யுடைய திரு முகத்தை யுடையவனும்
செல்வம்–ஐஸ்வர்யத்தை யுடையனும்
திருமாலால்–ஸ்ரீ ய:பதியுமான எம்பெருமானாலே
எங்கும்–எவ்விடத்தும்
திருஅருள் பெற்று-(அவனுடைய) க்ருபையைப் பெற்று
இன்புறுவர்-ப்ரஹ்ம ஆனந்த சாலிகளாக
ஏல் ஓர் எம் பாவாய்–.

வியாக்யானம் –

வங்கம் -இத்யாதி –
மரக்கலத்துக்கு ஒரு சலனம் பிறவாதபடி
பாற்கடலை
மந்தரத்தை மத்தாக நாட்டி
வாசுகியால் சுற்றி
தன் கையாலே கடைந்து
பிராட்டியை லபித்தால் போலே

(பெண்ணமுதம் தான் கொண்டு உகந்தது போல்)

சேதனர் பரிக்ரஹித்த சரீரத்துக்கு ஒரு வாட்டம் வாராமல்
சம்சாரம் ஆகிற மகா சமுத்ரத்தை
தன் சங்கல்பம் ஆகிற மந்த்ரத்தை நாட்டி
கிருபையாகிற கயிற்றாலே சுற்றி
கடாஷம் ஆகிற கைகளால் கடைந்து
பிராட்டியிலும் பிரேம விஷயமான ஆத்ம வஸ்துவை லபித்தவன் –

(விஷ்ணு கடாக்ஷம் -சபரியாதிகளைப் பூதராக்கிய நெடு நோக்கு-பிராட்டியிலும் பிரேம விஷயமான ஆத்ம வஸ்துவை லபித்தவன்-கிம் கார்யம் சீதயா மம என்பவன் அன்றோ -)

இத்தால் இந்த சரீரத்தோடு இருக்கும் போது
அவனை சந்தமேனும் விது என்ன பண்ணுபவன்
(வையத்தில் வாழ்ச்சி)

கேசவனை
கேசியை நிரசித்தாப் போலே
ஆத்ம வஸ்துவை அனுபவிக்கும் போது
அவ்வனுபவ விரோதியாய் இச் சேதனனுக்கு பிறக்கும்
போக்ருத்வாதிகளுக்கு நிவர்தகனாவனை-

(என்னில் முன்னம் பாரித்து பருக வந்தாலும் -வாரிக் கொண்டு விழுங்க-நாம் பாரித்து இருந்தாலும் – எதிர் விழி கொடுக்க வேண்டுமே)

திங்கள் -இத்யாதி –
சந்தரனைப் போலே ஆஹ்லாத கரமான
திருமுக மண்டலம் உடையவர்களாய்
தத் ஏக விஷயமான ஞான பக்தி வைராக்ய பூஷிதராய்
அனந்யார்ஹரான பாகவதர்கள்
ஆற்றாமை யாலே அவனிருந்த இடத்தே சென்று
பூஜித்து

த்வாபர யுகத்திலே நாட்டாருக்கு -பறை -என்ற வ்யாஜ மாத்ரமாய்
தங்களுக்கு உத்தேச்யமான கைங்கர்யத்தை பரிக்ரஹித்த பிரகாரத்தை –
பூமிக்கு ஆபரணமான ஸ்ரீ வில்லி புத்தூரிலே எழுந்து அருளி இருக்கிற
விஸ்த்ருதமாய் குளிர்ந்துள்ள தாமரை மணிகளாலே
செய்யப் பட்ட மாலைகளை உடைய
பெரியாழ்வார் திரு மகளாரான சூடிக் கொடுத்த நாச்சியார் அருளிச் செய்த

சங்கா நுபாவ்யமாய் -கூட்டம் கூட்டமாய் இருக்கிறதாய் –
தமிழாலே செய்யப் பட்ட
மாலை போலே போக்யமாய்
சிரசாவாஹ்யமாய்
ஸ்லாக்கியமான இப்பிரபந்தத்தை
ஒரு பாட்டு குறையாதே

பிற்பட்ட காலத்திலே
இப் பிரபந்த ரூபமான பாரத்தை அனுசந்திக்கும் அவர்கள்
இப் பாசுர ஸ்ரவணத்தாலே
பணைத்து-பலிஷ்டமான-பெரிய மலை போலே இருக்கிற நாலு திருத் தோள்களை உடையவனாய்
வாத்சல்யத்தாலே சிவந்த திருக் கண்களை உடையவனாய்
விகசிதமான திரு முக மண்டலத்தை உடையனாய்
உபய விபூதி ஐஸ்வர்ய சம்பன்னனான
ஸ்ரீயபதியாலே

த்ருஷ்ட அத்ருஷ்டங்கள் இரண்டிலும்
பிறந்த ஞானத்துக்கு விச்சேதம் வாராதபடி
கிருபையை லபித்து
ஆனந்த நிர்பரராய் இருப்பார்கள்-

(பிற்பட்ட காலத்திலே-கோபிமார்களுக்கு -ஆண்டாளுக்கு -பட்டருக்கு பிற்பட்ட காலத்திலே-நமக்கும் -தோல் கன்று போல்வாருக்கும்
ஈரிரண்டு -பணைக்கும் இரண்டு மடங்காகப் பாசுரம் தோறும் –
ஏந கேநாதி பிரகாரமாக இதில் ஸம்பந்தமே ஹேதுவாக -பேறு துல்யம் அன்றோ -ஏந கேநாபி -ஏதோ ஒரு வித சம்பந்தத்தால் பேறு துல்யம்)

(த்ருஷ்ட விஷய ஞானம் த்யாஜ்ய புத்தியில் உறுதி -தோஷ ஞானம்
அதிருஷ்ட விஷய  ஞானம் -அவன் குண விஷயம் -உபா தேயத்துக்கு ஸ்வீ காரத்துக்கு வேண்டுமே
பாதம் அடையும் பாசத்தினால் மற்ற வன் பாசங்கள் முற்ற விட வேண்டுமே-இசைவித்து அவன் தனது தாளிணைக் கீழ் இருத்தும் பொழுது விலக்காமை வேண்டுமே )

——————————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ சுத்த சத்வம் தொட்டாசார்யர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்.
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

(வேதம் அனைத்துக்கும் வித்து -வேதத்துக்கு ஓம் என்பது போல் -ரஹஸ்ய த்ரய விளக்கம் -ஸர்வாதிகாரம்
ஸ்வரூப உபாய உபேயங்களை சொல்லும் மந்த்ர விதி அனுசந்தான ரஹஸ்யங்கள் விளக்கும் திருப்பாவை –
மந்த்ர ரத்ன பூர்வ வாக்கியம் கீழ் கறவைகள் பின் சென்று
இதில் உத்தர வாக்கியம் -சரணாகதிக்குப் பலன் –
யதா ஸ்ருத ஞானம் இல்லாமல் பேரி வாத்யம் அல்ல நாங்கள் பிரார்த்தித்தது

கோவிந்தா உனக்கு அகார ஆய
நாம் -மகாரம்
கோவிந்தா உனக்கே -உகாரம்
கோவிந்தா உனக்கே ஆட் செய்வோம் -அநுபவ ஜெனித ப்ரீதி காரித கைங்கர்யம்
மற்றை நம் காமங்கள் மாற்று -உனது ஆனந்தத்துக்காகவே கைங்கர்யம்-திருமந்திர த்வய சரமஸ்லோக அர்த்தங்கள் சொன்னவாறு

மூன்றாவது கோவிந்தா -திரு நாமம் இதில் -தாத்பர்ய ஞானம் இல்லாதவனே -இதில்-இற்றைப் பறை கொள்வான் அன்று  காண் கோவிந்தா)

(காலை -சிறு காலை -விண்ணோர் பள்ளி எழுச்சி -சிற்றம் சிறுகாலை -அதுக்கு முன்பே எழுந்து இருந்து மற்ற கோபிகளைத் திருப்பள்ளி எழுப்பியது
பொற்றாமரை அடியே–திருக்கமல பாதம்–பாவானத்வமும் போக்யத்வமும்)

(உறவேல் இங்கு ஒழிக்க ஒழியாது -எதிர்மறை -இதில்-உன் தன்னோடு உற்றோமே யாவோம்)

அவதாரிகை –

இப் பாட்டில்
உபேய ஸ்வரூபத்தை
விவரிக்கிறார்கள் –

சிற்றம் சிறுகாலே  வந்து உன்னைச் சேவித்து உன்
பொற்றாமரை அடியே போற்றும் பொருள் கேளாய்
பெற்றம் மேய்த்து உண்ணும் குலத்தில் பிறந்து நீ
குற்றேவல் எங்களைக் கொள்ளாமல் போகாதே
இற்றைப் பறை கொள்வான் அன்று காண் கோவிந்தா
எற்றைக்கும் ஏழு ஏழு பிறவிக்கும் உன் தன்னோடு
உற்றோமே யாவோம் உனக்கே நாம் ஆட்செய்வோம்
மற்றை நம் காமங்கள் மாற்றேலோ ரெம்பாவாய்

பதவுரை

கோவிந்தா–கண்ண பிரானே!
சிற்றம் சிறுகாலை–விடி காலத்திலே
வந்து–(இவ் விடத்தேற) வந்து
உன்னை சேவித்து–உன்னைத் தெண்டனிட்டு
உன் பொன் தாமரை அடி போற்றும் பொருள்–உனது அழகிய திருவடித் தாமரைகளை மங்களாசாஸநம் பண்ணுவதற்குப் பிரயோஜனத்தை
கேளாய்–கேட்டருள வேணும்;
பெற்றம் மேய்த்து உண்ணும் குலத்தில் பிறந்த நீ–பசுக்களை மேய்த்து உண்ணும் இடைக்குலத்தில் பிறந்த நீ(உண்ணாத நீ )
எங்களை–எங்களிடத்தில்
குற்றேவல்–அந்தரங்க கைங்கரியத்தை
கொள்ளாமல் போகாது–திருவுள்ளம் பற்றாதொழிய வொண்ணாது;
இற்றை பறை கொள்வான் அன்று காண்–இன்று (கொடுக்கப்படுகிற இப் பறையைப் பெற்றுக் கொள்வதற்காக நாங்கள் வந்தோமல்லோம்;
எற்றைக்கும்–காலமுள்ளவளவும்
ஏழ் ஏழ் பிறவிக்கும்–(உன்னுடைய) எவ் வவதாரங்களிலும்-யாவதாத்ம பாவி -பக்தி சாத்யமாவதால் எங்கும் தொடரும்
உன் தன்னோடு–உன்னோடு
உற்றோமே ஆவோம்–உறவு உடையவர்களாகக் கடவோம்;
உனக்கே–உனக்கு மாத்திரமே
நாம்–நாங்கள்
ஆள் செய்வோம்–அடிமை செய்யக் கடவோம்;
எம்–எங்களுடைய
மற்றை காமங்கள்–இதர விஷய விருப்பங்களை
மாற்று–தவிர்க்கருள வேணும்;
ஏல் ஓர் எம் பாவாய்-.

வியாக்யானம் –

சிற்றம் சிறுகாலே வந்து உன்னைச் சேவித்து –
சத்வோத்தரமான காலத்திலே
ஆற்றாமை யாலே வந்து
வருகை மிகை என்று இருக்கும்
உன்னைச் சேவித்து –

உன் பொற்றாமரை அடியே போற்றும் பொருள் கேளாய்-
பிராப்தமாய்
ஸ்ப்ருஹணீயமாய்
சௌகந்த்ய சௌகுமார்ய லாவண்யங்களாலே
பரம போக்யமான
உன் திருவடிகளையே
மங்களா சாசனம் பண்ணுகைக்கு
பிரயோஜனத்தைக் கேளாய் –

(ஸ்தனந்த்ய பிரஜைக்கு முலை போல் ப்ராப்தமான திருவடிகள்
லாவண்யம் -ஸமுதாய சோபை -திருவடிகள் -உப லக்ஷண முறையால் திருமேனியையே குறிக்குமே)

(தூது செய் கண்கள் கொண்டு ஓன்று பேசி -அவன் திருவாய் மலர்ந்து பேச வேண்டாமே)

பெற்றம் மேய்த்து உண்ணும் குலத்தில் பிறந்து நீ குற்றேவல் எங்களைக் கொள்ளாமல் போகாதே-
ஸ்வ ரஷ்ய ரஷணம் பண்ணி தான் ஜீவிக்கிற குலத்திலே பிறந்த நீ
ரஷகனான நீ ரஷ்யரான எங்களை கைங்கர்யம் கொள்ளாமல் இருக்க ஒண்ணாது –
ரஷண ரூப கார்யம் இல்லாத போது ரஷ்ய ரஷ்க பாவம் ஜீவியாது இறே –

(அநஸ்யன் –உண்ணாதவன் -மரம் இரண்டு பறவைகள் -கர்ம வஸ்யம் இல்லாதவன் எங்கள் குலத்தில் பிறந்தாய்)

(ரக்ஷணம்–கைங்கர்யம் கொடுத்து உனது ஸ்வரூபம் -கைங்கர்யம் செய்வதே எங்களுக்கு தாரகம் உணவு)

(லோக பர்த்தா -ஆவதற்காக கௌசல்யை பெற்றாள் -ஒருத்தியை விட்டால் -பேர் கெடுமே
நாரணன் பெயர் நிலைக்க ரக்ஷணம் அனைவரையும் பண்ண வேண்டுமே)

இப்படி அபேஷிக்க –
கைங்கர்யம் ஆவது என் –
நீங்கள் முதலில் சொன்ன படி பறையை கொள்ளுங்கோள்
என்று பறையைக் கொடுக்க –

இற்றைப் பறை கொள்வான் அன்று காண் கோவிந்தா-
இந்த பறையை கொள்ளுகின்ற பேர்கள் அன்று நாங்கள்
நீ தாத்பர்ய க்ராஹி அன்றியே
யதாஸ்ருத க்ராஹியாய் இருந்தாய்
ஆனால் அத்தால் உங்களுக்கு ஏது என்ன –

(இஷ்வாகு குலத்தில் பிறந்து இருந்தால் மனதில் நினைப்பதையே அறிபவர் -)

எற்றைக்கும் ஏழு ஏழு பிறவிக்கும் உன் தன்னோடு-
சர்வ தேச
சர்வ கால
சர்வ அவஸ்தைகளிலும்
உன்னோடு ஏக தர்மி என்னலாம் படி சம்பந்தித்து இருக்கக் கடவோம்

(கொண்ட பெண்டிர் தாம் முதலாக் கூறும் உற்றார் கன்மத்தால்
அண்டினவர் என்றே யவரை விட்டு -தொண்டருடன்
சேர்க்கும் திருமாலைச் சேரும் என்றான் ஆர்க்குமிதம்
பார்க்கும் புகழ் மாறன் பண்டு –81)

(பண்டை யுறவான பரனைப் புளிங்குடிக்கே
கண்டு எனக்கு எல்லா வுறவின் காரியமும் -தண்டற நீ
செய்தருள் என்றே யிரந்த சீர் மாறன் தாளிணையே
உய்துனை என்று உள்ளமே ஓர்—82-)

உற்றோமே யாவோம் உனக்கே நாம் ஆட் செய்வோம்-
சம்பந்தித்து இருந்து
எங்கள் ரசத்துக்கு உறுப்பாகையும் அன்றிக்கே
உனக்கும் எங்களுக்கும் பிறர்க்கும் ரசத்துக்கு உறுப்பாகையும் அன்றிக்கே
உன்னுடைய ரசத்துக்கே உறுப்பாக
அனன்யார்ஹ சேஷ பூதரான நாம்
தாச வ்ருத்தியைப் பண்ணக் கடவோம் –

(எனக்கே யாட்செய் யெக்காலத்து மென்று,என்
மனக்கே வந்திடை வீடின்றி மன்னி,
தனக்கே யாக வெனைக் கொள்ளுமீதே,
எனக்கே கண்ணனை யான்கொள் சிறப்பே.)

மற்றை நம் காமங்கள் மாற்றேலோ ரெம்பாவாய்-
இதுக்கு புறம்பான
நம்முடைய அபிமான க்ரஸ்தமான
பிரயோஜனங்களைப் போக்கு-

(படியாய்க் கிடந்து உன் பவள வாய் காண்பேனே -பிரதான ஆனந்தம் அவனுக்கு
அஹம் அன்னம் அஹம் அன்னம் அஹம் அன்னம் அஹம் அந்நாத அஹம் அந்நாத அஹம் அந்நாத)

(உகக்கும் நல்லவரோடும் உழி தந்து உன் தன்
திரு உள்ளம் இடர் கெடும் தோறும் நாங்கள்
வியக்க இன்புறுதும் எம் பெண்மை ஆற்றோம்
எம்பெருமான் பசு மேய்க்கப் போகேல்
மிகப் பல அசுரர்கள் வேண்டு உருவம் கொண்டு
நின்று உழி தருவர் கஞ்சன் ஏவ
அகப்படில் அவரோடும் நின்னொடு ஆங்கே
அவத்தங்கள் விளையும் என் சொல் கொள் அந்தோ–10-3-9-)

(நம் காமங்கள் -உனக்கும் எங்களுக்கும் சேர்ந்து -தமிழில் தன் இவ்வாறு பதபிரயோகம் -நமது வீடு -எமது வீடு -our house)

கீழ்
பறை என்று மறைத்து சொன்ன அர்த்தத்தை
இப்பாட்டில்
அவனுக்கு உகப்புக்காக புகராகப் பண்ணும் அடிமை என்று
விசதீகரித்துச் சொல்லுகிறார்கள் –

பெற்றம் மேய்த்து உண்ணும் குலம் –என்று
ஜ்ஞான ஜன்மத்தைச் சொல்லுகிறது
ஜ்ஞாதாக்கள் ஆன்ரு சம்சய பிரதானராய்
பரர் அநர்த்தம் பொறுக்க மாட்டாதே
பிறர் உஜ்ஜீவிக்கும்படி
ஹித பிரவர்த்தனம் பண்ணுகையைப் பற்ற –

பொற்றாமரை அடியே போற்றும் பொருள் கேளாய் –
என்றவர்கள் தாங்களே
குற்றேவல் எங்களைக் கொள்ளாமல் போகாது -என்று
கைங்கர்யத்தைப் பிரார்திக்கையாலே
கைங்கர்யம் தானும் மங்களா சாசனம் ரூபமான படியாலே
மங்களா சாசனத்துக்கு பலமாக
அவன் கொடுக்க வேண்டியதும்
இவர்கள் கொள்ள வேண்டியதும்
மங்களா சாசனமே என்றது -ஆய்த்து –

(எல்லா கைங்கர்யங்களும் மங்களா ஸாஸனம் உட்க்கொண்டே இருக்கும்
பெரியாழ்வார் -இங்கு பல்லாண்டு பாட அங்கும் பல்லாண்டு
இவர்களோ ஆயர் குலத்துக்கு மேல் ஒன்றும் ரியாமல் இங்கேயே பல்லாண்டு
அங்கு அப்பறை கொண்டவாற்றை -இங்கு கேட்டுப் பெற்றவர்கள்-திவ்ய தேச கைங்கர்யமே பரம புருஷார்த்தம் என்றதாயிற்று )

(கொம்மை முலைகள் இடர் தீரக் கோவிந்தற்கோர் குற்றேவல்
இம்மைப் பிறவி செய்யாதே யினிப் போய் செய்யும் தவம் தான் என்
செம்மை யுடைய திருமார்வில் சேர்த்தான் ஏலும் ஒரு நான்று
மெய்ம்மை சொல்லி முகம் நோக்கி விடை தான் தருமேல் மிக நன்றே–13-9-குற்றேவல் -திருமணம் புரிந்து கைங்கர்யமும் அடங்குமே )

சிற்றம் சிறுகாலே –போற்றும் பொருள் கேளாய் -என்கையாலே
ரஜஸ் -தமஸ் ஸூ க்களாலே கலங்கி
தேக அனுபந்திகளான-த்ருஷ்ட பலங்களை-அடியோங்கள்
அபேஷித்தாலும்
ஹித பரனான நீ
கேள்வி கொள்ளவும் கடவை அல்லை
கொடுக்கக் கடவையும் அல்லை –
என்றது ஆய்த்து –

———————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ சுத்த சத்வம் தொட்டாசார்யர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்.
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

(மந்த்ர ரஹஸ்யம் -விதி ரஹஸ்யம் -அனுஷ்டான ரஹஸ்யம் -ஷேம கரம் –
பூர்வ வாக்கியம் உத்தர வாக்கியம் -நடுவில்
ஓம் பூர்ணம் அத பூர்ணம் இதம் பூர்ணாத் பூர்ணம் உத்ஸயதே பூர்ணஸ்ய பூர்ணம் ஆதாய பூர்ணம் இவாவசிஸ்யதே –
குண பூர்ணம்-சரணாகதியும்-கல்யாண குண பூர்த்தியையும் கைங்கர்ய பிரார்த்தனையும் -மூன்றும் சேர்ந்தே -ஸ்ருதியில் உள்ளன
அகிஞ்சனன் அகதி விண்ணப்பம் செய்தே சரணாகதி
நோற்ற நோன்பிலேன் -குளித்து மூன்று-ந தர்ம நிஷ்டோஷ்மி -லோக விக்ராந்த சரணவ்-மூலம்
ஒன்றும் இல்லை என்றும் இருந்து விட்டதாகவும் -பரித்யஜ்ய மாயா லங்கா -பிதரம் மாதரம் -போன்றவை உண்டு
விட்டே பற்ற வேண்டும் விட்டதும் பற்றுவதும் உபாயம் இல்லை -விடுவித்து பற்றுவிக்கும் அவனே உபாயம்
த்வயத்தின் பூர்வ வாக்கியம் இது உத்தர வாக்கியம் சிற்றம் சிறு காலையில்-)

(ஓம் பூர்ணமத: பூர்ணமிதம் பூர்ணாத் பூர்ணமுதச்யதே பூர்ணஸ்ய பூர்ணமாதாய பூர்ணமேவா வஸிஷ்யதே ஓம் சாந்தி சாந்தி சாந்தி:

பூர்ணம் – முழுமை: அத: – அது: இதம் – இங்கே: பூர்ணாத் – முழுமையிலிருந்து: உதச்யதே – உதித்தது அல்லது வந்தது:
பூர்ணஸ்ய – முழுமையிலிருந்து: ஆதாய – எடுக்கப்பட்டது: பூர்ணம் ஏவ – முழுமையாகவே: அஸிஷ்யதே – இருக்கிறது.)

(இதிலும் பிரார்த்தனை என்னது சொல்ல வில்லை-ஆறு பாகங்களாக இப் பாசுரம் பிரித்து வியாக்யானம்
1-கறவைகள் பின் சென்று கானம் சேர்ந்து உண்போம்–கர்மா ஞான பக்தி யோகங்கள் ன்றும் இல்லை
2-அறிவொன்றும் இல்லாத ஆய்க்குலத்து -மேல் இவை வரை யோக்யதை இல்லாத குலத்தில் பிறந்தோம்
3-உன் தன்னைப் பிறவி பெறும்தனைப் புண்ணியம் யாம் உடையோம் குறை ஒன்றும் இல்லாத கோவிந்தா -மூல ஸூ ஹ்ருதம் நீரே எண்களைத் தேடி வந்தீர் அன்றோ
4-உன் தன்னோடு உறவேல் நமக்கு இங்கு ஒழிக்க ஒழியாது-நித்ய சம்பந்த ஞானம்
5-அறியாத பிள்ளைகளோம் அன்பினால் உன் தன்னைச்சிறு பேர் அழைத்தனவோம் சீறி அருளாதே-அபராத ஷாமணம்
6-இறைவா நீ தாராய் பறையேலோ ரெம்பாவாய்-நீயே உபாயம்)

அவதாரிகை –

முதல் பாட்டில் சங்க்ரஹேண சொன்ன
பிராப்ய
பிராபகங்கள் இரண்டையும்
மேல் இரண்டு பாட்டாலும் விவரிப்பதாக
இப் பாட்டில்
பிராபக ஸ்வரூபத்தை விவரிக்கிறார்கள்

(நாராயணனே பறை
நாராயணனே தருவான்
என்பதின் விவரணம் இப்பாசுரமும் அடுத்த பாசுரமும்)

கறவைகள் பின் சென்று கானம் சேர்ந்து உண்போம்
அறிவொன்றும் இல்லாத ஆய்க்குலத்து உன் தன்னைப்
பிறவி பெறும்தனைப் புண்ணியம் யாம் உடையோம்
குறை ஒன்றும் இல்லாத கோவிந்தா உன் தன்னோடு
உறவேல் நமக்கு இங்கு ஒழிக்க ஒழியாது
அறியாத பிள்ளைகளோம் அன்பினால் உன் தன்னைச்
சிறு பேர் அழைத்தனவோம் சீறி அருளாதே
இறைவா நீ தாராய் பறையேலோ ரெம்பாவாய்

பதவுரை

குறைவு ஒன்றும் இல்லாத கோவிந்தா!
யாம்-நாங்கள்
கறவைகள் பின் சென்று–பசுக்களின் பின்னே போய்
கானம் சேர்ந்து–காடு சேர்ந்து
உண்போம்–சரீர போஷணமே பண்ணித் திரியு மவர்களாயும்,
அறிவு ஒன்றும் இல்லாத–சிறிதளவும் அறிவில்லாத-அறிவு ஞானம் யோகம் அறிவு ஓன்று கர்ம யோகம் அறிவு ஒன்றும் பக்தி யோகம் -மூன்றுமே இல்லை
ஆண் குலத்து–இடைக் குலத்தில்
உன் தன்னை–உன்னை
பிறவி பெறும் தனை புண்ணியம் உடையோம்–(ஸஜாதீயனாகப்) பெறுவதற்குத் தக்க புண்ணியமுடையவர்களாயுமிரா நின்றோம்
இறைவா–ஸ்வாமியான கண்ண பிரானே
உன் தன்னோடு உறவு–உன்னோடு (எங்களுக்குண்டான) உறவானது
இங்கு தமக்கு ஒழிக்க ஒழியாது–இங்கு உன்னாலும் எம்மாலும் ஒழிக்க ஒழிய மாட்டாது
அறியாத பிள்ளைகளோம்–(லோக மரியாதை ஒன்றும்) அறியாத சிறு பெண்களான நாங்கள்
உன் தன்னை–உன்னை
அன்பினால்–ப்ரீதியினாலே
சிறு பேர் அழைத்தனவும்–நாராயணனே இத்யாதி சிறிய பேராலே (நாங்கள்) அழைத்ததைக் குறித்தும்
நீ-(ஆஸ்ரித வத்ஸலனான) நீ
சீறி அருளாதே–கோபித்தருளாமல்
பறை தாராய்–பறை தந்தருள வேணும்;
எல் ஓர் எம் பாவாய்

வியாக்யானம் –

கறவைகள் -இத்யாதி –
ஜ்ஞான ஹீநரான சம்சாரிகளை அனுவர்த்தித்து
சம்சாரத்தைப் பிராப்யமாகப் பற்றி –
தேக போஷண ஏக பரராய்
இருந்தோம்
இது இறே உன்னை நாங்கள் பற்றுகைக்கு அனுஷ்டித்த கர்ம யோகம் –

அறிவொன்றும் இல்லாத –
ஞானமும்
ஞான விசேஷமான -பக்தி யோகமும் -இல்லாத –

ஆய்க் குலம் –
உபயாந்தரங்கள் இல்லாமையாலே
தோஷமாகாத குலத்திலே பிறந்தவர்கள் நாங்கள் –

இத்தால் –
ஜன்ம வ்ருத்த ஞானங்களால் உண்டான நிகர்ஷம் சொல்லுகிறது –

(ஏழை ஏதலன் கீழ் மகன் போல்)

ஆகில் –
புருஷார்த்தத்தை இழக்கும் இத்தனை யன்றோ -என்ன –
புண்ணியம் இல்லாதார் அன்றோ இழப்பது -என்ன
உங்கள் புண்ணியம் ஏது -என்ன –

உன் தன்னை -இத்யாதி –
எங்கள் குலத்தில் அவதரித்த உன்னையே புண்ணியமாக
அநந்ய சாதனரான யாம் உடையோம் –

குறை ஒன்றும் இல்லாத –
எங்கள் அபூர்த்தி ஆராயும்படியாயோ உன்னுடைய பூர்த்தி இருப்பது –
சர்வ நிரபேஷன் அன்றோ நீ என்று கருத்து –

கறைவைகள் இத்யாதி –

கறவைகள் பின் சென்று கானம் சேர்ந்து உண்போம் அறிவொன்றும் இல்லாத ஆய்க்குலத்து உன் தன்னைப்
பிறவி பெறும்தனைப் புண்ணியம் யாம் உடையோம் குறை ஒன்றும் இல்லாத கோவிந்தா
இவ்வளவும் தங்கள் உடைய
ஆகிஞ்சன்யத்தையும்
அநந்ய கதித்வத்தையும்
உபாயத்தின் உடைய நைரபேஷ்யத்தையும்
சொன்னார்கள் ஆய்த்து –

குறைவாளர்க்கு நிறைவாளர் குறை தீர்க்க வேணும்
என்கிற நிர்பந்தம் என் என்ன –

அதுவோ –
கோவிந்தா -உன் தன்னோடு உறவு –
எங்கள் குலத்தில் பிறந்த அசரண்ய சரண்யனான -உன் தன்னோடு –
அநந்ய சரண்யரான எங்களுக்கு –
உண்டான ஸ்வ ஸ்வாமி பாவ சம்பந்த நிர்பந்தம் -என்ன
அதுவோ ஒரு குட நீரோடு போகிறது என்ன –

