Thiruvonum's Weblog

ஸ்ரீ சர்வேஸ்வரன் –
லோக த்ருஷ்டியாலும் –
வேத த்ருஷ்டியாலும் –
பக்தி த்ருஷ்டியாலும்
தானே காட்டவும் –
மூன்று ஆழ்வார்களும் கண்டு அனுபவித்தார்கள் –

திரு மழிசைப் பிரான் திரு உள்ளமும் அப்படியே அனுபவித்து
தத் அவஸ்தா பன்னம் ஆகையில் ஸ்வ அனுபவ ப்ரீத்ய அதிசயத்தாலும்
வேதா வலம்பந த்ருஷ்டிகளாலே –
ஈஸ்வர ஈசிதவ்ய யாதாம்யம் சகத்திலே பிரகாசிக்கப் பெறாதே திரோஹிதமாய் இருக்கிற படியைக் கண்டு
க்ருபா விஷ்டராய் அசேஷ வேத ரஹச்யத்தை உபதேசித்து அருளுகிறார் –

சதுர் முகாதி சப்த வாச்யருடைய ஷேத்ரஜ்ஞத்வ ஸ்ருஜ்யத்வங்களாலும்
அசேஷ சித் அசித் வஸ்து சரீரகனான எம்பெருமானுடைய பரமாத்மத்வ ஸ்ரஷ்ட்ருத் வங்களாலும்-
ஈஸ்வரன் என்று அப்ரதிஹதமாக வேதார்த்தைச் சொன்னேன்
இத்தைத் தப்ப விடாதே கொள்ளுங்கோள்-என்று
பரரைக் குறித்து அருளிச் செய்கிறார் –

———————————————–

நான்முகனை நாராயணன் படைத்தான் நான்முகனும்
தான்முகமாய் சங்கரனைத தான் படைத்தான்– யான்முகமாய்
அந்தாதி மேலிட்டு அறிவித்தேன் ஆழ் பொருளைச்
சிந்தாமல் கொண்மினீர் தேர்ந்து–1-

பதவுரை

நாராயணன்–பரம புருஷனானவன்
நான்முகனை–பிரமனை
படைத்தான்–ஸ்ருஷ்டித்தான்
நான்முகனும்–அந்தப் பரமனும்
தான்–தானே
முகம் ஆய்–முக்கியனாயிருந்து
சங்கரனை–சிவனை
படைத்தான்–ஸ்ருஷ்டித்தான்
ஆழ் பொருளை–(ஆகவே, முழு முதற் கடவுள் ஸ்ரீமந் நாராயணனே யென்கிற) ஆழ்ந்த அர்த்தத்தை
யான்–அடியேன்
முகம் ஆய்–முக்கியமாக
அந்தாதி மேல் இட்டு–இத் திருவந்தாதி மூலமாக
அறிவித்தேன்–உங்கட்கு அறிவிக்கத் தொடங்குகின்றேன்
ஸம்ஸாரம் வர்த்தகம் அவர்களது -அதனால் நான்முகன் முக்யர்
நிவர்த்தகம் இவரது -இதனால் இவர் முக்யர்
நீர்–நீங்கள்
தேர்ந்து–ஆராய்ந்து
சிந்தாமல் கொள்மின்–(இவ்வர்த்தத்தைக் குறையற நெஞ்சில் தேக்கிக் கொள்ளுங்கள்.

நான் முகனை நாராயணன் படைத்தான் -இத்யாதி
ப்ரஹ்மாவை சர்வேஸ்வரன் சிருஷ்டித்தான் –
ஈஸ்வரனும் அறிய வேண்டாதே ப்ரஹ்மா தானே பிரதானனாய் ருத்ரனை சிருஷ்டித்தான் –

அப்படி நானும் சொல்ல வல்லேனாய் அந்தாதி முகத்தாலே அகாதமான வேதார்த்தை அறிவித்தேன் –

ஆழ்  பொருள்
மங்கிப் போகிற பொருள் -என்றுமாம் –

சிந்தாமல் -இத்யாதி
நீங்கள் விசாரித்து கை விடாதே கொள்ளுங்கோள்-

————————————————————————–

ஸ்ருதி பிரக்ரியையால்  நாராயணனே நிகில ஜகத்துக்கும் காரண பூதன்
ப்ரஹ்மாதிகள்  கார்ய கோடி கடிதர் என்னுமத்தை உபபாதித்தார் கீழ் –

இதில் –இதிஹாச பிரக்ரியையால்
சர்வேஸ்வரனுடைய பரத்வத்தை உபபாதியா நின்று கொண்டு–
ப்ரஹ்மாதி களுக்கு   சிருஷ்டிக்கு அப்பால் உள்ள நன்மைகள் எல்லாம் எம்பெருமானுடைய பிரசாதா யத்தம் -என்கிறார்

தத்தவம் ஜிஜ்ஞா சமாநாநாம் ஹேதுபிஸ் சர்வதோமுகை தத்த்வமேகோ மஹா யோகீ
ஹரிர் நாராயண ஸ்ம்ருத-பார சாந்தி -357-88-என்கிற
ஸ்லோகத்திற் படியே ஈஸ்வரத்வம் சொல்லுகிறதாகவுமாம்-

தேருங்கால் தேவன் ஒருவனே என்று உரைப்பர்
ஆரும் அறியார் அவன் பெருமை -ஒரும்
பொருள் முடிவும் இத்தனையே எத்தவம் செய்தார்க்கும்
அருள் முடிவது ஆழியான் பால் –2-

பதவுரை

தேருங்கால்–“ஆராயுமிடத்து.
தேவன் ஒருவனே என்று–பர தெய்வமாக வுள்ளவன் ஸ்ரீமந் நாராயணனொருவனே“ என்று
உரைப்பர்–(வியாஸர் முதலிய மஹர்ஷிகள்) சொல்லுவர்,
அவன் பெருமை–அந்த ஸ்ரீமந் நாராயணனுடைய பெருமையை
ஆரும் அறியார்–ஒருவரும் அறியமாட்டார்
ஒரும் பொருள் முடிவும் இத்தனையே–(வேத வேதாங்கங்களில்) ஆராயப்படும் பொருளின் நிர்ணயமும் இவ்வளவேயாம்
எத் தவம் செய்தார்க்கும் –(எப்படிப்பட்ட ஸாதநாநுஷ்டா நாங்களைப் பண்ணினவர்கட்கும்
முடிவது–முடிவில் பலனையளிப்பது
ஆழியான் பால் அருள்–எம்பெருமானிடத்து உண்டாகும் கிருபையேயாம்.

தேரும் இத்யாதி –
நிரூபித்தால் ஈஸ்வரன் ஒருவனே என்று சொல்லா நிற்பார்கள் –
எத்தனையேனும் அளவுடையாரும் அவன் பெருமையை யுள்ளபடி அறியார்கள் –
ஆராயப் புக்கால் அர்த்தத்தின் உடைய நிர்ணயமும் இதுவே –
ஏழு ஏழு  படி இங்கனே தபஸ் ஸூ பண்ணினாருக்கும்
எம்பெருமான் பிரசாதத்தால் அல்லது பல பர்யந்தமாய் முடியாது-

————————————————————————–

ஆஸ்ரித அனுக்ரஹ அர்த்தமாக அவன் கண் வளர்ந்து அருளின இடங்களிலும்
முட்டக் காண வல்லார் இல்லை –
நான் அவனை எங்கும் உள்ளபடி அறிந்தேன் -என்கிறார்-

பாலில் கிடந்ததுவும் பண்டு அரங்கம் மேயதுவும்
ஆலில் துயின்றதுவும் ஆர் அறிவார் -ஞாலத்
தொரு பொருளை வானவர் தம் மெய்ப் பொருளை அப்பில்
அரு பொருளை யான் அறிந்தவாறு –3-

பதவுரை

(எம்பெருமான்)
பாலில்–திருப்பாற் கடலில்
கிடந்ததுவும்–சயனித்தருளு மழகையும்
அரங்கம்–திருவரங்கம் பெரிய கோயிலில்
மேயதுவும்–பொருந்தி வாழ்வதையும்
பண்டு–முன்பொருகால்
ஆலில்–ஆலந்தளிரில்
துயின்றதுவும்–பள்ளி கொண்ட விதத்தையும்
ஆர் அறிவார்–யார் அறிய வல்லார்?
ஞாலத்து ஒரு பொருளை–இப் பூமியில் வந்தவதரித்த விலக்ஷண புருஷனாயும்
வானவர் தம் மெய் பொருளை–நித்ய ஸூரிகளுக்குப் பிரத்யக்ஷமாக அநுபவிக்கத் தகுந்த வஸ்து வாயும்
அப்பில் அரு பொருளை– (ஸலகலத்துக்கும் காரணமாக முதலில் ஸ்ருஷ்டிக்கப்பட்ட) ஜலதத்வத்தினுள்
கண் வளரும் அரும் பொருளாயுமிருக்கின்ற எம்பெருமானை
யான் அறிந்த ஆறு–அடியேன் அறிந்த விதம் என்ன!

பாலில் இத்யாதி –
ப்ரஹ்மாதிகளுக்கு சமாஸ்ரயணீயனாய்க் கொண்டு
பண்டு திருப் பாற் கடலிலே கண் வளர்ந்து அருளின படியையும்-

சம்சாரிகளுக்கு ஸூலபனாய் லோயிலிலே கண் வளர்ந்து அருளின படியையும்-

ஜகத்தை பிரளய காலத்திலே வயிற்றிலே வைத்துக் கொண்டு
வட தளத்திலே கண் வளர்ந்து அருளின படியையும்-அறிய வல்லார் -இல்லை –

சம்சாரத்திலே திருவவதாரம் பண்ணிக் கோயில்களிலே யுகந்தருளி இருப்பதும் செய்து
ஏகார்ணவத்தில் கண் வளர்ந்து  அருளின பரம காரணனை நான் அறிந்த படி –

ஞாலத்தொரு பொருளை -என்றது
கார்ய ரூபமான சகல பிரபஞ்சங்களுக்கும்
ஏகமேவ அத்விதீயம் -சாந்தோக்யம் -என்கிறபடியே
அத்விதீய காரணமான பர வஸ்துவாய் உள்ளவனை -என்றுமாம் –

————————————————————————–

சர்வேஸ்வரனோடு ஒக்க  வேறு சிலரை ஈஸ்வரர்களாகச் சொல்லுவதே என்று
ருத்ராதிகள் யுடைய ப்ரஸ்துதமான அநீஸ்வரத்தை அருளிச் செய்கிறார் –

பிரமாண உபபத்தி களாலே நிர்ணயித்து
என்னை யடிமை கொண்ட எம்பெருமானைத் திரளச் சொன்னேன் -என்கிறார் என்றுமாம் –

ஆறு சடைக் கரந்தான் அண்டர்கோன் தன்னோடும்
கூறுடையன் என்பதுவும் கொள்கைத்தே -வேறொருவர்
இல்லாமை நின்றானை எம்மானை எப்பொருட்கும்
சொல்லானைச் சொன்னேன் தொகுத்து–4-

பதவுரை

ஆறு–கங்கா நதியை
சடை–தனது ஜடா மண்டலத்திலே
கரந்தான்–மறையச் செய்து தாங்கிக் கொண்டிருக்கின்ற ருத்ரன்
அண்டர் கோன் தன்னோடும்–தேவாதி தேவனான ஸர்வேஸ் வரனோடு
கூறு உடையன் என்பதுவும்–ஸாம்யமுடையவன் என்று (பாமரர்) சொல்லுஞ் சொல்
கொள்கைத்தே–அங்கீகரிக்கத் தகுந்த்தோ? (அல்ல)
வேறு ஒருவர் இல்லாமை நின்றானை–வேறொரு தெய்வமும் தனக்கு ஒப்பாக இல்லாமல் வீறு பெற்றிருப்பவனும்
எப்பொருட்கும் சொல்லானை–எந்தப் பொருளைச் சொல்லுகிற சப்தமும் தனக்கு வாசகமாம்படி (ஸர்வ ஸப்த வாச்யனாய்) உள்ளவனுமான
எம்மானை–எம்பெருமானை
தொகுத்து சொன்னேன்–சுருங்கப் பேசினேனித்தனை.

ஆறு- இத்யாதி
திருவடிகளை விளக்கின கங்கா ஜலத்தைத் தலையிலே தரித்து
சாதகனான ருத்ரன் ப்ரஹ்மா சர்வேஸ்வரன் உடன் ஒக்க ஈஸ்வரர்கள் என்னும்
இதுவும் கொள்ளப் படுவதோ –

அன்றிக்கே
ஜகத் ஐஸ்வர் யத்தை  கூறுடையர் என்னும் இவ்வர்த்தம் கொள்ள முடியுமோ என்றுமாம்

வேறு -இத்யாதி
ஆதித்ய சன்னிதியில்  நஷத்ரங்கள் யுண்டாய்-வைத்தே
இல்லாதார் கணக்கானாப் போலே தன்னுடைய உயர்த்திக்கு ஈடாக சகல பதார்த்தங்களும் யுண்டாய்
வைத்தே இல்லாதார் கணக்காம் படி நிற்பதும் செய்து 
தனக்கு பிரகாரமான சகல பதார்த்தங்களையும் வஹிக்கிற வாசக சப்தங்களுக்கும் வாச்யனாம் படி
இருக்கிற படியைக் காட்டி என்னை யடிமை கொண்டவனைத்  திரளச் சொன்னேன்

எப்பொருட்கும் சொல்லானை –
அவதரித்து எல்லார்க்கும் ஸ்துதி சீலனாய் நின்றவனை -என்றுமாம் –

————————————————————————–

நானே ஈஸ்வரன் என்னும் இடம் நீர் அறிந்தபடி எங்கனே என்று எம்பெருமான் அருளிச் செய்ய-
இத்தை யுபசம்ஹரித்த நீ இங்கே வந்து திருவவதாரம் பண்ணி
ரஷகன் ஆகையாலே -என்கிறார் –

எனக்கு சர்வமும் பிரகாரம் ஆகில் இறே நீர் சொல்லுகிறபடி கூடுவது என்று
எம்பெருமான் அருளிச் செய்ய-

ஜகத்து அவனுக்கு   பிரகாரம் என்னும் இடத்துக்கு உறுப்பாக-
உன்னுடைய ஸ்ருஷ்ட்யாதி வியாபாரங்களாலே-
சகல ஆத்மாக்களுக்கும் உபாதான காரணம் ஆகையாலே
சர்வமும் உனக்குப் பிரகாரம் என்கிறார் -என்றுமாம் –

தொகுத்த வரத்தனாய் தோலாதான் மார்வம்
வகிர்த்த வளை உகிர் தோள் மாலே -உகத்தில்
ஒரு நான்று நீ உயர்த்தி யுள் வாங்கி நீயே
அரு நான்கும் ஆனாய் அறி–5-

பதவுரை

தொகுத்த வரத்தன் ஆய்–(தவஞ்செய்து) ஸம்பாதிக்கப் பட்ட வரங்களை யுடையனாய்
தோலாதான்–ஒருவரிடத்திலும் தோல்வி யடையாதவனாயிருந்த இரணியனுடைய
மார்வம்–மார்பை
வகிர்த்த–இரு பிளவாகப் பிளந்தொழித்த
வளை உகிர்–வளைந்த நகங்களைக் கொண்ட
தோள்–திருக் கைகளை யுடைய
மாலே-ஸர்வேஸ்வரனே!,
நீ–நீ,
உகத்தில்–பிரளய காலத்தில்
உள் வாங்கி–(உலகங்களை யெல்லாம்) உப ஸம்ஹரித்து உள்ளே யிட்டு வைத்து
ஒரு நான்று–(மீண்டும் ஸ்ருஷ்டி காலமாகிற) ஒரு மையத்தில்
உயர்த்தி–(அவ்வுலகங்களை யெல்லாம்) வெளியிட்டு வளரச் செய்து
நீயே–இப்படிப்பட்ட நீயே
நான்கும்–(தேவ மநுஷ்ய திர்யக் ஸ்தாவர ரூபங்களான நால் வகைப் பொருள்களிலும்
அரு ஆனாய்–அந்தராத்மாவானாய்
அறி–இதனை அறிவாயாக.

தொகுத்த -இத்யாதி –
திரட்டின வரபலத்தை உடையனாய்-வரப்ரதாக்களான ப்ரஹ்மாதி களுக்கு
தோலாது இருக்கிற ஹிரண்யன் யுடைய உடலை இரு  கூறு செய்து
வளைந்த திரு வுகிரோடு கூடின திருத் தோள்களை யுடையையாய்
ஆஸ்ரிதர் பக்கல் பெரும் பிச்சானவனே-

இதுக்கு கருத்து –
அவதாராதி களாலே பிரதிகூலரை நிரசித்து-ஜகத் ரஷகனானாய் –
இனி அந்த ரஷ்ய ஜந்துக்களிலே ஒருவன் ஈஸ்வரன் ஆக மாட்டான் -என்று

உகத்தில் -இத்யாதி –
ஒருக்கால் வந்து யுகம் தோறும் திருவவதாரம் பண்ணுதி –

சிருஷ்டி என்றுமாம் –

சிருஷ்டி காலத்திலே கார்யரூப ஜகத் பரிணதனான நீ என்றுமாம் –

உள் வாங்கி நீயே –
சம்ஹரிக்கிறாய் நீயே –

தன்னுடைச் சோதி ஏற எழுந்து அருளுகிற படி யாகவுமாம்

அரு நான்கும் ஆனாயறி-
தேவ திர்யக் மனுஷ்ய ஸ்தாவராத் மகமான ஆத்மாக்களுக்கு நிர்வாஹகனானவனே-

இத்தை புத்தி பண்ணு

தோலா தான் மார்வம் -என்றது
பகவத் பரத்வம் பொறாதார் வத்யர் என்றும் படியைக் காட்டினார் –

———————————————————–

இப்படி எம்பெருமான் யுடைய ஈஸ்வரத்வத்தை இசையாத
பாஹ்யரையும் குத்ருஷ்டிகளையும் இகழுகிறார் –

அறியார் சமணர் அயர்த்தார் பவுத்தர்
சிறியார் சிவப் பட்டார் செப்பில் -வெறியாய
மாயவனை மாலவனை மாதவனை ஏத்தாதார்
ஈனவரே யாதலால் இன்று –6-

பதவுரை

சமணர்–ஜைநர்கள்
அறியார்–உண்மையை அறிய மாட்டார்கள்
பவுத்தர்–பௌத்தர்கள்
அயர்த்தார்–பிரமித்தார்கள்
சிவப்பட்டார்–சைவ மதஸ்தர்கள்
சிறியார்–மிகவும் நீசராகி யொழிந்தனர்
செப்பில்–இவர்களுடைய தன்மைகளைச் சொல்லப் புகுந்தால்,
வெறி ஆய–பரிமளமே வடி வெடுத்தது போன்றுள்ளவனும்
மாயவனை–ஆச்சரியமான குண சேஷ்டிதங்ளை யுடையவனும்
மால் அவனை–(அடியார் திறத்தில்) வியாமோஹ முள்ளவனும்
மாதவனை–திருமகள் கொழுநனுமான எம்பெருமானை
ஏத்தாதார்–(இவர்கள்) ஸ்துதிக்க மாட்டாதவர்களா யிரா நின்றார்கள்,
ஆதலால்–ஆகையினாலே
இன்று–இப்போது
ஈனவரே–(இவர்கள்) நீசர்களே யாவர்.

அறியார் -இத்யாதி –
சமணர் என்றும் அறியார்

பௌத்தரும் மதி கெட்டார்-

சொல்லப் புகில் எம்பெருமானுடைய ஈஸ்வரத்வம் அறிய அளவில்லாதார்
அவனுடைய விபூதி பூதனான சிவ சம்பந்தி களானார்கள்

வெறி -இத்யாதி –
சர்வ கந்த -என்னும்படி நிரதிசய போக்யனாய்-
குண சேஷ்டிதங்களால் ஆச்சர்ய பூதனாய் –
அதுக்கு அளவன்றிக்கே -ஆஸ்ரிதர் பக்கல் வ்யாமுக்தனாய்
அதுக்கடியாக ஸ்ரீ ய பதியானவனை –

ஏத்தாதார்  ஹேயரே –
ஈனவரே   –

ஆதலால் இப்போது-

————————————————————————–

அவர்கள இகழ நீர் நிரபேஷர் ஆகிறீரோ-என்று எம்பெருமான் கேட்க-
நீ யல்லது எனக்கு கதி இல்லாதாப் போலே
உன் கிருபைக்கு நான் அல்லது பாத்ரம் இல்லை -என்கிறார் –

இன்றாக நாளையேயாக இனிச் சிறிதும்
நின்றாக நின்னருள் என்பாலதே -நன்றாக
நான் உன்னை அன்றி இலேன் கண்டாய் -நாரணனே
நீ என்னை அன்றி இலை -7-

பதவுரை

நாரணனே–நாராயணனே!,
இன்று ஆக–இன்றைக்காகவுமாம்
நாளையே ஆக–நாளைக்காகவுமாம்
இனி சிறிது நின்று ஆக–இன்னம் சிறிது காலம் கழிந்தாகவுமாம் (என்றைக்கானாலும்)
நின் அருள்–உன்னுடைய கிருபை
என் பாலதே–என்னையே விஷயமாக வுடையதாகும்
நன்று ஆக–நிச்சயமாக
நான் உன்னை அன்றி இலேன் கண்டாய்–நான் உன்னை யொழியப் புகலில்லாதவன் காண்
நீ–நீயும்
என்னை அன்றி இலை–என்னை யொழிய வேறொரு ரஷ்யனை உடையை யல்லை காண்.

இன்றாக -இத்யாதி –
இன்றாதல் நாளையாதல் சில காலம் கழிந்தாதல் உன்னுடைய கிருபை என் பக்கலிலே –

நன்றாக -இத்யாதி –
அகதியான எனக்கு நீ போக்கி கதி இல்லை
அப்படியே சர்வ பிரகார பரி பூர்ணனான உன்னுடைய க்ருபைக்கு
வேறு சிலரை விஷயமாக உடையை எல்லை –

என்றும் ஒக்க இவ்வாத்மா உன் அருளுக்கே விஷயமாய்
உன் கடாஷம் ஒழியில் என் சத்தை இல்லையானபடி-மெய்யாய் இருக்கிறபடி கண்டாயே

அப்படியே
நீயும் என்னாலே உளையாய் என்னை ஒழிய இல்லை யாகிறாய்

நான் உன்னை அன்றி இலேன் -நீ என்னை அன்றி இலை-
இப்படி இருப்பது ஓன்று உண்டோ என்று வேணுமாகில் பார்த்துக் கொள்ளாய் என்று
நடுவே
பிரமாணத்தைப்-நாரணனே -என்று  பேர்த்திடுகிறார்-

இங்கனே இருக்கை எனக்கு ஸ்வரூபம் -என்றுமாம் –

————————————————————————–

நிருபாயராகை யன்றோ நெடுங்காலம் நாம் இழந்தது-
உபாய அனுஷ்டானத்தைப் பண்ணினாலோ வென்று திரு உள்ளம் கேட்க
உபாய அனுஷ்டான சக்தர் அல்லாத நமக்கு-
தசரதாத்மஜன் அல்லது துணையில்லை -என்கிறார் –

இலை துணை மற்று என்நெஞ்சே ஈசனை வென்ற
சிலை கொண்ட செங்கண் மால் சேரா -கொலை கொண்ட
ஈரந் தலையான் இலங்கையை ஈடழித்த
கூரம்பன் அல்லால் குறை–8-

பதவுரை

என் நெஞ்சே-எனது மனமே!
ஈசனை வென்ற–ருத்ரனை ஜயித்த
சிலை கொண்ட–வில்லை (பரசுராமனிடத்தில் நின்றும்) வாங்கிக் கொண்ட
செம் கண் மால்–புண்டரீ காக்ஷனாகிய தன்னை
சேரா–பணிந்து உய்வு பெற மாட்டா தொழிந்த
குலை கொண்ட ஈரைந் தலையான்–கொத்துப் போலே நெருங்கிக் கிடந்த பத்துத் தலைகளை யுடையவனான இராவணனுடைய
இலங்கையை–லங்கா புரியை
ஈடு அழித்த–சீர் கெடுத்த
கூர் அம்பன் அல்லால்–கூர்மை தாங்கிய அம்புகளை யுடையவனான இராம பிரானைத் தவிர்த்து
குறை–விரும்பத் தகுந்த
மற்ற துணை–வேறொரு துணைவன்
இலை–நமக்கு இல்லை.

இலை துணை -இத்யாதி –
பகவத் விஷயத்திலே அபிமுகமான நெஞ்சே

பண்டு ருத்ரனைத் தான் வென்ற வில்லை
ஸ்ரீ பரஸூராமாழ்வான் கையில் நின்றும் வாங்கின சர்வேஸ்வரன் –

செங்கண்-
தேவர்களுக்கு  வந்த  விரோதிகள் பக்கல் சீற்றத்தாலே சிவந்த திருக கண்களை யுடையனாகை-

சோர வித்யாதி –
ஒன்றுக்கு ஓன்று சேராதே கொத்தான பத்துத் தலையை யுடைய ராவணனதான
அப்ரவிஷ்டமான லங்கையைக் கிட்டி யழித்த கூரிய அம்பை யுடையவன் துணை யல்லது
நம்முடைய குறையில் நமக்கு சாபேஷை இல்லை –

————————————————————————–

அவனைத் துணையாக வேண்டுவான் என்-ப்ரஹ்ம ருத்ராதிகளாலே ஒருவர் ஆனாலோ என்னில்
அவர்களும் ஸ்வ தந்த்ரரமாக ரஷகராக  மாட்டார் –
எம்பெருமானுக்கு சேஷ பூதர் என்கிறார் –

நாமே யன்றிக்கே ப்ரஹ்ம ருத்ராதிகளும் தங்களுடைய ஆகிஞ்சன்யம் பற்றாசாக வாய்த்து
எம்பெருமானை ஆஸ்ரயிப்பது என்கிறார் -என்றுமாம் –

குறை கொண்டு நான்முகன் குண்டிகை நீர் பெய்து
மறை கொண்ட மந்திரத்தால் வாழ்த்தி -கறை கொண்ட
கண்டத்தான் சென்னி மேல் ஏறக் கழுவினான்
அண்டத்தான் சேவடியை ஆங்கு–9-

பதவுரை

பிரமதேவன்
குறை கொண்டு–நைச்யாநுஸந்தானம் செய்து கொண்டு
குண்டிகை நீர்–கமண்டல தீர்த்தத்தை
பெய்து–வார்த்து
மறை கொண்ட–வேதங்களிலுள்ள
மந்திரத்தால்–புருஷ ஸூக்தம் முதலிய மந்த்ரங்களினால்
வாழ்த்தி–மங்களாசாஸநம் பண்ணி
ஆங்கு–(எம்பெருமான் உலகளந்தருளின) அக் காலத்தில்
அண்டத்தான் சே அடியை–அந்த ஸர்வேஸ்வரனுடைய திருவடிகளை
கறை கொண்ட கண்டத்தான் சென்னி மேல் ஏற–விஷ கண்டனான ருத்ரனுடைய தலையில் (ஸ்ரீபாத தீர்த்தம்) விழும்டியாக
கழுவினான்–விளக்கினான்.

குறை  இத்யாதி –
தன்னுடைய ஆகிஞ்சன்யத்தை தெரிவித்து
சதுர் முகன் தன்னுடைய குண்டிகையில் தருவித்த தர்ம தேவதையான நீரை வார்த்து
வேதத்தில் ஸ்ரீபுருஷ ஸூக்தாதிகளைக் கொண்டு ஸ்துதித்து

விஷ பாநத்தால் வந்த பாதகம் வாராது ஒழிய வேணும் என்று
பாதகியான ருத்ரன் சிரஸ்ஸிலே ஏறும்படி கழுவினான்

சர்வேஸ்வரன் திருவடிகளை லோகத்தை அளந்து கொண்ட தசையிலே

அண்டத்தான் சேவடியை –
அண்டம் விம்ம வளர்ந்தவனுடைய திருவடிகளை –
ப்ரஹ்மன்  கழுவினான் –

————————————————————————–

எம்பெருமானை ஆகிஞ்சன்யம் மிகவுடைய நம் போல்வாருக்குக் காணலாம்
ஸ்வ யத்னத்தால் அறியப் புகும் ப்ரஹ்மாதிகளுக்கு நிலம் அன்று -என்கிறார்-

ஆங்கு ஆரவாரமது கேட்டு அழல் உமிழும்
பூங்கார் அரவணையான் பொன்மேனி யாம் காண
வல்லமே யல்லமே மா மலரான் வார் சடையான்
வல்லரே அல்லரே வாழ்த்து–10-

பதவுரை

ஆங்கு–பரமபதத்திலே
ஆரவாரம் அது கேட்டு–(நித்ய முக்தர்களுடைய) ஸாம கான கோஷத்தைக் கேட்டு
(அஸுரர்கள் இங்கும் வந்து ஆரவாரம் செய்வதாக ப்ரமித்து)
அழல் உமிழும்–விஷாக்நியைக் கக்குகின்ற
காண–ஸேவிப்பதற்கு
வல்லம் அல்லமே–ஸாமர்த்திய முடையோ மல்லோமோ?
(நாம் ஸமர்த்தரேயாவோம்)
மா மலரான்–சிறந்த பூவிற் பிறந்த பிரமனும்
பூகார் அரவு அணையான்–அழகிய சீற்றத்தை யுடைய திருவனந்தாழ்வானைப் படுக்கையாக வுடைய எம்பெருமானது
பொன் மேனி–அழகிய திருமேனியை
யாம்–அநந்ய பக்தரான நாம்
வார் சடையான்–நீண்ட ஜடையை யுடைய ருத்ரனும்
வாழ்த்து–(எம்பெருமானை) வாழ்த்துவதில்
வல்லர் அல்லரே–அஸமர்த்தர்களே.

ஆங்கு ஆரவாரம் -இத்யாதி
லோகத்தை யளக்கிற தசையில் ஆரவாரத்தைக் கேட்டுத் தன் பரிவாலே
பிரதி பஷத்தின் மேலே அழலை யுமிழ்வதும் செய்து
மேகம் போலே அழகிய சீலத்தை யுடையனான திரு வநந்த ஆழ்வானைப் படுக்கையாக யுடையவனுடைய
ஸ்ப்ருகஹணீயமான திரு மேனியை நாம் காண வல்லோம் அல்லோமோ –

மா மலரான் -இத்யாதி –
தாமரைப் பூவைப் பிறந்தகமாக யுடைய ப்ரஹ்மாவும்
சாதகனான ருத்ரனும் வாழ்த்த மாட்டார்கள்

அன்றிகே
பூங்காரரவு –
தன் பரிவாலே பிரதிகூலரான நமுசி ப்ரப்ருதிகள் மேலே விஷ அக்னியை உமிழா நிற்பானாய்-
பரிவின் கார்யம் ஆகையாலே
அடிக் கழஞ்சு பெறும் படியாய்   இருக்கிற
அழகிய சீற்றத்தை யுடைய திரு வநந்த ஆழ்வான் -என்றுமாம் –

————————————————————————–

ஆன பின்பு எம்பெருமானை
சர்வ கரணங்களாலும் ஆஸ்ரயியுங்கோள் என்கிறார்-

வாழ்த்துக வாய் காண்க கண் கேட்க செவி மகுடம்
தாழ்த்தி வணங்குமின்கள் தண் மலரால் -சூழ்த்த
துழாய் மன்னு நீண் முடி என் தொல்லை மால் தன்னை
வழா வண் கை கூப்பி மதித்து–11-

பதவுரை

சூழ்ந்த–நிறையச் சாத்திக் கொள்ளப்பட்ட
துழாய்–திருத்துழாய் மாலை
மன்னு–பொருந்தி யிருக்கப் பெற்ற
நீள் முடி–நீண்ட திரு வபிஷேகத்தை யுடையனும்
என் தொல்லை மால் தன்னை–என்னிடத்தில் நெடு நாளாக வியா மோஹ முடையவனுமான ஸர்வேஸ்வரனை
வழா–ஒரு நொடிப் பொழுதும் விடாமல்
வண் கை கூப்பி மதித்து–அழகிய கைகளைக் கூப்பி த்யானம் பண்ணி
மகுடம் தாழ்த்தி–தலையை வணக்கி
தண் மலரால்–குளிர்ந்த புஷ்பங்களைக் கொண்டு
வணங்கு மின்கள்–ஆஸ்ரயியுங்கள்,
வாய்–(உங்களுடைய) வாய்
வாழ்த்துக–(அவனைத்) துதிக்கட்டும்,
கண்–கண்கள்
காண்க–(அவனையே) ஸேவிக்கட்டும்
செவி–காதுகள்
கேட்க–(அவனது சரிதங்களையே) கேட்கட்டும்.

வாழ்த்துக -இத்யாதி
வாயாலே வாழ்த்துங்கோள் –
கண்ணாலே காணுங்கோள் –
செவியாலே கேளுங்கோள்-
அபிமானத்தின் மிகுதியாலே முடி சூடினாப் போலே இருக்கிற தலையைத் தாழ்த்து
அழகிய புஷ்பாதிகளைக் கொண்டு வணங்குங்கள்

சூழ்த்த -இத்யாதி
சூழப் பட்ட திருத் துழாய் மன்னா நிற்பதும் செய்து
ஐஸ்வர்ய ஸூசகமான திரு வபிஷேகத்தையும் யுடையனாய்
இவ் வழகாலே என்னை அடிமை கொண்ட சர்வேஸ்வரனை நினைத்து
நிரந்தரமாகத் தொழுகைக்கு-பாங்கான கைகளைக் கூப்பி

வழா –
வழுவாதே
நழுவாதே -என்றபடி

————————————————————————–

எம்பெருமான் -என்னை ஆஸ்ரயிங்கோள் என்று சொல்லுகிறது என்-என்ன
நீ யுன்னை ஆஸ்ரயியாதாரைக் கெடுத்து-
ஆஸ்ரயித்தாரை வாழ்விக்கையாலே-என்கிறார் –

மதித்தாய் போய் நான்கின் மதியார் போய் வீழ
மதித்தாய் மதி கோள் விடுத்தாய் -மதித்தாய்
மடுக்கிடந்த மா முதலை கோள் விடுப்பான் ஆழி
விடற்கிரண்டும் போய் இரண்டின் வீடு –12-

பதவுரை

மதியார்–உன்னைச் சிந்தியாதவர்கள்
நான்கில்–நால் வகைப்பட்ட யோனிகளில்
போய் போய் வீழ–சென்று சென்று பலகாலும் விழும்படியாக
மதித்தாய்–ஸங்கல்பித்தாய்,
மதி–சந்திரனுடைய
கோள்–துன்பத்தை
விடுத்தாய்–போக்கி யருளினாய்
மடு–ஒரு மடுவிலே
கிடந்த–(சாபத்தினால்) வந்து சேர்ந்திருந்த
மா முதலை–பெரிய முதலையினாலுண்டான
கோள்–(கஜேந்திராழ்வானது) துயரத்தை
விடுப்பான்–நீக்குவதற்காக
ஆழி–திருவாழியை
விடற்கு–(அந்த முதலையின் மேல்) பிரயோகிப்பதற்கு
மதித்தாய்–நினைத்தருளினாய்
இரண்டும்–முதலையும் கஜேந்திராழ்வானு மாகிற இரண்டும்
போய்–ஒன்றை யொன்று விட்டுப் போய்
இரண்டின்–அவ்விரண்டு ஜந்துக்களுக்கும்
வீடு-சாப மோக்ஷமும் மோக்ஷஸாம் ராஜ்யமும் உண்டாம்படி
மதித்தாய்–ஸங்கல்பித்தாய்.

மதித்தாய் -இத்யாதி
உன்னை நினையாதார் தேவாது சதுர்வித யோநிகளிலே போய் விழும்படி சங்கல்ப்பித்தாய் –

வேதத்தில் சொல்லுகிறபடியே உன்னை அறியாதார் நசிக்கும்படி மதித்தாய் -என்றுமாம் –

அக்கோடியிலே உள்ளான் ஒருவனான சந்த்ரனை
அல்ப அநு கூல்யத்தைக் கொண்டு ஷயத்தைப் போக்க வேணும் என்று கருதிப் போனாய் –

மடுவிலே பெரிய முதலையினுடைய வாயிலே அகப்பட்ட யானையை விடுவிக்கைக்காக
திருவாழியை விடுக்கைக்கும்
இரண்டு இரண்டு சரீரத்தையும் விட்டு இரண்டும் முக்தமாம் படியும் நினைத்தாய் –

இரண்டும்  போய் இரண்டின் வீடு –
இரண்டும் ஒன்றை ஓன்று விட்டுப் போய்
ஸூகிகளாம்படி -என்றுமாம்-

————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருமழிசை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

எதிரிகள் சதுரங்கம் பொரப் பொருவீரோ என்று அழைக்க
இவர் சொல்லும்படி -எனக்கு தொழில் புராணனான சர்வேஸ்வரனை ஏத்துவதே-

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
நாளும் தொழக் காதல் பூண்ட -நித்தியமாக இருந்தாலும்
எங்களைப் போலே ஒரு போது -பகவத் விஷயமும் இல்லாத போது –
லௌகிக வியாபாரமுமாய் இருக்கப் பார்த்தாலோ என்ன
என் நெஞ்சிலே நிரந்தர வாசம் பண்ணும் சக்ரவர்த்தி திருமகன் உடைய வீர சரிதம் அனுசந்திக்கைக்கு
காலம் போதும் அத்தனை போக்கி லோக விருத்தாந்தம் அனுசந்திக்கக் கால -அவசரமே இல்லை என்கிறார் –

தொழில் எனக்கு தொல்லை மால் தன் நாமம் ஏத்த
பொழுது எனக்கு மற்றதுவே போதும் -கழி சினத்த
வல்லாளன் வானவர் கோன் வாலி மதன் அழித்த
வில்லாளன் நெஞ்சத்து உளன் –85–

பதவுரை

கழி சினத்த–மிகக் கோபத்தை யுடையவனும்
வல்லாளன்–மிக்க வலிமை யுடையவனும்
வானார் கோன்–குரங்குகட்கு அரசனுமாகிய
வாலி–வாலியினுடைய
மதன்–மதத்தை (கொழுப்பை
அழித்த–தொலைத்த
வில் ஆளன்–சார்ங்க வில்லை ஆள்பவனான இராமபிரான்
நெஞ்சத்து–எனது நெஞ்சிடத்து
உளன்–எழுந்தருளி யிருக்கின்றான்
எனக்கு–(அந்த இராம பிரானுடைய திருக் குணங்களில் அகப்பட்ட) எனக்கு
தொழில்–நித்ய கருமம்
தொல்லை மால் தன் நாமம் ஏத்த–புராணனான அந்த ஸர்வேஸ்வரனுடைய திருநாமங்களை வாயாரப் புகழ்வதாம்
எனக்கு–(உலகத்தாரில் வேறு பட்டவனான) எனக்கு
மற்றதுவே–கீழ்ச் சொன்ன ஸ்ரீராமநாம ஸங்கீர்த்தனத்தினாலேயே
பொழுது போதும்–போது போகும்.

அதிக கோபத்தை யுடையனாய் -பலிஷ்டனாய் -வானர ராஜாவான வாலியினுடைய
கர்வத்தைப் போக்கின தநுர்த் தரனான சக்ரவர்த்தி திருமகன்
என் ஹ்ருதயத்திலே வாஸம் பண்ணுகிறான்
எனக்கு வியாபாரம் அநாதியான ஸர்வேஸ்வரனுடைய திரு நாமங்களை ஸ்தோத்ரம் செய்கை
எனக்கு எல்லாக் காலமும் அதுக்கே போதுமாய் இருக்கிறது –

பொழுது இத்யாதி
நாங்களும் எல்லா கார்யம் செய்து-
பகவத் நாம சங்கீர்தனமும் பண்ணுகிறிலோமே-என்ன-
எனக்கு ராம வ்ருத்தாந்தம் கிடக்க வேறு ஒன்றுக்கு-போது போராது

கழி சினத்த -இத்யாதி –
மிக்க நித்ய சினத்தை உடையவனாய்-வானர ராஜாவான வாலி உடைய
செருக்கை வாட்டின-சக்கரவர்த்தி திருமகன் என் நெஞ்சிலே சந்நிஹிதன் –

மதன் -மதம் -செருக்கு -என்றபடி-

(கழி சினத்த
காலில் விழுந்த தம்பியை நிக்ரஹித்த செயலில் பெரும் சினத்தைக் காணலாம்
வல்லாளன்
ராவணனைப் பூச்சி போல் பிடித்த செயலில் பெரும் பலத்தைக் காணலாம்
வானவர் கோன்
பலத்தாலும் சினத்தாலும் அடக்கி ஆண்டு ராஜா வானவன்
இச்சா மோ ஹி மஹா பாஹும் -போல் அவர்களே தாமாகவே விரும்புவது போல் இல்லையே இவன் இடம்
கழி சினத்தை வாலி மதம் அழித்த வில்லாளன்
வல்லாளன் மதம் அழித்த வில்லாளன்
வானவர் கோன் மதம் அழித்த வில்லாளன் அன்றோ இவன் –
சரணாகத வத்சலன் -தம் பலத்தை தீயோரை அழித்து ஆஸ்ரித ரக்ஷணத்துக்குப் பயன் படுத்த
வாலி தனது வலிமையை சரணாகதனான ஸூக்ரீவனை சிஷிக்க பயன் படுத்திய வில்லாளன்)

அப்பிள்ளை உரை
மிக்க சீற்றத்தை யுடையவனாய் பெரும் மிடுக்கனாய் வானர ஜாதிக்கு ராஜாவான வாலியை
கர்வத்தை தலை அழித்துப் பொகட்ட
ஸ்ரீ சார்ங்க திரு வில்லை யுடைய வீரனான சக்ரவர்த்தி திருமகன்
நின்ற திருக்கோலம் சேவித்த தாரை புகழ்ந்தாள்-அப்ரமேயஸ்ய
வைய வந்த வாயால் வாழ்த்திப் போனாளே அன்றோ
அந்ய பரதை அறும்படிக்கு இடம் யறும் படி ஹ்ருதயத்தில் சன்னிஹிதராய் இரா நின்றார்
ஆகையாலே மிருத சஞ்சீவனமான ராம குணங்களிலே அகப்பட்ட எனக்கு நித்ய க்ருத்யம்
பழையவனாய் சர்வாதிகனான சக்ரவர்த்தி திருமகனுடைய திரு நாமங்களை அபிநிவேச பர வசனாய்க் கொண்டு
வாயாரப் பாடுகை ஏத்துகை
லௌகிகரான உங்களில் வியாவ்ருத்தமான எனக்கு மற்று உள்ள காலங்கள் எல்லாம் அதுக்கே நேரம் போதும்
எங்கள் தம் யுடையவர் திருக்கை அருளை ராமருடைய அருளைப் பெற இரக்கும் எங்களுக்கு
அந்நிய பரதை பண்ணுவது எங்கனே என்கிறார்-
என்று பிள்ளை லோகாச்சார்யார் அருளிச் செய்ததாக அருளிச் செய்யும் படி
ஜீயர் மூலமாக அப்பிள்ளை அருளிச் செய்தபடி
அருளைப் பிக்ஷை எடுக்கவும் அருளே வேண்டும்
அருளைப் பெற தயார் நிலையாக இருக்க வேண்டும் அன்றோ –

————————————————————–

அல்லாதாருக்கும் சர்வேஸ்வரன் உளன் என்று உபபாதித்தேன்
நீயும் இவ் வர்த்தத்தை உண்டு என்று நினைத்து இரு என்று
திரு உள்ளத்தைக் குறித்து அருளிச் செய்கிறார்-

(சஞ்சலம் அற்ற மனசுக்கு எதற்கு உபதேசம்
அவனது ஸத்பாவம் உபதேசிக்க வில்லை
எந்த நிலையிலும் சர்வ ரக்ஷகம் அவன் மட்டுமே என்கிறார் )

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
இப்படி சர்வேஸ்வரன் உளன் என்று சர்வருக்கும் -உபபாதித்தவர்
தம் திரு உள்ளத்தைக் குறித்து எம்பெருமான் நிர்வாஹகன் என்னும் இடத்தை
நீயும் உணர் என்கிறார்

உளன் கண்டாய் நல்  நெஞ்சே உத்தமன் என்றும்
உளன் கண்டாய் உள்ளுவார் உள்ளத்து உளன் கண்டாய்
தன்னொப்பான் தானாய் உளன் காண் தமியேற்கு
என்னொப்பார்க்கு ஈசன் இமை-86-

பதவுரை

நல் நெஞ்சை–எனக்குப் பாங்கான மனமே!
உத்தமன்–புருஷோத்தமனான எம்பெருமான்-(அதமன் -மத்யமன் -உத்தமன் -புருஷோத்தமன் )
உளன் கண்டாய்–(நம்மை ரக்ஷிப்பதனாலே) ஸத்தை பெற்றிருப்பவன் காண்
தன் ஒப்பான்–(தனக்குப் பிறரொருவரும் ஒப்பில்லாமையாலே) தனக்குத் தானே ஒத்திருப்பவனான அந்த எம்பெருமான்
தமியேற்கு–ஒரு கைம்முதலுமற்றவனான எனக்கும்
என்றும் உளன் கண்டாய்–எக்காலத்திலும் (நம்மை ரக்ஷிப்பதிலே தீக்ஷை கொண்டு) இருக்கிறான் காண்க.
உள்ளுவார் உள்ளத்து–ஆஸ்திகர்களுடைய மனத்திலே
உளன் கண்டாய்–நித்ய வாஸம் பண்ணுமவன் காண்
என் ஒப்பார்க்கு–என்னைப் போலே உபாய ஸூந்யராயிருப்பவர்கட்கும்
தான் ஈசன் ஆய் உளன் காண்–தானே நிர்வாகனாயிருக்கிறான் காண்
இமை–இதனை அறி.

அனுகூலமான ஹ்ருதயமே -புருஷோத்தமன் நமக்கு சத்தா ஹேதுவாக இருக்கிறான் கிடாய்
பிரளயாதி ஸர்வ காலங்களிலும் இருக்கிறான் கிடாய்
த்யான பரர்களுடைய ஹிருதயத்தில் நித்ய வாஸம் பண்ணுகிறான் கிடாய்
எனக்கும் என் போல்வாருக்கும்
தனக்குத் தானே சமானனான ஸர்வேஸ்வரன்
ரக்ஷகனாக இருப்பன் என்று நிச்சயித்து இரு –

உளன் கண்டாய் –
பரிஹரிக்க ஒண்ணாத ஆபத்து வந்தாலும்-பரிஹரிக்க வல்லவன் உண்டு –

நல்  நெஞ்சே-
சர்வேஸ்வரன் உளன் என்று-உபபாதிக்கப் பாங்கான நெஞ்சே –

உத்தமன் என்றும் உளன் கண்டாய் –
இதுக்கு (மோக்ஷம் போவதுக்கு ) முன்பு நிர்ஹேதுகமாக ரஷித்தவன்-
ப்ராப்தி தசையிலும் ரஷிக்கும் –

உள்ளுவார் உள்ளத்து உளன் கண்டாய் –
அவன் ரஷிக்க-இத்தலையால் செய்ய வேண்டுவது –
ஆணை இடாமை –

தன்னொப்பான் தானாய் உளன் காண் தமியேற்கு என்னொப்பார்க்கு ஈசன்-
அகிஞ்சனான எனக்கும்-
என்னைப் போலே உபாய ஸூன்யர் ஆனவர்களுக்கும்
தனக்கு உபமானம் இன்றிக்கே உளனான ஈஸ்வரன்
உளன் –

இமை –
புத்தி பண்ணு -என்றபடி-

(நன்னெஞ்சே
நெஞ்சமே நல்லை நல்லை உன்னைப் பெற்றால் என் செய்யோம் இனி என்ன குறைவினம் -திருவாய் –1-10-4-
உள்ளுவார் உள்ளத்து உளன்
கூடும் மனம் உடையீர்கள் வரம்பு ஒழி வந்து ஒல்லைக் கூடுமினோ
போதுவீர் போதுமினோ
இவனுக்கு ரக்ஷகத்வமே ஸ்வரூப நிரூபக தர்மம்
இமை -இவ் வர்த்தத்தை அறிவாயாக )

அப்பிள்ளை உரை
சர்வேஸ்வரன் உளன் என்று உபபாதிக்க பாங்கான நெஞ்சே
இத் தலையில் ஒரு ஹேதுவை அபேஷியாமல்
தனது பேறாக ரக்ஷிக்கும் புருஷோத்தமன்
பரிஹரிக்க ஒண்ணாத ஆபத்து வந்தால்
தானாக வந்து பரிஹரித்து –
ரஷிக்கவே நெஞ்சிலே சர்வ காலமும் இருக்க
தானே வந்து ரக்ஷிக்க வரும் பொழுது
ஆணை இட்டு விலக்காமல் பொருந்தி அனுசந்திப்பாருடைய ஹ்ருதயத்தில்
சன்னிஹிதனாயக் கொண்டு ரக்ஷிக்குமவன்
அகிஞ்சனான எனக்கும்
என்னைப் போல் கை முதல் இல்லாத அனைவருக்கும்
தனக்குத்தானே உபமானமாய் வேறே ஒரு உபமானம் இல்லாதவனாய் இருப்பவன் –
சர்வேஸ்வரனாய்க் கொண்டு உளனாய்
உத்தமன் என்னும் உளன் கண்டாய் -இப்பதச் சேர்க்கை
ஆழ்வார்களுக்கு அபிமதமாய் மூன்று பாசுரங்களில் இருக்குமே –

———————————————————————

தம்மை ஒக்கும் அகிஞ்சனவர்க்கு
இவன் நிர்வாஹகன் ஆன படியைக் காட்டுகிறார்-

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
தம்மை ஓக்கும் அகிஞ்சனருக்கு அவன் நிர்வாஹகனான படியை
மூதலிக்கிறார்

இமயப் பெரு மலை போல் இந்திரனார்க்கு இட்ட
சமய விருந்துண்டார் காப்பான் -சமயங்கள்
கண்டான் அவை காப்பான் கார்க் கண்டன் நான்முகனோடு
உண்டான் உலகோடு உயிர்-87-

பதவுரை

இமயம் பெரு மலை போல்-பெரிய இமய மலை போன்றிருக்கும்படி
இந்திரனார்க்கு இட்ட–இந்திரனுக்காகச் சமைத்து வைத்த
சமயம் விருந்து–வழக்கமான ஆராதனையை
உண்டு–உட் கொண்ட போது (நேர்ந்த கல் மழையாலாகிய ஆபத்தில் நின்றும்)
கார்க் கண்டன் நான்முகனோடு காப்பான் ஆர்–சிவனையும் பிரமனையும் (பெரிய ஆபத்துக்களில் நின்றும்) ரக்ஷிப்பவன் யார்?
ஆர் காப்பார்–காப்பாற்றினது யார்?
வேத அபஹார குரு பாதக தைத்ய பீடாதிகளைப் போக்கி ரஷித்தவனும் இவனே
சமயங்கள்–வைதிக மதங்களை
கண்டான்–பிரவர்த்திப்பித்தவன்
ஆர்–யார்?
கதி த்ரவ்யத்வ மூலம் -அனைத்துக்கும் பலம் தருபவன் இவனே
மெதுவாக கொடுத்து கொடுத்து தன்னையே கேட்க்கும்படி ருசி விளைவிப்பானும் இவனே
அவை காப்பான்–அவற்றை (நிலை குலையாதபடி) ரக்ஷிப்பவன்
ஆர்–யார்?
உலகோடு உயிர் உண்டான் ஆர்–
உலகங்களையும் (உலகங்களிலுள்ள ஜீவ ராசிகளையும் (பிரளயத்தில்) உண்டு ரக்ஷித்தவன் யார்? (எல்லாம் எம்பெருமானே யன்றோ)

ஹிம வத பர்வதம் போலே —
இந்திரனுக்கு -மழை பெய்கைக்காக வருஷத்தில் ஒருகால் இட வேணும் என்கிற
சங்கேதத்தினால் குவித்திட்ட அன்னத்தை அமுது செய்து
கோ கோபர்களை ரக்ஷிப்பவர் யார்
ஸித்தாந்தங்களைப் ப்ரவர்த்திப்பதவனும்
அவைகளை ரஷித்தவனும்
நீல கண்டனோடும் சதுர் முகனோடும் லோகங்களோடும்
பிராணிகளைத் தன் உதரத்திலே வைத்து ரஷித்தவன் யார் –

சமய விருந்து
சமயம் பண்ணின விருந்து

ஆர் காப்பார் –
இந்த்ரன் பாதகனே வர்ஷிக்கிற போது-எம்பெருமான் அன்றோ காத்தார்-
இடையரோ –

சமய இத்யாதி –
வைதிக சமயத்தைக் கண்டானும்-
அவற்றை ரஷிப்பானும்-
நீல கண்டன் சதுர்முகன் முதலானவர்கள் துரிதங்களைப் போக்குமவனும்-
இவ் வாத்மாக்களையும் வயிற்றிலே வைத்துப் பரிகரித்தவனும்
எம்பெருமானை ஒழிய மற்று யார்-

உலகோடு உயிர் உண்ட எம்பெருமானை ஒழிய மற்று உண்டோ –
வேறே காப்பார் இல்லை என்றபடி –

(மாநம் ப்ரதீபம் இவ காருணிகா ததாதி -வைதிக மதத்தை சாஷாத்கரித்து இங்கே பரவச் செய்தவன் இவனே
அகிஞ்சனருக்கு அபகரிக்கும் பிரகாரணம் என்பதால் சமயங்களில் புற சமயங்கள் சேரா
அறமுயல் ஞானச் சமயிகள் -திரு விருத்தம்
வித்யா பேதத்தால் பலவகைப்பட்ட பக்தி யோக நிஷ்டர்களையே சொல்லும்
எல்லாரும் அறியாரோ எம்பெருமான் உண்டு உமிழ்ந்த எச்சில் தேவர் அல்லாதார் தாம் உளரே -பெரிய திருமொழி -11-6-2-
இப் பாசுரத்தை ஒட்டியே ஆளவந்தார்
கஸ்ய உதரே ஹர விரிஞ்சி முக பிரபஞ்ச
வேத அபஹார குரு பாதக தைத்ய பீடாத் யாபத் விமோசன மஹிஷ்ட பல பிரதாநை
கோன்ய ப்ரஜா பசுபதீ பரி பாதி
மாலியம் -ஸ்ரீ வைஷ்ணவம் என்பதற்கு பிரசித்தமான பெயர் பல தேசங்களிலும் உண்டே
சநாதன சமயம் -ஆதி வேத ப்ரதிபாத்யன் )

அப்பிள்ளை உரை
ஹிமவான் ஆகிற பெரிய பர்வதம் போல் வத்ஸரம் தோறும் இந்திரனுக்கு
நியமேன விருந்து இடுவாரைப் போல் சாதரமாக இட்ட சோற்றை ஓன்று ஒழியாமல் தானே அமுது செய்து
அஹம் கோவர்த்தனோஸ்மி என்றானே
முக பங்க குபிதனாய்-( மூக்கு உடைத்தல் போல் )
இந்திரனால் வந்த வர்ஷ ஆபத்தைப் பரிஹரிப்பார் வேறே யார்
வைதிக சமயங்களை பிரவர்த்திப்பானும்
அவற்றை உபதேச பரம்பரையால் குறைவற ரஷித்தவனும்
நீல கண்டன் சதுர்முகனோடு இவர்களோடு அவர்கள் இருப்பிடமான லோகங்கள் -மற்றும்
ஸமஸ்த லோகங்களையும் லோக வர்த்திகளான சேதன அசேதனங்களையும் பிரளயத்தில் அழியாத படி
திரு வயிற்றிலே வைத்து ரஷித்தவனும் வேறே யார்
வர்ஷ ஆபத்தோடு பிரளய ஆபத்தோடே ஸம்ஸார ஆபத்தோடு வாசி அற –
மழைக்கடல் -நீர்க் கடல் -சம்சாரக்கடல் -அனைத்திலும் இருந்து ரஷித்தவன் இவனே அன்றோ
ரஷித்தவன் சர்வேஸ்வரன் இத்தனை போக்கி
இடையரோ ப்ரஹ்மாதிகளோ ரக்ஷித்தார் என்று பேச்சே இல்லை
சமயங்கள் கண்டான் அவை காப்பான் இவனே என்பதால்
வைதிக சமயங்களைப் பிரவர்த்திப்பித்து -ரஷித்தவனும் இவனே என்பதால்
சம்சாரக் கடலைப் ஆபத்தைப் பரிஹரிப்பவனும் இவனே வேறே ஒருவர் உண்டோ
மற்று யாரும் இல்லை என்றவாறு –

————————————————————

இப் பாட்டிலும் அவ் வர்த்தத்தையே விஸ்தரிக்கிறார் –

(அகிஞ்சனரான அடியார்களுக்கு அவன் செய்து அருளும் உபகாரங்களை
மேலும் அருளிச் செய்கிறார்
குரு பரம்பரை மூலம் ஸம்ஸார கடலில் இருந்து ரக்ஷித்தமையை கீழே சொல்லி
அத்தை இதில் விவரிக்கிறார்
மாலியம் -ஸ்ரீ வைஷ்ணவம் என்பதற்கு பிரசித்தமான பெயர் பல தேசங்களிலும் உண்டே
சநாதன சமயம் -ஆதி வேத ப்ரதிபாத்யன் )

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
ஆஸ்ரிதற்கு சரீர விஸ்லேஷ சமயத்தில் வரக் கடவ
எம பஸ்யாதி துரித பரம்பரையை தானே முற்கோலி பரிகரித்து
கீழே -சமயங்கள் கண்டான் அவை காப்பான் -என்ற இடத்தில்
கர்ப்பிதமான ஸம்ஸார ஆபத் ரக்ஷகத்வத்தை விவரிக்கிறார் –
(குரு பரம்பரை ஸ்தாபித்தார் என்று மட்டும் கீழே –
ஆ ர்த்தமாக இத்தால் சம்சார ரக்ஷணம் பலிதமானதே )

உயிர் கொண்டு உடல் ஒழிய ஓடும் போது ஓடி
அயர்வு என்று தீர்ப்பான் பெயர் பாடி -செயல் தீரச்
சிந்தித்து வாழ்வாரே வாழ்வார் சிறு சமயப்
பந்தனையார் வாழ்வேல் பழுது-88-

பதவுரை

உடல் ஒழிய–சரீரத்தைப் போட்டு விட்டு
உயிர் கொண்டு–ஆத்மாவைப் பிடித்துக் கொண்டு
ஓடும்போது–(யமபடர்கள்) ஓடும்போது
ஓடி–(எம்பெருமானாகிய தானே) ஓடிச் சென்று
செயல் தீர–பேற்றுக்காக நாம் செய்ய வேண்டிய செயல் (ப்ரவ்ருத்தி) ஒன்றுமில்லை யென்று
சிந்தித்து–ஸ்வரூபத்தை யுணர்ந்து
வாழ்வாரே–வாழ நினைப்பவர்களே
வாழ்வார்–வாழ்ச்சி பெறுவர்
அயர்வு என்ற–கஷ்ட மென்று சொல்லப் படுகிற எல்லாவற்றையும்-அறிவு கேடு என்று சொல்லப்பட்டவை முதலான
தீர்ப்பான்–தீர்க்குமவனான எம்பெருமானுடைய
தானே வந்து தனது அழகைக் காட்டி ரக்ஷித்து -ஆதரம் பெருகவும் ஐயப்பாடு அறுக்கவும் -தான் மாம் தானே மாம் ஏகம்
பேர்–திருநாமங்களை
பாடி–வாய்விட்டுப் பாடி
சிறு சமயம் பந்தனையார்–அற்பங்களாய் பல நியமங்களோடு கூடினவையாய் ஸம்ஸார பந்தத்திற்கே
காரணமாக வுள்ளவையான உபாயங்களைப் பற்றினவர்களுடைய
பந்தனையார் -பந்தக ஹேதுவான கர்மாதி உபாயாந்தரங்கள்
வாழ்வு ஏல்–வாழ்ச்சியோ வென்றால்
பழுது–உபயோகமற்றது.

