Thiruvonum's Weblog

உத்தரார்த்த நிரூபணம் ..
இப்படித் தன்னைப் பற்றினவனுக்கு , உபாயமான தான் செய்யுமது   சொல்லுகிறான் பிற்கூற்றால் ..

அஹம் -பதார்த்தம் ..
அஹம் -தான் ..தனக்கு ஏவிற்றுச் செய்கிறது (பெரியாழ்வார் திரு மொழி 4-2-6 )
ஸ்வாதந்த்ரியத்தின் மிகுதியாலே ..எளிமையாக நினைத்து அஞ்சுகிறவன் தேறும்படி
அந்தமில் ஆதி அம் பகவனான   (திரு வாய் மொழி 1-3-5 ) தன் நிலையை -நான் -என்று வெளி இடுகிறான் ..

மாம் -என்றால் பற்றுகைக்கு உறுப்பான வாத்சல்யாதிகள் நான்கும் தோன்றுமாப் போல
அஹம் -என்றால் காரியம் செய்கைக்கு   உறுப்பான -ஞானமும் /சக்தியும் /கிருபையும் /பிராப்தியும் தோன்றும் ..

நிறை ஞானத்து ஒரு மூர்த்தி (திரு வாய் மொழி 4-8-6 )  என்றும் –
ஆற்றல் மிக்கான் (திரு வாய் மொழி 7-6-10 ) -என்றும் –
அருள் செய்த நெடியோன் ( திரு வாய் மொழி 3-7-1) -என்றும் –
இரு நிலத்தவித்த எந்தாய் ( திரு வாய் மொழி 3-2-3) என்றும்
தேர் தட்டின் நிலையிலே இந்நாலு குணத்தையும்   ஆழ்வார் அனுசந்தித்து அருளினார் ..

இவை எல்லா வற்றிலும் இவ் இடத்திலே சக்தியிலே நோக்கு ..
எல்லா பொருளும் கருத்தினால்   உண்டாக்குவதிலும்
எப்பொருட்கும் ஏண் பாலும் சோராமல் நிற்ப்பதிலும்   (திரு வாய் மொழி 2-8-8 ) -என்றும் –
முப்பொழுதும் அகப்படக் கரந்து   ( திரு வாசிரியம் -7) 
ஓர் ஆல் இலையில்   சேர்வதிலும் -என்றும் -மறுவில் மூர்த்தியோடு ( திரு வாய் மொழி 4-10-10)
எத்தனையும்   நின்ற வண்ணம் நிற்கும் நிலையிலும் அரியது –
தான் ஒட்டி (  திரு வாய் மொழி 1-7-7 )  இவனுடைய   நீங்கும் விரதத்தைக் குலைத்து (திரு விருத்தம் -95 )
மேவும் தன்மையையும் ஆக்கி ( திரு வாய் மொழி 2-7-4) 
திருத்திப் பணி கொள்ள ( திரு வாய் மொழி 3-5-11 ) வல்லனாகை இறே ..

மாம் -என்றால் கோல் கையில் கொண்டு தேவாரம் கட்டி அவிழ்கிற   அர்ஜுனன் கால் பொடி
தன் முடியிலே உதிர ரத்யங்களை விடுவித்துக் கொண்டு சொலவுக்குச் சேராதபடி நிற்கிற சௌலப்யம் தோன்றும் ..

அஹம் -என்றால்   திருச் சக்கரம் ஏந்தும் கையனாய் ( பெரியாழ்வார் திரு மொழி 4-1-7 )
தார் மன்னர் (பெரிய திரு மொழி 11-5-8 ) தங்கள் தலையிலும் சிவன் முடியிலும் (திரு வாய் மொழி 2-8-6 )
ஆன தன் காலில் உதறி விழ பாபங்களை அறுக்கிறேன் என்று கொண்டு செயலுக்குச் சேரும் படியான பரத்வம் தோன்றும் ..

த்வா -பதார்த்தம் ..
த்வா -என்று உபாயத்தைப் பற்றினவன் உடைய   ஸ்வரூபத்தைச் சொல்லுகிறது
த்வா -உன்னை ..அறிவிலேனுக்கு அருளாய்   (திரு வாய் மொழி 6-9-8 ) என்றும் –
அறியோமை என் செய்வான் எண்ணினாய் ( பெரிய திருவந்தாதி -6) -என்றும் –
என் நான் செய்கேன் (திரு வாய் மொழி 5-8-3 ) என்றும்
அஞ்ஞானத்தையும் அசக்தியையும் ,அபிராப்தியையும் ,அபூர்த்தியையும் , முன் இட்டுக் கொண்டு  
என்னையே உபாயமாக பற்றின   உன் பற்றை   உபாயம் என்று இராதே
என்னுடைய ஞான சக்திகளில் அதி சங்கை அற்று இருக்கிற உன்னை ..

சர்வ பாபேப்யா -சப்தார்த்தம் ..
இவனுக்குத் தான் கழிக்கும் விரோதிகளை -சர்வ பாபேப்யோ -என்கிறான் ..
எல்லா பாபங்களில் நின்றும் -பாபம் ஆவது -இஷ்டத்தைக் குலைத்து அநிஷ்டத்தைத் தருமது ..
இவ் இடத்தில் ஞானத்துக்கும் ருசிக்கும் , உபாயத்துக்கும் –
விலக்கு கழிந்த பின்பு பிராப்திக்கு இடைச் சுவராய் கிடக்கும் அவற்றைப் பாபம் என்கிறது –
முமுஷுக்கு பாபம் போல புண்ணியமும் ( திரு வாய் மொழி 6-3-4 ) துயரமே தருகையாலே (திரு வாய் மொழி 3-6-8 )
இரு வல் வினைகள் ( திரு வாய் மொழி 1-5-10  ) என்று புண்ணியத்தையும் பாபத்தையும் சேரச் சொல்லுகையாலே
இவை இரண்டையும் பாபம் என்கிறது

பாபங்கள் என்கிற பன்மை பொய் நின்ற ஞானம் ( திரு விருத்தம் -1)  என்கிற அவித்யை முதலாக
பிரகிருதி சம்பந்தம் முடிவாக நடுவு பட்டவை எல்லாவற்றையும்   காட்டுகிறது ..

சர்வ சப்தம் -உபாயத்தைப் பற்றியும் -உடம்போடு இருக்கைக்கு அடியான வற்றையும் ,
இருக்கும் நாள் நினைவற புகுரும் அவற்றையும் கருத்து அறியாதே உத்தேச்ய விஷயங்களில் உபசாரம் என்று பண்ணும் அவற்றையும்
உகப்பாகச் செய்யும் அவற்றில் உபாய புத்தியையும்
நாட்டுக்கு செய்யும் அவற்றை தனக்கு என்று இருக்கையும்
வாசனையாலே விட்டவற்றில் மூளுகையும் —
அவற்றை உபாயம் என்று   அஞ்சாது இருக்கையும்
துணிவு குலைந்து மீளவும் உபாய வரணம் பண்ணுகையும் சொல்லுகிறது ..
இப்படி உபாயத்திலும் அதிகாரத்திலும் குறைவற்ற பின்பு -விரோதிகளில் கிடப்பது   ஓன்று இல்லை இறே ..

மோக்ஷயிஷ்யாமி – சப்தார்த்தம்
மோக்ஷயிஷ்யாமி -என்று பாபங்களை விடுவிக்கும் படியைச் சொல்லுகிறது
மோக்ஷயிஷ்யாமி -முக்தன் ஆக்குகிறேன் –

பண்டை வினை ஆயின (திரு வாய் மொழி 9-4-9 ) -என்றும் –
சும்மெனாதே கை விட்டு (  பெரியாழ்வார் திரு மொழி 5 -4-3)-என்றும் –
விண்டே ஒழிந்த (திரு வாய் மொழி 10-4-9 ) என்றும் –
கண்டிலமால் ( பெரிய திருவந்தாதி -54) என்னும் படி
பாபங்கள் உன்னைக் கண்டு அஞ்சிப் போன இடம் தெரியாது போம்படி   பண்ணுகிறேன் ..

ஆயர் குலத்தினில் தோன்றும் அணி விளக்கு (திருப் பாவை -5 )
பாபங்களைப் போக்கும் போது தீயினில் தூசாகும் ( திருப் பாவை -5) என்கிறபடியே பின்பு முகம் காண ஒண்ணாது இறே ..
வல் வினை மாள்வித்து (திரு வாய் மொழி 1-6-8 ) என்றும் –
தன் தாளின் கீழ் சேர்த்து (திரு வாய் மொழி 7-5-10 ) என்று விரோதி கழிகையும் ,
தன்னைக் கிட்டுகையும்   பேறாய் இருக்க ஒன்றைச் சொல்லிற்று   மற்றையது தன் அடையே வராதோ என்று ..
மாணிக்கத்தை மாசறுத்தால் ஒளி வரச் சொல்ல வேணுமா ?
வானே தருவான் அன்றோ ( திருவாய் மொழி 10-8-5 )..
தடுமாற்ற வினைகள் தவிர்க்கிறது (பெரிய திருமொழி 10-2-10  )..
இரந்தால் தங்கும் ஊர் அண்டம் அன்றோ ( பெரிய திருமொழி 11-4-9)
முன்பில் உபாயத்துக்குச் சொன்ன பலமே இதற்கும் பேறான பின்பு இதற்கு தன் ஏற்றம் விரோதி கழிகை அன்றோ ..