உறவேல் நமக்கு இங்கு ஒழிக்க ஒழியாது –
உன்னோடு நமக்கு உண்டான உறவை ஆராய்ந்து பார்த்தால்
சோபாதிகம் அன்றிக்கே
நம் இருவர் உடையவும் ஸ்வரூபமாய் இருக்கையாலே
அது தானும் நித்யம் ஆகையாலே
சர்வ சக்தியான உன்னாலும் போக்க ஒண்ணாது –
பிராக்ருதரான நம்மாலும் போக்க ஒண்ணாது –
க்ருத சங்கே திகளான இருவராலும் போக்க ஒண்ணாது –
இருள் தரும் மா ஞாலமான இத் தேசத்தாலும் போக்க ஒண்ணாது –

(விதி வாய்க்கின்றது காப்பார் யார் -கருணை பிரவாகம் தடுப்பார் யார்
யாவதாத்மபாவி ஸ்வாமி சொத்து சம்பந்தம் இருக்குமே)

சம்பந்த ஞான ரூபம் ஆகையாலே இதுக்கு விஸ்மிருதி இங்கே வரக் கூடாதோ என்ன
பிறந்த பின் மறந்திலேன் -என்கையாலே வரக் கூடாது

நீங்கள் நம்மை சிறு பேரிட்டு அழைத்தி கோள்
உங்கள் சிறுமை தீரும்படி -எங்கனே -என்ன

அறியாத பிள்ளைகளோம் அன்பினால் உன் தன்னைச் சிறு பேர் அழைத்தனவோம் சீறி அருளாதே
அறியாமையாலும்
பால்யத்தாலும்
பிரேமத்தாலும்
உன்னை சிறு பேராலே அழைத்தோமே யாகிலும்
சர்வஞ்ஞனாய்
சர்வ ஸ்மாத் பரனாய்
பிரேம பரவசனான
நீ
சீறி அருளாது ஒழிய வேணும் –

இறைவா சீறி அருளாதே –
சீறினால் வரும் அநர்த்தம் உன்னது அன்றோ -(ஸ்வாமிக்குத் தானே பேறும் இழவும்)

ஆகையால்
இறைவா நீ தாராய் பறையேலோ ரெம்பாவாய்
நீ -தாராய் –அத் தலையில் குறை யன்றியிலே ஒழிய அமையும் இறே –
பேற்றுக்கு அத்வேஷம் இறே இத் தலைக்கு வேண்டுவது
பேற்றின் கனத்துக்கு கீழே விளைந்தது எல்லாம்
அத்வேஷ மாத்ரமாய் இருக்கும் இறே –

(பேற்றுக்கு ஆத்ம ஞானமும் அப்ரதிஷேதமுமே வேண்டும்)

இறைவா-
வானோர் இறையை நினைத்தன்று –
ஆய்க் குலமாக வந்து தோன்றின நம் இறை –

(திருவாய்மொழி (1-5-1-)அருளிச் செய்த இறை அன்று -திருவிருத்தத்தில் -(61)- அருளிச் செய்த இறை)

(வள வேழுலகின் முதலாய வானோர் இறையை அரு வினையேன்
களவேழ் வெண்ணெய் தொடுவுண்ட கள்வா என்பன் பின்னையும்
தளவேழ் முறுவல் பின்னைக்காய் வல்லானாயர் தலைவனாய்
இளவேறேழும் தழுவிய எந்தாய் என்பன் நினைந்து நைந்தே –1-5-1-)

(வாசகம் செய்வது நம் பரமே தொல்லை வானவர் தம்
நாயகன் நாயகர் எல்லாம் தொழுமவன் ஞால முற்றும்
வேயகமாயினும் சோராவகை இரண்டே யடியால்
தாயவன் ஆய்க்குலமாய் வந்து தோன்றிற்று நம்மிறையே – -61 –)

——————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ சுத்த சத்வம் தொட்டாசார்யர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்.
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

அவதாரிகை –

இப் பாட்டில்
நோற்றால் -அவன் பக்கல் பெருமவற்றைச்
சொல்கிறார்கள்

கூடாரை வெல்லும் சீர் கோவிந்தா வுன்தன்னைப்
பாடிப் பறை கொண்டு யாம் பெரும் சம்மானம்
நாடு புகழும் பரிசினால் நன்றாகச்
சூடகமே தோள் வளையே தோடே செவிப்பூவே
பாடகமே என்றனைய பல்கலனும் யாம் அணிவோம்
ஆடை யுடுப்போம் அதன்பின்னே பாற்சோறு
மூட நெய் பெய்து முழங்கை வழி வாரக்
கூடி இருந்து குளிர்ந்தேலோ ரெம்பாவாய்

பதவுரை

கூடாரை–தன் அடி பணியாதவர்களை
வெல்லும் சீர்–வெல்லுகின்ற குணங்களை யுடைய
கோவிந்தா–கண்ண பிரானே!
ஊன் தன்னை–உன்னை
படி-(வாயாரப்)பாடி
பறை கொண்டு–(உன்னிடத்து யாம் வேண்டுகின்ற) பறையைப் பெற்று
யாம் பெறு சம்மானம்–(பின்னும்) நங்கள் பெறும் படியான ஸம்மாநமாவது
நாடு புகழும் பரிசினால்–நாட்டார் புகழும்படியாக
சூடகம்–(கையிலணியும் ஆபரணமான) சூடகங்களும்
தோள் வளை–தோள் வளைகளும்
தோடு–(காதுக்கிடும் ஆபரணமான) தோடும்
செவிப் பூ–கர்ணப் பூவும்
பாடகம்–பாதகடகமும்
என்றனையப் பல் கலனும்–என்று சொல்லப்படும் இவ்வாபரணங்கள் போன்ற மற்றும் பல ஆபரணங்களும்
(உன்னாலும் நப்பின்னைப் பிராட்டியினாலும் பூட்டப்பட்ட யாம் நன்றாக அணிவோம்–,
ஆடை–சேலைகளை
உடுப்போம்–(நீ உடுத்த) உடுத்துக் கொள்வோம்;
அதன் பின்னே–அதற்குப் பின்பு
பால் சோறு–பாற் சோறானது (க்ஷிராந்நம்)
மூட–மறையும் படியாக
நெய் பெய்து–நெய் பரிமாறி
முழங்கை வழி–முழங்கையால் வழியும் படியாக (உண்டு)
கூடி–(நீயும் நாங்களுமாகக்) கூடி யிருந்து
குளிர்ந்து–குளிர வேணும்:
ஏல் ஓர் எம் பாவாய்–

வியாக்யானம்

கூடாரை வெல்லும் சீர் –
கரண களேபர பிரதானம் –
முதலாக சாங்க சாஸ்திர பிரதானம் பண்ணின விடத்திலும்
ந நமேயம் என்று இருப்பாரை
தன்னுடைய சௌர்யாதி குணங்களாலும்
சீலாதி குணங்களாலும் வெல்லும் இத்தனை –

(ஐயப்பாடு அறுத்துத் தோன்றும் அழகன் -ஆதாரம் பெறுக வைத்த அழகன்)

வில் பிடியைக் காட்டி ராவணனை ஜெயித்தான் -(ச சால சாபஞ்ச விமோச -வெறும் கை வீரன்-ஸுசீல்யம் காட்டி வெல்லப் பார்த்தான் )

இது பிரதம யுத்தத்திலே இவனும் அதுக்கு எதிர்பார்த்து போந்தவன் தோலாமை இல்லை இறே
ஆனால் மறுபடியும் யுத்தமுண்டான படி எங்கனே என்னில்(கச்சாநு ஜாநாமி-இன்று போய் நாளை வா – என்று )
பெருமாளுடைய நிரதிசய சௌர்யத்தை
பிரகாசிப்பிக்கைக்காக மறுபடியும் யுத்தம் பண்ணினான் இத்தனை
என்று நம்முடைய ஆச்சார்யர் அருளிச் செய்வர் –

(ராமத்வம் உலகுக்கு காட்டவே -வீரம் காட்டவே -ஒருவர் இருவர் மூவர் என்று -உருவு கரந்து -இறுதி யுத்தம்
சத்ருக்களும் புகழும் வீரம் -மனோ ரஞ்சனம்(

தன்னுடைய வடிவு அழகைக் காட்டி கோபிமார்களை ஜெயித்தான்(ஸாஷாத் மன்மதன் )
ஸ்வரூப ரூப குண விபூதிகளாலே சர்வ ஸ்மாத் பரனான தன்னுடைய
வை லஷண்யத்தைக் காட்டி ஆழ்வார்களை ஜெயித்தான்

இவை ஒன்றிலும் ஈடுபடாத நம் போல்வாரை ஆழ்வார்
சம்பந்தத்தை வ்யாஜீ கரித்து ஜெயிக்கும் இத்தனை –

கோவிந்தா –
சர்வ ஸூலபன் ஆனவனே -(மாடுகளின் பின்னே போகும் எளியவன் )

வுன் தன்னைப் பாடிப் –
சர்வ ஸ்மாத் பரனாய்
சர்வ ஸூலபனான உன்னை(தன்னை -ஸூ லபன் -இயற்க்கை)
த்வத் அனுபவ ஜனித ப்ரீதிக்கு போக்கு வீடாக பாடி –

பறை கொண்டு –
புருஷார்த்தத்தை லபித்து –

யாம் பெரும் சம்மானம் நாடு புகழும் பரிசினால் நன்றாக-
நாடு ஸ்வ அபிப்ராயத்தால் கொண்டாடும் பிரகாரத்தாலே
உன் பக்கல் கை பார்த்து இருக்கும் நாங்கள் லபிக்கிற பஹூமானம்
உன் பக்கல் நன்றாக யாம் பெரும் சம்மானம் -என்றுமாம் –

(முனிவர் யோகிகள்- வைகுந்தத்து அமரரும் முனிவரும் -கைங்கர்ய நிஷ்டர்களும் குண அனுபவம்
யோகத்தால் ஞானம் -ஸாஸ்த்ர ஜன்ய ஞானம் -ஆச்சார்ய உபதேச ஞானம் –
ஆச்சார்யருக்கு ஸாஸ்த்ர ஜன்ய ஞானம் தனது ஆச்சார்ய உபதேச ஞானமும் வேண்டும்
யோகத்தால் -மீண்டும் மீண்டும் த்யானம் -தபஸ் -பலம் கொடுக்கவும் ப்ரஹ்மம் வேண்டுமே –
அதீந்த்ர -இந்திரியங்களுக்கு அப்பால் பட்ட ஆத்மா பரமாத்மா த்யானம் -வற்றைச் சொல்ல ஸாஸ்த்ரம் வேண்டுமே
யோகம் பற்றி அறியவும் ஸாஸ்த்ரம் வேண்டும் ஆகவே எல்லா ஞானமும் வேண்டுமே
அனைவரும் அவன் இடம் கை பார்த்தே இருக்க வேண்டுமே)

(பல அடியார் முன்பு அருளிய -பாம்பணை அப்பன் அமர்ந்து உறையும்-
பெரியநம்பி பின்பு கூரத்தாழ்வான் கோயில் வலம் வந்த விருத்தாந்தம்
எங்கும் பக்கம் நோக்கம் அறியாமல் கடாக்ஷம் ஒருமடையாக ஆழ்வார் பெற்றது போல்)

சூடகமே –
காப்பே

(கைத்தலம் பற்றி உபக்ரமம் –திருவடியில் விழுந்தது பர்யந்தம்)

(திருவெள்ளறை காப்புப்பதிகம்)

தோள் வளையே –
திரு இலச்சினையே

தோடு –
திரு மந்த்ரமே

செவிப்பூவே
த்வயமே(அனுபவத்துக்கு )

பாடகமே
சரம ஸ்லோகமே

இவை
ஸ்வரூபஞ்ஞனான முமுஷுவான அதிகாரிக்கு அவஸ்ய அபேஷிதங்களாய் –
பகவத் சம்பந்த த்யோதகங்களாய் -இருப்பன

(முமுஷுவுக்கு அறிய வேண்டிய ரஹஸ்யங்கள் ரஹஸ்ய த்ரயங்கள் அன்றோ)

(வளையாதி பூஷணங்கள் சம்பந்தத்துக்கு அடையாளம் போல் இவையும் -அம் தண் துழாய் கமழ்தல் குட்டநாட்டுத் திருப்புலியூர் உடன் ஸம்ஸ்லேஷ அடையாளம் போல்)

இதில் தோடு –
மண்டல ஆகாரமாய் -மந்திர சேஷ விவரிணி யான
பிரணவ ஆகாரத்துக்கு த்வதோகமாய் -இருக்கையாலே –
திருமந்த்ரத்தை சொல்லுகிறது –

(பிரணவம் -இத்தை விவரிக்க -பிரணவ சேஷம் -நம நாராயண -ஆகவே ப்ரணவத்தைச் சொன்னது திருமந்திரம் முழுவதையும் சொன்னவர்
வேதத்துக்கு ஓம் என்பது சுருக்கம் -தான் மங்களமாதலால்)

செவிப்பூ
ஸுவயம் போக ரூபம் ஆகையாலே -போக பிரதானமான
த்வயத்தை சொல்லுகிறது –

(மந்த்ர ரத்னம் சந்தத ஸ்புரித -நித்ய அனுசந்தானம் -ப்ரபத்யே -வர்த்தமானம்-அனுசந்தான ரஹஸ்யம் தானே இது )

பாடகம்
பத்த ரூபம் ஆகையாலே -உபாயாந்தர நிவ்ருத்தி பரமான
சரம ஸ்லோகத்தை சொல்லுகிறது –

(தாழ்ச்சி மற்று எங்கும் தவிர்ந்து தாளிணைக்கீழ் வாழ்ச்சி)

இம் மூன்று ரகஸ்யங்களாலும்
ஞான பக்தி வைராக்யங்களை சொல்லுகிறது –
அது எங்கனே என்னில் –

திருமந்தரம் -ஆத்ம ஸ்வரூப யாதாம்ய ஞான பரம் ஆகையாலும்
த்வயம் -உத்தர கண்டத்தில் சொல்லுகிற கைங்கர்யத்துக்கு பூர்வ பாவியான பக்தி பிரதானம் ஆகையாலும்
சரம ஸ்லோஹம் த்யாஜ்ய அம்சத்தில் வைராக்யம் பிரதானம் ஆகையாலும்
ஞான பக்தி வைராக்யங்களைச் சொல்லுகிறது –

என்று அனைய
என்று சொல்லப் படுகிற

பல் கலனும்
ஞான பக்தி வைராக்யங்கள் மூன்றும்
ஓர் ஒன்றே விஷய பேதத்தாலே -அநேகமாக இருக்கும் இறே-
ஆகையால் -பல் கலனும் -என்கிறார்கள் –

(ஸ்வரூப ஞானம் -அர்த்த பஞ்சக ஞானம்
பரபக்தி பரஞானம் பரமபக்தி
ஐஸ்வர்ய கைவல்ய வைராக்யம் அஸேவ்ய சேவை -ஆபாச பந்துக்கள் தேவதாந்த்ர த்யாஜ்யம் )

யாம் அணிவோம்
உன்னோடு கூடாத அன்று இவை ஒன்றும் வேண்டாத நாம்
இன்று அணியக் கடவோம்
பகவத் சம்பந்தம் இன்றியிலே ஞான பக்தி வைராக்யங்கள் உண்டானாலும் அபாயம் இறே பலிப்பது –
பௌத்தனுக்கும் ஞான பக்தி வைராக்யங்கள் உண்டு இறே –

(ஏறாளும் இறையோனில் -அவனுடன் இல்லாத ஆத்ம ஆத்மீயங்கள் வேண்டாமே)

ஆடை உடுப்போம்
சேஷத்வ ஞானம் ஆகிற வஸ்த்ரத்தை உடுப்போம்

(நைவளம் ஓன்று ஆராயா நம்மை நோக்கா நாணினார் போல் இறையே நயங்கள் பின்னும்
செய்வளவில் என் மனமும் கண்ணும் ஓடி எம்பெருமான் திருவடிக் கீழ் அணையை இப்பால்
கைவளையும் மேகலையும் காணேன் கண்டேன் கனமகரக் குழை இரண்டும் நான்கு தோளும்
எவ்வளவு உண்டு எம்பெருமான் கோயில் என்றேற்கு இது வன்றோ எழில் ஆலி என்றார் தாமே–22-)

அதன் பின்னே –
அதுக்கு மேலே

பால் சோறு
கைங்கர்யம் ஆனது

மூட நெய் பெய்து
மறையும்படி பாரதந்த்ர்யத்தை வெளி இட்டு –

கூடி இருந்து குளிர்ந்து –
போக்தாவான உன்னோடு
போக்யரான நாம்
சம்பந்தித்து இருந்து -விஸ்லேஷ வ்யசனம் எல்லாம் தீரப் பெற்றோம் –
இது வன்றோ நாம் உன் பக்கல் பெரும் சம்மானம்-

(வாரிக் கொண்டு உன்னை விழுங்குவன் காணில் என்று
ஆர்வுற்ற என்னை ஒழிய என்னில் முன்னம்
பாரித்துத் தான் என்னை முற்றப் பருகினான்
கார் ஒக்கும் காட் கரை அப்பன் கடியனே–9-6-10-அவனே போக்தா நாம் போக்யம் )

(ஸோஸ்னுதே -ஸர்வான் காமான் ஸஹ -ப்ரஹ்மணா ஸஹ –சாதர்மய -சாம்யா பத்தி சுருதிகள் ஸாயுஜ்யம் சொன்னவாறு)

—————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ சுத்த சத்வம் தொட்டாசார்யர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்.
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.