Desihan | Thiruvonum's Weblog

Archive for the ‘Desihan’ Category

ஸ்ரீமந்நிகமாந்த மஹாதேசிகன் அருளிச்செய்த-ஸ்ரீ நவமணிமாலை

December 20, 2023

ஸ்ரீமந்நிகமாந்த மஹாதேசிகன் அருளிச்செய்த
ஸ்ரீ தேசிக ப்ரபந்தம்

சீரொன்று தூப்புல் திருவேங் கடமுடையான்
பாரொன்றச் சொன்ன பழமொழியுள் ஓரொன்று
தானே அமையாதோ தாரணியில் வாழ்வார்க்கு
வானேறப் போமளவும் வாழ்வு

17. நவமணிமாலை

17.1:
ஒரு மதி யன்பருளங் கவர்ந்தன
உலகமடங்க வளர்ந்தளந்தன
ஒரி சடை யொன்றிய கங்கை தந்தன
உரகபடங்களரங்குகொண்டன
தருமமுயர்ந்ததிதென்னநின்றன
தருமனிரந்த திசைந்து சென்றன
சகடமுடைந்து கலங்க வென்றன
தமர்க ளுருந்து மருந்தி தென்பன
திருமகள் செய்ய கரங்களொன்றின
திகழ்து ளவுந்து மனங்க மழ்ந்தன
செழுமணி கொண்ட சிலம்பிலங்கின
சிலைதனிலன் றோரணங்கு மிழ்ந்தன
அருமறையந்த மமர்ந்த பண்பின
அயன்முடி தன்னிலமர்ந்து யர்ந்தன
அருள்தர வெண்ணிய யிந்தைவந்தன
அடியவர் மெய்யர் மலர்ப் பதங்களே.

பொதுவாக சொல்லி விசேஷித்து இங்கும் அங்கும் -15 விஷயம் திருவடிகளின் கார்யம் இங்கு -அதே போல்

ஒரு மதி யன்பருளங் கவர்ந்தன–அணி குருகை நகர் முனிவர் நாவுக்கு அமைந்தன

ஒரு வகைப்பட்ட -ஒரே விதம் -எண்ணிக்கை -அத்விதீயம்

மதி -ஞானம் புத்தி
அன்பு -பக்தி

ஒரு அநந்யார்ஹ பக்தி-பரமைகாந்திகள் -மயர்வற மதிநலம் -கட்டடங்க மதி கட்டடங்க நலம் -பக்தி

ஸர்வாந்தக அந்தக–உள்ளும் புறமும் குருடாய் இருக்கிறாய் -பக்த்யா சாஸ்த்ராத் -ஜனார்த்தனை நான் அறிந்தேன் -சஞ்சயன்

—

உறு சகடம் உடைய ஒரு காலுற்று உணர்ந்தன
உடன் மருதம் ஓடிய ஒரு போதில் தவழ்ந்தன
உறி தடவும் அளவில் உரலோடு உற்று நின்றன
உறு நெறி ஓர் தருமன் விடு தூதுக்கு உகந்தன
மற நெறியர் முறிய பிருதானத்து வந்தன
மலர்மகள் கை வருட மலர் போதில் சிவந்தன
மறு பிறவி அறு முனிவர் மாலுக்கு இசைந்தன
மனு முறையில் வருவது ஓர் விமானத்து உறைந்தன
அறமுடைய விசயன் அமர் தேரில் நிகழ்ந்தன
அடல் உரக படம் மடிய ஆடிக் கடிந்தன
அறு சமயம் அறிவு அரிய தானத்து அமர்ந்தன
அணி குருகை நகர் முனிவர் நாவுக்கு அமைந்தன
வெறியுடைய துவள மலர் வீறுக்கு அணிந்தன
விழு கரி ஓர் குமரன் என மேவிச் சிறந்தன
விறல் அசுரர் படை அடைய வீயத் துரந்தன
விடல் அரிய பெரிய பெருமாள் மென் பதங்களே –ஸ்ரீ மத் ரஹஸ்ய த்ரய சாரம் — 32–நிகமன அதிகாரம் –ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் திருவடிகள் ஸ்தோத்ரம் –

———

17.2:
மகரம்வளரு மளவில்பெளவமடைய வுற்றலைத்தனை
வடிவுக மடமென வமர்ந்து கிரிதனைத் தரித்தனை
மலியுமசுரனு மைடந்து வசுதையைப்பெயர்த் தெடுத்தனை
வலிகொளவுணனுடல் பிளந்து மதலை மெய்க்கு தித்தனை
கருமுலக மடியளந்து தமர்மளுக் களித்தனை
பரசுமுனிவன் வடிவுகொண்டு பகைவரைத் துணித்தனை
பணியவிசைவில் தசமுகன்றன் முடுகள் பத்துதிர்த்தனை
படியுமுருவில் வருபிலம்ப வசுரனைத் தகர்த்தனை
நகரிதுவரையென வுகந்துவரை கரத்தெடுத்தனை
நடமொடிய லுபரியில் வந்துநலிவ றுக்கவுற்றனை
நலியுன் வினைகள் செகுமருந்தின் நலமுரைந்த வெற்பினை
நனுகு கருடநதி கிளர்ந்த புனலுகப் பில்வைத்தனை
அகரமுதலவுரை கொள்மங்கை கணவனுக்களித்தனை
யடையும் விந்தை சிறுவனுய்ய வருள்கொடுத்து யர்த்தினை
யடியு மணையு மெனு மனந்தண்டி தொழக்க ளித்தனை
அவனிமருவு திருவயிந்தை யடியவர்க்கு மெய்யனே.

17.3:
புரமுயர்த்த வசுரர்கட்கு ஓர்புறமுரைத்த பொய்யினான்
வரையெடுத்து மழைதடுத்த மழையொடொத்த மெய்யினான்
திரைநிரைத்த கடலெரித்த சிலைவளைத்த கையினான்
அருள்கொடுத்து வினைதவிர்க்கும் அடியவர்க்கு மெய்யனே.

17.4:
தேசொத்தாரில்லையெனும் தெய்வநாயகனார்
வாசக்குழல் மாமலராள் மணவாளர்
வாசித்தெழுமன்மதனார் மணற்றோப்பில்
மாசிக்கடலாடி மகிழ்ந்து வருவாரே.

17.5:
உருளுஞ்சகடமொன்றுதைத்தாய்
உலகமேழு முண்டுமிழ்ந்த ளந்தாய்
பொருளுமழலு மிறையாகப்
பூண்டேன் அடிமையினின் மீண்டேன்
இருளும் மருளுன் தருமந்நாள்
எழிலாராழிசங்கேந்தி
அருளுந்தெருளுன் தரவென்பால்
அடியோர் மெய்ய வந்தருளே.

17.6:
வஞ்சனை செய்த பூதனையை மலியுஞ்சாட்டை
மல்லரையோர் மதகளிற்றை வானோரஞ்சுங்
கஞ்சனை முங்கடிந்தவனி பாரந்தீர்ந்த
காவலனே கோவலனாய் நின்றகோவே
அஞ்சன முங்காயா வுமனையமேனி
அடியவர்க்கு மெய்யனே அயிந்தைவாழும்
மஞ்செனவே யருள்பொழியும் வள்ளலே நின்
வடிவழகு மறவாதார் பிறவாதாரே.

17.7:
மையுமாகட லுமயிலுமா மழையும்
மணிகளுங்கு வளையுங்கொண்ட
மெய்யனே அடியோர் மெய்யனே விண்ணோர்-
ஈசனே நீசனேண்டைந்தேன்
கையு மாழியுமாய்க் களிறு காத்தவனே
காலனார் தமரெனைக் கவராது
இயனே வந்தன்றஞ்ச லென்றருள் தென்
னயிந்தைமா நகர மர்ந்தானே.

17.8:
மஞ்சுலாவு சோலை சூழ யிந்தை மன்னுசீர்
வரையெடுத்து நிரையளித்த மாசில் வாசுதேவனே
செஞ்சொலன்பர் சிந்தை கொண்டு தீதிலாத தூதனாய்த்
தேருமூர்ந்து தேசுயர்ந்த செல்வம் தெய்வ நாயக
வெசொலாளர் காலதூதர் வீசு பாசம் வந்தென்மேல்
விழுந்தழுந்தி யானயர்ந்து வீழ்வதற்குமுன்ன நீ
அஞ்ச லஞ்ச லஞ்ச லென்றளிக்க வேண்டுமச்சுதா
அடியவர்க்கு மருளியக்கு மடியவர்க்கு மெய்யனே.

17.9:
பொருத்தம் பொருந்தலும் போகுந்தவற்றுடன் பொய்ம்மதிமேல்
விருத்தங்கலிதுறை மேவுமழன்மதம் வேறினியென்
திருத்தமனத்தினிற் சேராவெமைத் தெய்வநாயக, நின்
வருத்தம் பொறாவருளால் மன்ண்டைக் கலங்கொண்டருளே.

17.10:
அந்தமில் சீரயிந்தை நகரமர்ந்த நாத
நடியிணைமேல் அடியுரையாலைம்பதேத்திச்
சிந்தைகவர் பிராகிருத நூறு கூறிச்
செழுந்தமிழ் மும்மணிக்கோவை செறியச் சேர்த்தும்
பந்து கழலம்மானை யூசலேசல்
பரவு நவமணி மாலையிவையுஞ்சொன்னேன்
முந்தைமறை மொழிய வழிமொழி நீயென்று
முகுந்தனருள் தந்த பயன் பெற்றேன் நானே.

அடிவரவு: ஒருமதி, மகரம், புரமுயர்ந்த, தேசொத்தார், உருளம், வஞ்சனை
மலியும், மையும், மஞ்சு, பொருத்தம், அந்தமில்சீர், ஆழ்வார்.

——————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ மந் நிகமாந்த மஹா தேசிகன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

Posted in Desihan | Leave a Comment »

ஸ்ரீ ஸூபாஷித நீவி–முதல் பத்ததி–அநிபுண பத்ததி–த்ருப்தபத்ததி (கர்விஷ்டபத்ததி.)

November 29, 2023

ஸ்ரீமாந் வேங்கட நாதார்ய: கவிதார்க்கிக கேஸரீ |
வேதாந்தா சார்ய வர்யோ மே ஸந்நி தத்தாம் ஸதா ஹ்ருதி ||

க்ரந்தத்தின் அவதாரிகை –
இந்த க்ரந்தம் 144-ச்லோகங்கள் அடங்கியது. 12- பத்ததிகள் அடங்கியது. 12- ச்லோகங்கள் ஓர் பத்ததி.
பத்ததி என்பது நடக்கவேண்டிய மார்க்கத்தில் ஒரோர் விஷயத்தைப் பற்றினது. 12 என்பது ஸுர்யர்களின் ” கணக்கு. 12-ஸூர்யர்கள் உளர்.
அவர்களில் விஷ்ணு என் னும் ஆதித்யன் நான் என்றார் கீதையில் வாஸுதேவன், ஸூர் யன் எப்படி இருட்டைப்போக்கி வஸ்துக்களை ப்ரகாசப்படுத்துவரோ,
அறியாமல் தூங்குபவருக்கு ப்ரபோதத்தைக் கொடுப்பரோ, கச்மலங்களை நீக்கிச் சுத்தியைச் செய்வரோ, வ்யாதிகளை நீக்கி ஆரோக்யத்தை அளிப்பரோ,
அப்படியே அஹங்காரம் அக்ஞானம், தௌர்ஜந்யம், அஸூயை முதலிய இருட்டுக்களைப் போக்கி, ஆத்மாவின் அசுத்திகளை நீக்கி அதைச் சுத்தமாக்கி,
ஆத்மாவின் வ்யாதிகளைத் தீர்த்து ஸ்வரூபத்தில் விழிப்பைத் தந்து இந்த க்ரந்தம் மோக்ஷமார்க்கத்திற்கு உபகாரமாகவேண்டு மென்று நோக்கு.
12-அஷரங்கள் கொண்ட வாஸுதேவமந்த்ரத்தின் கணக்கையும் இங்கே ஸூசிக்கிறார்.

ஸ்வாமி திருவடிகளில் மிகுந்த ப்ரதிபத்தியை யுடைய அவிஜ்ஞரான ஸிஹ்ம நாயக ரென்னும்
வேங்கடகிரி ராஜ்யத்து அரசரொருவரின் ப்ரார்த்தனைக்கு இணங்கி இந்த க்ரந்தம் நிர்மாணம் செய்யப்பட்டது.
ராஜமஹேந்திரத்து ராஜாவையும் அவ்வரசர் ஜயித்து அந்தாட்டையும் சேர்த்து ஆண்டாரென்பர்.
வேங்கடேசன் கண்டாவதாரமான கவிஸிம்ஹத்தினிடத்தில் மஹாபண்டிதரும் கவியுமான அந்த வேங்கடகிரி அரசருக்கு
பக்தி கௌரவங்கள் ஏற்படுவதும், திரு வேங்கடநாட்டுக்கு அரசரும் திருவேங்கடமுடையான் பக்தருமான
அவரிடம் ஸ்வாமிக்கு க்ரூபாதாக்ஷிண்யங்கள் இருப்பதும் ஸஹஜங்களே.
ராஜஸபையைப் பெண்பாம்பென்று அறுதியிட்டு ஸபைகளிலிருந்து ஒதுங்கியிருப்பவராயி னும்,
திருவேங்கடமுடை,யான் பக்தராகிய ராஜாவின் வேண்டுகோளை அங்கீகரித்தது உசிதமே.

ராஜா ஸ்வயம் கவியானதாலும் அவர் ஸதஸ்ஸில் அநேக வித்வான்களும் கவிகளும் இருந்திருக்கவேண்டுமாதலாலும்,
அவர்கள் எல்லோரும் ஆச்சர்யப்படும்படி இக்காவ்யம் அமைக்கப் பட்டு, அவர்கள் ச்லாகையைப் பெற்றது.
ஒரு பதமேனும் இக் காவ்யத்தில் அகராதி பார்க்க அவசியமுள்ள தன்று. ஸ்ரீமத்ராமா யணத்தைப் போல மிக லளிதமான ச்லோகங்களால் அமைந்தது.
கடைசியில் ‘கடோசலளிதம்’ என்று தாமே வர்ணிக்கிறார். ராமாயணத்தைப் போலவே த்வநிமய மானது ;
ஸமுத்ரத்தில் போல் த்வனிரத்தங்கள் ஆழ்ந்து கிடக்கும். முராரி கவி ராமாயணத்தை ஸர்வகவி ஸமூஹங்களுக்கும் பொதுவான “ஸுபாஷிதநீவி என்று வர்ணித்தார்.
கவிகளுக்கெல்லாம் மூலமான ஆதாரம் என்று வால்மீகிக்கே விஸ்மயத்தையுண்டாக்கின அவருடைய ஆதிகாவ்யத்திற்கு
முராரிகவி சாற்றின ஸுபாஷிதநீவி என் னும் திருநாமத்தையே இந்தக் காவ்யத்திற்கு ஸ்வாமி சாற்றியிருப்பதால்,
ஸமுத்ரத்தைப்போல் ராமாயணம் ரத்தங்களால் ஆட்யம், எல்லோர் செவிகளுக்கும் மனோஹரம்” என்பதுபோல்
இதுவும் த்வநியினால் காட்டப்படும் தாத்பர்யரத்னங்களால் பூர்ணமாய், பின்வரும் கவிகளுக்கு ஓர் மூலாதாரமாய் இருக்க வேண்டுமென்பது நோக்கு.
நீவி என்பது மூலதனத்தையும், வஸ்த்ரத்தின் முடிப்பையும் சொல்லும். இந்த மூலதனத்தை நன்றாய் ஹ்ருதயத்தில் ஓர் கவி ரக்ஷித்துவைத்தால்,
இதிலிருந்து அனேக அழகான சாடுச்லோகங்களை வருத்தி( )செய்துகொள்ளலாம்.

வஸ்த்ர முடிப்பு என்ற பொருளைக்கொண்டு, மஹாபாரதத்திலும் நைஷதத்திலும் பெரியோரிடம் கேட்காமல்
அறியக் கூடாத க்ரந்தக்ரந்திகள் என்னும் முடிச்சுகள் இருப்பது போல, இந்த க்ரந்தத்திலும் அநேக தாத்பர்பாத்னங்கள் முடிப்புக்கட்டி முத்ரை போடப் பட்டிருக்கின்றன;
ஸம்ப்ரதாயமாகப் பெரியோரிடம் கேட்டே அவற்றை அறியவேண்டுமென்று அடுத்த ச்லோகத்தில் ஸாதிக்கிறார்.
‘முடிச்சவிழ்ப்பவர்’ என்னும் திருடர்கள் ச்லோக சப்தங்களைத் திருடினாலும் அவ்வபூர்வக் கருத்துக்களை
அவிழ்த்துக் கைப்பற்றமுடியாதென்றும் அங்கே ஸாதிக்கிறார்.

ஸிஹ்மராஜாவின் தெளிவுக்காக நீதிகளையும் வேதாந்ததத்துவங்களையும் கவிகளுக்கும் வித்வான்களுக்கும்
பரிஹாஸ மாய் மிகவும் ரஞ்ஜகமான முறையில் ஸ்வாபதேச அந்யாபதேசங்களாலும், ச்லேஷை ஸமாஸோக்தி வ்யாஜஸ்துதி
முதலிய அலங்காரங்களாலும் பல அபூர்வ த்வநிகளாலும் நெஞ்சில் தைக்கும்படி கவி ஸிஹ்மத்தால் ரசனை செய்யப்பட்ட
இந்த க்ரந்தத்தின் உட்கருத்துக்களையெல்லாம் “64-கலை களையும் கசடறக்கற்ற மஹா மேதாவிகள் தான் அறியக்கூடும்” என்று
சது::சாஸ்திரபண்டிதரான காஞ்சி – ஸ்ரீபட்டப்பாஸ்வாமி தாம் ஆரம்பித்துச் சில ச்லோகங்களுக்கு மட்டிலும் செய்துள்ள வ்யாக்யானத்தில் ஸாதித்தார்.
ஸ்ரீவைஷ்ணவ உலகத்தின் அபாக்யத்தால் சில ச்லோகங்களின் வ்யாக்யா னத்துடனேயே அந்த ஸ்வாமியின் காலம் சென்றுவிட்டது.
அதிலுள்ள அபூர்வக் கருத்துக்களை அந்தந்த ச்லோகத்தின் முடிவில் தனியாக ஸங்க்ரஹிப்போம்

ப்ரதம ஸுஜநாய பும்ஸே மஹ்யமபி ப்ரதம துர் ஜநாய நம: |
ஸர்வம் ஹத: க்ருதம் யௌ ஸக்ருதுபகார அபகாராப்யாம் || (1)–இந்த க்ரந்தத்திற்கே இது மங்கள ச்லோகம்,

(ப-ரை) ப்ரதம ஸுஜநாய – (எல்லாருக்கும்) முதலான அதாவது மேற்பட்ட (அல்லது முந்தி தானே வலுவில் நெருங்கும்) அனுகூலபுத்தி என்னும் ஸௌஜந்யத்தையுடைய,
பும்ஸே – புருஷன் பொருட்டு, :
நம: – நமஸ்காரம் (நமஸ்கரிக்கிறேன் ) (மனத்தாலும் வாக்கினாலும் உடலினாலும்)
ப்ரதமதுர் ஜனாய (எல்லோருக்கும் மேற்பட்ட (நிஷ்காரணமாய் முன்யே தீங்கைச் செய்யும்) துஷ்ட மனுஷ்பனான,
(மஹ்ய மபி) – என்பொருட்டும்,
ந88 [su:) – நமஸ்காரம் (நமஸ்கரிக்கிறேன்),
யௌ எவ்விருவரும், (எவரும் நானும்.),
ஸக்ருதுபகார அபகாராப்யாம்] – ஒரு தடவை உபகாரத்தாலும் ஒரு தடவை அபகாரத்தாலும்,
க்ருதம்] – முன் செய்யப்பட்டுள்ள,
ஸர்வம்] – எல்லாவற்றையும்,
ஹத:) – அழிக்கிறார்களோ?

அன்பில் ஸ்வாமி வ்யாக்யான‌ம் தொட‌ர்கிற‌து
தாத்பர்யங்கள் –
பெருமாளுடைய ஸௌஜந்யம், தயை, ஸம்ஸார விமோசனம் அளிப்பது முதலிய மங்கள குணங்களையும்,
ஆஸ்ரிதருடைய விரோதி நிரஸனத்தையும் அனுஸந்தித்து அவரை நமஸ்கரிப்ப தாகிய மங்களம்.
பெருமாள் ஹனனம் செய்வதாகப் பேசுவது ஆஸ்ரிதர்கள் பாபக் கூட்டத்தின் விஷயமானதால் அதுவும் மங்களமாகத் தட்டில்லை.
ஆஸ்ரித பாபக்னன், ஸந்தாபக்னன், அபஹத பாப்மா, அகிலஹேய ப்ரத்யநீகன் என்று தொடங்கும் அவை எல்லாம் மங்களமேயாகும்.
பூர்வ பாபங்களின் விநாசம்’ பக்தி என்னும் உபாயத்தின் ‘பலம்’ என்றார் ஸூத்ரகாரர்.
“ஸர்வ பாபங்களிலிருந்தும் உன்னை விடுவிக்கிறேன்; நீ சோகியாதே’ என்று கீதையின் முடிவு ச்லோகத்தையும் இங்கே ஸூசிப்பது மங்களமே.
வஸிஷ்டர் கௌஸல்யையின் குழந்தைக்குச் சாற்றிய “ராமன் என்னும் திருநாமம் ஜகத்திற்கு ப்ரதம மங்களம்” என்றார் காளிதாஸர்.
இந்த ஸ்லோகத்தில் முதல் ஸுஜனர்’ என்று ராமனை’ நினைப்பதுமன்றி இந்தப் பத்ததியின் முடிவில்
எல்லையற்ற குணக் கூட்டங்களையுடைய ராமனை’ ஸ்பஷ்ட மாகக் குறிக்கிறார்.

இந்த முதல் பத்ததிக்கு ‘அநிபுணமார்க்கம்’ என்று பெயர்.
வித்வான்களைத் திருத்துவதில் இக்காவ்யத்திற்கு முக்கிய நோக்கு.
வித்யை என்னும் தாய், ஞானமென்னும் பாலைக் கொடுத்தும் சிலருக்கு அவிநயம் என்னும் அஹங்கார விஷத்தையும் கலந்து கொடுத்து விடுகிறாள்.
அஹங்காரம், டம்பம், மதம், அஸூயை, க்ருதக்னதை முதலிய கொடிய தோஷங்களுக்கு நாம் இடங் கொடுப்பது ஸுபுணமல்ல, சமர்த்தல்ல.
எல்லா உத்கர்ஷமும் ஈச்வரன் கொடுத்த பிச்சையாயிருக்க, அவனை மறந்து அஹங்காரப்படுவது தௌர்ஜந்யம்.
ஈஸ்வர னுடைய ஸர்வ கர்த்ருத்வத்தை மறந்து தன் செய்கை என்று அபிமானிப்பதினால் எல்லாக் குணங்களும் கெடுகின்றன.
ஈஸ்வரன் கொடாமல் நமக்கு எது கிடைக்கும் என்கிற இந்தத் தெளிவு இல்லாமல் தன் ஸ்வாதந்தரியத்தைப் பற்றுவதால் மற்ற பல குணங்கள் இருப்பினும் வீணாகும்.

தன் வினைப்பயனாக ஈஸ்வரன் ஓர் கஷ்டத்தை ஹிதத்னத எண்ணிக் கொடுக்தால் அநிபுணர் அதைப் பற்றி
அவனை நிந்தித்து அவன் முன் செய்த நன்றிகளை எல்லாம் மறந்து அதனால் க்ருதக்னராவார்.
க்ருதக்னதையிலும் கொடிய தோஷமில்லை. அதற்கு ப்ராயச்சித்தம் இல்லை.
அந்தக் கொடிய அதர்மம் முன் செய்த தர்மங்களை நாசம் செய்துவிடும். க்ருதஜ்ஞரில் உத்தமன் ஈச்வரன்.
க்ருதக்னரில் ப்ரதமர் நாம். அவர் ப்ரதம புமான், புருஷோத்தமன்.
நமக்கு ஸர்வவிதபந்துவும் அதிஸுலபருமான அவரைச் சரணம் புகாத நாம் நராதமர்.
அவர் ஸுஜனலார்வபௌமர், நாம் துர்ஜனஸார்வபௌமர்.

அவர் நம்முடைய ஏதோ ஒரு ப்ரகாரமான வணங்குதல் என்னும் அல்ப உபகாரத்திற்கு ஸந்தோஷித்துக்
கோடிக்கணக்கான நம் முன் பாபங்களை மன்னித்துத் தனக்கு ஸமானமான பேரின்பத்தை நமக்கு அளிப்பவர். நாம் நமக்கு ஈஷத்துக் கஷ்டம் வரும்போது
ஈஸ்வரனை நிந்தித்தும், ஈஸ்வரன் நமக்குப் பிரதி க்ஷணமும் அளிக்கும் ஸர்வவித உபகாரங்களையும் தெளர்ஜந்யத்தால் மறந்தும்,
‘அஹம்மே’ என்று ஸ்வாதந்தரியத்தைப் பற்றுவதால், முன் செய்த நல்வினைகளை வீணாக்குகிறோம்.
அவர் ஓர் அல்ப உபகாரத்தால் நம்முடைய எல்லாத் தீவினை களையும் போக்கும் விசித்திரமான க்ருதஜ்ஞர், ஸுஜனர்.-
நமக்கு ஓர் அபகாரம் செய்யப்பட்டதாக நம்முடைய நினைப்பினால் மட்டும் நாம் கோபத்தையும் விரோதத் தையும்பற்றி
முன் செய்த நல்வினைகளையெல்லாம் அழித்து வீணாக்குகிறோம்.
பிறர் நமக்கு எத்தனையோ உபகாரங்கள் செய்திருந்தாலும், ஓர் அபகாரம் நேர்ந்ததும்
அத்தனை முன் உபகாரங்களையும் மறந்து கொடிய விரோதியாகிறோம்.

நாம் சிரகாலமாக ஸம்பாதித்த தர்மத்தை ஒரு நொடிப்பொழுதில் தொலைத்துவிட்டு, நம்மை நாம் நிபுணர் என்று நினைக்கிறோம்.
உண்மையில் நாம் மிகவும் அதிபுணரே என்று அநிபுண’ சப்தத்தின் தாத்பர்யம்.
நாம் நிபுணரென்று நாம் எண்ணுவதை விலக்குவதில் கருத்து.
பிறரை ஏமாற்றுவதால், தம்மைச் சமத்தாக நினைப்பவர் உண்மையில் தம்மையே வஞ்சித்துக்கொள்ளுவதால் அநிபுணரே.
‘தானேல் எம்பெருமான் அவனென்னாகி யொழிந்தான்” என்று முதல் ஸுஜனரான ஆழ்வார்
ஈஸ்வானுடைய ஸௌஜந்யத்தில் ஆழங்கால்பட்ட படிக்கும், சாக்கடைக் குழி போன்றதும், இருட்டறை போன்றதுமான ஹ்ருதய குகைக்குள்
ஸர்வபூதங் களுக்கும் ஈஸனனான பரமபுருஷன் ஜீவனென்னும் பக்ஷியோடு கூடத் தானும் ஒரு பக்ஷிபோல்
எக் காலத்திலும் இணை பிரியாத் தோழனாய்க் கூடவே இருக்கிறான் என்று
வேதபுருஷன் ஆழங்கால் பட்ட படிக்கும்,

முன் பாதியால் ஈஸ்வரனையும் தம்மையும் ஏகரூபமாக ஒன்றாக நமஸ்காரத்திற்கு உத்தேச்யமாகவும்,
பின் பாதியாலிருவரையும் சேர்த்து ஒரு ஜோடியாகவும் வைசித்ரியத்தை விளக்கிப் பேசுகிறார்.
அவர் தன்னுடைய ஸஹஜஸௌஜந்யத்தால் என்னுள் பிரவேசித்து, என்னுள்ளே மன்னியும் நிற்க,
நான் அவனை மறந்தும், உபேக்ஷித்தும், திரஸ்கரித்தும் அபராதம் செய்கிறேன்.
அவன் ‘ த்வம் மே ‘ என்று என்னைத் தன்னதாக்கி என் பாரத்தைச் சுமந்து என்னைக் காப்பாற்றப் பேசினால்
நான் அதை மறுத்து ‘ அஹம் மே ‘- ‘ நான் எனக்கே உரியேன் உனக்குரியேனல்லேன் ‘ என்று அஹங்காரத்தையும் ஸ்வாதந்திரியத்தையும் பாராட்டுகிறேன்.

‘பிரதமஸுஜன்’ என்பதால் அவன் முன்பே வலுவில்’ தன் ஸௌஜன்யத்தைக் காட்டுகிறவன் என்றும் பொருள் .
ராகவன் முதலில் வலுவில் அழைத்துப் பேசுபவன், முறுவலோடு குளிர்ந்து பேசுபவன்’ என்றார் ருஷி.
பிரத்யுபகாரத்தை அபேக்ஷிக்காமல் உபகாரம் செய்யும் ஸ்வபாவம் அவனுடையது.
அபகாரிகள் விஷயத்திலும் அவன் ஸாதுவாய் ஸுஜனனாயிருப்பவன்.
“மஹ்யம் நமோஸ்து கவயே நிர பத்ரபாய ” வெட்கமற்ற கவியாகிய எனக்கு நமஸ்காரம் இருக்கட்டும்’ என்று
ஆளவந்தார் ஸ்தோத்திர ரத்னத்தில் முதலில் ஸாதித்ததை அனுஸரித்து இங்கும் முதலில் ‘மஹ்யம் நம” என்று ஸாதிக்கிறார்.

இருவரையும் தராசில் நிறுப்பது போல் நிறுத்து “எல்லாம் ஸமம்; ஆனால் அவர் விஷயத்தில் ஸு என்றும் என் விஷயத்தில் துர் என்றும் விசேஷிக்க வேணும்.-இருவர் செய்வதும் ஸர்வத்தையும் ஹனனம்; அவருக்கு நிமித்தம் ஒருகால் உபகாரம், எனக்கு நிமித்தம் ஒருகால் அபகாரம்.
அங்கும் உப, அப என்றுதான் பேதம். அனேக பாகங்கள் ஒற்றுமையென்றும் ஈஷத்தே பேதமென்றும் இவர்களை
துல்யயோகிதையாலே சேர்ப்பது உசிதமே யென்றும் ரஸமாய்க் காட்டுகிறார்.

முதலான புமான்’ என்பதால் ‘புருஷோத்தமன்’ என்றும் கிடைக்கிறது.
ஆந்ருச்ம்ஸ்யம், தயை முதலிய ஆறு குணங்கள் ராகவனென்னும் புருஷோத்தமனைப் பூஷிக்கின்றன என்றார் ருஷி.
‘உலகத்திலும் வேதத்திலும் நான் புருஷோத்தமனென்று பிர ஸித்தமானவன்’ என்றார் கண்ணன் கீதையில்.
‘ஹரி ஒருவன் தான் புருஷோத்த மனென்று எப்படி ருஷிகளால் ஸ்மிருதிகளில் ப்ரஸித்தமாய் பேசப் படுகிறானோ’ என்றார் காளிதாஸர்.
‘புருஷோத்தமன் யார்’ என்று ஆளவந்தார் கேட்டதற்கு காளிதாஸரே பணித்த பிரஸித்தியையும் காட்டுவதில் திருவுள்ளம்.
‘எனக்கும்’ (மஹ்யமபி) என்னுமிடத்தில் ‘அபி’ என்பதற்கு நிந்தை என்னும் பொருளையும் கொள்ளலாம்.
பெருமாளோடு கூட்டிப் பேசுவதாகவும் பேசலாம்.
‘தயை, குணங் களுக்குள் பட்ட மஹிஷி; நான் அபராதி களுக்குள் சக்ரவர்த்தி’ என்பதைப் போல் இங்கு நம்மையே பரிஹஸிக்கத் திருவுள்ளம் .
இப்படித் தம்மை யிகழ்ந்து பேசுவதெல்லாம் நம் அநுஸந்தானத்தின் பொருட்டு என்பதை மறக்கக் கூடாது.
நீசனேன், அமர்யாத.’ என்பதைப்போல.
கிருதக்னதைக்கு பயந்து சாணக்ய – சந்திர குப்தர்களுக்குச் சாத்ருவான ராக்ஷஸன் அவர்கள் சேவகத்தில் அமர இணங்கி சந்தன தாஸனென்னும் ஸ்னேஹிதரை விடுவித்தான்;
குளிர் காலத்தில் குளிர்தேசத்தில் பொறுக்கக்கூடாதபடி குளிர் காற்று வீசுகையில், ‘வீசு வீசு குளிர்காற்றே மனுஷ்யர் களின் கிருதக்னதையைப் போல
நீ அத்தனை துஸ்ஸஹமோ’ என்று ஓர் கவி பேசுவதும் இதன் ப்ரஸித்தியைக் காட்டும்.
(ஸ்வபாவத்தாலேயே நீர் கிருதக்ஞர்’ என்று முதலில் பெருமாளையும் மேலே “நான் கிருதக்னன், துர்மானி’ என்று
தம்மையும் ஆளவந்தார் ஸாதித்ததை அனுஸரித்து ஸ்வாமி இங்கே ஸாதிக்கிறார்.
கிருதக்னனாகிய துர்ஜனனுக்கு பிராயச்சித்தமே கிடையாதே,
அவனைப் பெரியோர் என்ன பிராயச்சித்தம் செய்தாலும் தம்மோடு சேர்த்துக்கொள்ளமாட்டாரே,
கிருதக்னதா தோஷத்தை எப்படித் தொலைத்து பெருமாளோடு சேரக்கூடும், எப்படி மோக்ஷம் அடையக்கூடும்
என்கிற சங்கைகள், ஒருகால் வணங்குவதென்னுமுபகாரத்தால் முன் செய்த தீவினைகளெல்லா வற்றையும்
நாசம் செய்கிறானென்று பின்பாதியால் பரிஹரிக்கப் பட்டன. எல்லாமென்பதில் கிருதக்னதையும் அடங்கும்.
“முன்பு தூராசாரனும், கிருதக்னனும், நாஸ்திகனுமாய் இருந்தாலும் ஆதிதேவனை (ப்ரதமனை) சிரத்தையோடு
ஸமாஸ்ரயித்தால் பரமாத்மாவின் பிரபாவத்தாலவனை நிர்தோஷனென்று அறி” என்கிற வசனத்தையும் இங்கே நினைத்து
கிருதக்னதை என்னும் தெளர்ஜன்யம் உள்பட எல்லாத் தோஷங்களும் ஓர் வணக்கினால் தொலையும் என்று ஸாதிக்கிறார்.
ஈஸ்வர தத்துவத்தையும், மற்ற ஸாதுக்களையும் தூஷிப்பதில் ருசியாகிய தௌர்ஜன்யத்தையும்
இங்கேயுள்ள துர்ஜனசப்தத்தால் கொள்ளவேணும்.
ராமனைத் தூஷிக்கும் தெளர்ஜன்பத்தை பன்னிரண்டாவது சுலோகத்தில் ஸாதிக்கிறார்.
ஸீதை விஷயத்திலும் ஜனங்கள் அபவாதம் பேசியதால் அவர்கள் “அதிதுர்ஜனர்” என்று சொல்லவேண்டுமென்று
பவபூதி பேசியதையும் ஸ்வாமி நினைத்து இங்கே ப்ரதமதுர்ஜனர்’ என் கிறார்.
நீதிசதகத்தில் பர்த்ருஹரி ஐஸ்வர்யத்திற்கு ஸுஜனதை விபூஷணமாகும்’ என்றதையும் நினைத்து
இந்த நீதி காவ்யத்தில் இங்கே ஸர்வஸ்வரன் விஷயத்தில் ‘ஸுஜன சப்தத்தை பிரயோகிக் கிறார்.
முதலடியில் பெருமாளை நமஸ்கரித்தவுடனே தௌர்ஜன்யம் நீங்கி அவர் தாஸனாகி அவர் சரீரமாகத்
தமக்குமுபாஸ்யத்வம் கூடலாமென்பது ‘ப்ரதமதுர்ஜன’ என்பதின் ஓர் த்வநிப் பொருள்.
‘முன்பு துர்ஜனன்’ என்றதால் இப்பொழுது ஸுஜகனாகி பெருமாளுக்கு ஸ்வஜனமானதை ஸூசிக்கும்.

ஸ்ரீபட்டப்பாஸ்வாமி ஸாதித்த பொருள்கள் :-

(1) தைவ ஸம்பத்து மோஷத்திற்கு அனுகூலம்; ஆஸுரஸ்வபாவம் மோகத்திற்கு ப்ரதிகூலம்.
ஆஸுரஸ்வபாவங்களை வெறுக்கும்படி செய்ய நிபுணமான பரிஹாஸ வசனங்களால் நம் தெளர்ஜந்யத்தை
நாமே பரிஹஶித்து வெட்கச் செய்து அவற்றை ஒழிக்கும்படி உபதேசிப்பது இந்தச் சாடு ஸ்லோகங்களின் ப்ரயோஜனம்.

(2) ஒரே அஞ்ஜலிக்கு வசப்படும் ஸர்வோத்கிருஷ்ட ஸுஜனனான ஈஸ்வரனை ஒருகால் வணங்கி
ஸர்வ துக்கமும் தீர்ந்து சாஸ்வதமான பேரின்பத்தை அடைவதல்லவா சமத்தர் காரியம்.
செய்நன்றி மறப்பதால் பாதகியாகி முன் ஸம்பாதித்த புண்யத்தை அழிப்பவர் நிபுணராவரோ?

(3) ” நாராயணனென்பவர் ஸர்வஸ்ய சரணம் ஸஹ்ருத்” என்று உபநிஷத்து ஓதிற்று, ‘
ஸர்வபூதங்களுக்கும் ஸுஹ்ருத்தாக என்னைத் தெரிந்துகொள்பவன் சாந்தியை அடைவான்’ என்று கீதோபநிஷத் பணித்தது.
பிரத்யுபகாரத்தை எதிர்பாராமல் உபகரிப்பவர் ஸுஹ்ருத்தென்னும் ஸூ ஜனர். அபகாரம் செய்யாதவரிடமும் அபகாரம் செய்பவர் துர்ஜனர்.

(4) ‘முதல்வன்’ என்பதற்கு இந்தக் குணத்தில் எல்லோரையும் அதிசயித்தவன் என்பது பொருள்.
”உயர்வற உயர்” ஸௌஜந்ய நலமுடையவன்.-நாம் இயற்கையில் அவனுக்குத் தாஸர்கள்.
ஸ்வாமிக்கு ஓர் வேலைக்காரன் எப்பொழுதும் ஆஜ்ஞையை மீறுதல், த்ரோஹம் பண்ணுதல் முதலிய அபராதங்களைச் செய்து கொண்டேயிருந்தால்,
இவ்வுலகத்திலுள்ள யஜமானர் அவனை வேலையில் வைத்துக்கொள்வரோ?
இத்தனை ஆஜ்ஞாத்ரோஹங்களும் செய்து கொண்டேயிருந்து ஓர் நாள் அவர் திருவடியைப் பிடித்துக் கொண்டு
“இத்தனை கொடிய அபராதங்களையும் மன்னிக்கவேண்டும்” என்று ஒருதரம் ப்ரார்த்தித்தால்
அதைக் கேட்டு எல்லாக் குற்றங்களையும் மன்னித்து உடனே உத்யோகத்தைக் கொடுத்துச் சேர்த்துக் கொள்வரோ?

(5) நமக்கு ஈஸ்வரன் ராஜா. ராஜா எப்படி யிருக்கிறானோ, ப்ரஜைகளும் அப்படியே யிருக்க வேண்டியது உசிதம்.
அவர் ப்ரதம ஸுஜனராயிருக்க, நாம் ப்ரதம துர்ஜனராயிருப்பதழகோ?
நாமும் ஸுஜனராகவே இருக்கவேண்டாவோ ? ராஜாவின் ஸ்வபாவத்துக்கு நேர் எதிராகவுமிருக்க வேண்டுமோ ?
அவர் ஸௌஜந்யத்தின் எல்லையாயிருக்க, நாம் தௌர்ஜயத்தின் எல்லையாயிருக்க வேண்டுமோ ?

(6) இங்கே நம: என்கிற சப்தத்தினால் பிரபத்தியைச் சொல்லலாம்.
நமஸ்காரம் என்பது ஒருவனுக்கு மற்றொருவனைக் குறித்து உயர்ந்தவன் என்றே அபிப்பிராயத்தை
உண்டு பண்னும் காரியமாகையால், தன்னையே தான் நமஸ்கரித்துக் கொள்ளுவது என்பது பொருந்தாது.
என்னுடைய ஸ்வபாவமான தெளர்ஜயத்துக்கு நமஸ்காரமென்பது கொள்ளல் வேண்டும். “
துரீச்வரர்களின் வீட்டுத் திண்ணையில் யாசகராய் உட்காரும் துராஸிகைக்கு (துக்கமான இருப்புக்கு) அஞ்ஜலி செய்கிறேன் ”
என்ற இடத்தில் போல் தௌர்ஜந்யம் என்னை அணுகாமல் தூரத்தில் இருக்கவேண்டும் என்று அபிப்பிராயத்தைக் காட்டுகிறது.
இங்கு தெளர்ஜந்யம் என்பது அஹந்தை, அஹந்தையே! நீ என்னை அபேக்ஷிக்கக்கூடாது, என்னை விலக்க வேண்டும்,
அம்மா ஆசையே உனக்கு நமஸ்காரம்” என்று விலகியிருப்பதைப் பிரார்த்திப்பது உண்டு.

{7) பிரதமஜைனரான பெருமாளை நமஸ்கரித்து அவரை ஹிருதயத்தில் எழுந்தருளப் பண்ணுகையில்
அவருக்கு நேர் விரோதியான அஹந்தை’ என்னும் ப்ரதம தெளர்ஜயத்தையும்’ அங்கே கூடவிருக்க விடலாமோ ?
பெருமாள் எழுந்தருளி விட்டார் . அவருக்கு எதிரியான நீ தயவு செய்து வெளியே போய் ஒதுங்கி யிருக்க வேண்டும். ‘அஹந்தே நாஹந்தே’.

(8) நம: என்பதற்கு, பெருமாள் விஷயத்திலும், தௌர்ஜந்யத்தின் விஷயத்திலும்
‘நமஸ்காரம்’ என்றே ஒரே விதமான பொருளையே ஸ்வ ரஸமாய்க் கொள்ளலாம்.
“ருத்ரரே! உமக்கு நமஸ்காரம். நீர் என்னை ஹிம்ஸியாதிருக்கவேண்டும்” என்று பேசுமிடத்தில் போல
‘அஹந்தை என்னும் தெளர்ஜந்யமே உனக்கு நமஸ்காரம், நீ என்னை ஹிம்ஸியாதே’ என்பது பொருள்.

(9) ‘ஸூ ஜன’ என்பது ஸௌஜந்யத்தில் ஸ்வபாவமான ருசியைக் காட்டும்;
துர்ஜன என்பது தெளர்ஜந்யத்தில் ஸ்வபாவமான ருசியைக் காட்டும்.

(10) பெருமாள் சேஷியாகவும், தான் சேஷனாகவும் ரஸித்து ரஸம் ஓடுகிறது.
அஹந்தை என்னும் பானகத் துரும்பினால் அந்த ரஸ பானத்தில் ரஸ பங்கம் வரும்.

(11) ஹத;- என்பதற்கு வீணாக்குகின்றார்கள் என்பது பொருள்.

(12) இங்கே உபகாரம் என்பதற்கு உண்மையில் உபகாரம் என்று எண்ணி நாம் செய்யாவிடினும்
ஈஸ்வரன் புத்தியால் உபகாரமென்று கிரஹிக்கப் படுவது என்பது பொருள்.
“கதஞ்சிதுபகாரேண” என்பதை நினைக்க வேண்டும்.
அதைப் போலவே அபகாரம் என்பதற்கும் அபகாரம் என்று நாம் நினைப்பது என்றும் பொருள்.
ராவணனும் சரணம் புக வந்திருக்கலாமென்கிற எண்ணத்தினால் இங்கு சரணமடைய வந்திருக்கிறவன்
ராவணனாகவிருந்தாலும் அழைத்து வா என்கிற வார்த்தையை உண்டு பண்ணுகிற
பரமோதாரமான அநுகூல எண்ணமானது ஸௌஜந்யம்.
ஆநயைனம் ஹரிச்ரேஷ்ட” என்றார். இன்னாரை என்று குறிப்பிடவில்லை.
யாரேயாகிலுமாகுக. ராவணனேயாகிலும் ஸரி .

(13) முதல் ஸுஜனர் ராமர். முதல் துர்ஜனன் ராவணன் போன்ற பத்துத்தலையுடைய என் மனது.
அவன் வணங்க மாட்டேனென்றது போல என் மனதும் அவரை வணங்காது.
அவரை நமஸ்கரித்து என் அஹங்காரமாகிய ராவணனைத் தலையறுத்து எனக்கு அபயமளித்து
என்னை ஸுஜனராக்க வேண்டுமென்று மனோரதம்.

(14) அலங்காரம் முதலிய பல விஷயங்களில் காட்டப்பட்டிருக்கும் ஆச்சர்யமான ரஸங்கள் பலவுள.

————-

ப்ரமிதி பரிஷ் க்ருதி முத்ரா ஸஹ்ருதயஹ்ருதயே ஸமர்ப்பிதா கவிபி: | –
பவதி ஸுபாஷித நீவீ பர குணசோரைரஹார்யார்த்தா ||-2-

(ப-ரை)
ப்ரமிதி பரிஷ்க்ருதி முத்ரா –
(1) மொத்த ஸ்லோகக் கணக்கு, பத்ததிக் கணக்கு, பத்ததி ஸ்லோகக் கணக்கு, இவற்றை முறையே 144. 12-12- என்று
கணக்குப் பண்ணி முத்திரை போடப்பட்டு, ஒவ்வொரு ஸ்லோகத்திற்கும் உள்ள உண்மையான பல ரஸப் பொருள்களைச் சொல்லிக் கொடுத்து
ஸம்ப்ரதாயத்திற்கு வெளிப்பட்ட அஸூயாளுக்களுக்கு விளக்கக் கூடாதென்று ஸங்கேத முத்திரை ஏற்படுத்தின..
(2) கணக்கனிடம் ஒப்புவிக்கையில் நன்றாகப் பணத்தை எண்ணித் தெரியாத
எழுத்துக்களால் முத்திரைப் போட்டுப் பெட்டியிலோ, பையிலோ வைக்கப்பட்ட,
(3) ஸ்ரீபாஷ்யம் ஆகிய மூல கோசத்தின் உட்பொருள்களை ஸம்ப்ரதாயஸ்தருக்கு நன்றாக உபதேசித்துப்
பிறருக்கு விளக்கக் கூடாதென்று முத்திரையுடன் அமைத்து,
ஸஹ்ருதயற்ருதயே – ரஸிகரும் விஶ்வாஸத்திற்கு யோக்யருமான புத்திமான்கள் மனதில்,
கவிபி – கவிகளாலே, (விவேகிகளான முதலா ளிகளாலே, ஸூஷ்மதர்சிகளான ஆசாரியர்களாலே),
ஸமர்ப்பிதா – ரக்ஷிக்கும்படி நன்றாய் ஒப்புவிக்கப் பட்டிருக்கிற,
ஸுபாஷிதநீவீ) – செஞ் சொற்களின் மூலதனமும்,
பாண்டமும், முடிப்புமான (இந்தக்கிரந்தம்)
ஸ்ரீபகவத்ராமாநுஜரின் ஸுபாஷிதமான ஸ்ரீ பாஷ்யமென்னும் மூலதனம்,
பரகுண சோரை: – பிறர் குணத்தை அபஹரிக்கும் கவித்திருடரால்,
(யஜமானன் பொருளைத் திருடும் கணக்கரால், பரனென்னும் ஈஸ்வரனுடைய கல்யாணகுணங்களை அபஹரிப்பவரால் ,)
அஹார்யார்த்தா – உள்ளேயிருக்கும் பொருள்களைத் திருடுவதற்கு அஸாத்தியமாக,
பவதி – ஆகிறது. (ஆகும்)

அவதாரிகைகளுடன் தாத்பர்யங்கள் –
(1)-பெருமாளுடைய உடமையான நம்மையே நாம் திருடுகிறோம் என்பது முன் ஸ்லோகத்தில் ஸூசிக்கப் பட்டது.
“நான் எனக்கே உரியன்” என்பதால் நாம் ஆத்மாபஹாரிகளான சோரர்கள்.
ஈஸ்வானுடைய சேஷித்வத்தை நன்றாய் விளக்கி நாம் அவரது உடமை யென்பதைத் தெளியச் செய்வது
ஸ்ரீபாஷ்யமென்னும் ஸுபாஷிதமான மூலதனம்.
அந்த மூலதனத்தை ஸம்ப்ரதாயமாகக் கிரஹித்து ரக்ஷித்து வந்து,
அதிலிருந்து மேன் மேலும் அதன் உண்மைப் பொருள்களைப் பரவச் செய்ய வேணும்.
ஸ்ரீபாஷ்பம் நமக்கு ஓர் ஸுபாஷிதநீவீ.
அதை ரக்ஷித்து வைத்தால், பெருமாளுடைய ஸொத்தாகிய நம்மையே நாம் திருடாமற் செய்து
நம்மைக் காப்பாற்றுவதுமன்றியில், பெருமாளுக்குக் குணங்களேயில்லை, விபூதியில்லை என்னும் வாதத்தைத் தள்ளி,
பெருமாளுடைய மங்கள குணங்களையும் விபூதிகளையும் பிறர் அபஹரிக்காமல் காக்கக்கூடும்.
“’பர”’ என்பது ஈஸ்வரனைச் சொல்லும். ப்ரபஞ்சம் பொய் என்று சொல்லிப் பெருமாள் விபூதியை அபஹரிப்பதையும் தடுக்கும்.
ப்ரபஞ்சம் பெருமாளுக்கு விசேஷணமான குணம். பர குணங்கள் ஈஸ்வர விசேஷணங்கள்

(2) பர்த்ருஹரி மூன்று சதகங்களியற்றினார். -ஸ்ருங்காரம், நீதி, வைராக்யமென்று மூன்று .
ஸ்வாமி ஸ்ருங்காரத்தில் இறங்கவில்லை. நீதி ஸ்லோகங்களையே வைராக்யத்தையும் வேதாந்தத்தையும் அறிவிப்பதாக அமைத்தார்.
சார்ங்க தரபத்ததி என்று ஓர் அரசன் சேர்த்த ஸுபாஷித கோசம். க்ரந்தம் முழுவதற்கும் “பத்ததி” என்று பெயர்.
பெரும் பான்மையாகப் பிறர் ஸ்லோகங்களையும் தானும் சில ஸ்லோகங்கள் ஸ்வந்தமாகச் செய்தும் சேர்த்து அந்தக் கிரந்தமேற்பட்டது.
அதில் காமப்பால் விசேஷமாக உண்டு. மற்ற ஸுபாஷித பாண்டாகாரம் முதலிய க்ரந்தம் பிறர் ஸ்லோகங்களையே சேர்த்தது.
பர்த்ருஹரி நீதிசதகத்தில் “கவிகாள்! ஜாக்ரதை யாயிருங்கள் . ஸாஹித்ய ஸமுத்திரத்தில்
நீங்கள் கஷ்டப்பட்டுக் கடைந்தெடுத்த கர்ணாம் ருதங்களை, காவ்யார்த்தங்களைத் திருடும் சோரர்கள் களவு கொண்டு
தங்களுடையதென்று சொல்லிக்கொள்ள இடங்கொடாமல் ரக்ஷியுங்கோள் ” என்று சொல்லுகிறார்.
ரக்ஷிக்கும் வழி சொல்லவில்லை. அவர் சதகத்தில் நான்கு ஸ்லோகங்கள் சாகுந்தளம் முத்ராராக்ஷஸம் முதலிய
மற்ற பூர்வகவிகளின் காவ்யங்களிலுள்ளள, அதைப் பற்றி எங்கிருந்து யாரெடுத்தது என்பது தகரார்..
முன்பே வழங்கிவந்த அனாதிஸுபாஷிதங்களை எல்லோரும் கையாடினார்களென்று ஓர் கக்ஷி. .
சதகங்களென்று பெயரே யொழிய ஸ்லோகக் கணக்கு நூறன்று, அதற்குக்கிட்டியதுமன்று.
‘ “ப்ரசம்ஸை”களென்று சில விபாகங்கள்; ஓர் பிரிவுக்குமட்டும் பத்ததி’ என்று பெயர்.
பிரிவுகளிலும் ஸ்லோகக் கணக்கு வ்யவஸ்தையில்லை.

இங்கே பரிஷ்க்ருதி’ என்று 12-ஐயும், இந்த ச்லோகத்திலும், கடைசி ஸ்லோகத்தில் ‘ பாவுக’ என்பதால் 144-ஐயும்
‘ப்ரியபத்ததி’ என் பதால் 12- என்னும் பத்ததிக் கணக்கையும் குறிக்கிறார்.
உயர்ந்த கவிகளின் ஸ்லோகங்கள் ஓர்விதமான ரீதிமுத்ரையோடு கூடியதாயிருக்கும்,
அப்படி ஸ்வாமியினுடைய கவி ரீதி முத்ரை யுள்ள ஸ்லோகங்களைப் பிறர் திருடமுடியாது.
திருடினால் தெரிந்து விடும். ஸ்லோக சப்தங்களைத் திருடினாலும் திருட்டு வெளிப்பட்டு விடும்.
ஸ்லோகம் உன்னதாயின் அர்த்தம் சொல்லு என்று கேட்டால், தட்டுக்கிடுவான். திருட்டு வெளியாகும்.
பிறர் காவ்யங்களிலிருந்து திருடுகிறவன், தான் நிபுணன் – கெட்டிக்காரனென்று நினைக்கிறான்.
அவன் அசடனே. திருட்டு ஜரிக்காது; திருடன் என்னும் பட்டம்தான் மிகும்.
ஸ்ரீபாஷ்யம் முதலிய ஸம்ப்ரதாய மூல தன க்ரந்தங்களை முறைப்படி கேட்காமல்,
புத்தகம் படித்தும் திருட்டுத்தனமாயும் அறியப் பார்ப்பவரும் அசடரே.

(3) வால்மீகி முதலிய உயர்ந்த கவிகளின் காவ்யங்களை மூலதனமாகக் கொண்டு அவர்களிடம் க்ருதஜ்நதை
வெகுமதிகளைக் காட்டி விட்டு அவர்கள் ரீதிகளை அனுசரிப்பது திருட்டன்று.
அது அவர்கள் பெருமையைப் பிரகாசப்படுத்துவதேயாகும். அந்த மூலதனத்திலிருந்து ஏதோ வட்டி பெருக்குவது போல வ்ருத்தி செய்வதாகும்.
மூலதனம் மூலதனமாகவேயிருக்கும். காளிதாஸர், வால்மீகி ஏற்படுத்திய த்வாரத்தின் வழியாக நூலைப் போல தன் நூல் செல்கின்றதென்றார்.
வால்மீகியின் வாக்கே உத்தர ராமசரிதமாகப் பரிணமித்தது என்று பவபூதி பேசினார்.
வால்மீகியின் வாகமிர்தமான ஊற்றுக்கிணற்றின் பக்கத்தில் கசிவுஜலம் போன்றது தன்னுடைய காவ்யம் என்று முராரிகவி பேசினார்.
தன்னை ஓர் குட்டி வால்மீகி என்றும் பேசினார். ஸ்வாமி அப் படியே வால்மீகி, வ்யாஸர், காளிதாஸர், முராரி முதலிய
பூர்வகவிகளைப் புகழ்ந்து, அவர்கள் ரீதிகளை யனுஸரிப்பதுண்டு.
இங்கும் 11-வது பத்ததியான ஸத்கவிபத்ததியின் முடிவில் மனுவ்யாஸ ப்ராசேதஸபரிஷதர்ஹா’ என்று புராதன மஹாகவிகளைப் புகழ் கிறார் .

ஸ்ரீபட்டப்பா ஸ்வாமி ஸாதித்த பொருள்கள்:-

(1) ‘நீவீ’ என்பது மூலதனத்தையும், அவிழ்ப்பது கஷ்டமான க்ரந்த முடிச்சுகளையும், திருடர்களை யடைக்கும் காராக்ருஹத்தையும் சொல்லும்.
‘ப்ரமிதி’ என்பது ப்ரத்யக்ஷம் முதலிய ப்ரமாணங்களால் தீர்மானிப்பதைச் சொல்லும்.
இன்ன ப்ரமாணங்கள் இப்படித்தான் ப்ரஸரிக்குமென்று பரிஷ்காரத்தைச் செய்து ஸ்ரீபாஷ்யத்தில் ப்ரமாண
முத்ரைகளை ஏற்படுத்திவிட்டதால், ப்ரத்யக்ஷத்தால் ஸித்திக்கும் ப்ரபஞ்சமென்னும் ஈச்வர விபூதியையும்,
நியாயங்களால் ஸித்திக்கும் ஈஸ்வர குணங்களையும் பிறர் அபஹரிக்க முடியாது.

“பகவல் லஷ்மணாசார்யருடைய முத்ரையை, ஸதா சார்ய பரம்பரை வழியாக முறைப்படி
க்ரஹித்த என்னிலும் பிறறறிவரோ” என்று தத்துவ முக்தா கலாபத்தின் முடிவில் ஸாதித்தார்.
“அப்ரமத்தாத் ந மத்த:”, ஸம்ப்ரதாயத்திலுள்ள யோக்யர்களாள சிஷ்யர்கள் ஹ்ருதயத்தில்
ஸ்ரீபாஷ்ய ஸுபாஷித மூல தனம் ப்ரமாண பரிஷ்காரங்களோடு பதிய வைத்து முத்ரை போட்டிருக்கிறதைப் பிறர் திருட முடியாது.
வித்யையைப் பிறர் சோரம் பண்னப் பார்த்தாலும், பாபம் வருமேயொழிய, திருட்டுப் பலிக்காது.
வித்பையைத் திருடிக் கடைத்தேறப் பார்ப்பவர் பாபத்தை அடைந்து கெடுவர்.. காவ்யத் திருட்டும் வித்யைத் திருட்டும் நிபுணமன்று.

ப்ரமிதி’ என்பது நன்றாகக் கணக்குப் பண்ணி இலக்கம் குறிப்பதைச் சொல்லும். (க. ட, ப,யாதி அக்ஷர இலக்கத்தால் கணக்கிடுகிறது).
‘பரிஷ்க்ருதி’ 12-ஐக் குறிக்கும். ‘முத்ரை’ என்பது ஓர் வ்யவஸ்தையைச் சொல்லும்,
‘ஸமர்ப்பிதா’ என்னும் பதத்தில் ‘ஸ’ என்பது 7-ஐயும், ‘ம’ என்பது 5-ஐயும் காட்டும்.
நற்குணத்தோரின் வர்ணனம் 7-பத்ததிகள்; தீயோரின் வர்னனம் 5 பத்ததிகள்.
‘ அநார்ய ‘ என்பதற்கு வகுக்கக் கூடாதது’ என்பது பொருள்.
144-ஐ 12-ஆல் வகுத்து 12- ஆகுமே பொழிய, வேறு விதமாக வகுக்க இயலாது.
எந்தப் பத்ததியிலிருந்து எந்த ஸ்லோகத்தைத் திருடமுடியும்.
‘ஸுபா’ என்பது 74-ஐயும், ‘ஷித’ என்பது 60-ஐபும், நீவீ’ என்பது 4 ஐயும் காட்டும். கூட்டினால் 144 ‘
பர குண’ என்பது பர வாஸுதேவருடைய ஆறு குணங்களைக் குறிப்பதால், 6-ஐச் சொல் லும்.
சோரர்கள்’ காம க்ரோதம் முதலிய ஆறு திருடர்கள். இப்படிக்கும் 12-கணக்காகிறது.

(2) “இரவில் வீட்டிற்குள் நுழைந்து திருடுகிறவரும், வழிப் போக்கர்களை மறித்துக் கொள்ளையடிப்பவரும் திருடரல்லர்;
கணக்குகளில் இலக்கங்களை மாற்றி யஜமானனுடைய பொருள்களை அபஹரிக்கும் கார்யஸ்தரான
கணக்கர்களே பெருந் திருடர்கள்” என்று விஸ்வகுணாதர்சம்.
அந்தரங்கருடைய மனத்திற்கு மட்டும் தெரியும்படி, கணக்குகள் போட்டுக்கூட்டி முத்திரை போட்டுவைத்தால், அந்தத் திருட்டையும் தடுக்கலாம்.
இப்படி ரஹஸ்பமான முறைகளில் முத்திரை போட்டுவைக்கும் இருப்புத் தொகைகளைத் திருட்டுக் கணக்கர் அபஹரிக்க முடியாது.

(3) ‘ப்ரமிதி, என்பது உயர்ந்த பரிமாணத்தைச் சொல்லும்.
மிக உயாமாய் அவர்களால் பரிஷ்கரித்துக் கட்டியிருக்கும் சிறைச் சாலையிலிருந்து அங்கே அடைக்கப் பட்டிருக்கும்
திருடர்களான கைதிகள் ஏறிக் குதித்துத் தப்பியோட முடியாது..
ஒடினாலும் திருடருக்கும் உடம்பில் அடையாள முத்திரை போடப் பட்டிருப்பதால், அகப்பட்டுக் கொள்ளுவர்.

(4) மஹா மந்த்ரங்களைக் கொண்டு தத்துவோபதேசத்துடன், சங்க சக்ர முத்திரைகள் பெற்றவரின்
விவேகத்தைக் காமக்ரோதாதிகளான திருடர்கள் அபஹரிக்கமுடியாது; அவர்கள் மனதை மதாந்தரஸ்தர்கள் அபஹரிக்கமுடியாது.

(5) ‘முஸல முத்திரை’ (உலக்கை முத்திரை) என்கிற ஓர் முத்ரையின் மந்த்ர சக்தியால் திருடர்கள்
உள்ளே நுழையப் பயந்து ஓடிப் போவார்கள் என்று ப்ருஹத் தந்த்ரத்தில் கூறப்பட்டது.

————–

பஸ்யதி பரேஷு தோஷாந் அஸதோபி ஜந: ஸதோபி நைவ குணாந்|
விபரீதமிதம் ஸ்வஸ்மிந் மஹிமா மோஹாஞ் ஜநஸ்யைஷ:|| (3)

(ப-ரை)
பரேஷு – பிறரிடத்தில்,
(அஸத: அபி] – இல்லாததேயான,
தோஷாந் – தோஷங்களை,
ஜந: – ஓர் மனுஷ்யன், (துர்ஜநன் என்பவன்),
பஸ்யதி – பார்க்கிறான்.
பரேஷு – பிறரிடத்தில்,
ஸதோபி குணாந் – உள்ளதேயான குணங்களையும்,
நைவ பஶ்யதி – பார்க்கிறதேயில்லை.
ஸ்வஸ்மிந் – தன்விஷயத்தில்,
இதம் – இது,
விபரீதம். நேர் தலைகீழ். :
ஏஷ: – இது,
மோஹாஞ்ஜாஸ்ய – மோஹமென்னும் மையின்,
மஹிமா- மஹிமை |

அவதாரிகைகளுடன் தாத்பர்யங்கள் –

(1) முன் ஸ்லோகத்தில் ப்ரஸ்தாவித்த காவ்யத் திருடர்கள், பிறரான கவிகளின் காவ்யங்களில் குணங்களிருப்பதைப் பார்த்து,
அதைப் போல் அழகாய்த் தங்களுக்குக் கவனம் செய்யச் சக்தியில்லை யென்பதையும் தெரிந்துகொண்டு
பிறர் காவ்யங்களிலிருந்து திருடுபவர்; பிறர் குணத்தையும், தங்கள் குணக் குறைவையும்
தோஷத்தையும் நன்கு அறிந்தவர். இங்கே பேசப்படுகிறவர்கள்
பிறவி மோஹத்தால் புத்திக் கண் ஸரியாகத் தெரியாமல் பிறரிடமில்லாத தோஷங்களை இருப்பதாகப் பார்ப்பவர்;
பிறரிடமிருக்கும் குணங்களை ஒருகாலும் பாராதவர்; தங்கள் ஸொந்த விஷயத்திலோ வென்றால்
இதற்கு நேர் தலைகீழாக இல்லாத குணங்களை இருப்பதாகப் பார்த்தும், இருக்கும் தோஷங்களைப் பாராமலுமே யிருப்பவர்.
இது மோஹமென்னும் மையினால் கண் மூடப் பட்டிருப்பதின் ப்ரபாவம்.
ஸங்கல்ப ஸூர்யோதயத்தில் விவேக மஹாராஜர் இந்த ஸ்லோகத்தை உபயோகிக்கிறார்.

(2) ஸுஜச்ரேஷ்டரான ராமனை ‘ஸ்வ தோஷ பரதோஷவித்’ ‘தன் தோஷங்களையும் பிறர் தோஷங்களையுமறிந்தவர்’ என்று வால்மீகி வர்ணித்தார்.
முதலில் தன் தோஷங்களை வித்வானாயிருப்பவன் அறிய வேணும் என்பதைக் காட்ட ‘ஸ்வதோஷ’ என்பதை முதலில் ருஷி வைத்தார்.
பிறர் தோஷங்களும் தெரிந்திருக்கவேணும். ஆயினும் அதை அதிகமாக ப்ரகடனம் செய்யக்கூடாது.
ரஹஸ்யத்தில் உபதேசத்தால் திருத்தலாம். தண்டிக்க அதிகாரமுள்ள விடத்தில் ப்ரகாசமாய் தண்டித்துத் திருத்தலாம்.
துர்யோதனனிடம் ‘ராஜாவே, பிறரிடத்தில் கடுகு அளவும் இருக்கக் கூடிய தோஷங்களைப் பார்க்கிறாய்;
உன்னிடமுள்ள யானை ப்ரமாணமான தோஷங்களையும் நீ பார்க்கிறாயில்லை’ என்றார் விதுரர்.
இந்த ஸ்லோகத்தில் ப்ரஸ்தாவிக்கும் துர்ஜனன் துர்யோதனனிலும் பெரியவனென்று
வைகித்ரியம், அடியோடு இல்லாத தோஷத்தையும் பார்க்கிறவன்.

(3) தன் தோஷம் தெரிந்தால், அதை மாற்றிக் கொண்டு கடைத்தேறலாம்.
பிறர் குணங்களைப் பார்த்தால், அவர்களோடு பழகி அந்தக் குணங்களையும் பழகலாம்.
குணவான்களைத் தூஷித்தால் அவர்கள் பாபத்தை இவன் கட்டிக் கொண்டு தன் பூர்வ புண்யத்தை
அவர்களடையும்படி செய்கிறான். இப்படிப் பலவிதமாக அசட்டுத் தனம். இப்படி நடப்பவன் நிபுணனல்லன்.

(4) ‘பரன்’ என்னும் ப்ரஹ்மத்தினிடம் எண்ணிறந்த கல்யாண குணங்களுள்ளன.
ஸுஜநோத்தமரான ராமனிடம் அநேக கல்யாண குணங்கள் இருக்கின்றன வென்று கோஸல நாட்டுக் குடிகள் அவர் தகப்பனாருக்கு எடுத்துக் காட்டினார்கள்.-பரனிடத்தில் தோஷமென்பதேயில்லை. இப்படிக்கிருந்தும் பரனுக்கு குணங்களேயில்லையென்றும்,
பரனுக்கே அக்ஞானம், ப்ரமம் முதலிய தோஷங்களுள்ளன வென்றும், இப்படிப் பார்க்கும் நாம் தான்
தோஷமற்றவரும் உண்மையறிவுள்ளவரென்றும் பார்க்கலாகாது.
ப்ரஹ்மத்திற்கு அவித்யை சொன்னால், சொல்லுகிறவருக்குத் தான் அவித்யை தோஷம் ஒட்டும்’ என்று தத்வ முக்த கலாபத்தில் ஸாதிக்கப் பட்டது.

(5) இல்லவே இல்லாததை உள்ளது போல் ப்ரமித்துப் பார்ப்பது அலத்திற்கு க்யாதியைக் கைப்பற்றுவதால் ஸர்வ சூன்யவாதத்தில் முடியும்.

(6) தமஸ்ஸ, மோஹம், மஹாமோஹம், தாமிஸ்ரம், அந்தம் என்று அவித்யைக்கு 5-பர்வங்களென்பர்.
இல்லாததைக் காட்டுவதும் இருப்பதை மறைப்பதும் அவித்யையின் சக்திகளென்பர்.
இந்த விஷயத்தில் இது உண்மை யாயிருக்கிறது,

ஸ்ரீபட்டப்பா ஸ்வாமி ஸாதித்த பொருள்கள் –

(1) ‘ஜந :’ என்பதால் பிறவியினாலேயே இப்படி விபரீதமான துர்ஜன ஸ்வபாவமமைந்ததென்று ஸுசிக்கப்படுகிறது.
அவன் என்ன செய்வான்; அவன் பிறவிக் குணத்தை அவன் மாற்ற முடிய வில்லை யென்று பரிதாபம்.

(2) பிறர் குணங்களைப் பார்ப்பதே யில்லை! என்றதற்கு பிறர் தோஷங்களைப் பார்க்கா மலிருந்தாலும்,
பிறர் குணங்களை ஒரு காலும் கண்ணெடுத்துப் பார்க்க மாட்டானென்று பொருள்.

(3) ‘ அமோஹாஞ்ஜனம்’ என்றும் பிரிக்கலாம். அமா’ என்று அமாவாஸ்யைக்குப் பெயர்.
அன்று இருட்டில் சின்ன எழுத்துக்களை விளக்கில்லாமல் ஊஹித்துப்படிக்கும்படி செய்யும் சக்தியுடைய அஞ்சனம் (மை).
கோட்டான் மண்டையிலிருந்து இறக்கும் மையைத் தடவிக்கொண்டு இரவில் இருட்டில்
புத்தகம் படிக்கலாமென்று தத்தாத்ரேய தந்தரத்தில் சொல்லி யிருக்கிறது.
தோஷா’ என்றும் ‘ந ஸதோபி என்றும் பதம் பிரிக்கலாம். ‘தோஷா’ என்பதற்கு ‘இரவில்’ என்று பொருள்.
இருட்டில் மிகச் சின்ன எழுத்தைப் படிக்கலாமே யொழிய, லத்’ என்று சொல்லப்படும்
தேஜஸான நக்ஷத்ரங்களை அந்தக் கண்ணைக் கொண்டு பார்க்க முடியாது.
இருட்டில் நக்ஷத்ரங்கள் நன்றாய் ப்ரகாசித்தாலும் அதைப் பார்க்க முடியாது.
இருட்டில் மிக ஸூக்ஷ்மமான எழுத்தையும் படிக்க உதவும். இதெல்லாம்
அந்த அஞ்ஜனத்தின் ஓர் விசித்ரமான விபரீத மஹிமை. ‘ அஸத் ‘ என்பதற்கு ‘மிக ஸூஷ்மமான’ என்று பொருள்.

(4) மோஹத்தால் மூடப்பட்ட புத்தியை யுடைய அரசன் தன்னுடைய பலக் குறைவை அறியாமலும், எதிரியின் பலத்தை அறியாமலும் ஏமாந்து போவான்.
‘பரேஷு தோஷார்’ என்று ஒரே பதம். பிறருடைய இஷூ’ என்னும் பாணங்களுடைய இல்லாத குற்றங்களையும் பார்க்கிறான்.
அவர்கள் இஷூக்களின் குணாந்’ சிறந்த நாண் கயிறு முதலிய வலிமைகளைப் பார்க்கிறதில்லை.
தன் பாணங்களுக்குள்ள துர்பலங்களைப் பார்ப்பதில்லை; இல்லாத குணங்களைப் பார்க்கிறான்.

(5) ப்ரஹ்மத்தினிடத்தில் இல்லாத அவித்யா தோஷத்தைப் பார்க்கிறான்; உள்ள குணங்களைப் பார்ப்பதில்லை. தன் அக்ஞானத்தைப் பார்ப்பதில்லை; தன்னிடமில்லாத குணங்களைப் பார்க்கிறான்.

———–

————

ஹரிகர புஷ்கர ஹம்ஸம் ஹாரமணீநாம் ப்ரஸூதிமிவ லக்ஷ்ம்யா: |

பித்தேந பாஞ்சஜந்யம் பீதம் பஶ்யந் பிஷஜ்யதி கம் ||–5–

(ப-ரை)
ஹரிகர புஷ்கர ஹம்ஸம் – பகவானுடைய தாமரைத் திருக் கையில் ஹம்ஸம் போல் விளங்குவதும்,
லக்ஷ்ம்யா :-லக்ஷ்மியினுடைய,
ஹார மணீநாம் – முக்தாஹாரத்திலுள்ள முத்துக்களுக்கு, (முக்தர்களுக்கு,)
ப்ரஸுதிமிவ. காரணம் போன்றதுமான,
பாஞ்சஜந்யம் – (வெண்) சங்கை,
பித்தேந – தன்னுடைய பித்த தோஷத்தால் (மஞ்சள்காமாலை தோஷத்தால்),
பீதம் மஞ்சள் நிறமாக,
பஶ்யந் – பார்க்கிறவன்,.
கம் யாரை (யாருக்கு),
பிஷஜ்யதி – வைத்தியம் செய்யலாம் (எவரைத்தன் உபதேசத்தாலே திருத்தப் பார்க்கலாம் ?)

அவதாரிகைகளுடன் தாத்பர்யங்கள்:-

(1) இல்லாத தோஷங்களைப் பார்ப்பவரையும், இருக்கும் தோஷங்களைப் பாராதவரையும் பற்றி 3-வது ச்லோகம்.
இங்கே வஸ்துவைப் பார்த்தும் அதை வேறு குணங்களோடு கூடியதாகப் பார்ப்பவரைப் பற்றி பேசுகிறது.
3-வதில் அஸத்க்யாதியும், அக்யாதியும். அதாவது இல்லாதது தோன்றுவதும், இருப்பது கண்களுக்குப் படாமையும் பேசப்பட்டது.
இங்கே இருக்கும் பொருள் கிரஹிக்கப்படுகிறது. ஆனால் அதன் தர்மங்கள் (குணங்கள்) நேர் விபரீதமாக க்ரஹிக்கப்படுகிறது .
ப்ரஹ்மமென்னும் வஸ்து புத்திக்குத் தோன்றியும் அனந்த நற்குணங்களுள்ள அவ்வஸ்துவைக் குணமற்றதென கிரஹிக்கலாமோ?
வெண் சங்கை மஞ்சள் வர்ணமானது என்று பார்ப்பது ப்ராந்தி. அதற்கு மூலம் கண்ணிலுள்ள மஞ்சள் காமாலை தோஷம்.
தன் கண்தோஷமான மஞ்சளால் வெண் சங்கு பூசப்பட்டு, அது மஞ்சள் வர்ணமென்று ப்ராந்தி உண்டாகிறது.
இப்படி மஞ்சள் காமாலை தோஷமுடையவன் சங்கின் உண்மைக் குணத்தைப் பிறருக்கு உபதேசிக்கக்கூடுமோ?
தானே ப்ராந்தியால் வ்யாதிக் கண்னால் தடுமாறுகிறவன் பிறர் அஜ்ஞானத்தைப் போக்குகிறேன் என்று
அவருக்குக் கண் வைத்தியம் செய்து அவர் தோஷத்தைத் தீர்க்க முடியுமோ?

(2) ப்ரத்யக்ஷமென்னும் ப்ரமாணமே தோஷமுடையது, அதை நம்பக்கூடாது.
அது ஒரு பொருளையுள்ளதாகக் காட்டினால், அது காட்டும் பொருள் பொய்யென்று தீர்மானிக்க வேண்டும் என்பர்.
ப்ரத்யக்ஷக்காக்ஷி ‘உளது’ என்று காட்டினால், ‘அதை இலது’ என்று நிச்சயிக்கலாமோ ?
சங்கு “வெண்மையானது என்று காட்டும் நல்ல ப்ரத்யக்ஷத்திற்கு விரோதமாகத் தன் கண் தோஷத்தினால் மஞ்சள்’வர்ணம் ஸத்யமான தர்மமாகுமோ ?
யாதொரு தோஷமுமில்லாதிருக்கையில், கண் பார்க்கும் பொருள் பொய்யென்று கக்ஷி செய்வது தம்முடைய புத்தி தோஷமேயாகும்.
தோஷமுள்ள கண், சங்கை மஞ்சள் வர்ணமென்று காட்டுவது ப்ராந்தியே யொழிய,
தோஷமில்லாத கண் ‘வெண்மையானது என்று காட்டுவதும் ப்ராந்தியோ?
தம் புத்தி தோஷத்தால் தோஷமற்ற ப்ரத்யக்ஷத்தை மறுதளிப்பவர், பிறர் அஜ்ஞானத்தைத் தீர்க்க உபதேசம் செய்யவல்லவரோ?
‘வைத்யரே உமக்கு முதலில் வைத்யம் செய்து கொண்டு உம் வியாதியையே தீர்த்துக்சொள்ளும்’ என்று ஓர் பழமொழி யுண்டு.

(3) லக்ஷ்மீ பர்த்தாவான ‘ஹரி’ ஓர் உந்நதமான பச்சைமாமலை.
அந் நீலமலையின் ஓர் சிகரத்தில் சந்த்ர பிம்பம் போல் அவர் கரத்தின் உச்சியில் பாஞ்சஜந்யம் வாஸம் செய்து விளங்குகிறது.
அப் பாஞ்சஜந்யம் நம்மைக் காப்பாற்றட்டும்’ என்று ஹரிஸ்தோத்திரத்தை ஸ்ரீசங்கராசாரியர் ஆரம்பித்தார்.
வெண்மையான ஒளியால் சந்த்ரனைப்போல் வியாபித்திருக்கும் ஹரிகரத்திலுள்ள பாஞ்சஜந்யத்தை
மஞ்சள் வர்ணமென்று ப்ரமிப்பவர்கள் கண் வியாதி எத்தனை பலமாயிருக்க வேணும்?

(4) வெண் சங்கான பாஞ்ச ஜன்யத்தை ஹம்ஸமென்று வர்ணிக்கிறார்.
வெண்மையோடு கூட தன் சப்தத்தால் அஜ்ஞான இருளைப் போக்கி ஜ்ஞானத்தை யளிக்கும்
பரம ஹம்ஸரான உடையவர் முதலிய ஆசிரியர்களையும் காட்டும்.
திருக்கையில் சங்கத்தை வைத்துக் கொண்டு அதன் நுனியால் (ஹரி) த்ருவரின் கன்னத்தைத் தடவி
அக் குழந்தை பெரிய ஸ்தோத்திரம் செய்ய யோக்யதை பெற்றான்.
‘ப்ரணவ மஹிமை யுடைய பாஞ்ச ஜன்யத்தைக் கோஷிப்பது போல் என் முகமாக
ஸாராவளியை ரங்கநாதன் கோஷித்தார்’ என்று ஸாராவளி முடிவில் ஸாதித்தார்.
ஜ்ஞான ஹேதுவான அப் பாஞ்சஜந்யமே இங்கே ப்ரமத்திற்கு விஷயமாயிற்று.
ஹம்ஸரான ஆசிரியர் அநேகரை முக்தி யோக்யராக்கி லக்ஷ்மி பதிக்கு ஸமர்ப்பிப்பர்,
அந்த முக்தர்கள் பெருமாள் திருமார்பில் அலங்கார ரத்னமாவார்.
லக்ஷ்மியின் முத்துக்கள் வெண்மையாயிருக்கும். ‘சந்த்ரனைப் போல் உஜ்வலமான ஹாரம் என்று
பர்த்ருஹரி. ‘சங்கம் என்பது வெண்மையாகவே இருக்கும்’, ‘சங்க: பாண்டர ஏவ’ என்று எல்லோரும் சபதம் செய்வர்.
அப்படி ஸர்வ லோக ப்ரஸித்தமான விஷயத்திலும், காமாலை தோஷத்தால் அந்யதா ஜ்ஞானமுண்டாகிறது.
‘பகவான்’ என்பவர் ஷாட் குண்ய பரிபூர்ணரென்பது ஸர்வ சாஸ்த்ர ப்ரஸித்தம். அவர் “ நிர்குணர்’ என்பது கூடுமோ?

(5) ‘பராத்பரரான பெருமாளைத் தர்சிக்கவே, எல்லா ஸம்சயங்களும் சோதிக்கப்படும்’ என்று உபநிஷத்து.
பெருமாளையும் பார்த்து அவர் திவ்வியமங்கள விக்ரஹத்திலுள்ள திருக்கையையும் பார்த்து,
அங்குள்ள பாஞ்சஜன்யத்தையும் பார்த்து சங்கம் வெண்மையே என்று ஸர்வலோகமும் அறிந்த உணர்வுக்கு விரோதமாக,
அப் பாஞ்சஜந்யம் மஞ்சள் என்று விபரீத உணர்வுடையவன் யாருக்குத் தத்துவோபதேசம் செய்யத் தக்கவன்?

(6) உயர்ந்த காவ்யங்களை நன்றாய்ப் படித்து, காவ்யமறிந்தவர்களிடம் சிக்ஷை பெற்றுக் கவனம் செய்ய வேணும்.
உயர்ந்த பழைய காவ்யங்களை வீணாகப் பழித்துத் தானாக அநிபுணமாகக் கவனம் செய்பவரின் க்ரந்தங்களால் உலகுக்கு என்ன பயன் ?
பிரியமான காந்தையின் உபதேசத்தை யொக்கும் காவ்யம் என்பர், இவர்கள் கிரந்தம் யாருக்கு உபதேசம் செய்ய வல்லது?

ஸ்ரீ பட்டப்பா ஸ்வாமி ஸாதித்த பொருள்கள்-
(1) திருக் கையைத் தாமரையாகவும், சங்கை வம்ஸமாகவும் ரூபணம்
சந்திரனைப்போல வெண்மை. சங்கத்திலிருந்து முத்துக்கள் உண்டாகுமென்பர்.

(2) ஹம்ஸத்திற்கு ‘மௌக்திகாசனன்’ என்று பெயர். முத்தைத் தின்னுமென்பர்.
தன்னால் பீடிக்கப்படும் முத்துக்களுக்கு ஹம்ஸம் காரணமாகிறது என்கிற விசித்திரம்’

(3) ‘பாஞ்சஜந்யம் என்பதற்கு ஐந்து சிதிகளில் உண்டாக்கின அக்னி’ என்றும் ஓர் பொருள்.
‘பஞ்சசிதீகமான அக்னி பாஞ்ச ஜந்யாக்னியாகும்’ என்று வேதவசனம்.
ஐந்து இஷ்டகைகளில் (செங்கல்களில்) கூட்டப்படுகிறது.
‘ஹரி’என்பது பச்சை வர்ணத்தைச் சொல்லும். ‘கர’ என்பதற்கு ‘காந்தி’ என்று பொருள்.
‘புஷ்கர’ என்பது தாமரை இலை. பசுமையான தாமரை இலைகளின் பேரில் இந்த பாஞ்சஜந்யாக்னி கடையப்படும்.
“ஓ அக்நியே உம்மைத் தாமரை இலையின் பேரில் கடைந்தார்’” என்று அக்னி காண்டத்திலுளது.
இந்த அக்னியினால் ‘பொருள்’ ‘வஸ்த்ரம்’ ஹாரம், ரத்னம் முதலியவையெல்லாம் கிடைக்கும்’ என்று வேதம்.
இந்த அக்னி நஷ்டமாய்விட்டால் (அணைந்து போனால்) அதற்கு ஒரு ப்ராயச்சித்தமும் (மருந்தும்) இல்லை.
திரும்பவும் அக்னியைப் புதியதாய்க் கூட்ட வேண்டியது தான்.

(4) மேலே சொன்ன ‘அக்னிப் பொருளில்’ ‘ஹா ரமணீனாம்’ என்று பதம் பிரித்தால்,
‘அப்ஸரஸ்ஸுக்களுடைய லபியை விருத்தி செய்யும்’ என்று பொருள் கிடைக்கும்.
” இந்தப் பாஞ்சஜந்யாக்னியில் ஐந்து இஷ்டகைகளும் (செங்கல்களும்) ஸ்வர்க்க லோகத்தில் ஐந்து அப்ஸரஸ்ஸுக்களாகி
இந்த யஜமானனுக்கு உபசரிப்பார்கள் ” என்று பலம் சொல்லப்பட்டுளது.

(5) ‘பாஞ்சஜந்யம்’ என்பதால் ஜாடராக்னியையும் சொல்லலாம்.
வயிற்று அக்னியை மந்தமாக்கும் பித்தரோகத்தால் பீடிக்கப்பட்டு அதனால் வருந்துகிறவன் வேறு யாருக்கு வைத்தியம் செய்வான்.

(6) கண் முதலிய ஐந்து இந்திரியங்களை ‘பஞ்சஜநங்கள் ‘ என்று உபநிஷத்தில் சொல்லி யிருக்கிறது.
இந்த இந்த்ரியங்களுக்கெல்லாம் ஆதாரமான ஹ்ருதயத்திற்கு ஆதாரமானவர் அந்தர்யாமீ .
‘பாஞ்சஜந்யம்’ என்பது அந்தர்யாமியைச் சொல்லும். ஹ்ருதயம்’ என்பது தாமரை’ போன்றது.
ஸுர்யகிரணங்களால் மலர்ந்த தாமரை போன்றது. ஹ்ருதயகமலத்தில் ப்ரகாசிக்கும் பரமாத்மா, எவனுக்குத் தன் தோஷத்தால் மறைத்திருக்கிறாரோ,
அவன் எப்படி பிறருக்கு உபதேசித்து அவர்களைக் கரையேற்றுவது?

இப்படி அபூர்வமான பல பொருள்கள் இந்த க்ரந்தம் முழுவதிலும் சொருகி யிருக்குமென்பது திண்ணம்.
யார் கண்டுபிடிப்பது? வ்யாக்யானத்தை இனி சுருக்கமாகவே முடித்து விட்டுப் பிறகு உட்பொருள்கள்
எப்படியாவது அகப்பட்டால் க்ரந்தம் முடிந்தபிறகு சேர்த்தெழுதுவோம்.
ஸ்ரீபட்டப்பாஸ்வாமி க்ரந்தம் எத்தனை ஸ்லோகங்களுக்கு எழுதப்பட்டிருக்குமோ, அதுவரையில் அப் பொருள்களை
அந்த க்ரந்தம் அச்சிடப்பட்ட பின் கடைசியில் சுருக்கமாகச் சேர்ப்போம்.
இத்தனை பொருள்களை மிக லளிதமான ஸ்லோகங்களில் சேர்ப்பது ஸ்ரீதேசிகனைத் தவிர
மற்றொருவருக்கும் ஸாத்யமல்ல என்பதை வித்வல்லோகமறியும்.

———

ஸ்படிக : ஸ்வபாவ சுத்த: ஸ ஏவ ஸந் ஸஹதி ஸர்வமாரோபம் |
பவதி ந தத்ரானாஸ்த்தா ததுபாதிஷு வா பவத்யாஸ்த்தா || (6)

(ப-ரை)
ஸ்வபாவசுத்த: – இயற்கையாலேயே சுத்தமான,
ஸ்படிக: – ஸ்படிகக்கல்,
ஸ ஏவ ஸந் – தானாகவே இருந்துகொண்டு,
ஆரோபம் – இல்லாததை யிருப்பதுபோல் ஏறிடுவதை,
ஸர்வம் – எல்லாம்,
ஸஹதி – பொறுக்கிறது. (அதனால்)
தத்ர அதன் விஷயத்தில்,
அனாஸ்த்தா – வெகுமதிக் குறைவு,
ந பவதி – உண்டாவதில்லை.
ததுபாதிஷு வா – அதுவிஷயத்தில் தப்புத் தோற்றங்களைச் செய்விக்கும் காரணங்களான உபாதிகளிலாவது,
ஆஸ்த்தா – பஹுமானம், (ஆதரம்),
ந பவதி – உண்டாவதுமில்லை.

அவதாரிகைகளுடன் தாத்பர்யங்கள்

ஹரியின் கைத் தாமரையிலுள்ள சங்கத்தை மஞ்சள் நிறமாகத் தன் கண்ணிலுள்ள மஞ்சள் தோஷத்தால் ப்ரமிப்பதைப் பேசினார்.
இங்கே ஹரியையே ஜகத்து முதலியதாகப் பிறர் ப்ரமிப்பதை ஸுசிக்கிறார்.
சுத்தப் படிக மலை போலிருப்பவர் ஹயக்ரீவரென்னும் ஹரி. அவர் வெண்மை ஒளிமயர்; ஜ்ஞாநாநந்த மயர்.
அந்த ப்ரகாச ஸ்வரூபரிடம் துக்க ஸம்ஸாரமென்னும் இருட்டை ஆரோபிக்கலாகாது.
நரி கண்ணை மூடிக்கொண்டால் உலகம் அஸ்தமிக்காது. தெரியாதவர் தங்கள் அஜ்ஞானத்தால் அவ் வொளியை
என்ன இளப்பமாகப் பார்த்தாலும், பேசினாலும், அவர்கள் இளப்ப த்ருஷ்டியும் பேச்சும் அந்த ஒளியில் ஒட்டாது,

ஸ்படிகக் கல்லின் பேரில் சிகப்புப் பூக்களை வைத்தால் படிகம் சிவப்பென்று தோன்றும்.
நெருங்கிச் சேர்ந்துள்ள சிவப்புப் பூ தன்னிடமுள்ள சிவப்பு வர்ணத்தைப் படிகத்தில் இருப்பது போல் காட்டும்.
இப்படித் தப்புத் தோற்றத்துக்குக் காரணமாயிருப்பதை ‘உபாதி’ என்பர். பொய்யாக ஒருவர் ஸ்படிகத்தைச் சிவப்பென்றாலும்,
ஸ்படிகம் சிவப்பாகித் தன் இயற்கை வெண்மையை இழக்காது. ஸ்படிகம் சுத்த வெண்மையன்று,
சிவப்பே என்று அதன் ஸ்வபாவத்தை மாற்றிப் பேசினாலும், அதைக் கேட்டு ஸ்படிகக் கல்லில் விருப்பத்தை விடுவாருமில்லை.
உபாதிகளான சிகப்புப் பூக்களை விரும்புவாருமில்லை.

ஹரியை நற்குணமற்றவர் குணசூந்யரென்று எவ்வளவு சொன்னாலும் ஹரியைப் பஜிப்பதை விடுவாரில்லை;
நிர்குணமென்று சொல்லும் வஸ்துவையோ, அதன் விஷயமாய்ச் சொல்லும் உபாதிகளையோ நம்புவாரில்லை.
ஈஸ்வரனே ஜீவனென்று ஈஸ்வரனிடத்தில் ஜீவத் தன்மையையோ, ஜீவனிடத்தில் ஈஸ்வரத் தன்மையையோ
ஆரோபித்தாலும் ஈஸ்வரனைத் தொழுவதை விடுவாரில்லை; தன்னையே தொழுவாருமில்லை.
ஸர்வமுக்தி வரையிலும் (எல்லா ஜீவர்களும் முக்தி யடையும் வரையிலும்) முக்தருக்கெல்லாம் ஸகுணமான
ப்ரஹ்மத்தின் அனுபவமே யல்லாது நிர்குணமான ப்ரஹ்மத்தோடொன்றாவது என்பதே யில்லை என்பது அத்வைத க்ரந்தங்களின் தீர்மானம்.
அதுவரையில் ஸ குண ப்ரஹ்மாநுபவமேதானுள்ளது . நிர்குண ப்ரஹ்மம் என்று பேசுவதோடு ஸரி.
அவர்களும் அதை ஆதரிப்பதில்லை . ஸ குண ப்ரஹ்ம பஜனத்தை விடுவதுமில்லை.

கோவிந்தனைப் பஜனம் செய் என்று பாடுகிறார்கள். யாவதாயுஷம் பஜிக்கிறார்கள்.
நானே ப்ரஹ்மம்’ என்று ஏட்டில் பேசுவதோடு ஸரி. ஈஸ்வர பக்தி தான் கடைசிவரையில் தஞ்சமாக அனுஷ்டிப்பது.
அனுஷ்டானத்திற்கு விரோதமாய் ஏட்டில் ஒரோரிடத்தில் பேசி, அதற்காகத் தூஷிக்கப் பெறுவது நிபுணமன்று.
நிர்குணத்தில் அவர்களுக்கும் ஆஸ்தையில்லை.
‘கண்ணனுக்கு மேற்பட்ட தத்துவத்தை நானறியேன்’ ‘நிர்க்குண வஸ்து எனக்கு வேண்டாம்.
யமுனை மணல்களில் ஓடும் அத்புத க்ருஷ்ண தேஜஸ் ஒன்றே என் கண் முன்னே ஆனந்த கரமாயிருக்க வேணும்’ என்றார் அத்வைத ஸித்திக்காரர்.

சான்றோரை என்ன தூஷணம் பேசினாலும் சான்றோர் சான்றோரே.
அவர்கள் தம்மைத் தூஷிப்பதை அடியோடு உபேக்ஷித்து ஸஹித்தாலும், அந்தத் தூஷணங்களைக் கேட்டு அவர்களை ஒருவரும் அனாதரிக்கமாட்டார்.
ஸ்படிகம் போன்ற மாசற்ற சுத்த காவ்யங்களை அஸூயையால் என்ன தூஷித்தாலும், அந்தக் காவ்யங்களில் ஆதரவு குறையாது.
அந்தத் தூஷணங்களில் ஒருவருக்கும் ஆதரமுண்டாகாது. ‘தேஹமே நான்’ என்று சேர்க்கையின் பலத்தால் தோன்றி, நான் சிகப்பு, நான் பருத்தவன் என்று உபாதியான தேஹத்தின் தர்மங்களை நம்மிடம் எத்தனை ஆரோபித்தாலும், தேஹத்தைக் காட்டிலும் ஆத்மா வேறு என்று
விவேகமுள்ளவர் உபாதியான தேஹத்தை விரும்பி ஆதரிக்க மாட்டார், ஸ்வரூபத்தையும் தேஹஸ்வபாவமுடையதாக நம்பவும் மாட்டார்.

———

ஸ்தல பரி சேஷித ஜலதே:ஸவிதே ஸஞ்ஜாத டம்பரம் ஜலதம்|
ப்ரஹஸந்தி பாண்ட்யநத்ய சுக்தி முகைர் மௌக்திகஸ் த்யாகை: ||–7-

(ப‌-ரை)
ஸ்தல பரிசேஷித ஜலதே – கடல் நீர் முழுவதையும் (ஒர் ஆசமனத்தால் உறிஞ்சித் தரையை மட்டும் மிச்சம் வைத்த (அகஸ்த்யமுனிவருடைய )
ஸவிதே – ஸமீபத்தில்,
ஸஞ்ஜாத டம்பரம் — (கொஞ்சம் ஸமுத்ர ஜலத்தைப் பானம் செய்து கர்வத்துடன்) இடி முழக்கி ஆடம்பரம் செய்யும், .
ஜலதம் – ஜலத்தை வர்ஷிக்கிறேனென்று உயரக் கிளம்பி நிற்கும் மேகத்தைப் பார்த்து,
பாண்டியநத்ய: – பாண்டிய நாட்டு நதிகள், (தாம்பிர பரணீ நதீ முதலியன),
மௌக்திகஸ் த்யாகை: – உள்ளே அடர்த்தியான முத்துக்களை உடைய (அதனால் சிரிப்பைப் போன்ற வெண்மை ஒளியுடைய),
சுக்தி முகை: – சிப்பிகளென்னும் முகங்களாலே,
ப்ரஹ‌ஸந்தி – சிரிக்கின்றன. (பரிஹாஸம் செய்கின்றன).

அவதாரிகைகளுடன் தாத்பர்யங்கள்:-
ரஸஸமுத்ரம் முழுவதையும் பானஞ்செய்து இனிய தமிழ் பாஷையை ஏற்படுத்தியவர் அகத்திய முனிவர்.
அந்தப் பாஷைக்கு ஏற்பட்டுள்ள ஸாரஸ்வதஸாரமும், முத்துக்களைப் பெறுவதும், மாயையென்னும் பவக் கடலை
உறிஞ்சிவிடுவதுமான தாம்பிரபர்ணீ நதீவெள்ளம் போன்ற குளிர்ச்சியையும் சுத்தியையுமுடைய
திவ்யப்ரபந்தங்களென்னும் பக்தி வெள்ளங்களான பாண்ட்ய தேச நதிகள் அந்த அகஸ்த்ய பாஷையைப் பழிப்பவரைப் பார்த்து சிரிக்கின்றன.

தமிழ் ப்ரபந்தங்களைப் பழிப்பவர் “எங்கள் ஸம்ஸ்க்ருத காவ்யங்கள் தான் ரஸத்தை வர்ஷிக்கும் மேகங்கள்.
தமிழ் ப்ரபந்தங்களில் ரஸமேது? அந்த ப்ரபந்தங்களை ஓதி ஜ்ஞானம் பெற்று முக்தி பெற்று முக்தராகக் கூடுமோ” என்று உரக்க கோஷிக்கிறார்கள்.
அகஸ்த்தியர் ஸமுத்திரத்தை உறிஞ்சியது போல, இவரால் ஏற்படுத்திய இனிய தமிழ் பாஷையை வரித்த
திராவிடப்ரபந்தங்கள் நம் ஸம்ஸாரக்கடலை முழுதும் உறிஞ்சி விட்டு, நம்மை ப்ரஹ்மரஸவெள்ளத்தில் முழுகச் செய்து
நம்மை முக்தரென்னும் முத்துக்களாக்குகின்றன.

தாம்பிர பரணீ நதி வெள்ளம் கணக்கற்ற முத்துக்களைப் பெறுவது போல அப்படியே அதன் தடத்திலவதரித்து எழுந்தருளியிருந்த
ஆழ்வார் ஸரஸ்வதிநதியும். தமிழ் ப்ரபந்தங்களை இகழ்வதைப் பாண்டிய நாட்டுச் சங்கப் புலவரும் ஸஹிக்கமாட்டார்.
அவை தமிழ்ச் சங்கங்கள் புகழும் நூல்கள். மேகம், நான் ஸமுத்திர ஜலத்தைப் பானம் செய்திருக்கிறேன்,
நான் ரஸத்தை வர்ஷிக்கிறேனென்று ஆகாயத்தில் உச்சிக்கு நேராய் கர்ஜிக்கிறது.
அது போல் சில மிதஜ்ஞரான கவிகள் உயரக் கிளம்பி உத்கோஷிப்பர்.
மேகநீர்த் திவிலை ஸ்வாதீ நக்ஷத்திரத்தில் சிப்பி நடுவில் விழுந்தால் ஓர் முத்தாகும் என்பர்.
இங்கே குழாம் குழாமாக அடியார்கள் ஆழ்வார்கள் கடாக்ஷம் பெற்று முக்தராகிறார்கள்.
தாம்பிரபர்ணிநதியை “முக்தாப்ரஸுதிர்ந்தீ’ என்று ஸர்யோதயத்தில் வர்ணிக்கப்பட் டது.

‘தெளியாத மறைநிலங்களைத் தெளியச் செய்யும்’ தமிழ் மறைகளைத் தமிழென்று அனாதரிப்பவர் நிபுணரல்லர்.
பூர்ணபண்டிதர்களிருக்கையில், அல்பஜ்ஞர் வீண் ஆடம்பரம் செய்வது நிபுணமன்று,அவர்கள் பரிஹாஸத்திற்கே இடமாவர்.

ஸமுத்ரத்தை முழுதுமோர் ஆசமனத்தால் உறிஞ்சி(ப்ரளயம் செய்து) தரையை மிச்சம் வைத்ததில் மற்றோர் ஆச்சரியம்.
மஹாப்ரளயத்தில் தரையெல்லாம் ஜலத்திற்குள் ப்ரளயமடையும்; தரையெல்லாம் ஜலமாகும்.
இந்த ஆசமன ப்ரளயத்தில் ஜலத்திற்கு ப்ரளயம். தரைக்குப் பரிசேஷம்.
இங்கே முத்துக்களின் ஒளி முறுவலுக்கு உவமை. சான்றோர் இடியிடியென்று சிரிக்கமாட்டார்.
சப்தமேயில்லாமல் மந்தஹாஸம் மட்டுமே.

—————

ப்ரதிபந்ந‌ வாம த்ருஷ்டி: ஸ்தந‌ இவ கச்சித் ஸமுந்நதோப் யதிகம் |
பதநமதி கம்ய ஸமயே பரிஹாஸ ரஸாவஹோ பவதி || .8.

(ப-ரை)
ஸ்தா இவ – தனத்தைப்போல,
ப்ரதிபந்தவாமத்ருஷ்டி : – ஸ்த்ரீயை ஆச்ரயித்த, (வக்ர த்ருஷ்டியை, வக்ர புத்தியையுடைய),
கச்சித் – ஒருவன்,
அதிகம் – மிகவும்,
ஸமுந்ததோzபி – உயர்த்தியை அடைந்தாலும்,
ஸமயே – ஓர் காலத்தில், (வாதப்போரில், தர்சனத்தில், அதாவது. மதத்தில்)
பதநம் – பதனத்தை , (வீழ்க்கையை),
அதிகம்ய- அடைந்து,
பரிஹாஸர‌ஸாவஹோ பவதி-சிரிப்பிற்கு ஆளாவான்.

அவதாரிகைகளுடன் தாத்பர்யங்கள் –
தத்துவங்களை ருஜுவாகப் பாராமல் குத்ருஷ்டியால் வக்ரமாகப் பார்த்து, குதர்க்கங்களால் சப்தாடம்பரம் செய்து,
தன் தப்பு ஸமயத்தை (தர்சனத்தை)ஸாதிக்கத் தொடங்கி தன் கக்ஷியை உயரமாக ஓங்கச் செய்தது போல
கர்வப்பட்டவன் தன் குதர்க்கங்கள் வீணாகித் தன் கக்ஷி கீழே நிஸ்லாரமென்று விழுந்தவுடன், சிரிப்புக்கு இடமாவான்.
அல்ப ஸ்வபாவனாயிருப்பவ னொருவன் ஏதோ ஓர் அத்ருஷ்டத்தால் (லக்ஷ்மீ கடாக்ஷத்தால்) ஐச்வர்யத்தைப் பெற்றதும்
மதமேறி கர்வித்திருக்கையில், ஐச்வர்யம் நழுவிக் கீழே விழுந்ததும் சிரிப்புக்கு இடமாவான்,

” ஒரு நாயகமாய் ஓட உலகுடனாண்டவர் கருநாய் கவர்ந்த காலர் சிக்கிய பானையர் பெருநாடு காண இம்மையிலே பிச்சைதாம் புகுவர் ”.
ஐச்வர்யம் வந்த காலத்திலும் அடக்கமாக ஒரே சீராயிருந்தால், அது நழுவினாலும் சிரிப்புக்கு இடமாகார்.
‘அதிகமான உச்ராயம் (உயர்த்தி) பதனத்திற்கு ஹேது’வென்பர். ‘பதநாந்தா: ஸமூச்ரயா:’ என்றார்
பரதனிடம் ராமன், இங்கே ஸ்த்ரியின் ஸ்தனத்தை த்ருஷ்டாந்தமாக எடுத்தது மிகவழகு. ‘வாமத்ருஷ்டி’ என்று ஸ்த்ரீக்குப் பெயர்.
ஓர் ஸ்த்ரீயை ஆஸ்ரயித்த தனமென்பது யௌவனத்தில் மிக்க உயர்த்தியையும், காடிந்யத்தையும் அடையும்.
‘துங்கஸ்தனம்’ (உந்ததமான ஸ்தனம்), ‘பர்வதஸ்தனம்’ என்று வர்ணிப்பர். அதனால் மிகக் கர்வமிருக்கும்.
வயதானதும் விழுகையை அடையும் போது, கொண்ட கர்வமெல்லாம் போகும் ; பரிஹஸிக்கவிடமாகும்.-காற்றுப்பை போல்’ என்பர்

உண்மையான ஸாரமில்லாதவரை. மாம்ஸ சோணித மயமான ஸ்தன பரத்தைப் பார்த்து மோஹம‌டையாதே, என்றார் ‘ பஜகோவிந்தத்தில் ‘,
“புஜிக்கைக்கீடான யோக்யதை குன்றினவாறே மிகவும் பரிபவிக்கப்படுவர்” என்று “கொண்ட பெண்டிரில்” பிள்ளானருளிச்செய்ததை நினைக்கவும்.
தர்ம பத்னியிடம் மிக்க அன்பிருப்பது உசிதமே. அந்த அன்பு உடம்பைப்பற்றிய தாகவிராமல், ஆத்மாவைப்பற்றியிருப்பது ரஸம்.
ஆத்மாவுக்கு ஜரையில்லை. விகாரமில்லை. ‘ஜாஸா யஸ்மித்அஹார்யோரஸ.’ என்றார் ராமன்
ஸீதைக்கும் தமக்குமுள்ள தாம்பத்ய ஸ்நேக‌த்தைப்பற்றி. முக்யமாக பரஸ்பரம் ஆத்மாவைப் பற்றியதாயுள்ள தாம்பத்ய ஸ்தேஹாஸம் மூப்பினால் குறையாது;-விகாரமடையும் உடலைப்பற்றியும் உடம்பு அழகு என்பதைப்பற்றியுமிருந்தால், முன்னிருந்த போக ரஸம் போய் மற்றோர் ரஸம் வருமென்கிறார்.
அதென்ன ரஸமென்றால், ‘பரிஹாஸரஸம்’ என்பது அழ‌கு. தன்னையும் தான் பரிஹஸிக்க நேரிடும்.-பர்த்தா வுள்பட பிறரும் பரிஹ‌ஸிக்க நேரிடும்.
தர்மானுஷ்டானத்தில் தோழி என்றும், ஸந்தானத்தின் பொருட்டு ப்ரணய ஸம்போகா நுபவம் என்றும்,
தர்ம ப்ரதானமாக கரமரஸமிருந்தால், இப்படிச் சிரிப்புக்கிடமே வராது. மற்றோர் ஹாஸ்யர‌ஸம் வராது.
‘ஸமயம்’ என்பது வாதஸமயத்தையும், தர்சனமென்னும் ஸமய‌த்தையும் சொல்லும்.
இங்கே குத்ருஷ்டிகளாயிருப்பவருடைய ஸமயங்கள் ஸபையில் வாதத்தில் கீழே விழவே விவேகிகளுக்குப் பரிஹாஸ‌த்திற்கு இடமாகும் என்பது கருத்து.

————–

புஹு வித தத் யுபகாராந் குப்த்யா துரிதம் ப்ரகாச்ய பிதததி ச|
ஸுஹ்ருதி விஹிதா ஹித மதி: யந்த ப்ரத் யுபகரோதி ந தத் || (9)

(ப-ரை)
உபகாராந் – உபகாரங்களை;
பஹு – அநேகக் கணக்காக;,
குப்த்யா – தெரியாமல்,; (மறைவாக),
விதததி – செய்து கொண்டும்;,
பஹு – அநேக;,
துரிதம் – அபராதத்தை;, (பாபத்தை),
குப்த்யா – ரஹஸ்யமாய்;,
ப்ரகாச்ய – தெரியப்படுத்தி;,
பிதததி ச – மறைப்பவருமான;,
ஸுஹ்ருதி – ஸ்வபாவ ஸுஹ்ருத்தான ஈஶ்வரனிடமும் (குருவினிடமும்) (தோழனி டமும்);,
விஹிதா- செய்யப்பட்ட;,
ஹித மதி – ஹித புத்தியானது;,
ந ப்ர த்யுபகரோதியத் — பிரத் யுபகாரத்தைச் செய்யாமலிருப்ப தென்பதற்குக் காரணம்;,
ந தத் – (தக்க பிரத்யுபகாரம் என்பது இல்லாததே. அல்லது,
விஹி தாஹிதமதி: — (சிஹித அஹி தமதி:) – பிரதிகூலமென்கிற புத்தியைப் பண்ணி;,
ந‌ ப்ரத்யுபகரோதியத் – பிரத்யுபகாரம் செய்கிறதில்லை என்பது;,
ந தத் – அது நிபுணமன்று, அல்லது,
விஹிதா ஹித‌மதி: யந்த ப்ரத்யுபக ரோதி) – பிரத்யுபகாரம் செய்ய நினைத்தால் அவருக்குக் கஷ்டம் வருவதை அபேக்ஷிப்பதால்
அவருக்கு அஹிதமென்று எண்ணி ப்ரத் யுபகார சிந்தை செய்யா விடில், அது ப்ரத் யுபகாரம் செய்யாமை என்றும் குற்றமாகாது.

அவதாரிகைளுடன் தாத்பர்யங்கள் :-
ஈஸ்வரன் தன்னுடைய ஸஹஜமான கருணையினால் நமக்குத் தெரியாமல் எத்தனையோ உபகாரங்களைச் செய்து கொண்டே வருகிறான்.
நாம் பாபங்களைப் பண்ணும் பொழுது உள்ளே அந்தராத்மாவாக இருந்து கொண்டு பிறருக்குத் தெரியாமல்
ஏகாந்தமாக நமக்கு மட்டும் பாபமென்று தெரியும்படி பிரகாசிப்பித்து, இதைச் செய்யாதே என்று எச்சரிக்கிறான்.
ஆனால் அப் பாபங்களைப் பிறர்களுக்குப் பிரகாசப்படுத்தாமல் மறைத்து வைத்து
இவன் அநுதாபப்படும் காலத்தில் அடியோடு அவற்றை மன்னித்து மறையச் செய்கிறான்.

இவ்வளவு ஸுஹ்ருத்தான ஈஸ்வரனிடம் அநுகூல புத்தி பண்ணும் ஆஸ்ரிதன் அவனுக்கு ப்ரத்யுபகாரம் என்னதான் செய்யக்கூடும்?
எது செய்யினும் அவ்வுபகாரங்களுக்குக் கைம்மாறாகா தென்று கை வாங்குவதைத் தவிர வேறென்ன நாம் செய்யக்கூடும் என்று எண்ணலாம்.
இப்படியே ஆசிரியர்களும் நமக்கு எல்லையற்ற உபகாரங்களைச் செய்து கொண்டு,
நம்முடைய அநேக குற்றங்களையும் வெளியில் பிறருக்குப் பிரகாசப் படுத்தாமல் மறைத்து நமக்கு மட்டும் ஏகாந்தமாகப் பிரகாசப்படுத்தி நம்மைத் திருத்துகிறார்கள்.
குருக்கள் ஏதாவது தவறினால் ரஹஸ்யத்தில் அவர்களுக்கு அதை விஜ்ஞாபிக்க வேண்டியது போல,
எல்லையற்ற கருணையினால் சிஷ்யரான நம்மை ஏகாந்தமாகத் திருத்துகிறார்கள்.

இப்படிக்கொத்த பரம ஸுஹ்ருத்துக்களான ஆசிரியர்களுக்கு நாம் என்ன கைம்மாறு செய்யக்கூடும் ?
அவருக்கு “ ஒரு கைம்மாறு மாயனும் காணகில்லான் ” என்று நினைத்து அவர் விஷயத்தில்
( போற்றி உகப்பதும் புந்தியிற்கொள்வதும் பொங்கு புகழ்ச் சாற்றிவளர்ப்பதுஞ் சற்றல்லவோ முன்னம் பெற்றதற்கே” என்றபடி இருக்கப் பிராப்தம்.
இப்படி உபகரிக்கும் ஈஸ்வரனிடமும் ஆசிரியர்களிடமும் பிரதிகூல புத்தியைப் பண்ணி அவர்களிடம் கிருதஜ்ஞதை பாராட்டாதவர்
ஒரு பொருளல்லர். ஒரு பொருளாக மதிக்கத் தக்கவரல்லர். முன் பாதியில் சொன்னபடி ஆசிரியர்களுக்கு உபகரிக்கும் ஸுஹ்ருத்தான சிஷ்யரிடத்தில்
பிரதிகூலபுத்தி பண்ணி அவனுக்கு உபகாரம் செய்யாத ஆசிரியரும் ஒரு பொருளாக மதிக்கத் தக்கவரல்லர்.
ஹநுமாரே நீர் எனக்குச் செய்த உபகாரம் என்னுள்ளேயே ஜரித்து விடட்டும். (உபகாரம் செய்தவருக்கும்) ப்ரத்யுபகாரம் செய்ய எண்ணுகிறவன்
அவ் வுபகாரிக்கு விபத்து வர வேண்டும் என்று ப்ரார்த்திப்பவனாவான்’ என்று
ராமன் வார்த்தையை நினைத்துப் பொருள் கொள்ளுவதும் ஸ்வ ரஸம்.

————

தாந் க்நந்தி ஹந்த சாந்தம் யேப்ய: ஸித்யே யுரஸித வர்த்மாந: |
அகணித நிஜ ப்ரணாசை: கிமாச்ரயாசை: அனாச்யமிஹ || (10)

(ப – ரை)
யேப்ய: – எவரிடமிருந்து (எங்கிருந்து);
அஸிதவர்த்மாந: – கெட்ட மார்க்கத்தில் செல்லுமவர்; (கருப்பான புகையை யுடைய நெருப்புகள்);
ஸித்யேயு: – உண்டாகின்றனரோ (ஸித்தியைப் பெருகின்றனரோ);
தாந் – அந்த (தங்களுக்கே மூலமான) ஆச்ரயங்களை;
க்நந்தி ஹந்த – அநியாய மாய் அழிக்கிறார்கள்;
சாந்தம் . இவர்கள் கொடிய செய்கையைப் பேசுவது கூட பாபமென்று பேசாமல் இருப்பது உசிதம்.
இவர்களைப்பற்றிப் பேசிய பாபம் ஈஸ்வர கிருபையால் சாந்தி அடைய வேண்டும்,
அகணித நிஜ ப்ரணாசை: – தங்களுக்கே நாசம் வருவதையும் சுவனியாமல்;
ஆஸ்ரயாசை: – தங்களுக்கு மூலமான ஆஸ்ரயங்களையே த்வம்ஸம் செய்பவர்களால் (பக்ஷிப்பவர்களால்);
இஹ – இங்கே ,
கிம் அநாஶ்யம்– எது தான் நாசம் செய்யப்படமாட்டாது (எது தான் பக்ஷிக்கப் பட மாட்டாது).

அவதாரிகைகளுடன் தாத்பர்யங்கள் –
உபகாரம் பெற்றவர்களிடம் ப்ரத் யுபகாரம் செய்யாதவர் ஒரு பொருளாகா ரென்றார்.
தன்னையே ஒரு ஆளாக்கி தன் ஸித்திக்கே மூலமான உபஜீவ்யர்களுக்கு (ஆச்ரயமானவர்களுக்கு) தாங்களே
த்ரோஹியாகி அவர்களைக் கொல்லும் கொடியவர்களை என்னென்று சொல்லலாம்.
நெருப்பு இப்படி தன் ஸித்திக்குக் காரணமான ஆச்ரயத்தையே பக்ஷித்து த்வம்ஸம் செய்து, அதோடு தானும் நாசம் அடைகிறது.
மரங்கள் ஒன்றோடொன்று உரசி அதிலிருந்து நெருப்புண்டாகும். அந்நெருப்புக்கு மூலகாரணமும் அது எரிவதற்கு ஆச்ரயமும் மரங்கள்.
அம்மரங்களையே விறகாகக்கொண்டு நெருப்பு எரியும். விறகன்றியில் எரியாது.
தனக்கு உபஜீவ்யமான மரங்களையே அது பக்ஷித்து மரங்களையும் நாசம் செய்து விறகு இல்லாததினால் தானும் நாசம் அடைகிறது.
நெருப்பிற்குப் புகையும் இருப்பதால் நெருப்பை கருப்புமார்க்கமுள்ளது

(கிருஷ்ணவர்த்மா, அஸிதவர்த்மா ) என்று சொல்லுவர். ‘ஸித’ என்றால் ‘வெளுப்பு’ ‘அஸித’ என்றால் ‘கருப்பு’.
அந்த நெருப்பின் கிருஷ்ண மார்க்கத்தையே மூலாச்ரயத்திற்கே சத்ருவாகும் கொடியவர்கள் அனுஸரித்தவர்.
நெருப்பு எப்படி தன்னுடைய ஆச்ரயபக்ஷணம் என்னும் கொடிய செய்கையால் தானும் உடனே தத்க்ஷணமே
அக் கொடிய செய்கையின் பயனாக நாசத்தை அடைகிறதோ, அப்படியே உபஜீவ்யருக்கு விரோதம் செய்பவர் உடனே தாமும் நாசமடைவார்.
அத்யுத் கடமான பாபங்களுக்கு உடனே தண்டனை கிடைக்கும்; இங்கேயே கிடைக்கும்.
விஷ விருக்ஷமாயினும் அதை வளர்த்தவர், அதை தானே வெட்டலாகாதென்பர்.
ஒருவரால் வளர்க்கப்பட்டவர் வளர்த்தவரையே த்வம்ஸம் செய்வதென்பது நியாயமாகுமோ ?
உபஜீவ்யமான பிரமாணங்களை நாசம் செய்வது உசிதமல்ல என்பதும் இங்கே ஓர் கருத்து.
கல்யாண குணங்களுடைய ஈஸ்வரனை உபாஸித்து அவரனுக்ரஹத்தைப் பெறுவதாலும்,
வேதங்களையோதி தத்வஜ்ஞானத்தைப் பெறுவதாலும் மோக்ஷத்தை அடைய விரும்புகிறவர்
உயஜீவ்யமான வேதங்களை அஸத்யமென்று மறுதளிப்பதும்,
தமக்கு அநுக்ரஹம் செய்யும் கல்யாணகுணங்களுடைய ஈஸ்வரன் உண்மையில் இல்லையென்று மறுதளிப்பதும்
உபஜீவ்யவிரோதமென்னும் கொடிய தோஷமென்பது கருத்து.
அஹமர்த்தமென்கிற தன்னுடைய நாசத்தையும் எண்ணுகிறார்களில்லை. இதெல்லாம் நிபுணமல்ல.

——————-

நவதளபுடே கல்ப்யா யஸ்ய ப்ரபோரபி தல்பதீ:
நடபரிப்ருடோ யஸ்யா தஸ்தாத் ச்ரமம் சமயிஷ்யதே |
வடவிடபிகஸ்தஸ்யாங்கூராநநுத்கடபல்லவாந்
ஸ்தபுட சடகாபேக்ஷீ பிக்ஷு;ப்ரதிக்ஷண மீக்ஷதே|| (11)

(ப-ரை)
யஸ்ய வடவிடபிந – எந்த ஆலமரத்தினுடைய;
நவதளபுடே இளம் இலையில்,;
ப்ரபோரபி– ஜகத் பிரபுவான ஈஸ்வானுக்கும்,;
தல்பதீ – படுக்கை என்கிற புத்தி;
கல்ப்யா – ஏற்படக் கூடியதோ ,;
யஸ்ய – எதனுடைய;
அதஸ்தாத் – கீழே;
நடபரிப்ருட – நடராஜரென்னும் பிரபு;
ச்ரமம் – சிரமத்தை,;
சமயிஷ்யதே – போக்கிக் கொள்ளுவரோ;
தஸ்ய வட விடபிந: – அந்த ஆலமரத்தினுடைய,;
அதுத்கடபல்லவாந் —இளங்கொழுந்துகளையுடைய,;
அங்கூராந் – இலை முளைகளை,;
பிக்ஷு – ஸந்யாலியாயிருப்பவர்;
ஸ்தபுடசடகாபேக்ஷீ – நடுவில் பள்ளமுள்ள தொன்னையாக உதவும் இலையாகுமோவென்று,;
ப்ரதி க்ஷணம் – ஒவ்வொரு கூணமும்;
ஈஷதே — பார்த்துக் கொண்டே கார்க்கிறார்.
ஆலிலை வர்ஜ்யம் – நிஷித்த மென்பதையும் கவனிப்பதில்லை-.

அவதாரிகைகளுடன் தாத்பர்யங்கள் –
குடும்பத்தையும் வீடு வாசலையும் விட்டு விட்டு ஸந்யாஸாஸ்ரமத்தைக் கைப்பற்றி கிராமைகராத்ரமாகத் திரிந்து
பிக்ஷாடனம் செய்ய வேண்டியவரும் ஈஸ்வரனை ஸர்வதா த்யானித்துக்கொண்டும் அவன் நாமங்களை உச்சரித்துக்கொண்டும்,
சாஸ்த்ர நிஷித்தங்களைச் செய்யாமலும் ஸ்வ ப்ரயோஜனத்தை அடியோடு சுருதாதவராயும் இருக்கவேண்டியது கடமை.
ஸந்யாஸிகள் கூட எப்பொழுதும் தனத்தை மேல் மேலும் சேகரிக்கவே யத்தினப்படுகிறார்களென்று ஸங்கல்ப ஸுரியோதயத்தில் ஸ்வாமி சோகத்தைக் காட்டினார்.

வடவிருக்ஷத்தையும் பசுமையாய் தழைத்திருக்கும் அதன் இலைகளையும் பார்த்தால் வைஷ்ணவ ஸந்யாஸிகளுக்கு,
பாலனாய் ஏழுலகுமுண்டு ஆலிலை மேல் அன்னவசம் செய்யும் அண்ணலாரான ‘ பகவானுடைய ஞாபகம் வந்து
கண்ணும் கண்ணீருமாக அந்த ஆனந்த நினைப்பிலேயே முழுகவேணும்.
சைவ ஸந்யாஸியாக இருந்தால் ‘ தாக்ஷிணாம்ய ரம்யா கிரிஶஸ்ய மூர்த்தி”’ என்றபடி அழகிய தக்ஷிணாமூர்த்தி
வடவிருக்ஷத்தினடியில் குளிர்ந்த நிழலில் தம் சிரமத்தைப் பரிஹரித்துக் கொண்டு சிஷ்யர்களுக்கு ஞானோபதேசம்
செய்ததை நினைத்தும் தக்ஷிணாமூர்த்யஷ்டகத்தை யநுஸந்தித்தும் ஆனந்தப்படுவதும் உசிதம்.

ஆலிலையைப் பறித்து சாப்பிடுவதற்குப் பாத்ரமாக்கி எச்சலாக்க ஆஸ்திகர் நினைப்பரோ?
ஈஸ்வரன் விஷயமான சிந்தையை செய்ய வேண்டியது உசிதமாயிருக்க எல்லாவற்றையும் துறந்து விட்டேன்
என்னும் துறவியும் தொன்னைக்குதவக்கூடிய இலையாக ஆலந்துளிர் வளருமோவென்று முளை விடுவது முதல்
அங்குரங்களைக் கண்கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டே இருக்கிறார்களே என்கிற சோகம்.
ஈஸ்வரனை நினைக்க வேண்டிய ஸாமக்ரிகளைப் பூர்ணமாகப் பார்த்தும் சாஸ்திர நிஷேதம் தெரிந்தும்
நாஸ்திக்யத்தைப் பற்றி ஸ்வார்த்த பரராகவே இருக்கிறார்கள். துறவிக்கு நாஸ்திகத்வம் நிபுணமாகுமோ?
சாஸ்திர நிஷித்த போகத்திலாசையிருந்தால் ஏன் இப் பக்ஷத்திலேயே இருக்கக்கூடாது ?

இரண்டு கைகளையும் கூட்டி அஞ்சலியால் தண்ணீர் அருந்துவது ஸுலபமாயிருக்க ஏன் பாத்திரங்களைத் தேட வேண்டுமென்றார் சுகர்.
ஒரு பிரஸிருதி (கையளவு) ஜலம் போதாதா தாஹத்தை சமநம் செய்ய என்று வைராக்ய பஞ்சகம்.
“பாணி த்வயத்தை உண்ணும் பாத்திரமாக அமைத்துக் கொண்டு கௌபீநம் மட்டும் தரிப்பவர் பாக்யவான்கள்’
என்று யதிபஞ்சகம். ஸந்யாஸிகளாகியும் இப்படியிருப்பது அநிபுணமே.
கவலையின் நீட்டத்தைக் காட்ட ‘அங்கூர’ என்ற நீட்டிய ப்ரயோகம்.
காவ்யங்களில் வாசிக்கும் ரஸிகரொருவருக்கும் உத்வேகம் இல்லாமல் கூடிய மட்டும் தாடஸ்த்யத்தைக் கைப்பற்ற வேண்டுமென்று நியமமுண்டு.
‘யத்ரோத்வேகோ ந தீமதாம்’ என்று நியமம். ஸ்வ மதத்தை விட வேண்டியதில்லை; பிறருக்கு வீணே உத்வேகமுண்டாக்கக்கூடாது.
இந்த நியமம் ஹம்ஸஸந்தேசாதி காவ்யங்களில் காப்பாற்றப்படுகிறது.

இந்தக் காவ்யத்திலுமப்படியே. நடராஜருடைய ஸந்த்யா நர்த்தனத்தை ஸ்வாமி வர்ணித்திருப்பது போல் வேறெங்கும் பார்க்கமுடியாது.
‘தக்ஷிணா மூர்த்தியின் ரம்யதையில் ரஸமுள்ளதே; ஆனால் அந்த ரம்யதைக்கும் மூலமொன்றுண்டு’ என்று ஹயக்ரீவ ஸ்தோத்ரம்,
நடராஜர் நர்த்தனம் செய்த ஸ்ரமத்தை வட வ்ருக்ஷ மூலத்தில் ரம்யமான தக்ஷிணா மூர்த்தியாக இளைப்பாறிப் போக்கிக் கொள்ளுகிறார்,
உலகத்தின் ஸம்ஸார ஸ்ரமத்தையும் சமனம் செய்கிறார் என்று நிரூபணம்.–

———-

நிரவதி குண க்ராமே ராமே நிராகஸி வாகஸி
ஸ்புரண முஷிதாலோகா லோகா வதந்தி ஸதந்திகே|
வரதநுஹதிம் வாலி த்ரோஹம் மனாகப ஸர்ப்பணம்
பரிமித குணே ஸ்பஷ்டாவத்யே முதா கிமுதாஸதே ||–12-

(ப–ரை)
நிராகஸி – தோஷமற்றவரும்,
நிரவதிகுணக்ராமே – எண்ணற்ற குணங்களுக்கிருப்பிட மானவருமான,
ராமே – (எல்லோரையும் ஆநந்திக்கும்) ராமன் விஷயத்தில்,
ஸதந்திகே – பெரியோரான ஸத்துக்கள் காது கேட்க,
வாகஸிஸ்புரணமுஷிதாலோகா: – நாக்கென்னும் கத்தியை அசக்குவதால் (வீசுவதால்) இருட்டடைந்த புத்தியையுடைய,
லோகா: – ஜனங்கள்,
வரததுஹதிம் – ஸ்திரீயை (தாடகையை)க் கொன்றதையும்,
வாலித்ரோஹம் – வாலிவதத்தையும்,
மனாகபஸர்ப்பணம்– (கரயுத்தத்தில்) கொஞ்சம் விலகினதையும்,
வதந்தி – பேசுகிறார்கள்.
ஸ்பஷ்டாவத்யே – ஸ்பஷ்டமான குற்றங்களையுடைய,
பரிமிதகுணே – ஸ்வல்ப குணமுடையவன் விஷயத்தில்,
கிமிதி – என்ன காரணத்தினால்,
முதா – வீணே,
உதாஸதே – வாயை மூடிக் கொள்ளுகிறார்களோ?

அவதாரிகைகளுடன் தாத்பர்யங்கள் –

ஸுஜன ஸார்வபௌமரான ராமனை நிர்தோஷ கல்யாணகுணாகரரென்று இப்பத்ததி முடிவில் பாடுவதற்காக,
ராமன் கதையாகிய ராமாயணத்தைக் கேட்டும், ராமனைத் தூஷிக்கும் துர்ஜனருடைய தௌர்ஜந்யத்தையும், அசட்டுத்தனத்தையும் காட்டுகிறார்.
ராமாயணம் கேட்கப் பாக்யம் பெற்றும், ராமன் திருவடிகளில் விச்வாஸம் வைத்து ஒரு தரம் அடைக்கலம் புகுந்து
எளிதில் பேரின்பம் பெறும் பாக்யத்தை இழப்பதுமன்னியில், ராமனையே தூஷித்து
வீணே பாபச்சுமையை ஸம்பாதிப்பதெத்தனை அநிபுணமென்று காட்டி இப்பத்தியை முடிக்கிறார்.

சத்ருக்களாலும் ‘வடிவெடுத்த தர்மம்’ ‘விக்ரஹவான் தர்ம:’ என்றும், ‘ப்ரக்யாதவீர்யரான சத்ரு’ என்றும் புகழப்பட்டவரைத் தூஷிக்கிறார்கள்.
ஸமானகாலத்து சத்ருக்கள் புகழ்கிறார்கள். இப்பொழுது இவர்கள் இகழ்கிறார்கள்.
சாமாந்யரையும் தூஷிக்கலாகாது, புருஷோத்தமனாகிய ராமனைத் தூஷிப்பவருக்கு நற்கதி கூடுமோ?.
அபிஜாத புருஷருக்கு அடையாளம் அநபிபவகந்தர: பரகதா:’ என்றார் பர்த்ருஹரி.
பரரை (பிறரைப் பற்றிப் பேசுவதில் இழ்ச்சி லேசமுமிருக்கலாகாது; உத்தமபுருஷனான
‘பரன்’விஷயத்திலேயே இம் மஹாபுருஷர்களிப்படிப் பேசுகிறார்களே.
‘ராமனிலும் ராவணனே சிறந்தவன்’ என்று ப்ரபலமாகக் கக்ஷி சொல்லி புத்தகங்களெழுதப்பட்டுள. வேடிக்கையாய்
குழந்தைகள் செய்த தர்க்கத்தில் ஓர் நாடகத்தில் லவன் பேசின மூன்று தூஷணங்களை இங்கே குறிக்கிறார்.

அதில் தாடகையைக் கொன்றது ஒன்று. அவள் பிள்ளை ‘ ‘மாரீசன் ‘. அவன் ராவணனிடத்தில் ‘ராமோ விக்ரஹவாந் தர்ம.’ என்று புகழ்ந்தான்.
தன் தாயைக் கொன்றது அதர்மமென்று அவன் தூஷிக்கவில்லை. ஆண்பிசாசைத் தானோட்டலாம், பெண் பிசாசை ஒட்டினால் பெண்பாவம் என்பரோ?
‘வரதநு’ என்று ஸத்ரீக்குப் பெயர். ‘அழகான வடிவையுடையவள்’ என்றும் பொருள்.
தாடகையின் கோர ரூபமும், மனுஷ்யர்களைக் கொன்று தின்னும் புருஷாதியான சீலமும் ப்ரஸித்தம்.
‘ வரதநு ‘ என்பது விபரீதப் பெயெரன்பது ரஸம், தன் தாயைக் கொன்ற ராமனை மாரீசன் தர்மமூர்த்தி என்று புகழ்ந்தான்.
இதைத் தூஷணமாகச் சொல்லுவது எப்படிப் பொருந்தும்?

வாலிவதத்தைத் தோஷமென்று தூஷிப்பதும் வீணே. ஸீதையை ராவணன் அபஹரித்ததையும், ராமன் கதறி சோகஸாகரத்தில் மூழ்கியிருந்ததையும் வாலி அறிந்தவனே.
சத்ரு இருக்குமிடம் தெரியாமல் ராமன் கஷ்டப்படுகிறார். ஒரு நாட்பொழுதில் உம்மிடம் மைதிலியைக் கொண்டு
வந்திருப்பேனே; ராவணனைக் கொல்லாமல் கழுத்தில் கட்டி உம்மிடம் கொண்டுவந்து கொடுத்திருப்பேனே’ என்று பின்னால் பேசினான்.
ஈஷத்தேனும் கிஞ்சித்காரம் செய்யத் தோன்றவில்லை. சரணாகத ரக்ஷணத்திற்கும் கனிஷ்ட ப்ராதாக்களை லாலனம் செய்யவும் அவதாரம்.
வாலி இதற்கெல்லாம் நேர் விரோதி. ராமனுக்கு முக்ய தர்மம் ஆந்ருசம்ஸ்யம்; வாலியின் சீலம் ந்ருசம்ஸதை. சரணாகதனான
தம்பியைக் கடுமையாய் ஹிம்ஸிப்பவன். தண்டகாரண்யத்தில் ருஷிகள் ஹிம்ஸிக்கப்பட்ட விஷயத்தில் வாலியின் பலத்தால் என்ன ப்ரயோஜனமிருந்தது?
லோகத்ரய கண்டகனான ராவணனிடமிருந்து வாலி லோகத்தை ரக்ஷிக்க முயன்றானா ?
எதிரில் யார் அவனேடு யுத்தம் செய்தாலும் அவர் பலத்தில் பாதி அவனுக்குச் சென்று விடுமென்று வரம் வாங்கினான்.
அந்த சக்தி ‘அத்ருஷ்டசக்தி; த்ருஷ்டமான இவன் சக்தியில்லை. எதிரியின் பாதி சக்தி குறைந்து போவதும் எதிரியின் வீர்யக்குறைவன்று.
‘எதிரி யுத்தத்தில் குறைந்தான். இந்த்ரபுத்ரன் விருத்தி யடைந்தான்’ என்று துந்துபி யுத்தத்திலும் ஸுக்ரீவயுத்தத்திலும் காண்கிறோம்.
அது வரத்தின் அத்ருஷ்ட மஹிமை. இப்படி வரம் பெற்றவன் தன்னுடைய எதிரி எதிர் நின்று த்ருஷ்டமாய் யுத்தம் செய்ய
வேண்டுமென்று வீர வ்ரதமுறையை அபேக்ஷிக்க ந்யாயமில்லை. எதிரியின் பலத்தில் பாதியை வரமஹிமையால்
பிடுங்கிக்கொண்டு உண்மையில் தன்னிலும் பலிஷ்டனோடு செய்யும் யுத்தம் தர்மயுத்தமாகாது.

ப்ரஹ்மா கொடுத்த வரத்தைப் பொய்யாக்குவது உசிதமன்று. ஏன் ஸந்த்யையில் ந்ருஸிம்ஹன் ஹிரண்யனோடு போர் புரிந்தார்?
பகலில் யுத்தம் செய்யக்கூடாதா ? அவர் வீரனாவரோ என்று கேட்கலாமோ?
உலகத்திற்கு ராமவாலிகளின் பலதாரதம்யத்தையும் அவர்கள் பாணங்களின் சக்தி தாரதம்யத்தையும் தெரியச் செய்ய
பரோக்ஷத்தில் ஸுக்ரீவன் செய்த இரண்டு பரீக்ஷைகளாலே ராமன் பலமதிகம் என்று மூதலிக்கப்பட்டது.
வாலி பெற்ற வரத்தை உத்தேசித்து பரோக்ஷத்தில் தான் பரீக்ஷிக்கலாம்.

தாத்பர்ய சந்த்ரிகையில் ஸப்த ஸாலங்களை ‘நிஷ்பத்ரீகரணம் பண்ணின வ்ருத்தாந்தத்தை அழகாக நிரூபித்துளது.
ஸுக்ரீவனுக்கு ஸந்தேஹம் தெளிந்தும் நாம் ஸந்தேஹப்படலாமோ?
ராமனுடைய ஸமாதானங்களை வாலி முழுவதுமேற்றுக் கொண்டு, தான் தூஷித்தது தப்பென்று நன்றாய்
மனந்தெளிந்து மன்னிப்புக் கேட்டுக்கொண்டான்,
ந தோஷம் ராகவே தத்யௌ தர்மேZதி கதநிச்சய:’ தர்மத்தில் நிச்சயத்தை அறிந்து ராகவனிடம் தோஷத்தை எண்ணவில்லை’.
உன் ஹ்ருதயத்திலும் (ஸர்வபூதங்கள் ஹ்ருதயத்திலும்) உள்ள அந்தராத்மா தர்மாதர்மங்களை அறிவார் ,
உன் அந்தராத்மாவை நீ ஸாக்ஷியாகக் கேள் என்றார். அவன் அப்படியே தன் ஹ்ருதயத்தையே சோதித்துக்கொண்டு த்ருப்தி அடைந்தான்.
அவன் குற்றம் அவனுக்குத் தெரியுமா, நமக்குத் தெரியுமா? ‘தாரை தடுத்தும் உம்மிடம் பதம் பெற விரும்பியே நான் தம்பியோடு சண்டைக்கு வந்தேன்’ என்றான் வாவி

முடிவில். ‘மனுஷ்ய ரூபமாய் தேவர்கள் பூதலத்தில் ஸஞ்சரிக்கிறார்கள்’ என்று பெருமாள் அவனுக்குத் தாம் தேவன் என்பதை வ்யஞ்ஜனம் செய்தார்.
இந்த்ர புத்ரனான அர்ஜுனன் விஸ்வரூப அத்யாயத்தில் ‘உன் மஹிமையை அறியாத (அஜாநதா) என்னாலே
உம்மைச் செய்த அவமதிப்பையெல்லாம் மன்னித்தருள வேண்டும்’ என்று ப்ரஸாதனம் செய்தான்.
இந்த்ர புத்ரனாகிய வாலியும் அறியாத என்னாலே (அஜாநதா மயா) நீர் தூஷிக்கப்பட்ட இக்குற்றத்தை ப்ரபுவே
நான் மன்னிப்புக் கேட்டுக்கொள்ளுவதை ஒப்பி க்ஷமித்தருளவேண்டும்’ என்றான்.
வாலி ஒப்புக் கொண்டும் நாம் ஒப்புக் கொள்ள வில்லை யென்பது உசிதமோ ?

விபீஷணனுக்கு அபயமளித்தேன் பயத்தை விடு’ என்றார். அர் ஜுனன் சோகத்தாலும் மோஹத்தாலும் பீடிக்கப்பட்டு சரணம் புகுந்தான்.
சோகப்படாதே’ என்றார் சரமச்லோகத்தில், நஷ்டோ மோஹ’ (மோஹம் போயிற்று) என்றான் அர்ஜுனன் முடிவில்
அதைக் கேட்டு. வாலிக்கு அநுக்ரஹித்த சரம ஸ்லோகங்களில், பத்யஜ சோகம் சமோஹம் ச பயம் ச ஹ்ருதயஸ்திதம்’ என்று
ஹ்ருதயத்திலுள்ள சோகம் மோஹம் பயம் எல்லாவற்றையும் விடு’ என்று அருள்புரிந்து அபயமளித்து,
‘கத: ஸ்வாம் ப்ரக்ருதிம் தர்ம்யாம்’ என்றும் அவனுக்கு ஸ்வ ஸ்வரூபாவிர்பாவத்தைத் தந்த அழகைக் கவனிக்க வேணும்.
கரயுத்தத்தில் ‘கரன் பாணங்களால் துளைபட்டு ரக்தலீச்சு துர்கந்தம் வீச மத்தனாக மேலே விழவருகையில்
வில்லை வளைத்து பாணத்தைத் தொடுக்க, இரண்டு மூன்றடி ஒதுங்கினார், பின்வாங்கவில்லை.
‘அபாஸர்ப்பத் த்வித்ரிபதம்’ என்றார் ருஷி. இங்கே மனாக்’ என்பதற்கு ஈஷத்து’ என்று பொருள் .
ருஷியே மிகக் கொஞ்சமென்பதைக் காட்ட இரண்டு மூன்று என்றார்.

ராமாயணம் வாசித்து இவன் தூஷிக்கிறானா என்பதைக் கேட்க அங்குள்ள அபாஸர்ப்பண’ பதத்தையே ப்ரயோகிக்கிறார்.
மத்ய கந்தமும் ரத்தவீச்சும் துர்வாஸனையல்லவோ. திடீரென்று துர்கந்தம் வீசும்போது ஓர் ராஜபுத்ரர் சற்று ஒதுங்காரா?
ரத்தத்தோடு மேலே விழவந்தால் சற்று ஒதுங்கலாகாதா? இதுவும் நரஸிம்மாவதாரமா! மனுஷ்யாவதாரம் மட்டும்தானே.
ராமாயணம் படித்தவன் இப்படி தூஷிப்பனோ? கூட இருந்து பார்த்துப் புடவை யுடுத்தி ராம பாணத்திற்குத் தப்பித்து ஓடின அகம்பனன்
ராவணனிடம் கரயுத்தத்தை வர்ணித்ததைப் பார்த்தும் தூஷிப்பரோ? மூன்று தூஷணங்களுமப்படியே.

தர்மமான ஆசாரத்தை வ்ரதமாகக் கொள்ளுவதை ‘அஸி தாராவ்ரதம்’ ‘கத்திமுனை வ்ரதம்’ என்பர்.
பிறரைப் பழியாத நாக்கு ‘அஸிதாராவ்ரதம்’ இருப்பதாகச் சொல்லலாம்.
இங்கே பரமபுருஷனைப் பழிக்கும் நாக்கை ‘வாகஸி’ ‘கத்திவாக்கு’ என் றார்.
‘வாக்ஸாயகம்’ ‘வாக் சல்யம்’ வாக் கண்டகம்’ என்று விதுர ப்ரஜாகரத்தில் காண்கிறோம்.
இங்கே வாக்கு கத்தி’ என்பதற்கு வாக்கால் வெட்டுவதை விடு, கத்தியால் வெட்டுவது தயையாகும் என்றோர் அழகு.
பிறரைத் தூஷிப்பது தன் நாக்கையே கத்தியால் அறுக்குமென்றும் ஸூசனம்.
பாணங்களைக் கண்ணன் பேரில் எறிந்து அசக்யமென்றோய்ந்து சொல்லம்புகளை எறிய ஆரம்பித்தான்’ என்றார் மஹாகவி.
வாக்கென்னும் கருங்கத்தியின் கருப்பு ப்ரபை புத்திக்குள் கூட உண்டாகும் என்கிறார்.
ராமன் காட்டுக்குப் போனதும் ‘லோகமெல்லாம் இருண்டது. நிராலோகமாயிற்று’ என்றார் பாதுகையில்.
ராமனை இப்படி தூஷிக்கவே லோகத்தில் ஆலோகம் களவு போய்விடுமென்கிறார்.

முதலாவது அநிபுண பத்ததி முற்றிற்று.

————–

த்ருப்தபத்ததி (கர்விஷ்டபத்ததி.)

ததேவ க்ருஹ்யதாம் நாம சாக மண்டூகராஸபை: |
த்ரயாணாம் தாவதா ஹந்த மூர்த்தீனாம் கிமிஹாகதம் || (1)

(ப-ரை)
சாக மண்டூகரஸபை:– ஆடு, தப்பளை, கழுதை இம் மூன்றாலும்,
ததேவ நாம — அவர்கள் பெயரே,(த்ரிமூர்த்திகளின் பெயரே)
க்ருஹ்யதாம் – வைத்துக் கொள்ளப் படட்டும்..
ஹந்த– நல்லது.
தாவதா – அதனால்,
த்ரயாணாம் – இம் மூன்றுக்கும்,
இய – இங்கே,,
கிமாகதம் – என்ன (உயர்த்தி வந்து விட்டது),
தாவதா – அதனால்,
த்ரயா மூர்த்தீனாம்– த்ரிமூர்த்திகளுக்கும்,
இஹ — இங்கே,
கிமாகதம் — என்ன குறைவு வந்து விட்டது.

அவதாரிகைகளுடன் தாத்பர்யங்கள்-
உயர்ந்தவரைப் போலத் தாமும் அவர்கள் பெயரையோ, நடை, உடை, பாவனைகளையோ
வைத்துக் கொள்ளுவதனால், அவர்கள் உயர்த்தியைத் தாழ்ந்தவர் பெறமுடியுமோ?
அவர்கள் உயர்த்தி தான் குறைந்து விடுமோ. வீண் டம்பம் செய்வதாலென்ன பயன். பரிஹாஸந்தான் மிகும்.

‘அஜ’ என்று ப்ரஹ்மாவுக்கும் பெயர், ஆட்டுக்கும் பெயர்.
‘ஹரி’ என்று விஷ்ணுவுக்கும் தப்பளைக்கும் பெயர்.
‘கர்தப’ என்று ஈஸ்வரனுக்கும் கழுதைக்கும் பெயர்.
பெயர் ஒன்றாயிருந்தால் ஒன்று மற்றொன்றாய் விடுமா?
த்ரிமூர்த்திகள் உயர்ந்தவர்கள் . தாழ்மையில் ஆடு, தப்பளை, கழுதை மிக இளப்பம்.
உயர்ந்தவரைப் பார்த்து டம்பமாய் அவர்களைப் போலப் பெயரை வைத்துக் கொண்டதால் ஒன்றும் கை கூடாது.

ஒர் சிற்றரசன் அகண்ட பூ மண்டல சக்ரவர்த்தி என்று பெயர் வைத்துக் கொண்டதால் என்ன ஸித்திக்கும்?
கண்ணனைப் போல் ஒருவன் தானும் வாஸு தேவனெனப் பெயர் வைத்துக் கொண்டதையும் நினைக்க வேண்டும்.
நன்றாய் நெஞ்சில் படும்படியான உபமானங்களாகக் காட்டுகிறார்.
பக்தியோடு அவர்களுக்குத் தொண்டரென்னு மெண்ணத்தோடு அவர்கள் பெயரை தரித்தால்
அவர்களுடைய ஸாலோக்ய, ஸாமீப்ய ஸாரூப்ய ஸாயுஜ்யங்களை அடையலாம்.
டம்பத்தால் பயனில்லை. ‘ப்ரஹ்மம்’ என்னும் பெயரை பரமாத்மாவுக்கும், ஜீவனுக்கும், மூல ப்ரக்ருதிக்கும் உபயோகிப்பதுண்டு.
ஜீவன் ப்ரஹ்மமாகவே ஆகிறான் என்று சொன்னாலும் , ப்ரஹமமென்று பேசினாலும் அவன் பர ப்ரஹ்மமாகி விட மாட்டான்.

—————–

அண்டஜா: புண்டரீகேஷு ஸமுத்ரேஷு ஜநார்தநா: |
நீல கண்டாச்ச சைலேஷு நிவஸந்தி ந தேக தே || (2)

(ப-ரை)
(புண்டரீ கேஷு) – தாமரைப் பூக்களில்,
(அண்டஜா – அண்ட ஜங்களான பக்ஷிகளும், –
ஸ‌முத்ரேஷு – கடல்களில்,
ஜனார்தனா] – ஜனார்தனம் என்னும் முத‌லைக‌ளும்
சைலேஷுே –ம‌லைகளில்,
(நீலகண்டா:) – நீலகண்டமென்னும் மயில்களும் , வஸிக்கின்றன.
தே ந‌ – அதனால்,
(நதே) – அந்தப் பெயரை உடையவரும் அதே இடத்தில் வஸிப்பவருமான ப்ரஹ்ம விஷ்ணு ருத்ரர்களாக மாட்டா..

அவதாரிகைளுடன் தாத்பர்யங்கள்:-
முன்பு பெயர் ஒற்றுமையால் மட்டும் பயனில்லை என்றார்.

பேரொற்றுமையோடு வஸிக்குமிடமும் ஒன்றாயிருந்தாலும், டம்பக்காரருக்கு அதனால் மட்டும் பயனில்லை என்கிறார்.
‘அண்டஜ’ என்பது ப்ரஹ்மாவையும், முட்டையிற் பிறக்கும் பக்ஷியையும் சொல்லும்.
பகவானு டைய நாபிகமலத்தில் உதித்தவர் ப்ரஹ்மா .
ஸமுத்ரத்தில் ஜனார்தனரென்னும் விஷ்ணு வஸிப்பவர்; அப்பெயரையுடைய முத‌லைளும் அங்கே வஸிப்பன.
நீலகண்டரென்னும் ஈச்வரன் கைலாஸ கிரியில் வஸிப்பவர்; நீலகண்டமென்னும் மயிலும் மலையில் வஸிக்கும்.
கர்வத்துடன் போட்டி போடப் பார்த்தால் ஒன்றும் கிடைக்காது. அவர்களுக்குத் தாஸராக அவர்கள் திருநாமத்தை வஹித்து
அவர்கள் இருக்கும் க்ஷேத்ரங்களில் தொண்டர்களாக வஸித்தால் அவர்களுடைய ஸாலோக்யாதிகளை யடையலாம்.
க்ஷேத்ர வாஸம் செய்து அவர்களை வணங்கினால் (நதேந‌ – வணங்கு வதால்) ஸாலோக்யாதிகளைப் பெறலாம்.
ஆனால் அவர்களே ஆகார். ஸாயுஜ்யமென்பது ஐக்யமன்று.
‘விஷ்ணுரேவ பூத்வா’ என்று ‘விஷ்ணுவாகவே ஆகிறான்’ என்பதற்கு ‘விஷ்ணுபோல ஆகிறானென்று பொருள்.
‘தாத்ருகேவ பவதி’ என்று கடோபநிஷத்து, ‘ஏவ’ என்பதற்கு இவ்’ என்று பொருள் என்று விளக்கு கிறது.
‘அஸந்நேவ ஸ பவதி’ என்கிற தைத்திரீய ஸ்ருதியில் அஸத் இவ பவதி’ என்று அத்வைத வ்யாக்யானத்தைக் கவனிக்க வேணும்.
‘இவ, ஏவ, வா’ இவற்றிற்கு ஒரே பொருளென்பர்.

————-

காமம் லிகது ஸம்ஸ்தானம் கச்சித் ரூபஞ்ச பாஸ்வத: |
அபித்தி விஹிதாலம்பமாலோகம் விலிகேத் கதம் || (3)

(ப-ரை)
கஶ்சித் – ஒருவன், (சித்திரமெழுதுபவன்),
(பாஸ்வத:) – ஸுர்யனுடைய,
ஸம்ஸ்தானம் – பிம்பத்தையும்,
ரூபம்)- வெண்மையான ரூபத்தையும்,
காமம் – வேண்டிய மட்டும்,
லிக‌து. எழுதட்டும்.
அபித்தி விஹி தாலம்பம் – சுவற்றிலடங்காத, (திகந்தவ்யாப்தமான)
ஆலோகம் – ஒளியை,
கதம் விலி கேத் – எப்படி எழுதுவன்.

அவதாரிகைகளுடன் தாத்பர்யங்கள்-
மனமெனும் சித்திரப் பலகையில் பகவானுடைய திவ்ய விக்ரஹத்துடனும் குணங்களோடும் கூடிய அவரை ஒருவாறு எழுதி த்யானித்து,
ஜ்ஞாநாநந்தம் போன்ற ஸ்வரூப ப்ரகாசத்தையும், அவருடைய குணாஷ்டகங்களையும் அவர் அநுக்ரஹத்தால் அடையலாம்.
ஸுர்யனுக்கு எப்படி ஆலோகமெனும் ஒளி உலகெங்கும் வ்யாபித்திருக்கிறதோ, அப்படி ப்ரபஞ்சம் முழுவதும் ஈஸ்வரனுடைய ப்ரபையின் விஸ்தாரமென்பர்..

ஸூர்யனுடைய ப்ரபையைப் போன்றது ஈஸ்வரனுடைய ப்ரபையான ப்ரபஞ்சம்.
மனமெனும் சுவற்றில் ஈஸ்வரனை யெழுதி பஜித்து தன் ஜ்ஞானாந்த ஸ்வரூபம், குணாஷ்டகங்கள் இவற்றின்
ஆவிர்ப் பாவத்தைப் பெறலாமே யல்லாது, ஸுர்யன் ப்ரபை போன்ற அவருடைய ஜகதைச்வர்யத்தை அடைய முடியாது.
அவருக்கு ப்ரபஞ்சம் முழுவதும் சரீரமாகும்; அதுபோல் நமக்கு ஆகாது.
ஐகத்தைக் குறித்து நாம் ஆத்மாவல்லாததால், சரீரமென்னும் சுவரில்லாமல்
ஜகதைஸ்வர்யம் என்னும் உருவத்தை நாம் எழுதிக் கொண்டு அடை ய முடியாது.
பெரியோரைப்போல சில அம்சங்களில் கர்வத்தால் ஆகப் பார்த்தாலும், அவர்களுக்கு அஸாதாரணமான மேன்மை விஸ்தாரங்களை நாம் அடைய முடியாது.
உயர்ந்த காவ்ய கர்த்தாக்களைப் போல அநுஸரித்துச் சப்த அமைப்புகளைச் செய்யலாம்;
அந்தக் காவ்யங்களின் களையையும் த்வங்களையும், ரஸங்களையும் நாம் காவ்யங்களில் அநுஸரிக்க முடியுமோ ?
———–

அபி ஸத்பத நிஷ்டானாமாசா: பூரயதாமபி |
அகஸ்த்ய வ்ருத்திர் மேகானாம் ஹந்த மாலிந்ய காரணம் ||–4-

(ப-ரை)
ஸத்பத நிஷ்டானாம்பி — நல்ல மார்க்கத்திலிருப்பவராயினும், (நக்ஷத்திரங்கள் நிறைந்த ஆகாசத்திலிருந்தாலும்,)
ஆசா: – ஆசைகளை, (திக்குகளை,)
பூாயதாமபி – பூரித்தாலும்,
மேகானாம் – மேகங்களுக்கு,
அகஸ்த்ய வ்ருத்தி: – அகஸ்த்யர் செய்த அத்புத கார்யங்களை அநுஸரிக்கப் பார்ப்பது
ஹந்த – ஐயோ,
மாலிந்ய காரணம் – கருப்பு வர்ணம் என்கிற தோஷத்திற்குக் காரணமாகும்.

அவதாரிகைகளுடன் தாத்பர்யங்கள் –
நல் மார்க்கத்தில் நடந்து வந்தாலும், தங்களிடம் வரும் யாசகர்கள் மனோ ரதங்களைப் பூர்ணம் செய்து வந்தாலும்,
தங்களுக்கு அஸாத்யமான பெரிய கார்டங்களை யாரோ பெரியவர் செய்தாரே என்று தானும் டம்ப மாய்
அநுஸரிப்பதற்கு முயன்றால், தோஷமே வரும்; ப்ரயத்னமும் வீணாகும்.
அகஸ்த்யமுனி ஸத் பதம் என்னும் ஆகாசத்தில் (நக்ஷத்ர மண்டலத்தில்) இருப்பவர். அவரும் ஓர் நக்ஷத்ரம். ஸந் மார்க்கத்தில் நிலை நிற்பவர்.
மேகங்களும் அவரைப் போல ஆகாசத்தில் இருக்கின்றன. அவர் தென் திக்கைப் பூரிப்பவர்; கோறுபவருக்கு வேண்டியவைகளைக் கொடுப்பவர்
மேகங்கள் திக் குகளைப் பூரிக்கின்றன; ஜனங்கள் மனோரதங்களை வழங்குகின்றன.
ஆயினும், அகஸ்த்யர் செய்த ஓர் அத்புத கார்யமான ஸமுத் திர பானத்தைத் தாங்களும் செய்து அகஸ்த்யரைப் போல ஆகப் பார்க்கின்றன.
கொஞ்சம் ஸமுத்ர ஜலத்தைப் பானம் செய்து விட்டு, நாமும் அகஸ்த்ய வ்ருத்தியை அதுஸரித்தோம் என்று கர்வமாய் உயரக் கிளம்புகின்றன; உருமுகின்றன.
மேகங்கள் முன்பு வெண்மையாயிருந்தவை; அகஸ்த்ய வ்ருத்தியை அநுஸரிக்க வெண்ணி, ஸமுத்ர ஜலத்தைப்
பானம் செய்ததும் கருத்துப் போகின்றன; மலினமாகின்றன.
பர ப்ரஹ்மத்தோடு ஸாதர்ம்யம் வருமானாலும், ப்ரஹ்மத்திற்கு அஸாதாரணமஹிமையான ஜகத் ஸ்ருஷ் ட்யாதி
வியாபாரங்கள் முக்தருக்கு ஸித்திக்காது, முழு அம்சங்களி லும் ஸாதர்ம்யம்: வராது; ப்ரஹ்மமே யாகவும் முடியாது.

—————————————————-—————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

Posted in Desihan | Leave a Comment »

ஸ்ரீ ஸ்வாமி தேசிகன் அருளிச்செய்த ஸ்ரீ ரகுவீர கத்யம் (ஸ்ரீ மஹா வீர வைபவம்)

September 3, 2023

ஸ்ரீ ஸ்வாமி தேசிகன் அருளிச்செய்த ஸ்ரீ ரகுவீர கத்யம் (ஸ்ரீ மஹா வீர வைபவம்)

ஸ்ரீமாந் வேங்கட நாதார்ய: கவிதார்க்கிக கேஸரீ ।
வேதாந்தாசார்யவர்யோ மே ஸந்நிதத்தாம் ஸதா ஹ்ருதி ॥

ஜயதிய ஆஸ்ரித ஸந்த்ராச த்வாந்த வித்வம்ஸந உதய: ।
பிரபாவான் சீதயா தேவ்யா பரம வ்யோம பாஸ்கர: ॥மங்கள ஸ்லோகம்

பாலகாண்டம்

ஜய ஜய மஹாவீர !
மஹாதீர தௌரேய !

தேவாஸுர ஸமர ஸமய ஸமுதித நிகில நிர்ஜர நிர்தாரித நிரவதிக-மாஹாத்ம்ய !

தஶவதன தமித தைவத பரிஷதப்யர்தித தாஶரதி-பாவ !

தினகர – குல – கமல – திவாகர !

திவிஷததிபதி – ரண – ஸஹசரண – சதுர – தசரத -சரமருண – விமோசன !

கோஸல – ஸுதா – குமார – பாவ – கஞ்சுகித – காரணாகார !

கௌமார -கேளி – கோபாயித – கௌசிகாத்வர !

ரணாத்வர துர்ய பவ்ய திவ்யாஸ்த்ர ப்ருந்த வந்தித !

ப்ரணத ஜன விமத விமதன துர்லளித தோர்லளித !

தனுதர விஶிக விதாடன விகடித விஶராரு ஶராரு தாடகா தாடகேய !

ஜட-கிரண ஶகல-தர ஜடில நட பதி மகுடதட நடனபடு விபுத-
ஸரிததி பஹுள மது களந லலித பத நளின-ரஜ உப-ம்ருʼதித
நிஜவ்ருஜின ஜஹதுபல தனுருசிர பரம-முனிவர யுவதி நுத !

குஶிகஸுத கதித விதித நவ விவித கத !

மைதில நகர ஸுலோசனா லோசன சகோர சந்த்ர !

கண்ட-பரஶு கோதண்ட ப்ரகாண்ட கண்டன ஶௌண்ட புஜ-தண்ட !

சண்டகர கிரண மண்டல போதித புண்டரீக வந ருசி லுண்டாக லோசந !

மோசித ஜனக ஹ்ருʼதய ஶங்காதங்க !

பரிஹ்ருʼத நிகில நரபதி வரண ஜனக துஹித்ரு குசதட விஹரண ஸமுசித கரதல !

ஶதகோடி ஶதகுண கடின பரஶு தர முனிவர கர த்ருʼத
துரவநமதம நிஜ தநுராகர்ஷண ப்ரகாஶித பாரமேஷ்ட்ய !

க்ரது-ஹர ஶிகரி கந்துக விஹ்ருத்யுந்முக ஜகத-ருந்துத ஜிதஹரி-
தந்தி தந்த தந்துர தஶவதந தமந குஶல தஶ-ஶத-புஜ முக
ந்ருபதி-குல ருதிர ஜர பரித ப்ருʼதுதர தடாக தர்பித பித்ருʼக
ப்ருகு பதி ஸுகதி விஹதிகர நத பருடிஷு பரிக !

அயோத்யா காண்டம்

அந்ருத பய முஷித ஹ்ருʼதய பித்ருʼ வசன பாலன ப்ரதிஜ்ஞா-
வஜ்ஞாத யௌவராஜ்ய !

நிஷாத ராஜ ஸௌஹ்ருʼத ஸூசித ஸௌஶீல்ய ஸாகர !

பரத்வாஜ ஶாஸன பரிக்ருʼஹீத விசித்ர சித்ரகூட கிரி கடக தட ரம்யாவஸத !

அநன்ய ஶாஸனீய !

ப்ரணத பரத மகுடதட ஸுகடித பாதுகாக்ர்யாபிஷேக
நிர்வர்த்தித ஸர்வ லோக யோக க்ஷேம !

பிஶித ருசி விஹித துரித வல-மதன தனய பலிபுகனு-கதி ஸரபஸ
ஶயன த்ருʼண ஶகல பரிபதன பய சரித ஸகல ஸுரமுனி-வர
பஹுமத மஹாஸ்த்ர ஸாமர்த்ய !

த்ருஹிண ஹர வல-மதன துராரகக்ஷ ஶர லக்ஷ !

தண்டகா தபோவன ஜங்கம பாரிஜாத !

விராத ஹரிண ஶார்தூல !

விலுலித பஹுபல மக கலம ரஜநிசர ம்ருʼக ம்ருʼகயாரம்ப
ஸம்ப்ருʼத சீரப்ருʼதனுரோத !

த்ரிஶிர: ஶிரஸ்த்ரிதய திமிர நிராஸ வாஸர-கர !

தூஷண ஜலநிதி ஶோஷண தோஷித ருஷிகண கோஷித விஜய
கோஷண !

கரதர கர தரு கண்டன சண்ட பவன !

த்விஸப்த ரக்ஷ: ஸஹஸ்ர நளவன விலோலன மஹாகலப !

அஸஹாய ஶூர !
அநபாய ஸாஹஸ !

மஹித மஹா-ம்ருʼத தர்ஶன முதித மைதிலீ த்ருʼட-தர பரிரம்பண
விபவ விரோபித விகட வீரவ்ரண !

மாரீச மாயா ம்ருக சர்ம பரிகர்மித நிர்பர தர்பாஸ்தரண !

விக்ரம யஶோ லாப விக்ரீத ஜீவித க்ருத்ர-ராஜ தேஹ திதக்ஷா
லக்ஷித-பக்தஜன தாக்ஷிண்ய !

கல்பித விபுத பாவ கபந்தாபிநந்தித !

அவந்த்ய மஹிம முனிஜன பஜன முஷித ஹ்ருʼதய கலுஷ ஶபரீ
மோக்ஷ ஸாக்ஷிபூத !

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

ப்ரபஞ்ஜன தனய பாவுக பாஷித ரஞ்ஜித ஹ்ருʼதய !
தரணி-ஸுத ஶரணாகதி பரதந்த்ரீக்ருʼத ஸ்வாதந்த்ர்ய !

த்ருட கடித கைலாஸ கோடி விகட துந்துபி கங்காள கூட தூர
விக்ஷேப தக்ஷ தக்ஷிணேதர பாதாங்குஷ்ட தர சலன
விஶ்வஸ்த ஸுஹ்ருʼதாஶய !

அதிப்ருʼதுல பஹு விடபி கிரி தரணி விவர யுகபதுதய விவ்ருʼத
சித்ரபுங்க வைசித்ர்ய !

விபுல புஜ ஶைல மூல நிபிட நிபீடித ராவண ரணரணக ஜநக
சதுருததி விஹரண சதுர கபிகுலபதி ஹ்ருʼதய விஶால
ஶிலாதல தாரண தாருண ஶிலீமுக !

ஸுந்தர காண்டம்

அபார பாராவார பரிகா பரிவ்ருʼத பரபுர பரிஸ்ருʼத தவ தஹன
ஜவன-பவன-பவ கபிவர பரிஷ்வங்க பாவித ஸர்வஸ்வ தான !

யுத்த காண்டம்

அஹித ஸஹோதர ரக்ஷ: பரிக்ரஹ விஸம்வாதி விவித ஸசிவ
விஸ்ரலம்பண ஸமய ஸம்ரம்ப ஸமுஜ்ஜ்ருʼம்பித ஸர்வேஶ்வர பாவ !

ஸக்ருʼத் ப்ரபன்ன ஜன ஸம்ரக்ஷண தீக்ஷித !

வீர !
ஸத்யவ்ரத !

ப்ரதிஶயன பூமிகா பூஷித பயோதி புளிந !

ப்ரளய ஶிகி பருஷ விஶிக ஶிகா ஶோஷிதாகூபார வாரி பூர !

ப்ரபல ரிபு கலஹ குதுக சடுல கபிகுல கரதல துலித ஹ்ருʼத
கிரி நிகர ஸாதித ஸேது-பத ஸீமா ஸீமந்தித ஸமுத்ர !

த்ருத-கதி தரு-ம்ருʼக வரூதினீ நிருத்த லங்காவரோத வேபது
லாஸ்ய லீலோபதேஶ தேஶிக தனுர்ஜ்யாகோஷ !

ககன-சர கனக-கிரி கரிம-தர நிகம-மய நிஜ-கருட கருதநில லவ
களித விஷ-வதன ஶர கதன !

அக்ருʼத சர வநசர ரண-கரண வைலக்ஷ்ய கூணிதாக்ஷ பஹுவித
ரக்ஷோ பலாத்யக்ஷ வக்ஷ: கவாட பாடன படிம ஸாடோப கோபாவலேப !

கடுரட-தடனி டங்க்ருதி சடுல கடோர கார்முக விநிர்க்கத
விஶங்கட விஶிக விதாடன விகடித மகுட விஹ்வல விஶ்ரவஸ்தனய
விஶ்ரம ஸமய விஶ்ராணன விக்யாத விக்ரம !

கும்பகர்ண குல கிரி விதளன தம்போளி பூத நி:ஶங்க கங்கபத்ர !

அபிசரண ஹுதவஹ பரிசரண விகடன ஸரபஸ பரிபதத்
அபரிமித கபிபல ஜலதி லஹரி கலகல-ரவ குபித மகவஜி
தபிஹனன-க்ருʼதனுஜ ஸாக்ஷிக ராக்ஷஸ த்வந்த்வ-யுத்த !

அப்ரதித்வந்த்வ பௌருஷ !

த்ர யம்பக ஸமதிக கோராஸ்த்ராடம்பர !

ஸாரதி ஹ்ருʼத ரத ஸத்ரப ஶாத்ரவ ஸத்யாபித ப்ரதாப !

ஶித ஶர க்ருʼத லவந தஶமுக முக தஶக நிபதன புனருதய தர
களித ஜனித தர தரள ஹரி-ஹய நயன நளின-வன ருசி-கசித கதல
நிபதித ஸுர-தரு குஸும விததி ஸுரபித ரத பத !

அகில ஜகததிக புஜ பல வர பல தஶ-லபந லபந தஶக லவந
ஜனித கதன பரவஶ ரஜனி-சர யுவதி விலபன வசன ஸமவிஷய
நிகம ஶிகர நிகர முகர முக முனி-வர பரிபணித!

அபிகத ஶதமக ஹுதவஹ பித்ருʼபதி நிர்ருʼதி வருண பவன தனத
கிரிஶர முக ஸுரபதி நுதி முதித !

அமித மதி விதி விதித கதித நிஜ விபவ ஜலதி ப்ருʼஷத லவ !

விகத பய விபுத விபோதித வீர ஶயன ஶாயித வானர ப்ருʼதனௌக !

ஸ்வ ஸமய விகடித ஸுகடித ஸஹ்ருʼதய ஸஹதர்ம சாரிணீக !

விபீஷண வஶம்வதீ-க்ருʼத லங்கைஶ்வர்ய !

நிஷ்பன்ன க்ருʼத்ய !

க புஷ்பித ரிபு பக்ஷ !

புஷ்பக ரபஸ கதி கோஷ்பதீ-க்ருʼத ககனார்ணவ !

ப்ரதிஜ்ஞார்ணவ தரண க்ருʼத க்ஷண பரத மனோரத ஸம்ஹித
ஸிம்ஹாஸனாதிரூட !

ஸ்வாமின்!
ராகவ ஸிம்ஹ!

உத்தர காண்டம்

ஹாடக கிரி கடக லடஹ பாத பீட நிகட தட பரிலுடித நிகில
ந்ருʼபதி கிரீட கோடி விவித மணி கண கிரண நிகர நீராஜித சரண ராஜீவ !

திவ்ய பௌமாயோத்யாதிதைவத !

பித்ருʼ வத குபித பரஶு-தர முனி விஹித ந்ருʼப ஹனன கதன
பூர்வ கால ப்ரபவ ஶத குண ப்ரதிஷ்டாபித தார்மிக ராஜ வம்ஶ !

ஶுச சரித ரத பரத கர்வித கர்வ கந்தர்வ யூத கீத விஜய காதா ஶத !

ஶாஸித மது-ஸுத ஶத்ருக்ன ஸேவித !

குஶ லவ பரிக்ருʼஹீத குல காதா விஶேஷ !

விதி வஶ பரிணமதமர பணிதி கவிவர ரசித நிஜ சரித நிபந்தன
நிஶமன நிர்வ்ருʼத !

ஸர்வ ஜன ஸம்மானித !

புனருபஸ்தாபித விமான வர விஶ்ராணன ப்ரீணித வைஶ்ரவண
விஶ்ராவித யஶ: ப்ரபஞ்ச !

பஞ்சதாபன்ன முனிகுமார ஸஞ்ஜீவநாம்ருʼத !

த்ரேதாயுக ப்ரவர்தித கார்தயுக வ்ருʼத்தாந்த !

அவிகல பஹுஸுவர்ண ஹய-மக ஸஹஸ்ர நிர்வஹண
நிர்வர்த்தித நிஜ வர்ணாஶ்ரம தர்ம !

ஸர்வ கர்ம ஸமாராத்ய !
ஸனாதன தர்ம !

ஸாகேத ஜனபத ஜனி தனிக ஜங்கம ததிதர ஜந்து ஜாத திவ்ய கதி
தான தர்ஶித நித்ய நிஸ்ஸீம வைபவ !

பவத-பநாதா-பித பக்தஜன பத்ராராம !

ஶ்ரீ ராமபத்ர !
நமஸ்தே புனஸ்தே நம: !

சதுர்முகேஶ்வரமுகை: புத்ர பௌத்ராதி ஶாலினே ।
நம: ஸீதா ஸமேதாய ராமாய க்ருʼஹமேதினே ॥

கவிகதக ஸிம்ஹகதிதம் கடோத ஸுகுமார கும்ப கம்பீரம் ।
பவ பய பேஷஜமேதத் படத மஹாவீர வைபவம் ஸுதிய: ॥

கவிதார்க்கிக ஸிம்ஹாய கல்யாண குணசாலிநே ।
ஸ்ரீமதே வேங்கடேஶாய வேதாந்த குரவே நம: ॥

———————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் சுவாமி திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரும் தேவி தாயார் சமேத ஸ்ரீ தேவாதி ராஜ பர ப்ரஹ்மம் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

Posted in Desihan, Ramayannam, Stotrams/Slokams | Leave a Comment »

ஸ்ரீ ஹயக்ரீவ ஸ்தோத்ரம் —

August 15, 2023

ஸ்ரீ மான் வேங்கட நாதார்ய கவிதார்க்கிக கேஸரீ
வேதாந்தா சார்ய வர்யோ மே சந்நிதத்தாம் சதா ஹ்ருதி —

———

ஜ்ஞான ஆனந்த மயம் தேவம் நிர்மல ஸ்படிகாக்ருதிம் —
ஆதாரம் சர்வவித்யாநாம் ஹயக்ரீவம் உபாஸ்மஹே– 1-

அறிவின் திருவுருவமான ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரைத் தியானியுங்கள்.
ஸ்ரீ ஹயக்ரீவர் அறிவு மற்றும் ஆனந்தத்தின் ஒருங்கிணைந்த வடிவம்.
குதிரையின் முகத்தையும் கழுத்தையும் உடையவனும்,
தூய வெண்ணிறப் படிகத்தைப் போன்ற பளபளப்பான, பளபளப்பான உடலையும் உடையவனும்,
எல்லாக் கல்விக்கும் இருப்பிடமானவன். எல்லா அறிவுக்கும் முதல் கடவுள் அவர்.

ஜ்ஞான ஆனந்த மயம் -தேவம் – -தீவு கிரீடா தாது –கல்வியே சிறு விளையாட்டு -ஸூ லபமாக அருளுவான் –
தீவு பிரகாசம் மிக்கு என்றுமாம் –ஒளி எத்தால் ஆக்கப்பட்டது —
ஜ்ஞானம் ஆனந்தம் கூட்டுக் கலவையால் –அறிவும் இன்பமும் –ஞானம் இருந்தால் தான் ஆனந்தம் வரும் –
ஆனந்தம் அனுபவிக்கவும் ஞானம் வேண்டுமே –
வித்யா -விநயம் -பாத்ரதாம் -பெரியவர் ஆசீர்வாதம் அன்பு பெற்று -தனம் -சேரும் ஆப் நோதி -ஸூ கம் -வரும்-என்பர் –
முக்குறும்பு அறுக்க வேண்டுமே –
நிர்மல ஸ்படிகாக்ருதிம் –அழுக்கே இல்லாத ஸ்படிகம் -தெளிவு பிறக்கும் -அறிவால் ஆனந்தம் தெளிவு கிட்டும்
ஆதாரம் சர்வவித்யாநாம் -இருப்பிடம்–இவை அனைத்தையும் -தாங்குபவனே இவன் –
ஹயக்ரீவம் உபாஸ்மஹே– தொழுவோம் -நம்மை தம்மை ஓக்க அருளுபவர்

————

ஸ்வத சித்தம் ஸூத்த ஸ்படிக மணி பூப்ருத் ப்ரதிபடம்
ஸூதா சத்ரீசீ பிரித்த்யுதி பிரவதா தத்ரி புவநம்
அனந்தைஸ் த்ரய்யன் தைரநு விஹித ஹேஷா ஹல ஹலம்
ஹதா சேஷாவத்யம் ஹயவதந மீடீமஹி மஹ—2-

ஸூத்த ஸ்படிக மணி விளக்கம் -இவனது ஹல ஹல -சப்தமே சாம ரிக் யஜுர் வேதங்களாக மலர்ந்தன —

தம் பக்தர்களின் உலகத் துன்பங்களைப் போக்குவதற்காக உருவான ஒளி மயமான
ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் மகிமைகளைப் பாடுங்கள்.
அவரது அருள் உருவம் தூய வெள்ளை படிகத்தை ஒத்திருக்கிறது.
ஸ்ரீ ஹயக்ரீவர் பளபளப்பான அமிர்தத்தை ஒத்த வெண்மையான கதிர்களை பிரகாசிக்கிறார்,
இதனால் மூன்று உலகங்களையும் வெண்மையாக்கி, தூய்மையாக்குகிறார்.
மூன்று உலகங்களுக்கும் தன் அருளை வழங்குகிறார்.

குதிரை வடிவில் இருந்து வெளிப்படும் ஹலா ஹல சப்தம் உபநிடதங்களின் சாரத்தையும்,
அவரது கால்களில் அலங்காரத்தின் தொனியையும் உள்ளடக்கிய ஒரு நெய்யிங் ஓசையாகும்.
நெய்யிங் என்பது வேதங்களால் தொடர்ந்து எதிரொலிக்கப்படுகிறது.
ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் நெய்தல், ஹேஷா ஹலா ஹலம், அசுபங்கள் மற்றும் பாவங்கள்
மற்றும் ஒருவரின் பாதையில் இருந்து தடைகளை நீக்குகிறது.
துரதிர்ஷ்டங்களை நீக்க ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரை ப்ரார்த்தனை செய்து, ஒருவருடைய சாதாரண
துன்பங்களுக்கு சாந்தமான தைலமாகச் செயல்படும் அவரது அருளான நேயத்தை
கேட்கும் திறனைப் பெறுங்கள்.

——————

சமாஹார சாம்நாம் ப்ரதிபதம்ருசாம் தாம யஜுஷாம் –
லய ப்ரத்யூ ஹாநாம் லஹரி வித திர்ப்போத ஜலதே
கதா தர்ப்ப பஷூப் யத்கதககுல கோலா ஹலபவம் ஹரத்
வந்தரத் வாந்தம் ஹய வதன ஹேஷா ஹலஹல –3-

இவனது ஹல ஹல -சப்தமே -அஞ்ஞானங்களை போக்கும் -ஞானக் கடலில் இருந்து வீசும் அலைகள் -இவையே –
தார்க்கிகள் வேத பாஹ்யர்களால் விளையும் அஞ்ஞானங்களை போக்கி அருளுபவர் –

ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் தெய்வீகத் தொண்டையில் இருந்து வெளிப்படும் ஹலா ஹலா என்ற ஒலிகள்
சாம வேதங்களின் தொகுப்பு, ரிக் வேதங்களின் சுருக்கப்பட்ட பொருள்
மற்றும் யஜுர் வேதங்களின் உச்சரிப்பின் சாராம்சம்.
ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் வடிவமே மந்திரங்களின் சாரமாக உள்ளது, ஏனெனில்
அவை அவருக்குள் பொதிந்துள்ளன.
தூய அறிவைப் பெற விரும்பும் எந்தவொரு நபரின் வழியில் நிற்கும் அனைத்து தடைகளையும்
ஹயா ஹயா ஒலிகள் நீக்குகின்றன.
அவர்கள் உண்மையான அறிவுக் கடலில் இருந்து இடைவிடாத அலைகளைப் போன்றவர்கள்.
அவர்கள் அறிவின் விளக்கை ஏற்றி, மோக்ஷம் (முக்தி) நோக்கிய நமது பாதையை ஒளிரச் செய்கிறார்கள்.

ஹலா ஹல த்வனியின் சப்தங்களே, வேதங்களின் உண்மையைத் திரித்துக் கூறும்
வீண் விவாதங்களால் எழும் உள் இருள் மற்றும் குழப்பத்தை நீக்குகின்றன.
அப்பாவிகளும் பாதிக்கப்படக்கூடியவர்களும் தங்கள் மாயையான கருத்துக்களைப் பாதுகாக்கும்
ஆதரவாளர்களால் எழுப்பப்படும் சத்தத்திலிருந்து மீட்கப்படுகிறார்கள்.
அக்கம்பக்கத்தின் தெய்வீக ஒலிகள் நம் உணர்வைத் தடுக்கும் கருமேகங்களை அழித்து,
கொள்கைகளைப் பற்றிய உண்மையான புரிதலையும், பிறப்பு மற்றும் இறப்பு சுழற்சியிலிருந்து
நம்மை விடுவிக்கின்றன.

———–

ப்ராஸீ சந்த்யா காசிதந்தர் நிசாயா ப்ரஜ்ஞாத்ருஷ்டே ரஞ்ஜன ஸ்ரீர பூர்வா
வக்த்ரீ வேதான் பாது மே வாஜி வக்த்ரா வாகீ சாக்யா வாஸூ தேவஸ்ய மூர்த்தி –4-

வக்த்ரீ வேதான்– அடியேனுக்கு வேதார்த்தங்களை விளங்க அருளினவன்

ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் தெய்வீகமான ஹலா ஹலாவின் சக்தியானது எந்த ஒரு இருளைப் போக்க ஸூரிய உதயத்தைப் போன்றது.
இந்த பளபளப்பான படம் இரவின் பயங்கரத்தை விரட்டும் சக்திவாய்ந்த ஊடகமாக செயல்படுகிறது.
அவர் வேதங்களின் பிரச்சாரகர் மற்றும் பிரபஞ்சத்தில் உள்ள அனைத்து பொருட்களிலும்
மனிதர்களிலும் வாழும் உள்ளார்ந்த ஆன்மா.

அவர் பேச்சின் கடவுள், உண்மையில் ஸ்ரீ வைகுண்டத்தின் பரம வாசுதேவனின் அவதாரம்.
பிரம்மதேவருக்கு வேத உபதேசம் தந்த சக்தி வாய்ந்த வித்யா மூர்த்தி அவர்.
அவர் நமக்கு தூய அறிவை வெளிப்படுத்த உதவும் தெய்வீக சக்தி.
அக இருளை விரட்டும் அந்த தனித்துவமான காலை வெளிச்சம் அவரே,
மேலும் இந்த மங்களகரமான மற்றும் தெய்வீக வடிவம் மனிதகுலத்திற்கு முன்பாகவும்
உள்ளேயும் பிரகாசிக்க ஜெபிக்க வேண்டும்.
மனிதர்கள் இதுவரை அறியாததைக் காணக்கூடிய ஆற்றல் அவருக்கு உண்டு.

பிரம்ம தேவன், மது மற்றும் கைடப ஆகிய இரு அசுரர்களிடம் வேதங்களை இழந்தபோது,
பரம பாதுகாவலரான விஷ்ணு, அவரைக் காப்பாற்ற வந்தார்.
கடவுள் ஹயக்ரீவராக அவதாரம் எடுத்து இரண்டு அசுரர்களையும் தண்டித்தார்.
அவர் வேதங்களைக் காப்பாற்றினார்
மற்றும் பிரம்மா தனது கடமையைத் தொடர உதவினார்.
பிரம்ம தேவனுக்கு நான்கு வேதங்களைப் பற்றி உபதேசித்தபடியால் அவர் கற்றலின் உயர்ந்த கடவுள்.

——————-

விஸூத்த விஜ்ஞாந கந ஸ்வரூபம் விஜ்ஞாந விஸ்ராணந பத்த தீக்ஷம்
தயா நிதிம் தேஹ ப்ருதாம் சரண்யம் தேவம் ஹயக்ரீவம் அஹம் ப்ரபத்யே –5-

தூய மற்றும் தெய்வீக அறிவின் உயர்ந்த வடிவமான ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரை பக்தர்கள் அடைக்கலம் தேடுகிறார்கள்.
அவர் முழுமையான தூய்மையானவர்.
நிரம்பி வழியும் கருணைக் கருணை இல்லம், தன்னைச் சரணடையும் பக்தர்களுக்கு அருள் பாலிக்கிறார்.
பிறப்பு மற்றும் இறப்பு சுழற்சியில் இருந்து அவர்களை விடுவிக்கும் தனது தெய்வீக அறிவால் அவர்களை ஆசீர்வதிக்கிறார்.
அவர்களை அறியாமை இருளில் இருந்து விடுவிப்பதாக சபதம் எடுத்துள்ளார்.
அவர் ஒரு கலங்கரை விளக்கமாக, அவர்களின் ஒரே அடைக்கலமாக நிற்கிறார்.
அவர் அனைவரையும் தவறாது காப்பவர்.

—————

அபவ்ருஷேயைரபி வாக் ப்ரபஞ்சை அத்யாபி தே பூதிம த்ருஷ்ட பாராம்
ஸ்துவந் நஹம் முக்த்த இதி த்வயைவ காருண்யதோ நாத கடாக்ஷணீய —6-

அளியல் நம் பையல் -அறியாத சிறுவன் -முக்த்த பிராயன் -என்று திரு உள்ளம் பற்றி –
உனது தயை க்ஷமை கொண்டு அருளுவாய் –

ஸ்தோத்திரத்தின் இயற்றிய ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரைப் பற்றி உரையாற்றுகிறார்.
அவர் தனது மட்டுப்படுத்தப்பட்ட அறிவு மற்றும் திறன்களால் தனது மகிமைகளைப் பாடுவதற்கான
முட்டாள்தனமான ஆனால் தைரியமான முயற்சிக்காக கடவுளிடம் மன்னிப்பு கேட்கிறார்.
வேதங்கள் மிகப் பெரியவை, ஆசிரியர் இல்லை.
இன்றும் கூட, ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் தனித்துவமான குணங்கள், அவரது புனிதமான அமைப்பு
மற்றும் முடிவில்லாத தெய்வீக பண்புகளை வரையறுக்க மக்கள் போராடுகிறார்கள்.
பெரிய வேதங்களால் கூட அவரது பெருமைகளை முழுமையாகப் புரிந்துகொண்டு போற்ற முடியாது.

ஒரு தாழ்மையான பக்தரான இசையமைப்பாளர், ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரைத் துதிக்க,
முட்டாள்தனமாக இருந்து தைரியமாக முன்னேறியதாக கூறுகிறார்.
தனக்கு எந்த அறிவும் இல்லாத குழந்தை என்றும்,
ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் பெருமைகளைப் பாடுவதற்குத் தகுதியற்றவர் என்றும் அவர் கூறுகிறார்.
இந்த அசாத்தியமான பணியில் ஈடுபட அவர் தனது குறைபாடுகளுக்கு மன்னிப்பு கேட்கிறார்.

————–

தாக்ஷிண்ய ரம்யா கிரி ஸஸ்ய மூர்த்தி தேவீ சரோஜா ஸந தர்ம பத்நீ
வ்யாசாதயோ அபி வ்யப தேஸ்ய வாச ஸ்புரந்தி சர்வே தவ சக்தி லேஸை—7-

ஸ்ரீ ஹயக்ரீவர் அனைத்து அறிவு மற்றும் கற்றல் கடவுள். அவர் நித்திய ஆதாரம்.

ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரிடமிருந்து தெய்வீக ஞானத்தைப் பெற்றவர்களில் முதன்மையானவர் தட்சிணாமூர்த்தி.
அவர் ஒரு தங்க ஆலமரத்தின் கீழ் அமர்ந்து, ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரிடமிருந்து உள்வாங்கிய உயர்ந்த உண்மையை,
நான்கு புகழ்பெற்ற மற்றும் மூத்த முனிவர்களான அகஸ்தியர், புலஸ்தியர், தக்ஷர் மற்றும்
மார்க்கண்டேயர் ஆகியோருக்கு மௌனத்தின் மூலம் போதித்தார்.

ஞானத்தின் தெய்வீக ஆதாரமும், பிரம்மாவின் மனைவியுமான சரஸ்வதி தேவி,
வெள்ளைத் தாமரையின் இருப்பிடம்,
மற்றும் வலிமை மிக்க முனிவர் வேத வியாசர், அனைவரும் தங்கள் தெய்வீக உரையை
ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் சக்தியின் ஒரு சிறிய துண்டிலிருந்து பெற்றனர். அறிவு.
ஸ்ரீ ஹயக்ரீவர் தெய்வீக அறிவின் உயர்ந்த ஆதாரம்.
பெரியவர்களும் புகழ் பெற்றவர்களும் அவர்களுக்கு அதிகாரம் அளிக்கப்பட்ட அறிவின்
ஒரு பகுதிக்கு கூட அவருக்கு கடன் பட்டிருக்கிறார்கள்.

————

மந்தோஸ் பவிஷ்யன் நியதம் விரிஞ்சோ வாசம் நிதே வஞ்சித பாகதேய
தைத்யாப நீதாந் தயயைவ பூயோ அபி அத்யா பயிஷ்யோ நிகமான் ந சேத் த்வம்—8-

மது கைடபர் அபஹரித்த வேதங்களை மீட்டு நான்முகனுக்கு உனது தயா குணம் அடியாக
அன்றோ மீண்டும் வழங்கினாய் –

ஸ்ரீ ஹயக்ரீவர் அனைத்து அறிவின் பொக்கிஷம்.
தனது கவனச் சிதறல் தருணத்தில் மது மற்றும் கைடப ஆகிய இரு அசுரர்களிடம் வேதங்களை இழந்த
பிரம்மாவுக்கு அவர் வேதங்கள் பற்றிய தெய்வீக அறிவுரைகளை தெளிவற்ற
விவரங்கள் பற்றிய அர்த்தத்துடன் வழங்கினார்.
மொத்த நஷ்டத்தில், பிரம்மாவுக்கு எப்படி செயல்படுவது என்று தெரியவில்லை.
பிரம்மாவின் அவல நிலைக்கு கடவுளின் அனுதாபம் அவரை வேதங்களை மீட்டெடுக்கவும்,
வேதங்கள் மற்றும் அவற்றின் அர்த்தத்தை மீண்டும் பிரம்மாவை மீண்டும் கற்பிக்கவும் அவரைத் தூண்டியது.

ஸ்ரீ ஹயக்ரீவர் பிரம்மாவின் அதிர்ஷ்டத்தையும் படைப்பாளி என்ற அந்தஸ்தையும் மீட்டெடுக்க
சரியான நேரத்தில் செயல்பட்டார்,
தவறினால் அவர் தனது கடமைகளைச் செய்ய இயலாது.
பிரம்மா தேவர் தனது படைப்புக் கடமைகளைத் தொடரும் பாக்கியத்தையும் ஆசீர்வாதத்தையும் பெற,
தலையிடுமாறு பரமாத்மாவிடம் வேண்டினார்.
கடவுள் பிரம்மாவின் பிரார்த்தனைக்கு பதிலளித்தார்
மற்றும் அவரது தெய்வீக அறிவை மீட்டெடுத்தார்.

———-

விதர்க்க டோலாம் வ்யவதூய சத்த்வே ப்ருஹஸ் பதிம் வர்த்தயஸே யதஸ்த்வம்
தேநைவ தேவ த்ரிதஸேஸ் வராணாம் அஸ்ப்ருஷ்ட டோலாயித மாதிராஜ்யம் –9-

பரம அறிவான ஸ்ரீ ஹயக்ரீவர், தேவ குருவான பிருஹஸ்பதியை நேர்மையான பாதையில்
இருந்து விலகவிடாமல் நிலைப்படுத்தினார்.
பிருஹஸ்பதி, பிரம்மாவின் மனதின் பத்து சந்ததிகளில் ஒருவரான அங்கிராச பிரஜாபதியின்
சிறந்த ஆசிரியரும் மகனும் ஆவார்.
அவர் தனது சிறந்த புத்திசாலித்தனம் மற்றும் பேச்சு ஆற்றலுக்காக அறியப்பட்டவர்
மற்றும் வானியல் மற்றும் ஜோதிடத்தில் நிபுணத்துவம் பெற்றவர்.

பாவம் செய்ய முடியாத வம்சாவளி மற்றும் சந்ததியினர்,
ஒரு காலத்தில், பிருஹஸ்பதி தர்ம சாஸ்திரங்களை விளக்கும் போது சிக்கலில் சிக்கினார்.
அவர் தேவர்களுக்கான போதனைகளின் விரிவான தொகுப்பான பிரஹஸ்பதி சம்ஹிதையை எழுதினார்.
அவரது மனம் ஊசலாடத் தொடங்கியது, அவர் மிகவும் குழப்பமடைந்தார்,
அவர் கடவுள் இருப்பதை முற்றிலும் மறுக்கும் ஒரு உலக அமைப்பை உருவாக்கினார்.
ஸ்ரீ ஹயக்ரீவர் தலையிட்டு பிருஹஸ்பதியின் மனதை நிலைப்படுத்தினார்,
அவரை சாத்விக் மார்க்கத்தில் (நீதியின் பாதையில்) நிறுத்தினார்.

ஸ்ரீ ஹயக்ரீவர் பிருஹஸ்பதி மற்றும் அவரது சீடர்கள் இருவரையும் தவறான பாதையில் செல்லாமல் காப்பாற்றினார்.
அவரது சரியான நேரத்தில் தலையீடு தேவர்களின் ராஜ்யங்கள் காட்டு அலைவுகளிலிருந்தும்
அசுரர்களின் செல்வாக்கின் கீழ் விழுவதையும் தடுத்தது.

பிருஹஸ்பதி தவறான தர்க்கத்திலிருந்து காப்பாற்றப்பட்டு தனது தெய்வீக அறிவை மீண்டும் பெற்றார்.
அவர் ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரை தனது சரியான நேரத்தில் பாதுகாவலராகவும் அருளாளராகவும் ஏற்றுக் கொண்டார்.

————

அக்நவ் சமித்தார்ச் சிஷி சப்த தந்தோ ஆதஸ்திவாந் மந்த்ர மயம் சரீரம்
அகண்ட சாரைர்ஹவிஷாம் ப்ரதாநை ஆப்யாயநம் வ்யோம சதாம் விதத்ஸே —10-

ஒரு யாகம் (சடங்கு யாகம்) நடத்தும் போது, விழாவை நிகழ்த்தும் நபர் தேவர்களை
தங்கள் ஹவிஸ் (காணிக்கை) பங்கைப் பெற அழைக்கிறார்.
பெயர் சொல்லி அழைக்கப்படும் தேவர்கள், முன் வந்து, தங்கள் கைகளை நேரடியாக நீட்டி,
தங்கள் ஹவிஸ் பங்கைப் பெறுகிறார்கள்.
பெரும்பாலான நேரங்களில், அக்னி தேவதை தேவர்களின் பிரதிநிதியாக வருகிறது.
யாகத்திலிருந்து ஹவிஸ்களைப் பெறுவதில் இடைத்தரகராகச் செயல்படுகிறார்.

ஹஸ்தி கிரியின் மேல் பிரம்மதேவர் நடத்திய யாகத்தில், யக்ஞ குண்டத்தின் (புனித நெருப்புக்கான இடம்)
நெருப்பின் கோபுரச் சுடர்களுக்கு மத்தியில் ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரே வரதராஜன் வடிவில் தோன்றினார்.
அவர் நேரடியாக ஹவிஸ்களைப் பெற்றார்,
இது பிரம்மாவுக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் நிறைவாகவும் இருந்தது.
தேவர்கள் தங்கள் பெயர்கள் அழைக்கப்பட்டபடி வந்து கூடியிருந்தனர்.
அவர்கள் கைகளை நீட்டியபோது, ஹவிஸ் அவர்களைத் தவிர்த்து விட்டார்கள்.
ஸ்ரீ ஹயக்ரீவர் நேரடியாக புனிதப் பிரசாதத்தை ஏற்றுக் கொண்டார்,
மேலும் பிரம்மா தேவர்களுக்கு அவர் ஒரு சிறப்பு யாகம் செய்கிறார்,
மேலும் அவரது நோக்கம் குறிப்பிட்டது என்று விளக்கினார்.
ஸ்ரீ ஹயக்ரீவர் ஹவிஸ்ஸை நேரடியாகப் பெற்று தேவர்களுக்கு விநியோகித்தார்.
அவர் தேவர்களுக்கு சுவையான ஹவிஸ்ஸை பரிசளித்தபோது, அது அவர்களுக்கு முழு மன நிறைவை அளித்தது.

————–

யந்மூல மீத்ருக் ப்ரதிபாதி தத்த்வம் யா மூலமாம் நாய மஹாத்ரு மாணாம்
தத்த்வேந ஜாநந்தி விஸூத்த சத்த்வா தாமஷரா மக்ஷர மாத்ரு காம் த்வாம் –11-

ஸ்ரீ ஹயக்ரீவர் பிரணவத்தின் வடிவம்.
அவர் அனைத்து எழுத்துக்களுக்கும் ஆதாரமாகவும், பிரபஞ்சத்தின் முக்கிய காரணமாகவும் இருக்கிறார்.
பிரபஞ்சம் தேவர்கள், மனிதர்கள் மற்றும் விலங்குகள் மற்றும் தாவரங்களை உள்ளடக்கிய பிற உயிரினங்களால் ஆனது.
காற்று, வானம், நீர், நெருப்பு, பூமி மற்றும் பிற உண்மைகளை உள்ளடக்கிய இயற்கையின் அடிப்படை சக்திகள் உள்ளன.
அவை பல கிளைகளைக் கொண்ட மரங்களைப் போன்ற வேதங்களின் உதவியுடன் உருவாக்கப்படுகின்றன.
அனைத்து வேதங்களுக்கும் முதன்மையான மூலமானது பிரணவம் எனப்படும் மந்திரம் ஆகும்.
ஏக அக்ஷரம் என்றும் அழைக்கப்படும்
இது அழியாத அக்ஷரம் (எழுத்து) மற்றும் முதன்மையானது.
ஸ்ரீ ஹயக்ரீவர் பிரணவத்தின் மூல வடிவம் என்பதை நேர்மையான வழியில் செல்பவர்கள் சரியாகப் புரிந்து கொள்ள முடியும்.
எல்லா எழுத்துக்களுக்கும் ஆதாரமாகவும், எல்லா அறிவுக்கும் ஆதாரமாகவும் இருக்கிறார்.

———

அவ்யாக்ரு தாத் வ்யாக்ருத வாநசி த்வம் நாமாநி ரூபாணி ஸ யாநி பூர்வம்
சம் சந்தி தேஷாம் சரமாம் ப்ரதிஷ்டாம் வாகீஸ்வர த்வாம் த்வது பஞ்ச வாச —12-

ஸ்ரீ ஹயக்ரீவர் அனைத்து அறிவுக்கும் கடவுள் என்று ஒப்புக் கொள்ளப்படுகிறார்.
பிரபஞ்சம் உருவாவதற்கு முன் எந்த வடிவமும் பெயரும் இல்லை.
இயற்கையின் மூலத்திலிருந்து, அவர் அகங்காரங்களையும் பஞ்ச பூதங்களையும்
(காற்று, நீர், நெருப்பு, வானம் மற்றும் நிலம்) உருவாக்கினார்.
அவர் அவர்களுக்கு பெயர்களையும் ஒரு உறுதியான வடிவத்தையும் கொடுத்தார்.

ஸ்ரீ ஹயக்ரீவர் பின்னர் அந்தராயாமியாக (ஸர்வஞ்ஞராக எல்லாம் அறிந்தவராக ) அவர்களுக்குள் நுழைந்தார்.
அவர் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் வாழ்கிறார்-மற்றும் இறுதி இலக்காக இருக்கிறார்.
அவரிடமிருந்து தோன்றிய வேதங்கள் அவரை முதன்மையான ஆதாரமாகவும்
பிரபஞ்சத்தின் குறிக்கோளாகவும் வாழ்த்துகின்றன.
ஸ்ரீ ஹயக்ரீவர் சிருஷ்டிகர் மட்டுமல்ல,-இறுதி இலக்கும் கூட என்பதை பரந்த அறிவையும்,
வேத வாக்கியங்களையும் பெற்றவர்கள் உணர்கிறார்கள்.
அவர் பிரஜாபதி (அரசர்) மற்றும் அனைவரையும் உருவாக்குகிறார்,-பின்னர் அவர்களில் வசிக்கிறார்.
ஸ்ரீ ஹயக்ரீவர் அனைத்தையும் உள்ளடக்கியவர்
மற்றும் சமமானவர் அல்லது உயர்ந்தவர் இல்லாத ஒப்பில்லா அப்பன்

————–

முக்த்தேந்து நிஷ்யந்த விலோப நீயாம் மூர்த்திம் தவா நந்த ஸூதா ப்ரஸூதீம்
விபஸ் சிதஸ் சேதசி பாவ யந்தே வேலா முதாரா மிவ துக்த்த ஸிந்தோ —13-

சுத்த சத்வம் -வெண்மை -உதய சந்திரன் நீராக்கியோ -பாற்கடலோ -என்னும் படி அன்றோ —

ஸ்ரீ ஹயக்ரீவர் இங்கே ஒரு தூய படிகமாக விவரிக்கப்படுகிறார்,
அதன் சாயல் சந்திரனின் ஒளிரும், குளிர்ச்சியான வெண்மையான கதிர்களுடன் ஒப்பிடத்தக்கது,
அவை ஆறுதலளிக்கும் மற்றும் அனைத்து உலகத் துன்பங்களையும் நீக்குகின்றன.
ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் இந்த திருவுருவம், அவரை ஆழ்ந்து தியானிப்பவர்களுக்கும்,
அவரது களங்கமற்ற புனித பிரசன்னத்தை தரிசனம் செய்யும் (பார்க்கும்) பெரும்
பாக்கியத்தைப் பெற்றவர்களுக்கும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது.
ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் உருவம் பாற்கடலில் இருந்து உருவாகும் அலைகளுடன் ஒப்பிடப்படுகிறது.
பெரிய வணக்கத்துக்குரியவர்களும் அறிவாளிகளும் இந்த உருவத்தில் தியானம் செய்து பேரின்ப நிலையில் உள்ளனர்.
ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் தெய்வீக உருவம் ஒரு அழகிய தூய வெண்மை மற்றும் அழகைக் கொண்டுள்ளது,
அவர் புத்துணர்ச்சியூட்டும் அமிர்தத்தை ஒத்த சந்திரனின் குளிர்ச்சியான கதிர்களைப்
போன்ற சாயல்களை வெளிப்படுத்துகிறார்.
இந்த மகிழ்ச்சியான அலைகள் தியானம் செய்பவர்கள் மீது தெறித்து, விவரிக்க முடியாத
பேரின்ப நிலையில் அவர்களை ஆழ்த்துகின்றன.

————-

மநோ கதம் பஸ்யதி ய சதா த்வாம் மநீஷிணாம் மாநஸ ராஜ ஹம்சம்
ஸ்வயம் புரோபாவ விவாத பாஜ கிங்குர்வதே தஸ்ய கிரோ யதார்ஹம்–14-

யோகிகள் மற்றும் சன்யாசிகள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அரச ஸ்வான்ஸ் தெய்வீக ஏரியான
மானசரோவரில் வசிப்பிடத்தை மேற்கொள்கின்றனர்,
மேலும் ஸ்ரீ ஹயக்ரீவர் அவர்களின் மனதிலும் இதயத்திலும் தங்குவதைத் தேர்வு செய்கிறார்.
ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் புனித வடிவத்தை தியானிக்கும் யோகிகள், அவரது இதயத்தில்
ஒரு வெள்ளை தாமரை மீது அமர்ந்திருப்பதைக் காட்சியளிக்கும் ஆற்றல் பெற்றவர்கள்.
அவர்கள் தெய்வீக உரையின் கட்டளையால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள்.
கடவுள் இந்த பக்தர்களைத் தனது இருப்பிடமாகத் தேர்ந்தெடுத்து அவர்களின் தியான முயற்சிகளுக்கு உதவுகிறார்.
ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரைத் தங்கள் உள்ளத்தின் மையத்தில் தரிசனம் செய்யும் யோகிகளுக்குச் சேவை செய்ய
அனைத்து வகையான அறிவுகளும் விரைகின்றன. -புண்ணியவான்கள் எல்லா அறிவுக்கும் ஆதாரமாகிறார்கள்.

————

அபி க்ஷணார்த்தம் கலயந்தி யே த்வாம் ஆப்லா வயந்தம் விசதைர் மயூகை
வாசம் ப்ரவாஹைர நிவாரிதைஸ்தே மந்தாகி நீம் மந்தயிதும் ஷமந்தே–15-

க்ஷணம் நேரம் கூறு போட்டு சிறிய அளவிலும் த்யானித்தாலும் பேர் அருளை அளிக்கும் தேஜோ மயன் அன்றோ –

ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் பக்தர்கள், அவரது ஒளிரும், வெண்மையும், பளபளப்பும் கொண்ட
அவரது வடிவத்தை அரைக் கணம் மட்டுமே தியானிக்க வேண்டும்,
அதனால் அவரது வடிவில் இருந்து வெளிப்படும் கறையற்ற வெண்மையான கதிர்கள்,
எப்போதும் பாயும் அமிர்தத்தைப் போல, மூடப்பட்டு நனைந்த பலனைப் பெறுவார்கள்.
நிலவு. அவரிடமிருந்து வரும் தூய வெண்ணிறக் கதிர்களில் இருந்து பக்தர்கள் பெறும் நனைதல்,
மலைகளில் இருந்து பாயும் ஆகாச கங்கையை விட வேகமான தெய்வீக பேச்சின்
தூய்மையையும் வேகத்தையும் அவர்களுக்கு வழங்குகிறது.
கடவுளால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்களின் தெய்வீக பேச்சின் வேகத்துடன் ஒப்பிடும் போது
ஆகாச கங்கையின் வேகம் அற்பமானது.
அப்படிப்பட்ட புண்ணியவான்களுக்கு வேத மந்திரங்களின் வரம் உண்டு.

————–

ஸ்வாமின் பவத் த்யான ஸூதாபிஷேகாத் வஹந்தி தன்யா புலகாநு பந்தம்
அலக்ஷிதே க்வாபி நிரூட மூலம் அங்கேஷ் விவா நந்ததும் அங்கு ரந்தம்–16-

ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் பக்தர்கள் தங்கள் கவனத்தை அவரது தூய வடிவில் செலுத்தும்போது
மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அடைகிறார்கள். விடாமல் அவரையே தியானிக்கிறார்கள்.
ஆழ்ந்த தியானத்தில், அவர்கள் அமிர்தத்தில் மூழ்கிய மகிழ்ச்சியான அனுபவத்தைப் பெற்றுள்ளனர்.
அவர்களின் இதயத்தின் ஆழமான மையத்தில் கடவுளை அனுபவிப்பதன் மகிழ்ச்சி
அவர்களின் முடிகளை முடியை நிலைநிறுத்துகிறது.
ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரைப் பற்றிய அவர்களின் தியானம் அவர்களின் இதயங்களில் முடிகளை வேர்களாக உயர்த்துகிறது,
பின்னர் அவை வெளிப்புறமாக உயிரை எடுத்து, கைகால்களில் துளிர் விடுகின்றன,
அங்கு அவை முடிவில் நிற்கின்றன.
மகிழ்ச்சியை அனுபவிக்கும் ஒரு உயிரினத்தின் மையமும் ஆதாரமும் இதயம். ஆனந்தக் கண்ணீரும்
உள் உள்ளத்தில் இருந்து வெளி உறுப்புகள் வரை துளிர்க்கும் மகிழ்ச்சியும் பேரின்ப அனுபவத்தின் சின்னம்.

————

ஸ்வாமின் ப்ரதீச ஹ்ருதயேந தந்யா த்வத் த்யான சந்த்ரோதய வர்த்தமாநம்
அமாந்தமாநந்த பயோதி மந்த பயோபி ரக்ஷணாம் பரிவாஹ யந்தி –17-

யோகிகள் ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் தியானத்தில் ஆழ்ந்துள்ளனர்.
அவர்களின் மனம் வெளிப்புற கவனச் சிதறல்களிலிருந்து விலகி உள்நோக்கி இழுக்கப் படுகிறது.
அவர்களின் கவனம் கடவுள் மீது மட்டுமே உள்ளது.
ஆழ்ந்த தியான நிலையில், அவர்கள் தெய்வீக மற்றும் மங்களகரமான ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின்
வடிவத்தைக் காட்சிப்படுத்துகிறார்கள்.
அவர்களின் மனம் மேன்மையடைந்து, வானத்தில் உதிக்கும் சந்திரனைக் கண்டு
பெருங்கடல் எழுவது போல, மகிழ்ச்சியின் எழுச்சியை அவர்கள் அனுபவிக்கிறார்கள்.
அந்த அபரிமிதமான மகிழ்ச்சி அலையை கட்டுப்படுத்த முடியாது,
அணை உடைகிறது. பக்தர்கள் ஆனந்தக் கண்ணீரை அடக்க முடியாத அளவுக்குக் கசிந்து விடுகிறார்கள்.
ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரை தரிசனம் செய்யும்போது (புனிதக் காட்சி) அவர்களின் கண்களில் நித்திய கண்ணீரை வரவழைக்கும்
இத்தகைய எழுச்சி யூட்டும் அனுபவங்களைக் கொண்டவர்கள் ஆசீர்வதிக்கப் பட்டவர்கள்.

————–

ஸ்வைரா நுபாவாஸ் த்வத நீத பாவா சம்ருத்த வீர்யாஸ் த்வத் அநுக்ரஹேண
விபஸ்சிதோ நாத தரந்தி மாயாம் வைஹாரிகீம் மோஹந பிஞ்சிகாம் தே —18-

ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரை அனுபவிக்கும் பாக்கியம் பெற்றவர்கள் உண்மையாகவே பரிணாம வளர்ச்சியடைந்து
பரமாத்மாவுடன் இணைந்திருக்கிறார்கள்.
இந்த ஞானிகள் தங்கள் மனதை ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் பாதத்தில் வைக்கின்றனர்.
அவர்கள் தங்கள் மகத்துவத்தில் புகழப்படுகிறார்கள்.
அவர்கள் ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் பாதத்தில் குவிந்திருப்பதால் அவர்கள் அபரிமிதமான பலத்தைப் பெறுகிறார்கள்.
பக்தி யுள்ளவர்கள் ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரிடம் பிரார்த்தனை செய்து, அவரிடம் முழு சரணாகதியை உறுதிப்படுத்துகிறார்கள்.
தொடக்கமும் முடிவும் இல்லாமல் ஓடும் மாயாவை (மாயையை) கடக்க அவர்கள் அவருடைய உதவியை நாடுகிறார்கள்,
அது அவர்களுக்கு கடவுளின் உண்மையான தரிசனத்தை மறுக்கிறது.

அறிவுள்ள பக்தர்கள் மாயாவின் எல்லையை கடந்து, ஒரு மந்திரவாதி தனது பார்வையாளர்களை
வசீகரிக்கும் விதத்தில் மனிதர்களை ஹிப்னாடிஸ் செய்கிறார்.
ஸ்ரீ ஹயக்ரீவர் தனது தீவிர பக்தர்களுக்கு இந்த கடினமான மாயையை (மாயையை) தடையின்றி கடக்க அருள் புரிகிறார்.
கடவுளுக்கு மாயா உள்ளது, இது அவர் முன்வைக்கும் ஒரு பெரிய சக்தியாகும்,
அவர் தனது ஆசீர்வாதங்களை வழங்காத வரை அதன் பிடியில் இருந்து யாரும் தப்ப முடியாது.
கடவுள் தனது பக்தர்களின் பக்தியின் அளவைக் கவனிக்கிறார்,
அது அவரது இதயத்தை உருக்குகிறது, மேலும் அவர் தனது மாயாவைக் கடக்க அவர்களுக்கு உதவுகிறார்.

———–

அடுத்து எட்டு ஸ்லோகங்களால்-19-முதல் -26-வரை திவ்ய மங்கள விக்ரஹ சோபனம் அனுபவம்
32-ஸ்லோகத்தில் இவற்றை தொகுத்து த்யான ஸ்லோகமாக அமைத்து அருள்கிறார் –
திருவடி அனுபவம் -மூன்று ஸ்லோகங்களில் -19-/-20-/-21-ஸ்லோகங்களில் –
திருக் கணைக் கால் அழகு அனுபவம் –22-
ஞான முத்ரா ஜெப மாலை கொண்ட திருக் கைகள் அனுபவம் –23-/-24-
இடது திருக்கையில் புஸ்தகம் -வேதங்கள் -25-ஸ்லோகம்
சுத்த சத்வ வெண்மையான ஆசன பத்மத்தில் அமர்ந்த சுத்த சத்வ ஸ்படிக வெண்மை திருமேனி அனுபவம் -26-ஸ்லோகம்

ப்ராங் நிர்மிதா நாம் தபஸாம் விபாகா ப்ரத்யக்ரநி ச்ரேயஸே சம்பதோ மே
சமேதி ஷீரம்ஸ் தவ பாத பத்மே சங்கல்ப சிந்தாமணய ப்ராணாமா –19-

ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் திருவடிகளை வணங்கும் பாக்கியம் கிடைப்பது எளிதல்ல என்பதை
அறிவாளிகளும், பக்தியுள்ளவர்களும் அறிவர்.
முந்தைய பிறவிகளில் கடுமையான தவம் செய்தாலே மோட்சம் (முக்தி) அடைய முடியும்.
ஒரு பக்தன் பரமாத்மாவின் பாதங்களை வணங்கினால், அது அரிய செல்வம், முக்தியின் வரம்.
பரமாத்மாவைத் தாண்டி மற்ற பலன்களை அடையலாம்.
இருப்பினும், கடவுளின் புனித பாதங்களை வணங்குவது சிந்தாமணி ரத்னம் (அரிய ரத்தினங்கள்) போன்றது,
அது விரும்பிய அனைத்து ஆசீர்வாதங்களையும் அளிக்கிறது.

ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் பாதங்களில் அருளினால் முக்தி கிடைக்கும்.
புனிதமான தாமரை பாதங்களின் தொடர்ச்சியான மற்றும் தடையற்ற தியானத்திற்காக ஒருவர் பிரார்த்தனை செய்கிறார்.

——————-

விலுப்த மூர்த்தந்ய லிபி க்ரா மாணாம் ஸூ ரேந்த்ர சூடா பதே லாலிதா நாம்
த்வத் அங்க்ரி ராஜீவ ரஜஸ் கணாநாம் பூயான் ப்ரசாதோ மயி நாத பூயாத் —20-

பிரம்மா தேவன் ஒருவர் பிறக்கும் போது ஒரு நபரின் மண்டை ஓட்டில் உள்ள பிரம்ம லிபியை (விதி) குறியீடாக்குகிறார்.
மனிதனின் வாழ்க்கை அந்த வழிமுறைகளைப் பின்பற்றுகிறது.
பிரம்ம லிபிஸ், மோட்சத்தை (முக்தி) தேடும் ஒரு பக்தருக்கு, அவரது தியானம் மற்றும்
அவர் செய்யும் தவம் ஆகியவற்றில் குறுக்கிடுகிறது.
அத்தகைய நபரின் வாழ்க்கை பிறப்பு மற்றும் இறப்பு சுழற்சியை அனுபவிக்கிறது,
மேலும் முக்திக்கான உன்னத ஆசீர்வாதங்களை அடைவது பற்றிய கருத்து மேலும் மேலும் விலகிச் செல்கிறது.

இருப்பினும், ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் தாமரை பாதங்களில் உள்ள புனித தூசியின் சக்தி ஒப்பற்றது
மற்றும் பிரம்மா மற்றும் பிற தேவர்களின் தலையில் காணப்படுகிறது,
பின்னர் அவர்கள் தங்கள் துன்பங்களை சமாளிக்க முடியும்.
தாமரை பாதங்களின் புனித தூசியை அணுகுவது ஒரு மனிதனின் தலைவிதியை மாற்றும்.
அந்த புனித தூளின் சக்தி பக்தர்களின் தலையில் நிரந்தரமாக படிந்து
பிரம்மா லிபிகளை அழித்து அவர்களை தாங்க முடியாதபடி செய்யும்,
ஏனெனில் புனித தூசி ஒருவரின் மண்டை ஓட்டில் எழுதப்பட்ட பிரம்ம லிபிகளை முற்றிலும் அழிக்கும் சக்தி கொண்டது.
பக்தியுள்ளவர்கள் மோட்சத்தை (முக்தி) அடையட்டும்.

————

பரிஸ் புரந் நூபுர சித்ரா பாநு ப்ரகாச நிர்த் தூத தமோ நுஷங்காம்
பத த்வயீம் தி பரிச்சின்ன மஹேந்த ப்ரபோத ராஜீவ விபாத ஸந்த்யாம் –21-

ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் புனிதமான தாமரை பாதங்களை பக்தர்கள் தியானிக்கும் போது கவனம் செலுத்தப்படுகிறது,
அங்கு கணுக்கால்களில் விலைமதிப்பற்ற ரத்தினங்கள் பதிக்கப்பட்ட கணுக்கால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது.
கற்களில் இருந்து வரும் பிரகாசம் சூரியனின் பிரகாசத்துடன் பொருந்தக் கூடிய சக்தியைக் கொண்டுள்ளது
மற்றும் விடியலின் ஆரம்பக் கதிர்களாக மாறும், இருளின் எந்த தடயங்களையும் துரத்துகிறது.
கடவுளின் புனித பாதங்களின் பிரகாசத்தால் அறியாமையின் எந்த குறிப்பையும்
அகற்ற வேண்டும் என்று பக்தர்கள் பிரார்த்தனை செய்கிறார்கள்.
தாமரையை மலரச் செய்யும் சூரியனின் உதயத்தை, ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் புனிதப் பாதங்களில் கவனம் செலுத்தி
அவர்களுக்குள் இருக்கும் பக்தியின் எழுச்சியையும் வளர்ச்சியையும் அறிவாளிகள் ஒப்பிடுகிறார்கள்.
ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் தாமரை பாதங்களின் பிரகாசம் அறியாமையின் எந்தச் சுவடுகளையும் நீக்குகிறது.
ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கடவுளின் பளபளப்பான பாதங்களை
தியானம் செய்வது கருமேகங்களை அகற்றும்,
அதே நேரத்தில் தெய்வீக அறிவின் வளர்ச்சியானது சுருங்கிய நிலையில் இருந்து முழு மலராக மலர்கிறது.

————–

த்வத் கிங்கரா லங்க ரனோசிதாநாம் த்வ கல் பாந்தர பாலிதா நாம்
மஞ்ஜூ ப்ரணாதம் மணி நூபுரம் தே மஞ்ஜூ ஷிகாம் வேத கிராம் ப்ரதீம —22-

வேத மந்த்ரங்கள் அனைத்தும் உன் நூபுரத்துக்குள் அடங்கி கல்பம் தோறும் அதன் சப்தம் வழியாக வழங்குகிறாய்

வேத அறிவால் உருவான தெய்வீகப் பேச்சு, ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் புனித பாதங்களில் உள்ள
கணுக் கால்களை அலங்கரிக்கும் விலைமதிப்பற்ற ரத்தினங்களுடன் ஒப்பிடப்படுகிறது.
மனிதர்கள் பொதுவாக தங்களுடைய நகைகளை பாதுகாப்பான பெட்டியில் பாதுகாக்க முனைகிறார்கள்.
பக்தர்களுக்கு விலையுயர்ந்த நகைகளைக் குறிக்கும் வேத மந்திரங்கள் ஒருவரது தலையில்
அதே போல் சேமிக்கப்படுகின்றன.
ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் கடவுள் பிரம்மாவுக்கு வழங்கிய அறிவுரைகளின் மூலம்
வேதங்கள் பாதுகாக்கப்படுகின்றன.
ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் புனித பாதங்களில் அணியும் கணுக்கால்களில்
இணையற்ற விலையுயர்ந்த ரத்தினங்கள் உள்ளன.
இந்த கணுக்கால்கள் அசையும் போது மின்னும் மற்றும் புனிதமான ஒலிகளை எழுப்புகின்றன,
அவை பக்தர்களின் காதுகளுக்கு இனிமையானவை.
கணுக்கால்களின் ஒலிகள் வேதங்களின் ஆழமான பொருளை வழங்குகின்றன.
புனிதமான கணுக்கால்கள் விலைமதிப்பற்ற வேதங்களைப் பாதுகாக்கும் பாதுகாப்பான பெட்டிகள் போன்றவை.

வேதங்கள் புனிதமான கணுக்கால்களில் உள்ள விலைமதிப்பற்ற ரத்தினங்களுடன் ஒப்பிடப்படுகின்றன,
அவை நகர்த்தப்படும்போது, இனிமையான, புனிதமான ஒலிகளை உருவாக்குகின்றன.
கணுக்கால் சிறிய தங்கப் பந்துகளால் ஆனது,
ரத்தினங்கள் சுதந்திரமாக உள்ளே உருளும்.
மேலும் தங்க பந்துகள் ஒன்றாக இணைக்கப்பட்டு உள்ளே ரத்தினங்களுடன் கணுக்கால்களை உருவாக்குகின்றன.
கடவுள் நடக்கும்போது, அவர் புனித பாதங்களை தியானிக்கும் பக்தர்களுக்கு
தெய்வீகமாக ஒலிக்கும் கணுக்கால்களிலிருந்து ஒலிகளை உருவாக்குகிறார்.
புனிதமான கணுக்கால்களால் எழுப்பப்படும் ஒலிகளில் தங்களை இழந்து,
பக்தியுள்ளவர்கள் தெய்வீக அறிவை அடைகிறார்கள்.

———-

சஞ்சிந்தயாமி ப்ரதிபாத சாஸ்தான் சந்துஷயந்தம் சமய ப்ரதீபாந்
விஜ் ஞான கல்ப த்ரும பல்லவாபம் வ்யாக்யான முத்ரா மதுரம் கரம் தே -23-

ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் வலது கரம், பக்தர்களுக்கு வேதங்களின் அர்த்தத்தை வழங்குவதற்காக
விளக்குகளில் உள்ள திரியை எரியச் செய்யும் கருவியாக செயல்படுகிறது,
மேலும் பக்தர்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டிய காட்சிகளின் ஆழமான அர்த்தத்தை கற்பிக்க
வலது கையின் நிலை கருவியாக உள்ளது. .
கடவுளின் புனிதமான மற்றும் அறிவுள்ள ஆளுமை கல்பக மரமாகும்,
இது பக்தர்களின் தியானத்தின் போது வரங்களை வழங்குகிறது.

வலது கரம் அருளும், ஞான முத்திரையுடன் இருப்பதும் பார்ப்பதற்கு அழகாக இருக்கும்.

இது கல்பகா மரத்தின் மென்மையான தளிர் மற்றும் அறிவை பிரதிபலிக்கிறது.
இது பிரகாசமான புத்தியால் ஒளிரும் நித்திய வேதங்களின் அறிவைத் தூண்டுகிறது,
மேலும் ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரால் போஷிக்கப்பட்டு பாதுகாக்கப்படும் நித்திய தீபமாகும்.
புனிதமான வலது கை அனைத்து அறியாமையையும் நீக்குகிறது,
மேலும் கையின் நிலை பக்தருக்கு அறிவைக் கொடுப்பதைக் குறிக்கிறது.

———-

சித்தே கரோமி ஸ்புரி தாஷமாலம் சவ்யே தரம் நாத கரம் த்வதீயம்
ஜ்ஞான அம்ருத ஓதஞ்சநலம் படா நாம் லீலா கடீ யந்த்ர மிவாஸ்ரிதாநாம் –24-

ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் வலது கரத்தில் ஜப மாலை (பிரார்த்தனை மணிகள்) உள்ளது,
அது கதீ யந்திரம் (தண்ணீர் இறைக்கும் இயந்திரம்) போன்றது.
ஒவ்வொரு திருப்பத்திலும் இயந்திரம் சுழன்று தண்ணீரை மேலே கொண்டு வருவதைப் போல,
கடவுளின் வலது கையில் மணிகளின் அசைவு உள்ளது,
இது அவரது ஆழ்மனதில் இருந்து தெய்வீக ஞானம் என்ற அமிர்தத்தை பக்தர்களுக்குக்
கொண்டு வரும் போது, அவரது பக்தர்கள் ஆதாயமடைவார்கள்.
ஞானம். அவர் பக்தி யுள்ளவர்களுக்கு தெய்வீக அறிவை மிகுதியாக ஆசீர்வதிக்கிறார்.

————

ப்ரபோத ஸிந்தோரருணை ப்ரகாசை ப்ரவாள ஸங்காத மிவோத் வஹந்தம்
விபாவயே தேவ ச புஸ்தகம் தே வாமம் கரம் தக்ஷிண மாஸ்ரிதாநாம் –25-

ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் கீழ் வலது கரம் அவரது மனைவியான மஹா லட்சுமியைத் தழுவுகிறது.
கையிலும் புத்தகம் இருக்கிறது.
ஹயக்ரீவ ஸ்தோத்திரத்தின் இசையமைப்பாளரான ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகனுக்கு, அறிவுக் கடலின்
ஆழத்திலிருந்து கொண்டு வரப்பட்ட பவளப்பாறைகளை நினைவுபடுத்தும் வகையில்
இடது கை சிவப்பு நிறத்தைக் கொண்டுள்ளது.
இந்தக் கை சக்தி மற்றும் மகிமையைப் பிரதிபலிக்கிறது,
இது பக்தியுள்ள மற்றும் அறிவுள்ளவர்களுக்கு அவர்கள் விரும்பும் வரங்களை ஆசீர்வதிக்கிறது.

ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் இடது கரத்திலிருந்து வெளிப்படும் சிவப்பு நிற ஒளிவட்டம்,
அவரது புனித பாதங்களை அடைக்கலம் தேடுபவர்களை மீட்க வரும் ஞானத்தை நினைவூட்டுகிறது.
புனித கரம் பக்தர்களின் மனதில் உள்ள அறியாமையை நீக்குகிறது.

———–

தமாம்ஸி பித்த்வா விசதைர் மயூகை சம்ப்ரீணயந்தம் விதுஷஸ் சகோரான்
நிசாமயே த்வாம் நவ புண்டரீக சரத்கநே சந்த்ரமிவ ஸ்புரந்தம் –26-

அடியார்கள் அஞ்ஞானங்களை அறவே போக்கி அருளுகின்றாயே–
பாற் கடல் போன்ற வெள்ளை ஆசன பத்மத்தில் அமர்ந்த உனது உனதே தேஜஸ் காந்தியாலேயே

ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் பிரகாசம் அனைத்து அறிஞர்களின் இதயங்களையும் அவர்
வியாபித்திருக்கும் இருளை அழித்து மகிழ்விக்கிறது.
கடவுள் புதிதாக மலர்ந்த கதிரியக்க வெள்ளைத் தாமரையின் மீது அமர்ந்திருக்கிறார்,
மேலும் அவர் களங்கமற்ற வெண்மையான கதிர்களை வீசுகிறார்.
ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் புனித வடிவத்தைக் காணும் பக்தர்களுக்கு, இரவின் இருளை நீக்கும்
இலையுதிர்கால நிலவின் வெண்மையான மற்றும் அலையில்லாத வண்ணங்கள் நினைவுக்கு வருகின்றன.
வெண்ணிற நிலாக் கதிர்கள் சகோரா பறவைகளை மகிழ்ச்சியடையச் செய்கின்றன,
ஏனெனில் அவை அவற்றின் ஒரே உணவாகும்.

கதிரியக்க வெள்ளைத் தாமரையின் மீதுள்ள ஸ்ரீ ஹயக்ரீவர், இலையுதிர்காலத்தில்
முழு நிலவு, வெண்மை மற்றும் களங்கமற்ற ஒளிக்கற்றைகளை
பரப்பும் சந்திரனுடன் ஒப்பிடப்படுகிறது.
நிலவுக் கதிர்கள் தம்மை நிலைநிறுத்திக் கொள்ளக் கவலையுடன் காத்திருக்கும்
சகோரப் பறவைகளுக்கு அறிஞர்கள் ஒப்பிடத்தக்கவர்கள்.
உலகெங்கிலும் உள்ள அறியாமையை அழிக்கும் கடவுளின் ஒளியின் வெண்மையான கதிர்களால்
அறிஞர்கள் நிலை நிறுத்தப் படுகிறார்கள்.

————

திசந்து மே தேவ சதா த்வதீயா தயா தரங்கா நுசார கடாக்ஷ
ஸ்ரோத்ரேஷூ பும்ஸாம் அம்ருதம் ஷரந்தீம் சரஸ்வதீம் சமஸ்ரித காமதேநும் —27-

பக்தர் ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் தெய்வீகப் பார்வையை அவருக்குத் துதிக்கும்
சக்தியை அளிக்கும்படி வேண்டுகிறார்.
வேதங்களின் ஸ்தோத்திரங்கள் பக்தர்களின் செவிகளுக்கு சொர்க்க இசையின் அமிர்தமாக ஒலிக்கின்றன.
ஸ்தோத்திரம் பாராயணம் செய்பவர்களுக்கு ஐஸ்வர்யம் உண்டாகட்டும்.

ஹயக்ரீவ ஸ்தோத்திரத்தின் இசையமைப்பாளர் ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன்,
கடவுளின் நித்திய அருளால் கவிதைகளை உருவாக்க தெய்வீக பேச்சால்
அவருக்கு அதிகாரம் அளிக்க கடவுளிடம் பிரார்த்தனை செய்கிறார்.
அவர் விவாதங்களுக்குத் தயாராகும் போது தனது ஆசீர்வாதங்களைப் பொழியுமாறு கடவுளிடம் மன்றாடுகிறார்,
மேலும் அவர் தெளிவு மற்றும் மன வலிமையுடன் விவாதம் செய்ய வேத மந்திரங்களால்
அவருக்கு அதிகாரம் அளிக்க கடவுளிடம் பிரார்த்தனை செய்கிறார்.
வேத மந்திரங்களின் அமிர்தம் பக்தர்களின் செவிகளில் பாய்ந்து, அவர்களின் விருப்பங்களை
நிறைவேற்ற ஆசீர்வதிக்க வேண்டும் என்று அவர் பிரார்த்தனை செய்கிறார்.
ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் தனது பேச்சில் தேர்ச்சி பெறவும், கூடியிருந்தவர்கள்,
தலை சிறந்த கவிஞர்கள் மற்றும் தர்க்கவாதிகளுடன் விவாதங்களில்
வெற்றி பெறும் சக்திக்காகவும் பிரார்த்தனை செய்கிறார்.

———–

விசேஷ வித் பாரிஷதேஷூ நாத விதக்த்த கோஷ்டீ சமாரங்கணேஷூ
ஜிகீஷதோ மே கவி தார்க்கி கேந்த்ராந் ஜிஹ்வாக்ர ஸிம்ஹாஸந மப்யு பேயோ —28-

அடியேன் நா நுனியில் இருந்து அருளி தற்க சமணர் சூது செய்யும் வாதியார்
வாதங்களை வெல்ல அருள் புரிகிறாய் –

ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் இங்கு கவிஞர்கள் மற்றும் தர்க்கவாதிகளை வெல்லும் வகையில் பேச்சு சக்தியை வேண்டி நிற்கிறார்.
மிகவும் கற்றறிந்த அறிஞர்கள் விவாதங்களுக்கு மத்தியஸ்தம் செய்யும் போட்டியாளர்களின்
போர்க்களத்தில் சேர அவர் ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் ஆசீர்வாதத்தைப் பெறுகிறார்.
பெரிய மதங்களின் (மத மையங்கள்) பிரதிநிதிகளை வெல்ல அவர் ஆசீர்வாதம் தேடுகிறார்.
சத்தியத்தை நிலைநாட்டும் வேத மந்திரங்களின் சக்திக்காக அவர் பிரார்த்தனை செய்கிறார்.
சித்தாந்தத்தை (சித்தாந்தத்தை) பாதுகாக்கும் தனது முயற்சிகளில் வெற்றியடைய வேண்டும்
என்று ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரை வேண்டிக் கொள்கிறார்,
மேலும் தெய்வீக உரையை வெளிப்படுத்த கடவுள் தனது நாக்கின் நுனியில் அமர்ந்திருக்க
வேண்டும் என்று பிரார்த்தனை செய்கிறார்.
போட்டி சித்தாந்தங்கள் பற்றிய விவாதத்தில் கடவுளின் பிரசன்னம் அவசியம்.

———–

த்வாம் சிந்தயன் த்வன்மயதாம் ப்ரபந்ந த்வா முத்க்ருணந் சப்தமயேந தாம்நா
ஸ்வாமிந் சமா ஜேஷூ சமேதிஷீய ஸ்வச் சந்த வாதாஹவ பத்த ஸூர –29-

புறச்சமயிகள் தர்க்க வாதங்களை வெல்லும் படி அருள்கிறாய் –

ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் தெய்வீக வடிவத்தை தியானிக்க ஆசீர்வதிக்கிறார்.
அவர் தனது பண்புகளை உள்வாங்குவதற்கும், அவருடன் ஒற்றுமையாக இருக்கவும் கடவுளின் உதவியை நாடுகிறார்.
போட்டி சித்தாந்தங்களுடனான விவாதங்களின் போர்க்களத்தை வெல்ல உதவும் புனித மந்திரத்தை அவர் ஜபிக்க விரும்புகிறார்.
அவர் ஒரு போர் வீரராகவும், ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் ஆசியுடன் வெற்றி பெறவும்,
விவாதங்களில் வாதிடுவதில் முடிவில்லாத வலிமையைப் பெறவும் முயல்கிறார்.

ஸ்ரீ ஹயக்ரீவர் ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகனின் நாக்கில் அமர்ந்தவுடன், பக்தர் ஆழ்ந்த
தியானத்திற்குச் சென்று கடவுளுடன் ஐக்கியமான நிலையை அடைகிறார்.
அவர் ஹயக்ரீவ மந்திரத்தை தியானத்தில் மீண்டும் செய்கிறார்.
ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகனை ஒரு கருவியாகக் கொண்டு இந்த விவாதங்களில் வெற்றி பெற்றவர் ஸ்ரீ ஹயக்ரீவர்.

———-

நாநாவிதா நாமகதி கலா நாம் ந சாபி தீர்த்தேஷூ க்ருதாவதார
த்ருவம் தவா நாத பரிக்ர ஹாயா நவம் நவம் பாத்ரமஹம் தயாயா –30-

அஹம் நாநா விதாநம் அகதி — பல வித கலைகளை கற்றேன் அல்லேன்
தீர்த்தேஷூ ச ந அபி க்ருத அவதாரா —ஆச்சார்யர்களை அடி பணிந்து கற்றேனும் அல்லேன்
அநந்த பரிக்ரஹயா தவ தயயா நவம் நவம் பாத்ரம் த்ருவம் —அடியேன் எனது தயை கருணைக்கு உற்ற பாத்ரம்-
புகல் ஒன்றும் இல்லாத நீசனேன் நிறை ஒன்றும் இல்லாதவன் –

ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன், ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் கருணைக்கு வேண்டுகோள் விடுக்கிறார்,
அவர் நம்பிக்கையற்றவராகவும், மகிழ்ச்சியற்றவராகவும் இருப்பதாகவும்,
கடவுளின் கருணை மற்றும் ஆசீர்வாதங்களுக்கு அவர் சிறந்தவர் என்றும் கூறுகிறார்.
பக்தர் ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரை பிரார்த்தனை செய்கிறார்,
அவர் சித்தாந்தங்களைப் பற்றிய தெளிவான புரிதலுக்காக அவருடைய ஆசீர்வாதத்தைப் பெறுகிறார்,
இதனால் அவர் திறமையானவராகவும் விவாதங்களில் அவற்றைப் பாதுகாக்கவும் முடியும்.
பக்தர் ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரிடம் தனது குறைபாடுகளை விளக்குகிறார்,
அவர் எந்த அறிவையும் திறமையையும் கற்க நேரம் ஒதுக்கவில்லை,
புனித நீரில் நீராடி எந்த ஆசீர்வாதத்தையும் குவிக்கவில்லை என்று கூறுகிறார்.
வர் தனது ஆசிரியர்களுக்கு அவர்களின் ஆசீர்வாதங்களைப் பெற எந்த உதவியையும்
சிறந்த சேவையையும் செய்யவில்லை.
நம்பிக்கை யற்றவர்களையும், ஆதரவற்றவர்களையும் இருகரம் நீட்டி வரவேற்க
அளவற்ற இரக்கமும் கருணையும் கொண்ட கடவுளிடம் அவர் வேண்டுகோள் விடுக்கிறார்.
தன்னைப் போன்ற வரம்புகளைக் கொண்ட ஒரு நபர்,

—————

அகம்பநீ யாந்யப நீதி பேதை அலங்க்ரு ஷீரந் ஹ்ருதயம் மதீயம்
சங்கா களங்காபகமோஜ் ஜ்வலாநி தத்த்வாநி சம்யஞ்சி தவ ப்ரஸாதாத் –31-

உனது பேர் அருளால் அடியேன் மனத்தில் உள்ள துர் ஞானங்கள் -பாஹ்ய குத்ருஷ்டிகள் அள்ளி தெளித்தவை -போக்கி
யாதாம்யா தாத்பர்ய ஞானம் தெளிவு பெரும் படி அருள்வாய் –

ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் ஆசீர்வாதத்தை நாடுகிறார்,
இதனால் அவர் தனது சித்தாந்தத்தைப் பற்றி அவர் மனதில் வளர்க்கும் எந்த சந்தேகமும் துடைக்கப்படும்.
அவர் தனது இதயத்தில் பதிந்திருக்கும் உண்மையான மற்றும் உண்மையான அர்த்தங்களைப் பெற கடவுளின் கருணையை நாடுகிறார்,
அது நிலையான மற்றும் அசைக்க முடியாத சிறந்த தர்க்கத்தால் நிலைத்திருக்கும்
மற்றும் உண்மையை வெளிப்படுத்தி, உண்மையைப் பற்றிய அனைத்து சந்தேகங்களையும்
தவறான கருத்துக்களையும் நிறுத்துகிறது.
ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகனுடன் விவாதத்தில் ஈடுபடும் அறிஞர்கள் இருப்பார்கள்,
அவர்கள் மாறுபட்ட கருத்துக்களைக் கொண்டுள்ளனர்,
ஆனால் அவரது சித்தாந்தத்தின் உண்மையான அர்த்தத்தைத் தாக்க முடியாது.
அவர் தனது ஆன்மீக பாரம்பரியத்திற்கு ஆதரவாக சேவைகளை நிறைவேற்ற
ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரிடம் ஆசி பெறுகிறார்.

ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் உருகிய இதயம் பக்தரின் மீது முழு இரக்கத்துடன் உள்ளது,
மேலும் அவர் முன்னோக்கிச் சென்று அவர் நிலைநிறுத்தப்பட்ட ஆன்மீக பாரம்பரியத்தின்
நற்பண்புகளைப் போற்றும்படி அவரை மனதார ஆசீர்வதிக்கிறார்.

———

வ்யாக்யா முத்ராம் கர சரசிஜை புஸ்தகம் சங்க சக்ரே பிப்ரத் பிந்ந ஸ்படிக ருசிரே புண்டரீக நிஷண்ண
அம்லாந ஸ்ரீரம்ருத விசதை ரம்ஸூபி ப்லாவயந் மாம் ஆவீர் பூயாதநக மஹிமா மாநசே வாகதீச –32-

த்யான ஸ்லோகம் –இது –மனசுக்குள் வைத்து கொள்ள வர்ணனை —
வ்யாக்யா முத்ராம்-வ்யாக்யானம் -உபதேச முத்திரை –அர்த்தங்களை நமக்கு புரிய வைக்க -ஞான முத்திரை —
ரத்ன கல்லை நன்றாக தேர்ந்து தங்கத்துக்குள் பதிக்க –
பூ தொடுப்பார் -போலே -கல்விக் கடல் அவன் -அவற்றுள் உள்ள ரத்னம் நமக்கு ஏற்றபடி அளிக்க
கர சரசிஜை -தாமரை போன்ற திருக்கரங்கள் -வர்ணம் -நாற்றம் -மென்மை-இத்யாதிகளை சத்ருசம் -சூர்யன் உதிக்க மலரும் –
பால ஸூர்யர்களை பார்த்து நம் பாக்கள் கேட்டு அறிய வந்தார்கள் என்று மலருவான் அன்றோ —
புஸ்தகம் சங்க சக்ரே–நான்கு திருக்கரங்கள் –ஸூதர்சனர் -அஞ்ஞானம் போக்கி –
சங்க தாழ்வான் -வெளுத்த -அறிவுகளை கொடுத்து அளிக்க
வேத கடல் – புஸ்தகம் இடது திருக்கையில் வைத்து –
உரு மீன் வரும் அளவும் காத்து இருக்கும் கொக்கு போலே நமக்கு வேண்டியவற்றை அளிப்பான்
ஞான முத்திரை கொண்டு -புள்ளு பிள்ளைக்கு இறை தேடும் புள்ளம் பூதம் குடி தானே — பிப்ரத் –இவற்றைத் தாங்கி
பிந்ந ஸ்படிக ருசிரே–ஸ்படிகம் உடைத்தால் போல சுத்த சத்வ திரு மேனி
புண்டரீக நிஷண்ண –தாமரைக்கு கண்கள் கடாக்ஷம் ஒன்றாலே –செங்கண் சிறு சிறிதே –விழித்து – தாமரையில் அமர்ந்தும் –
அம்லாந ஸ்ரீரம்ருத விசதை ரம்ஸூபி ப்லாவயந் மாம் –
அம்ருத கடாக்ஷம் -அனுக்ரஹம் தேன்- தோய்த்து -அடியேனை -சருகாய் உள்ள நம்மை –
ஆவீர் பூயாதநக மஹிமா மாநசே வாகதீச –ஞானம் வளர –
அநக மஹிமை குற்றம் இல்லாத மஹிமை –உண்டே -தன் பேறாக-நிர்ஹேதுகமாக –
வித்வான் ஸர்வத்ர பூஜ்யதே-பிச்சை புகினும் கற்கை நன்றே–ஸ்ரீ ஹயக்ரீவ பெருமாள் இடம்–
ஆதி பகவான் பிச்சை கேட்டு பெற வேண்டுமே
தம்மையே ஓக்க அருள் செய்வான் -கற்க கசடற கற்ற பின் நிற்க அதற்கு தக-
திவ்ய மங்கள விக்ரஹத்துடன் தானே அடியேன் நெஞ்சில் திகழட்டும் —

பக்தர்கள் ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் தெய்வீக வடிவில் ஆழ்ந்த தியானத்தில் உள்ளனர்.
தாமரை, சுதர்சன சக்கரம் (புனித சக்கரம்), பாஞ்ச ஜன்யம் (புனித சங்கு), ஞான முத்திரை (அறிவின் சைகை)
மற்றும் ஒரு புத்தகம் போன்ற மென்மையான மற்றும் மென்மையான நான்கு கைகளில் கடவுள் இருக்கிறார்.
மலர்ந்த ஒரு புதிய வெள்ளை தாமரையின் மீது அமர்ந்து, கடவுள் புதிதாக திறக்கப்பட்ட
ஒரு தூய வெள்ளை படிகத்தின் ஒளியை தனது பக்தர்களுக்கு நினைவூட்டுகிறார்.
ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் பிரகாசம் பக்தர்களை ஈர்க்கிறது மற்றும் ஒருபோதும் மங்காது.
அவருடைய மகிமைகள் நிரந்தரமானவை,
அவற்றைப் புகழ்ந்து பாடுவதை நிறுத்த முடியாது.
ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன், ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரை தனது அமிர்தத்தின் தெய்வீக, வெண்மையான,
குளிர்ந்த கதிர்களை அவருக்கு அருளும்படி வேண்டிக் கொள்கிறார்,
மேலும் அவரது இதயத்தின் உட்பகுதியில் வசிக்கும்படி கெஞ்சுகிறார்.

————-

வாகர்த்த சித்தி ஹேதோ படத ஹயக்ரீவ சம்ஸ்துதிம் பக்த்யா
கவி தார்க்கிக கேஸரிணா வேங்கட நாதேந விரசிதா மேதாம் –33-

பக்தி பாவத்துடன் இந்த ஸ்தோத்ரம் அப்யசிக்குமவர்கள் வாக் சாதுர்யமும் உள்ளுறை வேதாந்த உள்ளுறை
யாதாம்யா -தத்வ த்ரய ஞானமும் பெறுவார்கள் –
வெள்ளைப் பரிமுகர் தேசிகரை விரகால் அடியோம் –உள்ளத்தெழுதியது ஓலையில் இத்தனம்
யாம் இதர்க்கென்–ஸ்ரீ ரஹஸ்ய த்ரய சாரம் –
என்னைக் கொண்டு தானே இதனை பாடுவித்தான் –

ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன், கவிஞர்கள் மற்றும் தர்க்கவாதிகள் மத்தியில், வேங்கடநாதன் என்ற பெயரால்
ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரைப் பற்றி இயற்றப்பட்ட ஸ்தோத்திரத்தைக் கற்றுக்கொள்வதற்காக,
நேர்மையும் உண்மையும் உள்ள மக்களை இந்த வசனம் ஈர்க்கிறது என்று கூறுகிறார்.
ஒவ்வொருவரும் இந்த ஸ்தோத்திரத்தை பாராயணம் செய்ய வேண்டும்,
இதனால் அவர்களும் கவிதை இயற்றும் ஆற்றலைப் பெறவும்,
கொள்கைகளின் உண்மையான அர்த்தம்
மற்றும் வாழ்க்கையின் நோக்கங்களைப் பற்றிய அறிவைப் பெறவும் முடியும்.
அர்த்தங்களுடன் வேத மந்திரங்களின் ஆசீர்வாதங்களைப் பெற ஸ்தோத்திரத்தைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
ஸ்ரீ ஹயக்ரீவ ஸ்தோத்திரம் கடவுளை வழிபடும் மிகவும் மங்களகரமானது.
ஒருவரின் பக்தி ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் அருளைப் பெறுவதற்கு உறுதியான மற்றும் உறுதியானதாக இருக்க வேண்டும்.

——————

இதி ஹயக்ரீவ ஸ்தோத்ரம் சம்பூர்ணம் –

கவி தார்க்கிக ஸிம்ஹாய கல்யாண குண சாலிநே
ஸ்ரீமதே வேங்கடேசாய வேதாந்த குரவே நம –

—————-

ஹயக்ரீவ ஸ்தோத்திரம்
ஹயக்ரீவ ஹயக்ரீவ ஹயக்ரீவேதி வாதினம் நரம் முஞ்சந்தி பாபானி தரித்ரமிவ யோஷீத

ஹயக்ரீவ ஹயக்ரீவ ஹயக்ரிவேதி யோவதேத்
தஸ்ய நிஸ்ஸர தேவாணீ ஜன்ஹீகன்யாப்ரவாஹவத்

ஹயக்ரீவ ஹயக்ரீவ ஹயக்ரீவேதி யோ த்வனி விசோபதே
ஸ வைகுண்ட கவாடோத் காடனக்ஷம ச்லோக த்ரயமிதம் புண்யம்

ஹயக்ரீவ பதாங்கிதம் வாதி ராஜயதி ப்ரோக்தம் படதாம் ஸம்பதாம் பதம்.

————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் சுவாமி திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

Posted in Desihan, Sri Vaishna Concepts, Stotrams/Slokams | Leave a Comment »

ஸ்ரீ யதிராஜ சப்ததி—ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் ஸ்வாமி–

July 23, 2023

ஸ்ரீ லக்ஷ்மி நாதாக்ய சிந்தௌ சடாரிபு ஜலதஹா ப்ராப்ய காருண்ய நீரம்!
நாதா த்ரவப் க்ஷிஞ்சன் ததானு ரகுவரம் போஜ ஷக்சுர் ஜலாப்யம்!!
கத்வதாம் யாமுநாக்யம் சரிதாமத் யதீந்த்ராக்ய பாத்மாகாரேந்திரம்!
ஸம்பூர்ய ப்ராணி சாஸ்யே ப்ரவஹத பஹூதா தேசிகேந்த்ர பிரமேகைஹி.”!!

ஸ்ரீ லட்சுமி நாதன் ஒரு பெரிய கடல். நம்மாழ்வார் ஒரு மேகம்.
இந்த கருமேகம் ஆழ்வார் கடலில் இருந்து தண்ணீரை (ஞானம்/அறிவு) எடுத்து மலைகளில் மழையாக (பாசுரங்கள்) பொழிந்தார்.
மலை என்பது ஸ்வாமி நாதமுனிகல் என்று குறிப்பிடப்படுகிறது.
இரண்டு நீர்வீழ்ச்சிகளாக நீர் விழுகிறது,
இந்த நீர் வீழ்ச்சி ஸ்வாமி உய்யக்கொண்டார் மற்றும் ஸ்வாமி மணக்கால் நம்பி என்று குறிப்பிடப்படுகிறது,
இந்த நீர் அருவி ஸ்ரீ ஆளவந்தார் என்ற பெரிய ஆற்றை அடைந்தது.
அப்போது ஏரியில் தண்ணீர் தேங்கியது.
இந்த ஏரி ஸ்வாமி ராமானுஜரால் குறிப்பிடப்படுகிறது.
ஏரியில் இருந்து 74 கால்வாய்கள் மூலம் தண்ணீர் வினியோகம் செய்யப்படுகிறது.

74 ஸ்லோகங்கள் ஸ்வாமி ராமானுஜர் உருவாக்கிய 74 சிம்ஹாசனங்களுக்குச் சமம்.

வீராணம் ஏரியில் 74 கடைமடைகள் உள்ளன என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.
இந்த ஏரியின் 74 கடைகளும் ஸ்வாமி ராமானுஜரால் நியமிக்கப்பட்ட 74 சிம்மஸ்னாதிபதிகளை
சித்தரிப்பதாக நமது பூர்வாச்சாரியர்கள் விளக்கம் அளித்துள்ளனர்

ஸ்வாமி மணவாள மாமுனிகள் இப் பூலோகத்தில் 74 ஆண்டுகள் வாழ்ந்தார்,
ஸ்வாமி பிறந்தது 1370 ஆம் ஆண்டு ஐப்பசி மூலம்,
அவதார சமாப்தி 1443 ஆம் ஆண்டு மாசி கிருஷ்ண பக்ஷ துவாதசியில்.

ஆழ்வார்கள் ஆச்சார்யாக்கள் மற்றும் அவர்களின் படைப்புகள் பற்றிய அனைத்து விவரங்களையும் நமக்குத் தரும்
ஸ்ரீ மாமுனிகளின் ஒரு படைப்பான ஸ்ரீ உபதேச ரத்தினமாலாவும் 74 ஸ்லோகங்கள் கொண்டது
(இங்கு கவனிக்க வேண்டியது, ஸ்வாமி மணவாள மாமுனிகள் ஸ்வாமி ராமானுஜருக்கு
மரியாதை அளித்து 73 பாடல்களை மட்டுமே இயற்றியுள்ளார் என்பதும்,ஆனால் அவரது சிஷ்யரும் அஷ்டதிக்கஜங்களில் ஒன்றான
ஸ்ரீ எறும்பியப்பா 74 வது பாடலை இயற்றினார்

ஸ்வாமி ராமானுஜ @ 74 வயதில் திருக்குறுங்குடி நம்பிக்கு ஆச்சாரியார் ஆனார்-
ஸ்ரீ திருக்குறுங்குடி நம்பி ” ஸ்ரீ வைஷ்ணவ நம்பி” என்று அறியப்பட்டார்

———–

ஸ்ரீ வரதராஜப் பெருமான், யானை மலையில் (கரி-சைலம் ) அமர்ந்திருக்கும் கருமேகம்,
யதிராஜரின் தயா (62) என்ற அமிர்தப் பெருங்கடலில் இருந்து ஆழமாக குடித்ததால் மட்டுமே
அவரது பக்தர்களுக்கு விரும்பிய நன்மைகளை விட அதிகமாகப் பொழிகிறது.
யதிராஜர் என்பது இறைவனின் ஐந்து ஆயுதங்களின் (12), மற்றும்
ஸ்ரீ வைகுண்டத்தில் இறைவனின் படைத் தளபதியான விஷ்வக்சேனரின் அவதாரம் (32),
அல்லது இறைவனின் அவதாரம் (63).
ஸ்ரீ ராமானுஜ நூற்று அந்தாதியில் உள்ள அமுதனரோ, யதிராஜ சப்ததியில் தேசிகரோ,
ராமானுஜரை சேஷ அவதாரம் (ஆதிசேஷ அவதாரம்) என்று குறிப்பிடவில்லை.

வேதாந்த தேசிகர் முதன் முதலில் யதிராஜரின் படைப்புகளால் அவரை நோக்கி ஈர்க்கப்பட்டார் என்பது
இந்த படைப்பில் உள்ள அவரது புகழ்ச்சியில் உள்ள முதல் ஸ்லோகத்திலிருந்து தெரிகிறது (10).
ஸ்லோகம் 33 இல் உள்ள படைப்புகளுக்கு தேசிகரின் பாராட்டுக்கள் அவரது பெரும் மதிப்பு மற்றும் போற்றுதலுக்கு பொதுவானதாகக் கொள்ளலாம்.
காரணம், ராமானுஜரின் படைப்புகள் மட்டுமே (கண்ணாடியில் இருப்பது போல), லட்சுமி-காந்தா (ஸ்ரீயின் மனைவி)
அவர் உண்மையில் இருப்பதைப் போலவே பிரதிபலிக்கின்றன,
மற்ற அமைப்புகளில் அவர் காணப்பட்டால், அவர் சிதைந்தவராகக் காணப்படுகிறார்.
ஹரி எனப்படும் தத்துவத்தை யதிராஜரின் சித்தாந்தத்தில் மட்டுமே முழுமையாகவும் (அக்ஷதம்) காண முடியும் என்றும் ஸ்லோகம் 16 கூறுகிறது.

யதிராஜரின் யசஸ் (புகழ்) (71) இல் மூழ்கிய பெரிய ஆச்சார்யர்களால் அவர் மீது பொழிந்த ஆசீர்வாதங்கள்.

——————-

ஸ்ரீ மான் வேங்கட நாதார்ய கவிதார்க்கிக கேசரீ
வேதாந்தாசார்ய வர்யோமே சந்நிதத்தாம் சதா ஹ்ருதி —

சீரொன்று தூப்புல் திருவேங்கடமுடையான்
பாரொன்றச் சொன்ன பழ மொழியில் ஓரொன்று
தானே அமையாதோ தாரணியில் வாழ்வார்க்கு
வானேறப் போமளவும் வாழ்வு –

முதல் ஒன்பது ஸ்லோகங்களால்-அடைவே
எம்பெருமான் –
பிராட்டி –
சேனை முதலியார் –
ஆழ்வார் –
நாத முனிகள் -முதல்
பெரிய நம்பி வரையில் உள்ள ஆச்சார்யர்களை அடி பணிகிறார் –

—————————————————————–

1-கம் அபி ஆத்யம் குரும் வந்தே கமலா க்ருஹமேதி நம்
ப்ரவக்தா சந்தசாம் வக்தா பஞ்ச ராத்ரஸ்ய ஸ்வயம் –

வேதங்களை பிரமனுக்கு கற்பித்தவன்
பாஞ்சராத்ர ஆகமத்தை இயற்றியவன்
பெரிய பிராட்டியாருடன் இல்லறத்தில் உள்ளவன்
முதலாச்சார்யன்
இப்படிப்பட்ட பெரிய பெருமாளை அடியேன் வணங்குகிறேன்

———-

2-சஹ தர்ம சரிம் சௌரே சம் மந்த்ரித ஜகத்திதாம்
அனுக்ரஹ மயீம் வந்தே நித்யம் அஜ்ஞாத நிக்ரஹாம்

இந்த உலகிற்கு எந்த வகையில் நன்மை செய்யலாம் என்று பெரிய பெருமாளுடன் எப்போதும் ஆலோசனை செய்பவள்
அருள் என்பதே வடிவம் கொண்டதோ என்னும்படி உள்ளவள்
அன்பின் மிகுதியால் தண்டனை என்பதையே அறியாதவள்
பெரிய பெருமாளுக்கு ஏற்றவளாக இருப்பவள்
இப்படிப்பட்ட பெரிய பிராட்டியாரை அடியேன் வணங்குகிறேன்-

———–

3 -வந்தே வைகுண்ட சேநாநயம் தேவம் ஸூத்ரவதி சகம்
யத் வேத்ர சிகரே ஸ்பந்தே விஸ்வம் ஏதத் வ்யவஸ்திதம்

யாருடைய கையில் உள்ள பிரம்பின் நுனி அசைவதைக் கண்டு இந்த உலகம் இயங்குகிறதோ
யாரிடம் இந்த உலகம் கட்டுப்பட்டு உள்ளதோ
யார் ஒருவர் ஸூத்ரவதி என்பவளுக்குக் கணவனோ
பெரிய பெருமாளின் சேனைக்குத் தலைவராக உள்ளவர் யாரோ
அப்படிப்பட்ட விஷ்வக் சேனரை அடியேன் வணங்குகிறேன் –

———–

4-யஸ்ய சாரஸ்வதம் ஸ்ரோதோ வகுளா மோத வாசிதம்
ஸ்ருதீ நம் விஸ்ரமாயாலம் சடாரிம் தமுபாஸ்மஹே

அவருடைய திருமேனி மட்டும் அல்லாது அவரது வாக்கின் மூலம் வெளிவரும் சொற்களிலும் மகிழம் பூ மணம் சூழ்ந்துள்ளது
அத்தகைய அவரது வாக்கானது வெள்ளம் போன்று ஓடி வர அதில் வேதங்கள் தங்கள் களைப்பை ஆற்றிக் கொள்கின்றன
இப்படிப்பட்ட நம்மாழ்வாரை நாம் உபாஸிப்போம்-

———–

5–நாதேந முனிநா தேந பவேயம் நாதவா நஹம்
யஸ்ய நைகமிகம் தத்த்வம் ஹஸ்தாமலகதாம் கதாம் –

வேதங்களில் பொதிந்துள்ள உண்மைகள் அனைத்தும் அவரிட்மன் உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி போன்று தெளிவாக நிற்கும் நிலை பெற்றது
அப்படிப்பட்ட நாதமுனிகள் மூலம் நான் உயர்ந்த நல்லவரை அடைவேன் ஆவேன்

நாதமுனியை எனது நாதராக (எஜமானர்) நான் வைத்திருக்கிறேன்,
யாருடைய கைகளில் வேதங்களின் அடிப்படையான கருவானது புரிதலின் தெளிவைப் பெற்றதோ –
இதை ஹஸ்தாஅமலகா என்று அழைக்கலாம்,
இந்த நாதத்தைக் கொண்டு ஒருவர் கூறுவது போல், நான் ” அநாத ” (ஸ்வாமி இல்லாமல் ) இருக்க முடியாது.

—————

6-நமஸ்யாம் அரவிந்தாஷம் நாத பாவே வ்யவஸ்த்திதம்
சுத்த சத்த்வ மயம் சௌரே அவதாரம் இவ அபரம்

நாதமுனிகளின் சிந்தனைகளில் எப்போதும் தனது மனதை நிலை நிறுத்தியவர்
தூய்மையாக உள்ள ஸத்வ குணம் மட்டுமே கொண்டவர்
கிருஷ்ணனின் மற்ற ஒரு அவதாரம் போன்று உள்ளவர்
இப்படிப்பட்ட உய்யக்கொண்டாரை அடியேன் வணங்குகிறேன்

————

7-அனுஜ்ஜித ஷமா யோகம் அபுண்ய ஜன பாதகம்
அச்ப்ருஷ்ட மத ராகம் தம் ராமம் துர்யம் உபாஸ்மஹே

பொறுமை மன அடக்கம் ஆகியவற்றை எப்போதும் கை விடாதவர்
அடியார்களுக்கு எந்தவிதமான தீங்கையும் எண்ணாதவர்
எவ்வித செருக்கும் ஆசையும் அற்றவர்
இப்படிப்பட்ட நன்மையால் நான்காவது இராமர் என்று போற்றப்படும் மணக்கால் நம்பியை நாம் உபாஸிப்போம்
பரசு ராமர் சக்ரவர்த்தி திருமகன் பலராமர் மற்ற மூவர்-

பரசுராமர்- சகிப்புத் தன்மை இல்லாதவர்–பலராமர்–மது அருந்தும் பழக்கமுடையவர்.)

————-

8-விகாஹே யாமுனம் தீர்த்தம் சாது ப்ருந்தாவனே ஸ்த்திதம்
நிரஸ்த ஜிஹ்மக ஸ்பர்சே யத்ர கிருஷ்ணா க்ருதாதர —

உலகத்தில் மிகவும் உயர்ந்த இடமான பிருந்தாவனத்தில் உள்ள யமுனை நதியிடம் மிகவும் அன்புடன் கிருஷ்ணன் இருந்தான்
அந்த நீரில் இருந்து காளியனை அவ்விடத்து விட்டு விலக்கினான்
இந்த யமுனை நதி போன்றே அடியார்களைக் காப்பாற்றவும் தீய புத்தியை விலக்கவும் உறுதியுடையவர் ஆளவந்தார் ஆவார்
அப்படிப்பட்ட அவரிடம் நான் ஆழ்ந்து உள்ளேன்
இந்த ஸ்லோகத்தில் யாமுனம் யமுனை ஆற்றையும் ஆளவந்தாரையும் குறிக்கும் –

யமுனையின் புனித நீரில் ( ஆளவந்தார் ) நீராடுவோம்,
அவர் சராசரி மோகம் மற்றும் பற்றுதல் ஆகியவற்றுடன் அனைத்து தொடர்புகளையும் துண்டித்தவர்,
சாதுக்களைப் பாதுகாப்பதில் உறுதியாக நின்றவர்,
மற்றும் கிருஷ்ணரால் வலியுறுத்தப்பட்ட விஷயங்கள் மிகச் சரியாக இருந்தன .
(இரண்டாவது பொருள்: பிருந்தாவனத்திற்கு அருகில் உள்ள விஷப் பாம்பு அகற்றப்பட்ட யமுனை நதியின்
புனித நீரில் ஸ்நானம் செய்வோம், அதில் கிருஷ்ணர் ஆர்வம் காட்டினார்.)

—————

9-தயா நிக்நம் யதீந்த்ரஸ்ய தேசிகம் பூர்ண மாஸ்ரயே
யேன விஸ்வ ஸ்ருஜோ விஷ்ணோ அபூர்யத மநோ ரத

இந்த உலகைப்படைத்த பெரிய பெருமாளின் மநோ ரதம் இவரால் நிறைவேறியது
அன்புக்கு வசப்பட்ட ஆச்சார்யரான பெரிய நம்பியை அடியேன் அடைவேனாக
ஸ்ரீ வைஷ்ணவம் தழைக்க இவர் மூலம் அன்றோ அன்றோ பஞ்ச ஸம்ஸ்காரம் செய்வித்தான் அரங்கன்

அவர் நமக்கு மகா ராமானுஜரைக் கொடுத்தார், அதன் மூலம் பிரதம படைப்பாளியின் நம்பிக்கையை நனவாக்கினார்.

———-

10-ப்ரணமாம் லஷ்மண முனி ப்ரதிருஹ்ணாது மாமகம்
பிரசாதயாதி யத் ஸூக்தி ஸ்வாதீந பதிகாம் ஸ்ருதிம் –

இராமானுஜரின் உயர்ந்த கிரந்த நூல்கள் பெரிய பெருமாளையே தன் வசப்படுத்திக் கொண்டவை யாகும்
அவை உபநிஷத்துக்களுக்கு எழில் சேர்ப்பவை யாகும்
அப்படிப்பட்ட ஸ்ரீ ராமானுஜ முனி அடியேனுடைய நமஸ்காரங்களை ஏற்றுக் கொண்டு அருள் புரிய வேண்டும்

———–

11-உபவீதிநம் ஊர்த்வ புண்ட்ர வந்தம்
த்ரிஜகத் புண்ய பலம் த்ரிதண்ட ஹஸ்தம்
சரணா கத சார்த்த வாஹம் ஈடே
சிகாயா சேகரிணம் பதிம் யதீ நாம் –

யஜ்ஜோ பவீதம் தரித்தவர்
திரு நெற்றியில் அழகான ஊர்த்வ புண்ட்ரம் தரித்தவர்
இம் மூன்று லோக புண்ய பலன்களே ஹேதுவாக திரு அவதரித்தவர் என்று காட்டவே த்ரி தண்டம் தரித்தவர்
தன்னிடம் சரண் அடைந்தவர்களை சரியான வழியிலே நடத்தி அருள்பவர்
நேர்த்தியாக சிகை அழகு கொண்டவர்
சந்நியாசிகள் தலைவராக உள்ளவர்
இப்படிப்பட்ட ராமானுஜரை அடியேன் வணங்குகிறேன்

————–

12-பிரதயன் விமதேஷூ தீஷ்ண பாவம்
பிரபு அசமத் பரி ரஷணே யதீந்திர
அப்ருதக் பிரதி பன்ன யன்மயதவை
வவ்ருதே பஞ்சபி ஆயுதை முராரே

ஸ்ரீ பஞ்சாயுதங்களான சங்கு சக்கரம் கதை வாள் வில் அனைத்துமே ஸ்ரீ ராமானுஜராக உருவம் கொண்டு இங்கே வந்தன
வேத பாஹ்ய குத்ருஷ்டிகளை தனது கொடிய தன்மையைக் காண்பித்து வாதம் செய்து வெற்றி கொள்ளும்
ஸ்ரீ ராமானுஜர் நம்மைக் காத்து அருளுவதில் வல்லவர் ஆவார் –

————

ஸ்ரீ கண்ணனே ஸ்ரீ எம்பெருமானார் -சிலேடையில் அமைந்த ஸ்லோகம் –

13-சமித உதய சங்கராதி கர்வ
ஸ்வ பலாத் உத்த்ருத யாதவ பிரகாச
அவரோபி தவான் ஸ்ருதே அபார்த்தான்
நநு ராம அவரஜ ச ஏஷ பூய -13

பாணாசூர யுத்தத்தில் சிவபெருமானைக் கண்ணன் வென்றான்
இதே போல் அத்வைதிகள் வான்தங்களை ராமானுஜர் வென்றார்
யாதவர்களின் பெருமையை கண்ணஅவருக்குப் பெருமை அளித்தார் நம் ஸ்வாமி
அர்ஜுனன் தேர் முன் நின்று அவனது எதிரிகளை கிருஷ்ணன் வென்றான்
வேதத்தின் முன்பாக நின்று வேத பாஹ்ய குத்ருஷ்டிகளை நம் ஸ்வாமி வென்றார்
நம்பி மூத்த பிரானின் தம்பியான கிருஷ்ணனே -பார்த்த சாரத்தியே நம் ஸ்வாமியாக திரு அவதரித்து அருளினார்

தனது சொந்த படைப்புகளால் -கீதை மற்றும் ப்ரஹ்ம ஸூத்ரங்களுக்கக் கூறப்பட்ட- தவறான அர்த்தங்களை நீக்கினார்.

———

14- அபஹூஸ்ருத சம்பவம் ஸ்ருதீ நாம்
ஜரதீ நாம் அயதாயத பிரசாரம்
வி நிவர்த்தயிதம் யதி ஈஸ்வர உக்தி
விததே தா ஸ்த்திர நீதி பஞ்ஜர ஸத்தா-14

அநாதியான உபநிஷத் கருத்துக்களுக்கு ஆழ்ந்த அறிவு இல்லாமல் நேர்மையற்ற முறையில் உரை செய்தார்கள்
இப்படிப்பட்ட புற வாதங்களை ஒழித்து வலிமையான எதிர்வாதம் என்னும் கூண்டில் உபநிஷத் என்னும்
கிளியானது ஸ்ரீ ராமானுஜரின் ஸ்ரீ பாஷ்யங்களால் பாதுகாக்கப் பட்டது

ராமானுஜர், வேதங்கள் போன்ற பழைய வேதங்களின் பறவைகளுக்கு நிரந்தர சரணாலயமாக
தனது படைப்புகளுக்கு ஒரு கூடு கொடுத்தார், ஏனெனில்
பறவைகள் வேதப் படைப்புகளைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளும் பாஹ்ய வாதிகளால் சித்திரவதைக்கு ஆளாகின்றன.

—————

15-அமுநா தபந அதிசாயி பூம் நா
யதி ராஜேந நிபத்த நாயக ஸ்ரீ
மஹதீ குரு பங்க்தி ஹார யஷ்டி
விபுதா நாம் ஹ்ருதயங்கமா விபாதி

ஸ்வாமியின் தேஜஸ்ஸு ஸூர்யனை விட ஒளி மிக்கதாகும்
நன்கு கற்று அறிந்த ஞானிகள் தங்கள் மார்பில் எப்போதும் ஆச்சார்ய பரம்பரை என்னும்
இரத்தின மாலையை மானசீகமாக அணிந்து இருப்பார்கள்
அந்த குருபரம்பரை மாலையின் நடுநாயகமாக நம் ஸ்வாமி உள்ளார்

(ராமானுஜம்) மையமானது மற்றும் அணிபவரின் இதயத்திற்கு மிகவும் பிரியமானது மற்றும் அருகில் உள்ளது.

————-

16-அலூந பஷச்ய யதி ஷமாப்ருத
விபாதி வம்சே ஹரி தத்த்வம் அஷதம்
யத் உத்பாவ ஸூ த்த ஸூ வ்ருத்த
சீ தளா பவந்தி முத்தாவளி பூஷணம் புவ –

யதிராஜர் என்று போற்றப்படும் இராமானுஜ சித்தாந்தங்கள் அனைத்தும் அவற்றை எதிர்த்து வீண் வாதம் செய்ய இயலாதபடி உள்ளன
அவர் ஏற்படுத்திய பரம்பரையில் ஸ்ரீ ஹரியின் உண்மையான தன்மை சிறிதும் குறைவின்றி உள்ளது
இந்தப் பரம்பரையில் உள்ளவர்கள் தூய்மையானவர்களாக -சிறந்த ஒழுக்கம் உள்ளவர்களாக
தூய எண்ணம் கொண்டவர்களாக -பரமபதம் சென்றாலும் அங்கு உள்ளவர்கள் வரிசையில் முத்துபோன்று ஒளி மிக்கு ஆபரணம் போல் இருப்பார்கள்

ராமானுஜரின் சிறகுகள் இன்னும் வெட்டப்படாத மைனாக மலை!
அவரது குழுவிலும், சீடர்களின் வரிசையில் (மூங்கில் போல) பசுமையான தன்மை நீடிக்கிறது
மற்றும் ஹரியின் கொள்கை உயர்வாக ஆட்சி செய்கிறது!
வரிசையில் உள்ள அனைத்தும் மிக உயர்ந்த தன்மையுடன் தூய்மையாக பிரகாசிக்கின்றன;
குளிர்ந்த மற்றும் இரக்கமுள்ள; பெரிய ஒளிவட்டத்துடன் உலகை முத்து மாலையாக அலங்கரிப்பார்கள்.
(வம்சம் என்றால் பரம்பரை மற்றும் மூங்கில்;
ஹரி என்றால் இறைவன் மற்றும் பச்சை நிறமும் கூட)

———-

சந்திரன் உடன் ஒப்புமை —

17-அநபாய விஷ்ணு பத சம்ஸ்ரயம் பஜே
கலயா கயா அபி கலயா அபி அனுஜ்ஜிதம்
அகளங்க யோகம் அஜடாசய உதிதம்
யதிராஜ சந்த்ரம் உபராக தூரகம் –

பகவானின் திருவடிகளை எப்போதும் பற்றி உள்ளவர்
அனைத்து ப்ரஹ்ம வித்யைகளின் மூலமும் சிறிதும் கைவிடாதபடி உள்ளவர்
எந்தவித தோஷத்தாலும் தீண்டப்படாதபடி உள்ளவர்
மூடர்கள் மனதில் நிலை பெறாமல் உள்ளவர்
உலக விஷய ஆசைகளுக்கு அப்பால் உள்ளவர்
தன்னை அடியவர்களுக்கு சந்திரன் போல் ஆஹ்லாதகரமாக குளிர்ந்து உள்ளவர்
இப்படிப்பட்ட ஸ்வாமியை அடியேன் சரணமாகப் பற்றுகிறேன் –

ராமானுஜர் ஒரு உண்மையான சந்திரன்.
பௌர்ணமி நிலவு இறைவனின் பாதமாகிய பாதுகாப்பான வானத்தில் நிலை பெற்றுள்ளதால்.
சந்திரன், இலக்கங்கள் நிறைந்தது (அதாவது 16 கலைகள்), பரிபூரணமாக இருப்பது, குறைபாடுகள் இல்லாதது,
இப்போது நீர் ஆதாரங்கள் காரணமாக, கிரகணத்திற்கு உட்பட்டது அல்ல;
எனவே ராமானுஜரும் பாதுகாப்பான விஷ்ணு வாசஸ்தலத்தை நாடியுள்ளார்,
அனைத்து வித்யாக்களிலும் முழு தேர்ச்சி பெற்றவர்,
புலன் இன்பங்களை அனுபவிக்கும் மக்களிடமிருந்து வெகு தொலைவில் உள்ளார். அந்த ராமானுஜரை வணங்குகிறேன்

———–

அவதார பிரயோஜனத்தை அருளிச் செய்கிறார் –

18-அபிகம்ய சம்யகநகா ஸூ மேத்ஸ
யதி சக்ரவர்த்தி பத பத்ம பத்த நம்
ஹரி பக்த தாஸ்ய ரசிகா பரஸ்பரம்
க்ரய விக்ரயார்ஹ தசயா சமிந்ததே

ஸ்வாமியின் திருவடிகள் ஒப்பில்லாத நகரம் போன்று உள்ளன
அந்த நகரத்தை அண்டுபவர்கள் சிறந்த ஞானம் கிட்டப் பெறுகின்றனர்
தங்கள் பாபங்கள் அனைத்தும் நீங்கப் பெறுகின்றனர்
அடியார்களுக்குத் தொண்டு செய்வதில் இன்பம் பெரும் நிலை அடைகின்றனர்
உயர்ந்தவற்றை வாங்குவதிலும் விற்பதிலும் –உயர்ந்த கல்வி பெறுவதிலும் அளிப்பதிலும் -தேர்ச்சி பெற்று மேன்மை அடைகின்றனர்

பெரிய மனிதர்களும், களங்கமற்றவர்களும், கற்றறிந்தவர்களும், உண்மையான பெருநகரத்தை நாடுவதன் தகுதியை சரியாகப் பகுத்தறிவார்கள்,
யதி-சக்கரவர்த்தியின் பாதங்கள். அவ்வாறு குடியேறினாலும், அவர்கள் களத்தில் அறிவாளிகள், பக்தர்களுக்கு அடி பணிந்தவர்கள்;
பாகவதங்களால் பொருட்களைப் பண்டம் போல வாங்கவோ அல்லது விற்கவோ,
சரியான மனப்பான்மையுடன், மனதளவில் தயாராக இருக்கிறார்கள்.

————-

அப்படி உலகோர் திருந்தியமைக்கு தாமே த்ருவ்ஷ்டாந்தம் –

19-புருஷ அதிவாத பரிவாத பைசு ந
ப்ரப்ருதி ப்ரபூத பத நீய பங்கி லா
ஸ்வ ததே மமாத்ய ஸூ பகா சரஸ்வதீ
யதிராஜ கீர்த்தி கதைக விசோதிதா

என்னுடைய வாக்கு என்னும் நீரானது இதுவரை எப்படி இருந்ததது என்னில்
கடுமையான சொற்கள் நிறைந்ததாகவும்
எதனையும் மிகைப்படுத்திக் கூறுவதாகவும் மற்றவர்கள் குற்றங்களைப் பழிப்பதாகவும்
அவர்களை பற்றித் தகாதது கூறுவதாகவும் இருந்தது
இது போன்று பலவிதமான தோஷங்கள் கூடியதாகக் கலங்கிக் காணப்பட்டது
ஆனால் அதில் இடைப்பட்ட ராமானுஜர் சம்பந்தம் என்னும் தேத்தாங்கொட்டை மூலம்
எனது வாக்கு என்னும் நீர் தூய்மை பெற்று இப்போது பரி சுத்தமாகவும் இனிப்பாகவும் உள்ளது

இதன் விளைவாக, சாதுக்களுக்குப் பிரியமாக இருக்க வேண்டிய சரியான உச்சரிப்பு இப்போது என்னிடம் உள்ளது.

——

இப்படி தமக்கு வாழ்ச்சி அளித்த எம்பெருமானார் திருவடிகளில் –
அத்திருவடிகளின் பிரபாவத்தை வாயாறப் பேசி சரணம் புகுகிறார் –

20-அனுகல்ப பூத முரபித் பதம் சதாம்
அஜஹத் த்ரிவர்க்கம் அபவர்க்க வைபவம்
சல சித்த வ்ருத்தி விநிவர்த்தந ஔ ஷதம்
சரணம் யதீந்திர சரணம் வ்ருணீ மஹே –

ஸ்வாமியின் திருவடிகள் எப்படிப்பட்டவை என்னில்
ஞானவான்களுக்கு இவை முன்னாக எம்பெருமானின் திருவடிகளும் முக்யம் அற்றவையாகவே தோன்றும்
ஆறாம் பொருள் இன்பம் இவற்றை எதையும் துறக்காமலேயே மோக்ஷ இன்பத்தை அளிக்க வல்லவை
கலக்கம் நிறைந்த மனநிலையைப் போக்கும் மருந்தாகவே உள்ளன
இப்படிப்பட்ட திருவடிகளை அடியோங்களான நாம் சரணம் என்று நாடுவோம்

இந்த பாதங்கள் சரணடைந்தவர்களுக்கு, (தர்மம், அர்த்தம், காமம்,) மற்றும் மோக்ஷம்
ஆகிய இலக்குகளையும் பாதுகாக்கும்.
அவர்கள் பலவீனமானவர்களின் போக்குகளை சரி செய்வதில் வல்லவர்கள்

————

இப்படி பெருமை வாய்ந்த யதிராஜ சரணாரவிந்தத்தை ஆஸ்ரயித்தவர்களுடைய
பெருமையை அருளிச் செய்கிறார் –

21-ஸ்வ சித அவதூத பரவாதி வைபவா
நிகமாந்த நீதி ஜலதே தல ஸ்ப்ருச
பிரதிபாதயந்தி கதிம் ஆபவர்க்கிகீம்
யதி சார்வ பௌம பதசாத் க்ருதாசயா –

ஸ்வாமியின் திருவடிகளை தங்கள் மனத்தில் பதித்தவர்களும்
அவரது திருவடிகளில் தங்கள் மனத்தை வைத்தவர்களும் ஆகிய சான்றோர்களின் வலிமை என்ன
தங்கள் மூச்சுக் காற்று மூலமே தங்கள் வாதங்களை எதிர்ப்பவர்களை வீழ்த்தி விடுவர் .
வேதாந்த நீதி என்னும் ஆழ் கடலின் தரையை அடைபவர்
மோக்ஷத்தைப் பற்றிய உபாயத்தைப் போதிப்பதில் வல்லவர் ஆவார்

ராமானுஜரின் பாதங்களில் அசைக்க முடியாத பக்தியைப் பற்றுபவர்கள், வேதாந்த சாஸ்திரப் பெருங்கடலில் ஆழமாக ஆழ்ந்து
(தேர்ந்த கருத்துகளின் முத்துக்களை எடுக்க), அவர்கள் மற்ற அமைப்புகளிலிருந்து போட்டியாளர்களை
மிகவும் சிரமமின்றி தோற்கடித்து, முக்தியின் பாதையில் நம்மை வழி நடத்துகிறார்கள்.

————

மீண்டும் உடையவர் சரணம் பற்றுகிறார் —

22-மூலே நிவஸ்ய மஹதாம் நிகம த்ருமாணாம்
முஷ்ணன் பிரதாரக பயம் த்ருத நைக தண்ட
ரங்கேச பக்த ஜன மானஸ ராஜ ஹம்ச
ராமானுஜ சரணமஸ்து முனி ஸ்வயம் ந

ஆழ்ந்த வேர்கள் கொண்ட பரந்த வேதம் என்னும் மரத்தின் கீழ் எப்போதும் அமர்ந்துள்ளவர்
வேதங்களை வஞ்சகம் மூலம் வீழ்த்த வல்லவர்கள் இடம் இருந்து அதனைக் காத்து அதன் அச்சம் போக்குபவர்
திருக்கையில் த்ரிதண்டம் ஏந்தியவர்
ஸ்ரீ அரங்கன் திரு முற்றத்து அடியார்களின் மனம் என்னும் தடாகத்தில் வாழும் பரம ஹம்ஸர்
இப்படிப்பட்ட ஸ்வாமி தாமாகவே வந்து தனது பேறாகவே அடியோங்களை ரக்ஷித்து அருளட்டும்

வேத முறைக்கு எதிராகக் கலகம் செய்யும் மதவெறியர்களை விரட்டியடிப்பவர்;
மற்றும் பக்தர்களின் (ராமானுஜரின்) இதயத்தின் ” மானசரோவரில் ” அரச அன்னம் போல் நிற்பவர்

————-

எம்பெருமானாரைப் புகலாகப் பற்றி அவர் அனுக்ரஹத்தால் விஷய ப்ராவண்யன் அற்றவன் ஆனேன் –

23-சத் மந்திர வித் ஷிபதி சம்யமி நாம் நரேந்திர –
சம்சார ஜிஹ்மக முகை சமுபஸ்த்திதம் ந
விஷ்வக் ததம் விஷய லோப விஷம்
நிஜாபி காட அநுபாவ கருடத்வஜ பாவ நாபி –

ஸம்ஸாரம் என்ற பெரிய நாகத்தின் வாய் மூலம் வெளிவந்த உலக விஷயங்களில் பற்று என்னும் கொடிய விஷமானது நான்கு திசைகளிலும் பரவி உள்ளது
அந்த விஷத்தைத் தனது மந்த்ரங்கள் மூலம் போக்க வல்ல பாம்பாட்டி போன்று யதிராஜர் உள்ளார்
எப்படி என்றால் -மிகவும் பெருமை யுடையவனும் கருடனைக் கொடியாக உள்ளவனும் ஆகிய பகவானைத் த்யானிப்பதன் மூலமே ஆகும்

23. ராமானுஜர், ஆற்றல் மிக்க மந்திரங்களில் வல்லவர், மற்றும் உண்மையான பாம்பைக் கவர்ந்திழுப்பவர் –

விசுவாசிகள் அல்லாத விஷ பாம்புகளால் தனது பக்தர்கள் தாக்கப்படாமல் பார்த்துக் கொள்கிறார்.
உடல் முழுவதும் பரவியிருக்கும் (கருடனைப் பற்றித் தியானிப்பதன் மூலம்) உணர்வுப் பூர்வமான மோகம் என்ற விஷத்தையும் நமக்குக் குணப்படுத்துபவர்.

———

எந்தன் மெய் வினை நோய் களைந்தான் என்றார் கீழ் –
களைந்து நல் ஞானம் அளித்தனன் என்று போற்றுகிறார் இங்கு –

24-நாத ச ஏஷ யமி நாம் நக ரஸ்மி ஜாலை
அந்தர நிலீ நம் அப நீய தம மதீயம்
விஜ்ஞான சித்ரம் அநகம் லிகதி இவ சித்தே
வ்யாக்யாந கேளி ரசி கே ந கர அம்புஜேந –

ஸ்வாமியின் ஞான முத்திரையில் உள்ள திரு நகங்களில் இருந்து தேஜஸ்ஸூ ப்ரவாஹம்
அடியேன் உள்ளத்தில் நிறைந்த அஞ்ஞானம் என்ற அந்தகார இருளை நீக்குகிறது
உபதேசம் செய்ய வேண்டிய வகை அறிந்து தனது தாமரைத் திருக்கைகள் மூலம்
எனது உள்ளத்தில் சிறந்த ஞானம் என்னும் சித்ரத்தைத் தீட்டி அருள்கிறார்

ராமானுஜர் தனது வலது உள்ளங்கையில் அமர்ந்து, சைகையில், அறிவுரை மற்றும் அறிவுறுத்தல்.
பொலிவுடன் கூடிய நகங்கள், நம் இதயங்களில் உள்ள இருளை (அறிவை) அகற்றி,
இரு விரல்களையும் ஒருங்கிணைத்து, நம் இதயங்களில் ஒரு ஞானத்தை – தகவலறிந்த
ஓவியம் வரைவதற்குத் தயாராகிறது.

————

இனி திருப்பொடு எழில் ஞான முத்திரை வாழியே -என்கிறபடியே
ஞான பிரதராய் எழுந்து அருளி யுள்ள யதிராஜரை சாஷாத் கரித்து மேலும் அனுபவித்து மகிழ்கிறார்
பாஷ்யகாரரை, பக்தி மூலமாக சாக்ஷாத்கரித்து,உபதேச முத்ரையோடு கூடிய திருமேனியை
ஸ்வாமி தேசிகன் ஸேவித்து அனுபவிக்கும் ஸ்லோகம்.

25-உத்க்ருஹணதீம் உபநிஷத் ஸூ நிகூடமர்த்தம்
சித்தே நிவேசயிதும் அல்ப தியாம் ஸ்வயம் ந
பச்யேம லஷ்மண முனே ப்ரதிபந்த ஹஸ்தாம்
உன்நித்ர பத்ம ஸூ பகாம் உபதேச முத்ராம்

நமது உள்ளத்தில் தகாத அறிவு மட்டுமே உள்ளது
இதனைப் போக்குவதற்காகவே யதிராஜர் தனது திருக்கையில் மலர்ந்த தாமரை மலர் போன்ற ஞான முத்திரை வைத்துள்ளார்
இதனைக் காணும் போது அவர் தானாகவே வலிய வந்து வேதாந்த உண்மைகளை நம் உள்ளத்தில் வைத்து அருளுவதாகவே தோன்றுகிறது
அத்தகைய ஞான முத்திரையை நாம் அண்டி இருப்போமாக

உபநிடதங்களில் மறைந்திருக்கும் அர்த்தத்தை, மந்தமான புத்திசாலிகளின் இதயங்களில் ஆழமாக பதிய வைக்கும்
முயற்சியில் எழுப்பப்பட்ட, மலர்ந்த தாமரை போன்ற அவரது கையில் உள்ள முத்திரையை நாம் உணர்கிறோம்.

————

ஞான முத்திரையை கீழ் இரண்டு ஸ்லோகங்களில் அனுபவித்து
இனி ஸ்வாமி திருவாய் மலர்ந்து அருளும் ஸ்ரீ வாக்ய சைலிகளை போற்றுகிறார் –
உபதேசிப்பவர், அவரின் உபதேச முத்ரை,இவற்றை வர்ணித்தவர்
இந்த ஸ்லோகத்தில் உபதேசமொழிகளின் சொற்சுவை, பொருட்சுவையைச் சொல்கிறார்.

26-ஆகர்ஷணாநி நிகமாந்த சரஸ்வதீ நாம்
உச்சாட நாதி பஹி அந்த உபப்லவா நாம்
பத்த்யாநி கோர பவ சம்ஜ்வா பீடிதா நாம்
ஹ்ருதயாநி பாந்தி யதிராஜ முனே வசாம்சி –

யதிராஜரின் புண்ணிய கிரந்தங்கள் வேதாந்த வரிகளையும் அவற்றுள் உள்ள மறை பொருள்களையும் நம் அருகே அழைத்து வந்து விடுகின்றன
நமது உள்ளும் புறமும் நம்மைப் பெரும் தொந்தர வுகளுக்கு ஸம்ஸாரம் என்ற பயங்கரம் ஆட்படுத்தியபடியே உள்ளது
இத்தகைய நோயால் பீடிக்கப்பட்ட நமக்கு நன்மை செய்வதாக நமது உள்ளத்தில் பதிந்து நிற்பதாக அவை உள்ளன –

ஸ்ரீ ராமானுஜரின் இலக்கியப் படைப்புகள், உப நிஷத்துக்களில் இருந்து அதிக அளவு வைராக்கியத்துடன் இருக்க “வழி காட்டுகின்றன”.
மந்திரம் உச்சரிப்பதைப் போலவே, உள்ளும் வெளியிலும் நாம் அனுபவிக்கும் சித்திரவதைகள் மற்றும்
சம்சார உலகில் மக்கள் பாதிக்கப்படும் நாள்பட்ட நோய் மற்றும் குறைபாடுகளுக்கு எதிராக
உறுதியான மற்றும் பாதுகாப்பான ஊட்டச் சத்தை இந்த படைப்புகள் அழிக்கின்றன .

———–

27-சீத ஸ்வபாவ ஸூபக அனுபவ சிகாவான்
தோஷ அவமர்த்த நியத உந்நதி ஓஷதி ஈச
தாப அனுபந்த சமன தபன பிரஜா நாம்
ராமானுஜோ ஜயதி சம்வலித த்ரிதாமா –

அருள் என்னும் குளிர்ந்த காரணமாக சந்த்ரன் போலவும்
தன்னை அடியவர்களின் தோஷங்களைப் போக்குவதால் அக்னி போலவும்
இவ்வுலகம் வளம் பெற ஸூர்யன் இன்றியமையாமல் இருப்பது போல் இருந்து
நமது தாபத் த்ரய பிரவாஹங்களைப் போக்கி அருளுவதால் ஸூர்யன் போலவும்
ஆக மூன்று வித தேஜஸ்ஸுக்களும் கலந்து போல் உள்ளார்

27. அவர் வெற்றியுடன் பிரகாசிக்கட்டும்-

அவர்- அந்த ராமானுஜர், தனது குளிர்ச்சியான மற்றும் கனிவான தாக்கத்தால், அசாதாரண அக்னியாக நடந்து கொள்கிறார்;
அவர்- நம் இருளை (நம் குறைகளை) நீக்கும் விஷயத்தில் நாவல் சந்திரனாக இருப்பவர்;
அவர்- நமக்கு ஏற்படும் மூன்று வகையான துன்பங்களை நீக்குவதில், இரண்டாம் சூரியனாக இருப்பவர்;
இவ்வாறு, நமக்கு இரட்சிப்பை வழங்குவதற்காக அவர் மூன்று பேரின் கூட்டமாக விவரிக்கப்படலாம்.

——–

ஸ்வாமியுடைய தேஜஸை ஸ்துதித்து மகிழ்ந்தார் கீழ் –
மேலே அவருடைய சகல வித்யா வைதுஷ்யத்தையும் –
குத்ருஷ்ட்டி நிரசன சாமர்த்யத்தையும் புகழ்கிறார் –

28-ஜயதி சகல வித்யா வாஹி நீ ஜன்ம சைல
ஜனி பத பரிவ்ருத்தி ஸ்ராந்த விஸ்ராந்தி சாகீ
நிகில குமதி மாயா சர்வரீ பால ஸூர்ய
நிகம ஜலதி வேலா பூர்ண சந்த்ரோ யதீந்திர

அனைத்து வித்யைகளும் நதி போன்று ப்ரவாஹம் எடுப்பதாக உள்ள மலை போன்றும்
ஸம்ஸாரத்தில் உழன்று திரிந்து களைப்பு அடைந்தவர்கள் வந்து இளைப்பாறும் மரம் போன்றும்
புற வாதிகளின் வாதமாகிய அந்தகாரம் இந்த உலகில் சூழ்ந்து விடாதபடி ரஷித்து நிற்கும் பால ஸூர்யன் போன்றும்
வேதம் என்னும் கடல் பொங்கி எழும் படிச் செய்யும் முழு நிலவு போன்றும் ஸ்வாமி உள்ளார்

28. ராமானுஜம் கிட்டத்தட்ட இப்படி ஜொலிக்கிறார்:

இமயமலையில் இருந்து அனைத்து ஆறுகளும் (கங்கை போன்ற) அனைத்து புராணங்களும் பாய்கின்றன:
அனைத்தையும் வழங்கும் ” கல்பக ” மரம், அதன் நிழலில், மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பு மற்றும் இறப்புகளால் சித்திரவதை செய்யப்பட்ட ஜீவர்கள் ஓய்வெடுக்க முடியும்;
பலதரப்பட்ட பள்ளிகளில் இருந்து தகராறு செய்பவர்களின் மாயையான இயங்கியல் ஆதிக்கம் செலுத்தும் இரவு இருளை அகற்றும் விடியல் சூரியன்;
வேதங்களின் பாற்கடலில் இருந்து தோன்றும் முழு நிலவு.

———————–

எம்பெருமானாரின் சகல வித்யா பாரங்கத்தைப் பேசினவர்-
மேலே ஸ்வாமியுடைய ஸ்ரீ ஸூக்திகள் தமக்கு அனுக்ரஹம் பண்ண வேண்டும் என்று வேண்டுகிறார் –

29-முனி பஹூ மத சாரா முக்தி நிஸ்ரேணிகா இயம்
சஹ்ருதய ஹ்ருதயா நாம் சாச்வதீ திஷ்ட ஸித்தி
சமித துரித கந்தா சம்யமி இந்த்ரச்ய ஸூக்தி
பரிசித கஹ நா ந பிரஸ்நுவீத பிரசாதம்

ராமானுஜர் உலகுக்குத் தந்த இலக்கியத் தலைசிறந்த படைப்புகள்,
நமக்குத் திறந்து, உள் அர்த்தத்தையும் உட்பொருளையும் நமக்குத் தெளிவாகப் புரிய வைக்கட்டும்!
இந்தப் படைப்புகள் , பெரிய முனிவர்களால் பாராட்டப்பட்ட, அத்தியாவசியமானவற்றை வலியுறுத்தும்
மோக்ஷத்தின் படிக்கட்டுகளாக செயல்படும் திறன் கொண்டவை . –
மோக்ஷத்தையே எட்டிப்பிடிக்க உதவும் ஏணி
அவர்கள் மகிழ்ச்சிக்கு ஒரு ஆதாரமாக உள்ளனர்,
நல்ல மனம் படைத்த அனைவருக்கும் அவர்கள் மனத்தில் நிலை பெற்றுள்ள தன்மை உடையவை
பாபங்கள் அனைத்தையும் நீக்க வல்லவை .
அவர்கள் ஆழ்ந்த ஆய்வு, ஆழ்ந்த மற்றும் ஆழமான கருத்துக்கள் சிறந்த இன்பத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்கள்,
இப்படிப்பட்ட அவர் திவ்ய கிரந்தங்கள் நமக்கு அருள் புரியட்டும்

————

ஸ்வாமியின் ஸ்ரீ ஸூக்திகளின் பெருமைகளை மேலும் பேசி ப்ரீதர் ஆகிறார் –

30-பவ மரு பரிகிந்த ஸ்ப்பீத பா நீய சிந்து
துரித ரஹித ஜிஹ்வா துக்க குல்யா சகுல்யா
சுருதி நயன சநாபி சோபதே லஷ்மண
உக்தி நரக மதன சேவ ஆஸ்வாத நாடிந்தமா ந –

30. ராமானுஜரின் படைப்புகளின் அனைத்துத் திறனையும் பாருங்கள். அவர்கள்-

வறண்ட பாலைவனத்தில் பயணிக்கும் தாகத்தால் துன்புறுத்தப்பட்ட பயணிக்கு குளிர்ந்த நீரை வழங்கும் நதி போல;
ஆன்மிகப் பணிகளைப் படிக்கும் புனிதர்களுக்குப் பால் ஆறு போல
வேதங்களின் கண்களைப் போல, மிகவும் விலையுயர்ந்த மற்றும் விளக்கத்திற்கு மிகவும் உதவியாக இருக்கும்
இறைவனுக்குச் செய்யும் சேவையின் பேரின்பத்தை எவரும் அனுபவிக்கும் வகையில், முக்கிய நரம்பு நாண் இயக்கியைப் போல.
நரகத்தை அண்ட விடாமல் தடுக்கும் ப்ரஹ்ம ஞானம் உண்டாக்கி அந்தமில் பேரின்பம் கிட்ட வழி செய்யுமே

——————-

மேலும் ஸ்ரீ ஸூக்திகள் பிரபாவம்

31-ஹரிபத மகரந்த ச்யந்தின சம்ஸ்ரிதா நாம்
அனுகத பஹூ சாகா தாபம் உன்மூல யந்தி
சமித துரித கந்தா சம்யமி இந்த்ர பிரபன்னா
கதக ஜன மநீஷா கல்ப நா கல்ப வ்ருஷா-

ராமானுஜரின் படைப்புகள் நமக்கு எவ்வளவு பெரிய காரியங்களைச் சாதிக்கின்றன!
அவற்றைப் படித்தால், இறைவனின் பாதங்களிலிருந்து வரும் அமிர்தம் போன்ற தேன் பெருகிக் கொண்டே இருக்கும்,
மேலும் மோக்ஷ ஆனந்தத்திற்குச் சமமாக இருக்கும்.
படைப்புகள் பன்முகத்தன்மை கொண்ட வேதங்களின்
பாதையைத் தழுவி நெருக்கமாகச் செல்கின்றன என்பதை நாம் உணர்கிறோம்.
அவர்கள் கற்பவர்களின் பாவங்களின் குமட்டல் வாசனையை கடைசி வரை அகற்ற முடியும்.
அவை நம் இதயங்களில் ஒரு ” கல்பக ” மரமாக-மாற்றாத ஞானத்தை
அளித்த படி நமது கற்பனை எண்ணங்களின் வளமான வரிசையை உருவாக்குகிறது.
மேலும், படைப்புகள், வாசிப்பின் போது, மூன்று வகையான தானங்களில் இருந்து நம்மை விடுவிக்கின்றன.

—————

எம்பெருமானார் ஸ்ரீ ஸூக்திகள் இனியவை -மஹா உபசாரம் செய்பவை என்றார் கீழ் –
எம்பெருமானார் சேனையர் கோன் அவதாரமாக வந்து பிறந்து
மஹா உபகாரத்தை செய்தார் என்கிறார் –

32-நாநா பூதை ஜகதி சமயை நர்ம லீலாம் விதித்சோ
அந்த்யம் வர்ணம் ப்ரதயதி விபோ ஆதிம வ்யூஹ பேதே
விச்வம் த்ராதும் விஷய நியதம் வ்யஞ்ஜிதா அனுக்ரஹ
சந் விஷ்வக் சேன யதிபதி அபூத் வேத்ர சார த்ரிதண்ட

இறைவன் பல மத அமைப்புகளை உருவாக்கி யிருக்கிறான் – அவை ஒன்றுக்கொன்று சண்டையிடுகின்றன –
இவை எல்லாம் இன்புறும் இவ்விளையாட்டு உடையானுடைய லீலையே .
அவரது முதல்- தொடக்கமற்ற- வியூஹ வடிவம், வாசுதேவர். இருண்ட சாயல் கொண்ட கிருஷ்ணராக பிந்தைய நாள் அவதாரத்தை எடுத்தார்.
கலி யுகத்தில், மக்கள் இன்பத்தில் குடி கொண்டிருக்கும் போது, இறைவன் விஷ்வக்சேனரை அனுப்பினார்,
அவர் தனது அருளால் (ராமானுஜராக பிறந்தார் ,
(சேனாபதி விஷ்வக்சேனர் யதிபதி ஸ்ரீ ராமானுஜராக மாறும்போது, மந்திரக்கோல் திரிதண்டம் ஆகிறது )

————–

இப்படி திருவவதரித்து அருளிய எம்பெருமானாருடைய உபதேசங்கள் பெருமையை உபபாதிக்கிறார் –

33-லஷ்யம் புத்தே ரசிக ரசநா லாஸ்ய லீலா நிதானம்
சுத்த ஆஸ்வதம் கிமபி ஜகதி ச்ரோத்ர திவ்ய ஔஷதம் ந
லஷ்ய அலஷ்யை ஸிதி ஜலதிவத் பாதி தாத்பர்ய ரத்னை
லஷ்மீ காந்த ஸ்படிக முகுர லஷ்மணர்ய உபதேச –

33. நல்ல மனங்கள் இந்தப் படைப்புகளைப் படிப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டு செயல்படும்.
ஒரு “ரசிகா” ருசிக்கும் மற்றும் அவற்றை எடுத்துக் கொள்ளும் போது அவனது நாக்கு மிகவும் நல்ல விளையாட்டுடன் இருக்கும்.
பேசுவதற்கும் விவாதத்துக்கும் ஏற்ற பொருள்!
காது மிகவும் அன்புடனும் தூண்டுதலுடனும் அவற்றைக் கேட்கும்,
இது ஒரு தனித்துவமான வகை மெய் நிகர் மருத்துவத்தை நிரூபிக்கிறது, அது எவ்வளவு இனிமையானது;
மேலும் அவை இறைவனின் வடிவத்தையும் இயல்பையும் சரியான முறையில் நமக்கு வெளிப்படுத்தும் படிகக் கண்ணாடி.
ராமானுஜரின் படைப்புகளில் உள்ள மையச் செய்திகள் – சில புரிந்து கொள்ளப்பட்டவை மற்றும் சில இல்லை –
ஞானவான்களுக்குப் புலப்படும் -அல்லாதார்க்கு அதன் அர்த்தம் விளங்காது
ஒரு தெளிவான கடலில் பரந்த மற்றும் அளவிட முடியாத கற்கள் சிதறிக் கிடக்கிறது.

—————-

யதிராஜரை அண்டிய ஸ்ரீவைஷ்ணவ லக்ஷணம் சொல்கிறார்.

34-ஸ்திதிம் அவதீர யந்தி அதி மநோ ரத சித்தி
மதீம் யதிபதி சம்ப்ரதாய நிரபாய தநோபசிதா
மதுகர மௌளி தக்ன மத தந்துர தந்தி கடா
கரட கடாஹ வாஹி கந சீகர சீபரிதாம்

34. ” ராமானுஜ சம்பிரதாயம் ” எனப்படும் பெரும் செல்வத்தைப் பெற்ற பின் தொடர்பவர்களின் மகத்துவம் –
உண்மையில் ஒரு செல்வத்தை இழக்கவோ அல்லது திருடவோ முடியாது – சில அம்சங்களைக் கொண்டுள்ளது.
உயர்ந்த வரிசையின் செழுமைக்காக அவர்கள் ஒரு செப்புப் பையைப் பொருட்படுத்த மாட்டார்கள்,
அது எப்போதும் எதிர்பார்த்ததை விட அதிக செல்வம் கிடைத்தாலும், யானைக் கூட்டங்கள் சேர்ந்தாலும்
அவற்றை மதிக்க மாட்டார்கள் –
அவர்கள் ராமானுஜர் அடியார் சம்பந்தமே பிராப்யமாயும் பெரும் செல்வமாயும் கருதி
மற்ற அனைத்தையும் புல்லைப் போலவே திரஸ்கரிப்பார்கள்

————-

ப்ரபாவத்தை சமத்காரமாக அருளிச் செய்கிறார் –

35-நிருபதி ரெங்க வ்ருத்தி ரசிகான் அபி தாண்டவயன்
நிகம விமர்ச கேளி ரசிகை நிப்ருதை வித்ருத
குண பரிணத்த ஸூ க்தி த்ருட கோண விகட்ட
நயா ரடதி திசா முகேஷு யதிராஜ யச படஹ-

ஸ்ரீ ரெங்காவாசிகள் நாட்டியக்காரர்கள் என்னும் உவமையில் அன்றாட வாழ்க்கையே நாட்டியம் போலவே தானே
அவர்களுக்கு ஏற்ற பறை ஸ்வாமியின் கீர்த்தி -புகழ் என்பதே
வேதங்களில் உள்ள ஆழ்ந்த பொருள்களை ஆராய்பவர்கள் யாரோ அவர்கள்
அந்தப் பறையை அடித்தபடியே உள்ளார்கள்
அந்தப் பறையானது ஸ்ரீ ரெங்கநாதனின் கல்யாண குணங்கள் என்னும் கயிற்றால் இழுத்துக் கட்டப்பட்டுள்ளது
இந்தப் பறையில் அடிக்க உதவும் கோல்களாக யதிராஜரின் நூல்கள் உள்ளன
ஸ்ரீ ரெங்கத்தில் வாழவைத்தவிர வேறே ஒன்றையும் மனத்தாலும் நினைக்காத அநந்யார்ஹ சேஷ பூதர்கள்
மகிழ்ந்து கொண்டே இருக்கும் படி அந்தப்பறை ஒலித்துக் கொண்டே இருக்கிறது
ராமானுஜரின் படைப்புகளைப் படிப்பதன் மூலம் அறிவுப்பூர்வமாக உற்சாகமடைந்து,
மீண்டும் மீண்டும் தன்னிச்சையாக இருந்தாலும் மகிழ்ச்சியுடன் நடனமாடுகிறார்கள்.
இந்த மேளம் அடிக்க, நடனம் இசைந்துள்ளது.
இது யதிகளின் ராஜாவான யதிராஜாவின் வருகையை உறுதியுடன் பறை சாற்றும்!

————-

ராமானுஜரின் கீர்த்தி நாடெங்கும் பரவியதைப் பேசியவர் , ஸ்ரீஸுக்திகளின் கீர்த்தியைச் சொல்கிறார்.

36-இதம் பிரதம சம்பவத் குமதி ஜால கூலங்கஷா
ம்ருஷா மத விஷா நல ஜ்வலித ஜீவ ஜீவாதவ
ஷரந்தி அம்ருதம் அஷரம் யதி புரந்தரச்ய உக்தய
சிரந்தன சரஸ்வதீ சிகுர பந்த சை ரந்த்ரிகா-

இந்தக் கலிகாலத்தில் விதவிதமான பல மாதங்கள் தலையெடுத்து விபரீதமாக புத்தி கொண்டதாக உள்ளனர்
அந்தக் கூட்டங்கள் அனைத்துயமே வேருடன் அறுக்க வல்லது ஸ்வாமியின் கிரந்தங்கள்
பொய் என்பதையே மட்டும் குறிக்கோளாகக் கொண்டு அந்தத்தீ மூலம் ஜீவர்களை
விஷம் போல் அழிக்கும் மாதங்களில் இருந்து ஜீவர்களை ரக்ஷித்து அருளும் –
வேதம் என்ற அரசியின் உபநிஷத் என்ற கூந்தலை அழகாகச் சீவி அலங்கரிக்கும்
பணிப் பெண்கள் போன்றவை ஸ்வாமியுடைய கிரந்தங்கள்
அவை அழிவற்ற மோக்ஷம் பெரும் அருளை நம் மேல் பொழிகின்றன
இவை அனைத்தும் ராமானுஜரின் படைப்புகளால் சாதிக்கப்படுகின்றன.

————-

ஸ்ரீ ஸூக்தி பிரபாவத்தை -மேலும் அனுபவிக்கிறார் –

37-ஸூதா அசன ஸூ துர்க்ரஹ ஸ்ருதி சமஷ்டி முஷ்டிந்த்ய
கதா ஆஹவம் அசௌ கதான் கபட சௌகதான் கண்டயன்
முனி மனஸி லஷ்மண முதம் உதஞ்ஜயதி அஞ்ஜசா
முகுந்த குண மௌக்திக ப்ரகர ஸூக்திபி ஸூக்திபி

உப்புச்சாற்றைப் பருகும் தேவர்களாலும் எளிதில் அறிந்து கொள்ள இயலாத ஆழ்ந்த பொருள்களை
யுடைய வேதங்களை மிகவும் எளிதாக ஒரு பிடியில் பருக வல்லவர் நம் ஸ்வாமி,
புத்தாதி பாஹ்யர் வாதங்களை எளிதாக நிரஸித்து அருளினார்
அவருடைய கிரந்தங்கள் அனைத்துமே எம்பெருமானின் கல்யாண குணங்கள் என்னும் முத்துக் குவியல்களை
உருவாக்கிப் பாதுகாக்கும் முத்துச் சிப்பி போல் உள்ளன
இதன் மூலம் நம்மை பேர் இன்ப வெள்ளத்தில் ஆழ்த்துகின்றார் .
இறைவன் ஒரு கல்யாண குண சாகரம் என்பதை விளக்கி, முத்துக்களை, அதாவது இறைவனின் குணங்களை
வரிசையாகக் கொண்ட சிப்பி ஓடுகளாகச் செயல்பட்டு நம் இதயங்களை மகிழ்விக்கிறார் .

———–

உடையவர், ப்ரஹ்மத்தைக் காத்தவர் என்கிறார்.

38-கபர்த்தி மத கர்த்தமம் கபில கல்பநா வாகுராம்
துரத்யயம் அதீத்ய தத் த்ருஹிண தந்திர யந்திர உதரம்
குத்ருஷ்டி குஹ நா முகே நிபதத பரப்ரஹ்மண
கர க்ரஹ விசஷணோ ஜயதி லஷ்மண அயம் முனி

பர ப்ரஹ்மம் சைவம் என்னும் சேற்றிலே சிக்கியது
கபில முனிவரின் சாங்க்ய வலையிலே சிக்குண்டது
நான்முகன் கண்ட யோக ஸாஸ்த்ரம் என்னும் இயந்திரத்தின் நடுப் பகுதியிலே அகப்பட்டது
இவற்றையும் தாண்டி மாயாவாதிகளின் வாதங்களிலே சிக்குண்டது
இவை அனைத்தையும் நீக்கி பர ப்ரஹ்மத்தை மிகவும் எளிதாக உயர்த்த வல்லவராக
உள்ள ஸ்வாமி அனைவரிலும் மேம்பட்டவராக உள்ளார்-

—————

39-கணாத பரிபாடிபி கபில கல்பநா நாடகை
குமாரில குபாஷிதை குரு நிபந்தன க்ரந்த்திபி
ததாகத கதா சதை தத் அநுசாரி ஜல்பை அபி
பிரதாரிதம் ஜகத் பிரகுணிதம் யதீந்திர உக்திபி –

ராமானுஜரின் உன்னதமான நூல்கள் களத்தில் இறங்கி மக்களின் மனசாட்சியை சரியான நேரத்தில் உருவாக்கியது.

கணாதாரின் -வைசேஷிகரின் பரம அணுவே காரணம் என்பதையும்
கபிலனின் கற்பனை -சாங்க்ய தத்வம்
ஏமாற்றம் முற்றிலும் நாடகம் மற்றும் புரளி
குமாரிலா பட்டரின் மீமாம்ஸா வாதமும்
பிரபாகரர் போதித்த முடிச்சு போன்ற அவிழ்க்க முடியாத புதர்களாலும்
புத்தரின் பல்வேறு புனைகதைகளாலும் சூன்ய வாதங்களாலும் ,
அவர்களை போன்றே மாயாவாதிகளின் வாதங்களாலும் இந்த உலகம் பெரிதாக குழம்பி நின்றது
இந்த நிலையானது ஸ்வாமிகளின் கிரந்தங்களால் சீராக்கப் பட்டது

————

ஸ்வாமியுடைய சிஷ்ய அக்ரேஸர்களுடைய பெருமையை பரக்க உபபாதிக்கிறார் –

40-கதா கலஹ கௌதுக க்ரஹ க்ருஹீத கௌதஸ்குத
ப்ரதா ஜலதி சம்ப்லவ க்ரசன கும்ப சம்பூதய
ஜெயந்தி ஸூ திய யதி ஷிதிப்ருத் அந்திக உபாசநா
பிரபாவ பரிபக்த்ரிம ப்ரமிதி பாரதீ சம்பத

ஸ்வாமியின் திருவடி நிழலில் எப்போதும் அண்டி நின்று அதனாலேயே
பெருமை -முழுமையான ஞானம் வாக் வன்மை பெற்றவர்கள்
வாதம் செய்ய வல்ல புற சமயிகள் -உத்ஸாகம் என்னும் பிசாசால் பீடிக்கப்பட்ட புற மதவாதிகள் யுடைய
புகழ் என்னும் கடலை அகஸ்தியர் போன்று உறிஞ்சி விடுவதில் வல்லவராக அல்லவா உள்ளனர் –
ராமானுஜரின் காலடியில் அருகாமையில் படிக்கும் பாக்கியத்தைப் பெற்ற அறிஞர்களுக்கு முதிர்ந்த ஞானம் இருக்கிறது,
அதுவே அவர்களின் செல்வம். அத்தகைய அறிஞர்கள் உலகை மகிழ்விக்கப் போகிறார்கள்.

————

ஸ்வாமியுடைய திருவடி சம்பந்திகளுடைய திருவடி சம்பந்த பலத்தை துணை கொண்டு
தற்காலம் உள்ள பாஹ்ய குத்ருஷ்டிகளின் தலை மேல் கால் வைத்து நிரசனம் பண்ண வல்லேன் -என்கிறார் –

41-யதீஸ்வர சரஸ்வதீ ஸூரபித ஆசயா நாம் சதாம்
வஹாமி சரணாம் புஜம் பிரணதி சாலிநா மௌளிநா
ததன்ய மத துர்மத ஜ்வலித சேதஸாம் வாதி நாம்
சிரஸ்ஸூ நிஹிதம் மயா பதம் அதஷிணம் லஷ்யதாம்

ராமானுஜரின் படைப்புகளின் ஞான நறுமணத்தைப் பெற்ற மஹான்களின் தாமரை பாதங்களை என் தலையில் சுமக்கிறேன்.
ஆனால் அதே சமயம் உலகமும் பார்க்கட்டும் என்று சொல்கிறேன்.
எரியும் பைத்தியக்கார வெறியுடன், ராமானுஜரின் அமைப்பை எதிர்த்துப் போட்டியிடுபவர்களின்
தலையில் நான் என் இடது காலை வைக்கத் துணிவேன்.

———–

எம்பெருமானார் தரிசனத்தில் நிலையாய் இருந்து பாபம் அற்று ஸூ கமாய் இருப்பாயாக –
என்று தம் திரு உள்ளத்தை நோக்கிச் சொல்கிறார் –

42-பஜஸ்வ யதிபூபதே அநிதமாதி துர்வாச நா கதத்வ
பரி வர்த்தன ச்ரம நிவர்த்தநீம் வர்த்தநீம்
லபஸ்வ ஹ்ருதய ஸ்வயம் ரத பத ஆயுத அனுக்ரஹ
த்ருத ப்ரஹ்ருதி நிஸ் த்ருடத் துரித துர்வ்ருதிம் நிர்வ்ருதிம்

ஓ என் மனமே! ராமானுஜரின் ஒரு தெளிவான பாதையைத் தேர்ந்தெடுங்கள்,
அதில் இழியவே பல்வேறு பாதைகளில் அலைந்து திரிவதில் இருந்து விடுபடும்.
அது சக்ராயுதம் ஏந்தும் எம்பெருமானின் கிருபா மழையை உங்கள் மேல் பொழிவிக்கும்
அது உங்கள் பாவங்களைக் கழுவுவதற்கு, உங்கள் மீது வேகமாகப் பெருகும்.
இதன் மூலம் அந்தமில் பேர் இன்பம் உடனே கிட்டி விடும்

————–

எம்பெருமானார் ஸ்ரீ ஸூக்திகள் சார தமமானவை –
அதனால் மதிக்க முடியாத பெருமை வாய்ந்தவை -என்கிறார் –

43-குமதி விஹித க்ரந்த்த க்ரந்த்தி ப்ரபூத மதாந்திர
க்ரஹிள மனச பஸ்யந்தி அல்பம் யதீஸ்வர பாரதீம்
விகட முரபித் வஷ பீடீ பரிஷ்கரண உசித குலகிரி
துலா ஆரோஹே பாவீ கியான் இவ கௌஸ்துப-

வீணான இயங்கியல்வாதிகளின் தவறான புத்தகங்களில் உள்ள தவறான எண்ணங்களால் உலகம் நிறைந்துள்ளது.
அவர்கள் மீது சாஃப்ட் கார்னர் உள்ள எவரும், வெறி பிடித்த மனம் கொண்டு வலிய முடிச்சுகளால்
கட்டப்பட்டவர்களாய் இருந்து ராமானுஜரின் படைப்புகளை அளவிலும் மதிப்பிலும் அற்பமாகக் கருதுவார்கள்.
இருப்பினும், அத்தகைய மதிப்பீட்டால் நாங்கள் புண்படுத்தப்படவில்லை, ஏனெனில்
இறைவனின் மார்பில் உள்ள ஸ்ரீ கௌஸ்துப ரத்தினம் ஒரு உயர்ந்த மலைச் சங்கிலியுடன் ஒப்பிடும் போது
அளவில் அற்பமானதாகத் தோன்றும் என்றாலும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, மதிப்பிடும் அன்றோ

————-

ஸ்வாமியுடைய ஸ்ரீ ஸூக்திகளின் பெருமை மந்த மதிகளுக்கு நிலம் இல்லை என்கிறார் –

44-ஸ்த்தவிர நிகம ச்தோம ஸ்த்தேயாம் யதீஸ்வர பாரதீம்
குமதி பணிதி ஷோப ஷீபா ஷிபந்து பஜந்து வா
ரச பரிமள ச்லாகா கோஷ ஸ்ப்புடத் புட பேதனம்
லவண வணிஜ கர்ப்பூர அர்க்கம் கிம் இதி அபிமன்வதே

ராமானுஜரின் படைப்புகள் பழங்கால வேத வாசகங்களில் முரண்பாடுகள் ஏற்படும் போதெல்லாம் அவற்றைத் தீர்க்க நமக்கு உதவுகின்றன.
தர்க்க வல்லுனர்களின் கேடுகெட்ட வாதங்களால் பாதிக்கப்பட்டு, நல்ல புத்தியை இழந்தவர்கள்,
ராமானுஜரின் படைப்புகளை விட்டுவிடலாம், இல்லையென்றால், அந்தப் படைப்புகளைப் படிக்கட்டும். அது என்ன விஷயம்?
பச்சைக் கற்பூரத்தின் சுவையை புகழ்ந்து பேசும் சத்தம் மிக அதிகமாக இருக்கும் ஒரு நகரத்தில்,
சாதாரண உப்பு வியாபாரிகள் பச்சைக் கற்பூரத்தைப் பற்றி எப்படிப் பதிலளிப்பார்கள்? இது வெளிப்படையானது
(அவர்களுக்குத் தெரியாது அல்லது ரசிக்க முடியாது!-இவர்களால் பச்சைக் கற்பூரம் தனது மஹிமையை இழக்காது அன்றோ )

————

45-வஹதி மஹி ளாம் ஆத்ய வேதா த்ரயீ முகரை முகை
வர தநுதயா வாம பாக சிவஸ்ய விவர்த்ததே
ததபி பரமம் தத்த்வம் கோபீ ஜனச்ய வசம் வதம்
மதன கதனை ந க்லிச்யந்தே யதீஸ்வர சம்ஸ்ரயா-

மும்மூர்த்திகளில் பிரம்மா வேதம் ஓதும் முகங்களில் தன் மனைவியைத் தன் நாக்கில் சுமந்துள்ளார்.
சிவனின் இடது பாதி முழுவதையும் அவன் மனைவி எடுத்துக் கொள்கிறாள்.
உயர்ந்த பரதத்வமான கண்ணனோ , தனது சொந்த வழியில், கோபியர்களுக்கு அடி பணிந்தார்.
அப்போது, பெண் பால் காதலுக்கு அடி பணியாதவர்கள் ராமானுஜரின் சீடர்கள் மட்டுமே!
யதிராஜ அடியவர்கள் காமாதி தோஷங்களில் சிக்கிக் கொள்வதில்லை என்றவாறு

————-

46-நிகம பதிக சாயா சாகீ நிராசா மஹா நிதி
மஹித விவித சாத்ர ஸ்ரேணீ மநோ ரத சாரதி
திரிபுவன தம ப்ரத்யூஷ அயம் த்ரிவித்ய சிகாமணி
ப்ரதயதி யதி ஷமாப்ருத் பாராவரீம் அபிபர்யயாம்

ராமானுஜர்- வேதங்களின் ஆழ்ந்த பொருளை அறியாமல் வழிப்போக்கர்கள் போல் திரிபவர்களுக்கு
அவற்றை அறிவித்து நிழலை வழங்கும் மரத்தைப் போல் நிற்பவர்,
வேத வழியைப் பின்பற்றுபவர்களால் மகிழ்ந்தவர்;
எல்லா ஆசைகளையும் துறந்த மக்களுக்கான
உத்வேகத்தின் மதிப்பு மிக்க புதையல் -களஞ்சியமாகப் போற்றப் படுபவர்;
அவரது வழியைப் பின்பற்றும் பல்வேறு மக்களின் அபிலாஷைகளை நிறைவேற்ற உதவுபவர்;
சீடர்களை நல்ல வழியில் இட்டுச் செல்லும் தேர்ப் பாகனாக இருப்பவர்
மூன்று உலகங்களின் அந்தகார அஞ்ஞான இருளுக்கு விடியல் போல் செயல்படுபவர்;
வைதிகர்கள் தலையில் சூடும் இரத்தினக்கல் போன்றவர்
மற்றும் வேத ஞானத்தின் தலை சிறந்த தலைவன் –
பர ப்ரஹ்மனைப் பற்றிய சரியான அறிவை நம்மில் புகுத்துபவர்
அஞ்ஞானம் ஸம்சய ஞானம் விபரீத ஞானம் போன்ற மயர்வுகளை அறுத்து மதி நலம் அருள்பவர்

————-

மேலும் ஸ்ரீ ஸூ க்திகள் வைபவம் –

47-ஜடமதி முதா தந்தா தந்தி வ்யதா ஔ ஷத சித்தய
ப்ரமிதி நிதய ப்ரஜ்ஞா சாலி ப்ரபாலன யஷ்டைய
சுருதி ஸூரபய சுத்த ஆனந்த பிவர்ஷூக வாரிதா
யம கதி விச்சேதின்ய யதீஸ்வர ஸூ க்தய

ராமானுஜரின் படைப்புகள் பிரகாசிக்கின்றன:

முட்டாள்களுடன் தொடர்ந்து வாதிடுவதன் விளைவாக பல்லின் கடி வேதனை போல் புத்தியைக் கலக்கும்
இதற்கு ஏற்ற மருந்தாக ஸ்வாமியுடைய கிரந்தங்கள் -ஞானத்தின் பொக்கிஷமாக உள்ளன
நமது ஞானம் என்னும் பயிரைக் காப்பாற்றும் நான்கு கொம்புகள் போல் நான்கு வேதங்களும் உள்ளன
இத்தகைய வேதங்களின் நறு மணத்தை அவற்றின் சேர்க்கை மூலம் ஸ்வாமியுடைய கிரந்தங்கள் நம் மேல் வீசும்படி உள்ளன
எங்கும் ஞானம் ஆனந்தம் என்னும் மழை பொழியும் மேகம் போன்றவை இவை
நாம் யமலோகம் செல்வதற்கு எதிராக ஒரு உறுதியான உத்தரவாதம்-
யமலோகம் என்ற பேச்சையே முற்றிலும் நீக்க வல்லவை

——————

மேலும் ஸ்ரீ ஸூக்திகள் வைபவம் –

48-ப்ரதி கலம் இஹ பிரத்யக் தத்தவ அவலோகன தீபிகா
எதி பரிப்ருட க்ராந்தாச் சிந்தாம் நிரந்தர யந்திந
அகலுஷ பர ஞான ஔத் ஸூக்ய ஷிதா ஆதுர துர்த்தசா
பரிணத பல ப்ரத்யா சீதத் பலே க்ரஹி ஸூக்ரஹா

ராமானுஜரின் படைப்புகள் எப்போதும் நம் இதயங்களை நிரப்புகின்றன

ஜீவாத்மாவின் உண்மையான தத்துவத்தைப் பிரகாசிக்கும் விளக்குகள்,
பெரிய இறைவனைப் பற்றிய அறிவிற்காக, மிகுந்த பசியுடன் ஏங்கிக் கொண்டிருக்கும் நபர்களுக்கு, அவர்களுடைய சிரமத்தை நீக்கி அவர்களுக்கு ஏற்ற
பழங்களை அளித்து அவர்கள் அருகில் ஆதரவாக உள்ள மரங்கள் போன்றன
மிகவும் எளிதாக அடைய வல்லவை -ஒவ்வொரு நொடியிலும் நமது எண்ணங்களை சரியான பாதையில் நடத்த வல்லவை

—————-

49-முகுந்த அங்க்ரி ஸ்ரத்தா குமுத வன சந்திர ஆதப
நிபா முமுஷாம் அஷோப்யாம் தததி முனி ப்ருந்தாரக கிர
ஸ்வ சித்தாந்த த்வாந்த ஸ்த்திர குதுக துர்வானி
பரிஷத் திவாபீத ப்ரேஷா திநகர சமுத்தான புருஷா –

ராமானுஜரின் வார்த்தைகள் செயல்படுகின்றன-
முகுந்தனின் பாதத்தில் பக்தி கொண்ட -ஆம்பல் -அல்லி மலர்களின் அணிவகுப்புக்கு நிலவொளி போலவும் ,
மத வெறியர்களின் ஆந்தைகளுக்குக் கொடூரமான சூரிய ஒளியைப் போல கூடியதாக உள்ளன
மேலும் கலங்காத மோக்ஷ விருப்பம் ஏற்படுத்தி முமுஷுவாக்கவும் வல்லவை

————

50-நிராபாத போதாயன பணித நிஷ்யந்த ஸூ பகா
விசுத்த உபன்யாச வ்யதிபுதுர சாரீரக நயா
அகுண்ட்டை கல்பந்தே யதிபதி நிபந்தா நிஜ முகை
அநித்ராண ப்ரஜ்ஞா ரச தமனி வேதாய ஸூதியாம்

ராமானுஜரின் படைப்புகள் வேதாந்த சாஸ்திரத்தின் குறைபாடற்ற ஏற்பாடுகளை வெளிப்படுத்துகின்றன,
போதாயனரின் வர்ணனையின் (ப்ரஹ்ம ஸூத்திரம்) மற்றும் அதுபோன்றவற்றின் தரத்தை வடிகட்டுகின்றன.
படைப்புகளில் எந்த முரண்பாடும் இல்லை. அவர்களின் கருத்துக்கள் வலுவானவை, தெளிவானவை
மற்றும் வலியுறுத்தல் தொடர்பாக சுட்டிக் காட்டப்படுகின்றன.
அவை அறிவுசார் நரம்பு நாண்களைத் தாக்குவதில் திறமையானவை.
மேலும் அவை அறிஞர்களின் அறிவுத் திறனை மலரச் செய்ய உதவுகின்றன.
இதன் மூலம் அவர்களுக்கு இன்பம் ஊட்டுகின்றன

————–

ஸ்ரீ ஸூக்திகள் பிரபாவம் மற்று ஒரு படியால் அருளிச் செய்கிறார் –

51-விகல்ப ஆடோபேந சுருதி பதம் அசேஷம் விகடயன்
யத்ருச்சா நிர்த்திஷ்டே யதி ந்ருபதி சப்தே விரமதி
விதண்டா அஹங்குர்வத் பிரதிகதாக வேதண்ட
ப்ருதநா வ்யாத வியாபார வ்யதி மதன சம்ரம்ப கலஹ

தவறான காரணத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட புற மதவாதிகள் தகாத வழியில் இட்டுச் செல்ல விதண்டா வாதம் செய்தபடியே இருந்தனர்-மிகவும் கர்வம் கொண்ட யானைக் கூட்டங்கள் போல் ஒருவரை ஒருவர் வாதத்தால் வென்று இருந்தார்கள்-இந்த காட்டு யானைகளின் எரிச்சலூட்டும் சத்தம் -டம்பப்போர் -ராமானுஜரின் திரு நாம உச்சாரதாலே –யதி ந்ருபதி சப்தே-அதே ஷணத்தில் அடங்கி விடும்.

—————

ஸ்வாமியுடைய ஸ்ரீ ஸூக்திகள் தமது ஞானத்துக்கு தெளிவை அளிக்க வேணும் என்று பிரார்த்திக்கிறார் –

52-பிரதிஷ்டா தர்க்காணாம் பிரதி பதம் ருசாம் தாம யஜூஷாம்
பரிஷ்கார சாம்நாம் பரிபணம் அதர்வாங்க ரசயோ
பிரதீபா தத்த்வாநாம் பிரதிக்ருதி அசௌ தாபச கிராம்
பிரசித்திம் சம் வித்தே பிரதிசதி யதீசான பணிதி

வார்த்தை தர்க்கம் அங்கேயே முடிந்துவிடும், ராமானுஜரின் படைப்புகளில் இடம் இருக்காது.
அவற்றில், ரிக் வேதம் ஏறக்குறைய முற்றிலும் வேறுபட்ட பதிப்பாக மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது;
அவற்றில் யஜுர் வேதம் உறுதியாக நிலை நிறுத்தப் பட்டுள்ளது;
அவை சாம வேதத்தை முழுமையாக அலங்கரிக்கும் ஆபரணம்.
அவை தத்துவங்களை விளக்கும் விளக்கு.
வால்மீகி போதாயனர் போன்ற முனிகளின் உயர்ந்த வார்த்தைகளின் பிரதிபலிப்பு அவை.
ராமானுஜரின் இந்தப் படைப்புகள் நமக்குப் பார்வைத் தெளிவைத் தரட்டும்!-யாதாத்ம்ய ஞானம் அறிவிக்கும்

————

ஸ்வாமியுடைய ஸ்ரீ ஸூக்திகள் எம்பெருமானுடைய திருவடித் தாமரைகளில்
ஐகாந்த்ய பக்தியை உண்டுபண்ணுகின்றன —

53-ஹத அவத்யே ஹ்ருதயே ஹரி சரண பங்கேருஹ
யுகே நிபத்தந்தி ஐகாந்த்யம் கிமபி யதி பூப்ருத் பணிதய
சுநா சீர ஸ்கந்த த்ருஹிண ஹர ஹேரம்ப ஹூதபுக்
ப்ரபேசாதி ஷூத்ர பிரணதி பரிஹார பிரதிபுவ

ராமானுஜரின் படைப்புகள் குறையற்றவை, இதயத்திற்கு மகிழ்ச்சியானவை,
முன்பு சிவன், இந்திரன், சுப்ரமணியன், விநாயகர், சூரியன், அக்னி முதலிய சிறு தெய்வங்களின் வழிபாட்டுக்குத்
தங்களைக் கொடுத்த மனங்களைக் கூட மாற்றும் திறன் கொண்டவை.
அவர்கள் பிராயச்சித்தத்திற்காகவும், பரமாத்மாவைப் பற்றி ஒரே மனதுடன் பக்தி ஒழுக்கத்திற்காகவும் சேவை செய்கிறார்கள்.
நமது இதயத்திற்கு இனிமையை அளிக்கும் எம்பெருமான் திருவடித்தாமரைகளில் மனம் ஈடுபடும் படி செய்ய வல்லவை

————–

ஸ்வாமியுடைய ஸ்ரீ ஸூக்திகள் வைதிகர்களின் ஸூக்ருத பலன் -என்கிறார் –

54-யதா பூத ஸ்வ அர்த்தா யதி ந்ருபதி ஸூக்திர் விஜயதே
ஸூதா சந்தோஹ அப்தி ஸூ சரித விபக்தி ஸ்ருதிமதாம்
கதா த்ருப்யத் கௌதஸ்குத கலஹ கோலா ஹல
ஹத த்ரிவேதீ நிர்வேத ப்ரசமன வி நோத பிரணயிநீ

ராமானுஜரின் படைப்புகள் வெற்றியைக் கூறுகின்றன

அவை மேற்பரப்பில் தோன்றும் உண்மையான பொருளைக் கொண்டுள்ளன; இதனால் ஒரு நேர்மை பாதுகாக்கப்படுகிறது;
அவை அமிர்தக் கடல் போல் செயல்படுகின்றன;
வேதங்கள் செய்த தவத்தின் பலனாக அவை விவரிக்கப்படுகின்றன;
தவறாக வழிநடத்தப்பட்ட மத அமைப்புகளின் தொழில் முறை போட்டியாளர்-சர்ச்சை வாதிகளால் ஈடுபடும்
செயலற்ற வாதங்களால் கிழித்தெறியப்பட்ட வேதங்களின் துக்கத்தை அவை துடைத்தழிக்கின்றன.
வேதங்களின் வருத்தங்களை போக்கி அருளி இன்பம் உண்டாக்குவதில் ஆர்வம் கொண்ட ராமானுஜரின் இந்தப் படைப்புகள் வெற்றி பெறட்டும்!

—————

எம்பெருமானார் தரிசனத்தில் குறை சொல்லுபவர் தாமே தமக்கு
இழுக்கைத் தேடிக் கொள்கின்றனர் -என்கிறார் —

55-ஸ்ருதி ஸ்ரோணி சூடாபத பஹூமதே லஷ்மணமதே
ஸ்வ பஷ ஸ்த்தான் தோஷான் விததமதி ஆரோபயதிய
ஸ்வ ஹஸ்தேன உத்ஷிப்தை ச கலு நிஜகாத்ரேஷூ
பஹூளம் களத்பிர் ஜம்பாலைர் ககன தலம் ஆலிம்பதி ஜட

இராமானுஜ சித்தாந்தம் -விசிஷ்டாத்வைதம் வேதங்களால் ஆதரிக்கப்படுகிறது
(தத்துவம் என்பது வேதங்களின் “சிரஸ் ”
(தலை) உபநிடதங்களின் துல்லியமான பொருள் மற்றும் விளக்கத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது).
பல்வேறு மதங்களில், சில மனச் சோர்வடைந்த மனங்கள் செயற்கையாக
தவறான மற்றும் ஊகிக்கப்பட்ட குறைபாடுகளைக் கூறுகின்றன. அதனால் என்ன?

கண்ணாடி போன்று அவர்கள் மதங்களில் உள்ள குற்றங்களே பிரதிபலிக்கின்றன
ஒரு சக மனிதர் கைநிறைய சேற்றை வானத்தில் எறிந்துவிட்டு, திரும்பத் திரும்ப அப்படிச் செய்தால்,
நிகர முடிவு மற்றும் ஒரே முடிவு: விஷயம் அவன் தலையில் விழுந்து அசுத்தம் செய்யுமே
இது போன்றே அறிவற்ற புறச்சமயிகள் வாதங்களும் உள்ளன

————-

எம்பெருமானார் சுடர் விட்டுப் பிரகாசிக்கும் தீபமாய் இருக்கிறார் என்கிறார் –

56-நிராலோகே லோகே நிருபதி பர ஸ்நேக பரித
யதி ஷமாப்ருத் தீப -யதி ந கலி ஜாஜ்வல்யத இஹ
அஹங்கார த்வாந்தம் விஜஹதி கதங்காரம் அநகா-
குதர்க்க வ்யாள ஓகம் குமதி மத பாதாள குஹரம்

இந்த உலகம் அறியாமையின் இருளில் தவிக்கிறது.
(கடவுள் மீதுள்ள அன்பின் எண்ணெயால் எரியும்)
விளக்கு ராமானுஜம் –அவர் இடம் கொண்ட பக்தியே எண்ணெய்
இந்தத் தீபம் மட்டும் இல்லாவிட்டால், மக்கள் எப்படித் தாங்கள் விரும்பினாலும்,
அகங்காரத்தின் இருளையும், அடிப்படையற்ற வாதங்களையும், போக்க முடியும்
போட்டி அமைப்புகளின் கீழ்த்தரமான பேச்சாளர்களால், -பாம்புகளுக்கு ஒப்பிடலாம்.-இவை நிறைந்த
குகையில் அறிவுள்ளவர்கள் தள்ளப்பட்டு கிடப்பார்களே –

————

57-யதி ஷமாப்ருத் த்ருஷ்டம் மதம் இஹ நவீ நம் ததபி கிம் –
தத் பராக் ஏவ அந்யத் வத ததபி கிம் வர்ண நிகேஷ
நிசாம் யந்தாம் யத்வா நிஜமத திரஸ்கார விகமாத்
நிரா தங்கா டங்க த்ரமிட குஹதேவ பரப்ருதய –

ஓ, ராமானுஜரின் விசிஷ்டாத்வைதம் சமீபத்தியது என்பதில் நீங்கள் திருப்தி அடைகிறீர்கள்.
எல்லாம் சரி. எந்த பிரச்சினையும் இல்லை. அப்படியே இருக்கட்டும். என்றால் என்ன?
அப்படியானால், அதற்கு முன்னரே ஏதோ ஒரு மதம் இருந்திருக்க வேண்டும் என்று
நீங்கள் சுட்டிக் காட்டலாம். இது எதை நிறுவுகிறது?

ஒரு பொருள் பழமையானது என்பது பழமையானது என்பதற்கான எந்த தகுதியையும் அளிக்காது.
எதுவானாலும் முதலில் நவீனமானது, அதன் பிறகு பழமையாகுமே காலப்போக்கில்.
மாறாக ஒரு தவறான அமைப்பை இப்போது வரை செழிக்க விடுவது மனிதகுலம் செய்த தவறு.
நான் வலியுறுத்த விரும்புவது என்னவென்றால், தங்கர், திராவிடர், குஹதேவர், போதாயனார் மற்றும் பலர்
இந்த அமைப்பை ஆரம்ப காலத்திலிருந்தே வளர்த்து வந்தனர்.
அப்போது எதிர்ப்பு இல்லாததால் மட்டும் விரிவாகவும், அதிகமாகவும் எழுதவில்லை.
அந்த அமைப்பு சமீபத்தியது அல்லது அந்த மதிப்பெண்ணில் அது களங்கத்தை அனுபவிக்கிறது என்று அர்த்தமல்ல.
பூர்வர்கள் ஸித்தாந்தம் என்னும் ஸ்வா ரஸ்யம் ராமானுஜ தர்சன ஸித்தாந்தத்தை உரைத்துப் பார்த்தால் அகப்படும் என்றவாறு

—————

மீண்டும் ஸ்ரீ ஸூக்திகள் வைபவம் –

58- ஸூதா ஆசாரம் ஸ்ரீ மத் யதிவர புவ ஸ்ரோத்ர குஹரே
நிஷிஞ்சந்தி நியஞ்சத் நிகம கரிமாணப் பணிதய
யத் ஆஸ்வாத் அப்யாச ப்ரசய மஹிம உல்லாசித தியாம்
சதா ஆச்வாத்யம் காலே தத் அம்ருதம் அநந்தம் ஸூ மநசம்

5ராமானுஜரின் படைப்புகள், அவற்றின் மதிப்பில், வேதங்களைக் கூட மீறுகின்றன.
கேட்பவர்களின் காதில் அமிர்தத்தைப் பொழிகின்றன-
அடிக்கடி திரும்பத் திரும்பச் சொல்லப்படும் இந்த அமிர்த இன்பம், அவர்களின் மனதை உயர்ந்த ஞானமாக மலரச் செய்கிறது,
அதனால் இறைவனின் அமிர்தம் அவர்களுக்கு நிரந்தரமாக கிடைக்கச் செய்கிறது.
இவை மோக்ஷம் ஏற்படுத்தி அதன் பின்னர் கிட்டும் அனுபவ ஜெனித ப்ரீதி காரித கைங்கர்யம் பெறுவிக்கும்-

————

எம்பெருமானார் திருவடி சம்பந்தமே உத்தாரகம்-

59-யதி ஷோணீ பர்த்து யத் இதம் அநிதம் போக ஜனதா
சிர ஸ்ரேணீ ஜூஷ்டம் தத் இஹ த்ருட பந்தம் ப்ரபவதி
அவித்யா அரண்யாநீ குஹர விஹரன் மாமக மன
பிரமாத்யன் மாதங்க பிரதம நிகளம் பாத யுகளம்

நான் ஸம்ஸாரம் என்னும் அஞ்ஞான பெரிய காட்டில் ஒரு காட்டு யானையைப் போல் சுற்றித் திரிந்தபோது,
நான் வழிதவறிச் செல்வதைத் தடுக்க, ராமானுஜரின் பாதங்கள் (பரமை காந்திகளால் வணங்கப்படும் பாதங்கள்)
இந்த மதம் கொண்ட எனது மணமான யானையை அடக்க வல்ல
விலங்கு போன்று ஸ்வாமியின் திருவடிகள் உள்ளன –

————–

காரேய் கருணை இராமானுசரின் அருளின் தன்மையைக் கண்டு வியக்கிறார் –
கருணை வெள்ளத்தை சமத்காரமாக வர்ணிக்கிறார் –

60-சவீத்ரி முக்தா நாம் சகல ஜகதேன பிரசம நீ
கரீயோபி தீர்த்தை உபசித ரசா யாமுன முகை
நிருச்சேதா நிம்ன இதரம் அபி சமாப் லாவயதி மாம்
யத்ருச்சா விஷேபாத் யதிபதி தயா திவ்ய தடி நீ –

முத்துக்களை சுமந்து செல்லும் கங்கை ஓட்டம், யமுனை மற்றும் பிறவற்றில் இருந்து வரும்
நீர் வரத்து காரணமாக அதிகரித்து , சில சமயங்களில் உயர்ந்த நிலங்கள் வழியாகவும் பாய்கிறது.
அதுபோலவே, ராமுஜரின் கருணாவின் (தயா) கங்கை, முக்தாக்களை (விமோசனமான ஆன்மாக்களை) உருவாக்கும்,
யமுனாச்சாரியார் மற்றும் பிறரின் கூடுதல் ஆசீர்வாதத்தால் மேம்படுத்தப்பட்டு,
நம்முடைய எல்லா பாவங்களையும் நீக்கி, என்னைப் போன்ற உயர்ந்த கர்வமுள்ள நபரைக் கூட கடந்து,
அதன் தூய்மையான நீரில் என்னையும் மூழ்கடிக்க முடியும்.
நீசர்களில் தலையான அடியேனது பாபங்களையும் போக்கி அருளி முக்தர் ஆக்கியும் அருளும்

——————-

61-சிந்தா சேஷ துரர்த்த தந்துர வச கந்தநா சதா கரந்த்திலா-
சித்தாந்தா ந சமிந்ததே யதிபதி கிரந்தத அனுசந்தாயினி
முக்தா சுக்தி விசுத்த சுத்த தடி நீ சூடால சூடாபத கிம்
குல்யாம் கலயேத கண்ட பரசுர் மண்டூக மஞ்ஜூஷிகாம்

ராமானுஜரின் படைப்புகளை ரசிக்கும் பழக்கம் ஒருவருக்கு வந்தபின்பு மற்ற படைப்புகளில் ஆர்வம் காட்ட மாட்டார்; ஏன்?
இந்த (பிந்தைய) படைப்புகள் அற்பங்களை வலியுறுத்துகின்றன;
அவ்வாறு செய்யும் போது, வார்த்தைகள், தர்க்கம் மற்றும் போக்கு அனைத்தும் கடினமானவை
மற்றும் அவை கடினமான பாதைகளில் பயணிக்கின்றன.
முழுப் பயிற்சி இல்லாமல் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக முடிச்சுப் போடப்பட்ட பல கிழிந்த துணிக் குவியல்கள் போல் அவை காட்சி யளிக்கும்
அவிழ்க்க முடியாத பல முடிச்சுகள் கொண்ட கந்தல் துணி போல் இவை உள்ளன –
எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, சிவன் தனது தலையின் மேல் , முத்து நிரம்பிய கங்கை நதியைத் தாங்குகிறார்.
ஆனால், தவளைகள் செழித்து வளரும் ஒரு தெரு சாக்கடையைப் பெற்றுத் தாங்க அவர் எப்போதாவது சம்மதிப்பாரா?

————–

62-வந்தே தம் யமி நாம் துரந்தரம் அஹம் மான அந்தகார த்ருஹா –
பந்த்தா நாம் பரி பந்த்திநாம் நிஜ த்ருசா ருந்தா நாம் இந்தா நயா
தத்தம் யேன தயா ஸூதா அம்பு நிதிநா பீத்வா விசுத்தம் பய –
காலே ந கரிசைல கிருஷ்ண ஜலத காங்ஷாதிகம் வர்ஷதி

வற்றாத கருணைக் கடலான ராமானுஜர், ஹஸ்திகிரி பகவான் வரதராஜருக்கு, சாலைக் கிணற்றில் இருந்து
சுத்தமான தண்ணீரைக் கொண்டு வந்து வழங்கினார்.
இத்தைப் பருகிய – ஒரு கருமேகம்பேர் அருளாளன் நம் மேல் அந்த நீரையே பலனாகப் பொழிகிறான்
இன்றும் அந்த மேகம், அந்த ஸ்ரீ வரதராஜர், நாம் எதிர்பார்த்ததைத் தாண்டி சரியான நேரத்தில் மழையைப் பொழிகிறது.
(இதற்குக் காரணம் ராமானுஜரின் தீர்த்த கைங்கர்யம் , இப்போது பகவானால் ராமானுஜர்
அடியாக்களான நமக்கு திருப்பிக் கொடுக்கப் பட்டிருக்கிறது,)
அஹங்காராதி அஞ்ஞானங்களை ஸ்வாமி கடாக்ஷ லேசத்தாலே போக்கி அருளுகிறார்
இதனால் மற்ற மதத்தினர் வழிகளால் ஈர்க்கப்படாமல் நம்மைக் காத்து அருளுகிறார்
யதிகளின் தலைவரான இந்த ஸ்வாமியை அடியோங்கள் வணங்குவோம்

————-

63-காஷாயேண க்ருஹீத பீத வசநா தண்டைச் த்ரிபிர் மண்டிதா –
சா மூர்த்தி முரமர்த்த நஸ்ய ஜயதி த்ரயந்த சம்ரஷிணீ
யத் பிரயக்க்யாபித தீர்த்த வர்த்தித தயாம் அப்யச்யதாம் யத் குணாத்
ஆசிந்தோ அநிதம் பிரதேச நியதா கீர்த்தி பிரஜாகர்த்தி ந

முன்பு தத்தாத்ரேயராக வேதங்களை ரஷித்து அருளவே காவி வஸ்திரம் -சந்நியாஸ வேஷம் கொண்டு இருந்தான்
அதே போல் நம் ஸ்வாமியின் திரு அவதாரம் இப்பொழுது மற்றொரு அவதாரம்.
ராமானுஜரின் ஆடையைக் கொடுப்பதற்காக இறைவனின் வெள்ளை வஸ்திரம் பிழிந்து குங்கும நீரில் கழுவப்பட்டது.
மேலும் அவர் துறவி வரிசையின் அடையாளமாக திரி தண்டை எடுத்துக் கொண்டார்.
அவ்வளவு தான். இல்லையெனில், அவர் வெறும் மதுசூதன மூர்த்தி மட்டுமே (வேத தத்துவத்தை விசிஷ்டாத்வைதத்தில் பெற்றதற்காக)
இதற்கும் மேலே அவரது திவ்ய கிரந்தங்கள் மூலம் வேதாந்த சித்தாந்தங்களை வெளியிட்டும் அருளினார்
இவற்றால் நாம் அறிவு ஒங்கப்பெற்று அவரது கருணா குணத்தை புகழ்ந்து கொண்டு உள்ளோம்
இதனால் நமக்கும் மிகுந்த வை லக்ஷண்யம் கிட்டுகிறது
தலை, இதயம் ஆகிய குணங்கள் நம்மீது செலுத்திய வசீகர ஈர்ப்பினால் அவருடைய திவ்ய மங்கள விக்ரஹ
அழகைப் பின் பற்றிக் கொண்டிருக்கும் நமக்கு, ஒரு நேர்மையான வகைப் புகழ் என்பது தானாக வரும் வழக்கமான வரப் பிரசாதம்!
இந்த ஸ்வாமியுடைய கீர்த்திப் புகழானது கடற்பரப்பு எது வரையிலும் உள்ளதோ அது வரையிலும் பரவி நிலைத்து உள்ளது

————

எம்பெருமானாருடைய திருவடித் தாமரைகளை தாம் எப்போதும் அணுக்கராக வேண்டும்
என்று பிரார்த்திக்கிறார் –

64-லிப்சே லஷ்மண யோகி ந பதயுகம் ரத்த்யா பராக சடா
ரஷா ஆரோபண தன்ய ஸூரி பரிஷித் சீமந்த சீமா அந்திகம்
பிஷா பர்யடன ஷணேஷூ பிபராஞ்சக்ரே களத் கில்பிஷா –
யத் வின்யாச மிஷேண பத்ர மகரீ முத்ராம் சமுத்ர அம்பரா

ராமானுஜர் சன்யாசியாக வேண்டிய உணவைப் பெறுவதற்காக, ( மது கரம் ) தனது அன்றாட வழக்கத்தில் நடக்கும்போது ,
அவருடைய பாதங்கள் பூமித் தாயின் மீது ஆழமாகவும் தெளிவாகவும் இருக்கும்.
கடலை ஆடையாகக் கொண்ட பூமி இப்போது தன்னை அதிர்ஷ்டசாலியாகவும் புனிதமாகவும் கருதுகிறது.
அவரது திருவடிகளில் உள்ள கொடி மீன் போன்ற சிஹ்னங்கள் மூலம் தூய்மை பெருகிறதே
பலரும் இந்த பாத தூளிகளைத் தலையால் தரித்து தங்களுக்கு ரக்ஷையாக எண்ணி மகிழ்கிறார்கள்
நித்ய ஸூரிகள் கூட இதைப் போற்றுவார்கள்,
அவர்களைத் தங்கள் முன் தலையில் தாங்குவார்கள் என்று நான் கூறுவேன்.
அந்த பாதங்களை என் தலையில் சுமக்க ஏங்குகிறேன்.

—————

65-நாநா தந்திர விலோபிதேன மநஸா நிர்ணீத துர்நீ தபி –
கஷ்டம் குத்சித த்ருஷ்டிபிர் யதி பதே ஆதேச வைதேசிகை
வியாச ஹாசபதீக்ருத பரிஹ்ருத ப்ராசேதச சேதச-
க்லுப்த கேளி சுக சுக ச ச முதா பாதாய போதாயன

இணை அமைப்புகளை தவறாக இயக்கிய பல ஆதரவாளர்கள் ராமானுஜரால் பரப்பப்பட்ட அமைப்பின்
பரப்பு மற்றும் திசையிலிருந்து வெகு தொலைவில் சென்று விட்டனர்.
பிறகு, அவர்கள் தங்கள் படைப்புகளால், வியாசரை ஏளனப் பொருளாக ஆக்கி விட்டனர் ;
அவர்கள் மனதில் இருந்து வால்மீகியை விரட்டியடித்தனர்
அவர்கள் சுகரை வெறும் கிளியின் நிலைக்குக் கண்டனம் செய்கிறார்கள்;
அவர்கள் போதாயனாரை பயனற்ற விஷயங்களைப் பேசுபவர் என்று கருதுகிறார்கள்.
அதாவது, அடிப்படையாகவும் அதிகாரமாகவும் இருக்க வேண்டிய நமது பண்டைய படைப்புகளை
அவர்கள் முற்றிலுமாக புறக்கணித்துள்ளனர்-என்ன கொடுமை இது -.

———–

66-அர்த்த்யா திஷ்டதி மாமிகா மதி அசௌ ஆசனமா ராஜன்வதீ –
பத்யா சம்யமிநாம் அநேன ஜகதாம் அத்யாஹித சேதி நா
யத் சாரஸ்வத துக்க சாகர ஸூதா சித்த ஔஷதா ஸ்வாதி நாம் –
பிரச்வாபாய ந போபவீதி பகவன் மாயா மஹா யாமி நீ–

வாழ்க்கை என்பது இறைவனின் ” மாயா ” என்பதன் கீழ் நாம் வாழ்ந்து துன்பப்படுகிறோம்.
இது மனித குலம் அனுபவித்த ஒரு நீண்ட, மிக நீண்ட, இருள் நிறைந்த இரவு.
ஆனால் உண்மையான நோய் தீர்க்கும் மருந்தான ராமானுஜரின் படைப்புகளின் அமிர்தக் கடலை –
சித்த மருந்தை -ஆழமாக குடித்த மக்களுக்கு,
இந்த மாயா-இரவு அறியாமையின் ஆழ்ந்த தூக்கத்தைக் குறிக்காது.
இந்த உலகில் பிறந்த ராமானுஜரே, அசுபமான மற்றும் தவறான அறிவை ஒழிப்பதற்காகவே,
என் இதயத்தை அவர் வழியில் செல்லச் செய்தார்,
என் எண்ணங்கள் இப்போது அர்த்தமுள்ளதாக இருக்கின்றன.

————-

67-ஸூத்தா தேக வசம் வதீக்ருத யதி ஷோணீச வாணீ சதா –
ப்ரத்யாதிஷ்ட பஹிர்கதி சுருதி சிர பிரசாதம் ஆசீததி
துக்த உதன்வத் அபத்ய சந்நிதி சதா சாமோத தாமோதர –
ச்லஷண ஆலோகன தௌர் லலித்ய லலித உன்மேஷா மனீஷா மம

திருப்பாற்கடலில் இருந்து வந்த பெண்ணமுதம் திரு மாரிப்பிலேயே நித்ய வாஸம் செய்வதால்
நித்ய ஆனந்த மயமாகவே எம்பெருமான் உள்ளான்
அவனது குளிர்ந்த கடாக்ஷ மழை நம்மை நித்தியமாக நனைக்கிறது இதனாலேயே நமது புத்தி தூய்மை அடைந்துள்ளது
இதன் மூலமும் ஆச்சார்ய உபதேசங்களாலும் ஸ்வாமியின் திவ்ய கிரந்தங்களில் ஆழ்ந்த பொருள்கள் நமக்கு கிட்டியது
தூய வேத விதிகளைக் கடைப்பிடித்து, நூற்றுக்கணக்கான ராமானுஜரின் பதிவு செய்யப்பட்ட வாசகங்களால் ஈர்க்கப்பட்டு,
அனைத்து அன்னிய தொடர்புகளையும் விலக்கி, அன்பான ரசனையையும் வளர்த்துக் கொண்டு,
வற்றாத அருகாமையில் இருக்கும் இறைவனின் அருள் கடாக்ஷம் மூலம் பிராட்டியாரைப் போலவே நம் உள்ளம் மகிழ்கிறது.

———-

68-ஆசதாம் நாம யதீந்திர பத்ததி ஜூஷாம் ஆஜான ஸூத்தா மதி –
தத் அவ்யாஜ விதக்த முக்த மதுரம் சாரஸ்வதம் சாஸ்வதம்
கோ வா சஷூ உதஞ்சயேத் அபி புர சாடோப தர்க்க சடா –
சஸ்த்ரா ச சஸ்த்ரி விஹார சம்ப்ருத ரணா ஆஸ்வா தேஷு வா தேஷு ந

யதிராஜரின் உயர்ந்த மார்க்கத்தை அடைந்தவர்கள் தாங்கள் பிறந்தது முதலாகவே
ஸஹஜமாகவே யதார்த்த ஞானம் பெற்று விளங்குகிறார்கள்
அவர்களிடம் கம்பீரம் அழகு இனிமை ஆகியவற்றுடன் கூடிய நிலையான கல்வி இயற்கையாகவே அமைந்துள்ளது –
தம்பட்டம் கொண்டு எதிர்வாதம் செய்யும் புற சமயத்தார் வாதப்போருக்கு வந்தால்
அவர்கள் முன்பு நாம் சுவையான ஸ்வாமியின் கிரந்தங்கள் உதவியுடன் வாதம் செய்ய நின்றால்
நமக்கு முன் கண்ணைத்திறந்து பார்க்கும் படி யார் தான் நிற்க வல்லவர்கள்

———–

69-பர்யாப்தம் பர்யசைஷம் கண சரண கதாம் ஆஷபாதம் சிசிஷே –
மீமாம்ஸா மாம்சல ஆத்மா சமஜநிஷி முஹூ சாங்க்ய யோகௌ சமாக்க்யம்
இத்தம் தை தை யதீந்திர த்ருடித பஹூ ம்ருஷா தந்திர காந்தார பாந்த்தை –
அந்தர் மோஹ ஷப அந்தை அஹஹ கிம் இஹ ந சிந்த நீயம் தநீய-

கணாதரின் வைஷேஷிகாவை திருப்தியாகப் படித்திருக்கிறோம்.
கௌதமருடைய நியாயம் கற்றோம்.
ஜைமினியின் மீமாமாச மதத்தையும் கற்று அதன் மூலம் கனம் கொண்ட நெஞ்சையும் பெற்றோம் .
நாங்கள் கபிலரின் சாங்கியம் மற்றும் பதாஞ்சலியின் யோகாவிலும் தேர்ச்சி பெற்றுள்ளோம்.
இவ்வாறு பொய்யான கருத்துக்களை உணர்த்தவல்ல பல மதங்கள் இந்த உலகில் காடு போன்று நிரம்பி உள்ளன –
அந்தக்காட்டில் அஞ்ஞான அந்தகார இருள் பூர்ணமாக உள்ளது-அதில் குருடராகப் பலர் திரிகிறார்கள்
இந்தக்காடுகள் அனைத்துமே ஸ்வாமியுடைய திருப்பாத ஸ்பர்சத்தாலேயே முடியுடன் அழிக்கப் பட்டன
இந்தக் காலத்தில் அந்தப் புற மதங்களின் வாஸனையால் பீடிக்கப் பட்டு சிலர் இன்னமும் உள்ளனர்
அவர்களிடம் கலந்து சிந்திக்க என்ன உள்ளது –
ராமானுஜரால் (ஸ்ரீ பாஷ்யம் போன்ற அவரது படைப்புகளில்) இந்த அமைப்புகளை முற்றிலுமாக
இடித்துத் தள்ளும் போது, தவறான பாதைகளின் அடர்ந்த காடுகளில், அறிவின் இரவில் கண்மூடித்தனமாக
உரத்த குரலில் கர்ஜிக்கும் மக்களிடமிருந்து நாம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டியது என்ன? என்றவாறு –

————-

70-காதா தாதாகதா நாம் களதி கம நிகா காபிலீ க்வாபி லீநா–
ஷீணா காணாத வாணீ த்ருஹிண ஹர கிர சௌரபம் நார பந்தே –
ஷாமா கௌமாரில உக்தி ஜகதி குருமதம் கௌரவாத் தூர வாந்தம் –
கா சங்கா சங்கர ஆதே பஜதி யதி பதௌ பத்ர வேதீம் த்ரிவேதீம் –

மூன்று வேதங்கள் மூலம் அமைக்கப்பட்ட -திரிவேதி பீடத்தில் -ஸிம்ஹாஸனத்தை அடைந்து ஸ்வாமி எழுந்து அருளி உள்ளார்
உடனே நடந்தது என்ன என்னில் –
புத்தரின் அமைப்பு உடனே சாஷ்டாங்கமாக விழுந்தது;
கபிலரின் சாங்கிய தத்துவம் எங்கோ மறைந்தது;
கணாதரின் வைஷேஷிக உபதேசம் மறைந்தது
நான்முகன் சிவன் இவர்கள் மாதங்கள் நறுமணம் இழந்தன
குமாரில பட்டரின் (மீமாம்ஸ வாதம் தோற்றது
பிரபாகரனின் மதம் கற்பனை அதிகமாக உள்ளது என்று விலக்கப் பட்டது .-
இதெல்லாம், ராமானுஜரின் சித்தாந்தத்தை ஏற்றியபோது, நமக்கு வழிகாட்டியாக இருந்தது.
அப்படியானால், சங்கரர் போன்றோர் வாதமும் கண்டிக்கப் பட்டதைக் கூறவும் வேண்டுமோ –

———–

முன் ஸ்லோகத்துடன் எதிராஜ சப்ததி முற்றுப் பெறும் –
இனி இந்த பிரபந்தம் சத்துக்கள் ஆதரிக்கக் கூடியதாய் இருக்கும் என்கிறார் –

71-விஷ்வக் வியாபிநி அகாதே யதி ந்ருபதி யச சம்பத் ஏக அர்ணவே அஸ்மின் –
ஸ்ரத்தா ஸூத்த அவகாஹை சுப மதிபி அசௌ வேங்கடேச அபிஷிக்த –
ப்ரஜ்ஞா தௌர்ஜன்ய கர்ஜத் ப்ரதிகதக வச தூல வாதூல வ்ருத்த்யா –
சப்தத்யா சாரவத்யா சமதநுத சதாம் ப்ரீதிம் ஏதாம் சமேதாம்

யதிராஜரின் புகழ் என்னும் பெரும் கடல் மிகவும் ஆழம் உள்ளதாகவும் எங்கும் பரவியும் உள்ளது
அதில் ஆழ்ந்து ஸ்நானம் செய்தவர்கள் தூய ஞானம் படைத்தவர்கள் ஆகிறார்கள்
இத்தகைய தூய்மையான எண்ணம் கொண்ட அவர்கள் யதிராஜரின் தொண்டுக்காகவே
வேங்கடேசனான அடியேனை முடி சூட்டி மகிழ்கிறார்கள்
இதன் மூலம் நான் பெற்ற மகிழ்ச்சி பயன் பெற வேண்டும் என்ற எண்ணம் காரணமாகவே இந்த நூல் இயற்றப் பட்டது

இதில் உள்ள ஆழ்ந்த சாரார்த்தம் காரணமாக வீணான ஆடம்பரம் கலந்த வாத கோஷம் எழுப்பும்
புற மதவாதிகள் யுடைய வாதங்கள் அனைத்துமே பெரும் காற்று முன்னாக நிற்க இயலாத பஞ்சு போல் ஆயின
இப்படியாக யதிராஜ சப்ததி என்ற இந்த நூலுடன் யதிராஜரின் அடியார்கள் மகிழ்ச்சி கலக்கும் படி ஆனது

————

72-ஆசா மதங்கஜ கணான் அவிஷஹ்ய வேகான் –
பாதே யதி ஷிதி ப்த ப்ரசபம் நிருத்தன்
கார்ய கதா ஆஹவ குதூஹலிபி பரேஷாம் –
கர்ணே ச ஏஷ கவிதார்க்கிக சிம்ஹ நாத –

தாங்கள் கூறியதை ஸ்தாபிக்க வேணும் என்னும் பேராசை கொண்ட மற்ற மதத்தினர் அடக்க இயலாத யானை போன்று அடக்க இயலாமல் உள்ளனர்
அவர்களைக் கட்டி இழுத்து வந்து யதிராஜரின் திருவடிகளில் வலியக் கட்டி வைப்பது ஓன்று உண்டு
எது என்றால் கவி தார்க்கிக ஸிம்ஹத்தின் கர்ஜனை என்னும் அடியேனது முழக்கம்
அவர்களின் செவிகளில் புகுந்து வாதப்போரில் உத்ஸாகம் கொண்ட அவர்களுக்கு இந்த நிலையை ஏற்படுத்தி விடும்

————-

73-உபசமித குத்ருஷ்டி விபலவா நாம்
உபநிஷதாம் உபசார தீபிகா இயம்
கபளித பகவத் விபூதி யுக்மாம்
திசது மதிம் யதிராஜ சப்ததி ந

மற்ற மதவாதிகள் உபநிஷத் வரிகளுக்கு தங்கள் விருப்பம் போன்ற பொருள்களைக் கூறி அவற்றுக்குப் பெரும் துன்பம் ஏற்படுத்தினார்
இந்தத்துன்பத்தை எதிராஜர் நீக்கி அருளினார்
இப்படிப்பட்ட யதிராஜரின் பெருமைகளை விளக்கும் இந்தக் க்ரந்தம் உபநிஷத்துக்களுக்கு
இரண்டு பக்கமும் ஏற்றி வைக்கப்பட்ட தீபம் போன்றது
இந்த கிரந்தத்தைக் கற்பதன் மூலம் உபய விபூதியையம் விபூதிமானையும் பற்றிய தெளிந்த ஞானத்தை இந்த நூல் அளிக்க வேண்டும்

————

74-கரதல ஆமல கீக்ருத சத் பதா –
சுருதி வதம்சித ஸூ ந்ருத ஸூ க்தய
திவச தாரக யந்தி சமத்சரான் –
யதி புரந்தர சப்ததி சாதரா –

இந்த நூலைப் பாராயணம் செய்பவர்களுக்கு அவர்கள் மேற்கொள்ள வேண்டிய மார்க்கமானது
உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி போன்று தெளிவாகப் புலப்பட்டு விடும்
அவர்களின் சொற்கள் அனைத்தும் வேதங்களின் தலைகளில் வைக்கப்படும்
மேலும் அவர்கள் செய்வது-யதிராஜருடைய சித்தாந்தத்தின் மீது பொறாமை கொண்ட
அனைவரையும் பகல் நக்ஷத்ரம் போன்று ஒளி குன்றும்படி செய்வார்கள்

——————

செல்ல வேண்டிய திசையை சரியாக காட்டுபவனே தேசிகன்.தூப்புல் வேதாந்த மஹாதேசிகன் :

ஆசார்யன் என்பதும் இதை போலவே.
சாரி என்றால் சஞ்சரிப்பவன்.
பாத சாரி காலால் நடந்து செல்பவன்.
கஜாச்சாரி யானைமேல் செல்பவன்.
எனவே சரியான பாதையில் நடந்து சென்று மற்றவர்க்கு வழிகாட்டுபவன் ஆசார்யன்.

இவர் ஒரு மஹா ஆசார்யனாய் இருந்து வைணவ சமயம் காத்த உத்தமர்.

அனந்தசூரியார் – தோத்தாத்ரி அம்மை தம்பதிக்கு திவ்ய குமாரனாய்
தொண்டைமண்டல
காஞ்சி மாநகரில்
பொய்கையாழ்வார் அவதரித்த விளக்கொளி எம்பெருமான் ஆலய பகுதியான
தூப்புல் எனும்
திருவிடத்தே திருமலை வேங்கடவன் கோயில் மணியின் அம்சமாக
கி.பி. 1268ஆம் ஆண்டு,
விபவ வருஷம்,
புரட்டாசி மாஸம்,
சிரவணம் நட்சத்திரம் கூடிய
புதன்கிழமையில்
அவதரித்தார்.

ஒரு வெண்கல மணியை பெருமாள் தனக்கு கொடுத்து அதை தான் விழுங்கியதாக கனவு கண்டாள் அவர் தாய்.

ராமானுஜரைப் போன்று இவரால் கணீரென்று வேத நாதம் எங்கும் ஒலிக்க பிரகாசிப்பார் என்று பெருமாளே அருளினார். அதனால் தான் பெருமாள் சந்நிதியில் மணி கிடையாது. திருவாராதனம் போது வெளியே உள்ள மணி மட்டும்
இவருக்குப் பெற்றோர் இட்ட பெயர் வேங்கடநாதன் என்பதாம்.

பின்னாளில் இவர் ‘சுவாமி தேசிகன்’,
‘தூப்புல் நிகமாந்த தேசிகன்’,
‘தூப்புல் பிள்ளை’,
‘உபய வேதாந்தாசாரியர்’
‘சர்வ தந்திர சுதந்திரர்’
மற்றும்
‘தூப்புல் வேதாந்த மஹாதேசிகன்’
என்னும் பெயர்களால் அழைக்கப் பெற்றார்.

இராமனுசரின் உறவினரான நடாதூர் அம்மாளின் நேரடிச் சீடரும் இவரது தாய்மாமனுமான கிடாம்பி அப்புள்ளாரிடம் வடமறையான வேதங்களும்,
தென் மறையான
திவ்ய பிரபந்தமும்,
புராணங்களும் மற்றும்
சாத்திரங்களையும் குறைவறக் கற்றார்.

ஏழாம் வயதில் கிடாம்பி அப்புள்ளாரினால் உபநயனம் செய்விக்கப் பட்டதோடு,
கல்வியும் கற்றவர், தன் இருபத்தோராம் வயதில் திருமங்கை என்றழைக்கப்பட்ட கனகவள்ளி எனும் மங்கையை மணம்புரிந்தார்.
தன்னுடைய இருப்பத்தேழாம் வயதில் வைணவ குரு எனும் நிலையை அடைந்த இவர் தன்னுடைய குருவான கிடாம்பி அப்புள்ளாரின் ஆணைப்படி
கடலூருக்கு அருகில் உள்ள திருவஹீந்தரபுரம் சென்று சில காலம் வாழ்ந்தார்.
திருப்பதி,
மேல்கோட்டை,
காஞ்சிபுரம்,
அயோத்தியா,
பிருந்தாவனம்,
பத்ரிநாத்,
திருவரங்கம்
உள்ளிட்ட எண்ணற்ற தலங்களுக்கு சென்று ஜெகத்குரு இராமனுசரின் தத்துவங்களை பரப்பினார்.
இறுதியில் தன் மகனான குமார வரத தேசிகனோடு திருவரங்கம் வந்தவர் இப்புவியில் 101 வருஷங்கள் வாழ்ந்தார்.

இராமனுசரின் தத்துவங்களை பரப்புவதையே முழுப்பணியாக கருதியவர் சுமார் நூற்றிருப்பத்து நான்கு நூல்களை தமிழ், வடமொழி, பிராகிருதம், மணிப்பிரவாள நடையில் அருளியுள்ளார்.

அவர் தமிழில் :
அடைக்கலப்பத்து,
மும்மணிக்கோவை,
நவமணிமாலை,
அதிகார சங்கிரகம்,
ஆகார நியமம்,
அம்ருதரஞ்சனி,
அம்ருதஸ்வாதினி,
அர்த்த பஞ்சகம்,
சரமஸ்லோக சுருக்கு,
த்வய சுருக்கு,
கீதார்த்த சங்கிரகம்,
பரமபத சோபனம்,
பிரபந்த சாரம்,
ஸ்ரீவைஷ்ணவ தினசரி,
திருச்சின்னமாலை,
திருமந்திர சுருக்கு,
உபகார் சங்கிரகம்,
விரோத பரிகாரம்,
பன்னிருநாமம்

வடமொழியில் :
பாதுகா சஹஸ்ரம்,
கோதாஸ்துதி,
யதிராஜ சப்ததி,
வைராக்ய பஞ்சகம்,
அபீதிஸ்தவம்,
ஆதிகாரண சாராவளி,
அஷ்டபுஜ அஷ்டகம்,
பகவத் தியான சோபனம்,
பூஸ்துதி,
சதுஸ்லோகி
பாஷ்யம்,
தசாவதார ஸ்தோத்திரம்,
தயாசதகம்,
வரதராஜ
பஞ்சாசத்,
தெய்வநாயக பஞ்சாசத்,
திவயதேச மங்களாசனம்,
கருட பஞ்சாசத்,
ஹயக்ரீவ ஸ்தோத்திரம்,
தேசிக மங்களம்,

மணிப்ரவாளத்தில் :
அம்ருதரஞ்சனி ரஹஸ்யம்,
அஞ்சலி பிரபாவம்,
ஹஸ்திகிரி மஹாத்ம்யம்,
குருபரம்பரா சாரம்,
முனிவாகன போகம்,
ஆராதன காரிகா,
ஊசல்பா

ப்ராக்ருதத்தில் :
அச்யுதசதகம்
என பல நூல்களை எழுதியுள்ளார்.

மாமன் அப்புள்ளார் ஐந்து வயதில் அவரை நடாதூர் அம்மாள் பிரசங்கத்திற்கு அழைத்து சென்றபோது அவர் ஒரு கணம் சிறுவனைப் பார்த்து பிரமித்து
”எங்கே பிரசங்கத்தை நிறுத்தினோம்” என்பதை மறந்து போனார்.
மீண்டு யோசிக்கையில், சரியாக அந்த ஸ்லோகத்தை எடுத்து சொன்னார் தேசிகர்.

20 வயதில் சகல சாஸ்திரங்களும் அறிந்தார். அப்புள்ளாரிடம் கருட மந்திர உபதேசம் பெற்றார்.

திருவஹீந்த்ரபுரம் என்ற பெயர் இப்போது சுருங்கி திருவந்திபுரம் ஆகிவிட்டாலும் தேசிகரின் சரித்திரம் கொஞ்சமும் சுருங்கவில்லை.
இங்கு தான் ஒரு சிறு குன்றில் பலநாள் அன்ன ஆகாரமின்றி
கருட மந்த்ரம் ஜபித்தார்.
ஶ்ரீ ஹயக்ரீவ மந்திரம் ஜபிக்வே எம்பெருமானும்
திவ்ய தரிசனம் தந்துஅவருக்கு ஹயக்ரீவ மந்திராபதேசம் செய்து
ஶ்ரீ தேசிகன் விருப்பப்படி அவரது நாவில் குடிகொண்டார்.
தனது சிலா ரூபத்தையும் கொடுத்தார்.
அந்த ஹயக்ரீவ விக்ரஹத்தை இன்றும் தேவநாத பெருமாள் சந்நிதியில் காணலாம்.

காஞ்சி விஜயம் செய்து பிறகு பல திவ்ய தேச யாத்ரை சென்ற தேசிகன் ”பிரபத்தி’ எனும் சரணாகதி தத்தவத்தை விளக்கி வைஷ்ணவ சமூகம் பயன்பெற செய்தவர்.
நியாச விம்சதி,
நியாச தசகம்,
நியாச திலகம் என்று வடமொழியிலும்,
அடைக்கலப் பத்து,
அர்த்த பஞ்சகம் என்று தமிழிலும் அளித்த பெரிய ஞானி.
சகல கலைகளும் கைதேர்ந்து சர்வ தந்திர ஸ்வதந்திரர் என்று அழைக்கப் பட்டார்..

திருப்பதி சென்று தயா சதகம் இயற்றினார். பெருமாளால் வேதாந்தாச்சார்யா என்று கௌரவிக்கப் பட்டவர்.

ஸ்ரீ ரங்கம் போகும் வழியில் ஸ்ரீ பெரும்புதூர் சென்று ஸ்ரீ ராமானுஜரை வழிபட அங்கே யதிராஜ சப்ததி என்ற ஸ்லோகம் உருவானது.

ஸ்ரீ ரங்கத்தில் ரங்கநாதர் மகிழ்ந்து அளித்த பெயர் தான் வேதாந்த தேசிகர் என்று நாம் இன்றும் அவரை அறிவது..
ரங்கநாயகி தாயார் அளித்த பெருமை தான் சர்வ தந்த்ர ஸ்வதந்த்ரர்.

1327ல் அலாவுதினின் தளபதி மாலிக் காப்பூர் தெற்கே பல ஆலயங்களை அழித்தபோது ஸ்ரீரங்க பெருமாள் திருப்பதிக்கு எடுத்து செல்லப்பட்டும் ஸ்ரீ பாஷ்ய க்ரந்தங்கள் கர்நாடகத்துக்கும் எடுத்துச் செல்லப்பட்டது.
இந்த பொறுப்பை தேசிகன் ஏற்றார். ஒரு இரவு செத்த பிணங்களோடு பிணமாக கிடந்து மிலேச்சர்களிடம் இருந்து அரிய வைஷ்ணவ செல்வங்களை காப்பாற்றியவர் ஶ்ரீ மஹா தேசிகன்

”ஸ்ரீ ரங்கம் மீண்டும் பழம் பொலிவை பெற நீ அருள்வாய்” என்று பெருமாளை அவர் பாடியதே அபிதி ஸ்தவம் என்ற ஸ்லோகம்.

தேசிகர்
ஸ்ரீ ரங்கத்தில் தான் பெருமாள் திருவரங்கனை பாதாதி கேசம் வரை வர்ணித்த பகவத் த்யான சோபனம் ஸ்தோத்ரம் இயற்றினார்.
இதை படிக்கும் போது திருப்பாணாழ்வாரின் அமலனாதி பிரான் பாசுரங்கள் படிப்பதுபோல் எண்ணம் தோன்றுகிறது.

”நீரென்ன பெரிய ஞானஸ்தர், பண்டிதர் என்ற நினைப்போ?
ஒரே நாளில் 1000 பாக்களை ரங்கநாதர் மேல் இயற்ற முடியுமா உம்மால்?” என்று சில பெரிய கனத்த தலைக்காரர்கள் சவால் விட ”ரங்கநாதனைப் பாட முடியாமலா போகும் என்று தேசிகர் சவாலை ஏற்றாரே தவிர, அன்று முழுதும் சிஷ்யர்களுக்கு பாடம் கற்பித்ததில் போய்விட்டது.
அடடா நாளை காலையில் 1000 பாக்களை இயற்றியதை காட்ட வேண்டுமே, என்று இரவு யோசித்தார். ”தேசிகா, என் பாதுகையிலிருந்து ஆரம்பியேன் ” என்று ஸ்ரீ ரங்கநாதனே எடுத்துக் கொடுக்க, விடிகாலை 4 மணிக்கு எழுத்தாணியை பிடித்தார்.
மூன்றே மணி நேரத்தில் 1008 பாதுகா ஸ்துதி ஸ்லோகம் உருவானது. அதை உச்சரிக்கவே குறைந்தது 7 மணி நேரம் ஆகும் நமக்கு.
மறுநாள் காலை பண்டிதர்கள் அனைவரும் மூக்கில் மேல் விரலை வைக்க மறந்தாலும் தேசிகரை ”கவிதார்க்கிக சிம்ஹம்” என்ற பட்டத்தை அவருக்கு அளித்து கௌரவிக்க மறக்கவில்லை.

ஸ்ரீ வில்லிப்புத்தூரில் ஆண்டாளை வழிபாட்டு கோதா ஸ்துதி உருவானது. ஆண்டாள் உத்சவத்தின் போது திவ்ய பிரபந்தத்துடன் ஆண்டாளின் விருப்பப் படியே,
கோதாஸ்துதி ஸ்லோகங்கள் சொல்லப்பட்டு வருகிறதே.

காசு, தங்கம், நாணயம் இதெல்லாம் தேசிகர் பார்த்ததில்லை, வாங்கிக்கொள்ள மாட்டார். எனவே உஞ்சவ்ரித்தியில் வாழ்ந்த அவருக்கு அரிசியோடு தங்கமணிகளை கலந்து கொடுத்து, அதை அவர் மனைவியிடம் கொடுத்து சமைக்க சொல்ல, அவளோ இதெல்லாம் என்ன அரிசியோடு என்று கேட்க, ஏதாவது பூச்சி முட்டையாக இருக்கும் என்று கையால் கூட தங்கத்தை தொடாமல் தர்ப்பையால் அவற்றை ஓதுக்கி வெளியே எறிந்து விட்டார்.

தேசிகரின் பால்ய நண்பன் வித்யாரண்யன்
விஜயநகர சாம்ராஜ்யத்தில் பெரிய பதவியில் இருந்ததால்,

”தேசிகா, நீ எதற்காக ஏழ்மையில் வாடுகிறாய்,
வா என்னிடம், இங்கு உனக்கு நிறைய பரிசு வழங்க ஏற்பாடு செய்கிறேன் என்றான் ” வித்யாரண்யனுக்கு அவர் பதிலாக எழுதியதே நமக்கு பொக்கிஷமாக கிடைத்த
”வைராக்ய பஞ்சகம்”.

”வித்யாரண்யர்
நமக்கல்லவோ மிகப்பெரிய பரிசை அளித்துவிட்டார்.”.

ஆதி சங்கரர் ஒரு ஏழைப் பெண்ணுக்கு பொன் மழை பெய்ய வைத்த கனக தாரா ஸ்தோத்ரம் தெரியுமல்லவா. அதே போல் இன்னொன்றும் காஞ்சியில் நடந்திருக்கிறதே.

காஞ்சிபுரத்தில் தேசிகர் வாழ்ந்தபோது, அவரை அவமானப் படுத்த சில விஷமிகள்,

ஒரு ஏழைப்பையன் தனது திருமணத்துக்கு உதவி கேட்டபோது ”தம்பி நீ தேசிகர் என்று ஒருவர் ரெண்டு தெரு தள்ளி வசிக்கிறார். பணக்காரர்.
யார் கேட்டாலும் பணம் தருவாரே, அவரைப் போய் கேள்” என்று அனுப்ப,
அந்த அப்பாவி அவரது எளிய வாழ்க்கை நெறி தெரியாமல் அவரை நிதி உதவி கேட்க, அவனை அழைத்துக்கொண்டு நேராக வரதராஜ பெருமாள் கோவில் சென்று தாயாரின் சந்நிதியில் அவளை உதவி செய் என வேண்டினார் தேசிகர்.

”அவரது மனதைத் தொடும்

”ஸ்ரீ ஸ்துதி” தாயாரை உடனே அங்கே ஒரு பொன்மழை பெய்ய வைக்க காரணமானது..

ஒரு பாம்பாட்டி தேசிகரிடம் ”என்னுடைய விஷ பாம்புகளை உங்களால் சமாளிக்க முடியுமா?” என்று சவால் விட,
அவர் தரையில் ஒரு கோடு போட்டு
” உன் பாம்புகள் இந்த கோட்டைத் தாண்டட்டும்” என்றார்.
சில விஷ பாம்புகள் கோட்டைத் தாண்ட முயன்றபோது தேசிகர் உச்சரித்த கருட மந்திர ஸ்லோகம் கேட்ட கருடன் வந்து அத்தனை பாம்புகளையும் அன்றைய காலை உணவாகத் தூக்கிக் கொண்டு போய் விட்டான்.

பாம்பாட்டி அவர் காலில் விழுந்து ”என் பிழைப்பே இந்த பாம்புகள் தான் ” தயவு செய்து அவற்றை திரும்ப தரவேண்டும் என்று கெஞ்சினதால், மீண்டும் கருட மந்த்ரம் சொல்லி கருடனை அந்த பாம்புகளை திரும்ப தர வைத்தார் .

”உங்களால் எல்லாமே செய்ய முடியும் என்கிறார்களே, என்னைப்போல் கட்ட முடியாவிட்டாலும் ஒரு சாதாரண கிணறு கட்ட முடியுமா உங்களால்?” என்று ஏளனமாக கேட்டானாம் ஒரு மேஸ்திரி.

”சரியப்பா கட்டுகிறேன்”

‘ நான் கொடுக்கும் கற்களை மட்டுமே கொண்டு அதைக் கட்டவேண்டும்”

”ஆஹா அப்படியே.’ என்ற தேசிகர் அவன் கொடுத்த அளவு சரியில்லாத கோணா மாணா கற்களைக் கொண்டே கட்டிய அந்த வினோத கிணறு இன்றும் திருவஹிந்திர புரத்தில் இருக்கிறது.
எங்கே நீர் வற்றினாலும் அந்த கிணற்றில் நீர் வற்றுவதில்லை. சுவையிலும் குன்றவில்லை.

மற்றொரு சிற்பி தனது பங்குக்கு அவரை சவாலுக்கு இழுக்க, அவன் விரும்பியவாறே, அவன் அமைத்த பீடத்தில் தனது உருவத்தையே தத் ரூபமாக சிலையாக வடித்துக் காட்டியபோது அசந்து போனான். அவனமைத்த பீடம் போதாததால் அங்கங்கே அவர் உருவச்சிலையை உளியால் வெட்டும்போது அவன் வெட்டிய பாகங்கள் அவருடைய உடலிலிருந்து ரத்தத்தை சிந்த வைக்க, பயந்தே போய் அவர் காலடியில் விழுந்து மன்னிக்க வேண்டினான் அந்த சிற்பி.

தனது உருவத்தை தானே தேசிகர் வடித்த சிலாரூபம் இன்றும் தேவநாதர் ஆலயத்தில் இருக்கிறதே.
மேலே சொன்ன அவர்
கட்டிய கிணறையும் பார்க்க தவறவேண்டாம். கோவிலுக்கு அருகாமையில் சற்று தள்ளி
ஒரு மண்டபத்தில் உள்ளது.

நமது தூப்புல் குலமணியும் ஸாக்ஷாத் திருமலைமால் கண்டாவதாரமும் ராமானுஜ முனி அபராவதாரமாவார்.
அவர் ஆழ்வார் மீது வைத்திருக்கும் பற்றை அளவிடமுடியாது, வேறு எந்த ஆசார்யனும் தன்னை “சந்தமிகு தமிழ் மறையோன்” என்று பறைசாற்றி கொண்டதில்லை. அவர்காலத்தில் அத்வைத சித்தாந்தம் தலைஓங்கி நிற்க அதை நிஷ்கர்ஷித்து உண்மைபொருளை நிலை நாட்ட இவர்களுக்கு ஆழ்வார் ஸ்ரீஸூத்திகள் துணைபுரிந்தன. அதையும் நம் ஸ்வாமி “தெரியாத மறைநிலங்கள் தெளிகின்றோமே” என்றுசாதித்தார். ஆளவந்தார் இராமானுஜ முனிகாலம் தொடங்கி தேசிகறது காலம் ஏன் இன்றைய அளவிலும் ஆங்காங்கே பூர்வபக்ஷம் தலை ஓங்குகிறது அப்பொழுது அவர்கள் வேத வேதாந்தத்தை கொண்டேவாதம் செய்கிறார்கள்.
நமது ஆசார்யர்களோ ஆழ்வார்களோ திவ்ய பிரபந்தங்களைக்கொண்டு உண்மை பொருளை உணர்த்துகின்றனர். இது நமது சித்தாந்துக்கே உரிய சிறப்பு.

தேசிகர் 101 வருஷம் வாழ்ந்தார். தனது அந்திம நேரம் நெருங்கியதை உணர்ந்த தேசிகர் தனது குமாரர் குமார வரதாசாரியாரை அழைத்து அவர் மடியில் தலை வைத்து, அவரை ”திருவாய் மொழி, உபநிஷத் எல்லாம் சொல்லப்பா. கேட்டுக்கொண்டே செல்கிறேன்” என்றார். பரமபதம் அடைந்தார். தாயார் ரங்கநாயகி தன்னருகே ஒரு சந்நிதியில் தேசிகரை இருத்திக் கொண்டாள்.
வேறு யாருக்கும் இங்கு இடமில்லை என்ற அவள் ஆணை இன்றும் நிலுவையில் இருக்கிறது.

வேதாந்த தேசிகரே !

வேதாந்தாசார்யரே !

சீரார் தூப்புல் பிள்ளையே !

இன்னும் ஒரு நூறாண்டிரும் !

இல்லை இல்லை . . .

அது போதாது !

இன்னும் பல ஆயிரமாண்டிரும் .

———–

ஜயதி யதிராஜ ஸூக்தி ஜெயந்தி முகுந்தஸ்ய பாதுகா யுகளீ
ததுபயதன த்ரிவேதீம் அவத்யயந்த ஜெயந்தி புவி சந்த –

கவிதார்க்கிக ஸிம்ஹாய கல்யாண குண சாலிநே
ஸ்ரீ மதே வேங்கடேசாய வேதாந்த குரவே நம –

——————————————-

Posted in ஸ்ரீ யதிராஜ விம்சதி, Desihan | Leave a Comment »

ஸ்ரீ ரகஸ்ய த்ரய சார சாரம் —

July 18, 2023

நன்றும் தீதும் நமக்கு உரைப்பாரை நாடிப் பெறுதல்
1-க்ரந்தத்தின் தலை வாசல் திறப்பு
2- எட்டு இரண்டு எண்ணிய சத்திற்கும் தனி நிலை
3-துழாய் முடியான் உடம்பாய் நாம் அடியோம் என்ற முக்கிய அடிப்படைக் கொள்கை
4- அடிப்படையில் அலர்ந்த ஐந்து அறிவு
5-அடி -உருவானவை பற்றிய ஆய்வு
6-திரு மாதுடன் நின்ற புராணன்
7-வீடினை வேண்டும் பெரும் பயன்
8- நீண்டும் குறுகியும் நிற்கும் நிலைகளை ஏற்பவர்
9-பழ மறையின் பரம நெறி
10-அநன்யராய் வந்து அடையும் வகை
11-துணையாம் பரனை வரிக்கும் வகை
12-அறமே பரன் என்று அடைக்கலம் வைத்தமை
13-வேள்வி அனைத்தும் முடித்தமை
14-மூன்றில் நிலையுடைமை
15-கடன்கள் கழற்றிய அடிமை
16-நல்லடியாருக்கு ஆதரம் மிக்க அடிமை
17-மேதியினில் இருப்பது விதியினாலே
18-மாளாத வினை அனைத்தும் மாலா வகை
19-வானாடு உகந்தவர் வையத்து இருப்பிடம் தன்னிலும்
20-உடலைச் சிறை வெட்டிவிட்டு வழிப்படுத்தும் வகை
21- வீண் ஏறும் வழி காண்டொம்ம்
22-அந்தம் இல்லாப் பேர் இன்பம் அருந்துதல் –குருக்கள் குறை கழல் கீழ் மகிழ்ந்து எழும் பொய்த்து மன்னுதல்
23-திரு நாரணன் மன்னிய சரண்
24-வரிக்கின்றேன் குறி ஒன்றால்
25-அடியார் ஆதரித்தில் ஆரண நீதி நெறி குலையாமை
26-தண்மை கிடக்க தாம் உள்ளமை
27-நன் மனு ஓதினமே
28-திருமால் பாதம் இரண்டும் சரண் எனப் பற்றி அடிமை கொள்ளுதல்
29-மன்னருள் வாசகத்தால் மருள் அற்றமை
30-அருளுற்ற சிந்தையினால் அழியா விளக்கு ஏற்றினார்
31-இருள் அனைத்தும் மாற்றின வர்க்கு ஒரு கைம்மாறு
32-நிலைகள் தான் உளனாய் உகக்கும் தரம்

முதல் ஆறு அத்தியாயங்கள் தத்வ விளக்கம் -அடுத்த ஏழு அதிகாரங்கள் ஹித விளக்கம் -மேல் புருஷார்த்த விளக்கம்

————-

இந்த கிரந்தத்தில் 32 அதிகாரங்களும் ஒரே விஷயத்தைச் சொல்லுமே

அர்ஜுனன் கீதாச்சார்யானை அணுகி வேண்டிய கணக்கிலே பயனை விழைவோர் ஆச்சார்யரை அணுக வேண்டியதன் அவசியத்தை விளக்குவது
1- அவர் கடாக்ஷத்தால் -மூன்றினுள்ளும் நாளும் உகக்கப் பெறுவதே -இக்கிரந்தத்தின் பயன் என விளக்குவது
2-ஆச்சார்யரிடம் கற்கும் கல்விகள் பலவாயினும் எட்டு இரண்டும் எண்ணுவதே சத்திற்கும் தனி நிலை என்கிறது
3-இம் மூன்றில் முக்கியமாம் மூல மந்த்ரம் முதல்வனுக்கு இவ்வுலகம் உடல் எனத் தெளிவிக்கும் என்கிறது
4-இம் முக்யத்தைச் சார்ந்ததான ஐந்தறிவு புகட்டி நிற்கிறது
5-இவ் வைந்தில் உடம்பில் கொடு மோஹம் கெட உதவும் முத்தத்வத்தை விலகி நிற்கிறது
6-இத் தத்துவம் மூன்றில் திரு மாதுடன் நின்ற புராணனே புகல் பயன் என்கிறது

7-எனக்கு உரியவன் -இவ்வளவான அறிவால் -எனக்கு உரியவன் -எனது பரம் -என் பேறு என்னாது –அஞ்சிறைக்கு அஞ்சி –பெரும் பயன் வீட்டினை வேண்டுபவர் -முமுஷு என விளக்கம் அளிக்கிறது
8- இவ்விதம் வீடு வேண்டும் தகுதி யுடையோர் செய்யும் பக்தி அல்லது பிரபத்தி தான் இருவகையாய் நின்ற போதிலும்
அவர்கள் உடலை விட்ட பின் பெரும் பேறு ஒரே வகை தான் என்று விவரிக்கிறது
9-இவ்வதிகாரிகள் அனுஷ்ட்டிக்க வேண்டிய மோக்ஷ உபாயங்கள் பக்தி பிரபத்தியாய் இருவகை என விளக்கும்
10- இவ்விரு உபாயங்களுக்குள் பிரபத்தி செய்யத் தகுதியை 15 வகையாக எடுத்து இத்தகுதி ஒழிய ஜாதி ஆஸ்ரமம் போன்ற வேறே தகுதி ஏதும் வெண்டாதே அனைத்து உலகும் வந்து அடைய உரியது என தேர்ந்து அளிக்கிறது
11-செய்ய விழையும் பிரபத்தியின் அங்கங்களை விளக்கி நிற்கிறது
12-இப்பிரபத்திக்கு அங்கி பரம் அறுத்து பரமனுக்கு மிக்க அடிமை என்ற நினைப்பே என்கிறது

13–இப்படி பிரபத்தி செய்வதற்கு முன் சோகம் உற்றவனாய் செய்த பின் சோகம் அற்றவனாய் –வேள்வி அனைத்தும் முடித்து நிற்கும் நிலையை அறிவிக்கிறது
14- இந்நிலையில் நிஷ்டையுடன் இருப்பதை அறியும் படியையும் அப்படிப்பட்டவர்கள் மேதினியில் மேவிய விண்ணவர் எனவும் விவரிக்கிறது
15- மேதினியில் இருக்கும் அளவும் பகவத் ஆஜ்ஞா அநுஜ்ஞா கைங்கர்யங்களை சங்கிலி துவக்கு போல் உகந்து செய்து வர வேண்டும் என்கிறது
16-இக்கைங்கர்யங்களை பாகவதர்கள் வரையில் செய்ய பிராப்தம் என்கிறது
17-இப்படி பகவத் பாகவத கைங்கர்யங்களை ஸாஸ்த்ரப்படியே செய்து வரச் சொல்கிறது
18-இப்படி எஞ்சிய காலத்தைக் கழிக்கும் பிரபன்னனுக்கு ப்ராரப்த கர்ம விசேஷத்தினால் அறியாமலோ ஆபத்தில் அறிந்தோ செய்யும் பாபங்கள் ஒட்டாது -அநா பத்தில் அறிந்து செய்பவை பிராயச்சித்தம் செய்வதாலோ சிறு தண்டனை அனுபவித்தோ கழியும் என்பதைக் கூறுகிறது

19-இப்படி எஞ்சிய காலத்தைக் கழிக்க வர்ண தர்மங்கள் நிலைத்து இருப்பதாய் –பாகவதர்கள் வஸிப்பதாய் உள்ள இடமே ஏற்றது என்கிறது
20-இப்படி வார்த்தைக்கும் பிரபன்னனுக்கு சரீரம் விழக் குறித்த சமயம் வந்தவாறே –எம்பெருமான் தன்னைப் பற்றிய கடைசி நினைவை யுண்டாக்கி ஜீவனை ஸ்தூல சரீரத்தை விட்டு ப்ரஹ்ம நாடி வழியே அர்ச்சிராதி மார்க்கத்தில் புறப்படச் செய்கிறான் என்கிறது
21-இப்படிப் புறப்பட்ட ஜீவனை எம்பெருமான் போகங்கள் பல அனுபவிக்கச் செய்து விரஜா நதியைக் கடத்துவித்து அப்ராக்ருதமான ராஜ உபகாரங்களைப் பண்ணுவித்து அழகு ஓலக்கத்திலே நித்ய முக்தர்களோடு புரையறப் பரிமாறும்படி செய்விக்கிறான் என்கிறது
22-இவ்விதம் இந்த ஜீவன் தேச விசேஷத்தை அடைந்து எல்லா தேச -கால -நிலைகளிலும் –எம்பெருமானுக்கு கைங்கர்யம் செய்து கொண்டு முழுமையான பேர் இன்பத்தை மாறுதல் இன்றி அனுபவித்துக் கொண்டே இருப்பான் என்கிறது
23- மேலே இதுவரை விவரித்த விஷயங்களில் -குறிப்பாக –ஸித்த உபாயமான எம்பெருமான்
ஸ்வா தந்தர்யம் –கருணை -சேஷித்வம் -லஷ்மீ ஸஹத்வம் ஆகிய குணங்கள் பற்றிய கலக்கங்களுக்கு சமாதானம் சொல்லி அறிந்த ஞானத்தையும் ஸ்திரப்படுத்துகிறது
24- பக்தி பிரபத்தி யாகிற ஸாத்ய உபாயங்களை பற்றிய அதிகாரம் ஸ்வரூபம் பரிகாரங்கள் பற்றிய கலக்கங்களைப் போக்கி அறிந்த ஞானத்தையும் ஸ்திரப்படுத்துகிறது

ஆச்சார்யரை அணுக–அவர் கடாக்ஷத்தால்–கற்கும்-மூல மந்த்ரம்-ஐந்தறிவு புகட்டி-இவ்வைந்தில்-முத்தத்வத்தை-இத்தத்துவம் மூன்றில் புராணனே புகல் பயன் என்கிறது

வீட்டினை வேண்டுபவர் செய்யும் பக்தி அல்லது பிரபத்தி தான் மோக்ஷ உபாயங்கள் பிரபத்தி செய்ய அனைத்து உலகும் உரியது என அங்கங்களை விளக்கி பரமனுக்கு அடிமை என்ற நினைப்பே அங்கி என்கிறது

இப்படி வேள்வி நிஷ்டையுடன் மேதினியில் இருக்கும் அளவும் கைங்கர்யங்களை பாகவதர்கள் வரையில் ஸாஸ்த்ரப்படியே செய்து காலத்தைக் கழிக்கும் பிரபன்னனுக்கு பாபங்கள் கழியும்

காலத்தைக் கழிக்க பாகவதர்கள் வஸிப்பதாய் உள்ள இடமே ஏற்றது

எம்பெருமான் அர்ச்சிராதி மார்க்கத்தில் புறப்படச் செய்கிறான்

புறப்பட்ட ஜீவனை விரஜா நதியைக் கடத்துவித்து அழகு ஓலக்கத்திலே நித்ய முக்தர்களோடு புரையறப் பரிமாறும்படி செய்விக்கிறான்

ஜீவன் தேச விசேஷத்தை அடைந்து எம்பெருமானுக்கு கைங்கர்யம் செய்து கொண்டு முழுமையான பேர் இன்பத்தை அனுபவித்துக் கொண்டே இருப்பான்

மேலே ஸித்த உபாயமான எம்பெருமான் அறிந்த ஞானத்தையும் ஸாத்ய உபாயங்களை பற்றிய அறிந்த ஞானத்தையும் ஸ்திரப்படுத்துகிறது

முதல் 22 அத்தியாயங்கள் -மேல் 4 அத்தியாயங்கள் விவரணம் நிலை நாட்டி அருளி —
மேல் மூன்று அத்தியாயங்கள் ரஹஸ்ய த்ரய விவரணம் -இறுதியில் 3 அத்தியாயங்கள் இவற்றை அறிந்த முமுஸுக்களின் கடைமைகளைக் காட்டி அருளுகிறார்-

————

நன்றும் தீதும் நமக்கு உரைப்பாரை நாடிப் பெறுதல்
நன்றும் தீதும் உரைப்பார் யார் – எம்பெருமானும் -அவன் அவதாரமான நம் ஸம் ப்ரதாய பூர்வாச்சார்யர்களும்
ஏன் நாட வேண்டும் –ஏன் எனில் ஆச்சார்யன் உபதேசித்த வித்யை தான் நிலைக்கும்
நாடிப் பெற பிரமாணம் என்ன–
1-விதி உள்ளது -அது நித்யமாகிறது
2-பிராயச்சித்தம் ஆகிறது -ஆக நைமித்தியம் ஆகிறது
3- ஞான சாதனம் ஆகிறது -ஆக காம்யம் ஆகிறது
எவருக்குத் தேவை –பாபியான ஷத்ரபந்து வாகிலும் –புண்ணியனான புண்டரீகனே யாகிலும்
எதற்குத் தேவை -மோக்ஷ உபாயம் அறிய –செய்து எல்லையில்லா ப்ரஹ்ம ஆனந்தம் அனுபவிக்க
பெற்று இனிச் செய்வது என்ன
1- ஆச்சார்யர்களைப் போற்றுவது
2-அவர் உபதேசித்த மந்த்ரங்களை மறைத்துக் காப்பது

எம்பெருமான் பரம ஆச்சார்யனாவது எப்படி
ஹம்ஸ -மத்ஸ்ய -ஹயக்ரீவ -நாராயண கீதாச்சார்யனாக அவதரித்து அருளுதல்
வ்யாஸாதிகள் ஆழ்வார்களை அநு பிரவேசிப்பித்து அருளுதல்
ஸநகாதி ஜீவர்களை நியமித்து அருளுதல்
சனக ஆழ்வாராதிகளுக்கு அருளால் உபதேசித்து அருளுதல்

வேதார்த்த ஸம் ப்ரதாயம் தொடர்ந்து வரும்படிக்கு எம்பெருமான் அருளிச் செய்யும் உபகாரங்கள்
1- தானே பிரம்மாவுக்கு வேதங்களை உபதேஸித்தல்
2- மது கைடவர்களால் அபகரிக்கப் பட்ட வேன்களை மீட்டு அருளுதல்
3- ப்ரம்மா மூலம் ஸாஸ்த்ர ப்ரவசனம் செய்து அருளுதல்
4-ஸநத் குமாரர்களுக்கு ஞானம் கொடுத்தருளி அவர்கள் மூலம் ஸாஸ்த்ர ப்ரவசனம் செய்து அருளுதல்
5-நாரதர் -பராசரர் -ஸூ கர் -ஸுநகர் மூலம் ஸாஸ்த்ர ப்ரவசனம் தொடரச் செய்தல்
7–தானே ஹம்ஸ மத்ஸ்ய ஹயக்ரீவ நாராயண கீதாச்சார்யனாக அவதரித்து உபதேசித்தல்
8-பீஷ்மர் முதலானோரைக் கொண்டு ஸாஸ்திரங்களை மூதலிப்பித்து அருளுதல்
9-தானே அருளிச் செய்த பாஞ்ச ராத்ரத்தை ஸங்கர்ஷணணாக த்வாபரத்தில் வெளியிட்டு அருளுதல்
10-பராங்குச பரகாலாதி அபிநவ தச அவதாரம் செய்து அருளி தமிழ் மறைகளை வெளியிட்டு அருளுதல்
11- பாஷண்டிகள் இடமிருந்து அவ்வப்போது ஆச்சார்யர்கள் மூலம் ரக்ஷிக்காவதரித்துக் கொண்டே இருத்தல்

———–

விசேஷ விஷயங்கள்
1-குரு பக்தி உடையவருக்கே ஞானம் உண்டாகும்
ஆச்சார்யன் எல்லாருக்கும் ஓன்று போல் உபதேசித்த போதிலும் சிஷ்யர்களுக்குள் ஞான தாரதம்யம் இருப்பதற்கு குரு பக்தியில் ஏற்றத்தாழ்வே காரணம்
2- வருவது விசாரியாதே சிஷ்யனுக்கு உபதேசித்தால் ஆச்சார்யனின் நிஷ்டை குலையும்
3-குரு என்றால் பரம குருக்களையும் -சாமான்யமான குருக்களையும் குறிக்கும்
4-மந்த்ரம் என்றால் மந்த்ராந்தங்களான ரஹஸ்யங்களையும் குறிக்கும்
5– மந்த்ர -மந்த்ராந்தங்களை உபதேசிக்கும் போதும் –உபதேசம் பெறும் போதும் எம்பெருமான் தொடங்கி தம் ஆச்சார்யர் வரை இறங்கு முகமாகவும்
மந்த்ராந்தங்களை விமர்ச்சிக்கும் போது ஆச்சார்யர் தொடங்கி எம்பெருமான் வரையில் ஏறு முகமாகவும்
குரு பரம்பரா பஜநம் செய்வது வழக்கம்

————-

நாம் ஏன் ரஹஸ்ய த்ரயத்தை அப்யஸிக்க வேண்டும்
நாம் -ஜீவாத்மா -சரீரத்தை விட வேறுபட்டவன் –
கௌஸ்துபம் போல் இனியவன் -குமாரன் -சிஷ்யன் -ப்ரேஷியன் -சேஷ பூதன் -தாஸ பூதன் –
ஸ்வரூபத்தால் பிராட்டிமார்களைப் போலவே -மிதுன தம்பதிகளுக்கு எல்லா கால தேச அவஸ்தைகளிலும்
இவ்வவை நிலைகளுக்கு ஏற்றகைங்கர்யங்களை நித்யர்களைப் போலவே செய்யவே இட்டுப் பிறந்தவர்கள்
ஆனால் ஸ்வ பாவத்தால் -ஸ்திதியில் -அநாதியான மாயையால் பிரகிருதி சம்பந்தத்தை அடைந்து தத்வ ஹித விஷயங்களில் அறிவு இழந்த நிலையில் நிற்கிறான்

இப்பொழுது அறிவு இழந்த நிலையை உணர்ந்து -அந்த நிலையை மாற்றி ஸ்வரூப ஞானம் பெறவே –
இந்த ரஹஸ்ய த்ரயங்களில் அர்த்த பஞ்சகமும் சொல்லப்படுவதால் –
அப்யசிப்பது -ஆச்சார்யர் மூலம் உபதேசிக்கப் பெற்று அவற்றையே ஆலோசித்து பொழுது போக்குவது
ஆச்சார்யர்கள் கன்றுக்குப் பாலூட்டும் பசு போல் நமக்கு குறைவற -ஐயம் திரிபு அற அப்பியாசம் செய்வார்கள்

ஆச்சார்ய அனுக்ரஹத்தால் தான் நம் மனதில் ரஹஸ்ய த்ரய சாரம் நிலைத்து நிற்கும்
இப்படிப்பட்ட ஆச்சார்யரைப் பெறுவதற்கு
எம்பெருமானின் ஸூஹ்ருதமே ஹேது
யாதிருச்சிக்க ஸூஹ்ருதம் -நாமும் அறியாமல் சாஸ்திரமும் அறியாமல் -எம்பெருமான் தானே அறிந்த ஓன்று
த்வேஷம் இல்லாமையே வேண்டுவது –
அவனைப் பற்றிய விஷயங்களை விரும்புவதும் சாதுசமோஹமும் வேண்டும்
அவனுக்கும் நமக்கும் உண்டான குடல் துவக்கை அறிவித்து அவனை அடையும் உபாயங்களிலே மூட்டுகிறார்

பாஹ்ய குத்ருஷ்ட்டி சாஸ்திரங்கள் -விஷம் போல்வன -அத்யந்த அஸாரம்
கர்ம காண்ட விஷயங்கள் -அத்யல்ப ஸாரம்
ஸ்வர்க்காதிகளுக்கு உபாயாந்தரங்கள் ஸாரமாகிலும் ஏழு வகைக் குற்றங்கள் உண்டே
கைவல்யத்துக்கு வழிகள் -சார தரம்
உபநிஷத் -வேதாந்தம் -பரமாத்மாவை அடைய வழிகள் -சாரதமம்
அவற்றுள் ரஹஸ்ய த்ரயம் மிகவும் சார தமம்
அதைக் காட்டிலும் பிரதான பிரதிதந்தர -தத்வ ஸ்வரூப ஹித மஹா விசுவாசங்களைக் காட்டும்
ரஹஸ்ய த்ரய சாரமே -அமுதினில் வந்த பென்னமுதம் போல் மிக மிக சார தமம்

———–

நாராயண தத் புருஷ ஸமாஹத்தாலும் -அஹம் -மாம் -என்பதால் ஜீவன் பகவானைத் தவிர ஆதாரம் ஏதும் இல்லாதவன் என்றும்
நாராயண பஹு வரீஹீ ஸமாஹத்தால் ஜீவன் பகவானைத் தவிர வேறு எவராலும் இயக்கப் படாதவன் என்றும்
அகத்தின் மேல் லுப்த சதுர்த்தியாலும் ஆய பதத்தாலும் -ஏக பத பிரயோகத்தாலும் பகவானுக்கே பிரயோஜனமாக இயங்குபவன் என்றும்
பிரணவம் நமஸ் சரண மாம் ஏகம் -ஜீவன் பகவானைத் தவிர வேறே உபாயம் ஏதும் இல்லாதவன் என்றும்
அறிகிறோம்

எம்பெருமான் ஸமஸ்த லோகத்துக்கு ஆத்மாவாக ஆவது
த்ரவ்யங்களுக்கு ஸ்வரூபத்தால் ஆதாரமாகி -குணங்களுக்கு த்ரவ்ய வழியாகவும்
நித்ய அநித்ய வஸ்துக்களை தன் நித்ய அநித்ய சங்கல்பத்தால் நியமித்தும்
வஸ்துக்களை தனது ப்ரயோஜனத்துக்காக ஏற்று மேன்மை பெறும் சேஷியாகவும்

பிரதான பிரதிதந்தரம்
எம்பெருமானுக்கு சேதன அசேதனங்களுடைய உறவு சம்பந்தம் -ஆத்மா சரீரம் போல் ஒழிக்க ஒழியாதது
எல்லாப் பெயர்களும் எம்பெருமானையே குறிக்கும்
எம்பெருமானுக்கு கைங்கர்யம் செய்வதே புருஷார்த்தம்
பிராட்டியும் எம்பெருமானும் சேர்ந்தே புருஷார்த்தம் -சேஷிகள்
பக்தி பிரபத்திக்கு அல்லது மோக்ஷம் கிட்டாது

விசேஷ விஷயங்கள்
1- எம்பெருமானின் இச்சை வஸ்துக்களை அவனுடைய ஸ்வரூபத்தை ஆஸ்ரயித்தே இருக்கச் செய்கிறது
2-பகவானின் ஆதாரத்வ -சேஷித்வ -நியந்த்ருத் வத்தால்-சேதனனுக்கு அப்ருதக் ஸித்த -அவனை விட்டுப் பிரியாத தன்மை –
புருஷார்த்தத்தில் ஆசை -உபாய விசேஷ அறிவு இவை முறையே பலிக்கின்றன
3-சேதன அசேதனங்கள் இரண்டுக்கும் பொதுவானது -எம்பெருமானின் நிருபாதிக சேஷித்வமும் -அவனுக்கு நிருபாதிக சேஷமாய் இருப்பது என்றும்
அவற்றுள் சேதனர் விஷயத்திலோ புருஷார்த்தம் தருவதால் பகவான் ஸ்வாமி யாகிறார்
கைங்கர்ய ரூப புருஷார்த்தம் பெறுவதால் சேதனன் தாஸன் ஆகிறான்
4- இயற்கையாகவே தன்னைக் காத்துக் கொள்ள தகுதியும் சக்தியும் இல்லாதவர்கள் சேதனர்கள்
எம்பெருமானோ சேதனரைக் காப்பதற்கு கடமையும் சக்தியும் படைத்தவன்
அப்படிக் காக்கும் போது கர்ம வஸ்யரை ஒரு உபாயத்திலே மூட்டியே ரக்ஷிப்பது என்பது எம்பெருமான் தீர்ந்த சங்கல்பம்

———–

அப்புள்ளார் திருமந்திரம் பற்றி அருளிச் செய்தவை
பிரணவம் -அ -ஆய -உ -ம -ஓம்
அகாரம் -எம்பெருமான் -அ ஆய -எம்பெருமானுக்கு -அ -ஆய -உ-எம்பெருமானுக்கே -அ -ஆய -உ -ம-எம்பெருமானுக்கே ஜீவன் -சேஷன்
அர்ஜுனன் ரதம் இத்தையே காட்டும் –அர்ஜுனன் ரதத்தில் முன்னால் எம்பெருமான் -பின்பு ஜீவனான அர்ஜுனன் அமர்ந்து இருப்பது போல்
ப்ரணவத்திலும் முன்னால் அகாரமும் பின்னால் மகாரமும்
அன்றிக்கே
உகாரம் பிராட்டியைச் சொல்லி -அ -ஆய -உ -ம-எம்பெருமானுக்கு பிராட்டிக்கு ஜீவன் சேஷன் என்கிறது
ஸீதா பிராட்டி– பின்னால் லஷ்மணன் -இருவருக்கும் முன்பு சக்ரவர்த்தி திருமகனும் போல்

நம -எனக்கு ஸ்வா தந்தர்யம் இல்லை -சேஷித்வமும் இல்லை -பரதாழ்வான் பாதுகா தேவிக்கு கைங்கர்யம் -பாகவத தொண்டனான சத்ருக்கனன் தொண்டனான பரதனுக்கும் அடிமை செய்தது போல்

நாராயண -ஆதாரத்வமும் வியாபகத்வமும் கொண்ட எம்பெருமான்
தன்னுடைச் சோதிக்கு சக்ரவர்த்தி திருமகன் எழுந்து அருள சராசரங்கள் பின் தொடர்ந்து
நீ என்னை அன்றி இல்லை நாங்களும் உன்னை அன்றி இல்லாம என்று காட்டினார்கள்

ஆய -கைங்கர்ய ரூபமான புருஷார்த்தம் -சேஷி உகந்த கைங்கர்யம்
இளைய பெருமாள் -கானகத்துக்குத் தொடர்ந்து ப்ரவ்ருத்தி ரூபமாகவும்
பாதுகா தேவி நாடு திரும்பி நிவ்ருத்தி ரூபமாகவும் உண்டே –

அடிப்படையில் அலர்ந்த ஐந்து அறிவு -அர்த்த பஞ்சகம் –

அடையப்படும் ப்ரஹ்ம ஸ்வரூபம்
பெரிய பிராட்டியாரோடு உடன் ஸதா கூடியே இருத்தல்
ஸத்யம் ஞானம் அநந்தம் -ஆனந்தம் -அமலமயம் –
அகில ஹேய ப்ரத்ய நீகன்
கல்யாண குண ஸ்தானன்
விபு
திவ்ய மங்கள விக்ரஹம் கொண்டவன்
உபய -போக லீலா விபூதியை யுடையவன்
லீலையாக உலகை நடத்துபவன்

இவற்றை விளக்கும் பிரணவம் -நாராயண பதம் –த்வயம் -ஸ்ரீ மந் நாராயண பதங்கள் –மாம் அஹம் பதங்கள்

அடையும் ஜீவ ஸ்வரூபம்
அணு
ஞான ஆனந்த அமலமயம்
அநந்யார்ஹ சேஷத்வம்
அவனாலேயே தூண்டப்பட்டு இயங்குதல்
மகாரம் -நார பதங்கள்
ப்ரபத்யே -வ்ரஜ -த்வா -மா ஸூச பதங்கள்

உபாய ஸ்வரூபம்
ஸ்வரூப ரூபாதிகளுடன் கூடிய பகவானை ப்ரீதியோடு இடைவிடாது தியானித்தால்
அங்கங்களோடு கூடியதாக தன்னையும் -தன்னைக் காக்கும் பொறுப்பையும் -பலனையும் பகவானிடம் சமர்ப்பித்தல்
நம -அயன பதங்கள் -த்வயத்தின் முற்பகுதி -சரம ஸ்லோகத்தின் முற் பாதி

அடைய வேண்டிய பல ஸ்வரூபம்
பெருமானின் ப்ரீதிக்காகவே -அவனுக்கே எல்லையில்லா அடிமைப்பணி செய்து கிடத்தல்
நான்காம் வேற்றுமை உருபுகள்
த்வயத்தில் நம பதம்
ஸர்வ பாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி -வாக்யம்

விரோதி ஸ்வரூபம்
அவித்யா கர்ம வாஸனா ருசி ப்ரக்ருதி சம்பந்தம் காரணமாக நாம் பகவத் ஆஜ்ஜையை மீறியதால் பிறந்த அவனின் நிக்ரஹ ஸங்கல்பம்
இவை பக்தனுக்கு ஞான ஸங்கோசம் உண்டாக்கும் -ப்ரக்ருதியுடன் சம்பந்தத்தை உண்டாக்கும்
புலன்களோடு சேர விட்டு பரதந்த்ரனாக்கும்-பாஹ்ய குத்ருஷ்டிகள் உடன் கலக்கும் -உலகு இயல்பில் ஈடுபடுத்தும் –
கர்ப்பம் ஜென்மம் மூப்பு மரணம் நரகம் சுழற்சியில் சிக்க வைக்கும்
சிறு பயன்களில் மயங்க வைக்கும்-அல்ப மனிதர் கால்களில் விழப்பண்ணும்-ஆத்ம உபாசகரை அதிலேயே நிறுத்தும்

விசேஷ விஷயங்கள்
ரஹஸ்ய த்ரய ஞானத்தால் சேஷியான எம்பெருமானுக்கு ஏற்றவனான அடியேன் உரிமையாகக் கிடைக்க கூடிய பகவத் கைகர்யத்தை
அஹங்காராதிகளால் இழந்து நிற்கும் நிலையில் செய்ய வேண்டியது மிதுன தம்பதிகள் இடம் சரணாகதியை
அர்த்த பஞ்சகத்தில் உள்ள -எம்பெருமான் -நான் -அஹங்காரம் -இவையே தத்வ த்ரயம்

வஸ்துக்களின் ஸ்வரூப ஸ்திதி ப்ரவ்ருத்திகள் எம்பெருமானின் அதீனமே -அவை ஸ்வ பாவத்தால் அனுகூலமாகவே இருக்கும்
அவை கர்மங்களுக்கு ஈடாகப் பலன் கொடுக்கும் பகவத் சங்கல்பத்தால் பக்தன் தனக்கு என்று கொண்டால் அவை அல்ப அனுகூலமாயோ பிரதிகூலமாயோ உதாசீதனம்மாவோ இருக்கும்
அனைத்தும் அவனுக்கே என்று கொண்டால் -அவனுக்கே என்பதில் அவன் அடியார்களும் அடங்கும் அனுகூலமாகவே இருக்கும்

திருவுடன் இருக்கும் பரனே பரதத்வம் ஸூபாஸ்ரயம்

சரீரத்தையே ஆத்மாவாக எண்ணுதல் அஹங்காரம் -சரீரத்தோடு தொடர்புள்ள மனைவி மக்கள் வீடு தனதாக எண்ணுவது மமகாரம்
மன ஞானே –அவ போதனே -மஸ பரிமானே –ஜீவன் ஞானவான் பொருளை அறிபவன் -அணுவானவன் என்று அறிந்து சரீரத்தை விட வேறு பட்டவன் என்று அறியலாம்

நான் எனக்கே உரியவன் -அஹங்காரம் -என்னுடைய குணம் போன்றவை எனக்கு உரியன -மமகாரம்
லுப்த சதுர்த்தி -நானும் என்னைச் சேர்ந்தவர்களும் அவனுக்கு சேஷம் என்று உணர்ந்து இவற்றைத் தவிர்க்கலாம்

அந்நிய சேஷத்வம் தவிர்க்க உகாரார்த்தம் அவனுக்கே உணர வேண்டும்

நாமே ரக்ஷகன் நினைவு தவிர்க்க ந ம நிஷேதம் அறிய வேண்டும்

நமக்குப்பலன் நம் ப்ரீத்திக்கு பலன் -நினைவு தவிர்க்க நம பதம் மேல் உள்ள நாராயணாய பதத்துடன் சேர்த்து உணர வேண்டும்

இவ்வளவும் அறிந்தவனே முமுஷு வாக யோக்யதை கொண்டவன்

பழ மறையின் பரம நெறி -பகவானே உபாயம் உபேயம் என்று உணர்வது -ஞானத்துக்கு விஷயமாய் பக்தி ஸ்தானத்தில் நின்று பலன் அளிப்பதால் அவனே உபாயம்
ஞானத்துக்கு விஷயமாகக் கொண்டு குண விபூதிகளோடு பரிபூரணமாய் அனுபவிக்கப்படுவதால் அவனே உபேயம்
ஸ்வ பாவிகம் -பிராப்தம் -இந்திரியங்களை எதிர்பாராதது
குண விபூதிகளால் பரிபூரணம் -அவ்வநுப பரிவாஹ கைங்கர்யம் –
ஞான விகாஸ விசேஷம் -பர பக்தி -பரஞானம் -பரம பக்தி –
பிரபத்திக்கு -சக்தியோ ஞானமோ தேவை இல்லை –வர்ண நியமும் இல்லை -தாமதம் பொறுக்காதவர் –

ஆனு கூல்ய ஸங்கல்பம் -பிராதி கூல்ய வர்ஜனம் -மஹா விஸ்வாஸம் –கார்ப்பண்யம் -கோப்த்ருத்வ வரணம்

திரிவித தியாக பூர்வகமாக பிரபத்தி செய்பவன்
பரம் இல்லாதவனாய்
ஸந்தேஹம் அற்றவனாய்
பயம் இல்லாதவனாய்
மகிழ்ந்து ஆஜ்ஜா கைங்கர்யங்களை செய்து க்ருதக்ருத்யன் -செய்த வேள்வியன் -ஆகிறான்

ஸ்வரூப நிஷ்டை
குற்றம் சொல்பவர் சொல்லும் குற்றம் எல்லாம் உடலைப் பற்றியதே -ஆத்ம ஸ்வரூபத்தில் இல்லை என்று வருத்தம் இல்லாமலும்
இவ்வாறு சொல்லி பாபம் ஸம்பாதிக்கிறார்களே என்று அவர்கள் பக்கலிலே கிருபை கொள்ளுதல்
பூர்வர்கள் அநுஸந்திக்கும் நைச்ய அனுசந்தான பாசுரங்களை நினைவூட்டுவதால் அவர் பக்கலில் நன்றியும்
பிறரைக் கருவியாக்கி ஈஸ்வரன் செய்கிறான் என்ற எண்ணத்தால் மனா விகாரம் அடையாமல்
அனுபவித்தே கழிக்க வேண்டிய இவர்கள் பாபங்கள் கழிகின்றன என்ற உகப்பும் கொள்வான்

இவ்வாறு ஸ்வரூப உபாய புருஷார்த்த நிஷ்டைகளுடன் இருந்து பகவத பாகவத அபசாரங்களிலே இழியாமல்
கைங்கர்யம் இல்லாத பலன்களில் மனம் செல்லாமல் இருப்பவர் பாக்ய விசேஷத்தால் நிலத்தேவர் பூ ஸூரர் ஆவார்கள்

தேனார் கமலத் திரு மகள் நாதன் திகழ்ந்து உறையும்
வானாடு உகந்தவர் வையத்து இருப்பிடம் வன் தரும
கானார் இமயமும் கங்கையும் காவிரியும் கடலும்
நாநா நகரமும் நாகமும் கூடிய நன்னிலமே

———————————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ தேசிகன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

Posted in Ashtaadasa Rahayangal, Desihan | Leave a Comment »

நியாய ஸித்தாஞ்சனம்–நியாய பரிசுத்தி-நியாய சாஸ்திரம் –சம்பிரதாய பரிசுத்தி-

July 9, 2023

உலகில் உள்ளவை அனைத்துமே நான்கு பிரிவுக்குள்ளே அமையும்
1-பிரமாணம்
2-பிரமேயம்
3-பிரமாதா
4-பிரமிதி -என்ற பிரிவுக்குள்ளே அமையும்

நியாய பரிசுத்தி -பிரமாணம் பற்றியும்
நியாய சித்தாஞ்சனம் -ப்ரமேயம் பற்றியும் அருளிச் செய்யப்பட்டவை

ஸ்ருதி சிரஸ் தாத்பர்ய பத தீ லப்தர்தோ வரதார்ய பாத ரசிகாத் ராமாநுஜார் யதா
பாலாநாம் அதி வேல மோஹ பத லாபஷ்டம்ப ஸீத த்ருஸம்
ஸம் யக்த தத்வ நிரீக்ஷணாய தநுதே ஸத் தர்க ஸித்தாஞ்சனம்–மங்கள ஸ்லோகம்

1-ஜட த்ரவ்ய பரிச்சேதம்
2-ஜீவ பரிச்சேதம்
3-ஈஸ்வர பரிச்சேதம்
4-நித்ய விபூதி பரிச்சேதம்
5-புத்தி பரிச்சேதம்
6-அத்ரவ்ய பரிச்சேதம்
ஆகிய ஆறு அதிகாரங்கள் நியாய சித்தாஞ்சனத்தில் உண்டு

ஸ்ரீ ஸூ க்திகளின் ஏற்றங்கள்
1-ப்ரவிட கம்பீர பரிமித ஸ்ரீ ஸூக்தி
2-யுக்தி பிரமாண கர்ப்ப ஸ்ரீ ஸூக்தி
3-மதாந்திர விவேச்சன பூர்வக ப்ரமேய நிஷ் கர்ஷ வாஸா ஸ்ரீ ஸூக்தி
4-ஸகல சங்கா நிராச பூர்வகம் வாஸா ஸ்ரீ ஸூக்தி

——————-

விவாதத்தின் போக்கில் உள்ள நிலைகள்) பதினாறு படிகளின் கீழ் வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது:

1) பிரமாணம் (அறிவின் வழிமுறைகள்);
2) பிரமேய (சரியான அறிவின் பொருள்);
3) சம்சயா (சந்தேகம் அல்லது தவறான தீர்ப்பை உருவாக்குதல்);
4) பிரயோஜனா (நோக்கம்);
5) த்ருஷ்டாந்தம் (பழக்கமான உதாரணம்);
6) சித்தாந்தா (நிறுவப்பட்ட கோட்பாடு அல்லது கொள்கை);
7) அவயவ (சிலஜிசத்தின் ஒரு உறுப்பு);
8) தர்கா ( நியாயமான வாதம்);
9) நிரணயா (கேள்வியின் துப்பறிதல் அல்லது தீர்மானம்);
10) வாத (காக்க அல்லது உண்மையை அடைய விவாதம்);
11) ஜல்பா (ஒரு வெற்றியைப் பெறுவதற்கான சண்டை அல்லது தகராறு);
12) விதாண்டா (விளக்கம் அல்லது வெறும் தாக்குதல்);
13) ஹெத்வபாசா (தவறு, ஒழுங்கற்ற எதிர்நிலை , தவறான நேர சவால்கள்);
14) சாலா (தவறாக வழிநடத்துதல் அல்லது வேண்டுமென்றே வார்த்தைகளை தவறாகப் புரிந்துகொள்வது);
15) ஜாதி (ஒற்றுமைகள் அல்லது வேறுவிதமாக நிறுவப்பட்ட வீண் ஆட்சேபனைகள்) ;மற்றும்
16) நிக்ரஹஸ்ல்ஹானா (கொள்கையில் கருத்து வேறுபாடு அல்லது மேலும் வாதிடுவதில் எந்த நோக்கமும் இல்லை அல்லது தோல்வியை நெருங்கும் புள்ளி).

————

இந்த பதினாறு படிகள் ‘உண்மை என்ன’ ( யதார்த்தம் ) கண்டறிவதற்கும் நிறுவுவதற்கும் ஆகும் . முதல் நான்கு படிகள் முக்கியமாக தர்க்கத்துடன் தொடர்புடையவை; பிந்தைய ஏழு பிழைகளைத் தடுக்கும் மற்றும் நீக்கும் செயல்பாட்டைச் செய்கிறது.

துஷ்க-ஜன்ம-ப்ரவ்ருத்திதோஷ-மித்யாஜ்ஞானம் உத்தரோத்தரபாயே ததானந்தரா பயத் அபவர்க: (1.1.2: )

சம்வதா ஒரு தீவிரமான உண்மையைத் தேடுபவருக்கும் அறிவொளி பெற்ற ஆசிரியருக்கும் இடையே அனைத்து ஆர்வத்துடன் நடக்கும் உன்னதமான உரையாடலாகக் கருதப்படுகிறது. பண்டைய இந்திய நூல்களில் பெரும்பாலானவை இந்த வடிவத்தில் உள்ளன.

சம்வதா ஒரு சொற்பொழிவு அல்லது போதனையை வழங்கும்போது, மற்ற மூன்று – வாத , ஜல்ப் அ மற்றும் விட்டண்டா – புத்திசாலி மற்றும் கட்டமைக்கப்பட்ட ( தந்திரம் – யுக்தி ) போட்டியாளர்களிடையே விவாதங்கள் மற்றும் வாதங்கள்.

நியாயா (மனித அறிவின் பொருள்கள் மற்றும் பொருள்களின் உண்மைத் தன்மையைக் கண்டறிவதற்கான நன்கு ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட தர்க்க வழிகள்) மற்றும் ஒரு பகுதியில் சம்வாதத்தைப் பற்றி பேசலாம் ; மற்றும், மற்ற விவாதங்கள்/வாதங்கள்.

நியாய சூத்திரம் முக்கியமாக ஐந்து பாடங்களைக் கையாளுகிறது:
1-பிரமாணம் (சரியான அறிவின் கருவிகள் அல்லது வழிமுறைகள்);
2-பிரமேயம் (சரியான அறிவின் பொருள்);
3-வாத (விவாதம் அல்லது விவாதம்);
4-அவயவ (சிலஜிசத்தின் கூறுகள் அல்லது படிகள்);
5- அன்யா-மதா-பரிக்ஷா (பிற பள்ளிகளின் கோட்பாடுகளின் மதிப்பாய்வு அல்லது ஆய்வு).

சம்வதா என்பது ஆசிரியருக்கும் கற்பித்தவருக்கும் இடையே உள்ள ஒரு உரையாடலாகும்.
ஆசிரியரை அணுகுபவர் சீடராக இருக்கலாம்;
மாணவர்; நண்பர் (கிருஷ்ணர்-அர்ஜுனா அல்லது கிருஷ்ணர்-உத்தவர் போல) ;
மகன் (சிவன்-ஸ்கந்தா அல்லது உத்தாலக-ஸ்வேதகேதுவைப் போல);
அல்லது மனைவி (சிவன்-பார்வதி அல்லது யாக்ஞவல்கியா-மைத்ரேயியைப் போல);
அல்லது பெற்றோர் (கபில முனிவர் தனது தாய் தேவஹூதிக்கு கற்பிப்பது போல);
அல்லது அறிவைத் தேடும் வேறு எவரேனும் (நச்சிகேதா-யமாவைப் போல
அல்லது பிரஸ்ண உபநிஷத்தில் பிப்பலாத முனிவரை அணுகும் ஆறு நபர்கள் ).

அத்தகைய சந்தர்ப்பங்களில் சம்வாதத்தின் சிறப்பியல்பு என்னவென்றால்,
கற்பவரின் நேர்மையும் ஆர்வமும் ஆகும்;
அவன்/அவள் அணுகுமுறையில் உள்ள பணிவு;
மற்றும் ஆசிரியர் மீது பூரண நம்பிக்கை.
புத்திசாலியான ஆசிரியர், முழு கருணையுடன், உண்மையைத் தேடுபவர் மீது
மிகுந்த அன்பினால் அறிவுரைகளை வழங்குகிறார்.

ஒரு சம்வதா என்பது ஒரு சொற்பொழிவு அல்லது உரையாடலாகும்,
இது உண்மையுள்ள உண்மையைத் தேடுபவருக்கு கற்பிக்கிறது,
அறிவுறுத்துகிறது அல்லது அறிவைக் கடத்துகிறது.

உபநிஷத் போதனைகளின் பெரும்பகுதி சம்வாத வடிவில் நமக்கு வந்துள்ளது ,
இது பல்வேறு சூழல்களில் நிகழ்ந்தது.
ஒரு ஒளிமயமான ஆசிரியர் ஒரு ஆர்வலருக்கு அறிவுரைகளை வழங்கும் நெருக்கமான அமர்வுகளைத் தவிர,
பல்வேறு வகையான நிகழ்வுகள் உள்ளன, சொல்லுங்கள்:
ஒரு மனைவி தன் கணவனிடமிருந்து அழியாமையின் ரகசியங்களைக் கற்றுக்கொள்ள ஆர்வமாக இருக்கிறாள்;
ஒரு டீனேஜ் பையன் வாழ்க்கை மற்றும் மரணத்தின் உண்மையை அறிய மரணத்தை அணுகுகிறான்;
ஒரு அரசன் தன் அனுபவத்தில் இருந்து பேசும் ஒரு துறவு முனிவரிடம் அறிவுரை கேட்கிறான்;
வயது மற்றும் ஞானத்தில் முன்னேறிய பிராமணர்கள் ஒரு க்ஷத்திரிய இளவரசனின் காலடியில் அமர்ந்து உத்வேகமாக அறிவுறுத்துகிறார்கள்;
மற்றும் , சில சமயங்களில் முனிவர்கள் அரசர்களால் அணுகப்படும் பெண்களாக இருக்கும்போது .
வேறு வகையான உரையாடல்கள் உள்ளன ,
ஜபாலா காளைகள் மற்றும் பறவைகளால் கற்பிக்கப்படும் போது ( அதி. அப் 4.4-9) ,
புனித நெருப்புகளால் உபகோசலை ( சி. அப். 4.10-15 ),
மற்றும் பாகா ஒரு நாய் (சி. அப். 1.12 ).

ஒரு மாணவனுக்கும் அவனது வழிகாட்டிக்கும் இடையே உள்ள உறவை விட உபநிடதங்களில் எதுவும் இன்றியமையாதது.
ஆசிரியர் தனது அனுபவத்தை வெளிப்படுத்தி, உலகின் இயல்பு,
உண்மை போன்றவற்றைப் பற்றிய தனது கருத்துக்களைப் பற்றி அல்லது நினைவகத்தில் பதிந்திருக்கும் மனப் படிமங்கள்
மூலம் காட்சிப்படுத்தப்பட்ட குறிப்பிட்ட நிகழ்வுகளைப் பற்றி பேசுகிறார்.

உங்கள் ஆழ்ந்த, உந்துதல் ஆசை என்னவோ அதுதான் நீங்கள்; உங்கள் விருப்பம் போல், உங்கள் விருப்பமும் உள்ளது ச யதா காமோ பவதி தத் க்ருதுர் பவதி

உங்கள் விருப்பம் போல், உங்கள் செயல் ( யத்-க்ரதுர்-பவதி தத்-கர்ம குருதே) ;

உங்கள் செயல் எப்படி இருக்கிறதோ, அதே போல் உங்கள் விதியும் உள்ளது ( யத்-கர்ம குருதே தத்-அபி-ச ṃ பத்யதே ”- ( ப்ரு. அப். 4.4.5 ).

ச யதாகாமோ பவதி தத்-க்ரதுர் பவதி | யத்-க்ரதுர் பவதி தத் கர்ம குருதே | யத் கர்ம குருதே தத் அபி-ஸம்பத்யதே || BrhUp_4,4.5 |

இறுதியில், அனைத்து சாதனைகளும் எரியும் ஆசையால் தூண்டப்படுகின்றன .

பகவத் கீதை, உண்மையின் தீவிர தேடுபவர், ஒரு கற்றறிந்த ஆசிரியரை பணிவுடன் அணுகி, அவரிடம் அறிவுரைகளைப் பெற வேண்டும் என்று அறிவுறுத்துகிறது; அவரிடம் மீண்டும் மீண்டும் கேள்விகள்:

தத் வித்தி ப்ரணிபதேன பரிப்ரஸ்நேன ஸேவயா I உபதேக்ஷ்யந்தி தே ஞானம் ஞானினாஸ் தத்வ-தர்சினா II (பி ஜி.; சா.4; வசனம் 34)

———

சம்பிரதாய பரிசுத்தி
தம் பரம் என்று இரங்கித் தளரா மனம் தந்து அருளால்
உம்பர் தொழும் திருமால் உகந்து ஏற்கும் உபாயம் ஒன்றால்
நம் பிறவித் துயர் மாற்றிய ஞானப் பெரும் தகவோர்
சம்ப்ரதாயம் ஒன்றிச் சத்திற்கும் நெறி சார்ந்தனமே

கடல் அமுதத்தைக் கடைந்து சேர்த்த திருமாலடி நம் தேசிகர் தம் நிலை பற்றிச் சேர்ந்தோமே

ஸாஸ்த்ர ஞானம் பஹு கிலேசம் புத்திஸ் சலேந காரணம்
உபதேசாத் ஹரிம் புத்வா விரமேத் ஸர்வ கர்மாஸூ

ஸாஸ்த்ர மூலத்வ ஸம் பிரதிபத்தி உண்டான ஸம் ப்ரதாயமே உப ஜீவ்யம்
தத் வித்தி ப்ரணி பாதேந பரி ப்ரஸ்நேந சேவயா –வேத்ய உபா தேயங்கள்

அத்யந்த அதிந்தரிய விஷயத்தில் ஸாஸ்த்ர மூலம் இல்லாத ஸம் ப்ரதாயமும்
ஸம் பிரதிபன்ன ஸாஸ்த்ரார்த்த விருத்தமான ஸம் ப்ரதாயமும்
ப்ரஹ்ம விப்ரலம்ப ஸம் பாவனை உண்டானால் பாஹ்ய துல்யமாகையாலே

யதார்த்த அபேக்ஷித அர்த்த நிர்ணயம் உபதேசத்தால் பெறலாம்
ஸத் ஸம் ப்ரதாய ரஹிதமான ஸாஸ்த்ரத்தால் அர்த்த நிர்ணயம் துஷ் கரம் –
ஸூ கரம் தான் ஆகிலும் உப யுக்தம் ஆகாது

ஸதஸ்யம் -ரஹஸ்யம் இரண்டு வகைப்படும்
கீதா சரம ஸ்லோகம் ஸதஸ்யம்
ஸம் ப்ரதாய-உபதேசத்தால் அர்த்த விஷயங்கள் பெற்ற சரம ஸ்லோகம் ரஹஸ்யம்

விரோசனன் இந்திரன் இருவரும் பிரம்மாவிடம் ஆத்ம ஞானம் பெற வர
சரீரமே ஆத்மா என்ற உடன் விரோசனன் போக
இந்திரன் மேல் கேள்விகள் கேட்டு சரீர விலக்ஷணன் ஆத்மா என்ற உபதேசம் பெற்றான் அன்றோ

வ்யாஸ பகவான் -போதாயனர் -டங்கர் -டிராமிடர் -குஹ தேவர் -ஆச்சார்ய பரம்பரை
ப்ரபந்ந ஜன கூடஸ்தர் நம்மாழ்வார் -மதுர கவி ஆழ்வாருக்கு உபதேசம்
விதுரர் தர்மபுத்ரனுக்கு பொது தர்ம உபதேசம் செய்தார் ஒழிய ப்ரஹ்ம வித்யையோ மந்த்ரங்களோ உபதேசம் செய்யவில்லையே

ஸ்ரீ ஆளவந்தாருடைய நியோகத்தாலே
ஸ்ரீ பாஷ்யகாரரை அங்கீ கரித்த பூர்ணரான பெரிய நம்பி
அவரை தமக்கு ச ப்ரஹ்மச்சாரிகளான
ஸ்ரீ திருக்கோஷ்டியூர் நம்பி பக்கலிலே அர்த்த சிஷை பண்ணவும்
ஸ்ரீ திருமாலை ஆண்டான் பக்கலிலே திருவாய் மொழி கெடுக்கவும்
ஸ்ரீ ஆழ்வார் திருவரங்கப் பெருமாள் அரையர் பக்கலிலே நாலாயிரத்தைக் கேட்கவும்
நியோகித்ததும்
பஹுப்ய ஸ்ரோதவ்யம்-பஹுதா ஸ்ரோ தவ்யம் ஞான விருத்த மயாராஜன் பகவ
பரி உபாஸித இத் யாதி களையும் ஸூகாதி விருத்தங்களையும் பார்த்து
சிஷ்ய பூதரை பஹு முகமாக திருத்த வேண்டுமாகிற அபி சந்தியாலே உப பன்ன தமம்
இப்படி ஆச்சார்ய அபிமத விஷயத்தில் ஆச்சார்ய ஆஞ்ஜை யாலேயே அபேக்ஷிதா ஞானம் உப ஜீவிதம் பண்ணுவது
ஸாஸ்த்ரார்த்தம் என்னும் இடம்
அந்திம தச அவதியாக அத்யந்த அவஹிதராகக் கொண்டு சதாச்சார்ய அநு பாலநம்
பண்ணின ஸ்ரீ பாஷ்யகாரருடைய அனுஷ்டானத்தாலே ஸித்தம்

ஆசர்வஞானாத் அஸ்மத் ஆச்சார்ய பங்க்தே
அப்ரத் யுகம் ஸத் பதம் ஸ்தா பயந்தீ
ஸைஷா நித்யம் ஸம் ப்ரதாயஸ்ய ஸூத்தி
ஸ்ரத்தாத் வ்யா ஸாதக ந்யாநிஷ் தை-

———————————

Posted in Acharyarkall, Desihan, Sri Vaishna Concepts | Leave a Comment »

ஸ்ரீ கோதா ஸ்துதி அனுபவம் —

March 14, 2023

ஸ்ரீமாந் வேங்க‌ட‌நாதார்ய‌: க‌விதார்க்கிக‌ கேஸ‌ரீ |
வேதாந்தாசார்ய‌வ‌ர்யோ மே ஸ‌ந்நிதத்தாம் ஸ‌தா ஹ்ருதி ||

கவி தார்க்கிக சிம்ஹாய கல்யாண குண சாலினே
ஸ்ரீ மதே வேங்கடேசாய வேதாந்த குரவே நம –

சீர் ஓன்று தூப்புல் திரு வேங்கடமுடையான்
பார் ஒன்றச் சொன்ன பழ மொழியுள் ஓர் ஓன்று
தானே யமையாதோ தாரணியில் வாழ்வார்க்கு
வான் ஏறப் போம் அளவும் வாழ்வு –

————

1-ஸ்ரீ பூர்வாச்சார்யர்களின் ஸூ க்தி நடையை அநு சரித்தல்

முதல் ஸ்லோகம் -ஐந்தாம் ஸ்லோகம் -இவற்றில் காணலாம்

ஸ்ரீவிஷ்ணு சித்த‌ குல‌நந்த‌ன‌ க‌ல்ப‌ வ‌ல்லீம்
ஸ்ரீர‌ங்க‌ராஜ‌ ஹ‌ரி ச‌ந்த‌ன‌ யோக‌ த்ருஸ்யாம்|
ஸாக்ஷாத் க்ஷ‌மாம் க‌ருண‌யா க‌ம‌லா மிவாந்யாம்
கோதா ம‌நந்ய‌ ச‌ர‌ண‌: ச‌ர‌ண‌ம் ப்ர‌ப‌த்யே || (1)

ஸ்ரீவிஷ்ணுசித்த‌ருடைய‌ குல‌மென்னும் நந்த‌ன‌த் தோட்ட‌த்தில் (தோன்றிய‌) க‌ற்ப‌கக்கொடியும்,
ஸ்ரீர‌ங்க‌ராஜ‌னென்னும் ஹ‌ரிச‌ந்த‌ன‌ க‌ற்ப‌க‌ விருக்ஷ‌த்தை அணைவ‌தால் (ம‌ண‌ம் புரிவ‌தால்) பார்க்க‌த் த‌க்க‌வ‌ளாயும்,
க்ஷ‌மையின் வ‌டிவேயான‌வ‌ளாயும், (ஸாக்ஷாத் பூமிதேவியாயும்), க‌ருணையினால் ம‌ற்றோர் ல‌க்ஷ்மிதேவி
போன்ற‌வ‌ளாயுமான‌ கோதையை (வாக்கைய‌ளிக்கும் தேவியை) புக‌லொன்றில்லாவ‌டியேன் ச‌ர‌ண‌ம் ப‌ணிகிறேன்.

அநுகல தநு காண்ட ஆலிங்க நாரம்ப சும்பத்
ப்ரதிதிச புஜசாக ஸ்ரீஸக அநோகஹ ருத்தி:
ஸ்தந நயந குளுச்ச ஸ்பார புஷ்ப த்விரேபா
ரசயது மயி லக்ஷ்மீ கல்ப வல்லீ கடாக்ஷாந்–ஸ்ரீ குணரத்னகோசம் 3–

ஸ்ரீரங்கநாதன் ஒரு கற்பக மரமாக இருந்து அடியார்கள் வேண்டுவனவற்றை அருள்பவனாக உள்ளான்.
அப்படிப்பட்ட கற்பகமரம் போன்று உள்ள அவனைப் பின்னிப் பிணைந்து விளங்கும் கற்பகக் கொடி போன்று ஸ்ரீரங்கநாச்சியார் உள்ளாள்.
இவளுடைய படர்தல் காரணமாக, அவனது கிளைகள் போன்ற நான்கு திருத்தோள்களும் நான்கு திசைகளிலும் பரவி நின்று,
அவளை மேலும் அணைத்துக் கொள்கின்றன.
இப்படிப்பட்ட செழிப்புடையவளான அவளது ஸ்தனங்கள், அந்தக் கொடியில் உள்ள மலர்க்கொத்துக்கள் போன்று உள்ளன.
அந்த மலர்ச் செண்டுகளை மொய்க்கும் வண்டுகள் போன்ற கண்களைக் கொண்டு அவள் உள்ளாள்.
இப்படி உள்ளவள் யார் என்றால் – லக்ஷ்மீ கல்பவல்லீ – என்றார். அவள் மஹாலக்ஷ்மியாகிய ஸ்ரீரங்கநாச்சியார் ஆவாள்.
அவள் தனது அருள் நிறைந்த பார்வையை என் மீதும் (ஸ்ரீரங்கநாதன் மீது படர விட்டது போன்று ) சிறிது படர விடுவாளாக.

தேவேந்த்ரனுடைய உத்யான வனத்துக்கு -நந்தனம் -என்ற பெயர் உண்டு -அங்கு கற்பகக் கொடி படரும்
வேயர் தங்கள் குலத்து உதித்த விட்டு சித்தன் குடியாகிற நந்தவனத்தில் தோன்றிய ஆண்டாளும்
தனது திவ்ய ஸூ க்திகள் மூலம் சகல வேதார்த்தங்கள் எல்லாம் விளக்கி அருளுகிறாள்
பெரியாழ்வார் குலம் ஆண்டாள் திருவவதரித்ததால் பெருமை மிக்கு விளங்கியதே
கொடி கொள் கொம்போடே அணைந்து அல்லால் நிற்காதே
எனக்கே தன்னைத் தந்த கற்பகமான எம்பெருமானான பெரிய பெருமாளாகிய கற்பகத் தருவை அணைந்து விளங்கா நிற்கும்

பஞ்சைதே தேவ தரவோ மந்தார பாரிஜாதக சந்தான கல்ப வ்ருஷச் ச பும்ஸி வா ஹரி சந்தனம் -அமர கோசம்
ஐந்து வ்ருக்ஷங்கள் தேவ வ்ருக்ஷங்கள்

ஸ்ரீர‌ங்க‌ராஜ‌ ஹ‌ரி ச‌ந்த‌ன‌ கல்ப வ்ருஷ தேந ஸஹ யோகேந -த்ருஸ்யாம் ரமணீயாம் இத்யர்த்த
மானிடவர்க்கு என்று பேச்சுப்பதில் வாழகில்லேன்

ஆக பட்டரை அடி ஒட்டி ஆண்டாளை கற்பக வல்லியாக அருளிச் செய்கிறார் –

———

அஸ்மாத்ருஶாம் அப‌க்ருதௌ சிர‌ தீக்ஷிதாநாம்
அஹ்நாய‌ தேவி த‌ய‌தெ ய‌த‌ஸௌ முகுந்த‌: |
த‌ந் நிஶ்சித‌ம் நிய‌மித‌ஸ் த‌வ‌ மௌளி தாம்நா
த‌ந்த்ரீநி நாத‌ ம‌துரைஶ்ச‌ கிராம் நிகும்பை:||–5-

அன்ன வயல் புதுவை யாண்டாள் அரங்கற்குப்
பன்னு திருப்பாவைப் பல் பதியம் இன்னிசையால்
பாடிக் கொடுத்தாள் நற் பூ மாலை பூ மாலை
சூடிக் கொடுத்தாளைச் சொல்லு -தனியனைப் பின்பற்றி அருளிச் செய்த ஸ்லோகம்

தேவி கோதாய்! அப‌ராத‌ங்க‌ளைச் செய்வ‌தையே தீக்ஷையாக‌ (வ்ர‌த‌மாக‌) வெகு கால‌மாகக் கொண்டிருக்கும்
என் போன்ற‌வ‌ரிட‌மும், உட‌னே (விரைவில், அன்றே) மோக்ஷ‌ம் கொடுப்ப‌தாக‌ முகுந்த‌ன் த‌ய‌வு ப‌ண்ணுகிறான்
என்ப‌து நிச்ச‌ய‌மாய் உன்னுடைய‌ சிரோமாலையின் நாரினாலும், வீணைக் க‌ம்பிக‌ளின் நாதத்தைப் போல்
ம‌துர‌மான‌ உன்னுடைய‌ நூல்க‌ளாலும் க‌ட்டுப்ப‌ட்டுத்தான். அத‌னாலே தான் அப்ப‌டி அவ‌ன் உட‌னே த‌ய‌வு செய்து முக்தி அளிப்பது.

ஸ்வ உச்சிஷ்டாயாம் ஸ்ரஜி நிகலிதம் யா பலாத்க்ருத்ய புங்க்தே கோதா -ஸர்வாத்மநா விதேயனாக ஆக்கிக் கொண்டவள் அன்றோ

————————

2- இந்த ஸ்துதி அவதரித்த வரலாற்றை விலக்ஷணமாக அருளிச் செய்தல்

வைதேசிக: ஸ்ருதி கிராமபி பூயஸிநாம்
வர்ணேஷு மாதி மஹிமா ந ஹி மாத்ருசாம் தே|
இத்தம் விதந்தமபி மாம் ஸஹஸைவ கோதே
மௌந த்ருஹோ முகரயந்தி குணாஸ் த்வதீயா|| .2.

“எண்ணிறந்த ஸ்ருதி வாக்குகளுக்கு நிலமல்லாத (எட்டாத) உன்னுடைய மஹிமை என் போன்றவருடைய
எழுத்துக்களுக்குள் அடங்காதே. இப்படி அறிந்தவனான என்னையும் ஆலோசிக்கவே இடமில்லாமல்
சடக்கென்றும் பலாத்காரமாயும் ஓ, கோதையே! மௌனத்தைக் கோபிக்கும் உன் குணங்கள்
என் வாயைத் திறந்து வைத்துப் பேசச் செய்கின்றன.”

ஸ்வாமி மவ்வ்ன வரத்துடன் எழுந்து அருளி இருக்க
ஆண்டாள் திரு வீதிப் புறப்பாட்டில் -வீதியில்
ஏதோ அனுபபத்தி விளைய -அதன் வழியாக எழுந்து அருள முடியாமல்
இவர் விரதத்தை ஸஹஸா விஸர்ஜனம் செய்து அருளி இந்த ஸ்துதியை விஞ்ஞாபிக்க உபக்ரமித்தார் –

—————

3- அநித அஸாதாரணமான கவித் திறமை

இதற்கு எல்லா ஸ்லோகங்களுமே லஷ்யமானாலும்
ஆறாவது பதினாறாவது ஸ்லோகம் அதி அசாதாரணம்

சோணாத‌ரேZபி குச‌யோர‌பி துங்க‌ப‌த்ரா
வாசாம் ப்ர‌வாஹ‌விப‌வேZபி ஸ‌ர‌ஸ்வ‌தி த்வ‌ம்|
அப்ராக்ருதைர‌பி ர‌ஸைர் விர‌ஜாஸ் ஸ்வ‌பாவாத்
கோதாபி தேவி க‌மிதுர் நநு ந‌ர்ம‌தாஸி|| .6.

தாயே…..உன்னை சேவிக்கும்போது, வார்த்தைகள் வெள்ளம் போல் வருகின்றன. ஏனென்றால் நீயே வெள்ளமாக இருக்கிறாய்.
உனது திருநாமமே கோதா…அதாவது.. கோதா ( கோதாவரி ) ஆனாலும்,
உன் திருவதரத்தை சேவித்தால், சிவந்த ஜலத்தை உடைய சோணையாறாகத்( சோண பத்ரா ) தோன்றுகிறாய்.
சொல் வளத்தில் ஸரஸ்வதி நதி, அந்தர் வாஹினியாக இல்லாமல், பஹிர் வாஹினியாக ஆகிறாய்.
திவ்யமான ச்ருங்கார ரஸங்களினால் (ஜலம்—தீர்த்தம்) ஸ்வயம் வ்ரஜை நதி ஆகிறாய் –வ்ரஜை —குற்றமற்றவள்–.
உன் கணவனுக்கு, நர்மதை ( இன்பம் தருபவள்– பரிஹாச வார்த்தைகளைச் சொல்லி மகிழ்விப்பவள்– நர்மதை நதி ) ஆகிறாய்.
மார்பகங்களில் , நீ , துங்கபத்ரை —துங்கமான தன்மை, பத்திரமான தன்மை —துங்கபத்ரை நதியாக ஆகிறாய்.

இது ஆறாவது ஸ்லோகம். ஆறுகளைப் பற்றியே நிரூபணம்.
ஆறு ஆறுகள்—கோதாவரி, சோணையாறு, சரஸ்வதி நதி, வ்ரஜா நதி ,நர்மதா, துங்கபத்ரா

இதற்கும் மேல் அபி சப்தத்தை ஐந்து தடவை பிரயோகித்து

சோணா அபி துங்க‌ப‌த்ரா-
துங்க‌ப‌த்ரா அபி ஸரஸ்வதீ
ஸ‌ர‌ஸ்வ‌தி அபி விரஜா
விரஜா அபி கோதா –கோதாவரீ
கோதாவரி அபி நர்மதா
என்று இங்கனம் வாக்ய விந்யாஸம் ஸ்வாமிக்கு விவஷிதம்

——–

த்வந் மௌளி தாமநி விபோ: ஶிரஸா க்ருஹீதே
ஸ்வச் சந்த கல்பித ஸ பீதி ரஸ ப்ரமோதா|
மஞ்ஜு ஸ்வநா மதுலிஹோ விதது: ஸ்வயம் தே
ஸ்வாயம்வரம் கமபி மங்கள தூர்ய கோஷம் || .16.

நீ உன் சிரஸில் சூடிய மாலை ப்ரபுவின் சிரஸால் ப்ரதி க்ரஹிக்கப் படபோது, தேன் வண்டுகள் தங்கள்
இஷ்டப்படிக் கெல்லாம் வேண்டிய மட்டும் ஸஹ பானம் செய்து அந்த ரஸத்தாலே களித்து
இனிய சப்தத்தோடே உன் ஸ்வயம்வரத்தில் ஸ்வயமாக ஓர் விலக்ஷணமான மங்கள வாத்ய கோஷம் செய்தன.

இந்த ஸ்லோகத்தில் பிரயோகித்த பதங்கள் யாவுமே மங்களகரமாக அமைந்து உள்ளன
விவாஹ காலங்களிலே பூச்சூடுதல் –மௌளி தாமநி விபோ: ஶிரஸா க்ருஹீதே-
குழாம் கூடி யுண்ணுதல் –ஸ பீதி ரஸ
சந்தோஷமாக அனுபவித்தல் -ப்ரமோதா|-
மங்கள ஒலி மல்குதல் –மஞ்ஜு ஸ்வநா-
இனிய உணவுகளை அனுபவித்தல் –மதுலிஹோ விதது:-
மங்கள வாத்தியங்கள் முழங்குதல் -மங்கள தூர்ய கோஷம்
இவை அனைத்துமே சொல் நடை நயத்தில் அமைந்துள்ள
அழகு அனுபவிக்கத் தக்கது

வஸ்ய வாக்த்வ பிரபாவம் இது

———————-

4- வேதத்தில் உள்ள திறமையைக் காட்டுதல்

வல்மீகத: ஸ்ரவணதோ வஸுதாத்மநஸ் தே
ஜாதோ பபூவ ஸ முநி: கவிஸார்வபௌம: |
கோதே கிமத்புதம் யதமீ ஸ்வதந்தே
வக்த்ராரவிந்த மகரந்தநிபா: ப்ரபந்தா: || (7)

கோதாய்! பூமிப் பிராட்டியேயான உன்னுடைய காதென்று சொல்லும் வல்மீகத்திலிருந்து (புற்றினின்று) பிறந்த
அந்த முனி (வால்மீகி முனிவர்) கவிச் சக்கரவர்த்தியானார். அப்படியிருக்க, உன்னுடைய திருவாயாகிய
தாமரையிலிருந்து பெருகும் தேனுக்கு ஒப்பான இப்பிரபந்தங்கள் இனிமையாயிருக்கின்றன என்பது என்ன ஆச்சர்யம்.

உமது காதின் பெருமையோ லோக விலக்ஷணம்
அரவிந்தத்தில் மகரந்தம் ஸ்ரவிப்பது ஸஹஜமே
வால்மீகி கோகிலத்தில் சொற்களின் இனிமையை விட கிளி மொழி கோதையின் சொற்களே அது மதுரம் என்கிறார்
ஆசிரியரின் இந்த நிரூபணத்துக்கு வேத பாண்டித்யமே உதவிற்று –

—————-

5- ஆழ்வார்களைக் காட்டிலும் ஆண்டாளுக்கு ஏற்றம் கூறுதல் –

போக்தும் தவ ப்ரியதமம் பவதீவ கோதே
பக்திம் நிஜாம் ப்ரணயபாவநயா க்ருணந்த: |
உச்சாவசைர் விரஹஸங்கமஜை ருதந்தை:
ஸ்ருங்காரயந்தி ஹ்ருதயம் குரவஸ்த்வதீயா:|| (8)

கோதா தேவியே! உன் குருக்கள் (பெரியோர்கள், ஆழ்வார்கள், உன் பிதா விஷ்ணு சித்தர்) உன்னைப் போலவே
உன் பிரிய தமரான பெருமாளை அனுபவிக்க ஆசை கொண்டு, தங்கள் பக்தியை ராகம், ஸ்நேஹம் என்னும்
காம பாவத்தினால் பேசிக் கொண்டு, கீழும், மேலுமான பற்பல விரஹ ஸ்ருங்கார ஸம்ச்லேஷ ச்ருங்கார
வ்ருத்தாத்தங்களால் தங்கள் மனதை ச்ருங்கார பாவத்தால் நிரப்புகிறார்கள்.

இவளுக்கு ஸ்த்ரீத்வத்வம் ஏறிட்டுக் கொள்ள வேண்டாமே –
ஊனிடை ஆழி சங்கு உத்தமர்க்கு என்று உன்னித்து எழுந்த என் தட முலைகள் என்றும்
கொங்கை மேல் குங்குமத்தின் குழம்பு அழியப் புகுந்து ஒரு நாள் தங்குமேல் என்னாவி தங்கும் என்று உரையீரே -என்றும்
கொள்ளும் பயன் ஒன்றில்லாத கொங்கை தன்னைக் கிழங்கோடும் அள்ளிப் பறித்திட்டு
அவன் மார்பில் எறிந்து என் அழலைத் தீர்வேனே -என்றும்
கொங்கை முலைகள் இடர் தீர இத்யாதி
பாசுரங்களால் ஸ ஹ்ருதய ஹ்ருதயங்கம் -விளங்குமே
அநுராக ரீதியில் உள்ள ஆழ்வார்கள் பாசுரங்கள் போல் அன்ரிக்கே இயற்கையாகவே அமைந்த பகவத் அனுபவ ரஸவத்தரம் விளங்குமே

குரவஸ்த்வதீயா:-அஞ்சு குடிக்கு ஒரு சந்ததி அன்றோ இவள் -அஞ்சுகின்ற குடி என்றுமாம்

———————-

6-ஆண்டாளுடைய திருக்குறளின் மேன்மை

இது பல பாசுரங்களிலும் பேசப்பட்டு இருந்தாலும் பத்தாவது ஸ்லோகம் மிக விலக்ஷணம்

தாதஸ்து தே மதுபித: ஸ்துதி லேசவச்யாத்
கர்ணாம்ருதை: ஸ்துதிஶதைரநவாப்த பூர்வம் |
த்வந் மௌளிகந்த ஸுபகாமுபஹ்ருதய மாலாம்
லேபே மஹத்தர பதாநுகுணம் ப்ரஸாதம் || (10)

கொஞ்சம் ஸ்துதி செய்தாலேயே வசப்பட்டு விடக்கூடிய மதுஸூதனன் நூற்றுக்கணக்கான கர்ணாம்ருதமான
ஸ்துதிப் பாசுரங்களாலும் முன்பு மகிழ்ந்து அளிக்காத மஹத்தர பத லாபத்திற்கு அநுகுணமான அநுக்ரஹத்தை
உன்னுடைய தக‌ப்பனார்தானே (அம்மா) உன் கூந்தல் வாசனை ஏறியதால் ஸுபகமான மாலையை ஸமர்ப்பித்துப் பெற்றார்!

கர்ணாம்ருதை: ஸ்துதி-புராதன பாதாம் அன்று -வியஸ்த பாடம் அங்கதம் ஆகும்
கர்ணாம்ருத: ஸ்துதி-என்று ஸமஸ்தமாகவே பாடம் கொள்ள வேண்டும்
கர்ணாம்ருத மான ஸ்துதி ஸதஸ் பாடின ஆழ்வார்களைக் காட்டிலும் அதிக அனுக்ரஹம்
பெற்றுத் தந்ததே இவள் சூடிக் களைந்த மாலையின் பயனாகவே-

————-

7-விரோத ஆபாஸம் காட்டுதல்

சோணா தரேபி -10 பாசுரத்தில் விரோத ஆபாஸம் உண்டாய் இருந்தாலும்
அடுத்த பாசுரம் மிக விலக்ஷணம்
மேல் எழப்பார்க்கும் போது விரோதம் உள்ளது போல் தோன்றி
ஆழ்ந்து பார்க்கும் இடத்து விரோதம் காணாமல் பேசுவதே விரோதி ஆபாஸ லஷ்யம்

திக்தக்ஷிணாபி பரிபக்த்ரிம புண்யலப்யாத்
ஸர்வோத்தரா பவதி தேவி தவாவதாராத் |
யத்ரைவ ரங்கபதிநா பஹுமாநபூர்வம்
நித்ராளுநாபி நியதம் நிஹிதா: கடாக்ஷா:|| (11)

அம்மா கோதாதேவியே! பரிபாகமுடைய புண்யத்தால் பெறக்கூடிய உன் அவதார ஸம்பந்தத்தால்,
தென் திசை கூட வடகோடி திசையாயிற்று. (ஸர்வோத்தரமாயிற்று, ஸர்வ ச்ரேஷ்டமாயிற்று).
ஏனெனில் அந்த திக்கில்தானே ரங்கபதியாகத் தூங்கிக் கொண்டிருக்கையிலும் கௌரவத்தோடு
கடாக்ஷங்கள் இடைவிடாமல் நியதமாக வைக்கப் பட்டிருக்கின்றன!

உத்தர -வட திசைக்கும் உத்க்ருஷ்டமாக இருபதுக்கும்
முந்தின பொருளில் விரோதி உத்பாவநமும்
பிந்தின பொருளில் அதற்குப் பரிஹாரமும்

குடதிசை முடியை வைத்துக் குண திசை பாதம் நீட்டி
வட திசை பின்பு காட்டித் தென் திசை இலங்கை நோக்கி -என்றும்
மன்னுடைய விபீடணற்காய் மதிள் இலங்கைத் திசை நோக்கி மலர்க்கண் வைத்து -என்றும்
இருந்தாலும்
ஸ்ரீ வில்லிபுத்தூர் மேல் உள்ள அபி நிவேசத்தாலே தென் திசை நோக்கிப் பள்ளி கொண்டு அருளுகிறார் என்றபடி –

———————–

8-விலக்ஷணமான உல்லேகம் காட்டி அருளுதல்

ப்ராயேண தேவி பவ தீவ்யபதேச யோகாத்
கோதாவரி ஜகதிதம் பயஸா புநீதே|
யஸ்யாம் ஸமேத்ய ஸமயேஷு சிரம் நிவாஸாத்
பாகீரதி ப்ரப்ருதயோபி பவந்தி புண்யா: || .12.

அம்மா கோதா தேவியே! உன் பெயரை வஹித்த ஸம்பந்தத்தாலும், பாக்யத்தாலும் கோதாவரீ நதி
இவ்வுலகத்தைத் தன் தீர்த்தத்தால் மிகவும் புண்யமாக(சுத்தமாக)ச் செய்கிறாள்.
எந்த கோதாவரீ நதியில் கங்கை முதலிய புண்ய நதிகளும் சில புண்ய காலங்களில் கூடி
நீண்ட காலம் வஸிப்பதால், பரிசுத்தமாகின்றார்களோ.

ஏகதேசம் தனது திருநாமம் வகிப்பதாலேயே இழந்த தூய்மை பெற்றது என்று சமத்காரமாக அருளிச் செய்துள்ளார் –

—————-

9- ஸாஸ்த்ரார்த்தங்களை விநோதமாகக் காட்டி அருளுதல்

ரங்கேஸ்வரஸ்ய தவ ச ப்ரணயாநுபந்தாத்
அந்யோந்ய மால்ய பரிவ்ருத்தி மபிஷ்டுவந்த: |
வாசாலயந்தி வஸுதே ரஸிகாஸ் த்ரிலோகீம்
ந்யூநாதி கத்வ ஸமதாவிஷயைர் விவாதை: || .21.

அம்மா பூதேவியே! ரங்கேஸ்வரனுக்கும் உனக்கும் அந்யோந்ய ஸ்நேஹத்தால் அந்யோந்யம் மாலை மாற்றிக் கொள்ளும் போது
அவ்வழகைத் துதிப்பவரான ரஸிகப் பெரியோர்கள் தாழ்த்தி, உயர்த்தி, ஸமம் என்ற கக்ஷிகளைப் பற்றிய
விவாதங்களால் லோக த்ரயத்தையும் சப்திக்கச் செய்கிறார்கள். (அதிகப் பேச்சுக் காரர்களாக்குகிறார்கள்.)

நம்பியைக் காண நம்பிக்கு ஆயிர நயனம் வேண்டும்
கொம்பினைக் காணும் தோறும் குரிசிற்கும் அன்னதேயாம்

எம்பெருமானுக்கு சேஷித்வமும் ஸகல ஜகத் பதித்தவ ப்ரயுக்தமான ஏற்றமும் பிராட்டிக்கு
ஞானீ து ஆத் மைவ மே மதம் -என்பதால் பிராட்டிக்கு ஏற்றமும் உண்டே
ரசிகா -விநோத வார்த்தைகள் இவ்வாறு உண்டே
இவ்வாறு ஏற்றத்தாழ்வுகளும் ஸமத்வத்மமும் வேதார்த்த -சாஸ்த்ர -அர்த்தங்களே

————-

10-அதி லலித வாக் விந்யாஸ வைதக்த்யம்

செவிக்கு இனிய செஞ்சொற்கள் அனைத்துமே –

சதமக மணி நீலா சாருகல்ஹார ஹஸ்தா
ஸ்தநபரமிதாங்கீ ஸாந்த்ரவாத்ஸல்யஸிந்து: |
அளகவிநிஹிதாபி: ஸ்ரக்பிராக்ருஷ்டநாதா
விலஸது ஹ்ருதி கோதா விஷ்ணுசித்தாத்மஜா ந: || .28.

இந்த்ரநீலக் கல்லுபோல நீலமானவளும், அழகிய செங்கழுநீர்ப் புஷ்பத்தைக் கையில் கொண்டவளாயும்,
தனபரத்தால் சிறிது வணங்கின தேஹத்தை உடையவளாயும் கனத்த ஸ்நேஹக்கடலாயும், தன் சிரஸில் சூடிய
மாலையால் தன் வசமாக்கப்பட்ட நாதனையுடையவளாயும் பட்டர்பிரான் புத்ரியுமான கோதையானவள் நமது மனதில் விளங்கட்டும்.

த்யான ஸ்லோகம்
இந்த்ர நீலக்கல் போல நீல வர்ணம் உடையவள்; அழகான கருநெய்தல் புஷ்பத்தைத் தன் கரத்திலே வைத்திருப்பவள்;
ஸ்தனங்களின் பாரத்தினால் வணங்கிய திருமேனி உடையவள்;
அடர்த்தியான அன்புக்கடல்; முடியில் ,முன்னுச்சியில் மாலைகளை அணிந்து, கணவனை—ரங்கபதியைத் தன் வசப்படுத்திக்கொண்டவள்;
விஷ்ணுசித்தரின் அருமைக் குமாரத்தி; கோதை—-நமது மனத்தில் என்றும் விளங்குவாளாக

இது அதி விலக்ஷணம்
நித்தியமாக ஸூ ப்ரபாதத்தில் இந்த ஸ்லோகம் அனுசந்தேயம் –

———————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

Posted in Aandaal, திருப்பாவை, Desihan | Leave a Comment »

ஸ்ரீ திருவடி மாலை -ஸ்ரீ கழல் கோவை -ஸ்ரீ தேசிகர் மஹாத்ம்யம் –ஸ்ரீ துரை ஸ்வாமி ஐயங்கார் —

March 10, 2023

நிரபாய தேசிகாய நிதர்சிதா மிமாம் கமலா ஸஹாய கருணாதி ரோஹணீம்
க்ரம சோதி ருஹ்ய க்ருதி நஸ்ஸ மிந்ததே பரிசுத்த ஸத்வ பரிகர்மிதே பதே

நித்யமான ஆச்சார்யரால் காட்டப் பெற்ற ஸ்ரீ யபதியின் தயையாகிற படியை முறைப்படி ஏறி
க்ருதார்த்தரானவர்கள் ஸுத்த ஸத்வத்தினால் அலங்கரிக்கப்பெற்ற பரம பதத்தில் பிரகாசிக்கிறார்கள்

இப்பிரபந்தம் இரட்டைக் கழல் ஒலியாய் நவ ரீதியில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது

அந்தமிலா மறை அன்பர் அடியார்க்கும் அடியேன்
அதின் கருத்தை ஆய்ந்து அளித்த ஆழ்வாருக்கும் அடியேன்
செந்தமிழால் அருள் செயலின் அடியார்க்கும் அடியேன்
சிந்தனை செய் தொண்டர்களின் அடியார்க்கும் அடியேன்
எந்தையிடம் சரண நெறி புகுந்தார்க்கும் அடியேன்
சந்தமிகு தமிழ் மறையோன் தேசிகனார்க்கு அடியேன்

ப்ரஸித்த நெடியோன் ஸ்ரீ நிவாஸன்
அருள் நெடுமையே ஸ்ரீ நிவாஸனின் நெடுமை
வேங்கட வெற்பு என விளங்கும் வேத வெற்பு
கோமின் துழாய் முடி ஆதி யஞ்சோதி குணங்களே
தல்பம் கல்பாந்த யூன சடஜித் உப நிஷத் துக்த ஸிந்தும் விமத்னன் க்ரத் நாதி ஸ்வாது காதா லஹநி தசசதீ நிர்கதம் ரத்ன ஜாதம் என்று
எழில் குருகை வரு மாறன் திருவாய் மொழி ஆயிரம் குணம் கொண்டு
தாத்பர்ய ரத்னாவளிக் கோவையை அரங்க நகர் அப்பனுக்கு ரஞ்ச நிதியாக சாத்தி மகிழ்ந்தார்
பேசு உபய வேதாந்த வள்ளலாருக்கு இக்குணக் கழல் கோவையை இட்டு மகிழ்கிறார் இவர்

அந்தணர் அந்தியூர் எல்லையில் நின்ற அனைத்துலகும் –வந்தடையும் வகை அன்பர் அறிந்து அறிவித்தனரே என்று
மெய்யுணர்வு வூட்டி -ஸரணாகதியில் மூட்டி -ஸ்ரீ நிவாஸன் பொன்னடியைப் பூட்டி –
அன்னவன் பொன்னடி யாயிரம் -பாதுகா ஸஹஸ்ரம் -பாடி அருளிய வள்ளல் பெரும் கடலின் திருக் குணக் கோவை 25 பாக்களாகக் கோக்கப்பட்டது

————————

உயர்வற உயர் நலம் யுடையோன் அன்பே
மயர்வற மதி நலம் பெற்ற பிரானே
அகணித குண வித்யா விபூஷணா
இக பர பல ஸாதன தாரகனே –1-

தாதை குசிக குல வாரிய ஸூரியின்
தோதை மணி வயிறு வாய்த்தவனே
தந்திரனே ஸர்வ ஸூதந்தரினே
மந்திர மணம் கமழ் மாலையனே –2-

புத்தகம் ஒரு கை முத்திரை ஒரு கை
வித்தகனே அருள் புரியும் வதனா
சத்துவ மேனிய உத்த மநேயா
பத்தர் வினை தவிர் பதுமக் கழலோய்–3-

யதிராஜன அருட் கலமே நலமே
கதியே கவி தார்க்கிக கேஸரியே
வானவர் வாழ்ச்சி தரும் காவலனே
ஞான வைராக்ய செழு மணியானே–4-

தத்வம் அளித்த காரி மாறனோ
புத்துயிர் அளித்த நாத நாதனோ
புருடனைப் போற்றிய யாமுன முனியோ
ஸ்ருதி புகட்டிய யதி வாரிதியோ –5-

காரணமாகிய திரு நாரணனோ
வாரண மலை யுறை பேர் அருளாளனோ
மாலிருஞ்சோலை சுந்தர வடிவோ
ஆலினிலை யுறை யமுதச் செல்வனோ –6-

செந்தமிழ் வடமொழி செழு மறை யாவும்
உன் திறத்தால் நிறம் பெற்றது மிகையோ
விதவித மாயவை மெய்யொலி பரப்பி
உதவிய தூப்புல் குரு மா மணியே –7-

சார ஸந்தேஸ மடலுரைகளும்
சார தமமான கட்டுரைகளும்
ஆரமுதமான தொகை மாலைகளும்
இரங்கிய பல கலைப் பாவலனே-8-

உலகு அளந்த குறளான மாயனின்
அலங்கலான நாலாயிர மறையை
மன்னிய நானூற்று ஐந்தாய் நல்கிய
கன்னிச் சிரவண தூப்பூல் ஐயனே –9-

யதிவரனின் தர்சனமே ஓங்கிட
வாதிகளை வென்ற நீதி மொழிகளின்
வண்மை திண்மை வருணிக்க லாகுமோ
அண்ணலே மெய்ய நின் வியப்பே –10-

பனிக்கடலிலே துயிலும் நாதன்
தனிக்கடல் எனத் தாங்கும் உலகம்
பவக்கடலிலே தவியா வண்ணம்
தவ நெறி காட்டிய தகைமையோனே –11-

கடலிப்பியலே யொளி நித்திலம் என
உடலின் உயிர்க்கு உயிராம் இறையைத்
திருமகள் யுறையும் திருமால் என்று
அருவுடன் அறிந்து அருள் வாமனனே –12-

வெள்ளைப் பரி முக தேசிகருனது
உள்ளத்து எழுதிய சிறு வேதத்தை
ஓலையில் இட்டேன் என்றே யுரைத்த
தலைவனே மறை முடித் தேசிகனே –13–

தாரக போஷக போக்யமான
விரகு என்று அருளிய பழ மொழிகளில்
ஒன்றே யமையும் வீடு பெற்று உய்ய
பொன் கழல் அடி யாயிரம் பாடியவா –14-

உனையே யலதோர் பரம் உண்டு எனவே
நினையார் கதியே நிகரில் புகழாய்
பணமும் புகழும் மதியா மதியே
குணமே வடிவாய் வந்தாய் சரணம் –15-

எந்தாயும் எனக்கு அருள் தந்தையும் நீ
நந்தா விளக்கே மறை நாயகனே
திருமால் தகவே யவனீ யலையோ
திருவின் பொருளின் மணியே சரணம் –16-

ஆரா வமுதே யறிவார் யறிவே
தீரா வினை தீர் திருவேங்கடவா
கண்ணே மணியே கருணைக் கடலே
தொண்டர் துணையே முகிலே சரணம் –17-

விண்ணோர் பதமும் வேண்டிற்று இலை யான்
மண்ணோர் புகழும் நாடுவது இலையே
என்நேரமு நின்னிரு தாள் மலரை
பொன்னே என யான் புனையைப் பெறுமோ –18-

வருமோ ருறவே வளரிள வரசே
அருவிலை மணியே வன மத கரியே
அரு கணை இறையே யறவுரு நிலையே
அருமறை குருவே யடியார் உயிரே –19–

உடையவனே நீ கவரா யுடைமை
அடைவது இலாமையால் குறையிலையே
புத்தியில் யுறைபவநீக வரதா
புத்தி யிலாமையால் குறைவிலமே –20-

எட்டும் இரண்டும் அறியா என் தன்
முட்ட இருவினை யறவே யிதமொடு
மன்னிய நல் திரு மந்த்ரப் பொருளை
பொன் அருளால் அருளாய் கற்பகமே –21-

நின் பேர் யறியார் மேயவர் யாவரோ
யுன்னை அறிந்து மறந்திடுவாரோ
நின் தொண்டர்க்கே அன்பு செய்திட
என்னை யாக்கியே யருள் புரிவாயே –22-

குரு புங்கவனே கருணா நிதி நின்
அருளால் அநு பூதி பிறந்ததுவே
திரிகின்ற மனம் திரியாது யுனையே
அறிவால் யடியார் தொழு தேசிகனே –23-

அமலனுக்கு மக்கள் அளித்த பெயரொடும்
கமலை யுகந்த ளித்தவி ருதொடும்
நல்லாருலகம் நல் பதம் எய்திட
பல்லாண்டு இரும் என இசை பாடுவனே –24–

வேங்கட நாதன் அடியார் அடிகளில்
வேங்கடேசன் மயலால் இறைஞ்சிய
சேதுவான கழல் காதல் மாலையை
ஓதும் அன்பர் எழில் பதம் ஏறுவரே –25-

————–

உயர்வற உயர் நலம் யுடையோன் அன்பே
மயர்வற மதி நலம் பெற்ற பிரானே
அகணித குண வித்யா வி பூஷணா
இக பர பல ஸாதன தாரகனே –1-

உயர்வற உயர் நலம் யுடையோன் -திருவாய் மொழிக்கு எல்லாம் ஸங்க்ரஹம்
மங்கள உபக்ரமம்
உயர்வற உயர் நலம் யுடையோன் அன்பே –கோல மலர்ப்பாவையின் அன்பின் அன்பு
அன்பன் தன்னை அடைந்தவர்கட்க்கு எல்லாம் அன்பன்
மயர்வற மதி நலம் பெற்ற -அஞ்ஞானம் அந்யதா ஞானம் விபரீத ஞானம் இவை அனைத்தும் வாஸனையோடே போம்படி
மதி -பகவத் விஷய ஞானமாகிய மதியையும்
நலம் -பக்தி-தலைவன் -ஸமஸ்த இறைவன் -ஸர்வ உபகாரகன்
அகணித குண வித்யா விபூஷணா-அநந்த கல்யாண குண கண மஹோ ததி
அகணித-எண்ணிக்கை இன்மை
வித்யா-வித்யை கல்வி ஞானம் தந்த்ரத் தொழில்
விபூஷணம் -ஆபரணம்
இக பர பலஸா தன தாரகனே –
இகம் -இப் பிறப்பு
பர -உயர்வு பர ப்ரஹ்ம அனுபவம்
பல -பயன்
ஸாதன -உபாயம்
தாரகனே -நடத்துவோன் -தரிப்பவன் -கொடுப்பவன்

உயர்வற உயர் நலம் யுடையோன் அன்பே
ஸம்ஸார சேதனர்களை உஜ்ஜீவிக்கவே பகவத் அனுக்ரஹமே வடிவாக வந்தவர்
ஸ்ரீ ராமானுஜர் பகவத் விஷயத்தில் வைத்த ப்ராவண்யமே உருவாக்க ஸ்வாமியாய் திருஅவதாரம்

மயர்வற மதி நலம் பெற்ற பிரானே
தெருள் தர நின்ற தெய்வ நாயக -என்று இவரே அருளிச் செய்தபடி அடியவருக்கு மெய்யனால்
மயர்வற மதிநலம் அருளப் பெற்றவர்
பூதத்தாழ்வாரைப் போல் ஞானத்தமிழ் புரிந்து ஞானச் சுடர் விளக்கு ஏற்றிய பிரான்
ஆச்சார்ய கிருபா மூலமான பகவத் கிருபையால் அருளப் பெற்றவர்
ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின் லாலா ஸூ தாபான லப்த ஸர்வஞ்ஞன்

வித்யா வி பூஷணா
யதிராஜரைப் போல் ஐவரும் வித்யா வாஹினி -உத்பத்தி ஸ்தானம்
யதிராஜரின் பரிபூர்ண கிருபா விசேஷத்துக்குப் பாத்திரமானவர்
அடியார்களுக்கு பரம பாக்யத்தைக் கொடுக்கும் விசுத்த வித்யா விபூஷணம்

அகணித குண
கல்யாண குணங்களே வடிவானவர் -ஸர்வ குண நிதி –

இக பர பல ஸாதன தாரகனே
பக்தர்களே தனக்குத் தாரகமாக யுடையவர்
குருவாய் நின்று திகழ்ந்து மண் மேல் நின்ற நோய்கள் தவிர்ந்தனனே –

அகில புவன ரஷா சாதநாய அவதீர்ணே
குமதி கலி விலாஸ த்வாந்த திக் மாம்ஸூ ஜாலே
நிரவதி கருணாப்தவ் வேத ஸூடா குரவ்மே
பவது பரம பக்தி ஸ்ரீ நிதவ் வேங்கடேச

———————————-

தாதை -தகப்பன்
குசிக குல -கௌசிக குலம் -விச்வாமித்ர குலம்
வாரிய ஸூரியின்-அநந்த ஸூரி –
மாதவர் புகழும் வேத மா மூர்த்தி என்ன விளங்கும் அவ் வனந்த ஸூரி ஓதிடாது ஒழிந்த நூல் இங்கு ஒன்றும் இல்லை என்பராம்
தோதை -தோதாரம்மையார்
மணி வயிறு வாய்த்தவனே-தாயைக்குடல் விளக்கம் செய்த தாமோதரனைப் போலவும்
மன்னு புகழ் கௌசலை தன் மணி வயிறு வாய்த்தவனைப் போலவும்
தந்திரனே ஸர்வ ஸூதந்தரினே-ஸர்வ தந்த்ர ஸ்வ தந்த்ரர் -விருது பெற்றவர்
அகடி கடநா சாமர்த்தியம் பெற்றவர்
மந்திர -மறை மொழி தானே மந்த்ரம் என்ப
எம்பார் த்வய அனுசந்தானம் செய்ய பட்டர் குழந்தை மனம் வீசப் பெற்றது கண்டு மகிழிந்தாரே உடையவர்
மணம் கமழ் மாலையனே-நாட் கமழ் மகிழ் மாலை மார்பினன் –
த்ரி ஜகத்தும் உஜ்ஜீவிக்க பகவான் பிரத்யேகமாக அளித்த பேறே இவர் அவதாரம்

தீப ப்ரதீபமாய் வந்த தேஜஸ் அன்றோ
கண்டா கரேஸ் ஸமஜ நிஷ்டய தாத்ம நேதி -என்று இவரே ஸங்கல்பஸூர்யோதயத்தில் அருளிச் செய்தபடி
மநோ கதம் பஸ்யதி யஸ்ஸ தாத்வம்
மநீஷிணாம் மாநஸ ராஜ ஹம்ஸம்
ஸ்வயம் புரோபாவ விவாத பாஜ
கிம் குர்வதே தஸ்ய கிரோய தார்ஹம்–ஸ்ரீ ஹயக்ரீவ ஸ்தோத்ரம் –

எவன் ஒருவன் ஞானி கள் மனத்தினில் ஹம்ஸம் போல் விளங்கும் தேவரீரை தன் மனத்தில் இருப்பவனாகக்
காண்கின்றானோ அவனுக்கு வாக்குகள் நான் முன்னே நான் முன்னே என்று வந்து ஏவல் புரியுமே –
ஸர்வ வித்யைகளும் இவர் இட்ட வழக்கு ஆகுமே
மந்த்ர உபதேஷ்டாவான பெரிய திருவடி நாயனார் ப்ரஸாதம் அருளப் பெற்றவர்

———————————–

புத்தகம் ஒரு கை முத்திரை ஒரு கை
வித்தகனே அருள் புரியும் வதனா
சத்துவ மேனிய உத்த மநேயா
பத்தர் வினை தவிர் பதுமக் கழலோய்-3-

வாழி வியாக்யான முத்திரைக்கை -பிள்ளை யந்தாதி
உன்னித்ர பத்ம ஸூபகாம் உபதேஸ முத்ராம் -யதிராஜ சப்தாதி
வித்தகன் வேதியன் வேதாந்த தேசிகன் -பிள்ளை யந்தாதி
வாதியார் மூலம் அற நாவின் முழக்கொடு விளங்கிய வித்தகன்
செம்பொன் மேனி மாறாத தூப்புல் மாலே
உத்தமநேயா -கண்ணன் கழல் தொழும் உற்றவரையே தனக்கு உற்றவராகக் கொள்ளும் உத்தமன்
மற்ற ஒரு பேறு மதியாது அரங்கன் மலரடிக்கு ஆள் உற்றவரே தனக்கு உற்றவராகக் கொள்ளும் உத்தமன் –

—————-

ஸ்ரீ செல்லப்பிள்ளை -யதிராஜ வீஷா பாத்ரம் -திருநாமம் சூட்டியுகந்தார் -இதுவே யதிராஜ அருட்கலம் -என்கிறார் இங்கு
ஸ்ரீ தெய்வ நாயகன் -கவி தார்க்கிக ஸிம்ஹம் விருத்தி சாற்றி அருளினார்
திருவுடன் வந்த செழு மணி போல்-பகவத் ப்ரீதிக்கு விஷயமானவர்
விச்வாமித்ர பவித்ர குல சோததி கௌஸ்துபன் -என்று அழைக்கப் பெறுபவர்

———————-

புத்துயிர் அளித்த நாதன் -நாதமுனிகள்
நாதேந முனி நாதேந பவேயம் நாத வாநஹம்
யஸ்ய நைக மிகம் தத்வம் ஹஸ்தா மலகதாம் கதம் –யதிராஜ சப்ததி
ஆரப்பொழில் தென் குருகைப்பிரான் அமுதத் திருவாய் இசை உணர்ந்தோர்கட்க்கு இனியவர் தம் சீரைப்பயின்று உய்யும் சீலம் கொள் நாதமுனி
காளம் வலம்புரி யன்ன நற் காதல் அடியவர்க்குத்
தாளம் வழங்கித் தமிழ் மறை இன்னிசை தந்த வள்ளல்
மூளும் தவநெறி மூட்டிய நாதமுனி -அதிகார ஸங்க்ரஹம்
நாத உபஞ்ஞம ப்ரவ்ருத்தம் பஹுபி ருபசிதம்
யாமுநேய பிரபந்தை ஸ்த்ராதும் ஸம்யக்
யதீந்த்ரை ரிதமகிலதம கர்சனம் தர்சனம் ந -ஸ்ரீ தத்வ முக்தா கலாபம்

——————-

மூலம் என ஓலமிட வல்லார் வந்தார்
காரணந்து த்யேய
வாரண மலை யுறை பேர் அருளாளன் -கரிகிரி யம்மான் –பேராத அருள் பொழியும் பெருமாள் –
வாரண வெற்பின் மழை முகில் போல் நின்ற மாயவனே
பேர் அணிந்து உலகத்தவர் தொழுது ஏத்தும் பேர் அருளாளன் எம்பிரான் -பெரிய திருமொழி -4-3-1-
ஹஸ்தீஸ ஸர்வ வஸசாமவஸான ஸீமாம்
த்வாம் ஸர்வ காரண மு சந்தி அநபாய வாஸ -ஸ்ரீ வரதராஜ பஞ்சாசத்
வம்மின் புலவீர் அருளாளப் பெருமாள் என்றும் அருளாழி
யம்மான் என்றும் திரு மகளைப் பெற்றும் என் நெஞ்சகம் கோயில் கொண்ட
பேர் அருளாளர் என்றும் வியப்பா விருதூதும் படி கரை புரண்ட
கருணைக் கடலை இவ்வண்ணம் பேசுவீர் தென்ன பாங்கே –மெய் விரத மான்யம்
நித்யா வாஸம் வ்ருஷபமசலம் ஸூந்தராக் யஸ்ய விஷ்ணோ
ப்ரத்யா ஸீதந் ஸபதிவிநமத் பாக தேயம் நதஸ்யா -ஸ்ரீ ஹம்ஸ சந்தேசம்
ஸூத்த ஸத்வ குண மயமானதும் ப்ரணவ ஸ்வரூபமானதுமான ஸ்ரீ ரெங்க திவ்ய விமானத்தில்
சுயமாய் உதித்து விளங்கும் ஜோதியைப் பற்றி மொழியுங்கால்
பெட்டியுள் வைத்த மரகத மணி போல் அவ்விமானத்துள் ஓங்கி பிரகாசிப்பவனும்
சேஷ சயனத்தில் பள்ளி கொண்டு அருளுபவனும்
பாற்கடல் புதல்வியின் ஆருயிர் காதலனுமான
அவ்வாஸூ தேவன் இடமே என் மனம் தாவி ஓடுகிறது -ஸ்ரீ ஹம்ஸ சந்தேசம்

——————-

தமிழ் வேதத்தை முன்னே சொன்னது
மங்கையர் கோன் என்ற இவர்கள் மகிழ்ந்து பாடும் செய்ய தமிழ் மாலை கணாம் தெளிய ஓதித்
தெளியாத மறை நிலங்கள் தெளிக்கின்றோமே –அதிகார ஸங்க்ரஹம்
குரு மா மணியே –ஆச்சார்ய குண பூர்த்தி யுடையவர்
நம்மாழ்வார் ஆச்சார்ய தத்வம்
யதிராஜர் -ஆச்சார்ய ரஹஸ்யம்
தேசிகன் -ஆச்சார்ய ரத்னம்
மறை விளக்கி மறை புகட்டி மறையின் நீதி ஓதினாய்
மறை விளக்கும் மெய்ப்பொருளை வாரமாக நல்கினாய்
மறை கடைந்து எழில் மணம் மிசைத் தமிழ் இயற்றினாய்
மறை முடிப்பெயர் புனைந்து உதவ நெறி யுணர்த்தினாய்
சிட்டரான தேசு உயர்ந்த தேசிகர்க்கு உயர்ந்து மேல் எட்டு மூன்று மூடறுத்த எந்தை மால் இரக்கமே
என் தாயும் எனக்கு அருள் தந்தையும் நீ
நந்தா விளக்கே மறை நாயகனே
திருமால் தகவே யவனீ யலையோ
திருவின் பொருளே மணியே சரணம்

—————

பற் பல் கலை வல்ல பாவலனே
வியாஸர் வால்மீகி போல் இவரும் கவிச் சக்கரவர்த்தி

—————

உலகு அளந்த குறளான மாயனின்
அலங்கலான நாலாயிர மறையை
மன்னிய நானூற்று ஐந்தாய் நல்கிய
கன்னிச் சிரவண தூப்பூல் ஐயனே–9–

மறையின் குருத்தின் பொருளையும் -செந்தமிழையும் கூட்டி ஒன்றத் திரித்ததே தேசிக பிரபந்தங்கள்
திருவாய் மொழியின் பத்துப்பத்தின் அர்த்தங்களும் மும்மணிக்கோவையில்
பயின் மதி நீயே வெளியும் நீயே
தாயும் தந்தையும் நீயே
உறவு உற்றதும் நீயே
ஆறு அறமும் நீயே
துணைவன் துய்யனும் நீயே
காரண கற்பகம் நீயே
இறைவன் இன்பனும் நீயே
யானும் எனதும் நீயே
நல்லதாய் வல்லாய் நீயே –என்று குண தசாக வடிவு அடைவு காணலாம்
அடைபவர் தீ வினை மாற்றி அருள் தரும் தூப்பூல் ஐயா-

—————-

ராமாநுஜப்பிள்ளான் மா தகவால் உண்டான வண்மை
இவருடைய உண்மை ஞானத்தின் திண்மை
மெய்யனைப் போற்றிய மெய்யன்
உண்மைப் பொருளை யுண்மையாகவே காட்டிக் ஸத்ய வாதி
பகவத் ஆச்சார்யர் திருவடிகளிலே மெய்யன்பு கொண்ட மெய்யன்
மெய்யானான தேவ நாதப் பெருமாளின் செல்லப்பிள்ளை
கொடுத்த
மெய்ய நின் வியப்பே -வாதிகளை வென்ற விதத்தின் வியப்பின் ஆழ்மையை அனுபவிக்க வல்லார் யார் –

————————

ஸ்ரீ வராஹ நாயனார் திருவாயால் குரு குரு சப்தித்து குருவானவர் -குருபிஸ் கோணார வைர்க் குர் குரை -தசாவதார ஸ்தோத்ரம்
இரண்டு உறையாத நம் ஏனத்தின் இரண்டு உரையான சரம ஸ்லோக பலத்தை நம் ஸ்வாமி காட்டி அருளுகிறார் ரஹஸ்ய சிகாமணியில்
காருண்யாஸ் ஸாஸ்த்ர பாணிநா
ஸ்ரீ யபதிக்கும் யதிபதிக்கும் நடந்த ஸம்வாத மகிமையையும் சாற்றி அருளி உள்ளார்
தஞ்சப் பர கதியைத் தந்து அருளிய தயா நிதி

எல்லாருக்கும் எளிதான ஏற்றத்தாலும்
இனி உரைக்கை மிகையான இரக்கத்தாலும்
சொல்லார்க்கும் அளவாலும் அமைதலாலும்
துணி வரிதாய்த் துணை துறக்கும் சுகரத்தாலும்
கல்லார்க்கும் கற்றார் சொல் கவர்தலாலும்
கண்ணன் உரை முடி சூடி உரைத்தலாலும்
நல்லாருக்கும் தீயாருக்கும் இதுவே நன்றா
நாரணற்கே அடைக்கலமாய் நணுகுவீரே

ஒருக்காலே சரணாக அடைகின்றார்க்கும்
உனக்கு அடிமை ஆகிறேன் என்கின்றார்க்கும்
அருக்காதே அனைவருக்கும் அனைவராலும்
அஞ்சேல் என்று அருள் கொடுப்பன் இது தான் ஓதும்
இருக்காலும் எழில் முனிவர் நினைவினாலும்
இவை யறிவார் செயலுடன் என்னிசைவினாலும்
நெருக்காத நீள் விரதம் எனக்கு ஓன்று என்று
நெறி யுரைத்தார் நிலை உணர்ந்து நிலை பெற்றோமே —அபய பிரதான சாரம்

இப் பாசுரத்தில் தேசிகன் ஸித்த ஸாத்ய உபாயமாக அமைந்து இருப்பது காண்க –

——————-

கடலிப்பியலே-கடலில் இருக்கும் முத்துச் சிப்பியிலே
யொளி நித்திலம் என -ஒளி வீசும் நல் முத்துப் போலே
சிப்பியைப் போல் உள்ள ஜீவாத்மாக்கள் அந்தராத்மா
இருந்தாலும் வியாப்த கத தோஷம் தட்டாத அமலன் -குண மாயா ஸமாவ்ருதா

குடன் மிசை ஒன்றியும் கூடியும் நின்று கொடும் துயரு
முடன் மிசை தோன்றும் உயிரும் உயிர்க்கு இரா இறையும்
கடன் மிசை கண்டவை தானது திரளவை போர்த்த பொன்னூல்
மடன் மிசை வார்த்தை யதன் பொருள் யன்ன வகுத்தனமே -ஸ்ரீ தத்வ த்ரய சுலளகம்

நிலை தந்த தாரகனாய் நியமிக்கும் இறைவனுமாய்
இலது ஓன்று எனா வகை எல்லாம் தனது எனும் எந்தையுமாய்த்
துலை ஓன்று இலை என நின்ற துழாய் முடியான் உடம்பாய்
விலை இன்றி நாம் அடியோம் எனும் வேதியர் மெய்ப்பொருளே -அதிகார ஸங்க்ரஹம்

தாரகன் -நியந்தா -சேஷி -சரீராத்மா பாவம் -பிரதான பிரதிதந்தரம்
ஜகத் ஸர்வம் சரீரம் தே

நின் திரு தனக்கு நீ திருவாகி
துய்யனும் நீயே செய்யாள் யுறைதலின்

வஜ்ராயுதம் போல் நா வீறு படைத்த ஸிம்ஹம் –

————————

சிறு வேதத்தை-ப்ரணவம் -வேதக்குறள் -ப்ராஹ்மண கோசோஸீ

நின்னால் அன்றி மன்னார் இன்பம்
பெறுவது நின்னை யுறுவது கொள்வார்
நின் பால் அன்றி யன்பால் உய்யார்
நின் தனக்கு நிகர் நின்னடி யடைவார் -மும்மணிக்கோவை –

———————-

முதல் ஆறு பாக்கள் -ஸ்ரீ மான் தனியனுக்கு வியாக்யானம் -இதுவே திருமந்திரம் போல் -தாரகம் -அவதார வைலக்ஷண்ய பெருமையைக் காட்டும்
7-13-பாக்கள் ராமானுஜ தனியனுக்கு வியாக்யானம் -இதுவே த்வயம் போல் -போக்யம் -ஆச்சார்ய அனுக்ரஹ விஷய மஹிமையைக் காட்டும் –
14-21-சீர் ஓன்று தனியனுக்கு வியாக்யானம் -சரம ஸ்லோகம் போல் போஷகம் -ஸ்ரீ ஸூ க்திகளின் மஹிமையைக் காட்டும் –

இவை தத்வ ஹித புருஷார்த்தங்களை நிரூபிப்பத்தில் பிரதான நோக்கு கொண்டவை

பகவான் தாரகத்தில் மேம்பட்டவர்
ஆழ்வார் போஷகத்தில் மேம்பட்டவர்
ஆச்சார்யர்கள் போக்யத்தில் மேம்பட்டவர்

——————–

நாதன்-குலதெய்வம் -குல தனம் -அனைத்துமே நீரே
த்வயி ரக்ஷதி ரஷகை கிம் அந் யை
த்வயி ச அரஷதி ரஷகை கிம் அந் யை–காமாஸிகாஷ்டகம்
க்யாதி லாப பூஜா ஸூ விமுகோ வைஷ்ணவே ஜனே
வியன் கலைகள் மொய்த்திடும் நா வீறு படைத்தவர்

——————–

த்வமேவ மாதா ச பிதா த்வமேவ–கீதை
பிதா த்வம் மாதா தவம் –ஸ்தோத்ர ரத்னம்
தந்தை என நின்ற தனித்திருமாள் -அம்ருதாஸ்வாதினி
தாயும் நீயே சாயை தந்து உகத்தலின் தந்தையும் நீயே முந்தி நின்று அளித்தலின் -மும்மணிக்கோவை
ஹயக்ரீவன் ஞானப்பாலூட்ட தெய்வ நாயகன் ப்ரேமையுடன் வளர்த்து அருளிய ஸ்வாமி –
திருமலை மால் திருமணியாய்ச் சிறக்க வந்தோம் வாழியே

—————

ஏத்தி மனத்து எழில் ஞான விளக்கை இருள் அனைத்தையும் மாற்றினவர்
உணர்ந்தார் தங்கள் கற்பகம்
ஸ்ரீ ரெங்கேச பக்த ஜன மானஸ ராஜ ஹம்ஸம்
தமிழ் வேதத்தை இந்த வள்ளலான ஆராவமுதத்தையும்
நாள் வேதப் பண்ணகத்தான -அளவரிய வேதத்தான் வேங்கட வேதியன் -சேர்ந்து அனுபவம்
ஆராவமுதக்கடலையே உண்ட முகில் அன்றோ
கண்ணே மணியே -கண்ணினுள் மணியே -உபாய உபேயம் –
தொண்டர் உகக்கும் துணை அடி வாழியே

பிரபதன ஸூ லபனான் திருவேங்கடமுடையானின்
பத்து திருக்குணங்களையும்
1-ஆச்சார்யர்கள் மூலமாக எளிதில் அடையப்படுபவன்
2-தானாகவே ஆச்சார்யர்கள் இடம் வரும் ஸூலபன்
3-அகடி கடநா ஸமர்த்தன்
4-ஆஸ்ரிதர்களை மகிழ வைப்பதே குறிக்கோலாகக் கார்யங்கள் செய்பவன்
5-ஆபாஸ பந்துக்களை வடஜனம் பண்ணும்படி செய்து அருளுவான்
6-ஆஸ்ரிதர்களுடைய அஹங்கார மமகாரங்களை அபஹரித்து அருளுபவன்
7-தார்யாதி குணங்களை அளிப்பவன்
8-உபய விபூதிகளையும் ஆஸ்ரிதர் இட்ட வழக்காகக் கொண்டு அருளுபவன்
9-ஆஸ்ரிதர் பிரிவை க்ஷண காலமும் ஸஹியாதவன்
10-உபாயமாக இருக்கும் ஸமஸ்த கல்யாண குண பூர்ணன்

முதல் இரண்டு அடிகள் பகவானையும் அடுத்த இரண்டும் ஆச்சார்யரையும் காட்டும் பாசுரங்கள்

இந்த பத்து குணங்களையும் 15-16-17 பாசுரங்கள் காட்டும்
நந்தா விளக்காக திருவவதரித்து
நிகரில் புகழாய் வைபவத்துடன் வாழ்ந்து
தீரா வினை தீர்க்கும் ஸ்வாமியாக திகழ்ந்தவர் அன்றோ

—————

மதீய சிரஸி த்வத் பாத பத்ம நிவேசமே
அத்ர பரத்ர ஸாபி நித்யம் யதீய சரணவ் சரணம் மதீயம்
யதி சக்ரவர்த்தி பத பத்ம பந்தனம்

நியத புளகி தாங்கீ நிர்ப்பர ஆனந்த பாஷ்பா
கலித நிகில சங்கா கத்கத ஸ்தோத்ர கீதி
அம்ருத லஹரி வர்ணா ஹர்ஷந்தோப பன்னா
விகித நரக பீதி விஷ்ணு பக்திர் விபாதி -ஸ்ரீ ஸங்கல்ப ஸூர்யோதயம்

இந்த விஷ்ணு பக்தி என்பவள்
எப்பொழுதும் மயிர்க்கூச்சோடு கூடிய சரீரத்தை யுடையவளாயும்
பரிபூர்ண ஆனந்தக் கண்ணீரைப் பெருக்கிக் கொண்டும்
விஷயாந்தர பற்றுக்களை சவாசனமாக அற்றுத் தீர்ந்தவளாயும்
தழு தழுத்த குரலோடு ஸ்தோத்ர ரூபமான நாதத்தை யுடையவளாயும்
அம்ருதப்பெருக்கான வாக்கு சாதுர்யம் யுடையவளாயும்
ஸந்தோஷ பரிவாஹ நர்த்தனம் யுடையவளாயும்
நரக பயம் இல்லாதவளாயும்——–பிரகாசிக்கிறாள் என்றபடி

பெருகிய நலநிலை பெருமையின் மிகுமயல்
உருகிய நிலை மணமுயர் முகிழ் எழும் உடல்
சொருகிய விழி திகழ் சுடர் மதி புகுமிறை
கருகிய வுரு திகழ் கரி கிரி யரியே -ஸ்ரீ வைஷ்ணவ தினசரி

—————————–

வன மத கரி -வனத்தில் எத்தேச்சையாக மதம் கொண்டு திரியும் யானை
மாய வாதக்கவிகளை மாய்த்த வேழம்
இவருக்கு மாதங்கள் ஞான பக்தி வைராக்யங்களே
ஆரணங்களிலே சஞ்சாரம் செய்து விசிஷ்டாத்வைத ப்ரவர்த்தகரானவர்
ஸ்ருதிகள் இவர் இடம் இளைப்பாறலாமே

அரு கணை இறை–அடியார்கள் பக்கல் ஸூ லபனாய் எழுந்து அருளி இருக்கும் பகவானைப் போலே

வருவதோர் உறவு என வளர் இளவரசு என
மருவு நன் மகன் என வன மத கரி என
வரு விலை மணி என வடிவவர் யடைபவர்
அருகு அணை இறைவனை அருகு அணை யுடன் -ஸ்ரீ வைஷ்ணவ தினசரி-

மாசின் மனம் தெளி முனிவர் வகுத்தது எல்லாம் மால் உகந்த ஆசிரியர் வார்த்தைக்கு ஒவ்வாதே
தமிழ் மறை ஈன்ற தாய் ஆழ்வார்
வளர்த்த இதத்தாய் ராமானுஜர்
காதலோடு போற்றிப் பெருமை வளர்க்கச் செய்த தாய் ஸ்வாமி

கிம் விஞ்ஞானை கிம் தபோ தான யஜ்ஜை கிம் வா அந்யை த்வத் பக்தி பரித்யாக தீநை-ஸ்ரீ ஸங்கல்ப ஸூர்யோதயம்

ஞானம் தபஸ்ஸுக்கள் போன்ற பல இருந்தாலும் பக்தி -ப்ரீதி -ஹீனமாய் இருந்தால் பயன் இல்லையே

பகவத் வந்தனம் ஸ்வாத்யம் குரு வந்தன பூர்வகம்
ஆச்சார்ய தேவோ பவ
தேவம் இவ ஆச்சார்யம் உபா ஸீத
குரு பரம்பரா த்யானம் பூர்வகமாகவே அனைத்தும் செய்தால் தானே பலன் பெறுவோம் –

——————

ந தேஹம் ந பிராணன் ந ச ஸூகம் –ஸ்தோத்ர ரத்னம்

—————–

இமையா இமையவர் ஏத்திய எட்டு இரண்டு எண்ணிய நம் ஸமயாசிரியர் சத்திற்கும் தனி நிலை தந்தனரே

எட்டில் ஆறு இரண்டில் ஒன்றில் எங்கும் ஆறு இயம்புவார்

மூன்றில் ஒரு மூன்று மூ விரண்டும் முன் நான்கும் தோன்றத் தோலையும் துயர்

எட்டும் இரண்டும் அறியாத எம்மை இவை அறிவித்து

நீ நற் பதம் தருதலால் கற்பகம் ஆகிறாய் -தம்மையே ஓக்க அருள் செய்யும் கற்பகம் –

——–

செம் போன் மேனி மாறாத தூப்புல் மாலே மறவேன் இனி
நின் பதம் ஒன்றிய அன்பரிலும் நேசம் இல்லை

————

ஸ்ரீ ரெங்கநாதன் வேதாந்தாச்சார்யார் என்ற விருதும்
ஸ்ரீ பெரிய பிராட்டியார் -ஸர்வ தந்த்ர ஸ்வதந்த்ரர் என்ற விருதும்
ஸ்ரீ தெய்வ நாயகன் கவி தார்க்கிக ஸிம்ஹம் என்ற விருதும்

நானிலமும் தான் வாழ நான்மறைகள் தாம் வாழ
மா நகரின் மாறன் மறை வாழ -ஞானியர்கள்
சென்னி அணி சேர் தூப்பூல் வேதாந்த தேசிகனே
இன்னும் ஒரு நூற்றாண்டு இரும்

————-

சேதுவான கழல் -அக்கரை சேர்த்து அருளும் திருவடி
திருமகளோடும் ஒரு காலும் பிரியா நாதன்
திண் கழலே சேது வெனச் சேர்கின்றேனே
பக்தி நயநா -பகவானைக் காட்டும் மாலை

அன்பே என்று உபக்ரமித்து
அன்பர் என்று உப ஸம்ஹாரம்
சாந்தி ரஸமுள்ள இவற்றைப் படிப்பவர்
அன்பையே அணிகலமாகக் கொண்ட தேசிகர் கிருபையால் ஸதாசார்ய அனுக்ரஹமும்
ஸத் ஸம்ப்ரதாய ஸித்தியும் பெற்று
ஸ்ரீ யபதியின் அன்புக்குப் பாத்ரமாவார் என்பது திண்ணம் –

————————————–

செல்ல வேண்டிய திசையை சரியாக காட்டுபவனே தேசிகன்.

ஆசார்யன் என்பதும் இதைப் போலவே.
சாரி என்றால் சஞ்சரிப்பவன்.
பாத சாரி காலால் நடந்து செல்பவன்.
கஜாச்சாரி யானை மேல் செல்பவன்.
எனவே சரியான பாதையில் நடந்து சென்று மற்றவர்க்கு வழி காட்டுபவன் ஆசார்யன்.

ஸ்ரீ வைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தில் ஒரு தேசிகன் பெயருக்காக உயர்ந்தவர் என்றால்
அவரே
நிகமாந்த தேசிகன் என்றும்
சுவாமி தேசிகன் என்றும் பெயர் கொண்ட தூப்புல் வேதாந்த மஹா தேசிகன்.

இவர் ஒரு மஹா ஆசார்யனாய் இருந்து வைணவ சமயம் காத்த உத்தமர்.

ஶ்ரீ தூப்புல் வேதாந்த தேசிகனாகப்பட்டவர்
அனந்தசூரியார் – தோத்தாத்ரி அம்மை தம்பதிக்கு திவ்ய குமாரனாய்
தொண்டைமண்டல
காஞ்சி மாநகரில்
பொய்கை யாழ்வார் அவதரித்த விளக்கொளி எம்பெருமான் ஆலய பகுதியான
தூப்புல் எனும்
திருவிடத்தே திருமலை வேங்கடவன் கோயில் மணியின் அம்சமாக
கி.பி. 1268ஆம் ஆண்டு,
விபவ வருஷம்,
புரட்டாசி மாஸம்,
சிரவணம் நட்சத்திரத்ரம கூடிய
புதன் கிழமையில்
அவதரித்தார்.

பின்னாளில் இவர் ‘சுவாமி தேசிகன்’,
‘தூப்புல் நிகமாந்த தேசிகன்’,
‘தூப்புல் பிள்ளை’,
‘உபய வேதாந்தாசாரியர்’
‘சர்வ தந்திர சுதந்திரர்’
மற்றும்
‘தூப்புல் வேதாந்த மஹா தேசிகன்’
என்னும் பெயர்களால் அழைக்கப் பெற்றார்.

இராமனுசரின் உறவினரான நடாதூர் அம்மாளின் நேரடிச் சீடரும் இவரது தாய் மாமனுமான கிடாம்பி அப்புள்ளாரிடம் வட மறையான வேதங்களும்,
தென் மறையான
திவ்ய பிரபந்தமும்,
புராணங்களும் மற்றும்
சாத்திரங்களையும் குறைவறக் கற்றார்.

ஏழாம் வயதில் கிடாம்பி அப்புள்ளாரினால் உபநயனம் செய்விக்கப் பட்டதோடு,
கல்வியும் கற்றவர், தன் இருபத்தோராம் வயதில் திருமங்கை என்றழைக்கப்பட்ட கனகவள்ளி எனும் மங்கையை மணம் புரிந்தார்.
தன்னுடைய இருப்பத்தேழாம் வயதில் வைணவ குரு எனும் நிலையை அடைந்த இவர் தன்னுடைய குருவான கிடாம்பி அப்புள்ளாரின் ஆணைப்படி
கடலூருக்கு அருகில் உள்ள திருவஹீந்தரபுரம் சென்று சில காலம் வாழ்ந்தார்.
திருப்பதி,
மேல்கோட்டை,
காஞ்சிபுரம்,
அயோத்தியா,
பிருந்தாவனம்,
பத்ரிநாத்,
திருவரங்கம்
உள்ளிட்ட எண்ணற்ற தலங்களுக்கு சென்று ஜெகத்குரு இராமனுசரின் தத்துவங்களை பரப்பினார்.
இறுதியில் தன் மகனான குமார வரத தேசிகனோடு திருவரங்கம் வந்தவர் இப்புவியில் 101 வருஷங்கள் வாழ்ந்தார்.

மணி ப்ரவாளத்தில் :
அம்ருத ரஞ்சனி ரஹஸ்யம்,
அஞ்சலி பிரபாவம்,
ஹஸ்திகிரி மஹாத்ம்யம்,
குரு பரம்பரா சாரம்,
முனி வாகன போகம்,
ஆராதன காரிகா,
ஊசல்பா

ப்ராக்ருதத்தில் :
அச்யுத சதகம்
என பல நூல்களை எழுதியுள்ளார்.

மாமன் அப்புள்ளார் ஐந்து வயதில் அவரை நடாதூர் அம்மாள் பிரசங்கத்திற்கு அழைத்து சென்ற போது அவர் ஒரு கணம் சிறுவனைப் பார்த்து பிரமித்து
”எங்கே பிரசங்கத்தை நிறுத்தினோம்” என்பதை மறந்து போனார்.
மீண்டு யோசிக்கையில், சரியாக அந்த ஸ்லோகத்தை எடுத்து சொன்னார் தேசிகர்.

திருவஹீந்த்ரபுரம் என்ற பெயர் இப்போது சுருங்கி திருவந்திபுரம் ஆகிவிட்டாலும் தேசிகரின் சரித்திரம் கொஞ்சமும் சுருங்க வில்லை.
இங்கு தான் ஒரு சிறு குன்றில் பலநாள் அன்ன ஆகாரமின்றி
கருட மந்த்ரம் ஜபித்தார்.
ஶ்ரீ ஹயக்ரீவ மந்திரம் ஜபிக்வே எம்பெருமானும்
திவ்ய தரிசனம் தந்துஅவருக்கு ஹயக்ரீவ மந்திராபதேசம் செய்து
ஶ்ரீ தேசிகன் விருப்பப்படி அவரது நாவில் குடிகொண்டார்.
தனது சிலா ரூபத்தையும் கொடுத்தார்.
அந்த ஹயக்ரீவ விக்ரஹத்தை இன்றும் தேவநாத பெருமாள் சந்நிதியில் காணலாம்.

ஸ்ரீ ரங்கத்தில் ஆழ்வார்களின் விக்ரஹ பூஜை கூடாது அவர்களில் பலர் பிராமணர்களே அல்ல, என்றும் திவ்ய பிரபந்தம் சமஸ்க்ருதம் அல்ல அதை ஓதக்கூடாது”
என்றும் பத்தாம் பசலிகள் சிலர் தடுக்க அனைவருக்கும் ஆழ்வார்கள் பெருமையை எடுத்துரைத்து, திவ்யப்ரபந்தம் வேத சாரம் என்று நிருபித்து இனியும் இம்மாதிரி எதிர்ப்புகள் வரக்கூடாதே என்று முன் யோசனையாக கல்வெட்டுகளில் பதித்து
ராப்பத்து
பகல் பத்து உத்சவ மகிமையை இன்றும் நமக்கு விளங்கச் செய்தவர் நம் தேசிகர்.
ஸ்ரீ ரங்கநாதன் இதனால் மனமுவந்து
‘இனி ஒவ்வொரு நாளும்
இந்த ஆலயத்தில் சுவாமி தேசிகனை நினைவு கூர்ந்து ” ராமானுஜ தயா பாத்ரம்” எனும் தனியனை சொல்லி விட்டு பிறகு திவ்ய ப்ரபந்தம் ஓத வேண்டும்” என்று வழக்கப் படுத்தினார்.

”வித்யாரண்யர்
நமக்கல்லவோ மிகப்பெரிய பரிசை அளித்துவிட்டார்.”.

காஞ்சிபுரத்தில் தேசிகர் வாழ்ந்தபோது, அவரை அவமானப் படுத்த சில விஷமிகள்,

ஒரு ஏழைப் பையன் தனது திருமணத்துக்கு உதவி கேட்ட போது ”தம்பி நீ தேசிகர் என்று ஒருவர் ரெண்டு தெரு தள்ளி வசிக்கிறார். பணக்காரர்.
யார் கேட்டாலும் பணம் தருவாரே, அவரைப் போய் கேள்” என்று அனுப்ப,
அந்த அப்பாவி அவரது எளிய வாழ்க்கை நெறி தெரியாமல் அவரை நிதி உதவி கேட்க, அவனை அழைத்துக்கொண்டு நேராக வரதராஜ பெருமாள் கோவில் சென்று தாயாரின் சந்நிதியில் அவளை உதவி செய் என வேண்டினார் தேசிகர்.

”அவரது மனதைத் தொடும்

”ஸ்ரீ ஸ்துதி” தாயாரை உடனே அங்கே ஒரு பொன்மழை பெய்ய வைக்க காரணமானது..

”சரியப்பா கட்டுகிறேன்”

‘ நான் கொடுக்கும் கற்களை மட்டுமே கொண்டு அதைக் கட்டவேண்டும்”

நமது தூப்புல் குலமணியும் ஸாக்ஷாத் திருமலைமால் கண்டாவதாரமும் ராமானுஜ முனி அபராவதாரமாவார்.
அவர் ஆழ்வார் மீது வைத்திருக்கும் பற்றை அளவிடமுடியாது, வேறு எந்த ஆசார்யனும் தன்னை “சந்தமிகு தமிழ் மறையோன்” என்று பறைசாற்றி கொண்டதில்லை. அவர்காலத்தில் அத்வைத சித்தாந்தம் தலை ஓங்கி நிற்க அதை நிஷ்கர்ஷித்து உண்மைபொருளை நிலை நாட்ட இவர்களுக்கு ஆழ்வார் ஸ்ரீஸூத்திகள் துணை புரிந்தன. அதையும் நம் ஸ்வாமி “தெரியாத மறைநிலங்கள் தெளிகின்றோமே” என்றுசாதித்தார். ஆளவந்தார் இராமானுஜ முனிகாலம் தொடங்கி தேசிகறது காலம் ஏன் இன்றைய அளவிலும் ஆங்காங்கே பூர்வ பக்ஷம் தலை ஓங்குகிறது அப்பொழுது அவர்கள் வேத வேதாந்தத்தை கொண்டே வாதம் செய்கிறார்கள்.
நமது ஆசார்யர்களோ ஆழ்வார்களோ திவ்ய பிரபந்தங்களைக்கொண்டு உண்மை பொருளை உணர்த்துகின்றனர். இது நமது சித்தாந்துக்கே உரிய சிறப்பு.

”ராமானுஜ தயா பாத்ரம், ஞான வைராக்ய பூஷணம்,

ஸ்ரீமத் வேங்கட நாதார்யம் வந்தே வேதாந்த தேசிகம் ”
……………………………………

நராயண பலத்தை
பாமரனுக்கும் தெளியவைத்த
13வது ஆழ்வாரே

நிகமாந்த மஹா தேசிகரே !

வேதாந்த தேசிகரே !

வேதாந்தாசார்யரே !

சீரார் தூப்புல் பிள்ளையே !

இன்னும் ஒரு நூறாண்டிரும் !

இல்லை இல்லை . . .

அது போதாது !

இன்னும் பல ஆயிரமாண்டிரும் .

————————————–

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் திருவடிகளே சரணம் .
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

Posted in Desihan | Leave a Comment »

ஸ்ரீ தேசிக‌ நூற்ற‌ந்தாதி–

February 24, 2023

ஸ்வாமி தேசிக‌னைப் போற்றி ஸ்ரீந‌யினாராசாரியாரின் சிஷ்ய‌ரான‌ க‌ந்தாடை ம‌ன்ன‌ப்ப‌ங்கார் எழுதிய‌ அற்புத‌மான‌ நூல் ஸ்ரீதேசிக‌ நூற்ற‌ந்தாதி. ஏனோ அவ்வ‌ள‌வாக‌ ப்ர‌ப‌ல‌மாகாத‌ இந்நூலை, ப‌ல‌ அரிய‌ நூல்க‌ளைத் தேடிப்பிடித்து கூடுமான‌ம‌ட்டிலும் விளக்கங்களுடன் வெளியிட்ட‌ அன்றைய திருவ‌ல்லிக்கேணித் த‌மிழ்ச் ச‌ங்க‌ம் 1937ல் ச‌ங்க‌த்தின் இர‌ண்டாவ‌து வெளியீடாக‌ இந்த‌ தேசிக‌ நூற்ற‌ந்தாதியின் மூல‌த்தை ம‌ட்டும் ப‌திப்பித்து வெளியிட்டிருக்கிற‌து.

பின்னும் அந்த‌ நூலுக்குக் கிடைத்த‌ ஆத‌ர‌வினாலும், ஏற்க‌ன‌வே அச்சிட்ட‌ நூல் பிர‌திக‌ள் தீர்ந்து விட்ட‌தாலும், ச‌ங்க‌த்தின் 58வ‌து ப‌திப்பாக‌, பாட‌ல்க‌ளுக்குச் சிறு குறிப்புக‌ளுட‌ன் 1954ல் வெளியிடப் பட்டிருக்கிற‌து.

பின் ப‌ல‌ வ‌ருட‌ங்க‌ளுக்குப் பின் ஸ்ரீம‌த் ஆண்ட‌வ‌ன், ஸ்ரீம‌த் ப‌ர‌வாக்கோட்டை ஆண்ட‌வ‌ன் அனுக்ர‌ஹ‌ங்க‌ளுட‌ன் திருவேங்க‌ட‌த்தான் திரும‌ன்ற‌ம், பேராசிரிய‌ர் ந‌.சுப்பு ரெட்டியாரைப் ப‌திப்பாசிரிய‌ராக‌வும், இராசிபுர‌ம் திரு மு. இராம‌சாமியை உரையாசிரிய‌ராக‌வும் கொண்டு சுருக்க‌மான‌ உரையுடன் 2002ல் வெளியிட்டுள்ள‌து.

அத‌ன்பின் ம‌துரை ஸ்ரீதேசிக‌ன் ச‌ன்ன‌தி ச‌பையின‌ர் அத‌ன் மூல‌த்தை ம‌ட்டும் 2003ல் திருப்புல்லாணி ஸ்ரீதேசிகன் சந்நிதி சம்ப்ரோக்ஷணத்தின்போது ஸ்ரீமத் ஆண்டவன் திருக்கரங்களால் வெளியிட்ட‌ன‌ர்.

சமீபத்தில், ஸ்ரீபௌண்டரீகபுரம் ஆண்டவன் ஆச்ரமத்திலிருந்து பல தேசிக விஷயமான ஸ்தோத்ரங்களுடன் இந்த நூற்றந்தாதியையும் சேர்த்து விரிவான வ்யாக்யானத்துடன் வெளியிட்டிருக்கின்றனர்.

திருவ‌ல்லிக்கேணித் த‌மிழ்ச் ச‌ங்க‌த்தார் அளித்துள்ள‌ குறிப்புக‌ள் வைண‌வ‌ நூல்க‌ளில் ஆழ‌ங்கால் ப‌ட்ட‌வ‌ர்க‌ளுக்குத் தேனாய் இனிக்கும். புதிய‌வ‌ர்க‌ளுக்கு அங்கு குறிப்பிட்டுள்ள‌ மேற்கோள்க‌ள் அந்நூல்க‌ளைத் தேடிப் ப‌டித்து இன்புற‌ வைக்கும்.

ஸ்ரீதேசிக நூற்றந்தாதி

தனியன்கள்

ராமாநுஜ தயாபாத்ரம் ஜ்ஞான வைராக்ய பூஷணம்
ஸ்ரீமத் வேங்கடநாதார்யம் வந்தே வேதாந்த தேசிகம். (1)

யஸ்சக்ரேநிகமாந்தார்ய ஸ்துதிம் காதாசதாத்மிகாம்
மன்னப்பங்காரபிக்யந்தம் ஆச்ரயே தேசிகப்ரியம். (2)

வெண்பாத் தனியன்

சீரொன்று தூப்புற் றிருவேங் கடமுடையான்
பாரொன்றச் சொன்ன பழமொழியுள் – ஓரொன்று
தானே யமையாதோ தாரணியில் வாழ்வார்க்கு
வானேறப் போமளவும் வாழ்வு

சீர் ஒன்று – சிறப்புப் பொருந்திய; தூப்புல் – தூப்புல் குடியில் அவதரித்த; திருவேங்கடம் உடையான் – வேதாந்த தேசிகர்; பார் ஒன்ற – பூமியில் நிலைத்திருக்கும்படி; சொன்ன – செய்தருளிய; பழமொழியுள்—பழமையான வேத ஸாரமாகிய நூல்களுள்; ஓரொன்றுதானே – ஒவ்வொரு கிரந்தமே; தாரணியில் வாழ்வார்க்கு – இப்பூமியில் வாழும் மனிதர்களுக்கு; வான் – வைகுந்த்த்தை; ஏறப்போம் அளவும் – ஏறியடையும் வரைக்கும்; வாழ்வு – வாழ்வாக; அமையாதோ? – பொருந்தாதோ? (பொருந்தும் என்றபடி)

பழவினைக டாமகலப் பரவாதி சிங்கத்தின்
கழலிணையைத் தன்னெஞ்சிற் கழலாமே எந்நாளும்
தொழுதொழுமன் னப்பங்கார் தூயமலர்த் தாளிணையே
தொழுதெழுநீ நன்னெஞ்சே தொல்வினைகள் தொடராவே

பழவினை – ஊழ்வினை, “அக்கேபோ லங்கை யொழிய விரலழுகித், துக்கத் தொழுநோ யெழுபவே – யக்கா, லலவனைக் காதலித்துக் கான்முரித்துத் தின்ற, பழவினை வந்தடைந்தக்கால்” (நாலடியார், தீவினையச்சம் 3); பரவாதி – புறச்சமயி, “பறந்துபுக் குப்பர வாதிக டுன்னும் படுநரகுன்” (திருநூற்றந்தாதி 51); தொல்வினை – பழவினை, “தொல்வினை தொடர்ந்து தருசூழ் பிறவியென்னும் வல்வினை தொடர்ந்து”(பிரமோத்.பஞ்சா 38); தொடரா – பின்பற்றமாட்டா; தொழுதெழுநீ நன்னெஞ்சே – “அவன், துயரறு சுடரடி தொழுதெழு என்மனனே.” (திருவாய்மொழி 1-1-1); “எம்பெருமானுடைய ஆச்ரிதஜந ஸமஸ்த்து;காபநோதந ஸ்வபாவமான திருவடி மலர்களிலே ஸர்வதேச ஸர்வாவஸ்தோசித ஸர்வசேஷ வ்ருத்தியையும் பண்ணி உஜ்ஜீவியென்று தம்முடைய திருவுள்ளத்தைக் குறித்து அருளிச் செய்கிறார்.” (ஆறாயிரப்படி); “இதுக்கு அவ்வருகே விக்ரஹ வைலக்ஷண்யம் சொல்ல ஒருப்பட்டுக் கீழ்நின்ற நிலையைக் குலுக்கி ‘அவன்’ என்று அவ்வருகே போகிறார்; (துயரறு) – ‘துயரறுக்கும்’ என்று முன்புள்ள முதலிகள் அருளிச் செய்யும்படி; ஸமஸ்தது;காபநோதந ஸ்வபாவமான திருவடிகள்; ஸகலாத்மாக்களுடையவும் து:கத்தைப் போக்குகையே ஸ்வபாவமான திருவடிகள்; ‘துயரறு சுடரடி’ என்று எம்பெருமானார் அருளிச் செய்யும்படி:– “வ்யஸநேஷு மநுஷ்யாணாம் ப்ருசம்பவதி து:கித:” என்றால் து:க நிவ்ருத்தியும் அவனதாயிருக்குமிறே; இவர் துயரறத்தான் துயர் தீர்ந்தானாயிருக்கை. இத்தால், இவர் மயர்வற அவன் துயரற்றபடி. (சுடரடி) – நிரவதிக தேஜோரூபமான திவ்யமங்கள விக்ரஹத்தைச் சொல்லுகிறது. (சுடர்) – பஞ்ச சக்திமயமான புகரைச் சொல்லுகிறது. (அடி) – சேஷபூதன் சேஷிபக்கல் கணிசிப்பது திருவடி களையிறே. ஸ்தநந்தய ப்ரஜை முலையிலே வாய் வைக்குமாபோலே, இவரும் ’உன் தேனே மலருந்திருப்பாதம்’ என்கிற திருவடிகளிலே வாய் வைக்கிறர். (தொழுது) – நித்யஸம்ஸாரியாய்ப் போந்த இழவெல்லாம் தீரும்படி ஸ்வரூபாநுரூபமான வ்ருத்தியிலே அந்வயித்து, (எழு)- ’அஸந்நேவஸபவதி’ என்னும் நிலைகழிந்து, “ஸந்தமேநம்ததோவிது” என்கிறவர்கள் கோடியிலே எண்ணலாம்படியாக “உஜ்ஜீவிக்கப்பார். அடியிலே தொழாமையால் வந்த ஸங்கோசம் தீரும்படி அடியிலே தொழுது-உஜ்ஜிவியென்கிறார், (என்மனனே) – இப்போதாயிற்று தம்மைக் கண்டது; ’அருளினன்’ என்று நின்ற வித்தனையிறே முன்பு. இருவர் கூடப் பள்ளியோதி யிருந்தால், அவர்களிலே ஒருவனுக்கு உத்கர்ஷமுண்டானால், மற்றையவன் தனக்கு அவனோடே ஒரு ஸம்பந்தத்தைச் சொல்லிக்கொண்டு கிட்டுமாபோல ‘மநஏவமநுஷ்யாணாம் காரணம் பந்தமோக்ஷயோ’ என்கிறபடியே நெடுநாள் பந்த ஹேதுவாய்ப் போந்தது இப்போது முந்துற்ற நெஞ்சாய் முற்பட்டு நிற்கிறபடியாலே அத்தோடே தமக்கு ஒரு ஸம்பந்தத்தை ஆசைப்பட்டு ’என்மனனே’ என்கிருர். …….. ‘தொழுதெழு’ என்கையாலே – ப்ராப்திபலமான கைங்கர்யத்தைச் சொல்லிற்று. ’என்மனனே’ என் கையாலே பரிசுத்தாந்த: கரணனே அதிகாரியென்னுமிடம் சொல்லிற்று.”-(ஈடு முப்பத்தாறாயிரப்படி) *நல்லைநெஞ்சே! நாம் தொழுதும் நம்முடை நம் பெருமான்” -(அறிவுதரும் பெரிய திருமொழி 1-7-9), “சோதியநந்தன். கலியிற் றொழுதெழ நின்றனரே” (தேசிகமாலே, மெய்விரத நன்னிலத்து மேன்மை. 26), ‘நாதமுனிகழலே நாளுந் தொழுதெழுவோம் நமக்கார் நிகர் நானிலத்தே” (தேசிக மாலை, அதிகாரஸங்கிரஹம், 6).

எந்தைமன் னப்பங்கா ரென்றைக்குந் தன்னாமம்
சிந்தைதனில் வைத்திடவே செல்வஞ்சேர் – தந்தையொடு
தாயாகிக் காப்பரிந்தத் தாரணியி லுள்ளாரை
வாயார வாழ்த்து நலம். (3)

(3) எந்தை – எம்ஸ்வாமி; தந்தையொடு தாயாகிக் காப்பர்- “அன்னையாய் அதீதனாய் என்னை யாண்டிடும், தன்மையான்.” (கண்ணிநுண்சிறுத்தாம்பு.4), “மேலாத் தேவர்களும் நிலத்தேவரும் மேவித்தொழும், மாலார்வந்து இன நாள் அடியேன் மனத்தே மன்னினார், சேலேய் கண்ணியரும் பெருஞ் செல்வமும் நன்மக்களும், மேலாத்தாய்தந்தையும் அவரே இனி யாவாரே.” (திருவாய்மொழி 5-1-8); தாரணி-பூமி; வாயார வாழ்த்து – “எண்திசையும் அறிய இயம்புகேன், ஒண்தமிழ்ச் சடகோபனருளையே” (கண்ணிநுண் சிறுத் தாம்பு, 7.)

1. சென்னியில் சூடும் மலர்

வேதமுடித் தேசிகனே! வேதியர் குலத்து அரசே!
சாது சனங்களுக்குத் தாவளமே! – போது அமரும்
நின் அடியை என்றும் நினைத்திருப்பார் பாதம் என்தன்
சென்னிதனில் சூடும் மலர். (1)

பொழிப்புரை:- வேதங்களை உனது திருமுடியில் தரித்த அழகனே! அந்த வேதங்களை நாள் தோறும் ஓதிக் கொண்டிருக்கும் அந்தணர்கள் கூட்டத்துக்குத் தங்கும் இடமாக இருப்பவனே! தாமரை மலர் போன்ற உனது திருவடியை என்றும் எண்ணிக்கொண்டு இருக்கின்ற அடியார்களது திருவடியே எனது தலையில் (முடியில்) அணிந்துகொள்ளும் மலராகும்.

நூல்.

(1) எல்லா நூல்களும் மங்கலமொழி முதல் வகுத்துக் கூற வேண்டுவது மரபாதலால், ’வேதமுடி’ என்று தொடங்கினார்.. கம்பநாட்டாழ்வான் இயற்றியருளிய ’ஆழ்வார் நூற்றந்தாதி’ என்கிற ’சடகோபரந்தாதி’, ’வேதத்தின் முன்செல்க’ என்று : தொடங்கி யுள்ளது காண்க. வேதம் – ஆதிநூல். வித்தென்னும் பகுதியடியாகத் தோன்றிய பெயர் என்பர். வித் – ஞானம். இது: பரதகண்டத்து ஆஸ்திகர்களால் கொண்டாடப்பெறும் நூல். இது இருக்கு, எஜுஸ், சாமம், அதர்வணம் என்று நான்கு பிரிவை யுடையது. இது ஞானகாண்ட, கர்மகாண்ட வகையால் ஈச்வரனையும், அவனை உபாஸிக்கும் யஞ்ஞாதிகளையும் கூறும். இதற்கு இராவணன் சந்தமுதலிய வகுத்தான். இது சிக்ஷை, வியாகரணம், நிருத்தம், சந்தஸ், சோதிஷம், கல்பம் என ஆறு அங்கங்களை யுடையது. இதனைச் சோமுகன் என்னும் அசுரன் திருடிச்செல்லப் பின் விஷ்ணுமூர்த்தி அன்ன உருவமாய்ப் பிரமனுக்கு: உபதேசித்தனர். இதன் முடிவு உபநிஷத்துக்கள். மீமாம்சா சாஸ்திரிகள் வேதம் சிருட்டிக்கப்பட்டன அல்ல அநாதி என்பர்: நியாயவேதாந்தியர் ஈச்வரவாக்கியம் என்பர். கடவுள் வேதங்களைப் பிரமனுக்கு உபதேசிக்கப் பிரமன் அதனை இருடிகளுக்கும் அவ்விருடிகள் அதனைத் தம் சீடருக்கும் உபதேசித்தனர் என்பர். – (அபிதான சிந்தாமணி); தேசிகன் – அழகன் (தேசிகம். அழகு) ’வடிவழகார்ந்த வண்தூப்புல் வள்ளல்’-(பிள்ளை யந்தாதி. 20). குரு. “பற்றற்றவன் கொடுக்கும் பண்டமனைத்தினையும் பற்றுதலுந் தேசிகர்க்குப்பாங்கு’-(சைவ. ஆசா.88). ’பூருவா சாரியர்கள் போதமநுட் டாநங்கள், கூறுவார் வார்த்தை களைக் கொண்டுநீர் – தேறி, இருள்தருமா ஞாலத்தே யின்பமுற்று வாழும், தெருள் தருமா தேசிகனைச் சேர்ந்து’-(உபதேச ரத்தினமாலை. 72) *அருள்பெற்ற, நாதமுனி முதலான நந்நேசிகரையல்லால், பேதை மனமேயுண்டோ பேசு” (உபதேசரத்தின மாலை. 36), “தேசிகர்பால் கேட்ட செழும் பொருளை” (௸. 57), ‘யானென தென்னுஞ் செருக்கறுப்பான் வானோர்க் குயர்ந்த வுலகம் புகும்’ -(திருக்குறள். துறவு. 6) “தோனல்லாத வுடம்பை யானென்றும், தன்னோடியைபில்லாத பொருளை எனதென்றுங்கருதி அவற்றின்கட் பற்றுச் செய்வதற். கேதுவாகிய மயக்கத்தைக் கெடுப்பான் வானோர்க்கும் எய்தற்கரிய வீட்டுலகத்தை யெய்தும். மயக்கம் அறியாமை. அதனைக் கெடுத்தலாவது தேசிகர்பாற் பெற்ற உறுதி மொழிகளானும் யோகப்பயிற்சியானும் அவை யானெனதன்மை தெளிந்து, அவற்றின்கட் பற்றை விடுதல்.”) தேசாந்தரி, வணிகன். (3, 4 பிங்கல 3678) தமிழில் தேசிகன்? என்னும் சொல்லுக்கு வணிகன் என்றும், ஆசான் என்றும் இரு பொருள்கள் உள. “தேசிகன் வணிகன் ஆசான்” – (சூடாமணி நிகண்டு) நம் தேசிகனை ஆசான் என்றமட்டில் உணர்வது போதாது. உலகமறிந்த வணிகர்களுக்கெல்லாம் இவன் உயர்ந்த, கொண்டு விலை செய்யும் வணிகன். விலையுள்ள பொருள்களைக் குறைந்த விலைக்கு வாங்கி அவை கிடையாத வேறிடங்களில் கொண்டுபோய் உயர்ந்த விலைக்கு விற்று நல்ல லாபத்தை அடைபவன் வணிகன் என்று உலகம் அறியும். விலையில்லாத (அதாவது யாரும் விலைமதிக்கவும் கொடுக்கவும் முடியாத) பொருள்களை (சாஸ்திரததிவங்களையும் அர்த்தங்களையும்) யாரும் அறியாத (அதாவது வேதசாஸ்திரங்களில் மறைபொருளாகக் கிடந்த) இடங்களில் தேடி வாங்கி (மனத்தில் கொண்டு) இவைகிடையாது தவிக்கும் இடங்களாகிய சம்ப்ரதாய நிஷ்டர்களுக்கு அவர்களுடைய பக்திச்ரத்தையாகிய விலைக்கு மட்டில் விற்று அவன் த்ரவ்ய லாபம் அடைவதைப்போல் அன்றிக்கே படிப்போரும், கேட்போரும் அனுஷ்டிப்போரும் ஆத்மலாபம் அடையச் செய்வதாக்கும் இவன் விசித்திர வாணிபம் இருந்தபடி. தேசிகன் என்னும் வடமொழிச் சொல்லுக்கு வழி காட்டுபவன் என்பது தாதுப் பொருள். கார்யாகாரியங்களையும் விதி நிஷேதங்களையும் தன்னை அடுத்தவனுக்கு எடுத்துக்கூறி அவனை நல்வழிப்படுத்தி இவ்வுலகிலுள்ள மட்டும் பாபதோஷங்கள் இல்லாத நல்வாழ்வும் பிறகு மோக்ஷபர்யந்தமான நற்கதியும் சித்திக்கும்படி வழிகாட்டுபவன் ஆசான் ஆதலின் அவனுக்குத் தேசிகன் என்பது பெயராயிற்று. பட்டப்பெயராகவோ காரணப் பெயராகவோ மற்றவர்கள் தேசிகன் என்ற சொல்லைத் தங்கள் பெயருடன் சேர்த்துக் கொண்டபோதிலும் இச்சொல் இடுகுறிப் பெயராக இவன் ஒருவனுக்கே தமிழ் மொழி வழங்கும் நாடுகளிலும் பிற நாடுகளிலும் அமைந்து கிடக்கும் திறம் ஒன்றே இவனைப் பரமாச்சாரியன் ஆக்கித் தருகிறது. “சீலங் கவர்ந்திடுந் தேசிகர்” என்பது ரஹஸ்ய ஸந்தேசப் பாசுரம் .-(அமிருதரஞ்சனி.15) இதற்கு “சீலங்கவர்ந்திடும்” என்கிற பாட்டாலே ஸதாசார்ய ப்ரஸாதமடியாக தனக்கு வருகிற பரமபுருஷார்த்த லாபத்தை அநுஸந்திக்கிறான். (சீலங்கவர்ந்திடுமென்றது) – ஆத்ம குணங்களையும் ஆசாரத்தையும் அங்கீகரிக்கு மவர்கள் என்றபடி, (தேசிகர் என்றது)- “ஆச்ரிதரை வழியல்லா வழிபோகாதபடி விலக்கி நல்வழி காட்டுகைக்கு நிலவர் என்ற படி..”- (ரஹஸ்ய ஸந்தேச விவரணம்) என்று நம் வேதாந்த குருவே வியாக்கியான மிட்டுள்ளார். ’மருளற்ற தேசிகர் வானுகப் பாலிந்த வையமெல்லா, மிருளற் றிறைவ னிணையடி பூண்டுய வெண்ணுதலாற், றெருளுற்ற செந்தொழிற் செல்வம் பெருகிச் சிறந்தவர்பா லருளுற்ற சிந்தையினுலழி யாவிளக் கேற்றினரே.’ – (தேசிகமாலை. அதிகாரசங்கிரகம், 37) ’தெருளார் மறைமுடித் தேசிக னேயெங்க டுப்புற்றேவே.’ – (பிள்ளையந்தாதி 12) ’அருள்தரு மாரண தேசிகனே யெங்க டூப்புற்றேவே.’-(பிள்ளையந்தாதி. 18) வேதியர் — வேதமுணர்ந்தோர்; வேதியர் குலத்தரசே – ’நல்வேதியர்கள் தொழும் திருப்பா தனிராமாநுஜன்” – (இராமாநுச நூற்றந்தாதி. 105); சாதுசனங்களுக்கு – ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கட்கு. ” வாதியர் மன்னுந்தருக்கச் செருக்கின் மறைகுலையச் சாது சனங்க ளடங்க நடுங்கத் தனித்தனியே, யாதி யெனாவகை யாரண தேசிகர் சாற்றினர்நம், போத மருந்திரு மாதுட னின்ற புராணணையே – (தேசிகமாலை. அதிகாரசங்கிரகம், 13) “சாது சனம் வாழவென்று சாற்றியநற் ப்ரபந்தசாரம்?-(தேசிகமாலை. பிரபந்தசார சிறப்புத்தனியன், சாதுக்கள். * தம்பிறப்பாற் பயனென்னே சாதுசனங்களிடையே” – (திருவாய்மொழி 3-5-4), “சாதுசனத்தை நலியும்” – (திருவாய்மொழி 3-5-5); தாவளம்- இருப்பிடம் (தெலுங்கு), வசிக்குமிடம். ‘பூவள ருந்திரு மாது புணர்ந்தநம் புண்ணியஞர், தாவள மான தனித் திவஞ் சேர்ந்து தமருடனே’- (தேசிகமாலை. பரமபத சோபானம், 18) ; போது – பூ, மலரும் பருவத்தரும்பு, “காலை யரும்பிப் பகலெல்லாம் போதாகி, மாலை மலருமிந் நோய்.” -(திருக்குறள், காமத்துப்பால். பொழுது கண்டிரங்கல். 7); பாதம் – திருவடி, “ அவர் பாதம் வணங்கினற்கு,”; நின்னடியையென்று நினைந்திருப்பார் பாதம் – ‘ எந்தை பிரான் தன்னை, பாதம் பணிய வல்லாரைப் பணியுமவர் கண்டீர், ஒதும் பிறப்பிடை தோறும் எம்மையாளுடையார்களே.’ — (திருவாய்மொழி 3-7-3), “எந்தைபிரான் தனக்கு அடியாரடியார் தம்மடியாரடியார் தமக்கடியாரடியார்தம், அடியாரடியோங்களே.” – (திருவாய்மொழி 3-7-9) ; சென்னி – தலை; மலர் – பூ. (2)

2. நமக்குப் பற்று

மலர்மகள்கோன் தாள் இணையை மன்னி இருப்பார்கள்
சிலர் அவரால் செய்கருமம் என்னாம்? – மலர் அறுசீர்
வேதாந்த தேசிகனை வேறு ஆகாது ஏத்துவார்
பாதாம்புயம் நமக்குப் பற்று. (2)

பொழிப்புரை:– தாமரை மலரில் வீற்றிருக்கும் திருமகளது கணவன் திருமாலின் திருவடியைப் பொருந்தி (நினைந்து) இருப்பவர்கள் சிலர் உண்டு. அவர்களால் செய்யக்கூடிய காரியம் என்ன இருக்கிறது? ஆனால், குற்றம் நீங்கிய சிறப்பை உடைய வேதாந்த தேசிகனை, தன்னோடு வேறு ஆகாமல், அந்த ஆசாரியரோடு ஒன்றி நின்று போற்றும் அடியார்களது திருவடித் தாமரையே, நமக்குப் பற்றுக்கோடு ஆகும். (தஞ்சமாக) அடைக்கலமாக ஆகும்.

மலர்மகள்கோன் – திருமாமகள் கேள்வன், திருமால்; மன்னி – பொருந்தி; கருமம் – கடமை ; மலம் – அழுக்கு, பற்று, ஆர்வம், செற்றம் முதலியவற்றிற்கும் மலமெனக் கூறுவர்; வேதாந்த தேசிகன் – “எழில் வேதாந்தாரியன்” – (தேசிக மாலை திருச்சின்ன மாலை சிறப்புத்தனியன்), “மின்னுறு நூலமர் வேங்கட நாதனந் தேசிகனே” – (தேசிகமாலை, பன்னிரு நாமம் சிறப்புத்தனியன்), “ சீர்கொண்ட தூப்புற் றிருவேங்க டாரியன்.”- (௸,௸), “ சிட்டர்தொழும், வேதாந்த தேசிகனை -(தேசிகமாலை. கீதார்த்தசங்கிரகம். சிறப்புத் தனியன்), * கீதை மொழிந்தருளும் வேதாந்த தேசிகனார்.” (௸,௸), “ சீராரும்‘வேதாந்த தேசிகர்கோன்,”- (தேசிக மாலை, ஆகார நியமம். சிறப்புத்தனியன்), “ ஞானியர்கள், சென்னியணி சேர்தூப்புல் வேதாந்த தேசிகனே” ‘தூப்புல் வருநிகமாந்தாசிரியன்’-(வாழித்திருநாமம்), “வேண்பெரிய விரிதிரைநீர் வையத் துள்ளே வேதாந்த வாரியனென் றியம்ப நின்றோம். ‘ -(தேசிக மாலை, அமிருதாசுவாதினி. 37), “சந்தமிகு தமிழ்மறையோன் றுாப்புற் றோன்றும் வேதாந்த குரு.”- (தேசிகமாலை. பிரபந்தசாரம், 18), “ தீதற்ற நற் குணப் பாற்கடற் றாமரைச் செம்மலர்மேன், மாதுற்ற மார்பன் மருவவின் கீதையின் வண்பொருளைக், கோதற்ற நான்மறை மெளலியி னாசிரி யன்குறித்தான், காதற் றுணிவுடை யார் கற்கும் வண்ணங் கருத்துடனே.” – தேசிகமாலை. கீதார்த்தசங்கிரகம் 21), ’ மெய்விரத நன்னிலத்து மேன்மை யேத்தி வேதாந்த வாசிரியன் விளங்கினானே.”-(தேசிகமாலை. மெய்விரத நன்னிலத்து மேன்மை. 28), “பெருவேலியா மெம்பி ரான் பேசுபய வேதாந்த தேசிகன்”-(அழகர்பிள்ளைத் தமிழ். பழிச்சினர்ப்பரவல். 12), “செந்தமிழு மாரியமுந் தேர்ந்த பொதுத் தேசிகனே, யெந்தவிதச் சித்து மியற்ற வல்லாய்.”, “ தேசிக னிதயக் கோயிற் செழுமலர் மிசைவார்”, “செந் தமிழ்ப் புலவரேத்துந் தேசிகப் பெருமான்,” “ மருள்புகாநிலைத் தேசிகன்,” “சருவ சித்தியு மெய்தித் தேசிகன் றன்னையே நிகர், “ “ தேசிக னென்னுமாசான்,”” புவனி போற்று நந் தேசிகன் “-(ஸ்ரீலஸ்ரீ தண்டபாணிசுவாமிகள்) ; “வேறாகா தேத்துவார் – “,” தேவுமற்றறியேன், “ “வேறென்றும் நான் அறியேன்” என்ற நிலையிலுள்ளோர்; பாதாம்புயம் – திருவடித் தாமரை பற்று – அடைக்கலம் * “பற்றுக பற்றற்றான் பற்றினையப்பற்றைப் பற்றுக பற்றுவிடற்கு”-(திருக்குறள். துறவு, 10), “ கட்டப் பொருள்விரித்த காசினியி னான்மறையி, னிட்டப் பொருளியம்பு மின்பொருளைச் – சிட்டர்தொழும், வேதாந்த தேசிகனை மேவுவார் தங்கடிருப் பாதாம் புயமடியேன் பற்று. ’, ‘* கீதை மொழிந்தருளும் வேதாந்த தேசிகனார், பாதார விந்தமலர் பற்று “-(தேசிகமாலை, கீதார்த்தசங்கிரகம், சிறப்புத் தனியன்கள்); நமக்குப்பற்று- ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களாகிய அனைவருக்குந் தஞ்சமாகும்.

3. என்பால் இருப்பார்.

பற்று ஒன்றும் இன்றிப் பராங்குசனை யேபற்றும்
சித்தம்உடை வேதாந்த தேசிகனை – குற்றம்இல்லா
அன்பால் அடைபவர்க்கு ஆளாகும் அன்பரே
என்பால் இருப்பர் இசைந்து. .3.

(பொழி) எந்தவிதமான உலகப் பற்றும் இல்லாமல், நம்மாழ்வாரையே தஞ்சமாகப் பற்றிக் கொள்கின்ற மனத்தை உடைய வேதாந்த தேசிகனை, குற்றம் இல்லாத அன்போடு அடைகின்ற பக்தர்களுக்கு அடியவர்களாகின்ற அன்பர்களே, என்னிடத்தில் விருப்பத்துடன் தங்கியிருப்பார்கள்.

(3) பற்று – ’ இல்லதும் உள்ளதும் அல்லது அவனுரு, எல்லையில் அந்நலம், புல்குபற்றற்றே.” -(திருவாய்மொழி 1-2-4), “ அற்றது பற்றெனில், உற்றது வீடுஉயர், செற்றது மன்னுறில், அற்றிறைபற்றே.” –( ௸1-2-5), “புற்றிலன் ஈசனும், முற்றவும் நின்றனன், பற்றிலையாய் அவன் முற்றிலடங்கே.” (௸1-2-6); பராங்குசன் – பிற மதங்களாகிய யானைகளைத் தமது பிரபந்தங்களிற் கூறிய தத்துவார்த்தங்களாற் செருக்கடக்கி அவற்றிற்கு மாவெட்டியென்னுங் கருவிபோல இருக்கும் நம்மாழ்வார். “பாடுவ தெல்லாம் பராங்குசனை நெஞ்சத்தாற், றேடுவதெல் லாம்புளிக்கீழ்த் தேசிகனை-ஓடிப்போய்க், காண்ப தெலா நங்கையிரு கண்மணியை யான்விரும்பிப், பூண்பதெலா மாறனடிப் போது.”-(பெருந்தொகை. பொருளியல். 1823), ”தேன ருமகிழ்த் தொடையலு மவுலியுந் திருக்கிளர் குழைக் காதும், கான ருமலர்த் திருமுகச் சோதியுங் கயிரவத் துவர்வாயும், மோன மாகிய வடிவமு மார்பமு முத்திரைத் திருக்கையும், ஞான தேசிகன் சரணதா மரையுமென் னயனம்விட் டகலாவே.”. (௸1824); பராங்குசனையே பற்றும் – பூமன்னுமாது பொருந்திய மார்பன் புகழ்மலிந்த, பாமன்னுமாறனடி பணிந் துய்ந்தவன் ”-(இராமாநுச நூற்றந்தாதி. 1) “மாமலர்மன் னிய மங்கை மகிழ்ந்துறை மார்பினன்றாட் டூமலர் சூடியதொல் லருண் மாறன் றுணயடிக்கீழ், வாழ்வை யுகக்கும்.”-(பிள்ளை யந்தாதி. 1); அன்பாலடைபவர் – ”அன்பன் தன்னை அடைந்தவர்கட்கெல்லாம், அன்பன் தென்குருகூர் நகர் நம்பிக்கு, அன்பனாய்.”- (கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பு. 11); ஆளாகும் அன்பர் – ” என் நம்பிக்கு ஆள், புக்ககாதல் அடிமைப் பய னன்றே ” – (கண்ணிநுண்சிறுத்தாம்பு, 9), ” நகர்நம்பிக்கு ஆள், உரியனாய் அடியேன் பெற்ற நன்மையே.” – (கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பு. 3) ; என்பால் – என்னிடத்து; இசைந்து – உடன்பட்டு.

Posted in ஸப்த காதை, Desihan | 1 Comment »

Thiruvonum's Weblog

Archive for the ‘Desihan’ Category

ஸ்ரீமந்நிகமாந்த மஹாதேசிகன் அருளிச்செய்த-ஸ்ரீ நவமணிமாலை

ஸ்ரீ ஸூபாஷித நீவி–முதல் பத்ததி–அநிபுண பத்ததி–த்ருப்தபத்ததி (கர்விஷ்டபத்ததி.)

ஸ்ரீ ஸ்வாமி தேசிகன் அருளிச்செய்த ஸ்ரீ ரகுவீர கத்யம் (ஸ்ரீ மஹா வீர வைபவம்)

ஸ்ரீ ஸ்வாமி தேசிகன் அருளிச்செய்த ஸ்ரீ ரகுவீர கத்யம் (ஸ்ரீ மஹா வீர வைபவம்)

பாலகாண்டம்

அயோத்யா காண்டம்

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

ஸுந்தர காண்டம்

யுத்த காண்டம்

உத்தர காண்டம்

ஸ்ரீ ஹயக்ரீவ ஸ்தோத்ரம் —

ஸ்ரீ யதிராஜ சப்ததி—ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் ஸ்வாமி–

ஸ்ரீ ரகஸ்ய த்ரய சார சாரம் —

நியாய ஸித்தாஞ்சனம்–நியாய பரிசுத்தி-நியாய சாஸ்திரம் –சம்பிரதாய பரிசுத்தி-

ஸ்ரீ கோதா ஸ்துதி அனுபவம் —

ஸ்ரீ திருவடி மாலை -ஸ்ரீ கழல் கோவை -ஸ்ரீ தேசிகர் மஹாத்ம்யம் –ஸ்ரீ துரை ஸ்வாமி ஐயங்கார் —

ஸ்ரீ தேசிக‌ நூற்ற‌ந்தாதி–

Archives

Categories