ஸ்ரீ மான் வேங்கட நாதார்ய கவிதார்க்கிக கேசரீ
வேதாந்தாசார்ய வர்யோமே சந்நிதத்தாம் சதா ஹ்ருதி —
சீரொன்று தூப்புல் திருவேங்கடமுடையான்
பாரொன்றச் சொன்ன பழ மொழியில் ஓரொன்று
தானே அமையாதோ தாரணியில் வாழ்வார்க்கு
வானேறப் போமளவும் வாழ்வு —
———————————————————————
தத்வ த்ரய சிந்தன அதிகாரம் —
தத்வ த்ரய நிரூபண ப்ரயோஜனம்
தத்வத்ரய விபாகம் –
ஜீவாத்ம நிரூபணம் –
பத்த ஸ்வரூபம் -முத்த ஸ்வரூபம் -நித்யர் ஸ்வரூபம் –
முக்தர்களுக்கு சர்வவித கைங்கர்ய சித்தி–
தர்ம பூத ஞான நிரூபணம் –
ஸூத்த சத்வ நிரூபணம்
த்ரிகுண த்ரய நிரூபணம் –
கால நிரூபணம் –
ஈஸ்வர தத்வ நிரூபணம்
பர ரூபம் -வ்யூஹ ரூபம் -விபவ ரூபம் -அர்ச்சா ரூபம் -அந்தர்யாமி ரூபம் –
அவதார ரஹஸ்யம் –
ஸ்ரீ லஷ்மீ தத்வ நிரூபணம் –
தத்துவங்களில் ஏறவும் சுருங்கவும் பண்ணும் விபாகங்களின் தாத்பர்யம் –
பிரகிருதி ஆத்மா பிராந்தி களதி சித் அசித் லஷண தியா
ததா ஜீவா ஈச ஐக்ய ப்ரப்ருதி கலஹ தத் விபஜநாத்
அத போக்தா போக்யம் தத் உபய நியந்தா நிகமை
விபக்தம் ந தத்த்வத்ரயம் உபதி சந்தி அஷ ததிய –
(சேதநங்கள் , அசேநதங்கள் —இவைபற்றிய ஜ்ஞானம் ஏற்படும்போது, இதுவரை எண்ணியிருந்த, இந்த சரீரமும், இந்த்ரியங்களுமே ஆத்மா
என்கிற மதி மயக்கம் அகலும்; அதாவது, சித் , அசித் இவைபற்றிய ஜ்ஞானம். ஆத்மா வேறு; உடல் இந்திரியங்கள் வேறு என்கிற
உண்மையான ஜ்ஞானம் ஏற்படும். ஜீவாத்மாவும் பரமாத்மாவும் ஒன்று என்கிற தவறான வாதம் , இவற்றின் குணங்களால் உணரப்படும் போது
அகன்றுவிடும்.அதாவது, ஜீவாத்மா வேறு, பரமாத்மா வேறு என்கிற உண்மையான ஜ்ஞானம்.)
சம்பந்தமும் அர்த்த பஞ்சகமும் கூட ஆறு அர்த்தம் அறிய வேண்டி இருக்க –
இவற்றில் ஏக தேசமான தத்வ த்ரயத்தை முமுஷூவுக்கு விசேஷித்து அறிய வேண்டும் என்று
ஆசார்யர்கள் உபதேசித்து போருகைக்கு அடி என் என்னில் –
பிரகிருதி ஆத்ம க்ரமமும்
ஸ்வ தந்திர ஆத்ம க்ரமமும்
இதற்கு நிதானமான அநீஸ்வர வாத ருசியுமான மஹா விரோதிகளை முற்படக் கழிக்க பிராப்தமாகை –
இத்தை நினைத்து போக்த்ரு போக்ய நியந்த்ரு ரூபத்தாலே சாஸ்த்ரங்களிலே தத்வ விவேகம் பண்ணுகிறது –
(சரீர ஆத்ம பிராந்தி என்னாமல் பிரகிருதி ஆத்ம பிராந்தி என்றது இந்திரியம் மனஸ் பிராணன்
இவையும் ஆத்மா என்கிற பிராந்திகளும் உண்டே
பிரகிருதி கர்மா சம்சாரம் பிறவி -பர்யாயம் என்றாலும் -கர்மம் அடியாக சம்சாரத்தில் பிரக்ருதி பரிணாமத்தால்
உண்டான சரீரம் எடுத்து பிறக்கிறோம் –
போக்தா போக்யம் பிரேரிததா -விபாகம் அறிந்து அவனது அனுக்கிரகத்தால் மோக்ஷம்
அர்த்த பஞ்சகத்தில் இவை அடங்கி இருந்தாலும் -இவற்றின் அசாதாரணமான ஆகாரங்களை கொண்டு அறிவதற்காக
இந்த பிரகிருதி ஆத்ம பிரமங்கள் போன்ற அல்வழக்கைப் போக்கி அருள ஆச்சார்யர்கள் உபதேசம் –
அர்த்த பஞ்சகம் அறிவதற்கு முன்பே ப்ரக்ருதி ஆத்ம பிரமம் போன்றவற்றைப் போக்கி -பரமபுருஷார்த்த யோஜனை பிறந்து –
அதில் ருசி பிறந்து உபாயத்தை விசாரிக்கும் பொழுது அர்த்த பஞ்சக ஞானம் பிரயோஜனம் ஆகும் )
இவற்றில் வைத்துக் கொண்டு –
அசேதனா பரார்த்தா ச நித்யா சததவீக்ரியா த்ரிகுணா கர்மிணாம் ஷேத்ரம் பிரக்ருதே ரூப முச்யதே-பரம ஸம்ஹிதையில் -என்றும்
(ப்ரக்ருதி , அறிவில்லாதது, எப்போதும் மற்றவர்களுக்காகவே உள்ளது, தனது ஸ்வரூபத்துக்கு அழிவு இல்லை ,
எப்போதும் மாறுகிற குணம் உள்ளது, ஸத்வம் ,ரஜஸ், தாமஸம் என்கிற மூன்று குணங்களை உடையது,
கர்மாக்களைச் செய்கிறார்களே–சேதநர்கள் —-அவர்களுக்கு, அந்தக் கர்மாக்களின் பலனை அநுபவிக்கும் சரீரமாக உள்ளது.)
அநாதிர் பகவான் காலோ நாந்தோ அஸ்ய த்விஜ விச்யதே -என்றும் –
கலா முஹூர்த்தாதி மயச்ச காலோ ந யத்விபூதே பரிணாம ஹேது -விஷ்ணு புராணம்-என்றும் –
(பகவானுக்குச் சரீரமாக உள்ள, காலம் என்பதற்கு, தொடக்கமும் இல்லை; முடிவும் இல்லை; மற்றும், வினாடி,
முஹூர்த்தம் என்று காலப் பரிணாமங்களைச் சொல்கிறோமே இவை, எம்பெருமானின் நித்யவிபூதியில்
எந்தவிதமான மாற்றங்களையும் செய்வதில்லை–உண்டாக்குவதில்லை. ஞானானந்த மயா லோகா -என்றும் -)
காலம் ச பசதே தத்ர ந காலஸ் தத்ரவை பிரபு -மஹா பாரதம் –சாந்தி பர்வம்-
(நித்ய விபூதியில் ,காலமானது எம்பெருமானுக்குக் கட்டுப்பட்டது. அவன்தான் காலத்தை நிர்ணயிக்கிறான்.
நித்ய விபூதியில், ”காலம் ” எவ்வித மாறுதல்களையும் ஏற்படுத்த இயலாது.) என்றும் இத்யாதிகளிலே
த்ரிகுண கால சுத்த சத்வ ரூபங்களான த்ரிவித அசேதனங்களினுடைய ஸ்வபாவம் சொல்லிற்று –
புமான் ந தேவோ ந நர நாயம் தேவோ ந மர்த்யோ வா -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்-
(மனிதனும் அல்லன்; தேவனும் அல்லன்-தேவனும் அல்லன் ; மனிதனும் அல்லன்)
ஷரஸ் சர்வாணி பூதானி கூடஸ்த அஷர உச்யதே -ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை ( 15–16 )
(த்வாமிமௌ புருஷெள லோகே க்ஷரஸ் ஸாக்ஷர ஏவ ச |
க்ஷவ : ஸர்வாணி பூதானி கூடஸ்தோக்ஷர உச்யதே ||
கர்மவசத்துக்கு உட்பட்டவர்கள் –க்ஷரன் /க்ஷரம்-அதாவது, பத்தர் ,கர்மவசப்பட்டவர்கள் . முக்தர்–கர்மஸம்பந்தம்
இல்லாமல் இருப்பவர்–அக்ஷரர் . நித்யஸூரிகள் –அக்ஷரர் –கர்மவசத்துக்கு உட்படாதவர்கள்)
யத்வை பஸ்யந்தி ஸூரய–ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் –
(நித்ய ஸூரிகள் பார்த்தபடி உள்ள இடம்) இத்யாதிகளாலே த்ரிவித ஜீவர்களுடைய பிரகாரம் விவேகிக்கப் பட்டது –
சர்வஜ்ஞ சர்வக்ருத் சர்வம் சக்தி ஞான பல க்லம தந்த்ரீ பய க்ரோத காமாதி பிரசம்யூத -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்-
(ஈச்வரன் —-பகவான் –இவன் ஸர்வஜ்ஞன் –அனைத்தும் அவனே-இவன் ஸர்வக்ருத் —எல்லாம் அறிந்தவன்
இவன் ஸர்வ ——சக்தி, ஜ்ஞான ,பல , ஐச்வர்ய , குணாதிகள் நிறைந்தவன்; களைப்பு, சோம்பல்,
பயம், கோபம், காமம் போன்றவை இல்லாதவன்) இத்யாதிகளாலே
ஈஸ்வர ஸ்வ பாவம் உபதிஷ்டமாயிற்று
இவ் ஈசோசிதவ்ய ரூபமான தத்தவ நிற்கும் நிலையை –
ஸ்வா தீன த்ரிவித சேதன அசேதன ஸ்வரூப ஸ்திதி ப்ரவ்ருத்தி பேதம் -என்று ஆளவந்தார் ஆத்ம சித்தியில்
சுருங்க அருளிச் செய்து அருளினார்
(ஸ்வாதீன த்ரிவித சேதநாசேதன ஸ்வரூப ஸ்திதிப்ரவ்ருத்திபேதம் , க்லேசகர்மாதி
அஸேஷதோஷா ஸம்ஸ்ப்ருஷ்டம் , ஸ்வாபாவிக அநவதிகாதிஸய , ஜ்ஞான
பல , ஐச்வர்ய , வீர்ய , சக்தி , தேஜ :, ப்ரப்ருதி அஸங்க்யேய கல்யாண குணகணெளக
மஹார்ணவம் , பரமபுருஷம் , பகவந்தம் , நாராயணம் , ஸ்வாமித்வேன ,
ஸுஹ்ருத்வேன , குரூத்த்வேன ச பரிக்ருஹ்ய ————
சம்ஸாரி , முக்தன் , நித்ய ஸூரி என்றும், 3 வித ஜீவராசிகளுடையவும் , த்ரிகுண ப்ரக்ருதி , காலம்,நித்ய விபூதி
என்றும் 3 வித அசேதனங்களுடையவும் ஸ்திதி, ப்ரவ்ருத்தி , நிவ்ருத்தி இவைகளைத் தாமிட்ட வழக்காக உடையவரும் ,
5 வித க்லேசங்களும், புண்ய பாபரூபமான கர்மங்களும் எனப்படும் எவராலும் மாசுபடாதவரும் , மிக உயர்ந்தவரும்,
இந்த்ரியங்களின் உதவியே இல்லாமல் காண்பது, மூலகாரணமாகப் பொருளாக ஆகும் ஆற்றல், அனைத்தையும்
எவ்வித ச்ரமமும் இன்றி தரிக்கும் வலிமை , எல்லாரையும் /எல்லாவற்றையும் ஸங்கல்பத்தின்படி நடத்தும் தலைமை ,
சிறிதும் சோர்வு அடையாத பெருமை , அனைத்தையும் தன்னுள் அடக்கிக்கொள்ளும் ஒளி —-இவைகள் எல்லாம் நிறைந்தவரும்,
ஸமஸ்த ஜீவாத்மாக்களைக் காட்டிலும் உயர்ந்தவரும், பகவானான ஸ்ரீமந் நாராயணனை ,நம்மையெல்லாம் அடிமையாக்கிக்கொண்ட
ஸ்வாமியாகவும் , ஆசார்யனாகவும் )
த்ரிவித சேதனர் என்றது –பக்தரையும் முக்தரையும் நித்யரையும்-
த்ரிவித அசேதனம் என்றது த்ரிகுண த்ரவ்யத்தையும் காலத்தையும் சுத்த சத்வமான த்ரவ்யத்தையும்-
ஸ்வரூபம் என்றது -ஸ்வ அசாதாரண தர்மத்தாலே நிரூபிதமான தர்மியை —
ஸ்திதியாவது இதினுடைய காலாந்தர அனுவ்ருத்தி –
இது தான் நித்ய வஸ்துக்களுக்கு நித்யையாய் இருக்கும் –
அநித்ய வஸ்துக்களுக்கு ஈஸ்வர சங்கல்பத்துக்கு ஈடாக ஏறியும் சுருங்கியும் இருக்கும்
இங்கு பிரவ்ருத்தியாவது -பிரவ்ருத்தி நிவ்ருத்தி ரூபமான வியாபாரம் –
இவை எல்லாம் வஸ்துக்கள் தோறும் பிரமாண பிரதி நியதமாய் இருக்கும் –
பிரமாணங்கள் வஸ்துக்களைக் காட்டும் போது அவ்வோ வஸ்துக்களின் ஸ்வரூபத்தையும் –
ஸ்வரூப நிரூபக தர்மங்களையும் -நிரூபித ஸ்வரூப விசேஷணங்களையும் -வியாபாரங்களையும் காட்டும்
அதில் ஸ்வரூபத்தை ஸ்வரூப நிரூபக தர்மங்களாலே விசிஷ்டமாகவே காட்டும்
அந்த ஸ்வரூபத்தைச் சொல்லும் போது அவ்வோ தர்மங்களை இட்டு அல்லது சொல்ல ஒண்ணாது –
அவற்றைக் கழித்துப் பார்க்கில் ச ச விஷான துல்யமாம் –முயலின் காது பற்றி பேசுவது போலே என்றவாறு –
ஆகையாலே ஜீவ ஸ்வரூபத்தை -ஞானத்வம் ஆனந்தத்வம் அமலத்வம் அணுத்வம் இத்யாதிகளான
நிரூபக தர்மங்களை இட்டு நிரூபித்து
ஞானம் ஆனந்தம் அமலம் அணு என்று இம் முகங்களாலே சொல்லக் கடவது –
இஜ் ஜீவ தத்வம் சர்வேஸ்வரனுக்கு சேஷமாயே இருக்கும் என்றும் –
அவனுக்கே நிருபாதிக சேஷம் என்றும் –
அயோக அந்ய யோக வ்யவச் சேதங்களாலே-பரம பதத்திலே தோன்றின சேஷத்வம்
சம்பந்த ரூபம் ஆகையாலே சம்பந்தி ஸ்வரூபம் நிரூபிதம் ஆனால் அல்லது அறிய ஒண்ணாமை யாலே
ஜீவனுக்கு இது நிரூபித ஸ்வரூப விசேஷணம் என்னலாம் –
அணுத்வே சதி சேதனத்வம் போலே ச்வத சேஷத்வே சதி சேதனத்வமும் ஜீவ லஷணமாக வற்றாகையாலே
இச் சேஷத்வம் ஜீவனுக்கு ஸ்வரூப நிரூபகம் என்னவுமாம் –
இப்படி விபுத்வேசதி சேதனத்வமும் -அனன்யா தீனத்வ நிரூபாதிக சேஷித்வாதிகளும் ஈஸ்வர லஷணங்கள்-
ஜீவேஸ்வர ரூபமான ஆத்ம வர்க்கத்துக்கு எல்லாம் பொதுவான லஷணம் சேதனத்வமும் பிரத்யக்த்வமும் –
சேதனத்வமாவது-ஞான ஆச்ரயமாகை –
பிரத்யக்தமாவது தனக்குத் தானே தோற்றுகை-அப்போது தர்ம பூத ஞான நிரபேஷமாக நான் என்று தோற்றும் –
இப்படி சேதனத்வாதிகள் ஜீவனுக்கும் ஈஸ்வரனுக்கும் பொதுவாகையாலே-
அவனில் காட்டில் வ்யாவ்ருத்தி தோற்றுகைக்காக ஜீவ லஷணத்தில் ஸ்வதஸ் சேஷத்வாதிகளைச் சொல்லுகிறது –
பிரதம அஷரத்தில் சதுர்த்தியில் தோற்றின தாதர்த்யத்ததுக்கு உபாதி இல்லாமையாலே
சர்வ ரஷகனான ஸ்ரீ யபதிக்கு ஜீவாத்மா நிருபாதிக சேஷமாயே இருக்கும் என்று
இப்படி யாவத் ஸ்வரூபம் சம்பந்தம் சொல்லுகை அயோக வ்யச்சேதம்
மத்யம அஷரத்திலே அவதாரண சாமர்த்யத்தாலே அவனுக்கே நிரூபாதிக சேஷம் வேறு ஒருத்தர்க்கு
நிரூபாதிக சேஷம் அன்று என்கை அந்ய யோக வ்யச்சேதம்
இச் சேஷத்வம் பாகவத சேஷத்வ பர்யந்தமாக வளரும் படி மேலே சொல்லக் கடவோம் –
இப்படி இருக்கிற சேதனருக்கு ப்ரவ்ருத்தி யாவது –
பராதீனமுமாய் பரார்த்தமுமான கர்த்ருத்வமும் போக்த்ருத்வமும் –
ஈஸ்வரன் தன் போக்த்ருத்வர்த்தமாக இவர்களுக்கு கர்த்ருத்வ போக்த்ருத்வங்களை உண்டாக்குகையாலே இவை பரார்த்தங்கள்-
பக்த சேதனர்க்கு நீங்கி உள்ளாரில் பேதம் அவித்யா கர்மா வாசனா ருசி பிரகிருதி சம்பந்த யுக்தராய் இருக்கை-
இவர்களுக்கு அன்யோன்யம் வரும் ஞான ஸூகாதி பேதத்தை ப்ரஹ்மாதி ஸ்தம்ப பர்யந்தங்களான வகுப்புக்களிலே கண்டு கொள்வது –
இப் பத்த சேதனர் தம் தாமுக்கு கர்ம அனுரூபமாக ஈஸ்வரன் அடைத்த சரீரங்களை தர்மி ஸ்வரூபத்தாலும் தரியா நிற்பார்கள் –
தர்மியால் வருகிற தாரணம் சரீரத்தினுடைய சத்திக்கு பிரயோஜனமாய் இருக்கும் –
ஜாக்ரதாத்ய வஸ்தையில் தர்ம பூத ஞானத்தாலே வருகிற சரீர தாரணம்
புருஷார்த்த தத் உபாய அனுஷ்டானங்களுக்கும் க்ருத உபாயனான பரமைகாந்திக்கு
பகவத் அனுபவ கைங்கர்யங்களுக்கும் உபயுக்தமாய் இருக்கும்
பாப க்ருத்துக்களுக்கு இச் சரீர தாரணம் விபரீத பலத்துக்கு ஹேதுவாய் இருக்கும்
இஜ் ஜீவர்கள் சரீரங்களை விட்டால் இதன் சங்காதம் குலையும் இத்தனை –
சரீரத்துக்கு உபாதானமான த்ரவ்யங்கள் ஈஸ்வர சரீரமாய்க் கொண்டு கிடக்கும் –
பத்த சேதனர்க்கு இதரரில் காட்டில் ஸ்திதி பேதம் யாவன் மோஷம் அனுவர்த்திக்கை –
ப்ரவ்ருத்தி பேதம் புண்ய பாப அனுபய ரூபங்களான த்ரிவித பிரவ்ருத்திகளும் –
முக்தர்க்கு நீங்கி உள்ளாரில் பேதம் பிரதிபந்தக நிவ்ருத்தியாலே ஆவிர்பூத ஸ்வரூபராய் இருக்கை –
ஸ்திதி பேதம் பூர்வ அவதி உண்டான ஆவிர்பாவத்துக்கு உத்தர அவதி அன்றிக்கே இருக்கை –
இவர்களுக்கு அன்யோன்யம் ஸ்திதி பேதம் ஆவிர்பாவத்தில் முற்பாடு பிற்பாடு களால் உண்டான முன்புற்ற ஏற்றச் சுருக்கும் –
பிரவ்ருத்தி பேதம் அநாதி காலம் இழந்து பெற்ற பரிபூர்ண பகவத் அனுபவ ஜனித ப்ரீதி காரிதமான
யதாபிமத கைங்கர்ய விசேஷங்கள் அனந்த கருடாதிகளுக்கு அதிகார விசேஷங்களும்
தத் உசித கைங்கர்யங்களும் வ்யவஸ்திதங்களாய் இருக்க –
நித்யருக்கும் முக்தருக்கும் சர்வ வித கைங்கர்ய சித்தி உண்டு என்கிற அர்த்தம் கூடுமோ என்னில் –
ஸ்வாமி யினுடைய அபிப்ராயத்துக்கு ஈடாக தனக்கு வ்யவஸ்திதங்களான கைங்கர்யங்களை தாங்கள்
அனுஷ்டிக்க வேணும் என்கிற அபிசந்தி வேறு ஒருவருக்கு பிறவாமையாலும் ஆரேனும் ஒருவர் அனுஷ்டிக்கும் கைங்கர்யமும்
ஸ்வாமிக்கு பிரியமான படியாலே தத் உசித கைங்கர்யங்களும் சர்வருக்கும் பிரியமாய் கைங்கர்ய பலமான
பரிதியிலே வாசி இல்லாமையாலும் சர்வருக்கும் சர்வ வித கைங்கர்ய சித்தி உண்டு என்கையில் விரோதம் இல்லை –
தர்மபூத ஞானம்
இவ்வாத்மாக்கள் எல்லாருக்கும் தர்மி ஸ்வரூபம் போலே தர்ம பூத ஞானமும் த்ரவ்யமாய் இருக்க –
இதன் ஸ்வரூபத்தை தனித்து இங்கு அருளிச் செய்யாது ஒழிந்தது
சேதனர் என்று எடுத்த விசிஷ்டத்திலே விசேஷணமாய் சொருகி நிற்கை யடியாக –
இத் தர்ம பூத ஞானம் விஷய பிரகாச தசையிலே ஸ்வ ஆஸ்ரயத்துக்கு ஸ்வயம் பிரகாசமாய் இருக்கும்-
இது ஈஸ்வரனுக்கும் நித்யருக்கும் நித்ய விபுவாய் இருக்கும் –
மற்று உள்ளாருக்கு சம்சார அவஸ்தையில் கர்ம அனுரூபமாக பஹுவித சங்கோச விகாச வத்தாய்-
முக்தாவஸ்தையிலே ஏக விகாசத்தாலே பின்பு யாவத் காலம் விபுவாய் இருக்கும் –
இதுக்கு பிரவ்ருத்தி யாவது –
விஷயங்களை பிரகாசிப்பிக்கையும் –
பிரயத்ன அவஸ்தையிலே சரீராதிகளை ப்ரேரிக்கையும்-
பத்த தசையில் சங்கோச விகாரங்களும் –
ஆனுகூல்ய ப்ராதி கூலியா பிரகாச முகத்தாலே போகம் என்கிற அவஸ்தையை அடைகையும் –
போகமாவது தனக்கு அனுகூலமாக வாதல் பிரதிகூலமாக வாதல் ஒன்றை அனுபவிக்கை –
ஈஸ்வர விபூதியான சர்வ வஸ்துவுக்கும் ஆனுகூல்யம் ஸ்வ பாவமாய் இப்படி ஈஸ்வரனும் நித்தியரும் முக்தரும் அனுபவியா நிற்க –
சம்சாரிகளுக்கு கால பேதத்தாலும் புருஷ பேதத்தாலும் தேச பேதத்தாலும்
அல்ப அனுகூலமாயும் பிரதிகூலமாயும் உதாசீனமாயும் இருக்கிற இவ் விபாகங்கள் எல்லாம் இவ் வஸ்துகளுக்கு ஸ்வ பாவ சித்தங்கள் அல்ல –
இது இவர்களுடைய கர்மங்களுக்கு ஈடாக சத்ய சங்கல்பனான ஈஸ்வரன் இவர்களுக்குப் பல பிரதானம் பண்ணின பிரகாரம் –
இக் கர்ம பலம் அனுபவிக்கைக்குப் பத்தருக்கு ஸ்வரூப யோக்யதையும் சஹகாரி யோக்யதையும் உண்டு –
ஸ்வரூப யோக்யதை பரதந்திர சேதனத்வம்-
சஹகாரி யோக்யதை சாபராதத்வம் –
நித்யருக்கும் முக்தருக்கும் பரதந்திர சேதனதையாலே ஸ்வரூப யோக்யதை உண்டே யாகிலும்
ஈஸ்வர அநபிமத விபரீத அனுஷ்டானம் இல்லாமையாலே சஹகாரி யோக்யதை இல்லை-
ஈஸ்வரன் சர்வம் பிரசாசிதவாய் தான் ஒருத்தருக்கு சாசநீயன் அன்றிக்கே நிற்கையாலே
பரதந்திர சேதனத்வம் ஆகிற ஸ்வரூப யோக்யதையும் இல்லை –
ஸ்வ தந்திர ஆஜ்ஞாதி லங்கணம் ஆகிற சஹகாரி யோக்யதையும் இல்லை –
ஜீவ ஈஸ்வர ரூபரான ஆத்மாக்கள் எல்லாருடையவும் ஸ்வரூபம் ஸ்வஸ்மை ஸ்வயம் பிரகாசம் –
இத் தர்மி ஸ்வரூப பிரகாசத்துக்கு பத்தருக்கும் உள்பட ஒரு காலத்திலும் சங்கோச விகாசங்கள் இல்லை –
சர்வாத்மாகளுடையவும் தர்ம பூத ஞானம் விஷய பிரகாசன வேளையிலே ஸ்வ ஆஸ்ரயத்துக்கு ஸ்வயம் பிரகாசமாய் இருக்கும் –
ஞானத்வமும் ஸ்வயம் பிரகாசத்வமும் தர்ம தர்மிகளுக்கு சாதாரணம் –
தர்ம பூத ஞானத்துக்கு விஷயித்வம் ஏற்றம் -தர்மியான ஆத்ம ஸ்வரூபத்துக்கு பிரத்யக்தம் ஏற்றம் –
ஞானத்வம் ஆவது கஸ்யசித் பிரகாசகத்வம் –
அதாவது தன்னுடையாகவுவாம் வேறு ஒன்றினுடையாகவுமாம் ஏதேனும் ஒன்றினுடைய வ்யவஹார அனுகுண்யத்தைப் பண்ணுகை-
ஸ்வயம் பிரகாசத்வம் ஆவது தன்னை விஷயீ கரிப்பதொரு ஞானாந்தரத்தால் அபேஷை அறத் தானே பிரகாசிக்கை-
தர்ம பூத ஞானத்திற்கு விஷயித்வம் ஆவது தன்னை ஒழிந்த ஒன்றைக் காட்டுகை –
ஆத்மாக்களுக்கு பிரத்யக்த்மாவது ஸ்வஸ்மை பாசமானத்வம் –
அதாவது தன் பிரகாசத்துக்கு தானே பலியாய் இருக்கை என்றபடி
ஏதேனும் ஒரு வஸ்துவின் பிரகாசத்துக்கு பலி என்கிற சாமான்ய ஆகாரத்தை
தன் பிரகாசத்துக்கு தான் பலி என்று விசேஷித்த வாறே பிரத்யக்த்வமாம் —
இவ் விசேஷம் இல்லாத வஸ்துவுக்கு இச் சாமான்யமும் இத்தோடு வ்யாப்தமான சேதனத்வமும் இல்லை –
இத் தர்ம தர்மிகள் இரண்டும் ஸ்வயம் பிரகாசமாய் இருந்தாலும் நித்யத்வாதி தர்ம விசேஷ விசிஷ்ட ரூபங்களாலே
ஞானாந்தர வேத்யங்களுமாம்-
தன்னுடைய தர்ம பூத ஞானம் தனக்கு ஞானாந்தர வேத்யமாம் போது ப்ரசரண பேத மாத்ரத்தாலே ஞானாந்தர வ்யபதேசம்-
அசேதன த்ரவ்யங்கள் – த்ரிவித அசேதனங்களும் பரருக்கே தோன்றக் கடவனவாய் இருக்கும் –
அசேதனத்வம் ஆவது ஞாநாஸ்ரயமம் இன்றிக்கே ஒழிகை –
பிறருக்கே தோன்றுகையாவது தன் பிரகாசத்துக்கு தான் பலி இன்றிக்கே ஒழிகை –
இவை இரண்டும் தர்ம பூத ஞானாதிகளுக்கும் துல்யம் –
த்ரிவித அசேதனங்கள் என்று எடுத்த இவற்றில் பிரகிருதியும் காலமும் ஜடங்கள் –
சுத்த சத்வமான த்ரவ்யத்தையும் ஜடம் என்று சிலர் சொல்லுவார்கள் –
ஜடத்வம் ஆவது ஸ்வயம் பிரகாசத்வம் இன்றிக்கே ஒழிகை –
பகவச் சாஸ்த்ராதி பராமர்சம் பண்ணினவர்கள் ஞானாத்மகத்வம் சாஸ்திர சித்தம் ஆகையாலே
சுத்த சத்வ த்ரயத்தை ஸ்வயம் பிரகாசம் என்பார்கள் –
இப்படி ஸ்வயம் பிரகாசம் ஆகில் சம்சாரிகளுக்கு சாஸ்திர வேத்யம் ஆக வேண்டாதே தானே தோன்ற வேண்டாவோ என்னில் –
சர்வாத்மாக்களுடையவும் ஸ்வரூபமும் தர்ம பூத ஞானமும் ஸ்வயம் பிரகாசமாய் இருக்க
ஸ்வரூபம் தனக்கே ஸ்வயம் பிரகாசமாய் வேறு எல்லாருக்கும் ஞானாந்த வேத்யம் ஆனால் போலேயும்
தர்ம பூத ஞானம் ஸ்வ ஆஸ்ரயத்திற்கே ஸ்வயம் பிரகாசமாய் இதற்க்கு ஸ்வயம் பிரகாசம் அல்லாதாப் போலேயும்
இதுவும் நியத விஷயமாக ஸ்வயம் பிரகாசம் ஆனால் விரோதம் இல்லை
யோ வேத்தி யுகபத் சர்வம் பிரத்யஷேண சதா ஸ்வத
தம் ப்ரணம்ய ஹரிம் சாஸ்திரம் ந்யாய தத்வம் பிரசஷ்மஹே -ஸ்ரீமந் நாதமுனிகள் அருளிய -ந்யாய தத்வ மங்கள ஸ்லோகம் –
(எந்த ஸர்வேச்வரன் , எல்லாவற்றையும் ஒரே சமயத்தில் தனது ஸ்வபாவம் மூலமாக அறிகிறானோ அந்த ஸ்ரீ ஹரியை
நமஸ்கரித்து , ந்யாயதத்வம் என்கிற இந்த சாஸ்த்ரத்தைக் கூறுகிறோம்) என்கிறபடியே
தர்ம பூத ஞானத்தாலே சர்வத்தையும் சாஷாத் கரித்துக் கொண்டு இருக்கிற ஈஸ்வரனுக்கு
சுத்த சத்வ த்ரயம் ஸ்வயம் பிரகாசமாய் இருக்கிறபடி எங்கனே என்னில்
இவனுடைய தர்ம பூத ஞானம் ஸ்வயம் பிரகாசமாய் இருக்கிறாப் போலே இதுவும் ஸ்வயம் பிரகாசமாய் இருக்கலாம் –
இப்படியே நித்யருக்கும் துல்யம் –
விஷய பிரகாச காலத்திலே தர்ம பூத ஞானம் ஸ்வ ஆச்ரயத்துக்கே ஸ்வயம் பிரகாசம் ஆனால் போலே
முக்தருக்கும் அவ்வஸ்தையிலே இதுவும் ஸ்வயம் பிரகாசம் ஆனால் விரோதம் இல்லை –
தர்ம பூத ஞானத்தினுடைய ஸ்வாத்ம பிரகாசன சக்தியானது விஷய பிரகாசம் இல்லாத காலத்தில்
கர்ம விசேஷங்களால் பிரதிபத்தை யானால் போலே
சுத்த சத்வத்தினுடைய ஸ்வாத்ம பிரகாசன சக்தியும் பத்த தசையிலே பிரதிபத்தை யாகையாலே
சுத்த சத்வம் பக்தருக்கு பிரகாசியாது ஒழிகிறது-
திய ஸ்வயம் பிரகாசத்வம் முக்தௌ ஸ்வா பாவிகம் யதா
பத்தே கதாசித் சம்ருத்தம் ததா அத்ராபி நியாம்வதே –
(மோக்ஷ வேளையில் , தானாகவே வெளிப்படும் தர்மபூத ஞானம் ஸம்ஸாரத்தில் சில நேரங்களில் தடைப்படுகிறது .
இதைப்போலவே ஸுத்த ஸத்வ விஷயத்திலும் நேருகிறது.)
இவ்வளவு அவஸ்தா அந்தராபத்தி-(வேறு ஒரு நிலையை அடைவதானது ) விகார த்ரவ்யத்துக்கு விருத்தம் அன்று -ஆகையாலே
பிரமாண பிரதிபன்னார்தத்ததுக்கு யுக்தி விரோதம் சொல்ல வழி இல்லை –
இங்கன் அன்றியிலே உபசாரத்தாலே நிர்வஹிக்கப் பார்க்கில் ஆத்ம ஸ்வரூபத்திலும் ஞானாதி சப்தங்களை அந்ய பரங்கள் ஆக்கலாம் –
ஸ்வயம் பிரகாசத்துக்கு ரூபம் ரசாதி குணங்களுக்கும் அவையடியாக வந்த பிருதிவ்யாதி விபாகமும் பரிணாமாதிகளும் கூடுமோ என்கிற சோத்யமும்
தர்ம பூத ஞானத்துக்கும் தர்மி ஞானத்துக்கும் உண்டான வைஷம்யங்களை பிரதிபந்தியாகக் கொண்டு பிரமாண பலத்தாலே பரிஹ்ருதம் –
இப்படி ஸ்வயம் பிரகாசமான சுத்த சத்வ த்ரயத்தை ஞாத்ருத்வம் இல்லாமையாலே த்ரிவித சேதனங்கள் என்று சேரக் கோத்தது –
இவ் அசேதனங்கள் மூன்றுக்கும் பிரவ்ருத்தி யாவது ஈஸ்வர சங்கல்ப அனுரூபங்களான விசித்திர பரிணாமாதிகள்-
இவற்றில் த்ரிகுண த்ரவ்யத்துக்கு ஸ்வரூப பேதம் குண த்ரய ஆஸ்ரயத்வம் –
சத்த பரிணாம சீலமான இத் த்ரவ்யத்துக்கு சத்வ ரஜஸ் தமஸ் ஸூக்கள் அந்யோந்யம் சமமான போது மஹா பிரளயம் —
விஷமமான போது ஸ்ருஷ்டி ஸ்திதிகள்-குண வைஷம்யம் உள்ள பிரதேசத்திலே மஹதாதி விகாரங்கள் –
இதில் விக்ருதம் அல்லாத பிரதேசத்தையும் விக்ருதமான பிரதேசத்தையும் கூட
பிரகிருதி மஹத் அஹங்கார தன்மாத்ர பூத இந்த்ரியங்கள் என்று இருபத்து தத்துவங்களாக சாஸ்திரங்கள் வகுத்துச் சொல்லும் –
சில விவஷா விசேஷங்களாலே ஓரோர் இடங்களிலே அவாந்தர வகுப்புக்களும் அவற்றின் அபிமானி தேவதைகளும்
அவ்வோ உபாசன அதிகாரிகளுக்கு அறிய வேணும் -ஆத்மாவுக்கு அவற்றில் காட்டிலும் வியாவ்ருத்தி அறிகை இங்கு நமக்குப் பிரதானம் –
இவை எல்லாம் சர்வேஸ்வரனுக்கு அஸ்த்ர பூஷணாதி ரூபங்களாக நிற்கும் நிலையை
புருடன் மணிவரமாக பொன்றா மூல பிரகிருதி மறுவாக மான் தண்டாக –
தெருள் வருள் வாள் மறைவாக -ஆங்காரங்கள் சார்ங்கம் சங்காக மனம் திகிரியாக
இருடிகங்கள் ஈர் ஐந்தும் சரங்களாக இரு பூத மாலை வனமாலையாகக்
கருடன் உருவாம் மறையின் பொருளாம் கண்ணன் கரி கிரி மேல் நின்று அனைத்தும் காக்கின்றானே -அதிகார சங்க்ரஹம் ”–பாசுரம் 41–
என்கிற கட்டளையில் அறிகை உசிதம் –
(கருடனுடைய சரீரம் வேதங்கள்; இந்த வேதங்களின் பொருள் கண்ணன்.
ஜீவன் –கௌஸ்துப ரத்னம் ;மூல ப்ரக்ருதி –ஸ்ரீவத்ஸம் என்கிற மறு ; மஹத்வம் — கௌமோதகி என்கிற கதை ;
ஜ்ஞானமும் ,அஜ்ஞானமும் —கந்தகம் என்கிற கத்தி , அதன் உறை ; ஸாத்விக அஹங்காரம்—சார்ங்கம் என்கிற வில் ;
தாமஸ அஹங்காரம் —சங்கம் ; மனஸ் —சக்ரம் ; ஈரைந்து இந்த்ரியங்கள் —-பாணங்கள் ;தன்மாத்ரை 5ம் பூதங்கள் 5ம் —வனமாலை;
இப்படியாக, சகல தத்வங்களும் ,ஆயுதமாகவும் ஆபரணமாகவும் இருக்க,ஹஸ்திகிரியின் மேலே எல்லோரும் தரிசிக்கும்படி நின்று
எல்லாவற்றையும் காப்பாற்றுகிறான்
ஈரைந்து இந்த்ரியங்கள் —- ஜ்ஞானேந்திரியங்கள் 5ம் கர்மேந்த்ரியங்கள் 5ம் — பாணங்கள் ;
தன்மாத்ரை 5ம்—ஸப்தம் , வாயு, தேஜஸ், ஜலம் , மண்.
பூதங்கள் 5ம் — ஆகாசம் , காற்று,நெருப்பு, ஜலம் ,மண் ஆக 10ம் —வனமாலை;)
இருபத்து நாலு தத்துவங்களுக்கும் அந்யோந்ய ஸ்வரூப பேதமும் அவ்வோ லஷணங்களாலே சித்தம் –
இவற்றில் பிரக்ருதியின் கார்யமான 23 தத்துவங்களுக்கும் இவற்றால் ஆரப்தங்கள் ஆனவற்றுக்கும்
ஸ்திதியில் வரும் ஏற்றச் சுருக்கங்கள் புராணங்களிலே பிரசித்தமான படியே கண்டு கொள்வது –
ஸ்வ சத்தா பாசகம் சத்த்வம் குண சத்த்வாதி லஷணம்–பௌஷ்கர ஸம்ஹிதை
(ஸுத்தஸத்வம் என்பது தானாகவே வெளிப்படுவது; இந்த ஸுத்தஸத்வம்,
ரஜஸ் ,தமஸ் இவற்றுடன் உள்ள ஸத்வம் என்பதைக் காட்டிலும் வேறானது)
தமஸ பரமோ தாதா -ஸ்ரீமத் ராமாயணம்
(தமஸ்ஸுக்கும் அப்பால் உள்ளவன் பரமாத்மா –எம்பெருமான்)
அப்ராக்ருதம் ஸூ ரைர் வந்த்யம் -ஜிதந்தே ஸ்தோத்ரம்
(நித்யவிபூதி என்பது, ப்ரக்ருதியைக் காட்டிலும் வேறானது;நித்யஸூரிகள் இருக்கும் இடம் ;அவர்களால் போற்றப்படுவது)
இத்யாதிகளிலே -தமஸ்ஸூக்கு மேலான தேச விசேஷம் சித்திக்கையாலே
அனந்தசய ந தச்யாந்த சங்க்யானம் வா அபி வித்யதே ததனந்தப சங்க்யாத பிரமாணம் சாபி வை யத-ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் —
(ப்ரக்ருதிக்கு அழிவு கிடையாது ; கால அளவும் கிடையாது . இப்படி அளவிட இயலாதது)–இத்யாதிகள்
நித்ய விபூதியில் அவிச்சின்னம் அல்லாத பிரதேசத்தாலே மூல பிரக்ருதிக்கு அனந்தத்யம் -முடிவின்மை மட்டும் சொல்லுகின்றன –
த்ரிகுண த்ரயத்துக்கு பிரவ்ருத்தி பேதம் பத்த சேதனருடைய போகாப வர்க்கங்களுக்கும் ஈஸ்வரனுடைய லீலா ரசத்துக்குமாக –
சமமாகவும் விஷமமாகவும் பரிணாம சந்ததியை யுடைத்தாய் தேக இந்த்ரியாதி ரூபத்தாலே அவ்வோ வியாபாரங்களையும் பண்ணுகை-
இது ரஜஸ் தமஸ் ஸூக்களை இட்டு பத்தர்களுக்கு தத்வங்களின் உண்மையை மறைத்து விபரீத ஞானத்தை உண்டாக்குகிறது போகார்த்தமாக –
இது தானே அபவகார்த்தமாக சத்வ வ்ருத்தியாலே தத்தவங்களை யாதவத் பிரகாசிப்பிக்கிறது –
இவை எல்லாம் ஈஸ்வரனுக்கு லீலா ரசவஹமாய் இருக்கும் –
(மூன்று குணங்களும் ப்ரக்ருதியும் –ப்ரக்ருதியின் செயல்கள்
1. ஸத்வம் ,ரஜஸ் ,தமஸ் மூன்று குணங்களும் சமமாக ,ஒரே அளவில் இருக்கும்போது ப்ரளயம் உண்டாகிறது.
2. ப்ரக்ருதியின் செயல்கள் பேதப்பட்டு ( ஒன்று அதிகமாதல்,இன்னொன்று குறைதல்,இப்படி )
ப்ரக்ருதியும் மாறுதல் அடைந்து ஸ்ருஷ்டி ஏற்படுகிறது
3. ஸ்ருஷ்டி சமயத்தில் ஜீவன்கள் ஸம்ஸாரத்தில் கட்டுப்பட்டு அநுபவத்தை அடைகிறது
4. அநுபவம் மூலமாக ஜீவன்கள் ஸம்ஸாரத்திலிருந்து விடுபடுகிறது
5. இவை யாவும் பகவானின் லீலைக்காக ஏற்படுகிறது
6. லீலைக்கு ஏற்றவகையில் –அதற்கு ஏற்றவாறு பெயர் மற்றும் உருவம் எடுக்கிறது
( மொத்தத்தில் லீலா விபூதி )
7. ஜீவன்கள் அடையும் உடல்–சரீரம் காரணமாக ரஜோ தாமஸ குணங்களால்
உண்மையான தத்வத்தை , இவை மறைத்து ,தவறான ஜ்ஞானத்தைக் கொடுக்கிறது.
8. ஜீவனுக்கு ,ஸத்வகுணம் மேலோங்கும்போது அவனுக்கு உண்மையான ஜ்ஞானம் புலப்படுகிறது
9. இந்த உண்மையான ஜ்ஞானம் , மோக்ஷத்தை அடையும் வழியில் ஜீவனை முயற்சிக்கச் செய்கிறது.
இவை யாவும் பகவானின் லீலை)
—————————————————–
சுத்த சத்வத்துக்கு ஸ்வரூப பேதம் ரஜஸ் தமஸ் ஸூக்களோடு கலவாத சத்வ குண ஆச்ரயமாய் இருக்கை –
இதின் ஸ்திதி பேதம் நித்தியமான மண்டப கோபுராதி களிலும் ஈச்வரனுடையவும் நித்யர்களுடையவும்
விக்ரஹ விசேஷங்களிலும் நித்தியமாய் இருக்கும் –
நித்யருடையவும் முக்தருடையவும் ஈச்வரனுடையவும் அநித்யேச்சையால் வந்த -தற்காலிக விருப்பத்தால் வந்த –
விக்ரஹாதிகளில் அநித்யமாய் இருக்கும் –
இதன் பிரவ்ருத்தி பேதம் இவர்களுடைய இச்சைக்கு ஈடான பரிணாமாதி களாலே
சேஷிக்கு போக உபகரணமாயும் சேஷ பூதனுக்கு கைங்கர்ய உபகரணமாயும் நிற்கை ஆகிறது போகார்த்தமாக –
இது தானே அபவர்க்கார்த்தமாக சத்வ வ்ருத்தியாலே தத்தவங்களை யாதவத் பிரகாசிப்பிக்கிறது –
இவை எல்லாம் ஈஸ்வரனுக்கு லீலா ரசாவஹமாய் இருக்கும்
—————————————————–
காலத்துக்கு ஸ்வரூப பேதம் ஜடமாய் விபுவாய் இருக்கை –
இதன் ஸ்திதி காலவச்சேதம் இல்லாமையாலே நித்யையாய் இருக்கும் –
இதின் பிரவ்ருத்தி பேதம் கலா காஷ்டாதி விபாகத்தாலே ஸ்ருஷ்டியாதிகளுக்கு உபகரணமாய் இருக்கிறபடியிலே கண்டு கொள்வது –
இத் த்ரவ்யங்கள் எல்லாம் ஸ்வரூபேண நித்யங்களாய் இருக்கும் –
நாமாந்தர பஜனார்ஹா வஸ்தா விசேஷ விசிஷ்டதையை இட்டு சிலவற்றை அநித்யங்கள் என்கிறது –
அழிந்ததோடு சஜாதீயங்களான அவஸ்த்தாந்தரங்கள் மேலும் முழுக்க வருகையாலே ப்ரவாஹ நித்யங்கள் என்று சொல்லுகிறது –
இப் பதார்த்தங்கள் எல்லாவற்றினுடையவும் ஸ்வரூப ஸ்திதி ப்ரவ்ருத்தி பேதங்கள் ஈஸ்வரனுக்கு ஸ்வ அதீனங்களாய் இருக்கை யாவது
ஈஸ்வர சத்யையையும் ஈஸ்வர இச்சையும் ஒழிய இவற்றுக்கு சத்தாதிகள் கூடாது ஒழிகை –
ஆகையால் சமஸ்த வஸ்துக்களுக்கும் ஸ்வ பாவ சித்த அனுகூல்யம் ஈஸ்வர இச்சாயத்தம் –
இத்தாலே ஈஸ்வரனுக்கும் நித்யருக்கும் முக்தருக்கும் சர்வமும் அனுகூல்யமாய் இருக்கும்
பத்தருக்கு கர்மானுரூபமாக புருஷ பேதத்தாலும் கால பேதத்தாலும் இவற்றில் ப்ராதி கூல்யங்களும் அல்ப அனுகூல்யங்களும் நடவா நிற்கும் –
இப் பத்தர் தங்களுக்கும் ஸ்வ ஆத்மா ஸ்வரூபம் சர்வதா அனுகூலமாக ஈஸ்வர இச்சா சித்தம் –
இப்படி அனுகூலமான ஆத்ம ஸ்வரூபத்தோடே ஏகத்வ பிரமத்தாலும் கர்ம வசத்தாலும் இறே
ஹேயமான சரீரம் ஞான ஹீனருக்கு அனுகூலமாய்த் தோற்றுகிறது-
இவற்றுக்கு கர்மாபாதிகமான பிரதிகூல ரூபத்தாலே முமுஷூவைப் பற்ற த்யாஜ்யத்வம் –
ஸ்வாபாவிகமான அனுகூல ரூபத்தாலே முக்தனைப் பற்ற அவை தமக்கே உபாதேயத்வம் –
அஹங்கார மமகார யுக்தனாய்க் கொண்டு தனக்கு என்று ஸ்வீ கரிக்குமவை எல்லாம் பிரதி கூலங்களாம்-
ஸ்வரூப ஞானம் பிறந்து ஸ்வாமி சேஷம் என்று காணப் புக்கால் எல்லாம் அனுகூலமாம் –
இவ் வர்த்தம் பரிபூர்ண ப்ரஹ்ம அனுபவம் சொல்லும் இடத்தில் பரக்கச் சொல்லக் கடவோம்
———————————————————
ஈஸ்வர தத்வம் –
இப்படி ஸ்வா தீன சர்வ சத்தாதிகளை யுடையனாய் இருக்கிற ஈஸ்வரனுடைய ஸ்வரூபம் –
சத்யத்வாதிகள் ஆகிற ஸ்வரூப நிரூபக தர்மங்களாலே –
சத்தியமாய் ஞானமாய் அனந்தமாய் ஆனந்தமாய் அமலமாய் இருக்கும் –
இவ்வர்த்தத்தை நந்தா விளக்கே அளத்தற்கு அரியாய் -என்றும்
நந்தா விளக்கே ! அளத்தற்கு அரியாய் !
நரநாரணனே ! கருமாமுகில்போல்
எந்தாய்!எமக்கே அருளாய் எனநின்று
இமையோர் பரவும் இடம் ,எத்திசையும்
கந்தாரம் அந்தேன் இசைபாடமாடே
களிவண்டு மிழற்ற நிழல் துதைந்து
மந்தாரம் நின்று மணமல்கு நாங்கூர்
மணிமாடக்கோயில் வணங்கு என் மனனே–பெரிய திருமொழி ( 3–8–1 )
உணர் முழு நலம் என்றும் –
மனனக மலமற மலர்மிசை யெழுதரும்
மனனுணர் வளவிலன் பொறி உணர்வு அவையிலன்
இனனுணர் முழுநலம் எதிர்நிகழ் கழிவினும்
இனனில எனனுயிர் மிகு நரையிலனே–திருவாய்மொழி (1–1–2 )
சூழ்ந்து அதனில் பெரிய சுடர் ஞான இன்பம் என்றும் –
சூழ்ந்து அகன்று ஆழ்ந்து உயர்ந்த முடிவில் பெரும் பாழேயோ
சூழ்ந்ததனில் பெரிய பரநன்மலர்ச் சோதீயோ
சூழ்ந்ததனில் பெரிய சுடர்ஞான இன்பமேயோ
சூழ்ந்ததனில் பெரியஎன்னவாவறச் சூழ்ந்தாயே–10-10-10-
அமலன் -என்றும் இத்யாதிகளாலே ஆழ்வார்கள் அனுசந்தித்தார்கள் –
அமலன் ஆதிபிரான் அடியார்க்கு என்னை ஆட்படுத்த
விமலன், விண்ணவர்கோன் ,விரையார் பொழில் வேங்கடவன்
நிமலன், நின்மலன், நீதிவானவன் நீள் மதிளரங்கத்தம்மான் , திருக்
கமலபாதம் வந்து என் கண்ணினுள்ளனவொக்கின்றதே–1-
மற்றுள்ள குணங்களும் திவ்ய மங்கள விக்ராஹாதிகளும் எல்லாம் ஈஸ்வரனுக்கு நிரூபித ஸ்வரூப விசேஷணங்களாய் இருக்கும்
இக் குணங்களில் ஞான பல ஐஸ்வர்ய வீர்யம் சக்தி தேஜஸ் ஸூக்கள் என்று ஆறு குணங்கள் பரத்வ உபயுக்தங்களாய் இருக்கும் –
சௌசீல்ய வாத்சல்யாதிகள் சௌலப்ய உபயுக்தங்களாய் இருக்கும் –
இக் குணங்கள் எல்லாம் சர்வ காலங்களிலும் ஸ்வரூப ஸ்ரீ தங்களாய் இருக்கும் –
பர வ்யூஹாதி விபவங்களிலே குண நியமம் சொல்லுகிறது எல்லாம் அவ்வோ ரூபங்களை அனுசந்திப்பார்க்கு
சர்வேஸ்வரன் ஆவிஷ்கரிக்கும் குண விசேஷங்கள் சொல்லுகைக்காக வந்தன
ஔபனிஷத் வித்யா விசேஷங்கள் தோறும் அனுசந்தேய குண விசேஷங்கள் நியதங்கள் ஆனால் போலே
பகவச் சாஸ்திர உக்தமான ரூப விசேஷ அனுசந்தானத்துக்கும் குண விசேஷங்கள் நியதங்கள் –
அவ் விடத்தில் பர ரூபத்தில் ஞானாதி குணங்கள் ஆறும் வேத்யங்கள்
வ்யூஹங்கள் நாலு என்றும் மூன்று என்றும் சாஸ்திரங்கள் சொல்லும் –
நாலு வ்யூஹம் உண்டாய் இருக்க வ்யூஹ வாஸூ தேவ ரூபத்துக்கு பர வாஸூதேவ ரூபத்தில் காட்டில்
அனுசந்தேய குண பேதம் இல்லாமையாலே த்ரி வ்யூஹம் என்கிறது -இப்பஷத்தை
குணைஷ் ஷட்பிஸ்த்வதை ப்ரதமதர மூர்த்தஸ் தவ பபௌ
ததாஸ்திஸ்ரஸ் தேஷாம் த்ரியுக யுகளைர் ஹி த்ரிப்ரபு –ஸ்ரீ வராத ராஜ ஸ்தவம் -16 -சங்க்ரஹிக்கப் பட்டன-
(தேவப்பெருமாளே திருச்செவி சாத்திய ஸ்தோத்ரம்
எம்பெருமானாரும், மற்றும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களும் ஸ்ரீ வரதன் ஸந்நிதியில் குழுமியிருக்க
தேவப் பெருமாள் , திருமுகப்பில் அரங்கேறிய ஸ்தோத்ரம்
குணை:ஷட்பிஸ்த்வேதை : ப்ரதமதர மூர்திஸ்தவ பபௌ
தத ஸ்திஸ்ரதேஷாம் த்ரியுக 1 யுகலைர் ஹி த்ரிப்ரபு : |
வ்யவஸ்த்தா யா சைஷா நநு வரத ! ஸா$$விஷ்க்ருதி வசாத்
பவாந் ஸர்வத்ரைவ த்வகணித மஹாமங்கல குண : ||
த்ரியுக =மூவிரண்டு குணங்களை உடைய
வரத = தேவப்பெருமாளே
தவ=தேவரீருடைய
ப்ரதமதர மூர்தி =முதன்மையான திருவுருவான பரவாஸுதேவ மூர்த்தி
ஷட்குணை :=அந்த ஆறு குணங்களால்
பபௌ =விளங்கியது
தத :திஸ்ர =அதிலிருந்து தோன்றிய மூன்று மூர்த்திகளான ஸங்கர்ஷண ,
ப்ரத்யும்ன, அநிருத்த ரூபங்கள்
தேஷாம்= அந்த ஜ்ஞான சக்த்யாதி குணங்களுடைய
த்ரிபி: யுகலை =மூன்று இரட்டைகளாகவே
அபு : =ப்ரகாசித்தன
ஏஷாயா வ்யவஸ்த்தா = இத்தகைய யாதொரு கட்டுப்பாடு உண்டோ
ஸா = அது
ஆவிஷ்க்ருதி வசாத் = அந்தந்த மூர்த்திகளின் குணங்களை வெளியிடுவதால்
உண்டானதாகும்
து =ஆனால்
பவாந் =தேவரீர்
ஸர்வத்ர ஏவ =எல்லா நிலைகளிலும்
அகணித =எண்ணில் அடங்காத
மஹா மங்கல குண : =பெரிய மங்களமான குணக்கூட்டங்களை உடையவரே
ஹே வரதனே —உன்னுடைய பரவாஸுதேவ ரூபம் ஆறு குணங்களால் ப்ரஸித்தி .
ஸங்கர்ஷண ,ப்ரத்யும்ன, அநிருத்த ரூபங்கள் , இந்த ஆறு குணங்களிலிருந்து இரண்டிரண்டு குணங்களை ஸ்வீகரித்துக்கொண்டுள்ளன)
இப் பர வ்யூஹங்களில் குண க்ரியா விபவங்கள்
ஷாட் குண்யாத் வாஸூ தேவ பர இதி சபவான் முக்த போக்யோ பலாட்யாத்
த்வம் ஹரசி விதனுஷே சாஸ்திரம் ஐஸ்வர்ய வீர்யவாத்
பிரத்யுமன சர்க்க தர்மௌ நயசிச பகவன் சக்தி தேஜோ நிருத்த
த்வம் ஹரசி விதனுஷே சாஸ்திரம் ஐஸ்வர்ய வீர்யவாத்
பிப்ராண பாசி தத்வம் கமயஸி ச ததா வ்யூஹ்ய ரங்காதி ராஜா- ஸ்ரீ ரெங்கராஜ ஸ்தவம் -2-39-
என்கிற ஸ்லோகத்தில் சங்க்ரஹிக்கப் பட்டன —
(ஹே ரங்கராஜனே , ஆறு குணங்களை உடையவராய் பரவாஸுதேவன் என்று கொண்டாடப்படுகிற தேவரீர் முக்தர்களால்
இப்படியாக அனுபவிக்கப்படுகிறீர். அப்படியே மூன்றாகப் பிரிந்து, ஜ்ஞானம் ,பலம் இந்த இரண்டு குணங்களுடன்
ஸங்கர்ஷணனாக உலகை ஸம்ஹரிக்கிறீர் , சாஸ்த்ரப்ரவசனம் செய்கிறீர்.
ஐச்வர்யம் வீர்யம் இந்த இரண்டு குணங்களுடன் ,ப்ரத்யும்நனாயிருந்து உலகங்களைப் படைத்து, தர்ம ரக்ஷணம் செய்கிறீர்.
சக்தி, தேஜஸ் –இரண்டு குணங்களுடன் அநிருத்தனாயிருந்து ரக்ஷித்து,தத்வ உபதேசம் செய்கிறீர்)
போதாத் சங்கர்ஷண -ஜாக்ரதாதி பத பேதங்களில் உள்ள விசேஷங்கள் எல்லாம்
ஜாக்ரத் ஸ்வப்நாத் யலச துரீய ப்ராய த்யாத்ருக்மவது பாச்ய
ஸ்வாமின் தத் தத் குண பரிவர்ஹ சாதுர் சதுர்த்தா -ஸ்ரீ ரெங்கராஜ ஸ்தவம்2-40 -என்று சங்க்ருஹீதங்கள் ஆயிற்று
(ஹே ரங்கநாதா —தேவரீரைத் த்யானம் செய்பவர்கள் சிலர், விழித்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் போல இருக்கிறார்கள்.
சிலர், கனவு காண்பவர்போல இருக்கிறார்கள். சிலர் தூங்குபவர் போல இருக்கிறார்கள்.
சிலர், மூர்ச்சையடைந்தவர் போல இருக்கிறார்கள்.
[விழித்திருப்பாருக்கு –இந்த்ரியங்கள் வேலை செய்கின்றன–கனவு காண்பவருக்கு –மனம் மாத்ரம் வேலை செய்கிறது
தூங்குபவர்களுக்கு–மனமும் வேலை செய்வதில்லை–மூர்ச்சை நிலையில் —உயிரோடு இருக்கும் அடையாளம்கூட இல்லை ]
இவர்களைப்போல, ஹே பகவந் , நீர்,நான்கு ரூபங்களாகப் பிரிந்து-அந்தந்த ரூபங்களுக்குத் தகுந்த
குணங்கள், ஆயுதங்களுடன் உபாஸிக்கப்படுகிறீர்)
(வ்யூஹாந்தரங்கள்
1. வாஸுதேவன் –கேசவன் நாராயணன் மாதவன்–பத்னி –லக்ஷ்மி ஸ்ரீ வாகீச்வரி காந்தீ
2. ஸங்கர்ஷணன் —கோவிந்தன் விஷ்ணு மதுஸூதனன்==பத்னி –கீர்த்தி-9ஜீவன் )–க்ரியா சாந்தி விபூதி :
3. ப்ரத்யும்நன் —— த்ரிவிக்ரமன் வாமநன் ஸ்ரீதரன்==பத்னி–ஜயா (புத்தி ) இச்சா ப்ரீதி : ரதி:
4.அநிருத்தன் — – ஹ்ருஷீகேசன் பத்மநாபன் தாமோதரன்–பத்னி–மாயா(அஹங்காரம் ) மாயா தீ : மஹிமா
பரமபதத்தில்—–விசாக ஸ்தம்பம் என்கிற அப்ராக்ருதமான பெரிய ஸ்தம்பம் உள்ளது. அது நான்கு பாகமாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.
ஒவ்வொரு பாகத்துக்கும் நான்கு பக்கங்கள்.-கிழக்கே ஆரம்பித்து, தெற்கு, மேற்கு,வடக்கு என்று ஒவ்வொரு பக்கத்திலும்
வாஸுதேவ, ஸங்கர்ஷண ,ப்ரத்யும்ன, அநிருத்த ரூபங்களாக பகவான் எழுந்தருளியிருக்கிறான் .
1.–முதலில்–ஜாக்ரத் ஸ்தானம் –இதில், ஜகத் ஸ்ருஷ்டி, ஆயுதங்கள், வாஹனங்கள், சின்னம்
2.அதற்கு மேல் —ஸ்வப்ந ஸ்தானம் —ஆகாரம், வர்ணம், சின்னம் [ஸ்பஷ்டமாகப் ப்ரகாஸிக்காது; ஜகத் வ்யாபாரமின்றி இச்சை மாத்திரம் இருக்கும்.
3. அதற்கு மேல் —ஸுஷுப்தி ஸ்தானம் –வர்ணம்,ஆயுதம் இவை இன்றி, இச்சையுமின்றி ஸ்வாநத்தா அநுபவம்
4. அதற்கு மேல்–துரீய ஸ்தானம்—ஸ்தம்பத்தின் கிளைகள்போலத் தோற்றம்
ஜீவனுக்கு–
1. விழிப்பு நிலை—-அநிருத்தன்
2. ஸ்வப்ந நிலை—ப்ரத்யும்நன்
3. உறக்க நிலை–ஸங்கர்ஷணன்
4. மோக்ஷ நிலை —வாஸுதேவன் , பரவாஸுதேவன்
1. விழித்திருப்பது—
எல்ல இந்த்ரியங்களும் இயங்குகின்றன ;கர்மாவைச் செய்கிறான்
2. ஸ்வப்நம்
ஜீவன் , வேறு ஒரு சரீரத்தில் இருப்பதாக உணர்கிறான் ஸ்வப்ந சமயத்தில், ஜீவன் சரீரத்தைவிட்டு வெளியேறினாலும் ,
ப்ராணவாயு ( ப்ராணன் ),ஜீவனுடன்கூட வெளியே செல்வதில்லை.அது ,பழைய சரீரத்திலேயே இருக்கிறது.
அதன்மூலமாக,சரீரம் ரக்ஷிக்கப்படுகிறது.ஸ்வப்நத்தில் , இவன் எடுத்துக்கொண்ட சரீரம் ,விழித்துக்கொண்டிருக்கும்போது இவனுடன்
இருப்பதில்லை. விழித்திருக்கும்போது உள்ள சரீரம் ,ஸ்வப்நத்தில் இருப்பதில்லை. ஸ்வப்நத்தில் இவன் இதை விட்டுவிடுகிறான்.
ஆதலால், சரீரத்தைவிட , ஆத்மா வேறு என்பது தெளிவாகிறது
3. உறக்கம்–ஸுஷுப்தி
ஸ்வப்நத்தின்போது , ” ஜீவன்,”ஹிதா ” என்கிற நாடிகளில் இருக்கிறான்.
தூங்கும்போதோ , ஸாக்ஷாத் பரமாத்மாவிடமே இருக்கிறான். அப்போது, அவனுக்கு அநுகூல ,ப்ரதிகூல விஷயங்கள் தெரியாது.
வெளி உலகம் தெரியாது.சுக துக்கம் தெரியாது. ப்ரியமான ஸ்திரீயால் அணைக்கப்பட்டு உள்ள நிலையில், தன்னை மறந்து இருப்பதைப் போல
தூக்க நிலையில் ,பரம ப்ரியனான பரமாதவினால் அணைக்கப்பட்டு, அதிலேயே லயித்து, எல்லாவற்றையும் மறந்து தூங்குகிறான்.
பரமாத்மாவைக் கூட அறிய முடியாமல் தூங்குகிறான். இச்சமயம் எந்த இந்த்ரியமும் வேலை செய்வதில்லை. மனஸ் ஓய்வில் இருக்கிறது.
ஜ்ஞானமானது ,மனஸ்ஸை அடைந்து ,மனஸ் இந்த்ரியங்களை ஏவுதல் போன்ற எந்தக் காரியமும் உரக்க நிலையில் இல்லை.
4. மோக்ஷ நிலை—
பரவாஸுதேவ , உபாஸனையில் ஆறு குணங்களையும் உபாஸிக்கவேணும்
ஜ்ஞானம் = சாஸ்த்ர நிர்மாணம்
பலம் =ஸம்ஹாரம்
ஐச்வர்யம் =ஸ்ருஷ்டி
வீர்யம் =தர்ம ஸ்தாபனம்
சக்தி = ரக்ஷிப்பது
தேஜஸ் =தத்வத்தை அறிவிப்பது
1. வைச்வாநரன் விழிப்பு அநிருத்தன் (சக்தி,தேஜஸ் –அறிவை அழிப்பது, ரக்ஷணம் )
2. தைஜஸன் ஸ்வப்நம் ப்ரத்யும்நன் ( ஐச்வர்யம், வீர்யம் –ஸ்ருஷ்டி, தர்ம வ்யவஸ்தை )
3. ப்ராஜ்ஞன் உறக்கம் ஸங்கர்ஷணன் (ஜ்ஞானம், பலம்–ஸம்ஹாரம் ,சாஸ்த்ர ப்ரசாரம் )
4. துரீயன் மோக்ஷம் வாஸுதேவன் (பொது–வ்யூஹ வாஸுதேவன் ))
கேசவாதிகளான பன்னிரண்டு ரூபங்களும் வ்யூஹாந்தரங்கள் –
விபவங்களான பத்ம நாபாதிகளான முப்பத்து சின்ன ரூபங்கள் –
இவற்றில் மத்ஸ்ய கூர்மாதி களான அவதாரங்கள் ஒரு பிரயோஜன வசத்தாலே விசேஷித்துச் சொல்லப் பட்டன –
இவ் விபவங்கள் ஈஸ்வரன் அவ்வோ கார்ய விசேஷங்களுக்கு ஈடாகத் தான் வேண்டின குணங்களை வேண்டின போது
மறைத்தும் வேண்டின போது பிரகாசிப்பித்தும் நடத்தும் –
இவற்றில் அவாந்தர பேதங்கள் -கிருஷ்ண ரூபாண்ய சங்க்யாநி-பாஞ்சராத்ர ஆகமம் -இத்யாதிகளில் படியே அனந்தங்கள்-
(அதாவது, க்ருஷ்ணனாக அவதரித்த எம்பெருமானின் ரூபங்களுக்குக் கணக்கில்லை என்று ஸ்ரீ பாஞ்சராத்ரம் சொல்லுகிறது)
இப்படியே விபவாந்தரங்களும் கண்டு கொள்வது –
சில ஜீவர்களை விக்ரஹ விசேஷத்தாலும் சக்தி விசேஷத்தாலும் அதிஷ்டித்து அதிசயித்த கார்யங்களை நடக்கிறதும் விபவ பேதம்
பர வ்யூஹாதி ரூபங்கள் தாமே ஆஸ்ரீதர்க்காக அவர்கள் அபேஷித்த படியிலே
பிம்பாக்ருத்யாத்மாநா பிம்பே சமாகத்யா வதிஷ்ட்யதே -என்கிற படியே நிற்கிற நிலை அர்ச்சாவதாரம்
(பிம்பத்தில்–விக்ரஹரூபமாக — விக்ரஹமா, திருமேனியா என்று பிரிக்க இயலாதபடி அர்ச்சாவதாரமாக எழுந்தருளியுள்ளான்)
சர்வருடையவும் ஹிருதயங்களிலே ஸூஷ்மமாய் இருப்பதொரு ரூப விசேஷத்தைக் கொண்டு நிற்கிற நிலை அந்தர்யாம்யவதாரம் –
இது சர்வாந்தர்யாமியான திவ்ய ஆத்ம ஸ்வரூபத்தை அனுசந்திக்க இழிவாருக்கு துறையாக
அஷ்டாங்க யோக சித்தா நாம் ஹ்ருத்யாக நிரதாத்மா நாம்
யோகி நாமதிகாரஸ் ஸ்யாத் ஏகஸ்மின் ஹ்ருதயேசயே-இத்யாதிகளிலே சொல்லுகையாலே அந்தர்யாமி ரூபம் என்று சொல்லப் பட்டது —
(அஷ்டாங்க யோகத்தைச் செய்து, ஆத்மாவலோகனம் என்கிற ஸித்தியடைந்தவர்கள் , மானஸ பூஜையை விரும்பி
ப்ரஹ்மோபாஸனம் செய்து, யோகிகளாகி அவர்களின் ஹ்ருதயத்தில் ஒரு மூர்த்தியாக த்யானிப்பது.
மூர்த்தி என்பது, நான்கு வ்யூஹங்களாகப் பிரியாமலிருக்கிற ரூபம் என்று அர்த்தம்.)
இப்படி அவதரிக்கிற ரூபங்களில் வகைகள் எல்லாம் சுத்த சத்வ த்ரவ்ய மயங்களாய்
கர்ம தத் பலங்களோடு துவக்கற வருகையாலே சுத்த சிருஷ்டி என்று பேர் பெற்று இருக்கும் –
இவ் வவதாரங்கள் எல்லாம் சத்யங்கள் என்றும் –
இவற்றில் ஈஸ்வரனுக்கு ஞானாதி சங்கோசம் இல்லை என்றும் –
இவ் விக்ரஹங்கள் சுத்த சத்வ மயங்கள் என்றும் –
இவற்றுக்கு ஈஸ்வரன் இச்சா மாத்ரமே காரணம் என்றும் –
தர்ம ரஷணம் பண்ண வேண்டிய காலமே காலம் என்றும் –
சாது பரித்ராணாதிகளே பிரயோஜனங்கள் என்றும் –
இவ் வர்த்தம் அறிந்து தெளிந்து இருப்பார்க்கு ஏக ஜன்மத்தில் ஸ்வ அதிகார அனுகுண சமீஹித உபாய பூர்த்தியாலே
ஜன்மாந்தரம் அனுபவியாதே முக்தர் ஆகலாம் என்றும்
பஹூ நி மே வ்யதீதா நி என்று -ஸ்ரீ கீதை -4-5- ஐந்து ஸ்லோகத்தாலே ஸ்ரீ கீதாச்சார்யன் அருளிச் செய்தான் –
(5.பஹு நி மே வியதீதாநி ஜன்மாநி தவ சார்ஜந |
தாந்யஹம் வேத ஸர்வாணி ந த்வம் வேத்த பரந்தப ! ||
பகவான் சொல்கிறார்
அர்ஜுனா ! எனக்கு எத்தனையோ ஜன்மங்கள் கழிந்துவிட்டன .
உனக்கும் அப்படியே.அந்த ஜன்மங்கள் அனைத்தையும் நான் அறிவேன் .
நீ அறியமாட்டாய்
6. அஜோ$பி ஸந்நவ்யயாத்மா பூதாநாமீஸ்வரோபி ஸந் |
ப்ரக்ருதிம் ஸ்வாமதிஷ்டாப ஸம்பவாம்யாத்மமாயயா ||
நான் பிறப்பற்றவன். அழிவு இல்லாதவன்.ஸகல பூதங்களுக்கும் ஈச்வரன் .
இப்படி எல்லாம் இருந்தாலும் என்னுடைய மாயையால்
ஸங்கல்ப மாத்ரத்தில் அவதரிக்கிறேன்
7.யதா யதா ஹி தர்மஸ்ய க்லாநிர் பவதி பாரத |
அப்யுத்தாந மதர்மஸ்ய ததாத்மாநம் ஸ்ருஜாம்யஹம் ||
எப்போது எப்போது தர்மம் நிலைகுலைந்துபோய் அதர்மம் வளர்கிறதோ
அந்தச் சமயத்தில் எல்லாம் நான் அவதரிக்கிறேன்
8.பரித்ராணாய ஸாதூனாம் விநாசாய ச துஷ்க்ருதாம் |
தர்ம ஸம்ஸ்தாபநார்தாய ஸம்பவாமி யுகே யுகே ||
ஸாதுக்களைக் காப்பாற்றவும் , துஷ்டர்களை அழிக்கவும்
தர்மத்தை நிலை நிறுத்தவும் ஒவ்வொரு யுகத்திலும் அவதரிக்கிறேன்
9. ஜந்ம கர்ம ச மே தி வ்யமேவம் யோ வேத்தி தத்வதா |
த்யக்த்வா தேஹம் புனர்ஜன்ம நைதி மாமேதி ஸோர்ஜுந ||
அர்ஜுனா என்னுடைய திவ்ய அவதார ரஹஸ்யங்கள் என்னுடைய
செயல்கள் ,எவன் இப்படி உள்ளபடி தெரிந்து கொள்கிறானோ
அவன் (ஆத்மா ), சரீரத்தை விட்டவுடன் மறுபடியும் பிறவி இல்லாமல்
என்னையே அடைகிறான்
10. வீதராக பயக்ரோதா மந்மயா மாமுபாஸ்ரிதா |
பஹவோ ஜ்ஞாநதபஸா பூதா மத்பாவமாகதா ||
விருப்பம், பயம், கோபம் இல்லாதவர்களும் என்னையே
சரணம் என்று அடைந்தவர்களும் ஜ்ஞானம் என்கிற தவத்தால்
மோக்ஷமடைகிறார்கள்
விபாவதாரங்களைத் த்யானம் செய்வதால் அவனுக்கு அந்த எம்பெருமானின் குணங்கள் பற்றிய ஜ்ஞானம் வருகிறது;
மஹாவிச்வாஸம் உண்டாகிறது; இதனால், மோக்ஷம் அடைவதற்கு உள்ள உபாயம் ”ப்ரபத்தி ” என்று உணர்கிறான்)
இது ஸ்வ தந்திர பிரபத்தி நிஷ்டனுக்கு சரண்யா குண விசேஷ ஞான முகத்தாலே உபாய அனுஷ்டான ஷணத்திலே
மகா விச்வாசாதிகளை ஸ்திரீகரித்து உபகாரமாம்
இப்படியே அர்ச்சாவதாரமும் மிறுக்கிற மோஷத்தை தரும் என்னும் இடத்தை
ஸூ ரூபாம் பிரதிமாம் விஷ்ணோ பிரசன்ன வதநே ஷணாம்
க்ருத்வா ஆத்மந ப்ரீதிகரீர் ஸூ வர்ண ரஜதாதிபி
விசத்ய பாஸ்ய தோஷஸ்து தாமேவ ப்ரஹ்ம ரபிணீம்–ஸ்ரீ விஷ்ணு தர்மம் -103-16–என்று ஸ்ரீ சௌன பகவான் அருளிச் செய்தான்
(தங்கத்தாலே விக்ரஹத் திருமேனி, வெள்ளியாலே அப்படித் திருமேனி தரிசிப்பவர் கண்ணையும் கருத்தையும் ஈர்க்குமாறு வடித்து,
அர்ச்சனம் செய்து த்யானிக்க வேண்டும். இதன்மூலமாக, அனைத்துத் தோஷங்களும் தொலைந்து ப்ரஹ்ம ரூபமான அதையே
அடைந்து விடுவான் இந்த அர்ச்சாவதார ரஹஸ்யம் ,இதன் மேன்மை இவற்றை உணர்ந்த ஆழ்வார்கள், அர்ச்சாவதாரத்திலேயே
முழுதும் மூழ்கி ,இதன் மூலமான பரமாத்மாவையே தர்ஸித்தனர் .)
ஆழ்வார்களும் இவ்வதார ரகஸ்யத்தையும்
அர்ச்சாவதார வை லஷண்யத்தையும் பிரகாரமாக அனுசந்தித்து இதற்குப் பேரணியாக பரத்வத்தைக் கண்டு போந்தார்கள் –
இப்படி இருக்கிற ஈஸ்வரன் தன் ஆனந்தத்துக்கு பரிவாஹமாகப் பண்ணும் வியாபாரங்கள்
சகல ஜகத் சிருஷ்டி ஸ்திதி சம்ஹார மோஷ பிரதத்வாதிகள் –
இவ் வீஸ்வரன் நித்யைவைஷா ஜகன்மாதா விஷ்ணோ ஸ்ரீர் அநபாயிநீ-ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்-இத்யாதிகளில் படியே –
சர்வ அவஸ்தையிலும் ச பத்நீகனாய்க் கொண்டே இருக்கும் என்னும் இடத்தை –
தத்த்வேந ய -மாதா பிதா -ஸ்லோக ரத்னம் ஸ்லோகங்கள் 4/5 -உபகார விசேஷத்தாலே
சாதரமாக விசேஷித்துச் சொல்லப்பட்ட பராசர பராங்குச பிரபந்தங்களிலே தெளிந்து கொள்வது –
(உலகத்துக்கே தாயான ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மி , நாயகனான விஷ்ணுவை எப்போதும் பிரியாமல் உள்ளாள்.
( ப்ருகு மஹரிஷிக்குப் பெண்ணான பிறகோ , திருப்பாற்கடலில் தோன்றிய பிறகோ பகவானுடன் சேர்ந்தாள் என்பதல்ல–
ஸகல ஜகத் ஸ்ருஷ்டி ,ரக்ஷண ,ஸம்ஹார ,மோக்ஷ தசைகளிலும்
பகவானுடன் கூடவே ஸர்வ அவஸ்தைகளிலும் பகவானுடன் கூடவே இருக்கிறாள் )
(ஸ்ரீ ஆளவந்தாரின் ஸ்தோத்ர ரத்னம் –4 வது ச்லோகம்
தத்வேந யஸ்சிதசிதீஸ்வரதத் ஸ்வபாவ
போகாபவர்க ததுபாயகதீருதார : |
ஸந்தர்சயந் நிரமிமீத புராண ரத்னம்
தஸ்மை நமோ முனிவராய பராசராய ||
எந்த மஹரிஷி , வள்ளல்தன்மையுடன் ஜீவன், அசேதநம் ,ஈச்வரன் இவர்களின் தன்மை, ஜீவனின் அநுபவம், அசித்தின் அநுபவமான
கைவல்ய, ஐச்வர்ய , புருஷார்த்தங்கள் , மோக்ஷம், அவருக்கான -உபாயம்-வழி இவற்றையெல்லாம் உள்ளது உள்ளபடியாக
தெளிவாகக் காண்பிக்க புராண ரத்னம் என்பதை இயற்றினாரோ –அந்தப் பராசரருக்கு எனது வந்தனம்
5 வது ச்லோகம்
மாதா பிதா யுவதயஸ்தநயா விபூதி :
ஸர்வம் யதேவ நியமேந மதந்வயாநாம் |
ஆத்யஸ்ய ந : குலபதேர் வகுளாபிராமம்
ஸ்ரீமத் ததங்கிரியுகளம் ப்ரணமாமி மூர்த்நா ||
ஸ்ரீநம்மாழ்வார்—”ஆத்யஸ்ய ந குலபதே —-”, ப்ரபந்நஜன ஸந்தான கூடஸ்தர் .
”மதன்வயாநாம்—” ஆளவந்தார், தம்மைச் சேர்ந்தவர் எல்லாரையும்
சேர்த்துக்கொண்டு,ஸ்ரீ நம்மாழ்வார் திருவடிகளே ”சரணம்” என்கிறார்.
(ஈச்வருகிருபா அநாதிரபி ஆசார்யக்ருபாம் அபேக்ஷதே லீலாரஸ ஸஹசரிதா ச
ஆசார்யக்ருபாது தந்நிக்ரஹமபிசமயதி . அநுக்ரஹைக ரஸா ச . ஈச்வரஸ்ய
க்வசித் அதோ நீநீஷாபிவர்த்ததே அஸாது காரயித்ருத் வம் ச . ஆசார்யஸ்தது
ஸர்வத்ர உந்நிநீஷைவ ஸ ஸாத்வேவ காரயதி —
எம்பெருமானின் தயை ,ஆசார்யனின் தயையை அபேக்ஷித்தே நமக்கு நன்மையைச் செய்கிறது.
சிலபேர்விஷயத்தில், ஈச்வரன் நிக்ரஹமும் செய்வன் . கெட்ட செயல்களைச் செய்ய இடமளிப்பான்.
ஆசார்யனின் க்ருபை அநுக்ரஹத்தையே செய்யும்.நன்மையையே விளைவிக்கும்.)
(ஸ்வாமி தேசிகன் தன்னுடைய ஸ்தோத்ர பாஷ்யத்தில்
அத்ராஸம் மானதம் ரத்னம் ஸ்திரம் போக்யம் ப்ரகாஸகம் |
மஹார்கம் மங்களம் மான்யம் ஸுரக்ஷம் ஸுக்ரஹம் ந்ருணாம் || என்கிறார்
த்ராஸம் என்றால் ரத்னத்துக்கு உள்ள தோஷத்தைச் சொல்வது.
இது ”அத்ராஸம் ”. இந்த ரத்னம் எவ்விதத் தோஷமும் இல்லாதது.
மேலும் வைத்திருப்பவருக்குப் பெருமை முதலியன தருவது.
ஸ்தோத்ர ரத்னத்தில் , ஸ்ரீ ஆளவந்தார் முதல் 5 ச்லோகங்களாலே ஜ்ஞானத்தைக் கொடுத்தவர்களை நமஸ்கரிக்கிறார்.
ச்லோகம் 6ம் 7ம் —பரத்வம்
ச்லோகம் 8ம் 9ம் —ஸௌலப்யம்
ச்லோகம் 10 முதல் 21 —நாராயண ஸப்தார்த்தம்
ச்லோகம் 22–ப்ரபத்தி அநுஷ்டித்தது
ச்லோகம் 23—27 =ப்ரபத்திக்கு அதிகாரம் தமக்கு உள்ளதென்கிறார்
ச்லோகம் 28ம் 29ம், —லகு உபாயத்தைச் சொல்கிறார்
ச்லோகம் 30—46 =த்வயத்தில் உத்தரகண்டத்தின் பொருளைச் சொல்கிறார்
ச்லோகம் 47—-பலனில் ஆசையுடன் தகுந்த உபாயம் செய்யாததற்காக வருத்தம்
ச்லோகம் 48—51 =ப்ரபத்தி அளிக்கும்படி வேண்டுகிறார்
ச்லோகம் 52ம் 53ம் —ஸரணாகதி —ஸமர்ப்பணத்தைச் சொல்கிறார்
ச்லோகம் 54—57 =தேஹம் விடும்வரை இருக்க வேண்டுகிறார்
ச்லோகம் 58—63 =பகவானின் காருண்யம் பரத்வம், வாத்ஸல்யம்
ச்லோகம் 64—–வ்ரதம்
ச்லோகம் 65—ஆசார்ய அநுக்ரஹத்தின் பெருமை
இப்படியாக ”ஸ்தோத்ர ரத்ன”த்தின் பெருமை இங்கு சொல்லப்பட்டது.)
இவ் விடத்தில் தண்ட தரத்வமும் புருஷகாரத் வாதிகளும் எம்பெருமானுக்கும் பிராட்டிக்கும் கூறாக விபஜித்த வியாபாரங்கள் –
உபதிஸ்யமான தர்மாதாரத்தில் காட்டிலும் அதி திஸ்யமான தர்மாதாரத்துக்கு விசேஷம்
ஸ்வத ப்ராப்தம் என்று உவர் மீமாம்சகர் அருளிச் செய்ததுக்கும் இப்படி விபாகத்தால் வந்த வைஷம்யத்திலே தாத்பர்யம் –
இது யுவத்வாதௌ துலே அபி -ஸ்ரீ குண ரத்ன கோசம் -16-என்கிற ஸ்லோகத்திலே நிர்ணிதம்-
(யுவாத் வா தெள துல்யேப்ய பரவஸதா–ஸத்ரு –ஸமன–
ஸ்த்த்ரவாதீன் க்ருத்வா பகவதி குணான் பும்ஸ்த்வஸுலபான்
த்வயி ஸ்த்ரீத் வைகாந்தான் ம்ரதிம பதி பாரார்த்தய கருணா
க்ஷமாதீன் வா போக்தும் பவதி யுவயோராத்மனிபிதா–ஸ்ரீ குணரத்னகோசம் –34
ஹே பெரியபிராட்டியாரான ரங்கநாயகி—-
இளமை முதலானவை ஒத்து இருந்தாலும் தனித்துச் செயல்படும் திறமை,எதிரிகளை அடக்குவது , எடுத்த காரியத்தில்
உறுதியோடு இருப்பது, முதலான நல்ல குணங்கள் ஆண்மைக்கு அநாதிகாலமாக இருக்க,
ஜகன்மாதாவான உம்மிடம் பெண்மைக்கே தகுந்தவை என்று ஏற்பட்ட மனஸ்ஸின் தன்மை , நாயகனான பகவானின்
திருவுள்ளத்துக்கு மீறாமல் இருப்பது பிறர் கஷ்டங்களைத் துடைப்பது, பொறுமை , இவை முதலானவை அநாதிகாலமாக
அமையப்பெற்று ஜீவன்கள் அநுபவிக்க ஏற்றவாறு
உங்கள் இருவரின் ஆத்ம ஸ்வரூபத்தில் பிரித்து அறியும் நிலை ஏற்பட்டுவருகிறது.)
இறை நிலை உணர்வு அரிது -என்று ஆழ்வார் அருளிச் செய்த நிலத்திலே ஏதேனும் ஒரு வ்ருதா நிர்பந்தம் ஆகாது –
உணர்ந்துணர்ந்திழிந்தகன்று உயர்ந்துருவியந்த இந்நிலைமை
உணர்ந்துணர்ந்துணரிலும் இறைநிலை உணர்வரிது உயிர்காள் !
உணர்ந்துணர்ந்துரைத்துரைத்து அரியயனரனென்றும் இவரை
உணர்ந்துணர்ந்துரைத்துரைத்து இறைஞ்சுமின் மனப்பட்டதொன்றே–1-3-6-
க்ருசா நர்தாம்ஸ் தத கேசித் க்ருசாம்ஸ் தத்ர குர்வதே -என்கிறபடியே
(சிலர் சிறிய விஷயங்களையும் பெரிதாக்குகின்றனர் . நாம் நமது வாதங்களை நமக்குள்ள தர்க்கவாத அறிவைக் கொண்டே
நிரூபித்து விடலாம்.ஆனாலும் சிறிய விஷயங்களாக இருந்தாலும் சாஸ்த்ர பிரமாணம் தேவைப்படுகிறது.
ஆதலால்,இந்த ஈச்வர தத்வத்தையும் சாஸ்த்ரரூபமாக அறியவேணும்)
தர்க்க பாண்டித்யத்தாலே நினைத்து எல்லாம் சாதிக்கலாய் இருக்கச் செய்தே இறே நாம் பிரமாண சரணராய்ப் போருகிறது
ஆகையால் இவ் வீஸ்வரத்தையும் ஈசிதவ்ய தத்வங்களையும் யதா பிரமாணம் தெளியப் பிராப்தம் –
இவ்விடத்தில் சர்வஜ்ஞன் ஆகவும் வேண்டா –
அத்யந்த அனுப யுக்தங்களில் போலே ஸ்வல் போப யுக்தங்கள் ஆனவற்றில் அபிசந்தி பண்ணவும் வேண்டா –
அபரிச்சேத்யமான கடலிலே படகோடுவார் வழி முதலாக வேண்டுவன தெளியுமா போலே
இவ்வளவு விவேகிக்கை அவஸ்யாபேஷிதம்-இது பிரதிஷ்டமாகைக்காக இவற்றின் விரிவுகள் எண்ணுகிறது
இப்படி மூன்று தத்வங்களாக வகுத்துச் சிந்தித்தால் போலே சர்வ விசிஷ்ட வேஷத்தாலே ஈஸ்வரன் ஏக தத்வமாக அனுசந்திப்பார்க்கும்
ஈச ஈசி தவ்யங்கள் ஆத்மா அநாத்மாக்கள் -உபாய உபேயங்கள்-என்றால் போலே இரண்டு அர்த்தம் ஞாதவ்யமாக வகுப்பார்க்கும்
ரஷ்யம் ரஷகம் -ஹேயம் உபாதேயம் -என்று இப் புடைகளிலே அர்த்த சதுஷ்டயம் ஞாதவ்யமாக சங்க்ரஹிப்பார்க்கும்
முன்பு சொன்னபடி அர்த்த பஞ்சகம் -ஷட் அர்த்தங்கள் என்று விவேகிப்பார்க்கும்
ரகஸ்ய சாஸ்த்ரங்களில் படியே சப்த பதார்த்த சிந்தாதிகள் –
ஈஸ்வரன் -அவித்யை- கர்மம் -காலம் கடமை இயற்ற வேண்டிய முறை சமமாக இருத்தல் போன்ற
ஏழு சிந்தனைகளையும் -பண்ணுவார்க்கும்
அவ்வோ ஞான அனுஷ்டான பிரயோஜன விசேஷங்கள் கண்டு கொள்வது –
ரஹஸ்யார்த்தங்களில் — ஸப்த —-பதார்த்த —சிந்தாதிகள் —
1.ஈச்வரன்
2. அவித்யை ( அஞ்ஞானம் )
3. கர்மம் ( ஊழ்வினை )
4.காலம்
5. கடமை ( கர்த்தவ்யதை )
6.செய்யவேண்டிய முறை ( இதி கர்த்தவ்யதை )
7. புலனடக்கம் (ஸம்யமம் )
——————————————————————–
சாஸ்திர ஞானம் பஹூ க்லேசம் புத்தேஸ்வலந காரணம்
உபதேசாத்தரிம் புத்தவா விரமேத் சர்வ கர்ம ஸூ -என்கிறது
உபயுக்தமான சாராம்சத்தைக் கடுக சரவணம் பண்ணி கிருஷி பண்ணாதே உண்ண விரகு உடையவன் கிருஷி சிந்தையை பண்ணுமா போலே
விரிவு கற்கைக்கு ஈடான சாஸ்திர அப்யாசாதி கர்மங்களில் உபதரனாய்க் கடுக மோஷ உபாயத்திலே மூள ப்ராப்தம் என்றபடி —
உபயுக்தேஷூ த்ரிவர்க்க நிரபேஷதா-கராணா த்ரய சாரூப்யம் இதி சௌக்ய ரசாயனம் –
(எது ஸெளக்ய ரஸாயனம் ( நலத்தைத் தரும் மருந்து ) என்றால், தேவையானவற்றில் ஜ்ஞானம், தர்ம ,அர்த்த ,காமப் பற்றை
அறுத்தல், எண்ணம்,சொல் செயல் –மூன்றும் ஒருப்பட்டு இருப்பது.)
தேற இயம்பினர் சித்தும் அசித்தும் இறையும் என
வேறுபடும் வியன் தத்துவம் மூன்றும் வினை உடம்பில்
கூறுபடும் கொடு மோகமும் தான் இறையாம் குறிப்பும்
மாற நினைந்து அருளால் மறை நூல் தந்த வாதியரே–
ஆவாப உத்வா பதஸ்ஸ் யு கதி கவிதீ சித்ரவத்தத் ததர்தேஷூ
ஆனந்த்யா தஸ்தி நாஸ்த்யோர நவதி குஹ நா யுக்தி காந்தா க்ருதாந்தா
தத்த்வா லோ கஸ்து லோப்தும் பிரபவதி சஹஸா நிஸ் சமஸ்தான் சமஸ்தான்
பும்ஸ்த்வே தத்வேந த்ருஷ்டே புனரபி ந கலு பிராணிதா ஸ்தாணு தாதி —
பலபலத் தத்வங்கள் சொல்லப்படுகின்றன . ஒன்றில் இல்லை ; மற்றொன்றில் உளது. இன்னொன்றில் நீக்கல்; வேறொன்றில் சேர்க்கை.
இப்படியாக, அவரவர் வாதங்களால் கேட்பதற்கு அழகாகத்தான் இருக்கிறது .புலவர்களின் எல்லையில்லச் சிந்தனையைப்
போல, தத்வங்கள் எல்லையற்று உள்ளன. ,உண்மையைக் காணும் அறிவு, இவை அனைத்தையும் இருக்குமிடம் தெரியாமல் போக்கிவிடும் .
ஒரு மனிதன் தனக்கு முன்பு உள்ள பொருளை ”மணிதன் எனத் தெளிந்தால் , பின்பு ,அது மிருகமா, கட்டையா என்கிற ஐயம் வராது.
அப்படியே எம்பெருமான் ஸ்ரீமந் நாராயணன் எனத் தெளிந்தபிறகு ,ருத்ரனா ,ப்ரம்மனா என்கிற ஐயம் அடியோடு நீங்கும்
—————————————————————————
ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ தேசிகன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்