———————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

பத விபாவம்
பதினோரு பதமான இதில் முதல் பதம்   விடப் படுகிற   உபாயங்களைச் சொல்லுகிறது–

சர்வ தர்ம சப்தார்த்தம் ..
சர்வ தர்மான் -எல்லா தர்மங்களையும் –,
தர்மம் என்கிறது , ஆசைப் பட்டவை கை புகுகைக்கு
நல் வழியாக சாஸ்திரங்கள் சொல்லுமத்தை ..இவ் இடத்தில் தர்மம் என்கிறது –
மோஷம் ஆகிற பெரிய பேறு ,பெருகைக்கு ,சாஸ்த்ரங்களிலும் , பதினெட்டு ஒத்திலும் ,சொல்லப் பட்ட
கர்ம ஞானங்களை பரிகரமாக உடைய ,பக்தி ஆகிற சாதனத்தை
தர்மான் -என்கிற பஹு வசனம் ,
அற முயல் ஞான சமயிகள் பேசும்   ( திரு விருத்தம் -44 ) வித்யா பேதங்களான –
ஆண் ஒப்பார் இவன் நேர் இல்லை ( பெரியாழ்வார் திருமொழி 1-1-3 ) என்கிற புருஷோத்தம வித்யை –
பிறவி அம் சிறை அறுக்கும் ( ) நிலை வரம்பு இல்லாத ( திரு வாய் மொழி 1-3-11) அவதார ரஹஸ்ய ஞானம்
நற்பால் அயோத்யை ( திரு வாய் மொழி 1-3-2) தொடக்கமான க்ஷேத்ர வாசம்
பாடீர் அவன் நாமம் (திரு வாய் மொழி 7-5-1 ) என்கிற திரு நாம சங்கீர்த்தனம்
கடைத்தலை சீய்க்கை (திரு வாய் மொழி 10-5-5 ) 
மா கந்த நீர் கொண்டு (திரு வாய் மொழி 10-2-7 )
தூவி வலம் செய்கை -( திருவாய் மொழி 7-10-2 )
பூவில் புகையும் விளக்கும் சாந்தமும் நீரும் கொண்டு (திரு வாய் மொழி 5-2-9 )
பூசனை செய்கை (திரு வாய் மொழி 10-2-4 ) தொடக்கமாக சாதன புத்தியோடே செய்யும் அவற்றைக் காட்டுகிறது ..
நெறி எல்லாம் எடுத்து உரைத்த (திரு வாய் மொழி 4-8-6 ) -என்கையாலே அவையும் தனித் தனியே   ஸாதனமாய் இருக்கும் இறே ..

சர்வ சப்தம் –
யஜ்ஞம் /தானம் /தபஸ் /தீர்த்த சேவை முதலானவை கர்ம யோக்கியதை உண்டாகும் படி சித்தியை விளைவிக்கும்
ஓதி உரு எண்ணும் அந்தி (முதல் திரு வந்தாதி -33 )
ஐந்து வேள்வி (திருச் சந்த விருத்தம் -90 ) தொடக்கமானவற்றைச் சொல்லுகிறது –

தர்மத்திலே சொருகாமல் , இவற்றை சர்வ சப்தத்துக்கு பொருளாக தனித்து சொல்லுகிறது –
பிரபத்திக்கு யோக்யதை தேட வேண்டாம் ..இவனையும் இவன் உடைய ஸ்த்ரீ யையும் போல ,
நீசர் நடுவே கேட்கவும் -அநுஷ்டிக்கவுமாய்
குலங்கள் ஆய ஈர் இரண்டில் ( திருச் சந்த விருத்தம் -90) பிறவாதாரும் இதிலே   அந்வயிக்கலாம்   என்று தேறுகைக்காக ..
முது விளக்கி ,முழி , மூக்கு புதைத்து கிழக்கு நோக்கி கும்பிட்டு ,கீழ் மேலாக புற படுத்து ,
நாள் எண்ணி ,குரு விழி கொண்டு ,சாதனாந்தரங்களிலே நினைவாய் கிடந்ததிறே ..

இவை ஒன்றும் செய்யாதே சரணா கதனாய்
இக் கரை ஏறினவன் (பெரியாழ்வார் திருமொழி 5-3-7 ) உபதேசிக்கக் கேட்டு
சரணாகத ரக்ஷணம்   பண்ணின குலத்தில் பிறந்து , உறவை உட்பட கொண்டாடுகிறவர்க்கு ,
பிரபத்தி பழுத்துப் போய் ,அக்கரைப் பட ஒண்ணாது ஒழிந்தது ..நன்மை தீமைகள் தேடவும்   பொகடவும் வேண்டா ..
இவை விலக்கும் பற்றாசுமாய் இருக்கும் என்று இருக்கையே அதிகாரம் ..

பரித்யஜ்ய பதார்த்தம் –
பரித்யஜ்ய -என்று இந்த உபாயங்களை விடும் படியைச் சொல்லுகிறது-
த்யாகமாவது -விடுகை ..பரி த்யாகமாவாது -பற்று அற   விடுகை
உபாயம் அல்லாதவற்றை   உபாயமாக நினைத்தோம் என்று -சிப்பியை வெள்ளி என்று எடுத்தவன் லஜ்ஜித்து
பொகடுமாப் போல புகுந்து போனமை தெரியாத படி விட வேணும் ..
பித்தேறி னாலும் அவற்றில் நினைவு செல்லாத படி -விட்டோம் என்கிற நினைவையும் கூட   விடச் சொன்ன படி –

தர்மதாவதை பாதகம் என்பது -ஆழ்வார் – எய்தக் கூவுதல் ஆவதே ( ) -என்று புலை அறங்களோ பாதியாகிற ( ) 
இதை தர்மம் என்று விடச் சொல்லுகிறது -பூசலை அதர்மம் என்றும்   இவற்றை தர்மம் என்றும் பிரமித்த அர்ஜுனன் நினைவாலே ..
நிஷித்தம் செய்கை அசக்தியால் அன்றிக்கே ஆகாதே என்று விடுமா போல உபாயாந்தரங்களை ஸ்வரூப விருத்தம் என்று இ றே –
தபோதனரான ரிஷிகளும் நெருப்பை நீராக்குகிற
தேஜஸ்ஸை உடைய பிராட்டியும் -ஸ்வ ரக்ஷணத்திலே இழியாதே கர்ப்பத்தில் இருப்பாரைப் போலே இருந்தது –
நாத்தழும்பால் தீ விளையாத   விட வாயும் வல் வாயும் ஏறி பர லோகங்களிலே சென்று
படை துணை செய்து அரிய தபசுக்களைச் செய்து வெறுத்துவர் சபையிலே வில் இட்டு அடித்து ஊர் வாசியை முறை கூறுகிறவன்
கர்ம ஞானங்களில்   இழிய மாட்டாமை அன்றோ -கலங்குகிறது ..
ஸ்வரூப பாரதந்த்ரயத்தைக் கேட்ட படியாலே இறே –
தன்னை ராஜ மகிஷி என்று அறிந்தவள் உதிர் நெல் பொருக்கவும் ,கோட்டை நூற்கவும் ,குடம் சுமக்கவும் ,லஜ்ஜிக்கும் இறே ..
இவன் தான் சுமப்பேன் என்றான – இவனை எடுத்தினான் இத்தனை இறே
இவ் உபாயத்தில் ,இழியும் போது உபாயாந்தரங்களை அதர்மம் என்று விட வேண்டும் என்று சாஸ்திரங்கள் பலவும் சொல்லுகையாலும்
உத்தம ஆஸ்ரமத்தில் புகும் அவனுக்கு முன்பில் ஆஸ்ரம தர்மங்களை விடுகை குறை   இல்லாமை யாலும்
தர்மங்களை விடச் சொல்லுகை தப்பு அல்ல ..

மாம் -சப்தார்த்தம் ..
மாம் -என்று பற்றப் படும்   உபாயத்தைச் சொல்லுகிறது ..
மாம் -என்னை — அறம் அல் அல்லாவும்   சொல் அல்ல ( ) -என்னும் கழிப்பனான தர்மங்கள் போல் அன்றிக்கே
கைக் கொள்ளப்படும் நல் அறத்தைக் காட்டுகிறான்
வேதத்தில் இரண்டு கூற்றிலும் அறிவுடை யார்க்கும் நல் அறமாக சொல்லுவது
பறை தரும் புண்ணியனான ( திருப் பாவை -10 ) கிருஷ்ணனை இ றே-
தர்மங்களை நிலை நிறுத்தப் பிறந்தவன் தானே தர்மங்களை   விடுவித்து ,  அவற்றின் நிலையிலே  
தன்னை நிறுத்துகையாலே நேரே தர்மம் தான் என்னும் இடத்தை வெளி இட்டான் ஆயிற்று ..

அல்லாத தர்மங்கள் சேதனனாலே செய்யப் பட்டு ,பல கூடி ஒன்றாய் ,நிலை நில்லாதே ,
அறிவும் மிடுக்கும் அற்று , இவன் கை பார்த்து தாழ்ந்து பலிக்க கடவனாய் இருக்கும் ..

இந்த தர்மம் – அறம் சுவராக நின்ற (திரு மாலை -6) என்று படி எடுத்தார் போல கோயிலாம் படி   சித்த ரூபமாய் ,
ஒன்றாய் , நிலை நின்று , ஞான சக்திகளோடு கூடி ,ஒன்றால் அபேக்ஷை அற்று , தாழாமல் பலிக்குமதாய் இருக்கும்

என்னை என்று   வைகுந்தம் கோவில் கொண்ட ( திரு வாய் மொழி 8-6-5 ) என்றும் –
வலை வாய் கண் வளரும் (பெரிய திரு வந்தாதி -85 ) என்றும் –
ஒழிவற நிறைந்து நின்ற (திரு வாய் மொழி 3-2-7 ) என்றும் –
எம் மாண்பும் ஆனான் ( திரு வாய் மொழி 1-8-2 ) என்கிற தன்னுடைய  
பரத்வாதிகளை கழித்து ,கிருஷ்ணனான நிலையைக் காட்டுகிறான் ..

பால பிராயத்தே இவனைக் கைக் கொண்டு (பெரியாழ்வார் திரு மொழி 2-6-6 )
ஓக்க விளையாடி ஒரு படுக்கையிலே கிடந்து ஓர் ஆஸனத்திலே கால் மேல் கால் ஏறிட்டு இருந்து
ஓர் கலத்திலே உண்டு ,காட்டுக்கு துணையாக கார்ய விசாரங்களைப் பண்ணி
ஆபத்துக்களிலே உதவி நன்மைகளைச் சிந்தித்து மன்னகலம் கூறிடுவான் (பெரிய திருமொழி 11-5-7)
ஓலை கட்டி தூது சென்று ஊர் ஓன்று வேண்டி பெறாத உரோடத்தால் (பெரியாழ்வார் திரு மொழி 2-6-5 ),
பாரதம் கை செய்து , தேசம் அறிய ஓர் சாரதியாய் ( திரு வாய் மொழி 7-5-9 ) அவர்களையே   என்னும் படியான ,
இவனுடைய குற்றங்களைக் காணாக் கண்ணிட்டு நலமான வாத்சல்யத்துக்கு இறை ஆக்கி
சீரிய அர்த்தங்களை வெளி இட்டு
தேவர் தலை மன்னர் தாமே (நான்முகன் திரு வந்தாதி -16) என்னும் படியான ஸ்வாமித்வத்தை பின்
விஸ்வ ரூப முகத்தாலே காட்டி பாங்காக   முன் ஐவரோடு அன்பளாவி ( பெரிய திருமொழி 2-4-4 ) 
என்னும் படி சௌசீல்யம்   தோற்றும் படி புரை அறக் கலந்து
பக்கமே கண்டார் உள்ளார் (பெரியாழ்வார் திருமொழி 4-1-8 ) என்னும் படி சுலபனாய்
கார் ஒக்கும் மேனியைக் ( திரு வாய் மொழி 9-9-7 ) கண்ணுக்கு இலக்கு ஆக்கிக் கொண்டு போருகிறவன் —

சேனா தூளியாலே புழுதி படிந்த கோதார் கரும் குழலும் (பெரியாழ்வார் திரு மொழி 2-1-7 )
குறு வேர்ப்பு அரும்பின கோள் இழையாயுடை கொழுஞ்சோதி வட்டம் கொல் கண்ணன் கோள் இழை வாள் முகமாய் ( திரு வாய் மொழி 7-7-8 )
குரு மா மணிப்   பூண் குலாவித் திகழும்   ( பெரியாழ்வார் திருமொழி 1-2-10 )
திரு   மார்வணிந்த வன மாலையும் ( நாய்ச்சியார் திரு மொழி 13-3 ) 
இடுக்கின மெச்சூது சங்கமும் (பெரியாழ்வார் திரு மொழி 2-1-1 )
அணி மிகு தாமரைக் கையாலே ( திரு வாய் மொழி 10-3-5) கோத்த சிறு வாய்க் கயிறும்
முடை கோலும் அர்த்த பிரகாசமான ஞான முத்திரையும் ,
கட்டி நன்கு உடுத்த பீதக ஆடையும் (பெரியாழ்வார் திரு மொழி 3-6-10 ) 
சிலம்பும் செறி கழலும் ( -மூன்றாம் திரு வந்தாதி -90 ) 
வெள்ளித் தளையும் (பெரியாழ்வார் திரு மொழி 1-2-3 )  சதங்கையும் (பெரியாழ்வார் திரு மொழி 1-2-20  )
கலந்து ஆர்ப்ப தேருக்குக் கீழே நாட்டின கனை கழலுமாய் (  திரு வாய் மொழி 3-6-10 )
நிற்கிற நிலையை -மாம் -என்று காட்டுகிறான் ..

ஏக சப்தார்த்தம் ..
புற பகை அறுத்துக் காட்டின உபாயத்துக்கு -ஏகம் – என்று உட்பகை அறுக்கிறது ..
இந்த உபாயத்தை சொல்லும் இடங்களிலே -களை கண் நீயே (பெரிய திரு மொழி 4-6-1 ) என்றும்
சரணே சரண் ( திரு வாய் மொழி 5-10-11 ) என்பதொரு நிர்பந்தம் உண்டு ஆகையாலே
என்னையே என்று -விரஜ -என்று சொல்லப் படுகிற   ஸ் வீகாரத்தில் உபாய புத்தியைத் துடைத்து உபாயத்தை ஓட வைக்கிறது ..

அவனே அகல் ஞாலம் படைத்து இடந்தான் (திரு வாய் மொழி 9-3-2 ) என்றும்
அவனே அரு வரையால் ஆநிரைகள் காத்தான் (மூன்றாம் திரு வந்தாதி -51 ) என்னும் படி
ஒன்றிலும் ஒரு சகாயம் பொறாதே -வேறு ஒன்றை காணில் சணல் கயிறு கண்ட ப்ரஹ்மாஸ்திரம்   போலே
தன்னைக் கொண்டு நழுவும் படி இறே   உபாயத்தின் சுணை உடைமை ..
அதுவும் அவனது இன் அருளே -என்று இத்தலையில் நினைவுக்கும் அடி அவன் ஆகையாலே
நீ என்னைக் கைக்   கொண்ட பின் ( பெரிய திருமொழி 5-4-2 ) என்னும் படியான
அவனுடைய ஸ்வீகாரம் ஒழிய தன் நினைவாலே பெற இருக்கை ….
என் நினைந்து இருந்தாய் (பெரிய திரு மொழி 2-7-1 ) என்கிற அதிகாரிக்கு கொத்தை இறே ..
விட்டோம் பற்றினோம்   விடுவித்து பற்று விக்கப் பெற்றோம் என்கிற நினை
வுகளும் உபாயத்துக்கு விலக்கு இறே –

சரண -சப்தார்த்தம் ..
சரணம் -என்று பற்றும் படியைச் சொல்லுகிறது ..
சரணம் -உபாயமாக ..இதுக்கு பல பொருள்களும் உண்டே ஆகிலும் இவ் விடத்தில் -விரோதியைக் கழித்து பலத்தைத் தரும்
உபாயத்தைக் காட்டக் கடவது ..
மாம் ஏகம் சரணம் -என்கையாலே உபேயமே உபாயம் என்னும் இடம் தோற்றும் ..

விரஜ – சப்தார்த்தம் .. விரஜ -என்று ஸ்வீ காரத்தைச் சொல்லுகிறது ..
விரஜ -அடை ..புத்தியாலே அத்யவசி   என்ற படி ..
என் மனத்து அகத்தே   திறம்பாமல் கொண்டேன் (பெரிய திரு மொழி 6-3-2 ) என்கிறபடியே
இவ் உபாயத்துக்கு   இவன் செய்ய வேண்டியது நெஞ்சாலே துணிகை இறே ..

பூர்வ வார்த்த அர்த்த ஸங்க்ரஹம்..
ஆக முற்கூற்றால் –
தவம் செய்ய வேண்டா (பெரிய திருமொழி 3-2-1 ) -என்றும் –
சிந்திப்பே அமையும் ( திரு வாய் மொழி 9-1-7 )-என்கிற படியே உன் தலையால் உள்ள வற்றை உதறி என்னையே தஞ்சமாக நினை ..
விரகு தலையரைப் போலே அலமாவாதே மாணிக்கம் பார்ப்பாரைப் போல உன் கண்ணை கூர்க்க விட்டு இரு ..
பதர் கூட்டை விட்டு பர்வதத்தைப் பற்று வாரைப் போல -அசேதன கிரியா -கலாபங்களை விட்டு –
தேர் முன் நின்று காக்கிற , கரு மாணிக்க மா மலை யான தம்மைப் பற்று என்று
அதிகாரி தொழிலை சொன்னான் ஆயிற்று ..

———————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

சரம ஸ்லோக பிரகரணம் ..
அவதாரிகை
மூல மந்த்ர   சரம ஸ்லோக பவ்ரவபர்யம்..
திரு மந்த்ரத்தை நரனுக்கு உபதேசித்து –
நாமம் ஆயிரம் ஏத்த நின்ற நாராயணன் (நாச்சியார் திருமொழி 2-1 )
பாரோர் புகழும் வதரியில் ( சிறிய திரு மடல் -74)  நின்றும் ,
வட மதுரை ஏற ( பெரியாழ்வார் திருமொழி 1-9-4 ) வந்து ஸ்ரீ கிருஷ்ணனான நிலையிலே நரனுடைய அம்சமாய் ,
நம்பி சரண் ( பெரியாழ்வார் திரு மொழி 2-1-2 )  என்று சிஷ்யனான அர்ஜுனனைக் குறித்து ,
திரு மந்திரத்தில் ஸ்வரூபத்துக்குச் சேர அறுதி இட்ட புருஷார்த்தத்துக்கு ,தகுதியான சாதனத்தை ,
சரம ஸ்லோக முகத்தாலே ,வெளி இட்டு அருளினான் ..

பரம பிராப்ய பிராபக நிர்ணயம் ..
ஆத்ம பரமாத்ம சம்பந்தத்தை உணராதே உடம்பையே தானாக நினைத்து
அதைப் பற்றி வருகிற பந்துக்களுக்கு சந்தேகித்து அவர்கள் ஸ்நேஹம் பொறுக்க மாட்டாதே
தன்னுடைய தர்மத்தைப் பாபம் என்று கலங்கின அர்ஜுனனை —
செம் கண் அலவலையான ( பெரியாழ்வார் திரு மொழி 2-1-2 ) கிருஷ்ணன்
அமலங்களாக விழிக்கிற ( திரு வாய் மொழி 1-9-9) நோக்காலும் ,தூ ஒளிகளாலும் (திரு வாய் மொழி 9-9-9  )
உறும் ஆகாதே (பெரியாழ்வார் திருமொழி 4-8-3 ) விழாமே
குரு முகமாய் , அறியாதன அறிவித்து ( திரு வாய் மொழி 2-3-2 ) ,
உடம்பையும் ஆத்மாவையும் பற்றி வருகிற
ஐம் கருவி கண்ட இன்பம் தெரி வரிய அளவிலா சிற்று இன்பம் ( திரு வாய் மொழி 4-9-10 )  என்கிற
ஐஸ்வர்ய கைவல்யங்கள் வுடைய பொல்லாங்கையும் ,
இன்ப கவி செய்து (திரு வாய் மொழி 7-5-11 ),
தொல்லை இன்பத்து இறுதி   ( பெருமாள் திருமொழி 7-8 ) காட்டுகிற தன்னை மேவுகை ஆகிற
மோஷத்தினுடைய தன்மையும் அறிவித்து
பெறுகைக்கு வழியாக கர்ம ஞான பக்திகளை அருளச் செய்யக் கேட்ட அர்ஜுனன்
ஊன் வாட (பெரிய திருமொழி 3-2-1 ) நீடு கனி உண்டு (பெரிய திருமொழி 3-2-2 )
பொருப்பு இடையே நின்று ( மூன்றாம் திருவந்தாதி -76)
இளைப்பினை இயக்கம் நீக்கி விளக்கினை விதியில் கண்டு   (திருக் குறும் தாண்டகம் -18 )
குறிக்கோள் ஞானங்களால் (திரு வாய் மொழி 2-3-8 )
ஊழி ஊழி தோறு எல்லாம் (திருச் சந்த விருத்தம் -75 )
யோக நீதி நண்ணி (திருச் சந்த விருத்தம் – 63 )
என்பில் எள்கி நெஞ்சு உருகி (திருச் சந்த விருத்தம் -76 ) உள் கனிந்து –
ஜன்மாந்தர சகஸ்ராந்தங்களிலே செய்து முடிக்க வேண்டின அந்த உபாயங்களின் உடைய அருமையும் ,

மெய் குடியேறி குமைத்து (பெரிய திருமொழி 7-7-9 ) ,
வலித்து எற்றுகிற (திரு வாய் மொழி 7-1-10 ) இந்த்ரியங்களுடைய கொடுமையும்

ஐம்புலன் கருதும்   கருத்துள்ளே மூட்டப் பட்டு நின்றவாது நில்லா நெஞ்சின் (பெரிய திருமொழி 1-1-4 ) திண்மையும்

செடியார் ( திருவாய் மொழி 2-3-9) ,கொடு வினை (திருவாய் மொழி 3-2-9 ) ,
தூற்றுள் நின்று ,வழி திகைத்து அலமருகின்ற தன்னால்
அறுக்கல் அறாத பழ வினையின் கனத்தையும் (திரு வாய் மொழி 3-2-4 )

தன் உள் கலவாதது (திருவாய் மொழி 2-5-3 ) ஒன்றும் இல்லை என்னும் படி ,
முற்றுமாய் நின்று ( திரு வாய் மொழி 7-6-2) ,சர்வ பூதங்களையும் மரப்பாவை போல , ஆட்டுகின்றவன் ,
வேறு வேறு ஞானமாய் (திருச் சந்த விருத்தம் -2 ) உபாயாந்தரங்களுக்கு உள்ளீடாய் ,நிற்கிற நிலையையும் ,

என் ஆர் யுயிர் நீ ( திரு வாய் மொழி 7-6-3) என்னும் படி தன் காரியத்தில் தான் இழிய ஒண்ணாத படி உபதேசித்த
ஸ்வரூப பர தந்தர்யத்தையும் ,அனுசந்தித்து –
நாம் இவ் உபாயங்களைக் கொண்டு நம் விரோதிகளைக் கழித்து அவனை   கிட்டுகை கூடாது ,
உனக்கு ருசித்த ஒன்றைச் செய் என்ற போதே -தமயந்திக்கு அல் வழி காட்டிய நளனைப் போல ,
இவனும் நம்மை நெறி காட்டி நீக்கினான் அத்தனை ( பெரிய திரு வந்தாதி -6)  என்று வெறுத்து  

என் உடைக் கோவலனே   என் உடைய ஆர் வுயிராய் எங்கனே கொல் வந்து எய்துவர் ( திரு வாய் மொழி 7-6-5 ) -என்றும் –
என்னை நீ புறம் போக்கல் உற்றால் (திரு வாய் மொழி 10-10-5 ) என்   நான்   செய்கேன் ( திரு வாய் மொழி 5-8-3) என்று
கண்ணும் கண்ணீருமாய் ,கையிலே வில்லோடு சோர்ந்து விழ
மண்ணின் பாரம் நீக்குதற்கு தான் (திரு வாய் மொழி 9-1-10 )
இருள் நாள் பிறந்த காரியம் (பெரியாழ்வார் திருமொழி 8-8-9 ) இவனைக் கொண்டு தலைக் கட்டவும் ,

பரிபவ காலத்தில் ,தூர வாசியான தன்னை நினைத்த மைத்துனமார் (பெரியாழ்வார் திருமொழி 4-9-6 ) காதலியை
மயிர் முடிக்கும் படி பாரதப் போர் முடித்து ( ) திரௌபதியின் உடைய ,
அலக்கண்   நூற்றுவர் தம் ( பெரிய திரு மொழி 2-3-6) பெண்டிறும் ,எய்தி நூல் இழப்ப ,
வென்ற பரஞ்சுடராய் ( பெரிய திரு மொழி 1-8-4) தன் ஸ்வரூபம் பெறவும் இருக்கிற ஸ்ரீ கிருஷ்ணன்

இவனுக்கு இவ் வளவும் பிறக்கப் பெற்றோமே என்று   உகந்து அர்ஜுனனைப் பார்த்து –
கீழ் சொன்ன உபாயங்களை விட்டு ,என்னையே உபாயமாகப் பற்று ,
நான் உன்னை விரோதிகளில் நின்றும் விடுவிக்கிறேன் ,
நீ சோகியாதே கொள் -என்று ஸ்வரூப அனுரூபமான   உபாயத்தை வெளி இடுகிறான் ..

சரம உபாயம் ..
இது ஒழிந்த உபாயங்களிலே பரந்தது ,இப் பாகம் பிறந்தால் அல்லது இவ் உபாயம் வெளி இடல் ஆகாமையாலே
முத்திறத்து வாணியத்து இரண்டில் ஒன்றி வழி கெட   நடக்கிறவர்களையும் வாத்சல்யத்தின் மிகுதியாலே ( திருச் சந்த விருத்தம் -68) ,
பித்தனைத் தொடரும் மாதா பிதாக்களைப் போல ,மீட்கவும் பார்க்கிற சாஸ்திரம் ,
கொடிய மனத்தால் சினத் தொழில் புரிகிற (பெரிய திரு மொழி 1-6-5 ) நாஸ்திகனுக்கும் ,சத்ருவை அழிக்கைக்கு ,
அபி சாரமாகிற வழியைக் காட்டி ,தன்னை விஸ்வசிப்பித்து ,த்ருஷ்ட போகத்துக்கு ,வழிகளை இட்டு ,தன்னோடு இணைக்கி
ஸ்வர்காதி பலன்களுக்கு வழி காட்டி ,தேக ஆத்ம அபிமானத்தைக் குலைத்து ,ஆத்ம போகத்துக்கு வழி காட்டி ,
அந்நிய சேஷத்வத்தை அறுத்து ,பரமாத்ம போகத்துக்கு   வழி காட்டி ஸ்வாதந்த்ரயத்தைப் போக்கி ,
ஸ்வரூப பாரதந்த்ரயத்தை உணர்த்தி சித்தோ உபாயத்தில் மூட்டுமா போலே – 

முந்தை தாய் தந்தை (திரு வாய் மொழி 5-7-7 ) யான இவனும்
நெறி உள்ளி   ( திரு வாய் மொழி 1-3-5 ) எல்லா பொருளும் விரிக்கிறான் ( திரு வாய் மொழி 4-5-5 ) ஆகையாலே
பூசலுக்கு எறிகொலைக்கு அஞ்சி ,வில் பொகட்ட வனுக்கு தன்னைப் பெறுகைக்கு தானே உபாயம் என்கை சேராது என்று
புறம்பே பரந்து மோஷ அதிகாரி ஆக்கி , உபாயங்களை கேட்டு கலங்கின அளவிலே
இவனை உளன் ஆக்குகைக்காக பரம ரஹஸ்யத்தை வெளி இட்டு அருளினான் ..

சரம ஸ்லோகார்த்தம் பரம ரஹஸ்யம் ..
ஐந்தாம் வேதத்துக்கு உபநிஷத்தான   ஸ்ரீ கீதையிலே பரக்கச் சொல்லி குஹ்ய தமம் -என்று
தலைக் கட்டின பக்தி யோகத்துக்கு மேலாக ஒரு வார்த்தையாகச் சொல்லி ,
ஒருத்தியுடைய சரணாகதி நம்மை நெஞ்சை அழித்தது என்கிற துணுக்கத்தோடே
இது ஒருவருக்கும் சொல்லாதே கொள் என்று   மறைத்தபோதே   இது பரம குஹ்ய தமம் -என்று தோன்றும் ..

சரம ஸ்லோகார்த்த வைபவஞ்ஞர் ..
இதன் ஏற்றம் அறிவார் -பரமன் பணித்த வகை (திரு வாய் மொழி 10-4-9) -என்றும் –
பொன் ஆழிக் கையன் திறன் உரையே (முதல் திருவந்தாதி -41 ) -என்றும் –
மெய்ம்மைப் பெரும் வார்த்தை ( நாய்ச்சியார் திருமொழி 11-10) -என்றும் –
ஆற்றங்கரைக் கிடக்கும் கண்ணன் கடல் கிடக்கும் மாயன் உரை கிடக்கும் உள்ளது எனக்கு (நான் முன் திருவந்தாதி -50 ) -என்றும்
இருக்கும் வார்த்தை ( திருவாய் மொழி 7-5-10) அறிபவர் இறே –

சரம ஸ்லோகார்த்த கெளரவம் ..
இதுக்கு அதிகாரிகள் கிடையாமையாலே தேர் தட்டினையும் /சேர பாண்டியனையும் சீர் தூக்கி
செய்ய அடுப்பதென் என்று பல கால் நொந்து துவளப் பண்ணி சூழ் அரவு கொண்டு
மாச உபவாசம் கொண்டு மூன்று தத்துக்கு பிழைத்தல் சொல்லுகிறோம் என்றும்
இவனுக்குச் சொல்ல இழிந்தது காண் என்றும் நம் முதலிகள் பேணிக் கொண்டு போருவார்கள் ..

சரம ஸ்லோக அதிகாரிகள் ..
இதில் சொல்லுகிற அர்த்தம் எவ் வுயிர்க்குமாய் இருந்ததே ஆகிலும்
முக் குணத்து இரண்டு அவை அகற்றி (திரு எழு கூற்று இருக்கை –9 )
பரம சாத்விகனாய் மால் பால் மனம் சுழிப்ப (மூன்றாம் திருவந்தாதி -14 ) சம்சாரத்தில் அருசியை உடையனாய்
திரு அரங்கர் தாம் பணித்தது என்றால் (நாய்ச்சியார் திருமொழி 11-30 )
துணியேன் இனி ( பெரிய திருமொழி 11-8-8) என்னும் படி வியவசாயம் உடையவனாய்
நாஸ்திகனும் ஆஸ்திக நாஸ்திகனும் அன்றிக்கே ஒள் வாள் உருவி எறியும் படி (பெரிய திருமொழி 6-2-4 ) 
ஆஸ்திகர்க்கே சரண் ஆவான்   இதுக்கு அதிகாரி யாம்படியாய் இருக்கும் —

சரம ஸ்லோக வாக்யார்த்தம்
கீழே உபாயங்களை வெளி இட்டு அவற்றுக்கு உள்ளீடாய் நின்று காரியம் செய்கிற தன்னை உபாயமாகச் சொல்லி
மேலே ஒரு உபாயம் சொல்லாமையாலே சரம ஸ்லோகம் என்று பேரான இது
இந்த உபாயத்துக்கு இவன் செய்ய வேண்டும் அவற்றையும் ,
இவ் உபாயம் இவனுக்கு   செய்யும் அவற்றையே சொல்லுகிறது ..

சரண்ய சரணாகத க்ருத்யம் ..
விடுவித்துப் பற்று வித்து , விலக்கடி அறுக்கை உபாய க்ருத்யம் ..
விட்டுப் பற்றி தேறி இருக்கை அதிகாரி க்ருத்யம் –

அவதாரிகை முற்றிற்று ..

———————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

நமஸ் – சப்தார்த்தம் ..
சர்வ ரக்ஷகனான ஸ்ரீயபதிக்கு அநந்யார்ஹ சேஷமாகை யாகிற நிலை நின்ற உறவை
ஆத்மாவை அறிய ஒட்டாத விரோதியை -நம -என்று கழிக்கிறது ..
நமஸ் ஸூ -ந என்றும் ம -என்றும் இரண்டு பதமாய் இருக்கும் ..
ம -என்கிற இத்தை ந – என்று கழித்து – வீடுமின் முற்ற த்தின் ( திரு வாய் மொழி 1-2 )  -போல
கழித்துக் கொண்டு ..கழிக்கப் படும் அத்தைக் காட்டுகிறது ..
அவன் உடையவனாய் , தான் உடமை -யானமை நிலை நிற்பது -தனக்குத் தான் கடவ னாகவும் ,
தான் அல்லாத ஆத்மாத்மீயங்களை -என்னது -என்று நினைக்கிற   அகங்கார மமகாரங்களை
வேர் முதல் மாய்த்தல் ( திரு வாய் மொழி 1-2-3 ) ஆகையாலே
உ -காரத்திலே கழிவுண்ட பிறரிலே சொருகின தன்னை -நம -என்று   வெளியாக கழிக்கிறது ..
சம்சாரத்துக்கு விதையாய் ,காட்டுத் தீயும் மிருத்யுவும் போல , ஸ்வரூபத்தை சுட்டு உரு அழிக்கிற –
நான்- எனது -என்கிற கழித்தல் இறே   ஸ்வரூப சித்தி உள்ளது ..

தனக்கும் , பிறர்க்கும் ஆளானானால் ,அவனுக்கும் அவன் வுடையார்க்குமாக வேண்டுகையாலே ,
பகவத் சேஷத்வம் ,பிராட்டி அளவும் சென்றார் போல ,மிதுன சேஷத்வமும் ,
திரு மாலுக்கு உரிய தொண்டர் தொண்டர் ( திரு வாய் மொழி 6-9-11 ) ஓடி ,
மெய் அடியார்கள் தம் எல்லையில் அடிமையையும் ( பெருமாள் திரு மொழி 2-10 )  இது காட்டக் கடவது .
ஒருவன் தனக்கு என்று எழுதிக் கொண்ட அடிமையும் , காணியும் , பார்யா புத்ராதிகளுக்கும்   விற்று விலை செல்லும் படி ஆக்கினால் ,
அவனுக்கு நிலை நின்றதாம் போலே ,
அற விலை செய்த ( திரு வாய் மொழி   8-1-10 ) 
அடிமை அறக் கொண்ட ( திரு வாய் மொழி 4-9-6 )
ஆத்ம ஆத்மீயங்களை   எந்தம்மை விற்கவும் பெறுவார்கள் ( பெரியாழ்வார் திருமொழி 4-4-10 )..
ஈது எல்லாம் உனதே ஆக ( திரு நெடும் தாண்டகம் -27 ) என்னும் படி அடியார்க்கு ஆட்படுத்தால் இ றே   ( திருப் பள்ளி எழுச்சி ) 
அவன் நிலை ஆளாக ( பெரிய திரு மொழி 3-6-9 )  உகந்தான் ஆவது ..

எல்லாரும் தாச பூதராய் இருக்க ,
அவர்கட்கு அஙகு அருள் இல்லா ( பெரிய திரு மொழி 5-6-8 ) என்னும் படி சிலரை   த்விஷத்துக்கள் என்று  
அழல விழித்து ( பெரியாழ்வார் திரு மொழி 1-8-5 ) 
சிலர் பக்கலிலே   என்றும் அருள் நடந்து ( பெரிய திரு மொழி 3-10-1 ) 
என் தமர் ( பெரிய திரு மொழி 10-6-5 ) 
என் அடியார் (பெரியாழ்வார் திரு மொழி 4-9-2 ) என் வுடைய பிராணங்கள் ,
என் வுடைய ஆத்மா ,இரண்டாம் அந்தராத்மா , என்று அவன் விரும்புகையாலே
அவனை உள்ளத்து ( பெரிய திரு மொழி 11-6-7 )  எண்ணாதே இருப்பாரோடு ( பெரிய திரு மொழி 2-6-1 ) 
உறவு அறவும் என்னும் நெஞ்சு வுடையாருக்கு ( பெரிய திரு மொழி 2-6-2 ) அடிமைப் படுகையும்
ஸ்வரூபம் என்னும் இடத்தை உ -காரமும் நமஸ் ஸூம்   அறிவிக்கிறது என்று இறே ..

திரு எட்டு எழுத்தும் கற்ற ஆழ்வார் -மற்று ஓர் தெய்வம் உள்ளது   என்று இருப்பாரோடு வுற்றிலேன்  
வுற்றதும் உன் அடியார்க்கு அடிமை ( திரு வாய் மொழி ( பெரிய திரு மொழி 8-10-3 ) என்றது ..
ஆத்மாவின் வுடைய சேஷத்வம் இவ்வளவும் சென்று நிலை   நின்றால் போல ,
அவன் வுடைய ரஷகத்வமும் நிலை நிற்பது ..ஸ்வ ரஷணத்திலே தான் அந்வயியாது ஒழிந்தால் ஆகையாலே
இந்த ஸ்வாதந்த்ரயத்தை அறுத்து ,அவனே உபாயம் என்னும் இடத்தையும் ,வெளி இடுகிறது -நமஸூ ..
சரணம் புகச் சொல்ல -நமஸ்ஸைப் பண்ணினார்கள் -என்கிற வழியாலே உபாயத்தைக் காட்டு கிறதாகவும் சொல்லு வார்கள் ..

நடுவே கிடந்து ,ஸ்வரூபத்துக்கும் ,உபாயத்துக்கும் ,பிராப்யத்துக்கும் , களை அறுத்து ,
நல் வகையால் ( திருப் பல்லாண்டு -11 )
வேம்கடத்து உறைவார்க்கு   ( திரு வாய் மொழி 3-3-6 ) 
மேலைத் தொண்டு களித்து ( திரு வாய் மொழி 10-8-7 ) என்று
ஸ்வரூபமும் ,உபாயமும் , பிராப்யமும் தானாய்
உற்று எண்ணில் ( திரு வாய் மொழி 7-9-10 )  ஆத்ம சமர்பணத்துக்கும் தான் வுரியன் அல்லாத
பார தந்த்ரியத்தின் மிகுதியை எனது ஆவியும் உனதே (திரு வாய் மொழி 5-7-10 )
என் உடைமையும் நீயே (திரு வாய் மொழி 2-9-9 )  என்கிற படியே காட்டி ,
ஸ்வரூபத்தோடே வைக்கையாலே இத்தை ஆந்தராளிக வைஷணவ பதம் என்று பூர்வாசார்யர்கள் விரும்புவார்கள் ..

———————————————

நாராயண –
பதம் தன்னை அடியானாக உணர்ந்தவன்   சேஷி பக்கல் அடிமையை இரக்கும் படியைச் சொல்லுகிறது ..
நாராயணன்   என்றது அ – காரத்தில் சொன்ன சேஷியை வெளி இடுகிறது –
நர /நாரா நாராக / என்றும் அழியாத சேஷ வஸ்துக்களின் திரளைக் காட்டுகிறது –
நரன் என்று சொல்லப் படுகிறவன் பக்கல்   நின்றும் பிறந்த வற்றையும் ,
தத்வங்களிலே முற்பட்ட பிரதானமான அப்புக்களையும் நாரங்கள் என்னக் கடவது
என்றும் உண்டாய் ,ஒரு படிப் பட்டு ஆவது அழிவது ஆக நிற்க ,ஸ்வரூப நாசம் இன்றிக்கே இருக்கிற  
இரண்டு விபூதியில் உள்ள வற்றை எல்லாம் சொன்ன படி –

உணர் முழு நலம் ( திரு வாய் மொழி )  என்கிற ஞான ஆனந்தாதிகளும் ,
மழுங்காத (திரு வாய் மொழி 10-8-11 ) உயர்வற உயரும் (திரு வாய் மொழி 1-1-8 )  என்கிற ஞான சக்தி யாதிகளும்
ஆசறு சீலாதிகளும் ( திரு வாய் மொழி 8-1-6 )
இவற்றை வெளி இடுகிற மணி உருவில் (திரு வாய் மொழி 4-3-5 )பூதம் ஐந்தான   நல்ல சுடர்   விடு மேனியும் (திரு வாய் மொழி 10-7-10 )
வெறி கொள் சோதி (திருச் சந்த விருத்தம் -79 ) மலர் புரையும் ( திரு வாய் மொழி 4-9-8 ) என்கிற சௌகந்த்ய சௌகுமார்யாதி களும்  
முகச் சோதி மலர்ந்ததுவோ ( திரு வாய் மொழி 3-6-1 ) என்னும் படியாய் இருக்கிற
சென்னி நீண்   முடி ஆதியாய ( திரு வாய் மொழி 6-9-5 ) பூஷணங்களும்
அம் தாம வாள் முடி சங்காழி நூலாரம் ( திரு வாய் மொழி )என்கிற ஆபரணங்களோடு ஒரு கோவையான ஆயுதங்களும்
பார் மகள் பூ மங்கையோடு   சுடர் ஆழி சஙகு இருப்பள் ( திரு வாய் மொழி 1-2-10 ) என்னும் படி
ஆழ்வார்களோடு ஓக்க அனுபவிக்கிற நாய்ச்சிமார்களும் , திரு மகள் பூமி ( திரு வாய் மொழி 10-9-1 ) என்ற
சேர்த்தியிலே ஏவிற்றுச் செய்கிற நித்ய ஸூரிகளும் திருவாய் மொழி ( 9-3-1 )
அடியோரோடு இருந்தமை ( திரு வாய் மொழி 3-7-4 )  என்னும் படி இவர்களோடு சாம்யம் பெற்ற முக்தரும் ,
சென்றால் குடையாம் ( திருவாய் மொழி 5-7-1 )  என்று அவர்கள் உபகரண ரூபமாகக் கொண்ட சத்ர சாமராதிகளும் ,
தேவர் குழாத்துக்கு இருப்பிடமான ( பெரியாழ்வார் திரு மொழி 3-7-11 ) திரு மா மணி மண்டபமும்
அத்தைச் சூழ்ந்த கொடி அணி நீடு மதிள் கோபுரமும் ( திரு வாய் மொழி 4-3-3 ) 
அதில் வாசலில் வானவரும் ( திரு வாய் மொழி 1-3-3 ) 
வைகுந்த மா நகரும் ( திரு வாய் மொழி 10-5-2 )
கோவில் கொள் தெய்வங்களின் வுடைய திவ்ய விமானங்களும் ( திரு வாய் மொழி 8-6-5 )
மாட மாளிகை (நாச்சியார் திருமொழி 4-5)நல் வேதியர் ( திரு வாய் மொழி 10-9-10 )
பதிகளைச் சூழ்ந்த ஆராமங்களும் (சிறிய திரு மடல் -71 )
அந்த பூ இயல் பொழிலைச் சூழ்ந்து (திரு வாய் மொழி 6-7-5 ) வளர்கிற ஒத்த   நெடும் தடங்களும் ( திருவாய் மொழி 5-9-7 )
அவற்றுக்கு அடியான விரஜையும் ,
வைகுந்த வானாடும் ( பெரிய திருவந்தாதி -68 ) 
சூழ் பொன் விசும்பான பரம ஆகாசமும் ( திரு வாய் மொழி 10-8-11 )
சுரர் அறிவரு   நிலையான ( திருவாய் மொழி 1-1-8 ) மூல பிரக்ருதியும் ,
மங்கியவருமான ( திருவாய் மொழி 8-1-6 ) பக்த வர்க்கமும் ,கால சக்கரமும் (திரு வாய் மொழி 4-3-5 ) ,
மானாங்காரம் ( திரு வாய் மொழி 10-7-10)  முதலான தத்துவங்களும் ,
அவற்றாலே சமைந்த பதினான்கு திசைக் கண் நின்ற ( திரு சந்த விருத்தம் -79)
புற இமையோர் ( திருவாய்மொழி 4-9-8 ) வாழ் தனி முட்டை கோட்டையும்  
மனிசர்   தெய்வம் மற்றும் மற்றும்   மற்றும் முற்றுமான பதார்த்தங்களும் ( திருவாய்மொழி 3-6-1 ),
எண் மீது இயன்ற   ( திருவாய் மொழி 6-9-5 ) புற அண்டங்களுமாக சொல்லப் படுகிற இவை   நாரங்கள் ஆகின்றன ..

நலம் திகழ் நாரணன் ( பெருமாள் திரு மொழி 1-11 )
வண் புகழ் நாரணன் ( திரு வாய் மொழி 1-2-10 )
நன் மேனியினன்   நாராயணன் ( திருவாய்மொழி 10-9-1 )
பல் கலன் நடையா உடை திரு நாரணன் (திருவாய் மொழி 9-3-1 )
தெய்வ நாயகன் நாரணன் (திருவாய்மொழி 5-7-4 )
நாராயணனுக்கு (திருவாய்மொழி 5-7-1 ) நாராயணனுக்கு ( பெரியாழ்வார் திருமொழி 3-7-11 ) 
ஏக மூர்த்தி இரு மூர்த்தி ( திருவாய் மொழி 5-3-3 )  என்று தொடங்கி ,
நடுக் கடலுள் துயின்ற நாராயணன் (திருவாய் மொழி 4-3-3 )
தானாம் அமைவுடை நாரணன் ( திருவாய் மொழி 1-3-3 ) 
நாரணன் எம்மான் பார் அணங்கு ஆளன் (  திருவாய் மொழி 10-5-2 ) 
நாராயணன் நங்கள் பிரான் (திரு வாய் மொழி 9-3-1  ) 
நீரார் பேரான் ( பெரிய திருமொழி 2-4-6 )  என்று பல இடங்களிலும் நாரங்களாக   தோற்றுகிறவற்றை
பொங்கு புணரி கடல்   சூழ் ஆடை (பெரிய திருமொழி 6-10-9 )  என்கிற பாட்டிலே   திரள அருளிச் செய்து அருளினார் –

————————–

அயன சப்தார்த்தம் ..
அயனம் -என்று இருப்பிடமாய் , நாரங்களுக்கு இருப்பிடம் என்றும் ,
நாரங்களை இருப்பிடமாக உடையவன் என்றும்   சொல்லக் கடவது ..
நான் உன்னை அன்றி இலேன் – நீ என்னை அன்றி இல்லை ( நான்முகன் திருவந்தாதி -7 ) என்று
ஒன்றை ஓன்று குலையில்   இரண்டு தலையும் இல்லை யாம்படி இருக்கையாலே ,
தன் உள் அனைத்து உலகும் நிற்க நீர்மையால் , தானும் அவற்றுள் நிற்கும் ( திரு வாய் மொழி 9-6-4 )
என்கிற மேன்மையும் நீர்மையும் சொல்லிற்று ஆயிற்று ..
எல்லா வற்றுக்கும் காரணமாய் , அந்தராத்மாவாய் , அவற்றின் தோஷம் தட்டாமே நின்று ,நியமித்து ,
தான் ஒளியை வுடையானாய் ,ஸ்வாமியாய் , எல்லா உறவுமாய் , உபாயமுமாய் ,  உபேயமுமுமாய் ,
இருக்கும் அது எல்லாம் இதிலே தோற்றும்..

—————————————-

வ்யக்த சதுர்த்தி அர்த்தம் ..
ஆய -என்ற ம -காரத்தில் சொன்ன ஆத்மாவுக்கு அ -காரத்தில் சொன்ன சேஷத்வம்
நிலை நிற்பது கைங்கர்யத்தில் தான் அந்வயித்தால் ஆகையாலே ,அடிமையில் இரப்பைக் காட்டுகிறது ..
தொடர்ந்து குற்றேவல் ( திரு வாய் மொழி 9-2-3) ஆட் செய் எக்காலத்தும் (திரு வாய் மொழி 2-9-4 ) –
சென்றால்   இருந்தால் நின்றால் (முதல் திரு வந்தாதி -53 )
ஊரும் புள் கொடியும் அஃதே ( திரு வாய் மொழி 10-2-3) என்கிற படியே
எல்லா தேசங்களிலும் திரைக்குள்ளோடு   புறம்பற வாசி அற  எல்லா அடிமைகளையும்  
முகப்பே கூவி பணி   கொண்டு அருள ( திருவாய் மொழி 8-5-7) வேணும் என்கிற   இரப்பை
ஒழிவில் காலத்தில் (திரு வாய் மொழி 3-3-1 ) படியே காட்டக் கடவது ..

——————————————-

மூல மந்த்ர ஸங்க்ரஹம் ..
ஆக , இந்த திரு மந்த்ரம் ,
சர்வ ரக்ஷகனான ஸ்ரீய பதிக்கு ,அநந்யார்ஹ சேஷ பூதனாய் ,
சரீர இந்திரயாதிகளில் வேறு பட்டு ,ஞான ஆனந்த மயனாய்
ஸ்வதந்த்ரன் இன்றிக்கே , சர்வ பிரகார பர தந்த்ரனான ,நான் ,
உபய விபூதி நாராயணனுக்கு   சர்வ வித கைங்கர்யங்களிலும் ,அந்வயிக்க பெறுவேனாக ,வேணும் என்று இருக்கை ,
ஆத்மாவுக்கு ஸ்வரூபம் என்கிறது ..

திரு மந்திரத்தின் ஆபத்   நிவர்த்தன பிரகாரம் ..
எம்பெருமானை ஒழிந்த பிறரை ரஷகர் என்று இருந்தால் ,
தேக ஆத்ம அபிமானம் ,
அந்நிய சேஷத்வம் ,
ஸ்வ ஸ்வா தந்தர்யம் –
மமகாராம் நடத்தல் ,
ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களை சஜாதியர் என்று இருத்தல் ,
தன் பேற்றுக்கு தான் யத்தனித்தல்
பகவத் விபூதியில் சிலரோடு வெறுப்பு நடத்துதல் ,
சம்சாரிகளை உறவு என்று இருத்தல் ,
ஷூத்ர போகங்களிலே நெஞ்சு கிடத்தல் ,-செய்யில் திரு மந்திரத்தில் – அன்வயம் இல்லையாகக் கடவது ..

மூல மந்த்ர அர்த்த நிகமனம் ..
மூன்று எழுத்து (பெரியாழ்வார் திருமொழி )
விடை ஏழ் அன்று அடர்த்து ( திரு வாய் மொழி 8-9-3 )
யானே என்னை ( திரு வாய் மொழி 2-9-9 ) 
எண் பெருக்கு அந் நலம் ( திரு வாய் மொழி 1-6-10)
எம்பிரான் எந்தை (பெரிய திருவந்தாதி 1-1-2 )
ஒழிவில் காலம் ( திரு வாய் மொழி 3-3-1 )
வேங்கடங்கள் (  திரு வாய் மொழி 3-3-6)
நாட்டினாய் என்னை (  பெரிய திரு மொழி 8-10-9) என்கிற பாட்டுக்களை
திரு மந்த்ர அர்த்தமாக பூர்வர்கள் அனுசந்திப்பார்கள் ..

——————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

திரு மந்திரத்தின்   அக்ஷர பத   ஸங்க்யைகள்
பேசுமின் திரு நாமம் எட்டு எழுத்தும் ( பெரிய திருமொழி 1-8-9 )  என்கிற படியே  
இது எட்டு திரு எழுத்தாய் -ஓம் -என்றும் -நம -என்றும் -நாரயண -என்றும் மூன்று பதமாய் இருக்கும் ..

பிரணவ அர்த்தம் ..
இதில் முதல் பதமான -பிரணவம் -அ -என்றும் -உ -என்றும் -ம -என்றும் மூன்று திரு எழுத்தாய் ,
நால் வேதக் கடல் அமுது ( பெரியாழ்வார் திருமொழி 4-3-11 )  என்னும் படி வேத சாரமாய் ,
மூன்று எழுத்தாகி ( பெரியாழ்வார் திரு மொழி 4-7-10 )என்கிற   படியே மூன்று பத மாய் ,
மூன்று பொருளை வெளி இடக் கடவதாய் ,
மூலமாகிய ஒற்றை   எழுத்தாய் (பெரியாழ்வார் திரு மொழி 4-5-4 ) 
ஒரு பதமாய் , ஒரு பொருளைக் காட்டக் கடவதாய் , இருக்கும் ..

சப்த அர்த்தங்கள் என்ற இரண்டாலும் , ஜீவ பர பிரதான்யம் கொள்ளக் கடவது இறே ..
ஓங்கார ரதம் பார்த்த செல்வத் தேர் போல ( பெரிய திரு மொழி 2-10-8 ) இறே இருப்பது ..
அடியேன் அடியாய் ஆவி அடைக்கலம் ( திரு விருத்தம் -85 ) என்கிற படியே ,
ஆத்ம சமர்பணத்திற்கு   மந்திரமாய் ,
சந்தஸ்ஸூ   வேதங்களில் பிரணவம் நான் என்ற மூன்று எழுத்தாய் ( பெரியாழ்வார் திரு மொழி 4-10-4 ) 
முதல்வனோடே   வேறு செய்யாமல் ( திரு சந்த விருத்தம் -116 )  ஒரு பேரிலே   இருப்பாக்குகையாலே ,
இரண்டு பங்குக்கு ஒரு மூல பிரமாணம் போலேயாய்  
வேதத்துக்கு   கீழும் மேலும் செப்பும் மூடியும் போல ,
செம்சொல் மறைப் பொருளை (பெரியாழ்வார் திரு மொழி 4-10-7  )  இது சேமித்துக் கொண்டு இருக்கும் ..

அ -கார அர்த்தம் ..
ஓர் எழுத்து ஓர் உரு (பெரிய திருமொழி 6-1-5   )  என்னும் படி
இதுக்கு பிரக்ருதியாய் ,முதல் எழுத்தாய் , எல்லா வற்றிலும் ஏறி ,
சொல் நிறப்பத்தை வுண்டாக்குகிற துளக்கமில் விளக்கான (திருக் குறும் தாண்டகம் -18  )  அகாரம் ..
நான் மறையும் செம் பொருளுக்கு அடியாய் (நாச்சியார் திருமொழி 11-6  ) 
அவை அவை தோறும்   ( திரு விருத்தம் -96 )  நிறைந்து நின்ற (திருவாய் மொழி 3-2-7  )
அக்ஷரங்களில் அகாரம் நான்   என்று மேல் இருந்த விளக்கான (பெரியாழ்வார் திருமொழி 4-3-11  ) 
எம்பெருமானைக் காட்டுகிறது ..

இது அவ ரக்ஷண -என்கிற தாதுவிலே பதம் ஆகையாலே , இந்த ரஷகம் ஆகிற தொழில்  
காக்கும் இயல்வினனான (  திரு வாய் மொழி -2-2-9 ) சர்வேஸ்வரன்   பக்கலிலே கிடக்கை யாகையாலே ,
மூவா தனி முதலாய் மூ வுலகும் காவலோன் ( திருவாய் மொழி 2-3-8   ) என்கிற படியே
காரண வஸ்துவே ரஷகமும் என்று   தோன்றும் ..
தேச கால அவஸ்த பிரகார அதிகாரிகளை இட்டு ரஷணத்தை சுறுக்காமை யாலே ,-
துளிக்கின்ற வான் இன் நிலம் ( திரு வாய் மொழி 2-3-10 )-என்றும் –
வரும் காலம் நிகழ் காலம் கழி காலமாய் ( திரு வாய் மொழி 3-1-5 ) -என்றும் –
ஞாலத் தூடே நடந்தும்   நின்றும் கிடந்தும் இருந்தும் ( திரு வாய் மொழி 9-3-1 )-என்றும் –
மன் உயிர்க்கு எல்லாம் அரணாய (முதல் திரு வந்தாதி -60 ) என்கிற படியே –
எல்லாத் தேசத்திலும் , எல்லாக் காலத்திலும் ,எல்லா அளவிலும் , எல்லா வழியாலும் ,
எல்லோரையும்   ரஷிக்கும் படியைக் காட்டுகிறது ..

அருளால் அளிப்பார் யார் ( திரு வாய் மொழி 2-2- 2 )-என்றும் –
உவந்து எம்மைக் காப்பாய் ( நான் முகன் திரு வந்தாதி -19 ) -என்கிற படியே
அருளையும் உகப்பையும் பரிகரமாகக் கொண்டு ,
மலர் கதிரின் சுடர் உடம்பாலும் (திரு வாய் மொழி 3-1-5 ) 
வருந்தாதே ஞான த்தாலும் ( திரு வாய் மொழி 3-1-5 )
எழுவார்க்கு (முதல் திரு வந்தாதி -36 ) உடம்பைப் பூண் கட்டியும் ,
விடை கொள்வார்க்கு ( முதல் திரு வந்தாதி -36 ) செடியார் ஆக்கை கழித்தும் ( திரு வாய் மொழி 1-5-7 ) 
வழுவா வகை நினைந்தார்க்கு ( முதல் திரு வந்தாதி -36 )  தன் தாளின் கீழ் சேர்த்தியை   உண்டாக்கியும் ,
சேர்ந்தார்களை என்றும் மகிழப் பண்ணியும் ( திரு வாய் மொழி 2-3-6 ),
பிரிந்து கூடாதார் ( திரு வாய் மொழி   8-3-6 )  பண்ணியும்
பண்பும் தாமேயாயும் பண்ணும் ரஷணம்   சேதனர் நின்ற அளவுக்கு ஈடாய் இருக்கும் ..

அகார அர்த்தம் ஸ்ரீ யபதியே ..
திரு வுக்கும் திரு வாகிய செல்வன் ( பெரிய திரு மொழி 7-7-1 )
திரு மங்கை தன்னோடும் திகழ்கின்ற திரு மாலார் (திரு வாய் மொழி 10-6-9 ) என்று
அவனுக்கு நிரூபஹம் ஆகையாலும் ,
த்யு மணியையும் மாணிக்கத்தையும்   பூவையும் விடாத பிரபையும்   ஒளியும் மணமும் போல ,
மணியை அணி   உருவில் ( பெரிய திரு மொழி 8-9-2 )
திரு மாலை ( பெரிய திரு மொழி 5-6-7 ) என்னும் படியே  
தன்னோடும் பிரிவிலாத   திரு மகள்   ( பெரிய திரு மொழி 4-5-5 ) ஆகையாலும்
ஊழி ஊழி தலை அளிக்கும் திரு மால் (திரு வாய் மொழி 10-7-6 ) என்னும் படி
ரஷண தர்மத்துக்கு இவள் தர்ம பதி ஆகையாலும் ,
திரு மாலே நானும் உனக்கு (திருப் பல்லாண்டு -11 ) -என்றும் –
திரு மார்பா உனக்காக்கி தொண்டு பட்ட (பெரிய திரு மொழி 6-3-9 ) என்னும் ஆத்மாவுக்கு
மிதுன சேஷத்வம் ஸ்வரூபம் ஆகையாலும் ,
ஸ்வரூப ரூப விபவங்களைப் போல ,பிரகிருதி பிரத்யய தாதிகளையும் விடாமையாலே
இதுலே ஸ்ரீ சம்பந்தமும் அனுசந்திக்கப் படும் ..

லுப்த சதுர்த்தி யர்த்தம் ..
இதில் ஏறிக் கழிந்த சதுர்த்தி -ரஷிக்கப் படுகிற வஸ்துக்கள் அடைய   அவனுக்கு சேஷம் என்று
கண்ட வாற்றால் தனதே வுலகு (திரு வாய் மொழி 4-5-10 )  என்னும் படி
ரஷிக்கைக்கு அடியான உறவை அறிவிக்கிறது ..
ரக்ஷிக்கிறவன் ஸ்வாமியாய் /ரக்ஷிக்கப் படுகிறவர்கள் தாச பூதராய்   இருக்கை இறே
இரண்டு தலைக்கும்   நிலை நின்ற ஸ்வரூபம் ..
அடியேன் என்று இசையாதவனை ( திரு வாய் மொழி 8-8-2 ஆத்மாவை இல்லை செய்த கள்ளனாக -விறே   சொல்லுவது ..

உ -காரர்த்தம் ..
உ காரம் அறுதிப் பாட்டைக் காட்டுகை யாலே ,எம்பெருமானுக்கே சேஷம் என்று பிறர்க்கான நிலையைக் கழிக்கிறது ..
ஒருவனுக்கு அடிமை யான க்ருஹ க்ஷேத்ரம் முதலானவை   பிறர்க்கு ஆக்கலாம் படி வந்தேறியாய் ,
நிலை நில்லாதே கழிகிறாப் போல அன்று இறே ஆத்மாவின் சேஷத்வம் ..
சாயை போல ( பெரியாழ்வார் 5-4-11 ) 
நிழலும் அடி தாறும் ( பெரிய திருவந்தாதி -31 ) என்னும் படி
நிழல் போல்வனரான ( திரு விருத்தம் -2 ) நாய்ச்சிமார் வுடைய சேஷத்வம் போல , அநந்யார்ஹமுமாய்   இருக்கும் ..
பிறர்க்கு அடைந்து தொண்டு படுகை ஆத்ம நாசமாய் ( பெரிய திரு மொழி 2-5-2 ) 
புறம் தொழாது ஒழிகை தேட்டம் ஆகையாலே ( நான் முன் திருவந்தாதி -68 )
மற்றானும் அல்லனே ( சிறிய திரு மடல் -54 ) என்று தேறும் படி
அவன் முகத்து அன்றி விழியேன் ( நாச்சியார் திரு மொழி 12-4 ) என்று இருக்கை ஆயிற்று ஸ்வரூபம் ..
என்னை முற்றும் உயிர் உண்டு ( திரு வாய் மொழி 10-7-3 ) என்னும் படி எம்பெருமானுக்கு
வாய் புகு சோறான ஆத்மாவை பிறர்க்கு ஆக்குகையாவது –
மறையவர் வேள்வியில் புரோடாசத்தை நாய்க்கு இடுமா போல ( நாச்சியார் திரு மொழி 1-5 )  இருப்பது ஓன்று இறே

மகார அர்த்தம் ..
மகாரம் – ககாரம் முதலான 24 எழுத்தும் ,
பாரு நீர் எரி காற்றினோடும் ஆகாசமும் ( பெரிய திரு மொழி 1-8-7 )
துன்னு கர சரணம் முதலாக எல்லா உறுப்பும் ( திரு வாய் மொழி 7-8-9 )
செவி வாய் கண் மூக்கு வாய் உடல் (முதல் திருவந்தாதி -12 )
உண்ணு சுவை ஒளி யூறு ஒலி நாற்றம் ( திரு வாய் மொழி 7-8-9) பிரகிருதி மானாங்கார மனங்கள்
( திரு வாய் மொழி 10-7-10 )  என்கிற 24 தத்துவங்களையும் காட்டி ,
தான் 25 வரான ஆத்மாவைக் காட்டக் கடவ தாகையாலும் ,-
மன -ஞானதே -என்கிற தாது ஞானத்துக்கு இருப்பிடம் ஆன ஆத்மாவைக் காட்டுகையாலும் ,
சென்று சென்று பரம் பரமாய் ( திரு வாய் மொழி 8-8-5 ) என்னும் படி
முன் உருவில்   பின் உருவாய் (திரு நெடும் தாண்டகம் -1 ) விஞ்ஞானம் என்னும் படி
அறிவால் மிக்கு ,ஞானம் மாத்திரம் அன்றிக்கே ,உணர்ந்து உணர்ந்து (திரு வாய் மொழி 1-3-6 )  என்னும் படி
நிலை நின்ற ஞாதாவாய் ,
தேனும் பாலும் கன்னலும் அமுதுமாகி தித்தித்து ( திரு வாய் மொழி 8-8-4   ) என்னும் படி
ஆனந்த ரூப மான ஆத்ம வஸ்துவை பிறர்க்கு உரித்து அல்லாத படி ,சேஷ மாகச் சொல்லப் பட்டது என்கிறது ..

கண்கள் சிவந்த தின் படியே –திருவாய்மொழி- 8-8   ) ஞான ஆனந்தாதி களுக்கு முன்னே சேஷத்வம்   சொல்லிற்று ..
மணத்தையும் ஒளியையும் கொண்டு விரும்பப் படும் பூவும் மாணிக்கமும் போல ,
அவனுக்கு ஆன போது விரும்பப் பட்டு
பிறர்க்கு ஆன போது   ஏறாளும் இறையோனில் ( திரு வாய் மொழி 4-8  ) படியே கை விடப்படும் ஆத்மா என்று   தோற்றுகைக்காக .
அடியோம் என்று ( திருப் பல்லாண்டு -10 )  எழுத்துப் பட்ட அன்று   சேஷத்வம் எல்லோருக்கும் பொதுவாகையாலே  
ஆத்மாக்கள்   என் வுடைமையையும் ( பெரியாழ்வார் திரு மொழி 5-4-1 )  என்னும் படி
ஆத்மாவுக்கு சேஷமான அசித்தையும் இம் ம -காரம் தான்   காட்டக் கடவது .

——————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –