நிறைந்த வன்பழி நம்குடிக்குஇவள் என்று அன்னை காணக்கொடாள்
சிறந்த கீர்த்தித் திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான் கண்டபின்
நிறைந்த சோதி வெள்ளம் சூழ்ந்த நீண்டபொன் மேனியொடும்
நிறைந்து என்னுள்ளே நின்றொழிந்தான் நேமிஅம் கைஉளதே.
பொ-ரை :- இவள் செய்கின்ற காரியம் நம் குடிக்கு நிறைந்த கொடிய பழியைத் தருவதாகும் என்று தாயானவள் நம்பியை நான் காண்பதற்கு விடுகின்றிலள்: சிறந்த கீர்த்தியையுடைய திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான் கண்டபின், நிறைந்த பிரகாசத்தின் கூட்டத்தாலே சூழப்பட்ட நீண்ட அழகிய திருமேனியோடும் என் மனத்துக்குள்ளே நிறைந்து நின்றுவிட்டான்; திருச்சக்கரமும் அழகிய கையிலே இருக்கின்றது.
வி-கு :- சூழ்ந்த மேனி என்க நின்றொழிந்தான்: ஒருசொல்.
ஈடு :- ஏழாம் பாட்டு. 1நம்பியுடைய திருமேனியில் அழகு வெள்ளம் என் நெஞ்சிலே வேர் வீழ்ந்தது என்கிறாள்.
நிறைந்த வன்பழிநம் குடிக்கு இவள் என்று அன்னை காணக்கொடாள் – 2ஆண்டாள், ஒருநாள் பட்டரையும் சீராமப்பிள்ளையையும் காட்டி, ‘இவர்கள் விவாகத்தைச் செய்வதற்குரிய பருவத்தை அடைந்தார்கள், பேசாதே இருக்கிறது என்?’ என்ன, ‘ஆகில், நாளைப் பெருமாள் பாடே போனவாறே வரக்காட்டு’ என்ன, அவர்களையும் கொண்டு திருமுன்பே நிற்கச் செய்தே, பெருமாள் அருளப்பாடிட்டு, ‘ஒன்று சொல்வாய் போலே இருந்தாயே!’ என்று திருவுள்ளமாக, “இவர்கள் விவாகத்தைச் செய்வதற்குரிய பருவத்தினர் ஆனார்கள் என்று சொல்லா நின்றார்கள்” என்ன, ‘நாமே ஒத்ததான இடத்தில் சம்பந்தம் செய்து தருகிறோம்’ என்று அருளிச்செய்ய, பிற்றை நாள் மன்னியைக் கொடுவந்து நீர் வார்த்தார்கள்.ஆக, ‘அத்தலையாலே வருமது ஒழிய, தாம்தாம் ஒன்றை ஆசைப்படுகையும் கூடப் பழி’ என்று இருக்குங் குடி காணும். 1“அதபாதக பீத: த்வம் – 2‘தருமபுத்திரன் ஓர் ஆபாசமான பொய்யினைச் சொல்லி, அதற்கு நரக தரிசனம் செய்தான்’ என்பது பிரசித்தமே அன்றோ. அடுத்து அடுத்து ராஜசூயங்களைச் செய்தானித்தனை போக்கி ‘விலக்கிய காரியங்களைச் செய்தான்’ என்று பிரமாணப் பிரசித்தி இல்லை. “அதபாதக பீத: த்வம் – 3மேலே செய்து போந்தவை பாதகம் என்று தோற்றி அச்சத்தை அடைந்தவனானாயாகில், 4அகங்கார மமகாரங்களை மூலமாகக் கொண்ட கிரியாகலாபமடைய, ‘கிருஷ்ணனே நம் கார்யத்துக் கடவன்’ என்று அறிந்த பின்பு பாதகத்திற்கு ஒத்தனவாய்த் தோற்றின ஆயிற்று. வி முக்தாந்ய சமாரம்ப: சர்வபாவேன நாராயண பர: பவ- 5உப்பைத் தொட்டுப் புளியைத்தொட்டு நீ நின்றுசிலவற்றைச் செய்யாமல், புறம்புள்ளவற்றை முழுதையும் போகட்டு, ‘உடையவனே நம் காரியத்துக்குக் கடவன்’ என்று அவன் பக்கலிலே பாரத்தைப் போகட்டிருக்கப்பார்.” 1இப்போது ‘பழி’ என்று பரிஹரிக்கப் பார்க்கிறது நம்பியிடத்துள்ள பிராவண்யத்தை அன்றோ; 2“பழி’ என்று பரிஹரிக்கப் பார்க்கிற திருத்தாயாராயும், ‘பழி என்று மீளேன்’ என்கிற பிராட்டியாயும் ஓடுகிற இந்த இரண்டு நிலைகளும் ஆழ்வார்தமக்குப் பிறந்த அவஸ்தா விசேடங்களே அன்றோ; 3பழி என்று பரிஹரிக்கப் பார்க்கிற திருத்தாயார் வார்த்தையான இடம், சரமஸ்லோகத்துக்கு மேலுள்ளவற்றை அநுபாஷித்தாற்போலே இருக்கிறதாயிற்று. ‘பழி என்று மீளேன்’ என்கிற இவள் வார்த்தையான இடம், 4சரமஸ்லோகத் தில் நிஷ்கர்ஷம் போலே இருக்கிறதாயிற்று. ‘பழி’ என்று பரிஹரிக்கப் பார்க்கிற இது, 1உபாயத்தில் கொத்தை அறுக்கிறது; 2பழி என்று மீளேன், என்கிற இது, உபேயத்தில் கொத்தை அறுக்கிறது; ஸ்வரூபமாய் அந்வயித்ததில் மிகுதியாய்க் கழிவது ஒன்று உண்டோ? என்றபடி; 3“தன் அசாதாரண ஆகாரத்தைப் பெறுகிறான்” என்கிற இதில், மிகுதியாய்த் தியாஜ்யமாய் இருப்பது ஒன்று இல்லை அன்றோ. 1உபாய அம்சத்தில் வந்தால் ‘செய்தே தீர வேண்டும்படியான காரியங்களிலேயும் உபாயபுத்தி பிறக்கிறதோ’ என்று அச்சம் கொள்ள வேண்டும்படியாயிருக்கும்; உபேயத்தைப் பார்த்தால், “நான் எல்லா அடிமைகளையும் செய்வேன்” என்கிறபடியே, விடத்தக்கது ஒன்று இல்லையாயிருக்கும். 2பழைய நாஸ்திக்யத்தாலே செய்யவேண்டிய காரியங்களில் சோம்பிக் கைவாங்கினதை ‘உபாய விரோதியான ஆகாரத்தாலே விட்டேன்’ என்னுமதுவும் வார்த்தை அன்று; உபேய ருசியாலே செய்யுமவற்றை, ‘இவை உபேயமாகச் சேரின் செய்வது என்?’ என்று விடுமதுவும் வார்த்தை அன்று. 3உலகத்தாரைப் போன்று செய்ய வேண்டிய காரியங்கள் முழுதினையும் செய்து கொண்டிருக்கச் செய்தே, அவற்றில் உபாய புத்தி பண்ணாமலே போரும் நம் முதலிகளுடைய அநுஷ்டானமாய் இருக்கும்படி அன்றோ இது.1ஆக, ‘இது பழி’ என்று பரிஹரிக்கப் பார்க்கிற இடம், சரமஸ்லோகத்தில் முன்பாகத்தில் நிஷ்கர்ஷம் இருந்தபடி. ‘இது பழி’ என்று மீளாது ஒழிகிற இடம், சரமஸ்லோகத்தில் பின்பாகத்தில் நிஷ்கர்ஷம் இருந்தபடி.
சிறந்த கீர்த்தித் திருக்குறுங்குடி நம்பியை – தகுதியாயிருந்துள்ள கீர்த்தியையுடைய திருக்குறுங்குடி நம்பியை. நான் கண்டபின் – அக்கீர்த்தியைப் போன்று அங்குத்தைக்குச் சிறந்த நான் கண்டபின். 2“யாவரொருவருக்கு அந்தச் சானகி மனைவியாக இருக்கிறாளோ அந்த இராமபிரானுடைய பராக்கிரமம் அளவிட்டு அறியக்கூடாததாய் இருக்கிறது அன்றோ” என்கிறபடியே, அவனுக்கு அக்கீர்த்தியைப் போன்று, தன்னுடைய சம்பந்தமும் ஏற்றமாம்படி இருக்குமவளே அன்றோ. நிறைந்த சோதி வெள்ளம் சூழ்ந்த நீண்ட பொன் மேனியொடும்-கங்கையின் அலைகளின் நடுவே வசிப்பாரைப் போலே ஒளிகளாகிய அலைகளின் நடுவே ஆயிற்று இருப்பது. 3ஒளிகளின் நடுவே வடிவு ஊகிக்கப்படுவதாயாயிற்று இருப்பது. அவ்வடிவுதான் எவ்வளவு போரும் என்னில், அளவிட்டு அறிதற்கு அரியதாய்ச் சிலாக்கியமாய் இருக்கும்.
நிறைந்து என்னுள்ளே நின்றொழிந்தான் – 4ஒருநாள், சீயர் கோயிலுக்கு எழுந்தருளாநிற்க, வழியிலேபிள்ளானைக் கண்டு, ‘ஈச்வரனுக்கு ஸ்வரூப வியாப்தியேயோ உள்ளது, விக்கிரஹ வியாப்தியும் உண்டோ?’ என்று கேட்க, ‘சர்வவிஷயமாக ஸ்வரூப வியாப்தியே உள்ளது; உபாசக விஷயத்தில், அவர்கள் பக்கல் அநுக்ரஹத்தாலே, அவர்கள் பற்றுக்கோடாகப் பாவித்த விக்கிரஹத்தோடே எழுந்தருளியிருக்கும்; இனி, 1ஸ்வரூப வியாப்திக்குப் பிரமாணம் கண்ட இடம் சாமான்ய விஷயமாகிறது, விக்கிரஹ வியாப்திக்குப் பிரமாணம் கண்ட இடம் விசேஷ விஷயமாகிறது’ என்று பணித்தானாம். நேமி அம் கை உளதே-2வடிவழகு எல்லாம் ஒரு தட்டும், கையுந் திருவாழியுமான அழகு ஒரு தட்டுமாயாயிற்று இருப்பது. என்றது, அவன் கையில் திருவாழி பிடித்திலனாகில் நான் பழி பரிஹரித்து மீளேனோ? அவன் கையில் திருவாழி இருக்க, என்னாலே பழிக்கு அஞ்சி மீளப்போமோ? என்றபடி. உங்கள் ஹிதவசனங்களைக் கேட்கைக்கு உள்ளே இடம் இல்லாதபடி நிறைந்து நின்றான் என்பாள், நிறைந்து என்உள் நின்றொழிந்தான்’ என்கிறாள். இனி, போக்கிடம் இல்லையாம்படி அவன் வந்து உள்ளே நிற்க, எனக்கு ஒரு போக்கிடம் உண்டோ என்பாள், ‘நின்றொழிந்தான்’ என்கிறாள் என்னுதல். அவனை என் மனத்தினின்றும் புறப்படச் சொல்லமாட்டீர்களோ நான் என்பழி நீக்குவதற்கு. வெறும் புறத்திலே ஆலத்தி வழிக்க வேண்டும்படியான கையிலே திருவாழியுமானால் மீளப்போமோ, 3அவனுடைய நிறைவினைக் குறைக்கவோ, என்பழி நிறைவினைக் குறைக்கவோ.
அன்னை -நிறைந்த வன் பழி -ஸு பிரவர்த்தி -துடிப்பு கூடாதே
கூரத் ஆழ்வான் –அனுஷ்டானம்
இங்கே பழியாகச் சொல்லுகிறது, ஸ்வாபதேசத்திலே, இவ்வுலக இன்பம்
அவ்வுலக இன்பம் என்னும் வேறுபாடு அற இரண்டினுக்கும் அவனே
கடவன் என்று அவன் கையைப் பார்க்குமது ஒழிய, அவற்றிற்காகத் தான்
செய்யும் முயற்சியை என்று கூறத் திருவுள்ளம் பற்றி, ‘தன் முயற்சி பழி’
என்னுமதற்கு, ஐதிஹ்யம் காட்டுகிறார் ‘ஆண்டாள்’ என்று தொடங்கி.
ஆண்டாள்-கூரத்தாழ்வானுடைய திருத்தேவியார். இதனால், இவ்வுலக
இன்பத்திற்காகவுங்கூட ஈச்வரனை ஒழியத் தானாகவே ஒரு முயற்சியைச்
செய்தல் ஸ்வரூபத்திற்கு விரோதம் என்று தோற்றுகையாலே, அவ்வுலக
இன்பத்திற்குத் தான் முயற்சி செய்தல் ஸ்வரூபத்திற்கு விரோதமாகின்ற
காரணத்தால் தாழ்வாம் என்பது சொல்லாமலே போதரும். மன்னியை-கன்னியை.
இதனால் பிரபந்நனுக்கு இவ்வுலக இன்பத்தின்பொருட்டுச் செய்கின்ற
முயற்சியும் பழி என்ற போதே, தன் முயற்சியால் வருகின்ற வேறு
உபாயங்கள் பழியாம் என்னுமதனைத் திருவுளத்தேகொண்டு, அதற்குப்
பிரமாணம் காட்டுகிறார் ‘அதபாதக’ என்று தொடங்கி.
“அதபாதகபீத: த்வம் ஸர்வபாவேந பாரத
விமுக்தாந்ய ஸமாரம்ப: நாராயண பரோபவ”-என்பது, பாரதம் விஷ்ணுதர்மம்.
தர்மபுத்திரனைப் பார்த்துத் தரும தேவதை கூறியது.
பெரிய நம்பி வம்சத்தில் பட்டர் திருக் கல்யாண நடக்க பெருமாள் -அத்யவசாயம் இருந்தால் நடக்கும் –
பகவான் சங்கல்பத்தால் தான் நடக்கும் -அவன் இடம் ஒப்படைக்க நாம் நினைக்க வேண்டும் –
கங்குலும் பகலும் இதே ஐதீகம் விஸ்தீரமாக அருளி இருக்கிறார்
அத்தலையால் வருவது ஒழிய -நாம் செய்வது பழி என்று இருக்கும் குடி
பாதக பீதர் -அஸ்வத்தாமா ஹதா -தர்ம புத்திரன் –
தர்ம தேவதை வர -தர்ம தேவதை -தம்பிகள் நரகத்தில் இருக்க அங்கெ போக
சாஷாத் தர்மம் இருக்க -சாமான்ய தர்மம் நோக்கிய தால் நரக தர்சனம் –
மேலே செய்து போந்தவை’ என்றது, ராஜசூயம் முதலானவற்றை.
4. மேலே செய்து போந்த இராஜசூயம் முதலானவைகள், பாதக சமமான
காரியங்களாகத் தோற்றுகைக்குக் காரணம் யாது? என்ன, அதற்கு விடை
அருளிச்செய்கிறார் ‘அகங்காரம்’ என்று தொடங்கி. கிரியா கலாபம்
-செயல்களின் கூட்டம்; கருமங்களின் கூட்டம்.
நான் பண்ணினேன் அஹங்காரம் உண்டே -நிறைந்த வன் பழி
உப்பை தொட்டு புளியைத் தொட்டு -சர்வ தரமான் பரித்யஜ்ய –
அவன் பக்கலிலே பரத்தை பொகட்டு இருக்க பார் -தர்ம தேவதை சொல்லி –
மேலே கூறியவற்றிற்குப் பரிஹாரம் அருளிச்செய்கிறார் ‘பழி என்று
பரிஹரிக்கப் பார்க்கிற’ என்று தொடங்கி. ‘மேலுள்ளவற்றை’ என்றது,
பகவத்கீதையில் பதினெட்டாம் அத்தியாயத்திலுள்ள சரம ஸ்லோகத்திற்கு
முன்னர்க் கூறப்பட்ட மற்றைய உபாயங்களை. ‘அநுபாஷித்தாற்போலே’
என்றது, அநுபாஷித்து விலக்கிய முன் வாக்கியத்தைப் போலே என்றபடி.
என்றது, “ஸர்வதர்மாந்பரித்யஜ்ய” என்று அநுவதித்து எடுத்து
விலக்கியதைப்போன்று என்றபடி. அநுபாஷித்தல்-ஒரு காரணம்பற்றிப்
பின்னும் எடுத்துக்கூறல்.
4. ‘சரமஸ்லோகத்தில் நிஷ்கர்ஷம் போலே இருக்கிறதாற்று’ என்றது,
சரமஸ்லோகத்தின் பிற்பகுதியில் சொல்லப்படுகின்ற பாவங்களினுடைய
நிவர்த்தி இடையிலே வரக்கூடியது; பகவத் அநுபவ கைங்கர்யமே முக்கிய
பலம்; ஆகையாலே, கைங்கர்யத்தின் நிஷ்கர்ஷத்திலே நோக்கான
சரமஸ்லோகத்தின் பின்வாக்கியத்தின் அர்த்தம்போலே என்றபடி.
சரமஸ்லோகத்தில் நிஷ்கர்ஷம்-பகவத் கைங்கர்யம்.
ஆக, சரமஸ்லோகத்தின் முன்வாக்கியத்தின் அர்த்தம்போலே
திருதாயார் வார்த்தை. சரமஸ்லோகத்தின் பின்வாக்கியத்தின் அர்த்தம்
போலே இவளுடைய வார்த்தை என்றபடி.
மேலே அருளிச்செய்த இரண்டு வாக்கியங்களாலும் பலித்த பொருளை
அருளிச்செய்கிறார் ‘உபாயத்தில்’ என்றும், ‘உபேயத்தில்’ என்றும் தொடங்கி.
‘உபாயத்தில் கொத்தை அறுக்கிறது’ என்றது, ஈச்வரனாகிய சித்தோபாயத்தைப்
பற்றியிருக்குமவனுக்கு வேறு உபாயங்களைச் செய்யத் தொடங்குதல்
குற்றமாம்; ஆதலால், கூடாது என்று மற்றைய உபாயங்களை விலக்குகிறது
என்றபடி. ‘உபேயத்தில் கொத்தை அறுக்கிறது’ என்றது, ‘கைங்கர்யத்தைப்
பெற்றபோது பெறுகிறோம்’ என்று ஆறியிருத்தல், உபேயமான
கைங்கர்யத்திற்குக் குற்றமாம், ஆகையாலே, அந்தக் கைங்கர்யத்தின்
சித்திக்குக் காரணமான செயலுக்கு இன்றியமையாத பிராவண்யம், உபேயத்தில்
குற்றத்தை அறுக்கிறது என்றபடி.
ஆக, உபாயத்தினுடைய நைரபேக்ஷ்யத்தை (வேறு ஒன்றினையும்
விரும்பாமையைப்) பார்த்தால், தங்களுடைய முயற்சிகள் அனைத்தும்
குற்றமாயிருக்கும்; உபேய வைலக்ஷண்யத்தைப் பார்த்தால், விரையாமல்
ஆறியிருத்தல் குற்றமாயிருக்கும்; ஆகையால், இரண்டு குற்றங்களையும்
அறுக்கிறது என்றபடி. கொத்தை-குற்றம்.
2. ‘பழி என்று மீகளன்’ என்கிற இது, கைங்கர்யமான உபேயத்தில் குற்றத்தை
அறுத்தாலும், சர்வேச்வரனாகிய சித்தோபாயத்திற்குக் குறைவு அன்றோ?
என்ன, அதற்கு விடை அருளிச்செய்கிறார் ‘ஸ்வரூபமாய்’ என்று தொடங்கி.
‘ஸ்வரூபமாய் அந்வயித்ததில்’ என்றது, ஸ்வரூபத்திற்குள்ளாகச் சேர்ந்த
பரபக்தி முதலானவைகளில் என்றபடி. ‘மிகுதியாய்க் கழிவது’ என்றது,
தியாஜ்யமாய்க் கழிவது என்றபடி. ‘என்றபடி’ என்றது, ‘பழி என்று மீளேன்’
என்றதற்கு அபிப்பிராயம் என்றபடி.
3. நன்று; பரபக்தி முதலானவைகள் ஸ்வரூபத்திற்குள் சேர்ந்த வையாமோ?
என்ன, பிரமாணமூலமாக அதற்கு விடை அருளிச்செய்கிறார் ’தன்’ என்று
தொடங்கி.
“பரஞ்ஜ்யோதி: உபஸம்பத்ய ஸ்வேந ரூபணே அபிநிஷ்பத்யதே”
என்பது, சாந்தோக்யம். 8:12.
இங்கு, ‘தன் அசாதாரண ஆகாரத்தைப் பெறுகிறான்’ என்றது, அபஹத
பாப்மத்வாதிகள், சேஷத்வ பாரதந்திரியாதிகள், பரபக்திகள் இவற்றைப்
பெறுகிறான் என்றபடி.
கார்யம் பலன் கொடுக்காதே
அதனால் த்ருப்தனான சேதனன் -அருளுவான்
உபாயத்தில் கொத்தை தாயார் அறுக்க
உபேயத்தில் கொத்தை மகள் அறுக்க
அஹம் சர்வ கரிஷ்யாமி -உபேயத்தில் நிஷ்டை
துரும்பு நறுக்க பிராப்தி இல்லை உபாயத்தில் -நிஷ்டை
எனது உடம்பு அழுக்கை நானே போக்கி கொள்வேனோ
மேலே ‘உபாயத்தில் கொத்தை அறுக்கிறது, உபேயத்தில் கொத்தை
அறுக்கிறது’ என்கிற இரண்டு தன்மைகளும், சித்தோபாய
நிஷ்டராயிருப்பார்க்கும் ஒத்தது ஆகையாலே, அவர்கள் அநுஷ்டிக்கிற
நித்தியநைமித்திக ரூபமான அவசியம் செய்யக்கூடிய காரியங்களில்’
மேற்கூறிய இரண்டு தன்மைகளுக்கும் தகுதியாக அவர்களுக்கு உண்டாகும்
கௌரவ விசேடங்களைக் காட்டுகிறார் ‘உபாய அம்சத்தில்’ என்று
தொடங்கி. ‘உபாய அம்சத்தில் வந்தால்’ என்றது, உபாய அதிகாரமாகிற
தன்மையைப் பார்த்தால் என்றபடி. ‘உபேயத்தைப் பார்த்தால்’ என்றது,
உபேய அதிகாரத்தைப் பார்த்தால் என்றபடி.
சமுத்ரம் ஜலம் கையால் இரைப்பாரைப் போலே
அர்க்க்யம் ஜலம் இங்கே விட்டால் அங்கே போகுமா நாஸ்திகன் –
உபாயம்
கைங்கர்யம்
நேராக விடாமல் உபேய ருசியால் செய்வான் -உபாயமாக அன்வயிக்காமல்
கர்மம் அனுஷ்டித்துக் கொண்டே உபாய புத்தி பண்ணாமல் -பூர்வர்கள் -அனுஷ்டானம் –
பகவத் ஆஞ்ஞையா பகவத் கைங்கர்ய ரூபமாக செய்ய வேண்டும்
நமஸ்காரம் போல்வன உபாயமாக எண்ணாமல் –
உபேயத்தை பார்த்தால் விட வேண்டியது ஒன்றும் இல்லாமல் அஹம் சர்வம் கரிஷ்யாமி
என்னுமா போலே அனைத்தும் செய்ய வேண்டி -இருக்கும்
கர்த்தவ்யம் அனுஷ்டியா நிற்க செய்தே -உபேய ருசியால் செய்யுமத்தை -துடிப்பால்
உபாயமாக செய்வது வார்த்தை இல்லை
பண்ணாது இருப்பதும் தப்பு -உபாயமாக நினைப்பதும் தப்பு –
காம்யார்த்தம் விட வேண்டியது -தான் –
சாஸ்திரம் அவஸ்யம் அனுஷ்டிக்க விதித்தவை விட -கூடாது
மேலையார் செய்வனகள் வேண்டுவன கேட்டியேல் –
அனுஷ்டிப்பது எப்படி கைங்கர்யம் ஆகும் -ஸ்ருதி ஸ்மரதி மம ஆஞ்ஜை சொல்லியதால் –
ஜ்யோதிஷ்டா காம யாகம் காம்ய பலன் -வேண்டாமே
முதலிகள் யாத்ரையாக இருக்கும் நிலை –
ஆயுஷ் ஹோமம் -திருநாராயண புரம் செய்யாமல் காம்ய -புத்தியால்
பகவத் கைங்கர்யம் செய்ய நீண்ட ஆயுள் வேண்டும் என்ற எண்ணத்தால் செய்வது தப்பு இல்லை
நம்பி பிம்பி பேர் வைக்காமல் கேசவன் பேர் இட்டு -தாயார் கேசவன் தாயார் –
நரகம் புகாள் –
பெரிய நம்பி போலே திருநாமம் உண்டே
பூரணன் அழகு -என்ற எண்ணம் இன்றி -எம்பெருமான் திருநாமமாக வைத்தால் தப்பு இல்லை
அபிப்ராயம் தான் வேண்டும் –
சிறந்த கீர்த்தி -தகுதியாய் இருக்கும் கீர்த்தி
அது போலே தகுதியான நான் -பராங்குச நாயகி
எம்பெருமானைக் கண்ட பின் -இவளோட்டை -சம்பந்தம் தது தேஜ அப்ரமேயம்
யஸ்ய தா ஜனகாத்மஜா
நிறைந்த சோதி -பிரகாசமே மேனி போலே
தேஜஸ் -தரங்கம் கங்கை அலையில் வசிப்பது போலே –
நிறைந்து என்னுள்ளே -பரிபூரணமாக –
ஸ்வரூப வ்யாப்தி அந்தர்யாமி
இங்கே திருமேனியே வ்யாப்தம்
அனுப்ரேவேச்ய -உள்ளே வ்யாப்தி ஸ்வரூப
உபாசகன் -திரு மேனி உடன் வ்யாப்தி
அர்த்த பஞ்சகம் இத்தை விவரிக்க
-நஞ்சீயர் -திருக் குருகை பிள்ளான் -இடம் கேட்ட ஐதிகம்
“நீண்ட பொன்மேனியொடும் நிறைந்து என்னுள்ளே நின்றொழிந்தான்”
என்று விக்கிரஹ வியாப்திக்கு ஐதிஹ்யம் அருளிச்செய்கிறார் ‘ஒரு நாள்’
என்று தொடங்கி. சீயர் – நஞ்சீயர். இவர் பட்டருடைய மாணாக்கர்;
ஒன்பதினாயிரப்படி வியாக்கியானத்தை அருளிச்செய்தவர். பிள்ளான் –
திருக்குருகைப்பிரான் பிள்ளான்; இவர் எம்பெருமானாருடைய மாணாக்கர்;
ஆறாயிரப்படி வியாக்கியானத்தை அருளிச்செய்தவர்.
ஸ்வரூப வியாப்திக்குப் பிரமாணம்:
“யச்ச கிஞ்சித் ஜகத்யஸ்மின் த்ருஸ்யதே ஸ்ரூயதேபி வா
அந்தர் பஹிஸ்ச தத்சர்வம் வியாப்ய நாராயண : ஸ்தித:”-என்பது, இது, தைத்திரீய நாராயண உபநிடதம். 11 : 8.
விக்கிரஹ வியாப்திக்குப் பிரமாணம்:
“நீலதோயத” என்பது. இது, தைத்திரீய நாராயண உபநிடதம். 11.
சர்வ விஷயமாக ஸ்வரூப வ்யாப்தி உண்டு
உபாசகர் -சுபாஸ்ரயமாக பாவித்த விக்ரஹத்துடன் எழுந்து அருளி இருக்கும்
ஸ்வரூப -அந்தர் பகித்ச
நீல தோயதா -விசேஷ வ்யாப்தி இரண்டு பிரமாணம் –
நேமி -கையில் சேர்த்தி -ஒப்பற்றது -பிடித்திலன் ஆகில் ஈடுபட்டு இருக்க மாட்டேன்
கையில் திரு ஆழி இருக்க பழிக்கு அஞ்சி மீளப் போமோ
இனி கர்த்தவ்யம் இல்லாமல் – நின்று ஒழிந்தான்
வெறும் புறத்திலே ஆலத்தி கழிக்கும் படி –
நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.