ஆறாந்திருவாய்மொழி – “கடல்ஞாலம்”
முன்னுரை
ஈடு :- 1மேல் திருவாய்மொழியிலே பிரீதியும் பிரீதி இன்மையும் சமமாக அன்றோ சென்றன; இரண்டுமாய்க் கலந்து சென்றால் பிரீதியாலே தலை எடுக்கவும் ஆம் அன்றோ, அது செய்யாதே, புண்ணியத்தின் குறைவால் பிரீதி இன்மை ஒன்றே தலை எடுத்தது; ஆகையாலே, மேல் உருவெளிப்பாட்டாலே அவனை நினைத்துத் தரித்தது ஒரு நிலையும் போய், அலாபத்தால் வரும் துவட்சியே ஆயிற்று; இப்படித் துவண்ட இவள், பிரிவாற்றாமையாலே அவனை அநுகரித்துத் தரிக்கப் பார்க்கிறாள் இத்திருவாய் மொழியில்.
ஒவ்வோர் அர்த்தத்தைப்பற்றி உபந்யாசங்கள் செய்ய இருப்பாரைப் போலே ஞான முத்திரையும் தானுமாய்க் கீதோபநிடத ஆசாரியனைப் போலே இருந்தாள்; இதனைக் கண்ட திருத்தாயார், ‘இது ஏதேனும் மணிமந்திர ஒளஷதம் முதலியவைகளாலே வந்த விகாரமோ’ என்று ஐயங்கொண்டு, அத்தன்மைகள் காணாமையாலே ‘அவை அல்ல’ என்று அறிந்தாள். இனி, 2‘அவனைப் பிரிகையாலே வந்த ஆற்றாமையாலே அநுகரித்துத் தரிக்கிறாள்’ என்று தெளிய மாட்டுகின்றிலள் தன் கலக்கத்தாலே. இவ்வளவிலே புகுந்து ‘இதுதான் என்?’ என்று வினவப் புகுந்த 3உறவினவர்களைப் பார்த்துத் திருத்தாயார், அவனுடைய வார்த்தைகளைப் பேசுகையால் வந்த ஒற்றுமையாலும், ஞானமுத்திரை பார்வை முதலியவைகள் இருந்தபடியாலும், சர்வேச்வரன் இவள்பக்கல் ஆவேசித்தானாக வேணும் என்று சொல்லுகிறாள், ‘அநுகரித்துத் தரிக்கிறாள்’ என்று அறியமாட்டாமையாலே.பிரிவாற்றாமை உண்டானால் அநுகரித்துத் தரிக்கக்கடவதன்றோ. ஸ்ரீகிருஷ்ணனை அநுகரித்தார்களே அன்றோ திருவாய்ப்பாடியில் பெண்கள்; “கிருஷ்ணோஹம் ஏஷ லலிதம் வ்ரஜாமி ஆலோக்ய தாம்கதி: – நான் கிருஷ்ணன், நடைச்சக்ரவத்துப் பிடிக்க வேண்டும்படியாக இங்ஙனம் நடக்கப் புகுகின்றேன்; கண் படைத்தார் முழுதும் கண்டு கொள்ளுங்கோள் என்றாளே அன்றோ. துஷ்ட காளீய திஷ்ட அத்ர – ஒருத்தி காளியனாய்க் கிடக்க, ஒருத்தி கிருஷ்ணனாய் ஏறி ஆடினாளே அன்றோ;” 2பிரதிகூலனான காளியன் ஆனால் ஆகாதோ கிருஷ்ணனாகத் தன்னை அநுகரிக்கிற பெண்ணின் பொடிபடப்பெறில் என்று இருந்தாள்; கிருஷ்ணனானவள் தானும் இவளைக் ‘காளியன்’ என்றே நினைத்துக் கண்ணறத் துகைத்தாளே அன்றோ அநுகாரத்தின் மெய்ப்பட்டாலே. 3அவர்கள் ஓர் அவதாரத்திலே அநுபவிக்கையாலே அங்குள்ள செயல்களை அநுகரித்தார்கள்; இவள் மயர்வறமதிநலம் அருளப்பெற்றவள் ஆகையாலே உபயவிபூதிகளையுமுடையவனை அநுகரிக்கிறாள்.இங்கு, கால், நடைதாராமையாலே அங்குப்போலே சரீரத்தால் செய்யப்படுகின்ற அநுகாரம் அன்று, வாசிக மாத்திரத்தாலே ஆயிற்று அநுகரிக்கிறது.
ஆக, 2‘பிறப்பே பரதந்திர ஜன்மத்திலே பிறந்தவள், பிறப்பே ஸ்வதந்திரனானவன் வார்த்தையும் சொல்லா நின்றாள், பெண்தன்மைக்கு எல்லையான இவள், புருஷோத்தமன் சொல்லும் வார்த்தைகளையும் சொல்லா நின்றாள், அறிவிற்கு 3விஷயம் வியவஸ்திதமாக இருக்க, சர்வஜ்ஞன் சொல்லும் வார்த்தைகளைச் சொல்லா நின்றாள்’ என்று கொண்டு, இவள் செய்கிறபடிகளைத் திருத்தாயார், வினவப் புகுந்தவர்களுக்குச் சொல்லுகிறாள்.
4மேல் திருவாய்மொழியிலே, உருவெளிப்பாட்டாலே அநுபவித்தது விக்கிரஹ வைலக்ஷண்யத்தை அன்றோ, அந்த விக்கரஹமே அன்றோ பற்றத் தகுந்தது; இதில், அங்ஙனம் பற்றத் தகுந்த விக்கிரஹத்துக்கும் உள்ளான ஸ்வரூப வைலக்ஷண்யத்தைச் சொல்லுகிறது; அதனை அன்றோ பாவித்தது. 5பாவனையின் மிகுதியாலே,“சர்வேச்வரனுடைய குணங்களைப் போன்ற குணங்களை அடைந்த ஒருசேதனன் முக்திதசையில் பரமாத்மாவோடு பேதம் அற்றவனாகிறான்” என்றும், 2“பிரஹ்மத்தைச் சாக்ஷாத்கரித்த வாமதேவ ருஷியானவர், நான் மநுவாக ஆனேன், சூரியனாகவும் ஆனேன் என்று எண்ணினார்” என்றும், “என்னிடத்திலிருந்து எல்லாப் பொருள்களும் உண்டாயின, அநாதியான என்னிடத்திலேயே எல்லாம் லயம் அடைகின்றன” என்றும், அவனாகப் பாவித்தால் பின்னை அவன் சொல்லும் வார்த்தைகளைச் சொல்லலாய் இருக்குமே அன்றோ. அப்படியே, 3விபூதி அத்தியாயத்தில் அவன் சொன்னபடிகளைப் பெரும்பாலும் அநுகரிக்கிறாள். 4அதர்வ சிரஸ்ஸிலே, சிவன் தன் வைபவத்தைப் பரக்க நின்று பேசினான், தனக்கு அடங்காத ஐஸ்வர்யமாயிருந்தது, இவன் இப்படிப் பேசுகைக்கு அடி என்? என்று சுருதி தானே சங்கித்து, “ஸோந்தராத் அந்தரம் பிராவிசத்” என்று, பரமாத்ம பிரவேசத்தாலே சொன்னான் என்னா நின்றதே அன்றோ. அந்தப் பாவம் வந்தால் அப்படியே சொல்லலாய் இருக்குமே.
ஆக, ‘இப்படிப் பிரிவாற்றாமையாலே அவனை அநுகரித்துத் தரிக்கிறாள்’ என்று அறியமாட்டாமல், ‘சர்வேச்வரன் ஆவேசித்தாற்போலே இராநின்றது’ என்று, திருத்தாயார் வினவ வந்தவர்களுக்குச் சொல்லுகிறாள்.
498
கடல்ஞாலம் செய்தேனும் யானே என்னும்
கடல்ஞாலம் ஆவேனும் யானே என்னும்
கடல்ஞாலம் கொண்டேனும் யானே என்னும்
கடல்ஞாலம் கீண்டேனும் யானே என்னும்
கடல்ஞாலம் உண்டேனும் யானே என்னும்
கடல்ஞாலத் தீசன் வந்து ஏறக்கொலோ?
கடல்ஞாலத் தீர்க்கிவை என்சொல்லுகேன்?
கடல்ஞா லத்து என்மகள் கற்கின்றவே.
பொ-ரை :- கடலோடு கூடின உலகத்தைப் படைத்தவனும் யானே என்பாள், இந்த உலகமாக இருப்பவனும் யானே என்பாள், இந்த உலகத்தை அளந்துகொண்டவனும் யானே என்பாள், இந்த உலகத்தைப் பிரளயத்தினின்றும் ஒட்டு விடுவித்து மேலே கொண்டு வந்தவனும் யானே என்பாள், இந்த உலகத்தை எல்லாம் பிரளய காலத்தில் புசித்தவனும் யானே என்பாள், உலகத்திற்கெல்லாம் தலைவனான சர்வேச்வரன் வந்து ஆவேசித்தானோ? இந்த உலகத்திலே என்மகள் சொல்லுகின்றவற்றை, இந்த உலகத்தீரான உங்களுக்கு எதனைச் சொல்லுவேன்? என்கிறாள்.
வி-கு :- ‘கடல்ஞாலம் செய்தேன்’ என்பதில், ஞாலம் என்பது, ஆகுபெயர். ஏறுதல்-ஆவேசித்தல். கொலோ என்பது, ஐயப்பொருள். ‘கொலோ’ என்பது, ‘சம்சய உக்தி அன்று, காணுங்கோள் என்று நிர்ணயித்துச் சொல்லுகிறாள்’ என்பர் வியாக்யாதா. “கொல்லே ஐயம்” என்பது, தொல்காப்பியம்.
இத்திருவாய்மொழி, எண்சீர்க்கழி நெடிலடி ஆசிரிய விருத்தம்.
ஈடு :- முதற்பாட்டு. 1என்மகள், உலகத்தைப் படைத்தல் முதலான செயல்களை எல்லாம் செய்தேன் நானே என்னா நின்றாள்; எம்பெருமான் தன்பக்கல் ஆவேசித்துச் சொல்லுகிறாள் போலே இராநின்றது என்கிறாள்கடல் ஞாலம் செய்தேனும் யானே என்னும் – 1“நான் உலகம் அனைத்துக்கும் காரணபூதன்” என்னாநின்றாள். 2கடலோடுகூடின உலகத்திலே எல்லாப்பொருள்களும், கண்களுக்கு இட ஒரு துரும்பு இல்லாதபடி அழிந்து, “சதேவ – சத்து ஒன்றே இருந்தது” என்கிறபடியே, தனக்கு என்ன ஒருபெயரும் உருவமும் இல்லாதபடி அழிந்த அன்று, இதனை உண்டாக்கினேன் நான் என்னாநின்றாள். 3சூக்ஷ்மமான சித்து அசித்துக்களோடுகூடின பிரஹ்மமே காரணமாய், அதுதானே ஸ்தூல அவஸ்தையை அடைதலே அன்றோ காரியமாகிறது. 4சித்து அசித்துக்களோடு கூடிய பொருளே காரணமுமாய் இருக்கையாலே, புறம்பு ஒரு காரணம் இல்லாமையாலே, தானே முதற்காரணமும் நிமித்தகாரணமும் துணைக்காரணமுமாய் அன்றோ இருப்பது. இப்படி மூன்றுவித காரணங்களும் தானேயாய் இதனை உண்டாக்கினேன் நான் என்னாநின்றாள். ‘யானே’ என்ற பிரிநிலை ஏகாரத்தால், வேறு காரணம் இல்லை என்பதனைத் தெரிவித்தபடி.
கடல் ஞாலம் ஆவேனும் யானே என்னும் – 5“அவற்றைப் படைத்து அவற்றுள் பிரவேசித்து நின்றான், அவற்றுள் பிரவேசித்து உயிர்ப்பொருளும் உயிரல்பொருளும் ஆனான்” என்கிறபடியே, இவற்றை உண்டாக்கி, இவை பொருளாதல் பெயரடைதல் முதலியவைகளுக்காக அநுப்பிரவேசித்து, இவற்றைச் சொல்லும் சொற்கள் தன்னளவும் வரும்படி இவையாகி நிற்கிறேன் நான் என்னாநின்றாள். 1வாசகமாயாதல் போதகமாயாதல் அவனைக் காட்டக்கடவன அன்றோ; 2தோற்றுகிற இதனைச் சொல்லிக் கொண்டு அபர்யவசான விருத்தியாலே அவனளவும் வருதல், இக்கூட்டத்துக்கே வாசகமாயாதல் இருக்குமேயன்றோ. “ஸச்சத்யச்சாபவத் – 3சேதனமும் அசேதனமும் ஆனார்” என்கிற இது, ஸ்வரூப ஐக்யம் அன்று, “தத்அநுப்ர விஸ்ய-அவற்றுள் அநுப்பிரவேசித்து” என்றதனால், அநுப்பிரவேசத்தின் காரியம் என்னுமிடத்தைச் சொல்லுகிறது. கடல் ஞாலம் கொண்டேனும் யானே என்னும்-மஹாபலி போல்வார், பருந்து இறாஞ்சினாற்போன்று இதனை அபஹரித்து ‘என்னது’ என்னும் அன்று, இதனை எல்லை நடந்து மீட்டுக்கொண்டேன் நான் என்னாநின்றாள். என்றது, இவற்றைப் படைத்து, ‘மேல் உள்ளன தாமே நடக்கின்றன’ என்று விடுகை அன்றிக்கே, இவற்றை அடி ஒற்றிக்கொண்டு சென்று காத்தலைத் தெரிவித்தபடி. 4‘அசுரத்தன்மை வாய்ந்தவர்கள் இவன் முன்பு நில்லார்களேயன்றோ’ என்னுமதனாலே, ‘இராச்சியத்தை வாங்கித்தரவேணும்’ என்று விரும்பிக் கேட்ட அளவே அன்றோ இந்திரன்பக்கல் உள்ளது; அவனுடைய ஒளதார்யத்துக்குத் தகுதியாகத் தன்னை இரப்பாளனாக்கி, அவன் தரும் விரகு அறிந்து வாங்கினான் தானேயாதலின் ‘யானே’ என்கிறது.
கடல்ஞாலம் கீண்டேனும் யானே என்னும் – அசுரத்தன்மை வாய்ந்தவர்களாயிருப்பார் இதனை அழித்தல் அன்றிக்கே, பூமிக்குக் காவலாக வைத்த கடல்தானே இதனை அழிக்க, அண்டபித்தியிலே புக்குச் சேர்ந்த இதனை இடந்து எடுத்தேனும் யானே என்னாநின்றாள். 1அமிழ்ந்து கிடக்கிற பூமி, ‘என்னை எடுக்கவேணும்’ என்று விரும்பியது இல்லையே அன்றோ; தானே செய்தானாதலின் ‘யானே’ என்கிறது. கடல் ஞாலம் 2உண்டேனும் யானே என்னும் – சிலர் இருத்தல் சிலர் அழிதல் அன்றிக்கே, படைக்கின்றவர்களோடு அழிக்கின்றவர்களோடு வேற்றுமை அற எல்லாரையும் ஒக்கப் பிரளயம் கொள்ளப் புக, இவ்வுலகம் முழுதினையும் வயிற்றிலே வைத்துக் காப்பாற்றினேன் நான் என்னாநின்றாள். 3‘அப்போது வேறு சிலர் காத்தார்கள்’ என்பதற்கு, மற்று ஒருவர் உண்டாகைக்குச் சம்பாவனையும் இல்லையாதலின் ‘யானே’ என்கிறது.
கடல் ஞாலத்து ஈசன் வந்து ஏறக் கொலோ – எல்லாப் பொருள்களையும் படைத்தவனாய் எல்லாப் பொருள்களுக்கும் அந்தர்யாமியாய் எல்லாருக்கும் வந்த ஆபத்துகளுக்குத் துணைவனான சர்வேச்வரன் வந்து ஆவேசித்தானோ? அறிகின்றிலேன். ‘கொலோ’ என்பது, ஐயத்தின்கண் வந்தது அன்று, காணுங்கோள் என்று அறுதியிட்டுச் சொல்லுகிற வார்த்தை. ‘உன்னைக் கேட்டு அறுதியிட வந்தோம், நீயும் எங்களைப் போன்று ஆராயாநின்றாயே!நாங்கள் பின்னர் நிர்ணயிக்கும்படி என்? நாங்கள் தெளியும்படி நீயே சொல்லாய்’ என்ன, கடல் ஞாலத்தீர்க்கு இவை என்சொல்லுகேன் – 1“வைகுந்தத்து அமரர்” என்னுமாறு போன்று, நித்திய சம்சாரிகளாய், பகவத்விஷயம் புதியது உண்டறியாதே போருகிற உங்களுக்கு நான் எதனைச் சொல்லுவேன்? கடல் ஞாலத்து என்மகள் கற்கின்றவே-நித்தியசூரிகள் சொல்லக்கூடிய வார்த்தைகளை என் மகள் சம்சாரத்திலே இருந்து சொல்லுகிற இதற்கு நான் எதனைச் சொல்லுவது? இவைதாம், நித்தியசூரிகள் சொல்லக்கூடிய வார்த்தைகள் ஆதலின், ‘ஞாலத்து என்மகள் கற்கின்றவே’ என்கிறாள்.
அநுகரித்துத் தரிக்க வேணுமோ? என்ன, அதற்கு விடை அருளிச்செய்கிறார்
‘பிரிவாற்றாமை’ என்று தொடங்கி. அதற்கு உதாரணம் காட்டுகிறார்
‘ஸ்ரீகிருஷ்ணனை’ என்று தொடங்கி.
“கிருஷ்ணே நிபத்த ஹ்ருதயா இதமூசு: பரஸ்பரம்
க்ருஷ்ண: அஹம் ஏஷ லலிதம் வ்ரஜாமி ஆலோக்யதாம்கதி:”
“அந்யா ப்ரவீதி க்ருஷ்ணஸ்ய மம கீதி: நிஸம்யதாம்
துஷ்டகாளீய திஷ்ட அத்ர க்ருஷ்ண: அஹம் இதி ச அபரா”-என்பன, ஸ்ரீவிஷ்ணுபுரா. 5. 13 : 26, 27.
ஆனால், அவர்களைப் போன்று ஓர் அவதாரத்தை அநுகரியாமல்
பரத்துவத்தை அநுகரித்தது என்? என்ன, அதற்கு விடை அருளிச்செய்கிறார்
‘அவர்கள் ஓர் அவதாரத்திலே’ என்று தொடங்கி. இத்திருவாய் மொழியில்
வருகின்ற “கூந்தல் மலர்மங்கைக்கும்” என்ற பாசுரத்தைத் திருவுள்ளம்பற்றி
‘உபயவிபூதிகளையுமுடையவனை’ என்கிறார்.
‘விஷயம் வியவஸ்திதமாக இருக்க’ என்றது, சர்வேச்வரனே சர்வ
நிர்வாஹகன்’ என்று அறிவிற்கு விஷயம் முடிவு செய்யப்பட்டதாக இருக்க
என்றபடி. வியவஸ்திதம் – முடிவு செய்யப்பட்டது. ‘சர்வஜ்ஞன் சொல்லும்
வார்த்தைகளை’ என்றது, “அஹம் க்ருத்ஸ்நஸ் ஜகத: பிரபவ:” என்பது
போன்ற வார்த்தைகளைத் திருவுள்ளம்பற்றி.
அதனைப் பாவித்தால் அவன் சொல்லும் வார்த்தைகளைச் சொல்ல
வேணுமோ? என்ன, தேஹாத்ம அபிமானிக்கு, தேஹாத்ம அபிமானம்
முற்றினால், வேறு ஒன்று தோற்றாதது போன்று சரீரி அளவும் செல்லத்
தன்னை அநுசந்திக்கும்படி பாவனை முற்றினால் அவன் சொல்லும்
வார்த்தைகளையும் சொல்லலாம் என்கிறார் ‘பாவனையின் மிகுதியாலே’-என்று தொடங்கி.
“தத்பாவ பாவம் ஆபந்ந: ததாஸௌ பரமாத்மநா
பவத்யபேதீ பேதஸ்ச தஸ்யா ஜ்ஞாந க்ருதோபவேத்”-என்பது, ஸ்ரீவிஷ்ணுபுரா. 6. 7:95.
அவனாகப் பாவித்தால் அவன் சொல்லும் வார்த்தைகளைச்
சொல்லலாயிருக்கும் என்பதற்கு, வேறு பிரமாணங்களையும்
அருளிச்செய்கிறார் ‘பிரஹ்மத்தை’ என்று தொடங்கியும்,
‘என்னிடத்திலிருந்து’ என்று தொடங்கியும்.
“தத் ஹிதத் பஸ்யந் ருஷி: வாமதேவ: ப்ரதிபேதே அஹம்
மநுரபவம் ஸூர்ய: ச”-என்பது, பிரு. உபநிட. 3 : 4.
“மத்தஸ் ஸர்வம் அஹம்ஸர்வம் மயி ஸர்வம் ஸநாதநே
அஹமேவ அவ்யய; அநந்த: பரமாத்ம ஆத்ம ஸம்ஸ்ரய:”-என்பது, ஸ்ரீவிஷ்ணுபுரா. 1, 19 : 85.
கடல் ஞாலம் –திருவாய்மொழி
அநுகரித்து தரிக்கிறார் ஆழ்வார்
அறியாமல் தாய்மார்கள் -ஆவேசித்தான் என்று பயப்பட –
அலாபத்தால் வரும் துக்கமே நிற்க அனுகரித்து தரிக்க பார்க்கிறாள்
அஹம் சர்வம் -வார்த்தை சொல்லி -சர்வேஸ்வரன் போலே யானே என்கிறாள்
ஞான முத்ரையும் தானுமாக -உபதேச முத்தரை -சூஷ்ம அர்த்தை தெரிவிக்க
மூன்று தத்வம் என்பதால் மூன்று விரல்கள் நீட்டி
கண்ணன் போலே ஆதித்யானாம் அஹம் விஷ்ணு கண்ணன் சொல்லியது போலே
ரசமாக இருப்பவனும் நான்
அறியாதவர்கள் முட்டாள் 7 அத்யாயம்
ஆஸுரம் -பாவம்
பர நிந்தையும் ஆத்மா பிரசனமும்
எம்பெருமானார் -எல்லாம் -அவன் அப்பொழுதே நண்ணறு ஞானம் தலை கட்ட
மணி ஔஷதம் தாயார் நினைக்க
கலங்கி அனுகரித்தாள் என்று -தெரியாமல் அவனே -ஆவேசம் உள்ளே வந்து பேச வைக்கிறான்
-சாரம் ஈசனை முன் காணாமல் -நொந்து –
அனுகரித்தல் உற்று
அவனே தான் பேசும் -மாறன்
ஆவேசம் -இல்லை -அநுகாரம்
பந்துக்கள் புகுந்து இது தான் என் வினவ -சர்வேஸ்வரன் இவள் பக்கல் ஆவேசம்
அவன் வார்த்தை -சொல்லியதால் –
ஞான முத்தரை
கண்ணால் கடாஷிக்க
-இத்தால் ஆவேசம் -என்று எண்ணி
அனுகரித்து தரிக்கிறாள் அறிய மாட்டாமையாலே
பிரிவாற்றாமை உண்டானால் அனுகரிப்பது
சிஷ்டாசார்யம் ராச கிரீடை -கோபி கண்ணன் -இரண்டு -பக்கமும்
ஆனந்தம் மிக்கு -எல்லை மீறி சென்று -அதுவே ஹிருதய -பாதிப்பு
கண்ணன் தன்னை மறைக்க -பிரிந்த வருத்தம் ஆற்ற கிருஷ்ணன் போலே அனுகரித்து
நான் கிருஷ்ணன் -நடை சக்க்ரவர்த்தி பிடிக்கும்படி விருது -பிடிக்கும்படி
ஆடல் பாடல் -மாறின கானகம் படி உலாவி உலாவி -பெரியாழ்வார்
துஷ்ட காளியனாய் கிடக்க ஒருத்தி கண்ணனாய் ஏறி ஆட
பிரதி கூலமான காளியனும் ஆகாதோ கண்ணன் திருவடி பட
அனுகாரத்தில் மெய்ப்பாட்டால்
அங்கு ஓர் அவதாரம் மட்டும் –
இவளோ மயர்வற மதிநலம் அருளப் பெற்றவள் உபய விபூதி நாதன் உக்தம்
காளியன் போலே அங்கு காயிக அநுகாரம்
இங்கே வாசிகமான அநுகாரம் மட்டும்
பரதந்த்ரம் -ஸ்திரீ ஜன்மம் ஜீவாத்மா -ஸ்வ தந்த்ரன் எம்பெருமான் வார்த்தை சொல்லி
ச்த்ரீத்வம் எல்லை சர்வேஸ்வரன் புருஷோத்தமன் வார்த்தை சொல்லி
சர்வஞ்ஞன் வார்த்தை சொல்லா நின்றாள்
கீழில் விக்ரஹ வைலஷண்யம் -உரு வெளிப்பாட்டால் அனுபவிக்க
அது முதி அநுகாரம் –
தேக ஆத்மா அபிமானம் முற்றி வேறு ஓன்று தோன்றாமல் இருப்பது போலே
பிரகாரி அவன் தானாக
பேசுகிறாள் பாவனா பிரகர்ஷம் முதிர்ந்த -நிலை
கீதாசார்யன் மனு நான் சூர்யன் நான் எல்லாம் நான் தான்
என்னிடம் இருந்து எல்லாம் உண்டானது அருளியது போலே
விபூதி அத்யாயம் சொன்ன வார்த்தையை பெரும்பாலும் சொல்லி
உள்ளே உள்ள எம்பெருமான் வைபவம்
ருத்ரன் தனது வைபவம் பேசி -ஸ்ருதி சங்கித்து -சகா அந்தரா -அந்தரம் –
தனக்கு உள்ளே உள்ள பரமாத்மா ப்ரேவசத்தால் சொன்னான்
சர்வேஸ்வரன் ஆவேசித்து விட்டான் சங்கை இன்றி திருத் தாயார் சொல்லுகிறாள்
ஜகத் சிருஷ்டி யாதி வ்யாபாரங்கள் செய்தேன் யான் என்கிறாள் –
இவை -கடல் ஞாலத்தீர் -உங்களுக்கு என்ன சொல்வேன் –
ஈசன் வந்து ஏறக் கொலோ -ஏறி விட்ட படியால் -சங்கை இன்றி -நிர்ணயமாக -அர்த்தம்
செய்தேனும் யானே –
-என்னும் தாயார் வார்த்தை
ஆவேனும் யானே -என்னும்
கொண்டேனும் நானே மகா பலி இடம் இருந்து
கீண்டேனும் நானே
உண்டேனும் நானே
கடலால் சூழப்பட்ட -உலகம்
ஈடுபட்டு அநுகாரம்
ஆண்டாள் கோபிகள் போலே அனுகரித்து -கோபி பாவனையில்
நோன்பு திரு மங்கை -ஆழ்வார் -ஒரே -பாசுரம் வட வரை நின்று கண புரம் வந்தது யானே
8-2 தெள்ளியீர் அர்ச்சாவதாரத்தில் அநுகாரம் அங்கு
இவள் கிரிஷ்ணனாக -அனுபவித்து உபய விபூதி உக்தன்
கோபிகள் கிருஷ்ணன் செஷ்டிதங்கள் -கண்ணால் கண்டதை
இவள் கிருஷ்ணன் கீதையில் -சொன்னதை அனுகரிக்கிறாள்
இந்த திருவாய் மொழியிலும் கண்ணன் செஷ்டிதங்கள்
ஒரே பாசுரம் இலங்கை -செற்றான் ஸ்ரீ ராம அவதார செஷ்டிதங்கள் உண்டு –
“அஹம் க்ருத்ஸ்நஸ்ய ஜகத: பிரபவ: பிரளய ஸ்ததா” என்பது, ஸ்ரீ கீதை. 7 : 6.
முழுவதும் என்னிடம் இருந்து -உண்டாகி -கடல் உடன் கூடின ஜகத்தில் சகல பதார்த்தங்களும்
கண்ணில் துரும்பு இன்றி அனைத்தும் பிரளயம் –அனைத்தையும்
நாம ரூபங்கள் இன்றி அழிந்து -ஒன்றும் -தேவும் யாதும் இல்லா அன்று உண்டாக்கினவன் நானே
கார்யம் காரணம் –
சூஷ்ம நிலை -பிரளயம்
ஸ்தூல நிலை சிருஷ்டி
அசித் மட்டும்
சித் எப்போதும் சூஷ்ம நிலை
அசித் உடன் கூடின சித் சிருஷ்டி
கடம் -மண் பொடி -காற்றில் அடங்கி –
ஏக காலத்தில் சகல வஸ்துக்களும் சூஷ்ம நிலை
ஒன்றிக் கிடக்கும்
சூஷ்ம சிதசித் ப்ரஹ்மம் –
மயில் தோகை போலே –
விசிஷ்ட ப்ரஹ்மம் -விசிஷ்ட அத்வைதம் விசேஷணம் உடன் கூடிய அத்வைதம்
தானே உபாதான நிமித்த சஹ கார்யம் மூன்றும் ப்ரஹ்மமே
சக்தி விசிஷ்ட சக்காரி
சங்கல்ப விசிஷ்ட ப்ரஹ்மம்
திரிவித காரணமும் தானே என்கிறாள்
-அவதாரணம் ஏகாரம் -வேற காரணம் இல்லை
ஆவேனும் யானே -அனுப்ரேவிசித்து
சிருஷ்டித பின்பு உள்ளே புகுந்து சது -யது -வஸ்துத்வ நாம பாவம் கொடுக்க
தத் ஸ்ருஷ்ட்வா ததேவ அநுப்ராவிஸத் தத் அநுப்ரவிஸ்ய
ஸச்சத்யச்ச அபவத்”-என்பது, தைத்திரீய ஆன. 6.
உண்டாக்கி -உள்ளே புகுந்து இவற்றை சொல்லும் சப்தங்கள் தனது அளவில் -வரும்படி
கடம் -ஜீவன் -பரமாத்மா -குறிக்கும்
வாசகமாகவும் -காட்டும்
தோற்றுகிற இத்தை சொல்லி கொண்டு -முடியும் வரை –
-சரீரம் ஆத்மா -பரமாத்மாவை காட்ட -வேண்டும்
தனக்கே வாசகம் சேதன அசேதன விசிஷ்டன் –
வேதாந்த விஷயம்
இந்த்ரன் சரீரம் ஆத்மா பரமாத்மா
ஜைமினி பரம ஐஸ்வர்யனையே குறிக்கும்
அக்னி முன்னே கூட்டிப் போகிறவன்
படிப்படியாக அவனை குறிக்கும் -நேராகவே குறிக்கும்
ஸ்வரூப ஐக்கியம் இல்லை விசேஷண விசேஷ ஐக்கியம்
கொண்டேனும் யானே -வாமன அவதாரம் -கண்ணன் –
உம்பர் கோமானே ஆண்டாள் சொல்லியது போலே
சிருஷ்டித்து அது அது கார்யம் செய்யட்டும் விடுகை இன்றி அடி ஒற்றி கொண்டு வந்து
அபஹரித்து என்னது என்க -மகாபலி போல்வார் -பருந்து போலே
எல்லை நடந்து மீட்டுக் கொண்டேன் நானே
ராஜ்யத்தை மட்டும் வாங்கி கொடுக்க கேட்டான் இந்த்ரன்
ஆசுர பிரக்ருதிகள் இவன் முன்னே நிற்க மாட்டார்கள்
அர்த்தியாகி -ஒவ்தார்யம் ஈடாக -விரகு அறிந்து -கொண்டேனும் யானே என்கிறாள்
யானே -ஏக -வசனம்
கீண்டேனும் யானே
பூமிக்கு ரஷகமான கடலே அழிக்க -ஆசுர பிரக்ர்திகள் இல்லாமல்
அந்தர்பித்தியில் புக்கு -இடந்து எடுத்து
அபேஷிக்காமல் இருக்க செய்தே தானே -செய்தான்
யானே ஏவ -காரம் கேட்க்காமல் தானே செய்தான்
உண்டேனும் யானே -அனைவரையும் பிரளயம் கொள்ள
வயிற்றில் வைத்து ரஷித்து
ஏவகாரம் -யாரும் -இல்லையே முகுவதும் அகப்பட ஒருவரும் புறப்பாடு இன்றி
கிராமத்து வாசி நகரத்தில் வர-வஸ்துகளை கரைக்க -அதை கண்டு பிடித்து எதில் வைப்பீர்
nitric acid தங்கம் கரிக்காது அதை வைத்து clean செய்வார்கள்
ஈசன் –
நியமனம் சர்வ ஸ்ரஷ்டாவாய் -சர்வ -அந்தர்யாமி சர்வ ஆபத் -சகன் ஆவேசித்தானோ
உன்னைக் கேட்டு அறிந்து கொள்ள -வந்தோம் வந்தவர்கள் கேட்க
நிர்ணயம் பண்ணி சொல்லி என்றார்களாம்
உலகத்தவருக்கு என்ன சொல்வேன்
பகவத் விஷயம் அறியாத நித்ய -சம்சாரிகள்
மாதவ சம்ப்ரதாயம் ஜீவாத்மா இரண்டு வகை மோட்ஷம் போவார் ஒன்று வகை
போக முடியாதவர் ஒரு வகை –
மோட்ஷம் அடைய உரிமை அனைவருக்கும் உண்டே நமது சம்ப்ரதாயம்
ஜீவாத்மாக்கள் அநாதி
நித்ய சம்சாரியாய் போந்தார் ஒருவர் -நிறைய நாள்கள் இருந்ததால் சொல்கிறோம்
அநாதி =ஆதி இல்லை எனபது இல்லை -ஆதி தெரியாது
நித்ய சூரிகள் -எப்பொழுதும் பரம -பதத்தில்
வைகுந்தத்து அமரர் போலே நித்ய சம்சாரிகள் பகவத் விஷயம் அறியாதவர்கள்
உங்களுக்கு எத்தை சொல்வென்
ஆவேசித்து விட்டான் நிர்ணயித்து சொல்கிறாள்
இவை என் சொல்கேன் -ஆவேசித்து விட்டான் என்கிறாள் –
பன்னீராயிரப்படி சம்சயம் என்கிறார்
நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.