Thiruvonum's Weblog

ஸ்ரீ பெரிய ஜீயர் அருளிய உரை ––அவதாரிகை –

ஸ்ரீ எம்பெருமானார் இந்த லோகத்தில் அவதரித்து அருளிற்று என்னை யடிமை கொள்ளுகைக்காக –
வேறு ஒரு ஹேதுவும் இல்லை -என்கிறார்.

ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் அருளிய உரை–அவதாரிகை–

பால்யமே பிடித்து -மாதுலேயன் என்று நினையாதே ரஷகன் என்றே அத்யவசித்து இருக்கிற-பஞ்ச பாண்டவர்களுக்கு
பிரதி பஷம் அழியும்படி சாரத்தியம் பண்ணின ஸ்ரீ கிருஷ்ணனுடைய ஆனைத்-தொழில்கள் எல்லாம்
தெளிந்த ஸ்வரூப ஞானம் உடைய ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு ஆராவமுதாய்-இருக்கும் ஸ்ரீ எம்பெருமானார் –
இந்த பாப பிரசுரமான பூ லோகத்திலே -அவதரித்தது -ஆராய்ந்து பார்த்தால் –
என்னை ஆளுகைக்காகவே என்று நிச்சிதமாய்த்து இத்தனை ஒழிய வேறு ஒரு ஹேது இல்லை என்கிறார் –

ஸ்ரீ அமுது விருந்து-ஸ்ரீ திருமலை நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண ஐயங்கார் ஸ்வாமிகள்-அருளிய உரை–அவதாரிகை-

என்னை அடிமை கொள்வதற்காகவே ஸ்ரீ எம்பெருமானார்-அவதாரம் செய்து அருளினார் –என்கிறார்

அவதாரத்துக்கு ஹேது -பயன்- கர்ம இல்லை ..கை பிடித்து உத்தாரணம் பண்ண தான்
நாம் கர்மம் அடியாக பிறக்க -/ஸ்வாமியோ -நம் கர்ம தீர அவதாரம்
நானும் பிறந்து நீயும் பிறக்க வேணுமா-ஸ்ரீ கண்ணன்-அர்ஜுனன் கீதையில்

அடியைத் தொடர்ந்து எழும் ஐவர் கட்காய் அன்று பாரதப்போர்
முடியப் பரி நெடும் தேர் விடும் கோனை முழுது உணர்ந்த
அடியர்க்கு அமுதம் இராமானுசன் என்னை யாள வந்திப்
படியில் பிறந்தது மற்றில்லை காரணம் பார்த்திடிலே –51 –

பத உரை –
அடியை தொடர்ந்து -திருவடிகளை உபாயமாக பற்றி கொண்டு அதன் வழியே பின்பற்றிச் சென்று
எழும் -எழுச்சியை பெரும்
ஐவர்கட்காய்-பஞ்ச பாண்டவர்களுக்காக
அன்று -அக்காலத்திலே
பாரதப் போர் -மகா பாரத யுத்தத்திலே
முடிய -எதிரிகள் நாசம் அடையும்படியாக
பரி-குதிரைகள் பூட்டிய
நெடும் தேர் -பெருமை வாய்ந்த தேரை
விடும் -செலுத்தும்
கோனை-சர்வேஸ்வரனை
முழுது உணர்ந்த -முழுவதும் தெரிந்து கொண்ட
அடியர்க்கு -அறிந்த அந்தந்த தன்மைகளுக்கு தோற்று அடிமை யானவர்களுக்கு
அமுதம் -இனியராய் இருக்கும்
இராமானுசன் -ஸ்ரீ எம்பெருமானார் –
இப்படியில் -இந்த பூமியில்
வந்து பிறந்தது -வந்து அவதாரம் செய்து
என்னை ஆள -என்னை ஆளுகைக்காக
பார்த்திடில் -ஆராய்ந்து பார்த்தல்
மற்று -வேறு காரணம்
இல்லை-ஏதும் இல்லை

வியாக்யானம் –
க்ருஷ்ணாஸ்ரயா க்ருஷ்ணபலா கிருஷ்ண நாதாச்ச பாண்டவா -பாரதம்-த்ரோண- 183- – என்கிறபடியே
திருவடிகளை பின் சென்று -கர்வோத்தரராய் இருக்கிற பாண்டவர்களுக்காகாத் துர்வர்க்கமடைய
அங்கே திரண்டு இவர்கள் தனிப்பட்டு -தன்னை ஒழிய வேறு துணை அற்று இருக்கிறவன்று –
பாரத சமரத்திலே அவர்கள் பிரதி பஷம் முடியும் படி –
ஆடிய மா நெடும்தேர் -திருவாய் மொழி – 6-8 9- –என்கிறபடியே
குதிரை பூண்ட நெடிய தேரை நடத்தின ஸ்ரீ சர்வேஸ்வரனை ஆஸ்ரித பஷபாதம் -ஆஸ்ரித பாரதத்ர்யம் –
ஆஸ்ரித விரோதி நிரசனம் –முதலான சர்வ ஸ்வபாவங்களையும் அறிந்து-அவவவ ஸ்வபாவங்களுக்கு தோற்று
எழுதிக் கொடுத்து இருக்கும் அவர்களுக்கு போகய பூதரராய் இருக்கும்-
ஸ்ரீ எம்பெருமானார் இந்தப் பூமியில் வந்து அவதரித்து -என்னை ஆளுகைக்காக –
ஆராயில் வேறு ஒரு காரணம் இல்லை –

எழுச்சி –கிளப்பும் -அதாவது -நாம் கிருஷ்ண ஆஸ்ரயர் -என்கிற ஒவ்த்தத்யம்
படி-பூமி–

அடியைத் தொடர்ந்து எழும் –
பால்யமே பிடித்து -வியாசர் குந்தி மார்கண்டேயன் முதலானவர்கள்- உடைய உக்தி விசேஷங்களாலும் –
ஆபத்து வந்த போதெல்லாம் உதவி ரஷித்த படியாலும் –
ஸ்ரீ கிருஷ்ணனை மாதுலேயன் என்று நினைக்கை அன்றிக்கே -தங்களை ரஷிக்கும் பரதத்வம் என்று அத்யவசித்து –
கிருஷ்ண ஆஸ்ரய கிருஷ்ணா பலா கிருஷ்ணா நாதஸ பாண்டவ -என்கிறபடியே அவன் திருவடிகளை ஆஸ்ரயித்து
ருத்ரேந்த்ராதிகளை வென்று -காலகேய ஹிடிம்ப ஜராசந்தாதிகளை சம்கரித்து லோகத்திலே-
தங்களுக்கு ஒருவரும் சதர்சர் இல்லை என்று கர்வோத்தராய் இருந்த ஔத்தத்யம் –

ஐவர்கட்கா –
தர்ம-பீமார்ஜுன நகுல சகதேவர் என்று ஐந்து பேரான பஞ்ச பாண்டவர்களுக்காக –

அடியைத் தொடர்ந்து எழும் ஐவர்கட்காய் –
அடியைத் தொடர்ந்ததனால் ஐவர் எழுந்தனர் –
தொடராமையால் மற்றையோர் அனைவரும் முடிந்தனர் –
கச்சத் தவமே நம் சரணம் சரண்யம் புருஷர்ஷபா -புருஷ ஸ்ரேஷ்டர்களே இந்தக் கண்ணனை-சரணம் அடையுங்கோள்-என்று
மார்கண்டேயன் உபதேசிக்க -அதன்படியே –
த்ரவ்பத்யா சஹிதாஸ் சர்வே நமச்சக்ரூர் ஜனார்த்தனம் -என்று
அனைவரும் த்ரவ்பதியோடு கூடினவர்களாய் கண்ணனை சரண் அடைந்தனர் –
பாண்டவர்கள் ஐவரும் ஸ்ரீ கண்ணனை சரண் அடைந்தமை காண்க –

ஐவர்கட்காய் –
என்றதனால் -ஐவர்கள் கையாளாய் தன்னை நினைத்து ஸ்ரீ கண்ணன் இழி தொழில் செய்தமை தோற்றுகிறது –
நாடுடை மன்னர்க்குத் தூது செல்னம்பிக்கு -என்றதும் காண்க –
ராஜ்யமுடையார் பாண்டவர்களே -நாம் அவர்களுக்கு ஏவல் செய்து நிற்கிறோம் என்று ஆயிற்று
அவன்-நினைத்து இருப்பது -என்பது அவ்விடத்திய- 6-8 3- – ஸ்ரீ ஈடு –
பாண்டவர்கள் தங்களைக் கண்ணன் அடிமைகளாக-நினைத்து இருக்க –
இவன் அவர்களுக்குத் தன்னை யடிமையாகக் காணும் நினைத்து இருப்பது .

அன்று –
துரி யோதனன் இடத்தில்-
பஷ பாதத்தால் கர்ண சல்யாதி துர்வர்க்கம் எல்லாம் திரண்டு -இந்த பாண்டவர்களும் தனிமைப் பட்டு-
தன்னை ஒழிய வேறு ஒரு துணை இன்றிக்கே இருக்கிற சமயத்திலே –

பாரத போர் முடிய –
உபய சேனையிலும் -பரத வம்சத்தாரில் பரிமிதரானாலும் துர்வர்க்கங்கள் இந்த உபய சேனையிலும்-அந்வயித்து
யுத்தம் பண்ணினார்கள் ஆகையாலே அந்த யுத்தத்துக்கு பாரத யுத்தம் என்று பேராய் இருக்கிறது –
அப்படிப்பட்ட உபய சேனையிலும் திரண்டு இருக்கிற பதினெட்டு அஷோகிணி பலத்துக்குமாக பாண்டவர்கள் ஐவரரும்
சேஷித்து அவர்களுக்கு பிரதி பஷ பூதரான மற்றப் பேர் எல்லாரும் முடியும்படி

பரி நெடும் தேர் விடும் கோனை –
ஆடிய மா நெடும் தேர் -என்கிறபடி
ஸ்வேதாச்வங்களாலே பூணப்பட்டு -சர்வாலன்க்ர்தமாய் –தேவதா ப்ரசாதத்தாலே வந்ததாகையாலே
திவ்யமாய் மகத்தான திருத் தேரை-
தான் சாரதியாய் நடத்தி தன்னுடைய சர்வ ஸ்வாமித்வம் சர்வருக்கும் தெரியும்படி இருக்கிற ஸ்ரீ கிருஷ்ணனை

தத்ர பாண்டவாநாம் குருணாம் ச யுத்தே ப்ராரப்தே பகவான் புருஷோத்தம சர்வேஸ்வர ஜகது
பக்ர்திமர்த்ய ஆஸ்ரித வாத்சல்ய விவச பார்த்தம் ரதினம் ஆத்மாநஞ்ச சாரதிம் சர்வலோக சாஷிகம் சகார-என்று
ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யத்திலே இவ் அர்த்தத்தை ஸ்ரீ எம்பெருமானார் அருளிச் செய்தார் இறே -.
இந்த ஸ்ரீ கிருஷ்ணன்-யது குலத்திலே அவதரித்தாலும் – ஸ்ரீ ருக்மிணி பிராட்டி யினுடைய சுயம்வரதுக்காக குண்டின புரத்துக்கு
ஏற எழுந்து அருளின போது -இந்த்ரன் தேவ ஜாதிகையிலே ஒரு சிம்காசனத்தை அனுப்பி வைத்து-
ஸ்ரீ கிருஷ்ணனை ராஜாவாகும்படி அந்த சிம்காசனத்திலே எழுந்து அருளப் பண்ணுவித்து -திரு அபிஷேகம்
பண்ணிவித்தான் என்று பிரசித்தம் இறே –
ஆகா ராஜா என்னக் குறை இல்லை -இப்படிப் பட்டவனை –

அன்று –தேர் விடும் கோனை –
கையில் ஆயுதம் எடேன் -என்று பிரதிக்ஜை செய்து இருப்பதால்
தேரை விட்டுத் தேர்க் காலாலே சேனையைத் தூளாக்கினான் .
ஸ்வாமி ஸ்ரீ நம் ஆழ்வாரும்
குரு நாடுடை ஐவர்கட்காய் ஆடிய மா நெடும் தேர்ப்படை நீர் எழச் செற்ற பிரான் -திருவாய் மொழி – 6-8 3-என்றார் .
ஆயுதம் எடாமைக்கு அனுமதி பண்ணுகையாலே தேர்க் காலாலே -சேனையைத் துகள் ஆக்கினான் -என்பது ஆங்கு உள்ள ஸ்ரீ ஈட்டு ஸ்ரீ ஸூக்தி .
மகதி சயந்த நேச்த்திதவ் -பெரிய தேரில் இருப்பவர்கள்-என்றதற்கு ஏற்ப நெடும் தேர் –எனப்பட்டது –
தேர் விடும் கோனை
தேர் விடும் -என்பதால் சௌலப்யமும்
கோனை -என்பதால் பரத்வமும் புலன் ஆகின்றன

முழுது உணர்ந்த –ஸ்ரீ இராமானுசன்
ஐவர்கட்காய் என்று ஆஸ்ரித பஷ பாதமும்
தேர் விடும் -என்று ஆஸ்ரித பாரதந்திரியமும்
முடிய விடும் என்று விரோதி நிரசன சாமர்த்தியமும்
முழுதும் -என்பதனால்-உணர்த்தப்படுகின்றன –

முழுது உணர்ந்த அடியர்க்கு-
ஸ்வரூப ரூப குண விபூதிகளையும்
ஏஷ நாராயணஸ் ஸ்ரீ மான் ஷீரார்ணவ-நிகேதன -நாக பர்யங்க முத்ஸ்ரஜ்ய ஹ்யாகதோ மதுராம்புரிம் -என்கிறபடியே
சர்வ ஸ்மாத் பரனாயும்-அஜகத் ஸ்வபாவனாயும் வந்து அவதரித்து –
உபசம்காசர்வாத்மன் ரூபமே தச்சதுர்புஜம் -என்று பிதாவானவன் பிரார்த்திதவாறே ப்ராக்ரதரைப் போலே இருந்தபடியையும் –
யமுனா நதியைக் கால் நடையாக பண்ணினதும் –
ஓர் அபலை கையிலே கட்டுண்டு அடி உண்டதும் –
பூதனா சகட யமாளார்ஜுன உரிஷ்ட ப்ரலம்ப தேனுக காளிய-கேசி குவலயாபீட சாணூர கம்சாதிகளாகிற
ஆஸ்ரித விரோதிகளைக் கொன்றதும் –
அக்ரூர மாலாகாராதிகளை அனுக்ரகித்ததும் -கோவர்த்தன உத்தரணாத்ய அதி மானுஷ திவ்ய சேஷ்டிதங்களைப் பண்ணினதும் –
பாண்டவர்களுக்கு பரதந்த்ரனாய் கழுத்திலே ஓலை கட்டிக் கொண்டு தூத்யம் பண்ணினதும் –
காலாலே ஏவிக்-கார்யம் கொள்ளும்படியான சாரத்யத்தைச் செய்ததும் –
விஸ்வரூபத்தை தர்சிப்பததும் –
அர்ஜுன வ்யாஜேன லோக-உபகார அர்த்தமாக அத்யாத்ம சாஸ்த்ரத்தை வெளி இட்டதும் –
முதலானவற்றையும் அறிந்தவர்களாய் -அவ் வவ-ஸ்வ பாவங்களுக்கு தோற்று -தங்களை எழுதிக் கொடுத்து
சேஷத்வ ஸ்வரூபத்தில் நிஷ்டரான ஸ்ரீ ஆழ்வான் ஸ்ரீ ஆண்டான்-ஸ்ரீ பிள்ளான் ஸ்ரீ எம்பார் முதலானவர்களுக்கு –

இது நூற்றுவர் வீய சொன்னது அது-திரு வாய் மொழி- ஐ ஐந்து முடிக்க

அமுதம் –
ஸ்வரூப உஜ்ஜீவனத்தை பண்ணுமவர் ஆகையால் நித்ய அபூர்வராய் ரசிக்குமவரான –

இராமானுசன் –
ஸ்ரீ எம்பெருமானார் –

என்னை யாள வந்து –
பரம பதத்திலே பரி பூர்ண அனுபவம் நடவா நிற்க –
அத்தைக் காற்கடைக் கொண்டு -அதில் நின்றும் அடியேனை அடிமை கொள்ளுக்கைக்காக எழுந்து அருளி –
இப்படியில் -பகவத் ஸ்வரூப திரோதா நகரீம் விபரீத ஞான ஜநநீம் ஸ்வ விஷயா யாச்ய போக்ய புத்தர் ஜநநீம் -என்னும்படியான
ப்ராக்ருத பூமியிலே -பிறந்து -ஸ்ரீ மான் ஆவிர்பூதவ் பூமவ் -என்கிறபடியே அவதரித்து அருளினது –

என்னை யாள –
அஹ மச்ப்யபராத சக்ரவர்த்தி -என்றும்
பாபானாம் பிரதமோச்ம்யஹம்-என்னும்படியான-அடியேனை ரஷிக்கவே ஆய்த்து –

மற்று இல்லை காரணம் பார்த்திடிலே –
பின்னையும் இவ் அவதாரத்துக்கு மூலம் எது என்று ஆராய்ந்து பார்த்தால் வேறு ஒரு காரணம் இல்லை
என்று அருளிச் செய்தார் ஆயிற்று –

அவதார ரகஸ்யத்தை அறிந்து -ஸ்ரீ எம்பெருமான் ஸ்வபாவங்களுக்கு தோற்று உள்ள அடியர்
அமுதம் போல் இராமானுசனை அனுபவிக்கின்றனர் .ஆதலின் இவர் ப்ராக்ருதராய் இருத்தல் கூடாது .
அமுதம் திவ்யம் அன்றோ-
ஆகையால் -இவ்வமுதம் இப்படியில் பிறப்பதற்கு காரணம் அதன் கருமம் அன்று
பின்னை ஏன் பிறந்தது
என்னை யாளவே என்கிறார்
இந்தப் பாட்டில் -ஸ்ரீ எம்பெருமானார் என்னை விஷயீகரிக்க முடியாமையால்-அவன் திருவடிகளில்-எனக்கு ஈடுபாடு இல்லை –
எனக்காகவே அவதரித்து -விஷயீ கரித்தமையால்-ஸ்ரீ எம்பெருமானார் திருவடிகளே எனக்கு விலஷணமாய்த் தோற்றுகின்றன
என்று-ஸ்ரீ அமுதனார் கருதுவதாகத் தோற்றுகிறது .

ஸ்ரீ ஸ்வாமி இந்த லோகத்தில் அவதரித்து -திவ்யம்- அமுதம்- அருளிற்று என்னை அடிமை
கொள்ளுகைக்காக–வேறு ஒரு ஹேதுவும் இல்லை..

—————-

அருளிச் செயல்களும் -துவரைக் கோனாய் நின்ற மாயன் அன்று ஓதிய வாக்கும்–
பெரியாழ்வார் திருமொழி —
தாரித்து நூற்றுவர் தந்தை சொல் கொள்ளாது போருய்த்து வந்து புகுந்தவர் மண்ணாளப்
பாரித்த மன்னர் படப் பஞ்சவர்க்கு அன்று தேருய்த்த கைகளால் சப்பாணி -தேவகி சிங்கமே சப்பாணி -1-6-6-

பஞ்சவர் தூதனாய்ப் பாரதம் கை செய்து –அஞ்சன வண்ணனே அச்சோ வச்சோ ஆயர் பெருமானே அச்சோ அச்சோ -1-8-3-

கழல் மன்னர் சூழக் கதிர் போல் விளங்கி எழலுற்று மீண்டு இருந்துன்னை நோக்கும்
சுழலைப் பெரிதுடைத் துச்சோதனனை அழல விழித்தானே அச்சோ வச்சோ ஆழி யங்கையனே அச்சோ வச்சோ –1-8-5-

போர் ஓக்கப் பண்ணி இப் பூமிப பொறை தீர்ப்பான் தேர் ஓக்க வூர்ந்தாய் செழும் தார் விசயற்காய்
நாந்தகம் ஏந்திய நம்பி சரண் என்று தாழ்ந்த தனஞ்சயர்க்காகி தரணியில்
வேந்தர்களுட்க விசயன் மணித் திண் தேர் ஊர்ந்தவன் என்னைப் புறம் புல்குவான் –உம்பர் கோன் என்னைப் புறம் புல்குவான் -1-9-5-

மெச்சூது சங்கமிடத்தான் நல்வேயூதி பொய்ச்சூதில் தோற்ற பொறையுடை மன்னார்க்காய்
பத்தூர் பெறாதன்று பாரதம் கை செய்த அத்தூதன் அப்பூச்சி காட்டுகின்றான் அம்மனே அப்பூச்சி காட்டுகின்றான் -2-1-1-

மலை புரை தோள் மன்னவரும் மாரதரும் மற்றும் பலர் குலைய நூற்றுவரும் பட்டழிய பார்த்தன்
சிலை வளையத் திண் தேர் மேல் முன்னின்ற செங்கண் அலவலை வந்தப்பூச்சி காட்டுகின்றான் அம்மனே அப்பூச்சி காட்டுகின்றான் -2-1-2-

ஒன்றே யுரைப்பான் ஒரு சொல்லே சொல்லுவான் துன்று முடியான் துரியோதனன் பக்கல்
சென்று அங்குப் பாரதம் கை எறிந்தானுக்கு கன்றுகள் மேய்ப்பதோர் கோல் கொண்டு வா கடல் நிற வண்ணற்கோர் கோல் கொண்டு வா -2-6-4-

சீரொன்று தூதாய்த் துரி யோதனன் பக்கல் ஊர் ஓன்று வேண்டிப் பெறாத வுரோடத்தால்
பார் ஒன்றிப் பாரதம் கை செய்து பார்த்ததற்குத் தேர் ஒன்றை யூர்ந்தாற்கோர் கோல் கொண்டு வா
தேவ பிரானுக்கோர் கோல் கொண்டு வா –2-6-5-

பற்றார் நடுங்க முன் பாஞ்ச சன்னியத்தை வாய் வைத்த போரேறே என் சிற்றாயர் சிங்கமே சீதை மணாளா -3-3-5-

பஞ்சவர் தூதனாய்ப் பாரதம் கை செய்து —அஞ்சன வண்ணனைப் பாடிப் பற யசோதை தன் சிங்கத்தைப் பாடிப் பற -3-9-5-

மன்னர் மறுக மைத்துனன்மார்க்கு ஒரு தேரின் மேல் முன்னங்கு நின்று மோழை எழுவித்தவன் மலை –தென் திருமாலிருஞ்சோலையே -4-2-7-

பாண்டவர் தம்முடைய பாஞ்சாலி மறுக்கம் எல்லாம் ஆண்டு அங்கு நூற்றுவர் தம் பெண்டிர் மேல் வைத்த அப்பன் மலை –தொல்லை மாலிருஞ்சோலையதே -4-3-6-

திரை பொரு கடல் சூழ் திண் மதிள் துவரை வேந்து தன் மைத்துனன் மார்க்காய் அரசினை யவிய அரசினை யருளும்–கண்டம் என்னும் கடி நகரே -4-7-8-

மருமகன் தன் சன்னதியை உயிர் மீட்டு மைத்துனன் மார் உருமகத்தே வீழாமே குரு முகமாய்க் காத்தானூர் –புனல் அரங்கம் என்பதுவே –4-8-3-

மைத்துனன் மார் காதலியை மயிர் முடிப்பித்து அவர்களையே மன்னராக்கி உத்தரை தன் சிறுவனையும்
உய்யக் கொண்ட உயிராளன் யுறையும் கோயில் –திருவரங்கமே –4-9-6-

—————————————————

நாச்சியார் திருமொழி
பூங்கொள் திருமுகத்து மடுத்தூதிய சங்கொலியும் சாரங்கவில் நாண் ஒலியும் தலைப்பெய்வது எஞ்ஞான்று கொலோ –9-9-

செம்மையுடைய திருவரங்கர் தாம் பணித்த மெய்ம்மைப் பெரு வார்த்தை விட்டு சித்தர் கேட்டிருப்பர்
தம்மை யுகப்பாரைத் தாமுகப்பார் என்னும் சொல் தம்மிடையே பொய்யானால் சாதிப்பாரினியே —11-10-

—————————————————-

திருச்சந்த விருத்தம்
பார் மிகுத்த பாரம் முன் ஒழிச்சுவான் அருச்சுனன் தேர் மிகுத்து மாயமாகி நின்று கொன்று வென்றி சேர்
மாரதர்க்கு வான் கொடுத்து வையமைவர் பாலதாம் சீர் மிகுத்த நின்னலால் ஓர் தெய்வம் நான் மதிப்பனே –89-

—————————————–

பெரிய திருமொழி
பார்த்தற்காய் அன்று பாரதம் கை செய்திட்டு வென்ற பரஞ்சுடர் கோத்து அங்கு ஆயர் தம் பாடியில் –திருவேங்கடம் அடை நெஞ்சே -1-8-4-

முன் ஓர் தூது வானரத்தின் வாயில் மொழிந்து அரக்கன் மன்னூர் தன்னை வாளியினால் மாள முனிந்து -அவனே
பின் ஓர் தூது ஆதி மன்னார்க்காகி பெரு நிலத்தார் இன்னார் தூதன் என நின்றான் எவ்வுள் கிடந்தானே –2-2-3-

விற் பெரு விழாவும் கஞ்சனும் மல்லும் வேழமும் பாகனும் வீழ
செற்றவன் தன்னை புரமெரி செய்த சிவனுறு துயர் களை தேவை
பற்றலர் வீயக் கோல் கையில் கொண்டு பார்த்தன் தன் தேர் முன் நின்றானை
சிற்றவை பணியால் முடி துறந்தானைத் திரு வல்லிக் கேணிக் கண்டேனே -2-3-1-

இன் துணைப் பதுமத்து அலர் மகள் தனக்கும் இன்பன் நற் புவி தனக்கு இறைவன்
தன் துணை ஆயர் பாவை நப்பின்னை தனக்கு இறை மற்றையோர்க்கு எல்லாம்
வன் துணை பஞ்ச பாண்டவர்க்காகி வாயுரை தூது சென்றியங்கும்
என் துணை எந்தை தந்தை தம்மானைத் திரு வல்லிக் கேணிக் கண்டேனே -2-3-5-

அந்தகன் சிறுவன் அரசர் தம் அரசர்க்கு இளையவன் அணியிழையைச் சென்று
எந்தமக்கு உரிமை செய்யெனைத் தரியாது எம்பெருமான் அருள் என்ன
சந்தமல் குழலாள் அலக்கண் நூற்றுவர் தம் பெண்டிரும் எய்தி நூல் இழப்ப
இந்திரன் சிறுவன் தேர் முன் நின்றானைத் திரு வல்லிக் கேணிக் கண்டேனே -2-3-6-

பாரேறு பெரும் பாரம் தீரப் பண்டு பாரதத்துத் தூதியங்கி பார்த்தன் செல்வத் தேரேறு சாரதியாய் எதிர்ந்தார்
சேனை செருக்களத்துத் திறல் அழிய செற்றான் தன்னை –திருக் கோவலூர் அதனுள் கண்டேன் நானே -2-10-8-

வேல் கொள் கைத் தலத்து அரசர் வெம் போரினால் விசயனுக்காய் மணித் தேர் கொள் கைத் தலத்து எந்தை பெம்மானிடம் –திருவயிந்தரபுரமே -3-1-9-

ஏது அவன் தொல் பிறப்பு இளையவன் வளையூதி மன்னர் தூதுவனாய் அவனூர் சொல்லுவீர்கள் சொலீர் அறியேன் –புனலாலி புகுவர் கொலோ -3-7-4-

மல்லரையட்டு மாளக் கஞ்சனை மலைத்து கொன்று பல்லரசு அவிந்து வீழப் பாரதப் போர் முடித்தாய் –-காவளந்தண் பாடியாய் களை கண் நீயே -4-6-6-

மூத்தவற்கு அரசு வேண்டி முன்பு தூது எழுந்து அருளி மாத்தமர் பாகன் வீழ மத கரி மருப்பு ஓசித்தாய் —காவளந்தண் பாடியாய் களை கண் நீயே -4-6-7-

கரையார் நெடு வேல் மற மன்னர் வீய விசயன் தேர் கடவி–புள்ளம் பூதங்குடி தானே –5-1-8-

வாம்பரியுக மன்னர் தம் உயிர் செய் ஐவர்கட்க்கு அரசளித்த காம்பினார் திரு வேங்கடப் பொருப்ப
நின் காதலை அருள் எனக்கு –திரு வெள்ளறை நின்றானே –5-3-4-

வெள்ளைப் புரவித் தேர் விசயற்காய் விறல் வியூகம் விள்ள சிந்துக்கோன் விழ ஊர்ந்த விமலனூர் –நறையூர் –6-5-8-

பாரையூரும் பாரம் தீர பார்த்தன் தன் தேரையூரும் தேவ தேவன் சேருமூர் –நறையூரே –6-5-9-

மிடையா வந்த வேல் மன்னர் வீய விசயன் தேர் கடவி குடையா வரை யொன்று எடுத்து ஆயர் கோவாய் நின்றான் –நறையூர் நின்ற நம்பியே -6-7-7-

பந்தார் விரலாள் பாஞ்சாலி கூந்தல் முடிக்கப் பாரதத்து கந்தார் களிற்றுக் கழல் மன்னர் கலங்கச் சங்கம் வாய் வைத்தான் –நறையூர் நின்ற நம்பியே -6-7-8-

மண்ணின் மீ பாரம் கெடுப்பான் மற மன்னர் பண்ணின் மேல் வந்த படையெல்லாம் பாரதத்து
விண்ணின் மீதேறி விசயன் தேரூர்ந்தானை நண்ணி நான் நாடி நறையூரில் கண்டேனே –6-8-8-

உரங்களால் இயன்ற மன்னர் மாளப் பாரதத்து ஒரு தேரை ஐவரக்காய்ச் சென்று இரங்கி யூர்நது அவர்க்கு இன்னருள் செய்யும் எம்பிரானை -7-3-4-

பாரித்து எழுந்த படை மன்னர் தம்மை மாள பாரதத்துத் தேரில் பாகனா யூர்ந்த தேவ தேவன் ஊர் போலும் –அழுந்தூரே-7-5-2-

கயம் கொள் புண் தலைக் களிறுந்து வெந்திறல் கழல் மன்னர் பெரும் போரில் மயங்க வெண் சங்கம் வாய் வைத்த மைந்தனும் வந்திலன் –8-5-4-

துவரிக்கனி வாய் நில மங்கை துயர் தீர்ந்துய்ய பாரதத்துள் இவரித்தரசர் தடுமாற
இருள் நாள் பிறந்த அம்மானை –கண்ண புரத்து அடியேன் கண்டு கொண்டேனே –8-8-9-

அரவ நீள் கொடியோன் அவையில் ஆசனத்தை அஞ்சிடாதே இட அதற்குப் பெரிய மா மேனி
அண்ட மூடுருவப் பெரும் திசை யடங்கிட நிமிர்ந்தோன் –திருக் கண்ணங்குடியில் நின்றானே –9-1-8-

பன்னிய பாரம் பார்மகட்க்கு ஒழியப் பாரத மா பெரும் போரில் மன்னர்கள் மடிய மணி நெடும் திண் தேர்
மைத்துனருக்கு உய்த்த மா மாயன் —திருக் கண்ணங்குடியில் நின்றானே –9-1-9-

பார்த்தனுக்கு அன்று அருளிப் பாரதத்து ஒரு தேர் முன் நின்று காத்தவன் தன்னை –திரு மால் இருஞ்சோலை நின்ற மூர்த்தியை -9-9-8-

செரு வழியாத மன்னர்கள் மாளத் தேர் வலம் கொண்டு அவர் செல்லும் அரு வழி வானம் அதர் படக் கண்டா ஆண்மை கொலோ -10-9-5-

அன்று பாரதத்து ஐவர் தூதனாய் சென்ற மாயனைச் செங்கண் மாலினை மன்றிலார் புகழ் மங்கை வாட் கலிகன்றி சொல் வல்லார்க்கு அல்லல் இல்லையே –11-1-10-

மன்னிலங்கு பாரதத்து தேரூர்ந்து —தேவர்க்கு இது கண்ணீர் என்னிலங்கு சங்கோடு எழில் தோற்று இருந்தேனே –11-3-1-

கோதை வேல் ஐவர்க்காய் மண்ணகலம் கூறிடுவான் தூதனாய் மன்னவனால் சொல்லுண்டான் காணேடீ
தூதனாய் மன்னவனால் சொல்லுண்டான் ஆகிலும் ஓத நீர் வையகம் முன்னுண்டு உமிழ்ந்தான் சாழலே–11-5-6-

பார் மன்னர் படை தொட்டு வெஞ்சமத்து தேர் மன்னர்க்காய் அன்று தேரூர்ந்தான் காணேடீ
தேர் மன்னர்க்காய் அன்று தேரூர்ந்தான் ஆகிலும் தார் மன்னர் தங்கள் தலை மேலான் சாழலே –11-5-7-

——————————————————-

திரு நெடும் தாண்டகம் –
ஓர் தேரால் மன்னிலங்கு பாரதத்தை மாள யூர்ந்த வரை யுருவின் மா களிற்றைத் தோழீ –இன்பம் எய்த எப்பொழுதும் நினைந்து உருகி இருப்பன் நானே -28-

—————————————————–

முதல் திருவந்தாதி
மயங்க வலம் புரி வாய் வைத்து வானத்து இயங்கும் எறி கதிரோன் தன்னை –
முயங்கமருள் தேராழியால் மறைத்தது என் நீ திருமாலே போராழிக் கையால் பொருது –8-

வேதியர்கள் சென்று இறைஞ்சும் வேங்கடமே வெண் சங்கம் ஊதிய வாய் மால் உகந்த வூர் –37-

———————————————

இரண்டாம் திருவந்தாதி
திரிந்தது வெஞ்சமத்து தேர் கடவி அன்று பிரிந்தது சீதையை மான் பின் போய் புரிந்ததுவும்
கண் பள்ளி கொள்ள அழகியதே நாகத்தின் தண் பள்ளி கொள்வான் தனக்கு -15–

————————————————

மூன்றாம் திருவந்தாதி
அடைந்தது அரவணை மேல் ஐவர்க்காய் அன்று மிடைந்தது பாரத வெம்போர் உடைந்ததுவும்
ஆய்ச்சி பால் மத்துக்கே வாள் எயிற்றுப் பீய்ச்சி பாலுண்ட பிரான் –28-

——————————————-

நான்முகன் திருவந்தாதி
நிலை மன்னும் என்நெஞ்சம் அந்நான்று தேவர் தலை மன்னர் தாமே மாற்றாக
பல மன்னர் போர் மாள வெங்கதிரோன் மாயப் பொழில் மறைய தேராழியால் மறைத்தாரால் -16-

நிகழ்ந்தாய் பால் பொன் பசுபுக் கார் வண்ணம் நான்கும் இகழ்ந்தாய் இருவரையும் வீய புகழ்ந்தாய்
சினப் போர்ச்சுசேதனைச் சேனாபதியாய் மனப்போர் முடிக்கும் வகை –24-

சேயன் அணியன் சிறியன் மிகப் பெரியன் ஆயன் துவரைக் கோனாய் நின்ற மாயன்
அன்று ஓதிய வாக்கதனைக் கல்லார் உலகத்தில் ஏதிலராய் மெய்ஞ்ஞானமில் –71–

—————————————————

பெரிய திரு மடல்
மன்னர் பெரும் சவையுள் வாழ் வேந்தர் தூதனாய் தன்னை இகழ்ந்து உரைப்பத் தான் முன நாள் சென்றதுவும் -141/142-

————————————————————————–

திருவாய்மொழி
தீர்த்தான் உலகளந்த சேவடி மேல் பூந்தாமம் சேர்த்தியவையே சிவன் முடி மேல் தான் கண்டு
பார்த்தன் தெளிந்து ஒழிந்த பைந்துழாயான் பெருமை பேர்த்தும் ஒருவரால் பேசக் கிடந்ததே –1-8-5-

கொல்லா மாக்கோல் கொலை செய்து பாரதப் போர் எல்லாச் சேனையும் இரு நிலத்தவித்த வெந்தாய்
பொல்லா வாக்கையின் புணர் வினை யறுக்கலறா சொல்லாய் யானுன்னைச் சார்வதோர் சூழ்ச்சியே -2-2-3-

நீர்மையில் நூற்றுவர் வீய ஐவருக்கு அருள் செய்து நின்று பார்மல்கு சேனையவித்த பரஞ்சுடரை நினைந்தாடி
நீர்மல்கு கண்ணினாராகி நெஞ்சம் குழைந்து நையாதே ஊன் மல்கி மோடு பருப்பார் உத்தமர்கட்க்கு என் செய்வாரே -2-5-7-

அடியோங்கு நூற்றுவர் வீய அன்று ஐவருக்கு அருள் செய்த நெடியோனை -2-7-11-

போர்ப்பாகு தான் செய்து அன்று ஐவரை வெல்வித்த மாய போர்த் தேர்ப்பாகனார்க்கு இவள் சிந்தை துழாய்த் திசைக்கின்றதே -4-6-1-

மாறு சேர் படை நூற்றுவர் மங்க ஓர் ஐவர்க்காய் அன்று மாயப் போர் பண்ணி நீறு செய்த வெந்தாய் –சிரீ வர மங்கல நகர் ஏறி வீற்று இருந்தாய் –5-7-4-

பிறந்தவாறும் வளர்ந்தவாறும் பெரிய பாரதம் கை செய்து ஐவர்க்குத் திறங்கள் காட்டியிட்டுச் செய்து போன மாயங்களும் -5-10-1-

மண் மிசைப் பெரும் பாரம் நீங்க ஒரு பாரத மா பெரும் போர் பண்ணி மாயங்கள் செய்து சேனையைப் பாழ் பட நூற்றிட்டுப் போய்
விண் மிசைத் தான தாமமே புக மேவிய சோதி தன் தாள் நண்ணி நான் வாங்கப் பெற்றேன் எனக்கார் பிறர் நாயகரே -6-4-10-

மாயம் அறிபவர் மாயவர்க்கு ஆளின்றி யாவரோ -தாயம் செறும் ஒரு நூற்றுவர் மங்க ஓர் ஐவர்க்காய்
தேசம் அறிய வோர் சாரதியாய்ச் சென்று சேனையை நாசம் செய்திட்டு நடந்த நல் வார்த்தை யறிந்துமே –-7-5-10-

வார்த்தை யறிபவர் மாயவர்க்கு ஆளின்றி யாவரோ போர்த்த பிறப்பொடு நோயொடு மூப்பொடு இறப்பிவை
பேர்த்து பெரும் துன்பம் வேரற நீக்கித் தன் தாளின் கீழ்ச் சேர்த்து அவன் செய்யும் சேமத்தை எண்ணித் தெளிவுற்றே -7-5-11-

பிறந்த மாயா பாரதம் பொருத மாயா –உன்னை எங்கே காண்கேனே –8-5-10-

கண்ணன் அல்லால் இல்லை கண்டீர் சரண் அது நிற்க வந்து மண்ணின் பாரம் நீக்குதற்கே வடமதுரைப் பிறந்தான் -9-1-10-

கண்டேன் கமல மலர்ப்பாதம் காண்டலுமே விண்டே ஒழிந்த வினையாயின வெல்லாம்
தொண்டே செய்து என்றும் தொழுது வழி ஒழுக பண்டே பரமன் பணித்த பணி வகையே -10-4-9-

வாட்டாற்றான் மன்னஞ்சப் பாரதத்துப் பாண்டவர்க்காப் படை தொட்டான் நல் நெஞ்சே நம் பெருமான் நமக்கு அருள் தான் செய்வானே-10-6-4-

————————————————————

இராமானுச நூற்றந்தாதி

அடல் கொண்ட நேமியன் ஆருயிர் நாதன் அன்று ஆரணச் சொல்
கடல் கொண்ட ஒண் பொருள் கண்டு அளிப்ப பின்னும் காசினியோர்
இடரின் கண் வீழ்ந்திட தானும் அவ் ஒண் பொருள் கொண்டு அவர் பின்
படரும் குணன் எம் இராமானுசன் தன் படி இதுவே -36 –

அடியைத் தொடர்ந்து எழும் ஐவர்க்காய் அன்று பாரதப் போர் முடிய பரி நெடும் தேர் விடுங்கோனை முழுதுணர்ந்த
அடியர்க்கமுதம் இராமானுசன் என்னை யால வந்து இப்படியில் பிறந்தது மற்றில்லை காரணம் பார்த்திடிலே–51-

———-

அடியர்க்கு அமுதம்

கண்ணி நுண் சிறுத் தாம்பினால் கட்டுண்ணப் பண்ணிய பெரு மாயன் என்னப்பனில்
நண்ணித் தென் குருகூர் நம்பி என்றக்கால் அண்ணிக்கும் அமுதூரும் என்னாவுக்கே –

அமுதென்றும் தேனென்றும் ஆழியான் என்றும் அமுது அன்று கொண்டு உகந்தான் என்றும்
அமுதன்ன சொல்மாலை ஏத்தித் தொழுதேன் சொலப்பட்ட நல்மாலை ஏத்தி நவின்று

அமரர் முழு முதல் ஆகியவாதியை அமரர்க்கு அமுதீந்த ஆயர் கொழுந்தை
அமர வழும்பத் துழாவி என்னாவி அமரத் தழுவிற்று இனி யகலுமோ

ஆராவமுதே அடியேன் உடலம் நின்பால் அன்பாயே நீராய் அலைந்து உருக்குகின்ற நெடுமாலே
சீரார் செந்நெல் கவரி வீசும் செழு நீர்த் திருக் குடந்தை ஏரார் கோலம் திகழக் கிடந்தாய் கண்டேன் எம்மானே

நெறி தரும் செந்தமிழ் ஆரணமே என்று இந் நீணிலத்தோர்
அறிதற நின்ற இராமானுசன் எனக்காரமுதே

———————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருமலை நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண ஐயங்கார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருவரங்கத் தமுதனார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ பெரிய ஜீயர் அருளிய உரை ––அவதாரிகை –

தென்னரங்கன் கழல் சென்னி வைத்து தானதில் மன்னும் -என்று
ஸ்ரீ எம்பெருமானாற்கு ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் திருவடிகளில் உண்டான ப்ராவண்ய அதிசயத்தை-அனுசந்தித்தார் கீழ் –
அந்த பிரசங்கத்திலே தமக்கு உத்தேச்யமான ஸ்ரீ எம்பெருமானார் திருவடிகளை
அனுசந்தித்து -தத் ஸ்வபாவ அனுசந்தானத்திலே வித்தராகிறார் -இதில் –

ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் அருளிய உரை–அவதாரிகை–

ஸ்ரீ தென்னரங்கன் கழல் சென்னி வைத்து தான் அதில் மன்னும் -என்று ஸ்ரீ எம்பெருமானாருக்கு-
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் திருவடிகளில் உண்டான ப்ராவண்யத்தை அனுசந்தித்தார் கீழ் -இதில்
அந்த பிரசங்கத்தில் தமக்கு உத்தேச்யரான ஸ்ரீ எம்பெருமானார் திருவடிகளை அனுசந்தித்து –
அவற்றினுடைய ஸ்வரூப ஸ்வபாவங்களை அடைவே அருளிச் செய்து கொண்டு -வித்தார் ஆகிறார் –

ஸ்ரீ அமுது விருந்து-ஸ்ரீ திருமலை நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண ஐயங்கார் ஸ்வாமிகள்-அருளிய உரை–அவதாரிகை-

ஸ்ரீ எம்பெருமானாருக்கு ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் திருவடிகளில் உண்டான ஈடுபாடு முன் பாசுரத்தில்-கூறப்பட்டது .
இங்கு தமக்கு உத்தேச்யமான ஸ்ரீ எம்பெருமானார் திருவடிகளின் ஸ்வபாவத்தை அனுசந்தித்து ஈடுபாடுகிறார் .

உதிப்பன வுத்தமர் சிந்தையுள் ஒன்றலர் நெஞ்சம் அஞ்சிக்
கொதித்திட மாறி நடப்பன கொள்ளை வன் குற்றம் எல்லாம்
பதித்த வென் புன் கவிப் பாவினம் பூண்டன பாவு தொல்சீர்
எதித்தலை நாதன் இராமானுசன் தன் இணை யடியே – – 50-

பத உரை
பரவு -பரவுகின்ற
தொல்-பழையதான
சீர்-குணங்களை உடையராய்
எதி-துறவிகளுக்கு
தலை -தலைவராய்
நாதன் -எனக்கு நாதனாய் இருக்கும்
இராமானுசன் தன் -ஸ்ரீ எம்பெருமானார் உடைய
இணை -ஒன்றுக்கு ஓன்று ஒப்புடைய
அடி-திருவடிகள்
உத்தமர் -உயர்ந்தவர்களுடைய
சிந்தை-மனத்துள்
உதிப்பன –தோன்றுவன
ஒன்றலர் -சேராதவருடைய
நெஞ்சம் -உள்ளம்
கொதித்திட -கொதிக்கும்படி
மாறி -ஒன்றுக்கு ஓன்று மாறி அடி இட்டு
நடப்பன -நடந்து செல்வன
கொள்ளை-மிக
வன் -வலிமையான
குற்றம் எல்லாம் -தோஷங்கள் அனைத்தும்
பதித்த -பதித்து வைக்கப்பட்ட
என் -எனது
புன் கவி -அற்பக் கவி யாகிற
பா இனம் -பா இனத்தை
பூண்டன -ஏற்றன –

வியாக்யானம் –
திசை யனைத்தும் ஏறும் குணன் -என்கிறபடியே சர்வ திக்கிலும் பரவி இருப்பதாய் –
ஸ்வரூப அனுபந்தி யாகையாலே -பழையதாய் இருந்துள்ள கல்யாண குணங்களை உடையராய் –
எதிகளுக்கு தலைவராய் -நாத பூதராய் -இருக்கும் ஸ்ரீ எம்பெருமானார் உடைய
சேர்த்தி அழகை உடைத்தாய் இருந்துள்ள திருவடிகள் ஆனவை –
அநந்ய ப்ரயோஜனராய் -அநந்ய சாதனராய் -இருக்கும் உத்தம அதிகாரிகள் உடைய திரு உள்ளங்களிலே –
எல்லையில் சீர் இள நாயிறு இரண்டு போலே -திருவாய் மொழி -8 5-5 – – என்கிறபடியே
ஆதித்யன் உதித்தால் போலே பிரகாசியா நிற்கும் தன்மையை உடையன .
பாஹ்ய குத்ருஷ்டிகளான பிரதி பஷ பூதருடைய ஹ்ருதயமானது -பீதமாய்-அந்த பய அக்நியாலே -பரிதபிக்கும் படி
பரஸ்பரம் மாறி இட்டு நடவா நிற்கும் தன்மையை உடையன –
சம்ருத்தமாய் பிரபலமாய் இருந்துள்ள தோஷங்கள் எல்லாம் சேர அழுத்தி வைக்கப்பட்ட என்னுடைய-புல்லிய கவிகள் ஆகிற –
சந்தஸ் சமூஹததை அணிந்து கொண்டன –
இவற்றின் உடைய தன்மை இருக்கும் படி என் என்று கருத்து –
இனத்தின் வகையான கலித்துறை யாகையாலே –பாவினம் -என்கிறார் ஆகவுமாம்-
ஒன்றலர் -சத்ருக்கள்
பாவுதல்-பரம்புதல்–
உதிப்பது -மாறி நடப்பன -பூண்டன மூன்றும் உடையவர் திருவடிகளால் நடந்தவை —
ரக்ஷணம் -அநிஷ்ட நிவ்ருத்தி இஷ்ட பிராப்தி -போக்யத்வம் பாவானத்வம் -இரண்டும் -மோக்ஷ ஏக ஹேது-இணை அடியே -ஏவ காரம் –
அதமர் மத்யமர் இல்லாமல் – உத்தமர் -சிந்தை உள்ளே

பரவு தொல் சீர் –
பரவுகை -பரம்புகை –
திசை யனைத்தும் ஏறும் குணன்
என்று இவர்-தாமே அருளிச் செய்தபடி -சகல திக்குக்களிலும் வ்யாப்தங்களாய் –
வந்தேறி யன்றே -ஸ்வபாவிகங்களாய்-இருந்துள்ள கல்யாண குணங்களை வுடையவராய் –

எதித் தலை நாதன் –
ஸ்ரீ அருளாள பெருமாள் எம்பெருமானார்–ஸ்ரீ எம்பார் தொடக்கமான ஏழு நூறு ஜீயர்களுக்கும் வகுத்த சேஷியாய் –
அவர்களுக்கு ஸ்வரூப உபாய புருஷார்த்தங்களை-தத் யாதாம்ய பர்யந்தமாக உபதேசித்து அருளி –
அவ் வழியாலே அவர்களுக்கு தலைவராய் -நாத பூதராய்-இருந்துள்ள –

இராமானுசன் –
ஸ்ரீ எம்பெருமானார் –

தன் இணை யடியே –
இச் சம்சார சேதனரை அதில் நின்றும் நிவர்த்திப்பிக்கைக்கும் -அனுபாவ்யமாய்க் கொண்டு ரசிப்பிக்கைக்கும் –
இத் திருவடிகளோடு ஒத்து இருப்பார்- உண்டோ என்று ஆராய்ந்து பார்த்தால் –
வேத புருஷனாலும் சொல்லப்பட்ட பிரபாவத்தை உடைய ஸ்ரீ சர்வேஸ்வரனும் –
பிராப்யம் உண்டோ இல்லையோ என்று சம்சயிக்க வேண்டும்படி பண்ணக் கடவன் ஆகையாலும் –
ஸ்ரீ பரத ஆழ்வானுக்கு இரங்காதே போன படியாலும் -இவ் உபாயத்துக்கு ஒப்பாக மாட்டாது –
நிஸ் சம்சய பிரதிபாதகமாய் அந்ய யோகவ்ய வச்சேதகமாய் இருந்துள்ள பிரமாண பலத்தாலே இவ் உபாயம்-
அதிலும் ஸ்ரேஷ்டமாய்த்து இருப்பது –
ஆகையாலே அந்த அதிசயத்துக்கு ஒன்றுக்கு ஒன்றே -சதர்சமாய் இருக்கிற இரண்டு திருவடிகளும் -என்றபடி –

உதிப்பன உத்தமர் சிந்தையுள் –
உத்தமராவார் -அதம மத்யமரான வேத பாஹ்யரும் -வைதிகராய் கொண்டு-சாமான்ய தர்மத்திலே தானே மண்டி
இருக்குமவர்களுக்கும் -அவர்களுடைய நிஷ்டைக்கும் பிரதிபடராய் -பரம வைதிகரான -விசேஷ சாஸ்திர ஏக நிஷ்டராய் –
முமுஷுக்களாய் இருக்குமவர்கள் –
உத்க்ருஷ்டராய் -அநந்ய சாதனராய் -அநந்ய ப்ரயோஜனராய் இருக்கும் உத்தம அதிகாரிகள் -என்றபடி –
அன்றிக்கே –
இது சரம பர்வ பிரதிபாதாக சாஸ்திரம் ஆகையாலும் -முமுஷுக்களிலும் -ஏகாந்திகளிலும் –
பரம ஏகாந்திகளிலும் வைத்துக் கொண்டு –உத்தமர் பரம ஏகாந்திகள் ஆகையாலும் -இவ்விடத்திலே
உத்தமர் என்றது -பரம ஏகாந்திகளை சொன்னபடி என்னவுமாம் –

சிந்தையுள் –
அவர்களுடைய திரு உள்ளங்களிலே

உதிப்பன –
எல்லையில் சீர் இள நாயிறு இரண்டு போல் -என்கிறபடி சக்ரவாள பர்வதத்தில் இரண்டு ஆதித்யர்கள் சேர உதித்தால் போலே –
சத்துக்களுடைய திரு உள்ளங்களிலே எம்பெருமானார் உடைய இரண்டும் எப்போதும்-உதித்து பிரகாசியா நிற்கும் தன்மையை உடையன –
கீழ்ச் சொல்லப்பட்ட அத்யாவச்ய ரஹீதர்க்கு ஒருக்காலும் பிரகாசிக்கிறனவல்ல-
இப்படிப்பட்ட பிராவண்ய அதிசயம் உடையவர்களுக்கே பிரகாசிக்கும் என்றபடி –
யதீந்திர நாத -சிஷ்டாக்ர கணய ஜன சேவ்ய பவத் பதாப்ஜே -என்று இறே ஸ்ரீ ஜீயரும் அருளிச் செய்தது
அஜடா சயோதயம் யதிராஜ சந்த்ரம் -என்று அபியுக்தரும் அருளிச் செய்தார் இறே –

உதிப்பன உத்தமர் சிந்தையுள் –
உத்தமர் -மாதவான்க்ரி த்வயோபாய மாதவான்க்ரி பிரயோஜன ச உக்த மோதிகாரீ ஸ்யாத்-என்று
ஸ்ரீய பதியினுடைய இரு திருவடிகளையும் உபாயமாக கொண்டவனும் -அத்திருவடிகளையும் உபேயமாகக் கொண்டவனும் –
உத்தம அதிகாரி யாவான் -எனப்படும் உத்தம அதிகாரிகள் உடைய திரு உள்ளத்தில் தோன்றி பிரகாசிக்கும் தன்மை உடையன
ஸ்ரீ எம்பெருமானார் இணை யடிகள் என்றபடி –
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் –
வேத பாஹ்யர் -அதமர் -பரம வைதிகர் ஆகிய சாமான்ய நிஷ்டர் மத்த்யமர் –
பரம வைதிகராய் விசேஷ சாஸ்திர நிஷ்டராய் முமுஷூ வானவர் உத்தமர் என்று கூறுகிறார் –

உதிப்பன என்றமையால் -திருவடிகளுக்கு ஸூர்ய சாம்யம் தோற்றுகிறது –
இள நாயிறு இரண்டு போலே -திருவாய் மொழி – 8-5 5- -என்று திருப்பாதத்தை -உதிக்கும் ஸூர்யன்
போன்றதாக திருவாய் மலர்ந்து இருப்பது இங்கு அனுசந்திகத் தக்கது –

ஒன்றலர் நெஞ்சம் அஞ்சிக் கொதித்திட மாறி நடப்பன –
ஒன்றலர் -என்றது பாஹ்ய குத்ர்ஷ்டிகள் தொடக்கமான-பிரதி பஷிகளை –
அவர்களுடைய ஹ்ருதயமானது சூர்யோதத்திலே திவா பீதங்கள் பயப்படுமா போலே –
ஷிப்த ப்ரத்யர்த்தி த்ர்ப்தி-என்னும்படியான அவர் திருவடிகள் தன் உதயத்தால் பீதமாய்-
ஆதித்யனுடைய தேஜசாலே-அவை பரிதபிக்குமா போலே -ஸ்வ தேஜச்சாலே பரிதபிக்கும்படி ஆதித்யன் இவற்றுக்கு பிரதிபடனாய் கொண்டு –
சர்வ திக்குகளிலும் பரஸ்பரம் மாறி நடவா நிற்கும் தன்மையை உடையன –
இத்தால் பாஹ்ய குத்ருஷ்டிகளை -நிரசிக்கைக்காக -ஸ்ரீ வேம்கடாசலத்துக்கும் ஸ்ரீ யாதவாசலத்துக்கும் ஸ்ரீ சாரதாபீடம் முதலான
ஸ்தலங்களுக்கும் இவர் எழுந்து அருளின படியை அருளிச் செய்தார் ஆய்த்து –

ஒன்றலர் —மாறி நடப்பன –
ஒன்றலர் –சேராதவர்கள் -அவர்கள் ஆகிறார் குத்ருஷ்டிகளும் பாஹ்யர்களும்
பிரதி பஷ நிரசனத்துக்கு ஸ்ரீ எம்பெருமானார் செய்த ஸ்ரீ திருவேம்கட யாத்திரை முதலியன இ
ங்கு நினைக்கத் தக்கன –
நடந்த நடையிலே யஞமூர்த்தி அஞ்சித் தோற்றமை உலகம் அறிந்ததே –

கொள்ளை வன் குற்றம் எல்லாம் பதித்த –
சர்வதா சர்வ பிரகாரத்தாலும் பண்ணப்பட்டவை யாகையாலே -ச்மர்த்தங்களாய் பிரபலங்களாய் இருந்துள்ள தோஷங்கள் எல்லாம்
திரட்டி ஒரு குப்பலாக வைக்கப்பட்ட –

என் புன் கவி பாவினம் –
கவி பாடுகைக்கு தகுதியான ஞானமும் -காவ்ய லஷண பரி ஜ்ஞானமும் இல்லாத-என்னுடைய கவி யாகையாலே –
புல்லியதாய் -அசமீசீனமான கவியாகிற சந்தஸ் சமூகத்தை –பாட்டுக்களை-என்றபடி –
அன்றிக்கே
அநேக சந்தஸ் ஸூக்களோடே கூடின கலித்துறை யாகையாலே –பாவினம் -என்றார் ஆகவுமாம் –

பூண்டன –
இவனுடைய அஞ்ஞானத்தாலே சொன்ன சொல்லுக்கள் அன்றோ –
இவை என்று அவற்றில் ஒரு-குறைகளும் பாராதே -கலம்பகன் மாலையை அலங்கரித்துக் கொள்ளுவாரைப் போலே
இவற்றை-அலங்கரித்து கொண்டன -இவற்றினுடைய தன்மை இருக்கும்படி என் என்று வித்தராகிறார் காணும் –

கொள்ளை –பாவினம் பூண்டன-
பாவினம் -பாக்களின் கூட்டம்
கலித்துறை யாகையாலே பாவினம் என்கிறார் ஆகலுமாம்-
உதிப்பன -என்று போக்யதையும்
நடப்பன -என்று ரஷகத்வமும்
பூண்டன -என்று குணம் உடைமையும் தோற்றுகின்றன

பரவு –இணை யடியே
வேறு ஒப்பற்ற ஒன்றுக்கு ஓன்று இணையம் படியான சேர்த்தி அழகு கண்டு –இணையடி -என்கிறார் .
நின்ற மா மருது இற்று வீழ நடந்த நின்மலன் நேமியான் என்றும்
வானவர் கை தொழும் இணைத் தாமரை யடி எம்பிரான் -பெரிய திருமொழி -1 8-3 – – என்று-ஸ்ரீ திருமங்கை மன்னன்
அசுரா வேசத்தாலே ஒன்றலராய் நின்ற மருது இற்று வீழ -நடந்த கண்ணன் அடிகளை-இணைத் தாமரை அடியாகக் கூறினார் .
அவ்வடிகளும் ஒப்பாகா எம்பெருமானார் இணை அடிகளுக்கு .
அங்கு இருவர் இற்று வீழ்ந்தனர் –
இங்கே பலர் அஞ்சிக் கொதிக்கின்றனர் –
தாமரையும் ஒப்பாகாமையால் –இணை தாமரை அடி -என்று இலர் –
பாவு தொல் சீர் கண்ணா என் பரம் சுடரே -திருவாய் மொழி – 3-2 7- -என்றார் ஸ்ரீ நம் ஆழ்வார் பிரதம பர்வதத்தை –
இவர் சரம பர்வதத்தை -பாவு தொல் சீர் எதித் தலை நாதன் -என்கிறார்.
ஸ்ரீ எம்பெருமானார் சீர் சத்ரு கோஷ்டியிலும் பிரசித்தமாய் இருத்தல் பற்றி -பாவு தொல் சீர் -எனப்பட்டது.
உலகம் அளந்த -ஸ்ரீ தென்னரங்கன் -பொன்னடியிலே ஈடுபட்டார் ஸ்ரீ எம்பெருமானார் .
இவ்வமுதனார் அவ்வெம்பெருமானார் இணை யடிகளில் ஈடுபட்டுப் பேசுகிறார் .
அச்சுதனுடைய இரண்டு திருவடித் தாமரைகள் ஆகிற பொன்னில் -வ்யா மோஹம் உடைய-ஸ்ரீ எம்பெருமானார் திருவடிகளை
ஸ்ரீ ஆழ்வான் ஆஸ்ரயித்தால் போன்று இருக்கிறது இது

———-

இராமானுசன் தன் இணை யடியே –
என்றும் வானவர் கை தொழும் இணைத் தாமரை யடி எம்பிரான் -பெரிய திருமொழி-1-8-3-
நீடு பனி மலர் மாலை இட்டு நின் இணை யடி தொழுது ஏத்தும் -3-5-5-
ஆழி வண்ண நின்னடி இணை யடைந்தேன் அணி பொழில் திருவரங்கத்தம்மானே -5-8-1-
எனக்குமாதல் வேண்டும் என்று அடி இணை யடைந்தேன் அணி பொழில் திருவரங்கத்தம்மானே -5-8-2-
கொண்ட சீற்றம் ஓன்று உண்டுளது அறிந்து உன் அடியனேனும் வந்து அடி இணை யடைந்தேன் அணி பொழில் திருவரங்கத்தம்மானே -5-8-3
அஞ்சி வந்து நின்னடி இணை யடைந்தேன் அணி பொழில் திருவரங்கத்தம்மானே -5-8-4-
மாகமா நிலம் முழுதும் வந்து இறைஞ்சும் மலரடி கண்ட மா மறையாளன் –பொன்னருள் எனக்கும்
ஆகவேண்டும் என்று அடி இணை யடைந்தேன் அணி பொழில் திருவரங்கத்தம்மானே -5-8-5-
நின் சரண் எனச் சரணாய்–பின்னை என்றும் நின் திருவடி பிரியா வண்ணம் எண்ணிய பேரருள் எனக்கும்
அன்னதாகும் என்று அடி இணை யடைந்தேன் அணி பொழில் திருவரங்கத்தம்மானே -5-8-6
ஆதலால் வந்து உன் அடி இணை யடைந்தேன் அணி பொழில் திருவரங்கத்தம்மானே -5-8-7
ஆதலால் வந்து உன் அடி இணை யடைந்தேன் அணி பொழில் திருவரங்கத்தம்மானே -5-8-8-
அவ்வரத்த வடி இணையும் அங்கைகளும் பங்கயமே என்கின்றாளால் -8-1-7-

முன்பொலா விராவணன் தன் முது மதிள் இலங்கை வேவித்து அன்பினால் அனுமன் வந்து ஆங்கு
அடி இணை பணிய நின்றார்க்கு -திருக் குறுந்தான்டகம்- -15

எங்குப் போய் உய்கேன் உன் இணை யடியே யடையல் அல்லால்–பெருமாள் திருமொழி —-5-5-

நரங்கலந்த சிங்கமாய் கீண்ட திருவன் அடி இணையே அங்கண் மா ஞாலத்து அமுது -இரண்டாம் திருவந்தாதி –-84-

எந்தை இணை அடிக்கே யாளாய் மறவாது வாழ்த்துக வென்வாய்-17
தாவிய நின் எஞ்சா இணை அடிக்கே ஏழ் பிறப்பும் ஆளாகி அஞ்சாது இருக்க அருள் -18-

அடி இணையை தன்னுடைய அங்கைககளால் தான் தடவ தான் கிடந்தது —பெரிய திருமடல் –

தாழ்ச்சி மற்று எங்கும் தவிர்ந்து நின் தாள் இணைக் கீழ் வாழ்ச்சி யான் சேரும் வகை யருளாய் வந்தே -திருவாய்மொழி -3-2-4-
என் பரஞ்சுடரே என்று உன்னை யலற்றி உன் இணைத் தாமரைகட்கு அன்புருகி நிற்கும் அது நிற்கச் சுமடு தந்தாய் -7-1-10-
திருச் செங்குன்றூர் திருச் சிற்றாறு அறிய மெய்மையே நின்ற வெம்பெருமான் அடி இணை அல்லது ஓர் அரணே-8-4-4-

உதிப்பனவுத்தமர் சிந்தையுள்
வந்தாய் என் மனம் புகுந்தாய் மன்னி நின்றாய் நந்தாத கொழுஞ்சுடரே எங்கள் நம்பீ -பெரிய திருமொழி-1-10-9-
அருள் புரிந்து இங்கு என்னுள் புகுந்தாய் ! இனி போயினால் அறையோ ! -3-5-8.
வந்த நாள் வந்து என் நெஞ்சு இடம் கொண்டான் மற்றோர் நெஞ்சு அறியான் -7-3-3..
தண் சேறை எம்பெருமான் தாள் தொழுவார் காண்மின் என் தலை மேலாரே -7-4-1-
எம்பெருமான் தாள் தொழுவார் எப்பொழுதும் என் மனத்தே இருக்கின்றாரே–7-4-2-

உன் துளங்கு சோதித் திருப்பாதம் எல்லையில் சீர் இள ஞாயிறு இரண்டு போல் என்னுள்ள வா- திருவாய்மொழி–8-5-5-

———————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருமலை நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண ஐயங்கார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருவரங்கத் தமுதனார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ பெரிய ஜீயர் அருளிய உரை ––அவதாரிகை –

ஸ்ரீ எம்பெருமானார் விரோதிகளை நிரசித்துக் கொண்டு தம் திரு உள்ளத்தின் உள்ளே நிரந்தர வாசம்-பண்ணி அருளுகிற
மகா உபகார அனுசந்தானத்தால் வந்த ப்ரீதியையும் –
அந்த ப்ரீதியினுடைய அஸ்த்தையர் ஹேது வில்லாமையையும் -அருளிச் செய்தார் கீழ் இரண்டு பாட்டாலே –
இதில் –
அவர் திருவவதரித்து அருளின பின்பு-லோகத்துக்கு உண்டான சம்ருத்தியை அனுசந்தித்து-இனியராகிறார் .

ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் அருளிய உரை–அவதாரிகை–

ஸ்ரீ எம்பெருமானார் தம்முடைய பிராப்தி பிரதிபந்தங்களை எல்லாம் -போக்கி தம் திரு உள்ளத்திலே-நிரந்தர வாசம் பண்ணுகிற
மகோ உபகாரத்தால் வந்த ப்ரீதி பிரகர்ஷத்தையும் –
அந்த ப்ரீதி எப்போது உண்டாகக் கூடுமோ – என்று அதி சங்கை பண்ணினவரைக் குறித்து -அதினுடைய சாஞ்சல்ய ஹேது இல்லாமையும் –
கீழ் இரண்டு பாட்டுக்களாலே அருளிச் செய்து –
இதிலே -ஸ்ரீ எம்பெருமானார் திருவவதரித்து அருளின பின்பு –
வேதத்துக்கு உண்டான-சம்ர்தியையும் -துர்மதங்களுக்கும் கலி தோஷத்துக்கும் உண்டான விநாசத்தையும் அனுசந்தித்து –
இனியராகிறார் –

ஸ்ரீ அமுது விருந்து-ஸ்ரீ திருமலை நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண ஐயங்கார் ஸ்வாமிகள்-அருளிய உரை–அவதாரிகை–

இரு வினையின் திறம் செற்று இரவும் பகலும் விடாது என் சிந்தை உள்ளே நிறைந்து ஒப்பற-இருந்தான் –
எனக்காரும் நிகரில்லையே -என்று ஸ்ரீ எம்பருமானார் செய்த மகா உபகாரத்தை-அனுசந்தித்தனால் வந்த ப்ரீதியையும் –
இனி நாம் பழுதே யகலும் பொருள் என் -பயன் இருவோமுக்கும் ஆன பின்னே -என்று
அந்த ப்ரீதி குலைதலுக்கு காரணம் இல்லாமையின் நிலை நின்றமையையும்-கீழ் இரண்டு பாட்டுக்களாலே கூறினார் –
இதில்-
ஸ்ரீ எம்பெருமானார் அவதரித்து அருளின பின்பு உலகிற்கு உண்டான நன்மைகளை கூறி இனியராகிறார் .

ஆனது செம்மை யற நெறி பொய்ம்மை அறு சமயம்
போனது பொன்றி இறந்தது வெங்கலி பூம் கமலத்
தேனதி பாய் வயல் தென்னரங்கன் கழல் சென்னி வைத்துத்
தானதில் மன்னும் இராமானுசன் இத் தலத்து உதித்தே -49 –

பத உரை –
பூம் கமலம் -அழகிய தாமரை மலர்களில் உண்டான
தேன் நதி -மதுவாகிய ஆறு
பாய்-நீராகப் பாய்கின்ற
வயல்-வயல்களை உடைய
தென்னரங்கன் -அழகிய ஸ்ரீ திருவரங்கத்தில் பள்ளி கொண்ட ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் உடைய
கழல்-திருவடிகளை
சென்னி வைத்து -தலை மேல் கொண்டு
தானதில் மன்னும் -தாம் அத்திருவடிகளில் இடைவிடாது பொருந்தி இருக்கும்
இராமானுசன் -ஸ்ரீ எம்பெருமானார்
இத்தலத்து -இவ்வுலகில்
உதித்து –அவதரித்து அருளி
செம்மை -நேர்மையான
அற நெறி -தர்ம மார்க்கம்
ஆனது -அமைந்தது
பொய்ம்மை -பொய்யான
அறு சமயம் -ஆறு மதமும்
பொன்றிப் போனது -அழிந்து போய் விட்டது
வெங்கலி -கொடிய கலியுகம்
இறந்தது-அழிந்தது-

அழகிய தாமரைப் பூக்களில் உண்டான தேனாகிற ஆறு நீராகப் பாயா நின்று உள்ள வயல்களை உடைத்தாய் –
திருச் சோலைகளும் திரு மதில்களும் -திருக் கோபுரங்களும் -திரு மாளிகைகளும் ஆன சமுதாய சோபையாலே தர்சநீயமாய் இருக்கிற
ஸ்ரீ கோயிலிலே கண் வளர்ந்து அருளுகிற ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் உடைய திருவடிகளை-சிரசா வஹித்துக் கொண்டு –
தாம் அதிலே நித்ய சம்ச்லேஷம் பண்ணா நின்றுள்ள – ஸ்ரீ எம்பெருமானார் இந்த ஸ்தலத்திலே அவதரித்து அருளி –
வைதிகம் ஆகையாலே செவ்வியதாய் உள்ள தர்ம மார்க்கம் முன்பு அழிந்து கிடந்தது மீண்டும் உண்டானது –
வேத பாஹ்யம் ஆகையாலே அயதாவான ஷட் சமயமும் முடிந்து போயிற்று –
வைதிக தர்மம் தலை சாய்ந்து -பாஹ்ய சமயம் மேலிடுகைக்கு உடலான க்ரூரமான கலி யுகமானது –
கலியும் கெடும் -திரு வாய் மொழி – -5 2-1 – என்கிறபடியே நசித்தது –
இவர் அவதரித்து அருளின பின் லோகத்துக்கு உண்டான சம்ருத்தி இருந்தபடி ஏன் என்று கருத்து –

பொன்றுதல்-முடிதல்
பொன்மை யறு சமயம் -என்று பாடமான போது -வேத பாஹ்யத்வேன பொல்லாதாய் இருக்கிற-ஷட் சமயம் என்றபடி –

திருவடித் தாமரை இவருக்கு தாரகம்-வயல் திவ்ய தேசத்துக்கும் தாரகம் தாமரை -அதில் பெருகும் தேனாலே வளரும் வயல் –
ஸ்ரீ யதிராஜருக்கு ஏற்ற கிரீடம் -அரசு அமர்ந்தான் அடி சூடும் அரசு -உபய விபூதி நாதத்வம் ஸூசகம்- அத்தாட்சி தென்னரங்கன் கழல் –
ஆக்குவது -ஆனது -தானே ஆனதே ஸ்ரேஷ்டம்-தலத்தில் உதித்ததுமே இவை தானாக ஆனது என்றபடி-
ஆனது செம்மை யற நெறி பொய்ம்மை யறு சமயம் போனது பொன்றி யிறந்த்து

வயலில் -ஜீவனுக்கு நெல் -ஜீவனத்துக்கு -வேதாந்தம் உஜ்ஜீவனத்துக்கு -ஸ்ரீ எம்பெருமானார் நியமித்த சிம்ஹாசனாதிபதிகள் வயல் ஸ்தானம்
ஸ்ரீ கோயிலைச் சுற்றி வாழ்பவர்கள் -தாமரைப் பூக்கள் மலிந்து இருப்பது போலே
தஹரம் விபாப்மம் பரவேச்ம பூதம் யத் புண்டரீகம் புரமத்த்யஸமஸ்தம்-என்றும்
போதில் கமல வன்னெஞ்சம் -என்றும்
பக்தா நாம் யத் வபுஷி தஹரம் பண்டிதம் புண்டரீகம் -என்றும்
சொல்லப்படும் ஹிருதய புண்டரீகம் மலர்ந்து திவ்யார்த்தங்கள் என்னும் தேன் அமுத வெள்ளம் பெருகா நிற்கும்
நம் போன்ற சிஷ்யர்கள் -கமலத்தேன் வெள்ளத்தை வண்டுகள் பருகிக் களிக்கும்-போந்தது என் நெஞ்சு என்னும் பொன் வண்டு –
திவ்யார்த்த அமிருத பிரவாஹத்தை ஆச்வாதனம் பண்ணி ஆனந்திக்க குறை இல்லை –

பூம் கமலத் தேன் நதி பாய் வயல் –
அழகிய தாமரைப் பூக்களில் உண்டான தேனாகிற ஆறு விளைநீராக-பாயா நின்றுள்ள வயலாலே சூழப்பட்ட –

தென்னரங்கன் –
திரு மதிள்களும் திருக் கோபுரங்களும் – திருச் சோலைகளுமான – சமுதாய சோபையாலே -தர்சநீயமான
ஸ்ரீ கோயிலை இருப்பிடமாக இருக்கிற பெரிய பெருமாளுடைய –

பூம் கமல –மன்னும் இராமானுசன்
ஸ்ரீ தென்னரங்கத்தில் வயல்கள் நீரால் விளைவான அல்ல -அவை தம்மிடத்து தோன்றிய
தாமரை மலரில் இருந்து பெருகும் தேன் பாய விளைவான -அதாவது தாமரையே தமக்கு தாரகமாகக் கொள்வன –
அங்கு எழுந்து அருளி இருக்கும் ஸ்ரீ எம்பெருமானாரும் ஸ்ரீ தென்னரங்கனது தேனே மலரும்
திருப்பாதத்தை தலை மேற்கொண்டு அவையே தாரகமாக மன்னி உள்ளார் –

கழல் சென்னி வைத்து –
திருவடிகளை தம்முடைய சிரச்சிலே வைத்துக் கொண்டு -கொக்கு வாயும் படு கண்ணியும் இசைந்தால் போலே ஆய்த்து
திருவடிகளும் திரு முடியும் சேர்ந்த படி –
அன்றிக்கே
ராஜாக்கள் சிம்ஹாசனத்தில் -ஆரோகிக்கும் போது-ஆதி ராஜ்ய ஸூசகமான அபிஷேகத்தை-தம் தாமுடைய சிரச்சுக்களில்
வைத்துக் கொண்டால் போலே –
உன் அடிக் கீழ் அமர்ந்து புகுந்தேனே -என்னும்படி பரம ப்ராப்யமான -அவர் திருவடிகளை –
தம்முடைய உபய விபூதி ஐஸ்வர்ய ஸூசகமாம்படி-திரு முடியிலே வைத்துக் கொண்டார் என்னவுமாம் –

கழல் சென்னி வைத்து -என்கிறார்
அரசர்க்கு தம் முடி போல் இவருக்கு ஸ்ரீ தென்னரங்கர் திருவடிகள் நினைத்த போது சூடலாம் படி சொந்தமாயின போலும் –
ஸ்ரீ உடையவர் -ஸ்ரீ யதிராஜர் -அடி சூடும் அரசர் ஆனார்
பருப்பதத்துக் கயல் பொறித்த பாண்டியர் குலபதி போல்
திருப் பொலிந்த சேவடி என் சென்னியின் மேல் பொறித்தாய் -ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திரு மொழி -5 4-7 – -என்றபடி –
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் சென்னியில் ஸ்ரீ இறைவன் முயன்று திருவடியைப் பொறித்த-அருமை ஸ்ரீ எம்பெருமானார் திறத்து இல்லை –
தானே எடுத்து வைத்துக் கொண்டது –நீள் கழல் சென்னி பொருமே -திருவாய் மொழி – 1-9 11- -என்றபடி
இவர் சென்னியின் வைத்துக்-கொள்ளும்படி போலும்– கழல் நீட்டி ஸ்ரீ யரங்கன் துயில்வது –

தான் அதில் மன்னும் –
தாமும் அதே நிஷ்டையிலே-ஸூ ப்ரதிஷ்டராய் திருவடிகளிலே நித்ய சம்ச்லேஷம் பண்ணா நின்று உள்ள –

இராமானுசன் –
ஸ்ரீ எம்பெருமானார் –

இத் தலத்து உதித்த –
வேதோக்த தர்மங்களுக்கு எல்லாம் சாங்கர்யம் வரும்படி வேத வ்ருத்தங்களான-ஷட் சமயங்களும் வியாபித்து –
கலியானது -சாம்ராஜ்யம் பண்ணிக் கொண்டு போருகிற இந்த மகா பிர்த்வியிலே -திரு வவதரிக்கவே –

இத்தலத்து உதித்து –
உதித்து என்றமையால் இவர் அவதாரம் -பகவத் அவதாரம் போலே காணும் என்கிறார் –
உதித்து ஆனது செம்மை அற நெறி –
சூரியன் உதித்து அன்றோ வழி செம்மையாய் துலங்குவது –
ஸ்ரீ இராமானுச திவாகரன் உதித்து அற நெறி செம்மை யாயிற்று -என்க-
இத்தலத்து தானதில் மன்னும்-
இந்தளத்தில்-கும்மிட்டியில் -செந்தாமரை போலே இருள் தருமா ஞாலத்தில்
ஸ்ரீ தென்னரங்கன் கழலில் மன்னி இருப்பது

ஆனது செம்மை அற நெறி –
அற நெறி செம்மை யானது -முன்பு அழிந்து போன வேதோக்தமான-சமீசீன தர்ம மார்க்கம் மீண்டும் உண்டானது –
அல்ப ச்ருதராலே ப்ரதாரணம் பண்ணப்பட்ட வேதம் எல்லாம் இவராலே ருஜூவாக திருந்தி –
ததுக்தி தர்ம பரமானது சமீசீனமாய் பிரதிஷ்டிதமாய் இரா நின்றது –
ஸ்ரீ மத் வேத மார்க்க பிரதிஷ்டாபநாசார்யார் இறே இவர் –

ஆனது செம்மை அற நெறி –
அற நெறி -அறமாகிய நெறி
அறமாவது -நன்மை பயப்பதாக வேதத்தின் மூலமாகவே உணர்த்தப் பெறுவது -வைதிக மார்க்கம் என்றபடி
ஆனது -அழிந்து கிடந்தது மீண்டும் உண்டாயிற்று –
செம்மை யானது என்னவுமாம் –
இவர் அவதரிப்பதற்கு முன்பு அற நெறி செவ்வி கேட்டு கிடந்தது –
மேலே பொய்ம்மை அறு சமயம்-பொன்றிப் போனது -என்று கூறுவதால் அற நெறி என்பது போதரும் .
ஸ்ரீ இராமானுசன் உதித்து ஆக்கினான் என்னாது –ஆனது என்றமையால்
அவருக்கு இதில் அருமை இன்மை-தோன்றுகிறது –
அற நெறி -வேதம் கூறும் மார்க்கம்–வேத மார்க்க பிரதிஷ்டாபனாசார்யார் அன்றோ இவர் –

பொய்மை யறு சமயம் போனது பொன்றி –
வேத பாஹ்யம் ஆகையாலே அயதாவான-ஷட் சமயமும் முடிந்து போய்த்து –
பொன்றுதல்-முடிதல் –
பொன்மை யறு சமயம் -என்ற பாடம் ஆனபோது –
பகவத் ஆக்ஜ்ஜாதி லங்கனம் பண்ணினவர்களை -ப்ரம பிரமாதங்களாலே நசிப்பிக்க கடவதான அப சித்தாந்தம் -என்றபடி –

பொய்ம்மை அறு சமயம் பொன்றிப் போனது –
புறச் சமயங்கள் கூறுவன பொய்யாய் இருத்தலின் அவை –பொய்ம்மை அறு சமயம் –எனப்பட்டன –
பொய் நூலை மெய் நூல் என்று ஒன்றும் ஓதி -என்றார் திரு மங்கை மன்னனும் –
பொன்மை யறு சமயம் -என்னும் பாடத்தில் –
மறை நெறிக்குப் புறம்பாய் இருத்தலின் பொல்லாத-அறு சமயம் என்றபடி –

இறந்தது வெங்கலி –
கீழ் சொன்னபடி அஞ்ஞாநத்தை விளவிப்பிக்குமதாகையாலே அதி க்ரூரமானது-நசித்து போய்த்து –
கலியும் கெடும் கண்டு கொண்மின் -என்று அருளிச் செய்தார் இறே ஸ்ரீ நம் ஆழ்வாரும் –
ஆசி நோதி ஹி சாஸ்த்ரார்த்தான் ஆசாரான் ஸ்தாபயத்ய்பி-ஸ்வய மாசாரதேயஸ்து ச ஆசார்ய உதாஹ்ர்த -என்று
இறே ஆசார்ய லஷணம் இருப்பது –
அது இவர் இடத்திலே காணும் நிறம் பெற்றது –
புண்யம் போஜ விகாசாய பாபத்வாந்த ஷயாயச-ஸ்ரீ மான் ஆவிரபூத் பூமவ் ராமானுஜ திவாகர –என்னக்கடவது இறே –

இறந்தது வெங்கலி
புற நெறியை ஆக்கி -அற நெறியை அளிக்க இடம் தந்தது பற்றி –வெங்கலி-என்கிறார்.
கலவ் சந்கீர்த்ய கேசவம் -கலி யுகத்தில் கேசவனைப் பாடி -என்றபடி
நாம சங்கீர்த்தனத்துக்கு-இடம் தரின் நற் கலியாம் –
இறந்தது என்கிறார் உயிர் உள்ளவன் போல் அது படுத்திய பாட்டை நினைத்து –

——————–

கோலமாம் என் சென்னிக்கு உன் கமலம் அன்ன குரை கழலே -4-3-6-
குரை கழல்கள் நீட்டி மண் கொண்ட கோல வாமனா குரை கழல் கை கூப்புவார்கள் கூட நின்ற மாயனே -4-3-7-
வேட்கை எல்லாம் விடுத்து என்னை உன் திருவடியே சுமந்து உழல கூட்டரிய திருவடிகள் கூட்டினை நான் கண்டேனே -4-9-9-
உழலை யென்பின் பேய்ச்சி முலை யூடுஅவளை உயிர் உண்டான் கழல்கள் அவையே சரணாகக் கொண்ட குருகூர் சடகோபன் -5-8-11
திருவல்ல வாழ் உறையும் கோனாரை அடியேன் அடி கூடுவது என்று கொலொ-5-9-1-
திருவல்ல வாழ் நகருள் நின்ற பிரான் அடி நீர் அடியோம் கொண்டு சூடுவதே -5-9-2-
திருவல்ல வாழ் நீடு உறைகின்ற பிரான் கழல் காண்டும் கொல் நிச்சலுமே -5-8-3-

பொலிக பொலிக பொலிக போயிற்று வல்லுயிர்ச் சாபம்
நலியும் நரகமும் நைந்த நமனுக்கு இங்கு யாதொன்று மில்லை
கலியுங் கெடும் கண்டு கொண்மின் கடல் வண்ணன் பூதங்கள் மண் மேல்
மலியப் புகுந்து இசை பாடி ஆடி உழி தரக் கண்டோம்–5-2-1-

திரியும் கலி யுகம் நீங்கித் தேவர்கள் தாமும் புகுந்து
பெரிய கித யுகம் பற்றிப் பேரின்ப வெள்ளம் பெருகக்
கரிய முகில் வண்ணன் எம்மான் கடல் வண்ணன் பூதங்கள் மண் மேல்
இரியப் புகுந்து இசை பாடி எங்கும் இடம் கொண்டனவே–5-2-3-

இடங்கொள் சமயத்தை எல்லாம் எடுத்துக் களைவன போலே
தடங்கடற் பள்ளிப் பெருமான் தன்னுடைப் பூதங்களே யாய்க்
கிடந்தும் இருந்தும் எழுந்தும் கீதம் பல பல பாடி
நடந்தும் பறந்தும் குனிந்தும் நாடகம் செய்கின்றனவே–5-2-4-

கலியுகம் ஒன்றும் இன்றிக்கே தன்னடியார்க்கு அருள் செய்யும்
மலியும் சுடரொளி மூர்த்தி மாயப் பிரான் கண்ணன் தன்னைக்
கலி வயல் தென்னன் குருகூர்க் காரி மாறன் சடகோபன்
ஒலி புகழ் ஆயிரத்து இப்பத்து உள்ளத்தை மாசறுக்குமே–5-2-11-

இலிங்கத் திட்ட புராணத் தீரும் சமணரும் சாக்கியரும்
வலிந்து வாதுசெய்வீர் களும்மற்று நும்தெய்வமு மாகிநின்றான்
மலிந்து செந்நெல் கவரி வீசும் திருக்குரு கூர்அதனுள்
பொலிந்து நின்ற பிரான்கண்டீர் ஒன்றும் பொய்யில்லை போற்றுமினே–4-10-5-

விளம்பும் ஆறு சமயமும்,அவை ஆகியும் மற்றும் தன்பால்
அளந்து காண்டற்கு அரியன் ஆகிய ஆதிப் பிரான் அமரும்
வளங்கொள் தண்பணை சூழ்ந்து அழகு ஆய திருக் குருகூரதனை
உளங்கொள் ஞானத்து வைம்மின் உம்மை உயக் கொண்டு போகுறிலே–4-10-9-

தாள்களை எனக்கே தலைத் தலைச் சிறப்பத் தந்த பேருதவிக் கைம்மாறா
தோள்களை யாரத் தழுவி என் உயிரை அறவிலை செய்தனன் சோதீ நீ -8-2-10-
தேனேறு மலர்த் துளபம் திகழ் பாதன் செழும் பறவை தானேறித் திரிவான தாளிணை என் தலை மேலே -10-6-5
தலை மேலே தாளிணைகள் தாமரைக் கண் என் அம்மான் நிலை பெறான் என் நெஞ்சத்து எப்பொழுதும் எம்பெருமான்
மலை மாடத் தரவணை வாட்டாற்றான் மதம் மிக்க கொலை யானை மருப்பொசித்தான் குரை கழல்கள் குறுகினமே -10-6-6-

வேங்கடத்து செங்கண் மால் சேவடிக் கீழ் அடி வீழ்ச்சி விண்ணப்பம் -8-7

விட்டு சித்தன் கோதை சொல் மருந்தாம் என்று தம் மனத்தே
வைத்துக் கொண்டு வாழ்வார்கள் பெரும் தாளுடைய
பிரான் அடிக்கீழ் பிரியாது என்றும் இருப்பாரே -14-10-

தில்லை நகரத் திருச் சித்ரா கூடம் தன்னுள் அரசு அமர்ந்தான்
அடி சூடும் அரசை அல்லால் அரசாக வெண்னேன் மற்றரசு தானே -10-7-

உன்ன பாதம் என்ன சிந்தை மன்ன வைத்து நல்கினாய் -திருச் சந்த விருத்தம் –-55-

கற்றினம் மேய்த்த வெந்தை கழலிணை பணிமின் நீரே–திருமாலை -9-

முடியினில் துளபம் வைத்தாய் மொய் கழற்கு அன்பு செய்யும் அடியரை யுகத்தி போலும் அரங்க மா நகர் உளானே -39-

மாகமா நிலம் முழுதும் வந்து இறைஞ்சும் மலரடி கண்ட மா மறையாளன் –பொன்னருள் எனக்கும்
ஆகவேண்டும் என்று அடி இணை யடைந்தேன் அணி பொழில் திருவரங்கத்தம்மானே -பெரிய திரு மொழி –-5-8-5-

ஒண் மிதியில் புனலுருவி யொருகால் நிற்ப ஒரு காலும் காமரு சீர் அவுணன் உள்ளத்து
எண் மதியும் கடந்து ஆண்ட மீது போகி இரு விசும்பினூடு போய் எழுந்து மேலைத்
தண் மதியும் கதிரவனும் தவிர வோடித் தாரகையின் புறம் தடவி யப்பால் மிக்கு
மண் முழுதும் அகப்படுத்து நின்ற வெந்தை மலர் புரையும் திருவடியே வணங்கினேனே –திரு நெடுந்தாண்டகம்-5–

இன்றே கழல் கண்டேன் ஏழ் பிறப்பும் யான் அறுத்தேன் -மூன்றாம் திருவந்தாதி —-2-
அரும்பும் புனந்துழாய் மாலையானை பொன் அம் கழற்கே மனம் துழாய் மாலாய் வரும் -29
பொருந்தும் சுடர் ஆழி யொன்று உடையான் சூழ் கழலே நாளும் தொடர் ஆழி நெஞ்சே தொழுது -24
வண்டு அறையும் தொங்கலான் செம் பொற் கழல் பாடி யாம் தொழுதும் கை -35-
மது நின்ற தண் துழாய் மார்வன் பொது நின்ற பொன் அம் கழலே தொழுமின் முழு வினைகள் முன்னம் கழலும் முடிந்து -88-

மெய்ப்படியால் உன் திருவடி சூடும் தகைமை யினார்–திரு விருத்தம்-94
நல்லார் நவில் குருகூர் நகரான் திரு மால் திருப்பேர் வல்லார் அடிக் கண்ணி சூடிய மாறன் -திரு விருத்தம்–100

————————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருமலை நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண ஐயங்கார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருவரங்கத் தமுதனார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீ பெரிய ஜீயர் அருளிய உரை ––அவதாரிகை –

எனக்காரும் நிகரில்லை -என்று இவர் சொன்னவாறே ஸ்ரீ எம்பெருமானார் இவரைப் பார்த்து –
நீர் நம்மை விட்டு வேறு ஒரு விஷயத்தை அவலம்பித்தல் -நாம் உம்மை விட்டு வேறு ஒரு விஷயத்தை-விரும்புதல்-
செய்யில் இந்த ஹர்ஷம் -உமக்கு நிலை நிற்க மாட்டாதே என்ன –
என்னுடைய நைச்யத்துக்கு-தேவரீர் கிருபையும் -அந்த கிருபைக்கு என்னுடைய நைச்யமும் ஒழிய புகல் இல்லையாய் இருக்க –
வ்யர்த்தமே நாம் இனி அகலுகைக்கு காரணம் என் -என்கிறார் –

ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் அருளிய உரை–அவதாரிகை–

ஸ்ரீ இராமானுசன் இரவும் பகலும் விடாது என் தன் சிந்தை உள்ளே நிறைந்து ஒப்பற விருந்தான் –எனக்காரும் நிகர் இல்லை –
என்று இவர் சொன்னவாறே எம்பெருமானார் இவரைப் பார்த்து -நீர் -நம்மை விட்டு காலாந்தரத்தில்
வேறு ஒரு விஷயத்தை விரும்புதல் -நாம் உம்மை விட்டு வேறு ஒரு விஷயத்தை ஆதரித்தல் செய்யில்
இந்த ஹர்ஷம் நிலை நிற்க மாட்டாதே என்ன –
என்னுடைய நைசயத்துக்கு-தேவரீருடைய கிருபையும் -அந்த கிருபைக்கு என்னுடைய நைச்யமே ஒழிய –
புகல் இல்லையாய் இருக்க -வ்யர்த்தமே நாம் அந்ய பரர் ஆகைக்கு காரணம் என்கிறார் –

ஸ்ரீ அமுது விருந்து-ஸ்ரீ திருமலை நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண ஐயங்கார் ஸ்வாமிகள்-அருளிய உரை–அவதாரிகை–

எனக்காரும் நிகரில்லை என்று களித்து கூறும் அமுதனாரை –
நம் இருவரில் எவரேனும் ஒருவர் மற்று ஒருவரை விட்டு விலகிடின் உமது இக் களிப்பு நிலை நிற்க மாட்டாதே -என்று
ஸ்ரீ எம்பெருமானார் வினவ –
என்பால் உள்ள நீசனாம் தன்மைக்குத் தேவரீர் அருள் அன்றி வேறு புகல் இல்லை –
அவ் வருளுக்கும் இந் நீசத் தண்மை யன்றி வேறு புகல் இல்லை-
ஆக இனி நாம் வீணாக என் அகலப் போகிறோம் -என்கிறார் –

நிகரின்றி நின்ற வென் நீசதைக்கு நின்னருளின் கண் அன்றிப்
புகல் ஒன்றும் இல்லை அருட்கும் அக்தே புகல் புன்மையிலோர்
பகரும் பெருமை இராமானுச இனி நாம் பழுதே
யகலும் பொருள் என் பயன் இருவோருக்கும் ஆன பின்னே – -48 —

பத உரை –
நிகர் -ஒப்பு
இன்றி நின்ற -இல்லாமல் நின்ற
என் நீசதைக்கு -எனது நீசனாம் தன்மைக்கு
நின் அருளின் கண் அன்றி-தேவரீர் உடைய கிருபையின் திறத்தில் ஒழிய
புகல்-கதி -ஒதுக்கும் இடம் –
ஒன்றும் இல்லை -ஒன்றும் கிடையாது
அருட்கும் -அந்த கிருபைக்கும்
அக்தே புகல்-அந்த நீசனாம் தன்மையே புகலாகும்
புன்மையிலோர் -குற்றமற்றவர்
பகரும் -பேசும்
பெருமை-பெருமையை உடைய
இராமானுச -ஸ்ரீ எம்பெருமானாரே
இருவோமுக்கும் -நம் இரண்டு பேருக்கும்
பயன் ஆன பின்பு -பிரயோஜனம் ஏற்பட்ட பிறகு
நாம்-பயன் கண்ட நாம்
இனி -இனி மேல்
பழுதே -வீணாக
அகலும் பொருள் என் -அகலுவதற்குக் காரணம் என்ன –

வியாக்யானம்-

இந்த பூமியில் ஆத்ம குண ராஹித்யத்தாலும்-அநாத்மகுண பாஹூள்யத்தாலும் வந்த தண்மையை வுடையவர்களை
தனித் தனியே ஆராய்ந்து பார்த்தல் என்னைப் போலே
ஆத்ம குண லவ லேச ரஹீதராய் -அநாத்ம குண பரி பூரணராய் இருப்பார் ஒருவரும் இல்லாமையாலே-
உபமான ரஹீதமாய்க் கொண்டு நின்ற என்னுடைய நீசதைக்கு –
அந் நீசதை தானே பச்சையாக அங்கீகரிக்கும் தேவரீருடைய கிருபையின் இடத்தில் ஒழிய-
ஒதுங்க நிழல் ஒன்றும் இல்லை –
அந்த கிருபை தனக்கும் -எத்தனையேனும் தண்ணியரே அநுத்தம பாத்ரம் ஆகையாலே
என்னுடைய நீசத்தை ஒழிய புகல் இல்லை –

அஸ்ப்ருஷ்ட தோஷ கந்தரானவர்கள் பேச்சுக்கு விஷயமான பிரபாவத்தை வுடையவரே-
எனக்கு-ஸ்வரூப லாபமாய் -தேவரீருக்கு குண லாபமாய் –
இப்படி நமக்கு இருவருக்கும் பிரயோசனமான பின்பு-இது அறிந்து இருக்கிற நாம் மேலுள்ள காலம்
வ்யர்த்தமே அகலுகைக்கு காரணம் என் –அகலுகைக்கு ஹேது இல்லை என்று கருத்து –
இருவர் இடமும் இருவர் தேட்டங்களும் இருக்க இழப்பேனோ

உன் அருள் -ராமன் சீதா அருள்களில் வாசி –
அநாதி காலம் ராஷஷிகளாக திரிந்து உள்ளோம் -சம்சார ஆர்ணவத்தில் மக்நராக மூழ்கி உள்ளோம் –
புன்மை இலோர் -நித்யர்களை சொல்லிற்று –
நாம் பழுதே-யகலும் பொருள் என் -ஸ்ரீ அமுதனார் தம்மையும் நம்மையும் -சேர்த்து அருளிச் செய்கிறார் –
தம்மையும் உடையவரையும் என்றுமாம்-

நிகரின்றி நின்ற என் நீசதைக்கு –
நீசனேன் நிறை ஒன்றுமிலேன் –
அஹமஸ்ம் யபராதா நாமாலய -அத்யாபி வஞ்சநபர -இத்யாதிப்படியே
ஆத்ம குண ராகித்யத்தாலும் -அநாத்தம குண பாஹூள்யத்தாலும் வந்த தண்மையை உடையவர்களை –
இந்த விபூதியிலே தனித் தனியே ஆராய்ந்து பார்த்தாலும் -என்னைப்-போலே ஆத்ம குண லவ லேச ரஹீதனாய் –
அநாத்மா குண பரி பூர்ணனாய் -இருப்பார் ஒருவர் ஆகிலும்-கிடையாமையாலே –
கோன்யோச் திசத்ர சோம்ய -என்கிறபடியே உபமான ரஹீதனாய் கொண்டு இருக்கிற என்னுடைய நீச பாவத்துக்கு –

நிகரின்றி நின்ற என் நீசதைக்கு –
நீசத்தை-தாழ்வு
அது நற்குணம் இல்லாமையாலும் -தீய குணம் உள்ளமையாலும் உண்டாவது .
அன்பு அருள் முதலிய நற்குணம் வாய்ந்தோர் உயர்ந்தோர் .-அவை இல்லாதவர் தாழ்ந்தோர் .
சினம் வசை கூறல் முதலிய தீய குணம் உடையோர் மிகத் தாழ்ந்தோர் –
இவர்களில் எனக்கு ஈடாவார் எவரும் இலர் .
குணம் இல்லாமையிலும் -குற்றம் உடைமையிலும் ஒப்புயர்வற்றவனாய் நன் இருத்தேன்
நிகரின்றி நின்றது என் நீசதை என்கிறார் .-நீசனேன் நிறை ஒன்றும் இலேன் 3-3 4- – என்றார் ஸ்ரீ நம் ஆழ்வார்
நின்ற என் நீசதை
நீசதை நீங்கி சிலர் நல்லவர் ஆதலும் உண்டு -என் நீசதை அங்கனம் நீங்காது நிலை நிற்பது
தோன்ற -நின்ற என் நீசதை-என்றார் .

உன் அருளின் கண் அன்றி –
வயசநேஷு மனுஷ்யாணாம் ப்ர்சம் பவதி துக்கித -என்கிறபடியே
பர துக்க துக்கித்வ நிராசி கீர்ஷத்வ-அசஹிஷ்ணுத்வாதி லஷணமான தேவரீருடைய கிருபா குணம் ஒழிய –
புகல் ஒன்றும் இல்லை –
வேறு ஒரு புகல் இடம் இல்லை -அந்த நீசதை தானே பச்சையாக அங்கீகரிக்கும் தேவரீருடைய கிருபையினிடத்தில் ஒழிய
ஒதுங்க நிழல் ஒன்றும் இல்லை என்றபடி –

நின்னருளின் கண் அன்றிப் புகல் ஒன்றும் இல்லை –
நிகரற்ற நீசனான நான் உயர தேவரீர் திரு வருளைத் தவிர வேறு புகல் இல்லை-என்றபடி.
எனவே தேவரீரை விட்டு அடியேன் அகல வழி இல்லாமையினால்
அருளுக்கு அடியேனை இலக்காக்க வேணும் என்பது கருத்து .

கண்-
இடம் -அபராத கணைர பூர்ண குஷி-கமலா காந்த தயே கதம் பவித்ரீ -என்னுமா போலே –
இவரும் வயிறு நிரம்புகைக்காக எப்போதும் பூர்ண தோஷத்தை தேடித் திரியுமவர் ஆகையாலும் –
சர்வேஸ்வரன் ஆர்த்த அபராதியான காகாசுரனை சிஷித்ததுவும் –
யதிவா ராவணஸ் ஸ்வயம் -என்று சொன்னதுவும் –
பாபிஷ்டரை ரஷித்தால் – யசஸ்ஸூ அதிசயித்து இருக்கும்-என்றதைப் பற்றவாகையாலும் –
சேஷ பூதனுடைய தோஷங்கள் எல்லாம் -சேஷியினுடைய கிருபா குணத்துக்கு-லஷ்யங்களாய் இறே இருப்பது –

ஆக தம்முடைய நீசதைக்கு -எம்பெருமானாருடைய கிருபா குணமொழிய- வேறு ஒரு புகல் இடம் இல்லை
என்று அருளிச் செய்யத் தட்டில்லை இறே –

அருட்கும் அக்தே புகல் –
தேவரீருடைய கிருபா-குணத்துக்கு அடியேனுடைய துஷ்ட பாவதையே லஷ்யமாய் இருக்கும் –
தோஷ ரஹீதர் ஆனவர்கள் பக்கலிலே-கிருபா குணத்துக்கு பிரயோஜனம் இல்லாமையாலே –
எத்தனை யேனும் தண்ணியரே -அதுக்கு பாத்ரம் ஆகையாலும் –
எனக்கு சதர்சரான பாபிஷ்டர் ஒருவர் ஆகிலும் இல்லாமையாலே -என்னுடைய நைச்யமே அதற்கு புகலிடம் -என்றது –

த்வயாபி -இப்படி நமக்கு கைப்பட்ட தேவரீருக்கும் –
இதாநீம் -இத்தனை நாளைக்கு இப்போது –
பகவன் -சர்வஞ்ஞனாய் இருந்தாயே -நான் சொல்ல வேணுமோ –
தயாயா -தேவரீர் உடைய கிருபைக்கு –
அநுத்தமம் பாத்ரமிதம் -என்கிறபடியே பூர்ண பாத்ரமான நானும் –
லப்த்தம் -தேவரீருக்கு பெறாப் பேறாக லபித்தேன் –
அநந்த பவார்ண வாந்த -பிரசித்த ஆர்ணவத்துக்கு பரிகணம் உண்டு –
என்னுடைய சம்சாரமாகிற ஆர்ணவத்துக்கு அந்தம் இல்லை –
காலமும் அநாதியாய் -ஜன்மங்களும் பலவாய் -கர்மங்களும் விசித்ரங்களாய் -பஹூவாய் இருக்கையாலே –
இந்த அரணவம் அனந்தமாய் இருக்கும் –
இப்படிப்பட்ட பவார்ணவத்தின் உடைய அகாத ஜலத்திலே –
நிமஜ்ஜதா -அழுந்திக் கிடப்பவன் –
கேவலம் ஸ்வ இச்சையவாஹம் ப்ரேதேஷகம் சித்கதாசன -என்கிறபடி அனநதமான-காலத்துக்கு –
மே-அடியேனுக்கு –
கூலமிவ -கரை போலே –
லப்தோஹி-பிரசித்த ஆர்ணவத்திலே விழுந்து அழுந்தின-சேதனன் அப்போதே முடிய -முஹூர்த்த மாத்ரத்திலே
அந்த பிணத்தை கொண்டு வந்து கரையிலே தள்ளி விடும்-என்று சர்வ ஜக பிரசித்தம் –

இந்த சம்சாரத்திலே அழுந்தி -அசந்நேவ-என்கிறபடியே -இருந்த என்னை
சிரகாலத்துக்கு-சத்தை உண்டாக்கி அந்த அர்ணவத்துக்கு பாரமாய் கைபட்டாய் –
கண்டு கொண்டு என்னைக் காரி மாறப் பிரான் -பண்டை வல் வினை பாற்றி அருளினான் – என்று
இருவருக்கும் பிரயோஜனமாய் இருந்தது என்று -அபியுக்தரும்-அருளிச் செய்தார் இறே –
அந்தோ அடியேன் உனபாதம் அகலகில்லேன் இறையுமே – என்றும் –
புகல் ஓன்று இல்லா அடியேன் உன் அடிக் கீழ் அமர்ந்து புகுந்தேனே -என்றும் அருளிச் செய்தார் இறே -ஸ்ரீ நம் ஆழ்வாரும் –

பரம காருணிகோ ந பவத்பர -பரம சோச்யதமோ நஹிமத்பர -என்னக் கடவது இறே —

அருட்கும் அக்தே புகல் –
தேவரீருடைய அருளுக்கு முழு இலக்காய் அமையும் தகுதி அடியேன் ஒருவனுக்கே உள்ளது என்று கருத்து –
குற்றம் அற்றவரை ஏற்பதில் அருளுக்கு சிறப்பு இல்லை .
குற்றம் நிறைந்தவரை ஏற்பதிலே தான் அருளுக்கு சீர்மை .
இராவணனே யாயினும் ஏற்பேன் என்ற ஸ்ரீ இராம பிரான் அருள் சீறியது .
குற்றம் புரிந்த வண்ணம் உள்ள அரக்கியரை அளித்த ஸ்ரீ பிராட்டியின் திருவருள் அதனிலும் சீரியது –
தவம் நீச சசவத் சம்ருத -நேசனான நீ முயல் போன்றவன் -என்று ஸ்ரீ பிராட்டி கூறிய படி
நீசனாகிய இராவணன் முதலியோர் போல் அல்லாமல்-
நிகரில்லா நீசனாகிய–என்னை ஏற்று அளித்ததனாலே தேவரீர் அருள் மிக சீரியது ஆகும்

நான் நீசதையில் நிகர் அற்றவன் –
நின் அருள் ஏனையோர் அருள்களினும்-நின் பால் உள்ள ஏனைய குணங்களினும் -சீர்மையில் நிகர் அற்றது .
நிகர் அற்றமையில் -என் நீசதைக்கும் தேவரீர் அருளுக்கும் ஒற்றுமை உண்டு .
ஆகவே அவை நிலைத்து ஏன் இணைந்து இருக்க மாட்டா -என்கிறார் .

இங்கு ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன்
மயி திஷ்ட்ட திதுஷ்க்ருதாம் பிரதானே மித தோஷா நிதரான் விசின்வதீத்வம்
அபராத கணைர பூர்ண குஷி கமலா காந்த தயே கதம் பவித்ரீ –என்று
பாபம் செய்தவர்களுக்குள் எண்ணற்ற பாபங்கள் செய்ததனா பிரதானனாகிய நன் இருக்க –என்னைப் புறக்கணித்து –
அளவுக்கு உட்பட்ட பாபம் செய்தவர்களை தேடிக் கொண்டு இருக்கும் நீ
பாபத் திரள்களினால் வயிறு நிரம்பாமல் கமலியின் காதலனுடைய அருள் அணங்கே –
எப்படி யாகப் போகிறாயோ -என்றும் –

அஹம ச்ம்யபராத சக்ரவர்த்தீ கருணே த்வம்ச குனேஷூ சார்வ பௌ மீ
விதுஷீ ச்த்திதிமீத்ருசீம் ச்வயம்மாம் வருஷ சைலேச்வர பாத சாத்குரு-என்று
நான் பாபம் செய்தவர்களுள் சக்கரவர்த்தியாய் மேம்பட்டவன்
கருணையே -நீயும் குணங்களுள் தலை சிறந்தவள் .
இத்தகைய நம் நிலையை உணர்ந்து தானாகவே என்னை
ஸ்ரீ திரு வேம்கடமுடையான் திருவடிக்கு உரியனாக்குவாயாக -என்று ஸ்ரீ தயா சதகத்திலே -29 30- –
இக் கருத்தினையே தழுவி அருளி இருப்பது
நினைவுறத் தக்கது

புன்மை –
தோஷங்களுக்கு ஆகாரமான சம்சாரம் –
அநாதி அவித்யா கர்ம வாசனா ருசிபிரகிருதி சம்பந்த ரூபமான சம்சாரம் -என்றபடி –

இலோர் –
சம்சாரிகமான பந்தத்தை பூண் கட்டிக் கொண்டு நிற்கையாலே அவர்களை இங்கே சொல்ல ஒண்ணாது இறே –
முக்தர் சிறிது காலம் சம்சாரத்தை பூண் கட்டிக் கொண்டு திரிந்து -பின்னை -கரை கண்டோர் -என்னும்படி
அதை சவாசநமாக பொகட்டு -பகவத் குண அனுபவத்திலே -ஆழம் கால் பட்டு-இருந்தார்களே யாகிலும்
நிருப பதமாக சொல்லுகையாலே அவர்களையும் இங்கே சொல்லக் கூடாது இறே –
அஸ்ப்ருஷ்ட சம்சார கந்த ரஹீதரான நித்ய சூரிகளை ஆய்த்து -இலோர் -என்று அருளிச் செய்தது –

பகரும் பெருமை –
ஏக தேசாவஸ்தாநத்தாலும் –ஏக விஷய அனுபவத்தாலும் -அடியே பிடித்து இவருடைய-பிரபாவத்தை –
அடைவே அறியுமவர்கள் -நித்ய சூரிகள் ஆகையாலே –
அவர்களாலே ஸ்தோத்ரம் பண்ணப்பட்ட -பிரபாவத்தை உடையரான –

இராமானுச –
ஸ்ரீ எம்பெருமானாரே –

புன்மையிலோர் பகரும் பெருமை இராமானுச
புன்மை உடையோர் சோறு கூறைகளை விரும்பி பேசிடின் அதில் உண்மை இராது –
அப் பேச்சினால் பேசப்படுவோர்க்கு பெருமை இல்லை –
அவாவினை அறத் துரந்தமையின் -புன்மை இலாதார் பேசிடினோ அதனில் உண்மை இல்லாது இராது –
பயன் கருதி இல்லாததை ஏற்றி அவர்கள் பேச மாட்டார்கள் அன்றோ –
ஸ்ரீ எம்பெருமானார் பெருமை உண்மையானது என்பது கருத்து .

புன்மையிலோர் என்பது –
என்றும் சிறிது அளவும் புன்மை இல்லாதவர்கள் ஆகிய ஸ்ரீ நித்ய சூரிகளைச் சொல்லுகிறது என்று
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் உரைப்பர் .அப்பொழுது
தாமரை கண்ணனை விண்ணோர் பரவும் தலை மகனை -என்றபடி
விண்ணோர் தலை மகனது-அருள் நிறைந்த தாமரைக் கண் அழகைப் பாடுவதை விட்டு –
ஸ்ரீ எம்பெருமானார் அருள் பெருமையையே-பகருகின்றனர் -என்றது ஆயிற்று .

பயன் இருவோமுக்குமான பின்னே –
தேவரீரும் அடியேனும்-ஆகிற இருவருக்கும் ஸ்வரூப லாபமும் குண லாபமும் ஆகிற
பரம பிரயோஜனம் சித்தித்த பின்பு –
இப்படி இருவருக்கும் பிரயோஜமாய் இருக்க –

இனி நாம் பழுதே அகலும் பொருள் என் –
இது அறிந்து இருக்கிற-நாம் மேல் உள்ள காலம் எல்லாம் வ்யர்த்தமே அகலுக்கைக்கு காரணம் என் –
நாம் என்றது
தம்மையும் ஸ்ரீ எம்பெருமானாரையும் –
அன்றிக்கே –
நாம் என்று பஹூ வசன பிரயோகம் பண்ணுகையாலே –
ஸ்ரீ எம்பெருமானாரும் -இவருடைய சம்பந்த-சம்பந்திகளுமான எல்லோரும் என்று பொருள் ஆகவுமாம் –

நாம் பழுதே அகலும் பொருள் என் –
பொருள் அல்லாத என்னைப் பொருளாக்கி அடிமை கொண்டாய் –
என்னைத் தீ மனம் கெடுத்தாய் -மருவித் தொழும் மனமே தந்தாய் –
அறியாதன அறிவித்த அத்தா நீ-செய்தன அடியேன் அறியேன் -என்கிறபடியே
நாம் க்ருத்ஜ்ஜராய் போம் அது ஒழிய நமக்கு-அகலுகை என்று ஒரு பிரயோஜனம் உண்டோ –
பாவத்தால் நான் பிறப்பேன் ஏலும் -இனி எந்தை-எதிராசன் தான் பிறக்கும் என்னை உய்ப்பதா -என்கிறபடியே –
கைவிடுகை அவருக்கு அவத்யமாக-தலைக்கட்டக் கடவதாகையாலும் –
பெறாப் பேறாக அடியோங்களை தேவரீர் விஷயீ கரித்துக்- கொள்ளுகையாலும் –
நிழலும் அடி தாறும் போலே அடியோங்களை அனந்யார்ஹராம் படி-அங்கீகரிக்கை ஒழிய
தேவரீருக்கு அகலுகை என்ற ஒரு பிரயோஜனம் உண்டோ என்றது ஆய்த்து –

இனி நாம் பழுதே அகலும் பொருள் ஏன் –
வீணாக காரணம் இன்றி நமதுய் பயனைக் கெடுத்து அகல மாட்டோம் -என்றபடி

பயனிருவோக்கும் ஆன பின்னே –
தேவரீருக்கு பயன் குண லாபம்
அடியேனுக்கு பயன் ஸ்வரூப லாபம்

கண்டு கொண்டு என்னைக் காரி மாறப் பிரான் பண்டை வல்வினை பாற்றி யருளினன் -என்று இருவருக்கும்
பயன் உண்டானதை ஸ்ரீ மதுர கவிகளும் அருளிச் செய்தார் .

நிமஜ்ஜ்தோ நந்த பவார்ணவாந்த சிராய மே கூல மிவாசி லப்த
த்-வயாபி லப்தம் பகவன் நிதானி மனுத்தமம் பாத்ரமிதம் தாயாய -என்று
பகவானே அளவில்லாத சம்சாரக் கடலுக்குள் மூழ்கிக் கொண்டு இருக்கிற எனக்கு
நெடும் காலம் கழித்து கரை போலக் கிடைத்து உள்ளீர் –
உம்மாலும் கருணைக்கு முகச் சிறந்த கொள்கலமாக நான் கிடைக்கப் பெற்று உள்ளேன் –
ததஹம் த்வத்ருதே ந நாதவான் மத்ருதே த்வம் தய நீய வாந்தச-
விதி நிர்மித மேத்தா தான்யம் பகவன் பாலய மாஸம ஜீஹப -என்று-பகவானே உம்மைத் தவிர நான்
வேறு நாதன் அற்றவனாய் இருக்கிறேன்-
நீரும் என்னைத் தவிர இரக்கப்படத் தகுந்தவன் இல்லாதவனாய் இருக்கிறீர்-
தற்செயலாக அமைந்த இந்த தொடர்பினை காத்து அருள வேண்டும் விட்டு விடாதீர் -என்று
ஸ்ரீ ஆள வந்தாரும் காட்டி யருளினார்

ஸ்ரீ மணவாள மா முனிகளும் இப்பாசுரத்தின் கருத்தை அடி ஒற்றி
யதிராஜ விம்சதியில் -வாசா மகோசர மகா குண தேசகாக்ர்யா கூராதி நாத கதிதாகில நைச்ய பாத்ரம்
ஏஷோ ஹமேவ ந புனர் ஜகதீச்ருசஸ் தத் ராமாநுஜார்ய கருணை வது மத் கதிச்தே -என்று-
மொழியைக் கடக்கும் பெரும் புகழை உடையரான ஆசார்யர்களில் சிறந்த ஸ்ரீ கூரத் ஆழ்வான்-கூறிய
எல்லா நீசதைக்கும் உறைவிடமாய் இருப்பவன் இந்த நான் ஒருவனே
உலகத்தில் இத்தகைய ஒருவனைக் காண முடியாது .ஆகையால் ஸ்ரீ எம்பெருமானரே
தேவரீர் உடைய வீறு பெற்ற கருணையே எனக்கு கதி -என்று
அருளிச் செய்து இருப்பது இங்கு அனுசந்திக்கதக்கதாகும்-

நன்மை தீமைகள் ஒன்றும் அறியேன் நாரணா என்னும் இத்தனை அல்லால்
புன்மையால் உன்னை புள்ளுவம் பேசி புகழ்வான் அன்று கண்டாய் திருமாலே
உன்னும் ஆறு உன்னை ஒன்றும் அறியேன் ஓவாதே நமோ நாரணா என்பன்
வன்மை யாவது உன் கோயிலில் வாழும் வைட்டணவன் என்னும் வன்மை கண்டாய் -ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி-5 1-3 –
புன்மையிலோர் என்பது –
என்றும் சிறிது அளவும் புன்மை இல்லாதவர்கள் ஆகிய ஸ்ரீ நித்ய சூரிகளைச் சொல்லுகிறது என்று
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் உரைப்பர்

—

இன்றாக நாளையேயாக இனிச் சிறிதும்
நின்றாக நின்னருள் என்பாலதே -நன்றாக
நான் உன்னை அன்றி இலேன் கண்டாய் -நாரணனே
நீ என்னை அன்றி இலை -7-

நன்றாக–நிச்சயமாக – அத்யாவசாயம் திடமாக உள்ளதே –சம்பந்தம் உணர்ந்து -நானும் உனக்கு பழ வடியேன்-
உனது திரு அருளுக்கு பரிபூர்ண பாத்ரனான பின்பு -என்னுடைய ஏற்றம் அறியாயோ
உன் அருளுக்கு நானே இலக்கு -என் பிரார்த்தனைக்கு நீயே இலக்கு -நீ தயநீயரைத் தேடி இரா நின்றாய்
-உன் தயையைத் தேடி நான் இரா நின்றேன் –
நிகரின்றி நின்ற என் நீசதைக்கு நின் அருளின் கண் அன்றிப் புகல் ஒன்றும் இல்லை அருட்க்கும்
அஃதே புகல் -அமுதனார் -இத்தை ஒட்டியே அருளுகிறார்

ஏதங்கள் ஆயின எல்லாம் இறங்க விடுவித்து என்னுள்ளே
பீதக வாடைப் பிரானார் பிரம குருவாகி வந்து
போதில் கமல வல் நெஞ்சம் புகுந்தும் என் சென்னித் திடரில்
பாத இலச்சினை வைத்தார் பண்டு அன்று பட்டினம் காப்பே -5 2-8 –

உனக்கு பணி செய்து இருக்கும் தவம் உடையேன் இனிப் போய் ஒருவன்
தனக்கு பணிந்து கடைத்தலை நிற்கை நின் சாயை அழிவு கண்டாய்
புனத் தினைக் கிள்ளி புது வவிக் காட்டின் பொன்னடி வாழ்க வென்
றினக் குறவர் புதியது உண்ணும் எழில் மால் இரும் சோலை எந்தாய் – 5-3 3- –

ஈசன் வானவர்க்கு என்பன் என்றால் அது
தேசமோ திரு வேங்கடத் தானுக்கு?
நீசனேன் நிறைவு ஒன்றுமிலேன் என் கண்
பாசம் வைத்த பரஞ்சுடர்ச் சோதிக்கே–3-3-4-

————————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருமலை நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண ஐயங்கார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருவரங்கத் தமுதனார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீ பெரிய ஜீயர் அருளிய உரை ––அவதாரிகை –

மதியிலியேன் தேறும்படி என் மனம் புகுந்தான் -என்றார் கீழ் .
லோகத்தில் உள்ளவர்களுக்கு தத்தவ ஸ்திதியை யருளிச் செய்து –பகவத் சமாச்ரயண ருசியை ஜநிப்பிக்குமவர்
தம்மளவில் பண்ணின விசேஷ விஷயீகாரத்தை-யனுசந்தித்து –இப்படி விஷயீகரிக்க பெற்ற எனக்கு
சத்ருசர் இல்லை என்கிறார் இதில் –

ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் அருளிய உரை–அவதாரிகை-

கீழ்ப் பாட்டிலே எம்பெருமானார் தம்முடைய திரு உள்ளத்திலே பிரகாசித்து உஜ்ஜ்வலமாக-அவரை வணங்கினோம் என்று சொல்லி –
இதிலே -லோகத்தார் எல்லாரையும் குறித்து -சர்வ சமாஸ்ரயநீயனான சர்வேஸ்வரன் கோயிலிலே சந்நிகிதனாய் இருந்தான் –
அவனை ஆஸ்ரியுங்கோள் என்று பரம தர்மத்தை-உபதேசித்த உபகாரகன் -எம்பெருமானார் –
என்னுடைய ஆர்த்த அபராதங்களை நசிப்பித்து திவா ராத்ரி விபாகம் அற என்னுடைய ஹ்ருத்யத்திலே ஸூ ப்ரதிஷ்டராய் –
இவ் இருப்புக்கு சதர்சம் ஒன்றும் இல்லை என்னும்படி எழுந்தருளி இருந்தார் –
இப்படி ஆன பின்பு தமக்கு சத்ருசர் ஒருவரும் இல்லை என்கிறார்

ஸ்ரீ அமுது விருந்து-ஸ்ரீ திருமலை நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண ஐயங்கார் ஸ்வாமிகள்-அருளிய உரை–அவதாரிகை-

மதியிலியேன் தேறும்படி என் மனம் புகுந்தான் என்று தம்மை விஷயீகரித்த படியைக் கீழ் அருளிச் செய்தார் –
உலகத்தாருக்கு தத்வ உபதேசம் செய்து பகவத் சமாஸ்ரயண-ருசியை ஜநிப்பிக்குமவர்
தம்மளவிலே விசேஷமாக விஷயீகரித்ததை அனுசந்தித்து-இப்படிப் பட்ட எனக்கு நிகர் யாரும் இல்லை -என்கிறார் –

தாழ்ந்தவன் மனத்தில் இருந்து நீங்காமல் இருந்தான்- இருவருக்கும் நிகர் இல்லை.
இல்லை எனக்கு எதிர் இல்லை இல்லை எனக்கு நிகர் இல்லையே எம்பார் அருளியது போல–
மதி இலியேன் தேறும் படி புகுந்தான் என்றார் முன்னம்-
தத்வ ஸ்திதியை அருளி செய்து பகவத் சமாச்ரயண ருசியை ஜனித்தவர்-
தம் அளவில் விசேஷ விஷயீ காரத்தை அனுசந்தித்து -தமக்கு சருசர் இல்லை என்கிறார்-

இறைஞ்சப்படும் பரன் ஈசன் அரங்கன் என்று இவ்வுலகத்
தறம் செப்பும் அண்ணல் இராமானுசன் என் அருவினையின்
திறம் செற்று இரவும் பகலும் விடாது என் தன் சிந்தை உள்ளே
நிறைந்து ஒப்பற விருந்தான் எனக்காரும் நிகர் இல்லையே – 47- –

பத உரை –

இறைஞ்சப்படும் -எல்லாராலும் ஆஸ்ரயிக்கப்படும்
பரன்-பரம் பொருள்
ஈசன் -ஈஸ்வரனாக காட்சி தரும்
அரங்கன் என்று -திருவரங்கத்திலே கண் வளர்ந்து அருளுகிற பெரிய பெருமாள் என்று
இவ்வுலகத்து -இந்த லோகத்திலே
அறம் -தர்மத்தை
செப்பும் -அருளிச் செய்யும்
அண்ணல் -ஸ்வாமியான
இராமானுசன் -எம்பெருமானார்
என் அரு வினையின் -என்னுடைய அருமையான கர்மத்தின் உடைய
திறம்-சமூஹத்தை
செற்று -தொலைத்து
இரவும் பகலும் -இராப்பகலாக
விடாது -இடைவிடாது
என் தன் -என்னுடைய
சிந்தை உள்ளே -ஹ்ருதயத்திற்கு உள்ளே
நிறைந்து -பூரணமாய்
ஒப்புற-நிகர் இல்லாதபடி
இருந்தான் -எழுந்து அருளி யிருந்தார்
எனக்கு -இத்தகைய எனக்கு
ஆரும் -எவரும்
நிகர் இல்லை-ஒப்பு இல்லை

வியாக்யானம் –
சர்வ சமாஸ்ரயணீயனாக -வேதாந்த பிரசித்தனான -சர்வ ஸ்மாத் பரன் –அநந்த சாயித்வாதிகளாலே –
ஈஸ்வரத்வம் தோற்ற -வந்து கோயிலிலே –கண் வளர்ந்து அருளுகிற பெரிய பெருமாள் என்று –
அதர்ம அனுசாரியான இந்த லோகத்திலே சாஷாத் தர்மத்தை அருளிச் செய்யுமவராய்
ஆஸ்ரித இழவு பேறுகள் தம்மதாம் படியான சம்பந்தத்தை வுடையராய் இருக்கிற எம்பெருமானார் –
என்னுடைய அனுபவத்தாலும் -ப்ராயசித்தத்தாலும் போக்க வரிய கர்ம சமுஹத்தை நிரசித்து-
அல்லு நன்பகலும் இடை வீடின்றி -திரு வாய் மொழி -1 10-8 – -என்கிறபடியே-
திவாராத்ர விபாகமற இடைவிடாதே என்னுடைய ஹ்ருதயத்தின் உள்ளே பூரணராய் கொண்டு-
இவ்விருப்புக்கு சத்ருசம் இல்லை என்னும்படி எழுந்து அருளி இருந்தார் –
ஈதரு ச விஷயீகார பாத்ரமான எனக்கு ஒருவரும் சத்ருசர் இல்லை
திறம்-சமூஹம்
நிகர் -ஒப்பு–
சாத்விக அஹங்காரம் -எம்பார் -வார்த்தை/ஸ்ரீ ரெங்க மஹாத்ம்யம் அருளிய இராமானுசன் -வளர்த்த தாய் –
திருவரங்கன் செல்வம் முற்றும் திருத்தி வைத்தான் வாழியே
இறைஞ்சப்படும் ஷீராப்தி -பரன்-ஸ்ரீ வைகுண்ட நாதன் — ஈசன் அந்தர்யாமி /அரங்கன் அர்ச்சா -/அறம் செப்பும் வைபவம் –
கிருஷ்ணம் தர்மம் சனாதனம் -ஐந்தையும் சொன்னவாறு –

இறைஞ்சப்படும் –
எழுவார் விடைகொள்வார் ஈன் துழா யானை வழுவா வகை நினைந்து வைகல் தொழுவார் –என்றும் –
முழு எழ உலகுக்கும் நாதன் -என்றும் – சொல்லுகிறபடி
சர்வ சமாஸ்ரயநீயனாய்க் கொண்டு பிரசித்தனாய்

பரன் –
பராபரானாம் -என்கிறபடி சர்வ ஸ்மாத் பரன் –

ஈசன் –
சர்வேஸ்வரன் –

அரங்கன் என்று –
அநந்த சாயித்வாதிகளாலே-கோயிலிலே கண் வளர்ந்து அருளுகிற பெரிய பெருமாள் என்று –
அன்றிக்கே –
இறைஞ்சப்படும் -சர்வ சமாஸ்ரயநீயன் –
ஈசன் -சர்வ ஸ்மாத் பரன் –
ஈசன் -ஸ்வாபாவிக ரநவதிகாதிசயே சிதிர்த்வம் நாராயண த்வயி நமர்ஷ்யதி -என்கிறபடியே சர்வ ஸ்வாமியானவன் –
இந்த மஹிமாவான் யார் என்னில் –
அரங்கன் –அப்படிப்பட்டவன் -எட்டா நிலத்திலே இராதே -இன்று சந்நிகிதனாய் -சுலபனாய் –
கோயிலிலே எழுந்து அருளி இருக்கிற திருவரங்க செல்வனார் –
என்று -இப்படிப் பட்டவர் என்று –

இவ் உலகத்து –
அதர்ம அநுசாரியான இந்த லோகத்திலே -அதர்ம பூதமான -இருள் -தரும் மா ஞாலத்தில் உள்ள ஜனங்களுக்கு –

அறம் செப்பும் –
சாஷாத் தர்மத்தை அருளிச் செய்யும் –
அன்றிக்கே –
அப்படிப் பட்டவனை ஆஸ்ரயிக்க -சம்சார நிச்தரன உபாயத்தை உபதேசித்து அருளும் –
அன்றிக்கே –
இறைஞ்சப்படும் -தேவ ஜாதிக்கு ஒரு உபத்ரவம் வந்தால் -அவர்கள் எல்லாரும் திரண்டு -பிரமாவோடு கூடிப் போய் –
கூப்பிடும் கூப்பீடு கேட்கைக்காக -வியூக ஸ்தானமான திருப்பாற் கடலிலே கண் வளர்ந்து -அவர்களாலே சேவிக்கப்படுமவன் –
இத்தால் வியூகத்தை சொன்னபடி –

பரன் –
அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதியான பரன் –

ஈசன் –
அந்தப்ரவிஷ்டஸ் சாஸ்தா ஜனானாம் -என்கிறபடியே சர்வரையும் நியமிக்கைக்காக சர்வ அந்தர்யாமியாய் இருக்குமவன் –
இத்தால்-அந்தர்யாமித்வத்தை சொன்னபடி –

அரங்கன் –
அர்ச்சையஸ் சர்வ சஹிஷ்ணு ரர்ச்சாக பராதீநா கிலாத்மா ஸ்த்திதி -என்னும்படியான
அர்ச்சாவதாரங்களில் வைத்துக் கொண்டு பிரதானமாய் இருக்குமவன் –
இத்தால் அர்ச்சாவதாரத்தை சொன்னபடி –

என்று இவ் உலகத்து அறம் செப்பும் –
அறம் –ராமோ விக்ரஹவான் தர்ம –
யேசவேத விதொவிப்ரயேசாத்யாத்மா விதோஜன-தேவதந்தி மகாத்மானாம் க்ர்ஷ்ணம் தர்மம் சனாதனம் -என்கிறபடியே
அவதாரங்களிலே பிரதானமான விபவம் –
என்று –
என்கிறத்தை இத்தோடு அன்வயித்த படி –
அஞ்சு வகைப் பட்டு இருக்கும் நாராயணனை -பிராப்யமும் பிராபகமும் என்று அருளிச் செய்யும் என்னவுமாம் –

இறைஞ்சப்படும் பரன் ஈசன் அரங்கன் என்று –
வேதாந்தங்களிலே எல்லாராலும் ஆஸ்ரயிக்கப் படுவதாய்ச் சொல்லப்படும் பரம் பொருள்
ஈஸ்வரத்வம் தோற்ற பாம்பணை மேல் கண் வளர்ந்து அருளுகிற பெரிய பெருமாள் -என்று-எம்பெருமானார் உபதேசிப்பாராம் –
இன்னாரால் இறைஞ்சப்படும் என விதந்து கூறாமையாலே -எல்லாராலும் இறைச்சப்படும் எனக் கொள்க –
எல்லோராலும் ஆஸ்ரயிக்கப் படுபவனாக-கூறப்படும் பரம் பொருள் -கண்ணாலே காணலாம் படி -தன் ஈஸ்வரத்வம் தோற்றத்
தானே வந்து-கண் வளர்ந்து அருளுகிறது -என்கிறார் .
ஸ்ரீ ரங்க நாதனிடம் சர்வேஸ்வரத்வதைப் பல-படியாலும் சாஷாத் கரிக்கலாம் –
அணைவது அரவணை மேல் பூம்பாவை யாகம் புணர்வது -திருவாய்மொழி- 2- 8- 1- என்றபடி-
அநந்த சாயித்வமும் -பிராட்டி அகம் புணர்தலும் ஈஸ்வரத்வத்தை காட்டுகின்றன-

அனாலோசித விசேஷ அசேஷ லோக சரண்யன்-
அன்பன் தன்னை அடைந்தவர்கள் எல்லாம் அன்பன்-விசேஷணம் இன்றி அனைவருக்கும் அன்பன் அவன் ஒருவனே –
சர்வ லோகானாம் பிதா மாதாச மாதவன்–
எழுவார் விடை கொள்வார் ஈன் துழாய் யானை வழுவா வகை-மூவருக்கும் கதி த்ரயத்துக்கும் மூலத்வம்
நாரணன் முழு எழ உலகுக்கும் நாதன்–பிரசித்தனாய்-

அண்ணல் -சஹி வித்யாதஸ்தம் ஜனயதி தத் ஸ்ரேஷ்டம்-ஜன்ம -என்றும்
குருர் மாதா குரு பிதா -என்றும் சொல்லுகிறபடி –
இவ் உபதேச முகேன சேதனருக்கு சர்வ வித பந்துவாய்-அவர்களுடைய இழவு பேறுகள் தம்மதாம் படியான
சம்பந்தத்தின் உறைப்பை உடைத்தாய் இருக்கிற –

இராமானுசன் –
எம்பருமானார் –

இவ்வுலகத்து அறம் செப்பும் அண்ணல் இராமானுசன்
அதர்ம வழியே போகும் இவ் வுலகின் கொடுமையைக் காட்ட –இவ் உலகம் -என்கிறார் .
அதர்ம அனுசாரியான லோகத்திலே தர்ம உபதேசம் பண்ணி இருக்கிறார் .
ராமோ விக்ரஹவான் தர்ம -என்றும் -க்ருஷ்ணம் தர்மம் சனாதனம் -என்கிறபடியே
சாஷாத் தர்மத்தை உபதேசித்து அருளினார் .
பகவத் ஆஸ்ரயண ரூபமான உபாய தர்மத்தை என்றார் ஆகவுமாம் –
இவ் அரிய விஷயத்தை உபதேசிப்பதற்கு காரணம் அண்ணலாய் இருத்தல் என்கிறார் .
அண்ணல் -ஸ்வாமி
ஆஸ்ரிதர் இழவு பேறுகள் தம்மதாம் படியான உறவு முறை உடையவர் -என்றபடி .
இராமானுசன் -விபரீதனான இராவணனுக்கு உட்பட ஹிதம் நாடின இராமனை அனுசரித்தவர்-என்பது கருத்து .

என் அருவினையின் திறம் செற்று –
அஹம் அஸ்ய அபராதானாம் ஆலய -என்றும்
அமர்யாதா ஷூத்ரஸ் சலமதி -என்றும் –
பாபானாம் பிரதமோச்ம்ய்ஹம்-என்றும் –
ந நந்திதம் கர்மததச்திலோகே-சஹச்ரசோ யந்ந மயாவ்யதாதி -என்றும் –
அஹம் அஸ்ய அபராத சக்ரவர்த்தி -என்றும் –
யாவச் சயச் சதுரிதம்-சகலஸ் யஜந்தோ தாவத் சதத் தததிகம் சமமாஸ்தி சத்யம் -என்றும் சொல்லுகிறபடியே –
என்னால் தீரக் கழியச் செய்யப்பட்டதாய் -அனுபவத்தாலும் பிராயசித்தத்தாலும் -போக்க அரிதான பாப சமூகத்தை –
வானோ மறிகடலோ -என்னும்படி நசிப்பித்து –
திறம் –
சமூஹம் –

என் அரு வினையின் திறம் செற்று –
என் வினை-
என் வினை என்கிறார் உலகத்தார் வினையின் வேறுபாடு தோற்ற –
வினையின் திறம்-
வினைகள் பலகால் செய்யப்பட்டு செய்யாதது ஒன்றும் இன்றிப் பலவாய் இருத்தலின் வினையின் திறம் -என்றார் –
அருவினை
ந நிந்திதம் கர்ம ததஸ்தி லோகே சஹா ஸ்ரசோ யந் ந மயா வ்யதாயி-என்று
உலகத்தில் என்னால் பல காலும் செய்யப்படாத பாபங்கள் ஒன்றும் இல்லை –
நானே நானாவித நரகம் புகும் பாவம் செய்தேன் -பெரிய திரு மொழி – 1-9 2- – -என்றது போலே-
ப்ராயசித்ததாலோ -அனுபவத்தாலோ -அழியாத வினை என்பார் அருவினை என்றார் –

இரவும் பகலும் விடாது –
அல்லும் பகலும் இடைவீடு இன்றி -என்கிறபடியே -திவா ராத்ர விபாகம் அற -இடைவிடாதே –

இரவும் பகலும் விடாது
அல்லு நன்பகலும் இடைவீடு இன்றி நல்கி என்னை விடான் நம்பி நம்பியே -திருவாய்மொழி 1-10 8- – -என்கிற படியே
இடைவிடாதபடி எழுந்து அருளி இருந்தார்-

அமுதனார் தூங்கும் பொழுது புகுந்தாராம்–
பகலில் புகுந்தால் தடுப்பார் என்பதால் -விலக்காமை இரவில் இருக்குமே-
நிறைந்து -முழுவதுமாக சொரூபம் ரூபம்-அமுதனார் உகந்த திருமேனி குணம் விபவம் சேஷடிதம் புகுந்ததே சேஷ்டிதம்-
பூரணராய் கொண்டு இருந்தான்- எழுந்து அருளி இருந்தார்

என் தன் சிந்தை உள்ளே –
பண்டு எல்லாம் ஆசாபரனாய் போந்து இப்போது இவ் விஷயீ காரத்தை பெற்ற என்னுடைய ஹிருதயத்தின் உள்ளே –
நிறைந்து –
ஸ்பர்ஷடா ஸ்பர்ஷடி மாத்ரம் அன்றிக்கே -ஸ்வரூபத்தோடும் குணங்களோடும் விக்ரகத்தோடும் -விபூதியோடும் கூட –
அதிலே பூரணமாய் புகுந்து –
அணுவான ஆத்மாவின் உள்ளே -விபுவான ஈஸ்வரன் -ஸ்வரூப ரூப குணங்களோடு –
அசங்குசிதமாக வியாபித்து நிற்குமா போலே காணும் –
எம்பெருமானாரும் அதி சூஷ்மமான இவருடைய திரு உள்ளத்திலே அசங்குசிதமாக வியாபித்து நிற்கிறபடி –

ஒப்பற விருந்தான் –
இவ் வாத்சல்யத்துக்கு சத்ருசம் இல்லாதபடி இருந்தார் –
அதிலே தானே ஸூ ப்ரதிஷ்டராய்-எழுந்து அருளி இருந்தார் என்றபடி –
ஒப்பு -சத்ருசம் –

என் சிந்தை உள்ளே நிறைந்து ஒப்பற இருந்தான் –
ஆசாபாசங்களுக்கு உறைவிடமான என் சிந்தைக்கு உள்ளே இருந்தார் –
அருவருப்பின்றி மிக்க வாத்சல்யத்துடன் இதயத்தில் -ஈசானன் -அந்தர்யாமி -எந்தன் சிந்தை உள்ளே இருந்தார் –
அருவருப்பு இன்றி ஆதரத்துடன் இருப்பது மாத்ரம் அன்று –
குறை நீங்கி -நிறைவு பெற்றவராய் இருந்தார் .
க்ருத்ய பேற்றினை கைப்பற்றின வீறுடைமை தோற்ற ஒப்பற இருந்தார் –
அமுதனாரை வசப்படுத்துவது தவிர எம்பெருமானார் திரு வவதாரதிற்குப் பேறு வேறில்லை என்பது கருத்து .
நிறைந்து இருந்தான்–
பகவத் விஷயத்துக்கும் இடம் இன்றித் தானே சிந்தையுள் நிறைந்து இருந்தான் -என்னலுமாம்-
விஷயாந்தரங்களுக்கு அவகாசம் இல்லாதபடி
திருமால் வந்து என் நெஞ்சு நிறையப் புகுந்தான் –திருவாய் மொழி – 10-8 1- – என்று
நம் ஆழ்வார் கூறியது போலே அமுதனாரும் கூறினார் .
நம் ஆழ்வார் நெஞ்சில் விஷயாந்தரங்களுக்கு இடம் இல்லை .
அமுதனார் நெஞ்சில் பகவத் விஷயத்துக்கும் இடம் இல்லை –

எனக்கு –
இப்படி எம்பெருமானார் உடைய விஷயீ காரத்தைப் பெற்ற எனக்கு –

ஆரும் நிகர் இல்லையே –
எத்தனை தரம் உடையார் உண்டானாலும் -சத்ருசம் ஆக மாட்டார்கள் –
அவித்யாந்தர்க்க தாச்சர்வே-தேஹி சம்சார கோசர -என்று சொல்லப்படுபவர்கள்
சத்ருசம் ஆக மாட்டார்கள் –
நிகர் -ஒப்பு-
த்ருணீ க்ருத விரிம்சாதி நிரங்குச விபூதய -ராமானுஜ பதாம் போஜ சமாஸ்ரயண சாலிந -என்னக் கடவது இறே —

எனக்காரும் நிகர் இல்லை –
எனக்கு-
எம்பெருமானார் திருவருளுக்கு இங்கனம் இலக்கான எனக்கு
அவர் ஒப்பற இருந்தார்
நான் ஆரும் நிகரில்லாத நிலையை எய்தினேன்
இருந்தவர் அருளுவாரில் ஒப்பற்றவர்
இருக்கும் சிந்தை வாய்ந்த நான் அருள் பெருவாரில் நிகர் அற்றவன்–

குற்றங்களை குணமாக கொண்டு இருந்தான்-அருவருப்பு இன்றி-ஆனந்தமாய் -வீறு கொண்டு -மூன்றிலும் நிகர் இல்லை –
ஸூ பிரதிஷ்டராய்-.அவதாரம் பிரயோஜனம் இவருள் புகுந்ததால் தான் –உச்சி உளானே போல –
ராமானுஜர் திருவடி பெற்ற பின் விபூதி எல்லாம் புல் போல நினைப்பார்கள் -தேசிகன்-

அருளிச் செயல்களில் பரத்வாதி பஞ்சகம்
இறைஞ்சப்படும் பரன் ஈசன் அரங்கன் என்று இவ்வுலகத் தறம் செப்பும் அண்ணல் இராமானுசன்

மாயவனை மதுசூதனனை மாதவனை மறையோர்கள் ஏத்தும் ஆயர்கள் ஏற்றினை அச்சுதனை
அரங்கத்து அரவணைப் பள்ளியானை -4-10-10-பெரியாழ்வாரின் அறு சுவை அமுது இது-

விண் மீதிருப்பாய்! மலை மேல் நிற்பாய்! கடற் சேர்ப்பாய்!
மண் மீதுழல்வாய்! இவற்றுள் எங்கும் மறைந் துறைவாய்!
எண் மீதியன்ற புற அண்டத்தாய்! என தாவி
உண் மீதாடி உருக் காட்டாதே ஒளிப்பாயோ!–6-9-5-என்று

குன்றில் நின்று வான் இருந்து நீள் கடல் கிடந்தது மண்
ஓன்று சென்று அது ஒன்றை உண்டு ஓன்று இடந்து பன்றியாய்
நன்று சென்ற நாள் அவற்றுள் நல் உயிர் படைத்து அவர்க்கு
அன்று தேவு அமைத்து அளித்த வாதி தேவன் அல்லையே -ஸ்ரீ திருச்சந்த விருத்தம்-–48-

மாயவனை மதுசூதனனை மாதவனை மறையோர்கள் ஏத்தும்
ஆயர்கள் ஏற்றினை அச்சுதனை அரங்கத்து அரவணைப் பள்ளியானை
வேயர் புகழ் வில்லி புத்தூர் மன் விட்டு சித்தன் சொன்ன மாலை பத்தும்
தூய மனத்தனராகி வல்லார் தூ மணி வண்ணனுக்கு ஆளர் தாமே –ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி- 4-10 10-

மாயனை -மன்னு வட மதுரை மைந்தனை-
தூய பெருநீர் யமுனைத் துறைவனை –
ஆயர் குலத்தினில் தோன்றும் அணி விளக்கை
தாயைக் குடல் விளக்கம் செய்த தாமோதரனை –
தூயோமாய் வந்து நாம் தூ மலர் தூவித் தொழுது
வாயினால் பாடி மனத்தினால் சிந்திக்கப்
போய பிழையும் புகுதருவான் நின்றனவும்
தீயினில் தூசாகும் செப்பேலோர் எம்பாவாய்––ஸ்ரீ திருப்பாவை–5-

ஏக மூர்த்தி மூன்று மூர்த்தி நாலு மூர்த்தி நன்மை சேர்
போக மூர்த்தி புண்ணியத்தின் மூர்த்தி எண்ணில் மூர்த்தியாய்
நாக மூர்த்தி சயநமாய் நலம் கடல் கிடந்தது மேல்
ஆக மூர்த்தி யாய வண்ணம் என் கொல் ஆதி தேவனே –-ஸ்ரீ திருச்சந்த விருத்தம்–17-

உடம்புருவில் மூன்று ஒன்றாய் மூர்த்தி வேறாய்
உலகுய்ய நின்றானை அன்று பேய்ச்சி
விடம்பருகு வித்தகனைக் கன்று மேய்த்து
விளையாட வல்லானை வரை மீ கானில்
தடம்பருகு கருமுகிலைத் தஞ்சைக் கோயில்
தவ நெறிக்கோர் பெரு நெறியை வையம் காக்கும்
கடும்பரி மேல் கற்கியை நான் கண்டு கொண்டேன்
கடி பொழில் சூழ் கடல் மல்லைத் தல சயனத்தே –ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி-2-5-3-

பெரியானை யமரர் தலைவற்கும் பிரமனுக்கும்
உரியானை உகந்தான் அவனுக்கும் உணர்வதனுக்கு
அரியானை அழுந்தூர் மறையோர்கள் அடி பணியும்
கரியானை அடியேன் கண்டு கொண்டு களித்தேனே -7-6-6-

மூவரில் முன் முதல்வன் முழங்கார் கடலுள் கிடந்து
பூவள ருந்தி தன்னுள் புவனம் படைத்து உண்டு உமிழ்ந்த
தேவர்கள் நாயகனைத் திரு மால் இருஞ்சோலை நின்ற
கோவலர் கோவிந்தனைக் கொடியேரிடை கூடுங்கொலோ–9-9-1-

பாயிரும் பரவை தன்னுள் பருவரை திரித்து வானோர்க்
காயிருந் தமுதம் கொண்ட வப்பனை யெம்பிரானை
வேயிருஞ்சோலை சூழ்ந்து விரி கதிரிரிய நின்ற
மாயிருஞ்சோலை மேய மைந்தனை வணங்கினேனே –திருக் குறும் தாண்டகம் –3-

நீரகத்தாய் நெடு வரையின் உச்சி மேலாய்
நிலாத் திங்கள் துண்டத்தாய் நிறைந்த கச்சி
ஊரகத்தாய் ஒண் துறை நீர் வெக்கா வுள்ளாய்
உள்ளுவார் உள்ளத்தாய் யுலகமேத்தும்
காரகத்தாய் கார் வனாத்துள்ளாய் கள்வா
காமரு பூம் காவிரியின் தென்பால் மன்னு
பேரகத்தாய் பேராது என் நெஞ்சின் உள்ளாய்
பெருமான் உன் திருவடியே பேணினேனே –திரு நெடும் தாண்டகம்–8-

விண் மீதிருப்பாய்! மலை மேல் நிற்பாய்! கடற் சேர்ப்பாய்!
மண் மீதுழல்வாய்! இவற்றுள் எங்கும் மறைந் துறைவாய்!
எண் மீதியன்ற புற அண்டத்தாய்! என தாவி
உண் மீதாடி உருக் காட்டாதே ஒளிப்பாயோ!––ஸ்ரீ திருவாய் மொழி––6-9-5-

கொண்டல் வண்ணா குடக்கூத்தா வினையேன் கண்ணா கண்ணா -என்
அண்ட வாணா வென்று என்னை ஆளக் கூப்பிட்டு அழைத்தக்கால்
விண் தன் மேல் தான் மண் மேல் தான் விரி நீர்க் கடல் தான் மற்றுத் தான்
தொண்டனேன் உன் கழல் காண ஒரு நாள் வந்து தோன்றாயே–8-5-6-

மனத்துள்ளான் வேங்கடத்தான் மா கடலான் மற்றும்
நினைப்பரிய நீள் அரங்கதுள்ளான்-எனைப்பலரும்
தேவாதி தேவன் எனப்படுவான் முன்னொரு நாள்
மாவாய் பிளந்த மகன் —-இரண்டாம் திருவந்தாதி–28-

அத்தி யூரான் புள்ளை யூர்வான் அணி மணியின்
துத்தி சேர் நாகத்தின் மேல் துயில்வான் -முத்தீ
மறையாவான் மா கடல் நஞ்சுண்டான் தனக்கும்
இறையாவான் எங்கள் பிரான் –96-

சேர்ந்த திருமால் கடல் குடந்தை வேங்கடம்
நேர்ந்த வென் சிந்தை நிறை விசும்பும் -வாய்ந்த
மறை பாடகம் அனந்தன் வண்டுழாய்க் கண்ணி
இறைபாடி யாய இவை —மூன்றாம் திருவந்தாதி–30–

பாற் கடலும் வேங்கடமும் பாம்பும் பனி விசும்பும்
நூற் கடலும் நுண்ணூல தாமரை மேல் -பாற் பட்டு
இருந்தார் மனமும் இடமாகக் கொண்டான்
குருந்து ஒசித்த கோபாலகன் ——-32-

கல்லும் கனைகடலும் வைகுந்த வானாடும்
புல்லென்று ஒழிந்தன கொல் ஏ பாவம் வெல்ல
நெடியான் நிறம் கரியான் உள் புகுந்து நீங்கான்
அடியேனது உள்ளத்தகம்––பெரிய திருவந்தாதி–68-

கார் கலந்த மேனியான் கை கலந்த வாழியான்
பார்களந்த வல்வயிற்றான் பாம்பணையான் -சீர் கலந்த
சொல் நினைந்து போக்காரேல் சூழ் வினையின் ஆழ் துயரை
என்னினைந்து போக்குவார் இப்போது –86-

————-

என் தன் சிந்தை உள்ளே நிறைந்து ஒப்பற விருந்தான்-

போதில் கமல வன்னெஞ்சம் புகுந்து –பெரியாழ்வார் -5–2–8-என்றும் –
அரவிந்தப் பாவையும் தானும் அகம்படி வந்து புகுந்து –5–2–10-என்றும்-
–
நேர்ந்த என் சிந்தை நிறை விசும்பு –பூதத்தார்—30-

என் ஆவியுள் புகுந்தது என் கொலோ எம்மீசனே –திருச்சந்த –4-

பொன் முடி அம் போர் ஏற்றை எம்மானை நால் தடந்தோள்
தன் முடிவு ஒன்று இல்லாத தண் துழாய் மாலையனை
என் முடிவு காணாதே என்னுள் கலந்தானைச்
சொன் முடிவு காணேன் நான்; சொல்லுவது என்? சொல்லீரே–2-5-8-

மாயப்பிரான் நேசத்தினால் நெஞ்ச நாடு குடி கொண்டான் –8–6–4-

கோயில் கொண்டான் அதனோடு என் நெஞ்சகம் -8–6–5-

இருத்தும் வியந்து என்னைத் தன் பொன்னடிக் கீழ் என்று
அருத்தித் தெனைத்தோர் பல நாள் அழைத்தேற்கு
பொருத்தமுடை வாமனன் தான் புகுந்து என்தன்
கருத்தை யுற வீற்றிருந்தான் கண்டு கொண்டே–8-7-1

அடியேன் உள்ளான் உடல் உள்ளான் அண்டத்தகத்தான் புறம் உள்ளான் –8–8–2-

———–

எனக்காரும் நிகர் இல்லையே-

எனக்கு ஆவார் ஆர் ஒருவரே எம்பெருமான்
தனக்காவான் தானே மற்று அல்லால் -புனக்காயா
வண்ணனே யுன்னைப் பிறர் அறியார் என் மதிக்கு
விண்ணெல்லாம் உண்டோ விலை -நான்முகன் –51-

நிர்ஹேதுக கடாக்ஷ பூதனான எனக்கு ஒப்பார் உண்டோ -நீ அருளிச் செய்த மயர்வற மதி நலத்துக்கும் ஒப்பு உண்டோ –
சரம ஸ்லோகத்தின் படியே புறம்புள்ள உபாயங்களை ருசி வாசனைகளோடே விட்டு ஒழிந்து உன்னையே பற்றி
நிர்ப்பரனாயும் நிர்ப்பயனாயும் உள்ளேனே
அநந்ய உபாயத்வ அத்யவசாயம் உடைய எனக்கு –ஸ்வ பிரயத்தனம் கொண்டு உன்னை
அடையப் பார்ர்க்கும் உலகோர் ஒப்பில்லை
சேஷத்வ பாரதந்தர்ய காஷ்டையில் நிற்கும் எனக்கு சேஷித்வ ரக்ஷகத்தில் நிற்கும் நீயும் ஒப்பில்லை-

எனக்காவார் ஆரோருவரே எம்பெருமான்
தனக்காவான் தானே மற்றல்லால் புனக்காயாம்
பூ மேனி காணப் பொதியவிழும் பூவைப் பூ
மா மேனி காட்டும் வரம் ——முதல் திருவந்தாதி–89-

நமக்கும் பூவின் மிசை நங்கைக்கும் இன்பனை ஞாலத்தார்
தமக்கும் வானத் தவர்க்கும் பெருமானைத் தண் தாமரை
சுமக்கும் பாதப் பெருமானைச் சொல் மாலைகள் சொல்லுமாறு
அமைக்க வல்லேற்கு இனி யாவர் நிகர் அகல் வானத்தே?–4-5-8-

வானத்தும் வானத்துள் உம்பரும் மண்ணுள்ளும் மண்ணின் கீழ்த்
தானத்தும் எண் திசையும் தவிராது நின்றான் தனை,
கூனற் சங்கத் தடக்கை யவனை, குடமாடியை,
வானக் கோனைக் கவி சொல்ல வல்லேற்கு இனி மாறு உண்டோ?–4-5-9-

நிகரின்றி நின்ற வென் நீசதைக்கு நின்னருளின் கண் அன்றிப்
புகல் ஒன்றும் இல்லை அருட்கும் அக்தே புகல் புன்மையிலோர்
பகரும் பெருமை இராமானுச இனி நாம் பழுதே
யகலும் பொருள் என் பயன் இருவோருக்கும் ஆன பின்னே – இராமானுஜ நூற்றந்தாதி-48 —

————————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருமலை நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண ஐயங்கார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருவரங்கத் தமுதனார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .