Thiruvonum's Weblog

ஸ்ரீ பெரிய ஜீயர் அருளிய உரை ––அவதாரிகை –

ஸ்ரீ எம்பெருமானாருடைய ஔதார்யத்தாலே தாம் லபித்தவற்றை யனுசந்தித்து க்ருத்தார்த்தர் ஆனார் கீழ் ..
இன்னமும் அந்த ஔதார்யத்தாலே தமக்கு அவர் செய்ததொரு மகோ உபகாரத்தை யனுசந்தித்து வித்தராகிறார் .-

ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் அருளிய உரை–அவதாரிகை–

கீழ் பாட்டிலே
ஸ்ரீ எம்பெருமானார் தம்முடைய ஔதார்யத்தாலே இவருடைய அபிமதத்தை கொடுத்து அருள –
இவர் தாம் அவர் தம்மாலே லபித்த புருஷார்த்தங்களை அனுசந்தித்து க்ருதார்தரானார் –
இதிலே –
ஸ்ரீ எம்பெருமானார் தம்முடைய ஔதார்ய அதிசயத்தாலே அதி ஹேயங்களான வேத பாஹ்யர் உடைய
சமயங்களைப் பற்றி நின்று கலஹிக்குமவர்களை நிரசித்தார் என்றும் –
அத்யந்த பரிசுத்தமான வேத மார்க்கத்தை பூமியிலே எங்கும் ஒக்க நடத்தி அருளினார் என்றும் -அனுசந்திதுக் கொண்டு
ப்ரீதி பிரகர்ஷத்தாலே ஸ்தோத்ரம் பண்ணா நின்று உள்ள பெரியோர்களுடன் கலந்து -பரிமாறும்படி
அடியேனை வைத்து அருளினார் என்று அனுசந்தித்து வித்தர் ஆகிறார் –

ஸ்ரீ அமுது விருந்து-ஸ்ரீ திருமலை நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண ஐயங்கார் ஸ்வாமிகள்-அருளிய உரை–அவதாரிகை-

ஸ்ரீ எம்பெருமானாருடைய வள்ளன்மையால் தாம் பெற்ற பேறுகளை கூறினார் கீழே .
அவ்வள்ளன்மை மிக்கு மேலும் அவர் தமக்கு செய்து அருளிய பேருதவியை நினைவு கூர்ந்து-அதனிலே ஈடுபடுகிறார் .

கைத்தனன் தீய சமயக் கலகரைக் காசினிக்கே
உய்த்தனன் தூய மறை நெறி தன்னை என்றுன்னி வுள்ளம்
நெய்த்த வன் போடிருந்தேத்தும் நிறை புகழோருடனே
வைத்தனன் என்னை இராமானுசன் மிக்க வண்மை செய்தே -72- –

பத உரை
இராமானுசன் -ஸ்ரீ எம்பெருமானார்
மிக்க -மிகுந்த
வண்மை -வள்ளல் தன்மையை
செய்து -பண்ணி
தீய சமயக் கலகரை -கெட்ட மதங்களைப் பற்றி நின்று கலக்கம் செய்பவர்களை
கைத்தனன் -கடிந்து அருளினார்
காசினிக்கே -பூமியில்
தூய மறை தன்னை -பரி சுத்தமான வேதம் வகுத்த வழியை
உய்த்தனன்-நடத்தி யருளினார் .
என்று உன்னி -என்று நினைத்து
உள்ளம் நெய்த்து -நெஞ்சு நெகிழ்ந்து
அன்போடு இருந்து -அந்த நெஞ்சு நெகிழ்வோடு இருந்து
ஏத்தும் -துதிக்கும்
நிறை புகழோர் உடனே -நிறைந்த குணம் உள்ளவர்களோடு கூட
என்னை வைத்தனன் -என்னை சேர்த்து வைத்து அருளினார் .

வியாக்யானம் –
ஸ்ரீ எம்பெருமானார் நிரதிசய ஔதாரத்தைப் பண்ணி -வேத பாஹ்யங்களாகிய ஹேயங்களான
சமயங்களைப் பற்றி நின்று கலக்கம் செய்கிறவர்களை -நிரசித்து அருளினார் .
பரிசுத்தமான வேத மார்க்கத்தை பூமியிலே நடத்தி அருளினார் . என்று அனுசந்தித்து ஹ்ருதயம் ஸ்நிக்தமாய்-
அந்த ஸ்நேகத்தொடே இருந்து ஸ்தோத்ரம் பண்ணா நின்றுள்ள பரிபூர்ண குணரோடே-இவனும் ஒருவன் என்று பரிகணிக்கும்படி
என்னை வைத்து அருளினார் .
இப்படி செய்து அருளுவதே -என்று கருத்து .
அதவா –
நிறை புகழோர் உடனே வைத்தான் – என்றது
அசத்துக்கள் நடுவே வர்த்திதுப் போந்த வென்னை-அடியோரோடு இருந்தமை -திருவாய் மொழி -10 1-11 –
என்கிறபடியே ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் நடுவே வர்த்திக்கும் படி மண்ணினார் –என்னவுமாம்
கைதல்-கடிதல்
உய்த்தல்-நடத்தல்
அவ்வன்போடென்கிற விடத்தில் -வகர ஒற்று குறைந்து கிடக்கிறது
அன்றிக்கே
நெய்த்த அன்பென்று -ஒரு பதமாக யோஜிக்க்கவுமாம்
அன்பு நெய்த்து இருக்கை யாவது -சுஷ்க சிநேகமாய் இருக்கை அன்றிக்கே கயலுண்டு இருக்கை
உள்ளம் நெய்த்த வன்பென்றது-உள்ளத்தில் நெய்த்த வன்பென்றபடி.-

சாது சமாஹம் -நழுவ முடியாமல் திருத்துவார்களே -அடியார்க்கு ஆட்படுத்திய விமலன் போலே -நிலை நிற்குமே –
கீழே வண்மை –இதில் மிக்க வண்மை -உற்றதும் உன் அடியார்க்கு அடிமை- உன் அடியார்க்கு ஆட் படுத்தினாய்-
ஐந்தாவது பெருமை தனியாக அருளிகிறார் இந்த பாசுரத்தில்–
காசினி வேந்தே —பூ பாலன் –வேத மார்க்க பிரதிஷ்டானம் -காசினிக்கே உய்த்தனன் தூய மறை தன்னை –
வதான்யக -வரதன் -தேவ பெருமாள் அருளால் வந்த மிக்க வண்மை –கொடுக்க கொடுக்க கூடும் வண்மை இது –
துர்வாசர் சாபம் கொடுக்க கொடுக்க தபஸ் வளரும் –
ஸூ ஸ்ரேயான் பவதி பிறக்க பிறக்க பல் ஒளி மிக்கு அவனுக்கு போலே –

இராமானுசன் –
வசீவதான்ய -என்றால் போலே இவ்வளவும் ஔதார்ய குணத்தை இட்டு பிரதிபாதிக்கப்பட்ட ஸ்ரீ எம்பெருமானார் –

மிக்க வண்மை செய்து –
கொள்ளக் குறைவற்று இலங்கி கொழுந்து-விட்டோங்கிய வுன் வள்ளல் தனத்தினால் -என்கிறபடியே
கொடுக்க கொடுக்க ஒரு குறைகளும் இன்றிக்கே –
சாணை பிடித்த மாணிக்கம் போல் மிகவும் பிரகாசிக்கிற ஔதார்ய குணத்தாலே லோகத்தை எல்லாம்
உத்தரிக்க வேணும் என்று திரு உள்ளம் பற்றி –

கைத்தனன் தீய சமய கலகரை –
வேத பாஹ்யங்கள் ஆகையாலே-அதி ஹேயங்களான பௌத்த ஜைன மாயாவாதிகளுடைய
குத்ர்ஷ்டி சமயங்களிலே நிஷ்ணாதராய்க் கொண்டு
ஜகத்து ஷணிகம் என்றும் –
தத்வம் ஞானம் மாத்ரம் என்றும் –
பிரபஞ்சம் மிதியை என்றும் –
ப்ரஹ்மம் சின்மாத்ரம் என்றும் –
பேதத்தை நிரசித்தும் –

வாக்கு மாத்ரத்திலே வேதத்தை அங்கீகரித்து வைத்து –
அதிலே குத்ர்ஷ்டி கல்ப நன்களைப் பண்ணியும்
அவசானத்திலே வேதத்தை மித்யா கோடியிலே யாக்கியும் –
இப்படி துஸ் தர்க்கங்களை சொல்லியும் கலஹிக்குமவர்களை நிரசித்து அருளினார் –

கைத்தல் -கடிதல் –

இவர்களுடைய பிரசங்கங்கள் எல்லாம் கலஹங்கள் விளைவிக்குமது ஒழிய
வித்வத் சம்மதங்களான பிரசங்கங்கள் அன்று காணும் –

திரு நாராயண புரத்து அருகில் பௌத்தரையும் –
திருமலையில் சைவரையும் –
சரஸ்வதி பீடத்தில் மாயாவாதிகளையும் -நிரசித்தபடி சர்வலோக பிரசித்தம் இறே –
காதா தாதா கதாநாம்-என்னக் கடவது இறே –

கைத்தனன் —கலகரை –
தூய மறை நெறிக்கு முரண்பட்ட போய் நெறிகளை கூருமவைகள் ஆதலின் -புறச் சமயங்கள்-தீய சமயங்கள் ஆயின –
அத்தகைய சமயங்களைப் பற்றி நின்று மெய் நெறி கூறும்-மறையினை புவியில் பரவ வொட்டாது கலகம்
செய்யுமவர்களை கடிந்து களைகின்றார் ஸ்ரீ எம்பெருமானார் -என்க

காசினிக்கே உய்த்தனன் தூய மறை தன்னை –
காசினிக்கே –
அவிவேக கநாந்த திந்முகே பஹூதா -இத்யாதியாலும் –
சம்சார மருகாந்தாரே -இத்யாதியாலும்
சொல்லப்படுகிற இருள் தரும் மா ஞாலத்திலே இருந்து
சம்சரித்து கொண்டு நஷ்டப் பிராயராய் போந்த சேதனரை உத்தரிப்பிக்கைக்காகவே –

காசினி-பூமி -பூமியில் உள்ள சேதனரை -என்றபடி –
இவர்களுடைய துக்க பரம்பரைகளைக் கண்டு பொறுக்க மாட்டாத பரம கிருபா பூர்வாக ஔதார்யத்தாலே –

தூய மறைநெறி தன்னை –
ப்ரம ப்ரமாத விப்ரலம்பாதிகளும் புருஷ சேமுஷீ தோஷ மாலின்யமும் – ஸ்வ ப்ராமாணயத்தில்
இதர அபேஷையும் இன்றி இருந்தது ஆகையாலே –
சுடர் மிகு சுருதி -என்னும்படி அத்யந்த பரிசுத்தமான வேதத்தினுடைய மார்க்கத்தை –
ஸ்ருதி ஸ்மரதிர் மமைவாஜ்ஞா-என்கிறபடியே பகவத் ஆஜ்ஞா ரூபங்களானபரம விதிக்க தர்மங்களை என்றபடி –

மறை என்ற நிரூப பதத்தாலே
பூர்வோத்தரங்களும் -உத் தர பாகங்களும் -த்ரமிட உபநிஷத்தும் சூசிப்பிக்க படுகின்றன –

ஆக ஸ்ருதி ஸ்மரதி சோதிதங்களான சாமான்ய விசேஷ தர்மங்களையும் –
சகல வேதங்களினுடைய சாரதம அர்த்தமான சரணாகதி தர்மத்தையும் –உய்த்தனன் –நடப்பித்தார் –

காசினிக்கே —தூய மறை நெறி தன்னை
காசினிக்கே -பூமியின் கண் -உருபு மயக்கம்
உலகு எங்கும் வேத மார்க்க பிரதிஷ்டாப நாசார்யரானார் -என்றபடி .
தூய மறை
மறைக்கு தூய்மையாவது -ப்ரமம் முதலியவற்றுக்கு இடமாகாது இருத்தலும் –
தான் கூருமவற்றுக்கு வேறு ஆதாரம் தேட வேண்டாதபடி தானாகவே பிரமாணமாய் இருத்தலும் -என்க
இனி தூய்மையை நெறிக்கு -அடை யாக்கலுமாம் ..
அவப்பொருள் கூறும் குத்ருஷ்டிகள் கற்ப்பித்த தீய நெறிகளை தூறு மண்டும் படி செய்து –
பண்டைய தூய நெறியை உய்த்தனன் -என்றபடி .

உய்த்தல் –
நடத்துதல் –

நெறி -மார்க்கம் -என்று உன்னி –
இவை இரண்டையும் செய்தார் என்று த்ரட அத்யாவச்ய பூர்வகமாக அனுசந்தித்து –

உள்ளம் நெய்த்த அன்போடு –
திரு உள்ளம் ஸ்நிக்தமாய் அந்த ஸ்நேஹத்தோடே –
அவ்வன்பு -என்று சொல்ல வேண்டி இருக்க வகர ஒற்று குறைந்து அவன்பு -என்று கிடக்கிறது –
அன்றிக்கே –
நெய்த்தவன்பென்றது –
உள்ளத்தில் நெய்த்தவன்பென்றபடி-இருந்தேத்தும் –
இப்படிப்பட்ட சிநேகத்தோடு இருந்து கொண்டு -அந்த ஸ்நேஹமானது சந்துஷணம் பண்ணவே –
பாஷண்ட த்ரூமஷண்ட தாவதஹன-இத்யாதிப் படியே அவரை ஸ்தோத்ரம் பண்ணா நின்றுள்ள –

நிறை புகழாருடனே-
பரி பூர்ண குணர் உடன் —
அடியார் குழாம் களை உடன் கூடுவது என்று கொலோ – என்று பிரார்த்திக்க வேண்டாதபடி – இங்கே தானே –

வைத்தனன் என்னை -என்னை சேர்த்து அருளினார் –
வாசா யதீந்திர மனச வபுஷாச ச யுஷ்மத் பாதாராவிந்த யுகளம் பஜதாம் குருணாம்–
கூராதிநாத குருகேச-முகாத்யபும் சாம் பாதாநுசிந்தன பரஸ் சத்தம் பவேயம் -என்றும் –
த்வத் தாஸ தாஸ கண நா சரமா வதவ்யஸ்-தத்தாசதைக ரசதா விரதா மமாஸ்து -என்றும்
இத்தை இறே ஜீயரும் பிராரத்து அருளினார் –

என்று உன்னி –வைத்தனன் என்னை –
ஸ்ரீ எம்பெருமானார் புற நெறிகளை கட்டு மறை நெறி நடத்துகின்ற துறையிலே
அவரது நுண்ணறிவு -கருணை வண்மை என்னும் குணங்களிலே தோற்று – நெஞ்சு நெகிழ்ந்து –
அந்த அன்போடு இருந்து தோற்ற துறைக்கு அவ்வன்பினால் துதி பாடுகின்றனர் மறையோராகிய நிறை புகழோர் -என்க .

நெய்த்த அன்போடு-என்பதை
நெய்த்து அ அன்போடு -என்று பிரித்து அ அன்போடு -என்னும் இடத்தில்
சுட்டுக்கு மேல் வகர உடம்படு மெய்க்கு முன்னர் வகர ஒற்று கேட்டது -என்று அறிக .
அவ்வன்பு -என்று இருத்தல் வேண்டும்

இனி சுட்டாக கொள்ளாமல் நெய்த்த அன்போடு -என்று பிரித்தலுமாம்-
அன்பு நெய்த்து இருந்ததாவது –
வறண்டு போகாது என்றும் புதுமை பெற்று இருத்தல் .
உள்ளம் நெய்த்த அன்போடு -என்பதற்கு -உள்ளத்தில் நெய்த்த அன்போடு என்று பொருள் கொள்க .

இருந்து ஏத்துதல்-இடைவிடாமல் துதித்து கொண்டு இருத்தல்
நிறை புகழோர் -குணம் நிரம்பினவர்
புகழ்-குணம்
புகழோர் உடனே வைத்தல்-
குணம் நிரம்பினவர் கூட்டத்திலே என்னையும் குணம் நிரம்பினவன் ஒருவன் என்று ஒக்க எண்ணலாம் படி சேர வைத்தல் .
இனி தீய குணம் உடையோரிடை இது காறும் கூடி இருந்த என்னை அடியாரோடு இருந்தமை -என்றபடி
நிறை புகழோர் ஆன ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் நடுவே இருக்கும்படி பண்ணினார் -என்னவுமாம் .
மிக்க வண்மை செய்து வைத்தனன் என்று இயைக்க .

கீழ்ப் பாசுரத்தில் கூறப்பட்ட பேறுகள் அனைத்துக்கும்
நிறை புகழோர் உடனே வைத்தல் அடித்தளமாய் முக்கியமாதல் பற்றி இதனைத் தனிந்து நினைவு கூர்ந்து
மிக்க வண்மையினால் இங்கன் உபகரித்து அருளுவதே ! என்று ஈடுபடுகிறார் –

ஸ்ரீ ஆழ்வாருக்கு சரம பர்வம் அமுதனாருக்கு பிரதம பர்வம்
சரம பர்வமாக ஸ்ரீ ஆழ்வான் அடி பற்றினார்-ஸ்ரீ அமுதனார்
ஸ்ரீ மதுர கவி சொல் படியே நிலையாக பெற்றோம்-
பெரியோர்கள் நடுவில் நிறுத்தின மிக்க வள்ளல் தன்மை போற்றுகிறார்-

மிக்க சீர்த் தொண்டர் -போலே இங்கும் -மிக்க வண்மை செய்தே -72- –
மிக்க சீலம் அல்லால் -2-
அவன் பெரும் கீர்த்தி மொழிந்திடவே -6-
சீலம் கொள் நாத முனியை நெஞ்சால் வாரிப் பருகும் இராமானுசன் என் தன் மா நிதியே -20-
பெருமேன்மைக்கு இழுக்கு இது என்று தள்ளுற்று இரங்கும் இராமானுச என் தனி நெஞ்சமே -27-
தன் ஈறில் பெரும் புகழே தெருளும் தெருள் தந்து இராமானுசன் செய்யும் சேமங்களே -37-
தீதில் இராமானுசன் தொல் அருள் சுரந்தே -42-
எண்ணரும் சீர் நல்லார் பரவும் இராமானுசன் -44-
எம் இராமானுசன் மெய்ம் மதிக் கடலே -58-
இராமானுசன் மிக்க நான்மறையின் சுடர் ஒளியால் அவ்விருளைத் துரந்திலனேல்-59-
இராமானுசன் மிக்க பண்டிதனே -63-
உன் பெரும் கருணை தன்னை -70-
இராமானுசன் மிக்க புண்ணியனே -91-
செம்மை நூல் புலவர்க்க்கு எண்ணரும் கீர்த்தி இராமானுச -92-
பொங்கிய கீர்த்தி இராமானுசன் அடிப் பூ மன்னவே–108-

————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருமலை நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண ஐயங்கார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருவரங்கத் தமுதனார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ பெரிய ஜீயர் அருளிய உரை ––அவதாரிகை –

இப்படி விண்ணப்பம் செய்தவாறே எம்பெருமானாரும் ஒக்கும் இறே என்று என்று இசைந்து –
தம்முடைய விசேஷ கடாஷத்தாலே –
இவருடைய ஜ்ஞானத்தை ஸ்வ விஷயத்திலே ஊன்றும்படி விசதமாக்கி அருள
தாம் லபித்த அம்சங்களை அனுசந்தித்து க்ருதார்த்தார் ஆகிறார் –

ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் அருளிய உரை–அவதாரிகை–

இப்படி இவர் நேர்கோடு நேர் விண்ணப்பம் செய்தவாறே எம்பெருமானாரும் -ஒக்கும் ஒக்கும் -என்று
இசைந்து தம்முடைய விசேஷ கடாஷத்தாலே இவருடைய கரணங்கள் எல்லாம் ஸ்வ விஷயத்திலே தானே ஊன்றி
இருக்கும்படி பண்ணி அருள -அவருடைய திரு முக மண்டலத்தை பார்த்து –பரம குஹ்யமான அர்த்தத்தை பூரி தானம்
பண்ணும்படியான ஔதார்யத்தை உடைய எம்பெருமானாரே -என்று சம்போதித்து – தம்முடைய மனச்சு அவருடைய
திருவடிகளிலே சேர்ந்து அமைந்து இருக்கிற படியையும் –அத் திருவடிகளின் போக்யதையில் ஈடுபட்டு பிரேமமானது
தமக்கு மிக்க படியையும் -தாம் அவருடைய குணங்களிலே அத்யபி நிஷ்டராய் கொண்டு தத் தாஸ்யத்தில் வுற்று இருந்த
படியையும் -தம்முடைய பூர்வ க்ரத கர்மம் எல்லாம் அவருடைய விஷயீ காரத்தாலே தம்மை விட்டு -சும்மனாதே-ஓடிப்
போன படியையும் ஹ்ர்ஷ்டராய் கொண்டு விண்ணப்பம் செய்கிறார் –

ஸ்ரீ அமுது விருந்து-ஸ்ரீ திருமலை நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண ஐயங்கார் ஸ்வாமிகள்-அருளிய உரை–அவதாரிகை-

இவர் விண்ணப்பத்தை எம்பெருமானார் இசைந்து ஏற்று அருளி -விசேஷ கடாஷத்தாலே –
இவருடைய ஞானத்தை தம் திறத்தில் ஊன்றி நிற்குமாறு தெளிவுறுத்தி விட
தமக்கு கிடைத்தவைகளைக் கூறி க்ருதார்த்தர் ஆகிறார்

சார்ந்த தென் சிந்தை வுன் தாளிணைக் கீழ் அன்பு தான் மிகவும்
கூர்ந்த தத் தாமரைத் தாள்களுக்கு உன்தன் குணங்களுக்கே
தீர்ந்த தென் செய்கை முன் செய்வினை நீ செய்வினையதனால்
பேர்ந்தது வண்மை யிராமானுசா ! எம் பெரும்தகையே !–71-

பத உரை
வண்மை -வள்ளன்மை வாய்ந்த
எம் பெரும் தகை –எங்களுக்கு தலைவரான பெரும் தன்மை உடைய
இராமானுச -எம்பெருமானாரே
என் சிந்தை -என்னுடைய நெஞ்சு
உன் தாளிணைக் கீழ் -தேவரீர் உடைய ஒன்றுக்கு ஓன்று ஒத்த திருவடிகளின் கீழே
சார்ந்தது -பொருந்தி விட்டது
அத் தாமரைத் தாள்களுக்கு -அந்த தாமரை மலர் போல் போக்யமான திருவடிகளுக்கு
அன்பு-பக்தி
தான் மிகவும் கூர்ந்தது -தானே மிகவும் வளர்ந்தது
என் செய்கை -என்னுடைய செயல்
உன் தன் குணங்களுக்கே -தேவரீர் உடைய நற்குணங்கள் விஷயத்திலேயே
தீர்ந்தது -அற்றுத் தீர்ந்தது
முன் செய்வினை -முன் செய்த கர்மம்
நீ செய் வினை அதனால் -தேவரீர் செய்த கடாஷம் என்னும் செயலால்
பேர்ந்தது –நகர்ந்து விலகிற்று

வியாக்யானம் –
கொள்ளுகிறவன் சிறுமையும் கொடுக்கிறதின் சீர்மையும் பாராதே கொடுக்கும் ஔ தார்ய-குணத்தை உடையராய் –
அந்த ஔ தார்யத்தாலே என்னை எழுதிக் கொண்ட பெருமையை உடையவரே !
என்னுடைய நின்றவா நில்லாத -பெரிய திருமொழி -1 1-4 – – நெஞ்சானது வகுத்த சேஷியான தேவரீருடைய-
பரஸ்பர சத்ருசமான திருவடிகளின் கீழே
நிழலும் அடிதாறும் போலே பிரிக்க ஒண்ணாதபடி பொருந்தி விட்டது .
அந்த பரம போக்யமான திருவடிகளுக்கு ஸ்நேஹமானது தான் நிரவதிகமாம் படி மிக்கது .
என்னுடைய வ்ருத்தி தேவரீருடைய குண அனுபவ ஜனித ப்ரீதி காரிதை யாகையாலே
அந்தக் குணங்களுக்கே அற்றுத் தீர்ந்தது .
பூர்வ க்ருதகர்மம் -அதுக்கு நிவர்தகரான தேவரீர் செய்த அந்தச் செயலாலே
மலை பேர்ந்தால் போலே விட்டு நீங்கிற்று .

ஆனபின்பு எனக்கு ஒரு குறையும் இல்லை -என்று கருத்து –
நீ செய்வினை -என்றது அவர் செய்து அருளின விசேஷ கடாஷம்
நீ செய்வனவதனால் -என்று பாடமான போது-
மத் கர்ம நிவ்ருத்யர்த்தமாக தேவரீர் செய்த க்ருஷிகளாலே -என்கை-
கூர்தல் -மிகுதி–

வள்ளல் தன்மை-தன்னையே பார்த்து அருளிய -ஸ்வாமி வள்ளல் தன்மையில் தம் நெஞ்சு ஈடுபட்டதை -அருளிச் செய்கிறார் –
எம் இராமானுசர் -அடிமை சாசனம் எழுதிக் கொடுத்து
நான்கு லாபங்கள் இதில் -அருளிச் செய்கிறார் – விசேஷ கடாக்ஷத்தால் –
1-ஞானம் -நிலை பெறச் செய்து –சிந்தை நின் இணைத் தாழ் கீழ் சார்ந்தது –நிழலும் அடி தாறும் போலே –உபாயமாக பற்றி –
2-மேலே –உபேயம் -அன்பு தான் மிகவும் கூர்ந்து அது தாமரை தாள்களுக்கு –
3- என் செய்கை குணங்களுக்கே தீர்ந்தது -ஞப்தி பக்தி வ்ருத்தி மூன்றும் இத்தால் –
4- இதனால் முன் செய் வினை பேர்ந்தது -நீ செய்த அரு வினையால் –பங்குனி உத்தர சரணாகதி –
கடாக்ஷம் வினை என்றுமாம் –
நீ செய்வனவாதனால் -நீ செய்த வினை அதனால் -பாட பேதங்கள்
வாமனன் கண்ணன் பெருமாள் போலே -ஸ்வாமி –வண்மை–ஜல ஸ்தல விபாகம் அற -தசரத கோபால உபேந்த்ரர்கள் –
தாளிணைக் கீழ் சார்ந்தது -அடிக் கீழ் அமர்ந்து புகுந்து -ஆழ்வான் திருப்பாதம் அமுதனார் -மன்னி பொருந்தி –
அன்பு கூர்ந்து அது தாமரை திருவடிகளுக்கு –
செடியாய வல்வினைகள் -தீர்க்கும் திருமாலே –தமர்கள் கூட்ட வினைகளை நாஸம் செய்த சதுர் மூர்த்தி –

என் சிந்தை சார்ந்தது/ அன்பு வளர்ந்தது/செய்கை குணங்களுக்கு தீர்ந்தது–வினைகள் பேர்ந்தது-இந்த நான்கும் –
ஸ்ரீ ரெங்கராஜன் -திரு அரங்க செல்வன்–உமக்கு வசம்-
வண்மை–அடியேனுடைய தண்மையும் உம்முடைய மேன்மையும் பார்த்து அருள பிரார்த்தனை கீழ் –
இங்கு இரண்டையும் பார்க்காமல் கிட்டிய நன்மைகளை பட்டியல் இட்டு அருளுகிறார் -த்வா/ மாம் /அஹம் போல -மூன்று தேவை –
கீழ் பிரார்த்தனை பலராமானுஜன் இடம் -போலே –இங்கு அருளியது நம்மிராமானுஜன் -இதுவே வாசி –
தேவை இடாதார் திருவாராதன பெருமாள் –என்றார் அன்றோ –
திருத்தேர் தட்டு வார்த்தைக்கும் கடல் கரை வார்த்தைக்கும் உள்ள வாசி –
மயர்வற மதி நலம் அருளினான் -போன்ற அனுக்ரஹத்துக்கு நடுவில் பாசுரம் இல்லை –
பிரார்த்தனை முன் பாசுரம் -கிடைத்த பலன்கள் பட்டியல் இதில்
வண் துவாராபதி மன்னனை ஏத்தினாள் எழுவாள் -உடனே அத்தையே கேட்டு எழுந்தது போலே -அனுக்ரஹ வேகம் சொன்னவாறு –
சிந்தை சார்ந்தது தாள்களுக்கு உபாயம் –
இங்கு உன் தாள் -அன்பு கூர்ந்து அத்தாமரை தாள்களுக்கு உபேயம் –இனிமை போக்யம் விஞ்ச அத்தாமரை விசேஷணம் இங்கே
கீழ் உன் -சம்பந்தம் -இங்கு சம்பந்தமே இல்லா விடிலும் விட ஒண்ணாத இனிமை -காட்ட –
மனோ வாக் காயம் -எம்பெருமானார் இடம் போக இனி என்னால் வினைகள் செய்ய முடியாதே –
நாலாவது தன்னையே பேர்ந்தது என்றுமாம் –

வண்மை இராமானுசா –
வசிஷ்ட சண்டாள விபாகம் அற -எல்லார் தலையிலும் தன் திருவடிகளை வைத்த ஸ்ரீ வாமனை போலவும்
ஜல ஸ்தல விபாகம் அற வர்ஷிக்கும் வர்ஷூ கவலாஹகம் போலவும் –
அனலோசித விசேஷ அசேஷ லோக சரண்யராய்
கொள்ளுகிறவர்களுடைய சிறுமையும் கொடுத்து அருளிகிற தம்முடைய பெருமையும் பாராதே –
பரம குஹ்ய தமமான அர்த்தத்தை பூரி தானமாகக் கொடுக்கும் ஔதார்ய குணமுடைய எம்பெருமானாரே –

என் பெரும் தகையே –
அந்த ஒவ்தார்யத்தாலே என்னை எழுதிக் கொண்ட பரம சேஷியே –

சார்ந்தது என் சிந்தை உன் தாளிணைக் கீழ் –
தேவரீர் உடன்-அடியேனும் ஏக தேச வாசியாய் இருந்து வைத்து -ஒரு நாளும் தேவரீர் திருவடிகளில் தலை சாய்வு செய்யாதே
ந நமேயம் -என்று இருக்கிற அடியேனுடைய மனசானது –
சஞ்சலம் ஹி மன -என்றும் –
நின்றவா நில்லா நெஞ்சு -என்றும் –சொல்லப்படுகிற நிலை மாண்டு போய் –
த்ர்ணீ க்ரத விரிஞ்சாதி -இத்யாதிப்படியே
பிரமருத்ராதிகளுடைய சம்பத்தையும் ஒரு பொருளாக நினைப்பிடாத மகாத்மாக்களாலே ஆஸ்ரயிக்க தக்க
தேவரீர் உடைய திருவடிகளின் கீழே –
கர்ம காலத்திலே ஆதித்ய கிரணங்களாலே தப்தனாவன் -நிழலையும் தட்பத்தையும் உடைத்தான செடியின் கீழே புகுமா போலே –
அவற்றினுடைய போக்யதை இரண்டும் கூடி இருக்கையாலே -அவற்றின் உடைய பௌஷ்கல்யத்த்திலே ஈடுபட்டு –
முன்பு தாம் பட்ட சம்சார தாபம் எல்லாம் தீரும்படி -நிழலும் அடிதாரும் போலே -அவிநா பூதமாய் புக்கு-பொருந்தி விட்டது –

சார்ந்தது –உன் தாளிணைக் கீழ் –
என் சிந்தை -கண்டவா திரி தந்தவனை -என்னுடைய நின்றவா நில்லா நெஞ்சு -என்றபடி –
உன் தாளிணைக் கீழ் -வகுத்த சேஷியான தேவரீர் இணை அடிக் கீழ்
தாளிணையில் சார்ந்த -என்னாது –கீழ்ச் சார்ந்தது -என்றமையின் –
நிழலும் அடிதாறும் போலே விட்டுப் பிரியாது பொருந்தி விட்டது -என்றது ஆயிற்று –
விஷய ப்ரவணனாகிய நான் எங்கே ?
சரம சேஷியான தேவரீர் எங்கே ?
சபலத் தன்மை வாய்ந்த என் நெஞ்சு தேவரீர் திருவடிகளின் கீழ்ப் பொருந்தியது என்றால்
அது என்னால் பெறத் தக்க பேறா ?
தேவரீர் செய்து அருளின விசேஷ கடாஷத்தின் பயன் அன்றோ ?-என்கிறார் .
நீ செய்வினை யதனால் என்னும் ஹேதுவை ஒவ் ஓர் இடத்திலும் கூட்டிக் கொள்ள வேண்டும் .
செய்வினை -செய்கிற கடாஷம் என்னும் செயல் .

அன்பு தான் மிகவும் கூர்ந்தது –
அத் தாமரை தாள்களுக்கு -தாமரைப் பூ போலே செவ்வி நாற்றம் குளிர்த்தி முதலான போக்யதை உடைய –
அத் திருவடிகள் விஷயமாக எனக்கு பிரீதியானது மேன்மேல் எனப் பெருகி மிக்கது –
கூர்தல் -மிகுதி –

அன்பு தான் –தாமரைத் தாள்களுக்கு –
உன் தாளிணை-என்று சம்பந்தம் உள்ளமையின் சிந்தை சார்ந்தமை கூறினார் முன்பு .
இப்பொழுது சம்பந்தம் இல்லா விடினும் -விட ஒண்ணாத இனிமை-போக்யதை –கூறுகிறார் .
தாமரத் தாள்கள் ஆதலின் -இனிமையை நுகர்ந்து -பக்தி தானே மிகவும் வளர்ந்து விட்டது -என்க –
சார்ந்து இனிமையை நுகர விசேஷ கடாஷம் ஹேது
அன்பு மிகவும் கூர்தல் -தானாக வந்தது -என்று அறிக-

உன் தன் குணங்களுக்கே தீர்ந்தது என் செய்கை –
இத்தனை நாள்களிலும் விஷயாந்தரங்களிலே மண்டி விமுகனாய் போந்த என்னுடைய க்ர்த்யம் எல்லாம்
வகுத்த சேஷியான தேவரீர் உடைய குணா அனுபவ ஜனித ப்ரீதி படிம்பிட்டு பிரேரிக்கப் பண்ண கடவதாகையாலே –
சர்வ தேச சர்வ கால சர்வ அவச்தைகளிலும் அக் குணங்களுக்கே அற்றுத் தீர்ந்தது –
நித்யம் யதீந்திர தவ திவ்ய -என்கிற ஸ்லோகத்தில் இவ்வர்த்தத்தை ஜீயரும் பிரார்த்தித்து அருளினார் இறே –

உன் தன் குணங்களுக்கே தீர்ந்தது என் செய்கை –
உன் குணங்கள் என்னாது –உன் தன்குனங்கள் -என்றமையின் –
இக் குணங்கள் எம்பெருமானாருக்கு அசாதாரண மானவை எனபது போதரும் .
செய்கை-கைங்கர்யம்
குணங்களை அனுபவித்து -ப்ரீதி தூண்ட -எழுந்த செயல்கள் ஆகையாலே
செய்யும் செயல்கள் எல்லாம் குணங்களுக்கு அற்றுத் தீர்ந்தவை யாகின்றன மணவாள மா முனிகள்

நித்யம் யதீந்திர தவ திவ்ய வபுஸ் ஸ்ம்ருதவ் மே சக்தம் மனோபவது
வாக்குண கீர்த்தநேசவ் க்ருத்யஞ்ச தாஸ்ய கரனேது கரத்வயச்ய -என்று
எதிராஜரே தேவரீர் உடைய திரு மேனியை நினைப்பதில் -என் நெஞ்சம் எப் பொழுதும் ஈடுபட்டதாக வேணும் –
இந்த வாக்கு தேவரீர் குணங்களை சங்கீர்த்தனம் பண்ணுவதில் எப் பொழுதும் ஈடுபட்டதாக வேணும் –
இரு கைகளின் உடைய செயலும் அடிமை செய்வதிலேயே எப் பொழுதும் ஈடுபட்டதாக வேணும் -என்று பிரார்த்தனை பண்ணுகிறார் .
அந்நிலை அமுதனார் தமக்கு எம்பெருமானார் கடாஷத்தால் பலித்து விட்டதாக அருளிச் செய்கிறார்.
இந்த சிந்தை சார்ந்து அன்பு கூர்ந்ததையும் செய்கை குணங்களுக்கே தீர்ந்ததையும் கூறியது
வாக்கு குண-சங்கீர்த்தனம் செய்தமைக்கு உப லஷணமாக கொள்க –

நாமங்களைபாட வந்தவர் குண கீர்த்தனம் செய்ய —நாமமே குணங்களால் தானே
ஒரு திரு நாமத்துக்கு நூறு குணம் இங்கு -அன்பு தூண்டி செய்த செய்கை–அனுவப ஜனித-ப்ரீதி -தூண்டிய -கைங்கர்யம்

முன் செய்வினை நீ செய் வினை யதனால் பேர்ந்தது –
என்னுடைய பாப கர்மம் எல்லாம் அதுக்கு எதிர்தட்டாக நிவர்த்தகமாய் இருந்துள்ள தேவருடைய க்ர்ஷி நிறைவேறி –
அது தன்னாலே மலை பேர்ந்தால் போலே –சவாசனமாக விட்டு நீங்கிற்று –
கர்த்த வாசக பத சமிபி வ்யாஹ்ர்த மான –

முன் செய்வினையாம் -என்ற வாக்யத்துக்கு –
த்விஷந்தம் பாபக்ர்த்யாம் -என்கிறபடியே அசல் பிளந்தேறின துரிதங்களும் பொருளாகக் கடவது –

நீ செய் வினை
என்றது -இவர் பெரிய பெருமாள் திருவடிகளில் பண்ணின பிரபத்தியை –
காலத்ரேபி-என்கிற ஸ்லோகத்தில்-இவ் வர்த்தைதை ஜீயரும் அருளிச் செய்தார் இறே –
நீ செய்வன அதனால் பேர்ந்தது -என்ற பாடம் ஆன போது
என்னுடைய பாப கர்மங்கள் எல்லாம் தேவருடைய பிரதம கடாஷத்தாலே போயிற்று என்று பொருளாகக்கடவது –

உடையவர் இடம் உடமை போனதால் மீண்டும் செய்வினை செய்ய ஆள் இல்லை இங்கு-

இப்படியான பின்பு அடியேனுக்கு ஒரு குறைகளும் இல்லை என்றது ஆயிற்று –

முன் செய்வினை நீ செய்வினை யதனால் தீந்தது
செய்வினை -செய்கிற வினை -செய்யப்படுகிற புண்ய பாபா ரூபமான கர்மம் -என்றபடி
நீ செய்வினை -என்பதற்கேற்ப நான் முன் செய்வினை என்று கொள்க
நான் முன் காலத்தில் செய்த வினைகள் நினைத்தவைகள் அல்ல –
செய்தே தீர்ந்தவை -பிரம வித்துக்களுடைய வினைகளால் என்னிடம் வந்தேறினவைகள் அல்ல –
நானே நேரே செய்தவை -வினைகள் செய்வதற்கு நான் –
அவற்றைப் பேர்த்து ஒழிப்பதற்கு தேவரீர் என்னும் கருத்துடன் நீ செய் வினை யதனால் -என்கிறார் .

நீ –
வினையை நீக்க வல்லரான தேவரீர் -என்றபடி .
அரங்கன் சரணாரவிந்தங்களை தான் தரும்படி அரங்கனைத் தன் வசத்தில் வைத்துக் கொண்டு இருப்பவர் ஆதலின் –
தம்மைச் சார்ந்தோரின் வினைகளை விலக்கும் வல்லமை எம்பெருமானாருக்கு உண்டு -என்க .
ரங்கராஜ வச்யஸ் சதா பவதிதே யதிராஜ தஸ்மாத் சக்தஸ் ஸ்வ கீய ஜன பாப விமோசனே த்வம்-
எதிராஜரே ஸ்ரீ ரெங்கராஜன் தேவரீருக்கு எப்பொழுதும் வசப்பட்டவனாய் இருக்கிறான் –
ஆகையால் தேவரீர்-தம்மைச் சேர்ந்த ஜனங்களுடைய பாபத்தைப் போக்குவதில் வல்லமை வாய்ந்தவராய்
இருக்கிறீர்-என்னும் மணவாள மா முனிகள் ஸ்ரீ சூக்தி இங்கு அனுசந்திக்கத் தக்கது .

நீ செய்வினை என்னும் இடத்தில்
வினை என்பதற்கு செயல் எனபது பொருள் .
வினையதனால் -என்பதனை –அது -அந்த -வினையினால் என்று மாற்றுக –
அந்த வினையாவது விசேஷ கடாஷத்தை செலுத்துதல் .

பேர்ந்தது –
விட்டு நீங்காது நெடும் காலமாய் ஒன்றி ஒட்டிக் கிடந்தது -மலை போல் அசைந்து கொடாமல் இருந்த வினை –
கடாஷ மகிமையினால் பேர்ந்து விலகிச் சென்றது .
எம்பெருமானுடைய கமல மலர்ப்பாதத்தை கண்டதும் ஆழ்வாருடைய வினைகள் விண்டு ஒழிந்தன .
மதுர கவி ஆழ்வாருடைய பண்டை வல்வினையை நம்மாழ்வார் கண்டு கொண்டு பாற்றி அருளினார்
அமுதனார் முன் செய்வினை எம்பெருமானார் செய்து அருளிய அத்தகைய விசேஷ கடாஷத்தால் தானே பேர்ந்து ஒழிந்தது

இனி முன் செய் வினை -என்னும்
இடத்தில் இன்னார் செய்த வினை என்று விசேஷித்து கூறாததால் –
தான் செய்தவைகளும் -பிரம வித்துக்கள் செய்து தம்மிடம் வந்து சேர்ந்தவைகளுமான
வினைகளை சொல்லுகிறது -என்று உரைப்பாரும் உளர் .

இனி செய்வினையதனால் -எனபது
ஸ்ரீ ரெங்கநாதன் இடம் எம்பெருமானார் செய்த சரணா கதியை கூறுவதாக பொருள் கொண்டு –
அவர் செய்த சரணாகதியினால் தன்வினை பேர்ந்தது என்று
அமுதனார் அருளிச் செய்வதாக வியாக்யானம் செய்கின்றனர் சிலர் .

சிந்தை தாள் இணைக்கீழ் சார்ந்தமை முதலியவற்றுக்கு –
அது –சரணாகதி காரணம் ஆகாமையாலும் -அவதாரிகையில் விசேஷ கடாஷத்தாலே இவருடைய
கரணங்கள் எல்லாம் ஸ்வ விஷயத்தில் ஊன்றி இருக்கும்படி பண்ணி
அருளினதாக கூறி இருப்பதாலும் -அந்த வியாக்யானம் ஆராயத் தக்கதாகும் .

நீ செய்வனவதனால் -என்றுமொரு பாடம் உண்டு .
நீ செய்யும் முயற்சிகளால் என்று அப்பொழுது பொருள் கொள்ள வேண்டும் .
செய்வன அவற்றால் என்று இருத்தல் வேண்டும் .
அதனால் என்றது ஒருமை பன்மை மயக்கம்

வண்மை –எம் பெரும் தகையே –
வண்மையாவது பெறுமவர் சிறுமையும் -கொடுக்கும் பொருளின் சீர்மையும் பாராது
தம் தகுதிக்கு ஏற்ப வழங்கும் வள்ளன்மையாகும் . –
திருக்கோஷ்டியூரில் கேட்போரின் தகுதியை ஆராயாது -உபதேசத்தின் சீர்மையை சிந்தை செய்யாது
தம் பெரும் தகைமைக்கு ஏற்ப –ஆசை உடையோர்க்கு எல்லாம் எம்பெருமானார்
பதினெட்டு தடவை நடந்து அரும்பாடு பெற்ற சரம ஸ்லோகார்த்தத்தை-உபதேசித்ததை
இதனுக்கு உதாஹரணமாக கொள்ளலாம்

அத்தகைய வண்மையில் ஈடுபட்டு தாம் தோற்றமை தோற்ற-எம் பெரும் தகை -என்கிறார்.
எம்பெருமானார் வண்மையினால் என் மீது விசேஷ கடாஷம் செலுத்த –
என் கரணங்கள் அவர் பால் ஈடுபட்டன .
வினைகள் தொலைந்தன –
இனி எனக்கு என்ன குறை -என்று
தாம் கிருதார்த்தர் ஆனமையை இப்பாசுரத்தால் பேசினார் ஆயிற்று .

———–

அருளிச் செயல்களில் -கரணத்ரய அனுபவம்-

ஏடு நிலத்தில் இடுவதன் முன்னம் -வந்து –கூடும் மனம் உடையீர்கள்–வந்து பல்லாண்டு கூறுமினோ -திருப்பல்லாண்டு –-4-

மார்வம் என்பதோர் கோயில் அமைத்து மாதவன் என்னும் தெய்வத்தை நாட்டி
ஆர்வம் என்பதோர் பூவிட வல்லார்க்கு –உய்யலும் ஆமே -பெரியாழ்வார் திருமொழி -4-5-3-

சித்தம் நன்கு ஒருங்கித் திருமாலைச் செய்த மாலை இவை பத்தும் வல்லார்
சித்தம் நன்கு ஒருங்கித் திருமால் மேல் சென்ற சிந்தை பெறுவர்கள் தாமே -4-5-10-

தாமோதரனை தூயோமாய் வந்து நாம் தூ மலர் தூவித் தொழுது வாயினால் பாடி மனத்தினால் சிந்திக்க
போய பிழையும் புகுதறுவான் நின்றனவும் தீயினில் தூசாகும் -திருப்பாவை –-5-

தொழுது முப்போதும் உன்னடி வணங்கித் தூ மலர் தூய்த்து தொழுது ஏத்துகின்றேன் –
பழுதின்றிப் பார்க்கடல் வண்ணனுக்கே பணி செய்து வாழப் பெற–நாச்சியார் திருமொழி -1-9-

தூராத மனக் காதல் தொண்டர் தங்கள் குழாம் குழுமித் திருப் புகழ்கள் பலவும் பாடி
ஆராத மனக் களிப்போடு அழுத கண்ணீர் மழை சோர நினைந்து உருகி ஏத்தி -பெருமாள் திருமொழி –-1-9-

மாலை உற்று எழுந்து ஆடிப் பாடித் திரிந்து அரங்கன் எம்மானுக்கே மாலை உற்று இடும் தொண்டர் வாழ்வுக்கு
மாலை உற்றது என் நெஞ்சமே -2-8-

மொய்த்துக் கண் பணி சோர மெய்கள் சிலிர்ப்ப ஏங்கி இளைத்து நின்று எய்த்து கும்பிடு நட்டம் இட்டு எழுந்து ஆடிப்பாடி இறைஞ்சி
என் அத்தன் அச்சன் அரங்கனுக்கு அடியார்களாகி அவனுக்கே பித்தமராம் அவர் பித்தர் அல்லர்கள் மற்றையோர் முற்றும் பித்தரே -2-9-

சோர்வில்லாத காதலால் தொடக்கறா மனத்தராய் நீர் அரவணைக் கிடந்த நின்மலன் நலம் கழல்
ஆர்வமோடு இறைஞ்சி நின்று அவன் பெயர் எட்டு எழுத்தும் வாரமாக ஓதுவார்கள் வல்லார் வானம் ஆளவே திருச் சந்த விருத்தம்–78-

தன் கழற்கு அன்புறைக்க வைத்த நாள் அறிந்தனன் கொல் ஆழியான் — –-84–

போதெல்லாம் போது கொண்டு உன் பொன்னடி புனைய மாட்டேன் -தீதிலா மொழிகள் கொண்டு உன் திருக் குணம் செப்ப மாட்டேன்
காதலால் நெஞ்சம் அன்பு கலந்திலேன் அது தன்னாலே ஏதிலேன் அரங்கர்க்கு எல்லே என் செய்வான் தோன்றினேனே– திருமாலை–26-

சிக்கெனைத் திருவருள் பெற்றேன் உள்ளெலாம் உருகிக் குரல் தழுத்து ஒழிந்தேன் உடம்பு எலாம் கண்ண நீர் சோர
நள்ளிருள் அளவும் பகலும் நான் அழைப்பன் நாராயணா வென்னும் நாமம் -பெரிய திருமொழி –-1-1-5-

ஓதிலும் உன் பேர் அன்றி மற்றோதாள் -உருகும் நின் திருவுரு நினைந்து காதன்மை பெரிது கையறவுடையள்
-கயல் நெடும் கண் துயில் மறந்தாள்–என் நினைந்து இருந்தாய் இடவெந்தை எந்தை பிரானே –2-7-5-

ஆங்கு அரும்பிக் கண்ணீர் சோர்ந்து அன்பு கூறும் அடியவர்கட்கு ஆரமுதமானான் தன்னை -2-10-4-

நீடு பன்மலர் மாலையிட்டு -நின் இணை அடி தொழுது ஏத்தும் -என் மனம் –3-5-5-

கந்த மா மலர் எட்டும் இட்டு நின் காமர் சேவடி கை தொழுது எழும் புந்தியேன் மனத்தே புகுந்தாயைப் போகல் ஒட்டேன் -3-5-6-

ஓதி யாயிர நாமமும் பணிந்து ஏத்தி நின்னடைந்தேற்கு -3-5-9-

ஓதி நாமம் குளித்து உச்சி தன்னால் ஓளி மா மலர் பாத நாளும் பணிவோம் நமக்கே நலமாதலில் –9-3-9-

உள்ளம் உரை செயல் -உள்ள இம் மூன்றையும் -இறை உள்ளில் ஒடுங்கே—ஸ்ரீ திருவாய் மொழி-1-2-8-

உணர்ந்து உணர்ந்து உரைத்து உரைத்து அரி அயன் அரன் என்னும் இவரை
உணர்ந்து உணர்ந்து உரைத்து உரைத்து இறைஞ்சுமின் மனப்பட்டது ஒன்றே –1-3-6-

தேவபிரானை ஒருமை மனத்தினுள் வைத்து உள்ளம் குழைந்து எழுந்து ஆடி
பெருமையும் நாணும் தவிர்ந்து பிதற்றுமின் பேதைமை தீர்ந்தே -3-5-10-

சிந்தை யாலும் சொல் லாலும் செய்கை யினாலும் தேவ பிரானையே
தந்தை தாய் என்றடைந்த வண் குருகூ ரவர் சட கோபன்
முந்தை ஆயிரத் துள் இவை தொலை வில்லி மங்கலத்தைச் சொன்ன
செந்தமிழ் பத்தும் வல்லார் அடிமை செய்வார் திருமா லுக்கே––ஸ்ரீ திருவாய் மொழி–6-5-11-

சிந்தையினால் சொல்லினால் செய்கையால் நிலத்தேவர் குழு வணங்கும்
சிந்தை மகிழ் திருவாறன் விளையுறை தீர்த்தனுக்கு அற்ற பின்னே –7-10-10-

வாக்கும் மனமும் கருமமும் நமக்கு ஆங்கதே ஆக்கையும் ஆவியும் அந்தரம் நின்று உழலுமே — 9-5-4-

நினைதொறும் சொல்லும்தோறும் நெஞ்சு இடிந்து உகும் வினைகொள் சீர் பாடிலும் வேம் எனதாருயிர்
சுனை பூஞ்சோலைத் தென்காட்கரை என்னப்பா நினைக்கிலென் நாண் உனக்கு ஆட் செய்யும் நீர்மையே –9-6-2-

வகையால் மனம் ஒன்றி மாதவனை நாளும் புகையால் விளக்கால் புது மலரால் நீரால்
திசை தோறு அமரர்கள் சென்று இறைஞ்ச நின்ற தகையான் சரணம் தமர்கட்கோர் பற்றே -10-4-10-

நாடீர் நாள் தோறும் வாடா மலர் கொண்டு பாடீர் அவன் நாமம் வீடே பெறலாமே -10-5-5-

திருமாலிருஞ்சோலை மலையே திருப்பாற் கடலே என் தலையே
திருமால் வைகுந்தமே தண் திருவேங்கடமே எனதுடலே
அரு மா மாயத்து எனதுயிரே மனமே வாக்கே கருமமே
ஒரு மா நொடியும் பிரியான் என்னூழி முதல்வன் ஒருவனே -10-7-8-

தொழுது மலர் கொண்டு தூபம் கையேந்தி எழுதும் ஏழு வாழி நெஞ்சே
பழுதின்றி மந்திரங்கள் கற்பனவும் மாலடியே கை தொழுவான் அந்தரம் ஒன்றில்லை யடை -முதல் திருவந்தாதி –-58-

நா வாயிலுண்டே நமோ நாரணா வென்று ஓவாது உரைக்கும் உரை உண்டே
மூவாத மாக் கதிக் கண் செல்லும் வகை யுண்டே இன்னொருவர் தீக்கதிக் கண் செல்லும் திறம் -95-

தா முளரே தம்முள்ளம் உளதே தாமரையின் பூ உளதே ஏத்தும் பொழுது உண்டே
வாமன் திரு மருவு தாள் மருவு சென்னியரே செவ்வே அரு நரகம் சேர்வது அரிது -இரண்டாம் திருவந்தாதி –-21-

நாமம் பல சொல்லி நாராயணா வென்று நாம் அங்கையால் தொழுதும் நன்னெஞ்சே வா
மருவி மண்ணுலகம் உண்டு உமிழ்ந்த வண்டறையும் தண்டுழாய் கண்ணனையே காண்க நம் கண் –மூன்றாம் திருவந்தாதி –-8-

வாழ்த்துக வாய் காண்க கண் கேட்க செவி மகுடம் தாழ்த்தி வணங்குமின்கள் தண் மலரால்
சூழ்த்த துழாய் மன்னு நீண் முடி என் தொல்லை மால் தன்னை வழா வண் கை கூப்பி மதித்து –நான்முகன் திருவந்தாதி –-11-

உலகு படைத்து உண்ட வெந்தை அறை கழல் சுடர்ப் பூந்தாமரை சூடுதற்கு அவாவாருயிருகி யுக்க
நேரிய காதல் அன்பிலின்பீன் தேறல் அமுத வெள்ளத்தானாம் சிறப்பு விட்டு ஒரு பொருட்க்கு அசைவோர் அசைக–திருவாசிரியம்-2-

வாழ்த்தி அவன் அடியைப் பூப் புனைந்து நின் தலையைத் தாழ்த்தி இரு கை கூப்பு என்றால் கூப்பாத
பாழ்த்த விதி எங்குற்றாய் என்றவனை ஏத்தாது என் நெஞ்சமே தங்கத்தானாமேலும் தங்கி -பெரிய திருவந்தாதி –-84-

நையும் மனம் உன் குணங்களை யுன்னி என் நா இருந்து எம் ஐயன் ராமானுசன் என்று அழைக்கும்
அருவினையேன் கையும் தொழும் கண் கருத்திடும் காணக்
கடல் புடை சூழ் வையம் இதினில் உன் வண்மை என்பால் என் வளர்ந்ததுவே –இராமானுச நூற்றந்தாதி –-102-

————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருமலை நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண ஐயங்கார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருவரங்கத் தமுதனார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ பெரிய ஜீயர் அருளிய உரை ––அவதாரிகை –

எம்பெருமானார் செய்து அருளின உபகாரத்தை அனுசந்தித்து வித்தரானார் கீழ் .
அநந்தரம்-
செய்த அம்சத்தில் காட்டிலும் செய்ய வேண்டும் அம்சம் அதிசயித்து இருக்கிற படியை
அனுசந்தித்து -அவருடைய திரு முகத்தைப் பார்த்து
ஸ்வ அபேஷிதத்தை விண்ணப்பம் செய்கிறார் .

ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் அருளிய உரை–அவதாரிகை–

கீழ் பாட்டிலே எம்பெருமானார் தமக்கு பண்ணி யருளின உபகாரத்தை அனுசந்தித்து ஹ்ர்ஷ்டராய் –
இதிலே –
என்னையும் என்னுடைய துர்வ்ரத்தத்தையும்-தேவரீருடைய அப்ரதிமப்ரபாவத்தையும் -ஆராய்ந்து பார்த்தால் –
என்னை விஷயீ கரித்து கைக் கொள்ளுகையே நல்லது – இது ஒழிய நான் தீரக் கழியச் செய்த அபராதங்களைப் பத்தும் பத்துமாக
கணக்கிட்டு மீளவும் ஆராயும் அளவில் என்னிடத்தில் நன்மை என்று பேரிடலாவது ஒரு தீமையும் கூடக் கிடையாமையாலே-
என்னைக் கைவிட வேண்டி வருகையாலே –சர்வோத்தரான தேவரீருடைய நிர்ஹேதுக கிருபையை –
தேவரீர் திருவடிகளை ஆஸ்ரயித்தவர்கள் என் சொல்வார்களோ என்று நேர் கொடு நேர் விண்ணப்பம் செய்கிறார் –

ஸ்ரீ அமுது விருந்து-ஸ்ரீ திருமலை நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண ஐயங்கார் ஸ்வாமிகள்-அருளிய உரை–அவதாரிகை-

எம்பெருமானார் செய்து அருளின உதவியினும்
இனிச் செய்து அருள வேண்டிய உதவி மிகுதியாய் இருத்தலை நினைந்து-மேலும் விடாது -அருளல் வேண்டும் ..-என்று
தம் கோரிக்கையை திரு முகத்தைப் பார்த்து விண்ணப்பிக்கிறார் .

என்னையும் பார்த்து என்னியல்வையும் பார்த்து எண்ணில் பல் குணத்த
உன்னையும் பார்க்கில் அருள் செய்வதே நலம் அன்றி என்பால்
பின்னையும் பார்க்கில் நலமுளதே யுன் பெரும் கருணை
தன்னை என் பார்ப்பர் இராமானுசா வுன்னைச் சார்ந்தவரே – 70 –

பத உரை –
என்னையும்– தேவரீர் எடுத்த பின்னரும் பண்டைய பழக்கமே தலை தூக்கும் தன்மை வாய்ந்த என்னையும்
பார்த்து -ஆராய்ந்து
என் இயல்வையும் -பண்டைய பழக்கத்திற்கு ஏற்ப உலகியல் இன்பங்களிலே மண்டித் திரியும் எனது கெட்ட நடவடிக்கையையும்
பார்த்து -ஆராய்ந்து
எண் இல் -எண்ணிக்கை அற்ற
பல்-பலவகைப்பட்ட
குணத்த -குணங்கள் வாய்ந்த
உன்னையும் -தேவரீரையும்
பார்க்கில் -ஆராய்ந்து பார்த்தால்
அருள் செய்வதே -முன்பு அருள் செய்தது போலே மேல் செய்ய வேண்டியவைகளையும்-
எனது வேண்டுகோள் இன்றி அருள் செய்வதே
நலம் -நல்லது
அன்றி -அவ்வாறு இல்லாமல்
பின்னையும் -மறுபடியும்
பார்க்கில்-ஆராய்ந்து பார்த்திடில்
என் பால்-என்னிடம்
நலம்-ஒரு நன்மை
உளதே -இருக்கிறதா
இராமானுச -எம்பெருமானாரே
நலம் உண்டேல் கருணை புரிவேன் என்று தேவரீர் திரு உள்ளம் கொள்ளில்
உன்னைச் சார்ந்தவர் -தேவரீரை ஆஸ்ரயித்தவர்கள்
உன் பெரும் கருணை தன்னை -தேவரீர் உடைய பெருமை வாய்ந்த கருணையைப் பற்றி
என் பார்ப்பார் -என்ன வென்று பார்ப்பார்கள் –
குறைவாக நினைக்க மாட்டார்களா -என்றபடி

வியாக்யானம் –
அநாதி காலம் சம்சாரத்திலே சப்தாதி விஷயங்களிலே பழகி –
ராமாநுஜார்ய விஷயீ க்ருத மப்ய ஹோமாம் பூய பிரதர்ஷா யதிவை ஷயிகோ விமோஹா-
ஸ்ரீ வைகுண்ட ஸ்தவம் -88 – என்கிறபடியே –
தேவரீர் அங்கீகரித்து அருளின பின்பும்
துர்வாசன ப்ராபல்யத்தாலே -விபரீத ருசி பூயிஷ்டனாய் இருக்கிற என்னையும் பார்த்து அருளி –
அந்த ருஸ்ய அனுகுணமாக விஷயாந்தரங்களிலே மண்டித் திரிகிற -என்னுடைய துர்விருத்தத்தையும் –
பார்த்து அருளி –
தோஷமே பச்சையாக அங்கீகரிக்கைக்கு ஈடாய் இருந்துள்ள –
அசங்கயேயமான அநேக குணங்களை உடைய தேவரீர் தம்மையும் பார்த்து அருளில் –
இதுக்கு முன்பு செய்தவோபாதி மேலுண்டான அம்சத்துக்கும் நிர்ஹேதுகமாக கிருபை பண்ணி-அருளுகையே நல்லது .
இது ஒழிய மீளவும் ஆராயும் அளவில் என் பக்கல் ஒரு நன்மை உண்டோ –
நன்மையே உண்டாய் கார்யம் செய்ய வேணும் என்னில் தேவரீர் திருவடிகளை
ஆஸ்ரயித்து இருப்பார் தேவரீருடைய நிரவதிக கிருபை தன்னை என்னாகக் காண்பார்கள் ?-
குறையக் காணார்களோ-என்று கருத்து .
குறையக் காண்கை யாவது -இதுவும் இத்தனையோ என்று நினைக்கை
இயல்வு -வ்ருத்தம்
என்பால் என்றது -என்னிடத்தே என்றபடி –

பெரும் கருணை –மோக்ஷம் பர்யந்தம் -குற்றங்களை பார்க்காமல் – காருணீகன் -பரம காருணீகன் –
எண்ணில்- எண்ண முடியாத பல் கல்யாண குணங்கள் நிறைந்த உன்னையே பார்த்து —
சேர்க்கும் பொழுது உள்ள குற்றங்களையும் சேர்ந்த பின்பு பிராமாதிகமான வரும் குற்றங்களையும் பொறுத்து அருளி –
பின்னையும் பார்க்கில் -சம்சாரத்தில் இருப்பதால் அறியாதனத்தால் வரலாமே அதற்கும் வருந்த வேண்டுமே –
ராமனை பாதுகை விட்டதே -பக்தன் -ஆஸ்ரித பரதந்த்ரன் -பாதுகை -தாசாரதி -இப்பொழுது பார்த்து –
மன்னித்து ஏற்றுக் கொண்டார் கூட வருவாரே -அற்புதமான அர்த்தம் –
எண்ணில்லாத –சாம்யம் நமக்கும் ஸ்வாமிக்கும் -தீமைகள் இங்கும் கல்யாண குணங்கள் அங்கு
குற்றம் செய்தவர்களில் சாம்ராஜ்யம் நான் -குற்றம் பொறுப்பதிலே நீர் அரசர்
ஈன்ற தந்தை கீழே சொல்லி -வளர்த்த தந்தை இதில் -சொல்கிறார் -ஞான ஜென்மம் கொடுத்து மேலும் அபிவிருத்தி –
ருசி வாசனையையும் போக்க வேண்டுமே -சம்சாரத்தில் இருப்பதால் -கருணை பலம் இவற்றை விட பெரியது அன்றோ –

என்னையும் பார்த்து –
சர்வஞ்ஞரான தேவரீர் இவ்வளவும் என்னை நிர்ஹேதுகமாக பரிக்ரகித்து
பஹூ பிரகாரமாக சிஷித்து உபதேசித்து -சத் பதத்திலே நடப்பித்து -உபகரித்தாலும்
அவற்றை எல்லாம் – அகிஞ்சித் கரமாம்படி -பண்ணக் கடவதாய் -அநாதி கர்ம ப்ரவர்த்தானந்த அக்ர்த்ய கரணாதி பாப வாசனா தூஷிதன்
ஆகையாலே விபரீத ருசி பூயிஷ்டனாய் இருக்கிற என்னையும் பார்த்து –

என்னையும் பார்த்து
எண்ணில் பல் குணத்த உன்னையும் என்பதற்கு ஏற்ப
எண்ணில் பல் குற்றத்த என்னையும் என்றும்
என் இயல்வையும் என்பதற்கு ஏற்ப
உன் இயல்வையும் என்றும் சொற்களை வருவித்து பொருள் கொள்க.
எண்ணில் பல் குற்றங்கள் ஆவன –
எம்பெருமானார் -வந்து -எடுத்த பின்னரும் -அநாதி காலமாய் தொடரும் வல்வினையால் வந்த வாசனா பலத்தால் –
சப்தாதி போக விஷயத்தில் தலை தூக்கி வளரும் ருசிகளாம்.

பண்டைய பழக்கத்தாலே உண்டாகும் ருசிகள் எண் கடந்தன -பல் திறத்தன –
இத்தகைய எண்ணில் பல் குற்றத்த என்னையும் பார்த்து -என்றபடி –
தேவ -த்வதீய சரண ப்ரணய ப்ரவீண ராமாநுஜார்ய விஷயீ க்ருத பப்ய ஹோமாம் பூய
பிரதர்ஷயதி வைஷயிகோ விமோஹா மத் கரமண கதரதத்ர சமானசாரம் -ஸ்ரீ வைகுண்ட ஸ்தவம் -90 – என்று
தேவனே -தேவரீருடைய திருவடிகளில் பக்தி செலுத்துவதில் நிபுணரான எம்பெருமானாராலே ஏற்கப் பட்டு இருப்பினும் –
என்னை சப்தாதி விஷயங்களைப் பற்றிய மயக்கம் மிகவும் அடர்த்து ஆட் கொள்கிறது
இவ் உலகில் என் கர்மத்துக்கு நிகரான வலிமை வாய்ந்தது எது தான் ஆகும் –
என்று தமாசார்யான ஆழ்வான் நைச்ய அனுசந்தானம் செய்ததை தாமும் பின்பற்றி –
அமுதனார்-இங்கனம் அருளிச் செய்கிறார் ..
விஷயீ கரித்த பின்னும் பழைய படியே விஷய ப்ரவணனான என்னையும் பார்த்து – என்றது ஆயிற்று .

என் இயல்வையும் பார்த்து –
ராமாநுஜார்ய விஷயீ க்ர்தம ப்யஹோமாம் பூயம் ப்ரதர்ஷயதி வை ஷ யிகோ விமோஹா-என்கிறபடி –
தேவரீர் அங்கீகரித்து அருளின பின்பும்-துர்வாசனாவசத்தாலே அந்தருச்ய அனுகுணமாக துர்விஷயங்களிலே
மண்டித் திரிகிற என்னுடைய வர்த்தியையும் பார்த்து –
இயல்வு -பிரவ்ருத்தி

என் இயல்வையும் பார்த்து –
இயல்வு-செய்கை -நடவடிக்கை என்றபடி
ருசிக்கு ஏற்ப சப்தாதி விஷயங்களிலே மண்டிக் கண்டவர் திரியும் -எனது நடவடிக்கையும் பார்த்து என்றது ஆயிற்று .

எண்ணில் பல் குணத்த உன்னையும் பார்க்கில் –
அசங்கயேயங்களாய் -அநேகங்களாய் -கல்யாண தமங்களாய்-
தோஷங்களையே பச்சையாக அங்கீகரிக்கைக்கு உடலான சௌசீல்ய வாத்சல்யாதி குணங்களை உடையராய் –
சேஷோவா சைன்ய நாதோவா ஸ்ரீ பதிர் வேத்தி சாத்விகை விதர்க்யாய மகாப்ராக்ஜை என்னும்படியான
பிரபாவத்தை உடைய தேவரீர் தம்மையும் நன்றாக பார்த்தால் –
மதி ஷயான் நிவர்த்தந்தே நகோவிந்த குண ஷயாத் –என்கிறபடியே –
பகவத் குணங்களுக்கு தொகை உண்டாகிலும் இவருடைய குணங்களுக்கு தொகை இல்லை-என்று காணும்
அமுதனார் திரு உள்ளத்தில் ஓடுகிறது –

அருள் செய்வதே நலம் –
பரம காருணி கோ நபவத்பர பரம சொச்யதமோ நஹிமத்பர -இதி விசித்ய த்ய ஹ்ர்தாமயி கிங்கரே யதுசிதம்
ரகுவீர ததா குரு -என்கிறபடியே
தேவரீர் பரம காருணிகர் -அடியேன் அத்யந்த பாபிஷ்டன் –
அஹம் அஸ்ய அபராத சக்ரவர்த்தி கருணெத் வஞ்ச குனேஷூ-சார்வ பவ்மி-விதுஷி ஸ்தித மீத்ர்செச்வயம்
மாம் வர்ஷா சைலேச்வர பாதசாத் குருத்வம் -என்றும்
த்வயாபிலப்தம் பகவன் நிதா நீ மநுத்தமம் பாத்ரமிதம் தயாயா – என்கிறபடி
வாத்சல்யாதி குணங்களுக்கு எல்லாம் உத்தீபகமான தேவரீர் உடைய கிருபா குணத்துக்கு பூர்ண விஷயமான அடியேனை –
வாத்சல்ய நிதியான தேவரீர் உபேஷிக்கலாமோ-
தேவரீருக்கு அலாப்ய லாபம் அன்றோ அடியேனை அங்கீகரிக்கை–
என்னைப் போன்ற பாபிஷ்டனை ரஷிக்கை தேவரீர் உடைய கல்யாண குணங்களுக்கு ஒரு பரபாகம் பெறுகை அன்றோ –
ஆக இதுக்கு முன்பு செய்தவோபாதி மேலுண்டான அம்சத்துக்கும் நிர்ஹேதுகமாக கிருபை பண்ணி யருளுகையே ஸ்ரேஷ்டம் –
நாலூரான் விஷயமாக ஆழ்வான் பணித்த வார்த்தை –
தேவரீருடைய விஷயீ கார தார்ட்யம் அன்றோ-என்று அபிப்ராயமாய் -இப்படி சொல்லுகிறார் காணும் இவர் –

இராமானுசா –
எம்பெருமானாரே –

அன்றி –
இது ஒழிய வேறு ஒன்றை ஆராயும் அளவில் –

என் பால் –
இப்படிப் பட்ட அடியேன் விஷயமாக –

பின்னையும் பார்க்கில் –
இது ஒழிய திரும்பியும் ஆராய்ந்து பார்க்கும் அளவில் –

நலமுளதே-
ஒரு நன்மை உண்டோ
நன்மை கொண்டு ஒரு கார்யம் செய்ய வேண்டுவது என் என்னில் –

உன்னைச் சார்ந்தவரே –
தேவரீர் உடைய திருவடிகளை ஆஸ்ரயித்து விஸ்வசித்து இருக்கும் ஞானாதிகர் எல்லாரும்-

உன் பெரும் கருணை தன்னை என் பார்ப்பர் –
மகா பிரபாவரான தேவரீருடைய நிரதிசய கிருபை தன்னை என்னாகக் கண்டு இருப்பர் –
இதுவேயோ என்று குறையக் காணார்களோ என்றபடி –
அதிகாரம் உண்டேல் அரங்கர் இரங்காரோ-அதிகாரம் இல்லாதார்க்கு அன்றோ-எதிராசா நீ இரங்க வேண்டுவது –
நீயும் அதிகாரிகளுக்கே இரங்கின் என் செய்வோம் யாம் -என்று இவ் வர்த்தத்தை ஜீயரும் அருளிச் செய்தார் இறே —

எண்ணில் பல் குணத்த உன்னையும் பார்த்து –
செய்த குற்றம் நற்றமாக கொள்கைக்கு உறுப்பான எண் கடந்த பல் திறத்த குணங்கள் வாய்ந்த தேவரீரையும் பார்த்து

உன் இயல்வையும் பார்த்து
கீழ்க் கூறிய குணங்களுக்கு ஏற்ப -விஷயாந்தரங்களிலே மண்டித் திரிவாரையும் விட்டுக் கொடாமல்
காமாதி தோஷங்களை நீக்கித்
திருவடிகளில் பிணைக்கும்
தேவரீரது விஷயீ கரித்தல் ஆகிய செயலையும் பார்த்து -என்றது ஆயிற்று .

சார்ந்தவர் குற்றம் நற்றமாக தோன்றுதற்கு ஈடான குணங்கள் எம்பெருமானார் இடம் உள்ளன .
அமுதனார் இடம் உள்ள குற்றங்கள் பிரக்ருதி ப்ராக்ருதப் பொருள்கள் இடம் உள்ள தோஷத்தை போக்யமாகப் பார்ப்பதற்கு உடலானவை
எம்பெருமானார் குணங்கள் அன்டினவரையும் உய்விப்பன
அமுதனாருடைய குற்றங்கள் அவருக்கே நாசத்தை விளைவிப்பன

எண்ணிறந்து பலவாய் இருக்கும் தன்மை -குணங்களுக்கும் குற்றங்களுக்கும் பொதுவானது –
பிரகிருதி தோஷத்தை குணமாகப் பார்த்து எனக்கே நாசத்தை தேடிக் கொண்ட என்னை –
விஷயீ கரித்த என்னிடம் -உள்ள தோஷத்தை குணமாகக் கொண்டு உய்விப்பதற்கு தக்கனவாய்
இருத்தலின் தாமாகவே வந்து எடுத்து அருளினது போலே -மேலும் அருள் செய்வதே நல்லது -என்கிறார் .
அருளினால் தான் தேவரீர் குணங்கள் விளக்கம் உறும் என்று கருத்து

என்னையும் எண் இயல்வையும் பார்த்து -என்னாது
தனித் தனியே பார்த்து -என்றது -ஒவ் ஒன்றே அருள் செய்வதற்கு போதுமானது -என்று தோற்றற்கு-என்க .
இயல்வையும் என்ன அமைந்து இருக்க -என் இயல்வையும் -என்றது
தன் நடவடிக்கையின் கொடுமையைக் காட்டற்கு -என்க-

அன்றி என்பால் பின்னையும் பார்க்கில் நலம் உளதே –
அருள் செய்வதே நலம் என்றார் கீழே .
செய்யாவிடின் வரும் கேடு கூறப்படுகிறது மேலே .
பெரும் பாவியாகிய என்னை என்பால் நலம் பாராது தாமே வந்து பெரும் கருணையினால் முன்பு எடுத்து அருளினீர்
பின்பு இப் பொழுது நலம் ஆராய்ந்து அருளப் புகின் இல்லாத நலம் புதிதாய் முளைத்து விடுமா -என்று வினவுகிறார் -அமுதனார் .

உன்னைச் சார்ந்தவர் பெரும் கருணை தன்னை என் பார்ப்பார் –
அரங்கன் தராதையும் தந்து சம்சாரப் படு குழியில் இருந்து பெரும் பாவியான என்னை
எடுத்தலின் எம்பெருமானாறது கருணை பெரும் கருணை யாயிற்று .

என்பால் நலம் கண்டு அருளப் புகின் பெரும் கருணைக்கு அது பெரும் குறை யாகும் அன்றோ –
ஆகவே தேவரீரைச் சார்ந்தவர்கள் தேவரீர் கருணையை பெருமை வாய்ந்ததாக மதிப்பார்களோ ?
குறைவுடையதாக அன்றோ அவர்கள் மதிப்பர் -என்கிறார் .

முன் பாசுரத்தில் ஞானப் பிறப்பிற்கு ஹேதுவான தந்தையாகக் கூறப் பட்டார் எம்பெருமானார் .
இந்தப் பாசுரத்தில் அவர் -பெற்றவனை வளர்க்கும் வளர்ப்புத் தகப்பனாராகக் கருதப்படுகிறார் .
ஈன்ற முதல் தாய் வளர்த்த இத தாய் போல-

————-

என்பு இழை கோப்பது போலப் பனி வாடை ஈர்கின்ற
என் பிழையே நினைந் தருளி அருளாத திருமாலார்க்கு
என் பிழைத்தாள் திருவடியின் தகவினுக் கென்று ஒரு வாய் சொல்
என் பிழைக்கும் இளங்கிளியே! யான் வளர்த்த நீ யலையே?––ஸ்ரீ திருவாய் மொழி–1-4-7-

————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருமலை நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண ஐயங்கார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருவரங்கத் தமுதனார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ பெரிய ஜீயர் அருளிய உரை ––அவதாரிகை –

ஸ்ரீ எம்பெருமானார் திருவடிகளில் சம்பந்தம் உடையவர்கள் விஷயத்தில் தமக்கு உண்டான
அதி ப்ராவண்யத்தை அனுசந்தித்து திருப்தராகா நிற்கச் செய்தே –
ஸ்ரீ ஈச்வரனிலும் காட்டிலும் இவர் ஸ்வ விஷயத்தில் பண்ணின உபகாரம்
ஸ்ம்ருதி விஷயமாக -அத்தை அனுசந்த்திது -வித்தராகிறார் .

ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் அருளிய உரை–அவதாரிகை–

கீழ்ப் பாட்டிலே ஸ்ரீ எம்பெருமானார் திருவடிகளை ஆஸ்ரயித்த மகாத்மாக்களுடைய
கல்யாண குணங்களிலே தமக்கு உண்டான ப்ரீதி பிரகர்ஷத்தை -சொல்லி -ஹ்ருஷ்டராய் -இதிலே –
சர்வ சேதனர்களும் சம்ஹார தசையிலே மனசோடு கூட சர்வ விஷயங்களையும் இழந்து -அசித் கல்பராய்
இருக்கிற தசையைக் கண்டு -அப்படிப் பட்ட எனக்கு அபேஷா நிரபேஷமாக-தம்முடைய நிர்ஹேதுக பரம கிருபையாலே
கரண களேபர பிரதானம் பண்ணின ஸ்ரீ பெரிய பெருமாளும் -ஸ்ருஷ்டித்த மாத்ரம் ஒழிய -அவ்வோபாதி சம்சார சம்பந்தத்தை
விடுத்து தம்முடைய திருவடிகளைத் தந்திலர் –
இப்படி அதி துர்லபமான வற்றை நமக்கு பிதாவான ஸ்ரீ எம்பெருமானார்
தம்முடைய திருவடிகளை உபாய உபேயமாக எனக்கு தந்து இப்போது என்னை சம்சாரத்தில் நின்றும் உத்தரித்தார் என்கிறார் –

ஸ்ரீ அமுது விருந்து-ஸ்ரீ திருமலை நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண ஐயங்கார் ஸ்வாமிகள்-அருளிய உரை–அவதாரிகை-

ஸ்ரீ எம்பெருமானார் திருவடி சம்பந்தம் வாய்ந்தவர்களிடம் தமக்கு ஏற்ப்பட்ட மிக்க ஈடுபாட்டை
கண்டு களியா நிற்கும் ஸ்ரீ அமுதனார் – இந்நிலை தமக்கு ஏற்படும் படி தம்மைக் கை தூக்கி விட்ட
ஸ்ரீ எம்பெருமானார் உடைய பேருதவி நினைவிற்கு வர –
ஸ்ரீ இறைவன் செய்த உதவியினும் சீரியதாய் -அது தோன்றலின் -அவ்வுதவியில் ஈடுபட்டுப் பேசுகிறார் .

சிந்தையினோடு கரணங்கள் யாவும் சிதைந்து முன்னாள்
அந்தமுற்றாழ்ந்தது கண்டு அவையென் தனக்கு அன்றருளால்
தந்த வரங்கனும் தன் சரண் தந்திலன் தானது தந்து
எந்தை இராமானுசன் வந்து எடுத்தனன் இன்று என்னையே – 69- –

பத உரை
முன்னாள் -படைப்புக்கு முந்திய காலத்தில்
சிந்தையினோடு -மனத்தோடு கூட
கரணங்கள் யாவும் -இந்த்ரியங்கள் அனைத்தும்
சிதைந்து -அழிந்து போக
அந்தம் உற்று -நாசம் அடைந்து
ஆழ்ந்தது -பிரகிருதி தத்வத்தில் அழுந்திப் போனதை
கண்டு-பார்த்து
அவை-அந்த சிந்தையையும் கரணங்கள் யாவற்றையும்
என் தனக்கு -எனக்கு
அன்று -படைக்கப் புகும் அந்தக் காலத்திலே
அருளால்-தன் கிருபையால்
தந்து -கொடுத்த
அரங்கனும் -ஸ்ரீ பெரிய பெருமாளும்
தன் சரண்-தன்னுடைய திருவடிகளை
தந்திலன் -கொடுக்க வில்லை
இராமானுசன் -ஸ்ரீ எம்பெருமானார்
எந்தை -என்னுடைய தகப்பனாய்
வந்து -எழுந்தருளி
தான்-தாமாகவே
அது தந்து -அந்தத் திருவடிகளைக் கொடுத்து
என்னை-கீழ்ப் பட்டுக் கிடக்கும் என்னை – -இப்பொழுது கை கொடுத்து எடுத்து அருளினார் .

வியாக்யானம் –
ஸ்ருஷ்டே-பூர்வ காலத்தில் பிரதான கரணமான மனச்சோடே கூட சர்வ கரணங்களும் அழிந்து நாசத்தை அடைந்து –
அசித் விசேஷமாம் படி தரைப்பட்ட படி கண்டு -அந்தக் கரணங்களை அசித் கல்பனாய் கிடக்கிற எனக்கு –
அக்காலத்திலே –
கரண களேபரைர் கடயிதும் தயமாநமநா -ஸ்ரீ ரெங்கராஜ ஸ்தவம் -2-41 – – என்கிறபடியே
கேவலக் கிருபையாலே -உபகரித்து அருளின ஸ்ரீ பெரிய பெருமாளும் –
கரணங்களைத் தந்தவோபாதி -தம்முடைய சரணங்களைத் தந்திலர்-

ஸ்ரீ எம்பெருமானார் எனக்கு ஜனகராய்க் கொண்டு வந்து –
ஸ்ரீ அரங்கன் செய்ய தாளிணை யோடார்த்தான் – -52 –என்னும்படி –தாம் அந்தத் திருவடிகளை தந்து அருளி-
சம்சார ஆர்ணவ மக்னனான என்னை இன்று-எடுத்து அருளினார் -இது ஒரு உபகாரமே ! என்று கருத்து ..

தான் தந்து -அது -ஸ்ரீ அரங்கன் திருவடிகள் / தனது திருவடிகள் –
அத்ரபரத்ர ஸாபிதருவதற்கு அவன் திருவடிகள் அவரது இல்லையே -ஸ்ரீ உடையவர் இடமே எல்லா சொத்துக்களும் –
உபாய உபேயங்களாக தன்னுடைய திருவடிகளை தந்து என்றுமாம் –
சிந்தை -கரணங்கள் -தனி மதிப்பு மனஸ் என்பதால் தனியாக எடுத்து –
ஸ்ரீ அரங்கனுக்கு -இங்கே வந்த பின்பும் தன் சரண் கொடுக்க வில்லையே -இங்கே வந்ததே ரக்ஷிக்க என்று விருது வூதி –
ஸ்ரீ ஸ்வாமியை வரவழைத்த ஸ்ரீ அரங்கன் -ஸ்ரீ அமுதனாரை கைக் கொள்ள –
ஸ்ரீ ஆழ்வான் ஸ்ரீ ஆண்டான் போல்வார் இல்லையே அமுதனார் -அவர்கள் போலே தாமே சென்று ஸ்ரீ ஸ்வாமியை பற்ற
ஆச்சார்ய சம்பந்தம் பெற்றால் தானே கொடுக்க முடியும் –

இரண்டு காரணங்கள் தாராமைக்கு –
பிரளய ஆர்ணவத்தில் இருந்து ஸ்ரீ அரங்கன் உதாரணம் பண்ண
சம்சார ஆர்ணவத்தில் இருந்து இவர் –
அவன் விபசரிக்க கரணங்களைக் கொடுக்க
ஸ்ரீ ஸ்வாமி கைங்கர்யம் பண்ண அருளினார் –
என்னையே எடுத்தனர் -நீசனேன் -என்னை எடுத்தால் லோகங்கள் எல்லாம் எடுத்தது போலே தானே-
தனது திருவடிகளை தந்தது தானே ஸ்ரீ கூரத் தாழ்வானை இட்டு என்னை உத்தரித்தது –

சிந்தையினோடு கரணங்கள் யாவும் சிதைந்து –
மனஷ் ஷஷ்தேந்த்ரியாணி -என்கிறபடியே இந்திரியங்களிலே-மனஸ் பிரதானம் ஆகையாலும் –
அவைகளுக்கு மனஸ் சஹாகாரம் இல்லாவிடில் தன் காரியங்களிலே அகிஞ்சித் கரங்களாய் போகையாலும்
மனசை எடுத்தது தச இந்த்ரியங்களுக்கும் உப லஷணம் –
இப்படி ஏகாதச இந்த்ரியங்களும் பிரளய காலத்திலேயே சேர்ந்து –
பிருதிவ் யப்ஸூ லீயதே -என்று தொடங்கி -தமம் பரேதேவ ஏகீ பவதி – என்னும் அளவும் சொன்ன க்ரமத்திலே லயித்து –
ஸூஷ்ம அவஸ்தையை பெற்று –

அந்தம் உற்று ஆழ்ந்தது –
சர்வமும் உப சம்ஹ்ருதமாய் அசித் அவிஷேதிமாய் கிடக்கிற தசையிலே –

முன்னாள்-
ஸ்ருஷ்டே -பூர்வ காலத்தில் –

கண்டு –
ததைஷத பஹூச்யாம் பிரஜாயேயேதி –என்றும் –
கரண களேபர சைர்க்கட இதும் தயமா நமனா – என்றும் –
அர்த்தித்வ நிரபேஷமாக நிர்ஹேதுக கிருபையால் தமக்கு பரிகரமாம் படியையும் –
விசித்ரா தேக சம்பந்தி ரீஸ்வராய நிவேதிதும் பூர்வமே வக்ர்தா ப்ரஹ்மன் ஹஸ்த பாதாதி சம்யுதா -என்றும்
ஸ்வ சரண கமலத்திலே பரிசர்யார்த்தமாக –

அவை –
என்றது -மனசையும் தச இந்திரியங்களையும் கூட்டி –

சிந்தை –தந்திலன் —
கரணங்களுள் சிந்தையும் அடங்குமாயினும் -அஃது இன்றிக் கரணங்கள் இயங்க மாட்டாத
முக்கியத் தன்மை தோற்றச் சிந்தையை தனித்து எடுத்து கூறினார் –
கரணங்கள் அனைத்தும் சிதைந்து -ஆத்ம தத்துவம் அறியும் திறன் அற்றுப் போதலின் அந்த நாசம்-உற்றதாக கூறினார்

மழை பெய்து நெல் விளைந்தது -எனபது போலே-சிதைந்து அந்தம் உற்றதாக கூறுகிறார்
சிதைய -அந்தமுற்றது என்க -எச்சத் திரிபு
ஆழ்ந்தது –
தரையிலே போய்ப் படிந்தது -அதாவது அஷர தத்வம் தமஸ் எனப்படும்
பிரகிருதி தத்வத்தில் லயம் அடைந்தது -என்றபடி .

அந்த சிந்தை முதலிய கரணங்களை எனக்கு தந்த -என்னாமல்-என் தனக்கு தந்ததாக கூறுகிறார் .
கரணங்களை சொந்தமாக கொண்டு விரும்பிய வண்ணம்
உபயோகப்படுத்தும் ஸ்வாதந்த்ரிய சக்தியோடு அவற்றை கொடுத்தமை தோற்ற –

அருளால் தந்தான்-
வேண்டித் தந்திலன் –
வேண்டுவதற்கு அறிவில்லையே -அறிவு இழந்து அசேதன பொருள் போல் அன்றோ ஆத்ம தத்வம் கிடக்கிறது –
காரணம் இன்றி இயல்பாய் அமைந்த அருளினாலேயே ஸ்ரீ இறைவன் கரணங்களை தந்ததாக கூறினார் ஆயிற்று .

அன்று –
ஸ்ருஷ்டி காலத்தில் –

என் தனக்கு அருளால் –
நிர்ஹேதுகமாக எனக்கு கரண களேபரங்களை பிரதானம் பண்ணி அருளின

அரங்கனும் –
அப்படி பட்டவன் தூரஸ்தனாக நின்றால் அடியேன் சம்சார துக்கத்தை சகிக்க மாட்டாதே கூப்பிட த்வனி
அவன் செவிப்பட அரிது என்று ஆறி இருக்கலாமோ –
கார்யாந்தர அசக்தனாய் இருக்கிறான் என்று ஆறி இருக்கலாமோ –

அவன் அடியேன் ஜனித்த தேசத்தில் –
நித்ய சந்நிகிதனாய் இருந்தான் -சர்வரையும் ரஷிக்க வேண்டும் என்று
உத்சாஹா யுக்தனாய் அபய ஹஸ்தத்தைக் காட்டிக் கொண்டு இருந்தான் -தாதர்சனும்

தன் சரண் –
சர்வே வேதா யத்பத மாம நந்தி -என்றும் –
விஷ்ணோர் பதே பரமே மத்வ உத்ச -என்றும்
தனம் மதியம் தவ பாத பங்கஜம் -என்றும்
கதா புன ச சங்க ரதாங்க கல்பகத்வஜார விந்தாகுச வஜ்ர லாஞ்சனம்
த்ரிவிக்கிரம த்வத் சரணாம் புஜத்வயம் மதிய மூர்த்த்னம் அலங்க்ரிஷ்யதே -என்றும் –
கதாஹம் பகவத் பதாம்புஜ த்வயம் சிரஸா சங்கர ஹிஷ்யாமி -என்றும்
ஏதத் தேஹா வாசநேமாம் த்வத் பாதம் ப்ராபய ஸ்வயம் -என்றும்
சம்சார துக்க நிவ்ருத்தி பூர்வகமாக பரம புருஷார்த்தமான தம்முடைய ஸ்ரீ சரணார விந்தத்தை தந்திலன் –
சேர்த்து கொண்டது இல்லை –என்னுடைய அதி கர்ம பாஹூள்யத்தைப் பார்த்து -பிரதம சங்கல்ப-ரூபமாய்
சம்சார ப்ரவர்த்தகமான தம்முடைய நிஹ்ரக சக்தியை பிரவர்த்திப்பித்தான் -என்றபடி –

அன்று -படைக்கும் போது –
பிரகிருதி தத்வத்தில் லயம் அடைந்து -அறிவு ஒடுங்கி -அசேதனப் –பொருள்களினும் வேறுபாடு
இன்றிக் கிடந்த ஆத்ம தத்வங்களுக்கு -எல்லா கரணங்களையும் -சரீரங்களையும் -தந்தது போலே எனக்கும் தந்தானே அன்றி –
எனக்கு என வேறு எதுவும் ஸ்ரீ இறைவன் தந்திலன் என்று குறைபடுகிறார் ஸ்ரீ அமுதனார் –

அரங்கனும் தன் சரண் தந்திலன் –
கரணங்களைக் கொடுத்த ஸ்ரீ இறைவன்-இனி அவர்கள் பாடு என்று கை விட்டு விடாது
ஸ்ரீ திருவரங்கத்தில் எழுந்து அருளி இருந்து –
பெற வேண்டிய பெரும் பேறாகிய தம் திருவடிகளை அவர்களுக்கு கொடுப்பதற்கும் காத்து கிடக்கிறான் .
அடியேன் இருக்கும் இடமாகிய ஸ்ரீ திருவரங்கத்திலேயே காத்துக் கிடக்கும் ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள்
தம் திருவடிகளை தந்திலரே என்று வருந்திக் கூறுகிறார் –

அரங்கனும் -உயர்வு சிறப்பு உம்மை
கரணங்களை கொடுத்தவனும் தன் சரணங்களைக் கொடுத்திலனே .
அடியேன் குடி இருக்கும் இடமாகிய ஸ்ரீ திருவரங்கத்திலேயே பேராது குடி புகுந்து கிடந்தும் –
சம்சாரப் படு குழியில் விழுந்து அழுந்தும் என் அவல நிலை கண்டும் –
சரணங்களைத் தந்து -மேலுறுமாறு செய்யாது வாளா கிடந்தானே -என்று வருந்துகிறார் .

ஏவம் சமர்த்தி சக்ர ஸ்த்தே ப்ராம்ய மானே ஸ்வ கர்மபி -என்றும்
சம்சார ஆர்ணவ மகநா நாம் விஷயாந்தர சேதஸாம் – என்றும்
சம்சார மருகரந்தாரே துர்வித திவ்யக்ரா பீஷனே -விஷய சூத்திர குல்மாட்யே த்ரிஷா பாத பசா லீநீ –
புத்திர தார க்ரஹா ஷேத்திர ம்ர்கத்ர்ஷ்ணாம் புபுஷ்கலே-க்ர்த்ய அக்ர்த்ய விவேகாந்தம் பரிப்ராந்தமிதச்தத-
அஜஸ்ரம் ஜாத த்ர்ஷ்ணார்த்த மவசன் நாங்க மஷமம் -ஷீன சக்தி பலாரோக்கியம் கேவலம் கிலேச சம்ஸ்ரியம் – என்றும் –
அவிவேககநாந்த தின்முகேப ஹூதா சந்தத துக்க வர்ஷிணி-பகவன் பவ துர்த்தி நே – என்றும்
சொல்லப்பட்ட சம்சார சாகரத்தில் நிமக்நனாய் இருக்க –

எந்தை இராமானுசன் –
சஹி வித்யா தஸ்தம் ஜனயதி தச் ஸ்ரேஷ்டம் ஜன்ம -என்றும் –
அன்று நான் பிறந்திலேன் பிறந்த பின்-மறந்திலேன் -என்றும்
அஸ்தி ப்ரஹ்மேதி சேத்வேத சந்தேமேனம் ததோவிது -என்கிறபடியே -அது தானெது என்ன –
நாராயண சரணவ் -என்றதை கொடுத்த பிதாவான ஸ்ரீ எம்பெருமானார் –

இன்று வந்து –
இந்த தசையிலே ஸ்ரீ பெரும் புதூரிலே அவதரித்து –
ஸ்ரீ காஞ்சி நகரிலே ஸ்ரீ தேவப் பெருமாளுடைய அனுக்ரகம் பெற்று இருந்து -என்னை உத்தரிக்க வேணும் என்று
நான் இருந்த தேசத்தை தேடி வந்து –
பரகத ச்வீகாரத்தாலே அநேக க்ருஷிகளை பண்ணி என்னை பரிக்கிரகித்து –

தானது தந்து –
யச் ஸ்ரேயஸ் யான் நிச்சிதம் ப்ரூஹி தன்மே சிஷ்யச்தேகம் சாதிமாம் த்வாம் பிரபன்னம் -என்று
உபசன்னனாய் அர்த்தியாதே இருக்கச் செய்தே -தானே நிர்ஹேதுக மாக –
ஸ்ரீ ரெங்க நாதனுக்கும் கொடுக்க அசக்யமான அந்த ஸ்ரீ நாராயண சரண த்வத்வங்களை
உபாய உபேயமாக கொடுத்து –என்னை எடுத்தனன் –
ஸ்ரீ அமுதனார் திரு உள்ளத்திலே ஓடுகிறது தம்மையே உத்தரித்தார் என்று காணும் —

என்னையே –
பிரபல பாபிஷ்டனான என்னையே –
சர்வ சக்தி யுக்தனான ஸ்ரீ சர்வேஸ்வரனாலும் எடுக்க அசக்யனான என்னையே உத்தரித்தார் –
ஸ்ருதா ஸ்ருதமான அர்த்தத்தைக் கொண்டு சொன்னேனோ –
இதுக்கு உதாஹரணம் அடியேனே –
சம்சார சாகரத்தில் நின்றும் உத்தரித்தார் –
மக்னா நுத்தரதே லோகன் காருண்யா சாஸ்திர பாணினா -என்ற அர்த்தைத்தை பிரத்யஷமாக கண்டேன் –
ஸ்வ அனுபவத்தாலே தெளிந்தேன் என்றது ஆய்த்து –

தானது தந்து –என்னையே
தன் சரணங்களைத் தானே தந்திலன் ஸ்ரீ அரங்கன்
அவ்வரங்கன் திருவடிகளைத் தாமே -என் வேண்டுகோள் இல்லாமலே -தந்து அருளினார் ஸ்ரீ எம்பெருமானார் .
ஸ்ரீ அரங்கன் சரணம் ஸ்ரீ எம்பெருமானாருக்கு சொந்தம் போலும் .

வச்யஸ் சதா பவதி -ஸ்ரீ ரங்க ராஜன் ஸ்ரீ எதிராஜராகிய தேவரீருக்கு எப்பொழுதும் வசப்பட்டவனாய் இருக்கிறான் – என்றபடி –
அவ்வளவு விதேயனாய் இருக்கிறான் ஸ்ரீ அரங்கன் ஸ்ரீ எம்பெருமானாருக்கு
தத்தே ரங்கீ நிஜமபிபதம் தேசிகா தேசகா ங்ஷீ -ஸ்ரீ அரங்கன் தனது பதத்தையும் ஆசார்யனுடைய ஆணையை
எதிர்பார்த்து கொடுக்கிறான்-என்பர் ஸ்ரீ வேதந்த தேசிகன் .

என் வேண்டுகோள் இன்றி தாமாகவே ஸ்ரீ எம்பெருமானார் ஸ்ரீ அரங்கன் சரணங்களை எனக்குத் தந்ததற்கு
காரணம் தந்தை யானமையே என்கிறார் .
இராமானுசன் எந்தையே –தான் அது தந்து என்று இயைக்க –
தந்தை தானாக தனயற்கு தனம் அளிப்பது போலே –
எந்தை ஸ்ரீ இராமானுசன் ஸ்ரீ அரங்கன் சரணமாம் தனத்தை தானே தந்தார் -என்க
ஸ்ரீ அரங்கர் செய்ய தாளினையோடு ஆர்த்தான் -என்று முன்னரே இவ் விஷயம் கூறப்பட்டு இருப்பதும் காண்க .
ஞானப் பிறப்புக்கு மூல காரணமாய் இருந்தமை பற்றி –ஸ்ரீ எம்பெருமானார் எந்தை-எனப்படுகிறார் .

திருவடிகளைத் தருதலாவது –
அவைகளை நாம் பெறற்கு உரிய பெரும் பேறும் சாதனுமாம் என்னும் துணிவைத் தருதல் –
ஸ்ரீ அரங்கன் தந்தவை எல்லோருக்கும் தருமவைகளான கரணங்கள் .
ஸ்ரீ எம்பெருமானார் தந்தவையோ -எனக்கே தருமவையாய் அமைந்த அரங்கன் சரணங்கள் .
நான் உள்ள இடம் வந்தும் ஸ்ரீ அரங்கன் தன் சரண் தந்து என்னை எடுத்திலன்-
ஸ்ரீ எம்பெருமானாரோ நான் உள்ள இடத்துக்கு ஸ்ரீ கச்சியில் இருந்து வந்து தந்தையாய் நச்சி
ஸ்ரீ அரங்கன் சரணைத் தான் தந்து என்னை எடுத்து அருளினார் .

ஸ்ரீ அரங்கன் தந்தவை ஊன உடலும் -இவ்வுலகிய இன்பம் நுகர்ந்து சம்சாரத்தில் விழுந்து உழலுவதற்கு உறுப்பான கரணங்களுமாம்
ஸ்ரீ எம்பெருமானார் தந்தவைகளோ -அரங்கனுடைய திவ்ய சரணங்களாம்.
சம்சாரத்தில் இருந்து கரை ஏறுவதற்கு உறுப்பான திவ்ய சரணங்களே ப்ராப்யமும் ப்ராபகமுமாம் என்னும்
திண் மதி ஸ்ரீ எம்பெருமானார் தந்தது -என்றது ஆயிற்று –

இன்று –
ஸ்ரீ அரங்கனும் கை விட்டு -சம்சாரத்தில் விழுந்து அழுந்துகிற இந்நிலையில்
இதனால் காலத்தில் செய்த இவ் உதவி மாணப் பெரிது என்று ஈடுபடுகிறார் .

எடுத்தனன் –
என்கையாலே ஆழமான சம்சாரக் கடலிலே விழுந்து கரை ஏற இயலாது தவித்தமை தெரிகிறது .-

வந்து-
ஸ்ரீ பெரும் புதூர் பிறந்து -ஸ்ரீ காஞ்சி –வளர்ந்து கற்று -ஸ்ரீ ரெங்கம் எனக்காக வந்து
என்னை-சம்சார அரணவம் –ஸ்ரீ அரங்கனோ பிரளய அரணவத்தில் இருந்து எடுக்க-இது ஒரு வுபகாரமே ஆச்சர்யம்

என்னை –
ஸ்ரீ அரங்கனும் இரங்காத நிலையில் உள்ள பாபியான என்னை –
அரங்கனும் — உயர்வு சிறப்பு உம்மை-
ஸ்ரீ ஆச்சார்ய சம்பந்தம் இதுகாறும் இல்லாமையின் ஸ்ரீ அரங்கன் சரண் பெற்றிலர் ஸ்ரீ அமுதனார் .
ஸ்ரீ இராமானுசன் மன்னு மா மலர்த்தாள் பொருந்தாதவர்களுக்கு நன்மை செய்ய மாட்டார் அன்றோ ஸ்ரீ அரங்கனாம் பெரும் தேவர்
இன்று ஸ்ரீ இராமானுசன் சம்பந்தம் வாய்த்ததும் ஸ்ரீ அரங்கன் சரண் பெற்று மேன்மை உற்றார் அமுதனார் -என்க –

————

ஐயமும் பிச்சையும் ஆந்தனையும் கை காட்டி -கண்ணனையும் பெரியாழ்வாரையும் காட்டிக் கொடுத்தாள்

திவ்ய பிரபந்தங்களில் திருவடி பிரஸ்தாபங்கள்

பொய்கையாழ்வார் –செய்ய சுடர் ஆழியான் அடிக்கே என்று உபக்ரமித்து
ஓரடியும் சாடுதைத்த ஒண் மலர்ச் சேவடியும் ஈரடியும் காணலாம் என் நெஞ்சே –
ஓர் அடியில் தாயவனை கேசவனை -என்று திருவடிமயமாகவே தலைக்கட்டினார் –
பூதத்தாழ்வார் -அறை கழல் சேவடியான் செங்கண் நெடியான் என்று தலைக்கட்டினார்
பேயாழ்வார் இன்றே கழல் கண்டேன் என்று உபக்ரமித்து சக்கரத்தால் தாள் முதலே நங்கட்குச் சார்வு -என்று தலைக்கட்டினார்
திருமழிசை ஆழ்வார் -உன்ன பாதமென்ன நின்ற ஒண் சுடர்கே கொழு மலர் -என்று திருச்சந்த விருத்தம் தலைக்கட்டி அருளுகிறார்
திருவிருத்தத்திலும் தொழு நீர் இணை அடிக்கே அன்பு சூட்டிய என்று உபக்ரமித்து அடிக்கண்ணி சூடிய மாறன் என்று தலைக்கட்டுகிறார்
பெரிய திருவந்தாதியிலும் – மொய் கழலே ஏத்த முயல் என்று தலைக்கட்டுகிறார்-
திருவாய்மொழியிலும்-துயரறு சுடரடி தொழுது எழு என் மனனே
திருவாசிரியத்திலும் மூ வுலகு அளந்த சேவடியோயே என்றும்
பெருமாள் திருமொழியிலும் திரைக்கையால் அடி வருடப் பள்ளி கொள்ளும் என்று உபக்ரமித்து
நலம் திகழ் நாரணன் அடிக்கீழ் நண்ணுவாரே -என்று தலைக்கட்டுகிறார் –
பெரியாழ்வாரும் உன் சேவடி செவ்வித் திருக்காப்பு என்று உபக்ரமித்து
திருப்பொலிந்த சேவடி என் சென்னியின் மேல் பொறித்தாய்-என்று தலைக்கட்டுகிறார்
தொண்டர் அடிப் பொடி ஆழ்வார் திரு நாமமே அடி பட்டுக் கிடக்கிறது
திருப்பாண் ஆழ்வார் -திருக் கமலபாதம் வந்து என் கண்ணினுள் ஒக்கின்றவே -என்று அருளிச் செய்கிறார்
திருமங்கை ஆழ்வார் வயலாலி மணவாளன் திருவடியில் வாயை வைத்தே பிரபந்தம் தொடங்குகிறார்
தலைக்கட்டும் பொழுதும் நெடியானை அடி நாயேன் நினைந்திட்டேனே –என்று அருளிச் செய்கிறார்
மதுரகவிகளும் முயல்கிறேன் உன் தன் மொய் கழற்கு அன்பையே
திருப்பாவையில் உன் பொற்றாமரை படியே கேளாய் என்றும்
நாச்சியார் திருமொழியிலும் பெரும் தாளுடைய பிரான் அடிக்கீழ் பிரியாது என்றும் இருப்பரே
அமுதானாரும் மாறன் அடி பணிந்து உயந்த –ராமானுஜன் அடிப் பூ மன்னவே

ஸ்ரீ ரெங்கம்-கோயில் –பொது நின்ற பொன் அம் கழல்
திருமலை –பூவார் கழல்
பெருமாள் கோயில் -துயரறு சுடர் அடி
திரு நாராயண புரம் –திரு நாரணன் தாள்

எம்பெருமானார் அச்யுத பதத்வய வ்யாமோஹத்தால் இறே -விஷயாந்தர விரக்தராய் திகழ்ந்தார்
அத்திகிரி பச்சை நிற அச்யுதனுடைய பதாம் புஜங்களிலும்
திருவேங்கடத்து அச்யுதனுடைய தாங்கு தாமரை யன்ன பொன்னாரடியிலும்
அரங்கமா நகர் அச்யுதன் உலகம் அளந்த பொன்னடியிலும்
நண்ணித் தொழுமவர் நச்சுவார் முன்னிற்கும் நாராயணன் அச்யுதனுடைய துளங்கு சோதி திருப் பாதத்திலும்
தயரதற்க்கு மகனான அச்யுதன் காடுறைந்த பொன்னடியிலும்
கோவிந்தன் அச்யுதன் பொற்றாமரை அடி என்று பேசும்படியாக கானில் கன்றின் பின் போன பொன்னடியிலும்
அச்யுதன் அனந்தசயனன் செம் பொன் திருவடியிலும்
வீவில் இன்பம் மிக வெல்லை நிகழ்ந்த நம் அச்சுதனான விண்ணோர் பிரானார் மாசில் மலரடியிலும் ஆயிற்று– இவர் மையல் கொண்டு இருப்பது –
பூவார் கழல்கள் -கண்ணன் கழலினை -ககுத்தன் தன்னடி -பாற்கடலுள் பையத் துயன்ற பரமன் அடி –
வைகுண்ட செல்வனார் சேவடி –

————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருமலை நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண ஐயங்கார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருவரங்கத் தமுதனார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ பெரிய ஜீயர் அருளிய உரை ––அவதாரிகை –

இப்படி ஸ்ரீ பகவத் சமாஸ்ரயணத்துக்கு மடைத்தேற்றலாயும் (அடைத்து ஏற்றலாவது — கொண்டம் கட்டி நீர் பாய்ச்சுதல் -என்றவாறு )
ஆஸ்ரயித்தார்கள் ஆகில் அவ்வளவில் சுவறிப் போரக் கடவதான (சரம பர்வ நிஷ்டை இல்லாமல் )-வித் தேசத்தில் –
என்னாத்மாவும் மனசும் ஸ்ரீ எம்பெருமானாரை ஆஸ்ரயித்து இருக்கும் அவர்கள் குணங்களிலே சென்று பிரவணம் ஆயிற்று –
ஆன பின்பு எனக்கு சத்ருசர் இல்லை –என்கிறார் .

ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் அருளிய உரை–அவதாரிகை–

கீழ் பாட்டிலே ஸ்ரீ எம்பெருமானாருடைய ஜ்ஞான பிரதான வைபவத்தையும் -மோஷ பிரதான-வைபவத்தையும் –
இந்திரிய பரவசரான சேதனரைக் குறித்து அவருடைய யதாவசிதித்த பிரகாரத்தை தெளிவித்து –
மகாபாரத சமரத்திலே -திருத் தேர் தட்டிலே உபதேசித்த ஸ்ரீ பகவத் கீதைக்கு எதாவச்த்திதார்த்தத்தை அருளிச் செய்த
ஸ்ரீ எம்பெருமானாரை ஆஸ்ரயித்த-சத்துக்களுடைய கல்யாண குணங்களிலே -என்னுடைய பிராணனும் மனசும்
த்வரித்துப் போய் -அங்கே கால் தாழ்ந்தது –
ஆன பின்பு இப்போது வ்யபிதிஷ்டரை கணிசித்து சொல்லத் தொடங்கி
எனக்கு சத்ர்சர் லோகத்தில் யார் உளர் -என்று தமக்கு உண்டான அதிசயத்தை சொல்லுகிறார் –

ஸ்ரீ அமுது விருந்து-ஸ்ரீ திருமலை நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண ஐயங்கார் ஸ்வாமிகள்-அருளிய உரை–அவதாரிகை-

இப்படி தம் கரணங்களை ஸ்ரீ கண்ணன் தனக்கே உரியவை ஆக்குவாரும் அரியராய் –-அங்கனம் ஆக்கினார் உளராயினும்
அவர்கள் அளவோடு ஆளாதல் சுவறிப்போமதமான இந்நிலத்திலே என்னுடைய ஆத்மாவும் மனமும்
ஸ்ரீ எம்பெருமானாரைப் பற்றினவர்களுடைய-குணங்களிலே நோக்குடன் சென்று ஈடுபட்டு விட்டது ..
ஆகவே எனக்குச் சமமானவர் எவருமே-இல்லை என்று களிப்புடன் கூறுகிறார் .
தன் சம்பந்தி -அடியார்க்கு அடியார் அளவும் சரம பர்வத்தில் – நிலை நிறுத்திய பின்பு யார் எனக்கு நிகர் என்கிறார் இதில்.

ஆரெனக்கின்று நிகர் சொல்லில் மாயன் அன்று ஐவர் தெய்வத்
தேரினில் செப்பிய கீதையின் செம்மைப் பொருள் தெரியப்
பாரினில் சொன்ன விராமானுசனைப் பணியும் நல்லோர்
சீரினில் சென்று பணிந்தது என்னாவியும் சிந்தையுமே – 68- –

பத உரை –
மாயன் -வியக்கத் தக்க தன்மை வாய்ந்த ஸ்ரீ கண்ணன்
அன்று -அந்தக் காலத்திலேயே
ஐவர் -பஞ்ச பாண்டவர்களுடைய
தெய்வத் தேரினில் -தெய்வத் தன்மை வாய்ந்த திருத் தேரிலே இருந்து
செப்பிய -அருளிச் செய்த
கீதையின் -ஸ்ரீ கீதையினுடைய
செம்மை பொருளை-நேரிய பொருளை
தெரிய -தெளிவாக தெரிந்து கொள்ளும்படி
பாரினில் -பூமியில்
சொன்ன -ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யம் அருளிச் செய்த
இராமானுசனை -ஸ்ரீ எம்பெருமானாரை
பணியும் -பற்றி இருக்கும்
நல்லோர் -நல்லவர்களுடைய
சீரினில் -கல்யாண குணங்களில்
என் ஆவியும் -என் ஆத்மாவும்
சிந்தையும்-மனமும்
சென்று -நோக்குடையதாக சென்று
பணிந்தது -ஆழ்ந்து ஈடுபட்டது
சொல்லில்-சொல்லப் போனால்
இன்று -இக் காலத்தில்
ஆர் எனக்கு நிகர் -எவர் எனக்கு ஒப்பாவார் –

வியாக்யானம் –
பார்த்தம் ரதி நம் ஆத்மானம் ச சாரதிம் சர்வ லோக சாஷிகம் சகாரா -கீதா பாஷ்யம் அவதாரிகை -என்கிறபடியே –
சாரத்திய வ்ருத்தாந்தாலே தன்னுடைய ஆஸ்ரித பார தந்த்ர்யத்தை-ஜகத் பிரசித்தம் ஆக்கின ஆச்சர்ய பூதன் –
விஸ்ருஜ்ய சசரம் சாபம் சோக சம்விக்ன மானச -கீதை –1 47- -என்கிறபடியே
ரதியான அர்ஜுனன் கையில் வில்லையும் பொகட்டு சோகாவிஷ்டனாய்-
சிஷ்ய ஸ்தேஹம் சாதிமாம் த்வாம் பிரபன்னம் -கீதை -7-2 – -என்கிற
அக்காலத்திலே பாண்டவர்களுடையதாய் தன்னுடைய திருவடிகளோட்டை ஸ்பர்சத்தாலே திவ்யமாய் இருந்துள்ள
ஸ்ரீ திருத் தேர்த்தட்டிலே -நின்று அருளிச் செய்த -ஸ்ரீ கீதையினுடைய ஸ்வ ரசமான அர்த்தத்தை –
ஸூவ்யக்தமாம் படி -தேரிலே அர்ஜுன ஏக விஷயமாக அவன் அருளிச் செய்தால் போல் அன்றிக்கே –
பாரிலே சர்வ விஷயமாக அருளிச் செய்த ஸ்ரீ எம்பெருமானாரை
ஆஸ்ரயித்து இருக்கும் விலஷணரானவர்கள் உடைய கல்யாண குணங்களிலே இவ் வருகு ஒன்றில் கால் தாழாதே சென்று
என்னாத்மாவும் மனசும் அத்தை விடில் முடியும் என்னும்படி ப்ரவணமாய் விட்டது .
சொல்லுமளவில் யார் தான் எனக்கு இன்று சத்ருசர்

செம்மை-செவ்வை / பணிதல்-தாழ்தல்/ சிந்தை-ஹ்ருதயம்–
தன்னை வணங்க வைத்த கரணங்கள் -அவன் பக்த பக்த அடியார்கள் இடம் பிரவணம் ஆயின -ஸ்ரீ ஸ்வாமி கிருபா பிரவாகத்தால் –
யார் எனக்கு நிகர் -முன்பு நீசனேன் நிரை ஒன்றும் இலேன் என்றவர் -சரம பர்வ நிஷ்டையால் வந்த சாத்விக அஹங்காரத்தால்
அருளிச் செய்கிறார் –நல்லோர் -ஸ்ரீ ஆழ்வான் ஸ்ரீ ஆண்டான் -போல்வார் -ஆவியும் சிந்தையும் தனித்தனியே சென்றது –
பிராணன் மனஸ் இரண்டும் -அக்கார அடிசில் நாடி

மாயன் –
மாயாத் யஷேனே பர்க்ர்திஸ் ஸூ ச சராசரம் அஹம் சர்வச்ய பிரபவ -என்கிறபடியே
சர்வ ஜகத் காரண பூதம் அன்றிக்கே -சைசவா அவஸ்தையில் இருந்தும் பூதன சகட யமளார்ஜுநாதி சம்ஹாரங்களும் –
கோவத்ச கோபால ஸ்ருஷ்டியும் கோவர்த்தன உத்தாரணமும் -யசோதா அக்ரூர தார்த்தராஷ்ட அர்ஜுன உதங்காதிகளுக்கு
விஸ்வரூப பிரதர்சனமும் முதலான -ஆச்சர்ய சேஷ்டிதங்களை உடையவன் என்னுதல் —இப்படிப் பட்ட ஸ்ரீ கிருஷ்ணனும் –

அன்று –
தத்ர தாவத் பாண்டவானாம் குருநாம்ச யுத்தே ப்ராரப்தே பகவான் புருஷோத்தம சர்வேஸ்வர ஜகதுபக்ர்திமர்த்ய –
பார்த்தம் ரதி நமாத் நமாத்மானம் ச சாரதிம் சர்வ லோக சாஷிகம் சகாரா -என்கிற சமயத்திலே –

மாயன் அன்று செப்பிய கீதையின் செம்மைப் பொருள் தெரிய –
சாரதிஸ் சர்வ நேதா -எல்லாவற்றையும் நடாத்துபவன் -அர்ஜுனன் சொற்படி நடக்கும் தேரோட்டி யானவன் -என்றபடி
சர்வ நியந்தா தேசம் அறிய வோர் சாரதியாய் நின்று தனது
ஆஸ்ரித பாரதந்த்ரிய குணத்தை உலகில் வெளிப்படுத்தின வியப்பை நினைத்து –
மாயன்-என்கிறார் . –

அன்று –
போர்க்களத்தில் பகைவர் திறத்தில் உறவினர் என்ற பாசம் மேலிட்டு -அவர்கள் இறந்து விடுவரே என்று வருந்தி –
வில்லும் அம்பும் சோர -போர் புரியகிலேன் என்று தேர்த்தட்டில் உட்கார்ந்து –
ஸ்ரீ கண்ணன் பேச்சினால் கலக்கம் மிக்கு தர்ம நிர்ணயம் செய்து கொடுப்பதற்காக ஸ்ரீ கண்ணன் திருவடிகளில் –
சரண் அடைந்து சிஷ்யனாய் அர்ஜுனன் கேட்ட அன்று –

ஐவர் தெய்வத் தேரினில் –
பஞ்ச பாண்டவர்களுக்கு விஜயம் கொடுக்கைக்காக —
தெய்வத் தேர் –என்கிறது
அர்ஜுனனுக்கு தேவதா ப்ரசாதத்தாலே வந்த தேர் -என்னுதல் –
அன்றிக்கே
தேவ தேவனான கிருஷ்ணனுடைய ஸ்ரீ பாத ஸ்பரசத்தால் வந்த அதிசயத்தை இட்டு சொல்லுதல் –
இப்படிப் பட்ட திரு தேர் தட்டிலே –

ஐவர் தெய்வத் தேரினில் –
தேர் அர்ஜுனனுக்கு மட்டும் சொத்தாயினும் -அதனில் சாரதியாய் ஸ்ரீ கண்ணன் அமர்ந்தது
பஞ்ச பாண்டவர்களின் விஜயத்தை கருதியே யாதலின் –ஐவர் தேர் -என்றார் –

தக்க ஐவர் தமக்காய்- அன்று ஈர் ஐம்பதின்மர் தாள் சாயப்புக்க நல் தேர்த் தனிப் பாகா -ஸ்ரீ திரு வாய் மொழி -8 5-8 – -என்று
ஸ்ரீ நம் ஆழ்வார் ஐவர்க்கு கையாளாய் ஸ்ரீ கண்ணன் தேர்ப்பாகன் ஆனதாக அருளிச் செய்து-இருப்பது இங்கே அறியத் தக்கது .

அக்நி தேவனால் அர்ஜுனனுக்கு கொடுக்கப் பட்ட தேர் ஆதலின் -தெய்வத் தேர் -என்கிறார்
தெய்வம்-தேவ சம்பந்தம் பெற்றது -வடசொல் –
இனி
தேவனான ஸ்ரீ கண்ணன் திருவடி சம்பந்தம் பெற்ற பீடுடைமை பற்றி -தெய்வத் தேர் -என்றார் என்னலுமாம் .
மஹதி சயந்தனே ஸ்த்திதவ்-என்று ஸ்ரீ கீதையில் இத் தேரை மஹத்தானது என்று
குறிப்பிடப் பட்டு இருப்பது -கவனிக்கத் தக்கது .
ஸ்ரீ கண்ணன் திருவடி சம்பந்த்தாலே வந்த தெய்வத் தன்மையால் அன்றோ –
அவன் சாரதியாய் அமர்ந்த வரை ஆக்னேயாஸ்த்ரம்-இந்த தேரை அளிக்க இயலாது –பின்னரே எரிக்க வல்லதாயிற்று —

செப்பிய –
கார்ப்பன்யோ தோஷோபஹத ஸ்வ பாவ பர்ச்சாமித்வா தர்ம தம்மூட சேதா-யச் ஸ்ரேயச்யான் நிச்சிதம்
ப்ரூஹிதந்மே சிஷ்யச்தே ஹம்சாதிமாம் த்வாம் பிரபன்னம் -என்று பிரபன்னனான அர்ஜுனனைக் குறித்து –

நத்வே வாஹம் ஜாது நா சம்நத்வம் நேமே ஜநாதிபா-ந சைவ ந பவிஷ்யாம சர்வே வயமதம் பரம் -என்று
ஜீவ ஈஸ்வர பேதமும் –
ஜீவ பரஸ்பர பேதமும் உபக்ரமித்து –

அஹம் த்வா சர்வ பாபேப்யோ மோஷ யிஷ்யாமி –
என்று அபய பிரதானம் பண்ணின ஸ்லோகம் அளவும் மோஷ சாஸ்த்ரமாக உபதேசித்த –

கீதையின் –
ஸ்ரீ பகவத் கீதையினுடைய

செம்மை –
செவ்வை -ஆர்ஜவம் –
ஆதி மத்திய அவசானங்களிலே-கரூபத சங்கர ஸ்ரீ தர ஆனந்த தீர்த்தாதிகள் போலே
தத்தவத்தை உபதேசிக்க வேணும் என்று உபக்ரமித்து –
நடுவே தம்முடைய குதர்ஷ்டி பஷத்துக்கு அனுரூபமாக சில அர்த்தங்களை கலந்து -பூர்வோத்தர விருத்தமாக சொல்லுகை அன்றிக்கே –
யதாவச்தித்தார்த்த வபோதகமாய்–உபநிஷத்துகளோடு ஏக வாக்ய தாபன்நமான-

பொருள் –
ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யத்தை –

தெரியப் பாரினில் சொன்ன –
லோகத்தில் தத்வ விவேக சூன்யரான ஜனங்களுக்கு தத்வ ஹித புருஷார்த்தங்களை விசதமாகத் தெளியும்படி
ஸ்ரீ பாஷ்யத்தை பண்ணின

தேரினில் செப்பிய கீதை–
அரசன் சிம்ஹாசனத்தில் இருந்து செப்பியது போலே ஸ்ரீ கண்ணன் தெய்வத் தேர்த்தட்டில்-இருந்து
செப்பிய ஸ்ரீ கீதையும் தப்பாது என்க –
இனி ஐவர் தேரினில் சரண் அடைந்த பக்தனும் -நண்பனுமான அர்ஜுனனை நோக்கி
செப்பிய ஸ்ரீ கீதை என்னலுமாம் –

செம்மை பொருள்-
ஸ்வ ரசமான அர்த்தம்

தெரியப் பாரினில் —நல்லோர் –
ஸ்ரீ எம்பெருமானார் ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யம் அருளிச் செய்வதற்கு முன்பு பாரில் உள்ளோர்
ஸ்ரீ கீதையின் செம்மைப் பொருள் தெரிகிலராய் இடர்ப்பட்டனர்
ஏனையோர் செய்த பாஷ்யங்கள் தங்கள் கொள்கையினைப் புகுத்தி வலியுறுத்துவனவாய் இருந்தனவே அன்றி –
ஸ்ரீ கீதையின் நேரிய பொருளை உரைப்பனவாய் இல்லை
அக் குறை தீர ஸ்ரீ எம்பெருமானார் அருளிச் செய்த ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யத்தின் சீர்மையை உணர்ந்து –
அவ் வுபகாரத்துக்குத் தோற்று-நல்லவர்கள் அவரைப் பணிகின்றனர் -என்க ..

ஸ்ரீ கண்ணன் தேரினில் அர்ஜுனன் ஒருவனை நோக்கிச் சொன்னான் ஸ்ரீ கீதையை –
ஸ்ரீ எம்பெருமானாரோ-அதன் செம்மைப் பொருளைப் பாரினில் அனைவரையும் நோக்கி அருளிச் செய்தார் –

ஸ்ரீ கண்ணன் ஸ்ரீ கீதை செப்பினானே யன்றி -கேட்ட அர்ஜுனன் தெரிந்து கொள்ளும்படி செப்பிலன் .
வ்யாமிச்ரேணை வவாக்யே ந புத்திம் மோஹயஸீவமே –என்று
கலந்து கட்டியான வாக்யத்தினாலே என் புத்தியை மயக்குகிறாய் போல் இருக்கிறது -என்று
கேட்கும் அர்ஜுனனே கூறுவது காண்க –

ஸ்ரீ எம்பெருமானாரோ அனைவரும் தெரிந்து கொள்ளும்படி ஸ்ரீ கீதையின் செம்மைப் பொருளைச் சொன்னார் .

அகல் ஞாலத்தவர் அறிய நிறை ஞானத்தொரு மூர்த்தியான கண்ணன்
நெறி எல்லாம் எடுத்து உரைத்ததாக ஸ்ரீ நம் ஆழ்வார் அருளிச் செய்து இருந்தாலும் –
அவனே எடுத்து உரைப்பினும் கேட்டு புரிந்து கொள்ளும் தகுதி அற்றோர் திறத்து
தன் வடிவு அழகாலே குறிய மாணுருவாகி வலுக் கட்டாயமாக அவர்களைத்
தனக்கு ஆக்கிக் கொள்வதாக அவர் அங்கேயே -ஸ்ரீ திருவாய் மொழி -4 8-6 – – கூறி இருப்பதும் இங்கு அறியத் தக்கது –

அகல் ஞாலத்தவர் அறிந்து கொள்வதற்காக ஸ்ரீ கண்ணன் செப்பியது ஸ்ரீ கீதை
அறிவிக்க கேளாதவரை அவன் வலுக்கட்டாயமாக தனக்கு ஆக்கிக் கொள்ள வேண்டியதாயிற்று

ஸ்ரீ எம்பெருமானார் சொன்ன செம்மைப் பொருளோ பாருக்கு எல்லாம் தெரியும் படியாக அமைந்து இருத்தலின் –
எவர் திறத்தும் வலுக்கட்டாயம் செய்ய வேண்டுவது அவசியமில்லை -என்க ..

தேரினில் உள்ள அர்ஜுனன் ஸ்ரீ கண்ணன் இடம் கேட்ட ஸ்ரீ கீதையை மறந்தான் .
அவனுக்கு இன்னாப்புடன் மீண்டும் ஸ்ரீ கீதையைச் சொல்ல வேண்டிய நிலைமை தவிர்க்க ஒண்ணாதாயிற்று ஸ்ரீ கண்ணனுக்கு

பாரினில் உள்ளாரோ மறக்க ஒண்ணாதபடி தெரியச் செம்மைப் பொருளை ஸ்ரீ எம்பெருமானார்
உரைத்து இருப்பதனால் மீண்டும் சொல்ல வேண்டிய நிலை ஏற்படுவதற்கு வழியே இல்லை -என்க –

இராமானுசனை –
ஸ்ரீ எம்பெருமானாரை –

பணியும் நல்லோர் –
ஸ்ரீ ராமானுஜச்ய சரணவ் சரணம் ப்ரபத்யே – என்று ஆஸ்ரயித்த சத்துக்கள் –
ஸ்ரீ ஆழ்வான்-முதலானவர்கள் -என்றபடி –

சீரினில் –
அவருடைய கல்யாண குணங்களில் –

சென்று பணிந்தது –
ஒரு பகல் ஆயிரம் ஊழி -என்றும் –
ஷண மாத்ரம் கல்ப சமம் மந்வானா -என்னும்படி அவருடைய கல்யாண குண சந்தானம் இன்றிக்கே இருக்க மாட்டாத
ப்ராவண்யத்தாலே த்வரித்து சென்று – அந்த கல்யாண குணங்களிலே -மொழியைக் கடக்கும்-பெரும் புகழான்
வஞ்ச முக்குறும்பாம் குழியைக் கடக்கும் நம் ஸ்ரீ கூரத் ஆழ்வான் -என்று ஆழம் கால் பட்டது –

யதீந்திர மனசா வபுஷாச யுஷ்மத் பாதார விந்த யுகளம் பஜதாம் குருணாம்-
கூராதி நாத குருகேச முகாத்யு பும்ஸாம் -என்று ஸ்ரீ ஜீயரும் அருளிச் செய்தார் இறே –
அது எது என்றால் –

என் ஆவியும் சிந்தையுமே –
இவ்வளவாக என்னுடைய ஹிதத்தை தெரியாதே சம்சரித்துப் போன என்னுடைய பிராணனும் மனசுமே
இப்படி ரசஞ்சமாய் இருந்தது —

ஆர் எனக்கின்று நிகர் சொல்லில் –
ஸ்ரீ கண்ணனை வணங்குவாரே இல்லாத இந் நிலத்திலே –
ஸ்ரீ இராமானுசனை பணியும் நல்லோர் சீரினில் சென்று பணியும் ஆவியும் சிந்தையும் எனக்கு-ஒப்பார் ஆவாரை
தேடித் பார்த்து சொல்லப் புக்கால் எவர் தான் ஒப்பாவார் -என்று தமது ஒப்பற்ற-சிறப்பை களிப்புடன் கூறுகிறார் .

ஸ்ரீ பாகவத சேஷத்வத்தின் எல்லை நிலையில் இருப்பவன் -நான் என்னும்
சாத்விக அகங்காரத்தால் வந்த களிப்பாதலில் இது குற்றமாகாது -என்று உணர்க –

பணியும் நல்லோர் –
ஆஸ்ரயித்து இருக்கும் நல்லவர்கள் -ஸ்ரீ கூரத் ஆழ்வான் போன்றவர்கள் -என்க –

சீரினில் –ஆவியும் சிந்தையுமே –
சீர் -நற்குணங்கள்
பணிந்து -விடில் முடியும் படியான மிக்க ஈடுபாடு கொண்டது
ஆவி -ஆத்மா
சிந்தை -மனம்
பணிந்தன என்று பன்மையில் கூறாது ஒருமையில் கூறினார் .
ஒன்றை ஓன்று எதிர்பாராது -தனித் தனியே ஈடுபட்டமை தோற்றற்கு-
ஆவியும் பணிந்தது /சிந்தையும் பணிந்தது-என்று தனித் தனியே கூட்டி உரைக்க –

சென்றது என்பதோடு அமையாமல் சென்று பணிந்தது -என்றமையால்
சீரினை விட்டு பிரிய இயலாமை தோற்றுகிறது –
பணிதல்-தாழ்தல்
சென்று என்ற இது- இடையே வேறு ஒன்றினில் கண் செலுத்தாது ஒரே நோக்காக சீரினில் ஈடுபட்டமை தோற்ற

என் ஆவியும் சிந்தையும்-எங்கோ திரிந்த என்–பணிந்த பின்பு யார் எனக்கு நிகர்–ஆனந்தமாக அருளுகிறார்-
எதையோ விட்டு தரிக்காத மனசு இப்பொழுது ஸ்ரீ ஆழ்வான் போல்வாரின் சீரை விட்டு தரிக்காது-
ஆவிக்கு தனி சிறப்பு சிந்தை தனியாக சென்றது-ஓன்று ஒன்றுக்கு சகாயம் இன்று சென்று பணிந்தன-
நோக்கி ஏக சிந்தையாய் சென்றதாம்-
மாறு உளதோ இம் மண்ணின் மிசையே
யார் எனக்கு நிகர் இல்லை
எனக்கு எதிர் இல்லை –சாத்விக அகங்காரம் இவை –

சேயன் அணியன் சிறியன் மிகப் பெரியன் ஆயன் துவரைக் கோனாய் நின்ற மாயன்
அன்று ஓதிய வாக்கதனைக் கல்லார் உலகத்தில் ஏதிலராய் மெய்ஞ்ஞானமில் -நான்முகன் திருவந்தாதி-–71–

போர்ப்பாகு தான் செய்து அன்று ஐவரை வெல்வித்த மாய போர்த்
தேர்ப்பாகனார்க்கு இவள் சிந்தை துழாய்த் திசைக்கின்றதே -திருவாய்மொழி–4-6-1-

மாறு சேர் படை நூற்றுவர் மங்க ஓர் ஐவர்க்காய் அன்று மாயப் போர் பண்ணி
நீறு செய்த வெந்தாய் –சிரீ வர மங்கல நகர் ஏறி வீற்று இருந்தாய் –5-7-4-

பிறந்தவாறும் வளர்ந்தவாறும் பெரிய பாரதம் கை செய்து ஐவர்க்குத்
திறங்கள் காட்டியிட்டுச் செய்து போன மாயங்களும் -5-10-1-

வார்த்தை யறிபவர் மாயவர்க்கு ஆளின்றி யாவரோ போர்த்த பிறப்பொடு நோயொடு மூப்பொடு இறப்பிவை
பேர்த்து பெரும் துன்பம் வேரற நீக்கித் தன் தாளின் கீழ்ச் சேர்த்து அவன் செய்யும் சேமத்தை எண்ணித் தெளிவுற்றே -7-5-11-

—————-———————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருமலை நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண ஐயங்கார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருவரங்கத் தமுதனார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ பெரிய ஜீயர் அருளிய உரை ––அவதாரிகை –

ஸ்ரீ எம்பெருமானார் உடைய ஜ்ஞான ப்ரதத்வ-மோஷ பிரதத்வங்களை அருளிச் செய்து நின்றார் கீழ் –
ஸ்ரீ பகவத் சமாஸ்ரயணத்துக்கு உறுப்பான கரணங்களை கொண்டு-வ்யபிசரியாதபடி ஸ்ரீ எம்பெருமானார்
ஸ்வ உபதேசத்தாலே நியமித்து ரஷித்து இலராகில்-இவ்வாத்மாவுக்கு வேறு ரஷகர் ஆர் என்று
ஸ்வ கதமாக வனுசந்தித்து-வித்தராகிறார் இதில் –

ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் அருளிய உரை–அவதாரிகை–

கீழ் இரண்டு பாட்டிலும் ஸ்ரீ எம்பெருமானாருடைய ஞான பிரதான வைபவத்தையும் –
மோஷ பிரதான-வைபவத்தையும் அருளிச் செய்து -இதிலே
இந்திரிய கிங்கரராய்ப் போருகிற சம்சாரிகளைப் பார்த்து -அசித விசேஷிதராய் –
போக மோஷ சூன்யராய் இருந்த உங்களுக்கு –
புருஷார்த்த யோக்யராய் -ஸ்வ சரண கமல சமாஸ்ரயணம் பன்னுக்கைக்கு உடலாக
அடியிலே கொடுத்த கர சரணாதிகளைக் கொண்டு -வ்யபசரியாதே
ஸ்ரீ சர்வேஸ்வரனை ஆஸ்ரயித்து -உஜ்ஜீவியுங்கோள் என்று ஸ்ரீ எம்பெருமானார் உபதேசித்து இலர் ஆகில் –
இந்த சேதனருக்கு வேறு ரஷகர் யார் என்று -சொல்லா நின்று கொண்டு -அவ் வழியாலே
ஸ்ரீ எம்பெருமானார் தம்முடைய மகா உபகாரத்வத்தை கொண்டாடி வித்தர் ஆகிறார் –

ஸ்ரீ அமுது விருந்து-ஸ்ரீ திருமலை நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண ஐயங்கார் ஸ்வாமிகள்-அருளிய உரை–அவதாரிகை-

ஸ்ரீ எம்பெருமானார் ஞானம் கொடுப்பதன் சீர்மையும் -மோஷம் கொடுப்பதன் சீர்மையும்
கீழ்ப் பாசுரங்களில் கூறப் பட்டன .
ஸ்ரீ இறைவன் தன்னைப் பற்றுகைக்கு உறுப்பாக கொடுத்த கருவிகளை அவன் திறத்து அன்றி
பிறர் திறத்து பயன் படுத்தாத படி –
ஸ்ரீ எம்பெருமானார் -தமது உபதேசத்தாலே கட்டுப் படுத்தி-இவ் ஆத்ம வர்க்கத்தை ரஷித்து இலர் ஆகில்
வேறு எவர் காப்பாற்றுவார் என்று தாமே-நினைந்து ஈடு பட்டுப் பேசுகிறார் .

சரண மடைந்த தருமனுக்காப் பண்டு நூற்றுவரை
மரண மடைவித்த மாயவன் தன்னை வணங்க வைத்த
கரண மிவை வுமக் கன்று என்று இராமானுசன் உயிர் கட்
கரணங்கு அமைத்திலனேல் அரணார் மற்று இவ் வார் உயிர்க்கே – 67- –

பத உரை .
சரணம் அடைந்த -திருவடிகளை ஆஸ்ரயித்த
தருமனுக்கா -தருமா புத்த்ரனுக்காக
பண்டு -முற்காலத்தில்
நூற்றுவரை -துர் யோதனன் முதலிய நூறு பேர்களையும்
மரணம் அடைவித்த -மாளும்படி செய்த
மாயவன்-வியக்க தக்க வல்லமை படைத்த ஸ்ரீ சர்வேஸ்வரன்
தன்னை வணங்க -தன்னை ஆஸ்ரயிப்பதற்காக
வைத்த -உபகரணங்களை வைத்த
கரணம் இவை -இந்திரியங்கள் இவை
உமக்கு அன்று -உங்கள் உபயோகத்துக்காக வைக்கப் பட்டவைகள் அல்ல
என்று -என்று உபதேசித்து
இராமானுசன் -ஸ்ரீ எம்பெருமானார்
உயிர்கட்கு -ஆத்மாக்களுக்கு
அரண்-ரஷையை
அங்கு -அந்த சமயத்தில்
அமைத்திலனேல் -செய்யாது இருப்பார் ஆனால்
இவ் ஆர் உயிர்க்கு -இந்த அருமையான ஆத்மாவுக்கு
மற்று அரண் ஆர் -வேறு காப்பாற்றுகிறவர் எவர் -எவருமே இல்லை -என்றபடி –

வியாக்யானம் –
தான் கொடுத்த கரணங்களைக் கொண்டு ந நமேயம் -யுத்த–39 11- -என்னாதே –
திருவடிகளை ஆஸ்ரயித்த தர்ம புத்ரனுக்காக முற் காலத்திலே தன்னை வணங்கோம் என்ற துர் மானிகளாய்
ஆஸ்ரிதரை நலிந்த துர் யோநாதிகள் நூற்றுவரையும் -மரணத்தை ப்ராபிப்பித்த ஆச்சர்ய சக்தி யுக்தனான
ஸ்ரீ சர்வேஸ்வரன் – தன்னை ஆஸ்ரயிக்கைக்கு உப கரணங்களாக வைத்த கரணங்கள் இவை –
உங்களுக்கு சேஷமாய் உள்ளது ஓன்று அன்று -என்று

இப்படி அந்வய -வ்யதிரேகங்கள் -இரண்டாலும் -கரணங்களினுடைய பகவத் அனந்யார்ஹத்வத்தைப் பிரகாசிப்பித்தது –
கரணங்களைக் கொண்டு வ்யபிசரிக்கிற சமயத்தில் ஸ்ரீ எம்பெருமானார் ஆத்மாக்களுக்கு ரஷையை கற்பித்திலர் ஆகில்
இவ் ஆத்மாவுக்கு வேறு ரஷகர் ஆவார் யார் –-ஒருவரும் இல்லை என்று கருத்து .
அரண்-ரஷை
அமைத்தல்-சமைத்தல்
மாயவன் தன்னை வணங்க வைத்த -என்று சமஸ்த பதமாக யோஜிக்கவுமாம் ..

தன்னை வணங்க வைத்த –உமக்கு அன்று -என்று அரண் வெளி அமைத்துக் கொடுத்தார்
ஸ்ரீ ஸ்வாமி –நாமம் நமக்கு என்று கொண்டோமே – பாண்டவர்கள் ந நமேயம் -விலக்காமையே பற்றாசாக –
நூற்றுவர் -வணங்காமல் -த்ருஷ்டாந்தம் –கரணங்களைக் கொண்டு -வியபிசரிக்கிற –நமக்கு நாமே என்றாலும் கூடாதே –
ரக்ஷை அரண் அமைத்தார் ஸ்ரீ ஸ்வாமி – மரணம் அடைவித்த –நிமித்தம் அர்ஜுனன் -என்றவாறு –
உபதேசம் -ஸ்ரீ பாஷ்யாதிகள் மூலமும் -74 சிம்ஹாசனாதிபதிகள் மூலம் –
ஸ்ரீ திருக் கோயில் உத்ஸவாதிகள் ஏற்படுத்தி –நமக்காக ஸ்ரீ பிராட்டி முன்னாக ஸ்ரீ அரங்கன் திருவடிகளில் சரண் அடைந்து –
ரக்ஷை பண்ணி அருளினார் –இதுவும் உபகார பரம்பரை -முந்திய இரண்டு பாசுரங்களை போலே

சரணம் அடைந்த தருமனுக்கா –
ஸ்ரீ ராகவத்வே பவத சீதா -என்னும்படியான ஸ்ரீ பெரிய பிராட்டியார் தானே –
விதிதஸ் சஹி தர்மஞ்சஸ் சரணாகத வத்சல-தேன மைத்ரீ பவது தேயதி ஜீவிதுமிச்சசி -என்று
நேர் கொடு நேர் உபதேசிக்கிலும் இசையாத ராவணனைப் போலே -ந நமேயம் -என்று இருக்கை அன்றிக்கே –
த்ரௌபத்யா சஹிதரஸ் சர்வே நமஸ் சக்ரூர் ஜனார்த்தனம் -என்றும்
ஸ்ரீ கிருஷ்ண ஆஸ்ரய கிருஷ்ண பலா கிருஷ்ண நாதாஸ் ச பாண்டவ –-என்கிறபடியே சரணாகதரான
தர்ம புத்திரன் தொடக்கமான பாண்டவர்களுக்காக –

தரும புத்திரனை தருமன் -என்றது -சத்ய பாமாவை -சத்ய பாமா- எனபது போலே நாம ஏகதேச க்ரஹணம்
மற்ற பாண்டவர்களுக்கும் த்ரௌபதிக்கும் இது உப லஷணம்-
த்ரௌ பத்யா சஹி தாஸ் சர்வே நமச்சக்ரூர் ஜனார்த்தனம் -என்று
த்ரௌ பதியோடு கூடப் பாண்டவர் அனைவரும் ஸ்ரீ கண்ணனைச் சரண் அடைந்தனர் –
என்று கூறப் பட்டு இருப்பது காண்க –
சரணம் அடைந்தவர் த்ரௌபதியோடு கூடிய பாண்டவர் ஐவர் –-அவர்களைக் காப்பதற்காக

பண்டு நூற்றுவரை –
ஸ்ரீ அமுதனார் -தமக்கு த்வாபரா வாஸநா காலம் புராதனம் ஆகையாலே –பண்டு -என்கிறார் –
இப்படிப் பட்ட பூர்வ காலத்திலேயே -மகா பாரதத்திலே-நூற்றுவர் -என்று தொகை இட்டு சொல்லப்பட்ட
துர்யோநாதிகள் நூற்றுவரையும் –

மரணமடைவித்த –
மயைவைதே நிஹிதானாம் பூர்வமேவ நிமித்தாமாத்ரம் பவசவ்யாசாசின் -என்றும்
காலோச்மி லோகஷய க்ர்தப்ரவர்த்தா -என்கிறபடி
மரணத்தை ப்ராபிப்பித்த -சம்ஹரிப்பித்த என்றபடி –

மாயவன் –
பகலை இரவாக்கியும் –
ஆயுதம் எடேன் என்று பிரதிக்ஜை இட்டு ஆயுதம் எடுத்ததும் –
யுத்தான் நிவர்த்தனான அர்ஜுனனை நிறுத்தி -பஹூ முகமாக உபதேசித்து –
கரிஷ்யே வசனம்தவ -என்னும்படி பண்ணி
தன்னுடைய பெருமை பாராதே ஆஸ்ரித பரவசனாய் -லோகத்துக்கு எல்லாம் சாஷியாக தூத்ய சாரத்யங்களைப் பண்ணின
ஆச்ச்சர்ய குண சேஷ்டிதங்களை உடைய ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் –

நூற்றுவரை மரணம் அடைய செய்தான் மாயவன் .
ஸ்ரீ கண்ணன் என்னும் கரும் தெய்வம் எல்லோருக்கும் பொதுவானதன்றோ –
அது சிலரை காப்பான் ஏன்-பலரை மாய்ப்பான் ஏன் –

ஸ்ரீ கண்ணன் தன்னை வணங்குவதற்காக கொடுத்த கரணங்களை அவன் திறத்து பயன் படுத்தி வணங்கி-வழி பட்டவர் சிலர் –
அத் தன்மையால் பாண்டவர்களை காப்பாற்றுகிறான் .
வணங்கா முடி மன்னன் என்று பேர் பெற்ற துர் யோதனன் முதலியோர்களோ-ஸ்ரீ கண்ணன் கொடுத்த
கரணங்களை அவன் திறத்து தீங்கு இழைத்தற்காக பயன் படுத்தி பகைமை பாராட்டினவர்கள் பலர் .
அத்தகைய நூற்றுவரை மரணம் அடைவிக்கிறான் .

தன் உயிர் நிலையான பாண்டவர்கள் இடம் பகைமை கொண்டமையின் தன் பகைவர்களாக
அவர்களைக் கருதி ஸ்ரீ கண்ணன் மரணம் அடைவித்தான் -என்க .

மரணம் அடைவித்த –
மயை வைதே நிஹதா பூர்வ மேவ -இவர்கள் முன்னமே என்னாலேயே கொள்ளப் பட்டு விட்டனர் -என்று
ஸ்ரீ கீதையில் ஸ்ரீ கண்ணன் தானே சொல்வது காண்க –

தருமனுக்காக நூற்றுவரை மரணம் அடைவித்தலின்-மாயவன் இடம் உள்ள ஆஸ்ரித பஷ பாதம் தோற்றுவது காண்க –
மாயவன்-
ஆச்சர்ய சக்தி வாய்ந்தவன் –
பகலை இரவாக்கியது போன்ற செயல்களை நினைத்து இங்கனம் கூறுகிறார் .

ஸ்ரீ கிருஷ்ண ஏவஹி லோகானா முத்பத்தி ராபிசாப்யாய -என்று
உலகங்கட்கு ஸ்ரீ கிருஷ்ணனே அன்றோ உத்பத்தி லயங்களுக்கு காரணம் .என்றபடி –
ஸ்ரீ கண்ணனே கரணங்களைக் கொடுத்து சிருஷ்டி செய்வதாக அருளிச் செய்தார் .
எல்லாக் கருமங்களும் செய் எல்லையில் மாயனைக் கண்ணனை -ஸ்ரீ திருவாய் மொழி -3 10-8 – என்று-
ஸ்ரீ கண்ணனே சிருஷ்டி முதலியவற்றை செய்வதாக ஸ்ரீ நம் ஆழ்வார் அருளியதும் –காண்க

பித்தேறிய காலத்திலும் -அவர்-எல்லா வுலகும் ஸ்ரீ கண்ணன் படைப்பு -என்பர் .
அந்த ஸ்ரீ நம் ஆழ்வார் சித்தாந்தத்தை பின் பற்றுபவரான ஸ்ரீ எம்பெருமானார் கண்ணனையே
சிருஷ்டி கர்த்தாவாக சொல்வது மிகவும் பொருந்தும் அன்றோ —
ஸ்ரீ கண்ணனுக்கே ஆமது காமம் -என்று பக்திக்கு விஷயமான காரணப் பொருளாக ஸ்ரீ கண்ணனை-உபதேசிப்பதற்கு ஏற்ப
ஸ்ரீ கண்ணனே சிருஷ்டி செய்ததாக உரைக்கிறார் -என்க .

தன்னை வணங்க வைத்த கரணம் இவை –
விசித்ரா தேக ச்ம்பத்தி ரீஸ்வராய நிவேதிதும் -பூர்வமேவ கர்தா ப்ரஹ்மன் ஹஸ்தபாதாதி சம்யுதா -என்றும் –
ஜிஹ்வே கீர்த்தய கேசவம் முரரிபும் சேதோ பஜ ஸ்ரீ தரம் பாணி த்வந்த்வ சமர்ச்சயாச்சுத கதாம் ஸ்ரோத்ர த்வயத்வம்
ச்ருணு கிருஷ்ண லோக்ய லோசன த்வயஹரேர் க்கச்சான்க்ரி யுகமாலயம் ஜிக்ரக்ரான
முகுந்த பாத துளஸீம் மூர்த்தன் நமா தோஷஜம்-என்றும்
ஸ்வ சரண கமல பரிசரண அர்த்தமாக ஸ்ரீ சர்வேச்வரனாலே உண்டாக்கப்பட்ட இந்திரியங்கள் – உமக்கு அன்று என்று –

இப்படி சம்சார நிஸ்தரனத்து சாதனமாக கொடுத்த கரணங்களைக் கொண்டு –
நதியை கடக்க கொடுத்த தெப்பத்தைக் கொண்டு -அதை கடவாதே பிரவாஹத்தோடே போவாரைப் போலே
ஆக்கையின் வழி உழன்று -யாதானும் பற்றி நீங்கும் வ்ரதத்தை ஏறிட்டுக் கொண்டு -திரியுமவர்களைக் கண்டு –
உமக்கு அன்று என்று -இந்த கரணங்களைக் கொண்டு நீங்கள் சம்சரிக்கைக்காக வன்று என்று –

தன்னை வணங்க வைத்த —அன்று என்று-தன்னை வணங்க மாயவன் வைத்த கரணம் -என்க .
இனி மாயவன் தன்னை -என்பதனை ஒரு சொல்லாகக் கொள்ளலுமாம் .
ஏவமுக்த்வா ஹ்ருஷீகேசம்-இவ்விதம் ஹிருஷீகேசனாகிய -இந்திரியங்களுக்கு உரிய தலைவனாகிய –
ஸ்ரீ கண்ணனாம் சாரதியை நோக்கி -அர்ஜுனன் கூறி -என்றும்
தமுவாச ஹ்ருஷீகேச ப்ரஹசன்நிவ பாரத -என்று பரத குல தோன்றலே -ஹ்ருஷீகேசனான ஸ்ரீ கண்ணன்
சிரித்து பேசுபவன் போலே -அர்ஜுனனை நோக்கி சொன்னான் -என்றும் ஸ்ரீ கீதையில்
ஸ்ரீ கண்ணனை ஹ்ருஷீகேசன் -என்று வழங்கியதை அடி யொற்றி –
ஸ்ரீ எம்பெருமானார் நேர் முகமாகவும் எதிர் முகமாகவும் –ஸ்ரீ கண்ணனே இந்திரியங்களுக்கு உரியவன் -என்று உபதேசிக்கிறார் .

வைத்த கரணம் -என்று நேர் முகமாகவும்
உமக்கு அன்று -என்று எதிர்மறையாகவும்
கரணங்கள் மாயவனுக்கே உரியவை என்பதை ஸ்ரீ எம்பெருமானார் வலியுறுத்துகிறார் -என்க –

நாடாத மலர் நாடி -நாடொறும் நாரணன்தன் வாடாத மலரடிக் கீழ் வைக்கவே வைக்கின்று –
திருவாய் மொழி –1 4-9 என்னும் ஸ்ரீ நம் ஆழ்வார் ஸ்ரீ ஸூக்தி இங்கு அனுசந்திக்கத் தக்கது .

சேதனர் சம்ஹார காலத்தில் அறிவு ஒடுங்கி -அசேதனப் பொருள் போலே கிடத்தலால்
கொடுத்த கரணம் -என்னாது -வைத்த கரணம் -என்றார் .
உமக்கு அன்று –
உங்களுக்கு உரியதாக வைத்தது அன்று -என்றபடி-

சமஸ்த பதமாக –மாயவன் தன்னை வணங்க தானே-
ஸ்ரீமன் நாராயணனே உன்னை என்று இன்றி-ஸ்ரீமன் நாராயணனின் சரண் அடைவது போல
சேர்த்தும் விரித்தும் கொள்ளலாம்

இராமானுசன் –
இந்த ஸ்ரீ எம்பெருமானார் –

உயிர்கட்கு –
அசேதனங்களுக்கு உபதேசிக்கப் போகாது இறே –
இந்த ஆத்மா ப்ரரனவத்துக்கு உள் ஆகையாலே இவர்களுடைய சத்தா விநாசம் கண்டு -சஹியாதே –
பரம கிருபையாலே -சேதனரைக் குறித்து -கரணங்களை உமக்கு விநியோகித்து கொள்ளுகைக்கு அன்று என்று –
அங்கு அஞ்ஞராய் -தேஹாத்மா பிராந்தர் இடத்திலே ரஷையாக –
அவ்வவ சேதனருடைய -ஸ்வ பாவத்துக்கு தகும்படி உபதேசித்தும் -பாஷ்யாதி முகேன கிரந்தீகரித்தும்
அவர்களுக்கு அமரும்படி தம்முடைய சம்பந்திகளான பேர்களாலும்-அந்வய வ்யதிரேகங்கங்களாலே

போதித்திலர் ஆகில் – இவ்வார் உயிர்க்கு –
ஏவம் சம்ஸ்ர்தி சக்ரச்தே ப்ராம்ய மானேஸ்வகர்மபி –என்கிற
சம்சார சாகர நிமக்னரான ஆத்மாக்களுக்கு –

அரண் ஆர் –
வேறு ரஷகாந்தரமுண்டோ –
ஷேமஸ் ச ஏவ ஹியதீந்திர பவச்சிரிதாநாம்-என்றும் –
தத்தே ரங்கீ நிஜமபிபதம் தேசிகாதேச கான்க்ஷி-என்றும் சொல்லுகிறபடியே –
ஸ்ரீ தேவரீரே ரஷகர் என்றது ஆய்த்து –

நசேத் ராமானுஜேத்ஏஷா சதுராசதுரஷரீ -காமவச்த்தாம் ப்ரபத்யந்தே ஜந்தவோஹந்த மாத்ர்சா-என்னக் கடவது இறே —

என்று –ஸ்ரீ இராமானுசன் —ஆருயிருக்கு-என்று -என்று உபதேசித்து
ஸ்ரீ மாயவனுக்கே உரியவை கரணங்கள்
அவைகளைத் தம் நன்மைக்காக- உபயோகப்படுத்தல் தகாது –
இவ் உண்மையினை அறிந்து –தமக்காக சாதனா அனுஷ்டானம் செய்யாது -தம் கரணங்களை ஒடுக்கி -நிற்றலாகிய
சரணாகதி -ஸ்வ பிரவ்ருத்தி நிவ்ருத்தி ரூபமான சரணாகதியைக் கொண்டமையின் –தருமன் முதலியோர் வாழ்ந்தனர் .
தம் நலனுக்காக தம் கரணங்களை உபயோகப் படுத்தி -நூற்றுவர் மாய்ந்தனர் -என்று உதாரணம் காட்டி
உபதேசித்து ஸ்ரீ எம்பெருமானார் உயிர்கட்கு அரண் அமைத்தார் -என்க .

உயிர்கள்-
ஆத்மாக்கள்
அங்கு உயிர்கள் மாயவனுக்கு உரிய கரணங்களை தம் திறத்தோ பிறர் திறத்தோ உபயோகப்படுத்தி
அழிவைத் தேடிக் கொள்ளும் தறுவாயிலே

அரண்-
ரஷை

அமைத்திலனேல் –
செய்யாது இருப்பார் ஆயின்

இவ் ஆர் உயிர்க்கு மற்று அரண் யார்
அருமையான இவ் ஆத்மா அழியாது காக்க வேறு எவரும் இலர் -என்றபடி .

ஆக்கையின் வழி உழன்று–யாதானும் பற்றி நீங்கும் விரதம்/கண்டு-உங்களுக்கு இல்லை-என்று சொல்லி-
உயிர்களுக்கு –
ஸ்ரீ கண்ணன் அசேதனுக்கு சொன்னது போல தான்-அங்கு உயிர்களுக்கு விசேஷித்து சொல்ல வில்லை
பர துக்கம் சகியாதே நிர்கேதுக கிருபையால்

வாய் அவனை அல்லாது வாழ்த்தாது-கை உலகம் தாவி அளந்தவனை அன்றி தொழாது-
கேளா செவி அல்ல செவி-உள்ளாத உள்ளத்தை உள்ளமாக கொள்ளோமே-பிரிந்தால் தரிக்க மாட்டாமே

என் நாவின் இன் கவி ஒருவருக்கும் கொடுத்திலேன்-அங்கு-அரண்-தேவை உள்ள இடத்தில் வேலி-

கரணங்களை கொடுக்கிறான்- காருணிகனான ஸ்ரீ சர்வேஸ்வரன் நீர்மை யினால் அருள் செய்தான் -ஸ்ரீ ஆச்சர்ய ஹ்ருதயம்

அணைத்த வேலும் தொழுத கையும் -ஸ்ரீ கலியன் நின்ற பிரகாரமும் சேஷத்வம் பறை சாற்றும்-

———–

வாக்குத் தூய்மை யிலாமையினாலே மாதவா வுன்னை வாய்க் கொள்ள மாட்டேன்
நாக்கு நின்னை அல்லால் அறியாது நான் அது அஞ்சுவன் என் வசம் அன்று
மூர்க்குப் பேசுகின்றான் இவன் என்று முனிவாய் ஏலும் என் நாவி னுக்காற்றேன்
காக்கை வாயிலும் கட்டுரை கொள்வர் காரணா கருளக் கொடியானே –ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி—5-1 1-

மாலை யுற்ற கடல் கிடந்தவன் வண்டு கிண்டு நறும் துழாய்
மாலை யுற்ற வரை பெரும் திரு மார்வனை மலர் கண்ணனை
மாலை உற்றுஎழுந்து ஆடி பாடி திரிந்து அரங்கன் எம்மானுக்கே
மாலை உற்றிடும் தொண்டர் வாழ்வுக்கு மாலை யுற்றது என் நெஞ்சமே– –பெருமாள் திருமொழி -2-2-8-

வாய் அவனை அல்லது வாழ்த்தாது கை யுலகம்
தாயவனை அல்லது தாந்தொழ பேய் முலை நஞ்
சூணாக வுண்டான் உருவோடு பேர் அல்லால்
காணாக் கண் கேளா செவி ——முதல் திருவந்தாதி–11-

தொழுது மலர் கொண்டு தூபம் கையேந்தி
எழுதும் எழு வாழி நெஞ்சே பழுதின்றி
மந்திரங்கள் கற்பனவும் மாலடியே கை தொழுவான்
அந்தரம் ஒன்றில்லை யடை——58-

நா வாயில் உண்டே நமோ நாரணா வென்று
ஓவாது உரைக்கும் உரை உண்டே மூவாத
மாக்கதிக் கண் செல்லும் வகை யுண்டே என்னொருவர்
தீக்கண் செல்லும் திறம் ——95-

பின்னால் அரு நரகம் சேராமல் பேதுறுவீர்
முன்னால் வணங்க முயல்மினோ -பன்னூல்
அளந்தான் இக்கார் கடல் சூழ் ஞாலத்தை எல்லாம்
அளந்தான் அவன் சேவடி –இரண்டாம் திருவந்தாதி-–91-

காண் காண் என விரும்பும் கண்கள் கதிரிலகு
பூண்டார கலத்தான் பொன் மேனி -பாண் கண்
தொழில் பாடி வண்டறையும் தொங்கலான செம்பொற்
கழல் பாடி யாம் தொழுதும் கை —-மூன்றாம் திருவந்தாதி–-—35–

நெஞ்சால் நினைப்பரியனேலும் நிலைப் பெற்றேன்
நெஞ்சமே பேசாய் நினைக்கும் கால் -நெஞ்சத்துப்
பேராது நிற்கும் பெருமானை என் கொலோ
ஓராது நிற்பது உணர்வு ——81-

வாழ்த்துக வாய் காண்க கண் கேட்க செவி மகுடம்
தாழ்த்தி வணங்குமின்கள் தண் மலரால் -சூழ்த்த
துழாய் மன்னு நீண் முடி என் தொல்லை மால் தன்னை
வழா வண் கை கூப்பி மதித்து–-நான்முகன் திருவந்தாதி –11–

வகை சேர்ந்த நல் நெஞ்சம் நாவுடைய வாயும்
மிக வாய்ந்து வீழா வெனிலும்-மிக வாய்ந்து
மாலைத் தாம் வாழ்த்தாது இருப்பார் இதுவன்றே
மேலைத் தாம் செய்த வினை––பெரிய திருவந்தாதி–44-

அருவரை யன்ன தன்மை யடலாமையான திரு மால் நமக்கோர் அரணே –பெரிய திருமொழி-–11-4-2-

கொடியோன் இலங்கை பொடியாக வென்றி யமருள்
சிலை மலி செஞ்சரங்கள் செல வுய்த்த நங்கள் திருமால் நமக்கோர் அரணே –11-4-7-

நீணாகம் சுற்றி நெடு வரை நட்டு ஆழ் கடலைப்
பேணான் கடைந்து அமுதம் கொண்டுகந்த பெம்மானைப்
பூணார மார்வனைப் புள்ளூரும் பொன் மலையைக்
காணாதார் கண் என்றும் கண் அல்ல கண்டாமே –11-7-1-

நீள் வான் குறளுருவாய் நின்றிரந்து மாவலி மண்
தாளால் அளவிட்ட தக்கணைக்கு மிக்கானை
தோளாத மா மணியைத் தொண்டர்க்கு இனியானை
கேளாச் செவிகள் செவியல்ல கேட்டாமே –11-7-2-

மையார் கடலும் மணி வரையும் மா முகிலும்
கொய்யார் குவளையும் காயாவும் போன்று இருண்ட
மெய்யானை மெய்ய மலையானைச் சங்கேந்தும்
கையானைக் கை தொழாக் கையல்ல கண்டாமே –11-7-5-

கனையார் கடலும் கரு விளையும் காயாவும்
அனையானை அன்பினால் ஆர்வத்தால் என்றும்
சுனையார் மலரிட்டுத் தொண்டராய் நின்று
நினையாதார் நெஞ்சு என்றும் நெஞ்சல்ல கண்டோமே –11-7-7-

மொய்ம் மாம் பூம் பொழிற் பொய்கை முதலைச் சிறைப்பட்டு நின்ற
கைம்மாவுக்கு அருள் செய்த கார் முகில் போல் வண்ணன் கண்ணன்
எம்மானைச் சொல்லிப் பாடி எழுந்தும் பறந்தும் துள்ளாதார்
தம்மால் கருமம் என்? சொல்லீர், தண் கடல் வட்டத்து உள்ளீரே!––ஸ்ரீ திருவாய் மொழி-3-5-1-

வார் புனல் அம் தண் அருவி வட திரு வேங்கடத்து எந்தை
பேர் பல சொல்லிப் பிதற்றிப் பித்தர் என்றே பிறர் கூற
ஊர் பல புக்கும் புகாதும் உலோகர் சிரிக்க நின்று ஆடி
ஆர்வம் பெருகிக் குனிப்பார் அமரர் தொழப் படுவாரே–3-5-8-

மாலை நண்ணித் தொழுது எழுமினோ வினை கெடக்
காலை மாலை கமல மலர் இட்டு நீர்
வேலை மோதும் மதிள் சூழ் திருக் கண்ணபுரத்து
ஆலின் மேல் ஆல் அமர்ந்தான் அடி இணைகளே–9-10-1-

மெய்யனாகும் விரும்பித் தொழுவார்க்கு எல்லாம்
பொய்யானாகும் புறம்பே தொழுவார்க்கு எல்லாம்
செய்யல் வாளை உகளும் திருக் கண்ணபுரத்து
ஐயன் ஆகத்து அணைப்பார்கட்கு அணியனே–9-10-7-

இல்லை அல்லல் எனக்கேல் இனி என் குறை
அல்லி மாதர் அமரும் திரு மார்பினன்
கல்லில் ஏய்ந்த மதிள் சூழ் திருக் கண்ணபுரம்
சொல்ல நாளும் துயர் பாடு சாராவே –9-10-10-

பாடு சாரா வினை பற்று அற வேண்டுவீர்
மாட நீடு குருகூர்ச் சடகோபன் சொல்
பாடலான தமிழ் ஆயிரத்துள் இப்பத்தும்
பாடி ஆடிப் பணிமின் அவன் தாள்களே–9-10-11-

பார் மிகுத்த பாரம் முன் ஒழிச்சுவான் அருச்சுனன்
தேர் மிகுத்து மாயமாகி நின்று கொன்று வென்றி சேர்
மாரதர்க்கு வான் கொடுத்து வையமைவர் பாலதாம்
சீர் மிகுத்த நின்னலால் ஓர் தெய்வம் நான் மதிப்பனே –திருச்சந்த விருத்தம்-–89-

நீர்மையில் நூற்றுவர் வீய ஐவருக்கு அருள் செய்து நின்று
பார்மல்கு சேனையவித்த பரஞ்சுடரை நினைந்தாடி
நீர்மல்கு கண்ணினாராகி நெஞ்சம் குழைந்து நையாதே
ஊன் மல்கி மோடு பருப்பார் உத்தமர்கட்க்கு என் செய்வாரே -திருவாய்மொழி–2-5-7-

மாறு சேர் படை நூற்றுவர் மங்க ஓர் ஐவர்க்காய் அன்று மாயப் போர் பண்ணி
நீறு செய்த வெந்தாய் –சிரீ வர மங்கல நகர் ஏறி வீற்று இருந்தாய் –5-7-4-

அடல் கொண்ட நேமியன் ஆருயிர் நாதன் அன்று ஆரணச் சொல்
கடல் கொண்ட ஒண் பொருள் கண்டு அளிப்ப பின்னும் காசினியோர்
இடரின் கண் வீழ்ந்திட தானும் அவ் ஒண் பொருள் கொண்டு அவர் பின்
படரும் குணன் எம் இராமானுசன் தன் படி இதுவே -36 –

அடியைத் தொடர்ந்து எழும் ஐவர்க்காய் அன்று பாரதப் போர்
முடிய பரி நெடும் தேர் விடுங்கோனை முழுதுணர்ந்த
அடியர்க்கமுதம் இராமானுசன் என்னை யால வந்து
இப்படியில் பிறந்தது மற்றில்லை காரணம் பார்த்திடிலே––இராமானுச நூற்றந்தாதி–51-

சரணம் அடைந்த தருமனுக்கா பண்டு நூற்றுவரை மரணம் அடைவித்த
மாயவன் தன்னை வணங்க வைத்த கரணம் இவை யுமக்கு
என்று இராமானுசன் உயிர்கட்க்கு அரண் அங்கு அமைத்திலனேல்
அரண் ஆர் மற்று இவ்வார் உயிருக்கே–67-

ஆர் எனக்கு இன்று நிகர் சொல்லில் மாயன் அன்று ஐவர் தெய்வத்
தேரினில் செப்பிய கீதையின் செம்மைப் பொருள் தெரியப்
பாரினில் சொன்ன இராமானுசனைப் பணியும்
நல்லோர் சீரினில் சென்று பணிந்தது என் ஆவியும் சிந்தையுமே -68-

—————-———————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருமலை நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண ஐயங்கார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருவரங்கத் தமுதனார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ பெரிய ஜீயர் அருளிய உரை ––அவதாரிகை –

நம்மிராமானுசன் தந்த ஞானத்திலே -என்று ஸ்ரீ எம்பெருமானார் உபகரித்து அருளின
ஜ்ஞான வைபவத்தை யருளி செய்தார் கீழ் –
இதில் அவருடைய மோஷ பிரதான வைபவத்தை யருளிச் செய்கிறார் –

ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் அருளிய உரை–அவதாரிகை–

நம் இராமானுசன் தந்த ஞானத்திலே -என்று ஸ்ரீ எம்பெருமானார் உபகரித்து அருளின ஞான வைபவத்தை-
கீழ்ப் பாட்டிலே அருளிச் செய்து -இதிலே –
ஸ்ரீ ஈஸ்வரன் மோஷத்தை கொடுக்கும்போது -சேதனர் பக்கலிலே-சிலவற்றை அபேஷித்தே அத்தைக் கொடுப்பன் –
இவர் அப்படி அன்றிக்கே தம்முடைய கிருபா பரதந்த்ராய்க் கொண்டு காணும் சேதனருக்கு மோஷத்தைக் கொடுப்பது – என்று
இவர் தம்முடைய மோஷ பிரதான வைபவத்தை அருளிச் செய்கிறார் –

ஸ்ரீ அமுது விருந்து-ஸ்ரீ திருமலை நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண ஐயங்கார் ஸ்வாமிகள்-அருளிய உரை–அவதாரிகை-

ஸ்ரீ எம்பெருமானார் தந்த ஞானத்தின் வைபவம் கூறப்பட்டது .கீழ்ப் பாசுரத்திலே .
மோஷத்தை அவர் கொடுத்து அருளும் வைபவத்தை அருளிச் செய்கிறார்-இப்பாசுரத்திலே –
மாதவன் வானம் கொடுப்பது -நலம் கொண்டு நைபவர்க்கு
இராமானுசன் அத்தானம் கொடுப்பது தன்னை எய்தினர்க்குத் தன் தகவென்னும் சரண் கொடுத்து என்று
வானம் கொடுப்பதில் ஸ்ரீ மாதவனுக்கும் ஸ்ரீ இராமானுசனுக்கும் உள்ள வேறுபாடு காட்டின படி –

ஞானம் கனிந்த நலம் கொண்டு நாடொறும் நைபவர்க்கு
வானம் கொடுப்பது மாதவன் வல்வினையேன் மனத்தில்
ஈனம் கடிந்த விராமானுசன் தன்னை எய்தினர்க்கத்
தானம் கொடுப்பது தன் தகவென்னும் சரண் கொடுத்தே -66 –

பத உரை
மாதவன் -ஸ்ரீ திருமகள் கேள்வன்
வானம்-மோஷத்தை
கொடுப்பது -வழங்குவது
ஞானம் கனிந்த –ஞானம் முதிர்ந்து கனிவான நிலையை யடைந்த
நலம் கொண்டு -பக்தி உடையவராய்க் கொண்டு
நாள் தோறும் -ஒவ்வொரு நாளும்
நைபவர்க்கு -நெக்குண்டு போவார்களுக்கு
வல்வினையேன் -வலிமை வாய்ந்த பாபம் செய்தவனான என்னுடைய
மனத்தில்-நெஞ்சத்தில்
ஈனம் -தோஷத்தை
கடிந்த -போக்கி அருளின
இராமானுசன் -ஸ்ரீ எம்பெருமானார்
தன்னை எய்தினர்க்கு -தம்மை அடைந்தவர்களுக்கு
அத்தானம் -அந்த வானம் என்கிற இடமாகிய மோஷத்தை
கொடுப்பது -கொடுத்து அருளுவது
தன் தகவு என்னும் -தம்முடைய கிருபை என்று சொல்லப்படுகிற
சரண்-சாதனத்தை
கொடுத்து -அவர்களுக்கு கைம்முதலாகக் கொடுத்து .

வியாக்யானம் –
ஸ்ரீய பதியான சர்வேஸ்வரன் மோஷம் கொடுப்பது -ஜ்ஞான விபாக ரூபமான பிரேமத்தை உடையராய் –
அந்த பிரேம அநுரூபமாக தன்னை ப்ராபித்து -அநுபவித்து -அவ்வனுபவ ஜனித ப்ரீதி காரித-கைங்கர்யம் செய்வது
எப்போதோ என்கிற ப்ராப்ய த்வரையாலே
ஒரு பகல் ஆயிரமூழியாய்க் கொண்டு—ஸ்ரீ திருவாய் மொழி -10 3-1 – நாடொறும் சிதிலராமவர்களுக்கு –

மகா பாபியான என்னுடைய மனசிலே தோஷத்தை போக்கி அருளின ஸ்ரீ எம்பெருமானார்
தம்மை யடைந்தவர்களுக்கு –வானம் -என்று சொன்ன அந்த ஸ்த்தானம் கொடுத்து அருளுவது –
தம்முடைய கிருபை என்று சொல்லப்படுகிற சாதனத்தை அவர்களுக்கு கைம்முதலாகக் கொடுத்து
இது ஒரு மோஷ பிரதனம் இருக்கும் படியே என்று கருத்து .

ஞானம் கனிந்த நலம் -என்றது -ஜ்ஞானத்தின் உடைய பக்வ தசையான ப்ரேமம் -என்றபடி
நலம் -ஸ்நேஹம்

தாதாமி புத்தி யோகம் -திருவடிகளில் விழாமல் -கிருபையால் கூட்டிச் செல்பவர் திருவடிகளில் –ஞானம் பக்தி கொடுத்தது
அனுபவிக்க -ஆசை பிராப்யத்தில் ருசி வளர பண்ண
தகவு -கிருபை – உத்தாராக ஆச்சார்யர் அன்றி நம் ஸ்ரீ ஸ்வாமி –
ஞானம் கனிந்து -பக்தி ஞான விசேஷம் -நலம் -பக்தி ரூபா பன்ன ஞானம் கொண்டு -ஸ்ரீ மாதவன் கொடுக்க –
இனி இனி கதறிய பின் -ஷேமுஷி பக்தி ரூபா -மதி நலம்–நைபவர்க்கு அவன்
எய்தினவர்களுக்கு நம் ஸ்ரீ ஸ்வாமி –கிருபை உந்த -ஸ்ரீ பிராட்டி ஸ்தானத்தில் ஸ்ரீ ஸ்வாமி கிருபை -கிருபா பரதந்த்ரர் ஸ்ரீ ஸ்வாமி –
கொண்டு -அங்கு இங்கு கொடுத்து –நெடும் வாசி –
நினைவு கூட வாராத படி -கிருபையையை கொடுத்து -ஞான பலாதிகள் சொல்லி -மோக்ஷ பிரதத்வம் -சரண முகுந்தத்வம் –
சிரமம் இல்லாமல் நம் போல்வாருக்கும் -ஸ்ரீ ஸ்வாமி அருளுகிறார் –

மாதவன் –
ஸ்ரீ லஷ்ம்யா சஹ ஹிருஷீகேசா தேவ்யா காருண்யா ரூபயா ரஷகஸ் சர்வ சித்தாந்தே-வேதாந்தே ஷூ சகீயதே -என்றும் –
அகலகில்லேன் இறையும் என்று அலர்மேல் மங்கை உறை மார்பா -என்றும் – சொல்லுகிறபடி
ஸ்ரீ சர்வேஸ்வரன் சேதனரைக் கைக் கொள்ளும் போது -ஸ்ரீ பிராட்டியோடே கூடி இருந்து கைக் கொள்ளுவது
என்பது சகல வேதாந்த சித்தம் ஆகையாலே -அவளுக்கு வல்லபனான ஸ்ரீ சர்வேஸ்வரன் –

வானம் கொடுப்பது –
ஸ்ரீ பரமாகாசம் –என்றும் –
ஸ்ரீ நலமந்தமில்லதோர் நாடு -என்றும் –
பெயர்களை உடைத்தான ஸ்ரீ வைகுண்டத்தை -ஒரு சேதனருக்கு கொடுப்பது –

ஞானம் கனிந்த நலம் கொண்டு –
ஸ்வ ஸ்வாமி பாவ சம்பந்தத்தை முதலிலே பெற்று -தைதலதாராவாத அவிச்சின்ன ஸ்ம்ருதி சந்தான ரூபமாய் –
ஆப்ரனாயாத ஹரஹர அனுஷ்டீயமான -கர்ம சாத்யமாய்க் கொண்டு –
பரிபக்குவமான ப்ரீதி ரூபாபன்னமான பக்தியை உடையவராய் –
நலம் -ஸ்நேகம் -அதாவது பக்தி –

நாடொறும் நைபவர்க்கு-
விளம்பேதத் ப்ராப்திர்ப் பஜன ஸூ கமேகச்ய விபுலம் -என்னும்படி
ரசானுபவம் பெரிதாய் இருந்தாலும் -விளம்பம் உண்டாய் இருக்கையாலே -வகுத்த சேஷியை ப்ராபித்து – அனுபவித்த –
அனுபவ ஜனித ப்ரீதி காரித கைங்கர்யங்களை செய்வது எப்போதோ -என்கிற ப்ராப்ய த்வரை அதிசயத்தாலே –
ஒருபகல் ஆயிரம் ஊழியாய் -பிராப்தி அளவும் -கால் ஆளும் நெஞ்சு அழியும் கண் சுழலும் -என்கிறபடியே
நாள் தோறும் சிதில அவயவரான அதிகாரிகளுக்கு –
நைகை -சைதில்யம் -இது சகல சாஸ்திர சித்தமாய் இருக்கை –

ஞானம் கனிந்த –கொடுப்பது ஸ்ரீ மாதவன்
ஞானம் கனிந்து நலம் ஆகிறது .
அறிவு முதிர்ந்து அன்பாய்க் கனிகின்றது .
நலம் -அன்பு -பக்தி
ஸ்ரீயபதி-ஸ்ரீ ஈஸ்வரன் –சேஷி ஸ்ரீ ஸ்வாமி என்று அவனோடு தனக்கு உண்டான சம்பந்தத்தை உணர்ந்து –
தைலதாரை போலே இடைவிடாது அவனையே நினைந்து நினைந்து வருபவர்க்கு
அந்நினைவு அன்பு வடிவமாக கனி வுறும்-அதுவே பக்தி எனப்படுகிறது ..
அத்தகைய பக்தியை உடையவர் ஸ்ரீ இறைவனை அடைந்து அனுபவித்து -அவ அனுபவத்தால் உண்டான
உவகை உள் அடங்காது தூண்ட பனி புரியும் வாய்ப்பு எப்போதோ என்று பேற்றினைப் பெறுவதில் உள்ள
ஆத்திரத்தாலே -ஒரு பகல் ஆயிரம் ஊழி யாலோ -திருவாய் மொழி – 10-3 1- – -என்றபடி
நாள் தோறும் பெறாத ஏக்கத்தாலே நிலை கொள்ளாது நைந்து போவார்கள்
அத்தகையோருக்கு பரமாகாசம் எனப்படும் மோஷத்தை ஸ்ரீ மாதவன் கொடுக்கிறான்
நலம் கொண்டு –பக்தியை தம்மிடம் கொண்டு

இனி
நலம் –பக்தியை -கொண்டு -வானம் கொடுப்பதற்கு ஹேதுவாக -சாதனமாக –கொண்டு-என்னலுமாம் ..
கொடுப்பது —ஸ்ரீ மாதவன் –ஸ்ரீ பிராட்டி காருண்ய ரூபை யாதலின் .
அவள் கொடுப்பிக்க ஸ்ரீ கேள்வன் கொடுக்கிறான்-என்க.
பக்தி இருப்பினும் ஸ்ரீ பிராட்டி தூண்டிய கருணை இன்றேல்
ஸ்வ தந்த்ரனை மோஷம் தருமாறு வற்புறுத்த இயலாது அன்றோ –
திரு மா மகளோடு கூடிய அருளாளன் –
நாணாளும் நின்னினைந்து நைவேற்கு –பெரிய திரு மொழி -3 6-5- என்றபடியும் –
கோலத் திரு மா மகளோடு உன்னைக் கூடாதே சாலப் பல நாள் அடியேன் இன்னம் தளர்வேனோ திருவாய் மொழி -6 9-3- என்றபடியும்
நைந்து தளர்பவர்களுக்கு வானம் கொடுக்கிறான்
அந்தோ
அருளானான ஸ்ரீ மாதவன் நாடொறும் நைய விடுகிறான் தன் பக்தர்களை .

வல் வினையேன் மனத்தில் ஈனம் கடிந்த இராமானுசன் –
இப்போது அனுபவ பிராயசித்தங்களாலும் கழியாதே இருக்கிற பிரபல பாபங்களை பண்ணின –
என்னுடைய நெஞ்சிலே குடி கொண்டு இருக்கிற நிஹிநையான -அந்த பாப வாசனையை நிவர்த்திப்பித்த ஸ்ரீ எம்பெருமானார் –

தன்னை எய்தினர்க்கு –
தம்மை ஆஸ்ரயித்தவர்களுக்கு –ஸ்ரீ பிள்ளை உறங்காவல்லி தாசர் -ஊமை -வேடுவிச்சி -முதலானவர்களுக்கு –

அத்தானம் கொடுப்பது –
சிரகால சாத்தியமாய் -சாதன சப்தகாங்ககமான பக்தி ரூப சாதனத்தாலே –சாதிக்கத் தக்கதான
அந்த ஸ்தானத்தைக் கொடுத்து அருளுவது –

தன் தகவு என்னும் சரண் கொடுத்தே –
தம்முடைய கிருபை யாகிற சாதனத்தை கைமுதலாகக் கொடுத்து –
அத்தையும் ஆஸ்ர்யிக்கும் சேதனர் சாதனமாக நினைக்க ஒண்ணாது என்று தாமே -பொதுவாக கல்பித்து –
பரம புருஷார்த்த லஷண மோஷத்தை – வருத்தம் அறக் கொடுப்பர் என்றபடி –

எய்தினர்க்கு –என்று சாமான்யேன அருளிச் செய்கையாலே –
ஆஸ்ரிதருடைய-ஜாதி குண வ்ருத்தாதிகளை அபேஷியாதே -அனுகூல்யத்தையே பற்றாசாகக் கொண்டு சர்வருக்கும்
அத் தானத்தைக் கொடுப்பது என்னும் இடம் தோற்றுகிறது –
தச் -சப்தத்தால் –பிரம ருத்ராதிகளுக்கும் கூட எட்டாத நிலம் என்றும் தோற்றுகிறது –
இத்தால்
இவருடைய மோஷ பிரதன வைபவத்தை அருளிச் செய்தார் ஆய்த்து –
மா மலராள் கோன் மடியில்-வைத்து உகக்கும் வாழ்வு நமக்கு ஸ்ரீ எதிராசன் அருளும் வாழ்வே –என்று
இத்தை ஸ்ரீ ஜீயரும் அனுசந்தித்தார் இறே –

வல்வினையேன் மனத்தில் ஈனம் கடிந்த இராமானுசனை
மகா பாபியான என் மனத்தில் உள்ள தோஷத்தை போக்கினவரே என்று ஸ்ரீ அமுதனார் இங்கு கூறியது
எத்தகையோருக்கும் தோஷத்தை நீக்கி -வானத்தைக் கொடுக்கும் வல்லமை ஸ்ரீ எம்பெருமானாருக்கு உண்டு என்று தோற்றுகைக்காக –
தன்னை விடப் பாபம் அதிகமாக செய்தவர் வேறு எவருமே இருக்க மாட்டார்கள்
தன்னைக் காட்டி- தன்னை போல நீசனுக்கும்-அடைந்தாலே போதும்-எய்தினவர்க்கு அத் தானம்
ஆதலின் -மற்று எல்லோருக்கும் தோஷம் தவிர்த்து -வானம் கொடுப்பது எளிது எனபது ஸ்ரீ அமுதனார் திரு உள்ளம்

தன்னை எய்தினார்க்கு –சரண் கொடுத்தே
ஸ்ரீ எம்பெருமானாரை அடைகிறவர்கள் இன்னார் இனையார் என்று இல்லை .
ஏற்றத் தாழ்வு இன்றி எல்லோருக்கும் அந்த வானத்தை கொடுத்து விடுகிறார் அவர் –
ஸ்ரீ மாதவன் போல தன்னை அடைந்தவர்களை அவர் நாடொறும் நைய விடுவது இல்லை
நலம் கொண்டவர்களுக்கு தான் ஸ்ரீ மாதவன் மோஷம் கொடுப்பான்
ஸ்ரீ எம்பெருமானாரோ எதுவுமே இல்லாதார்க்கும் தமது கிருபையை முன்னிட்டு மோஷம் அளிக்கிறார் .
ஸ்ரீ மாதவன் மோஷத்திற்கு விலையாக -சாதனமாக –தான் நலத்தைக் கொண்டு வானம் அளிக்கிறான் .
ஸ்ரீ எம்பெருமானாரோ மோஷத்திற்கு விலையாக தன் கிருபையை கொடுத்து வானம் அளிக்கிறார் .
எல்லோருக்கும் பொதுவான கிருபையை ஸ்ரீ எம்பெருமானார் தம்மை அடைந்தவர்க்கு சாதனம் ஆக்குதலால்
அவர்கள் தாங்கள் ஒரு சாதனத்தை கைக் கொண்டதாக கருதவற்கு இடமில்லை என்க –
எய்தின அனுகூலர்க்கு கொடுப்பதால்-சர்வ முக்தி பிரசங்கத்திற்கு இடம் இல்லை .
ஸ்ரீ பிராட்டியும் ஸ்ரீ பெருமாளுமான இருவர் சேர்ந்து நைபவர்க்கு வானம் கொடுக்கின்றனர் –
ஸ்ரீ எம்பெருமானார் ஒருவரே தம்மை எய்தினர்க்கு நைதலில்லாமல் அத்தானம் கொடுக்கிறார் .
ஜாதி குண விருதாதிகளை அபேஷியாதே ஆசை என்கிற வேஷம் ஒன்றே போதும்.

இதனால் உத்தரகாசார்யர் ஸ்ரீ எம்பெருமானார் என்பதை உணர்த்தினார் -ஆயிற்று
விதி ஒன்றும் இன்றி ஸ்ரீ ஸ்வாமி நமக்கு கொடுக்கிறார் அத் தானம்-ஸ்ரீ வைகுண்டம்–

———–

ஞானத்தால் நன்கு உணர்ந்து நாரணன் தன் நாமங்கள்
தானத்தால் மற்றவன் பேர் சாற்றினால் வானத்
தணியமரர் ஆக்குவிக்கும் அஃது அன்றே நங்கள்
பணியமரர் கோமான் பரிசு—இரண்டாம் திருவந்தாதி–2

அருளாது ஒழியுமே ஆலிலை மேல் அன்று
தெருளாத பிள்ளையாய்ச் சேர்ந்தான் -இருளாத
சிந்தையராய்ச் சேவடிக்கே செம்மலர் தூயக் கை தொழுது
முந்தையராய் நிற்பார்க்கு முன் –மூன்றாம் திருவந்தாதி-19–

இருள் துயக்கு மயக்கு மறப்பு என்கிற அனுதய சம்சய விபர்யய விஸ்ம்ருதிகள் அற்று
மலர்மிசை எழுகிற ஞானத்தை
காதல் அன்பு வேட்கை அவா என்னும் சங்க காம அனுராக ஸ்நேகாத்ய அவஸ்தா
நாமங்களோடே பரம பக்தி தசை ஆக்குகை –ஸ்ரீ ஆச்சார்ய ஹ்ருதயம் –98-

மெய்யில் வாழ்க்கையை மெய் என கொள்ளும் இவ்
வையம் தன்னோடும் கூடுவது இல்லை யான்
ஐயனே அரங்கா என்று அழைகின்றேன்
மையல் கொண்டு ஒழிந்தேன் என் தன் மாலுக்கே 3-1-

சோர்விலாத காதலால் தொடக்கறா மனத்தராய்
நீர் அராவணைக் கிடந்த நின்மலன் நலம் கழல்
ஆர்வமோடு இறைஞ்சி நின்று அவன் பெயர் எட்டு எழுத்தும்
வாரமாக வோதுவார்கள் வல்லர் வானம் ஆளவே -திருச்சந்த விருத்தம்–78-

தழுவி நின்ற காதல் தன்னால் தாமரைக் கண்ணன் தனை–4-7-11-

பேரமர் காதல் கடல் புரைய விளைவித்த
காரமர் மேனி நம் கண்ணன் தோழீ! கடியனே?–5-3-4-

பின் நின்ற காதல் நோய் நெஞ்சம் பெரிதடுமால்
முன் நின்று இரா ஊழி கண் புதைய மூடிற்றால்
மன் நின்ற சக்கரத்து எம் மாயவனும் வாரானால்
இந் நின்ற நீள் ஆவி காப்பார் ஆர் இவ்விடத்தே?–5-4-6-

கழிய மிக்கதொர் காதலள் இவள் என்று அன்னை காணக் கொடாள்
வழுவில் கீர்த்தித் திருக் குறுங்குடி நம்பியை நான் கண்ட பின்
குழுமித் தேவர் குழாங்கள் கைத் தொழச் சோதி வெள்ளத்தினுள்ளே
எழுவதோர் உரு என் நெஞ்சுள் எழும் ஆர்க்கும் அறிவரிதே–5-5-10-

கையமர் சக்கரத்து என் கனி வாய்ப் பெருமானைக் கண்டு
மெய்யமர் காதல் சொல்லிக் கிளி காள்! விரைந்தோடி வந்தே–6-8-2-

இட்ட கால் இட்ட கையளாய் இருக்கும்; எழுந்துலாய் மயங்கும் கை கூப்பும்;
‘கட்டமே காதல்’ என்று மூர்ச்சிக்கும்;‘கடல் வண்ணா! கடியை காண்’ என்னும்;
‘வட்ட வாய் நேமி வலங்கையா!’ என்னும் ‘வந்திடாய்’ என்றென்றே மயங்கும்;
சிட்டனே! செழு நீர்த் திருவரங் கத்தாய்! இவள் திறத் தென் சிந்தத் தாயே?–7-2-4-

காலம் பெற என்னைக் காட்டுமின்கள் காதல் கடலின் மிகப் பெரிதால்
நீல முகில் வண்ணத்து எம்பெருமான் நிற்கு முன்னே வந்தென் கைக்கும் எய்தான்
ஞாலத்தவன் வந்து வீற்றிருந்த நான்மறை யாளரும் வேள்வி ஓவாக்
கோலச் செந்நெற்கள் கவரி வீசும் கூடு புனல் திருப் பேரெயிற்கே–7-3-6–

கண்டதுவே கொண்டு எல்லாரும் கூடிக் கார்க் கடல் வண்ணனோடு என் திறத்துக்
கொண்டலர் தூற்றிற்றது முதலாக் கொண்ட என் காதல் உரைக்கில் தோழீ!
மண் திணி ஞாலமும் ஏழ் கடலும் நீள் வீசும்புங் கழியப் பெரிதால்;
தெண் திரை சூழ்ந்தவன் வீற்றிருந்த தென் திருப் பேரெயில் சேர்வன் சென்றே–7-3-8-

உருகுமால் நெஞ்சம் உயிரின் பரம் அன்றி
பெருகுமால் வேட்கையும் என் செய்கேன் தொண்டனேன்
தெருவு எல்லாம் காவி கமழ் திருக் காட்கரை
மருவிய மாயன் தன் மாயம் நினைதொறே–9-6-1–

தகவிலை தகவிலையே நீ கண்ணா
தடமுலை புணர்தொரும் புணர்ச்சிக்கு ஆராச்
சுக வெள்ளம் விசும்பு இறந்து அறிவை மூழ்க்கச்
சூழ்ந்து அது கனவு என நீங்கி ஆங்கே
அக உயிர் அகம் அகம் தோறும் உள் புக்கு
ஆவியின் பரம் அல்ல வேட்கை அந்தோ
மிக மிக இனி உன்னை பிரிவை ஆமால்
வீவ நின் பசு நிரை மேய்க்கப் போக்கே–10-3-2-

—————-———————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருமலை நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண ஐயங்கார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருவரங்கத் தமுதனார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ பெரிய ஜீயர் அருளிய உரை ––அவதாரிகை –

இப்படி எழுந்து அருளின ஸ்ரீ எம்பெருமானார் பாஹ்ய குத்ருஷ்டி நிரசன அர்த்தமாக
உபகரித்து அருளின ஜ்ஞானத்தால் பலிதங்களை அனுசந்தித்து ப்ரீதராகிறார் .

ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் அருளிய உரை–அவதாரிகை–

கீழ்ப் பாட்டிலே -ஸ்ரீ எம்பெருமானார் திவ்ய தேச யாத்ரை எழுந்து அருளினவாறே பிரதிவாதிகளுடைய
வாழ்வு வேருடனே நசித்துப் போன படியை சொல்லி -இதிலே -அவருடைய சமீசீன ஞானத்தாலே
பாஹ்ய குத்ருஷ்டிகளுக்கு உண்டான விநாசத்தையும் -லோகத்தர்க்கு எல்லாம் உண்டான சம்ர்த்தியையும்
பலபடியாக அருளிச் செய்து கொண்டு பிரீதராகிறார் –

ஸ்ரீ அமுது விருந்து-ஸ்ரீ திருமலை நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண ஐயங்கார் ஸ்வாமிகள்-அருளிய உரை–அவதாரிகை-

வாதியர் வாழ்வு அற-ஸ்ரீ எம்பெருமானார் உதவிய ஞானத்தாலே விளைந்த நன்மைகளை கண்டு-
களிப்புடன் அவற்றைக் கூறுகிறார் .

வாழ்வற்றது தொல்லை வாதியர்க்கு என்றும் மறையவர் தம்
தாழ்வற்றது தவம் தாரணி பெற்றது தத்துவ நூல்
கூழற்றது குற்றமெல்லாம் பத்திதா குணத்தினர்க் கந்
நாழற்றது நம்மிராமானுசன் தந்த ஞானத்திலே – – 65-

பத உரை –
நம் இராமானுசன் -நம் தலைவரான ஸ்ரீ எம்பெருமானார்
தந்த -உதவிய
ஞானத்திலே -ஞானம் காரணமாக
தொல்லை -பழைமை வாய்ந்த
வாதியர்க்கு -வாதத்தை கை கொண்டவர்களுக்கு
வாழ்வு அற்றது -வாழ்வு தொலைந்தது
என்றும் -அங்கன் அவர்கள் வாழ்வு தொலைதலினால்-எக்காலத்திலும்
மறையவர் தம் -வைதிகர்கள் உடைய
தாழ்வு -குறைபாடு
அற்றது -தீர்ந்தது
தாரணி -பூமி
தவம் பெற்றது -பாக்யத்தை அடைந்தது
தத்துவ நூல் -தத்துவங்களைப் பற்றி கூறும் சாஸ்த்ரங்களில்
கூழ் –சந்தேஹம்
அற்றது -தீர்ந்தது
குற்றம் எல்லாம் பதித்த -அனைத்து குற்றமும் தன்னுள் ஓட்டிப் பொதிந்துள்ள
குணத்தினர்க்கு-ஸ்வபாவம் உள்ளவர்களுக்கு
அந்நாழ் அற்றது -அக்குற்றம் தீர்ந்தது

வியாக்யானம் –
நம்முடைய நாதரான ஸ்ரீ எம்பெருமானார் உபகரித்து அருளின ஜ்ஞானத்தாலே –
பயிருள்ள வன்றே-களையும் உண்டாமா போலே பழையதாய்ப் போருகிற வாதங்களை யுடைய
பாஹ்ய குத்ருஷ்டிகளுக்கு-வாழ்வு போயிற்று –
களை போனவாறே -மாய்ந்தவாறே -பயிர் தலைப் பெறுமா போலே-அவை போகையாலே –
சர்வ காலத்திலும் வைதிகரானவர்கள் -தங்களுடைய குறைவு போயிற்று .–

ஏத்த வல்லார் திரிதலால் தவமுடைத்து தரணி தானே -பெருமாள் திரு மொழி – 10-5 – – என்கிற படியே
பாஹ்யர் நிரஸ்தராய்–வைதிகர் தலைப்பெற்று பாகவத சஞ்சாரம் மிகுகையாலே பூமி பாக்யத்தை உடைத்தாயிற்று
தத்வ பரமான சாஸ்த்ரங்களில் சம்சயங்கள் எல்லாம் தீர்ந்தது –
சர்வ தோஷ லக்னமான ஸ்வபாவத்தைவுடையவர்களுக்கு அக்குற்றம் தீர்ந்தது
இது ஒரு ஜ்ஞான வைபவம் இருக்கும் படியே -என்று கருத்து

ஞானத்திலே -என்றது த்ருதீ யார்த்தே சப்தமி
தாழ்வு -குறைவு
தவம்-பாக்கியம்
கூழ்ப்பு -சம்சயம்
நாழ் -குற்றம்–

மருந்து விருந்து பொருள் அமுதம் எல்லாம் ஒன்றே –வாழ்வு தாழ்வு அற்றது -இரு வகைப் பட்டவர்களுக்கும்
மறையவர் தம் தாழ்வு அற்றது..இரண்டு இடத்திலும் அற்றது–இரண்டுமே என்றும் —
ஸ்ரீ ஸ்வாமி –ஸ்ரீ எம்பெருமானாருக்கு மட்டுமே பொருந்தும் –
நம் ஸ்ரீ ராமானுசர்–நாம் -சொத்து என்று உணர்ந்தால் போதும் சம்பந்தம் பெற-
புண்யம் போஜ விகாசாய பாப த்வாந்தஷயாயச ஸ்ரீ மான் ஆவிர்பூத் பூமௌ ராமானுஜ திவாகர-
இருட்டு போக -ஆத்ம ஞானம் வளர கைங்கர்ய செல்வம் வளர –
ஸ்வாமி ஞான வைபவதால் – கிடைத்த பஞ்சாம்ருதத்தை அருளிச் செய்கிறார் –
பரித்ராணாயா -த்ரயங்களும் -அநிஷ்ட நிவ்ருத்தி இஷ்ட பிராப்தியும் சொன்னபடி-

நம் இராமானுசன் தந்த ஞானத்தினாலே –
எங்களுக்கு வகுத்த சேஷியான ஸ்ரீ எம்பெருமானார் –
தம்முடைய கிருபா பரதந்த்ரராய்க் கொண்டு – நிர்ஹேதுகமாக உபகரித்து அருளின ஜ்ஞானத்தினாலே –
த்ர்தீயார்த்தே சப்தமி -என்கிற பிரக்ரியையாலே -ஜ்ஞானத்திலே -என்று நிர்தேசிக்கிறார் –
இனி அத்தாலே பலிதத்தை யருளிச் செய்கிறார் – வாழ்வு அற்றது என்று தொடங்கி-

வாதியர்க்கு –
பிரதிவாதிகளான சங்கர பாஸ்கர யாதவ பாட்ட பிரபாகர பௌத்த சார்வாதிகளுக்கு –

தொல்லை-வாழ்வு அற்றது –
இவருடைய அவதாரத்துக்கு முற்காலத்திலே -பிரதிவாதிகளுக்கு வாழ்வு அற்றது-
வேதத்தை அங்கீகரித்து இருக்கச் செய்தே அதின் அர்த்தத்தை அறியாதே குத்ருஷ்டி கல்பநங்களாக சில கிரந்தங்களைப் பண்ணி –
லோகத்தை எல்லாம் மூலையடியே நடத்திக் கொண்டு போருகையும்-
வேதத்திலே சில தோஷங்களை ஆரோபித்து – அது அப்ரமாணம் என்று சொல்லுகையும் –
அப்படிப் பட்ட வாழ்வு
இவர் அவதரித்து உபகரித்த ஞானத்தாலே அடி யற்று போச்சுது –

வாழ்வு அற்றது தொல்லை வாதியர்க்கு –
தொல்லை வாதியர்க்கு -தொன்மையான வதம் புரிபவர்களுக்கு -என்றபடி
தொன்மை வாய்ந்தது வாதம் -வாதியர் தொன்மை வாய்ந்தவர் அல்லர் என்று அறிக –
வாதம் புரிபவர் -தற் காலத்தவர் ஆயினும் அவர்கள் புரியும் அசத்கார்ய வாதம் முதலியன
வேதத்திலேயே எடுத்து களையப் படுதலின் –தொன்மை வாய்ந்தவை -என்க-
பயிர் உள்ள வன்றே-களையும் உண்டாமோ போலே அநாதி வைதிகக் கொள்கைக்குக் களையான அவைதிக வாதங்களும்
தொன்று தொட்டு வருமவை யாதலின் அவை தொன்மை வாய்ந்தன ஆயின –
வாதியர் தாங்கள் கைக் கொண்ட வாதம் பண்டையதாயினும் அது அடிபடவே தலை எடுக்க மாட்டாது நசிந்து ஒழிந்தனர்.

என்றும் –
என்கிற பதம் -காகாஷி அந்யோன்ய பூர்வோத்தர பதங்களுக்கு விசேஷணமாய் இருக்கிறது –

என்றும் தொல்லை தாழ்வற்றது –
அற்றது அற்றது -என்று –
ஆஸூ விஸ்மரசி தத்தமர்த்தி நே விச்மரஷ்ய ப்க்ர்திம் பரேணயத் காம விச்மரண ஸீலலீலயா -என்னுமா போலே –
இத்தால் -விரோதிகளானவற்றைப் போக்கடித்த ஆற்றலை சொல்லுகிறது –

சதுர்வேதிகளான ப்ராமாணிகருக்கு இவருடைய அவதாரத்துக்கு முற்காலம் எல்லாம்
பாக்ய குத்ருஷ்டிகள் லோகம் எங்கும் வியாபித்து இருக்கையாலே வைதிக மார்க்கம் எல்லாம் தலை சாய்ந்து
இருக்கையாகிற தாழ்வு என்றும் அற்றது –

தொல்லை என்று இங்கும் அனுஷ்டிக்கக் கடவது –
தொல்லையான தாழ்வு
அநாதி காலமே தொடங்கி இடைவிடாதே வந்த தாழ்வு –

தொல்லை என்றது வாதியருக்கு விசேஷணமாய்-
பழையதாய் போருகிற வாதங்களை உடைய பாஹ்ய குத்ருஷ்டிகள் -என்றுமாம் –
தாழ்வு -குறைவு –
தாழ்வு என்று மற்றது -இனி மேல் உள்ள காலத்தில் -ஒருநாளும் மறுவ விடாதே வாசனையோடு போயிற்று என்றபடி –
லோகத்திலே பயிரை உடையவன் கிரிஷி பண்ணினால் -அந்த பயிரிலே கட்டடங்க களை வியாபித்து
அத்தை தலை எடுக்க ஒட்டாதே இருந்தவாறே –
அந்தக் களையை விரகர் பிடிங்கிப் பொகட்டு அந்த பயிரை அபிவ்ருத்தமாம் படி பண்ணுமாப் போலே –

ஸ்ரீ ஈஸ்வரனுடைய கிருஷிக்கு விஷய பூதரான அனுகூலர் அடங்கலும் பாஹ்ய குத்ருஷ்டிகளாலே தலை சாய்ந்து போன பின்பு –
அவர்களை நிரசித்து -அந்த சேதனரை எல்லாம் அபிவ்ருத்தராம்படி பண்ணினார் காணும் –

என்றும் மறையவர் தம் தாழ்வு அற்றது –
என்றும் அற்றது என்று இயைக்க
களை எடுத்தவாறே பயிர் தலை நிமிர்ந்து ஓங்கி வளருவது போலே
துர்வாதம் தொலையவே வைதிகர் தலை நிமிர்ந்து ஓங்கி வளர்ந்தனர் -என்க –

தவம் தாரணி பெற்றது –
பூமியானது பாக்யத்தை பெற்றது –தவம் -பாக்கியம்
பரித்ராணாயா சாதூனாம் விநாசாய ச துஷ்க்ர்தாம் -என்ற அநந்தரம் இறே -தர்ம சம்ச்த்தாபனார்த்தம் -என்றது –
பிரதிவாதிகள் பராஜிதராய்க் கொண்டு பூமியிலே காணப் படாத பின்பு –
ஸ்ரீ பாகவதர்கள் தங்கள் குறை எல்லாம் தீர்ந்து பிரகாசித்தார்கள் ஆகையாலே –
பூமியிலே தர்மமானது எங்கும் ஒக்க வியாபித்தது –
புண்யம் போஜ விகாசாய பாப த்வாந்தஷயாயச ஸ்ரீ மான் ஆவிர்பூத் பூமௌ ராமானுஜ திவாகர -என்னக் கடவது இறே –

தவம் தாரணி பெற்றது –
தவம் -பாக்கியம்
தாரணி தவம் பெற்றது என்று கூட்டுக
துர்வாதம் தொலைந்து வைதிகர் தலை நிமிர்ந்து –
தீர்த்த கரராமின் திரிந்து -இரண்டாம் திருவந்தாதி -16 – என்றபடி
பூமி எங்கும் திரிதலாலே அவர்கள் திருவடி சம்பந்தம் பெறுதலின் பூமி பாக்கியம் பெற்றது-என்றபடி
ஏத்துவார் திரிதலால் தவமுடைத்து இத் தரணி தானே-பெருமாள் திரு மொழி -10- 5- என்னும்
ஸ்ரீ ஸூக்தி இங்கு அனுசந்திகத் தக்கது

தத்துவ நூல் கூழ் அற்றது –
பராவர தத்வ யாதாத்ம்ய பிரதிபாதகமாய் இருந்துள்ள -சாஸ்திர ரூபமான வேதமானது –
குத்ருஷ்டிகளாலே கலக்கப்பட்டு இவ்வளவும் பஹூ நாயகமாய் வ்யபிசரித்து போய் –
இப்போது இவர் ஸ்ரீ பாஷ்யத்தை அருளிச் செய்கையாலே –
யஸ் சுருதி ஸ்ம்ருதி ஸூத்ராணாம் அந்தர்ஜுரம் அசீசமத் -என்கிறபடியே
லோகத்தார் எல்லாருக்கும் ஞான பிரதானத்தையும்
வேதங்களுக்கு யதாவர்த்தத்தையும் -பண்ணுகையாலே –
காலுஷ்யம் போய் நிச்ச்சம்சயமாக தத்வார்த்தங்களை பிரகாசிப்பிக்கும் ஆய்த்து –

கூழ்ப்பு -சம்சயம் –
இவருடைய உபதேசத்தாலே -பிரமாதக்களுக்கு த்த்வபரமான சாஸ்த்ரங்களிலே சம்சயங்கள் எல்லாம் போய்த்தின வென்றுமாம் –
தத்துவம் –தத்வம் -நூல் -சாஸ்திரம் –

தத்துவ நூல் கூழ் அற்றது
கூழ் -சந்தேகம்
நூலில் சந்தேகம் தீர்ந்தது -என்றபடி

குற்றம் எல்லாம் பதித்த குணத்தினருக்கு அந் நாழ் அற்றது –
யாவச்ச யச்சதுரிதம் சகலச்ய ஜந்தோ ஸ்தாவச்ச தத் தததி கஞ்சம மாஸ்தி சத்யம் -என்கிறபடியே
சமஸ்த துரிதங்களும் -வியாபித்து இருக்கிற குணங்களை உடையவர்களுக்கு
இவருடைய ஜ்ஞான பிரதான வைபாவத்தாலே -அவர்களுடைய பாபம் எல்லாம் நசித்தது –
ஷிப்ரம் பவதி தர்மாத்மா சஸ் வச்சாந்திம் நிகச்சதி -என்கிறபடியே
குணத்தில் உண்டான தோஷங்கள் எல்லாம் நிவர்த்தங்களாய் -ஜ்ஞாநாதிகர் ஆனார்கள் -என்றபடி –
நாழ் -குற்றம் -இது ஒரு வைபவம் இருக்கும்படி என்-என்று வித்தராகிறார் –

குற்றமெல்லாம் –அந் நாழ் அற்றது
குணம் -ஸ்வபாவம்
நாழ்-குற்றம் குற்றங்களையே இழைக்கும் ஸ்வபாவம் உள்ளவர்களுக்கு அக் குற்றங்கள் தொலைந்தன –

ஸ்ரீ இராமானுசன் தந்த ஞானத்திலான நலன்கள் எத்திறத்தன என்று வியக்கிறார் .
ஞானத்திலே -இல் ஐந்தாம் வேற்றுமை உருபு-எதப்பொருள் அது
கல்வியில் பெரியவன் கம்பன் -என்பது போலே–

எந்த ஒன்றை தெரிந்து கொண்டால் எல்லாம் அறிந்தது போல/உத்தாரகர்-ஞானம் பகிர்ந்து கொண்டால் பெருகும்–
உபதேச வேளை ஸ்ரீ கீதையில் பரித்ராணாம் முதலில் -பறை தருவான் போலே –
இங்கு அனுஷ்டான வேளை / கறவைகள் பின்பு சிற்றம் சிறுகாலை போலே

———–

தீதில் நன்னெறி காட்டி எங்கும் திரிந்து அரங்கன் எம்பெருமானுக்கே காதல் செய் தொண்டர் –பெருமாள் -2-6-

பொலிக பொலிக பொலிக போயிற்று வல்லுயிர்ச் சாபம்
நலியும் நரகமும் நைந்த நமனுக்கு இங்கு யாதொன்று மில்லை
கலியுங் கெடும் கண்டு கொண்மின் கடல் வண்ணன் பூதங்கள் மண் மேல்
மலியப் புகுந்து இசை பாடி ஆடி உழி தரக் கண்டோம்–5-2-1-

இடங்கொள் சமயத்தை எல்லாம் எடுத்துக் களைவன போலே
தடங்கடற் பள்ளிப் பெருமான் தன்னுடைப் பூதங்களே யாய்க்
கிடந்தும் இருந்தும் எழுந்தும் கீதம் பல பல பாடி
நடந்தும் பறந்தும் குனிந்தும் நாடகம் செய்கின்றனவே–5-2-4-

கலியுகம் ஒன்றும் இன்றிக்கே தன்னடியார்க்கு அருள் செய்யும்
மலியும் சுடரொளி மூர்த்தி மாயப் பிரான் கண்ணன் தன்னைக்
கலி வயல் தென்னன் குருகூர்க் காரி மாறன் சடகோபன்
ஒலி புகழ் ஆயிரத்து இப்பத்து உள்ளத்தை மாசறுக்குமே–5-2-11-

—————–———————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருமலை நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண ஐயங்கார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருவரங்கத் தமுதனார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ பெரிய ஜீயர் அருளிய உரை ––அவதாரிகை –

அறுசமயச் செடியைத் தொடரும் மருள் செறிந்தோர் சிதைந்தோட வந்து -என்று
பாஹ்ய மத நிரசன அர்த்தமாக -ஸ்ரீ எம்பெருமானார் எழுந்து அருளின பிரகாரத்தை யனுசந்தித்தார்-கீழில் பாட்டில்
அந்த ப்ரீதி பிரகர்ஷத்தாலே பாஹ்ய குத்ருஷ்டிகள் ஆகிற வாதிகளைப் பார்த்து –
ஸ்ரீ இராமானுச முனி யாகிற யானை உங்களை நாடிக் கொண்டு பூமியிலே வந்து எதிர்ந்தது –
உங்கள் வாழ்வு இனிப் போயிற்று -என்கிறார் -இதில் —

ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் அருளிய உரை–அவதாரிகை–

அறுசமய செடியை தொடரும் மருள் செறிந்தோர் சிதைந்தோட வந்து -என்று பாஹ்ய மத நிரசன அர்த்தமாக
ஸ்ரீ எம்பெருமானார் எழுந்து அருளின பிரகாரத்தை அனுசந்தித்தார் கீழ் –
அந்த ப்ரீதி பிரகர்ஷத்தாலே பாஹ்ய குத்ருஷ்டிகள் ஆகிற வாதிகளைப் பார்த்து -ஸ்ரீ ராமானுச முனியாகிற யானை –
வேதாந்தம் ஆகிற கொழும் தண்டத்தை கையிலே எடுத்துக் கொண்டு -உங்களை நிக்ரஹிக்கைக்காக
இந்த பூமியிலே நாடிக் கொண்டு வந்தது-இனி உங்களுடைய வாழ்வு வேரோடு அற்றுப் போயிற்று என்கிறார்

ஸ்ரீ அமுது விருந்து-ஸ்ரீ திருமலை நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண ஐயங்கார் ஸ்வாமிகள்-அருளிய உரை–அவதாரிகை-

அறுசமயச் செடியைத் தொடரும் மருள் செறிந்தோர் சிதைந்தோட வந்து -என்று புறச் சமயத்தோர்களை
தொலைப்பதற்காக ஸ்ரீ எம்பெருமானார் எழுந்து அருளின பிரகாரத்தை அனுசந்தித்தார் கீழ்ப் பாசுரத்தில் .
அக்களிப்பு மீதூர்ந்து புற மதத்தவரும் குத்ருஷ்டிகளும் ஆகிய வாதியரைப் பார்த்து
ஸ்ரீ இராமானுச முனி யாகிய யானை உங்களை நாடிக் கொண்டு பூமியிலே வந்து எதிர்ந்தது –
உங்கள் வாழ்வு இனிப் போயிற்று என்கிறார் இந்தப் பாசுரத்திலே .

பண்டரு மாறன் பசும் தமிழ் ஆனந்தம் பாய் மதமாய்
விண்டிட எங்கள் இராமானுச முனி வேழம் மெய்ம்மை
கொண்ட நல் வேதக் கொழும் தண்டம் ஏந்திக் குவலயத்தே
மண்டி வந்தேன்றது வாதியர்காள் உங்கள் வாழ்வற்றதே – – 64- –

பத உரை –
எங்கள் இராமானுச முனி வேழம் -எங்களுக்கு நெருங்கிப் பழகலாம் படி வசப்பட்டு
இருக்கும் ஸ்ரீ இராமானுச முனி யாகிற யானை
மாறன்-ஸ்ரீ நம் ஆழ்வார்
பண்-பண்ணிலே -சேர்ந்ததாக
தரு -தந்து உதவிய
பசும் தமிழ் -பச்சைத் தமிழ் ஆகிய ஸ்ரீ திருவாய் மொழியினால் விளைந்த
ஆனந்தம் -இன்பமானது
பாய் மதமாய் -பாய்ந்து ஒழுகா நின்ற மத நீராக
விண்டிட -பெருக
மெய்ம்மை கொண்ட -உண்மையே வாய்ந்த
நல் வேதக் கொழும் தண்டம் ஏந்தி -சிறப்பு வாய்ந்த வேதமாகிற எழில் தண்டை எடுத்துக் கொண்டு
குவலயத்தே -பூமியிலே
மண்டி -எதிர் நிற்க ஒண்ணாது தள்ளி
வந்து என்றது -வந்து எதிர்ந்தது
வாதியர்காள்-வாதம் செய்யுமவர்களே
உங்கள் வாழ்வு அற்றதே -இனி உங்களுடைய வாழ்வு தொலைந்தது

வியாக்யானம்
எங்களுக்கு விதேயமாய் இருக்கும் ஸ்ரீ இராமானுச முனி யாகிற யானை –
பண்ணார் பாடல் -திருவாய் மொழி – 10-7-5- -என்னும்படி ஸ்ரீ ஆழ்வார் பண்ணிலே
உபகரித்து அருளின செவ்வித் தமிழான ஸ்ரீ திருவாய் மொழியால் விளைந்த ஆனந்தமானது –ஒழுகா நின்றுள்ள –
மாதமாய்க் கொண்டு -விஸ்த்ருதமாக -வேத நூலோதுகின்றதுண்மை – என்னும்படி
யதாபூத வாதித்வத்தால் வந்த மெய்ப்பாட்டை உடைய விலஷண வேதமாகிற எழில் தண்டையும் ஏந்திக் கொண்டு –
நீங்கள் தன்னரசாக நடத்துகிற பூமியிலே ஒருவருக்கும்
நேர் நிற்க ஒண்ணாதபடி -தள்ளிக் கொண்டு வந்து உங்கள் மேலே எதிர்ந்தது –
வாதிகளாய் உள்ளீர் -சிஷ்யர்களும் பிரசிஷ்யர்க்களுமாய் பல்கிப் பணைத்து இருந்த உங்களுடைய சம்பத்து முடிந்ததே –
லோகம் பிழைத்ததே -என்று கருத்து –

ஏகாரம் ஈற்றசையாய் உங்கள் வாழ்வு முடிந்தது என்று தலைக் கட்டவுமாம் .
பண்டரு மாறன் பசும் தமிழ் -என்றதுக்கு பண்டே உள்ளதாய் -பெறுதற்கு அரிதாய் –இருந்துள்ள மாறன் பசும் தமிழ் -என்று
பொருள் ஆனாலோ என்னில் -அது ஒண்ணாது .
பண்டு என்கிற சொல்லு பூர்வ கால வாசி இத்தனை அல்லது பூர்வ காலீன வஸ்து வாசி யல்லாததினாலே.
பசுமை -செவ்வி
விள்ளுதல் -விரிதலாய் விஸ்ருதயைச் சொல்லுகிறது
மண்டுதல்-தள்ளுதல் -விரிதலுமாம்–

அனுகூலருக்கு பிடி -பிரதிகூலருக்கு வேழம்–எங்கள் வேழம் -முனி வேழம் –பக்தி அங்குசம் அடங்கி
எங்கள் இராமானுச முனி வேழம் -இந்த நூற்றந்தாதியே அங்குசம் – -திரு வாய்மொழி கரும்பு சாறை பருகிய மதம் கொண்டு
முனி மனனம் –நினைத்து விஷ்ணு லோக மார்க்கம் அருளி -ஸ்ரீ இராமானுசன் -உபதேசித்து சன்மார்க்கத்தில் நிறுத்தி
வேழம் புறச்சமயங்கள் அழித்து மூன்றையும் -பட்டாபிஷேகத்துக்கு மாலை போதுமே நம்மை -அடி சூடும் அரசுக்கு –
பண் தரும் -தானே வந்து அமர்ந்தது ஸ்ரீ ஆழ்வார் இடம் –
பண்டு அரு-பழமையான அருமையான
அவன் சங்கோடு சக்கரம் ஏந்தி -இவர் மெய்ம்மை கொண்ட நல் வேதக் கொழும் தண்டம் ஏந்தி –

எங்கள் இராமானுச முனி வேழம் –
எங்கள் இராமானுசன் –
எம் இராமானுசன் –என்னை ஆள-வந்து இப்படியில் பிறந்தது –என்று பாட்டுத் தோறும் இப்படி அருளிச் செய்தது —
அவருடைய விக்ரக விஷய-பிரேம அதிசயம் காணும் –

எங்களுக்காக வவதரித்த ஸ்ரீ எம்பெருமானாராகிற மத்த கஜம் –
லோகத்தில் பிராக்ருத கஜம் போலே – ஞான சங்கோசமாய் -இருக்கை அன்றிக்கே –
சர்வதா அபதே ப்ரவர்த்தான ஹீனரை நிரசிக்கைக்கும் –
அவர்களுக்கு உபதேசித்து சன் மார்க்கத்தில் நிறுத்துகைக்கும் –
அனுகூலரை ரஷிக்கைக்கும் –
மனனம் பண்ணுக்கைக்கும் உடலான ஞான விகாசத்தோடே இருக்கும் ஆனை –

இப்படி அப்ராக்ருதமான ஆனைக்கு உண்டான ஞானம் அதுக்குத் தக்கதாய் இருக்கும் இறே –
கஜமாக உத்ப்ரேஷிக்கிறது –
விபஷிகளை சித்ரவதம் பண்ணவும் –
தாம் பரிக்கிரகித்தவர்களை பட்டாபிஷேக யோக்யராம்படி செய்யவும் வல்லவர் ஆகையாலே –

பண்டரு மாறன் பசும் தமிழ் –
எழுத்து அசை சீர் பந்தம் அடி தொடை நிரை நிறை ஓசை தளை இனம் யாப்பு பா துறை பண் இசை தாளம் முதலான
செய் சொல்லும் இதுக்கு உண்டாகையாலே –
யாழினிசை வேதத்தியல் -என்று காநோ பலிஷிதங்களான -சகல லஷணங்களும் அனுசந்தாக்களுக்கு தெளிந்து –
அனுபவிக்கும்படியாய் இருக்கிற –

அன்றிக்கே பண்டு அரு என்ற
பதச் சேதமாகில்-பண்டு என்கிற பதம் கால பரமே யானாலும் –
கங்கா யாகோஷம் – என்கிற இடத்தில் கங்கா சப்தம் தீர வாசகம் ஆனால் போலே –
லஷணையாய் இச் சப்தம் காலீன வஸ்து வாசகம் என்று சொல்லலாம் இறே –
அந்த பஷத்தில் -பிரதித்வாபராந்தரத்திலும் ஸ்ரீ வியாச அவதாரம் பண்ணி -சம்ஸ்ர்க வேதங்களை ஸ்ரீ சர்வேஸ்வரன் தானே
வ்யவசிக்குமா போலே பிரதி கலி யுகத்திலும் ஜ்ஞான யோகியாய் அவதரித்து ஸ்ரீ த்ரமிட வேதங்களை ஸ்ரீ சர்வேஸ்வரன்
வெளி இட்டு போகிறான் என்று -பிரம்ம பார்க்கவாவ்ர்த்த பாத்மாதி புராணங்களிலே ஸூபிரசித்தமாக சொல்லுகையாலே –
நித்தியமாய் -அபௌருஷேயமாய் இருந்துள்ள ஸ்ரீ திருவாய் மொழி -பாகவதர்கு ஒழிய -அந்யருக்கு
வாக் மனச்சுக்களாலே ஸ்பரசிக்கவும் கூட அரிதான -என்றபடி –

மாறன் –
ஸ்ரீ நம் ஆழ்வாருக்கு பிரதம உபாத்தமான திரு நாமம் –

பசும் தமிழ் –
அவராலே கட்டப்பட்டு -அசந்கலிதமான-சுத்த திராவிட பாஷையாய் விளங்குகிற ஸ்ரீ திருவாய்மொழி –

மாறன் பணித்த தமிழ் மறை -என்றும் –
ஈன்ற முதல் தாய் சடகோபன் -என்றும் -சொல்லுகிறபடியே
ஸ்ரீ நம் ஆழ்வார் சம்பந்தியான ஸ்ரீ திருவாய் மொழி என்றபடி –

பண்டரு மாறன் தமிழ்
மாறன் பண்ணிலே தருகிற பசும் தமிழ் என்று இயைக்க –
மாறன்-ஸ்ரீ நம் ஆழ்வார்
பண்-ஸ்வரம்
அதனிலே தருதலாவது -அப்பண்ணிலே அமைவுறும்படிதருகை
பண்ணார் பாடல் இன் கவிகள்-ஸ்ரீ திருவாய் மொழி -10 7-5 – – என்று தாமே அருளிச் செய்தது காண்க .

இனி தருதல்-
உண்டு பண்ணுதலாய் -மணம் தரு மலர் -என்பது போல –பண் தரு பசும் தமிழ் -என்று இயைதலுமாம் –
புஷ்பம் பரிமளத்தொடே அலருமா போலே ஸ்ரீ திருவாய் மொழி அவதரித்த போதே பண் மினுங்கி யாயிற்று இருப்பது -என்று
பண்ணார் பாடல் வ்யாக்யானத்தில் ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை அருளிச் செய்தது-இங்கு நினைக்கத் தகும் .

மாறன் பண்டரு பசும் தமிழ் என்னும் இடத்தில்
கபிலர் பாட்டு என்னும் இடத்தில் போலே –செய்யுட் கிழமைக் கண் ஆறாம் வேற்றுமை தொக்க தென்று கொள்க .
பசும் தமிழ்-பசுமையான தமிழ் -பண்புத் தொகை –
பசுமையாவது -செம்மை-செவ்விய தமிழ் என்றபடி .
பொருள் விளங்கு நடையில் உள்ள தமிழ் செவ்விய தமிழ் -என்க .

இனி —
பசுமை என்றும் மாறாத இளமையாய்க் கன்னித் தமிழ் என்னலுமாம் .
இனி —பசும் தமிழாவது -பிற மொழி கலப்பற்ற தூய தமிழ் என்று உரைத்தலுமாம் .
ஸ்ரீ திரு வாய் மொழி என்னாது –ஸ்ரீ மாறன் பசும் தமிழ் -என்றார்
அவருடைய நான்கு திவ்ய பிரபந்தங்களையும் நெஞ்சில் கொண்டு
என் நெஞ்சத்து உள்ளிருந்து இங்கு இரும் தமிழ் நூல் இவை மொழிந்து -ஸ்ரீ திருவாய் மொழி -10 6-4 – -என்று
ஸ்ரீ நம் ஆழ்வாரே தம் நூல்களை இரும் தமிழ் நூல் -என்பது காண்க .

இனி தமிழில் முதல் நூல் எனத்தக்கது இது ஒன்றே என்பது கருதி தமிழ் நூல்களுக்கு தாயான
திருவாய் மொழியை பசும் தமிழ் -என்றார் ஆகவுமாம்-
குறு முனிவன் முத்தமிழும் என் குறளும் நங்கை சிறு முனிவன் வாய் மொழியின் சேய் – என்றது காண்க –

ஆனந்தம் பாய் மதமாய் –
லஷ்மி நாதாக்ய சிந்தவ்-சடரிபுஜலத ப்ராப்ய காருண்ய நீரம் நா தாத்ரா வப்யஷி சத்த நுர குபதாம்போஜா
சஷூர் ஜ்ஜ்ராப்யாம் – கத்வாதாம்ய மு நாக்யாம் சரிதம நுய தீந்த்ராக்ய பத்மாகரேந்த்ரம் சம்பூர்ய ப்ரானிசச்யே
ப்ரவஹதி நிதராம்-தேசிகேந்திர பிரமௌநை – என்கிறபடியே –

ஸ்ரீயபதி யாகிற கடலில் நின்றும் –ஆழ்வார் ஆகிற முகில் – பெரும் கருணை யாகிற நீரை முகந்து –
ஸ்ரீ பெரிய முதலியார் ஆகிற குன்று தன்னிலே வர்ஷிக்க –
அக் கருணை யானது ஸ்ரீ மணக்கால் நம்பி ஸ்ரீ உய்யக்கொண்டார் -ஆகிய திரு வருவியாய் –
பரம ஆசார்யரான ஸ்ரீ ஆள வந்தார் -ஆகிற ஆற்றிலே சென்று –
ஸ்ரீ எம்பெருமானார் ஆகிய பொய்கையை பூரித்து –
ஸ்ரீ பூர்வாச்சார்யர்கள் ஆகிற மடையாலே தடையறப் பெருகி –சம்சாரி சேதனராகிற பயிரை நோக்கி –
ரஷித்தது என்று சொல்லுகையாலே –

கவியமுதம் -என்றும் –
தொண்டர்க்கு அமுது உண்ண சொல் மாலை -என்றும்
ஸ்லாக்கிக்கும்படி-சர்வருக்கும் அமுதமயம் ஆகையாலே -ஆனந்தாவஹமான ஸ்ரீ திருவாய் மொழியாலே விளைந்த ஆனந்த மானது –
இவ்வளவாக பெருகி வாரா நின்றுள்ள -அம்ர்தமாய்க் கொண்டு –

ஆனந்தம் –இராமானுச முனி வேழம்
பண்ணார் பாடலினால் ஸ்ரீ திரு மால் இரும் சோலை யான் ஆனந்தம் அதிகமாகி அவ் ஆனந்தத்துக்கு
போக்கு வீடாக -தென்னா தென்னா -என்று ஆலாபனம் செய்து பாடா நிற்பானாயின்
ஸ்ரீ எம்பெருமானார்க்கு இத்தகைய பண்ணார் பாடலினால் ஆனந்தம் விளைய கேட்க வேண்டுமா –

எதனையும் லஷ்யம் செய்யாது -பெரிய மேனானிப்புடன் பரம பதத்தில் எழுந்து அருளி இருப்பவன்
தைர்ய பங்கம் பிறந்து பண்ணார் பாடலினால் வந்த ஆனந்தத்தால் ஸ்ரீ திருமால் இரும் சோலையில்
மழ களிறாய் மதத்துடன் திரிவானாயின் –
திரு எம்பெருமானார் தந்து ஆழ்ந்த இதயத்தினிலே ஆனந்தம் உள் அடங்காது வெளியே மத நீராய் வழிந்தோட
பெருகு மத வேழமாய் -குவலயம் எங்கும் வாதியரை நாடி மண்டி வந்து என்று நிற்பதில் வியப்பு ஒன்றும் இல்லையே –

தமிழ் –
அதற்கு மேலே பசும் தமிழ் –
அதற்கு மேலே பண் தரு பசும் தமிழ் –
எல்லா வற்றிற்கும் மேலே மாறன் பண் தரு பசும் தமிழ் –
ஸ்ரீ எம்பெருமானாரை மதம் பிடித்த பெரு வேழம் ஆக ஆக்குவதற்கு இதற்கு மேல் என்ன வேண்டும் –
ஸ்ரீ திருவாய் மொழி அனுபவம் உள் அடங்காது வெளியே கண்களிலே ஆனந்த பாஷ்பமாய்ப் பெருக்கெடுத்த படி

ஆனந்த பாஷ்பத்தை யானையின் மத நீராக உருவகம் செய்கிறார் .
முந்தைய பாசுரத்தில் பிடி போன்றவராக ஸ்ரீ எம்பெருமானாரை வருணனை செய்தார் –
ஸ்ரீ வைஷ்ணவர் என்னும் களிறு விட்டுப் பிரியலாகாது பின் தொடரத் தக்க தன்மை உடமை பற்றி –

இந்தப் பாசுரத்திலே மதக் களிறாக அவ் வெம்பெருமானாரையே உருவகம் செய்கிறார் .
வாதியரை எளிதில் சிதைக்கும் வலுவுடமை பற்றி

வாதியரை நாடித் துகைத்து சிதைக்கும் வலுவுடமை வாய்ந்து இருப்பினும்
இவ் வேழம் ஸ்ரீ வைணவருக்கு அடங்கி வசப்பட்டே உள்ளது என்பது தோன்ற –எங்கள் வேழம் -என்றார் .
எங்கள் என்பது
ஸ்ரீ திருவாய் மொழியை அறியக் கற்று வல்லரான ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களை –

பாய் மதம் -வினைத்தொகை –பாய்கின்ற மதம் என்று விரியும்

இராமானுச முனி வேழம்
இரு பெயரொட்டுப் பண்புத் தொகை தொகை –ஸ்ரீ இராமானுச முனி யாகிற வேழம் என்க-
முனி –மனனம் பண்ணுமவர்-
அதாவது விடாமல் நினைந்து நைந்து உள் கரைந்து உருகிக்-கண்ணீர் மத நீராகப் பெருகுதற்கு இந்த மனனமே ஹேது என்க–

இனி-முனி வேழம்-என்பதை
முனிகிற வேழம் முனி வேழம் என்று வினைத் தொகை யாக்கி ஸ்ரீ இராமானுசனாகிற முனி வேழம் –
கோபிக்கிற யானை -என்று உரைத்தலுமாம் —

ஆக
எங்கள் வேழம் என்பதால் ஸ்ரீ திருவாய் மொழி ஓதும் ஸ்ரீ வைணவர் கிட்டிக் கட்டி அணைக்கலாம் படியான கனிவும் –
முனி வேழம் என்பதால் இவ் வேழம் வாதியரை திறத்து நெருங்க ஒண்ணாத முனிவும் கொண்டது-என்றும் காட்டப்பட்டன .

இங்கே ஒரு கேள்வி எழுகிறது –
ஸ்ரீ எம்பெருமானாரை பற்றினவர்களே –துயரங்கள் முந்திலும் முனியார் -என்றும்
இன்பங்கள் மொய்த்திடினும் கனியார் -17 – என்றும் இவ் ஆச்ரியரே கீழ்க் கூறி இருக்க –
பற்றப்படும் ஸ்ரீ எம்பெருமானாரே முனிவும் கனிவும் உள்ளவராக இங்கே காட்டுவது எங்கனம் பொருந்தும் –
என்பதே அந்தக் கேள்வி –

இதனுக்கு விடை இது –
ஏனைய பொருள்களைப் பற்றி வரும் கனிவும் முனிவும் தள்ளத் தக்கனவே அன்றி
ஸ்ரீ பகவத் அனுபவத்தை பற்றி -குறிப்பாக ஸ்ரீ மாறன் பசும் தமிழால்-வரும் பகவத் அனுபவத்தை பற்றி வரும் கனிவும் –
அப் பசும் தமிழ் இன்பத்துக்கு இடையூறாக நிற்கும் வாதியர் திறத்து முனிவும் -மிகவும் வேண்டற் பாலன வாதலின்
ஸ்ரீ எம்பெருமானார் இடம் கனிவும் முனிவும் காட்டியது மிகவும் பொருந்தும் -என்க .

விண்டிட –
எல்லா காலத்திலும்-எல்லா இடத்திலும் விஸ்த்ரமாய் இருக்க -விள்ளுதல்-விரிதலாய் -விஸ்த்ரியை சொல்லுகிறது –

விண்டிட -விள்ளுதல் விரிதல் விரிவுடைய அதாவது பெருகி வர -என்ற படி

மெய்ம்மை கொண்ட நல் வேதக் கொழும் தண்டம் ஏந்தி –
மெய்ம்மை -சத்யம் -அதாவது
வேத நூல் ஓதுகின்றது உண்மை -என்னும்படியான யதாபூதவாதித்வம் –
இப்படிப்பட்ட மெய்ப்பாட்டை உடைத்தாய் இருக்கையாலே சகல பிரமாண விலஷணமான வேதம் –
நன்மை வை லஷண்யம் –
சத்யம் ஞானம் அநந்தம் பிரம்மம் -என்கிற பரத்வத்தை பிரகாசிக்குமதான வேதம் -என்றபடி –
பராவர தத்வா நியாதாவத் வேதய தீதி வேத -என்று இறே இதுக்கு வுயுத்பத்தி இருப்பது –

மெய்ம்மை கொண்ட -என்ற விசே ஷணத்துக்கு தாத்பர்யம்
ரஜ்ஜாவயம்சர்ப்ப -என்கிற ப்ரமத்துக்கு-இயம் ரஜ்ஜு ரேவ ந சர்ப்ப -என்கிற ஞானம் நிவர்த்தகமாம் போலே –
அநாதி அஞ்ஞான மூலங்களாய் ஸ்வ கபோல கல்பிதங்களாய்-பாஹ்ய குத்ர்ஷ்டி சமயங்களுக்கு -யதா பூதார்த்த வாதியான
வேதம் நிவர்த்தகமாய் இருக்கும் என்று –
ஆகையாலே பிரதிவாதிகளுடைய நிரசனத்துக்கு உறுப்பான –வேதமாகிற அழகிய தண்டையும் ஏந்திக் கொண்டு –

கொழுமை -பெருமை –
அன்றிக்கே –
இங்கு சொன்னது சம்ஸ்க்ருத வேதமானாலும் – கீழ் அருளிச் செய்த த்ரமிட வேதத்தோடு கூடின வேதம் என்றுமாம் –

அப்படிப்பட்ட வேத ரூபமாய் -மகத்தாய் -அழகிதான – கதையை -கையிலே எடுத்துக் கொண்டு -என்றபடி –
ச காரத்தாலே கையிலே தண்டத்தை ஏந்திக் கொண்டு நின்ற மாத்ரம் அன்றிக்கே –
அத்தால் பர்யாப்தி பிறவாமல் -காலாலே மிதித்தும் – கொம்பாலே குத்தியும் பிரதிவாதிகளை
சித்ரவதம் பண்ணுகைக்கு வந்தபடியை அருளிச் செய்கிறார் –

சங்கோடு சக்கரம் ஏந்தும் தடக்கையன் -என்கிறபடி ஸ்ரீ சர்வேஸ்வரன் -எப்போதும்
ஸ்ரீ திரு வாழியையும்-ஸ்ரீ திருச் சங்கையும் ஏந்திக் கொண்டு இருக்கிறாப் போலே –
இவரும் ஸ்ரீ வேத ரூபமான பெரும் ஸ்ரீ தண்டை ஏந்திக் கொண்டு இருந்தார் காணும் –

மெய்ம்மை கொண்ட நல் வேதக் கொழும் தண்டம் ஏந்தி
வேத நூல் ஓதுகின்றது உண்மை -ஸ்ரீ திருச்சந்த விருத்தம்-என்றும்
யதா பூதவாதி ஹி சாஸ்திரம் -உள்ளபடியே பேசும் இயல்புடையது சாஸ்திரம் -என்றும் சொல்வதற்கு ஏற்ப –
மெய்ம்மை கொண்ட வேதம் -என்றார் .

பிரத்யஷம் அனுமானம் என்னும் ஏனைய பிரமாணங்களை விட –
ஸ்ரீ வேத பிரமாணத்திற்கு உள்ள தனி சிறப்பு பற்றி -அதனை நல் வேதம் -என்றும் விசேடித்தார் .

விளக்கின் ஒளி -ஜ்வாலை -ஒன்றே என்று தோன்றும் ப்ரத்யஷ பிரமாணம் -எறியும் திரியின் பகுதியும்
எண்ணையின் பகுதியும் -ஆன வெவேறு சாதனங்களால் சாத்தியம் ஆதலின் ஒளி வேறு பட்டே யாதல்
வேண்டும் -என்னும் யுக்தியினால் பாதிக்கப் படுவது போலேவும்

நெருப்பு சுடாது -அதுவும் ஒரு பொருள் ஆதலின் -குடம் என்னும் பொருள் போலே -என்னும்
அனுமான பிரமாணமும் நேர் அனுபவத்தால் பாதிக்கப் படுவது போலவும் –

வேத பிரமாணம் மற்று எதனாலும் பாதிக்கப் படாமை வேத பிரமாணத்தின் தனிச் சிறப்பாகும் .
ஸ்ரீ சுடர் மிகு சுருதி -என்று ஸ்ரீ நம் ஆழ்வார் அருளிச் செய்து இருப்பது அறியத் தக்கது .
இவ் விஷயம் -தாழ்வு ஓன்று இல்லா -16- பாசுர உரையில் முன்னரே விளக்கப் பட்டு உள்ளது .
அது இங்கே நினைவுறுத்தப் படுகின்றது

பிரத்யஷ பிரமாணம் போலே
இந்திரியங்களுக்கு புலனாகும் விஷயத்தையோ
அனுமான பிரமாணம் போலே இந்திரியங்களுக்கு புலனானதைக் கொண்டு புலனாகாத விஷயத்தை அன்றி
எவ்வகையிலும் புலனாகாத அதாவது -நேரிலோ -நேரில் கண்டதன் மூலமோ அறிந்து கொள்ள இயலாத
அல்வ்கிகமான வற்றை உள்ளவாறு உணர்த்தும் வேதத்திற்கு உரிய தனிச் சிறப்பாகவுமாம் .

ஸ்ரீ இராமானுச முனி வேழம் ஏந்திய தண்டு மெய்ம்மை கொண்ட வேதமாய் இருந்தமையால்
பொய் நூலை மெய் நூல் என்று ஓதும் -வாதியர் வாழ்வு அற வேண்டியது ஆயிற்று —
மெய்க்கு எதிரே பொய் நிற்க இயலாது அன்றோ –

வேழம் பிடித்த தண்டு கொழுமை வாய்ந்தது .
பண்டையதாயினும் வேதம் வேழம் கொண்டதும் கொழும் தண்டம் ஆயிற்று –
ஸ்ரீ எம்பெருமானார் கைப்பட்டதும் கிளவியான சுருதி அணங்கு பருவ மங்கையாய் களிப்புருகிறாள்.

ஸ்ரீ இராமானுச முனி வேழத்துக்கு மதமூட்டும் மருந்தாயிற்று மாறன் பசும் தமிழ் .
மதம் பிடித்த யானை வேதக் கொழும் தண்டத்தை ஏந்திக் கொண்டு வாதியர்களை நாடி வாழ்வு அறுக்க முற்பட்டு விட்டது
மதம் கொண்ட வேழம் –அது தன் கையில் தண்டும் கொண்டது —
இனி வாதியர் வாழ்வது எங்கனம் –

ஸ்ரீ திருவாய் மொழி மதமும் ஸ்ரீ வேதக் கொழும் தண்டம் சேர்ந்து விட்டன –
வாதியர்கள் வாழ இனி வழி இல்லை -என்கிறார் .
உபய வேதாந்தங்களையும் தன்னகத்தே கொண்ட ஸ்ரீ எம்பெருமானார் அவைகளைக் கொண்டே வாதியரை
வாழ்வு அறச் செய்கிறார் -என்பது கருத்து .

ஸ்ரீ மாறன் -அருள் என்னும் தண்டத்தால் அடித்து -தன் விரோதியான வல்வினையை
கானும் மலையும் புகக் கடிந்ததாகக் கூறுகிறார் .

யானும் என் நெஞ்சும் இசைந்து ஒழிந்தோம் வல்வினையைக்
கானும் மலையும் புகக் கடிவான் -தானோர்
இருளன்ன மா மேனி எம்மிறையார் தந்த
அருள் என்னும் தண்டால் அடித்து –ஸ்ரீ பெரிய திருவந்தாதி – 26- என்பது அவர் திரு வாக்கு .

ஸ்ரீ எம்பெருமானாரோ அவர் ஸ்ரீ திருவாய் மொழியை அனுபவித்த ஆனந்தத்தால் தெளிவுறக் கைக் கொண்ட
வேதக் கொழும் தண்டால் வைதிகர்கள் உடைய விரோதிகளான வாதியர் அனைவரையும் மீண்டும்
தலை தூக்க ஒட்டாது வாழ்வு அறச் செய்கிறார் ..

ஸ்ரீ வேதக் கொழும் தண்டம் என்பதனால் ஸ்ரீ எம்பெருமானார் திருக் கரத்திலே ஏந்தின த்ரி தண்டத்தை-அமுதனார் கருதுகிறார்
மூன்று வேதங்களும் முக்கோல்கள் ஆயின -என்பது அவர் கருத்து .
எந்த வேதங்கள் -அற்ப ஸ்ருதர்கள் இடம் இருந்து -அற்பமே கேள்வி யறிவு உள்ளவர்கள் இடம் இருந்து பயந்தனவோ –
அந்த வேதங்களைக் கொண்டே அவர்களை அஞ்சி அழிவு உற செய்கிறார் ஸ்ரீ எம்பெருமானார் .
வைதிகர் அல்லாத வாதியர்களுக்கு த்ரி தண்டம் வஜ்ர தண்டமாய் அமைகிறது .
ஸ்ரீ எம்பெருமானார் தரிசனம் -த்ரி தண்டி மதம் -என்று பிரசித்தம் அன்றோ–

குவலயத்தே மண்டி வந்து ஏன்றது –
நீங்கள் தன்னரசு நாடாக எண்ணி நடத்துகிற ஆசேது ஹிமாசலமாக –
ஸ்ரீ வேங்கடாசல -ஸ்ரீ யாதவாசல -ஸ்ரீ சாரதாபீடாதி திவ்ய ஸ்தலங்களிலே எதிர்கொண்டு -பிரத்யவச்த்தானம்
பண்ணின வாதிகளை கட்டடங்க நிரசித்துக் கொண்டு வந்து -உங்கள் மேலே எதிர்த்தது –
மண்டுதல்-தள்ளுதல்-
யேன்றுதல்-எதிர்த்தல் –

குவலயத்தே மண்டி வந்தேன்றது
கேட்பார் அற்று தம் நெஞ்சில் தொன்றினதையே மதமாகக் கற்பித்து வாதியர்கள் தம்
இஷ்டப்படி நடாத்தின நிலத்திலே -இனி ஒதுங்கிப் பிழைக்க வழி இல்லாமல் –
இமவந்தம் தொடங்கி-இரும் கடல் அளவும் -ஸ்ரீ இராமானுச முனி வேழம் மண்டி வந்து
வாதியர்களாகிய உங்களை நாடி எதிர்ந்தது -என்றபடி .

மண்டி-தள்ளி -விரிந்து என்னவுமாம் .
யேன்றது -கிளர்ந்து எதிர்ந்தது
தான் போலும் என்று எழுந்தான் தாரணி யாளன் -பெரிய திரு மொழி -4 4-6 – – என்னும்
ஸ்ரீ திரு மங்கை மன்னன் ஸ்ரீ ஸூக்தி காண்க .

வாதியர்காள்-
பாஹ்ய குத்ர்ஷ்டி சமய நிஷ்டராய் கொண்டு வாதியர்களாய் உள்ளீர் –

உங்கள் வாழ்வு அற்றதே -சிஷ்யர்களும் பிரசிஷ்யர்க்களுமாய் பணைத்து இருந்த உங்களுடைய சம்பத்து முடிந்ததே –
சிஷ்ய பிரசிஷ்ய பர்யந்தமாகக் கொண்டு வர்த்திக்க வேணும் என்று நீங்கள் நினைத்து இருந்த உங்களுடைய
துர்மதங்கள் அடங்கலும் விநஷ்டமாய் போயின என்றபடி –
சங்கர பாஸ்கர யாதவ பாட்ட பிராபகர் தங்கள் மதம்-சாய்வுற வாதியர் மாய்குவர் என்னச் சதுர்மறை வாழ்ந்திடும் நாள் -என்று
இவ்வர்த்தத்தை ஸ்ரீ ஜீயரும் அருளிச் செய்தார் இறே –

கணதா பரி பாடிபி -என்கிற ஸ்லோகமும் –
காதா தாதா கதானாம் -என்கிற ஸ்லோகமும் இவ் வர்த்தத்துக்கு பிரமாணமாக-அனுசந்தேயம் –

வாதியர்காள் உங்கள் வாழ்வு அற்றதே –
வாதியர்களுக்கு வாழ்வு ஆவது சீடர்களும் அவர்களை பின் பற்றுவார் பலருமாக நாடு எங்கும் மல்கி நின்றல்
அவரவர் மதம் பரவிக் காலூன்றி நிற்கும் வாதியர் களுடைய வாழ்வு முடிந்ததே
பயன் அற்று போயதே என்றபடி

மாறன் பசும் தமிழினால் விளைந்த ஆனந்தம் மத நீராக பெருக –
அம்மதத்தோடே வேதக் கொழும் தண்டைக் கொண்டு ஸ்ரீ எம்பெருமானார் வாதியரை வாழ்வு அறுத்ததாக-
இங்குக் கூறப்பட்டு இருப்பது குறிக் கொள்ளத் தக்கது
ஸ்ரீ திருவாய் மொழியை ஆழ்ந்து அனுபவித்து
அதனால் வேதப் பொருளை தெளிந்து –
தெளிந்த அப் பொருளுக்கு முரண்பட்டுக் கூறும் வாதியரை அந்த வேத வாக்யங்களைக் கொண்டு
வாழ்வு அறச் செய்தார் ஸ்ரீ எம்பெருமானார் என்பது இதன் கருத்தாகும் –

மதம்-நான்கு–விதம் உண்டே – அழகன் பிறப்பு தனம் வித்யா போல –
ஆனால் இங்கோ
தமிழ்– பசும் தமிழ் –பண் தரு தமிழ் –ஸ்ரீ மாறன் தந்த பண் தரு தமிழ் போன்ற நான்கும்-

——–

நாந்தகம் சங்கு தண்டு நாண் ஒலிச் சார்ங்கம் திருச் சக்கரம் ஏந்து பெருமை யிராமனை–-பெரிய ஆழ்வார் திரு மொழி-4-1-2-

உறகல் உறகல் உறகல் ஒண் சுடர் ஆழியே சங்கே அற வெறி நாந்தக வாளே அழகிய சார்ங்கமே தண்டே -5-2-9-

கோலார்ந்த நெடும் சார்ங்கம் கூனற் சங்கம் கொலை யாழி கொடும் தண்டு கொற்ற ஒள் வாள்
காலார்ந்த கத்திக் கருடன் என்னும் வென்றிக் கடும் பரவையிவை யனைத்தும் புறம் சூழ் காப்ப -பெருமாள் திருமொழி –1-8-

வென்றி வில்லும் தண்டு வாளும் சக்கரமும் சங்கமும் நின்று தோன்றிக் கண்ணுள் நீங்கா நெஞ்சுள்ளும் நீங்காவே -திரு வாய் மொழி-5-5-3-

வெய்ய வாள் தண்டு சங்கு சக்கரம் வில்லேந்தும் விண்ணோர் முதல் என்னும் -7-2-6-

ஆழி எழச் சங்கும் வில்லும் எழ வாழி எழத் தண்டும் வாளும் எழ –7-4-1-

திருப் புளிங்குடியாய் காய்சின வாழி சங்கு வாள் வில் தண்டு ஏந்தி எம்மிடர் கடிவானே -9-2-6-

பண்டை நான்மறை -பெரிய திரு மொழி -4 7-1 –
பண்டைக் குலம்-– .பண்டையோமல்லோம் –பெருமாள் திரு மொழி -9 7- –
பண்டு நூற்றுவர் -பெரியாழ்வார் திரு மொழி – 9-7 –
பண்டுமின்றும் -திருச் சந்த விருத்தம் – -22 –
பண்டொரு நாள் ஆலின் இலை-பெரியாழ்வார் திரு மொழி -1 4-7 –
ஆயிரத்துள் இவையுமோர் பத்து இசையோடும் பண்ணில் பாட வல்லார் கேசவன் தமரே-2-6-11-
பண்ணிய தமிழ் மாலை ஆயிரத்துள் இவை பன்னிரண்டும்
பண்ணில் பன்னிரு நாமப்பாட்டு அண்ணல் தாள் அணைவிக்குமே -2-8-13–
பரஞ்சுடர் பண்டு நூற்றுவர் அடவரும் படை மங்க ஐவர்கட்காகி-3-6-10-
பண் கொள் ஆயிரத்து -3-6-11-
பண்டை நாளாலே நின் திருவருளும் -9-2-1-
பண்ணார் தமிழ் ஆயிரத்து -9-8-11-

—————–———————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருமலை நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண ஐயங்கார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருவரங்கத் தமுதனார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ பெரிய ஜீயர் அருளிய உரை ––அவதாரிகை –

அநிஷ்டமான கர்ம சம்பந்தம் கழிந்தபடி சொன்னார் கீழ் –
இஷ்டமான கைங்கர்யத்துக்கு அபேஷிதமான தேவரீர் திருவடிகளில் ப்ராவண்ய அதிசயத்தை
தேவரீர் தாமே தந்து அருள வேணும் -என்கிறார் .

ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் அருளிய உரை–அவதாரிகை–

கீழில் பாட்டிலே -ஸ்ரீ இராமானுசன் மன்னு மாலர்த்தாள் பொருந்தாத மனிசரைக் குறித்து –
ஹித லேசமும் செய்யாத பெரியோரை அனுவர்த்திக்கும் மகாத்மாக்களுடைய திருவடிகளை ஆஸ்ரயித்து –
பிராப்தி பிரதி பந்தங்களான புண்ய பாப ரூப கர்மங்களை கழற்றிக் கொண்டு –
சம்சார வெக்காயம் தட்டாதபடி இருந்தேன் என்று -ஸ்ரீ எம்பெருமானார் திருவடிகள் உடைய
சம்பந்தி சம்பந்தி பர்யந்தமாக செல்லுகிற ப்ரபாவத்தைக் கொண்டாடினார் –
இதிலே –
அப்படிப்பட்ட திருவடிகளில் தமக்கு உண்டான ப்ராவண்யா அதிசயம் பிறக்க வேணும் இறே என்று கொண்டு –
அவைதிக சமயத்தோர் அடங்கலும் பக்னராய் வெருவி வோடும்படி அவதரித்து -பூ லோகத்தில் எங்கும் பாஹ்யரைத் தேடி –
அவர்கள் மேல் படை எடுத்து – அவர்களைத் தேடித் திரியும்படியான -ஜ்ஞான பௌ ஷ்கல்யத்தை உடையரான ஸ்ரீ எம்பெருமானாரே –
தேவரீர் திருவடிகளில் அதி மாத்ர ப்ராவண்யத்தை அடியேனுக்கு தந்தருள வேணும் என்று நேர் கொடு நேரே விண்ணப்பம் செய்கிறார் –

ஸ்ரீ அமுது விருந்து-ஸ்ரீ திருமலை நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண ஐயங்கார் ஸ்வாமிகள்-அருளிய உரை–அவதாரிகை-

வினைகள் கழன்றமையின் கேடு நீங்கினமைகூறப் பட்டது முந்தைய பாசுரத்திலே –
தொடர்ந்து விட்டுப் பிரியாது இணைந்து நிற்கும் அன்புடையாம் நன்மை வேண்டப் படுகிறது-இந்தப் பாசுரத்திலே-

பிடியைத் தொடரும் களிறென்ன யானுன் பிறங்கிய சீர்
அடியைத் தொடரும் படி நல்க வேண்டும் அறு சமயச்
செடியைத் தொடரும் மருள் செறிந்தோர் சிதைந்தோட வந்திப்
படியைத் தொடரும் இராமானுசா மிக்க பண்டிதனே – 63- –

பத உரை
அறு சமயச் செடியை -அறு வகைப் பட்ட புறச் சமயங்களாம் தூறு மண்டின இடங்களை
தொடரும் -கைக் கொண்டு அதன் வழியே தொடர்ந்து நிற்கும்
மருள் செறிந்தோர் -அறிவு கேடு குடி கொண்டு இருப்பவர்கள்
சிதைந்து -நிலை குலைந்து
ஓட -வெருவி ஒடும்படியாக
வந்து -அவதாரம் செய்து
இப்படியை-இந்நிலத்தில் உள்ளவர்களை
தொடரும் -தம் சீரிய கொள்கையை ஏற்பதற்கு இடம் ஏற்படும் அளவும் -விடாது தொடர்ந்து சென்று சீர் திருத்தும்
மிக்க பண்டிதன் -மிகுந்த அறிவு வாய்ந்த
இராமானுச–ஸ்ரீ எம்பெருமானாரே
பிடியை -பெண் யானையை
தொடரும் -அது எதிர் விழி கொடாத நிலையிலும் பேராத பேரன்பால் அதனையே பின் தொடர்ந்து திரியும்
களிறு என்ன -ஆண் யானை போலே
யான்-அடியேன்
உன் -தேவரீர் உடைய
பிறங்கிய -பிரகாசிக்கும் தன்மை வாய்ந்த
சீர்-குணங்கள் கொண்ட
அடியை -திருவடியை
தொடரும் -பின் பற்றித் திரியும்
படி -ஸ்வபாவத்தை
நல்க வேண்டும் -தந்து அருள வேண்டும் .

வியாக்யானம் –
நூறு மண்டிக் கிடக்கிற பாஹ்ய ஷட்சமயங்களை அநுவிதானம் பண்ணுகைக்கு உறுப்பான
அறிவு கேடு குடி கொண்டவர்கள் பக்னராய் வெருவியோடும் படியாக வந்து –
அவர் பின் படரும் குணன் -36 – என்கிறபடியே –
இந்த விபூதியில் உள்ளாரை விஷயீ கரிக்கைக்கு அவகாசம் பார்த்து தொடர்ந்து திரியுமவராய் -வஸ்து ஸ்வபாவங்கள்
அறிந்து கார்யம் செய்கைக்கு உறுப்பாய் இருந்துள்ள -நிரவதிகமான ஜ்ஞாத்ருத்வத்தை வுடையவரே
பிடியின் அளவில் ப்ராவண்யா அதிசயத்தாலே -ஒன்றாலும் -நிவர்த்திப்பிக்க ஒண்ணாதபடி –
அத்தையே பின் பற்றித் திரியா நின்றுள்ள -களிறு போலே -நானும் தேவரீர் உடைய
சௌ ந்தர்ய-ஸௌகந்தய -ஸௌ குமார்யாதி குணங்கள் எல்லாம் பிரகாசித்து இருந்துள்ள-திருவடிகளை
பின் தொடரும் ஸ்வபாவத்தை தந்து அருள வேணும் .

களிறென்ன -என்றது-களிறு என்று சொல்லலாம் படி என்கை-இத்தால் களிறு போலே என்றபடி –
களிறன்ன-என்று பாடமானாலோ என்னில் –
அப்போது பிடியைத் தொடரும் களிற்றை ஒத்த யான் என்று -பூதார்த்த வாசியாய் –
யான் -என்கிற வதிகாரிக்கு விசேஷணமாம் இத்தனை யல்லது –
அடியைத் தொடரும் படி நல்க வேண்டும் -என்கிற ப்ராப்ய ப்ராவண்ய பிரார்த்தனைக்கு திருஷ்டாந்தமாக மாட்டாமையாலே
அது சேராது –
பிறங்குதல்-பிரகாசம்
பிறங்கிய சீரடி என்றது -மிகவும் அழகியதான திருவடிகள் என்னவுமாம் .
அப்போது பிறங்குதல் -மிகுதி —
சீர் என்று அழகு –
செடி-தூறு
மருள் செறிகை யாவது -அறிவு கேடு திரளுகை –
அடியைத் தொடரும்படி என்கிற விடத்தில் –
படி என்றது ஸ்வபாவம்
நல்குதல்-கொடுத்தல்-
அடியைத் தொடரும்படியாக செய்ய வேணும் -என்னவுமாம் .

பாஹ்ய சமயைகளை ஒட்டி -படியிலில் உள்ளாரை பெருமாள் இடம் சேர்க்கும் -மிக்க பண்டிதன் –
ஞானம் கொண்டு மற்றவரை திருத்தி மாதவன் திருவடி சேர்த்ததால் மிக்க பண்டிதன் –
பிடி -ஸ்ரீ எம்பெருமானார் திருவடி -நாம் களிறு –போல பின் செல்வோம் –
எல்லா உறவுமே அவன் ஸ்ரீ புருஷோத்தமனை
சேலேய் கண்ணியர் என்றாரே -ஆளவந்தாரும் மாதா பிதா இத்யாதி –
ஸ்வரூப ப்ரயுக்த தாஸ்யம் -குண க்ருத தாஸ்யம் இல்லை–பிராப்த -வகுத்த இடமே எல்லாம் நமக்கு
சீர் -திருமேனி குணத்தையே இங்கே அருளிச் செய்கிறார் -அழகு ஸுந்தர்யம் பரிமளம் –ஆத்ம குணம் எட்டுவதற்கு அரியது –
இங்கு பிடி களிறு -உதாரணம் சரீர குணம் காமம்

அறு சமய செடியை –
தூறு மண்டிக் கிடக்கிற பாஹ்ய ஷட் சமயங்களை –
செடி -தூறு
அன்றிக்கே
அறு -என்று அனுஷ்டான தசையிலே யற்று இருக்கிற சமயங்கள் என்னுதல் –
சாதன-தசையில் ஆட்டை அறுத்து கொடுக்கையும் -தலையை அறுத்து கொடுக்கையும் -கல்லும் முள்ளுமான-காட்டிலே –
பஞ்சாக்னி மத்யத்திலே தபசு பண்ணுகையும்–பச்ம தாரண மலலேபநாதி துர்வ்யாபாரங்களை பண்ணுகையும் –
ப்ராப்தி தசையிலும் -பாஷாண கல்பமாய் இருக்கையும் -முதலான துக்கங்களாலே வ்யாப்தங்கள் ஆகையாலே
வருத்ததோடு பிணைந்து இருக்கிற சமயங்கள் என்னுதல் –

தொடரும் மருள் செறிந்தோர் –
இப்படிப் பட்ட-துர்மதங்கள் ஆகிற -கஹனத்திலே தர்ஷ்டி விஷமான பாஷாணங்கள் எல்லாம் தலை சாய்ந்து –
பஹூ சாகாக்ய நந்தாச்ச புத்தயோர் வ்யவசாயினாம் -என்கிறபடியே –
நின்றவா நில்லா நெஞ்சினராய்க் கொண்டு துர்மதங்களை அநு விதாநம் பண்ணுகைக்கு உறுப்பான
அறிவு கேடு குடி கொண்டவர்கள் –

மருள் செறிகையாவது –
அறிவு கேடு திரளுகை –

சிதைந்து ஓட –
சிம்கத்தை கண்ட ம்ருகங்கள் ஓடுமா போலே இவரைக் கண்டு துஷ்ட சமயத்தார் பக்ன ஹ்ருதயராய் வெருவி ஒடும்படியாக –

வந்திப்படியை தொடரும் –
பரம பதத்தின் நின்றும் இவ்வளவாக தாமே வந்து -இந்த பூமியில்
அந்த பிரதி பஷங்கள் மேலே படை திரட்டி திரியும் –
படி -பூமி-
அன்றிக்கே –அவன் பின் படரும் குணன் –என்கிறபடியே
இந்த பூமியில் உள்ளோரை விஷயீ கரிக்கைக்காக அவசரம் பார்த்து தொடர்ந்து திரியும் அவர் என்னவுமாம் –

இராமானுச –
ஸ்ரீ எம்பெருமானாரே –

மிக்க பண்டிதனே –
தேவரீருடைய ஞான பௌ ஷ்கல்யம் இருக்கிறபடி
எங்கனே -என்று ஆச்சர்யப்பட்டு சம்போதிக்கிறார் காணும் –

காளகஸ்தியில் நின்றும் சைவர்கள் ஸ்ரீ திருமலை மேல் வந்து தங்களுடைய துர்மதம் பிரவர்த்தனம் பண்ணத் தொடங்க –
அவ்விடத்துக்கு இவர் எழுந்து அருளி அவர்களை ஜெயிக்க அவர்கள் பக்னராய் ஓடிப் போனார்கள் என்றும் –

ஸ்ரீ திரு நாராயண புரத்துக்கு சமீபத்திலே ஜைனர் இவரோடு பிரசங்கித்து பக்னராய் போனார்கள் என்றும் –

அதற்கு பிறகு திக் விஜயமாக ஆசேது ஹிமாசலம் பர்யந்தம் பிரதிவாதிகளை நாடி பூமிப் பரப்பு எல்லாம் சஞ்சரித்து தம்முடைய
பாண்டியத்தாலே சரஸ்வதி பீடத்திலே இருந்த குத்ருஷ்டிகளை ஜெயித்தார் என்றும் பிரசித்தம் இறே –

இந்த சம்போதனத்தால் -எம்பெருமானாரே எனக்கு ஒரு அபேஷை இருக்கிறது -அத்தை விண்ணப்பம்
செய்கிறேன் என்னும் இடம் இவருக்கு அபிப்ராயமாக தோற்றுகிறதுஅது என் என்ன -அருளிச் செய்கிறார் –

பிடியைத் தொடரும் களிறன்ன யான் –
பிடியின் அளவில் வ்யாமோஹ அதிசயத்தாலே ஒன்றாலும் நிவர்த்திக்க ஒண்ணாதபடி –
அத்தையே பின்பற்றி திரியா நின்றுள்ள களிறு போலே –
இத்தனை நாளும் விஷயாந்தர ப்ரவனனாய் திரிந்த போட்கனான அடியேன் –

அன்றிக்கே –
யா ப்ரீதி ரவிவே நா நாம் விஷயேஷ்வநபாய நீ-த்வா மனுச்மரதச்சாமே விஷயான் நாபசர்பது-என்கிறபடி
இப்படிப்பட்ட ப்ரீதி பிரகஷ்யத்தை உடையேனாம்படி-அடியேனை கிருபை பண்ணி அருள வேணும் என்கிறார் -என்னவுமாம் –

பிடியைத் தொடரும் களிறன்ன -என்றது
களிறு என்று சொல்லலாம்படி என்கை -பிடி -பெண் யானை – களிறு -ஆண் யானை -படி -ஸ்வ பாவம் –

பிடியைத் தொடரும் களிறென்ன –
தொடரும் என்னும் சொல்லின் ஆற்றலால் -பிடி எதிர் விழி விழிக்காத நிலையிலும் அதன் மீது களிறு கொண்ட காதல் -பேராது
வேறு எவ்வகையினும் தளராது -நிலை பெற்றமை தோற்றுகிறது .
இவ்வுவமையால்
இயல்பானமையின் பேராததும்-எவ்வகையினும் தளராததுமான பேரன்பை ஸ்ரீ எம்பெருமானார் இடம் ஸ்ரீ அமுதனார் வேண்டினார் ஆயிற்று .
என்ன –என்று சொல்லும்படியாக –இது இங்கே உவமை உருபு
சிலர் களிறன்ன -என்று பாடம் ஓதுவர்-அப்பொழுது அன்ன -என்பது பெயர் எச்சமாய் களிறு போன்றவனான யான் என்று சொன்னபடியாம் –
ஆயின் இங்கு வேண்டும் அடியைத் தொடருகைக்கு உவமானம்-காட்டப்பட்டதாக மாட்டாது -ஆதலின் அது நல்ல பாடம் அன்று என்பர் ஸ்ரீ பெரிய ஜீயர் .

நல்க வேண்டும் –
கொடுத்து அருள வேண்டும் -இத்தனை நாளும் இப்படித் திரிந்த நான் இப்போது
உன் பிறங்கிய சீரடியைத் தொடரும்படி –கிளர்ந்து லோகம் எல்லாம் வியாபித்து இருக்கிற பாவனத்வாதி
குண கரிஷ்டமான தேவரீர் உடைய திருவடிகளில் பிராவண்ய அதிசயம் பிறந்து -ஒருநாளும் இடைவிடாதே இருக்கும் ஸ்வ பாவத்தை –
நல்க வேண்டும் –
எனக்கு கொடுத்து அருள வேண்டும் -இப்படிப் பட்டவானாக என்னை அனுக்ரகிக்க வேணும் என்றபடி –

பிடியைத் தொடரும் களிறு என்னலாமோ என்னில் -மாதா பிதா யுவதயா -என்று ஸ்ரீ ஆள வந்தார்
அருளிச் செய்கையாலே இப்படி அருளிச் செய்யத் தட்டில்லை இறே-

ஸ்ரீ பெருமாள் காட்டுக்கு எழுந்து அருளின பின்பு ஸ்ரீ சக்கரவத்தி -ஸ்ரீ கௌசல்யையை நினைத்து தன்னுடைய கிலேசத்தால் –
எத்தனை கிலேசப்படுகிறாளோ -என்று தானும் போர நொந்து தன்னை அவள் போஷித்த படியை வர்ணிக்கும் இடத்தில் –
யதா யதா ஹி கௌசல்யா தாஸீ வச்ச சகீ வச-பார்யாவத்பகி நீவச்ச மாத்ர்வச்சோ பதிஷ்டதே -என்று சொன்னான் இறே –
ரிஷியும் பிரீதி அதிசயத்தை வெளி இடுகைக்காக சொன்னால் ஆகையாலே குறை இல்லை –

யானுன் பிறங்கிய சீரடியைத் தொடரும்படி நல்க வேண்டும் –
களிற்றினுக்கு காதல் அழகார்ந்த பிடியைக் கண்டதும் உண்டாகியது .
அடியேனுக்கு பேரன்பு -நற்குணம் வாய்ந்த நின் திருமேனியை தேவரீர் காட்டித் தர –அதனை நான்-கண்டதும்
உண்டாகும்படி செய்து அருள வேண்டும் -என்று எம்பெருமானாரையே பிரார்த்திக்கிறார் .

அடி -என்பது திரு மேனிக்கு உப லஷணம்-
உபமேயத்தில் பிறங்கிய சீர் -என்பதற்கு ஏற்ப-உபமானமான பிடியினிடத்தும் சீர்-அழகு -பிறந்கியதாக கொள்க –
பிடியின் சீருடைமை களிற்றுக்கு கன்ம சம்பந்தத்தாலே தானே தோன்றி காதலை விளைவிக்கும்
அடியின் சீருடைமையோ –ஸ்ரீ எம்பெருமானார் அருள் இன்றி தோன்றி பேரன்பை விளைவிப்பதற்கு வேறோர் ஹேது இன்மையின்
அவரையே பிரார்த்திக்க வேண்டியது ஆயிற்று -இந்த பிரார்த்தனைக்கு ஏற்ப மேலும் –

போந்தது என் நெஞ்சு என்னும் பொன் வண்டு – .என்னும் பாசுரத்தில் –
தமது நெஞ்சை அனுபவிக்கும் வண்டாகவும்-அடியை அனுபவிக்கப்படும் தாமரை மலராகவும் –
அதன் கண் உள்ள-குளிர்ச்சி மென்மை மணங்களை பிறங்கிய சீராகிய தேனாகவும் –
அதனை உண்டு அம்மலரிலே-நிரந்தரமாக அமர்ந்திட அவ் வண்டு வந்து அடைந்தது என்று பலித்தமை வருணிக்க பட்டுள்ளமையும் –
இப்பாட்டில் வந்துள்ள களிற்றினுக்கு போலே எவ்வகையிலும் பேராத பேரன்பு பலித்தமை-
கையில் கனி என்ன –என்னும் பாசுரத்தில் –
உன் தன் மெய்யில் பிறங்கிய சீரன்றி வேண்டிலன் யான் -என்று விளக்க பட்டு உள்ளமை யும் கவனிக்க தக்கது .

சப்தாதி விஷயங்களில் ஏற்படும் பற்று விடுவிக்க ஒண்ணாது இருத்தல் பற்றி
களிற்றின் காதல் போன்ற பேரன்பு தமக்கு வேண்டும் என்கிறார்
ஸ்ரீ ப்ரஹ்லாத ஆழ்வான்
யா ப்ரீதிர விவேகா நாம் விஷயேஷ்வ நபாயி நீ த்வா மனுச்மர -விஷ்ணு புராணம் -1 20-13 – என்று
பகுத்தறிவு அற்றவர்களுக்கு சப்தாதி விஷயங்களில் எத்தகைய ப்ரீதி நீங்காது உள்ளதோ –
அத்தகைய ப்ரீதி உன்னைத் தொடர்ந்து நினைந்த வண்ணம் இருக்கும் என் இதயத்தின் நின்றும்-நீங்காது நிலைத்து இருக்கட்டும் –
என்று ஸ்ரீ அச்யுதன் இடத்தில் வேண்டிக் கொண்டால் போலே-
ஸ்ரீ அமுதனார் ஸ்ரீ எம்பெருமானார் இடத்தில் வேண்டிக் கொள்கிறார் .

இதனால் தம்மை களிறு போன்றவராகவும் ஸ்ரீ எம்பெருமானாரை பிடி போன்றவராகவும்
கூறுதல் குற்றம் ஆகாது -என்பது உணரத் தக்கது …
அன்புடைமைக்கு மட்டும் இவ்வுவமை கொள்ளத் தக்கது .
சேலேய் கண்ணியரும்–அவரே -என்று ஸ்ரீ சர்வேஸ்வரனை அழகிய கண்ணுடைய பெண்டிராக கூறினார்-ஸ்ரீ நம் ஆழ்வார் –
யுவதயா-என்று ஆழ்வாரை யுவதிகளாக கூறினார் ஸ்ரீ ஆள வந்தார் .
பிறங்கிய சீர்
பிறங்குதல்-பிரகாசித்தல் மிகுதியுமாம்
சீர் -அழகு –மென்மை மணம் முதலிய குணங்களுமாம்–

தொடரும் பிடி
தொடருகின்ற ஸ்வபாம்-தொடரும்படி -பெயர் எச்சத் தொடர்

அறு சமயச் செடியைத் தொடரும் மருள் செறிந்தோர் –
வேத நூல் கூறும் உண்மை நெறிக்கு புறம்பான வை யாதலின் -அறு சமயங்களும்
செடிகளாக செப்பப் பட்டன .செடி-தூறு
செடியார் ஆக்கை அடியாரைச் சேர்த்தல் தீர்க்கும் திருமாலை -ஸ்ரீ திருவாய் மொழி -1 5-7 – – என்னும் இடத்தில்
தூறு மண்டின சரீரம் என்று வியாக்யானம் செய்யப் பட்டு இருப்பது காண்க

அறு சமயங்கள் தூறு மண்டிக் கிடத்தலின் -வழி தெரிந்து நடப்பதற்கு -இடம் இல்லாமல் போயிற்று –
தூற்றுள் நின்று வழி திகைத்து – அலமாந்து நிற்பவர் -இடையிலே வழி காட்ட இருப்பவரை கேட்டறிந்து நல் வழியே நடக்கலாகாதோ –
அங்கனம் செய்யாது -தூறு மண்டின இடத்தில் தமக்கு தோற்றியதையே வழியாக -மருண்டு தொடர்ந்து செல்லா நிற்பார் –
புறச் சமயத்தோர் -அவர்கள் இடம் அவ்வளவு அறிவு கேடு செறிந்து உள்ளது .
அன்னார் தூறு மண்டின இடங்களை செதுக்கி -பண்டைய நன்னெறியை துலக்க ஸ்ரீ எம்பெருமானார் வந்ததும் –
சிதைவுண்டு சிதறி ஓடினர்–
அங்கனம் மருள் செறிந்தோர் சிதைந்து ஓடும்படி -அவதரித்தார் ஸ்ரீ எம்பெருமானார் -என்க –

இப்படியைத் தொடரும் –
படி-ஞாலம்
இப்படியை -இவ்விருள் தருமா ஞாலத்தை என்றபடி
படி என்பது படியில் உள்ளாரை இட ஆகு பெயரால் கூறுகிறது .

அறிவினால் குறைவில்லா அகல் ஞாலத்தவர் -தம் உபதேசத்தால் -அறிவுற்று ஆளாதற்கு இடம் ஏற்படும் அளவும் –
ஞாலத்தவரை விடாது பின் தொடரும் பரம காருணிகர் -ஸ்ரீ எம்பெருமானார் -என்க
அவ் ஒண் பொருள் கொண்டு அவர்பின் படரும் குணன் -36 – என்று கீழே கூறியதை இங்கே நினைவு கூர்க .

இராமானுசன் மிக்க பண்டிதனே –
மருள் செறிந்தோர் எம்பெருமானார் வந்ததும் சிதைந்தோடுதற்கும்-இப்படியை அவர் தொடருவதற்கும்
ஹேது மிக்க பண்டிதராய் இருத்தல் –
பண்டா-அறிவு அஸ்ய -இவருக்கு -சம்ஜாதா -உண்டாயிற்று இதி -என்பதால் பண்டித என்று
பண்டிதன் என்னும் சொல்லுக்கு வ்யுத்பத்தி கூறுவர்.அறிவு வாய்ந்தவர் என்பது பொருள் .

இங்கே அறிவாவது –
அறுசமய செடியை தொடரும் மருள் செறிந்தோர் சிதைந்து ஓடும்படி-செய்ய வல்ல யுக்திகளை தோற்றுவிக்கும்
சமயோசிதமான நுண்ணறிவு –
அது மிக்கு இருத்தலாவது –
அவர்களுள் முரண்பாட்டை ஒருவருக்கு ஒருவர் காட்டி –உட் பூசல் மூட்டி -சூந்த உபசூந்தர்கள் போலே
ஒருவருக்கு ஒருவர் அடித்துக் கொண்டு மாண்டு ஒழியும்படி –
எளிதில் செய்ய வல்ல மதியின் மிக்க கூர்மை-என்க –

எம் இராமானுசன் அவ் எழில் மறையில் சேராதவரை சிதைப்பது அப்போது ஒரு சிந்தை செய்தே -74 -என்று
மேலே -இவர் கூறுவதும் காண்க –

இனி படியைத் தொடரும் விஷயத்திலே அறிவுடைமையாவது அவரவர் தகுதிக்கு ஏற்ப – தம்மை அமைத்துக் கொண்டு –
நெஞ்சில் படும்படி உபதேசித்து -அறிவூட்டுகை –
அது மிக்கு இருத்தலாவது அவ்வுபதேசம் பலித்து ஆளாக்கி விஷயீ கரித்தல் என்க –
ஸ்ரீ இராமானுச அடியைத் தொடரும்படி நல்க வேண்டும் என்று கூட்டி முடிக்க –

அவஸ்துவாக இருந்தேன்-.பொருள் என்னும் இவ் உலகம் படைத்தவன்–சபலம் -சோம்பாது பல் உலகம் படைத்து
கொண்டு இருக்கிறான்-அவன் பண்டிதன்–
ஸ்ரீ ஸ்வாமி மிக்க பண்டிதன்–
அடியை தொடரும் படியாக அருள வேண்டும்-.ஆசை பிறந்து இடைவிடாமல் ஏக பக்தி யாக இருக்க அருள வேண்டும்-

———–

படி கண்டு அறிதியே பாம்பணையினான் புட்
கொடி கண்டு அறிதியே கூறாய் வடிவில்
பொறி யைந்து முள்ளடக்கிப் போதொடு நீரேந்தி
நெறி நின்ற நெஞ்சமே நீ ——முதல் திருவந்தாதி—-85-

பிடிசேர் களிறளித்த பேராளா உந்தன்
அடி சேர்ந்தருள் பெற்றாள் அன்றே பொடி சேர்
அனற்கு அங்கை ஏற்றான் அவிர்சடை மேல் பாய்ந்த
புனல் கங்கை என்னும் பேர்ப் பொன் ——97–

பெருகு மத வேழம் மாப்பிடிக்கு முன்னின்று
இரு கண் இள மூங்கில் வாங்கி -அருகிருந்த
தேன் கலந்து நீட்டும் திருவேங்கடம் கண்டீர்
வான் கலந்த வண்ணன் வரை–இரண்டாம் திருவந்தாதி-75-

புரிந்து மத வேழம் மாப் பிடியோடூடித்
திரிந்து சினத்தால் பொருது -விரிந்த சீர்
வெண் கோட்டு முத்து உதிர்க்கும் வேங்கடமே மேலொரு நாள்
மண் கோட்டுக் கொண்டான் மலை ——மூன்றாம் திருவந்தாதி–45-

—————–———————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருமலை நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண ஐயங்கார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருவரங்கத் தமுதனார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-