சரீரத்தைப் பொகட்டு விட்டு பிராணனை எடுத்துக்கொண்டு எமபடர்கள் ஓடும் போது
அவர்களுடனே ஓடி துக்கம் என்று பேர் உள்ளவை எல்லாவற்றையும் போக்க வல்ல
ஸர்வேஸ்வரனுடைய திரு நாமங்களைக் கானம் செய்து
இதர வியாபாரங்களை விட்டு தியானித்து ஸூகமாக இருக்கிறவர்கள் ஸூகப் படுவார்கள்
அற்பமாய் -இந்தக் கரமத்துக்கு இதுவே பலம் என்று வியவஸ்த் திதமாய்
பந்த ஹேதுவான கர்ம பரவசர்களுடைய வாழ்க்கை நிரரர்தகம் –

உயிர் கொண்டு உடல் ஒழிய ஓடும் போது
இவ் வாத்மா சரீரத்தைப் பொகட்டு-
பிராணனைக் கொண்டு
எம படராலே ப்ரேரிதமாகப் போம் போது

ஓடி அயர்வு என்று தீர்ப்பான் பெயர் பாடி -செயல் தீரச் சிந்தித்து வாழ்வாரே வாழ்வார்
ஆஸ்ரிதர் ஆனவர்களை-ஆள் இட்டு அந்தி தொழாதே
தானே ஓடி-
அவர்கள்( யம தூதர்கள் )தர்சனத்தால் வந்த அறிவு கேடு முதலான-துரிதங்களை எல்லாம் போக்குமவன்
திருநாமத்தை பிரியமுடன் சொல்லி -இவ் வாத்மா செய்யக் கடவது ஒன்றும் இல்லை
எம்பெருமானே நிர்வாஹகன் என்று இருக்குமவர்கள் வாழ்வார்-

(இத்தால்
சரம காலத்தில் திரு நாமத்தைச் சொன்னாலும்
அவர்களையும் எமபடர் கையிலே காட்டிக் கொடான் -என்றபடி )

சிறு சமயப் பந்தனையார் வாழ்வேல் பழுது-
துக்க ஹேதுவான-அஹங்கார கர்ப்பம் ஆகையாலே
பந்தகமாய்-
ஷூத்ரமான கர்மாத் யுபாய பேதங்களைப் பற்றினார்க்கு
ஒரு பிரயோஜனமும் இல்லை –

(பகவதஸ் த்வராய நம -இவனுடைய ஓட்டத்தில் ஈடுபட்டு அருளிச் செய்தார் அன்றோ
கடைத் தலையில் இருந்து வாழும் சோம்பருக்கு அவன் செய்யும் உபகாரங்கள் வாசோ மகோசரம் அன்றோ
சமயப் பந்தனை
நெறி காட்டி நீக்குதியோ
செயல் தேர்ந்து சிந்தித்து வாழாத உபாசகர்கள்
சிறு சமயப் பந்தனையார் வாழ்வேல் பழுது
அந்வய வியதிரேகங்களால் இவற்றுக்கு உபாயத்வம் முதலிலே இல்லை என்று உள்ளபடி உணர்ந்து இருக்கும்
ஞானி நாம க்ரேரசர் ஆகையாலே பந்தனையார் வாழ்வேல் பழுது என்று
அவற்றில் ஒரு சரக்கு அற அருளிச் செய்கிறார் -அப்புள்ளார் உரை
பகவத் ப்ரீதியே பலத்துக்கு உபாயம்
கண்டாகர்ணன் க்ஷத்ர பந்து பக்கலிலே பார்த்தோமே )

அப்பிள்ளை உரை
சரீரத்தைப் பொகட்டு பிராணனைக் கொண்டு யம படராலே ப்ரேரிதனாகப் போம் போது
ஆஸ்ரிதரை ஆள் இட்டு அந்தி தொழாதே தானே விரைந்து சென்று கை தொட்டு
யம படர்கள் தரிசனத்தால் வரும் அறிவுகேடு முதலிய துரிதம் என்று பேர் பெற்ற
எல்லா வற்றையும் போக்கும் ஸ்வ பாவன் பேர் பாடி
குண சேஷ்டிதங்களுக்கு வாசகமான திரு நாமங்களைப் ப்ரீதி பரவசராய்ப் பாடி
இவன் ஸ்வ ரக்ஷணத்துக்கு உடலாக
நம்மால் செய்யலாவது ஒன்றுமே இல்லை என்று
ஸ்வரூப பாரதந்தர்யத்தை அனுசந்தித்து
(இத்தை அறிந்தால் அகிஞ்சனன் ஆவான் அவனே -உஜ்ஜீவிப்பான் )
இப்படி எம்பெருமானே நிர்வாஹகன் என்று அவன் தலையிலே சர்வ பாரங்களையும் பொகட்டு
தத் குண அனுபவம் பண்ணி வாழும் அவர்களே பழுதற்ற வாழ்வு வாழ்வார்கள் ஆவார்கள்
அந்ய சா பேஷமாகையாலே -பக்தி யோகம்-தனக்கு அங்கமாக கீழே கர்ம யோகம் ஞான யோகங்களை எதிர் பார்க்கும்
மேலே மோக்ஷம் தர அவனை எதிர்பார்க்கும்
ஆகவே அதி ஷூத்ரமாய் பிரதி புருஷன் தத் தத் ருசிக்கு அனுகுணமாய் வியவஸ்திமாய்- வகை அறுக்கப்பட்டதாய்
துக்க ஹேதுவாய் அகங்கார மமகார கர்ப்பமாய் சம்சாரத்தில் தழைப் படுத்தும்
பந்தகமாக கர்மாதி உபாயங்களைப் பற்றி வாழும் வாழ்வு நிஷ் பிரயோஜனம்
அன்வய வியதிரேகங்களால் இவற்றுக்கு உபாயத்வம் முதலிலே இல்லை என்று உணர்த்த
ஞானாதிரேகர் ஆகையால்
(கர்ம யோகம் பண்ணினாலும் அவன் இல்லாமல் மோக்ஷம் இல்லை
இவை இல்லா விட்டாலும் அவன் ப்ரீதியால் மோக்ஷம்
இத்தை அறிந்த உள்ளபடி உணர்ந்த ஞானிகளில் முதன்மை )
ஆகையால் பந்தனையார் வாழ்வேல் பழுது என்று
ஒரு சரக்கு அற அருளிச் செய்கிறார் –

————————————————————————–

(பகவத் ஸமாஸ்ரயணமும் பாகவத ஸமாஸ்ரயணமும் பழுதாகாதா உபாயங்கள்
இவற்றுள் பாகவத ஸமாஸ்ரயணம் ஸ்ரேஷ்டம் என்கிறார்
அதிலும் ஸ்ரேஷ்டம் பாகவதர்கள் அபிமானத்தின் கீழ் ஒதுங்குவது
அத்தை அடுத்த பாசுரத்தில் அருளிச் செய்கிறார்
பகவத் ஸமாஸ்ரயணம் -90
பாகவத் ஸமாஸ்ரயணம் -89
பாகவத அபிமானம் -90–மூன்று வழிகள்-பழுதாகாதவை -உத்தர உத்தர ஸ்ரேஷ்டம் )

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
இப்படி கர்மாதி உபாயங்களைப் போல் பழுதாகாமல்
பழுதாகாதா ஒன்றை அறிந்தேன்
பழுதற்ற உபாயம் தான் எது என்னில்
பகவத் ஸமாஸ்ரயனமும் பாகவத ஸமாஸ்ரயணமும்
(ஒவ்வொன்றிலும் ஸ்வ கத பர கத என்று இரண்டு வகைகள் உண்டே-
ஸ்ரீ வசன பூஷணத்தில் நான்கும் உண்டே )
அவை இரண்டிலும் பாகவத ஸமாஸ்ரயணமே உத்க்ருஷ்டம் என்கிறார் –

பழுதாகது ஓன்று அறிந்தேன் பாற் கடலான் பாதம்
வழுவா வகை நினைந்து வைகல் தொழுவாரை
கண்டு இறைஞ்சி வாழ்வார் கலந்த வினை கெடுத்து
விண் திறந்து வீற்று இருப்பார் மிக்கு –89-

பதவுரை

பழுது ஆகாது ஒன்று–பழுதுபடாத (சிறந்த) ஒரு உபாயத்தை
அறிந்தேன்–தெரிந்து கொண்டேன் (அது என்ன வென்றால் கேண்மின்)
பால் கடலான் பாதம்–க்ஷீராப்தி நாதனுடைய திருவடிகளை
வாழுவா வகை நினைத்து–தப்பாதபடி அநுஸந்தித்து
வைகல் தொழுவாரை–எப்போதும் வணங்குமவர்களை
கண்டு இறைஞ்சி–கண்டு வணங்கி
வாழ்வார்–வாழ்பவர்கள் (பாகவத பக்தர்கள்)
கலந்த வினை கெடுத்து–ஆத்மாவோடு சேர்ந்த தீவினைகளைத் தொலைத்து
விண் திறந்து–பரமபத வாசலைத் திறந்து
மிக்கு–சிறப்புடனே
வீற்றிருப்பார்–எழுந்தருளி யிருக்கப் பெறுவர்

வியர்த்தமாகாத ஒரு உபாயத்தை அறிந்தேன்
அதாவது
ஷீராப்தி நாதனுடைய திருவடிகளை அஸ்க்கலித மார்க்கத்தினால் அனுசந்தித்து
ப்ரதி தினம் ஆஸ்ரயித்தவர்களை ஸேவித்து ந மமரராய் ஸூகிப்பவர்கள்
ஆத்மாவோடு சேர்ந்து இருந்த பாபங்களைப் போக்கிக் கொண்டு
பரமபத வாசலைத் திறந்து அங்கு
பெரிய மஹிமையுடன் இருப்பார்கள் –

பழுதாகது ஓன்று அறிந்தேன்
பழுதாகாத உபாயங்களில்-உத்க்ருஷ்டமான உபாயம்

பாற் கடலான் பாதம் வழுவா வகை நினைந்து வைகல் தொழுவாரை கண்டு இறைஞ்சி வாழ்வார்-
பாகவத சமாஸ்ரயணம் என்று இருந்தேன் –

கலந்த வினை கெடுத்து விண்டிருந்து வீற்று இருப்பார் மிக்கு –
ஆத்மாவோடு அவிநாபூதமான பாபத்தைப் போக்கி-
ஸ்ரீ வைகுண்டத்தில் வாசல் திறந்து

விண் திறந்து –
அங்கே அதி சம்ருத்தமான ஜ்ஞான பக்திகளை உடையராய்-
பகவத் கைங்கர்யத்தில் தலைவரான-நித்ய ஸூரிகளுக்கு அடிமை செய்யப் பெறுவார்கள்

இங்கே பாகவதர்களை ஆஸ்ரயிக்கையாலே-
அங்கே நித்ய ஸூரிகளுக்கு அடிமை செய்யப் பெறுவார் என்கிறது-

(சூரணை -459-
பழுதாகாது ஓன்று அறியேன் – என்கிற பாட்டை –
பூர்வோபாயத்துக்கு -(ஸ்வகத ஸ்வீ காரத்துக்கு ) பிரமாணமாக அநு சந்திப்பது —
ஆசார்யனை தான் பற்றும் பற்று -என்றும் –
ஆசார்ய அபிமானமே உத்தாரகம்- என்றும் அருளிச் செய்த ஆசார்ய விஷயத்தில் –
ஸ்வகத பரகத ஸ்வீகார ரூப உபாய த்வத்துக்கும்-
பிரமாண தர்சனம் பண்ணுவிக்க வேணும் என்று திரு உள்ளம் பற்றி –
ப்ரதமம் -ஸ்வகத ஸ்வீகார உபாயத்துக்கு பிரமாணம் காட்டுகிறார் –

பழுது ஆகாது ஓன்று அறிந்தேன் பாற் கடலான் பாதம்
வழுவா வகை நினைந்து வைகல்-தொழுவாரைக் கண்டு
இறைஞ்சி வாழ்வார் கலந்த வினை கெடுத்து விண் திறத்து
வீற்று இருப்பார் மிக்கு –
அதாவது –
அமோகமாய் இருப்பதோர் உபாயம் அறிந்தேன்-
ஆஸ்ரயிப்பார்க்கு சமாஸ்ரணீயனாய் கொண்டு-திரு பாற் கடலிலே கண் வளர்ந்து அருளுகிற அவனுடைய திருவடிகளை
தப்பாத பிரகாரத்தை நினைத்து -நாள் தோறும் அநு கூல விருத்தியை பண்ணிக் கொண்டு போரும் ஞானாதிகரைக் கண்டு
தங்களுக்கு தாரகமாக ஆஸ்ரயித்து உஜ்ஜீவிக்கும் அவர்கள் –
ஆத்மாவோடே அவிநா பூதமான பாபத்தைப் போக்கி -ஸ்ரீ வைகுண்டத்தில் திரு வாசல் திறந்து -அங்கே
சம்ருத்தமான ஞானாதிகளை உடையராய் -ததீய கைங்கர்ய நிரதராய் கொண்டு – வ்யாவிருத்தராய் இருப்பர் என்று –

பரம ஆப்தரான – திருமழிசைப் பிரான் அருளிச் செய்த -பழுது ஆகாது ஓன்று அறிந்தேன் -என்கிற
பாட்டை ஆசார்ய விஷயத்தில் முற்பட சொன்ன
ஸ்வகத ஸ்வீகார மாகிற உபாயத்துக்கு பிரமாணமாக அநு சந்திப்பது -என்கை-

இத்தால் –
ஸ்வகத ஸ்வீகாரம் அஹங்கார கர்ப்பதயா அவத்யகரமாய் இருந்ததே ஆகிலும் –
பல சித்தியில் வந்தால் -பழுது போகாது என்னும் இடம் சொல்லிற்று ஆயிற்று –
குருணா யோபி மன்யேத குரும் வா யோ அபிமந்யதே தாவு பௌ பரமாம் சித்திம் நியமா துபக கச்சத -என்று
பர கத ஸ்வீகாரோத்தோபாதி-ஸ்வகத ஸ்வீகாரத்துக்கும் பலம் தப்பாது என்னும் இடம் –
பாரத்வாஜ சம்ஹிதையிலும் -சொல்லப் பட்டது -இறே-

சூரணை -460-
1-நல்ல வென் தோழி –
2-மாறாய தானவனை – என்கிற பாட்டுக்களையும் –
3-ஸ்தோத்ர ரத்னத்தில்-முடிந்த ஸ்லோகத்தையும் –
4-பசுர் மனுஷ்ய -என்கிற ஸ்லோகத்தையும் –
இதுக்கு பிரமாணமாக அனுசந்திப்பது –

இனிமேல் பரகத ஸ்வீ காரம் ஆகிற பரம உபாயத்துக்கு பிரமாணங்கள் பலவற்றையும் –
தர்சிப்பித்து அருளுகிறார் –)

அப்பிள்ளை உரை
பழுது போகாத உபாயங்களில் அத்விதீயமானது பாகவத ஸமாச்ரயணம்
அது எங்கனே என்னில்
போக பூமியான பரம பதத்தை விட்டு –
ஆஸ்ரயிப்பாருக்கு ஸமாஸ்ரயணீயனாகக் கொண்டு பாற்கடலில் கண் வளர்ந்து அருளுமவனது திருவடிகளை –
(வ்யூஹ ஸுஹார்த்தம் அன்றோ – நாம் ஸமாச்ரயணம் பண்ணவே )
ப்ராப்யமும் ப்ராபகமும் அவன் திருவடிகளே என்று தப்பாத பிரகாரங்களில் அனுசந்தித்து
நாள் தோறும் ஆஸ்ரயித்துக் கொண்டு போருமவர்களை
(கடமைக்காக அல்லவே -ராக பிராப்தம் அன்றோ )
கண்ணாரக் கண்டு
தலையாலே வணங்கி (இறைஞ்சி )
ஸூ கோத்தராக ஆஸ்ரயித்துக் கொண்டு போகுமவர்கள்
ஆத்மாவுடன் பொருந்திக் கிடந்த கர்மங்களை நிஸ் சேஷமாகப் போக்கி -(அவிநாபூதமாய் கிடக்கும் இவை அன்றோ )
ஸ்ரீ வைகுண்டத்தில் திரு வாசல் நீக்கி ஞான ப்ரேமங்களால் பரிபூர்ணராய்
ததீய கைங்கர்ய லாபத்தால் வந்த வியாவ்ருத்தம் தோற்ற எழுந்து அருளி இருப்பார்கள்
நான் ப்ரஹ்மத்தை அறிகிறேன்-அதை விட -ப்ரஹ்மம் என்னை அபிமானித்து இருக்கிறார் என்பதே உத்க்ருஷ்டம்

————————————————————————–

(குருணா யோபி மன்யேத குரும் வா யோ அபிமந்யதே தாவு பௌ பரமாம் சித்திம் நியமா துபக கச்சத -என்று
பர கத ஸ்வீகாரோத்தோபாதி-ஸ்வகத ஸ்வீகாரத்துக்கும் பலம் தப்பாது –
பரம புருஷார்த்த்தைத் தப்பாமல் அளிக்கும் என்னும் இடம்
பக்தியில் அசக்தனுக்கு பிரபத்தி
ஸ்வரூப விரோதியும் துஷ் கரத்வமும் இதுக்கு உண்டே
அதில் அசக்தனுக்கு ஆச்சார்ய அபிமானம்
விஸ்வாச மாந்த்யம் -ஈஸ்வர ஸ்வா தந்தர்யம் இரண்டாலும்
ஸ்வ ஸ்வாதந்தர்யத்தால் பக்தி நழுவிற்று
ஈஸ்வர ஸ்வா தந்தர்யத்தால் பிரபத்தி நழுவிற்று )

அப்பிள்ளை உரை -அவதாரிகை
பாகவதராலே அங்கீ க்ருதரானவர்களே எல்லாரிலும் மேம்பட்டவர் என்கிறார் –

வீற்று இருந்து விண்ணாள வேண்டுவார் வேங்கடத்தான்
பால் திறந்து வைத்தாரே பன் மலர்கள் -மேல் திருந்த
வாழ்வார் வருமதி பார்த்து அன்பினராய் மற்று அவர்க்கே
தாழ்வாய் இருப்பார் தமர்-90-

பதவுரை

விண்–பரமபதத்தில்
வீற்றிருந்து–பெருமை பொலிய இருந்து
ஆள வேண்டுவார்–ஆட்சி செய்ய விரும்பி அப்படியே பேறு பெற்றவர்கள்
வேங்கடத்தான் பால்–திருவேங்கட முடையான் பக்கலில்
பல் மலர்கள்–பலவகைப்பட்ட மலர்களை
திருந்த–நன்றாக
வைத்தாரே–ஸமர்ப்பித்தவர்களே யாவர் (பகவானை ஆராதித்தவர்களே விண் ஆள்வர் என்கை)
வரும் மதி பார்த்து–(எம்பெருமானுடைய திருவுள்ளத்தில்) ஓடுகின்ற கருத்தை யறிந்து
அன்பினர் ஆய்–பக்தியை யுடையவர்களாய்
மற்றவற்கே–அந்த எம்பெருமானுக்கே
தாழ்வு ஆய் இருப்பார்–அடிமைப்பட்டிருப்பவர்களுக்கு
தமர்–அடிமைப்பட்டவர்கள்
மேல் திருந்த வாழ்வார்–முன்னடிகளிற் சொல்லப்பட்டவர்களிற் காட்டிலும் விலக்ஷணராக வாழ்பவராம்.

திருவேங்கடமுடையான் விஷயமாக அநேக புஷ்பங்களைச் சோதித்து ஸமர்ப்பித்தவர்களே
அத்யாதிக மஹிமையுடன் இருந்து பரமபதத்தைப் பரி பாலநம் செய்ய வேண்டுவார்கள் ஆவார்
ஸர்வேஸ்வரன் திரு உள்ளத்தில் இருப்பதைச் செவ்வையாய் அறிந்து ப்ரீதி யுக்தராய்
அந்த ஸர்வேஸ்வரனுக்கே அடிமை செய்யும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு தாஸரான
பாகவதர்கள் இன்னம் அதிகமாக ஸூ கிப்பார்கள் —

விலஷணமான பகவத் கைங்கர்யத்தில் அதிகரித்து-
ஸ்ரீ வைகுண்டத்தில் உள்ளார்க்கும் அப்படியே வர்த்திக்க வேண்டி இருக்கப் பெற்றவர்கள்-
திருவேங்கடமுடையான் திருவடிகளிலே நிரந்தரமாக ஆஸ்ரயித்தவர்கள்-

அதிலும் விலஷணமான பாகவத பிராப்தி காமராய்-
அது பெற்றவர்கள்
பாகவதராலே அங்கீ க்ருதர் ஆனவர்கள் -என்கிறார்

எம்பெருமான் திரு உள்ளத்தில் செல்லுவன அறிந்து-
அதுக்கு ஈடான அடிமைகளில் ஸ்நேஹித்து-
அவன் பக்கலில் பிரவணர் ஆனவர்களாலே-
விஷயீ க்ருதர் ஆனவர்கள் –

(யே ந யே ந தாதா கச்சதி தே ந தே ந ஸஹ கச்சதி –
சர்வேஸ்வரன் திரு உள்ளம் படியே இவன் நினைக்கிறான் )

யதோ உபாசனம் பலம் -என்கிறபடியே
பகவத் ஸமாஸ்ரயணத்தாலே பகவானைப் பெறுவார்
பாகவத் ஸமாஸ்ரயணத்தாலே பாகவதர்களைப் பெறுவார்
என்கிறது இப் பாட்டு

விண்ணாள
அங்கு உள்ளாருக்கும் பூஜ்யராய்
அவர்களும் அப்படியே வர்த்திக்க
தங்கள் இடத்திலே கைங்கர்யத்திலே அதிகரித்து வர்த்திக்க

மேல் -திருந்து -என்கிற பதத்துக்கும் அர்த்தமாய்
மேலுக்கு அவதாரிகை அருளிச் செய்கிறார் -அதிலும் -இத்யாதி –

மற்று அவருக்கே -ஈஸ்வரனுக்கே
தாழ்ந்த பாகவதர்களுக்கும் உத்தமர் அவர்களை ஆஸ்ரயித்தவர்கள் -என்றபடி —

அப்பிள்ளை உரை
பகவத் கைங்கர்ய சாம்ராஜ்யத்தால் மூர்த்தா அபி ஷிக்தர் ஆகையாலே
வந்த வேறுபாடு தோற்ற இருந்து
பரமபதத்தில் நித்ய கைங்கர்ய நியதரான
நித்ய ஸூரிகளை ஸ்வ அதீனமாக நிர்வஹிக்கை யாகிய இப் புருஷார்த்தத்தைப் பெற வேண்டும் என்று
மநோ ரதித்து-யதா மநோ ரதத்தின் படியே அடைந்து
திருமலையில் வந்து ஸூலபனான திருவேங்கடமுடையான்
திருவடிகளில் பஹு விதமான புஷ்பங்களை சாஸ்த்ர யுக்த க்ரமம் படியே அழகியதாக ஆஸ்ரயித்து
சேஷியான சர்வேஸ்வரன் திரு உள்ளத்தில் கோலி வருமவற்றை யதாவத் தர்சித்து
(வருமதி பார்த்து அன்பினராய் )-
அதுக்கு அனுரூபமான கைங்கர்யங்களில் நிரவதிக ப்ரேமத்தை யுடையவராய்
அதுக்கும் மேல்
அந்த சேஷியான சர்வேஸ்வரன் பக்கலிலே ஸூவ சேஷத்வ அனுகுணமாக
ப்ரவணரான ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களால் அங்கீ கரிக்கப்பட்டு
(நல்ல என் தோழி -ஆண்டாள் பாசுரம்-பெரியாழ்வார் திருவயிற்றிலே பிறப்பு பழுதாகாதே
தங்கள் தேவரை வல்ல பரிசு தருவிப்பரேல் அது காண்டுமே )
விஷயீ கரிக்கப்பட்ட மஹா புருஷர்கள்
பகவத் கைங்கர்யத்திலும் உத்க்ருஷ்டமாய் ததீய கைங்கர்யம்
பகவத் ஸ்வரூப உசிதம் கட்டளைப்பட்டு பாகவத கைங்கர்யம் செய்யப் பெற்று ஸூகோத்தரராய் வர்த்திக்கிறவர்
(நீக்கமில்லா அடியார் -சயமே அடியார்- கோதில் அடியார் )
தத் ஸமாஸ்ரயணம் பண்ணினவர்கள் தத் கைங்கர்யம் பெறுவார்கள்
ததீய ஸமாஸ்ரயணம் பண்ணினவர்கள் ததீய கைங்கர்யம் பெறுவார்கள்
யதோ உபாசனம் ததோ பலம் எல்லாருக்கும் ஒக்குமே

————————————————————————–

(பகவத் ஸமாஸ்ரயணம் செய்தவர்கள்–ஸ்வ கத -பர கத – பாகவத சமாஸ்ரயணம் –
மூவருக்கும் பகவத் பக்தி பொதுவானது என்றும்
இவர்கள் உபய விபூதியில் உள்ளவர்களில் சிறந்தவர்கள் என்றும்
இப் பாசுரத்தில் அருளிச் செய்கிறார் -)

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
எம்பெருமான் திருவடிகளே ப்ராப்யமும் பிராபகமும்-உபாயமும் உபேயமும்- என்று
அறுதி இட்டு இருக்கும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள்
உபய விபூதியில் உள்ளாருக்கும் நிர்வாஹகர் ஆவார் ஆகும்படியான பெருமையை யுடையவர் ஆவார்

தமராவர் யாவர்க்கும் தாமரை மேலார்க்கும்
அமரர்க்கும் ஆடு அரவத் தார்க்கும் -அமரர்கள்
தாள் தாமரை மலர்கள் இட்டு இறைஞ்சி மால் வண்ணன்
தாள் தாமரை அடைவோம் என்று-91-

பதவுரை

மால் வண்ணன்–கரிய மேனியனான எம்பெருமானுடைய
தாள் தாமரை–திருவடித் தாமரைகளில்
மலர்கள் இட்டு–புஷ்பங்களை ஸமர்ப்பித்து-காயிக-
இறைஞ்சி–வணங்கி-வாசிக
தாள் தாமரை அடைவோம் என்று–அத் திருவடித் தாமரைகளை யடைவோமென்று-மானஸ-
(வாசிக காயிக மானஸ மூன்றும் சொல்லி )
தமர் ஆவார்–பக்தராயிருக்குமவர்கள்
தாமரை மேலாற்கும்–திருநாபிக் கமலத்திற் பிறந்த பிரமனுக்கும்
ஆடு அரவு ஆர்த்தாற்கும்–ஆடுகின்ற ஸர்ப்பங்களை (ஆபரணமாக உடம்பிலே) கட்டிக் கொண்டிருக்கும் சிவனுக்கும்
அமரர்க்கும்–நித்ய ஸூரிகளுக்கும்
யாவர்க்கும்–மற்றுமெல்லார்க்கும்
அமரர்கள்–மேற்பட்டவராவர்-

ஸ்யாம வர்ணனான ஸர்வேஸ்வரனுடைய திருவடித் தாமரைகளிலே புஷ்பங்களை ஸமர்ப்பித்து நம்ரராய்
அத் திருவடித் தாமரைகளை அடைவோம் என்று நிர்ப்பரராய் இருக்கும் பாகவதர்கள்
கமல ஆஸநனான ப்ரஹ்மாவுக்கும்
ஆடுகிற சர்ப்பத்தை ஹாரமாக யுடைய ருத்ரனுக்கும்
மற்ற தேவர்களுக்கும்
எல்லாருக்கும் பூஜ்யமான தேவதைகள் ஆவார்கள் –

தாள் தாமரை மலர்கள் இட்டு இறைஞ்சி –
மால் வண்ணன் தாள் தாமரை அடைவோம் என்று தமராவர்
யாவர்க்கும்
தாமரை மேலார்க்கும்-
அமரர்க்கும்
ஆடு அரவத் தார்க்கும் –
அமரர்கள்-
என்று அந்வயம்

மால் வண்ணன் –
கிருஷ்ணன்

தாள் தாமரை –
தாளை உடைய தாமரை

ஆடு அரவத்தார்க்கும் –
ஆடுகிற பாம்பை ஆபரணமாக உடைய ருத்ரனுக்கும்

அமரர்கள் –
நித்ய ஸூரிகளோபாதி இங்குள்ள ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களும்
ப்ரஹ்மாதிகளுக்கு பூஜ்யர் -என்றபடி-

(மலர்கள் இட்டு -காயிக வியாபாரம்
இறைஞ்சி –வாசிக வியாபாரம்
அடைவோம் என்று தமராவார் –மாநசமான வியாபாரம்
முக் கரணங்களால் அடிமைப் பட்டவர்கள்-
சீதனையே தொழுவார் விண்ணுளாரிலும் சீரியரே -திருவிருத்தம் –79-
தேவர் வைகல் தீர்த்தங்களே என்று பூசித்து நல்கி உரைப்பர் தம் தேவியர்க்கே –திருவாய் 7-10-11-)

அப்பிள்ளை உரை
மாம் ஏகம் சரணம் வ்ரஜ என்று அருளிச் செய்த
கறுத்த நிறத்தை யுடையவனான கிருஷ்ணன் -(மால் வண்ணன் )-
உடைய திருவடித் தாமரைகளில்
செவ்விப் பூக்களைப் பரிமாறி
தங்கள் தலைச் சுமையை அங்கே வைத்து ஆஸ்ரயித்து
அவனுடைய திருவடிகளைக் கிட்டி அனுபவிப்போம் என்று
அத்யவசித்து இருக்கும் ஆஸ்ரிதர் ஆனவர்கள்
திரு நாபி கமலத்தை இருப்பிடமாகக் கொண்ட நான்முகனுக்கும்
ஆடுகிற பாம்பை ஆபரணமாகப் பூண்டு இருக்கும் ருத்ரனுக்கும்
அஸ்ப்ருஷ்ட சம்சார கந்தரான நித்யருக்கும்
மற்றும் எல்லாருக்கும்
நிர்வாஹகரான தேவர்கள்- பூஜ்யர் ஆவார் -பெருமையை யுடையவர் ஆவார் –

————————————————————————–

(நானும் அவன் தமர்களிலே ஒருவன் என்கிறார்
கர்ப்பத்தில் இருந்த நாள் முதல் ஸர்வேஸ்வரன் என்னை ரஷித்துக் கொண்டு போருகையாலே
எல்லாக் காலத்திலும் நான் அவனை மறந்து அறியேன் என்கிறார் )

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை –
கர்ப்ப அவஸ்தையே தொடங்கி ஸர்வேஸ்வரன் என்னை ரஷித்துக் கொண்டு போருகையாலே
சர்வ காலத்திலும் நான் அவனை மறந்து அறியேன் என்கிறார்

என்றும் மறந்தறியேன் என் நெஞ்சத்தே வைத்து
நின்றும் இருந்தும் நெடுமாலை -என்றும்
திரு இருந்த மார்பன் சிரீதரனுக்கு ஆளாய்
கருவிருந்த நாள் முதலாக் காப்பு-92-

பதவுரை

கரு இருந்த நாள் முதலா–(நான்) கர்ப்பத்திலிருந்த நாள் தொடங்கி
காப்பு–(எம்பெருமானாலே) ரக்ஷை பெற்றவனாகையாலே
திரு என்றும் இருந்த மார்வன் சிரீதரனுக்கு–பிராட்டி நித்ய வாஸம் பண்ணப் பெற்ற திருமார்வை யுடைய அந்தத் திருமாலுக்கு
சொல்லும் பொருளும் சேர்ந்தமை இரண்டு சொற்களாலும் -நித்ய ஸ்ரீ நித்ய மங்களம் -என்றும் திரு விருந்த ஸ்ரீ தரன்
ஆள் ஆய்–ஆட்பட்டவனாய்
சேஷத்வம் புரிந்து கைங்கர்யம் பண்ணி ஆள் ஆனேன்
நெடு மாலை–(அந்த) ஸர்வேச்வரனை
என் நெஞ்சத்து–என்னுடைய ஹ்ருதயத்திலே
வைத்து–ஸ்தாபித்து
நின்றும் இருந்தும் என்றும்–நிற்றல் இருத்தல் முதலிய எல்லா நிலைமைகளிலும்
மறந்தறியேன்–மறவாமல் (அவனையே) சிந்திப்பவனா யிருக்கின்றேன்.
அவன் நின்றும் இருந்தும் அவஸ்தைகளிலும் நான் நின்றும் இருந்தும் அவஸ்தைகளிலும் மறந்து அறியேன்

பெரிய பிராட்டி எப்போதும் வாஸம் பண்ணுகிற திருமார்பை யுடைய ஸ்ரீ தரனுக்கு தாஸனான நான்
கர்ப்பத்தில் இருந்த நாள் முதல் ரஷிக்கையாலே
ஸ்ரீ யபதியை என் ஹ்ருதயத்திலே ஸ்தாபித்து
நின்ற போதும்
இருந்த போதும்
எப்போதும் மறந்து அறிய மாட்டேன் –

கர்ப்பத்திலே இருந்த நாள் தொடங்கி-
எம்பெருமான் என்னை நோக்கிக் கொண்டு போருகையாலே-
என்றும்
திரு இருந்த மார்பன் சிரீ தரனுக்கு-ஆளாகவும் பெற்று
வ்யாமுக்தனானவனை-என் நெஞ்சிலே வைத்து-
என்றும் ஒக்க
நின்ற போதொடு இருந்த போதொடு வாசி அன்றிக்கே-
மறந்து அறியேன் –
என்கிறார்-
ஜாயமான கடாஷம் பண்ணுகையாலே –

கருவிருந்த நாள் முதலாக் காப்பு
அவனாகையாலே
என்றும்
திரு இருந்த மார்பன் சிரீதரனுக்கு ஆளாய்
நெடுமாலை
என் நெஞ்சத்தே வைத்து
என்றும்
நின்றும் இருந்தும்
மறந்தறியேன்
என்கிறார் -என்ற அந்வயத்திலே அர்த்தம்
ஜாயமான கடாக்ஷம் பெற்றதாலேயே இது எல்லாம் பெற்றேன் என்கிறார் –

(என்னில் முன்னம் பாரித்து தான் என்னை முற்றுப் பருகினான் -(திருவாய் –9-6-10-)
அதனில் என் பெரிய அவா அறச் சூழ்ந்தாயே –(திருவாய் –10-10-10-)
ஆஸீ நா வா சயா நா வா திஷ்டந்தோ யத்ர குத்ர வா
நமோ நாராயணா யேதி மந்த்ர ஏக சரணா வயம் –நாரதீயம்
திருமாலே நானும் உனக்குப் பழ யடியேன் -ஸ்ரீ தரனுக்கு ஆளாய்
ஜாய மாநம் ஹி புருஷம் யம் பஸ்யேந் மது ஸூதந
ஸாத்விகஸ் ஸ து விஜ்ஜேய ஸ வை மோஷார்த்த சிந்தக –மோக்ஷ தர்மம்

கரு வரங்கத்துள் கிடந்து கை தொழுதேன் கண்டேன் –(பொய்கையார் -6)
ஓன்று மறந்து அறியேன் ஓதம் நீர் வண்ணனை நான்
இன்று மறப்பனோ வேழைகாள் -அன்று
கருவரங்கத் துட்கிடந்து கை தொழுதேன் கண்டேன்
திருவரங்க மேயான் திசை –6-

கருக் கோட்டியுள் கிடந்தது கை தொழுதேன் கண்டேன் -(பூதத்தாழ்வார் –87 )
இன்றா அறிகின்றேன் அல்லேன் இரு நிலத்தைச்
சென்று ஆங்கு அளந்த திருவடியை -அன்று
கருக் கோட்டியுள் கிடந்தது கை தொழுதேன் கண்டேன்
திருக் கோட்டி எந்தை திறம் -87-

அப்பிள்ளை உரை
அறிகைக்கு யோக்யம் அல்லாத கர்ப்பத்தில் இருந்த நாள் தொடக்கமாக
அவன் என்னை குறைவற ரஷித்துக் கொண்டு போருகையாலே
பெரிய பிராட்டியார் சர்வ காலத்திலும் இறையும் அகலகில்லேன் என்று
எழுந்து அருளி இருக்கும் திரு மார்பை உடையவனாய்
(பிறந்த இடமான ஷீராப்தி ஒரு பொருட்டாகவே கொள்ளாமல் -இறங்காமலே சொல்லும் வார்த்தை )
அத்தாலே ஸ்ரீ தரன் திருநாமம் சார்த்தம் -அர்த்தமாக உடையவனான -திரு நாமம் படியே உள்ளதாக ஆனதே
(மாம்பழம் உண்ணி மைசூர் பாகு போல் இல்லையே )
ஸர்வேஸ்வரனுக்கு அநந்யார்ஹ சேஷ பூதனாய்
ஆஸ்ரித விஷயத்தில் நிரதிசய வ்யாமுக்தனானவனை (நெடு மால் )
என்னுடைய ஹ்ருதயத்தில் வைத்து நின்ற போதொடு இருந்த போதோடு வாசியற மறந்து அறியேன் -என்றார்
(குருஷ்மா மாம் அனுசரம் -கிரியதாம் இதி மாம் வத போல் )
நாரதீயம் -நமோ நாராயண மந்த்ரத்தை இருக்கும் பொழுதும் நின்ற போதும் கிடந்த போதும் –
எங்கே இருந்தாலும் சரணமாக பற்றினேன் போல் இங்கு இவரும்

————————————————————————–

(மறந்து அறியேன் -இறந்த கால பிரயோகம் கீழ்
இனி வரும் காலத்தில் மறப்பீரோ என்று ஸர்வேஸ்வரன் திரு உள்ளமாக
பிரானே நீ செய்து அருளிய ரக்ஷையையும்
உனது ஸ்வ பாவத்தையும் உள்ளபடி அறிந்தவர்கள்
உன்னை விடவும் முடியுமோ என்கிறார் இதில்
உலகில் சாதனாந்தரம் ஸாத்யாந்தரம் இரண்டில் செய்வது அனைத்தும் ஆகுமே
இவை இரண்டுமே கண்ணனே என்று இருப்பார் எவ்வாறு அவனை மறுப்பார் )

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
சர்வ சேஷியாய் குணாதிகனான உன்னை
யதாவாக அறிந்தவர்கள்
உன்னை விட்டு இருக்க மாட்டார்கள்

காப்பு மறந்தறியேன் கண்ணனே என்று இருப்பன்
ஆப்பு ஆங்கு ஒழியவும் பல் உயிர்க்கும் –ஆக்கை
கொடுத்தளித்த கோனே குணப் பரனே உன்னை
விடத் துணியார் மெய் தெளிந்தார் தாம்-93-

பதவுரை

அங்கு–அந்தப் பிரளய காலத்தில்
பல் உயிர்க்கும்–எல்லா ஆத்மாக்களுக்கும்
ஆப்பு ஒழியவும்–சரீரங்கள் அழிந்து போயிருந்தாலும் (மறுபடியும்)
ஆப்பு -சரீர இந்திரிய கட்டு -அநிஷ்டம்
ஆக்கை கொடுத்து–சரீரங்களைக் கொடுத்து
அளித்த–அருள் செய்த
கோனே–ஸ்வாமிந்!
காப்பு–(நீ செய்தருளும்) ரக்ஷைணை
மறந்தறியேன்–ஒரு நாளும் மறக்க மாட்டேன்
கண்ணனே என்று இருப்பன்–எல்லாம் கண்ணனே என்று உறுதி கொண்டிருப்பேன்
ப்ராப்யமாயும் ப்ராபகமாயும் -என்று இருப்பன்
குணம்–திருக் குணங்களினால்
பரனே–சிறந்த பெருமானே!
மெய் தெளிந்தார் தாம்–உள்ளபடி (ஸ்வரூபத்தைத்) தெளிவாக அறிந்தவர்கள்
உன்னை விட துணியார்–உன்னை விட மாட்டார்கள்.

ஸ்ரீ கிருஷ்ணனே ரக்ஷகன் என்று இருப்பன்
இதை மறக்க மாட்டேன்
பிரளய காலத்தில் சரீரங்கள் போனாலும்
ஸ்ருஷ்டி காலத்தில் ஸகல பிராணிகளுக்கும் சரீரங்களைக் கொடுத்து
ரஷித்த ஸ்வாமி யான குணாதிகனே
யதார்த்தம் அறிந்தவர்கள் உன்னை விடுகைக்கு ஸஹாஸம் செய்யார்கள் –

எம்பெருமானுடைய ரஷையை மறந்தறியேன்-
கிருஷ்ணனே பிராப்ய ப்ராபகங்கள் என்று இருப்பன்
சர்வ ஆத்மாக்களும் கரண களேபரங்கள் இழந்தால்-அத்தை மீளவும் கொடுத்து
ரஷிக்கைக்கு உறுப்பான-ஸ்வாபாவிகமான சேஷி சேஷ பாவமான
சம்பந்தத்தை யுடையவனே
இஸ் சம்பந்தத்தை மெய்யாக அறிந்தவர்-
உன்னை விடத் துணியார் -என்கிறார்

ஆப்பு -பந்தமாய்
அத்தால் கரண களேபரங்களை சொல்லுகிறது-

குணப் பரனே -குணாதிகனே -என்றபடி

(ஆப்பு -சம்சாரத்தில் அகப்பட்டுக் கட்டுண்ணப் பண்ணும் உபகரணம் -சரீர இந்திரியங்களைச் சொல்லுகிறது
நீ அடியிலே செய்த உதவியைக் கண்ட பின்பும் உன்னை விட்டும் அகல முடியுமோ
உன் சேஷித்வம் கண்ட பின்பும் அகல முடியுமோ
குண பரனே -உன் குணங்களைக் கண்ட பின்பும் அகல முடியுமோ
ரக்ஷகன் என்று விடுவதோ
உபகாரகன் அன்று என்று விடுவதோ
குண ஹீனன் என்று விடுவதோ
வகுத்தவன் அன்று என்று விடுவதோ
எத்தைச் சொல்லி விடுவது – )

(நம்பியைத் தென் குறுங்குடி நின்ற அச்
செம் பொனே திகழும் திரு மூர்த்தியை
உம்பர் வானவர் ஆதி அம் சோதியை
எம்பிரானை என் சொல்லி மறப்பனோ–1-10-9-
எத்தைச் சொல்லி மறப்பேன்?
1-அபூர்ணன் என்று மறக்கவோ?
2-தூரத்திலே உள்ளவன் என்று மறக்கவோ?
3-வடிவழகு இல்லை என்று மறக்கவோ?
4-மேன்மை இல்லை என்று மறக்கவோ?
5-எனக்கு உபகாரகன் அல்லன் என்று மறக்கவோ?
எத்தைச் சொல்லி மறப்பேன்? என்றபடி. )

அப்பிள்ளை உரை
நீ இவ் வாத்மாவுக்கு பண்ணும் ரக்ஷையை மறந்து அறிந்தேன்
கிருஷ்ணனாய் வந்து அவதரித்து ஆஸ்ரிதற்கு ஸூலபனான நீயே
ப்ராப்யமாயும் ப்ராபகமாயும் என்று அத்யவசித்து இருப்பேன்
(மேன்மை விஸ்வரூபம் எளியவன் கையாளாய்-மாம் -அஹம் )
பிரளய தசையில் சரீரங்கள் அழிந்து போகவும் சர்வ ஆத்மாக்களுக்கும் உன்னை ஆஸ்ரயிக்க உறுப்பாக –
சரீரங்களையும் – கரண களேபரங்களையும் கொடுத்து அருளி (ஒருவனுக்கே பல சரீரங்கள் உண்டே )
தயாமானவாய்க் கொடுத்து -(பட்டர் ஸ்ரீ ஸூக்திகள் -நாயனாரும் எடுத்துக் காட்டி அருளினார் அன்றோ )
அதுக்கும் மேலே
குளிர ஈரக் கையாலே தடவி ரஷித்தவனாய்
இப்படி ரஷிக்கைக்கு அடியான ஸ்வாபாவிகமான சேஷித்வ பிராப்தியை யுடையவனாய்
ரக்ஷண அனுகுணமாக கல்யாண குண பூர்த்தியையும் யுடையவனாய் -குணங்களால் சர்வ உத்தமனாய்
( யாக்கை கொடுத்து அருளி -கோனே -குணப் பரனே-மூன்றுமே உண்டே )

உன்னோட்டை உறவையும்
உறவு அடியாக நீ பண்ணும் ரக்ஷணங்களையும்
ரக்ஷண அனுகுணமான குண வை லக்ஷண்யத்தையும்
உள்ளபடி அறிந்தவர்கள் உன்னை விட அத்யவசியர்கள்

சேஷ சேஷி பாவம் என்று விடவோ
ரக்ஷணங்கள் பண்ணி அருள வில்லை என்று விடவோ
உபகாரகன் அல்லன் என்று விடவோ
குண பரன் ஆலன் என்று விடவோ
பிராப்தி இல்லை என்று விடவோ

——————————————————–

(நீர் விடா விடிலும் உம் தோஷம் கண்டு நாம் விட்டால் என் செய்வீர் என்ன
எம்பிரானே உன் ஸ்வரூபத்தை மறந்து பேசுகிறீர்
சரணாகத ரக்ஷணமே அன்றோ உன் ஸ்வரூபம்
பாண்டவர்களை ரஷித்த செயலில் உம்முடைய ஆஸ்ரித பக்ஷபாதம் கண்டேனே
தோஷமே வடிவெடுத்த என்னை இதுவரை ரஷித்து மேலும் கால தத்வம் உள்ளதனையும் நீ ரஷிப்பதும் செய்வாய்
ஆரோக்ய ஹேது என்று அறிந்தால் வேம்பின் இலையும் கறியாகுமே
அப்படியே என்னையும் திரு உள்ளம் பற்ற வேணும் என்கிறார் -)

அத்யந்த ஹேயன் ஆகிலும்-என்னை விஷயீ கரித்து அருள வேணும்
என்னிலும் தண்ணி யரையும்-
யதி வா ராவணஸ்வயம்-என்னும்படியே
வஸ்து ஸ்த்திதி அழகியதாக அறியுமவர்கள் என்றும் விஷயீ கரிக்கப் படுமவர் என்கிறார்-

அப்பிள்ளை உரை -அவதாரிகை
அத்யந்த ஹேயன் யாகிலும் என்னை விஷயீ கரித்து அருள வேண்டும்
(அகிஞ்சனனாய் குண ஹீனனைத் தேடி அன்றோ நீர் உள்ளீர் )
வஸ்து ஸ்த்திதி அழகியதாக உண்மையாக யாதாவாக அறியுமவர்கள்
எத்தனையேனும் தோஷம் இருந்தாலும்
தோஷம் கண்டு இகழாமல்
தோஷமே பச்சையாக (உபகாரகமாக )மேல் விழுந்து
என்றும் விஷயீ கரிப்பார்கள் அன்றோ என்கிறார்-

மெய் தெளிந்தார் என் செய்யார் வேறானார் நீறாக
கை தெளிந்து காட்டிக் களப்படுத்து -பை தெளித்த
பாம்பின் அணையாய் அருளாய் அடியேற்கு
வேம்பும் கறியாகும் என்று-94-

பதவுரை

வேறு ஆனார்–வேறுபட்டவர்களான (பகைவர்களான) துரியோதநாதிகள்
நீறு ஆக–சாம்பலாய் ஒழிந்து போம்படியாக
தெளிந்து–(ஆஸ்ரித விரோதிகளைக் கொல்லுதல் தருமமே என்று) தேறி
தெளிந்த பை பாம்பு இன்அணையாய்–விளங்குகின்ற படங்களை யுடைய ஆதிசேஷனாகிற இனிமையான படுக்கையைச் சென்று சேர்ந்த பிரானே!
அடியேற்கு–அடியேனுக்கு
அருளாய்–அருள் புரிய வேணும்
என்று–வேணுமென்று விரும்பினால்
கை காட்டி–(பாண்டவர்களுக்கு) வேண்டிய உதவிகளைச் செய்து
கை தெளிந்து காட்டி–தெளிந்து கை காட்டி
களம் படுத்து–(அந்த எதிரிகளைப் போர் களத்தில் கொன்றொழித்து) (இவ் வகையாலே மண்ணின் பாரம் நீக்கி)
வேம்பும் கறி ஆகும்–வேப்பிலையும் கறியாகச் சமைத்துக் கொள்ளக் கூடியதே
மெய் தெளிந்தார்–உள்ளதை உள்ளபடி யறியுமவர்கள்
என் செய்யார்–எது தான் செய்ய முடியாதவர்கள் (எது நினைத்தாலும் செய்யக் கூடியவர்களே)

ஸத்ருக்களான துரியோதனாதிகள் பஸ்மாமாம் படி ஸங்கல்பித்துப் படை வகுத்து யுத்த அரங்கத்திலே விழச் செய்து
நிர்மலமாய் பரந்த பணங்களை யுடைய திருவனந்த ஆழ்வான் ஆகிற படுக்கை மேலே கண் வளர்ந்து அருளுகிறவனே
அடியேன் விஷயமாகக் கிருபை பண்ணி அருளாய்
இஷ்டம் இருந்தால் வேம்பின் இலையும் கறி யமுதாகும்
தத்வம் அறிந்தவர்கள் என் செய்ய மாட்டார்கள் —

ஒன்றாய் வாழாதே வேறான துர் யோநாதிகள் பஸ்மாமாம்படி-
பர ஹிம்சை என்று கலங்காதே-
ஆஸ்ரித விரோதிகள் ஆகையாலே-திரு உள்ளம் தெளிந்து
அணி வகுத்து
யுத்த களத்திலே கொண்டு விழ விட்டு-
பின்னும் படுக்கையிலே சாய்ந்தவனே

பை தெளிந்த
எம்பெருமானோட்டை ஸ்பர்சத்தாலே குளிர்ந்த பணங்கள்-

அவர்கள் தக்க வைவர்
(நீர் தகாத ஒருவர் என்று அவன் திரு உள்ளதாக )

நீ ஹேயரையும் ஏறிட்டுக் கொண்டால் ரஷிக்கலாம்
(வேம்பையும் கறியாகக் கொள்ள வல்ல சமர்த்தன் அன்றோ
நீர் திரு உள்ளம் பற்றினால் குண ஹீனரையும் ரஷிக்கலாமே )

கறியாகக் கொள்ளுவோம் என்று அபிமானிக்க-வேம்பு கறியாகுமா போலே
வஸ்து ஸ்திதி அறிவார் எவ்வளவு செய்யார்கள் –

கிமத்ர சித்ரந் தர்மஜ்ஞ-இதிவத்
சரணாகதி தர்மம் அறிந்தவர்கள்
தோஷவானையும்-கைக் கொள்ளுவார்கள் -என்றபடி-

(கிமத்ர சித்ரம் தர்மஜ்ஞ லோக நாத ஸூகாவஹ
யத் த்வமார்யம் ப்ரபா ஷேதா ஸத்வவான் ஸத்பதே ஸ்திதே -யுத்த –18-36-என்று
தர்மம் அறிந்தவனே லோக நாதனே ஸூகம் அளிப்பவனே ஸத்வ குணம் உடையவனாய்
நல் வழியில் நிற்கும் நீ
இந்த நல் வார்த்தை நவின்றதில் என்ன ஆச்சர்யம் உள்ளது – )

அப்பிள்ளை உரை
ஒன்றாய்க் கூடி வாழ அறியாதே ஏறிட்டுக் கொண்ட துரியோதனாதிகள்
ஒரு பிடி சாம்பலாகப் போம் படியாக
பர ஹிம்ஸை என்று கலங்காதே
ஆஸ்ரித விரோதிகள் என்று திரு உள்ளம் தெளிந்து கையும் அணியும் வகுத்து
எதிரிகளின் மர்மங்களைக் காட்டி யுத்த பூமியிலே கொன்று விழ விட்டு
ஆஸ்ரித விரோதிகளை அழியச் செய்து கை ஒழிகையாலே (விஸ்ராந்ததுக்காக )
ஸ்வ ஸ்பர்சத்தாலே குளிர்ந்த படங்களை யுடைய படுக்கையிலே திரு அனந்தாழ்வான் ஆகிய படுக்கையிலே
கரைசல் அற்று கண் வளர்ந்து அருளுகிறவனே
அத்யந்த ஹேயனான-புகலற்ற குண ஹீனனான -அகதி அகிஞ்சனான அடியேனை
கிருபை பண்ணி அருள வேணும்
அவர்கள் தக்கவர்கள் நீ ஹேயன் என்றால்
ஹேயனையும் ஏறிட்டுக் கொண்டால் ரஷிக்கலாமே
கறியாகக் கொள்ளலாம் என்று ஏறிட்டுக் கொள்ளும் அளவில்
விரசமான வேம்பும் கறி யாகுமே
வஸ்து ஸ்திதியை பழையதாக உள்ளபடி அறிந்து
தோஷம் பார்த்து இகழாமல் மாத்திரம் அன்றிக்கே
(யதிவா ராவணாஸ்யாம் போல் )அதுவே பச்சையாகக் கொண்டு
கை விடுகைக்கு உறுப்பான குற்றங்களைச் சொல்லி மறுதலைத்த அவர்களே
வாய் விட்டு புகழும் படி மேல் விழுந்து விஷயீ கரித்தார்கள் அன்றோ
(அஸ்மாத் துல்யம் என்றார்கள் அன்றோ )
பை தெளிந்த என்ற இடத்தில் தெளிவால் குளிர்த்தியைச் சொல்லுகிறது

————————————————————————–

(அருளாய் அடியேற்கு என்றபடியே
எம்பெருமான் அருள
தாம் இஷ்ட பிராப்திகளையும் அநிஷ்ட நிவ்ருத்திகளையும்
பெற்ற படியைப் பேசுகிறார் –
கடன் நாடு ஸ்வர்க்கம் விட்டேன் -அனுபவித்தே அற வேண்டிய நாடு தானே
மண்ணாடு விட்டேன் -சம்சாரம் போனதே
இட நாடு பெற்றேன்
அடிமை ஏன்றேன் -கைங்கர்யம் பெற்றேன் )

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
எம்பெருமான் பக்கலிலே தமக்கு பரம பக்தி பிறந்தமையை அருளிச் செய்கிறார்

ஏன்றேன் அடிமை இழிந்தேன் பிறப்பு இடும்பை
ஆன்றேன் அமரர்க்கு அமராமை –ஆன்றேன்
கடனாடும் மண்ணாடும் கை விட்டு மேலை
இடநாடு காண வினி–95-

பதவுரை

அடிமை–அடிமையை
என்றேன்–ஏற்றுக் கொண்டேன்
பிறப்பு இடும்பை–ஸம்ஸார துக்கங்களில் நின்றும்
இழிந்தேன்–நீங்கினேன்
அமரர்க்கு–பிரமன் முதலிய தேவர்களுக்கும்
அமராமை–என் அருகு நாடா வெண்ணாதபடி
ஆன்றேன்–(ஞானம் பக்தி முதலிய வற்றால்) நிரம்பினேன்
கடன் நாடும்–ஸ்வர்க்கம் முதலிய லோகங்களையும்
மண் நாடும்–இப் பூலோகத்தையும்
கை விட்டு–உபேக்ஷித்து
மேலே–எல்லாவற்றுக்கும் மேற்பட்டுள்ளதாய்
இடம்–(அடியார்கள் குழாங்களுக்குத் தகுதியாக) இட முடைத்தான்
நாடு–திருநாட்டை
காண–கண்டு அநுபவிக்கலாம்படி
இனி–இப்போது
ஆன்றேன்–(பரம பக்தி) நிரம்பப் பெற்றேன்

தாஸ்யத்தை ஏற்றுக் கொண்டேன்
ஜென்ம துக்கங்களில் நின்றும் இறங்கினேன்
ப்ரஹ்மாதி தேவர்களுக்கும் கிட்ட ஒண்ணாத படி ஞானாதிகன் ஆனேன்
கடன் போல் அவஸ்யம் அனுபவிக்கத் தக்க ஸ்வர்க்கத்தையும் பூ லோகத்தையும் விட்டு விட்டு
ஸர்வ உத்க்ருஷ்டமாய் விசாலமான திரு நாட்டை ஸேவிக்க
இப்போது பாக்யம் உடையேன் ஆனேன் —

ஏன்றேன் அடிமை –
அடிமை என்றால் மருந்து போலே இராதே-
அதிலே பொருந்தினேன்

இழிந்தேன் பிறப்பு இடும்பை –
அடிமைக்கு விரோதியாய்
சாம்சாரிகமான-அஹங்காரம் மமகாரம் ஆகிற
பர்வதத்தில் நின்றும் இழிந்தேன்

ஆன்றேன் அமரர்க்கு அமராமை –ஆன்றேன் கடனாடும் மண்ணாடும்
கை விட்டு மேலை இடநாடு காண வினி –
ப்ரஹ்மாதிகளுக்கு என்னைக் கண்டால் கூச வேண்டும் படி-
ஜ்ஞான பக்திகளாலே பூரணன் ஆனேன்-
அதுக்கு மேலே
புண்ய பலம் புஜிக்கும்-ஸ்வர்க்காதி லோகங்களையும்-
புண்யார்ஜனம் பண்ணும் பூமியையும் உபேஷித்து
அவற்றில் விலஷணமாய் இடமுடைத்தான-ஸ்ரீ வைகுண்டம் காணலாம்படி
இப்போது பரம பக்தி யுக்தனானேன் என்கிறார்-

(கடன் நாடு -அனுபவித்தே தீர்க்க வேண்டிய புண்யம் புஜிக்கும் நாடான ஸ்வர்க்கம்
இட நாடு -சர்வாத்ம சாதாரண நாத கோஷ்ட்டி பூரேபி துஷ்பூர மஹா ஆகாசம் -ஸ்ரீ ரெங்கராஜ பூர்வ சதகம்
அடியார் குழாங்கள் திரளும் இடமான பரம பதம் )

அப்பிள்ளை உரை
அடிமை என்றால் மருந்து போலே முகம் சுளிக்கும் படி விரசமாய் இராதே –
(சேவை நாய்த் தொழில் மனு -பண்ண வேண்டாத இடத்தில் அது இங்கு ப்ராப்த விஷயம் )
அதிலே பொருந்தினேன
அஹம் சர்வம் கரிஷ்யாமி -சர்வ தேச சர்வ கால சர்வ அவஸ்தைகளிலும் சகல வித கைங்கர்யங்களிலும்
அத்யபிநிவிஷ்டனாய்க் கொண்டு பொருந்தினேன்
அடிமைக்கு விரோதியான ஜென்ம சம்பந்த ப்ரயுக்தமான அஹங்கார மமகார சர்வ துக்க ரூப பர்வதங்களில் இருந்து இறங்கினேன்
ப்ரஹ்மாதிகளுக்கும் என்னைக் கண்டால் வந்து கிட்ட ஒண்ணாத படி கூசி அகன்று போகும்படி -மதி நலம் –
ஞானம் கனிந்த நலம் ப்ரேமங்களாலே பரிபூர்ணன் ஆனேன்
பண்ணிய புண்ணியத்துக்கு கடன் போல் அவஸ்ய அனுபாவ்யங்களான வரக் கடவ ஸ்வர்க்காதி லோகங்களையும்
புண்ய ஆர்ஜனம் பண்ணும் பூ லோகத்தையும் உபேக்ஷித்து
மிக உயர்ந்த -விஸ்வத பிரஷ்டேது -என்னும்படி -சர்வ விலக்ஷணமாய் -அநந்த ஆயாம விஸ்தீரணம் –
இடமுடைத்தான ஸ்ரீ வைகுண்டம் மா நாட்டைக் கண்டு அனுபவிக்கலாம் படி இப்போது பரம பக்தி உக்தனானேன்
(கண்ணே உன்னைக் காணாக் கருதி- மாக வைகுந்தம் காண என் மனம் ஏகம் எண்ணும் )
இத்தால்
1-பரம பிராப்தமான கைங்கர்யத்துக்கு தமக்கு அளவிறந்த சாரஸ்யம் விளைந்தபடியையும்
2-அதுக்கு விரோதியான அகங்கார மமகார ரூபா துக்க சம்பந்தம் விட்டு நீங்கிய படியையும்
3-அடிமைக்கு அடைவு இல்லாத சம்சாரத்தில் தனக்கு உள்ள விரக்தியையும்
4-அடிமைக்கு ஏகாந்தமான பரம பதத்தில் புக்கு அல்லது தரிக்க அரிதாம்படி தமக்கு பரம பக்தி பிறந்த படியையும்
5-இப்படி உள்ள அதிகார பூர்த்தியைக் கண்டு ப்ரஹ்மாதிகள் தலை நடுங்கி தன் கண் வட்டத்தில் வந்து கிட்ட மாட்டாமல்
கடக்கப் போம் படி தம்முடைய வேண்டற்பாட்டையும்
அருளிச் செய்தார் ஆயிற்று

————————————————————————–

(முக்தி தசையில் இவன் பெறும் பெருமைகளுக்கு எல்லாம்
மூல காரணம் ஞான விகாஸம் அன்றோ
தாம் அதைப் பெற்றத்தைப் பேசி
இப் பிரபந்தத்தைத் தலைக் கட்டி அருளுகிறார்
அனுகூல ஞானமே ஆனந்தம் -ஆனந்தத்துடனே நிகமிக்கிறார் –
உபக்ரமம் படியே உப சம்ஹாரம் பண்ணி அருளுகிறார்
ஸ்வரூப ஆவிர்பாவம் -ஞான விகாசம் -தானே ஆனந்தம் )

அப்பிள்ளை உரை -அவதாரிகை
(ஏகோ ஹை நாராயணா ஆஸீத் -மஹா நாராயண )
மஹா உபநிஷத் ப்ரக்ரியையால் பிரம்மா ருத்ர பிரமுகமான சகல பிரபஞ்சத்துக்கும் காரண பூதனான நாராயணனே
ஸர்வ ஸ்மாத் பரன் என்று உபக்ரமித்து -பிரதமத்திலே ப்ரதிஜ்ஜை பண்ணி
ஸ்ருதி ஸ்ம்ருதி உப ப்ராஹ்மணங்களாலும்
அநந்யசாத் ஸித்தமான ஸ்ரீயபதித்வாதி சிஹ்னங்களாலும்
நெடுக உப பாதித்துக் கொண்டு போந்து
அடியில் ப்ரதிஜ்ஜை அனுகுணமாக அவனுடைய பரத்வத்தை அருளிச் செய்து தலைக் கட்டுகிறார் –

இனி அறிந்தேன் ஈசற்க்கும் நான்முகற்கும் தெய்வம்
இனி அறிந்தேன் எம்பெருமான் உன்னை -இனி அறிந்தேன்
காரணன் நீ கற்றவை நீ கற்பவை நீ நற் கிரிசை
நாரணன் நீ நன்கு அறிந்தேன் நான் –96-

பதவுரை

எம்பெருமான்–எம்பெருமானே!
உன்னை–உன்னை
ஈசற்கும்–ருத்ரனுக்கும்
நான் முகற்கும்–பிரமனுக்கும்
தெய்வம்–தெய்வமாக
இனி அறிந்தேன் இனி அறிந்தேன்–இப்போது திடமாகத் தெரிந்து கொண்டேன்
காரணன் நீ–ஸகல ஜகத்துக்கும் காரண பூதன் நீ
கற்றவை நீ–இதற்கு முன்பு அறியப்பட்ட பொருள்களெல்லாம் நீ
கற்பவை நீ–இனிமேலறியப்படும் பொருள்களும் நீ (என்கிற இதனையும்)
நல் கிரிசை–நிர்ஹேதுக ரக்ஷண மாகிற நல்ல வ்யாபாரத்தை யுடையனான
நாரணன் நீ–நாராயணன் நீ
நான் நன்கு அறிந்தேன்–நான் நன்றாகத் தெரிந்து கொண்டேன்

ஸர்வ ஸ்வாமியான உன்னை
ருத்ரனும் ப்ரஹ்மாவுக்கும் தேவதை என்று இப்போது அறிந்தேன்
நீ ஜகத் காரண பூதன் என்று இப்போது அறிந்தேன்
இது வரையில் அறிந்த பதார்த்தங்களும் நீயே
மேல் அறியத் தக்க பதார்த்தங்களும் நீயே என்று இப்போது அறிந்தேன்
நிர்ஹேதுக ரக்ஷணம் ஆகிற நல்ல வியாபாரத்தை யுடைய நீ
சர்வ சேஷியான நாராயணனே என்று நான் நன்றாகத் தெரிந்து கொண்டேன் —

இப்போது ஈசனுக்கும் நான்முகனுக்கும் தெய்வம்  என்று எனக்கு
கை வந்தது –
இப்போது நீ யானபடியே உன்னை அறிந்து இருந்தேன்
சர்வத்துக்கும் காரணன் நீ
இதுக்கு முன்பு அறிந்தனவும்
இனி மேல் அறியக் கடவ பதார்த்தங்களும் எல்லாம்
நீ இட்ட வழக்கு
(நிர்வாக நிர்வாஹ்ய நிபந்தமான சாமா நாதி கரண்யம் )

நற் கிரிசை –
நிர்ஹேதுகமாக ரஷிக்கும் ஸ்வ பாவனாய்-
அதுக்கடியான சேஷியான நாராயணன் நீ
(கிரிசை -நற்கிரிசை -நிர்ஹேதுகம்
நல்கித்தான் காத்து அளிக்கும் நாரணனைக் கண்டக்கால் போல் இங்கும் )

நன்கு அறிந்தேன் நான்
இப் பொருள் எனக்கு அழகியதாக கை வந்தது என்கிறார்-

(அறிந்தேன் -நன்கு அறிந்தேன் -ப்ரத்யக்ஷமாக அழகியதாக அறிந்தேன்
இனி அறிந்தேன் ஈசற்கும் நான்முகற்கும் தெய்வம்
நான்முகனை நாராயணன் படைத்தான் நான்முகனும் தான் முகமாய்ச் சங்கரனைப் படைத்தான்
உபக்ரமத்தில் அருளிய அர்த்தத்தையே உபசம்ஹரித்து நிகமிக்கிறார்
கற்றவை நீ கற்பவை நீ
ஸர்வம் கல் விதம் ப்ரஹ்மம் )

அப்பிள்ளை உரை
எனக்கு நாயகனான சர்வாதிகனாக இருக்கும் உன்னை
பசு பிராயராகவும் மஸகப் பிராயராக (ஈ கொசு போல் )
ஈஸ்வர தயா சங்கதரான ருத்ரனுக்கும் ப்ரஹ்மாவுக்கும் ஆஸ்ரயணீயனாய் இருக்கும் இருப்பை நீயே ஒருவன்
உனது ப்ரஸாதத்தாலே யதாவாக அறிந்தேன்
சர்வத்துக்கும் காரண பூதன் நீ என்று அறிந்தேன்
(சதேவ சோம்ய ஏகம் இதம் அக்ர ஆஸீத் ஏவ அத்விதீயம்
பஹு ஸ்யாம் ப்ரஜாயேய
த்ரிவித காரணமும் அபின்ன நிமித்த காரணம் அலௌகிகம் அன்றோ )
இதுக்கு முன்பு அறியப்பட்ட பதார்த்தங்களும் மேல் அறியப் போகும் பதார்த்தங்களும்
நீ என்னும் இடம் விசத தமமாக அறிந்தேன்
நீ இட்ட வழக்கு தானே
நிர்ஹேதுக ரக்ஷணமாகிய நல்ல கிரிசை
அதுக்கு அடியாக -நாராயணத்வ ப்ரயுக்தமான சர்வ சேஷியான
சம்பந்த விசேஷம் யுடையதாக இருக்கும் என்பதையும் அழகிதாக அறிந்தேன்

————————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அப்பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருமழிசை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

இப் பாட்டையும் பட்டர் அருளிச் செய்தார்-

(சரம ஸ்லோக அர்த்தம் அருளிச் செய்தார் கீழ்
சரம ஸ்லோக நிஷ்டருக்குப் ப்ராப்யனான அவனது பெருமையையும்
அந்த ஸ்தானத்தின் பெருமையையும் சம்சாரிகள் மட்டும் இல்லாமல் ஞானாதிகர்களான
ப்ரஹ்மாதிகள் அறியவே மாட்டார் என்கிறார் இதில்

உபாய பாவம் வாழும் ஸ்தானம் பண்டைப் பதி சரம ஸ்லோகம் -இதன் பெருமை யார் அறிவார்
ஸ்ரீ வைகுண்ட பெருமை யார் அறிவார் என்றுமாம்
ஸ்ரீ வைகுண்டபத்தியின் பெருமையையும் யார் அறிவார் என்றுமாம்
சக்தி மிக்கும் ஞானம் மிக்கும் இருப்பதாக ஈஸ்வரோஹம் அபிமானம் மிக்க ப்ரஹ்மாதிகள் அறிவார்களா

அர்த்தம் அறிய அரியதான முன் பாசுரத்துக்கும் இப் பாசுரத்துக்கும்
பட்டர் அருளிச செய்ய நான் கேட்டேன் என்று
நம்பிள்ளை அருளிச் செய்ய நான் கேட்டேன் என்று பரம்பரையாக
பெரியவாச்சான் பிள்ளையும் நான் கேட்டேன் என்கிறார் )

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
சரம ஸ்லோகம் ப்ரஹ்மாதிகள் அறியாதார்
(உபாயாந்தரங்கள் பற்றி அன்றோ இவர்கள் தங்கள் பதவி பெற்றார்கள் )
ஆன பின்பு இவ்வருகு உள்ளார் ஒருகாலும் ஒருவரும் (கிம் புநர் கைமுதிக நியாயம் )-அறியாதவர்களே
அவனது நிரபேஷ உபாய பாவத்தின் உறுதி விஸ்வாசம் துர்லபம் என்றவாறு

ஆரே அறிவார் அனைத்துலகும் உண்டு உமிழ்ந்த
பேராழியான் தன் பெருமையை -கார் செறிந்த
கண்டத்தான் எண் கண்ணான் காணான் அவன் வைத்த
பண்டைத் தானத்தின் பதி–73—

பதவுரை

அனைத்து உலகும்–எல்லா வுலகங்களையும்
உண்டு உமிழ்ந்த–(பிரளயத்தில்) உண்பதும் (பிறகு) உமிழ்வதும் செய்தவனும்
பேர் ஆழியான் தன்–பெருமை தங்கிய திருவாழி யாழ்வானைத் திருக் கையிலுயைவனுமான எம்பெருமானுடைய
பேர் ஆழியான் கடல் போல் அப்ரமேயன் என்றுமாம்
பெருமையை–மஹிமையை
அறிவார் ஆரே–அறியக் கூடியவர் யார்? (ஒருவருமில்லை)
அவன் வைத்த–அப்பெருமான் (முன்பே) ஸாதித்து வைத்த
பண்டைத் தானத்தின் பதி–பரமபத மார்க்க மென்னத் தகுந்த சரம ச்லோகத்தை
கார் செறிந்த கண்டத்தான்–நீலகண்டனான சிவனும்
எண் கண்ணான்–நான் முகனும்
காணான்–அறியமாட்டார்கள்.
(அவர்களே அறிய மாட்டாத போது மற்ற பேர்கள் அறிய மாட்டார்களென்பது சொல்ல வேணுமோ?)

ஸகல லோகங்களையும் அமுது செய்து வெளிப் புறப்பட விட்டானாய்
பெரிய திருச் சக்கரத்தை யுடையனாய் ஸ்ரீ கிருஷ்ணனுடைய மஹிமையை அறியத் தக்கவர் யார்
ஒருவரும் அறியார்
அந்தக் கிருஷ்ணன் சாதித்து வைத்த அநாதியாய்
பரமபதத்துக்கு உபாயமான சரம ஸ்லோகத்தை
நிபிடமான கறுப்பைக் கண்டத்திலுடைய நீல கண்டனும் அறியான்
எட்டு நேத்ரங்களை யுடைய ப்ரஹ்மாவும் அறியான் –

ஆரே அறிவார் அனைத்துலகும் உண்டு உமிழ்ந்த பேராழியான் தன் பெருமையை –
சகல லோகத்தையும் வயிற்றிலே வைத்து-வெளிநாடு காண உமிழ்ந்த
பெரியவனுடைய
நைரபேஷ்யத்தை யார் அறிவர் –

இவனுடைய பெருமையை பரிச்சேதிக்க
வல்லார் யார் என்றுமாம் –

கார் செறிந்த கண்டத்தான் எண் கண்ணான் காணான் அவன் வைத்த பண்டைத் தானத்தின் பதி
அவன் என்றும் உண்டாக்கி வைத்த பரம பதத்தை-
நீல கண்டன்-
அஷ்ட நேத்திரன் ஆன ப்ரஹ்மா-
என்கிறவர்களால் காணப் போகாது

க்ருஷ்ணம் தர்மம் சனாதனம் -என்கிறவன்-
உபாய பாவம் இவர்களால் அறியப் போகாது என்றுமாம்-

(உபாய பாவம் சொல்லும் சரம ஸ்லோகம்
உபாய பாவம் இருக்கும் அவன் பெருமை –
ஸ்ரீ வைகுண்டம் –
பிராமண வைபவம் ப்ராப்ய ப்ராபக வைபவம் மூன்றுமே அறியார்கள் என்றபடி )

(பண்டைத் தானத்தின் பதி
என்றும் உண்டாய் இருக்கிற பரமபதம் ஆதல்
பதியாய் -பந்தா என்றாய்
வழி உபாயமாகையாலே சாதன உபாயம் என்னுதல் )

(அப்ரமேய கடல் போல் என்றும் -இது பெரியவாச்சான் பிள்ளை நிர்வாகம்
ரக்ஷண பரிகரமான திருவாழியைத் திருக்கையில் உடையவன் என்றும் -இது அப்பிள்ளையார் நிர்வாகம்
ஆழி -கடலும் சக்கரமும்

திவ்யம் ஸ்தானம் ச அப்ரமேயம் துர் விஜ்ஜேயம் ச ஆகமைர் கம்யம் ஆத்யம்
கச்ச பிரபு ரக்ஷ சாஸ்மான் ப்ரபந்நான் கல்பே கல்பே ஜாயமான ஸ்வ மூர்த்தியா -பாரதம்
ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் திவ்ய மங்கள விக்ரஹத்தோடே அவதரித்து சரணாகதர்களை ரக்ஷித்து
பழைமையான ஸ்தானத்தை அடைவிக்கிறான் –
இதுவே பண்டைத் தனத்தின் பதியின் பெருமை )

(கண்டாய் நெஞ்சே கருமங்கள் வாய்க்கின்றோர்
எண் தானும் இன்றியே வந்தியலுமாறு
உண்டானை உலகேழுமோர் மூவடி
கொண்டானைக் கண்டு கொண்டனை நீயுமே –1-10-5-)

(கிருஷ்ணம் தர்மம் சனாதனம் –
ராமோ விக்ரஹவான் தர்ம –
பழையதான நிரபேஷ உபாயமான சரம ஸ்லோகம் அறிவார் யார்
உபாய உபேயத்வே ததிஹ தவ தத்வம் -ஸ்ரீ ரெங்கராஜ ஸ்தவம்
வீடாம் தெளி தரு நிலைமையது ஒழிவிலன் முழுவதும் இறையோன் -திருவாய் -1-3-2-
அந்த கிருஷ்ணன் நிதி வைக்குமா போலே முன்பே சேமித்து வைத்த சர்வருக்கும் விஸ்ரம ஸ்தானமான
தந் நிரபேஷ உபாய பாவத்துக்கு இருப்பிடமான சரம ஸ்லோகத்தைத் தரிசிக்க மாட்டார்கள் -அப்பிள்ளை உரை
பதி -ஸப்த விகாரமாகக் கொண்டு பரம பத மார்க்கம் என்னத் தகுந்த சரம ஸ்லோகம் என்றும் பொருள் சொல்வார்கள் -)

அப்பிள்ளை உரை
சர்வ லோகங்களையும் பிரளயத்தில் அழியாதபடி திரு வயிற்றிலே வைத்து ரக்ஷித்து நோக்கி பின்பு
வெளிநாடு காண புறப்பட விட்டு
ரக்ஷண பரிகரமாக பெரிய திருவாழியை சுதர்சனம் பற்றிய ஸ்ரீ கிருஷ்ணனுடைய
(பேர் ஆழியான் கடல் போன்ற பெரிய திருமேனி பார்த்தோம் )
நிரபேஷ உபாய பாவத்தை அறிவார் யார்
இவர்கள் அறியார்கள் சொல்ல வேண்டுமோ
கறுத்து -(விஷம் உண்ட கர்வம்) -கழுத்து உள்ள ருத்ரனும்
அஷ்ட கண்கள் நேத்ரனான பிரமனும் –
ஸ்வ ஸ்வ சக்திகளை கண்டு ஸ்வாதந்தர்யம் மிக்கு உள்ள இவர்கள் அறிவார்களா காண்பார்களோ
ஆத்யம் ஸ்தானம் பாரத ஸ்லோகம் பண்டைத் தானம் இதில்
நிதி வைக்குமா போல் முன்பே சேமித்து அவன் வைத்த பண்டத் தானம் –
சர்வருக்கும் விஸ்ரம ஸ்தானமான பரமபதமும் -சரம ஸ்லோகமும்
நித்ய சங்கல்பத்தால் நித்ய விபூதி
ஆத்ம ஞானம் தொடங்கி கொஞ்சமாக கூட்டி-நிதி வைப்பது போல் சேமித்து வைத்த பின்பு
அருளிச் செய்த சரம ஸ்லோகம் என்றுமாம்
ஸ்த்ரீ புருஷ விபாகம் இல்லாமல் வர்ண விபாகம் அற சர்வருக்கும் ஒய்வு எடுக்கும் ஸ்தானம்
தனது நிரபேஷ உபாய பாவத்துக்கு இருப்பிடமான
சரம ஸ்லோகத்தைத் தரிசிக்க மாட்டார்கள்
உண்டானை உலகேழுமோர் மூவடி கொண்டானைக் கண்டு கொண்டனை நீயுமே –1-10-5-ஆழ்வார்
காண வல்லார் அல்லர் இவர்கள்
அன்றிக்கே
தன்னை உபாயமாகப் பற்றினாருக்கு என்று
அந்த கிருஷ்ணன்
நித்ய சித்தமாக உண்டாக்கி வைத்த ப்ராப்ய பூமியான பரம பதத்தை
இவர்கள் தரிசிக்க மாட்டார்கள் என்றுமாம்

—————————————————————-

(சரம ஸ்லோக வைபவம் சொன்னார் கீழே
சரணாகத ரக்ஷணத்தை எவ் வகையிலும் செய்து முடிப்பவன் ஸர்வேஸ்வரன்
என்பதைக் காட்டி அருளுகிறார் இதில் –
திருவடி இடம் அபசாரம் பண்ணி காலைக் கட்டின ஸூ முகனை ரஷித்தது –
திருவடி மூலமாகவே ரஷித்ததால் விரோதம் இல்லாமல் செய்து அருளி )

ந ஷமாமி கதாசன-
ந நத்யஜேயம் கதஞ்சன –
ஆஸ்ரிதர் பக்கலில் அபகாரம் பண்ணினாரை ஒரு நாளும்-பொறேன் என்ற வார்த்தைக்கும் –
மித்ர பாவம் உடையாரை மகாராஜர் தொடக்கமானவர்-
விடவரிலும் விடேன் என்ற வார்த்தைக்கும்-
அவிருத்தமாக செய்து அருளின படி –

ஸூ முகன் என்கிற சர்ப்பத்தை ஆமிஷமாக திருவடி பாதாளத்தில் தேடிச் செல்லுகிற படியை அறிந்து –
அதுவும் -கண் வளர்ந்து அருளுகிற திருப் பள்ளிக் கட்டிலை கட்டிக் கொண்டு கிடக்க-
திருவடியும்
ஸ்ரீ பாதம் தாங்குவார் சொல்லும் வார்த்தைகளைச் சொல்ல –
இச் சர்ப்பத்தை திருவடி கையிலே காட்டிக் கொடுத்து
திருவடியை இட்டுப் பொறுப்பித்தது –
இவனை அவன் கைக் கொள்ள பெருகையாலே இரண்டு அர்த்தமும் ஜீவித்தது-

(கால் கட்டை விரலாலே இத்தை எடுத்து அவனுக்குக் கொடுத்து
பாரத வ்ருத்தாந்தம் சுருக்கமாக அருளிச் செய்கிறார்
விநதா ஸூதன் -கத்ரு -அம்ருதம் கொண்டு
விண்ணுளார் பெருமானுக்கு அடிமை செய்வாரையும் செரும் ஐம்புலன்
பெருமாள் சீதாப் பிராட்டியைத் தொலைத்து அழுதது போல்
இந்த சரித்திரங்கள் நமக்கு பாடம் சொல்லவே
அங்கு திருவடி
வைநதேயன் இத்யாதி திரு நாமங்கள் லீலா விபூதியில் )

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
சரம ஸ்லோகத்தில் அருளிச் செய்த படியே சரணாகதி பரித்ராணத்தை
தான் அனுஷ்டித்துக் காட்டிய படியை அருளிச் செய்கிறார் இதில்

பதிப்பகைஞற்கு ஆற்றாது பாய் திரை நீர்ப் பாழி
மதித்தடைந்த வாளரவம் தன்னை -மதித்தவன் தன்
வல்லாகத் தேற்றிய மா மேனி மாயவனை
அல்லாது ஓன்று ஏத்தாது என் நா-74-

பதவுரை

பதி பகைஞற்கு ஆற்றாது–ஸஹஜ சத்ருவான பெரிய திருவடிக்கு அஞ்சி,
பத் -பாதை வழி-பாதேயம் போல் -வழி வழியாக பிறவியில் இருந்தே ஸஹஜ சத்ரு
சத் பத் -சத்தான பாண்டவர்கள் சுவர்க்கம் சென்ற பாதை போல்
பாய் திரை நீர்பாழி–பரம்பின அலைகளோடே கூடின நீரை யுடைத்தான கடல் போலே குளிர்ந்த திருப் படுக்கையை
மதித்து–புகலிடமாக நம்பி
அடைந்த–வந்து பற்றின
வாள் அரவம் தன்னை–ஒளி பொருந்திய ஸர்ப்பமாகிய ஸுமுகனை
மதித்து–ஆதரித்து
அவன் தன்–அந்த (சத்ருவான) கருடனுடைய
வல் ஆகத்து ஏற்றிய–வலிமை தங்கிய சரீரத்திலே ஏற விட்டவனும்
மா மேனி மாயவனை அல்லாது–சிறந்த திவ்ய மங்கள விக்ரஹத்தை யுடையவனுமான ஸர்வேஸ்வரனை யன்றி
ஒன்று வேறொன்றை-வேறு ஒருவரை என்று கூட சொல்ல மாட்டாத அநாதரம்
என் நா–எனது நாவானது
ஏத்தாது–தோத்திரம் செய்யாது.

ஸஹஜ ஸத்ருவான பெரிய திருவடிக்கு எதிர் நிற்கையையும் ஸஹியாமல்
பரந்த அலைகளை யுடைய நீர் நிறைந்த சமுத்திரம் போலே குளிர்ந்த தனது படுக்கையை ரக்ஷகமாக நினைத்து
ஆஸ்ரயித்த தேஜஸ்ஸை யுடைய ஸூ முகன் என்கிற ஸர்ப்பத்தை ஆதரித்து
அப்பெரிய திருவடியினுடைய பலிஷ்டமான திருமேனியில் ஏறிட்டு ரஷித்தவனாய்
பெரிய திருமேனியை யுடையனாய் ஆச்சர்ய பூதனான ஸர்வேஸ்வரனை அல்லது
வேறே ஒரு தேவதையை என் நாக்கு ஸ்தோத்ரம் செய்யாது —

(பாரதம் -உத்யோக பர்வம்
இந்திரன் சாரதி மாதலி தனது புத்ரியான குணகேசிக்கு ஸூமுகன் -நாக குமரன் -ஆர்யகன் இவன் தந்தை
அல்ப ஆயுஸ்ஸூ இவனுக்கு என்று சொல்ல
ஆயூஸூ வரம் கொடுத்து இந்திரன் -நான் கொடுத்த வரத்தை நீயே காத்துத் தர வேண்டும்
மணம் புரிய உபேந்த்ரன் அருளிச் செய்த உபகாரம் )

பதிப்பகைஞற்கு ஆற்றாது –
சஹஜ சத்ருவான திருவடிக்கு அஞ்சி-அவர் பலம் பொறுக்க மாட்டாது

(பதிப்பகை -வழி வழியாக வருகிற சாத்ரவம்
பரபலம் போலே திருவடிக்கு விஹிதமான ஹிம்ஸை )

பாய் திரை நீர்ப் பாழி –
பரந்த திரையை உடைத்தான கடல் போலே-திருப் பள்ளிக் கட்டில் –
ஒரோ யுகத்தில் ஒரு இடங்களில் எல்லாம் பிறக்கக்-கூடுகையாலே
திருப் பாற் கடல் தன்னிலே ஆகவுமாம் –

மதித்தடைந்த-
சரணாகதர் ஒரு தலையானால்-
பிராட்டி திருவடி திரு அநந்த ஆழ்வான் ஆன அசாதாராண-பரிகரத்தை விட்டும்-
ரஷிப்பான் ஒருவன் என்றும் நிச்சயித்து அடைந்த

வாளரவம் -தன்னை –
சரண்யன் அங்கீ கரிப்பதுக்கு முன்னே-
அவனுடைய சீல வத்தையாலே தன் கார்யம் தலைக் கட்டிற்று-பிறந்த ஒளி – என்று-
அந்தரிஷிகதஸ் ஸ்ரீ மான் -என்னும் படியே

மதித்து –
நெஞ்சில் கொண்டு (ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி–5-8-4-))என்னும்படியாக-
சரணாகதனாக நினைத்து

அவன் தன் வல்லாகத் தேற்றிய மா மேனி மாயவனை அல்லாது ஓன்று ஏத்தாது என் நா –
திருவடி தானே பிரசன்னனாய்-தன் தோளில் தரிக்கும்படி பண்ணி-
அத்தாலே நிறம் பெற்று க்ருத க்ருத்யனாய்-
ஆச்சர்ய யுக்தனான ஈஸ்வரனை ஒழிய-

வேறு ஒன்றை ஏத்தாது என் நா-
வேறு ஓன்று -என்றது –
தேவதாந்தரங்கள் பக்கல் அநாதரம்-

(த்ருணீ க்ருத விரிஞ்சாதி நிரங்குச விபூதய –
தேவதாந்த்ரங்களை ஒரு பொருளாக நினையாதவர் ஆகையால் ஓன்று என்கிறார் )

(இதே விருத்தாந்தம்

அடுத்த கடும் பகைஞற்கு ஆற்றேன் என்றோடி
படுத்த பெரும் பாழி சூழ்ந்த விடத் தரவை
வல்லாளன் கை கொடுத்த மா மேனி மாயவனுக்கு
அல்லாது மாவரோ ஆள் -ஸ்ரீ முதல் திருவந்தாதி–80-

நஞ்சு சோர்வதோர் வெஞ்சின வரவம் வெருவி வந்து நின் சரண் எனச் சரணாய்
நெஞ்சில் கொண்டு நின் அஞ்சிறைப் பறவைக்கு அடைக்கலம் கொடுத்து அருள் செய்தது அறிந்து
வெஞ்சொல் ஆளர்கள் நமன் தமர் கடியர் கொடிய செய்வன யுளவதற்கு அடியேன்
அஞ்சி வந்து நின்னடி இணை அடைந்தேன் அணி பொழில் திரு வரங்கத் தம்மானே -ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி–5-8-4-)

(மத்பக்தம் ஸ்வ பசம் வாபி நிந்தாம் குர்வந்தி யே நரா
பத்ம கோடி ஸதே நாபி ந ஷமாமி கதாசன –ஸ்ரீ வராஹ புராணம்
நாய் மாமிசம் தின்னும் சண்டாளனே ஆகிலும் என்னுடைய பக்தனுக்கு அபசாரம் செய்கிறவர்களை
நூறு கோடி பத்ம காலம் ஆனாலும் ஒருக்காலும் பொறுக்க மாட்டேன் – )

அப்பிள்ளை உரை
ஒக்கப் பிறந்த சத்ருவான பெரிய திருவடிக்கு எதிர் நிற்க மாட்டாமல் பயப்பட்டு பறந்து திரையை யுடைய
கடல் போல் படுக்கையைப்
விஸ்வசித்துப் பற்றினவனாய்
அவனை அண்டை கொள்ளுகையால் ஒளி விடுகிற வடிவை யுடைய ஸூ முகனாகிய பாம்பை
பாகவத விரோதம் பண்ணிவரை – ந க்ஷமாமி -என்கிற உக்திக்கும்
சரணம் புக்கவர்களை வருந்தி ஆகிலும் கை விடேன் -நத்யஜேயம்- என்கிற உக்திக்கும் விரோதம் வாராத படி
கடித்த வாயாலே துடைத்து திருவடியைக் கொண்டே பரிகரிக்கக் கடவோம் என்று அத்யவசித்து
(அடித்த கையாலே அணைக்கும் படி போல் )
சத்ருவானாலும் சரணம் என்றால் கணையத்துக்குள்ளே வர்த்திப்பாரைப் போல்
9எங்கும் ரஷிக்கை தான் நாம் உணர்ந்து ஒத்துக் கொள்ள வேண்டுமே )
ரஷிக்கை வட்டத்துக்குள்ளே இருக்க அபயம் -பயப்பட வேண்டாத படி
பிரபலமான திருவடி திரு மேனியில் ஏறி
அவன் தானே ஏறிட்டுக் கொள்ளும் படி
இப்படி ரக்ஷிக்கப் பெற்றதால் பூரித்து மா மேனி -திரு உடம்பு உடையவனாய் (முன்பு மேனி -இப்பொழுது மா மேனி )
இப்படி விரகு அறிந்து ஆஸ்ரித ரக்ஷணம் பண்ண வல்ல மாயன் இவனை ஒழிய
ஆபத்து வந்த போது ஆஸ்ரிதர்களுக்கு ஆபத்து வந்த திசையிலும்-(பாணாசூர வ்ருத்தாந்தம் )
கை கழிய விட்டுக் கடக்க நிற்கக் கடவ ஷூத்ர ருத்ராதிகளை –
வேறே ஒரு ஷூத்ர தேவதைகளை-என் நா ஒருகாலும் புகழாது

—————————————————————-

(ப்ரஹ்மாதிகளையே ஸ்துதிக்க மாட்டாத நான்
ஷூத்ர மநுஷ்யர்களைப் பாடுவேனோ என்கிறார்)

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
எம்பெருமானை ஏத்தக் கடவ நாவைக் கொண்டு
ஷூத்ரரான மநுஷ்யர்களை பாட மாட்டேன்
(நாவைக் கொடுத்ததே வகுத்த அவனை ஸ்துதிக்கவே தானே )

நாக் கொண்டு மானிடம் பாடேன் நலமாகத்
தீக் கொண்ட செஞ்சடையான் பின் சென்று -என்றும் பூக் கொண்டு
வல்லவாறு ஏத்த மகிழாத வைகுந்தச்
செல்வனார் சேவடி மேல் பாட்டு -75-

பதவுரை

தீக் கொண்ட செம் சடையான்–நெருப்புப் போலே சிவந்த சடையை யுடையனான ருத்ரன்
நலம் ஆக–தகுதியாக
என்றும்–எந்நாளும்
பூ கொண்டு–புஷ்பங்களைக் கையிற்கொண்டு
பின் சென்று–அநுஸித்து
வல்ல ஆறு–தன் சக்தியுள்ள வளவும்
ஏத்த–துதிக்க
மகிழாத–(இதைத் தனக்கொரு பெருமையாக நினைத்து) மேனாணிப்புக் கொள்ளாத
வைகுந்தம் செல்வனார்–ஸ்ரீவைகுண்ட நாதனுடைய
சே அடி மேல் பாட்டு–திருவடிகளுக்கு உரிய பாசுரங்களை (ச் சொல்ல வல்ல)
நாக் கொண்டு–நாவினால்
மானிடம்–மனிதர்களை
பாடேன்–பாட மாட்டேன்

நெருப்புப் போலே சிவந்த ஜடையை யுடைய ருத்ரன்
தன் யோக்யதா அனுகுணமாகப் புஷ்பங்களை சம்பாதித்திக் கொண்டு போய்
எப்போதும் தன் சக்திக்குப் படி ஸ்தோத்ரம் செய்ய
அதைத் தனக்கு ஒரு அதிசயமாக நினைத்து சந்தோஷியாத
ஸ்ரீ வைகுண்ட நாதனுடைய அழகிய திருவடிகளின் மேல் பாசுரங்களைச்
சொல்லத் தக்க நாவினால் மனுஷ்யனைப் பாட மாட்டேன் –

நாக் கொண்டு மானிடம் பாடேன்
அவனைப் பாடக் கடவ நாவைக் கொண்டு
ஷூத்ர மனுஷ்யரைப் பாடேன்

நலமாகத் தீக் கொண்ட செஞ்சடையான்
அக்னி போலே சிவந்த ஜடையை யுடையவன்
அன்றிக்கே
அனற்கு அங்கை ஏற்றான் –என்கிறபடியே
அக்னியையும் தரித்து
சிவந்த ஜடையையும் யுடையவன் என்றுமாம்

(பிடி சேர் களிறளித்த பேராளா உந்தன்
அடி சேர்ந்தருள் பெற்றாள் அன்றே பொடி சேர்
அனற்கு அங்கை ஏற்றான் அவிர் சடை மேல் பாய்ந்த
புனல் கங்கை என்னும் பேர்ப் பொன் -ஸ்ரீ முதல் திருவந்தாதி–97–)

பின் சென்று -என்றும் பூக் கொண்டு வல்லவாறு ஏத்த
தானே சென்று
புஷ்பாதி உபகரணங்களைக் கொண்டு
காலம் எல்லாம் ஸத்ருசமாகத் தன் சக்தி உள்ள அளவும் ஸ்துதிக்க

மகிழாத வைகுந்தச் செல்வனார் சேவடி மேல் பாட்டு
பரம பதத்தில் ஐஸ்வர்யத்தை யுடையனாகையாலே
ஷூத்ரரான இவர்கள் ஏத்த
அவிக்ருத்தனாய் இருக்கிறவனுடைய திருவடிகளில் பாட்டைக் கொண்டு
மனுஷ்யரைப் பாடேன் —

(அவாக்ய அநாதர
வ்ருஷ இவ ஸ்தப்த்தோ திவி திஷ்டத்யேக –தைத்ரியம்
மரம் போலே மாறுபாடு அற்றவனாய் ஒப்பற்றவனாய் பரம புருஷன் நிற்கிறான் )

(வர்ஷாயுதைர் யஸ்ய குணா ந சக வக்தும் சைமேதைரபி ஸர்வ லோகை -பாரதம் கர்ணன் பர்வம் -83-65-

யானுமேத்தி ஏழுலகும் முற்றுமேத்தி பின்னையும்
தானுமேத்திலும் தன்னை யேத்த வேத்த வெங்கு எய்தும்
தேனும் பாலும் கன்னலும் அமுதமாகித் தித்திப்ப
யானும் எம்பிரானையே ஏத்தினேன் யானுய்வானே –4-3-10-

வாழ்த்துவார் பலராக நின்னுள்ளே நான்முகனை
மூழ்த்த நீருல்லெல்லாம் படை என்று முதல் படைத்தாய்
கேழ்த்த சீரரன் முதலாக் கிளர் தெய்வமாய்க் கிளர்ந்து
சூழ்த்தமரர் துதித்தால் உன் தொல் புகழ் மாசூணாதே –3-1-7-

அப்பிள்ளை உரை
ஏறிட்டுப் பார்க்க ஒண்ணாதே நெருப்பு போல் ஜ்வலிக்கிற ஜடையை யுடைய ருத்ரனே
துர் மானத்தைப் பொகட்டு
தானே பெருமாள் எழுந்து அருளி உள்ள இடத்துக்குச் சென்று
அங்குத்தை ஸுகுமார்யத்துக்கு அனுரூபமான அவனுக்கு ஏற்ற செவ்விப் பூக்களை
சர்வ காலத்திலும்
தன்னுடைய (வல்லவா) – ஞான சக்திகளை எல்லாவற்றையும் கொண்டு இயன்ற வரை ஏத்த
அங்குத்தை வைபவத்துக்கு அவனுக்கு சத்ருசமாக ஸ்துதிக்க இத்தால்
திரு உள்ளத்தில் ஒரு உகப்பு இன்றிக்கே -மதியாதே
கலங்காப் பெரு நகரில் அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதி
(பரத்வத்திலே நோக்கு இவருக்கு -விகாரம் இல்லாத தேசமாயும் நித்ய முக்தரும்
எளியவன் என்றால் அவஜாநந்தி மாம் மூடர் )
பிரேம பரவசராய் புகழ –
(விகாரம் இல்லா திவ்ய தேசம் -அயர்வில்லா நித்யர் முக்தர்களின் அதிபதி )
அத்தை உகந்து கேட்டு வாழ்ந்து கொண்டு இருக்கும் ஐஸ்வர்யம் யுடையவருடைய -(செல்வனார் )
சிவந்த திருவடிகளை பாடக் கடவ நாக் கொண்டு
ஷூத்ர மனுஷர்களைப் பாடேன் –

————————————————————————–

(வேறே ஒருவரையும் கவி பாடேன் என்று சொல்ல என்ன காரணம் என்ன
உலகில் சொற்களோடு பொருள்களோடு வாசியற அவனுடைய சங்கல்பத்தாலே அன்றோ உண்டானவை
அவனே கவி பாடத் தக்க பெருமை யுடையவன் என்கிறார் –
எந்தச் சொல்லும் இவனையே சொன்னதாகுமே –
எல்லா சொற்களுக்கும் பொருளே இவனே தானே
படு கதையும் கேட்ட மனுவும் நாயனார் இப் பாசுரம் கொண்டே )

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
லோகத்தில் வாஸ்ய வாசக ஜாதம் அடங்கலும் அவனுடைய திவ்ய சங்கல்பத்தாலே உண்டானவை –
மாயவனுடைய மாயை -என்பதே திவ்ய ஸத்ய சங்கல்பம்
இத்தால் அவனையே கவி பாட வேண்டிய அவனுடைய வேண்டற்பாடு சொல்லிற்று

பாட்டும் முறையும் படு கதையும் பல் பொருளும்
ஈட்டிய தீயும் இரு விசும்பும் -கேட்ட
மனுவும் சுருதி மறை நான்கும் மாயன்
தன மாயையில் பட்ட தற்பு-76—

பதவுரை

பாட்டும் முறையும்–இயலும் இசையும்
படு கதையும்–பழைய சரிதங்களைக் கூற வந்த இதிஹாஸங்களும்
பல் பொருளும்–பல அர்த்தங்களை யறிவிக்கிற புராணங்களும்
ஈட்டிய தீயும்–(பஞ்சீகரணத்தாலே-ஐந்து பூதங்களும் – பல குணங்களும் தன்னிலே அமையும்படி) சேர்க்கப்பட்ட அக்நியும்
இரு விசும்பும்–பரந்த ஆகாசமும் (முதலான பஞ்ச பூதங்களும்-உப லக்ஷணம் )
கேட்ட மனுவும்–வேதத்திலும் ஓதப்பட்ட மநு மஹர்ஷியின் தர்ம சாஸ்த்ரமும்(மநு ஸ்ம்ருதி பேஷஜம் என்று ஸ்ருதி புகழும் )
ஸ்ருதி–அநாதியாக உச்சாரண அநூச்சாரண ஸ்ரமத்தாலே ஓதப்பட்டு வருகிற
மறை நான்கும்–நான்கு வேதங்களும் (ஆகிய இவை யெல்லாம்)
(எட்டு விஷயங்கள் வாசகமும் வாஸ்யமும் சொல்லும் பொருளும்
தீயும் இரு விசும்பும் இரண்டும் சொல்லுக்குப் பொருள் –
மற்ற ஆறும் வாசகம் )
மாயன் தன்–ஆச்சர்ய சக்தி யுத்தனான எம்பெருமானுடைய
மாயையில் பட்ட–ஸங்கல்பத்தினாலுண்டான
தற்பு–தத்துவங்களாம்.

பாசுரங்களும் ஸ்ரீ ராமாயணமும் முன் நடந்த இதிஹாசங்களைப் ப்ரதிபாதிக்கிற மஹா பாரதமும்
அவற்றிலே சொல்லப்பட்ட அநேக அர்த்தங்களும்
செறிந்த அக்னியும் விசாலமான ஆகாசமும்
ஆப்த தமம் என்று கேட்கப்பட்ட மனு ஸ்ம்ருதியும்
எழுதாமல் குரு முகமாகக் கேட்கப்பட்ட நான்கு வேதங்களும்
ஆச்சர்ய பூதனான ஸர்வேஸ்வரனுடைய ஸங்கல்பத்தினால் உண்டான தத்வங்கள் –

(பாட்டும் முறையும் படு கதையும் பல் பொருளும் )
இப்படி புராணங்களில் பரக்கச் சொல்லப்பட்ட அர்த்தங்கள்
(சர்க்கம் ப்ரதிஸர்க்கம் வம்ச கிளை கதைகள் பூ லோக வர்ணம் புராணங்களில் உண்டே )

காரணமான அக்நி -வியாபகமான ஆகாசம்-

யத்வை கிஞ்ச மநுரவதத் தத் பேஷஜம் -என்று
ஸ்ருத்யாதிகளில் ஆப்த தமமாகக் கேட்ட-மனுவும்

என்றும் ஒதுவித்துப் போகிற நாலு வேதமும்-

இவை எல்லாம்
ஆச்சர்ய பூதன் சங்கல்ப்பத்தால் உண்டான உண்மை உடைய –

பாட்டு -அருளிச் செயல்
முறை -ஸ்ரீ மத் ராமாயணம்
படு கதை -மகா பாரதாதி புராணங்கள்
பல் பொருள்கள் -இவற்றால் பிரதிபாதிக்கிற அர்த்த விசேஷங்கள்
தற்பு-சத்தையாய் -உண்மையை உடைத்தது என்றபடி –

(யத்வை கிஞ்ச மனுரவதத் தத் பேஷஜம்-மனு சொன்னது எல்லாம் மருந்தாகும்
தற்பு -தத்வம் உ ண்மை )

(சர்க்கச்ச ப்ரதி சர்க்கச்ச வம்ச மன்வந்தராணி ச
வம்ஸ அநு சரிதம் க்ருத்ஸ்னம் மயாத்ர தவ கீர்த்திதம் –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் –6-8-13-
இவையே பாட்டும் படு கதையும் முறையும்
மேலே பல் பொருளும் -பூகோள நிர்ணயம் வர்ணாஸ்ரம ஆசாரங்கள் போல்வன
அத்ர தேவாஸ் ததா தைத்யா கந்தர்வ நாக ராக்ஷஸா
யஷ வித்யாதராஸ் ஸித்தா கத்யந்தே அப்சரஸ் ததா
முனயோ பாவிதாத்மந கத்யந்தே தபஸான் விதா
சாதுர் வர்ண்யம் ததா பும்ஸாம் விஸிஷ்ட சரிதாந ச
புண்யா ப்ரதேஸா மேதிந்யா புண்யா நத்யோ அத ஸாகரா
பர்வதாச்ச மஹா புண்யாச் சரிதாநி ச தீமாம்
வர்ண தர்மா தயோ தர்மா வேத சாஸ்த்ராணி க்ருத்ஸ்ன
யேஷாம் ஸம் ஸ்மரணாத் ஸத்யஸ் ஸர்வ பாபை ப்ரமுச்யதே –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் –6-8-14/15/16/17
இதில் சொல்லப்பட்டவற்றை (இப்படி பல் பொருளில் ஒன்றை ) நினைத்த மாத்திரத்திலே
மனிதன் எல்லாப் பாபங்கள் நின்றும் விடுபடுறான் -)

(அப்பிள்ளை நிர்வாகம்
பாட்டும் முறையும் -இயலும் இயலைப் பாடும் முறையான இசையும்
படு கதையும் -பழைய வ்ருத்தாந்தங்களை இப்படி இப்படி என்று கூறும் இதிகாசங்களும்
பல் பொருளும் -சர்க்கச்ச ப்ரதி ஸர்க்கச்ச என்று தொடங்கிச் சொல்லப்படும்
பல பொருள்களை சொல்லும் புராணங்களும் புராணங்களும்
அப்பிள்ளை நிர்வாகத்தில்
ஈட்டிய தீயும் இரு விசும்பும் என்பது மட்டும் வாஸ்ய பரம்
முன்னும் பின்னும் வாசக பரம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை நிர்வாகத்தில் பின்பே வாசக பரம் )

அப்பிள்ளை உரை
இயலும் இசையும்
புரா வ்ருத்த ப்ரதிபாதகமான இதிஹாசங்களும் -(படுகதை )
நாநாவான அர்த்தங்களைச் சொல்லும் புராணங்கள்
ஒன்றிலேயே எல்லாம் உண்டாம்படி பஞ்சீ கரணத்தால் சேர்க்கப்பட்ட அக்னியும்
பரப்பை யுடைத்தான ஆகாசம் முதலான காரணமான பூத பஞ்சகமும்
தத் உப லஷிதமான தேவாதி -கார்ய வஸ்துக்களும்
ஆப்த தமமாக ஜகத் எல்லாம் ஸ்ருதியில் கேட்டுப் போகும் மன்வாதி தர்ம சாஸ்திரங்களும்
ஆச்சார்ய உச்சாரண அனு உச்சாரண கிரமத்திலே நிகமேன ஓதப்படும் ரிக்காதி சதுர் வேதங்களும் ஆகிற
இந்த வாஸ்ய வாசக வர்க்கம் அடங்கலும்
(அக்னி ஆகாசம் மட்டும் வாஸ்யம் -முன்பு பின்பு உள்ளவை வாசகம் )
ஆச்சர்ய சக்தி யுக்தனான -மாயவன்- தன் திவ்ய சங்கல்பத்தால் உண்டான தத்துவத்தை-உண்மையை- உடைத்தவை
இன்ன சப்தம் இன்ன பொருளைக் குறிக்கக் கடவ -வாஸ்ய வாசக சம்பந்த போதனா சக்தி -அவனது ஸங்கல்பத்தாலே –
(நையாயிகன் தார்க்கிகன் மீமாம்சகர் வாதம் இதில் -இந்த சக்தி நாம் ஊட்டணுமா அவற்றுக்கே சக்தி உண்டா-
அபூர்வ வாதம் உண்டே அவர்கள் இடம் )
வாசக சம்பந்தம் நியமம் -அவனுடைய திவ்ய சங்கல்ப ஆயத்தம்
தற்பு –தத்வம் -உண்மை -என்றபடி
ஆத்ம மாயையா ஸம்பவாமி -அவனே சொல்வான் அன்றோ

————————————————————————–

(வாஸ்ய வாசகங்கள் எல்லாம் அவனது சங்கல்பம் அடியாக என்பது ஒருபுறம் இருக்கட்டும்
குலங்களாய ஈரிரண்டில் ஒன்றிலும் பிறந்திலேன்
நலங்களாய நற் கலைகள் நாலிலும் நவின்றிலேன் –நாவிலும் என்றும் பட பேதம் -இங்கே
புலன்கள் ஐந்தும் வென்றிலேன் பொறியிலேன் புனித நின்
இலங்கு பாதம் அன்றி மற்றோர் பற்றிலேன் எம் ஈசனே -ஸ்ரீ திருச்சந்த விருத்தம்–90-
தோஷமே வடிவெடுத்த என் பக்கல் விசேஷ கடாக்ஷம் பண்ணின படியைக் கண்டால்
நான் நாக் கொண்டு மானிடம் பாடுவேனோ என்கிறார்-)

அப்பிள்ளை உரை -அவதாரிகை
என் தோஷ பூயசத்தை பார்த்து தோஷமே உருவாக்க கொண்ட இகழாமல்
(பக்தர்களின் பாபங்களைப் பார்க்காத தாமரைக் கண்ணன்
அன்று அதனை ஈன்று உகந்த ஆ -வழு காதலிப்பது போல் )
என்னுடைய ஸமஸ்த கர்மங்களும் உரு மாயும் படி பக்கம் நோக்கு அறியாத
(பைந் தாமரைக் கண்ணன் )தன் திரு உள்ளத்தை என்னிடத்தில் வைத்து அருளினான் என்கிறார் –

தற்பென்னைத் தான் அறியா னேலும் தடங்கடலைக்
கற் கொண்டு தூர்த்த கடல் வண்ணன் -எற் கொண்ட
வெவ் வினையும் நீங்கா விலங்கா மனம் வைத்தான்
எவ் வினையும் மாயுமால் கண்டு-77-

பதவுரை

தட கடலை–பரந்த தெற்கு சமுத்ரத்தை
கல் கொண்டு–மலைகளினால்
தூர்த்த–அணை செய்து அடைத்தவனும்
கடல் வண்ணன் தான்–கடல் போன்ற கருநிற முடையனுமான எம்பெருமான்
என்னை–(தோஷமே வடிவெடுத்தவனான) என்னை-இதுவே ஸ்வரூப நிரூபக தர்மம் எனக்கு
தற்பு–உள்ளபடியே
அறியான் ஏலும்–அறிந்திலனாயினும்,
எற் கொண்ட–என்னைக் கொள்ளை கொண்டிருக்கிற
வெம் வினையும்–கொடிய பாவங்கள் யாவும்
நீங்க–என்னை விட்டு நீங்கும்படியாக
கண்டு–அழகிய திருக் கண்களாலே குளிரக் கடாக்ஷித்து
மனம்–தனது திருவுள்ளத்தை
விலங்கா -வேறு எங்கும் விலகிப் போகாதபடி
வைத்தான்–(என் மீதே ஒரு மடைப் படுத்தி) வைத்தருளினன் (ஆகையாலே)
எங்கும் பக்க நோக்கசும் அறியான் என் பைந் தாமரைக் கண்ணன்
எவ் வினையும்–பாபமென்று பேர் பெற்றவை யடங்கலும்
மாயும்–உரு வழிந்து போம்-
ஆல் -ஆச்சர்யம்

விசாலமான ஸமுத்ரத்தைக் கற்களினால் அடைத்த சமுத்திரம் போன்ற திருமேனியை யுடைய
ஸர்வேஸ்வரனான தான் என்னை யதார்த்தமாக அறியானாகிலும்
என்னை கிரஹித்துக் கொண்ட ஸகல பாபங்களும் தொலையும்படி கடாக்ஷித்து
என் மனஸ்ஸை விஷயாந்தரங்களில் செல்லாத படி செய்து
என்னிடத்தில் திரு உள்ளத்தை வைத்தான்
ஆகையால் ஸகல பாபங்களும் நசிக்கும் —

ஆழக் கடவ கல்லைக் கொண்டு-நீரிலே அணை கட்டினவன் –
எற் கொண்ட வெவ் வினையும் நீங்கா விலங்கா மனம் வைத்தான் எவ் வினையும் மாய்மால் கண்டு –
நான் உரு மாயும்படி என்னை க்ரசித்த மகா பாபமும்-நசிக்கும்படி –
வேறு ஒரு இடத்திலும் போகாதபடி –
திரு உள்ளத்தாலே கொண்டு-என் பக்கலிலே மனஸை வைத்தான் –
ஆதலால் பாபம் என்று சொல்லப் படுகிறவை அடைய மாயும் –

தற்பு -உண்மை
என்னை -ஆபி முக்யாதிகளும் இன்றிக்கே தோஷ பூயிஷ்டனான என்னை
அறியனேலும் -அறியாதே இப்படி ஸர்வஞ்ஞனாய் இருக்கச் செய்தேயும் தோஷம் பாராமல் விஷயீ கரிப்பதே
இது என்ன அகடிகடநா சாமர்த்தியம் என்கிறார்

தடம் கடலை இத்யாதி –
என் கொண்ட -என்னை க்ரஸித்துக் கொண்ட
எவ்வினையும் நீங்கக் கண்டு விலங்கா மனம் வைத்தான்
ஆல் –ஆகையால்
எவ்வினையும் மாயும் என்றபடி –

(ஸஹஸ்ராம்ஸூ -பக்தர்களுடைய குணங்களை ஆயிரம் மடங்காக அறிபவன்
அவிஞ்ஞாதா ஹி பக்தாநாம் ஆகஸ்ஸூ கமலேக்ஷண –
பக்தர்களுடைய பாபங்கள் விஷயத்தில் தாமரைக் கண்ணன் அறியாதவனாக இருக்கிறான் )

அப்பிள்ளை உரை
சர்வஞ்ஞனான தான் தோஷமே வேஷமான என்னை உண்மையாக அறியானே யாகிலும்
(சர்வஞ்ஞன் சர்வவித் தான் -தோஷத்தை அறியாமல் இல்லாமல் என்னை அறியாமல்)
இடமுடைத்தான கடலைக் கல்லால் அடைத்த-நீரில் அழுந்தும் கல்லைக் கொண்டு அடைத்த –
கடல் வண்ணன்-கடல் போல் இருண்ட குளிர்ந்த வடிவு அன்றோ
(குரங்குகள் அணில்கள் கைங்கர்யங்களைப் பார்த்து பார்த்து கடல் வண்ணன் ஆனான் )
நான் உரு மாய்ந்து போகும் படியான ஸமஸ்த பாபங்களும்
(வெவ்வினை -மஹா பாபங்கள்
எவ்வினை அனைத்து பாபங்கள் )
போகும் படி
தனது அழகிய திருக் கண்களால் குளிரக் கடாக்ஷித்து
திரு உள்ளத்தை வேறே ஒரு விஷயத்தில் புகுந்து போகாதபடி ஒருமடைப்பட என்னிடம் வைத்தான் –
ஆகவே பாபங்கள் என்று பேர் பெற்ற அனைத்துமே மாய்ந்து போனதே

————————————————————————–

கண்டு இத்யாதி –
அபிமத விஷயத்தில் ப்ராவண்யத்தை விளைத்தவனை-அநங்கன் ஆக்கினவன் –
நெஞ்சும் கூட-ஸ்ரவண மாத்ரத்திலே பரவசமான படியைக் கண்டால் –
இவ் வஸ்துவை சாஷாத் கரித்து ப்ரணாமாதிகளைப்-பண்ணினார்க்கு
எத்தனை நன்மை பிறவாது -என்கிறார்

(முதல் பதத்துக்கு–அபிமத விஷய இத்யாதி – அர்த்தமாக்கி அவதாரிகை அருளிச் செய்கிறார்
ஹிமவத் பார்ஸ்வத்திலே ருத்ரன் தபஸ்ஸூ பண்ண பார்வதி பரிசர்யை பண்ணுகிற அளவிலே மன்மதன் வந்து
இருவருக்கும் சங்கத்தைப் பிறப்பிக்க -அவ்வளவில் தபஸ்ஸூ குலைகையாலே
நெற்றியிலே கண்ணைத் திறந்து தஹிக்க அப்போது அநங்கன் ஆனான் என்றபடி –
காம்ய வானம் காமா அயோத்தியை பக்கம் காமனை சாம்பல் ஆக்கின இடம் –
பிருந்தாவனம் உள்ள காம்ய வானம் வேறே
ராஜஸ தாமஸர் கேட்டதுக்கே இதுவானால் சாத்விகர் கண்டால் என்ன ஆகும் )

(அத்ருஷ்ட பலமான பாப நிவர்த்தகம் நிற்க
கண்டு வணங்கினவர்கள் த்ருஷ்டத்திலே அனுபவிக்கும் ஆனந்தம் தான் எத்தகையது என்கிறார் இதில் )

அப்பிள்ளை உரை -அவதாரிகை
யாதிருச்சிக்க பகவத் நாம ஸ்ரவணத்தாலே
தமஸ் ப்ரக்ருதியாய்
க்ரோத சீலனான ருத்ரனுக்கு உட்பட விக்ருதனாம் படி கண்டால்
நேர் நேர் கொடு நேர் சாஷாத்கரித்த வர்களுக்கு என்ன விக்ருதி ஆகுமோ என்கிறார் –

கண்டு வணங்கினார்க்கு என்னாம் கொல் காமன் உடல்
கொண்ட தவத்தால் குமை உணர்த்த -வண்டலம்பும்
தார் அலங்கல் நீண் முடியான் தன் பேரே கேட்டு இருந்து அங்கு
ஆர் அலங்கல் ஆனமையால் ஆய்ந்து-78-

பதவுரை

காமன்–மன்மதனுடைய
உடல்–சரீரத்தை
கொண்ட–நீறாக்கின
தவத்தாற்கு–தபஸ்வியான பரம சிவனுக்கு
உமை–(மனைவியான) பார்வதி யானவள்
உணர்த்த–தெரிவிக்க,
அங்கு–அப்போதே
ஆர் அலங்கல் ஆனமை–மிகவும் அசைந்து போனமையை-தன்னிலை இழந்து பரவசமானமை –
ஆய்ந்தால்–ஆராய்ந்து பார்க்கில்,
வண்டு அலம்பும் தார் அலங்கல் நீள் முடியான தன் பெயர் கேட்டிருந்தே–வண்டுகள் ஒலிக்கப் பெற்ற பூமாலயை
நீண்ட திருவபிஷேகத்திலுடையனான எம்பெருமானுடைய திருநாமங்களைக் கேட்ட மாத்திரத்திலேயே
பார்வதி தேவி சொல்ல ருத்ரன் கேட்டு -தவத்தாருக்கு சிஷ்யை உணர்த்தினால் போல்
கண்டு வணங்கினார்க்கு–நேரே கண்டு வணங்குமவர்கட்கு
என் ஆம் கொல்–எப்படிப்பட்ட விகாரமுண்டாகுமோ (என்பது சொல்ல முடியாது)

மன்மதனுடைய உடலை நீறாக்கின தபஸ்ஸை யுடைய ருத்ரனுக்குப் பார்வதி
உபதேசிக்க –ஞாபநம் பண்ண
வண்டுகள் ஸஞ்சரிக்கிற திருத்துழாய்க் கதிர்களினால் கட்டப்பட்ட மாலையினால் அலங்க்ருதமான
நீண்ட திரு அபிஷேகத்தை யுடைய ஸர்வேஸ்வரனுடைய திரு நாமங்களைக் கேட்டு
அதில் மக்நனாய் இருந்து அப்போது வாடின மாலை போலே பரவசனானன் ஆகையாலே விசாரித்து
ஸர்வேஸ்வரனை ஸேவித்து ஆஸ்ரயித்தவர்களுக்கு என்னவுமாம் —

தவத்தாற்கு –
தபச்சுக்கு பலம் ஒருத்தனுடைய ஹிம்சை யாம்படி-
நெஞ்சு திண்ணியன் ஆனவனுக்கு

உமை உணர்த்த –
ப்ராசங்கிகமாக பகவத் குணங்களைக் கேட்டு-
சிஷ்யாசார்ய க்ரமம் மாறாடி
அவள் வாயாலே தான் கேட்டு

(உணர்த்த
ருத்ரன் த்யான பரனாய் இருக்க அப்போது பார்வதி -நீர் எல்லாருக்கும் உபாஸ்யரராய் இருக்க
உமக்கு தியானத்துக்கு விஷயம் உண்டோ -என்று கேட்க
அவன் பகவத் குணங்களை அவளுக்குச் சொல்ல
நமக்கும் உண்டு காண் -என்று ஈடுபட்டான்
அவன் சொன்னான் ஆகிலும் இவள் உணர்த்தக் கேட்டு
நீண் முடியான் தன் பேரே கேட்டு இருந்து அங்கு ஆர் அலங்கல் ஆனமையால்
கண்டு வணங்கினார்க்கு என்னாம் கொல்
என்று அந்வயம் )

வண்டு இத்யாதி –
மது வெள்ளத்தில் வண்டுகள் அலையா நின்ற-திருத் துழாய் மாலையையும்
ஆதி ராஜ்ய ஸூசகமான முடியையும் உடைய-சர்வேஸ்வரன் திரு நாமங்களையே கேட்டு
நெஞ்சாலே அனுசந்தித்துக் கொண்டு இருந்து
(திருத்துழாய் -பூ தேன் ஊருவதால்-பத்ரம் புஷ்பம் இலையாக இருக்கும் போதே புஷ்பம் -அலங்கல்)

ஆர் அலங்கல் ஆனமையால் –
அலங்கல் என்று அசைவாய்-
பாரவச்யதையைச் சொன்ன படி

(கம் த்வம் அர்ச்சயஸே தேவ கிம் தைவதம் அதிகம் தவ
ஜப ஹோம நமஸ்காரை தம் வதஸ்த மஹேஸ்வர -என்று தொடங்கி ப்ரஸ்னம் பண்ண
பார்வதியை மேலும் பகத் நாமங்களை சொல்லக் கேட்டு மேனி மிகத் தளர்ந்து போனான் ருத்ரன்
ப்ராசங்கிக்கமாக குரு சிஷ்ய க்ரமம் மாறாடிக் கேட்டதற்கே இவ்வாறு ஆனான்
வண்டு அலம்பும் தார் அலங்கல் நீள் முடியான்
சுடர் முடி மேலும் புனைந்த தண்ணம் துழாயுடை எம்மான் -(1-9-7)
ஆதி ராஜ்யம் அதிகம் புவநாநாம் ஈஸ தே பிசு நயன் கில மௌலி -ஆழ்வான்
ஆர் அலங்கல் ஆனமை
அலங்கல் -அசைவு
மிகவும் அசைந்து போனமை
அன்றிக்கே
வாடின மாலை போல் துவண்டு விழுந்தான்
ஆய்ந்து -ஆராய்ந்து -கண்டு வணங்கினாருக்கு என்னாகும் கொல் )

அப்பிள்ளை உரை
அபிமத விஷயத்தை கடிப்பிக்க காமனுடைய சரீரத்தை தக்தமாக்கிய பஸ்மமாக்கிய தபஸ் க்ரூரரான ருத்ரனுக்கு
மஹிஷியான உமையானவள் முறை மாறாடி அஞ்ஞான ஞாபனம் பண்ண
வண்டுகள் ஆனவை தேன் வெள்ளத்திலே கிடந்து அலையும்படி இருக்கும் படியான திருத்துழாயால் அலங்க்ருதமான
ஆதிராஜ்ய ஸூசகமான திரு அபிஷேகம் உடைய
சர்வேஸ்வரனுடைய ஒப்பனை அழகு
அழகு முதலான ஸ்வ பாவத்துக்கு வாசகமான திரு நாமங்களை யாதிருச்சிகமாகக் கேட்டு
சொல் என்ன சொன்னாளே
நெஞ்சால் நாமங்களுக்கு உள்ளீடான குணங்களை நெஞ்சால் அனுசந்தித்து அந்த தசையில் முடிந்து
வாடின பூ மாமலை போல் பரவசனாயத் துவண்டு விகாரம் அடைந்து
விழுந்தபடி கண்டால்
உள் எலாம் உருகி உடம்பு எல்லாம் கண்ண நீர் சோர –
கேட்ட அளவன்றிக்கே பத்தும் பத்தாக இவ் வஸ்துவை சாஷாத்கரித்து நிர் மமராய்
திருவடியில் விழுந்தவருக்கு என்னாகுமோ 0எந்த விக்ருதி பிறக்குமோ –

————————————————————————–

(நேரே கண்டு வணங்கினவர்கள் ஆனந்தம் மிகப் பெரிது என்றார் கீழே
சரீரத்தில் ஈடுபாடு இதற்கு தடையாகாதோ என்ன
பகவத் அனுபவ த்வரை உள்ளவர்கள் -சரீரம் வ்ரணவத் பஸ்யேத் -புண்ணாகவே சரீரத்தைப் பார்க்கார்கள்
எனவே பகவத் அனுபவ ஜெனித ஆனந்தத்துக்கு சரீர ப்ராவண்யம் இடையூறாக நில்லாது என்கிறார் –
ப்ரஹ்மம் ஒன்றை அறிந்தால் அனைத்தையும் அறிந்ததாகுமே
ஆழ்வார் திருப்புளிய மரத்தில் இருந்து ப்ரஹ்மத்தை அறிய
உலக இயல்புகளையும் அறிந்து அருளிச் செய்கிறார் அன்றோ
அதே போல் இவரும் அருளிச் செய்கிறார் )

ஆய்ந்து -இத்யாதி
பகவத் விஷயத்தில் ருசி உடையவர்கள்-
அவனை ஏகாந்தமாக அனுபவிக்கலாம் தேசம் பரமபதம்-என்று ஆசைப்பட்டு
அதுக்கு காற்கட்டாய் ஆயிற்று என்று-சொல்லலாம்படி அபிமானித்த சரீரத்தை –
சரீரம் வ்ரணவத் பஸ்யேத் -என்னும்படியாக
நோயாக விரும்புவர்கள் -என்கிறார்-

(புண்ணேர் ஆக்கை -உடம்பே நோய் என்று எண்ணுவார்கள்
சரீரமும் நாமும் ஓன்று அல்ல என்ற எண்ணம் வந்தால் கால் கட்டு ஆகாதே
பக்தி சரணாகதி பண்ண இது வேண்டுமே
ஸ்ரீ வை குந்தத்தில் ஆசை வை -சம்சாரம் குந்தம் என்று அறியலாம் )

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
பகவத் விஷயத்தில் ருசி உடையவர்கள் எம்பெருமானை அனுபவிக்கைக்கு ஏகாந்தமான
பரமபதத்தை அடைய-பிராபிக்க வேணும்-என்னும் த்வரை மிக்கு -அதிசயத்தாலே
தத் விரோதியான சரீரத்தையே நோயாகவே விரும்புவார்கள் -நினைப்பர்

ஆய்ந்து கொண்டு ஆதிப் பெருமானை அன்பினால்
வாய்ந்த மனத்திருத்த வல்லார்கள் -ஏய்ந்த தம்
மெய் குந்த மாக விரும்புவரே தாமுந்தம்
வைகுந்தம் காண்பார் விரைந்து-79-

பதவுரை

ஆதி–ஜகத் காரண பூதனான
பெருமானை–ஸர்வேச்வரனை
அன்பினால்–ப்ரேமத்துடன்
ஆய்ந்து கொண்டு–அநுஸந்தித்துக் கொண்டு
ஞானம் கனிந்த நலம் கொண்டு நைந்து
வாய்ந்த மனத்து–(தமது) பாங்கான நெஞ்சிலே
இருத்த வல்லார்கள் தாமும்–நிலை நிறுத்திக் கொள்ள சக்தரானவர்கள்
தம் வைகுந்தம்–தங்களுக்கென்று ஏற்பட்டுள்ள பரம பதத்தை
விரைந்து–சீக்கிரமாக
காண்பார்–காண விருப்பமுடையராய்
ப்ரஹ்மத்தை உள்ளத்தே இருத்தச் சொன்னால் மாட்டேன் என்று வைமுக்யம் இல்லாததே போதுமே
ஏய்ந்த–ஆத்மாவோடு செறிந்த
தம் மெய்–தங்களுடைய உடம்பை
குந்தம் ஆக–வியாதியாக
விரும்புவர்-எண்ணுவர்

ஜகத் காரணனான ஸர்வேஸ்வரனை ப்ரீதியுடன் அனுசந்தித்துக் கொண்டு தகுந்த
மனஸ்ஸில் ஸ்தாபிக்க வல்லவர்களான தங்கள் ஸ்ரீ வைகுண்டத்தை த்வரையாக சேவிப்பார்கள்
தம்முடன் சேர்ந்து இருக்கிற சரீரத்தை வியாதி போல் பரிஹரிக்கத் தக்கதாக ஆசைப்படுவார்கள் –

ஆய்ந்த இத்யாதி –
ஜகத் காரண பூதனான சர்வேஸ்வரனை பிரேமத்தாலே அனுசந்தித்திக் கொண்டு
இருத்துகைக்கு யோக்யமான நெஞ்சிலே வைக்க வல்லவர்கள்

(நில்லவா நில்லா நெஞ்சு- சஞ்சலமான மனஸ்ஸூ
தாழ்ந்த இதிலே உயர்ந்த ப்ராப்ய விஷயத்தை உள்ளத்திலே வைக்கும் தன்மை ஆற்றல் யுடையவர்கள் )

ஏய்ந்த தம் மெய் –
ஸ்தூலோஹம் க்ருசோஹம் என்று-
தானாக சொல்லலாம் படியான சரீரத்தை
குந்தமாக -நோயாக-நினைப்பார்கள்

(ஏய்ந்த -ஏய்கை -பொருந்துகையாய் –
பிரித்துக் காணப் போகாதே தானே என்னலாம் படி பொருந்தி இருக்கை )

(மனத்திருத்த வல்லார்கள்
தாம் தம் வைகுந்தம் -தமக்கு ஏகாந்த போக யோக்யமான பரம பதத்தை
விரைந்து காண்பாராக
மெய் குந்தமாக விரும்புவர்
என்று அந்வயம் )

(காரணந்து த்யேய
வாய்ந்த மனம்
முந்துற்ற நெஞ்சு
என்னை நெகிழ்க்கிலும் என்னுடைய நன்னெஞ்சம் தன்னை அகல்விக்கத் தானும் கில்லான் இனி -1-7-8-
முழு ஏழு உலகம் உண்டான் உவந்து வந்து அடியேனுள் புகுந்தான் அகல்வானும் அல்லன் இனி –2-6-7-
ஏய்ந்த தம் மெய்
ஸ்தூலோஹம் என்று தானாகவே வ்யவஹரிக்கலாம் படி பொருந்தி ஒன்றி நிற்கும் சரீரம்
குந்தமாகவே எண்ணுவர்
ஸூகத்துக்கோ ஸூக துக்க மிஸ்ரத்துக்கோ ஹேதுவாக இல்லாமல் துக்க ஹேதுவாகவே எண்ணுவார் -)

அப்பிள்ளை உரை
ஜகத் கரண பூதனான சர்வேஸ்வரனை பிரேமத்தாலே அனுசந்தித்துக் கொண்டு அவன் எழுந்து அருள பாங்கான நெஞ்சிலே
(இருப்பேன் என்று பேராமல் இருக்க அவன் வந்து இருக்கும் நேனு அன்றோ )
ஸூ ப்ரதிஷ்டித்தமாக வைக்க வல்லவர்கள்
ப்ராப்ய ருசி பரிபூர்ணராய் இருக்கும் தாங்களும்
ஆஸ்ரிதரான தங்களுக்காக என்று கூறப்பட்டு உள்ள ஸ்ரீ வைகுந்தத்தை
பெற்ற போது பெறுகிறோம் என்று ஆறி இருக்கை அன்றிக்கே
சத் த்வரராய் -(விரைந்து )
கெடுத்தவன் நிதி கண்டால் போல் -கண்டு கொண்டு அனுபவிப்பது போல்
அதுக்கு கால் கட்டாய் தேவோஹம் என்று சொல்லும்படி ஆத்மாவோடு -தங்களோடு -பொருந்தி உள்ள
சரீரத்தையே வியாதி போல் துக்காஹவம் என்று கருதி
(ஸ்ரீ வைகுந்தம் ஆசை உள்ளவன் தான் ஸூகத்தையும் துக்கமாகக் கொள்ளுவான்-
இங்கு உள்ள ஸூகங்கள் அல்பமாயும் அஸ்திரமாயும் இருக்கும் என்று உணர்ந்தவர்கள் –
அப்ராக்ருத திருமேனி அங்கே பெற்றால் தானே அளவில்லா பேர் இன்பம் நிலையாகப் பெறுவோம் )
இது விட்டு நீங்குவது எப்போதோ என்று மநோ ரதித்து இருப்பார்கள்
குந்தம் என்று வியாதி- தடங்கல்

———————————————————–

முன்பு பிரளயம் வருகிறது என்று லோகத்தைத் திரு வயிற்றிலே வைத்து
பிரளயம் தேடி வந்தாலும் அத்தனை போதும் தெரியாதபடி மறைத்துக் கொண்டு காத்து ரஷித்த
(ஆபத் சகனான )கிருஷ்ணனை விரைந்து அடையுங்கோள்-

(ஆக ஞானிகளுக்கு மட்டும் அல்ல
ரஷித்து அருளுவாய் என்று அபேக்ஷிக்கவும் அறியாத சம்சாரிகளுக்கும் அவனே ரக்ஷகன்
கண்ணன் உலகம் ஆடின -கதவை விரைந்து அடைமின் -யம கிங்கரர்களைப் பார்த்து
கண்ணனை விரைந்து அடைமின் -நம்மைப் பார்த்தும் )

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
சர்வ ஆபத் சகனான கிருஷ்ணனை
ஸம்ஸார ஆபத்தை யுடைய நீங்கள்
தந் நிவ்ருத்தி அர்த்தமாக ஈண்டென ஆஸ்ரயியுங்கோள் என்கிறார் –

விரைந்து அடைமின் மேலொரு நாள் வெள்ளம் பரக்க
கரந்து உலகம் காத்து அளித்த கண்ணன் -பரந்து உலகம்
பாடின வாடின கேட்டு படு நரகம்
வீடின வாசற் கதவு-80-

பதவுரை

உலகம்–சிறந்த பாகவதர்கள்
பரந்து–எங்குத் திரிந்து
பாடின–பாடின பாடல்களையும்
ஆடின–ஆடின ஆட்டங்களையும்
கேட்டு–கேட்டதனால்
படு நரகம் வாசல்–க்ரூரமான நரகங்களின் வாசல்களிலிருந்த
கதவு–கதவுகள்
வீடின–விட்டொழிந்தன (நரக வாசல்கள் பாழாய்ப் போயின)
மாதவன் பூதங்கள் மண் மேல் ஆடின நம்மாழ்வார் போல் இங்கும் பரந்து உலகம் பாடின வாடின
நமனும் முற்கலனும் பேச நரகில் நின்றார்கள் கேட்க நரகமே ஸ்வர்க்கமாகும் நாமங்கள் உடைய நம்பி
மேல் ஒரு நாள்–முன்னொரு காலத்தில்
வெள்ளம் பரக்க–பிரளய வெள்ளம் பரவின போது
உலகம்–உலகங்களை யெல்லாம்
கரந்து–(திருவயிற்றில்) மறைத்து வைத்து
காத்து அளித்த-துன்பங்களைப் போக்கி ரக்ஷித்த
கண்ணன்–கண்ண பிரானை
விரைந்து அடைமின்–சீக்கிரமாகச் சென்று பணியுங்கோள்

ஸஞ்சரித்து உத்க்ருஷ்டராய் சந்தோஷத்தினால் ந்ருத்யம் செய்தவர்கள் கானம் பண்ணின திரு நாமங்களைக் கேட்டு
சகலரும் உஜ்ஜீவித்தார்கள் ஆகையாலே
பாழான நரகத்தின் வாசலில் கதவு பிடுங்கிப் பொகட்டப் பட்டது –
முற்காலத்தில் பிரளய ஆர்ணவம் வியாபிக்க லோகங்களைத் தன் கர்ப்பத்தில் மறைத்து வைத்து
வியஸனங்களைப் போக்கி ரஷித்த
ஸ்ரீ கிருஷ்ணனை சீக்கிரமாக ஆஸ்ரயியுங்கோள்

உலகம் -என்று உத்க்ருஷ்டரைச் சொல்லுகிறது
(உலகம் உயர்ந்தோர் மாட்டே )

பரந்து உலகம் பாடின வாடின கேட்டு படு நரகம் வீடின வாசற் கதவு –
பரந்து உத்க்ருஷ்டராய் ஆடினவர்கள் பாடின-திரு நாமங்களைக் கேட்ட
நரகத்து வாசல்களில் கதவு வாங்கிப் பொகட்டன-

அன்றிக்கே
நரகத்து வாசல்களிலே பிடிங்கிப் பொகட்ட கதவுகளை நாட்டி –
முனியாது மூரித்தாள் கோமின் (ஸ்ரீ முதல் திருவந்தாதி—87)-என்னும்படி-
விரைந்து அடையுங்கோள் -என்றுமாம்

கண்ணன் -என்றது
கண்ணனை -என்றபடி

கண்ணனை விரைந்து அடைமின்
படு நரக வாசல் கதவு வீடின என்று பின்ன கிரியை யாதல்
கண்ணனைப் பாடின ஆடின கேட்டு நன்றாக வாசலில் வீடின கதவுகளை விரைந்து அடைமின் –
என்று ஏக கிரியை யாதல்

இத்தால்
நரகம் பாழ்த்தது என்னுதல்
போக்கு வரத்து இல்லாதபடி வாசலை அடையுங்கோள் என்னுதல்
இரண்டு தாத்பர்யம் –

(பரந்து ஆடின உலகம் பாடின கேட்டு
இடங்கொள் சமயத்தை எல்லாம் எடுத்துக் களைவன போலே
தடங்கடற் பள்ளிப் பெருமான் தன்னுடைப் பூதங்களேயாய்க்
கிடந்தும் இருந்தும் எழுந்தும் கீதம் பல பல பாடி
நடந்தும் பறந்தும் குனித்தும் நாடகம் செய்கின்றனவே.–5-2-4-

கொன்று உயிர் உண்ணும் விசாதி பகை பசி தீயன எல்லாம்
நின்று இவ் வுலகில் கடிவான் நேமிப் பிரான் தமர் போந்தார்
நன்று இசை பாடியும் துள்ளி ஆடியும் ஞாலம் பரந்தார்
சென்று தொழுதுய்ம்மின் தொண்டீர்! சிந்தையைச் செந்நிறுத்தியே.–5-2-6-

பொலிக பொலிக பொலிக போயிற்று வல்லுயிர்ச் சாபம்
நலியும் நரகமும் நைந்த நமனுக்கு இங்கு யாதொன்று மில்லை
கலியுங் கெடும் கண்டு கொண்மின் கடல் வண்ணன் பூதங்கள் மண் மேல்
மலியப் புகுந்து இசை பாடி ஆடி உழி தரக் கண்டோம்.–5-2-1-

நமனும் முற் கலனும் பேச நரகில் நின்றார்கள் கேட்க நரகமே ஸ்வர்க்கமாகும் நாமங்களுடைய நம்பி

யம தூதர்களை நோக்கி ஆழ்வார் பேசுவது என்றுமாம்

இனியார் புகுவார் எழு நரக வாசல்
முனியாது மூரித் தாள் கோமின் கனி சாயக்
கன்று எறிந்த தோளான் கனை கழலே காண்பதற்கு
நன்கு அறிந்த நா வலம் சூழ் நாடு –ஸ்ரீ முதல் திருவந்தாதி—87–)

அப்பிள்ளை உரை
எங்கும் தீர்த்தகரராய் திரிந்தி என்னும்படி
(பரந்த உலகம் பாடி ஆடி முதல் ஆழ்வார்கள் )
சர்வ பிரதேசத்திலும் ச ரச சஞ்சாரம் பண்ணா நிற்பாராய் -சுவையாக -அருளிச் செய்து பாடி ஆடி -ஆனந்த நிர்ப்பரராய்
பகவத் அனுபவத்தால் வந்த உயர்த்தி யுடையவராய் -(உலகம் உயர்ந்தோர் மாட்டே இதுவே உயர்த்தி )
(பேயாழ்வாரால் திருத்தப்பட்டவர் தானே இவரும் )
அனுபவ ஜனித ஹர்ஷ ப்ரஹர்ஷத்தால் -ப்ரக்ருஷ்டமான ஆனந்தம் -மிகுதியான ஆனந்தம் -ப்ரக்ருஷ்டமான ஹர்ஷம் –
ச சப்ரம நர்த்தனம் பண்ணா நிற்கும் -ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள்
ப்ரீதிக்கு போக்கு விட்டு அருளிச் செயல்களை-பாடின திருநாமங்களைக்
கேட்ட படியாலே நரக பிரவேசம் பண்ணுவார் ஒருவரும் இல்லாமல் நரகம் புகும் வாசல் கதவுகள் வீழ்ந்தன
ஆன பின்பு
முன்பு ஒரு காலத்தில் ப்ரளயமானது எங்கும் ஓக்க ஆக்ரமித்துக் கொண்டு வர
லோகத்தில் பிரளயம் வந்தாலும் தெரியாத படி திரு வயிற்றிலே வைத்து
அத்தாலே வந்த வியசனத்தைப் போக்கி பரிகரித்து யதா பூர்வம் ரஷித்த கிருஷ்ணனை ஆஸ்ரயியுங்கோள்
அன்றிக்கே
கண்ணனை யுடையவர்களாய் உத்க்ருஷ்டராய் – -(கண்ணன் உலகம் பரந்து ஆடி ) –
(கண்ணன் பிரதம விபக்தி பாசுரத்தில் இருந்தாலும் கண்ணனை நம்மைப் பார்த்து கண்ணனுடைய யமபடர்களைப் பார்த்து )
ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் – பாடி ஆடித் திரிவதால் திரு நாமங்களைக் கேட்டு
நாடாகக் கேட்டு க்ருதார்த்தராய் ஆனார்கள்
(உபதேசம் கேட்டு திருந்தி வந்தவர்களுக்கு பொலிக )
நரகத் துவாரத்தில் பிடிங்கிப் பொகட்ட கதவுகளை நாட்டி
விரைந்து அடைமின் என்கிறார்

————————————————————————–

(கீழே தீர்த்தகரராய் திரிந்தவர் வைபவம் சொல்லி
இதில் பேயாழ்வாரால் திருத்தப்பட்ட இவரைக் கண்டு கரிய கோலத் திரு வுருவுடன் அவன் வந்து கிட்டுவானே
மதுரகவி ஆழ்வார் நிஷ்டை அன்றோ
விரைந்து அடைமின் என்றவுடன் உலகம் எல்லாம் பகவத் பிரவணர் ஆனார்கள்
ஆழ்வாரது அரும் செயலைக் கண்டு திரு உள்ளம் உகந்த எம்பெருமான் –
ஆழ்வீர் உமக்கு செய்வதாவது என் என்ன
இதற்கு எல்லாம் அடியாக என் உள்ளத்தைத் திருத்திப் பயிர் செய்தவன் நீயேயாய் இருக்கும் போது
எனக்கு இனிச் செய்ய வேண்டியது என்ன இருக்கிறது -என்கிறார் – )

அப்பிள்ளை உரை -அவதாரிகை
நீ என்னைக் கொண்டு கவி பாடுவித்துக் கொண்டு அருளிய செயலாலேயே –
அதனாலேயே உன்னைக் காண முடியுமோ முடியாதோ என்னும் ஹிருதய தடுமாற்றத்தைப் போக்கிக் கொண்டேன்
நெஞ்சு என்னும் உள் கண்ணால் காணப் பெற்றேன்

கதவு மனம் என்றும் காணலாம் என்றும்
குதையும் வினையாவி தீர்ந்தேன் -விதையாக
நற்றமிழை வித்தி என்னுள்ளத்தை நீ விளைத்தாய்
கற்ற மொழியாகிக் கலந்து –81–

நீ–(ஞானம் சக்தி முதலியவற்றால் குறைவற்றவனான) நீ
கற்ற மொழி ஆகி–நான் கற்ற சொற்களுக்குப் பொருளாக இருந்து கொண்டு
கலந்து–என்னோடு ஒரு நீராகக் கலந்து
நல் தமிழை–சிறந்த தமிழ்ப் பாஷையினாலாகிய இப் பிரபந்தத்தை
விதை ஆக வித்தி–(பக்தியாகிற பயிர்க்கு) விதையாக விதைத்து
என் உள்ளத்தை–எனது ஹ்ருதயத்தை
விளைத்தாய்–விளையும்படி க்ருஷி பண்ணினாய்
மனம்–மனமானது
கதவு என்றும்–எம்பெருமானை யடைவதற்குப் பிரதிபந்தகம் என்று (சில சமயங்களில்) நினைத்தும்
(மனம்) காணல் ஆம் என்றும்–(மன மானது) எம்பெருமானைக் காண்பதற்கு உறுப்பாகும் என்று (சில சமயங்களில்) நினைத்தும்
குதையும் வினை ஆவி தீர்ந்தேன்–(ஆக விப்படி ஒரு நிலை நில்லாமல் மாறி மாறி) பிரமிப்பதையே
தொழிலாக வுடைத்தான நெஞ்சைத் தவிர்த்தேன்.
மனம் ஏவ மனுஷ்யானாம் பந்த மோக்ஷ ஏக ஹேது
ஆவி ப்ராணனுக்கு ஸ்தானமான நெஞ்சு -சஞ்சலம் ஹி மனஸ் -நிலை பெற்ற நெஞ்சம் பெற்றேன்

மனஸ்ஸூ பகவத் சாஷாத்கார பிரதிபந்தகம் என்றும் சாஷாத்கார ஹேது என்றும் அறிந்து
அலையப் பண்ணும் துஷ் கர்மங்களைத் தவிர்த்தேன்
நீ நான் அப்யஸித்த கவிக்கு வாஸ்யனாய் இருந்து என் உள்ளத்தில் கலந்து
ஸ்லாக்யமான தமிழை விதையாக விதைத்து என்னுடைய மனஸ்ஸைப் பலிக்கச் செய்தாய் –

கதவு இத்யாதி
மன ஏவ மனுஷ்யாணாம் காரணம் பந்த மோஷயோ-என்னும்படி
பகவத் விஷயம் கிட்டாமைக்கு கதவு மனஸ் என்றுமாம் –
காண்கைக்கும் பரிகரம் மனஸ் என்றுமாம் –

குதை இத்யாதி
(குதை அசைவு )தடுமாற்றமான தொழில்  தவிர்ந்தேன்

விதை இத்யாதி
தடுமாற்றம் தீருகைக்கு சொல்லுகிறது

(பத்தி உழவன் நீ செய்த காரியத்தால் அன்றோ இந்த நிலை பெற்ற நெஞ்சு ஆனது )

(ஆத்மாவின் தடுமாற்றத்தைப் பண்ணக் கடவ கர்மங்களைத் தவிர்ந்தேன்
குதை -அசைவாய் -தடுமாற்றப் பண்ணுகிற வினை என்றபடி
கற்ற மொழியாகிக் கலந்து
விதையாக நல் தமிழை வித்தி
என் உள்ளத்தை நீ விளைத்தாய்
இது பாபம் போகைக்கு ஹேது
நீ தான் கவி ரூபமாய் நெஞ்சிலே கலந்து தமிழை விரைத்து உள்ளத்தை சபலமாக்கினாய் )

(மந ஏவ மனுஷ்யாணாம் காரணம் பந்த மோஷயோ
பந்தாய விஷயா சங்கி முக்த்யை நிர் விஷயம் மந -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் –6-7-28-
ஆத்மைவ ஹ்யாத் மநோ பந்துர் ஆத்மைவ ரிபு ராத்மந –ஸ்ரீ கீதை –6-5-
ஊனில் வாழ் உயிரே -2-3-1- -இத்யாதிகளில்
ஆத்மா உயிர் என்று நெஞ்சையே சொல்வது போல் இங்கும் ஆவி என்று நெஞ்சையே சொன்னவாறு -)

அப்பிள்ளை உரை
நினைப்பது தலைக்கட்ட வல்ல ஞான சக்திகளால் குறைவற்ற நீ
(அயோக்யனான எனது உள்ளத்தை -செவ்வையான நெஞ்சை ஆக்கி அருளினாய் -நெஞ்சப் பெரும் செய் )
பிறந்த வன்று தொடங்கி நான் அப்யஸித்துப் போந்த தமிழ் பாஷைக்கு வாஸ்யனாய்-பொருளாய்- வந்து புகுந்து
லஷ்ய லக்ஷணங்களில் பழுது இல்லாமல்
அழகிய தமிழை நெஞ்சம் என்னும் விளை நிலத்தில் விதைத்து குறைவற விளையும்படி நீயே கை தொட்டு கிருஷி பண்ணினாய்
அத்தாலே மனா ஏவ ஹி காரணம் மோக்ஷ பந்த ஹேது என்ற மனம் தவிர்ந்தேன்
விஷயாந்தர ப்ரவணமான போது அதுவே கதவாய் தடங்கலாய் இருக்கும்
அந்த விஷய சங்கம் அற்ற போது இதுவே உபகரணமாக பரிகரமாக உன்னைக் கண்டு அனுபவிக்கலாம்
ஒரு நிலை இல்லாமல் உத்தர உத்தரம் பிரமமே தொழில் ஆக இருந்த நெஞ்சை தவிர்ந்தேன்
என்றும் என்றது
என்னும் என்றபடி
மனம் என்னும் கதவு-மனமாகிய கதவு தவிர்ந்தேன்
குதைவு அசைவு
வினை தொழில்
ஆவி பிராண வாயு-லக்ஷணத்தால் ஆஸ்ரயமான நெஞ்சை சொன்னபடி

————————————————————————–

(மிகப் பெரியனான தான் மிகத் தாழ்ந்ததான எனது நெஞ்சிலே
கலந்துக்கு ஒப்பான நன்மை உலகில் உண்டோ
என்று உலகம் எல்லாம் அறியப் பறை சாற்றுகிறார் -)

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
அதி லோகமான அழகையும்
ப்ரஹ்மாதிகளுக்கும் கிட்டப் பெறாத மேம்பாட்டையும் உடைய அவன்
என் ஹிருதயத்திலே தானே வந்து ஒரு நீராகக் கலந்தான்
இத்தோடு ஒக்கும் புருஷார்த்தம் உண்டோ என்கிறார்

கலந்தான் என்னுளளத்துக் காம வேள் தாதை
நலந்தானும் ஈது ஒப்பது உண்டே -அலர்ந்து அலர்கள்
இட்டேத்தும் ஈசனும் நான்முகனும் என்று இவர்கள்
விட்டு ஏத்த மாட்டாத வேந்து –82–

பதவுரை

காம வேள் தாதை–மன்மதனுக்குத் தந்தையானவனும்-சாஷாத் மன்மத மன்மதன் அன்றோ -ப்ரத்யும்னன் மன்மதன் அம்சம்
அலர்ந்த அலர்கள் இட்டு ஏத்தும் ஈசனும்–மலர்ந்த பூக்களை ஸமர்ப்பித்துத் துதி செய்கின்ற சிவபிரானென்ன
நான்முகனும்–பிரமனென்ன
என்ற இவர்கள்–என்கிற (சிறந்த) தேவர்களும்
விட்டு ஏத்த மாட்டாத–நன்றாய்த் துதித்து முடிக்க முடியாதவனுமான-வாய் விட்டு ஸ்தோத்ரம் பண்ணி முடிக்க முடியாத
வேந்து–தேவாதி தேவன்
என் உள்ளத்து–எனது நெஞ்சிலே
கலந்தான்–சேர்ந்து கொண்டான்
ஈது ஒப்பது நலம் தானும் உண்டேர்–இந்த நன்மையோ டொத்த நன்மை வேறுண்டோ? (இல்லை)
இந்த பரம புருஷார்த்தம் பெற்றேனே

ஸூந்தரனான மன்மதனுக்குப் பிதாவாய் விகசித்த புஷ்பங்களை சமர்ப்பித்து ஸ்தோத்ரம்
பண்ணுகிற ருத்ரன் ப்ரஹ்மா என்று பிரசித்தரான இவர்கள் வாய் விட்டு ஸ்தோத்ரம் செய்யக்கூடாத மஹிமையை யுடைய
சர்வேஸ்வரனான ஸ்ரீ மன் நாராயணன் என் ஹ்ருதயத்தில் பிரவேசித்தான்
இதுக்கு சமானமான நன்மை வேறே ஓன்று உண்டோ -கிடையாது –

கலந்தான் என்னுளளத்துக் காம வேள் தாதை நலந்தானும் –
எல்லாரும் தன்னை ஆசைப் பட இருக்குமவன்-
என்னை ஆசைப் பட்டு ஹிருதயத்திலே கலந்தான்-
அழகாலே எல்லாரையும் அகப்படுத்தும் காமனுக்கும்-உத்பாதகன் ஆனான் –

ஈது ஒப்பது உண்டே –
அவன் தான் காட்டக் கண்ட இதுக்கு-
கதிர் பொறுக்கிக் கண்ட நலன்கள் சத்ருசமோ –
(உபாசனம் பண்ணி அன்றோ இவர்கள் பதவி பெற்றார்கள் )

அலர்ந்து அலர்கள் இட்டேத்தும் ஈசனும் நான்முகனும் என்றுஇவர்கள் விட்டு ஏத்த மாட்டாத வேந்து –
செவ்விப் பூக்களை கொண்டு (சாதன புத்தியோடு செய்யும் )ஏத்துகிற ருத்ரனும் சதுர்முகனும்-
வாய் விட்டு ஏத்த மாட்டாத சர்வாதிகன்
என் உள்ளத்தைக் கலந்தான் –
அவ் வழகையும் மேன்மையும் உடையவன் என்கை-

(அழகு காமனுக்கு தாதை
மேன்மை வெந்து
அம்தாமத்து அன்பு ஆவி சேர் அம்மான் -ஆழ்வார் )
சாதன புத்தியோடு செய்யும் அவர்கள் அனுபவங்கள்
என்னுள் தானே மேல் விழுந்து காட்டக் கண்ட அனுபவித்த அனுபவத்துக்கு ஈடாகுமா )

அப்பிள்ளை உரை
அழகால் நாட்டை பிச்சேற்றக் கடவ காமனுக்கும் உத்பாதகன் ஆகையால் –
அவனுக்கும் தந்தையாய் -(அவனும் மடல் எடுக்கும் படி -அழகன் )
செவ்விப் பூக்களைக் கையாரப் பறித்திட்டு
ஈஸ்வர அபிமானியான ருத்ரனும்
சதுர்முகனும்
லோக ப்ரசித்தரான இவர்கள்
முழு மிடறு செய்து பரி பூர்ணமாக வாய் விட்டுப் புகழ மாட்டாத
ராஜாவான கிருஷ்ணன்
அந்த அழகுடனும் பெருமையுடனும் கூட என்னுள்ளத்தில் தானே புகுந்தான்
இந்தப் பேற்றோடே ஒத்த சத்ருசமான புருஷார்த்தம் உண்டோ
நிர்ஹேதுக விஷயீ காரம் பெற்று அவனால் அனுபவிக்கப் பெற்றேனே

———————————————————————–

(நலம் தான் இது ஓப்பது உண்டோ என்றவர்
இது ஒன்றோ அவன் அடியாருக்குச் செய்யும் நன்மை
அடியார்கள் இங்கே இருக்கும் நாள் இன்னது என்ற வரம்பு இல்லாமல் ஸர்வவித ரஷைகளும் பண்ணி
சரீரம் விட்டால் ஸ்வர்க்கம் முதலான இன்பங்களையும்
அதுக்கும் மேலே விலக்ஷணமான பரமபத இன்பத்தையும் கொடுத்து
இவ்வளவும் செய்தாலும்
இவன் செய்ததுக்குத் தக்க ஒன்றுமே செய்யப் பெற்றிலோமே என்று நெஞ்சாறல் பட்டு இருப்பவன் அன்றோ என்று
கீழ் சொன்ன பாசுரார்த்தத்தை விவரித்து அருளிச் செய்கிறார் இதில் -)

(நலந்தானும் ஈது ஒப்பது உண்டே)
இத்தோடு ஒக்கும் அழகு உண்டோ என்று-அத்தை உபபாதித்துக் காட்டுகிறார் –

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
ஆஸ்ரித விஷயத்தில் இங்கு இருக்கும் நாள் சர்வ ரக்ஷணமும் பண்ணி
சரீரம் விட்டால் -(பின்னையும் )
பேச்சுக்கு நிலம் அல்லாத பேற்றையும் – (பிதிர்)- ஸ்ரீ வைகுண்டத்தையும் பண்ணிக் கொடுத்து
பின்னையும் ஒன்றும் செய்யாதானாய் நெஞ்சில் அறவோடே -(திருப்தி இல்லாமல் )-இருக்கும்
(நலந்தானும் ஈது ஒப்பது உண்டே) கீழ் சொன்னதை உபபாதிக்கிறார்

வேந்தராய் விண்ணவராய் விண்ணாகித் தண்ணளியாய்
மாந்தராய் மாதாய் மற்று எல்லாமாய் -சார்ந்தவர்க்குத்
தன்னாற்றான் நேமியான் மால் வண்ணன் தான் கொடுக்கும்
பின்னால் தான் செய்யும் பிதிர்–83–

பதவுரை

நேமியான்–திருவாழி யாழ்வானை யுடையவனும்
மால் வண்ணன்–வியாமோஹமே வடிவெடுத்தவனுமான எம்பெருமான்
சார்ந்தவர்க்கு–தன்னை யடைந்தவர்கள் விஷயத்தில்
வேந்தர் ஆய்–அரசர்கள் செய்யும் நன்மைகளைச் செய்யுமவனாய்
விண்ணவர் ஆய்–தேவர்கள் செய்யும் நன்மைகளைச் செய்யுமவனாய்
மாது ஆய்–தாய் செய்யும் நன்மைகளைச் செய்பவனாய்-அழகாய் என்றுமாம்
மற்று எல்லாம் ஆய்–மற்றுமுள்ள எல்லா வகை நன்மைகளையும் செய்பவனாய் (எவ்வளவு நன்மைகள் செய்தாலும்)
ஆற்றான்–ஆறுதல் இல்லாதவனாய்க் கொண்டு (திருப்தி பெறாதவனாய்)
விண் ஆகி–ஸ்வர்க்க போகத்தைக் கொடுக்குமவனாய்
தண்ணளி ஆய்–அருள் செய்பவனாய்
மாந்தர் ஆய்–மனிசர்களான உறவினர் செய்யும் நன்மைகளைச் செய்பவனாய்- -எல்லாவித அழகாயும் அவனே
பின்னால்–இவ்வளவுக்கு மேலும்
தன் கொடுக்கும்–தன்னை (முற்றூட்டாகக் கொடுத்தருள்வன்
தான் செய்யும் பிதிர்–(இவை) எம்பெருமான் செய்யும் அதிசயங்களாம்
பிதிர்–சேஷம் -மீதம் -உள்ள பரம பதத்தையும் கொடுத்து

சக்ர தரனாய் ஆஸ்ரித வ்யாமோஹமே வடிவு எடுத்து வந்தால் போலே இருக்கிற ஸர்வேஸ்வரன்
தன்னை ஆஸ்ரயித்த வர்க்கு ரக்ஷகனான ராஜாவாய்
பல பிரதமான தேவதையாய்
போக ஸ்தானமான ஸ்வர்க்கமாய்
அங்கு தேவர்கள் பண்ணும் கிருபையாய்
பந்துக்களாய்
தாயாய்
மற்றும் எல்லாமுமாயும் இருந்து
ஐஹிக ஆமுஷ்மிக ஸூகங்களைக் கொடுக்கும்
இவ்வளவிலும் தான் திருப்தி இல்லாதவனாய்
மறுபடியும் தான் மிகுந்த மோக்ஷத்தையும் கொடுக்கும் —

வேந்தராய் விண்ணவராய் விண்ணாகித் தண்ணளியாய் மாந்தராய் மாதாய் மற்று எல்லாமாய் –
சிறியது பெரியது தின்னாதபடி நோக்கும் ராஜாக்களாய்
பூமியில் உள்ளாருக்கு வர்ஷத்தால் உபகரிக்கும் தேவர்களாய்
பூமியில் உள்ளார் பண்ணின பலம் அனுபவிக்கும் ஸ்வர்க்கமாய்
அங்கு இவர்களுக்கு பண்ணும் தண்ணளியாய்
இவர்களுக்கு சஜாதீயரான மனுஷ்யராய்
அழகாய் -என்னவுமாம்
சஹஸ்ரம் ஹி பிதுர் மாதா -என்னவுமாம்
அனுக்தமான எல்லாவுமாய்
(போக்ய போக்ய உபகரணமாய் போக்ய ஸ்தானமாய் போக்ய பிரதானனுமாய் -ஸ்ரீ மத்தாய் )

சார்ந்தவர்க்குத் –
இப்படி எல்லாம் ஆவது-தன் பக்கல் ந்யஸ்த பரர் ஆனவர்களுக்கு

தன்னாற்றான் நேமியான் மால் வண்ணன் தான் கொடுக்கும் –
எல்லாம் செய்தும் ஒன்றும் செய்யானாகக் கொடுக்கும்

பின்னால் தான் செய்யும் பிதிர்
பின்னைச் செய்யுமது வ்யாவ்ருத்தம்
அவன் குமிழ் நீர் உண்டிட-இவன் குமிழ் நீர் உண்ண
காணும் அத்தனை

ஆற்றான் -த்ருப்தன் ஆகான்

பிதிர் -அதிசயம் -மிச்சம் என்றபடி-

(குமிழ் நீர் உண்ணுதல் ஆழ்ந்து அனுபவித்தல்
அஹம் அன்னம் அஹம் அன்னம் அஹம் அன்னம் அஹம் அந்நாத அஹம் அந்நாத காம் அந்நாத
பின்னைச் செய்யுமது வ்யாவ்ருத்தம்
சேஷமான மோக்ஷம் கொடுக்குமது -தனியாக சொல்வது இது ஒரு தட்டு -கீழ் சொன்னவை ஒரு தட்டு
பின்னால் -இவன் விலக்காமல் இருக்கும் அன்று
கீழ் கொடுத்தவைகளில் வெறுப்பு வந்த பின்பு –
மிட்டாய் கொடுத்து பிள்ளையை மெதுவாகத் திருத்துவது போல்
ஜடாயுவுக்கு கச்ச லோகான் அனுக்த்தமான் -எல்லா லோகங்களும் -லோகான் -பன்மை
சத்யான் லோகான் ஜயதி )

(ஸூ ஹ்ருத் கதிர் நாராயணா
ஸஹஸ்ரம் ஹி பிதுர் மாதா
பெற்ற தாய் நீ பிறப்பித்த தந்தை நீ
மாதா பிதா நாராயணா
ஸகல பல பிரதன் அன்றோ
கோவிந்தேதி யதா க்ரந்தத் கிருஷ்ணா மாம் தூர வாஸி நம்
ருணம் ப்ரவ்ருத்த மிவ மே ஹருதயான் நாப சர்ப்பதி -பாரதம்
யா கதிர் யஜ்ஜ ஸீலா நாம் ஆஹிதாக் நேச்ச யா கதி
அபரா வர்த்தி நாம் யா ச யா ச பூமிப்ரதாயி நாம்
மயா த்வம் சமநுஜ் ஞாதோ கச்ச லோகான் அநுத்தமான் –ஆரண்ய –68-30-)

அப்பிள்ளை உரை
ரக்ஷண பரிகரமாக திருவாழியை உடையவனாய்
ஆஸ்ரிதர் விஷயத்தில் இன்னது செய்தது இன்னது செய்ய வில்லை என்று விபாகம் பண்ண மாட்டாதே
விவேகிக்க மாட்டாமல் (பாத்திரம் அறிந்து பிச்சை போடத மால் வண்ணன் -பிச்சு)
பிச்சு தான் ஒரு வடிவு கொண்டால் போல் இருக்கக் கடவ சர்வேஸ்வரன்
(மால்-பிச்சு- சர்வேஸ்வரன் -இரண்டும் அர்த்தம் உண்டே )
ஆஸ்ரிதர்களுக்கு -(விலக்காமை மட்டுமே உள்ளாருக்கு )
சிறியது பெரியது தின்னாதபடி நோக்கும் ராஜாக்களாய்
பூமியில் உள்ளாருக்கு வர்ஷத்தால் உபகரிக்கும் தேவர்களாய்
பூமியில் உள்ளார் பண்ணின பலம் அனுபவிக்கும் ஸ்வர்க்கமாய்
அங்கு பல அனுபவம் பண்ணும் அளவும் இவர்களுக்கு பண்ணும் தண்ணளியாய்
இவர்களுக்கு சஜாதீயரான பந்துக்களான மனுஷ்யராய்
வத்ஸலையான தாயாய்
அநுக்தமான சர்வமுமாய் அனைத்துமாய்
பின்னையும் ஒன்றும் செய்திலாம் என்று தான் தரிக்க மாட்டாதானாய்
இங்கு இருக்கும் நாள் -இந்த பஹு விதமான போகத்தைக் கொடா நிற்கும்
சரீர விஸ்லேஷத்துக்குப் பிறகு
யுக்த ஸமஸ்த போக வியாவ்வ்ருத்தமாய்
அனுபவித்து குமிழ் நீர் உண்ணும் போமது ஒழிய
(விண்டவர் கண்டிலர் கண்டவர் விண்டிலர் )
பேசிற்றுத் தலைக் கட்ட ஒண்ணாத படி இருக்கிற ஸூவ அனுபவ ரூபமான போகத்தை
வ்யாமுக்தனான தான் கால தத்வம் உள்ளதனையும் செய்து கொடா – கொடுத்துக் கொண்டே இருக்கும்
(பேர் அன்பு- மால் வண்ணன்- வ்யாமோஹம் )
இத்தால் ஆஸ்ரித விஷயத்தில் இஹ லோக போகம்
பர லோகம் ஸ்வர்க்காதி போகமும்
தத் உபய விலக்ஷணமான பரம பத போகத்தையும் இவர்களுக்குள் கொடுத்து
ஒன்றும் செய்யாதானாக நெஞ்சாறல் பட்டு இருக்கும்
ஸ்ரீ சீதா கார்ய நிமித்தமாக தன்னை அழிய மாறிய பெரிய உடையாருக்கு செய்வது அறியாமல் –
பித்தாகி -மாலாகி பதறி –
அர்வாஹீனமான -தாழ்ந்த இவ்வுலக -போகத்தோடே
பரம போகத்தோடே -தம்மிடம் உள்ள
சர்வத்தையும் கொடுத்தார் இறே பெருமாள்
கச்ச லோகான் அநுக்தமா –

——————————————————————

அப்பிள்ளை உரை அதிகாரிகை
சர்வாதிகனான கிருஷ்ணன் திருவடிகளை ஆஸ்ரயித்து
அனுபவிக்கையே நித்ய யாத்திரையாக இருக்கும் எனக்கு
ஞானாதிகனான பிரசித்தமான ருத்ரனும் ஒப்பாக மாட்டார்

அவனோபாதி(சர்வேஸ்வரன் ) நானும் வ்யாவ்ருத்தன் என்கிறார் —

(அவன் உபகரிப்பதில் அதி விலக்ஷணனாய் இருப்பது போல்
எம்பெருமானுக்கு அன்பு செய்வதிலே நானும் ஒப்பற்றவன் என்கிறார்
பக்தி சாரார் இவர் தானே
இந்த பட்டம் பெற்ற வ்ருத்தாந்தம் இப் பாசுர அர்த்தம்
நாளும் தொழும் காதல் எனக்கு -காதாசித்கமாக அவனுக்கு
அத்யந்த மம ப்ரீதி -தான் அதிக ப்ரீதி காட்டினாலும்
இவர்கள் ப்ரீதி அளவு என்னது இல்லையே என்று சொல்லிக் கொள்ளுமவன் )

பிதிரும் மனம் இலேன் பிஞ்ஞகன் தன்னோடு
எதிர்வன் அவன் எனக்கு நேரான் -அதிரும்
கழற் கால மன்னனையே கண்ணனையே நாளும்
தொழும் காதல் பூண்டேன் தொழில் –84-

பதவுரை

அதிரும் கழல் கால–ஒலிக்கின்ற வீரக் கழலைத் திருவடிகளிலே அணிந்துள்ள
மன்னனை–ராஜாதிராஜனான
கண்ணனையே–கண்ண பிரானையே
நாளும்–எந்நாளும்
தொழ–தொழும் படியாக
காதல்–ஆசைப் படுவதையே
தொழில்–நித்ய கருமமாக
பூண்டேன்–ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிற நான்
பிதிரும் மனம் இலேன்–(விஷயாந்தரங்களிற் புகுந்து) விகாரப்படும் நெஞ்சுடையேனல்லேன்
சஞ்சலம் இல்லா மனஸ் பெற்றேன் -கீழே சொன்ன அர்த்த விவரணம்
பிஞ்ஞகன் தன்னோடு எதிரவன்–(ஞானத்தில்) பரம சிவனோடு ஒத்திருப்பேன் (என்னலாமாயினும்)
அவன் எனக்கு நேரான்–அந்த ருத்ரன் (நித்ய தாஸனான) என்னோடு ஒவ்வான்.

சப்திக்கிற வீரத் தண்டையினால் அலங்க்ருதமான திருவடிகளை யுடைய ராஜாவான ஸ்ரீ கிருஷ்ணனையே
ப்ரதி தினம் ஆஸ்ரயிக்கை யாகிற வியாபாரத்திலே ஆசை யுடையேன் ஆனேன்
விஷயாந்தர ஸக்தமான மனஸ்ஸை யுடையேனாகாத நான் ருத்ரனோடு சமானம் ஆவேன்
ரஜஸ்ஸூ தமஸ்ஸூ ப்ரதானனான அந்த ருத்ரன் என்னோடே சமானம் ஆகமாட்டான் –

பிதிரும் மனம் இலேன்-
ஏக ரூபம் இன்றிக்கே இருக்கிற மனஸை உடையேன் அல்லேன்

பிஞ்ஞகன் தன்னோடு எதிர்வன் –
ஈஸ்வராத் ஜ்ஞானமன்விச்சேத்-(மத்ஸ்ய புராணம் -)என்கிற தேவனோடு ஒப்பான் –

அவன் எனக்கு நேரான்
சத்வம் தலை எடுத்த போது எம்பெருமான் ரஷகன் என்று இருக்கிறவன்
எனக்கு ஒப்போ-

அதிரும் கழற் கால மன்னனையே கண்ணனையே நாளும் தொழும் காதல்  பூண்டேன் தொழில் –
த்வனியா நின்ற வீரக் கழலை திருவடிகளிலே உடைய சர்வாதிகனான கிருஷ்ணனை தொழுகையே-
தொழிலாக காதல் பூண்ட எனக்கு 
ரஜஸ் தமஸ் தலை எடுத்த போது –
ஈஸ்வரோஹம் -என்று இருக்குமவன் ஒப்பு அன்று –
(ஸர்வதா ஸாம்யம் இல்லையே )

(சத்வம் தலை எடுத்த போது
தாஸ பூதாஸ் ஸ்வதஸ் ஸர்வே ஹ்யாத்ம ந பரமாத்ம ந
அதோ அஹம் அபி தே தாஸ இதி மத்வா நமாம் யஹம் –ஈஸ்வர ஸம்ஹிதை என்றும்
கிருஷ்ண கிருஷ்ண மஹா பாஹோ ஜாநே த்வாம் புருஷோத்தமன் -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் –5-33-41-
கண்ணனுக்கு நித்ய கைங்கர்யம் செய்யப் பாரிக்கும் எனக்கு பாணாசூர யுத்தத்தில் எதிர் அம்பு கோத்தவன் ஈடாகுமோ
அவனையே பக்தி ப்ரபாவத்தால் வென்று பக்திசாரர் என்ற பட்டம் பெற்றவர் அன்றோ —
சொல்லிக் கொண்டாலும் அநித்ய தாஸ பூதன் தானே -ஈஸ்வரோஹம் என்று பாணாசூர இத்யாதிகளில் உண்டே )

அப்பிள்ளை உரை
ஆஸ்ரித விரோதி நிரசன அர்த்தமாக இடப்பட்டதாய்
பிரதிகூலர் குடல் குளம்பும்படி படி முழங்கா நின்றுள்ள ஒலிக்கும்
வீரக் கழல் உடன் கூடிய திருவடிகள் -(அதிரும் கழல் -தீக்ஷை போல் )
இச் செயலால் ஆஸ்ரிதர்களுக்கு எல்லாம் ராஜாவான கிருஷ்ணனை
சர்வ காலமும் அனுபவிக்கைக்கு ஈடான அபிநிவேசமே நித்ய க்ருத்யமாக ஏறிட்டுக் கொண்டவனாய்
அத்தாலே ஒரு க்ஷணம் காலமும் விஷயாந்தரங்களில் புகுந்து போகும் மனம் உடையேன் அல்லேன்
பேர் அறிவாளனான ப்ரஸித்தமான ருத்ரன் –
சத்வம் தலை எடுத்த போது எம்பெருமான் ரக்ஷகன் என்றும்
ரஜஸ் தலை எடுக்கும் போது ஈஸ்வரோஹம் என்னுமவன்
சர்வ காலமும் பகவத் ஏக பரனாய் இருக்கும் என்னோடு ஒப்பாக மாட்டான்

————————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அப்பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருமழிசை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

(ஆழ்வார் பிரார்த்தனை கேட்டதும்
மறப்பேன் என்று செந்தாமரைக் கண்ணோடு மறப்பற என்னுள்ளே மன்னினான் -திருவாய் 1-10-10-
நீரும் உம் மனமும் மறந்தாலும் நான் விடேன் என்று நெஞ்சிலே நிலை நின்றான்
மேல் விழுந்து ஸ்தாவர பிரதிஷ்டையாக இருப்பதைக் கண்டு ஆழ்வார்
இச் செல்வம் வேறே யாருக்கும் இல்லை என்று இனியர் ஆகிறார்
தானே ஒன்றி நின்ற திரு -நிர்ஹேதுக விஷயீ காரமான திரு -பெற்றேன் )

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
சர்வேஸ்வரன் நிர்ஹேதுகமாக வந்து விஷயீ க்ருத சம்பத்து
எனக்கே இப்பொழுது தான் உள்ளது

மனக்கேதம் சாரா மதுசூதன் தன்னை
தனக்கே தான் தஞ்சமாகக் கொள்ளில் -எனக்கே தான்
இன்று ஒன்றி நின்று உலகை ஏழ் ஆணை ஓட்டினான்
சென்று ஒன்றி நின்ற திரு -61–

பதவுரை

மதுசூதன் தன்னை–மதுவென்னும் அசுரனைக் கொன்றொழித்த பெருமானை
மனம் கேதம்–மன வருத்தங்கள்
சாரா–வந்து சேராவாம்
ஒன்றி நின்று–பொருந்தி நின்று
ஏழ் உலகை–ஸப்த லோகங்களிலும்
ஆணை ஒட்டினான்–(தன்னுடைய) செங்கோலைச் செலுத்துமவனான) எம்பெருமான்
இன்று–இப்போது
தனக்கே தஞ்சம் ஆ தான் கொள்ளில்–தனக்கே ரக்ஷகனென்று-கதி என்று – ஒருவன் கொண்டால்
சென்று–(நிர்ஹேதுகமாக என்னிடம்) வந்து
ஒன்றி நின்ற திரு–(என்னிடத்தில்) பொருந்தி நிற்பதாகிய செல்வமானது
எனக்கே தான்–என்னொருவனுக்கொழிய வேறொருவற்குமில்லை.

கேதம் துக்கம்
ஏதம் பொல்லாங்கு -அஞ்ஞானாதிகள்
தஞ்சமாகக் கொள்ளில் மனக்கேதம் சாரா
மனசுக்கு ஏதம் சாரா என்றுமாம்

தஞ்சமான செயலை செய்யுமவனை
தனக்கே தான் தஞ்சமாகக் கொள்ளில்
சமஸ்த லோகத்தையும் விடாதே நின்று
தன் ஆஞ்ஞை செல்லும்படி நடத்தினவன்
தானே வந்து அபிநிவிஷ்டனான சம்பத்து எனக்கு உள்ளது –
அது தானும் இன்று-

(ஏழு உலகை ஒன்றி நின்றி ஆணை ஓட்டினான் தான்
சென்று ஒன்றி நின்ற திரு எனக்கு இன்று
என்று அன்வயித்து அர்த்தம் அருளிச் செய்கிறார் )

(அவனே இல்லை முதல் நிலை
அவன் தஞ்சமான செயல்களை செய்யும் உபகாரகன் என்று உணர்தல் அடுத்து
செய்தாலும் எனக்கு என்ன மூன்றாம் நிலை
இப்படி உள்ளவனை நான் பற்றினேன் -நான்காம் நிலை -ஸூவ கத ஸ்வீ காரம் –
இப்படி செய்பவன் தானே என்னைப் பற்றி திருவடிகளில் சேர்த்துக் கொள்ளுவான் ஐந்தாம் நிலை -பர கத ஸ்வீ காரம் )

(முதல் இரண்டு அடிகளால் ஸ்வ கத நிஷ்டர் விஷயத்தில் எம்பருமான் இருக்கும் படியும்
மேல் இரண்டு அடிகளால் பர கத நிஷ்டரான தம் விஷயத்தில் அவன்
ஏக சக்ராதிபதியாய் இருந்து வைத்து வலிய வந்து
தம்முடைய மனத்திலே பொருந்தி இருக்கப் பெற்ற பெரும் செல்வம்
ஆயர்கள் -ஆய்ச்சிகள் -செல்வச் சிறுமீர்கள் -பசுக்கள் -கன்றுகள் -உத்தர உத்தரோத்ரம்
திவத்திலும் பசு நிரை மேய்ப்பு உவத்தி
கன்று மேய்த்து இனிது உகந்த
காலி மேய்க்க வல்லான்
கன்று மேய்த்து விளையாட வல்லான்
ஆக இப்பாட்டால்
ப்ரஜாபதிஸ் த்வம் வேத -ப்ரஜாபதிம் த்வோ வேத -யம் ப்ரஜாபதிர் வேத ஸ புண்யோ பவதி –என்று
பரம புருஷன் ஒருவனைத் தானே அறிகிறான்
பரம புருஷனை ஒருவன் தானே சென்று அறிகிறான்
இவர்கள் இருவரில் எவனைப் பரம புருஷன் அறிகிறானோ அவனே சிறந்தவன் என்னும்
வேதாந்த அர்த்தம் வெளியிடப்பட்ட தாயிற்று -)

அப்பிள்ளை உரை
அங்கீகார விரோதிகளை
மது கைடபர்களைப் போக்கினால் போல் நிரசித்து
நிர்ஹேதுகமாக தானே வந்து விஷயீ கரிக்கும் சர்வேஸ்வரனை
பொதுவாக இல்லாமல்
அசாதாரணமாக -தனக்கே -மட்டும் -என்று உணர்ந்து
அவன் அபி நிவிஷ்டனாய் இருக்க
விசேஷணமான ரக்ஷகன் என்று இசைந்து கைக் கொண்டால்
அவனுக்கு ஒரு நாளும் மனசில் துக்கமே வராதே
இப்படி ஸ்வகத நிஷ்ட நிலை இருக்க
ஏகாக்ர சித்தனாய்
ஸமஸ்த லோகத்தையும் திவ்ய ஸாஸனம் -அப்ரதிஹதமாக -விடாதே நின்று தன் ஆணை செல்லும் படி நடத்தியவன்
தானே நிர்ஹேதுகமாக ஸாதரமாக வலிய வந்து பொருந்தி நின்று விஷயீ கரித்த இந்த சம்பத்தானது
இதுக்கு முன்பு இன்றிக்கே
இன்று எனக்கு ஒருவனுக்குமேயாய் உள்ளது
ஒன்றி நின்ற திரு எனக்கே தான் உள்ளது –

—————————————————————————————–

(தன் பெருமையைப் பார்த்து இன்புற்ற ஆழ்வார்
தேவதாந்த்ர பஜநம் பண்ணி சம்சாரிகள் இத்தை இழந்து போகிறார்களே என்று
வருந்தி அருளிச் செய்கிறார்
பிறர் துன்பம் கண்டு பொறுக்க மாட்டாமை அன்றோ ஸ்ரீ வைஷ்ணவத்வ லக்ஷணம் )

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
ஸ்ரீ யபதியை சர்வேஸ்வரன் என்று அறியாதே
தங்களை ஒத்த சம்சாரிகளை ஈஸ்வரனாக அறிவு கேடருக்கு உபதேசிக்கிறார்களே –

திரு நின்ற பக்கம் திறவிது என்று ஓரார்
கரு நின்ற கல்லார்க்கு உரைப்பர் -திரு விருந்த
மார்பில் சிரீதரன் தன் வண்டுலவு தண்டுழாய்
தார் தன்னைச் சூடித் தரித்து–62–

பதவுரை

திரு இருந்த மார்வன்–பெரிய பிராட்டியார் எழுந்தருளி யிருக்கப் பெற்ற திருமார்வை யுடையனாய் (அதனாலே)
சிரீதரன் தன்–‘ஸ்ரீதரன்‘ என்று திருநாமம் பெற்றவானான எம்பெருமானுடைய
வண்டு உலவு தண் துழாய் தார் தன்னை–வண்டுகளுலாவப் பெற்ற குளிர்ந்த திருத்துழாய் மாலையை
சூடி–தலைக்கு அலங்காரமாக அணிந்து
தரித்து–அதனால் ஸத்தை பெற்று,
திரு நின்ற பக்கம் திறவிது என்று ஓரார்–‘பிராட்டி பொருந்தி யிருக்கப் பெற்ற வலப் பக்கத்தை யுடைய
வஸ்துவே பர தத்துவம்!‘ என்று துணிந்தறிய மாட்டாதவர்கள்.
கரு நின்ற–(தங்களைப் போலே) கர்ப்ப வாஸம் பண்ணிப் பிறக்கின்ற ப்ரஹ்மாதிகளில் சிலரை
கல்லாக்கு உரைப்பர்–(பர தெய்வமாக) மூடர்களுக்கு உபதேசிப்பர்கள்.

திரு மார்பில் ஸ்ரீ தேவி நித்ய வாஸம் பண்ணுகிற ஸ்ரீ தரனுடைய வண்டுகள் மோதுகிற
குளிர்ந்த திருத்துழாய் மாலையைச் சுற்றிக் கொண்டு தரித்து
ஸ்ரீ தேவி வாஸம் செய்கிற வலது பக்கத்தை யுடைய ஸ்ரீ மன் நாராயணனே
அப்ரகம்யமான பரதத்வம் என்று அறியாதவர்கள்
கர்ப்ப வாஸம் பண்ணுகிற ஷூத்ர தேவதைகளை பரதேவதை என்று
வித்யையை அறியாத மூடர்களுக்கு உபதேசிப்பார்கள் –

திரு நின்ற பக்கம்-
அபாங்கா பூயாம் சோ யதுபரி-என்னும்படியே
இன்ன வஸ்து என்ன வேண்டா –
ஏதேனும் ஒரு வஸ்துவிலே அவளுடைய கடாஷம் உண்டாகில்
அது சர்வேஸ்வர தத்வம் ஆகிறது –

திறவிது என்று ஓரார்
திறவிதாவது
ஸ்வ வ்யதிரிக்த சமஸ்தமும் தன் அதீனமாய்
வேறு ஒன்றால் அறியாதது –
ஒரு சேதனர் ஆகில் அறியலாம் என்கை –

கரு நின்ற கல்லார்க்கு உரைப்பர்-
தங்களோடு ஒக்க கர்ப்ப வஸ்யராய்
கர்ப்ப வாஸம் பண்ணுகிறவர்களை
ஆஸ்ரயணீயராக தங்களோடு ஒத்த
அறிவு கேடருக்கு உபதேசிப்பார்கள் –

திருவிருந்த மார்பில் சிரீதரன் தண் வண்டுலவு தண்டுழாய் தார் தன்னைச் சூடித் தரித்து –
மாம்பழம் உண்ணி ந்யாயத்தாலே
ஸ்ரீ சம்பந்தம் இல்லாதாரை ஸ்ரீ மான்களாகச்
சொல்லும்படி அன்றிக்கே
பெரிய பிராட்டியார் திரு மார்பில் எழுந்தருளி இருக்கையாலே
ஸ்ரீ தரன் என்று திரு நாமத்தை உடையவன் ஆனவனுடைய
மது வெள்ளத்தாலே வண்டுகள் திரியா நின்றுள்ள
செவ்வியை உடைய திருத் துழாயை
சூடிக் களைந்தன சூடும் -என்னும்படியே
தலையால் தரித்து

திரு நின்ற பக்கம் திறவிது என்று ஓரார்
ஞானத்துக்கு விஷயம் ஸ்ரீய பதி தானே-

(ஸ்ரத்தயா தேவோ தேவத்வம் அஸ் னுதே –
அபாங்கா பூயாம்ஸோ யதுபரி பரம் ப்ரஹ்ம ததபூத்-
வேதாந்தாஸ் தத்வ சிந்தாம் முரபிதுரஸி யத் பாத ஸிஹ்னைஸ் தரந்தி –
ஸ்ரீ மான் என்று பிறரைச் சொல்வது உபசார வார்த்தை யாகுமே
ஸ்ரீ தரனான இவனுக்கு உரித்தான அசாதாரணம் )

(1-ஸ்ரீ வத்ஸ வஷா –திரு மறு மார்பன்
2-ஸ்ரீ வாஸா –திருவுக்கு இருப்பிடம்
3-ஸ்ரீ பதி -திருவின் நாயகன்
4-ஸ்ரீ மதாம் வர -திருவாளர் தலைவன்
5-ஸ்ரீ த -திருவை அளிப்பவன்
6-ஸ்ரீ ஸ -திருவுக்கும் திருவாக இருப்பவன் ஸ்ரீக்கும் ஈசன்
7-ஸ்ரீ நிவாஸ -திருமகள் கொழுநன்
8-ஸ்ரீ நிதி -திருவின் பெட்டகம் -திருவுக்கும் திரு
9-ஸ்ரீ விபாவந–திருப் புகழாளன்
10-ஸ்ரீ தர -திருவைத் தரிப்போன்
11-ஸ்ரீ கர –திருவுடன் பிறப்போன்
12-ஸ்ரேய ஸ்ரீ மான் –திருவை உடையோன்
என்று 608–619-திரு நாமங்களை ஸ்ரீ வியாசர் வெளியிட்டார் )

அப்பிள்ளை உரை
பெரிய பிராட்டியார் எழுந்து அருளி இருக்கிற திரு மார்பை யுடையவனாய்
அத்தாலே ஸ்ரீ தரன் என்ற திரு நாமம் யுடையவனாய்
ஸர்வேஸ்வரனுடைய
மது ஸம்ருத்தியாலே வண்டுகள் -இதஸ் ததஸ்- இங்கும் அங்கும் சஞ்சரியா நின்றுள்ள
குளிர்ந்த திருத் துழாய் மாலையை
தொடுத்த –சூடிக் களைந்தன சூடும் அடியார்களான –
தலைக்கு அலங்காரமாகத் தரித்து
அத்தாலே லப்த சத்தாகரராய் -சத்தா லாபம் பெற்று -தரித்து
இறையும் அகலகில்லேன் என்று பெரிய பிராட்டியார் நிரந்தர வாஸம் பண்ணும் –
வலது பக்கம் பிராட்டி -பிரதானம் இதுவே -(ருத்ரனுக்கு இடப்பக்கம் -அப்ரதானம் அது )
வசன ஆபாச யுக்தி ஆபாசங்களால் சலிப்பிக்க ஒண்ணாத பர வஸ்து என்று யுக்தி யுக்தமாக அறுதி இட மாட்டாதே
தங்களோடு ஓக்க கர்ம வஸ்யராய் கர்ப்ப வாசம் பண்ணி பிறப்பது இறப்பதுமாகிய
ஸூத்ர தேவதைகளை சாஸ்த்ர அப்யாஸத்தில் புதியது உண்டு அறியாத தங்களோடு ஒத்த-
அறிவு கேடருக்கு கல்லாதவர்களுக்கு -உபதேசியா நிற்பார்கள் –

————————————————————————————

கீழிற் பாட்டில் இப்படி செய்திலர் என்று வெறுத்தார் லோகத்தை –
இதில் தமக்குள்ள ஏற்றம் சொல்லுகிறது –

(ஆரானும் யாதானும் செய்ய அகலிடத்தை ஆராய்ந்து அது திருத்தல் ஆவதே -பெரிய திருவந்தாதி –25-என்று
நெஞ்சை மீட்டு தாம் பெற்ற நன்மையைப் பேசுகிறார் -)

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
கல்லாருக்கு உரைப்பர் என்று முதலில் அறிவில் புதியது உண்டு அறியாத
நாட்டாரை கர்ஹித்து சொல்லா நின்றீர்
அவர்களில் காட்டில் உமக்கு ஏற்றம் தான் என்
இது அன்றோ நான் சத்தை பெறும்படி தரிக்கைக்காக போது போக்கின படி-என்கிறார் –

தரித்து இருந்தேனாகவே தாரா கணப் போர்
விரித்துரைத்த வென்னாகத்துன்னை-தெரித்து எழுதி
வாசித்தும் கேட்டும் வணங்கி வழிபட்டும்
பூசித்தும் போக்கினேன் போது-63–

பதவுரை

தாரா கணம்–நக்ஷத்ர கணங்களினுடைய
போர்–(ஸூபாஸூப நிமித்தமான) ஸஞசாரத்தை
விரித்து உரைத்த–(ஜ்யோதிச் சாஸ்தர முகத்தாலே) விஸ்தாரமாக வெளியிட்டவனும்
வெம் நாகத்து உன்னை–(பிரதிகூலர்க்குத் தீக்ஷ்ணனுமான திருவனந் தாழ்வாரனுக்கு அந்தராத்மாவாகிய உன்னை
பதஞ்சலி ஆதிசேஷ அவதாரம் யோக சாஸ்திரம் உபதேசித்ததும் உண்டே
தெரித்து–அநுஸந்தித்தும்
தெரிவித்து இருக்க முடியாதே முதல் நிலையிலேயே -தெரிந்து மருவி தெரித்து
எழுதி–எழுதியும்
வாசித்தும்–(எழுதினவற்றைப் படித்தும்)-வாசித்தும் வாசிப்பித்தும் ‘
கேட்டும்–(ஆங் காங்கு) ஸ்ரவணம் பண்ணியும்-கேட்டும் கேட்பித்தும்
வணங்கி–நமஸ்காரம் பண்ணியும்
வழி பட்டும்–உபசாரங்களைச் செய்தும்
இரண்டு சப்தங்கள் -த்ருட விரத -பக்த்யா நமஸ்த்யந்த -கீதை போல் இங்கும் –
பூசித்தும்–பூஜித்தும்
போது போக்கினேன்–காலத்தைக் கழத்துக் கொண்டிருக்கிறேன் (இப்படி செய்வது எதுக்காக வென்னில்)
தரித்திருந்தேன் ஆகவே–ஸத்தை பெறுவதற்காக.
சத்த பெற நீங்களும் அப்படியே செய்யுங்கோள்

நக்ஷத்ர மண்டலங்களை யுடைய ஸஞ்சாரத்தை விசதமாகச் சொன்ன
(சாமா நாதி கரண்யத்தால் ஆத்மாவாக இருந்துள்ள உன்னை என்றபடி )
சத்ருக்களுக்குப் பயங்கரமான திருவனந்த ஆழ்வானைத் திரு மேனியாக யுடைய
உன்னை அனுசந்தித்தும்
எழுதியும்
வாசித்தும்
கேட்டும்
வணங்கியும்
அதுவே யாத்ரையாய் இருந்தும்
அர்ச்சித்தும்
போது போக்கினேனாகவே தரித்து இருந்தேன் –

தாரா கணப் போர் விரித்துரைத்த வென்னாகத் துன்னை தெரித்து-
நஷத்ர கணங்கள் உடைய சஞ்சாரத்தை
விஸ்த்ருதமாகச் சொன்ன
திரு வனந்த ஆழ்வானுக்கு
ஆத்மாவாய் இருந்துள்ள உன்னை அனுசந்தித்தும்

எழுதி வாசித்தும் கேட்டும் வணங்கி வழிபட்டும் பூசித்தும் போக்கினேன் போது
லிகித்தும் வாசித்தும் ஸ்ரவணம் பண்ணியும்
நிர்மமனாய் வணங்கி
அது தானே யாத்ரையாய் ஆராதித்தும் காலம் போக்கினேன்

தரித்து இருந்தேனாகவே —
ஆகவே தரித்து இருந்தேன் –

தரித்து இருந்தேனாகவே –
தரித்து இருந்தேன் ஆகைக்காக
பூசித்துக் காலத்தைப் போக்கினேன் என்றுமாம்-

ஏவகாரம் அவ்யயம் -எல்லா வற்றாலும் தரித்து இருந்தேன் என்றவாறு
சத்தை உண்டாகைக்காக இப்படிக்கு காலத்தைப் போக்கினேன் என்று கிரியை யாதல் என்றுமாம்

(தெரித்தும் எழுதியும் வாசித்தும் கேட்டும் -தெரிவித்து என்று கொள்ளலாம் ஆகிலும்
முதலில் மனசால் அனுசந்தித்து என்பதே க்ரமத்துக்குச் சேரும்
கேட்டும் -முதல் ஆழ்வார்கள் அருளிச் செயல்களையும் உபதேச வசனங்களையும் கேட்டு
வணங்கி மமகாராம் அற்று அதுவும் அவனது இன்னருளே என்று திருவடிகளிலே வணங்கி
வழிபட்டும் பூசித்தும்
மநோ வாக் காயங்களால் ஆராதனம் செய்து
வழிபட்டும் பூசித்தும் -இரண்டு பத பிரயோகம் ஆராதனம் பொழுது போக்கு என்று காட்டவே
சத்தைக்காவே இவற்றைப் போது போக்காகக் கொண்டேன் என்றவாறு –

காலை மாலை கமல மலரிட்டு நீர் -மாலை நண்ணித் தொழுது எழுமினோ -9-10-1-
கள்ளவிழும் மலரிட்டு நீர் இறைஞ்சுமின்-9-10-2-
விண்டு வாடா மலரிட்டு நீர் இறைஞ்சுமின் -9-10-3-–என்று
கால ஷேப அர்த்தமாகவும் –
ஸ்வயம் போக்யமாகவும் –
பகவத் கைங்கர்யம் பண்ணும் குடியிலே பிறந்த அருளிச் செயல்கள் இதே போல் )

அப்பிள்ளை உரை –
நக்ஷத்ர கணங்களுடைய ஸூபாஸூப நிமித்தமான பரஸ்பர சஞ்சாரத்தை
லோக ரக்ஷண அர்த்தமாக ஜ்யோதிஸ் சாஸ்த்ர முகமாக பரக்க அருளிச் செய்த
பிரதிகூலருக்கு அணுக ஒண்ணாத வெம்மையை யுடைய
திரு அனந்தாழ்வானுக்கு அந்தர்யாத்மாவாய் நின்ற உன்னை
(இவனே அந்தராத்மாவாய் உபதேசித்தான் என்றுமாம் -வேதங்கள் அங்கங்கள் கொடுத்தவன் இவனே )
விசத தமமாக அனுசந்தித்து
அனுசந்தித்த பிரகாரத்தாலே எழுதியும்
நாத்தழும்பு எழும் படி பலகாலம் அத்தைப் படித்தும்
அதன் அர்த்தத்தை அறிந்தவர் -வேறே சிலர் இடம் கேட்டும்
(பெருமாள் ரிஷிகள் இடம் தாமே கேட்டுக் காட்டி அருளினார்)
பின்னையும்
சததம் கீர்த்யந்த –நமஸ்தந்த –ஸ்ரீ கீதை -என்கிறபடியே
நிர் மமனாய் -திருவடிகளில் அநவரதம் பிராணாமம் பண்ணியும்
மத் யாஜீ பவ –
(பக்தியையும் பக்தி யோகனையும் கொண்டாடி கடைசி ஸ்லோகத்தில்

மந்மநா பவ மத்பக்தோ மத்யாஜீ மாம் நமஸ்குரு
மாமேவைஷ்யஸி யுக்த்வைவமாத்மாநம் மத்பராயண:–34

மந்மநா: பவ-மனத்தை எனக்காக்கி விடு,
மத்பக்த:-பக்தியை எனக்காக்கு,
மத்யாஜீ-என்னைத் தொழு,
மாம் நமஸ்குரு-என்னை வணங்கு,
ஏவம் ஆத்மாநம் யுக்த்வா-இவ்வாறு மனம், புலன்களுடன் கூடிய உடலை (என்னிடம்) ஈடுபடுத்தி,
மாம் ஏவ ஏஷ்யஸி-என்னையே அடைவாயாக.

மனத்தை எனக்காக்கி விடு; பக்தியை எனக்காக்கு; என்னைத் தொழு. என்னைப் பரமாகக் கொள்.
இங்ஙனமியற்றும் தற்கலப்பு யோகத்தால் என்னையே எய்துவாய்.

மன்மனா பவ மத பக்த மத் யாஜீ மாம் நமஸ்க்ரு மாம் ஏவைஷிதி –மத் மத் -மீண்டும் மீண்டும் அருளி
மனதை செலுத்து -கையால் தொழுது-வாயால் ஸ்தோத்ரம் பண்ணி -கையால் தொழுது -உள்ளத்தால் நினைத்து –
வணங்கி -பக்தி பண்ணி ஒவ்வொரு தடவையும் என் விஷயத்தில் என்று காட்டி
கிருஷ்ண விஷயத்திலே பக்தி இருக்க வேண்டுமே )
தத் தத் காலங்கள் தோறும் சமாராதனம் பண்ணி
இப்படி கால ஷேபம் பண்ணினானாய் அன்றோ நான் தரித்து இருந்தேன்
தரித்து இருக்க இப்படி கால ஷேபம் பண்ணினேன் என்றுமாம்
(சம்சாரம் மறு காந்தாரம் -பாலை வனத்தில் சோலை வனம் போல் இருக்க )

————————————————————————

(தமது கால ஷேபத்தை அருளிச் செய்தவர்
பிறருக்கு கால ஷேப பிரகாரத்தை உபதேசிக்கிறார் இதில் -)

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
என் நிலை இதுவான பின்பு நீங்களும் என்னைப் போல்
ஆகர்ஷகமான அழகை யுடையவனாய் சர்வாதிகனான ஸர்வேஸ்வரனை
புஷ்பாதி உபகரணங்களைக் கொண்டு ஆஸ்ரயித்து ஏத்துங்கோள்

போதான இட்டு இறைஞ்சி ஏத்துமினோ பொன் மகரக்
காதானை ஆதிப் பெருமானை –நாதானை
நல்லானை நாரணனை நம் ஏழ் பிறப்பு அறுக்கும்
சொல்லானை சொல்லுவதே சூது –64-

பதவுரை

பொன் மகரம் காதானை–அழகிய மகர குண்டலங்களைத் திருக்காதுகளில் அணிந்துள்ளவனும்
ஆதி–ஜகத் காரண பூதனும்
பெருமானை–பெருமை பொருந்தியவனும்
நாதனை–(அனைவர்க்கும்) நாதனாயிருப்பனும்
நல்லானை–(ஆஸ்ரிதர் பக்கல்) வாத்ஸல்ய முடையவனும்
நாரணனை–நாராயணனென்று ப்ரஸித்தி பெற்றவனும்
நம் ஏழ் பிறப்பு அறுக்கும் சொல்லானை–நம்முடைய ஜன்ம பரம்பரைகளை அறுக்க வல்ல
திருநாமங்களை யுடையவனுமான ஸர்வேஸ்வரனைக் குறித்து
போது ஆன இட்டு இறைஞ்சி ஏத்துமின்–புஷ்பமென்று பேர் பெற்றவற்றை ஸமர்ப்பித்து வணங்கித் துதி செய்யுங்கள்
மநோ வாக் காயங்கள் வியாபாரங்கள்
சொல்லுவதே–(அவனுடைய திருநாமங்களை வாயாரச்) சொல்லித் துதிப்பதே
சூது–நல்ல வாய்ப்பு

ஸ்வர்ண மயமான மகர குண்டலங்களை அணிந்த திருச் செவிகளை யுடையவனாய்
ஜகத் காரணனாய்
சர்வாதிகனாய்
ஸர்வ சேஷியாய்
நல்லவனாய்
ஸர்வ அந்தர்யாமியாய்
நமக்கு மேல் வரும் ஜென்மங்களைப் போக்கும் திரு நாமங்களை யுடையனான
ஸர்வேஸ்வரனை அனுசந்திப்பதே நல்ல உபாயம்
ஆகையால் புஷ்பங்கள் என்றவைகளை ஸமர்ப்பித்து வணங்கி ஸ்தோத்ரம் பண்ணுங்கோள் –

போதான விட்டு இறைஞ்சி ஏத்துமினோ
இன்ன புஷ்பம் என்ற நியதி இல்லை –
பூவானதை எல்லாவற்றையும் கொண்டு
திருவடிகளிலே சமர்ப்பித்து வணங்கி
ஸ்தோத்ரம் பண்ணுங்கோள்

பொன் மகரக் காதானை –
கை கூலிக் கொடுத்தும் ஸ்தோத்ரம் பண்ண வேண்டும்படி
ஸ்ப்ருஹணீ யனானவனை –

ஆதிப் பெருமானை –நாதானை நல்லானை நாரணனை-
நம் ஏழ் பிறப்பு அறுக்கும் சொல்லானை சொல்லுவதே சூது
அழகியது என்று அப்ராப்தம் அன்றிக்கே
நமக்கு உத்பாதகனானவன் –
ஸ்வாமி யாய் வத்சலன் ஆகையாலே
நாராயண சப்த வாச்யனாய்
நம்முடைய சம்சார சம்பந்தத்தை அறுக்கும்
திருநாமத்தை உடையவனைச் சொல்லுவதே
இவ் வாத்மாவுக்கு உறுவது –

(பத்ரம் புஷ்பம் பஃத்யுபஹ்ருதம் அஸ்நாமி
புரிவதுவும் புகை பூவே
பூசும் சாந்து என் நெஞ்சமே -புனைந்த கண்ணி –அணிகனும் என் கை கூப்பிச் செய்கையே
கள்ளார் துழாயும் கண்வலரும் கூவிளையும் முள்ளார் முளரியும் ஆம்பலும் புள்ளாய்
ஓர் ஏனமுமாய் புக்கு இடந்தான் பொன்னடிக்கு என்று
உள்ளாதார் உள்ளத்தை உள்ளமாகக் கொள்ளோமே

இட்டு இறைஞ்சி யேத்துமினோ
இட்டு -காயிக கைங்கர்யம்
இறைஞ்சி -வாசிக கைங்கர்யம்
ஏத்துமினோ -மானஸ கைங்கர்யம்

ஆதிப் பெருமானை நாரணனை
ஞாலம் முற்றும் உண்டு உமிழ்ந்த நாராயணனே –திருவாய் –4-3-6-

நாதனை நாரணனை
நாதன் முழு ஏழு உலகுக்கும் நாதன் -திருவாய் -2-7-2-

நல்லானை நாரணனை
நல்லானுடைய நாமம் சொல்லில் நமோ நாராயணமே -பெரிய திருமொழி –6-10-4-

நாரணனை நம் ஏழு -எழு -பிறப்பு அறுக்கும் சொல்லானை
ஸங்கீர்த்த நாராயண ஸப்த மாத்ரம் விமுக்த துக்கோர் ஸூநீநோ பவந்தி
அடியார் படு துயராயின எல்லாம் நிலம் தரம் செய்யும் நாராயணா என்னும் நாமம் –பெரிய திருமொழி –1-1-9-

பிறப்பு அறுக்கும் சொல்லானை என்று
பொதுவான திரு நாம சங்கீர்த்தனம் என்றும் கொள்ளலாம்
யந் நாம சங்கீர்த்தநதோ விமுச்யதே
யந் நாம சங்கீர்த்தநதோ மஹா பயாத் விமோஷம் ஆப்நோதி )

அப்பிள்ளை உரை
ஸ்ப்ருஹணீயமான திரு மகர குண்டலங்களாலே அலங்க்ருதமான திருக் காதுகளை யுடையவனாய்
அழகு கண்டு மேல் விழுகை அன்றிக்கே
அழிந்து கிடக்கிற காலத்திலேயே இவற்றை உண்டாக்கின சர்வாதிகனாய்
சர்வருக்கும் நிருபாதிக சேஷியாய்
ஆஸ்ரித விஷயத்தில் அதி மாத்ரா வத்சலனாய்
பிரிவில் (தான்) தரியாமல் உள்ளே பதி கிடந்தது சத்தையை நோக்கிக் கொண்டு
(அப்ருஹாத்மக தத்வம் இல்லை உண்மை இங்கே அவன் சத்தைக்காக என்கிறார் )
நம்முடைய ஒன்றன் பின் ஒன்றாக ஓழுக்கு ஆறாமல் வரும் ஜென்ம பரம்பரைகளை
வேர் பற்றோடு அறுத்து விட வல்ல திரு நாமங்களை யுடையவனை
கைக்கு எட்டிய எல்லாப் பூக்களையும் பரிமாறி (ஏறிப் பறிக்க வேண்டாம்)
நிர்மமராய் -நிர்மலராய் திருவடிகளில் விழுந்து
(ப்ராப்யாந்த்ர ப்ரயோஜனாந்த பரராய் இல்லாமல் )
சொன்ன குணங்களுக்கு உண்டான திரு நாமங்களை சொல்வதே நல்ல வாய்ப்பு

———————————————————————–

(கீழே சொல்லுவதே சூது என்று
பிறருக்கு உபதேசித்த படியே தாம் அனுஷ்டித்த படியையும்
அதனால் பெற இருக்கும் பயனையும் பேசுகிறார் இதில் -)

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
ஸ்மர்த்தவ்யனான எம்பெருமானுடைய நீர்மையாலே
பரம பதத்துக்கு ஸ்மரணத்துக்கு மேல் அவ்வருகு உண்டோ என்கிறார்

சூதாவது என்னெஞ்சத்து எண்ணினேன் சொன் மாலை
மாதாய மாலவனை மாதவனை –யாதானும்
வல்லவா சிந்தித்து இருப்பேற்கு வைகுந்தத்து
இல்லையோ சொல்லீர் இடம்–65-

பதவுரை

மாது ஆய–அழகு தான் ஒரு வடிவு கொண்டாற்போலே யிருப்பனும்
மாலவனை–(ஆஸ்ரிதர் பக்கல்) வ்யாமோஹமுடையவனுமான
மாதவனை–திருமாலைக் குறித்து
சொல் மாலை–இச் சொல் தொடைகளை (சொல்லி)
யாதானும் வல்ல ஆ சிந்தித்து இருப்பேற்கு–ஏதோ சக்தியுள்ள வளவு அநுஸந்தித்திருக்கிற எனக்கு
வைகுந்தத்து இடம் இல்லையோ சொல்லீர்–ஸ்ரீவைகுண்டத்தில் இடம் இல்லையோ?
சொல்லீர்–சொல்லுங்கள்
சூது ஆவது–இதுவே நமக்கு நல்ல வாய்ப்பு என்று
என் நெஞ்சத்து எண்ணினேன்–என் மனத்தில் உறுதி கொண்டேன்.

ஸூந்தரனாய் ஆஸ்ரித வ்யாமுக்தனான ஸ்ரீ யபதியைப் பிரதிபாதிக்கிற பிரபந்தங்கள் எதை யாகிலும்
வந்தபடி அனுசந்தித்துக் கொண்டு இருக்கிற எனக்கு
ஸ்ரீ வைகுண்டத்தில் இடம் இல்லையா சொல்லுங்கோள்
இதுவே நல்ல உபாயம் என்று என் மனஸ்ஸில் எண்ணினேன் —

சூதாவது என்னெஞ்சத்து எண்ணினேன்
உறுவதாவது என்னெஞ்சிலே மநோ ரதித்தேன்

சொன்மாலை -இத்யாதி
அழகு தான் வடிவு கொண்டாற் போலேயாய்
வ்யாமுக்தனாய் இருந்துள்ள
ஸ்ரீ ய பதியைச் சொல்லப்பட்ட பிரபந்தத்தை ஏதேனும் ஒருபடி
அனுசந்திக்கிற எனக்கு பரம பதத்தில்
இடம் இல்லையோ –

ஸ்ம்ருதி மாத்ரம் உடையாருக்கும்
பரம பதம் சித்தியாதோ என்கை –

ஸ்ம்ருதோ யச்சதி சோபனம் -என்கிறபடியே
பரம பத ப்ராப்திக்கு ஸ்மர்தவ்யனுடைய நீர்மையாலே
ஸ்மரண மாதரத்துக்கு அவ் வருகு வேண்டா என்று தாத்பர்யம்

மாதாய -அழகாய
மாது -அழகு-

(நின் புகழில் வைகும் தம் சிந்தையிலும் மற்று இனிதோ நீ அவர்க்கு வைகுந்தம் என்று அளிக்கும் வான் –பெரிய திருவந்தாதி –58-
ஆயாஸ ஸ்மரணே கோஸ்ய ஸ்ம்ருதே யச்சதி ஸோபநம் -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் –1-17-78–என்று
இவனை நினைக்க என்ன ஸ்ரமம் உள்ளது
நினைத்த மாத்திரத்திலே எல்லா நன்மைகளும் அளிப்பவன் அன்றோ
நினைவுக்கு மேல் வேறே ஓன்று வேண்டுமோ -)

அப்பிள்ளை உரை
அழகு தான் ஒரு வடிவு கொண்டால் போல் இருக்கிறவனாய் ஆஸ்ரித வ்யாமுக்தனான ஸ்ரீ யபதியை
சொன்ன ஸப்த சந்தர்ப்ப ரூபமாகிய
இந்தத் திரு வந்தாதி பிரபந்தத்தை
ஏதேனும் நல்லதொரு வல்லதொரு பிரகாரத்தால் பாடும் எனக்கு
(ஸ்ரீ மத் பாகவதாதிகள் என்று கீழே பார்த்தோம் )
பகவத் குண அனுபவத்துக்கு ஏகாந்தமான பரம பதத்தில் இடம் இல்லையோ சொல்லுங்கோள்
இங்கேயே பண்ணும் படி அருளின பின்பு
இதுவே நமக்கு நல்ல வாய்ப்பு என்று என் மனசில் அத்யவசித்தேன்
மாது அழகு
மாதாயா -அழகே அவன் –
அழகு என்றும் அழகுக்கு ஆஸ்ரயன் அழகன் என்றும் வேறே வேறே இரண்டு இல்லை
அழகே ஒரு வடிவு கொண்டவன்
அன்றிக்கே
மாதாயா
தாய் போல் பரிபவன் என்றுமாம்
மாயவனை பாட பேதம்
ஆச்சர்யமான குண சேஷ்டிதங்களை யுடையவன் என்றவாறு

—————————————————————————————-

(என் நெஞ்சத்து எண்ணினேன் என்றார் கீழ்
எண்ணியவுடன் அவன் பட்ட பாட்டையும்
அதைக் கண்டு தாம் ஈடுபட்ட படியையும்
அருளிச் செய்கிறார் இப் பாட்டில் –
இடமாவது இன்றும் எல்லாம் மேல் உள்ள காலம் எல்லாம் என் நெஞ்சம் -சாத்யம்
இடமாவது பண்டு இடமாவது பட நாகணை -சாதனம் நெடுமாற்கு )

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
ஸ்ரீ வைகுண்டத்தில் இடம் இல்லையோ என்று நான் மநோ ரதித்தவாறே
எம்பெருமான் வந்து என் நெஞ்சிலே புகுந்து அருளினான் என்று பிரீதர் ஆகிறார் –
(அத்தை விட உமது திரு உள்ளம் மிகவும் உத்தேச்யம் அன்றோ –
நெஞ்சமே நீள் நகராகக் கொண்ட தஞ்சன் )

இடமாவது என் நெஞ்சம் இன்றெல்லாம் பண்டு
பட நாகணை நெடிய மாற்கு -திடமாக
வையேன் மதி சூடி தன்னோடு அயனை நான்
வையேன் ஆட் செய்யேன் வலம்–66-

பதவுரை

பண்டு–என்னைத் திருத்திப் பணி கொள்வதற்கு முன்பு
படம் நாக அணை நெடிய மாற்கு–படங்களை யுடைய சேஷ சயனத்தில் பள்ளி கொண்டருள்பவனாயிருந்த ஸர்வேஸ்வரனுக்கு
இன்று–இப்போது முதலாக
எல்லாம்–மேலுள்ள காலமெல்லாம்
இடம் ஆவது–வாஸ ஸ்தானமாவது
என் நெஞ்சம்–எனது நெஞ்சமாகும்
மதி சூடி தன்னோடு–பிறைச் சந்திரனத் தலையிலே சூடியிருக்கிற ருத்ரனையும்-சந்த்ர சேகரனையும்
அயனை–பிரமனையும்
ந ஜாயதே இதி அஜன் பிறப்பிலி நரஸிம்ஹ திரு நாமங்களில் இதுவும் ஓன்று
கர்ம வஸ்யன் நான்முகன் கர்ப்பத்தில் பிறவாமல் இருந்தாலும்
திடம் ஆக–பரம் பொருளாக
வையேன்–மனத்திற்கொள்ள மாட்டேன்
வையேன் நான்–(தத்துவமின்னதென்று கண்டறியத்தக்க) ஸூக்ஷ்ம புத்தியுடையேனான நான்
ஆள் செய்யேன்–(அந்த தேவதாந்தரங்களுக்குத்) தொண்டு செய்யவும் மாட்டேன்
(இப்படி நான் சொல்லுவதற்குக் காரணமென்னவெனில்)
வலம்–(திருமாலின் பரிக்ஹமாயிருக்கப் பெற்ற) மிடுக்கேயாம்.

முற்காலத்தில் விரிந்த படங்களை யுடைய திருவனந்த ஆழ்வான் மேல் கண் வளர்ந்து அருளின ஸர்வேஸ்வரனுக்கு
இப்போது எல்லாம் வாசஸ் ஸ்தானம் என்னுடைய ஹிருதயமாய் இருக்கும்
சந்த்ரனைத் தரித்த ருத்ரனோடே கூட ப்ரஹ்மாவை
தத்வ யாதாத்ம்ய ஞானமுடைய நான் ப்ராப்யமாக எண்ணேண்
அவர்களை ப்ரதக்ஷிணமும் செய்ய மாட்டேன் –

இடமாவது என்நெஞ்சம் இன்றெல்லாம் பண்டு பட நாகணை நெடிய மாற்கு
சர்வாதிகனான சர்வேஸ்வரனுக்கு வாசஸ் ஸ்தானம்
என்னோடு சம்ஸ்லேஷிப்பதுக்கு முன்பு எல்லாம்
தன்னோடு சம்ஸ்லேஷத்தாலே விஸ்த்ருமான பணத்தை உடைய திரு வநந்த ஆழ்வான் –
இப்போது எல்லாம் என்னுடைய ஹிருதயம் –

திடமாக வையேன் மதி சூடி தன்னோடு அயனை நான் –
சந்த்ரனை தரித்தானாய் இருக்கிற ருத்ரனையும் –
திரு நாபீ கமலத்திலே உத்பன்னன் ஆகையாலே
அஜன் என்று இருக்கிற ப்ரஹ்மாவையும்
திருட பதார்த்தங்களாக நினையேன் –

வையேன் ஆட்செய்யேன் வலம் –
அதுக்கடி கூரியேனாய்(வை கூர்மை -வையேன்- கூரிய புத்தியை யுடைய நான் )
சார அசார விவேகஞ்ஞனாய் ஆகை
பிரதிபுத்தா ந சே வந்தே -என்று
கூரியர் ஆனவர்கள் தேவதாந்தர பஜனம்
பண்ணார்கள் இறே-என்கை-

வலம் –
இதுக்கு எல்லாவற்றுக்கும் அடி
பகவத் பரிக்ரகமான பலம்

வலம் செய்யேன்-
தேவதாந்த்ரங்கள் பக்கல்
ப்ரதக்ஷிணாதிகளைச் செய்யேன் என்றுமாம்

வையேன் –
மனசிலே வையேன் -நினையேன் என்றும்
வையேனான நான் -கூரியனான நான்-என்றும்
இரண்டு நிர்வாஹம் –
கூர்மை -ஜ்ஞானக் கூர்மை-

(ப்ராஹ்மாணம் ஸிதி கண்டஞ்ச யாச் சாந்யா தேவதா ஸ்ம்ருதா
பிரதிபுத்தா ந சேவந்தே யஸ்மாத் பரிமிதம் பலம் -மோக்ஷ தர்மம் –
அல்ப பலமே கொடுப்பதால் புத்தி கூர்மை உள்ளார் ப்ரஹ்மாதிகளை ஆராதிக்க மாட்டார்கள் – )

(இடமாவது என் நெடிய மாற்கு

பனிக்கடலில் பள்ளி கோளைப் பழக விட்டு ஓடி வந்து என்
மனக்கடலில் வாழ வல்ல மாய மணாளா நம்பீ
தனிக்கடலே தனிச் சுடரே தனி உலகே என்று என்று
உனக்கு இடமாய் இருக்க என்னை உனக்கு உரித்து ஆக்கினையே -ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி -5- 4-9 –

நின்றது எந்தை ஊரகத்து இருந்தது எந்தை பாடகத்து
அன்று வெக்கணைக் கிடந்தது என்னிலாத முன்னெலாம்
அன்று நான் பிறந்திலேன் பிறந்த பின்பு மறந்திலேன்
நின்றதும் இருந்ததும் கிடந்ததும் என் நெஞ்சுளே -ஸ்ரீ திருச்சந்த விருத்தம்-–64-

நிற்பதும் ஓர் வெற்பகத்து இருப்பும் விண் கிடப்பதும்
நற் பெரும் திரைக் கடலுள் நான் இலாத முன்னெலாம்
அற்புதன் அனந்த சயனன் ஆதி பூதன் மாதவன்
நிற்பதும் இருப்பதும் கிடப்பதும் என் நெஞ்சுளே -ஸ்ரீ திருச்சந்த விருத்தம்-–65-

வாரிக் கொண்டு உன்னை விழுங்குவன் காணில் என்று
ஆர்வுற்ற என்னை ஒழிய என்னில் முன்னம்
பாரித்துத் தான் என்னை முற்றப் பருகினான்
கார் ஒக்கும் காட் கரை அப்பன் கடியனே–9-6-10-

அப்பிள்ளை உரை
என்னை விஷயீ கரிப்பதற்கு முன்பு
ஸ்வ ஸ்பர்சத்தாலே விகசிதமான பணங்களை யுடைய திருவனந்தாழ்வான் மேல்
பள்ளி கொண்டு அருளும் சர்வேஸ்வரனுக்கு
இப்போது தொடங்கி மேல் உள்ள காலம் எல்லாம்
(முன் எலாம் திருச்சந்த விருத்தம் -இங்கு பண்டு
நிற்பதும் இருப்பதும் கிடப்பதும் என் நெஞ்சுள்ளே )
உகப்புடன் எழுந்து அருளி இருக்கும் வாசஸ் ஸ்தானம் என்னுடைய மனசாயிருக்கும்
கலா மாத்ர சந்திரனை தலையிலே தரித்து இருக்கிற ருத்ரனோடு தன்னோடே கூட
இதர விஜாதீயமான திரு நாபி கமலத்தில் பிறப்பாலே -அஜன் –
(மற்றவர் போல் கர்ப்ப வாஸம் இல்லாதவன் -சர்வேஸ்வரன் போல் பிறப்பு இல்லாதவன் அல்லவே )-
அத்தாலேயே அபிமானித்து இருக்கும் ப்ரஹ்மாவை
திட வஸ்துகளாக -பர வஸ்துவாக நினையேன்
பர அபர வஸ்துக்களை அலகு அலகாகக் காண வல்ல -(கூர்மை புத்தி உள்ள வை யேனான நான் )
அவர்கள் விஷயமாக பிரதக்ஷணம் நமஸ்காரம் ஆள் செய்தல் அனுவர்த்தனம் பண்ண மாட்டேன்
இவை அனைத்துக்கும் மூலம்
சர்வாதிகனான எம்பெருமானை அண்டை கொண்ட ராஜ குலத்தால் வந்த மிடுக்கு -பலம் -வலம்
சார அசார விவேகஞ்ஞர் தேவதாந்த்ர பஜனம் பண்ண மாட்டார்கள் என்றதே பாரதத்தில்
வையேன் -நான்
புரிந்து குறிக்க மாட்டேன்
அவர்களை வலத்திலே வையேன்
அல்லாத அடிமைத் தொழில்களும் செய்யேன்

—————————————————————————–

(நெஞ்சத்து எண்ணினேன் என்றும்
திடமாக வையேன் மதிசூடி தன்னோடு யயனை -என்றும் சொன்னீர்
நண்ணாதார் முறுவலிப்பதுவும் நல்லுற்றார் கரைந்து ஏங்குவதுவும் உலகு இயற்கை
துன்பம் வந்த போதும் உமக்கு இந்த உறுதி தளராது இருக்குமோ என்ன
இன்பம் வந்தாலும் துன்பம் வந்தாலும் எம்பிரானை ஸ்துதிப்பதில் ஒரு குறையும் இராது என்று
தன் அத்யாவசாயத்தை அருளிச் செய்கிறார் இதில் –
என் நிலை மாறாது -துன்பம் வந்தாலும் விடேன்
அதுக்கும் மேலே அவன் நிலையும் மாறாதே -துன்பம் எவ்வாறு வரும்
பாடுகையே பிரயோஜனமாக கொண்ட அடியேன் -நா பதி
குலம் தரும் வலம் தரும் -கலியன் -தந்ததும் தராவிட்டாலும்
இந்த பிரயோஜனம் பெற்ற நான் எதுக்கு கலங்குவேன் )

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
நன்மை யாகிலுமாம் தீமை யாகிலுமாம் இவற்றில் எனக்கு ஒரு தாத்பர்யம் இல்லை
பஹு குணனான -எம்பெருமான் அவனை ஏத்துகையே உத்தேச்யம் என்கிறார்

வலமாக மாட்டாமை தானாக வைகல்
குலமாக குற்றம் தானாக -நலமாக
நாரணனை நா பதியை ஞானப் பெருமானைச்
சீரணனை ஏத்தும் திறம்-67-(நம் பதியை பாட பேதம் )

பதவுரை

நாரணைனை–ஸ்ரீமந் நாராயணனாய்-எல்லாருக்கும் ஸ்வாமியாய்
நா பதியை–(என்னுடைய) நாவுக்கு ப்ரவர்த்தகனாய்
ஞானம் பெருமானை–அறிவிற்பெயரியவனாய்
வைகல் நலம் ஆக ஏத்தும் திறம்–எப்போதும் நன்றாகத் துதி செய்கையாகிற இந்த
வலம் ஆக–நன்மை தருவதாகிலுமாகுக
சீர்அணனை-சீர்மை அணனை -நற் குணங்களை பொருந்தி யிருக்கப் பெற்றவனான ஸர்வேஸ்வரனை
சீர்மை பொருந்தி -ஸ்ரீ தரன் என்றுமாம்
மாட்டாமை தான் ஆக–நன்மை தர மாட்டாதாகிலுமாகுக,
குலம் ஆக–நற் குலத்தைத் தருவதாகிலுமாகுக
குற்றம் தான் ஆக–கெடுதலை யுண்டாக்குவதாகிலுமாகுக
(ஏத்துவதை நான் தவிர மாட்டேன்-இதுவே புருஷார்த்தம் என்று இருப்பேன் )

சர்வ சேஷியாய் -எனக்கு ஸ்வாமியாய் -ஞானாதிகனாய்
மற்ற கல்யாண குணங்களையும் யுடையனான ஸர்வேஸ்வரனை ஸ்தோத்ரம் செய்கிற விதம்
ஞான சக்த்யாதி பலனைக் கொடுக்கினும் நலமே -கொடுக்கா விடினும் நலமே
ஸத் குலத்தைக் கொடுக்கிலும் நலமே -அதில் தோஷத்தை விளைக்கிலும் நலமே
எப்போதும் அவனை ஸ்தோத்ரம் செய்வதே எனக்கு உத்தேச்யம் –

நலமாக நாரணனை நா பதியை ஞானப் பெருமானைச சீரணனை ஏத்தும் திறம் –
நன்றாக சர்வ ஸ்வாமியாய்(நலமாக நாரணனை-ஸர்வ வியாபியாய் இருந்தும் வியாப்த கத தோஷம் தட்டாமல் )
என் நாவுக்கு நிர்வாஹனாய்(நா பதியை)
ஜ்ஞான குணங்களுக்கு எல்லாம் ஆஸ்ரயமாய்(ஞானப் பெருமானை- சீரணனை)
(சீருக்குள் ஞானமும் சேருமே என்னில் ஞானம் ஒரு தட்டுமாக மற்றவை எல்லாம் ஒரு தட்டாக
யஸ் சர்வஞ்ஞ சர்வ வித் -உன் அடியாருக்கு என் செய்வன் என்று இருக்கும்
அஞ்ஞனனையே ஞானப் பெருமான் )
இருக்கிறவனை நன்றாக ஏத்தும் பிரகாரம் –

வலமாக மாட்டாமை தானாக வைகல் குலமாக குற்றம் தானாக
பலமாகவுமாம் –
ஆபிஜாத்யத்தை உண்டாக்கவுமாம் –
அதிலே தோஷத்தை உண்டாக்கவுமாம் –
இவை அன்று உத்தேச்யம்
அவனை ஏத்துகையே உத்தேச்யம்

சீரணன் -குணங்களை உடையவன்
இதனாலும் ஞானப் பெருமான் என்பதாலும்
ஞானம் குணங்கள் எல்லாவற்றுக்கும் ஆஸ்ரயம் என்கிறது

ரஷிக்கும் ஞானம் உடையவன்
ரஷிக்கும் போது பிராட்டி சம்பந்தம் உண்டாக வேணுமே
ஸ்ரீ தரன் என்றுமாம்

(கடியன் கொடியன் நெடியமால் உலகங் கொண்ட
அடியன் அறிவரு மேனி மாயத்தன் ஆகிலும்
கொடிய என் நெஞ்சம் அவனென்றே கிடக்கும் எல்லே!
துடி கொள் இடை மடத் தோழி! அன்னை என் செய்யுமே!–-ஸ்ரீ திருவாய் மொழி-5-3-5-
என்ற நம்மாழ்வாரின் உறுதியும் இங்கே நினைக்கத் தக்கது -)

அப்பிள்ளை உரை
நார சப்த வாச்யனான சர்வாத்மாக்களுக்கும்
நிருபாதிக ஸ்வாமி
அவர்கள் ஒரு தட்டுமாய் நாம் ஒரு தட்டுமாய் என்னும் படி
(நம் பதி-அரங்கம் ஆளி என்னாளி -அகில ஜகத் ஸ்வாமி அஸ்மத் ஸ்வாமி போல் இங்கும் -விசேஷ ப்ரீதி )
நமக்கு ஸ்வாமியாய்
உனக்கு என் செய்கேன் என்று கரைந்து இருக்கும் அறிவால் -(ஞானப் பெருமானை ) – மிகப் பெரியவனாய்
அல்லாத ஸமஸ்த கல்யாண குணங்களுக்கும் ஆஸ்ரயமாய் இருக்குமவனை (சீரணனை )
எல்லாக் காலத்திலும் ( வைகல் ) அழகியதாய ஏத்தும் இந்த -திறன்-ஸ்வபாவம்
பலம் ஆகிலும் ஆகட்டும் பல ஹானியாகியும் ஆகட்டும்
பகவத் பரிக்ரஹ ரூபமான ஆபி ஜாதியத்துக்கு உடலாக ஆனாலும் ஆகட்டும் – அதற்கு குற்றமாகிலும் ஆகட்டும்
இவை அன்றே உத்தேஸ்யம்
இங்கனே சொல்லிற்று
நன்மையையே தரும் என்னும் கருத்தால்
அன்றிக்கே
நாரணன் -என்று -சர்வேஸ்வரன்
நா பதியை – நாவுக்கு ப்ரவர்த்தகனாய்
என்னை ரஷிகைக்கு உறுப்பான அறிவு கொண்டவனாய் – ஞானப் பிரான்
ஸ்ரீ தரனை என்றுமாம் –

——————————————————————————-

பகவத் பரிகரமே பலம் என்னும் இத்தை
ஸ்வ புருஷமபி வீஷ்ய–என்கிற ஸ்லோகத்தின்
படியே விவரிக்கிறார்-(அஜாமள உபாக்யானம் ஸ்ரீ மத் பாகவதம்
திருநாம பலத்தால் -விஷ்ணு தூதர்கள் -சாது சமாஹம் ஏற்பட்டு
அதனால் பச்சாதாபமும் பிறந்து
மாயா -ஹரித்வாராவில் தொண்டு செய்து மோக்ஷம் பெற்றான் )

(பகவத் பஜனமும் தேவதாந்த்ர வைமுக்யமும் துன்பம் தருவதாகிலும் உத்தேச்யமே என்றார் கீழே
உண்மையில் பகவத் சம்பந்தமே பலம் தரும் என்பதை ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணத்தில் யம கிங்கர சம்வாதத்தில் -3-7-14-
ஸ்வ புருஷம் அபி வீஷ்ய பாஸ ஹஸ்தம் வததி யம கில தஸ்ய கர்ண மூலே
பரிஹர மது ஸூதந ப்ரபந்நான் பிரபுர் அஹம் அந்ய ந்ரூணாம் ந வைஷ்ணவா நாம்
இந்த ஸ்லோக மொழி பெயர்ப்பாகவும் வியாக்யானமாகவும் இப் பாசுரம் –
ஸ்தோத்ரம் செய்தால் பலம் தருமா தராதா அதி சங்கை கீழே பட்டீர்களே
திருநாம சங்கீர்தன பலம் அறியீர்களாய் இருந்தீர்கள் என்கிறார் இதில் )

(ஸ்வ புருஷம் அபி வீஷ்ய பாஸ ஹஸ்தம் வததி யம கில தஸ்ய கர்ண மூலே
பரிஹர மது ஸூதந ப்ரபந்நான் பிரபுர் அஹம் அந்ய ந்ரூணாம் ந வைஷ்ணவா நாம்
ஸ்வ புருஷம் -தன்னுடைய தொண்டர்களை
அபி வீஷ்ய -கண்ணாலே பார்த்தான் -பயம் தெரியும் படி -உங்கள் நன்மையில் ஹிதம் சொல்லும் பார்வை
பாஸ ஹஸ்தம் –கையிலே பாசக்கயிறு கொண்ட தனது தூதர்களுக்கு
வததி யம கில தஸ்ய கர்ண மூலே -கொடுமையில் பிரசித்தமான யமன் அவர்கள் காதிலே சொன்னான்
பரிஹர மது ஸூதந ப்ரபந்நான் பிரபுர் அஹம் அந்ய ந்ரூணாம் ந வைஷ்ணவா நாம் -அறிய பொருள் உரைத்தான் –
பாகவதர் பெருமை அன்றோ உரைத்தான்-மற்றவர்களுக்குத் தான் நான் பிரபு -இவர்களே எனக்கு பிரபு
மதுசூதன பிரபன்னான்–திருவடி தன் நாமம் மறந்தும் புறம் தொழா மாந்தர் என்பது இதன் ஆழ்ந்த பொருள் )

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
பகவத் பரிக்ரஹமே பலம் என்பதை-
ஸ்வ புருஷமபி வீஷ்ய– ஸ்லோக கட்டளைப் படியே நிரூபிக்கிறார்

திறம்பேல்மின் கண்டீர் திருவடி தன் நாமம்
மறந்தும் புறம் தொழா மாந்தரை -இறைஞ்சியும்
சாதுவராய் போதுமின்கள் என்றான் நமனும் தன்
தூதுவரைக் கூவிச் செவிக்கு–68–

பதவுரை

நமனும்–யமனும்
தன் தூதுவரை–தனது சேவகர்களை
கூவி–அழைத்து
செவிக்கு–(அவர்களுடைய) காதில் (என்ன சொன்னானென்றால்)
திருவடி தன்–ஸர்வேச்வரனுடைய
நாமம்–திருநாமத்தை
மறந்தும்–மறந்தொழிந்தாலும்
புறம் தொழா மாந்தர்–தேவதாந்தர பஜநம் பண்ணாத மனிசர்களைக் (கண்டால்)
திறம்பேல் மின் கண்டீர்–(ஓ சேவகர்களே!) (இப்போது நான் உங்களுக்கு இடும் ஆணையைத்) தவற வேண்டா
இறைஞ்சி–வணங்கி
சாதுவர் ஆய் போதுமின்கள் என்றான்–(கொடுமை தவிர்ந்து) ஸாதுக்களாய் வர்த்திக்க கடவீர்கள் என்று சொன்னான்.

யமன் தன் தூதர்களை அழைத்து அவர்கள் காதில்
ஸர்வேஸ்வரனுடைய திரு நாமத்தை மறந்து இருந்தாலும்
தேவதாந்த்ரங்களை ஆஸ்ரயியாத மநுஷ்யர்களை வணங்கி அனுகூலராய்ப் போவீர்கள்
இத்தைத் தவிர வேண்டாம் என்றான் –

திறம்பேல்மின் கண்டீர் –
திறம்பாதே கொள்ளுங்கோள் என்னும் போது
நாலுபத்தோலை மறுக்கவுமாம் –

(திரும்புதல் சலிக்கையாய்
அத்தால்
அவன் வார்த்தையை மறுக்கையைச் சொல்லுகிறது
நாலு பத்து ஓலை நீங்கள் மறுக்கவுமாம்
ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் ஆஜ்ஜைகளை அவர்கள் மறுக்கவுமாம் )

திருவடி தன் நாமம் மறந்தும் புறம் தொழா –
பரிஹர மதுசூதன பிரபன்னான் -என்கிறபடியே
ஸ்வாமி யினுடைய திரு நாமத்தை மறக்கவுமாம் –
தேவதாந்தர பஜனம் பண்ணாது ஒழிகை
இவன் பிரபன்னன் ஆகையாவது –
பர்த்தாவின் பக்கல் அனுகூல்யம் கிரமத்தாலே பிறக்கவுமாம் –
பர்தரந்தர பரிக்ரகம் இறே அவனுக்கு ஆகாமைக்கு அடி

மாந்தரை –
மனுஷ்யரை –

இறைஞ்சியும் சாதுவராய் போதுமின்கள் என்றான் நமனும்தன் தூதுவரைக் கூவிச் செவிக்கு –
அவர்களை நலிந்திலோம் என்று இருக்க ஒண்ணாது
பாச ஹஸ்தம் -என்கிற
க்ரூர வேஷத்தைத் தவிர்ந்து
விநீத வேஷராய்
அஞ்சலி ப்ரணாமாதிகளை பண்ணிப் போரும் கோள்-என்கிறார் –

நமனும் –
சம இதி லோக ஹித (ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் )-என்று சொல்லப் படுகிறவனும்-
ப்ரஹ்மாதிகள் உடன் சமமாக சொல்லப்படுமவன் –

தன் தூதுவரை
ஸ்வ புருஷம் -என்றபடி

செவிக்கு
கர்ண மூலே -என்றபடி

அந்தரங்கருக்கு வார்த்தை சொல்லா நிற்கச் செய்தே
பிரகாசிக்கில் என்னாகிறதோ என்று
நெஞ்சு பறை கொட்டுகிறது-
(பறை கொட்டுகை -திடுக்கு திடுக்கு என்கை )

(அவன் தமர் எவ் வினையராகிலும் எங்கோன்
அவன் தமரே என்று ஒழிவது அல்லால் நமன் தமரால்
ஆராயப் பட்டு அறியார் கண்டீர் அரவணை மேல்
பேராயற்கு ஆட்பட்டார் பேர் ——ஸ்ரீ முதல் திருவந்தாதி-55-)

(மது ஸூதந ப்ரபந்நான் என்றதை அவ்யாப்தி முதலான தோஷங்கள் வாராத படி
திருவடி தன் நாமம் மறந்தும் புறம் தொழா மாந்தர்-என்று விவரிக்கிறார் –
மாந்தர் -மனுஷ்யரை -சாமான்யர்களாக இருந்தாலும் )

(ஸ்வ புருஷம் -தன் தூதுவரை
கர்ணமூலே -காதினுள் -ரஹஸ்யமாக -மூன்று காரணங்கள் விஷ்ணு சித்தீயர்
பிரபுபிர் ஸ்வ ப்ரபாவ பங்க ஸ்தானம் ந பிரகாஸ்யம் இதி நீத்யா விஷ்ணு நாம ஸூச்சைருச்சாரி தேஷு
நாரகினோ அபி தச் ஸ்ரவணாதி நா நரகாந் முஸ்யேரந் தேந ஸ்வாதிகார ஹாநிரிதி பீத்யா
ச கர்ண மூலே கத நம் ராஜ தாரான் மா கா இதி வசனவத் ரஹஸி கதநீயத் வாச்சா -என்று
1-எஜமானர்கள் தங்கள் பெருமைக்கு குறை ஏற்படுவதற்குக் காரணமாயிருக்கும் விஷயத்தை
உரக்க வெளிப்படுத்தலாகாது என்னும் நியாயத்தாலும்
2-விஷ்ணு நாமத்தை உரக்கச் சொன்னால் அதைக் கேட்பது நினைப்பது சொல்லுவது ஆகிய செயல்களால்
முக்தி அடைவார்கள் அதனால் தனது பதவிக்கு அழிவு ஏற்படும் என்ற பயத்தாலும்
3-ராஜ மஹிஷியை அனுபவியாதே-வாக்கியம் போல் ரஹஸ்யமாகச் சொல்ல வேண்டிய விஷயம் என்பதாலும்
காதினுள் சொல்கிறான் -)

அப்பிள்ளை உரை
சேதனர் பண்ணும் பாபங்களை ஏற்றத் தாழ்வு பாராமல் நிரூபித்து சமமாக பார்க்கும் யமன்
தத் அனுக்தமாக சர்வேஸ்வரனாலே தூண்டி விடப்பட்ட யமனும் பத்து எட்டு ஓலை மறுத்து
தரம் பெற்று இருக்கும் அந்தரங்கமான தன் தூதுவரை
கார்ய கௌரவம் தோற்ற வாய் விட்டு அழைத்து (கூவி )
பிறர் கேட்க்கில் என்னாகப் போகிறதோ என்று பயப்பட்டு
அசல் அறியாதபடி செவியில் -ரஹஸ்யார்த்தம் –
நான் உங்களுக்கு ராஜ தர்பார் ஓலக்கத்தில் சொன்ன வார்த்தை போல் என்னாமல் தவிர விடாதே கிடிகோள்
(ராஜ ஓலக்கத்தில் சொன்னதாகில் ஒன்றை யாகிலும் விடலாம்
இது ரஹஸ்ய ஆணை விடாமல் முழுவதாகக் கொள்ள வேண்டுமே )
சர்வ ஸ்வாமியான சர்வேஸ்வரனுடைய திரு நாமத்தை
ஒரு கால் கற்று பின்னை மறந்தார்களாகிலும்
தத் வியத்ரிக்தரான தேவதாந்தரங்களை ஆஸ்ரயியாத
மஹா ப்ரபாவ சாலிகளான ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களை
போகாமல் இருந்து நிக்ரஹம் தவிர்த்து மாத்திரம் இல்லாமல்
அனுக்ரஹம் பெற அவர்கள் திருவடிகளில் தலையைத் தாழ்த்தி அனுவர்த்தித்து
கையும் சூலமும் பாசக் கயிறுமான க்ரூர வேஷம் விட்டு
விநீத வேஷராய் அனுகூலராய்க் கொண்டு போருங்கோள்
தன் தூதுவரை -என்று ஸூவ புருஷன்
கூவி என்று யபி வீஷ்ய பார்வையின் கருத்து வியக்தமாக்கிய படி
செவிக்கு என்று கர்ணமூல
பரிகர-இறைஞ்சியும் வியக்தமாக்கி
புறம் தொழா மாந்தர் என்று -மது ஸூதன ப்ரபன்னர் பதார்த்தம்
தேவதாந்த்ர பஜனம் பண்ணாமல் இருப்பதே பிரபன்னனாவது
பர்த்தாவின் பக்கல் அனுகூல்யம் கிரமத்தாலே பிறக்கவுமாம் –
பர்த்ராந்தர பரிக்ரகம் அற்று இருப்பதே பதி விரதத்துக்கு வேண்டுவது
இது இறே அவர்களுக்கு ஆகாமைக்கு அடி

————————————————————————————————-

(யம வஸ்யத்தையைத் தவிர்க்கும் பெருமை மாத்திரம் அன்று
செவிக்கு இன்பமாயும்
பூமிக்கு புகலிடமாயும்
கவிகளுக்கு நிறை பொருளாகவும்
மறையின் முழுப் பொருளாகவும் அன்றோ பகவத் விஷயம் இருப்பது என்கிறார் இதில் –
நாம வைபவம் முதல் இரண்டு வரிகள்
நாமி வைபவம் அடுத்த இரண்டு வரிகள்
ரக்ஷகத்வம் பாவனத்வம் முதலில் திருமாலையில்
போக்யத்வம் அடுத்து போல்
செவிக்கு இன்பம் ஆவதுவும் செங்கண் மால் நாமம்
உம்மைத் தொகையால் கீழே பாவனத்வம்
இங்கும் அடுத்து அடுத்த பாசுரங்களில் )

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
யம வஸ்யத்தையைத் தவிர்த்து பாவானத்வ மாத்ரமாய் அன்றிக்கே
அனுபவிப்பார்க்கு அத்யந்த போக்யமாய் இருக்கும் என்று
தனது ஆத்ம அனுபவத்தால் -ஸூய அனுபவத்தால் –
திரு நாமத்தினுடைய போக்யதையை அருளிச் செய்கிறார் –

செவிக்கு இன்பம் ஆவதுவும் செங்கண் மால் நாமம்
புவிக்கும் புவி யதுவே கண்டீர் -கவிக்கும்
நிறை பொருளாய் நின்றானை நேர் பட்டேன் பார்க்கில்
மறைப் பொருளும் அத்தனையே தான் -69–

பதவுரை

செவிக்கு இன்பம் ஆவதுவும்–கர்ணாமிருதமாயிருப்பதும்
செம் கண்மால் நாமம்–புண்டரீகாக்ஷனான எம்பெருமானுடைய திருநாமமே
புவிக்கு–பூமியிலுள்ள ரெல்லார்க்கும்
புவியும் அதுவே–(நிழல் பெற ஒதுங்குவதற்கு) இடமாவதும் அத் திருநாமமே
நிவாஸ வ்ருஷ ஸாது நாம் -ஸ்ரீ இராமாயண ஸ்லோகம்
கவிக்கு நிறை பொருள் ஆய் நின்றானே–பாசுரத்திற்கு நிறைந்த பொருளாயிருக்குமெம் பெருமானை
நேர் பட்டேன்–தெய்வாதீனமாக அடையப் பெற்றேன்,
பார்க்கில்–ஆராய்ந்து பார்த்தால்
மறை பொருளும் அத்தனையே தான்–வேதங்களில் தேர்ந்த பொருளும் அவ்வளவே.

செவிக்கும் பிரியமாய் இருப்பதும் சிவந்த திருக் கண்களை யுடைய ஸர்வேஸ்வரன் உடைய திரு நாமமே
லோகத்தாருக்கும் ஸூகமான ஸ்தானமும் அத் திரு நாமமே
கவி பாடுகைக்கும் பூரண விஷயமாய் இருக்கும் ஸ்ரீ யபதியை அடைந்தேன்
விசாரித்துப் பார்த்த இடத்தில் வேதாந்த அர்த்தமும் அதுவே –
பார்க்கில்-மறைப் பொருளும் அத்தனையே தான் –

செவிக்கு இன்பம் ஆவதுவும் செங்கண் மால் நாமம் –
யம வஸ்யதையை தவிர்க்கும் அளவு அன்று
செவிக்கு இனியதுவும் புண்டரீகாஷனுடைய திருநாமம்

புவிக்கும் புவி யதுவே கண்டீர் –
எனக்கு ஒருத்தனுக்குமேயோ
பூமியில் உள்ளாருக்கு எல்லாம் ஸ்தானம் திருநாமம்

கவிக்கும் நிறை பொருளாய் நின்றானை நேர் பட்டேன்-
ஸ்துத்யனுக்கு ஒரு பூர்த்தி இன்றிக்கே
ஸ்தோதா நிரப்ப வேண்டும்படி யன்றிக்கே
கவி பாடுகைக்கு ஸ்வரூப ரூப குணங்களால்
குறைவற்று நின்றவனை யாத்ருச்சி கமாக
லபித்தேன் –

பார்க்கில் மறைப் பொருளும் அத்தனையே தான் –
யாத்ருச்சிகமாக அன்றிக்கே
ஆராய்ந்து பார்க்கில் வேதாந்த ரகசியமும்
அத்தனையே –

(திருநாமத்தை பெருமையையும்
அது உடையவரின் பெருமையையும்
ஆர்த்தா விஷண்ணா சிதிலாச்ச பீதா கோரேஷு ச வியாதி ஷோ வர்த்தமாநா
சங்கீர்த்த நாராயண ஸப்த மாத்ரம் விமுக்த துக்காஸ் ஸூகி நோ பவந்தி
அந்ய தீயான் குணான் அந்யத்ர த்வஸோ அதி ரோப்ய பணி தி -ஸ்ரீ ஸ்தவம் –8-என்று
மற்ற ஒருவனுடைய குணத்தை அது இல்லாத வேறே ஒருவன் இடம் ஏறிட்டுப் பாடுவதே ஸ்துதி –
இவனுக்கோ சொன்னவை அல்பமாய் சொல்லாதவை அசங்க்யேதமாய் இருப்பதால் கவிக்கு நிறை பொருளாய் நிற்கிறான்
நேர் பட்டேன் -யாதிருச்சிகமாக அடையப் பெற்றேன் -நிர்ஹேதுக கிருபையால் அடையப் பெற்றேன்
விதி வாய்க்கின்று காப்பார் யார் –5-1-1-
ஆழியான் அருள் தருவான் அமைகின்றன அது நமது விதி வகையே –10-6-1-
விதி நிர்மிதமேதத் அந்வயம் -ஸ்தோத்ர ரத்னம் –51-
ஆராய்ந்து பார்க்கில் வேதாந்த விழுப்பொருளும் அதுவேயாய் இருந்தது
இடறி விழுந்த போது விலை மதிப்பற்ற மாணிக்கமே நம் கைப்பட்டது என்று உணர்ந்தேன் -)

அப்பிள்ளை உரை –
கேட்கிற எனக்கு செவிக்கு தென்றலும்-சிறு பனித் துளியும் பட்டால் போல்
நிரதிசய போக்யமாய் இருப்பதுவும்
வாத்சல்யத்தாலே -(செவ்வரியோடிய நீண்ட அப் பெரியவாய) -குதறிச் சிவந்த திருக்கண்களை யுடையவனாய்
ஆஸ்ரித வ்யாமுக்தனுடைய ஸர்வேஸ்வரனுடைய திரு நாமமாய் இருக்கும்
எனக்கு ஒருத்தனுக்கும் அன்றிக்கே பூமியில் உள்ளாருக்கு ஒதுங்கி வாழும் வாசஸ் ஸ்தானம்
ஸ்துத்யனுக்கு வஸ்துதா
ஒரு பூர்த்தி அன்றிக்கே இருக்க
ஸ்ரோதாவானவன் அங்கும் இங்கும் கதிர் பொருக்கி நிரப்ப வேண்டி இருக்கும் நாட்டார் படி இல்லாமல்
அந்தத் திருநாமம் கவி பாடுபவனுக்கு வேண்டிய ஸ்வரூபாதிகள்-(ரூப குண சேஷ்டியாதிகள் ) பரிபூர்ணமாய்
நிறை பொருள் -நிறைவைச் சொல்ல சொற்கள் இல்லை
பரிபூர்ணமான வாஸ்யனாக நின்றவனை யாதிருச்சிகமாகப் லபித்தேன்
நேர் பட்டேன்-விதி வாய்க்கின்றது காப்பார் யார் – பகவத் கிருபையால் லபிக்கப் பெற்றேன்
யாதிருச்சிகமாக அளவு அன்றிக்கே
ஆராய்ந்து பார்க்க
வேதாந்த பொருளின் ஸித்தமான அர்த்தமும் அதுவேயாய் இருந்ததே –

——————————————————————————

வேதாந்த ரகசியம் இது என்று இருந்தபடி
எங்கனே என்னில்
நான் ஒருத்தனும் இன்றாக அறிந்ததோ
பிரசித்தம் அன்றோ -என்கிறார் –

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
வேத ஸித்தமான அர்த்தம் இங்கனே என்று நீர் அறிந்த படி எங்கனே என்ன
நான் ஒருவனுமா இன்றாக அறிந்தேன்
சர்வ லோக பிரசித்தம்
(லோகம் -வேதம் என்றும் உலகோர் என்றும் )

தான் ஒருவனாகித் தரணி இடந்து எடுத்து
ஏனொருவனாய் எயிற்றில் தாங்கியதும் –யானொருவன்
இன்றா வறிகின்றேன் அல்லேன் இரு நிலத்தைச்
சென்று ஆங்கு அடிப்படுத்த சேய்-70-

பதவுரை

தான் ஒருவன் ஆகி–(விஷ்ணுவாகிய) தான் ஒப்பற்ற ஸர்வேஸ்வரனாயிருந்து
வாமனனாய் அழகிலும் வராஹமாய் அளவிலும் இரண்டிலும் குண ங்களிலும் பெருமையால் அத்விதீயம்
சென்று–(மஹாபலியி னிடத்தில் யாசகனாய்ச்) சென்று
ஆங்கு–அந்த மாவலியின் யாக பூமியிலே
இரு நிலத்தை–விசாலமான இந்நிலத்தை
அடிப் படுத்த–திருவடியினளவாக ஆக்கிக் கொண்ட (அளந்து கொண்ட)
சேய்–சிறு பிள்ளையானவன்
ஏன் ஒருவன் ஆய்–விலக்ஷண வராஹ ரூபியாய்
தரணி–பூமியை
இடந்து அடுத்து–(அண்ட பித்தியில் நின்றும்) ஒட்டு விடுவித்தெடுத்து
எயிற்றில்–(தனது) கோரைப் பல்லின்மீது
தாங்கியது–தரித்தமையை
யான் ஒருவன்–நானொருவன் மாத்திரம்
இன்றா–இன்றாக-இன்று முடிவாக வரை
அறிகின்றேன் அல்லேன்–அறிகிறேனில்லை. (நெடுநாளாகவே அனைவருமறிவர்)
லோக பிரசித்தம் அன்றோ –

வாமநனான தான் தனியே சென்று பரந்த பூமியை பரிக்ரஹித்த காலத்தில்
திருவடிகளின் கீழ் அகப்படுத்தினத்தையும்
அத்விதீய வராஹமாய் பூமியைக் குத்தி எடுத்துக் கோரைப் பல்லிலே தரித்ததையும்
நான் ஒருவனுமே இப்போதாக அறியாது இருக்கிறேன் அன்று –

தான் ஒருவனாகித் –
வாமனனாய்
இரு நிலத்தைச் சென்று ஆங்கு அடிப்படுத்த சேய் –
வாமனனாய்
(ஒருவன் என்றும் வாமனன் என்றும் பர்யாய சொற்கள் போலும் )
பரப்பான பூமியை
வியாபித்து தன் திருவடிக்குள்ளே அடங்கும்படி
இட்டுக் கொண்டு
அச் செயலாலே அத்விதீயனாய் –

தரணி இடந்து எடுத்து ஏனொருவனாய் எயிற்றில் தாங்கியதும்
பிரளயம் கொண்ட பூமியை
அண்ட பித்தியில் நின்றும் ஒட்டு விடும்படி
இடந்து எடுத்து
மகா வராக ரூபியாய் பெரிய பூமியை
திரு எயிற்றில் ஏக தேசத்திலே தரித்ததும்

யானொருவன் இன்றா வறிகின்றேன் அல்லேன்
நான் ஒருத்தனும் இன்றாக அறிந்ததோ –

(அறிகின்றேன் அல்லேன்
முழுச் சொல்லாய்
அறியாது இருக்கிறவன் இன்றாக நான் ஒருவனும் அல்லேன்
என்றும்
எல்லாரும் அறிகிறார்கள் )
(ஒருவனாகி -வாமணனுக்கு பர்யாயம் போல் -வாத்சல்ய ஸுசீல்ய ஸுலப்ய ஸீமா –
ஒரு மாணிக் குறளாகி -திருவாய் -1-10-1
இரு நிலத்தை சென்று அங்கு அடிப்படுத்த சேய் -என்ற கடை அடியோடு தான் ஒருவனாகி கூட்டிப் பொருள் கொள்ளலாம்
மாசு உடம்பில் நீர் வாரா மானமிலாப் பன்றியாய் -இதுவும் அத்விதீயம்
பல அறிவாளிகளும் இவற்றை அறிவார்களே
இதம் விஷ்ணோர் விசக்ரமே
த்ரீணி பதா விசக்ரமே
விசக்ரமே பிருத்வீ மேஷா ஏதாம் ஷேத்ராய விஷ்ணு
த்ரிர் தேவ ப்ருதிவீ மிதி ப்ரவிஷ்ணு
விஷ்ணோர் நுகம் –விசக்ரமாணஸ் த்ரே தாருகாய
உபே தே வித்ம ரஜஸீ ப்ருதிவ்யா விஷ்ணோ தேவ த்வம் பரமஸ்ய வித்ஸே
ஸம் நோ விஷ்ணு ருருக்ரம
விஷ்ணு க்ராந்தே வஸூ ந்தரே
உத்த்ருதா அஸி வராஹேண கிருஷ்ணேந
என்ற வேத கோஷங்கள் உண்டே )

அப்பிள்ளை உரை
தான் அத்விதீயனாய் சர்வாதிகனாய் இருந்து மஹா பலி பக்கலிலே அர்த்தியாய்ச் சென்று நீர் ஏற்று
பரப்பை யுடைத்தான பூமியை அத்தசையிலேயே
தன் திருவடிகளின் கீழ் அடங்கும்படி
ஸகல பலப்ரதன் – ஸ்ரீயப்பதியாய் இருந்தும் – கையேந்தி -ஆகவே ஒருவன்
இட்டுக்கொண்ட சிறு பிள்ளையாய்
நீருக்கும் சேற்றுக்கும் இறாயாதே பின் வையாதே அத்விதீயமான அழகை யுடைய
உப மானம் அபிமானம் இல்லாத மானமிலா பன்றியாய்
அளவில்லாத பரிமாணம் இல்லாத -அழகில் அத்விதீயன்
பிரளயத்தில் மூழ்கி அண்ட பித்தியிலே ஒட்டிக்கிடந்த பூமியை எடுத்து
திரு எயிற்றிலே ஏக தேசத்தில்
நான் ஒருவனே இன்றாக அறிகிறேன் அல்லேன்
இது சர்வ லோக பிரசித்தமாய் இருந்தவை அன்றோ –

———————————————————————————

பிரளயம் கொண்ட பூமியை எடுத்து ரஷித்தது
அறியாது இருந்த அளவேயோ –
சம்சார பிரளயத்தில் நின்றும் எடுக்க
அவன் அருளிச் செய்த வார்த்தையைத் தான்
அறியப் போமோ -என்கிறார்-

(சேயன் மிகப் பெரியன் துவரைக் கோனாய் நின்றவன் -அஹமின் அர்த்தம்
ஆயனாய் நின்றவன் அணியன் சிறியன்-மாமின் அர்த்தம்
இரு அவஸ்தையிலும் நின்ற மாயன்
இப்படி ஏழு பதங்களுக்கும் அர்த்தம் கூட்டிக் கொள்ள வேண்டும்
திருவரங்கர் தாம் பணித்த மெய்ம்மைப் பெரு வார்த்தை விஷ்ணு சித்தர் கேட்டு இருப்பர்
அரங்கன் ஆயன் கொண்டல் வண்ணன் கோவலன்
பத்துடை அடியார்களுக்கு எளியவன்
பிறருக்கு அறிய வித்தகன்)

அப்பிள்ளை உரை -அவதாரிகை
பிரளயம் கொண்ட பூமியை இடந்து எடுத்து ரஷித்ததை அறியாத அளவேயோ
சம்சாரப் பிரளயத்தில் நின்றும் எடுக்கைக்காக அவன் அருளிச் செய்த வார்த்தையை தான்
அறியப் பெற்றதோ என்கிறார்

சேயன் அணியன் சிறியன் மிகப் பெரியன்
ஆயன் துவரைக் கோனாய் நின்ற -மாயன் அன்று
ஓதிய வாக்கதனை கல்லார் உலகத்தில்
ஏதிலாராய் மெய்ஞ்ஞானம் இல்-71–

பதவுரை

சிறியன்–(ஸ்ரீகிருஷ்ணனென்கிற) சிறு பிள்ளையாய்க் கொண்டு
அணியன்–ஸுலபனாயும்
மிக பெரியன்–(அந் நிலையிலேயே) மிகவும் பெரியவனாய்க் கொண்டு
சேயன்–எட்டாதவனாயும் (இவ்விரண்டு படிகளுக்கும் உதாரணமாக)
ஆயன் ஆய் நின்ற–இடைப் பிள்ளையாய்ப் பிறந்த சிறுமையை யுடையனாயும்
துவரை கோன் ஆய் நின்ற–த்வாரகா புரிக்குத் தலைவனாய் நின்ற பெரு மேன்மையை யுடையவனாயு மிருந்த
மாயன்–எம்பெருமான்
அன்று–(பாரத யுத்தம் நடந்த) அக் காலத்தில்
ஓதிய–(திருத் தேர்த் தட்டில் அர்ஜுநனைக் குறித்து) அருளிச் செய்த
வாக்கு அதனை–(சரம ஸ்லோகமாகிய) அந்தத் திரு வாக்கை
கல்லார்–அதிகரிக்கப் பெறாதவர்கள்
மெய் ஞானம் இல்–தத்துவ வுணர்ச்சி யற்ற
ஏதிலர் ஆம்–பகவத் விரோதிகளாவர்.

தூரஸ்தனாயும் சமீபஸ்தனாயும்
மிக்க மேன்மையை யுடையனாயும் அத்யந்த ஸூலபனாயும்
ஆச்சர்ய சேஷ்டிதனாயும் துவாரகா நாதனாயும்
எழுந்து அருளி இருக்கிற கோபாலன் பாரத யுத்தத்தில் அருளிச் செய்த சரம ஸ்லோகத்தை
லோகத்தில் யதார்த்த ஞானம் இல்லாதவர்களாய்
சத்ருக்களாய்
அப்யஸியாத வர்கள் ஆவார்கள் –

சேயன் மிகப் பெரியன் –
யதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே -என்று
வாக் மனஸ் ஸூகளுக்கு நிலமில்லாத படியாலே
ப்ரஹ்மாதிகளுக்கும் தூரஸ்தனாய் இருக்கும்

அணியன் சிறியன்-
சம்சாரிகளுக்கும் இவ்வருகாய் பிறந்து
அனுகூலர்க்கு அண்ணி யனாய் இருக்கும்

ஆயன் துவரைக் கோனாய் நின்ற -மாயன்
அண்ணி யனானமைக்கு உதாஹரணம்
இடையனாய்
ஸ்ரீ மத் த்வாரகைக்கு நிர்வாஹகனாய்
ஒரு ஷூத்ரனுக்கு-ஜராசந்தன் – தோற்க வல்ல -ஆச்சர்ய குணத்தை உடையவன் –
(மாயம் இதுவே என்று ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திரு உள்ளம்
கிருஷ்ண சேஷ்டிதங்களில் தொட்ட தொட்ட இடங்களிலும் மாயம் உண்டே )

அன்று ஓதிய வாக்கதனை கல்லார் உலகத்தில் ஏதிலாராய் மெய்ஞ்ஞானம் இல்
தேர் தட்டிலே நின்று
உன்னுடைய சகலத்துக்கும் (சகல தூருக்கும் பொறுப்புக்கும் ) நானே கடவன்
நீ சோகிக்க வேண்டா –
என்று அருளிச் செய்த வார்த்தையை தஞ்சமாக
நினைத்து இருக்கைக்கு அடியான
தத்வ ஞானம் இன்றிக்கே
ஈஸ்வரன்
தா நஹம் த்விஷத க்ரூரான் (16-19)-என்று
நினைக்கும்படி சத்ருக்களாய்
தாங்களும் கிருஷ்ணன் எங்களுக்கு சத்ரு என்றும் இருப்பார்கள்

(உலகத்து மெய்ஞ்ஞானமில் ஏதிலராய்க் கல்லார் என்றபடி
அவனைப் பகைக்கவே ஏதும் இல்லாதவர் ஆவார் )

(சேயன்
ந த்வாம் கேசந ஜாநதே
ய ந் ந தேவா ந முனயோ ந ச அஹம் ந ச சங்கர
ஜா நந்தி பரமே சஸ்ய தத் விஷ்ணோ பரமம் பதம் -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் –1-9-55-
ந ஸ ஸக்யஸ் த்வயா த்ரஷ்டும் மயாந்யைர் வாபி சத்தம
ஸர்வேஷாம் ஸாக்ஷி பூதோ அசவ் ந க்ராஹ்ய கேநசித் க்வசித் –பாரதம் -மோக்ஷ தர்மம்
அத்யாபி மாம் ந ஜாநந்தி ருத்ரேந்தாஸ் ஸ பிதா மஹா –ஸ்ரீ வராஹ புராணம்
நா அஹம் ப்ரகாஸ ஸர்வஸ்ய –ஸ்ரீ கீதை
ந யஸ்ய ரூபம் ந பல ப்ரபாவவ் ந ச ஸ்வ பாவ பரமஸ்ய பும்ஸ
விஞ்ஞாய தே ஸர்வ பிதா மஹாத்யைஸ் தம் வாஸூ தேவம் ப்ரணமாம் ய சிந்த்யம் –ஸ்ரீ விஷ்ணு தர்மம்
ந தே விஷ்ணோ ஜாய மாநோ ந ஜாதோ தேவ மஹிம்ந பரமந்தமாப –

மிகப்பெரியவன்
யதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே அப்ராப்ய மனஸா ஸஹ –தைத்ரியம்

சேயன்-அணியன் -மிகப் பெரியன் -சிறியன்
யாரும் ஓர் நிலைமையன் என அறிவரிய எம்பெருமான்
யாரும் ஓர் நிலைமையன் என அறிவெளிய எம்பெருமான் –திருவாய் –1-3-4-

பத்துடை அடியார்களுக்கு எளியவன்
பிறருக்கு அறிய வித்தகன்

நமோ நமோ வாங் மனஸாதி பூமயே நமோ நமோ வாங் மனசைக பூமயே
நமோ நமோ அநந்த மஹா வீபூதயே நமோ நமோ அநந்த தயைக சிந்தவே -என்று
சேயன் அணியன் மிகப் பெரியன் சிறியன் -நான்கு திரு நாமங்களையும் அடி ஒற்றினார்
சிறியன் -அவதாரத்துக்கு காரணம் கருணையே -அநந்த தயைக சிந்தவே -என்கிறார்

ஆயன் -அணியன் சிறியன்
துவரைக் கோனாய் நின்ற மாயன் -சேயன் பெரியன் –
இடையனாய்ப் பிறந்த நீர்மையும்
ஸ்ரீ மத் துவாரகைக்கு நிர்வாஹகானாய் நிற்கும் பெருமையும் உடையனாய்
பதினாறாயிரம் ஸ்திரீகளுக்குப் பல வடிவு எடுத்துக் கொண்டு
ஏக காலத்திலே ஆடல் கொடுக்க வல்ல ஆச்சர்ய பூதனான கிருஷ்ணன் -அப்பிள்ளையார் உரை

சரம ஸ்லோகம் கல்லாமைக்குக் காரணம் -தத்வம் ஹிதம் புருஷார்த்தம் பற்றிய மெய் ஞானம் இல்லாமல்
ஏதிலராம் -பகவத் த்வேஷிகளாய் இருக்கையை காரணம்
ஏதிலர்-பகைவர்
தாநஹம் த்விஷத க்ரூரான் சம்ஸாரேஷூ நராதமான்
ஷிபாம் யஜஸ்ரம ஸூப அஸூரீஷ் வேவ யோநிஷூ –கீதை –16-19-
ஆஜ்ஜாஸ் சேதீ மம த்வேஷீ
சத்ரோ ப்ரக்யாத வீரஸ்ய
தண்ணளி மிக்க ஈஸ்வரனும் தனது திரு உள்ளத்திலே எதிரிகளாய் நினைக்கும் படி இருப்பவர்கள் -)

அப்பிள்ளை உரை
அனுகூலரான யசோதாதிகளுக்குக் கையிலே கோலைக் கொடுத்து
பசு மேய்த்து வா என்று நியமிக்கலாம் படி சிறு பிள்ளையாய்க் கொண்டு மிகவும் ஆசன்னனாய் –
வர்த்திக்கும் நீர்மையை யுடையவனாய் -(சிறியனாய் அணியனாய் )
அந்நிலை தன்னிலே
அநாஸ்ரிதரான
துரியோதனாதிகளுக்கு எட்ட ஒண்ணாத படி மிகவும் பெரியவனாய்க் கொண்டு
தூரஸ்தானாய் (பெரியன் சேயன் )இருக்குமவனாய்
இவை இரண்டுக்கும் உதாஹரணம் என்னலாம் படி
இடையனாய் பிறந்த நீர்மையும்
துவாரகைக்கு நிர்வாஹனாய நிற்கும் பெருமையும் யுடையவனாய்
(மாமின் அஹமின் இரண்டின் அர்த்தம்
ஆஸ்ரய சவுகர்யண ஆபாதக -ஆஸ்ரித கார்ய ஆபாதக கல்யாண குணங்களை யுடையவன் )
பதினாறாயிரம் ஸ்த்ரீகளும் பல வடிவு எடுத்துக் கொண்டு ஏக காலத்திலேயே ஆடல் கொடுத்து நிற்கும் மாயம்
(ஆயன் துவரைக் கோனாய் நின்ற மாயன் -அவதாரத்தில் மூன்று குணங்களும் )
பாரத சமரம் அன்று
திருத் தேர் தட்டிலே -சரம ஸ்லோகம் -அர்ஜுனனைக் குறித்து அருளிச் செய்த
மெய்ம்மைப் பெரு வார்த்தையை அறியாதார் -அதிகாரியாதவர்கள் யதா ஞானத்தில் அந்வயிக்காமல்
நிக்ரஹத்துக்கு ஆளாகும் சத்ருக்களாய் இருப்பார்கள் என்கிறார்

———————————————————————–

நீர் ஓதினீர் ஆகில் இதுக்குப் பொருள் சொல்லும்
என்னச் சொல்லுகிறார் –

(ஸ்ரீ மஹா பாரதத்துக்கு ஸ்ரீ கிருஷ்ண சரம ஸ்லோகம் போலவும்
ஸ்ரீ ராமாயணத்துக்கு ஸ்ரீ ராம சரம ஸ்லோகம் போலவும்
ஸ்ரீ திருமலைக்கு மேம்பொருள் பாசுரம் போலவும்
இப் பிரபந்தத்துக்கு இப் பாசுரம்
அன்று ஓதிய வாக்கு -ஸ்ரீ கீதா சாரம்
தத்வ விவேகம் தொடங்கி –பல விஷயங்கள் உண்டே
சரம ஸ்லோகம் ஒன்றே ஸாரம்
அத்தையே மற்றவை சொல் அல்ல -அறம் அல்ல
இவனே உபாயம் -அறம் என்கிறார் இதில் )

(கர்ம யோகம் ஞான யோகம் பக்தி யோகம் -உபாயம் என்னும் சொற்கள் பிரமாணங்கள் அல்ல –
இவை உபாயாந்தரங்கள் -அசேதன க்ரியா களேபரங்கள் -இவை அவனே உபாயம்
அவனே உபாயம் என்னும் சொல் ஒன்றே பிரமாணம் -கண்ணனே உபாயம் -ப்ரமேயத்தில் நோக்கு
விஷயம் ஒன்றே
விடுவித்துப் பற்றுவிக்கும் அவனே உபாயம்
சொல் அல்ல பிரமாணம் ஆகாது -பிராமண பரம்
அறம் அல்ல -உபாயம் அல்ல– ப்ரமேய பரம்
கீழே மாமின் அஹமின் அர்த்தம்
இதில் ஸர்வ தர்மான் பரித்யஜ -வின் அர்த்தம்
நாரணனே -ஏகம் சரணம் வ்ரஜ -வின் அர்த்தம் )

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
மாயன் அன்று ஓதிய வாக்கு அதனைக் –கல்லார் ஏதிலர் என்று நாட்டாரை கர்ஹிக்கறது என்
கற்ற நீர் தான் பொருள் சொல்லிக் காட்டும் என்ன
இப் பாட்டில் சரம ஸ்லோக அர்த்தத்தை அருளிச்

இல்லறம் இல்லேல் துறவறம் இல் என்னும்
சொல்லறம் அல்லனவும் சொல்லல்ல -நல்லறம்
ஆவனவும் நால் வேத மாத்தவமும் நாரணனே
ஆவது ஈதன்று என்பார் ஆர்-72-

பதவுரை

(முக்தி மார்க்கம் தெரியாமல் ஸம்ஸாரத்தில் உழல்கின்ற ஆத்மாக்களுக்கு)
இல்லறம் இல் என்னும் சொல்லும்–க்ருஹஸ்த தர்மமாக சாஸ்த்ரஜித்தமான கர்ம யோகம் தஞ்சமென்று சொல்லுகிற பிரமாணங்களும்
சொல் அல்ல–பிரமாணமல்ல
இல்லேல்–அங்ஙனன்றிக்கே,-கர்ம யோகம் உபாயம் அல்ல என்றாகிலும்
இல்-உபாயம் சரணம் வீடு தஞ்சம் –
துறவறம் இல் என்னும் சொல்லும்–ஜ்ஞாந யோகம் தஞ்சமென்று சொல்லுகிற பிரமாணங்களும்
சொல் அல்ல–பிரமாணமல்ல
இல்லேல்–அங்ஙனுமன்றிக்கே
அல்லன அறம் இல் என்னும் சொல்–(பக்தி யோகம் தேச வாஸம் திருநாம ஸங்கீர்த்தனம் முதலான) மற்ற உபாயங்கள்
தஞ்சமென்று சொல்லுகிற பிரமாணங்களும்
சொல் அல்ல–பிரமாணமல்ல
நல் அறம் ஆவனவும்–நல்ல தருமங்களாகிய திரு நாம ஸங்கீர்த்தநாதிகளும்
நால் வேதம் மா தவமும்–நான்கு வேதங்களிலும் பிரதிபாதிக்கப்பட்ட பெரிய கருமங்களுமெல்லாம்
நாரணனே ஆவது–ஸ்ரீமந் நாராயணனுடைய அநுக்ரஹத்தாலே பயனளிப்பனவாகின்றன.
ஈது–இவ் வுண்மையை
அன்று என்பார் ஆர்–அது மறுப்பாருண்டோ? (இவ்வுலகம் அனைராலும் அங்கீகரிக்கத்தக்கது)

வேதத்தில் உபாயங்களாகச் சொல்லப்பட்ட கிருஹஸ்த தர்மமும்
அல்லாத நிவ்ருத்தி தர்மமும்
இதிஹாஸ புராணங்களில் ப்ரதிபாதிக்கப்பட்ட அல்லாத தர்மமும் ஒரு சொல் அன்று
உபாயங்கள் ஆக மாட்டா
விலக்ஷணங்களான கர்ம ஞானாதிகளும்
நாலு வேதங்களில் ப்ரதிபாதிக்கப்பட்ட ஸ்லாக்யமான தபஸ்ஸூம்
நாராயணனுடைய ப்ரஸாதத்தாலே பல பிரதங்கள் ஆகும்
இப்படி அன்று என்று சொல்லுவார் யார் -ஒருவரும் சொல்லார்கள் —

இல்லறம் இல்லேல்-
கர்ம யோகம் (உபாயம் )அன்றாகில்
பிரவ்ருத்தி தர்மம் அன்றாகில் -என்னவுமாம்

துறவறம் இல் என்னும் சொல் –
நிவ்ருத்தி தர்மம் ஸ்தானம்  பிரமாணம் அன்று –
ஜ்ஞான யோகம் என்னவுமாம்

அறம் அல்லனவும் சொல்லல்ல –
அல்லாத தர்மங்களை விதிக்கிறவை
பிரமாணங்களும் அன்று

அல்லாத தர்மங்கள் என்கிறதும்
கர்த்ருத்வ பலாபிசந்தி
ரஹிதமாக அனுஷ்டிக்கும் கர்மங்கள்
அன்றிக்கே
இதிஹாச புராணங்களில் சொல்லுகிற
திருநாம சங்கீர்தநாதிகள் ஆகவுமாம்

சொல்லறம் அல்லன -என்று
பதச் சேதமான போது பிரமேய பரம்
இல் என்னும் சொல் (சொல் அல்ல ) -என்ற போது பிரமாண பரம் –

நல்லறம் ஆவனவும் -நாரணனே ஆவது
பலாபிசந்தி ரஹிதமான கர்மங்கள்
இதிஹாச புராணங்களில் சொல்லுகிற
திருநாம சங்கீர்தனங்கள்

நால் வேத மாத்தவமும் –
பூர்வ பாகத்தில் சொன்ன கர்ம யோகம்
இவை எல்லாம் நாராயணன் பிரசாதம் அடியாக –

இதர தர்மங்களைச் சொல்லுகிறது பிரமாணங்கள் அன்று என்று நீர்
சொல்லுகிறது எத்தாலே என்னில்
அவை பல பிரதங்கள் ஆம் போது பகவத் பிரசாதம் வேணும் –
பகவான் உபாயம் ஆகும் இடத்தில் அவை சஹ கரிக்க வேண்டா
என்னும் பிரமாண பலத்தால் சொல்லுகிறேன்

ஈதன்று என்பார் ஆர் –
அல்லாதவை போல் அன்றிக்கே
உபாயமாக வற்றான இத்தை அன்று என்ன வல்லார் உண்டோ-

கிருஹஸ்தன் பண்ணுகிற தர்மம் -கர்மாதிகள் –
மோக்ஷ உபாயமான கர்மாதிகளைப் பிரதிபாதிக்கும் பிரமாணங்களும்
தத் ப்ரமேயமான கார்ஹஸ்த்யாதி தர்மங்களுமான இவை
பிரமாணங்களும் அன்று –
ப்ரமேயங்களும் அன்று

இனி பிரமாணம் சரம ஸ்லோகமே
தத் ப்ரமேயமும் ஸித்தோ உபாயமான ஈஸ்வரனே என்று பாட்டுக்குத் தாத்பர்யம் –

(இல் என்னும் இல்லறம் அறம் அல்ல -ப்ரமேய பரம்
இல்லறம் இல் என்னும் சொல் சொல் அல்ல -பிராமண பரம்
இதே போல் துறவறம் அல்லவறம்
இவை உபாயமாகும் பொழுது அவன் ஸஹ காரி ஆகவேனும்
அவன் உபாயம் ஆகும் போது மற்ற ஒன்றும் ஸஹ காரியம் வேண்டாமே
ஆகவே இவன் உபாயம் அல்ல என்று சொல்ல வல்லார் யார் -இதுவே பாசுர சுருக்க அர்த்தம் )

(இல்லறம்
கர்ம யோகத்தை சொல்லும் -யஜ்ஜம் தானம் தவம் போல்வன க்ருஹஸ்தனுக்கே தானே
இல் -உபாயே க்ருஹே ரஷித்ரோ ஸப்த சரணம் இத்யயம் வர்த்ததே
சரண சப்தமும் க்ருஹ சப்தமும் பர்யாயம்
ஆக இங்கு இல் என்று உபாயம
தஸ்மாதஸக்த: ஸததம் கார்யம் கர்ம ஸமாசர
அஸக்தோ ஹ்யாசரந்கர்ம பரமாப்நோதி பூருஷ:–கீதை -3-19-

தஸ்மாத் ஸததம் அஸக்த:-ஆதலால், எப்போதும் பற்று நீக்கி,
கார்யம் கர்ம-செய்யத்தக்க தொழிலை,
ஸமாசர-செய்து கொண்டிரு,
ஹி அஸக்த:-ஏனெனில் பற்றில்லாமல்,
கர்ம ஆசரந் பூருஷ:-தொழில் செய்துகொண்டிருக்கும் மனிதன்,
பரம் ஆப்நோதி-பரம்பொருளை எய்துகிறான்.–

ஆதலால், எப்போதும் பற்று நீக்கிச் செய்யத்தக்க தொழிலைச் செய்து கொண்டிரு.
பற்றில்லாமல் தொழில் செய்துகொண்டிருக்கும் மனிதன் பரம்பொருளை எய்துகிறான்.

கர்மணைவ ஹி ஸம்ஸித்திமாஸ்திதா ஜநகாதய:
லோகஸங்க்ரஹமேவாபி ஸம்பஸ்யந்கர்துமர்ஹஸி–கீதை -3-20-

ஜநகாதய: ஹி-ஜனகன் முதலியோரும்,
கர்மணா ஏவ-செய்கையாலேயே,
ஸம்ஸித்திம் ஆஸ்திதா-சித்தி (சிறந்த பேற்றை) பெற்றார்கள்,
லோகஸங்க்ரஹம் ஸம்பஸ்யந்-உலக நன்மையைக் கருதியும்,
அபி கர்தும் ஏவ அர்ஹஸி-நீ தொழில் புரிதல் தகும்.

ஜனகன் முதலியோர் செய்கையாலேயே சித்தி பெற்றார்கள். உலக நன்மையைக் கருதியும்
நீ தொழில் புரிதல் தகும்.

யத: ப்ரவ்ருத்திர்பூதாநாம் யேந ஸர்வமிதம் ததம்
ஸ்வகர்மணா தமப்யர்ச்ய ஸித்திம் விந்ததி மாநவ:–கீதை -18-46

யத: பூதாநாம் ப்ரவ்ருத்தி-எதிலிருந்து உயிர்கள் உண்டாயினவோ,
யேந இதம் ஸர்வம் ததம் – எதனால் அனைத்தும் வியாபிக்கப் பட்டிருக்கிறதோ,
தம்-அந்த பரமாத்மாவை,
ஸ்வகர்மணா அப்யர்ச்ய-தனக்குரிய கர்மத்தால் பூஜை செய்யும்,
மாநவ: விந்ததி-மனிதன் ஈடேறுகிறான்.

உயிர்களுக்கெலாம் பிறப்பிடமாய், இவ்வையக மனைத்திலும் நிறைந்திருக்கும் கடவுளைத் தனக்குரிய
கர்மத்தால் பூஜை செய்யும் மனிதன் ஈடேறுகிறான்.

இவை பிரமாணம் அல்ல

துறவறம் இல் என்னும் சொல்லும் சொல் அல்ல
ஞான யோகம் ஞான விசேஷ பக்தியும் உபாயம் என்பவையும் சொல் அல்ல
இல்லறம் ப்ரவ்ருத்தி தர்மம்
துறவறம் -நிவ்ருத்தி தர்மம்
அல்லன அறம்-பக்தி யோகம் என்பர் அப்பிள்ளார்

பலன் தருவது நாராயணனே
ஸர்வே வேதாஸ் ஸர்வ வேத்யா ஸ ஸாஸ்த்ரா ஸர்வே யஜ்ஜாஸ் ஸர்வ இஜ்யாச்ச கிருஷ்ண
விது கிருஷ்ணம் ப்ராஹ்மணாஸ் தத்த்வதோ யே தேஷாம் ராஜன் ஸர்வ யஜ்ஜாஸ் ஸமாப்த்தா -என்றும்
யே ச வேத விதோ விப்ரா யே சாத்யாத்ம விதோ ஜநா
தே விதந்தி மஹாத்மாநம் கிருஷ்ணம் தர்மம் ஸனாதனம் -வன பர்வம் -71-123-
பரம புருஷனே உபாயம்
நாராயணம் பராயணம்
முமுஷூர் வை சரணம் அஹம் ப்ரபத்யே
லோகாநாம் தவம் பரோ தர்ம
ராமோ விக்ரஹவான் தர்ம
பாவநஸ் ஸர்வ லோகாநாம் த்வம் ஏவ
பவித்ராணாம் ஹி கோவிந்த பவித்ரம் பரம் உச்யதே
புண்யா நாம் அபி புண்யோ அசவ் மங்களாநாஞ்ச மங்களம் என்று ரிஷிகள் உத்கோஷித்தார்கள்

அவனும்
மாம் ஏகம் சரணம் வ்ரஜ
தமேவம் சரணம் கச்ச
தமேவ சாத்யம் புருஷன் ப்ரபத்ய
சரணம் மாம் ப்ரபத்யஸ்வ -என்றான்

அறம் தானாய் திரிவாய்
நாகணை மிசை நம்பிரான் சரணே சரண் நமக்கு
நெறி வாசல் தானேயாய் நின்றானை
நாராயணனே நமக்கே பறை தருவான்
களை கண் நீயே -என்றனர் மற்றும் உள்ள ஆழ்வார்களும்
இப்படிப்பட்ட அரும் பொருளை இல்லை செய்வாரும் உண்டோ

இப் பாசுரம் சரம ஸ்லோகார்த்தம் ஆவது
இல்லறம் இல்லேல் துறவறம் இல் என்னும் சொல்லறம் அல்லனவும் சொல்லல்ல -என்றது
ஸர்வ தர்மான் பரித்யஜ்ய
நாரணன் என்று மாம் அஹம் அர்த்தம்
நாரணனே -ஏவகாரம் -ஏவம் அர்த்தம்
நல்லறம் ஆவனவும் நால் வேத மாத்தவமும் ஆவது -சர்வ பாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி யின் அர்த்தம்
ஈதன்று என்பார் ஆர்-மா ஸூச வின் அர்த்தம் )

(செய்த வேள்வியர் வையத் தேவர் அறாச் சிரீ வர மங்கல நகர்
கை தொழ இருந்தாய் அது நானும் கண்டேனே!–5-7-5-
செய்த வேள்வியர் –
சித்தோபாய நிஷ்டர்கள். விது கிருஷ்ணம் ப்ராஹ்மணாஸ் தத்த்வதோ யே தேஷாம் ராஜன் சர்வ யஞ்ஞாஸ் ஸமாப்தா –
அரசனே! எந்தப் பிராஹ்மணர்கள், கிருஷ்ணனை உள்ளபடி அறிகின்றார்களோ அந்தப் பிராஹ்மணர்களுக்கு
எல்லா யாகங்களும் முடிந்தவைகள் ஆகின்றன” என்றாரே அன்றோ.
ஸர்வே வேதா: ஸர்வ வித்யா: ஸசாஸ்த்ரா: ஸர்வே யஜ்ஞா: ஸர்வ இஜ்யஸ்ச கிருஷ்ண:
விது: க்ருஷ்ணம் ப்ராஹ்மணா: தத்த்வத: யே தேஷாம் ராஜன் ஸர்வயஜ்ஞா: ஸமாப்தர்:”- பாரதம்
வேறு ஒன்று செய்யுமவனுக்குக் குறை கிடப்பதும் ஓர் அம்சம் உண்டே அன்றோ.
சித்தோபாய நிஷ்டர்கள் செய்ய வேண்டுமவற்றை க்ருதக்ருத்யர் -எல்லாம் செய்து முடித்தவர்கள் அலரோ.)

அப்பிள்ளை உரை
செய்த வேள்வியர் எல்லா விதங்களிலும் என்னையே பற்றினவர்கள் ஆவார்கள் –
சர்வ யஜ்ஜா ஸமாப்தர் -ஈட்டில் காட்டிய அர்த்தம்
ஏதிலர் ஆக மாட்டோம் -சர்வ பாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி
கிருஷ்ணம் தர்மம் சநாதநம்
ராமோ விக்ரஹவான் தர்ம
நாகணை மிசை நம்பிரான் சரணே சரண்
நெறி வாசல் தானேயாய் நின்றான்
நாராயணனே நமக்கே பறை தருவான்
மோக்ஷ சாதனம் அறியாதே சம்சாரத்தில் பரிப்ரமிக்கிற உழன்று இருக்கும் ஆத்மாக்களுக்கு
இல்லறம் -பிரவிருத்தி தர்மம் -கர்ம யோகம் புகல் என்று சொல்லும் பிரமாணங்களும்
ஞான அம்ருதம் -கர்ம நிரபேஷ ஞான யோகம் புகல் என்று சொல்லும் பிரமாணங்களும்
தத் உபய ஸாத்யமான பக்தி யோகம் நாம சங்கீர்த்தனம் திவ்ய தேச வாசம் முதலான
அல்லாத உபாயங்கள் புகல் என்று சொல்லும் பிரமாணங்களும்
பிரமாணங்கள் அல்லவை ஆகும்

விலக்ஷண தர்மமான ஞான பக்தி யோகங்களும்
கர்ம யோகம் தபஸ்ஸாதிகள்
நிரபேஷ உபாய பூதனான நாராயணனுடைய பிரசாதத்தாலே பல பிரதங்கள் ஆகும்

ஸித்த உபாயமோ
ஸூசகம்
ஸ்வரூபத்துக்கு ஏற்றதாயும் -அனுரூபமாயும்
ஸ்வா தந்திரமே கலசாமல்
இதர உபாய நிரபேஷமான ஸித்த உபாயத்தை
இத்தை உபாயம் அல்ல என்று சொல்ல வல்லார் யார்

வேத வித்துக்களும் அன்று என்று சொல்ல மாட்டார்
அத்யாத்ம வித்துக்களும் அன்று என்று சொல்ல மாட்டார்கள்
பூர்வ பாக நிஷ்டரும் சொல்ல மாட்டார்

இல்லறம் தொடங்கி –அறம் அல்லவும் சொல் அல்ல -அம்சத்தாலே —
ஸர்வ தர்மான் பரித்யஜ்ய பதங்களின் அர்த்தம் சொல்லப்பட்டது

நாரணன் மாமின் அர்த்தம்
அவதாரணத்தால் ஏக பத அர்த்தம்

ஆவது இது அன்று -உபாயாந்தரங்களுக்கு எதிர்த் தட்டான இது அன்று -என்று
யாராலும் சொல்லுவார்களோ என்பதால் ஸித்த உபாயத்தின் ஏற்றம் சொன்னபடி

வேத புருஷனும் வேத்யனான ஈஸ்வரனும் வைதிகரான ரிஷிகளும் அல்லாத ஆழ்வார்களும்
வாசியற ஏக கண்டராக இத்தையே சொல்லுவார்கள்
ந்யாஸ இதி ப்ரஹ்ம ந்யாஸமே ப்ரஹ்மம் வேதம் சொல்லுமே
பாவநஸ் தர்ம லோகா நாம் த்மேவ ராகு நந்தன -இப்புடைகளில் வைதிகரான ரிஷிகள்

சரண்யன் வார்த்தையும் –
மாம் ஏக மேவ சரணம்
சரண்யம் மாம் ப்ரபத்யஸ்வ

அறம் தானாய் திரிவாய்
நாகணை மிசை நம்பிரான் சரணே சரண்
களை கண் நீயே சகோதரிகளான ஆழ்வாராதிகள் வார்த்தை–ஆழ்ந்த நம்மை ஆளும் குலம்
ப்ராப்ய ப்ராபக ஐக்கியம் சொல்லும் குலம்

இல்லில் இருந்து செய்யும் தர்மம் இல்லறம் கர்ம யோகம் என்றபடி

———————————————————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அப்பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருமழிசை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஆதி நெடுமாலை விவரிக்கிறது –

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
இப்படி ஆஸ்ரித நெஞ்சில் புகுவதற்கு அவசர பிரதீஷானாய் இருப்பது விஸ்மயநீயம் ஆகுமோ
முதலிலே சகல பதார்த்தங்களையும் சங்கல்பத்தினாலே ஸ்ருஷ்டித்தவனுக்கு –
(நெடுமையான ஆதி -நெடுமையான மால்
தெள்ளிய மாலுக்கு )

வானுலாவு தீவளி மா கடல் மா பொருப்பு
தானுலவு வெங்கதிரும் தண் மதியும் -மேனிலவு
கொண்டல் பெயரும் திசை எட்டும் சூழ்ச்சியும்
அண்டம் திருமால் அகைப்பு –37

பதவுரை

வான்–ஆகாசமும்
தீ–அக்நியும்
உலவு வளி–உலாவுகின்ற வாயுவும்
மா கடல்–பெரிய கடலும்
மா பொருப்பு–பெரிய குல பர்வதங்களும்
உலவு–திரிகின்ற
வெம் கதிர்தானும்–உஷ்ண கிரணனான ஸூர்யனும்
தண்மதியும்–குளிர்ந்த சந்திரனும்
மேல் நிலவு–மேலே நிலாவுகின்ற
கொண்டல்–மேகங்களும்
பெயரும்–சேதந வர்க்கமும்-உபலஷிக்கிறது
திசை எட்டும்–எட்டுத் திசைகளும்
சூழ்ச்சியும்–ஆவரணங்களும்
அண்டம்–ஆகிய இவை யெல்லாவற்றோடுங் கூடின அண்டமும்
திருமால்–ஸர்வேஸ்வரனுடைய
அகைப்பு–ஸங்கல்பத்தினாலாயது.

ஆகாசமும் சலிக்கிற அக்னியும் காற்றும் பெரிய சமுத்திரமும் பெரிய மலைகளும் ஸஞ்சரிக்கிற
உஷ்ண கிரணங்களை யுடைய ஸூர்யனும்
சீத கிரணங்களை யுடைய சந்திரனும்
மேலே சஞ்சரிக்கிற மேகங்களும்
சேதனர்களும்
எட்டுத் திக்குகளும்
ஆவரணமும்
ப்ரஹ்மாண்டமும்
ஸ்ரீ யபதியினுடைய சங்கல்பத்தினால் உண்டானவை –

சூழ்ச்சியும் ஆவரணமும்
இவை எல்லாம் திருமால் அகைப்பு –
எழுச்சி
ஸ்ரீயபதியினுடைய பிரயத்னம் – சங்கல்பம் -என்கை

(திருமால் அகைப்பு என்றதால்
சர்வேஸ்வரன் ஜகத் ஸ்ருஷ்ட்டி செய்வது பிராட்டியின் முக்கோலாசத்திற்காகவே என்பதுவும்
ஜகத் ஸ்ருஷ்டியில் ப்ரேரகத்வ ரூபமான அப்ரதான அந்வய மே பிராட்டிக்கு உள்ளது என்பதும் உணர்த்தப்பட்டன–)

அப்பிள்ளை உரை –
ஆகாசமும்
அதிலே உலாவுகிற அக்னியும்
பெரிய காற்றும்
பெரிய கடலும்
பெரிய குல பர்வதங்களும்
அதிலே தங்கள் சஞ்சரிக்கக்கடவ உஷ்ண கிரணனான ஆதித்யனும் குளிர்ந்த சந்திரனும்
மேலே வர்த்திக்கக் கடவ மேகம் என்று பேர் பெற்றவையும்
(மேகங்களும் சேதன வர்க்கங்களும் என்று பதவுரையில் பார்த்தோம் )
திக்குகள் எட்டும்
ஆவரணங்களும் (சூழ்ச்சி- சூழ்ந்து இருப்பதால் )
இவை எல்லாம் சேர்ந்த அண்டம்
இவை போன்ற பல கோடி அண்டங்கள் எல்லாம் ஸ்ரீயப்பதியான சர்வேஸ்வரன் திரு உள்ளத்தில்
உத்யோக ரூபமான -முயற்சி தானே – சங்கல்பத்தால்
அகைப்பு –எழுச்சி யாய் -சங்கல்ப ஞான ஏக தேசத்தாலே –
(வித்து விட வேணும் கொலோ பாசுரம் தொடங்கி பல முயற்சிகளைப் பார்த்து வருகிறோம் )

————————————————————————-

(அவனே ஆதி யாவான் -என்றார் கீழ்
ப்ரஹ்மாதிகள் செய்யுமவையும் இவன் அந்தர்யாத்மதயா செய்விப்பவையே என்கிறார் இதில்
ஆவாஹயாமி என்றும் ஸ்வாஹா என்றும் சொல்லும் பொழுது அஹம் ஈஸ்வரோஹம் என்று
இவர்கள் வருவதும் இவன் அந்தர்யாமியாக இருப்பதால் தானே
நீர் வண்ணன் –ஒரு காலும் உதாஸீனம் பண்ண மாட்டான்
அகைப்பு -சங்கல்பம் கீழ் பார்த்தோம் )

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
சேதனருக்கு கர்ம அனுகுணமாக பாஹ்ய சமயங்களில் ருசியைப் பிறப்பித்து
மதி கெடுக்கக் கடவ ஸர்வேஸ்வரன்
அல்பம் உபேக்ஷிக்குமாகில் -உதாசீனத் தன்மை
(உள்ளே இருப்பது சத்தைக்காக மட்டும் )
இவை எல்லாம் அதரோத்தரம் -(கீழ் மேல் -தலை கீழாகப் )போகும் –

அகைப்பில் மனிசரை ஆறு சமயம்
புகைத்தான் பொரு கடல் நீர் வண்ணன் -உகைக்குமே
எத் தேவர் வாலாட்டும் எவ்வாறு செய்கையும்
அப்போது ஒழியும் அழைப்பு-38–

பதவுரை

அகைப்பு இல் மனிசரை–உஜ்ஜீவிக்க மாட்டாத-ஞான செறிப்பு இல்லாத – மனிசர்களை
ஆறு சமயம்–(நீசங்களான) ஆறு மதங்களில்(சாக்கியம் கற்றோம்– பாக்யத்தால் செங்கண் மால் சேர்ந்தோம் என்றவரே )
புகைத்தான்–புகும்படி செய்தவனும்
பொரு கடல் நீர் வண்ணன்–அலை யெறிகின்ற கடல் நீர் போன்ற திரு நிறத்தை யுடையவனுமான ஸர்வேஸ்வரன்
உகைக்கும் ஏல்–உதாஸீநனா யிருந்து விடும் பக்ஷத்தில்
அப்போது–அப்போதே
எத் தேவர் வாலாட்டும்–எந்த தேவர்களுடையவும் அஹங்காரமும்
எவ்வாறு செய்கையும்–எவ்விதமான (யஜ்ஞம் முதலிய) காரியங்களும்
அழைப்பு–(தேவதைகளின்) ஆஹ்வாநமும்
ஒழியும்–ஒழிந்து போய்விடும்

மதிப்பில்லாத மநுஷ்யர்களை ஆறு விதமான நாஸ்திக மாதங்களிலே பிரவேசிப்பித்தவனும்
அலை யடிக்கிற சமுத்திரத்தின் ஜாலம் போன்ற காந்தியை யுடையவனுமான
சர்வேஸ்வரன் உபேக்ஷித்தால்
ஸமஸ்த தேவதைகள் வாலாட்டுகிறதும்
ஸகல விதமான யாகாதி கிரியைகளும்
அத்தேவதைகளின் ஆஹ்வானமும்
அப்போது நடக்க மாட்டாது –

அகைப்பில் மனிசரை –
எழுச்சி (ஞானம்) இல்லாத மனிசரை –
அளவில்லாதவர்களை -என்கை

ஆறு சமயம் புகைத்தான் பொரு கடல் நீர் வண்ணன்
சூத்திர பதார்த்தங்களை அகப் படுத்த புகைக்குமா போலே
பாஹ்ய சமயங்களைக் காட்டி-அகப்படுத்தினான் சர்வேஸ்வரன் –

(புத்த வைசேஷிக நையாயிக அக்ஷபாதர் நியாய ஜைனர் கபில சாங்க்ய பதஞ்சலி யோக மதங்கள்
சாருவாக பாசுபத மதங்கள் என்றுமாம் )

உகைக்குமேல் எத் தேவர் வாலாட்டும் எவ்வாறு செய்கையும் அப்போது ஒழியும் அழைப்பு –
நெகிழ நிற்குமாகில் தேவதாந்தரங்கள்-
ஈஸ்வரோஹம் -என்று சூத்திர ஜந்துக்கள் வாலாட்டுமா போலே
பண்ணும் அபிமானமும்
அத் தேவதைகளை ஆஸ்ரயிக்கைக்காப் பண்ணும்-வ்யாபாரமாகிற (ஆஹாவனமும் யாகமும் முகம்) காட்டழைபபும்
அவன் நெகிழ்ந்த போது ஒழியும் -முடியும் –

(அழைப்பு -முகம் காட்டுகைக்காக
ஆஹ்வானம் பண்ணி அழைக்கிற மந்த்ரங்கள் என்றபடி )

(புகைத்தான் –
காட்டில் வேடர்கள் பிராணிகளை பிடிக்க கூளங்களை இட்டுப் புகை மூட்டி பிடிப்பது போல்
சம்சார வலையில் சிக்க வைத்தான்
புகையில் அகப்பட்டாருக்கு வழி தெரிய வழி உண்டோ
ஆகவே தேவதாந்தர சங்கத்தராய் இருந்து மாள்கிறீர்கள்
பொரு கடல் நீர் வண்ணன் உகைக்குமேல்
உபேக்ஷிக்க ப்ரஸக்தி இல்லையே
ஒருகால் நீர் நெருப்பானால்
எத்தேவர் வாலாட்டும் –
ஈஸ்வரோஹம்-அபிமானத்தை வாலாட்டும் என்கிறார்
அவர்கள் அபிமானமும்
திரிபுர தகநாதி காரியங்களும்
அவர்களை ஆஸ்ரயிக்க உங்கள் அழைப்பு போன்ற காரியங்களும்
அவர்கள் சத்தையோடு உங்கள் சத்தையோடு வாசியற அழியும்
காலாந்தரத்தில் இல்லாமல் அப்போதே அழியும்
ந ததஸ்தி விநா யத் ஸ்யான் மயா பூதம் -என்று கீதையில்
அப்ரஹ்மாத்மகமான சேதன அசேதனங்கள் இல்லை என்றானே -)

அப்பிள்ளை உரை
அளவில்லாத ஞானம் குறைவான மனுஷ்யரை கர்ம அனுகுணமாக
சாருவாக -(கண்டதே காட்சி கொண்டதே கோலம் சாரு வாக்கு அழகிய பேச்சு
பூ பூத்தால் போல் இருக்குமே ஒழிய காயோ கனியோ இல்லாமல் )
ஆர்த்த புத்த சாங்க்ய -இரண்டு தத்வங்கள்
வைசேஷிக பாசுபத -நையாயிக யோக பதில் இந்த இரண்டும்
பாஹ்ய ஷட் சமயங்களில் மூட்டி
திரை பொறா நின்ற கடலில்
ஸ்ரமஹராமான வடிவை யுடைய ஸர்வேஸ்வரன் உபேக்ஷித்து
எழ வாங்கி நிற்குமாகில் -பயப்படுத்த
எத்தனையேனும் தங்களை ப் போர பொலிய நினைக்கும் ப்ரஹ்மாதிகள்
முசு முசுத்தால் போல் -குவால் எடுத்தால் போல் உண்டான கர்வமும்
அவர்களைக் குறித்து இங்குள்ளார் பஹு விதமான யாகாதி சாதனங்களும்
(நான் தான் கொடுக்கவும் வைக்கிறேன் அர்ஜுனா என்றானே மிட்டாய் கொடுப்பது போல் கொஞ்சமாக கூட்டி வர )
அவ்வவ கர்மங்களை அனுஷ்ட்டிக்கும் பொழுது ப்ரஹ்மாணம் ஆவாஹயாமி என்றால் போல் உண்டான அழைப்புகளும்
(தத் தத் தேவதை அவ்வவ கர்மங்கள்-இரண்டு சப்தங்கள் சமஸ்க்ருதம் தமிழ் மூலம் நமக்கு தெரிவிக்கவே )
தத் தத் தேவதை ஆஹ்வானங்களும் அவன் எழ வாங்கின அந்த க்ஷணத்தில் இன்றிக்கே போய்விடும்
அகைப்பில் மனிதரை என்றது –
எழுச்சி இல்லா -அளவில்லா மனிதர்கள் -என்றபடி

————————————————————————–

(மீண்டும் பர உபதேசத்தில் இருந்தும் கை வாங்கி
திருவேங்கட மலையையும் அப்பனையும் அனுபவிக்கிறார் இது முதல் அடுத்த பத்து பாசுரங்களில்
இப்படி பர உபதேசமும் ஸ்வ அனுபவமும் மாறி மாறிச் செல்லுமே -)

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
லௌகிகர் பட்டது படட்டும்
நான் முந்துற முன்னம் திருவேங்கடத்தானைக் கண்டு அனுபவிக்க வேண்டும் என்றும்
திருமலை ஆழ்வாரைக் கிட்டிச் சென்று திருவடி தொழா நிற்க வேண்டும் என்றும்
ஆசைப் படா நின்றேன் என்கிறார்

அழைப்பன் திருவேங்கடத்தானைக் காண
இழைப்பன் திருக் கூடல் கூட -மழைப் பேர்
அருவி மணி வரண்டி வந்திழிய ஆனை
வெருவி அரவு ஒடுங்கும் வெற்பு –39–

பதவுரை

திருவேங்கடத்தானை–திருவேங்கடமுடையானை
காண–கண்ணால் ஸேவிக்க
அழைப்பன்–வாய் விட்டுக் கூப்பிடா நின்றேன்-(உள்ளம் நினைவு இன்றிக்கே வெறும் வாயாலே சொன்னேன் )
வரண்டி வந்து இழிய–திரட்டிக் கொண்டு வந்து இழிய
(அந்த ரத்னங்களின் ஒளியைக் கண்டு அக்நி ஜ்வாலைகளாக ப்ரமித்து)
யானை–யானைகளானவை
வெருவி–பயப்பட்டு நிற்கவும்
அரவு–மலைப் பாம்புகளானவை
மழை–மழை போல் சொரிகின்ற
பேர் அருவி–பெரிய அருவிகளானவை
மணி–(அங்குமிங்குங் கிடக்கிற) ரத்னங்களை
ஒடுங்கும்–(அந்த ரத்னங்களை மின்னலாக மயங்கி) புற்றிலே சென்று மறையவும் பெற்ற
வெற்பு–திருமலையை
கூட–சென்று கூடவேணு மென்று
திருக் கூடல் இழைப்பன்–கூடலிழைக்கின்றேன்
(யானை வெறுவவும் -அரவு ஒடுங்கவும் -என்று தனித் தனியாகவும்
அன்றிக்கே யானை வெறுவி அரவிக்குள்ளே ஒடுங்கும்
இப்படி இரண்டு நிர்வாகங்கள் )

திருவேங்கடமுடையானை சேவிக்கக் கூப்பிடா நின்றேன்
அதிக மழையினால் பிரவஹிக்கிற மலை யருவிகள் ரத்னங்களைத் திரட்டிக் கொண்டு வந்து கீழே விழும் போது
யானை பயந்து பெரும் பாம்பின் வாயில் விழுகிற திருமலையை
அடைய வேணும் என்று திருக்கூடல் இழையா நின்றேன்
மணல்களிலே சத்ரா காரமாக எழுதிப் பாரா நின்றேன் –

அழைப்பன் திருவேங்கடத்தானைக் காண
போக மோஷத்துக்கோ என்னில் –
காண –

(அழைப்பது சாதனம் என்று கொண்டால்
காணுதல் சாத்தியமா திருவேங்கடத்தான் சாத்தியமா என்னில்
உபாயந்தர சம்பந்தம் இல்லையே
அவனே சாதனம் ஸாத்யம் –
போகத்துக்கும் கூப்பிட வில்லை
மோக்ஷத்துக்கும் கூப்பிட வில்லை
இந்த தேசத்தில் இந்த தேகத்தோடே இந்தக் காலத்தில் காணவே )

இழைப்பன் திருக் கூடல் கூட -மழைப்பேர் அருவி மணி வரண்டி வந்திழிய ஆனை வெருவி அரவு ஒடுங்கும் வெற்பு
மலையிலே பெரிய அருவிகள்
ரத்னங்களைக் கொண்டு வந்து இழிய-
ரத்ன தீப்தியை
ஆனை அக்நி என்றும்
சர்ப்பம் மின் என்றும் பயப்பட்டு
ஒதுங்கும் திருமலை–

அன்றிக்கே
நெருப்புக்கு பயப்பட்டு
யானை-
மலைப் பாம்பின் வாயிலே புக்கு ஒடுங்கும் -என்றுமாம் –
(அரவு சர்ப்பம் என்றும் மலைப் பாம்பு என்றும் கொண்டு இரண்டு நிர்வாகங்கள் )

இப்படிக்கு ஒத்த திருமலையைக் கூட-இழைப்பன் திருக் கூடல்
என்று அந்வயம்

(இங்கும் திருவேங்கடத்தானை என்னாமல் திருமலையையே என்கிறார்
திவ்ய தேசமே உபாயமும் உபேயமும் என்றவாறு
அழைப்பது திருவேங்கடத்தானை -என்று அவனை சாதனம் என்றும்
திருமலையை கூட -இதுவே சாத்தியம்
அவனது அனுக்ரஹத்தாலேயே திவ்ய தேச பிராப்தி என்றவாறு )

(கோவிந்தற்கு ஓர் குற்றேவல் இம்மைப் பிறவி செய்யலாமே இனிப்போய்ச் செய்யும் தவம் தான் என்
மோக்ஷமே அபேக்ஷை இன்றி இப்பாட்டு என்றால் போகத்துக்கு இடம் ஏது
யானைகள் மலைப்பாம்பின் வாயிலை மலைக்குகையாக எண்ணி விழுமாம்
கரிய மா முகில் படலங்கள் கிடந்து அவை முழங்கிடக்
களிறு என்று பெரிய மாசுணம் வரை எனப் பெயர் தரு பிரிதி -பெரிய திருமொழி -1-3-10-போலவே இங்கும் – )

(நாச்சியார் திருமொழி -கூடல் இளைக்க-(4-4)-அரும் பதத்தில்
இரட்டைப் படை வந்தால் கூடுவோம் என்றும் ஒற்றைப் படை வந்தால் கூட மாட்டோம்
இங்கும் ஆழ்வாருக்கு நாயகா பாவமோ
முதல் நான்கு ஆழ்வார்களுக்கும் நாயகி பாவம் இல்லை என்பதே பெரியவாச்சான் பிள்ளைக்கு திரு உள்ளம்
முன்னும் பின்னும் இல்லை -பிரகரண விருத்தம்-ஆகுமே – )

அப்பிள்ளை உரை
நமக்கு முகம் தருவதற்காகவே திரு வேங்கடத்தான் வந்து ஸூலபனாய் நித்ய வாசம் செய்யும் திருமலையில் –
போக மோக்ஷங்கள் ப்ரயோஜனங்கள் தவிர்ந்து -அன்றிக்கே
கண்டு அனுபவிக்க ஆற்றாமையோடே கூப்பிடா நின்றேன்
நிரந்தர வர்ஷத்தால் வெள்ளம் இட்டுப் பெருகிற திரு அருவிகள் பெரிய வேகத்தோடு குதிக்க
அங்கும் இங்கும் உள்ள ரத்னங்களைத் திரட்டி விழ
ஒழுக்கு அறாமல் அந்த ரத்ன ஒளியை
நெருப்பு என்று யானை பிரமித்தும்
மின்னல் என்று பாம்பு பிரமித்தும்
அது (நெருப்பு என்றும் அரவம் என்றும் )தன்னைக் கதுவத் தேடுகிறதோ என்று
போக்கிடம் இல்லாமல் நின்று தடுமாறி யானை வெறுவவும்
தனக்கு இருப்பிடமான புற்றிலே பாம்பு ஒதுங்கும் படி
இப்படி உள்ள திருமலையில் சென்று சேர கூடல் இழையா நிற்பேன்
அன்றிக்கே
நெருப்புக்குப் பயந்து மலைப் பாம்பின் வாயில் யானை ஒடுங்கும் என்றுமாம்

————————————————————————–

செய்த கார்யமோ மிகச் சிறியது
பெற்ற பலனோ மிகப் பெரியது என்கிறார் இதில்

(திருமாலிருஞ்சோலை என்றேன் என்ன திருமால் வந்து என் நெஞ்சு நிறையப் புகுந்தான்
சாஸ்திரமும் அறியாதே பிறரும் அறியாதே நாமும் அறியாமல் ஈஸ்வர சங்கல்பம் –
ஸூஹ்ருத தேவர் -வேறே யாரும் இல்லையே
திருமலை கூட சொல்லாமல் வெறும் வெற்பு மட்டுமே சொன்னேன்
மலை என்றாலே திருமலையைத் தான் குறிக்கும்
வரவாறு ஓன்றும் இல்லை- வாழ்வு இனிதால் -விதி வாய்க்கின்றது காப்பார் யார்
நூல் வலையும் கால் வலையும் -பிரசித்த உபன்யாச தலைப்பு )

அப்பிள்ளை உரை -அவதாரிகை –
திருமலையை யாதிருச்சிகமாக சொன்ன மாத்திரத்தாலே க்ருதக்ருத்யனாய் விட்டது
ஸ்ரீயபதியின் திருவடிகளில் மற்ற ஒன்றுக்கு ஆளாகாதபடி அகப்பட்டேன்
என் நெஞ்சே நீயும் அவனை அனுபவி
(காண் -என்றதன் அர்த்தம் இதில் ஸ்பஷ்டமாக அருளிச் செய்கிறார் -)

வெற்பு என்று வேங்கடம் பாடினேன் வீடாக்கி
நிற்கின்றேன் நின்று நினைக்கின்றேன் -கற்கின்ற
நூல் வலையில் பட்டிருந்த நூலாட்டி கேள்வனார்
கால் வலையில் பட்டிருந்தேன் காண்-40–

பதவுரை

வெற்பு என்று–பல மலைகளையும் சொல்லி வருகிற அடைவிலே
வேங்கடம் பாடினேன்–திருமலையையும் சொன்னவானானேன்; (இந்த உக்தி மாத்திரத்திலே)
வீடு ஆக்கி நிற்கின்றேன்–‘மோஷம் நமக்கு ஸித்தம்‘ என்னும் படியாக அமைந்தேன்
நின்று நினைக்கின்றேன்–‘நாம் சொன்ன ஒரு சிறிய சொல்லுக்குப பெரிய பேறு கிடைத்த பாக்கியம் என்னோ!‘
என்று நினைத்து ஸ்தப்தனாயிருக்கின்றேன்,
கற்கின்ற–ஓதப்படுகிற
நூல்–வேதங்களாகிற சாஸ்த்ரங்களில்
வலையில் பட்டிருந்த–வலையினுள் அகப்பட்டிருப்பது போல் நிலை பேராமல் நிற்கின்ற
பட்டிருந்த-பட்டு இருந்த பிரித்தே அர்த்தம்
நூலாட்டி கேள்வனார்–லக்ஷ்மீநாதனான எம்பெருமானுடைய
கால் வலையில் பட்டிருந்தேன்–திருவடிகளாகிற வலையிலகப்பட்டுத் தரித்து நிற்கின்றேன்.
பட்டிருந்த-பட்டு இருந்த பிரித்தே அர்த்தம்
காண் – முன்னிலையசை

மலை என்று சொல்லும் போது திருமலையைப் பாடா நின்றேன்
அதனால் மோக்ஷத்தை யுண்டாக்கிக் கொண்டு இரா நின்றேன்
ஸ்திரமாக இருந்து பலம் பெற்ற படியை தியானியா நின்றேன்
அத்யயனம் செய்யப்பட ஸாஸ்த்ரம் ஆகிற வலையில் -அகப்பட்ட -ப்ரதிபாதிக்கப் பட்ட –
ஸ்ரீ தேவியின் வல்லபனான ஸர்வேஸ்வரனுடைய திருவடிகள் ஆகிற வலையில் அகப்பட்டுக் கொண்டேன் பாருங்கோள் –

வெற்பு என்று வேங்கடம் பாடினேன் –
விசேஷித்து ஓன்று செய்தது இல்லை –
அல்லாத மலைகளைச் சொல்லுகிறவோபாதி
இத்தைச் சொல்ல -திருமலை -ஆயிற்று –

வீடாக்கி நிற்கின்றேன் –
அநேக யத்னத்தால் பெரும் மோஷத்தை-
இச் சொல்லாலே உண்டாக்கிக் கொண்டு
நின்று ஒழிந்தேன்

நின்று நினைக்கின்றேன் –
எது சொல்லிற்று
எது பற்றிற்று என்று-
விசாரியா நின்றேன்

கற்கின்ற நூல் வலையில் பட்டிருந்த நூலாட்டி கேள்வனார் கால் வலையில் பட்டிருந்தேன் காண்
ஒதப்படுகிற வேதத்தாலே பிரதிபாதிக்கப் படுகிற-
பெரிய பிராட்டிக்கு வல்லபன் ஆனவன்
திருவடிகள் ஆகிற வலையிலே-அகப்பட்டு இருந்தேன்

(யாதிருச்சிகமாக கொல்லி மலை குடமலை இமயமலை போலே
மலைத் தொடர்கள் பேர்களை சொல்லுமா போல்
என்னை அறியாமல் திருவேங்கட மலை என்றும் சொல்லி வைத்தேன்
பெற்ற பலமோ பரம புருஷார்த்தமாக இருந்ததே -)

(மாதவன் பேர் சொல்லுவதே வேதத்தின் சுருக்கு
யந் ந தேவா ந முனயோ ந ச அஹம் ந ச சங்கர
ஜா நந்தி பரமே சஸ்யே தத் விஷ்ணோ பரமம் பரம் -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்
அத்யர்க்க அநல தீப்தம் தத் ஸ்தானம் விஷ்ணோர் மஹாத்மந
ஸ்வயைவ ப்ரபயா டாஜன் துஷ் ப்ரேஷம் தேவதா ந வைவ –பாரதம்
வரவாறு ஓன்று இல்லையால் வாழ்வு இனிதால் -பெரிய திருவந்தாதி –59-
இந்த ஆச்சர்யம் நினைத்து ஸ்தப்த்தனானேன் -நிலை நின்றேன்
நூல் வலை -வேத ஸாஸ்த்ர வலை -அதில் சிக்கிய எம்பெருமானும் பிராட்டியும்
வேதைஸ் ச ஸர்வைர அஹம் ஏவ வேத்ய –15-15-வேத ப்ரதிபாத்யன்
அவனைச் சொன்ன இடங்கள் எல்லாம் பிராட்டியையும் சொல்லிற்று ஆகவுமாம் அன்றோ –
ஓதுவார் ஒத்து எல்லாம் எவ்வுலகத்து எவ்வெவையும்
சாதுவாய் நின் புகழின் தகையல்லால் பிரிதில்லை
பூவின் மேல் மாது வாழ் மார்பினாய்
நான் முந்தி நான் முந்தி என்று ரக்ஷிக்கும் மிதுனம் அன்றோ –
அந்தரங்க விசேஷணம் ஸ்வரூப நிரூபக தர்மம்
எங்கு அவனைச் சொன்னாலும் அஹம் ஏவ வேத்ய -என்றாலும் -அப்ருத்க் ஸித்த -அவளையும் குறிக்கும்
அஹந்தாவே அவள்
ஸ்ரீ யபதி -விஷ்ணு பத்னி -இருவருக்கும் ஒவ்வொருவரை வைத்து திரு நாமங்கள் –
சாதனமாக இருந்தால் சிக்க மாட்டேன்
சிக்கி வைத்தவனும் அவனே -)

அப்பிள்ளை உரை
அல்லாத மலைகளை சொல்லுகிறோ பாதி
சாமான்யேன பொதுவாக -பிரபாவம் அறியாமல் -இதுவும் ஒரு மலை என்று
கோல் விழுக்காட்டாலே
வெற்பு -சொன்னாலும் -பாட்டாக ஆக்கிக் கொண்டான்
மோக்ஷமே தருமவன்
ப்ரீதிக்குப் போக்கு வீடாக -பாடினேன் -ஆகக் கொண்டான் அவன்
என்னளவு அன்றிக்கே -என்னுடன் சேர்ந்தார்க்கும் பெரு வருத்தத்துடன் பெறக் கடவ
மோக்ஷத்தை உண்டாக்கிக் கொண்டு -நிச்சயமாக -உறுதியாக க்ருதக்ருத்யனாகா நின்றேன்
வீடாக்கி நிற்கின்றேன் -வீடாக்கினேன் என்று சொல்லாமல்
எது சொல்லிற்று எது பற்றிற்று
சாதன லாகவத்தையும்
சாத்ய கௌரவம்
ஒரு படிப் பட அனுசந்தித்து -சிந்தித்து
வித்தனாகா நின்றேன்
(சஞ்சலம் ஹி மனஸ்ஸூ -இருக்க இதுவும் ஒரு ஆச்சர்யம் தானே )
ச கிரமமாக ஓதப்படுகிற -கற்கின்ற வேத சாஸ்த்ரத்தால்
பாஹ்ய குத்ருஷ்டிகளால் அவி சால்யமாக
கல் வெட்டு போல்
விஷ்ணு பத்னி என்கிற அலர்மேல் மங்கைக்கு வல்லபனான
திரு வேங்கடமுடையான் அடிக்கீழ் அமர்ந்து புகுந்து –அடியார் வாழ்மின் -திருவடியில் வாழ்ச்சி –
என்று அருள் கொடுக்கும்
திருவடிகளாகிற வலையில் அகப்பட்டு -மற்ற ஒன்றுக்கு உரித்தாக்காமல்
நல் தரிக்கப் பெற்றேன் —
நெஞ்சே நீயும் அவனைக் கண்டு அனுபவிக்கப் பார் -என்கிறார்
முடிப்பான் சொன்ன ஆயிரம்
கிடைக்கும் உறுதி அறிந்தால் போதுமே
விஷ்ணு பத்னிக்கு பார்த்தா என்றே அடையாளம்
அஸ்ய ஈஸா நா ஜகத் விஷ்ணு பத்னி
ஒவ்வொருவரும் மற்ற ஒருவருக்கு நிரூபகம்

————————————————————————–

(அந்தர்யாமியாய் இருக்கும் நிலையை விட திருமலையில் இருக்கும் இருப்பு அதி விலக்ஷணமாய் இருப்பதால்
அங்கு சென்று காண ஆசைப்படுகிறார்
திரு உள்ளம் பாபங்கள் உத்பத்தி ஸ்தானம்
வேங்கடங்கள் மெய் மேல் வினை முற்றவும் -அன்றோ
அஸூ யா ப்ரஸவபூ -நெஞ்சு
இரும்பு போல் வலிய நெஞ்சம்
அங்கு கல்லும் உருகி முத்து உதிர்க்கும்
பூகத ஜலமும் போல் அந்தர்யாமி
அதிலே தேங்கின மடி அது
வாத்சல்ய குணம் மட்டும் இங்கு
பரத்வ ஸுசீல்ய ஸுலப்ய ஸ்வாமித்வ ஸமஸ்த கல்யாண குணங்களும் பிரகாசிப்பது அங்கு
வேடும் வானரமும் வானோர் வானவர் கோனுடன் வந்து ஆஸ்ரயிக்கும் தேசம் அன்றோ
தன்னை அயோக்கியன் என்று இவர் அனுசந்திக்கையாலே அங்கே காண விரும்புகிறார் –
அவன் அவற்றை விட்டு இவர் திரு உள்ளத்தில் இருக்கும் இருப்பை ஆசைப்படுவதை போல –
சேதன லாபம் ஈஸ்வரனாலே ஈஸ்வரனுக்கு –
உடையவன் உடைமையை தன் கிருபையால் தானே உபாயமாக தனக்கே லாபமாகக் கொள்கிறான் -)

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
நெஞ்சே நீயும் கண்டு அனுபவிக்கப் பார் என்றவாறே
திருவேங்கடமுடையானும் தான் முற்பாடானாய் வந்து புகுந்தான்
நான் திருமலையைக் காண ஆசைப்படா நிக்க
என் மநோ ரதத்துக்கு விக்நம் பண்ண நின்றாய் என்கிறார்
(அவனை விக்நம் பண்ணுகிறாயே என்று சொல்லாமல் நெஞ்சையே நீ விக்நம் பண்ணுகிறாய் என்கிறார் )

காணல் உறுகின்றேன் கல்லருவி முத்துதிர
ஒண விழவில் ஒலி அதிர -பேணி
வரு வேங்கடவா வென்னுள்ளம் புகுந்தாய்
திருவேங்கடம் அதனைச் சென்று -41–

பதவுரை

கல் அருவி–ஒலிக்கின்ற அருவிகளின் மூலமாக-மலையில் அருவி என்றுமாம்
முத்து உதிர–முத்துக்கள் உதிரப் பெற்றதாய்,-கீழே ரத்னம் இங்கு முத்துக்கள்
ஒணம் விழவில்–திருவோணத் திருநாளில்
ஒலி அதிர–(திருப் பல்லாண்டு பாடுகை வேத பாராயணம் செய்கை ஆடுகை பாடுகை முதலானவற்றாலுண்டான) த்வநி அதிரப் பெற்றதாய்
பேணி வரு–(பக்தர்கள்) விரும்பி வந்து சேரப் பெற்றதான
வேங்கடவா–திருவேங்கட மலையை இருப்பிடமாக வுடையவனே!
என் உள்ளம் புகுந்தாய்–நீ என் நெஞ்சிலே புகுந்து விட்டாய் (நீ திருமலையை விட்டு என்னுள்ளத்திலே வந்து விட்டாலும்)
திருவேங்கடம் அதனை சென்று காணல் உறுகின்றேன்–நான் அத்திருமலையிற் சென்று ஸேவிக்க விருப்பங்கொண்டிருக்கிறேன்.

இரைச்சலை யுடைய மலை யருவி முத்துக்களை உதிர்க்க
திருவோணம் நக்ஷத்ரம் ஆகிற மஹா உத்ஸவத்திலே
மங்களா ஸாஸன த்வனி அதிரும்படி ஆதரித்து வந்து ஆஸ்ரயிக்கிற திருமலையிலே எழுந்து அருளி இருக்கிறவனே
நீ என் ஹிருதயத்தில் ப்ரவேசித்தாய்
நான் திருமலைக்குப் போய் உன்னை ஸேவிக்க ஆசைப்படா நின்றேன் –

ஒலியை உடைய அருவிகளாலே முத்து உதிர –
திருவோண நஷத்ரம் ஆகிற மகா திவசத்திலே
அனுகூலர் உடைய மங்களா சாசனத்தாலே வந்த த்வனி மிக
பிராப்தயா வந்து ஆஸ்ரயிக்க படும் திருமலையை உடைய
நீ என்னுடைய ஹிருதயத்திலே வந்து புகுந்தாய் –
நான் திருமலையை அடைந்து காணல் உறுகின்றேன்

(மக்களுக்கு திருமலையை அடைவைத்து ஸாத்யம்
நீயோ அத்தை சாதனமாகக் கொண்டு எனது உள்ளத்தை சாத்யமாகக் கொள்கிறாயே )

(திருமலையில் கல் என்று சப்திக்கும் ஒலியும் இவருக்கு உத்தேச்யம்
ஒண விழாவில் ஒலி -பல்லாண்டு -கல் அருவி முத்து உதிர -கல்லையும் உருக்கி
கண்ணீரை வரவழைப்பது போல் இருப்பதால்
பேணி -பரம பிராப்யம் என்று உகந்து எழுந்து அருளுகிறார் –)

அப்பிள்ளை உரை
கல்லும் கனை கடலும் விட்டு விட்டு அன்றோ இங்கு வந்தீர்
திரு அருவிகள் உடன் சேர்ந்து வரும் ரத்ன பாஷாணமும்-ரத்னங்களும் -(கீழ்ப்பாசுரத்தில் -உண்டே)
முத்துக்களும் பார்த்த இடம் எங்கும் சிதறி விழ
திருவோணம் ஆகிற திவ்ய உத்சவத்தில்
திருப் பல்லாண்டு பாடுவார்
வேத பாராயணம் பண்ணுவார்
பாடுவார் ஆடுவார்
த்வனி கடல் இரைத்தால் போல் கண்ட இடங்கள் எங்கும் முழங்க
இந்த நிரவதிக சம்பத்து கிடக்க- -என்னை ஆசைப்பட்டடு நான் இருந்த இடம் தேடி
வருகிற அப்பனே
என்னுடைய ஹ்ருதயத்தில் பெறாப் பேறு பெற்றதாக வந்து புகுந்தாய்
நான் அந்த நிரவதிக சம்பத்தை யுடையதான திருமலையைச் சென்று கிட்டி கண்டு அனுபவிக்க வேணும்
என்று ஆசைப்படா நின்றேன்
பேணி வரும் வேங்கடவா என்று
அனுகூலர் அடங்கலும் யாவரும் பரம ப்ராப்யமாக பேணி-ஆதரித்து – வரும் திருவேங்கடம் யுடைய நீர் என்றும்
தேவரீர் அடியேன் உள்ளத்தைப் பேணி வரும் என்றுமாம்
கல் அருவி வேங்கடம் முத்து அதிர என்று ஒலியை ஒளியை -இரண்டும் யுடைத்தான
திரு அருவிகளில் முத்துக்கள் சிதற விழ–என்றுமாம்
கல்லே உருகி தண்ணீர் முத்துக்கள் என்றுமாம்
உள்ளமோ இரும்பு போல் வலிய நெஞ்சம்
அத்தை மாற்றி திருவேங்கடம் புகவே ஆசைப்படா நிற்கிறேன் என்கிறார்

————————————————————————–

(இஷ்ட பிராப்திக்கும் அநிஷ்ட நிவ்ருத்திக்கும் மலை ஏறி அப்பனை சேவிக்க வேண்டியது இல்லை
அருகே சென்று திருமலையை வணங்கினாலே போதுமே )

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
ப்ரயோஜனாந்தர பரரான ப்ரஹ்மாதிகளும் தங்கள் பிரயோஜனம் பெறுவதற்காக சென்று ஆஸ்ரயிக்கும் திருமலையை
நீங்களும் உங்கள் அபேக்ஷிதங்கள் பெறுவதற்காகவாது -சித்தி அர்த்தமாக ஆஸ்ரியுங்கள்
(அநந்ய ப்ரயோஜனராக ஆஸ்ரயித்தால் சாலவும் நன்று அன்றோ )

சென்று வணங்குமினோ சேணுயர் வேங்கடத்தை
நின்று வினை கெடுக்கும் நீர்மை யால் -என்றும்
கடிக்கமல நான்முகனும் கண் மூன்றத்தானும்
அடிக்கமலம் இட்டு ஏத்தும் அங்கு-42

பதவுரை

சேண் உயர் வேங்கடத்தை–மிகவும் ஓங்கின அளவிலும் பெருமையிலும் (சிகரத்தையுடைய) திருமலையை
சென்று வணங்குமின்–சென்று வணங்குங்கோள் (அத் திருமலை யானது)
நீர்மையால்–தன் ஸுலப்யமாகிற ஸ்வபாவத்தினால்
நின்று வினை கெடுக்கும்–பாவங்களைப் போக்குவதில் நிலை நின்றிருக்கும்
அங்கு–அத் திருமலையில்,
கடி கமலம் நான்முகனும்–பரிமளம் மிக்க தாமரையிற் பிறந்தவனான பிரமனும்
கண் மூன்றத்தானும்–முக் கண்ணனான சிவபிரானும்
என்றும்–எக் காலத்தும்
அடி–(எம்பெருமானது) திருவடிகளிலே
கமலம்–தாமரைப் புஷ்பங்களை
இட்டு–ஸமர்ப்பித்து
ஏத்தும்–ஸ்துதித்துக் கொண்டிருப்பார்கள்.

பரிமளம் கமழ்கிற திரு நாபி கமலத்தில் பிறந்த ப்ரஹ்மாவும்
முக்கண்ணனும்
திருவடிகளில் தாமரைப்பூவை ஸமர்ப்பித்து
எப்போதும் ஸ்தோத்ரம் செய்கிற அத்திருமலைக்குப் போய் நிலையாய் நின்று
ஸ்வ பாவத்தினால் பாபங்களைப் போக்குகிற
மிக உயர்ந்த திருமலையை ஆஸ்ரயியுங்கோள் –

சென்று வணங்குமினோ சேணுயர் வேங்கடத்தை-
சென்னி யோங்கு தண் திரு வேங்கடம் -என்னும்படியே-
புறப்பட்டவாறே கண்டு கிலேசம் தீரும் படியாக ஆகாச அவகாசம் அடங்க விழுங்கும்படி
உயர்ந்த சிகரங்களை உடைய திருமலையை சென்று வணங்குங்கோள்

நீர்மையால் நின்று வினை கெடுக்கும்–
விரோதியான பாபத்தை திருமலை-தன் ஸ்வபாவத்தாலே நசிப்பிக்கும்

கடிக் கமல நான்முகனும் கண் மூன்றத்தானும் அடிக்கமலம் இட்டு ஏத்தும் அங்கு
பிரயோஜனாந்த பரரும் தங்கள் அதிகாரம் பெறுவது-
இத் திருமலையிலே அவனை ஆஸ்ரயித்து-
திரு நாபி கமலத்திலே அவயவ தானேன பிறந்த சதுர் முகனும்
லலாட நேத்ரனும்-
அவன் திருவடிகளை
புஷ்ப்யாதி உபகரணங்களைக் கொண்டு ஆஸ்ரயித்தது-

அப்பிள்ளை உரை
அபேக்ஷித சித்யர்த்தமாக சர்வ காலமும் பரிமள பிரசுரமான
திரு நாபி கமலத்திலே பிறப்பிடமாக யுடைய சதுர்முகனும்
(சர்வ கந்த சர்வ ரஸா )
த்ரி நேத்ரனான ருத்ரனும்
திருவடிகளில் செவ்வித் தாமரைப் பூக்கள் பணிமாறி
துர்மானத்தைத் துறந்து
(அபிமான பங்கமாய் )
வாய் விட்டு ஸ்தோத்ரம் பண்ணி -(வெட்கப்படாமல் -அப்பா தாத்தா பேரைச் சொல்ல என்ன வெட்கம் -)
ஆஸ்ரயிக்கும் அந்தத் திருமலையில் சென்று
பரபரப்பு அற்று -நின்று -(திவ்ய தேசத்தில் அனைத்தும் உத்தேச்யம் )
பிரதிஷ்டராய் இருந்து
தன் ஸ்வபாவத்தால் ஆஸ்ரிதருடைய சகல ஸமஸ்த பாபங்களையும் நசிப்பிக்குமதாய்
(வேங்கடம் அன்றோ )
புறப்பட்டு வழிப்பட்ட போதே கண்டு வாழலாம் படி சிகரங்களை யுடைய
மிக்க ஓக்கத்தை யுடைய திருமலையை நீங்களும் ஆஸ்ரயியுங்கோள் என்கிறார் –

————————————————————-

சதுர்  முகனும்-லலாட நேத்ரனும்-திருமலையில் ஒரு கால் ஆஸ்ரயித்து போம் அளவு அன்று –
சமாராதான காலங்கள் தோறும் (தோமாலை சேவையே இங்கு பிரதானம் )
சமாராதான-உபகரணங்களைக் கொண்டு வந்து ஆஸ்ரயிப்பார்-என்கிறது –

(ப்ரஹ்மாதிகள் ஒரு கால் ஆஸ்ரயித்து போகார்கள்
திரு ஆராதன காலங்கள் தோறும் உபகரணங்களைத் தரித்துக் கொண்டு
வந்து வணங்குவார்கள் -என்கிறார் -)

அப்பிள்ளை உரை -அவதாரிகை
ப்ரஹ்மாதிகள் ஒரு கால் ஆஸ்ரயித்துப் போம் அளவு அன்றிக்கே
சமாரதன காலம் தோறும்
ஆராதன உபகரணங்களைக் கொண்டு வந்து ஆஸ்ரயிக்கிறார்கள் என்கிறார்

மங்குல் தோய் சென்னி வட வேங்கடத்தானை
கங்குல் புகுந்தார்கள் காப்பணிவான் -திங்கள்
சடை ஏற வைத்தானும் தாமரை மேலானும்
குடை ஏறத் தாங்குவித்துக் கொண்டு-43-

பதவுரை

மங்குல் தோய் சென்னி–மேக மண்டலத்தளவுஞ் சென்று கிட்டியிருக்கிற சிகரத்தை யுடைத்தான
வடவேங் கடத்தானை–வட திருவேங்கடமலையில் எழுந்தருளி யிருக்கும் பெருமானுக்கு
காப்பு அணிவான்–திருவந்திக் காப்பிடுவதற்காக
திங்கள் சடை ஏற வைத்தானும்–சந்திரனைச் சடையிலே ஏற வைத்துக் கொண்டுள்ள சிவனும்-சந்திரசேகரன்
தாமரை மேலானும்–தாமரைப் பூவிற் பிறந்த பிரமனும்
தாம்–ஆகிய இவர்கள்
குடை ஏற குவித்துக் கொண்டு–திரு முத்துக் குடை முதலான உபகரணங்களைச் சேகரித்துக் கொண்டு
தாங்குவித்துக் கொண்டு என்றுமாம்
கங்குல்–ஸந்த்யா காலந்தோறும்
புகுந்தார்கள்–திருமலைக்குச் செல்லுவர்கள்

சந்த்ரனைத் தலையில் தரித்த ருத்ரனும்
கமலப்பூ மேல் வஸிக்கிற ப்ரஹ்மாவும்
தாங்கள் குடை முதலிய உபகரணங்களைப் பூர்ணமாக சம்பாதித்திக் கொண்டு
மேக மண்டலத்தை அடைந்து இருக்கிற சிகரங்களை யுடைய
திருமலையில் எழுந்து அருளி இருக்கிறவனுக்குத்
திரு வந்திக்காப்பு ஸமர்ப்பிக்கைக்காக ஸந்த்யா காலத்தில் பிரவேசித்தார்கள் –

மங்குல் தோய் சென்னி வட வேங்கடத்தானை-
மேக பதத்திலே செல்ல உயர்ந்த சிகரங்களை-உடைய திருமலையை உடையவனை –

காப்பணிவான் கங்குல் புகுந்தார்கள்–
திருவந்திக் காப்பெடுப்பான்-சமாராதான காலம் தோறும் புகுந்தார்கள் –

திங்கள் சடை ஏற வைத்தானும் தாமரை மேலானும் குடை ஏறத் தாங்குவித்துக் கொண்டு –
சந்த்ரனை சடையிலே தரித்த ருத்ரனும்-
தாமரைப் பூவை ஜென்மமாக உடைய ப்ரஹ்மாவும்-(கர்ம வஸ்யன் )
திரு முத்துக் கொடை முதலானவற்றைத் தரித்துக் கொண்டு(சாமரம் போல்வனவும் ) கங்குல் புகுந்தார்கள் –

(நிலத்தில் கால் பாயவும் பெறாத தேவர்களுக்கு என்றே சென்னி ஓங்கி திருவேங்கடம் இருப்பது –
சந்திரனை தலையிலே ஏற வைத்தவனோடு தாமரையில் ஏறி இருப்பவனோடு வாசியற இவனைத் தொழப் புகுவர்
தாமே சேகரித்துக் கொண்டு புகுவர்
புகுந்தார்கள் இறந்த காலமாக சொல்லப்பட்டு இருந்தாலும்
நித்யமாகவே புகுந்து கொண்டே இருக்கிறார்கள் என்றவாறு -)

அப்பிள்ளை உரை –
சந்திரனை (யும் கங்கையும் )ஜடையில் எப்போதும் தரித்துக் கொண்டு இருக்கும் ருத்ரனும்
திரு நாபி கமலத்தை ஜென்ம பூமியாகக் கொண்ட ப்ரஹ்மாவும்
பிரேம பரவசராய்க் கொண்டு திருவாராதனம் கண்டு அருளுவதற்கு உபகாரணாதிகள் –
திரு முத்தின் குடை -போல்வன -(திரு முத்துக் குடை என்று சொல்ல மாட்டார்கள் )
பின்னே தாங்களும் கண்டு களிக்கும் படிக்கு ஈடாக
உயர எடுத்துக் கொண்டு
மேக பதத்தில் கிட்டும் படி உயர்ந்த சிகரம் கொண்ட
வட திக்கில் உள்ள திருமலையில்
திருவந்திக்காப்பு எடுத்து சேவிக்கைக்காக
(பூத காலச் சொல் -புகுந்தார்கள் பாசுரத்தில்
அர்த்த பலம் கொண்டு நிகழ் காலம் )எப்பொழுதும் புகுகிறார்கள்
(விரைவினும் மிகுவினும் தெளிவினும் சொல்ல இப் பொருள் நன்னூல் )
தர்ம வீர் யேன யதாவத் ஸம்ப்ரவஸ்யதி -என்று ப்ரஹ்மாவின் அனுக்ரஹத்தால் வால்மீகி அருளிச் செய்தது போல்
இவர் மயர்வற மதி நலம் அருளப் பெற்றதால்
சத்ராதிகளைக் கொண்டு வருவதும் பின்னே நின்று கண்டு அனுபவிப்பதையும்
கூட நின்று கண்டால் போல் சாஷாத் கரித்து அருளிச் செய்கிறார்
சந்திரன் போல் குளிர்ந்த ஞானம் அவன் அனுக்ரஹத்தால் இவருக்கு

—————————————————————-

(குமரருள்ளீர்-பாலர் ஆகையாலே கால் நடை தருமே –
கால் நடை ஆடும் போதே ஆஸ்ரயித்து போருங்கோள்-)

அறிவுடையாரும் அறிவு கெடும் தசையில்-
ஹிதைஷியாய் ரஷிக்குமவன் நிற்கிற திருமலையிலே-
படு கரணரான போதே சென்று ஆஸ்ரயிங்கோள் என்கிறார் –

(குமரர் உள்ளீர் பாசுரம் -அப்பொழுது தான் கரணங்கள் நன்றாக இருக்கும்
சீமாலிகன் -மல்லிகை மா மலர் கொண்டு ஆர்த்ததும் -இதுவும் –
போகத்தில் வழுவாத ஆழ்வார்கள் மட்டும் கண்டு அருளிச் செய்தவை
புராணங்களில் இல்லை )

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
அறிவுடையாரும் மேல் வரும் அநர்த்தம் அறிந்து பரிகரிக்க மாட்டாமல் கலங்கி
(தபஸ்ஸூ பண்ணினான் என்று வரம் கொடுத்து )
அநர்த்தம் வந்து கலங்கிய அப்படிப்பட்ட தசையிலும் ஹிதைஷியாய் ரஷிக்கும் சர்வேஸ்வரன் –
திரு வேங்கடத்தானை -கரணங்கள் நல்ல தசையில் இருக்கும் போதே
சென்று ஆஸ்ரயியுங்கோள் என்கிறார்

கொண்டு குடங்கால் மேல் வைத்த குழவியாய்
தண்ட வரக்கன் தலை தாளால் -பண்டு எண்ணி
போங்குமரன் நிற்கும் பொழில் வேங்கட மலைக்கே
போங்குமரர் உள்ளீர் புரிந்து-44-

பதவுரை

குமரர் உள்ளீர்–கிளரொளியிளமை கெடாமலிருப்பவர்களே!
பண்டு–முன்பொருகால்
குடங்கால் மேல்–மடியிலே
கொண்டு வைத்த குழவி ஆய்–எடுத்து வைக்கும் சிறு குழந்தையாய்க் கொண்டு
போம்–அந்தர்த்தான மடைந்தவனான
குமரன்–நித்ய யுவாவான எம்பெருமான்
நிற்கும்–நிற்குமிடமான
தண்டம் அரக்கன்–தண்டிக்கத் தகுந்தவனான இராவணனுடைய
தலை–பத்துத் தலைகளையும்
தாளால்–திருவடியாலே
எண்ணி–கீறி எண்ணிக் காட்டி விட்டு
பொழில் வேங்கடம் மலைக்கே–சோலைகள் சூழ்ந்த திருமலைக்கே
புரிந்து போம்–ஆசை கொண்டு செல்லுங்கோள்-
புரிந்து — ஆஸ்ரயித்து
(விஷய ஞானம் உள்ளாரை வரச் சொல்வார் )

ப்ரஹ்மாவினால் எடுத்துக் கொண்டு மடியில் வைத்துக் கொள்ளப் பட்ட சிறு பிள்ளையாய்
தண்ட்யனான ராவணாசூரனுடைய தலைகளை முன்பு
திருவடிகளால் எண்ணி
அந்தர் தானமான நித்ய யுவாவான ஸர்வேஸ்வரன் எழுந்து அருளி இருக்கிற
தோப்புக்களை யுடைய திருமலையை நல்ல வயஸ்ஸை யுடையவர்களே ஆஸ்ரயித்துப் போருங்கோள் –

எடுத்து மடியில் வைக்கும் பிள்ளையாய்-
தண்ட்யனான ராஷசன் தலை பத்தும் அறுக்கப்படும் என்று-
திருவடிகளாலே கீறிக் காட்டி
அந்தர்த் தானம் பண்ணின முக்தன் நிற்கும்-திருமலைக்கே
கால்நடை யாடும் போதே
ஆஸ்ரயித்துப் போருங்கோள்-

ஆமே யமரர்க்கு அறிய வது நிற்க
நாமே யறிகிற்போம் நன்னெஞ்சே பூமேய
மாதவத்தோன் தாள் பணிந்த வாளரக்கன் நீண் முடியை
பாதமத்தால் எண்ணினான் பண்பு -ஸ்ரீ முதல் திருவந்தாதி- –45-

ஆய்ந்த வரு மறையோன் நான்முகத்தோன் நன் குறங்கில்
வாய்ந்த குழவியாய் வாளரக்கன் -ஏய்ந்த
முடிப்போது மூன்று ஏழு என்று எண்ணினான் ஆர்ந்த
அடிப்போது நங்கட்கு அரண் —–ஸ்ரீ மூன்றாம் திருவந்தாதி –77-

(குமரர் உள்ளீர்
பால்யேந திஷ்டா சேத் -ப்ரஹ்ம ஞானி குழந்தையைப் போல் இருக்கக் கடவன்
பரமாத்ம ஞானி குழந்தை யுள்ளம் படைத்தராய் இருப்பார் )

அப்பிள்ளை உரை
ப்ரஹ்மா தன்னை ஆஸ்ரயித்த ராவணனுக்கு வரம் கொடுக்கும் தசையில்
(மா மதலைப்பெருமாள் திருச்சேறை )
எடுத்து மடியில் வைத்துக் கொள்ளும்படி முக்த சிசுவாக வடிவைக் கொண்டு
அநீதியை செய்து போகும்-கை வளருகையாலே –
சித்ரவதம் பண்ணி தண்டிக்க யோக்யனான ராவணன்
இவை அறுபடப் போகும் தலைகளை ஒரு நாளிலே
அவனுக்கும் தெரியாதபடி திருவடிகளால் கீறி எண்ணிக் காட்டி
ஆஸ்ரித விஷயத்தில் ஹித காமனான முக்தன்
(திருமலை அப்பனுக்கு பிள்ளைத்தனம்
குழந்தையாக சேவித்துக் காட்டி அருளி-தப்பே தெரியாத படி அனுக்ரஹம் –
ஸர்வஞ்ஞனுக்கு ஒன்றும் தெரியாமல் இருக்க குழந்தை தானே )
அவன் வர்த்திக்கும் திருச் சோலைகள் நிறைந்த திருமலைக்கே
படு கரணராய் -மனமும் ஒன்றி- இளமை குன்றாத நிலையிலேயே
அபிமுகராய்க் கொண்டு சடக்கென வந்து ஆஸ்ரயியுங்கோள் என்கிறார் –

——————————————————-

வெறும் சம்சாரிகளுக்கே அன்று –
நித்ய ஸூரிகளுக்கும் பிராப்யம் திருமலை -என்கிறார் –

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
உபய விபூதியில் உள்ளாருக்கும் திருமலையே ப்ராப்யம்
(இரட்டைக் குழந்தை பெற்ற தாய் இரண்டு முலையாலே பாலூட்டுமா போல்
பாலே போல் சீர் கொண்ட அப்பன் )

புரிந்து மலரிட்டுப் புண்டரீகப் பாதம்
பரிந்து படுகாடு நிற்ப -செரிந்து எங்கும்
தான் ஓங்கி நிற்கின்றான் தண்ணருவி வேங்கடமே
வானோர்க்கும் மண்ணோர்க்கும் வைப்பு-45-

பதவுரை

புண்டரீகம் பாதம்–திருவடித் தாமரைகளில்
புரிந்து–அன்பு பூண்டு
மலர் இட்டு–புஷ்பங்களைப் பணிமாறி
பரிந்து–மங்களாசாஸநம் பண்ணி
படுகாடு நிற்ப–வெட்டி வீழ்த்த மரங்கள் போலே கால் பேராமல் நிற்கும் படியாக வணங்கி நிற்கும்படியாக
எங்கும்–ஸகல ப்ரதேசங்களிலும்
தெரிந்து–விளங்கி(கீழேயே புறப்பட்ட போதே வழியிலே சேவை சாதிப்பார் பார்த்தோம்
பலருக்கும் பல வித குணங்களைக் காட்டி விளங்குகிறான் அன்றோ
நமக்கு பரத்வமும் அவர்களுக்கு ஸுலப்யமும் )
தான் ஓங்கி நிற்கின்றான்–குணங்களால் பெருமை பெற்று எழுந்தருளி யிருக்கும் பெருமானுடையதாய்
தண் அருவி வேங்கடமே–குளிர்ந்த அருவிகளை யுடைத்தான திருமலையே
வானோர்க்கும்–நித்ய ஸூரிகளுக்கும்
மண்ணோர்க்கும்–நிலத் தேவரான ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களுக்கும்
வைப்பு–நிதியாயிருக்கும்.

ஆஸ்ரயண உன்முகர்களாய் ஸ்ரீ பாத பத்மத்தில் புஷ்பங்களை சமர்ப்பித்து ஆசையுடன் அங்கே
நித்ய வாஸம் பண்ணும் படி ஸர்வ தேசத்திலும் பிரகாசித்தது தான் சர்வாதிகனாய்
எழுந்து அருளி இருக்கிற ஸர்வேஸ்வரனுடைய குளிர்ந்த அருவிகள் பெருகுகிற
திருமலையே தேவர்களுக்கும் மநுஷ்யர்களுக்கும் நிதியாய் இருக்கும் —

நிரதிசய போக்யமான திருவடிகளிலே-ஆதரித்து புஷ்பாதிகளை இட்டு
ஸ்நேஹித்து படுகாடு கிடக்கும் படியாக-
(ஸ்தப்தோஸி -மரம் போல் நாமும் -அதைக் கண்டு அப்பனும் -இவைற்றைக் கண்டு நித்யரும் )
விசத தமமாக எங்கும் குறைவற்றவனுடைய
ஸ்ரமஹரமான திரு மலையே-
உபய விபூதிக்கும் பிராப்யம்-

(புண்டரீகப்பாதம்
விஷ்ணோ பதே பரமே மத்வ உத்ஸ-மதுத் தாரகைகள் ஒழுகா நிற்கும்
தேனே மலரும் திருப்பாதம் –திருவாய் –1-5-8-
தெரிந்து எங்கும் தான் ஓங்கி நிற்கின்றான்
கண்டவாற்றால் தனதே உலகு என்று நின்றான் தன்னை –திருவாய் -4-5-10-
வ்ருஷ இவ ஸ்தப்த –வணங்காத மரம் போல் பரம புருஷன் நிற்கிறான் -ஸ்ருதி -)

அப்பிள்ளை உரை
சாதரமாக ஆஸ்ரயண உந்முகராய்க் கொண்டு
தாமரைப் பூ போல் நிரவதிக போக்யமான
(அடிச் சோதி நீ நின்ற தாமரையாய் அலர்ந்ததுவோ )
பிரேம யுக்தராய் கொண்டு பர வச காத்ரராய்
கால் வாங்க மாட்டாதே மங்களா ஸாஸனம் பண்ணி
சர்வருக்கும் ஆஸ்ரயித்து நிற்கும் படியாக விசத தமமாக சர்வ பிரதேசங்களிலும் பிரகாசித்து
சீலாதி குணோத்தரராய்
(நிகரில் புகழாய் இத்யாதி –நான்கு குணங்கள் -ஸுசீல்யம் ஸ்வாமித்வம் ஸுலப்யம் வாத்சல்யம் )
சர்வேஸ்வரனுடைய குளிர்ந்த திருவடிகளை யுடைத்தான திருமலையே
பரமபத வாசிகளான நித்ய ஸூரிகளுக்கும் முக்தருக்கும்
பூ ஸூரரான ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கும் பரம ப்ராப்யம்

————————————————————————–

(அறிவற்ற விலங்குகளும்
அறிவில் குறைந்த குறவர்களும்
பகவத் பாகவதர்களுக்குப் பணி செய்யும்
பெருமை பெற்ற திருமலையை
நாடு எல்லாம் ஆஸ்ரயிக்க வேண்டாவோ என்கிறார் -)

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
திர்யக்குகளும் கிட்டி அடிமை செய்ய ஆசைப்படும் திருமலையை
நாட்டார் ப்ரதக்ஷிணம் முதலானவைகளைப் பண்ணி
(ப்ரதக்ஷிணம் ஸ்ரவணம் நமஸ்காரம் திரு நாம சங்கீர்த்தனம் போன்ற )-
அனுகூல வ்ருத்திகளைப் பண்ணி ஆஸ்ரயிப்பார்கள் ஆகில் மிகவும் நல்லது –

வைப்பன் மணி விளக்காம் மா மதியை மாலுக்கு என்று
எப்பொழுதும் கை நீட்டும் யானையை -எப்பாடும்
வேடு வளைக்கக் குறவர் வில் எடுக்கும் வேங்கடமே
நாடு வளைத்தாடுது மேல் நன்று -46-

பதவுரை

மா மதியை–‘சிறந்த (இந்த) சந்திரனை
மணி விளக்கு ஆ–மங்கள தீபமாக
வைப்பன் என்று–(திரு முன்பே) வைக்கக் கடவேன் என்றெண்ணி
(அந்த சந்திரனைப் பிடிப்பதற்காக)
கை நீட்டும்–உயரத் தூக்கின கை தூக்கின படியே யிருக்கிற
யானையை–ஒரு யானையை (பிடிப்பதற்காக)
எப் பாடும்–நாற் புறமும்-புறம்புள்ள வேடர்கள்
வேடு வளைக்க–வேடர் சூழ்ந்து கொள்ள
(எல்லா திசையில் இருந்து வந்த வேடர்கள்
திவ்ய தேச வேடர்களுக்கு இந்த எண்ணம் வராதே
வளைக்க என்று இருப்பதால் நான்கு புறமும் அர்த்தம் சித்தம்
எப்பாடும் -புறம்புள்ள வேடர்கள் என்றவாறு )
குறவர்–(அங்குள்ள) குறவர்கள்
வில் எடுக்கும்–(அவ் யானையின் மேல் பிரயோகிக்க) வில்லை எடுத்துக் கொண்டு போகுமிடமான
வேங்கடமே–திருமலையையே
நாடு–நாட்டிலுள்ளாரனைவரும்
வளைத்து–பிரதக்ஷிணம் பண்ணி
(திருமலையை வளைத்து உள்ள நாட்டார் எல்லாரும் என்றுமாம் )
ஆடுதும் ஏல்–(மகிழ்ச்சிக்குப் போக்கு வீடாக) நர்த்தனம் பண்ணப் பெற்றால்
நன்று–நல்லது

ஸ்லாக்யமான சந்திரனை ஸர்வேஸ்வரனுக்கு மங்கள தீபமாக வைப்பேன் என்று
எப்போதும் தும்பிக்கையை நீட்டிக் கொண்டு இருக்கிற யானையை
வேடர் எங்கும் போக ஒட்டாமல் சுற்றிக் கொள்ள
அத்தைக் கண்டு குறவர் வில்லை எடுக்கிற திருமலையையே
நாட்டார் எல்லாம் ப்ரதக்ஷிணம் பண்ணிக் கூத்தாடினால் நலமாய் இருக்கும் —

சந்தரன் அணியனாய் இருக்கையாலே-
சர்வேஸ்வரனுக்கு திரு நந்தா விளக்காக வைப்பன்-என்று
ஒரு கால் நீட்டிக் கிடைக்காது ஒழிந்தால் மீள அறியாதே –
எப்போதும் கை நீட்டின படியே-அந்ய பரமாய் நிற்கிற யானையை
புறம்புள்ள வேடர் சூழ-
திருமலையில் வர்த்திக்கும் குறவர்-வில் எடுத்தபடி எதிர்க்கும் திருமலையே
அறிவில்லாதாரோடு அறிவுடையாரோடு வாசியற-
எல்லாரும் ஆஸ்ரயிகப் பெறில்
அதுவே நன்று-

(ஆனை பிடிக்க வேடர்கள் பார்ஸ்வத்திலே சூழ
அங்கே வர்த்திக்கிற குறவர் இத்தைக் கண்டு வில்லுகளை எடுக்க -என்றபடி )

(எப்பாடும் வேடு –குரூரம் உள்ளவர்
குறவர் –விசேஷணம் இல்லாமல் திருமலை வாஸத்தால் வந்த நன்மை உள்ளவர் –
தங்கள் குரூரத்தை பாகவத விரோதிகளான வேடர்கள் இடம் காட்டுபவர் –
வேடு வளைக்க –குறவர் வில் எடுக்கும் வேங்கடம்
வன விலங்குக்கே ரக்ஷை உள்ள தேசம் )

(விலங்குகளே கைங்கர்யம் செய்யா நிற்க உலகோர்கள் செய்ய வேண்டும் கை முதிக நியாயம் )

அப்பிள்ளை உரை
ஸ்லாக்யமான பூர்ண சந்திரனை- மா மதி அன்றோ
ஆஸ்ரித வ்யாமுக்தனான திருவேங்கடமுடையானுக்கு
அழகிய திரு நந்தா விளக்காக வைப்பன் என்று கொண்டு
பிடிக்க சர்வ காலமும் துதிக்கையை நீட்டி கைங்கர்யத்தில் நோக்காய்
(அந்ய பரராய் வேடர் வருவதை அறியாமல் இதிலே நோக்காய் உள்ள யானைகள் )
எல்லா திக்குகளிலும் இருந்து வந்த வேடர் ஜாதிகள் பிறர்க்கு இடம் இல்லாமல் வளைத்துக் கொண்டு இருக்க
அங்கு வர்த்திக்கும் குறவர்கள் அவர்களை நலிவதற்க்காக கையில் வில்லை வாங்கிக் கொண்டு போவதாக ஒருப்படும்
(பகவத் தாஸர்களை ரக்ஷிப்பதே இவர்கள் நோக்கு )
அப்படிப்பட்ட ஞான அஞ்ஞான விபாகம் அற நாட்டில் உள்ள பிராணிகள் எல்லாம்
பிரதக்ஷிணம் பண்ணி
ப்ரீதி ப்ரகர்ஷத்தால் ச ச ப்ரம ந்ருத்யம் பண்ணி ஆஸ்ரயிக்குமாகில்
சால அழகியதாம்

————————————————————————–

(கீழே திருமலையில் உள்ள யானையின் பெருமை
இதில் அறிவு குறைந்த பல பொருள்கள்
நித்ய ஸூரிகளைப் போல் பகவத் கைங்கர்யம் செய்வதை அனுபவிக்கிறார் –
எம்பெருமான் மலை மேல் ஏதேனும் ஆவேனே
நித்ய ஸூரிகள் இவர்கள் என்றும்
இங்கு உள்ள திர்யக்குகளும் அவர்களுக்கு உண்டான ஸ்ரத்தை ஈடுபாடு உண்டு என்றுமாம் -)

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
சர்வேஸ்வரன் ப்ராப்யனானோ பாதி
அவன் உகந்து அருளி நித்ய வாஸம் செய்து அருளும் திவ்ய தேசமான திருமலையில் உள்ள
சேதன அசேதனாத்மகமான-சகல பதார்த்தங்களும் நமக்கு உத்தேஸ்யமாகையாலே
துறுப்புக் கூடாக – முழுமையாக -திருமலையை மண்டி அனுபவிக்கிறார்

நன் மணி வண்ணனூர் ஆளியும் கோளரியும்
பொன் மணியும் முத்தமும் பூ மரமும் -பன் மணி நீர்
ஓடு பொருதுருளும் கானமும் வானரமும்
வேடுமுடை வேங்கடம் -47-

பதவுரை

ஆளியும்–யாளிகளும்
கோள் அரியும்–வலிமை தங்கிய சிங்கங்களும்
பொன்–பொன்களும்
மணியும்–மாணிக்கங்களும்
முத்தமும்–முத்துக்களும்
பூ மரமும்–பூத்த மரங்களும்
பல மணி நீரோடு பொருது உருளும் கானமும்–பலவகைப்பட்ட ரத்னங்கள் அருவிகளோடே
கலந்து உருண்டு விழப் பெற்ற காடுகளும்
வானரமும்–குரங்குகளும்
வேடும்–வேடச் சாதியுமாகிற
இவற்றை
உடை–உடையதான
வேங்கடம்–திருமலையானது
நல் மணி வண்ணன் ஊர்–நல்ல நீல ரத்னம் போன்ற வடிவை யுடையனான அப்பனுடைய வாஸஸ் ஸ்தானமாம்
வண்ணம் என்றது ஸ்வபாவம் என்றுமாம்

யாளிகளையும் -பலமுடைய ஸிம்ஹங்களையும் -ஸ்வர்ணங்களும் -ரத்னங்களும் –
முத்துக்களும் பூ மரங்களும் அநேக மணிகளும்
ப்ரவாஹத்தோடே கூட புரண்டு விழுகிற காடுகளையும் வானரங்களையும் வேடர்களையும் யுடைய திருமலை
நீல மாணிக்கம் போன்ற ஸ்லாக்யமான திருமேனியை யுடைய ஸர்வேஸ்வரனுடைய திவ்ய தேசம் —

ஸ்ரமஹரமான வடிவை உடையவனுக்கு-
ரஷணத்துக்கு உறுப்பாகையாலே
திருமலையை
ஊர் என்கிறது –

(மலை வனம் காடு தாழ்வரை இத்யாதிகள் சொல்லாமல் ஊர் என்கிறார் அன்றோ
ரக்ஷணத்துக்கு உறுப்பான இடத்தை ஊராக விரும்புவதற்கு பிரமாணம்
ஸூமித்ரையார் வார்த்தை
இதுக்கு இரண்டு நிர்வாகங்கள் அருளிச் செய்கிறார் )

ரஷணத்துக்கு உறுப்பாகையாலே திரு அயோத்யையிலும்-காட்டை விரும்பினார் இறே பெருமாள் –
அவர் விரும்பின காட்டை விரும்பிப் போகிற இளைய பெருமாள்-
அக்காட்டோபாதி இப்படை வீட்டையும் நினையும் கிடீர்-என்றார் இறே திருத் தாயார் –
ராமம் தசரதம் வித்தி-
வத்யதாம் பத்யதாம் -என்று அறுவராதே-
உங்கள் தமையனாரோபாதியாக உங்களையரையும் நினையும் கிடீர் –
(தசரதனை கொல்ல நினைக்காமல் அவரையும் ராமனாகவே எண்ணு என்கிறாள் )
மாம் வித்தி ஜனகாத்மஜம் -உங்கள் தமையனார் உகந்த பிராட்டியோபாதி என்னையும்
நினையும் கிடீர் என்கிறார் –

ஆளியும் இத்யாதி –
திருமலையில் வர்த்திக்கும் நித்ய ஸூரிகளைச் சொல்லுகிறது-

(இனி மேல் ஆத்மா நிரூபக சேஷத்வ அனுகூல ஜென்மமே உத்க்ருஷ்ட ஜென்மம்
என்னும் அத்தை அஸ்ப்ருஷ்ட சம்சார கந்தரும் -முமுஷுக்களுமான மகாத்மாக்கள்
ஆதார முகேன பிரகாசிப்பிக்கிறார் ..
அணைய ஊர புனைய
அடியும் பொடியும் பட
பர்வத பவனங்களில்
ஏதேனுமாக ஜனிக்கப் பெறுகிற
திர்யக் ஸ்தாவர ஜன்மங்களை
பெருமக்களும் பெரியோரும்
பரிக்ரஹித்து பிரார்த்திப்பர்கள்-சூரணை -87-)

(ரக்ஷணத்துக்கு உறுப்பாகும் இடமே ஊர் என்று காட்ட ஸ்ரீ இராமாயண ஸ்லோகம்
எம்பெருமான் பொன் மலை மேல் ஏதேனுமாக வேணும் என்று பிரார்த்திப்பார்கள் அன்றோ
நித்ய ஸூரிகளும் ஸுலப்யம் அனுபவிக்க பொன் மணி வடிவு கொள்வார்களே )

(நித்யர் முக்தர் முமுஷுக்கள் அனைவரும் மனுஷ்ய ஸ்தாவர ஜங்கம பிறவி ஏற்று
இங்கே கைங்கர்யம் செய்கிறார்கள்
அவர்களுக்கு நமஸ்காரங்கள்-

அஹ்ருத சஹஜ தாஸ்யா ஸூரயா ஸ்ரஸ்த பந்தா
விமல சரம தேஹா இதி அமீ ரங்க தாம
மஹித மனுஜ திர்யக் ஸ்த்தா வரத்வா சந்த
ஸூ நியதம் இதிஹ ஸ்ம ப்ராஹு ஏப்ய நமஸ்தாத் –ஸ்ரீ ரெங்க ராஜ ஸ்தவம்–பூர்வ சதகம்––33-

அஹ்ருத சஹஜ தாஸ்யா –இயற்கையான சேஷத்வம் -கைங்கர்யம் -குன்றாத
ஸூரயா-நித்ய ஸூரிகளும்
ஸ்ரஸ்த பந்தா-சம்சார பந்தம் கழலப் பெற்ற முக்தரும்
விமல சரம தேஹா –பாபங்கள் எல்லாம் தொலைந்து இனி மேல் அடுத்த தேஹ பரிக்ரகம் இல்லை என்று
உறுதியாக இருக்கும் முமுஷுக்களும்
இதி அமீ–ஆகிய இவர்கள்
மஹித மனுஜ திர்யக் ஸ்த்தாவரத் வா சந்த–மானிடப் பிறவியையும் பசு பக்ஷி ஜங்கமப் பிறவியையும் ஸ்தாவரப் பிறவியையும்
விரும்பியவர்களாய்க் கொண்டு
ரங்க தாம–ஸ்ரீ திருவரங்கத்தை
ஸூ நியதம் ஸ் ரயந்தே –எப்போதும் பற்றி இருக்கிறார்கள்
இதிஹ ஸ்ம ப்ராஹு –என்று பவ்ராணிகர்கள் சொல்லி வைத்தார்கள்
ஏப்ய நம ஸ்தாத் –இப்படிப்பட்ட மனுஷ்ய ஜங்கம ஸ்தாவரங்களின் பொருட்டு நமஸ்காரம் ஆகுக –
இப்படி சொன்ன அவர்களுக்கு நமஸ்காரம் என்றுமாம் –
இதிஹ–ஐதிக்யம் என்ற சொல் இதனாலே பிறந்தது –)

அப்பிள்ளை உரை
யாளியும்
மிடுக்கை யுடைய ஸிம்ஹமும்
பொன்னும்
மாணிக்கங்களும்
முத்தும்
அருவிகளும்
கண்ட இடம் எங்கும் உருண்டு வந்து விழும் காடுகளும்
நீரைக் கண்டால் வெறுவி மரம் ஏறும் குரங்குகளும்
வேட ஜாதியும் ஆகிற
நிரதிசய ஐஸ்வர்யம் உடைத்தான திருமலையே
அங்குத்தை நிலமிதியாலே பழுப்பற்ற நீல ரத்னம் போல்
(அங்கு இருப்பதால் தான் திருவேங்கடமுடையான் ஆகிறான்-க்ஷேத்ர மஹாத்ம்யம் )
ரஷிக்க படுபவர்களை குறைவற ரஷிக்க பாங்கான தேசம் என்று
விரும்பி வர்த்திக்கும் திவ்ய தேசமாகும் –

————————————————————————–

(திருமலை மங்களா ஸாஸனம் -இத்துடன் சேர்ந்து 10 பாசுரங்கள்
பதிகம் போலவே வரிசையாக அருளிச் செய்கிறார்
நித்யருக்கும் அவனுக்கும் இதுவே ப்ராப்யம்
அநிஷ்ட நிவ்ருத்தியும் இஷ்ட பிராப்தியும் ப்ராபகமும் இதுவே)

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
நித்ய ஸூரிகளோடே
ஸர்வேஸ்வரனோடு வாசியற
சர்வருக்கும் திருமலையே ப்ராப்யம் என்கிறார்

வேங்கடமே விண்ணோர் தொழுவதுவும் மெய்ம்மையால்
வேங்கடமே மெய் வினை நோய் தீர்ப்பதுவும் -வேங்கடமே
தானவரை வீழத் தன்னாழி படை தொட்டு
வானவரைக் காப்பான் மலை-48–

பதவுரை

விண்ணோர்–நித்ய ஸூரிகளால்
மெய்ம்மையால்–உண்மையான பக்தியுடனே
தொழுவதுவும்—ஆஸ்ரயிக்கப்படுவதும்
வேங்கடமே–திருமலையே
(ப்ராப்ய பிராபகங்கள் திருமலையே என்று தொழுவதே மெய்ம்மை )
வினை–பாவங்களையும்
மெய் நோய்–உடம்பைப் பற்றின நோய்களையும்
(மெய்யான வினை -அனுபவித்தே தீர்க்க வேண்டிய வினைகள்
பாபங்களும் சரீரங்களும் சூழல் -மேலும் பாபங்கள் உண்டாகும் )
தீர்ப்பதுவும்–போக்கடிக்க வல்லதும்
வேங்கடமே–திருமலையே
தானவர் வீழ–அசுரர்கள் மாளும்படி
தன் ஆழி படை தொட்டு–தனது சக்ராயுதத்தைப் பிடித்து
வானவரை–தேவர்களை
காப்பான்–காத்தருளுமெம் பெருமானுடைய
மலை–திருமலை
வேங்கடமே–திருவேங்கடமேயாம்

நித்ய ஸூரிகள் ப்ராப்யமாக ஆஸ்ரயிக்கிறதும் திருமலையே
சரீரம் அடியாக வந்த பாபங்களையும் வியாதிகளையும் போக்குவதும் திருமலையே
ராக்ஷஸர்கள் படும்படி தன்னுடைய திருவாழி யாகிற ஆயுதத்தைத் தரித்துத்
தேவர்களை ரஷித்தவன் வஸிக்கிற மலையும் திருமலையே

வேங்கடமே விண்ணோர் தொழுவதுவும் மெய்ம்மையால்
திருமலை பிராபகமாக-
வேறு ஓன்று பிராப்யமாகை அன்றிக்கே
இது தானே ப்ராப்யமாக ஆஸ்ரயிப்பார்கள்
நித்ய ஸூரிகள்

(திருமலையும் ஸ்ரீ வைகுண்டமும் ப்ராப்யம் என்று இருந்தால்
பொய்மையாகத் தொழுமவர்கள் ஆவார்களே
திருவேங்கடமுடையான் ப்ராப்யம் என்று தொழுதாலும் பொய்மையே தொழுமவர்கள் ஆவார்கள்
திருமலையே ப்ராப்யம் என்று இருப்பதே மெய்மையாகத் தொழுமவர்கள் )

வேங்கடமே மெய் வினை நோய் தீர்ப்பதுவும் –
அவஸ்யம் அனு போக்யத்வம் -என்கிற-
பாபத்தைப் போக்குமதுவும் திருமலையே –

வேங்கடமே தானவரை வீழத் தன்னாழி படை தொட்டு வானவரைக் காப்பான் மலை –
அஸூர ஜாதி தரைப் படும்படிக்கு ஈடாக-
திரு ஆழியைப் பிடித்து
தேவ ஜாதிக்கு குடி இருப்பு கொடுத்தவனுக்கு ஊரும்
திருமலையே-

(தொழுவதில் மெய்ம்மை -நித்யர்
பொய்மை -ஈஸ்வரோஹம் என்று இருக்கும் தேவர்கள்
கடிக்கமல நான்முகனும் கண் மூன்றத்தானும் அடிக்கமலம் இட்டு ஏத்துவது தங்கள் பதவிக்காக
மெய் வினை -அனுபவித்தே போக்க வேண்டியவை
அவஸ்யம் அநு போக்தவ்யம் க்ருதம் கர்ம ஸூப அஸூபம்
நா புக்தம் ஷீயதே கர்ம கல்ப கோடி சதைரபி –நூறு கோடி கல்பமானாலும் அனுபவியாமல் கழியாதே
மெய் வினை நோய் என்று சரீர சம்பந்தம் அடியாக வரும் பாபங்களும் வியாதியும் என்றுமாம்
வேங்கடங்கள் மெய் மேல் வினை முற்றவும் -நம்மாழ்வார் )

அப்பிள்ளை உரை
அஸ்ப்ருஷ்ட சம்சார கந்தர்களான நித்ய ஸூரிகள்
சீலாதி குண அனுபவத்துக்கு ஏகாந்தமாகையால்
திருமலையையே மெய்யான ப்ராப்யமாக நினைத்து எப்பொழுதும் ஆஸ்ரயிப்பதும்
திருமலையே
சம்சாரிகளுக்கு அனுபவ ஏக விநாஸ்யமான- மெய்யான ப்ராபல்யமான வினை களையும் –
மெய்யான கர்மம் -சரீரம் பற்றி வரும் கர்மங்களையும் –
தத் கார்யமான வியாதிகளையும்
ச வாசனமாகப் போக்குவதும்
திருமலையே
பிரதிகூலரான அசுரர்கள் தரைப்படவும் தேவர்கள் வாழவும்
தனக்கு அசாதாரணமான திரு ஆழி –தன் ஆழி -தரித்து
அனுகூலரான தேவர்களை ரக்ஷிக்கும்
சர்வேஸ்வரன் விரும்பி வர்த்திக்கும்
திருமலையும் இதுவே –

————————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அப்பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருமழிசை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஆஸ்ரித அர்த்தமான செயல் ஒழிய தனக்கு என்ன  ஒரு செயல் இல்லை என்கிறார்-

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
ஆஸ்ரித ரக்ஷண அர்த்தமாக ப்ரவ்ருத்தி ஒழிய உனக்கு என்று
ஒரு ப்ரவ்ருத்தி உண்டோ என்கிறார் இதில்

வகையால் மதியாது மண் கொண்டாய் மற்றும்
வகையால் வருவது ஓன்று உண்டே -வகையால்
வயிரம் குழைத்து உண்ணும் மாவலி தான் என்னும்
வயிர வழக்கு ஒழித்தாய் மற்று —25-

பதவுரை

மதியாது–உன் மேன்மையைச் சிறிதும் நினையாமல்
வகையால்–நல்ல உபாயங்களாலே
மண் கொண்டாய்–(மாவலியிடத்தில் இரந்து) பூமியை ஸ்வாதீனப் படுத்திக் கொண்டாய்
மற்றும்-அதற்கு மேலும்,
வயிரம்–வயிரமாகிற ரத்னத்தை
வகையால்–ஔஷதாதி உபாயங்களாலே
குழைத்து–இளகச் செய்து
உண்ணும்–உண்பவனும்
தான் என்னும்–தனக்கு மேற்பட்ட பலிஷ்டர் ஆருமில்லை யென்று அஹங்காரங் கொண்டிருப்பவனுமான
மாவலி–மஹாபலியினுடைய
வயிரம் குழைத்து உண்ணும் மாவலி -இந்திரனோடு வைரத்தை யுண்டாக்கி லோகத்தைப் புஜிக்கிற மஹா பலி
தான் என்னும் -என்கையாலே அபிமானம் தோற்றுகிறது –
வயிரம் வழக்கு–சத்ருத்வ முறையை
ஒழித்தாய்–போக்கினாய்
வகையால்–இப்படிப்பட்ட உனது காரியங்களினால்
வருவது ஒன்று உண்டே–உனக்கு ஸித்திப்பதொரு பலன் உண்டோ? (எல்லாம் ஆஸ்ரிதர்க்காகச் செய்கிறாயித்தனை.

மஹா பலியை லஷ்யம் செய்யாமல் உபாயத்தினால் பூமியை வாங்கிக் கொண்டாய்
அதற்கு மேல் உபாயத்தினால் வச்சிரத்தை யுரைத்து புஜித்து துரபிமானியான
மஹாபலியோடே சாத்ரவ முறையைப் போக்கினாய்
இவ்வுபாயங்களினால் உனக்கு வருவது ஆஸ்ரித ரக்ஷணம் ஒழிய வேறே ஒரு பிரயோஜனம் உண்டோ –

வகையால் மதியாது மண் கொண்டாய்
மகா பலி உகக்கும் பிரகாரத்தாலே பூமியை அநாயாசேன கொண்டாய்-
(உவந்த உள்ளத்தனாய் -மஹாபலி இந்திரன் பகவான் ரிஷிகள் ஆழ்வார் அனைவருக்கும் உண்டே )

வகையால் வயிரம் குழைத்து உண்ணும் மாவலி தான் என்னும் வயிர வழக்கு ஒழித்தாய் மற்று –
ஒரு உபாயத்தாலே வைரத்தை புஜித்து
அத்தாலே மிடுக்கனாக அபிமானித்து இருக்கிற மகா பலி உடைய சாத்ரவ முறையைத் தவிர்த்து-
மகாபலி பக்கலில் நின்றும் ராஜ்ஜியம் மீட்டுக் கொடுத்து உபகரித்தாய்

(வயிரம் வைரம் -சத்ருத் தன்மை –
வயிர வழக்கு -எதிரியாய் இருக்கும் முறை
அஹங்காரமான தன்மை )

மற்றும் வகையால் வருவது ஓன்று உண்டே –
இவற்றால் உனக்கு பிரயோஜனம் ஆவது ஓன்று உண்டோ
(அவாப்த ஸமஸ்த காமன்
ந தே ரூபம் பக்தானாம்)

அப்பிள்ளை உரை
ஸ்ரீ யபதியான நமக்கு இரப்பிலே அதிகரிக்கப போருமோ
அநாயாசேன –
ஆஸூர பிரகிருதி உகந்து தரும் படியான வடிவு அழகு -இதுவே -வகையால்
முக்த ஜல்பிதம் முதலான பிரகாரங்களால்
ஆஸ்ரிதனான இந்திரனுக்காக அநாயாசேந பூமியை அளந்து கொண்டாய்
இப்படி இழந்த ராஜ்யத்தை கொடுத்ததோடு இல்லாமல் மேலே
இளக ஒண்ணாதபடி அதி கடினமான வயிரமான ரத்னத்தை
ஒஷதாதிகள் கொண்டு குழைத்து புஜித்துக் கொண்டு போய் அத்தாலே மிடுக்கனான ப்ரசித்தனான மஹா பலியுடைய
அவனது சாத்ருத்வம் போக்கி
இப்படி ஆஸ்ரித கார்யம் செய்தாய் ஒழிய இந்த உபாயங்களால் உனக்கு என்று ஏதாவது பிரயோஜனம் உண்டோ
மதியாது
ஒரு சரக்கு என்று எண்ணாமல் முடித்தாய்

————————————————————————–

(யானே இரந்து போக நீரும் தேவதாந்த்ரங்கள் பக்கம் வேறே பிரயோஜனம் கருதி
இரந்து போவீரோ என்ன
போக மாட்டேன் என்பதுக்கு ருத்ரனே சாக்ஷி
தமது வாழ்க்கையில் நடந்ததே -குரு பரம்பரையில் -இவருக்கு
பக்தி சாரர் பட்டம் ருத்ரன் கொடுத்தது உண்டே )

நான் தேவதாந்த்ர ஸமாச்ரயணம் பண்ண மாட்டேன் என்பதற்குத்
தன்னையே சமாஸ்ரயணம் பண்ண ஆள் பிடித்து திரியும் ருத்ரனே சாக்ஷி

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
உன் அழகிலே அகப்பட்ட நான் சர்வ காலத்திலும் உம்மையே அனுபவிக்கும் படி
பார்த்து அருள வேணும்
சதா பஸ்யந்தி ஸூரய போல் ஆக அருள வேண்டும்

மற்றுத் தொழுவார் ஒருவரையும் யானின்மை
கற்றைச் சடையான் கரிக் கண்டாய் -எற்றைக்கும்
கண்டு கொள் கண்டாய் கடல் வண்ணா யான் உன்னை
கண்டு கொள் கிற்குமாறு–26

பதவுரை

கடல் வண்ணா-கடல் போன்ற திருநிறமுடைய பெருமானை!
யான் தொழுவார் மற்று ஒருவரையும் இன்மை–அடியேனால் ஆஸ்ரயிக்கப்படும் தெய்வம்
(நீ தவிர) வேறு எதுவுமில்லை யென்னும் விஷயத்தில்
கற்றை சடையான்–சேர்த்துக் கட்டின ஜடையை யுடையனான ருத்ரன்
கரி கண்டாய்–ஸாக்ஷி காண்
யான்–இப்படி அநந்ய பக்தனை அடியேன்
உன்னை–உன்னை
எற்றைக்கும்–எந் நாளும்
கண்டு கொள்கிற்கும் ஆறு–ஸேவித்துக் கொண்டேயிருக்க வல்லேனாம்படி
கண்டு கொள்–கடாக்ஷித்தருள வேணும்.

நான் உன்னை ஒழிய வேறே ஒருவரையும் ஆஸ்ரயணீயராக உடையேன் அல்லேன்
இதற்கு நெருங்கின ஜடையையுடைய ருத்ரன் ஸாக்ஷி
சமுத்திரம் போன்ற திரு மேனியை யுடையவன்
நான் உன்னை எப்போதும் சேவிக்கும் படி கடாக்ஷித்து அருளாய் –

மற்றுத் தொழுவார் ஒருவரையும் யானின்மை கற்றைச் சடையான் கரிக் கண்டாய் –
நான் தேவதாந்திர சமாஸ்ரயணம் பண்ணேன்-என்னும் இடத்துக்கு
ஆள் பிடித்துத் தொழுவித்துக் கொள்ளும் ருத்ரன் சாஷி –

எற்றைக்கும் கண்டு கொள் கண்டாய் கடல் வண்ணா நான் உன்னை கண்டு கொள் கிற்குமாறு –
ஸ்ரமஹரமான வடிவை உடைய நீயே-
மேலும் இந்த நன்மை நிலை நிற்கும் படியாக பார்த்து அருள வேணும் –

(எற்றைக்கும் ஏழு ஏழு பிறவிக்கும் மறந்தும் புறம் தொழா பக்தி இருக்குமாறு நீயே அருள வேண்டும்
துர்க்கதா வபி ஜாதாயாம் த்வத் கதோ மே மநோ ரத
யதி நாஸம் ந விந்தேத தாவதாஸ்மி க்ருதீ ஸதா –என்று இந்த
மநோ ரதம் அழியாமல் இருந்தாலே அடியேன் க்ருதக்ருத்யன் ஆவேன்
ஸதா பஸ்யந்தி பேறு இங்கேயே கிட்டில் அங்கே போகும் நிர்பந்தம் இல்லையே )

அப்பிள்ளை உரை
உன்னை ஒழிய வேறு ஆஸ்ரயிக்கப்படுவார் ஒரு ஷூத்ரரான ருத்ராதிகளை நான் உடையேன் அல்லேன்
அறிவு கேடரைக் கும்பீடு கொள்ளக் கடவனாய் அறிவுடையரானார் ஈஸ்வரன் என்று கை விடும்படி
அதுக்கு அடையாளமாக
சாதகன் என்பதைக் காட்டும் ஜடையும் தானுமாய் சாதன அனுஷ்டானம் பண்ணிப் போகும் ருத்ரனே சாக்ஷி
கடல் போல் குளிர்ந்த -கடல் வண்ணா -விளிச்சொல்
(அடியேன் தேவரீரையே கண்டு கொள்ளும் படி கண்டு கொள் கடாக்ஷிப்பாய் )
ஸ்ரமஹரமான இருண்டு குளிர்ந்த அதி லோகமான அழகு படைத்த தேவரீரை
அடியேன் இவ் வழகில் ஆழங்கால் பட்ட நான்
எப்பொழுதும் சேவித்துக் கொண்டே இருக்கும் படி -கண்ணாலே கண்டு அனுபவிக்கும் படி
சக்தனாம் படி கடாக்ஷித்து அருள வேண்டும்

(கட்டை விரலில் திருக்கண் இன்றும் சேவிக்கிறோமே திரு மழிசையில் பக்தி சாரார் பட்டம் பெற்றார்
ஜிதந்தே ஸ்தோத்ரம் இதே விஷயம்
மநோ ரதம் -துர்கதி வந்தாலும் மாறாமல் இருக்க வேண்டும்
க்ருதார்த்தன் ஆவேன்
ந காம கலுஷம் சித்தம் — காமயே வைஷ்ணவத்வம் -இப்பொழுது உம்மிடம் காமம் கொண்டது –
நிலை பெற்றது -வேறே காமம் கிட்டாது )

———————————————————

பார்த்து அருள வேணும் என்று-அபேஷித்தபடியே
அவன் பார்க்கப் பெற்ற படியைப் பேசுகிறார் –

(மோக்ஷம் -வேண்டாவோ என்ன
மோஷத்தில் சென்று அடையும் அவனே ஸ்ரீ வைகுண்ட விரக்தி அடைந்து அடியேன் நெஞ்சிலே புகுந்து இருக்க
இந்த நெஞ்சைக் காட்டிலும் வேறே ஒன்றை அபேக்ஷிக்க ப்ரசக்தி இல்லையே –
நெஞ்சிலே உள்ள இத் திருவடியை ஒழிய வேறே ஒன்றைப் பலனாக எண்ண மாட்டேன் என்றுமாம்

ஓன்று உண்டு செங்கண் மால் யான் உரைப்பது உன் அடியார்க்கு
என் செய்வன் என்றே இருத்தி நீ நின் புகழில்
வைகும் தம் சிந்தையிலும் மற்று இனிதோ நீ யவர்க்கு
வைகுந்தம் என்று அருளும் வான்–-ஸ்ரீ பெரிய திருவந்தாதி -53-

தட வரை வாய் மிளிர்ந்து மின்னும் தவள நெடும் கொடி போலே
சுடர் ஒளியாய் நெஞ்சின் உள்ளே தோன்றும் என் சோதி நம்பீ
வட தடமும் வைகுந்தமும் மதிள் த்வராவதியும்
இடவகைகள் இகழ்ந்திட்டு என்பால் இடவகை கொண்டனையே -ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி–5 -4-10 )

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
பார்த்து அருள வேண்டும் என்று இவர்
அபேக்ஷித்த படியே அவன் பார்த்து அருள –
தான் பெற்ற பிரகாரத்தைப் பேசுகிறார்
(கண்டு கொண்டே இருக்க வைஷ்ணவத்வமே போதுமோ என்ன
அறிவு கேடர்காள்
மாலை சாத்தின திருவடியுடன் இவர் திரு உள்ளத்திலே புகுந்தானே
இதுவே மிகப்பெரிய பேறு என்கிறார் )
அவனே தானாகவே வந்து புகுந்த நெஞ்சை யுடைய நான்
வேறே ஒன்றை புருஷார்த்தமாக நினைப்பேனோ என்கிறார்

மாறான் புகுந்த மட நெஞ்சம் மற்றதுவும்
பேறாகக்  கொள்வேனோ பேதைகாள் -நீறாடி
தான் காண மாட்டாத தாரகல சேவடியை
யான் காண வல்லேற்கு இது-27-

பதவுரை

பேதை காள்–மூடர்களை!,
மால்–எம்பெருமான்
தான் புகுந்த–தானே மேல் விழுந்து வந்து புகுந்திருக்கப் பெற்ற
மட நெஞ்சம்–(எனது) விதேயமான நெஞ்சிலே
மற்றதுவும்–வேறொன்றை
பேறு ஆக–புருஷார்த்தமாக
கொள்வனோ–நான் கொள்வனோ? (கொள்ள மாட்டேன்)
நீறாடி தான்–நீறு பூசின உடம்பை யுடையனான ருத்ரனும்
காண மாட்டாத–ஸேவிக்க முடியாததும்
தார்–புஷ்பங்களினால் அர்ச்சிக்கப் பட்டதும்
அகலம்–போக்யதையில் அளவிறந்ததுமான
சே அடியை–திருவடியை
யான் காண வல்லேற்கு–ஸேவிக்கும் படியான பாக்கியம் பெற்ற எனக்கு
இது–இப்படிப்பட்ட அத்யவஸாய முண்டாயிற்று.

ஓ புத்தி சூன்யர்களே -பஸ்மோத் தூளிதனான ருத்ரனுக்கும் காண அரிதாய் -மாலையினால் அலங்கரிக்கப் பட்டதாய்
போக்யதை யினால் அபரிச்சின்னமாய் சிவந்து இருக்கிற அந்தத் திருவடிகளை சேவிக்கத் தக்க பாக்யமுடைய எனக்கு ஸர்வேஸ்வரன்
தானே வந்து ப்ரவேசித்த விதேயமான இந்த மனஸ்ஸை யுடையேனான நான்
அத்திருவடி ஒழிய வேறே ஒன்றைப் புருஷார்த்தமாகக் கொள்வேனோ –

மாறான் புகுந்த மட நெஞ்சம்-
ஈஸ்வரன் வ்யாமுக்தனாய் –
மால் தான் -மாறான்-
புகுரும்படி ருசியை உடைய நெஞ்சே –
(நெஞ்சம் -நெஞ்சம் யுடையனான )

நீறாடி-தான் காண மாட்டாத தாரகல சேவடியை –
ருத்ரன் காண மாட்டாத-தாரையும் அகலத்தையும் உடைத்தான-திருவடிகளை

(திருமால் நான்முகன் செஞ்சடையான் என்று இவர்கள் எம்
பெருமான் தன்மையை யார் அறிகிற்பார் பேசியென்
ஒரு மா முதல்வா ஊழிப் பிரான் என்னை யாளுடை
கருமா மேனியன் என்பன் காதல் கலக்கவே—ஸ்ரீ திருவாய் மொழி -8-3-9-)

மற்றதுவும் பேறாகக்  கொள்வேனோ பேதைகாள் யான் காண வல்லேற்கு இது-
காண வல்லேனான எனக்கு-
இது ஒழிய வேறு ஒன்றை பேறாக கொள்வேனோ –
வேறு ஒன்றைப் பேறாக நினைத்து இருக்கும்-அறிவு கேடர்காள்
(உம்முடைய நிர்ஹேதுக கடாக்ஷத்தால் -மால் தானே புகுந்த மட நெஞ்சம் இது
அவன் திருவடிகளை விட வேறே ஒன்றை மதிப்பேனோ )

அப்பிள்ளை உரை
ஆஸ்ரித வியாமுக்தனான ஸர்வேஸ்வரன் தானே மேல் விழுந்து அதி அபி நிவிஷ்டனாய் புகுந்து
பவ்யமான நெஞ்சை யுடையவனாய்
(முக்தர் அவன் இடம் லயம் -அறிவு ஒன்றாலே -பக்தியால் -தடாகம் போல் ப்ரஹ்மம் சேர்ந்து ஆழ்ந்து நீராட
இங்கு நேரே மாறி ஆழ்வார் உள்ளத்தில் அவன் )
(என் அமுதினைக் கண்ட கண்கள் மற்ற ஒன்றைக் காண்பேனோ
அச்சுவை பெறினும் வேண்டேன்
பாவோ நான் யத்ர கச்சதி
தெள்ளியோர் குறிப்பே -திருவாசிரியம்
வைகும் தன் சிந்தையிலும் மற்று இனிதோ நீ கொடுக்கும் வான்
என் பால் இடவகை கொண்டனையே )
பேதைகாள் -வந்து அருளி என் நெஞ்சிடம் கொண்ட வானவர் கொழுந்து
அக்காரக்கனி -மற்று எக்காலத்திலும் யாது ஒன்றும் வேண்டேன்
நீறாடி தான் -காண மாட்டாத
ப்ரஹ்ம ருத்ர சம்வாதம் நீயும் நானும் பார்க்க முடியாதே -ஸ்வ யத்னத்தால்
அகலமான மாலையால் அலங்க்ருதமான போக்யதை மிக்க
தாளிணை மேலும் தண்ணம் துழாய் உடை அம்மான் அன்றோ
நிர்ஹேதுக கிருபைக்கு நானே நேரே கொள்கலன்
வருத்தம் அற பெற்றேன்
வேறே ஒன்றை பேறாக கைக் கொள்ளுவேனோ
நினைத்து இருப்பேனோ மற்ற வற்றை பேறாக நினைத்து இருக்கும் அறிவு கேடர்களே
நெஞ்சம் என்றது நெஞ்சு -உடையேன் என்றபடி
இத்தை விட்டு -என்று அவன் புகுந்த நெஞ்சைச் சொன்னபடி
அது என்று திருவடி
அவனே தானாகவே வந்து புகுந்த நெஞ்சை யுடைய நான்
வேறே ஒன்றை புருஷார்த்தமாக நினைப்பேனோ என்கிறார்

————————————————————————–

(அவன் திருவடியை மட்டுமா கண்டேன்
அவன் லீலா வியாபாரங்களை எல்லாம் இங்கேயே இப்பொழுதே
மால் தான் புகுந்த மட நெஞ்சிலே காண்கிறேன் என்கிறார் -)

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
ஆஸ்ரித அர்த்தமாக பிரவிருத்திகளை தான் இவன் உகப்பது -என்கிறார்

இது இலங்கை ஈடழியக் கட்டிய சேது
இது விலங்கு வாலியை வீழ்த்ததுவும் -இது விலங்கை
தான் ஒடுங்க வில் நுடங்கத் தண்டார் இராவணனை
ஊன் ஒடுங்க எய்தான் உகப்பு –28–

பதவுரை

இலங்கை–லங்காபுரியானது
ஈடு அழிய–சீர் குலையும் படியாக
கட்டிய–(வானர சேனையைத் துணை கொண்டு) கட்டின
சேது–திரு வணை
இது–இது காண்மின்,
விலங்கு–திர்யக் யோநியிற் பிறந்தவனான
வாலியை–வாலியை
வீழ்த்தது–முடித்தது
எய்தான்–அம்புகளைச் செலுத்தின இராம பிரானுடைய
இது–இப்போது நடந்த செயல் காண்மின்,
இலங்கை தான்–லங்கா புரியானது
ஒடுங்க–அழியும் படியாகவும்
வில் நுடங்க–சார்ங்கலில் வளையும் படியாகவும்,
தண் தார் இராவணனை ஊன் ஒடுங்க–(அலங்காரமாகக்) குளிர்ந்த பூமாலை யணிந்து கொண்டிருந்த
இராவணனுடைய உடல் ஒழியும் படியாகவும்
உகப்பு–விலையான வியாபாரம்
இது–இது காண்மின்

லங்காபுரியை அழிக்கைக்காகக் கட்டின இந்த சேதுவும்
ம்ருகமான வாலியை அழியச் செய்த இதுவும்
இந்த லங்காபுரி நசிக்கும் படியாகவும்
சாரங்கம் வளையும்படியாகவும்
குளிர்ந்த மாலையை யுடைய ராவணாஸூரனுடைய ப்ராணன் நசிக்கும்படி யாகவும்
அடித்தவனுடைய ஸந்தோஷ வியாபாரங்கள் –

இது இலங்கை ஈடழியக் கட்டிய சேது-
இலங்கைக்கு மூலையடியே வழி போம்படியாக-கட்டிய திரு வணை இது –
கடல் அடைபட்ட போதே-இலங்கை அழிந்தது என்று-நினைக்கும்படியாக –
(அடியைக் கண்டேன் என்றார்
அடி பட்ட அணையையும் கண்டேன் என்கிறார் )

இது விலங்கு வாலியை வீழ்த்ததுவும்
திர்யக்கான வாலியை முடித்ததுவும்
(மறைந்து கொன்றது குற்றம் இல்லை திர்யக் என்பதால்
வாலியே நிரசிக்கப்பட்டான் என்றதும் ராவணன் எம் மாத்திரம் )

விலங்கை தான் ஒடுங்க வில் நுடங்கத் தண்டார் இராவணனை ஊன் ஒடுங்க எய்தான்
இலங்கை நெருக்குண்ணவும்-
ஸ்ரீ சார்ங்கம் வளையவும்-
மதிப்பனான ராவணன் முதுகு கூனவும்
(தண் தார்-மாலை யுடையவன் என்கையாலே மதிப்பன் என்கிறது )

எய்தான் -இது அவன் உகப்பு –
அவன் லீலை-
வாலியைக் கொன்ற ஜயமும்-
ராவண வதமும்
புத்திஸ்தமான படியிலே இது என்கிறார் –

ஒரு முஷ்டியிலே நின்று எய்ய-
நெஞ்சு அழியும்படியாய் இறே இருப்பது

இது என்று
பிரத்யஷமாதல் –
ஈடுபாடு ஆதல்
(வெகு காலத்துக்கு முன் நடந்தவைகள் எல்லாம் நெஞ்சிலே இப்போது ஓடுகிறதே )
வில் பிடித்த படியில் -ஈடுபட்டு அருளுகிறார்-

அப்பிள்ளை உரை
இந்த்ராதிகள் கேட்கவே மண் உண்ணும் படியான இலங்கை கட்டுக் குலைந்து சிதிலம் ஆகும்படி
மலைகளைக் கொண்டு கடலை அடைத்த சேது
(பாவனார்த்தம் திருவடி பட்ட இடம் நமக்காகவே )
திர்யக் யோனியில் வாலியைக் கொன்று விழ விட்டு அருளிய இந்த ப்ரவ்ருத்தியும்
இலங்கை நெருக்கு உண்ணவும் (தேவர்களுக்காக )
ஸ்ரீ சாரங்க திரு வில்லும் வளையவும்
குளிர்ந்த மாலை அணிந்த ராவணன் -தப்பான கார்யம் செய்ய சங்கல்பம் -அக்ருத்யம் செய்யவே இட்ட மாலை
பெரு மதிப்பனான ராவணன்
மாம்ச அதிகமான சரீரம்
ந நமேயம் -வணங்கல் இல் அரக்கன் -நிலை குலைந்து
வளையும் படியாக
எல்லா ப்ரவ்ருத்திகளும் -(கீழ் பாட்டில் வாமன வ்ருத்தாந்ததும் ஆஸ்ரிதர்க்காகவே போல் )
ஆஸ்ரித விஷயம் செய்தோம் -உகப்புக்கு போக்கு வீடாகச் செய்தவை அனைத்துமே –

————————————————————————–

(அப்படியாகில் சர்வேஸ்வரன் திருமேனியை முற்றும் உணர்ந்தவரோ நீர் என்ன
ஒருவராலும் முற்றும் உணர முடியாதபடியான திருமேனியை யுடையவன் அன்றோ அவன் என்கிறார் )

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
ஆஸ்ரித விரோதியான கும்பகர்ணனை அழியச் செய்த சக்ரவர்த்தி திருமகனுடைய
சர்வ அபிமதமாய் தேஜோ ரூபமாய் அத்யாச்சர்யமான
(உகப்பு ஒளி மகப்புருவம் )
திவ்ய மங்கள விகிரஹத்தை அனுபவித்து வித்தாராகிறார்

உகப் புருவம் தானே யொளி யுருவம் தானே
மகப் புருவம் தானே மதிக்கில் –மிகப் புருவம்
ஒன்றுக்கு ஒன்றோ ஒசணையான் வீழ ஒரு கணையால்
அன்றிக் கொண்டு எய்தான் அவன் –29-

பதவுரை

மிக–மிகவும்
புருவம் ஒன்றுக் கொன்று ஒசணையான்–ஒரு புருவத்துக்கு ஒரு புருவம் காத வழி நீளமிருக்கப் பெற்ற கும்ப கர்ணன்
வீழ–ஒழியும்படியாக
மகப்புருவம்–பெரிய வடிவு
அன்றிக் கொண்டு–சீறிக் கொண்டு
ஒரு கணையால்–ஒரு பாணத்தினால்
எய்தானவன்–அடித்து முடித்தவனான இராம பிரானை
மதிக்கில்–சிந்தித்தால்-பரிச்சேதிக்கப் பார்த்தால் –
ஏதாத்ருசம் ஆகையாலே பரிச்சேதிக்கப் போகாது என்றபடி
உகப்பு உருவன் தானே–மநோ ஹரமான திருமேனியை யுடையவன் அவனே
ஒளி உருவன் தானே–தேஜோ மயமான திருமேனியை யுடையவனும் அவனே,
மகப்பு உருவன் தானே–மிகவும் ஆச்சரியமான வடிவை யுடையவனும் அவனே.

மிகவும் ஒரு புருவத்துக்கு ஒரு புருவம் யோஜனை நீளமுடைய கும்பகர்ணன் விழும்படி சீறிக் கொண்டு
ஒரு பாணத்தினால் அடித்த சக்ரவர்த்தித் திருமகனை தியானித்தால்
அவனே மநோ ஹரமான திருமேனியை யுடையனாய் இருப்பன்
அவனே உஜ்வலமான திருமேனியை யுடையனாய் இருப்பன்
அவனே ஆச்சர்ய கரமான திருமேனியை யுடையனாய் இருப்பன்

இச்சாக்ருஹீ தாபிமத -என்னும்படி-
ஸ்வ வ்யதிரிக்தர்க்கும் பிராப்யமாய்
தனக்கும் அபிமதமாய் –
ரஜஸ் தமஸ் மிஸ்ரம் இன்றிக்கே
நிஷ் க்ருஷ்ட சத்வம் ஆகையாலே-நிரவதிக தேஜோ ரூபமாய்
ரூபம் அந்யத் ஹரேர் மஹத்-என்னும்படியான
ஆச்சர்யமான வடிவை உடையவனுமான-சக்கரவர்த்தி திருமகன் தானே

ஒரு புருவத்துக்கு ஒரு புருவம் யோசனை நீளம் உடைய-கும்பகர்ணன் பட்டு விழும்படி
சங்கல்பத்தால் அன்றிக்கே
திருச் சரத்தாலே-தேவ கார்யம் செய்தானாகை அன்றிக்கே
தனக்கே வந்ததாக சீற்றத்தை ஏறிட்டுக் கொண்டு-எய்தான் –

(சங்கல்பத்தால் கொன்றான் ஆகில் நற் கொலையாய் இருக்குமே
ஷமையா பிருத்வி சமயா -அவஸ்தை மாறி
க்ரோதம் ஆஹாரயத் தீவ்ரம் -கோப வஸ்யமாகி–தேவர் கார்யம் செய்தானாகை இன்றிக்கே
தனது காரியமாக -ஏறிட்டுக் கொண்டு செய்த செயல் –
வெந்நரகம் சேரா வகையே சிலை குனித்தான் அன்றோ -)

மதிக்கில் இவனுடைய திரு மேனியை-
ஒன்றால் பரிச்சேதிக்கப் போகாது என்கை –
(மதிக்கில்–பரிச்சேதிக்கப் பார்த்தால் –
ஏதாத்ருசம் ஆகையாலே பரிச்சேதிக்கப் போகாது என்றபடி )

(உகப்பு உருவம் தானே
ஸமஸ்த கல்யாண குணாத் மஹோ அசவ் ஸ்வ ஸக்தி லேச உத்ருத பூத சர்க்க
இச்சா க்ருஹீத அபிமதோரு தேஹஸ் ஸம் ஸாதித அசேஷ ஜகத்தி ஹிதோ அசவ்–ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் –6-5-84–
சாந்தா நந்த மஹா விபூதி பரமம் யத் ப்ரஹ்ம ரூபம் ஹரே
மூர்த்தம் ப்ரஹ்ம ததோபி தத் ப்ரிய தரம் ரூபம் யதத் யத்புதம் –ஆளவந்தார் –அவனுக்கும் பிரியம் அன்றோ
அடியார்கள் உகப்பு கண்டு தானும் உகந்து இருக்குமே
ஸ்வரூபமும் விக்ரஹமும் ஒரே த்ரவ்யம் என்னலாம் படி இருக்குமே
பரஞ்சோதி
நாராயண பரஞ்சோதி
ஆதித்ய வர்ணம்
வித்யுத் புருஷாத்
தேஜஸாம் ராஸி மூர்ஜிதாம்
பரஞ்சோதி நீ பரமாய் நின்னிகழ்ந்து பின் மற்றோர்
பரஞ்சோதி யின்மையின் படியோவி நிகழ்கின்ற
பரஞ்சோதி –நம்மாழ்வார்

மஹத் -மகப்பு
ஸமஸ்தா சக்தயச்சைதா ந்ரூப யத்ர பிரதிஷ்டதா
தத் விஸ்வ ரூப வைரூப்யம் ரூபமந்யத் ஹரேர் மஹத் –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் –6-7-70-

ஆத்மாநம் மானுஷம் மன்யே –மனிதனாக அவதரித்து
வெந்நரகாம் சேரா சிலை குனித்தான்
பும்ஸாம் த்ருஷ்டி சித்த அபஹாரிணாம் )

அப்பிள்ளை உரை
மிகவும் நீளமான ஒரு யோஜனை இடைவெளி கொண்ட புருவங்கள் விக்ருதமான கும்பகர்ணன்
மலை முறிந்தால் போல் – விழுந்தால் போல் பட்டு விழும்படி
சங்கல்பத்தால் இன்றிக்கே -கைக்கு எட்டின அம்பைக் கொண்டே
ஆஸ்ரித விரோதிகளை தனது விரோதியாக நினைத்து
இவனுக்கு என்று ஒரு கார்யம் இல்லையே
சீறிக் கொண்டு வந்த சக்ரவர்த்தி திருமகனின் திரு விக்ரஹம் சிந்தித்துப் பார்க்கில்
அதீவை பிரிய தர்சனம் சந்த்ரகாந்தநம் ராமம்
ஸ்வ பர விபாகம் அற அனைவருக்கும் உகப்பாயும்
தன்னுடைய தேஜஸ்ஸாலே தனக்கு ஒளி விட்டுக் கொண்டு
ஆதித்ய வர்ணம் -மின்னலை விஞ்சும் -தேஜஸாம் ராஸி மூர்ஜிதம் -ஒளிக் கற்றை குவியல்
பரஞ்சோதி நீ பரமாய் -ஆழ்வார்
நிரவதிக தேஜோ ரூபமாய் வடிவு யுடையவனாய் இருக்கும்
மகத்தான ரூபம்
சந்நி வேச வை லக்ஷண்யத்தாலே மிகவும் ஆச்சர்யமான உருவம்
அவ்வழகில் தான் ஆழங்கால் பட்டு அனுபவிக்கிறார்
ஒரே கணையால் எய்தான் அவன் உகப்பு உருவம் தானே
ஆத்மாநாம் மானுஷம் மன்யே என்று சொல்லிக் கொண்ட
இனி ராமன் உருவம் மூன்றும் உண்டே என்பதுக்கு பிரமாணங்கள்
உதிக்கும் சந்திரன் போல் அன்றோ என்று -ரிஷிகள் மகிழ
ஞான சூன்யமான ஸ்தாவரங்கள் அபி வ்ருஷா இத்யாதி -அகால பலீனோ வ்ருஷ -ஈடுபாடு இவற்றுக்கும் கூட உண்டே
அனைவருக்கும் உகப்பு
ஒளி உருவம் -ஸோபாயான் -தண்டகாரண்யம் தீப்தேந ஸ்வேந தேஜஸா- -பார்த்தே ரிஷிகள் பெருமாள் வந்ததை அறிந்தார்கள்
மஹத் -பும்ஸாம் த்ருஷ்ட்டி சித்த அபகாரம் ஆடவரும் பெண் நிலை அவாவும் படி அன்றோ –

————————————————————————–

(உகப்பு உருவனாகவும் ஒளி உருவனாகவும் மஹப்பு உருவனாகவும் இருப்பவனாகில்
அவனை நீர் கண்டது எப்படி என்ன
திருப்பாற் கடலையும் இகழ்ந்து என்னை ரஷிப்பதற்காக என் நெஞ்சிலே
கோயில் கொண்டு இருக்கும் போது அவனை காண்பதில் அருமை என் என்கிறார்

த்ரேதா யுக ராமனை அனுபவிக்காதவர்களுக்காக
பின்னானார் வணங்கும் ஜோதி
ஆதாரம் பெறுக வைக்கவும் ஐயப்பாடு அறுக்கவும்
இங்கேயே வந்து படுகாடு கிடந்தது
காட்டவே கண்டு அனுபவிக்கலாம் )

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
அப் பேர் அழகோடு-(உகப்பு ஒளி மகப்பு உருவதுடன் ) கோயிலிலே வந்து
என்னை அடிமை கொண்டு சம்சாரத்தில் புகாதபடி என்னை ரக்ஷித்து
அவ்வளவு அன்றிக்கே
திருப்பாற் கடலை உபேக்ஷித்து
அத்யந்த அது அபிநிவேசத்துடன் நிற்பது இருப்பது கிடப்பதாக கிடப்பதாக
அலாப்ய லாபம் பெற்றவனாக உள்ளான் –

அவன் என்னை யாளி யரங்கத் தரங்கில்
அவன் என்னை எய்தாமல் காப்பான் -அவன் என்ன
துள்ளத்து நின்றான் இருந்தான் கிடக்குமே
வெள்ளத்து அரவணையின் மேல்—30-

பதவுரை

என்னை ஆளி–என்னை ஆட்கொண்டருள்பவனான
அரங்கத்து அவன்–ஸ்ரீரங்கநாதன்
என்னை–என்னை
அரங்கில்–ஸம்ஸாரமாகிற நாடக சாலையில்
எய்தாமல்–பிரவேசிக்க வொட்டாமல்
காப்பான்–காத்தருள்வன்,
அவன்–அப்பெருமான்
என்னது–என்னுடைய
உள்ளத்து–நெஞ்சிலே
நின்றான் இருந்தான்–நிற்பதும் இருப்பதும் செய்கிறான்,
(ஆன பின்பு இனி)
அவன்–அப்பெருமான்
வெள்ளத்து–திருப்பாற் கடலில்
அரவு–அப் பெருமான்
வெள்ளத்து–திருப்பாற் கடலில்
அரவு அணையின் மேல்–சேக்ஷ சயனத்திலே
கிடக்குமே–பொருந்துவனோ? (பொருந்த மாட்டான்.)
ஷீராப்தி பானு மண்டலம் ரிஷிகள் உள்ளம் விட்டு அரங்கத்தில் வந்தான் பிரமாணம் உண்டே

கோயிலிலே கண் வளர்ந்து அருளுகிறவன் என்னை ரக்ஷிக்கிறவன்
அவன் என்னை ஸம்ஸாரம் ஆகிற நாடக சாலையிலே பிரவேசியாதபடி ரஷிப்பன்
என் ஹ்ருதயத்தில் நின்றவனும்
வீற்று இருந்தவனுமான அவன்
ஷீராப்தியில் சேஷ சயனத்தில் கண் வளருமோ –

அரங்கத்தவன் என்னை ஆளி –
பிறவி மா மாயக் கூத்து (8-4-11)-என்று-
சம்சாரம் ஆகிய நாடக சாலையில் என்னை ப்ரவேசியாமல்-காப்பார் ஆர் -பெருமாளே –
என் ஹிருதயத்தில் புகுருகைக்கு-
அவசர ப்ரதீஷனாய்
கோயிலிலே கண் வளர்ந்து அருளி-
அவகாசம் பெற்று-
என் ஹிருதயத்தில் நிற்பது இருப்பது ஆகிறவனுக்கு
திருப் பாற் கடலிலே படுக்கையில் கண் உறங்குமோ –

(சம்சாரமாகிய நாடக சாலையிலே என்னை அடையாமல் காப்பவன் அவனே –
பிறவி மாயக்கூத்து -திருவாய்–8-4-11-
ரஷ்ய அபேக்ஷதாம் பிரதீ ஷதே -என்று படுகாடு கிடந்தது
கிடைத்த வுடன் பெறாப் பேறு பெற்றவனாய்
நின்று இருந்து கிடந்து செய்த பின்பு
ஸாத்யம் கை வந்த பின்பு சாதன அனுஷ்டானம் செய்வார் உண்டோ )

(தேனை நன் பாலைக் கன்னலை யமுதைத்
திருந்துலகுண்ட வம்மானை
வான நான்முகனை மலர்ந்த தண் கொப்பூழ்
மலர்மிசைப் படைத்த மாயோனை
கோனை வண் குருகூர் சடகோபன்
சொன்ன வாயிரத்துள் இப்பத்தும்
வானின் மீதேற்றி யருள் செய்து முடிக்கும்
பிறவி மா மாயக் கூத்தினையே–8-4-11-சம்சாரமே அரங்கம்-நாடகம் – கூத்து என்பதற்குப் பிரமாணம்
மாறி மாறி பல பிறப்பும் பிறந்து வேறே வேறே வேஷங்கள் உண்டே )

(நிற்பதும் ஓர் வெற்பகத்து இருப்பும் விண் கிடப்பதும்
நற் பெரும் திரைக் கடலுள் நான் இலாத முன்னெலாம்
அற்புதன் அனந்த சயனன் ஆதி பூதன் மாதவன்
நிற்பதும் இருப்பதும் கிடப்பதும் என் நெஞ்சுளே -ஸ்ரீ திருச்சந்த விருத்தம்-65-)

(கல்லும் கனை கடலும் வைகுந்த வானாடும்
புல்லென்று ஒழிந்தன கொல் ஏ பாவம் வெல்ல
நெடியான் நிறம் கரியான் உள் புகுந்து நீங்கான்
அடியேனது உள்ளத் தகம்–-ஸ்ரீ பெரிய திருவந்தாதி–ஸ்ரீ பெரிய திருவந்தாதி–68-)

பனிக்கடலில் பள்ளி கோளைப் பழக விட்டு ஓடி வந்து என்
மனக்கடலில் வாழ வல்ல மாய மணாளா நம்பீ
தனிக்கடலே தனிச் சுடரே தனி உலகே என்று என்று
உனக்கு இடமாய் இருக்க என்னை உனக்கு உரித்து ஆக்கினையே –ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி-5- 4-9 –

(வெள்ளத்து இளங்கோயில் கை விடேல் -இரண்டாம் திரு –54–
சேதனன் நெஞ்சில் இருப்பு விஸ்வஸ்ய ஆயதனம் மஹத் –
நெஞ்சமே நீள் நகராக -திருவாய் -3-8-2-
இது ஸாத்ய பிராப்தி தசை அன்றோ )

அப்பிள்ளை உரை –
அந்த சக்கரவர்த்தி திருமகன் என்று ப்ரத்யபிஜ்ஜா பண்ணலாம் படி
கோயிலிலே பேர் அழகுடனே பள்ளி கொண்டு அருளும் பெரிய பெருமாள்
(ராமன் நம்பெருமாள் -கண்ணன் பெரிய பெருமாள் என்று சொன்னாலும்
இங்கு ராமனின் அழகை பெரிய பெருமாள் இடம் கண்டார் போலும்
படி எடுத்துக் காட்டும் படி அன்றே அவன் படிவம் – )
என்னை அடிமை கொண்டு அருளிய என் ஸ்வாமி
அந்தப் பெரிய பெருமாள் தாமே சம்சாரம் ஆகிய நாடக சாலையில்
பிரவேசியாத வண்ணம் என்னை ரக்ஷித்து அருளினான்
அவ்வளவு அன்றிக்கே
அவர் தாமே என்னுடைய ஹ்ருதயத்திலே அத்யபி நிவிஷ்டனாய்க் கொண்டு
(பரந்த விரிந்த கால் பாவி தரித்து நின்றார் -உளர் ஆனார் )
அவ்வளவிலும் அபிநிவேசம் அகஞ்சுரிப் படாமையாலே
ஸ்தாவரப் பிரதிஷ்டையாய் இருந்தார்
அப்படி என் பக்கல் அத்யபி நிஷ்டனனான பின்பு
திருப்பாற் கடலில் திருவானந்தாழ்வான் மேலே கண் வளர்ந்து அருளுவாரோ
சம்பாவனையே இல்லையே
திருப்பாற் கடல் உப லக்ஷணமாய் எல்லா இடங்களிலும் அவனது உபேக்ஷை உண்டே –

———————————————————-

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
நீங்கள் ஆஸ்ரயணீயாராக நினைத்தவர்களுக்கும்
இடர் வந்த இடத்தில்
அவ்விடரைப் பரிகரிக்கும்-
அவனை அன்றோ பற்ற அடுப்பது -என்கிறார் –

(எனக்கு மட்டுமா துக்க நிவர்த்தகன்
நீங்கள் ஆஸ்ரயணீயராக நினைத்து இருக்கும் ப்ரஹ்மாதிகளுக்கும் அவனே துக்க நிவர்த்தகன்
ஆன பின்பு நீங்களும் அவனையே பற்றுங்கோள் -என்கிறார் இதில் –
பேய்த் தனம் -இருக்க வேண்டிய முறை மாறி கண்டவற்றை பற்றுவது )

மேல் நான்முகன் அரனை இட்ட விடு சாபம்
தான் நாரணன் ஒழித்தான் தாரகையுள் -வானோர்
பெருமானை ஏத்தாத பேய்காள் பிறக்கும்
கரு மாயம் பேசில் கதை –31-

பதவுரை

மேல்–முன்பொரு கால்(திரிபுர சம்ஹாரம் பண்ணி கர்வம் அடைந்து )
நான்முகன்–பிரமன்
அரனை–ருத்ரனைக் குறித்து
இட்ட–கொடுத்த
விடு சாபம்–சாபத்தை
தாரகையுள்–இந் நிலவுலகத்தில் (உள்ளாரெல்லாரு மறிய)
தாரகை என்றது தரணி என்றபடி -தரதீதி இதி – தாரகை- தாங்குவதால் இங்கு பூமியைச் சொன்னபடி
நாராயணன் தான்–எம்பெருமானே
ஒழித்தான்–போக்கி யருளினன், (அப்படிப்பட்ட)
வானோர் பெருமானை–நித்ய ஸூரி நாதனான ஸ்ரீமந் நாராயணனை
ஏத்தாத–வாய் கொண்டு வாழ்த்த மாட்டாத
பேய்காள்–அறிவு கேடர்களே!
பிறக்கும் கரு–பிறப்பதற்கு அடியான கர்ப்ப ஸ்தானத்தில் (நீங்கள் அநுபவிக்கக் கூடிய)
மாயம்–ஆச்சரியமான துக்கங்களை
பேசில்–சொல்லப் புகுந்தால்
கதை–ஒரு மஹா பாரதம் போலே பரந்திருக்கும்.

முற்காலத்தில் சதுர்முகன் ருத்ரனுக்குக் கொடுத்த -விடக்கூடிய சாபத்தை
நாராயணன் தானே பூ லோகத்திலே போக்கினான்
நித்ய ஸூரிகளுக்கு நிர்வாஹகனான அந்த ஸ்ரீ மன் நாராயணனை ஸ்தோத்ரம் செய்யாத பிசாசங்களே
பிறக்கும் பொது கர்ப்பத்தில் படுகிற ஆச்சர்யமான துக்கத்தைச் சொல்லப் புகில் கதையாய் இருக்கும்

மேல் நான்முகன் அரனை இட்ட விடு சாபம் தான் நாரணன் ஒழித்தான் தாரகையுள் –
பண்டு சதுர்முகன் ருத்ரனை-கபாலீத்வம் பவிஷ்யசி -என்று சபித்த சாபத்தை
தரணியிலே எல்லாரும் அறிய சர்வேஸ்வரன் போக்கினான் –

வானோர் பெருமானை ஏத்தாத பேய்காள்-
ஒருத்தன் தலை அறுத்துப் பாதகியாக-
ஒருத்தன் சோச்யனாக-
இருவருடைய வியசனத்தையும் போக்குவதும் செய்து –
நித்ய ஸூரிகளுக்கு பிராப்யன் ஆனவனை ஏத்தாத
அறிவு கேடர்காள் –

பிறக்கும் கரு மாயம் பேசில் கதை –
இவ் வறிவு கேடு கிடக்கப் பிறவிக்கு-அடியான
கர்ப்ப ஸ்தானத்தில் உள்ள
ஆச்சர்யம் (துக்கம் )சொல்லப் புகில்-
மகா பாரதம்

(தேவீம் ப்ரதி ருத்ர
தத க்ரோத பரீதேந ஸம் ரக்த நயநேந ச
வாமாங்குஷ்ட நகாக்ரேண சின்னம் தஸ்ய ஸிரோ மயா
ப்ரஹ்மா
யஸ்மாதநபரா தஸ்ய ஸிரச்சின்னம் த்வயா மம
தஸ்மாச் சாப ஸமா விஷ்ட கபாலீத்வம் பவிஷ்யஸி
ருத்ர —
ப்ரஹ்மஹா குலிதோ பூத்வா சரன் தீர்த்தாநி பூதலே
ததோ அஹம் கதவான் தேவீ ஹிமவந்தம் சிலோச்சயம்
தத்ர நாராயண ஸ்ரீ மான் மயா பிஷாம் பிரயாசித
ததஸ் தேந ஸ்வகம் பார்ஸ்வம் நகாக்ரேண விதாரிதம்
மஹதீ ஸ்ரவதீ தாரா தஸ்ய ரக்தஸ்ய நிஸ்ஸ்ருதா
விஷ்ணு ப்ரஸாதாத் ஸூஸ்ரோணி கபாலம் தத் ஸஹஸ்ரதா
ஸ்புடிதம் பஹுதா யாதம் ஸ்வப்ன லப்தம் தனம் யதா –ஸ்ரீ மாத்ஸ்ய புராண வசனம் –

கபாலி பிஷாண்டர் ஹர சாப ஹரன் –லோக பிரசித்தம்
அதிகம் மே நிரே விஷ்ணும் தேவா –இவனே சர்வாதிகன் என்று அறுதியிட்டார்கள் -)

(ஸூகுமார தநுர் கர்ப்பே ஜந்தர் பஹு மவா வ்ருதே
உல்ப ஸம் வேஷ்டிதோ புக்ந ப்ருஷ்ட க்ரீ வாஸ்தி ஸம் ஹதி
அத்யம்ல கடு தீஷ்னோஷ்ண லவணைர் மாத்ரு போஜநை
அத்யந்த தாபை ரத்யர்த்தம் வர்த்தமாநாதி வேதன
பிரசாரணா குஞ்சு நாதவ் நாங்கா நாம் பிரபுராத்மந
ஸக்ருன் மூத்ர மஹா பங்க ஸாயீ ஸர்வத்ர பீடித
நிருச் ஸ்வாஸா ச சைதன்ய ஸ்மரன் ஜன்ம சதான்யத
ஆஸ்தே கர்ப்பே அதி துக்கேந நிஜ கர்ம நிபந்தந
ஜாயமாந புரீஷாஸ்ருங் மூத்ர ஸூக்லா விலாநந
ப்ரஜா பத்யேந வாதேந பீட்யமா நாஸ்தி பந்தந
அதோ முகோ வை க்ரியதே ப்ரபலைஸ் ஸூதி மாரூதை
கிலேசாந் நிஷ் க்ராந்தி மாப்நோதி ஜடராந் மாதுராதுர –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்

கரு மாயங்களைச் -கர்ப்ப க்லேசங்களைச் சொல்லும் -)

(பெடை யடர்த்த மட வன்னம் பிரியாது மலர்க்கமலம்
மடலெடுத்து மது நுகரும் வயலுடுத்த திரு நறையூர்
முடை யடர்த்த சிரமேந்தி மூவுலகும் பலி திரிவோன்
இடர் கெடுத்த திருவாளன் இணை யடியே யடை நெஞ்சே -ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி —6-9-1-
திருவாளன் இங்கே ஸ்ரீ மான் ஸ்லோகத்தில் )

அப்பிள்ளை உரை-
முன்பே ப்ரமாவானவன் லோக குருவாயும் பிதாவுமான தன்னைத் தலை அறுத்த ருத்ரனை ​
கையும் கபாலமும் வலிய ஏறிட்ட சாபமானது
தரணியில் எல்லாரும் அறியும் படி சர்வ ரக்ஷகனான சர்வேஸ்வரன் போக்கினான்
ப்ரஹ்மாதிகளுக்கும் துக்க நிவர்த்தகன் தானே
நித்ய ஸூரிகளுக்கு ப்ராப்ய பூதனாய் சேஷியாய் இருப்பவனை
வாய் விட்டு ஸ்தோத்ரம் பண்ணாமல்
அறிவு கேடர்காள்
பிறக்கைக்கு ஈடான கர்ப்ப ஸ்தானத்தில் நீங்கள் படும் துக்க பரம்பரைகளைச் சொல்லப் புகில் மஹா பாரதம் ஆகுமே

————————————————————————–

(ஸத்வ ப்ரசுரரான நீர் பேய் என்றும் நாய் என்றும் நிஹீன வார்த்தைகளால் பர நிந்தை செய்யலாமோ –
பர பரிவாதத்தை பரிகரிக்க அன்றோ செய்ய வேண்டுவது என்ன
பர நிந்தையில் ருசியால் பேசினேன் அல்லேன்
வஸ்து ஸ்திதி இருந்தபடி சொன்னேன் அத்தனை
உண்மையில் பகவத் குணங்களில் ஈடுபடாதவர்கள் தங்களையும் அழித்துக்கொண்டு
பிறர் ஸ்வரூபத்தையும் அழிக்கும் பேய்கள் என்று உள்ளத்தைச் சொன்னால் வயிறு எரிய வேண்டுமோ
இவர்களே பின்பு அனுகூலரானால் இவர்களும் எனக்கு உத்தேச்யர் ஆவார் என்கிறார் –
யன் முஹூர்த்தம் க்ஷணம் வாபி வாஸூ தேவோ ந சிந்த்யதே
ஸா ஹானிஸ் தன் மஹச் சித்ரம் ஸா ப்ராந்திஸ் ஸா ச விக்ரியா –
அவனை நினைக்காமல் இருப்பதே விகாரம் மயக்கம் தாழ்வு -)

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
அவன் குணங்களில் அவகாஹியாதார்கள்
இதர விஷயங்களில் மண்டி நசித்துப் போவார்கள்
ஆன பின்பு ஸமஸ்த கல்யாண குணாத்மகனான அவன் திருவடிகளை ஆஸ்ரயியுங்கோள்
என்று உபதேசித்து அருளுகிறார் இதில்

கதைப் பொருள் தான் கண்ணன் திரு வயிற்றின் உள்ள
உதைப்பளவு போது போக்கின்றி -வதைப் பொருள் தான்
வாய்ந்த குணத்துப் படாதது அடைமினோ
ஆய்ந்த குணத்தான் அடி-32-

பதவுரை

கதை பொருள் தான்–(உலகத்தில்) உபஹரிக்கப் படுகின்ற பொருள்கள் யாவும்
உதைப்பு அளவு போது போக்கு இன்றி–ஒரு நிமிஷ காலமும் ஓயாமல் (எப்போதும்)
கண்ணன்–எம்பெருமானுடைய
திரு வயிற்றின் உள்ள–ஸங்கல்பத்தில் ஸத்தை பெற்றிருக்கின்றன,
ஸ்ம்ருதி இதிகாசம் -திருவயிறு -திரு உள்ளம் -சங்கல்பம் படி இருக்கும் என்றவாறு
(அப்படிப்பட்ட எம்பெருமானுடைய)
வாய்ந்த குணத்து–திருக்கல்யாண குணங்களில்
படாதது–ஈடுபடாத வஸ்து
வதை பொருள் தான்–அபதார்த்தமே யாகும்,
இவனால் அனைவருக்கும் ஹிம்சை தானே ஏற்படும்
பகவத் சிந்தனமே நிம்மதி சாந்திக்குக் காரணம்
ஈடுபட்டவன் ஆனந்தம் அனைவருக்கும் உண்டாவது போல்
இவர்களால் அனைவருக்கும் துக்கமே பலிக்குமே
(ஆகையாலே)
ஆய்ந்த குணத்தான்–சிறந்த திருக் குணங்களை யுடையவனான அப்பெருமானுடைய
அடி–திருவடிகளை
அடைமின்–ஆஸ்ரயியுங்கோள்

இதிஹாச புராணாதிகள் ஸ்ரீ கிருஷ்ணனுடைய சங்கல்பத்தினால் நிலை பெற்றன
ஒரு க்ஷணமும் வியர்த்தமாகப் போக்காமல் திருக் கல்யாண குணங்களில் அந்வயியாது நசிக்கிற வஸ்துவே
அதனால்
அகில ஹேய ப்ரத்ய நீகமான கல்யாண குணங்களை யுடையவனுடைய திருவடிகளைப் பற்றுங்கோள் –

கதைப் பொருள் தான் கண்ணன் திரு வயிற்றின் உள்ள
ஸ்ம்ருதி இதிஹாச புராணங்கள்-
சர்வேஸ்வரனுடைய சங்கல்பத்தில் உள்ளன –

உதைப்பளவு போது போக்கின்றி -வதைப் பொருள் தான் வாய்ந்த குணத்துப் படாதது அடைமினோ
ஒரு நொடி மாத்ரம் போது போக்கு இன்றி-
ஆச்சர்ய குணத்தில் (ஸத் குணத்தில் ) அகப்படாதது
பர ஹிம்சை விட்டு
அவனை ஆஸ்ரயிங்கோள்

(போக்கு இன்றி-போக்காமல் -சீக்கிரமாக
பர ஹிம்ஸை -ஆத்ம அபஹாரம் ஆகவுமாம் -)

ஆய்ந்த குணத்தான் அடி அடைமினோ
ஹேய ப்ரத்ய நீகமான குணத்தை உடையவன் திருவடிகளை ஆஸ்ரயியுங்கோள்

(வாய்ந்த குணம் சிறப்பான குணம் என்றும்
ஆய்ந்த குணம் குற்றம் அற்ற குணம் என்றும் )

(பேய்களே பின்பு அனுகூல்யம் உடையவர்கள் ஆனால்
கௌரவம் காட்ட வேண்டியவர்கள் என்பதையே அடைமினோ -பத பிரயோகம் காட்டும்)

(கதைப் பொருள்
கதையை முக்யமாகக் கொண்ட இதிஹாச புராணாதிகள்
பொருள் -தத்துவங்களை முக்யமாகக் கொண்ட ஸ்ம்ருதிகள்
திரு வயிற்றின் உள்ளே -என்பது -லக்ஷணையால் மனசைச் சொல்லி சங்கல்பத்தைச் சொல்லும்
அப்ராக்ருதமான -அரவிந்த லோசன மன காந்தா -மனத்துக்கு இனியவன் –
அஸ்ய தேவ்யா மனஸ் தஸ்மிந் தஸ்ய சாஸ்யாம் ப்ரதிஷ்டிதம் )

அப்பிள்ளை உரை
பகவத் குண சேஷ்டிதங்களைப் பரக்கச் சொல்லுகிற இதிஹாச புராணங்கள் ஸ்ம்ருதிகள்
அதனால் பிரதிபாதிக்கும் தேவாதி ஆத்ம வஸ்துக்கள் – ஸமஸ்த சேதனர்கள்
சர்வ காலத்திலும் சர்வேஸ்வரன் திரு உள்ளத்தில் திவ்ய சங்கல்பத்தால்
தானே ஒரு வினாடி கூட மிச்சம் இல்லாமல்
சத்தை பெற்று வர்த்திக்கின்றன
இப்படி இருக்க
இதர விஷய ப்ராவண்யத்தால் நசித்துப் போகும் ஆத்ம வஸ்துக்கள் தான்
அசந்நே வா ஸ்வரூப நாசம் உண்டாகும்
அவனது அழகியதான குணங்களில் அவகாஹியாதவையாய் இருக்கும்
ஆன பின்பு நீங்கள் அப்படி மண்டி நசித்துப் போகாமல்
ஹேய பிரதிபடமான கல்யாண குணங்களை யுடையவனான சர்வேஸ்வரன் திருவடிகளை ஆஸ்ரயியுங்கோள்
உதைப்பளவு – க்ஷணம் பொழுதில்
வதைப்பொருள் -நசித்துப் போகும் வஸ்துக்கள்
அரவிந்த லோசனை மனக் காந்த ப்ரஸாததாத் ஆளவந்தார்
உன் தன் திரு உள்ளம் இடர் கெடும் தோறும்
அஸ்யா மனஸ் ப்ரதிஷ்டிதம் ஸ்ரீ ராமாயணம்
அப்ராக்ருதமான திரு உள்ளத்துக்கு பிரமாணங்கள் இவை
மனம் கிடையாது பார்க்கிறார் கண்ணே இல்லை இதுவும் உண்டு
பிராக்ருதமானவை இல்லை என்றும்
கண்ணால் தான் பார்க்க வேண்டும் நிர்பந்தமும் இல்லை என்றுமாம்

————————————————————–

அசாதாரணையான நப்பின்னைப் பிராட்டிக்கும்-
அல்லாதாருக்கும்
ஒக்க விரோதியைப் போக்குமவன் என்கிறார் –

(அடைமினோ என்று சொல்லவே விரோதிகள் அடைய ஒட்டுமோ -என்ன
நப்பின்னைப் பிராட்டிக்கும் மாற்று உள்ளவருக்கும் விரோதிகளை நிரசித்துத் தரும் தன்மையன் அன்றோ
ஆகவே விரோதிகளுக்கு அஞ்ச வேண்டாம் என்கிறார் –
திருவடி -திருக்கை –திருப்பவளம் -திருமேனி–நான்காலும் நான்கு ரக்ஷணம்-
விரோதி நிரஸனம் – பண்ணி அருளியவற்றை அருளிச் செய்கிறார் )

அப்பிள்ளை உரை -அவதாரிகை
ஆஸ்ரித ரக்ஷிக்க வேணும் என்னும் திரு உள்ளக் கருத்தாலே
சகடாசூர நிரசனம் முதலான திவ்ய சேஷ்டிதங்களைப் பண்ணி
ஸ்வ ஸித்தமான தன்னுடைய சேஷித்வத்தை உதறிப்படுத்தினான் –
வெளிப்படுத்தி அருளினான் என்றவாறு –

அடிச் சகடம் சாடி அரவாட்டி ஆனை
பிடுத்து ஒசித்துப் பேய் முலை நஞ்சுண்டு -வடிப் பவள
வாய்பின்னைத் தோளிக்கா வல்லேற்று எருத்து இருத்து
கோப்பின்னும் ஆனான் குறிப்பு-33-

பதவுரை

(எம்பெருமான்)
குறிப்பு–(அடியாரைக் காத்தருள வேணுமென்கிற) திருவுள்ளத்தினால்
அடி–திருவடியாலே
சகடம்–சகடாஸுரனை
சாடி–ஒழித்தும்
அரவு-காளிய நாகத்தை
ஆட்டி–வாலைப் பிடித்து ஆட்டிக் கொழுப்படக்கியும்
யானை–குவலயாபீட மென்னும் யானையை
பிடித்து–பற்றிக் கொண்டு
பின்னைக்கா–நப்பின்னைப் பிராட்டிக்காக
வல் ஏறு–கொடிய ரிஷபங்களினுடைய
எருத்து–முசுப்பை
ஒசித்து–கொம்பை முறித்தொழித்தும்
பேய்–பூதனை யென்னும் பேய்ச்சியினுடைய
முலை–முலையில் தடவி யிருந்த
நஞ்சு–விஷத்தை
உண்டு–அமுது செய்து அவளாயிரை மாய்த்தும்
வடி பவளம் வாய் தோளி–அழகிய பவளம் போன்ற வாயையும் தோளையும் வுடையளான
இறுத்து–முறித்தொழித்தும்
பின்னும் கோ ஆனான்–தன்னுடைய ஸ்வாபாவிகமான சேக்ஷித்வத்தை நிலை நிறுத்திக் கொண்டான்.

திருவடிகளினால் சகடாசூரனை உதைத்துக்
காளியனை வாலைப் பிடித்து ஆட்டி
குவலயாபீடத்தைப் பிடித்து அதன் கொம்பை முறித்து
பூதனையின் முலையில் விஷத்தை அமுது செய்து
அழகிய பவளம் போன்ற அதரத்தையும் தோள்களையும் யுடைய நப்பின்னைப் பிராட்டிக்காக
பலிஷ்டமான விருஷபங்களின் முசிப்பை முறித்துப்
பின்னையும் ரஷிப்பதனால் ஸர்வ ஸ்வாமி யானான் –

திருவடிகளிலே சகடத்தை அழித்து-
காளியனைத் துரத்தி
குவலயா பீடத்தை பிடித்து அதன் கொம்பை அனாயேசேன முறித்து
பூதனையை முடித்து
அழகிய பவளம் போன்று இருக்கிற அதரத்தையும்
அழகிய தோளையும் உடைய நப்பின்னைப் பிராட்டிக்காக
தன்னை யொக்க வலிய-வ்ருஷபங்களின் உடைய ககுத்தைப் போக்கி
ஸ்வாபாவிகமான சேஷித்வத்தை
பின்னையும் உதறிப் படுத்தான் திரு உள்ளத்தாலே

(அந்தக் கரணத்தால் திரு உள்ளத்தால் விரோதி நிரசன பூர்வக ரக்ஷண
சிந்தனை பண்ணிக் கொண்டே சயனம் -கள்ள நித்திரை கொள்கிற மார்க்கம்
உறங்குவான் போல் யோகு செய்கிறான் )

(அரவோட்டி -பாட பேதம்
இங்கும் அடி என்பதைக் கூட்டிக் கொள்ள வேண்டும்
அடிச்சகடம் சாடி அரவோட்டி -திரு வடியால் செய்த விரோதி நிரசனங்கள்
ஆனை பிடித்து ஓசித்து –திருக் கையால் செய்த விரோதி நிரஸனம்
பேய் முலை நஞ்சுண்டு -திருப் பவளத்தால் செய்த விரோதி நிரஸனம்
வல் ஏற்று எருது இருத்து-திரு மேனி முழுவதால் செய்த நிரஸனம் -பிராட்டிக்கு என்பதால் –
பெறப்போகும் வஸ்து வின் வைலக்ஷண்யத்துக்கு ஏற்ற சாதன அனுஷ்டானம்
சாதனத்துக்கு கையேடு காலோடு வாயோடு வாசியற எதுவும் அமையும்
பின்பு குறிப்பு கோவானான் -அவதாரம் முடிந்தபின்பும் பாஹ்ய இந்த்ரியங்களால் அன்றி
அந்தர் இந்த்ரியமான திரு உள்ளத்தால் விரோதி நிரஸனம்
திருப்பாற் கடலிலே உறங்குவான் போல் யோகு செய்வானே
எல்லா அவஸ்தையிலும் ஸ்வாமித்வம் உண்டே -விரோதி நிரசனமே தொழிலாகக் கொண்டவன் என்றபடி –

அப்பிள்ளை உரை
ஆஸ்ரிதரை குறைவற நோக்க வேணும் என்னும் மநோ ரதத்தால்
தன்னை நலிவதாக வந்த சகடத்தை முலை வரவு தாழ்ந்தது என்று சீறி திருவடியால் உதைத்து
காளியனது பாம்பை தலை நொறுங்க வாலைப் பிடித்து ஆட்டி
குவலயா பீடம் அநாயாசேன பிடித்து அதன் கொம்பை பிடுங்கி எறிந்து
பூதனையினுடைய முலிகையில் விஷம் கலந்த பாலை பிராணனோடு பசையற உண்டு
அழகிய பவளம் போன்ற அதரத்தையும் தோள் அழகை யும் யுடைய
நப்பின்னைப் பிராட்டிக்காக பிரபலமான ஏழு ரிஷபங்கள்
கர்வ ஹேதுவாக ககுத்துக்களை முறித்து -திமிலில் தான் அதுக்கு திமிர்
இப்படி களை பிடுங்கி ஆஸ்ரிதர்களை ரக்ஷித்து அருளி இச் செயல்களால்
மீளவும் நிலை நின்ற சேஷித்வத்தை யுடையவன் ஆனான் –
சேஷித்வ அதிசங்கை அறுத்தான்
இப்படி அவன் அறுதியிட்டுக் கொண்டு அவன் இருக்க
நிர்பரோ நிர்பயமாக இருக்க அன்றோ அடுத்து
நெஞ்சே கவலைப் படாதே என்கிறார் –

—————————————————————–

(ப்ராப்திக்கு வேண்டுவது ஆத்ம ஞானமும் அப்ரதி ஷேதமும்
ஆத்ம ஞானம் -தன்னைப் பார்க்க விலக்காமை குறிப்பு வேண்டுமே
அவனைப் பார்க்க ஸ்தோத்ரம் பண்ண குறிப்பு
கர்மமும் கிருபையும் சம்சார மோக்ஷ ஹேதுக்கள்
ஆசைப் பட்டவன் இடம் தான் அவன் நன்மை பலிக்கும்
மெய் வினை நோய் -சரீரம்-அதனால் வரும் கர்மம்-சுழல் -அதனால் வரும் துக்கம் –
வெவ் வினை நோய்– பாட பேதம் )

உகந்து அருளின தேசங்களிலே எனக்காக அவன் வர்த்திக்க
வரில் பொகடேன்
கெடில் தேடேன் – என்று இருக்கவோ என்கிறார் –
(லௌகிக விஷயத்தில் போல் அல்லவே பகவத் விஷயத்தில் )

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
எனக்காகவே திருப்பதிகளில் வந்து ஸூ லபனானவன்
திருவடிகளை விட்டு இருக்க வல்லேனோ -என்கிறார் –

குறிப்பு எனக்குக் கோட்டியூர் மேயானை ஏத்த
குறிப்பு எனக்கு நன்மை பயக்க -வெறுப்பனோ
வேங்கடத்து மேயானை மெய் வினை நோய் எய்தாமல்
தான் கடத்தும் தன்மையான் தாள்-34-

பதவுரை

கோட்டியூர் மேயானை–திருக்கோட்டியூரில் நித்ய வாஸம் பண்ணுமவனும்
வேங்கடத்து மேயானை–திருமலையில் நித்ய வாஸம் பண்ணுமவனுமான பெருமானை
ஏத்த–ஸ்துதிப்பதற்கு
எனக்கு குறிப்பு–எனக்கு ஆசை
நன்மை பயக்க–(எம்பெருமானை இடை விடாது அநுபவிப்பதனாலுண்டாகும்) பெருமையை உண்டாக்கிக் கொள்வதற்கு
எனக்கு குறிப்பு–எனக்கு குதூஹலம்,
மெய் வினை–சரீர ஸம்பந்தத்துக்கு அடியான கருமங்களும்
நோய்–வியாதிகளும்
எய்தாமல்–வந்து சேராதபடி
தான் கடத்தும் தன்மையான்–தானே அவற்றைப் போக்கி யருளும் ஸ்வபாவத்தை யுடையனான அப்பெருமானுடைய
தாள்–திருவடிகளை
வெறுப்பனோ–மறந்திருப்பனோ.

திருக்கோட்டியூரில் நித்ய வாஸம் பண்ணு மவனையும்
திருமலையில் எழுந்து அருளி இருக்கிறவனையும்
ஸ்தோத்ரம் பண்ண எனக்கு அபிப்பிராயம்
நல்ல கார்யங்களை விருத்தி பண்ண எனக்கு அபிப்ராயம்
சரீர சம்பந்தங்களான கர்மங்களையும் வியாதிகளையும் அடையாமல் படி தானே நடத்தி வைக்கும்
ஸ்வ பாவத்தை யுடைய ஸர்வேஸ்வரனுடைய திருவடிகளை உபேக்ஷிப்பேனோ –

திருக் கோட்டியூரிலே எனக்காக சந்நிஹிதன் ஆனவனை
ஏத்தக் கருத்து-
சம்ஸ்லேஷத்தால் வந்த உத்கர்ஷம் பிறக்கக் கருத்து –
வந்த சம்பந்தத்தை வேண்டாம் என்று தள்ளுவேனோ
சரீரம் அடியாக வந்த வியாதியும்-
வ்யாதிக்கு ஹேதுமான கர்மமும்-
கிட்டாமல் மாற்றுமவன் திருவடிகளை மறப்பேனோ –
(மறப்பனோ அத்யாஹாரம் )

(மேவி யுறை கோயில் -என்றார் நம்மாழ்வாரும்
குறிப்பு எனக்கு நன்மை பயக்க –
ஸ்வ உஜ்ஜீவன இச்சா யதி தே ஸ்வ சத்தாயாம் ஸ்ப்ருஹா யதி
ஆத்ம தாஸ்யம் ஹரே ஸ்வாம்யம் ஸ்வ பாவஞ்ச ஸதா ஸ்மர–
இருப்புக்கும் உஜ்ஜீவனத்துக்கும் ஆசை இருக்குமானால் சேஷி சேஷ பாவம் உணர வேண்டுமே
வந்த சம்பந்தம் -இது நித்யம் அன்றோ -நினைவு மறந்து இருக்கிறோம் -உணர்த்தவே அவனே
ஸ்ரீ வைகுண்டத்தில் நேராக இறங்கி வந்த சம்பந்தம்
வெறுப்பனோ வேங்கடத்து மேயானை
எனக்காக அவன் இங்கு வந்து இருக்க தான் வரும் ஸ்ரீ தேவியைக் காலால் உதைப்பார் உண்டோ
வேங்கடவன் திரு நாமமே மெய் வினைகளை போக்கி அருளும் )

(வேங்கடங்கள் மெய் மேல் வினை முற்றவும்
தாங்கள் தங்கட்கு நல்லனவே செய்வார்
வேங்கடத்து உறைவாருக்கு நம என்னலாம்
கடைமை அது சுமந்தார்கட்கே -போல்
எனக்கு நன்மை பயக்க என்று – தங்கட்கு நல்லனவே செய்வார் -என்பதையே
மெய்வினை நோய் எய்தாமல் தான் கடத்தும் என்று – மெய் மேல் வினை முற்றவும் வேங்கடங்கள் -என்பதையே
வேம் கடங்கள்
கடன்கள் எரிக்கப்படும் -பாபங்கள் போக்கப்படும்
வெந்து போகும் கடன்கள் –
தமிழிலும் சமஸ்க்ருதத்தில் ஒரே அர்த்தம் )

அப்பிள்ளை உரை
என்னை அங்கீ கரித்து அடிமை கொள்ளவே
திருக் கோட்டியூரில் நித்ய வாஸம் செய்து அருளி
அப்படியே திருமலையில் நின்று நித்ய வாசம் செய்து அருளும்
(திருவேங்கடம் வந்து வடக்கு வாசல் வழியாக கோயிலே வந்தான் என்பர்
இங்கு திருக்கோட்டியூர் முதலில் இருப்பதால் இவ்வாறு வியாக்யானம் )
ஸ்வ பாவனானவன் குண சேஷ்டிதங்களை சொல்லி ஸ்துதிக்க
நிறைந்த அனுபவத்தால் வந்த உத்கர்ஷம் உத்தரோத்தரம் வளர வேண்டும்
சரீர சம்பந்தத்துக்கு அடியான கர்மங்களும்
தத் கார்யமான துக்கங்களும் -கிட்டாத படியாக -தானே கை தொடனாய்
அவற்றைக் கடத்தும் ஸ்வ பாவனான வனுடைய
(இது தன்மை வந்தேறி இல்லையே )
திருவடிகளை வரில் பொகடேன் கேடில் தேடேன் என்று உபேஷிப்பேனோ -வெறுப்பனோ
(வெறுத்தல் -உபேஷித்தல் -வந்தால் வா இல்லையால் தேடமாட்டேன் என்று இருப்பதே
கிடைத்தே ஆக த்வரை படுவது-பேர் ஆதரவு இயற்க்கை –
அது உயர்வு ப்ரபாவமே இல்லை என்பதே நம் ஆச்சார்யர்கள் திரு உள்ளம் )
வெவ் வினை நோய் பாட பேதம்
வெவ்விய குரூரமான பாபங்களும் தத் பலமான நோய்களும் கிட்டாத படி -என்றவாறு –

——————————————————————

லௌகிகர் படியைக் கண்டு வெறுப்பனோ -என்கிறார்-

(பேய்காள் (31)-என்றார்
மேல் யுக்தி பிரதி யுக்திகள்
வதைப் பொருள்- உதைப்பளவு அடியை அடைய உபதேசிக்க
விரோதிகளை அவனே போக்குவானாய் இருக்க
நான் அடியை அடையும்படி தானே என் மனம் புகுந்தான் என்றார்
இதில் அவனது ஸாஹஸச் செயல்களுக்கு பரிவதே போது போக்காய் இருக்கும் எனக்கு
பிறர் தன்மையைக் கண்டு வெறுப்பது ஆவது என் -என்கிறார் –

ஸ்தோத்ரம் பண்ணவும் நன்மை பயக்கவும் இரண்டு குறிப்புகள் கீழே
ஐந்தலை ஐந்து வாய் இதற்காகவே -தலைகளால் ரக்ஷித்து வாய்களால் ஸ்தோத்ரம் பண்ணவே –
என்னை ஆளுடை அப்பன்- மந் நாதப் பெருமாளுக்கு மங்களா ஸாஸனம்
ஸ்வ அனுபவம் -பர உபதேச கர்ப்பம்
மா நகர பெருமை மயிலைக்கு
மா அல்லிக்கேணி க்ஷேத்ர பெருமை

வாயும் பேசவில்லை அசையும் இல்லை
இங்கு ஒரே கேள்வி
திருக் குடந்தையில் இவரே இரண்டு கேள்விகள் ஞானமாய் இடந்த அசைவையும் சேர்த்து
மாற்றமும் தராமல் வாசலும் திறவாமல் -வாசலை செம்பளித்தால் வாயையும் செம்பளிக்க வேண்டுமோ -)

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
திரு வல்லிக்கேணியிலே வாய் திறவாதே ஏக ரூபமாய்
கண் வளரக் கண்டு
திரு உலகு அளந்த ஆயாசமோ என்று அஸ்தாநே பய சங்கை பண்ணுகிறார் –

தாளால் உலகம் அளந்த அசைவே கொல்
வாளா கிடந்தருளும் வாய் திறவான் -நீளோதம்
வந்தலைக்கும் மா மயிலை மா வல்லிக் கேணியான்
ஐந்தலை வாய் நாகத்தணை-35-

பதவுரை

நீளோதம்–பெரிய அலைகள்
வந்து அலைக்கும்–கரையிலே வந்து வீசப் பெற்ற
மா மயிலை–மயிலாபுரிக்கு அடுத்த
மா வல்லிக் கேணியான்–திருவல்லிக்கேணியில் நித்யவாஸம் பண்ணுகிற ஸர்வேச்வரன்
ஐ தலை வாய் நாகத்து அணை–ஐந்து தலைகளையும் ஐந்து வாய்களையும் யுடையனான திருவனந்தாழ்வானாகிற படுக்கையிலே
வாளா–வெறுமனே
கிடந்தருளும்–சயனித்திரா நின்றான்
வாய் திறவான்–வாய் திறந்து ஒன்று மருளிச் செய்வதில்லை
(இப்படியிருப்பதற்குக் காரணம்)
தாளால்–திருவடியாலே
உலகம் அளந்த அசவே கொல்–உலகங்களை அளந்ததனுலுண்டான ஆயாஸமோ?

பெரிய அலைகள் வந்து அடிக்கிற ஸ்லாக்யமான மயிலாப்பூருக்கு அடுத்த ஸ்லாக்யமான
திருவல்லிக்கேணியில் எழுந்து அருளி இருக்கிறவன்
ஐந்து சிரஸ்ஸூக்களையும் முகங்களையுமுடைய திரு வனந்த ஆழ்வான்
ஆகிற படுக்கை மேல் சலியாமல் கண் வளர்ந்து அருளுகிறான்
ஒரு வார்த்தையும் சொல்லான்
இது திருவடிகளினால் லோகங்களை அளந்த ஆயாசத்தினாலேயாய் இருக்கலாமோ –

தாளால் உலகம் அளந்த அசைவே  கொல்-
வடிவிணை இல்லா மலர் மகள் மற்றை நிலமகள் பிடிக்கும் மெல்லடி -என்று 
பிராட்டிக்கும் கூசித் தொட வேண்டும் திருவடிகளைக் கொண்டு-
காடும் மேடும் அளந்து திருமேனி அலற்றதோ-
(அசைவு -தளர்த்தி )

இல்லாததை உண்டாக்கும் சங்கல்பம் போராதோ –
உண்டானதை உஜ்ஜீவிப்பிக்க-

வாளா கிடந்தருளும்  வாய் திறவான்-
ஏக ரூபமாய் கிடப்பதும் செய்து 
வார்த்தையும் பேசுகிறிலன்-

(வாளா -வெறுமனே
ஓரு படியாய் -ஏக ரூபமாய் -என்றபடி )

(கள்வப் பணி மொழி கேட்க பார்க்கிறார்
மாஸூ ச
தாதாமி ஏதத் விரதம்
அஹம் ஸ்மாரமி நயாமி பரமாம் கதி
போன்ற இடங்கள் உண்டே
விரோதி நிரசனம் -தாதாமி புத்தி யோகம் -அஹம் வோ பாந்தவ ஜாத -இஷ்ட பிராப்தி
க்ஷமாமி என்றும் வாய் திறந்ததும் உண்டே
சீறியாவது அருளலாமே
வாய் திறந்து ஓன்று பணித்தது உண்டு
அஸ்துதே -சொன்ன இடமும் உண்டே )

நீளோதம் வந்தலைக்கும் மா மயிலை மா வல்லிக் கேணியான் ஐந்தலை வாய் நாகத்தணை-
நீர்க் கரையைப் பற்றி கண் வளருகிறதும் 
ஸ்ரமத்தின் மிகுதி என்று இருக்கிறார்-

(பரியும் அத்தனை அன்றோ என்கிறார் இதில் -என்றபடி
முந்துற வந்து கைக்கொள்ளும் உன்னை அன்றோ இது வந்து அலைக்கிறதே )

(வடிவிணை இல்லா மலர்மகள் மற்றை நிலமகள் பிடிக்கும் மெல்லடி கொண்டு
சம்பந்தம் மட்டும் பார்த்து தடவிக்கொடுத்து உஜ்ஜீவிக்கவும் பார்க்க வேண்டுமோ
பஹஸ்யாம் சங்கல்பம் மட்டுமே போதாதோ
அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதியான இவனுக்கும் அயர்வு உண்டு என்று பரிகிறார் -பொங்கும் பரிவாலே
அஸ்தானே பய சங்கை
கொடியார் மாடக் கோளூரகத்தும் புளிங்குடியும்
மடியாதின்னே நீ துயில் மேவி மகிழ்ந்தது தான்
அடியார் அல்லல் தவிர்த்த வஸைவோ அன்றேலிப்
படி தான் நீண்டு தாவிய வசவோ பணியாயே–திருவாய் –8-3-5-அடி யொற்றி இப் பாசுரம் )

அப்பிள்ளை உரை
பெரிய திரைகளானவை வந்து தொடை குத்த உறங்குவாரைப்போலே
தனது குளிர்ந்த திரைகளாலே சிஸீரோ உபசாரம் பண்ண
போக பிரதானருக்கு வர்த்திக்கலாம் படியான மயிலாப்பூரில்
ஸ்லாக்யமான திருவல்லிக்கேணியில் நித்ய வாசம் பண்ணுகிற சர்வேஸ்வரன்
காற்றும் வெய்யிலும் தாக்காத படி தனது வளைவான ஐந்து தலைகளாலும்
சைத்திய மார்த்தவ ஸூரபி கொள் கலமான
வாயாற் யீரைநூறு பரிவுடன் ஏத்துகைக்கு பரிவுடன் ஐந்து திருப்பவளாம் உடைய
இடம் வலம் கொள்ளாமல் பாடோட கண் வளர்ந்து
இளைப்பின் கனத்தால் திருப்பவளாம் தோன்ற அருளிச் செய்யவும் மாட்டுகிறிலன்
இதுக்கு அடி
மலர் மகள் முதலான பிராட்டிமார்கள் -கூசிப் பிடிக்கும் மெல்லடி – தாளால் அசைவு –
பலம் பொருந்தியதாய் இருந்தாலும் மென்மை
(ஸூ குமாரவ் மஹா பலவ்
உலகம் அளந்த -பலம்
தாளால் -ஸூ குமாரம் )
காடும் மோடையுமான லோகத்தை அளந்த அசைவோ

————————————————————

பல இடத்தில் கண் வளர்ந்து அருளுகிறதும்-ஆயாசத்தால் என்று இருக்கிறார் –

(கீழில் பாட்டுக்கு அனுகுணமாக அவதாரிகையில் அர்த்தம்
அவஸர பிரதீஷானாகை -பாட்டுக்குத் தாத்பர்யம்
ஆதி நெடு மால் -பெத்த மனம் பித்து பிள்ளை மனம் கல்லு –
நெடுமை ஆதி நெடுமை மால் – உபாதான நிமித்த சஹகாரி
உலகத் தாய் இல்லையே ஆகவே நெடு
சாதன பூமிகள் பலவும் சொல்லி -உள்ளத்தில் சேர -அதுவே சாத்தியம்
சொன்ன வண்ணம் செய்த இருவரையும் முதலில் அருளிச் செய்கிறார்
கிஷ்கிந்தா காண்டத்தில் யாததோத்தகாரி சப்த பிரயோகம் உண்டு
இவ்வளவு முயற்சி பண்ணியும் உள்ளத்தில் கொள்ளாமல் இருப்பதே ஆயாசம் இங்கு
நெஞ்சு கதவைத் திறக்காமல் உள்ளார்களே )

அப்பிள்ளை உரை அவதாரிகை
ஓர் இடம் மாத்ரம் அன்றிக்கே
திருக் குடந்தை தொடக்கமான பல திருப்பதிகளிலும் திருவானந்தாழ்வான் மேல் பள்ளி கொண்டு அருளுகிறது
(கண்ண நீர் பாய்ச்ச வேண்டாத தாய் தந்தை அன்றோ
லோக வத்து லீலா கைவல்யம் -நீ விட்டாலும் நான் கை விடேன் )
ஆஸ்ரித ஹ்ருதயம் திருந்த
அதில் புகுந்து அருளுகைக்காக -அவசர ப்ரதீஷனாய்-கிடக்கிறான் என்கிறார் –
(சோழ தேசம் தொண்டை நாடு இரண்டையும் இங்கு அருளிச் செய்தது
சேர பாண்டிய நாடு சயன திருப்பதிகளுக்கும் உப லக்ஷணம் )

நாகத்தணைக் குடந்தை வெக்கா திரு எவ்வுள்
நாகத்தணை யரங்கம் பேரன்பில் –நாகத்
தணைப் பாற் கடல் கிடக்கும் ஆதி நெடுமால்
அணைப்பார் கருத்தானாவான்–36-

பதவுரை

நாகத்து அணை–திருவனந்தாழ்வானாகிற படுக்கையின் மேலே
குடந்தை–திருக் குடந்தையிலும்
வெஃகா–திரு வெஃகாவிலும்
திரு எவ்வுள்–திரு வெவ்வுளுரிலும்
(அப்படியே)
நாகத்து அணை–சேஷ சயனத்தின் மீது
பால் கடல்–திருப்பாற் கடலிலும்
ஆதி நெடுமால்–ஜகத் காரண பூதனான ஸர்வேஸ்வரன்
நாகத்து அணை–திருவனந்தாழ்வானாகிற படுக்கையின் மேல்
அரங்கம்–திருவரங்கத்திலும்
பேர்–திருப்பேர் நகரிலும்
அன்பில்–அன்பில் என்னுந் திருப்பதியிலும்
கிடக்கும்–பள்ளி கொண்டிருக்கின்றான்
(எதுக்காக வென்னில்)
அணைப்பார் கருத்தன் ஆவான்–அன்பருடைய நெஞ்சில் புகுந்தவனாக ஆவதற்காக.

ஜகத் காரணனான ஸர்வேஸ்வரன் பக்த ஜனங்களுடைய ஹிருதயத்தில் ப்ரவேசிக்கைக்காக
திருவநந்தாழ்வான் ஆகிற படுக்கையின் மேலே
திருக் குடந்தையிலும்
திரு வெஃகாவிலும்
திரு எவ்வுள்ளூரிலும்
திருவநந்தாழ்வான் ஆகிற படுக்கையின் மேலே
கோயிலிலும்
திருப் பேரிலும்
திரு அன்பிலிலும்
திருவநந்தாழ்வான் ஆகிற படுக்கையின் மேலே
திருப் பாற் கடலிலும் சயனித்துக் கொண்டு இருக்கிறான் –

திருக் குடந்தையிலே திரு அநந்த ஆழ்வான் மேல்
கண் வளர்ந்து அருளுகிறதும்
கோயில் தொடக்கமான எல்லாத் திருப்பதிகளிலும்
திருப் பாற் கடலிலும்
ஜகத் காரண பூதனான சர்வேஸ்வரன்
தோள் தீண்டியாக (அருகிலே சந்நிஹிதனாக )
கண் வளர்ந்து அருளுகிறதும்
தான் புகுரப் புக்கால் ஆணை இடாதார் (த்வேஷிக்காமல் )ஹிருதயத்தில் புகுருகைகாக

இப்படி அவசர ப்ரதீஷனாக வேண்டுவான்- என் என்னில் –
தாய் ஆகையாலே-
(அவஸர பிரதீஷானாகை -பாட்டுக்குத் தாத்பர்யம்
காரணத்வமும் அன்பும் சொல்லப்பட்டது இந்த தாய் -சப்தத்தாலே )

(நெஞ்சிலே அணைப்போம் என்ற ஆசா லேசமுள்ளார் நெஞ்சிலே புகவே இப்படி படுகாடு கிடக்கிறான்
ஆதி நெடுமால்
உயிர்க்கு எல்லாம் தாய் -காரண பூதன் -திருவயிற்றிலே வைத்து ரக்ஷிப்பவன்
தாயைப் போலவே வாத்சல்யம் பேர் அன்பு கொண்டவன் )

அப்பிள்ளை உரை
திருவானந்தாழ்வான் ஆகிற படுக்கையின் மேலே
திருக் குடந்தையிலும்
திரு வெஃகாவிலும்
திரு எவ்வுள்ளிலும்
அதே போல்
திரு அரவணை மேலே
திருக்கோயிலும்
திருப் பேரிலும்
திரு அன்பிலிலும்
அப்படியே திருவந்தாழ்வான் படுக்கையின் மேலே
திருப்பாற் கடலிலும்
ஜகத் காரண பூதனான ஸர்வேஸ்வரன்
புகும் இடங்களில் விலக்காமல் புக்கிடுவானுக்கு என்று இருக்கும் ஆஸ்ரிதர்
திரு உள்ளம் புக அவசர பிரதீஷனயாய் கொண்டு கண் வளர்ந்து அருளா நிற்கும்
(ஆகவே விலக்காமல் சந்தர்ப்பம் கொடுக்க வேண்டும் என்று தாத்பர்யம் )

————————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அப்பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருமழிசை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –