பெண்பிள்ளைகள் மார்கழி நீராடினால் வரும் ஸம்ருத்தியை மநோ ரதியா நிற்க –
பர்ஜன்யனும் –
பகவத் ஸமாச்ரயணம் பண்ணுகிறவர்களுக்கு
சிறிது கிஞ்சித் காரம் பண்ணி நாமும் நம்முடைய ஸ்வரூப லாபம் பெற வேணும் என்று –
நான் இங்குத்தைக்குச் செய்யும் படியை நியமிக்க வேணும் -என்ன –
பெண் பிள்ளைகள் நோற்ற படியே –
வர்ஷம் பெய்த படியே -என்று எங்களை எல்லாரும் கொண்டாடும் படியே வர்ஷிக்க வேணும்
அவன் செய்யும் அடிமைகளை கையோலை செய்து கொடுக்கிறார்கள் –
த்ரவந்தி தைத்யா பிரணமந்தி தேவதா -என்கிறபடியே
பகவத் ஸமாச்ரயணம் பண்ணுவார்க்கு தேவதைகள் வந்து குட நீர் வார்க்கக் கடவது இறே
அவை தான் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களை அனுவர்த்தியாது ஒழிவது என் -என்று கேளாய் -என்று ஆழ்வான் –
(ஸ்வ புருஷம்- அபீவீஷ்ய-பாச ஹஸ்தம்-வததியம் அகில யமகில தஸ்ய கர்ண மூலே
பரிகர மது ஸூதன ப்ரபந்நான் -ப்ரபுரஹம் அந்நிய நிரூணாம் ந வைஷ்ணவா நாம்-ஸ்ரீ விஷ்ணு புராண ஸ்லோகம் –3-7-15-
அஜாமிளோ வ்யாக்யானம் )
ஸ்வ புருஷம்-ஓலக்கத்திலே சொல்லுகை அன்றிக்கே தன் மனிசராய் தனக்கு பரிவரானவர்களுக்கு –
அபீவீஷ்ய-தன்னது நாலைந்து சிறு முறி மறுக்கும் படி அவர்களுக்குத் தரம் செய்து கொடுத்து வைக்கும் படி –
மெய்யே அழைக்கிறான் -என்று தோற்றும்படி சாதரமாகப் பார்க்கிறான் –
பாச ஹஸ்தம் -அவன் முன்பு கொண்ட கோலம் குலையாதே நின்றபடி
வததியம் அகில -நீங்கள் இப்படியே அவர்கள் முன் செல்லில் என் தலையும் இவ் விருப்பும் நிலை நில்லாது –
யமகில-ஸர்வேஸ்வரன் அவன் என்று தோற்றும் படி கூறாக விட்டவன்
தஸ்ய கர்ண மூலே-ராஜ தார ப்ராவண்ய நிஷேதமும் பிறர் அறியில் பொல்லாதே-
பரிகர மது ஸூதன ப்ரபந்நான் –ஆஸ்ரித விரோதிகளைக் கண்டால் தன்னைப் பேணாதே மேல் விழுமவன் பக்கலிலே
ந்யஸ்த பரராய் இருக்கும் அவர்கள் இறே -நான் அவன் கையில் மது பட்டது படாமே கிடிகோள்
ப்ரபுரஹம் அந்நிய நிரூணாம் ந வைஷ்ணவா நாம் -நீயோ பிரபு என்று இருந்தோம் -உன்னை ஒழியவும் சிலர் உண்டோ என்ன
சோறும் தண்ணீரும் தாரகம் என்று இருப்பார்க்கு நான் பிரபு –
ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் தான் எனக்கு பிரபுக்கள் –என்கிறான்
திறம்பேல்மின் கண்டீர் திருவடி தன் நாமம்
மறந்தும் புறம் தொழா மாந்தரை -இறைஞ்சியும்
சாதுவராய் போதுமின்கள் என்றான் நமனும் தன்
தூதுவரைக் கூவிச் செவிக்கு–-நான்முகன் திருவந்தாதி -68-
திறம்பேல் மின் கண்டீர் -திறம்பவும் தானே கொடுத்து வைத்தான் போலே –
திருவடி தன் நாமம் மறந்தும் -வகுத்தவனுடைய திரு நாமத்தை மறக்கவுமாம் –பவ சரணம் -என்கிறதுவும் கழியுண்கிறது
(தாத பாத -அப்பாவைச் சொல்லுவது போல் திருவடி என்றது ஸ்வாமி என்றவாறு )
மறந்தும் புறம் தொழா மாந்தர் -தேவதாந்த்ர ஸ்பர்சம் இன்றிக்கே இருக்குமவர்களை -பர்த்தாவோடு பார்யைக்கு
பொருத்தம் இல்லையே யாகிலும் ருசி உண்டானவன்று கூடலாம் –
பர்த்தந்த்ர சம்ஸ்லேஷம் உண்டானால் யோக்கியதையும் கெடும் இறே
(பகவத் சேஷத்வத்திலும் அந்நிய சேஷத்வம் கழிகையே பிரதானம் என்றவாறு )
இறைஞ்சியும் சாதுவராய் போதுமின்கள் என்றான் -வணங்கி அநு கூல வேஷத்தோடு போருங்கோள்-
நமனும் தன் தூதுவரை கூவிச் செவிக்கு-ஸ்வ புருஷம் என்றால் போலேயும் -கர்ண மூலே -என்றால் போலேயும்
அவன் தமர் எவ்வினையராகிலும் எங்கோன்
அவன் தமரே என்று ஒழிவது அல்லால் நமன் தமரால்
ஆராயப் பட்டு அறியார் கண்டீர் அரவணை மேல்
பேராயற்கு ஆட்பட்டார் பேர் ——முதல் திருவந்தாதி–55-
அவன் தமர் எவ் வினையர்-இத்யாதி –
அரவணை மேல் பேராயர்க்கு ஆட் பட்டார் பேர் ஆராயப் பட்டு அறியார் கண்டீர்-
ஒரு பாகவதன் பேரை ஒரு அபாகவதன் தரிப்பது அவனையும் எமன் கோஷ்ட்டியில் பட்டோலை பார்க்கப் பெறாது
மாறு செய்த வாளரக்கர் நாள் உலப்ப அன்று இலங்கை
நீறு செய்து சென்று கொன்று வென்றி கொண்ட வீரனார்
வேறு செய்து தம்முள் என்னை வைதிடாமையால் நமன்
கூறு செய்து கொண்டு இறந்த குற்றம் எண்ண வல்லனே -ஸ்ரீ திருச்சந்த விருத்தம்-116-
மாறு செய்த வாள் அரக்கன் -கண்டால் ஜிதம் -என்று விழ இறே அடுப்பது
வாள் அரக்கன் நாள் உலப்ப-கொண்ட வரமும் ஆயுஸ் ஸூம் கூட முடிய
அன்று இத்யாதி -வர பல புஜ பலங்களாலே பூண் கட்டின வூரை வர பொர இருக்கை அன்றிக்கே –
அவர்கள் இருந்த இடங்களிலே சென்று முடித்து
வென்றி கொண்ட -சக்கரவர்த்தி திரு மகனோடு ஒரு பேரிலே இருப்பான பின்பு இனி
அவர் குற்றம் உண்டாகில் பார்க்கும் அத்தனை என்கிறார்
வெள்ளை நீர் வெள்ளத்து அளைந்த அரவணை மேல்
துள்ளு நீர் மெள்ளத் துயின்ற பெருமானே
வள்ளலே யுன் தமர்க்கு என்றும் நமன் தமர்
கள்ளர் போல் கண்ண புரத்துறை யம்மானே—-ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி-8-10-7-
வள்ளலே யுன் தமர்க்கு என்றும் நமன் தமர் கள்ளர் போல் -என்னும் படி இறே
தேவதைகள் அஞ்சி வர்த்திக்கும் படி
ஆகையால் பர்ஜன்யனும் நான் செய்ய வேண்டும் அடிமை என் என்று கேட்க
அவனை நியமிக்கிறார்களாய் இருக்கிறது –
(இப்பாசுரம் நமஸ்ஸூ பதார்த்தம்
ஊழி முதல்வன்-அத்வாரக ஸ்ருஷ்டி
பற்பநாபன்-சத்வாரக ஸ்ருஷ்டி
இரண்டுமே இப்பாசுரத்தில்
ஆழி போல் மின்னி-வலம்புரி போல் நின்று அதிர்ந்து–-ஒளியும் ஒலியும் – இரண்டுமே இப்பாசுரத்தில் )
ஆழி மழைக் கண்ணா ஓன்று நீ கை கரவேல்
ஆழி யுட்புக்கு முகந்து கொடு ஆர்த்தேறி
ஊழி முதல்வன் உருவம் போல் மெய் கறுத்துப்
பாழியம் தோளுடைப் பற்பநாபன் கையில்
ஆழி போல் மின்னி வலம் புரி போல் நின்று அதிர்ந்து
தாழாதே சார்ங்கம் உதைத்த சர மழை போல்
வாழ உலகினில் பெய்திடாய் நாங்களும்
மார்கழி நீராட மகிழ்ந்தேலோ ரெம்பாவாய்–4-
பதவுரை
ஆழி மழை கண்ணா–மண்டல வர்ஷத்துக்குத் தலைவனான பர்ஜந்யனே !
நீ–நீ
கை-(உன்னுடைய) கொடையில்
ஒன்றும்-ஒன்றையும்
கரவேல்–ஒளியா தொழியவேணும்; (நீ செய்ய வேண்டிய பணி என்ன வென்றால்)
ஆழியுள் புக்கு–கடலினுட் புகுந்து
முகந்து கொடு–(அங்குள்ள நீரை) மொண்டு கொடு
ஆர்த்து–கர்ஜனை பண்ணி (பேரொலி செய்து)
ஏறி–(ஆகாயத்தே) ஏறி,
ஊழி முதல்வன் உருவம் போல் மெய் கறுத்து–காலம் முதலிய ஸகல பதார்தத்ங்களுக்குங் காரண பூதனான
எம் பெருமானுடைய திருமேனி போல் (உனது) உடம்பிற் கருமை பெற்று
பாழி அம் தோள் உடை பற்பநாபன் கையில்–பெருமையும் அழகும் கொருந்திய தோள்களை யுடையவனும்,
நாபிக் கமல முடையனுமான எம் பெருமானுடைய கையில் (வலப் பக்கத்திலுள்ள)
ஆழி போல் மின்னி–திருவாழி யாழ்வானைப் போல் ஒளி மல்கி,
வலம்புரி போல் நின்று அதிர்ந்து–(இடப் பக்கத்திலுள்ள) பாஞ்ச ஜந்யாழ்வானைப் போல் நிலை நின்று முழங்கி,
சார்ங்கம் உதைத்த–ஸ்ரீ சார்ங்கத்தாலே தவளப்பட்ட
சரம் மழை போல்–பாண வர்ஷம் போல்,
வாழ (உலகத்தாரனைவரும்) வாழும்படியாகவும்
நாங்களும்–(கண்ண பிரானோட்டைக் கலவிக்கு நோன்பு நோற்கிற) நாங்களும்
மகிழ்ந்து–ஸந்தோஷித்து
மார்கழி நீராட–மார்கழி நீராட்டம் செய்யும் படியாகவும்
உலகினில்–இல் வுலகத்தில்
தாழாதே–தாமதம் செய்யாமல் (சடக்கென)
பெய்திடாய்–மழை பொழியக் கடவை.
ஏல் ஓர் எம் பாவாய் !.
ஆழி மழைக் கண்ணா –
ஆழி -என்று சமுத்திரமாய் -அத்தால் -நினைக்கிறது –
காம்பீர்யத்தையும் –
இடமுடைமையுமாய் –
ஸர்வேஸ்வரன் தன் கார்யம் செய்கைக்கு அளவுடையவன் இவன் என்று
திரு உள்ளத்திலே தோற்றி நியமிக்கும் படி பிறந்தவன் அன்றோ நீ –
சமுத்திர இவ காம்பீர்யே-என்னக் கடவது இறே –
ஆழி -என்று வட்டமாய் -அத்தாலே நினைக்கிறது -மண்டலத்தையாய் –
ஒரோ இடங்களில் சுழித்து வர்ஷிக்கையும்
மண்டல வருஷத்துக்கு நிர்வாஹகன் ஆனவன் என்றுமாம் –
ஆழி மழைக் கண்ணா —
மழைக்கு த்ருஷ்டியாய் நிர்வஹிக்குமவன் ஆகையால் –
மழைக் கண்ணன் என்று அதிகரித்த காரியத்தை
இட்டுச் சொல்கிறார்கள் என்றுமாம் -இன்னது பிடித்தான் என்பது போலே –
இவர்கள் தான் யாரேயேனும் அழைக்கையிலும்
கண்ணா என்று ஒழிய அழையார்கள் கிருஷ்ணனோட்டை வாசனையால்
பீஷாஸ்மாத் வாத பவத-
நெற்றி பெற்ற கண்ணன் -என்று தேவதைகள் அநு வர்த்திப்பதாக சொல்லப்படுகிற ஸர்வேஸ்வரன்
அவதரித்து நோன்புக்கு சொல்லிற்று செய்யக் கடவனான பின்பு
பர்ஜன்யன் கிஞ்சித் கரித்து சத்தை பெறக் கடவன் இறே
(நெற்றி பெற்ற கண்ணன் விண்ணின் நாதனோடு போதின் மேல்
நல் தவத்த நாதனோடு மற்றும் உள்ள வானவர்
கற்ற பெற்றியால் வணங்கு பாத நாத வேத நின்
பற்று அலால் ஓர் பற்று மற்ற துற்றிலேன் உரைக்கிலே –திருச்சந்த–87- )
ஈஸ்வரன் பக்கல் கிஞ்சித் கரித்தவர்களுக்கு பல சித்தி இவர்களாலே யானால்
இங்கு கிஞ்சித் கரித்தவர்களுக்கு சொல்ல வேண்டா விறே
ஆழி -என்று கடலாய் –சமுத்திர இவ காம்பீர்ய -என்கிறபடியே
கம்பீர ஸ்வபாவனாய் வர்ஷத்துக்கு நிர்வாஹகானானவனே –
பிராட்டி பிலவங்கம்-என்னுமா போலே –
(அதே போல் இங்கும் குத்திப்பேசும் சொல்
பாகவத சேஷத்வம் சொல்லாமல் அதிகாரி தேவனே என்பது )
ஈஸ்வரன் ஸ்ருஷ்ட்டி சம்ஹாரங்களை ப்ரஹ்ம ருத்ரர்களை தலையிலே வைத்து
தான் பாலனத்தை அதிகரித்தால் போலே
தஹ பேச -என்னும் காரியத்தை யமாதிகள் தலையிலே வைத்து –
ப்ரக்ருத்யா உன்னுடைய நீர்மையைக் கண்டு
எல்லாரையும் குளிர நோக்கும் கார்யத்திலே அவனாலே நியமிக்கப் பட்டவன் அல்லையோ
ஓன்று நீ கை கரவேல்
அர்த்திகள்-கொடுக்குமவனை -கை பெரியன் என்று சொல்லுகையாலே
உன் கொடையில் ஒன்றும் வஞ்சியாது ஒழிய வேணும் –
புண்ணியம் பண்ணினார் இருந்த இடத்தே வர்ஷிக்கவும் –
பாபம் பண்ணினார் இருந்த இடத்தே வர்ஷியாது ஒழியவும் அன்றோ
ஈஸ்வரன் எங்களை நியமித்து விட்டது என்ன
ஈஸ்வரன் அதிகரித்த கார்யத்திலே அன்றோ புதைத்து விடுவது –
நல்லாரைக் கைக் கொண்டு தீயாரைக் கழித்தும் இருக்கும் ராம கோஷ்ட்டியில் பழக்கத்தை விட்டு –
மித்ர மௌபயிகம் கர்த்தும்-என்றும்
தேன மைத்ரீ பவது -என்றும்
பாபாநாம் வா சுபாநாம் வா -என்றும் நசை அற்ற
ராக்ஷஸிகளுக்கும் ஹிதம் சொல்ல அதிகரித்த எங்கள் கோஷ்ட்டியில் பரிமாறுமா போலே பரிமாற வேணும் –
(சீதா பிராட்டி கோஷ்டி தானே இவர்கள் )
கை கரக்கை யாவது -கொடை மாறுகை
ஆழி யுட் புக்கு –
கண்ட ஜலா சயங்களிலும் ஒண்ணாது –
சகரர் கல்லின குழியிலும் ஒண்ணாது –
மஹார்ணவத்திலே புக்கு –
அதிலும்
வாய் கரையிலும் ஒண்ணாது –
உள்ளே புக வேணும்-
முகந்து கொடு
அங்குத்தை நீரை மணல் பற்றோடு வாங்கி –
இலங்கு ஒலி நீர் பெரும் பவ்வம் மண்டி யுண்ட -என்கிறபடியே –
மேல் எழ ஒண்ணாது –
அடி மண் அடியோடு தட்டப் பருகி
இரு கையில் சங் கிவைநில்லா எல்லே பாவம் இலங்கொலி நீர் பெரும் பெளவம் மண்டி யுண்ட,
பெரு வயிற்ற கருமுகிலே யொப்பர் வண்ணம் பெருந் தவத்தர் அருந் தவத்து முனிவர் சூழ
ஒரு கையில் சங் கொரு கை மற் றாழி யேந்தி உலகுண்ட பெரு வாயர் இங்கே வந்து, என்
பொரு கயல் கண்ணீர் அரும்பப் புலவி தந்து புனலரங்க மூர் என்று போயினாரே–திரு நெடும் தாண்டகம்–24
ஆர்த்து
நாட்டார் விடாயும் எங்கள் விடாயும் கெடும்படி மின்னி முழங்கி
வில் விட்டுத் துளித்துக் கொடு வர வேணும்
அநசனத்திலே தீஷித்த முதலிகள் தளிர்க்கும் படி திருவடி பிராட்டியைக் கண்ட ஹர்ஷத்தாலே
சப்த்தித்துக் கொண்டு வந்தால் போலேயும்
ஓக மேகஸ் வன க்ருஷ்ண -என்று
கிருஷ்ணன் முழங்கின வார்த்தை கேட்டு நாங்கள் தரிக்குமா போலேயும் –
நாடு தளிர்க்கும் படியாக
ஏறி –
ஈஸ்வரனைப் போலே முகம் தோற்றாதே நின்று கார்யம் செய்ய ஒண்ணாது –
விண்ணீல மேலாப்பு விரித்தால் போலே -என்கிறபடியே
ஆகாச அவகாசம் எல்லாம் வெளியடையும் படி உங்கள் வடிவைப் பாரித்து காட்ட வேணும்
காட்டேல் மின் நும் உரு (திருவாய் -9-5-7)என்றும் –
காணும் தோறும் தொலைவன் நான் -என்றும்
இவற்றின் த்வனியும் வடிவும் பாதகம் ஆவது அநபேஷ தசையில் இறே
ஏறி
விஸ்ரம்ய விஸ்ரம்ய புன ப்ரயாந்தி-என்னுமா போலே
கர்ப்பிணிகள் சுரம் ஏறுமாப் போலே மெள்ள மெள்ள ஏறி
ஊழி முதல்வன் உருவம் போல்-
கால உபலஷித சகல பதார்த்தங்களும் நிர்வாஹகனாய்
ஸ்ருஷ்ட்டி உன்முகனான சர்வேஸ்வரனுடைய திரு மேனி போலே –
அதாவது
இவர்கள் புண்ய பாப அனுகுணமாக அன்றிக்கே –
தன்னுடைய கேவல கிருபையால் இவற்றுக்கு உபகரணங்களைக் கொடுத்து –
நாமும் இவர்களுமாய்க் கலக்க வேணும் என்று திரு உள்ளத்திலே நினைக்கையாலே
தன் பேறாக இவற்றை உண்டாக்கும் போது
அவன் திரு நிறம் புகர் பெற்று இருக்குமாய்த்து -சிருஷ்ட்டியில்
யவ்க பத்யம் அனுக்ரஹ கார்யம் என்று இறே ஆழ்வார்கள் ஈடுபட்டு –
முந்நீர் ஞாலம் படைத்த -என்றும்
பாமரு மூ உலகம் படைத்த – என்றும் குணமாகக் கொண்டாடிற்று –
ஊழி முதல்வன்-
சகல பதார்த்தங்களையும் உண்டாக்க வேணும் -என்று
திரு உள்ளத்திலே நினைக்கையாலே கருவடைந்த பயிர் போலே
திரு மேனியும் கறுத்து இருக்கும் –
அப்படியே இருக்க வேணும் உன்னுடைய நிறமும்
உருவம் போல் மெய் கறுத்துப்-
அவன் அகவாயில் தண்ணளி இதுக்குத் தேட ஒண்ணாதே –
இதினுடைய அகவாயும் நீர் அன்றோ என்னில்
அவன் நீர்மையைப் பார்த்தால் இது நெருப்பு என்னலாம் படி யன்றோ இருப்பது –
உருவம் போல் –
நாச்சியார் விழி விழிக்க ஒண்ணாதாப் போலே
அவனுடைய அகவாயில் நீர்மையை உங்களால் உண்டாக்கப் போகாது இறே
தன் நோயாசையாலே அவ் வடிவுக்கு போலி கண்டு தரிக்கப் பார்க்கிறாள் இறே
சர்வேஸ்வரனுடைய வியாவ்ருத்தி அறியச் செய்தேயும் அன்னலும் துன்னலும் நீரும் நெருப்புமான இத்தை
ஒக்கும் அம்மான் உருவம் (8-5-8)-என்றார்கள் இறே -ஆற்றாமை இருந்த படி
ஒக்கும் அம்மான் உருவம்என்று* உள்ளம் குழைந்து நாள்நாளும்*
தொக்க மேகப் பல்குழாங்கள்* காணும்தோறும் தொலைவன்நான்*
தக்க ஐவர் தமக்காய் அன்று* ஈர்ஐம்பதின்மர் தாள் சாயப்*
புக்க நல் தேர்த் தனிப்பாகா!* வாராய் இதுவோ பொருத்தமே?-திருவாய் 8-5-8-
உள்ளம் குழைந்து தோல் புரையே போம் அன்றிக்கே அகவாய் சிதிலமாய்
நாள் நாளும் -நாள் தோறும்
தொக்க மேக்கப் பல் குழாங்கள் -திரண்ட மேகங்களினுடைய பல திரள்களை காணக் காண சோகியா நிற்பன்
தக்க ஐவர் -உன்னைக் கடகாக விட்டு மார்பிலே அம்பேற்கப் பார்ப்பார் விரோதியோ போக்கலாவது-
நூற்றுவராய் அளவுபடிலோ உதவலாவது –
இத்தனை திரள் உண்டானால் உதவலாகாதோ
ஈரைம்பதின்மர் தாள் சாய-
நூற்றுவர் கால் சந்ததி –அறும் படி பிரவேசித்த இம்மேகத்திலே ஒரு மயிர் மானத்துக்கு வாட்டம் வரில் ஆகாதோ –
புக்க -பீஷ்மாதிகள் சர வர்ஷத்தாலே நூக்க மதியாதே தேரை நடத்தின படி –
நல் தேர் தனிப் பாகா -ரதியைக் காண்கிறிலர் –
வாராய் -அத்தேரை இம்மேகத் திரளில் திரிய விட்டாலாகாதோ –
இதுவோ பொருத்தமே -அவர்களுக்கு கார்யம் செய்த படியும் இதுவோ —
ரிஷிகளுக்குக் கைக்கூலி கொடுத்து எழுது வித்துக் கொண்ட இத்தனை யாகாதே
பாழியம் தோளுடைப் பற்பநாபன் கையில்-
பாழி-
இடமுடைமை என்னுதல்-
வலி என்னுதல் –
பஹுச்சாயா மவஷ்டப்தோ யஸ்ய லோகோ மஹாத்மன
ரஷ்ய வர்க்கம் அடையத் தோள் நிழலிலே ஒதுங்கினாலும் -ஆள் சுருங்கி நிழல் பெருத்து இருக்கை –
அம் தோள் –
நோக்காதே படு குலை யடிக்கிலும் விடப் போகாதே தோள் –
உழுது பால் -ரக்ஷகமானது தான் போக்யமாய் இருக்கை –
சுந்தரத் தோளுடையான் இறே
பற்ப நாபன் –
கொப்பூழில் எழு கமலப் பூ வழகர் -என்று தான் தோற்று இருக்கும் துறை
பற்ப நாபா ஓ -நம்மாழ்வாரைக் கூப்பிடப் பண்ணிற்று இறே
பற்ப நாபன் கையில் ஆழி போல் மின்னி-
புத்ரஸ் தே ஜாத -என்று பிதாவானவன் அளவுடைமையாலே பேசாது இருந்தாலும்
உரிய அடியார் பக்கலிலே இறே உகப்புக் காணலாவது –
அங்கைத் தலத்திடை யாழி கொண்டான் -என்று
வெறும் புறத்திலே ஆலத்தி வழிக்க வேண்டும்படியான அழகிய கையிலே பிடித்த திருவாழி போலே மின்னி –
ஆழி யோடும் -என்று
வெளிச் சிறப்பிக்கைக்கும் –
மதி கெடுக்கைக்கும் பரிகரம் அதுவே இறே
வலம் புரி போல் -நின்று அதிர்ந்து-
சுடர் ஆழியும் பல்லாண்டு -என்னா –
அப்பாஞ்ச சன்னியமும் பல்லாண்டு -என்னுமவர்கள் இறே –
பூங்கொள் திரு முகத்து மடுத்தூதிய சங்கு ஒலியும்-என்று செவி மடுத்துக் கிடக்குமது இறே –
உண்பது சொல்லில் ஒண்ணாது மாறாதே நின்று அதிர வேணும்
தாழாதே –
நோன்பிலே நின்று உபக்ரமித்து உபவாச க்ருசைகளாய் இருந்த –
பொதுவாக உண்பதனை -என்று தான் சீறு பாறு என்னுமவர்கள் இறே –
நின்று அதிர்ந்து –
பாரத சமரத்தில் போலே ஒருகால் அதிர்ந்து விட ஒண்ணாது –
ஹர்தயா நிவ்யதாரயத்–என்று எதிரிகள் நெஞ்சு பிளக்கும் படி சப்திக்க ஒண்ணாது –
நாங்கள் வாழும்படி நின்று முழங்க வேணும் –
ஆழி போல் மின்னி வலம் புரி போல் நின்று அதிர்ந்து –
இவளுடைய ஸ்த்ரீத்வத்துக்கு முலைகள் போலே இறே அவனுடைய பும்ஸத்வத்துக்கு திவ்யாயுதங்கள் –
தாழாதே –
தம் தாமை ஆஸ்ரயித்தார் நோவு பட ஆறி இருக்கும் தேவதாந்த்ரங்களைப் போல் அன்றிக்கே –
மித்ர பாவமே அமையும்-விளம்பம் பொறேன்-என்ற சக்கரவர்த்தி திரு மகனைப் போலே யாக வேணும் –
(கீழே உலகு அளந்த உத்தமன் ஸ்பஷ்டம் -இதில் சக்ரவர்த்தி திருமகன் ஸூ சகம் -அடுத்து மதுரை மைந்தன் )
தேவதாந்த்ர பஜனம் பண்ணினாரைப் போலே அன்றிக்கே
பகவத் ஸமாச்ரயணம் பண்ணினாரைப் போலே பெற வேணும் –
கர்ம அனுகுணமாக வரும் பலத்துக்கு இறே தேவமாத்ருகம் போலே விளம்பம் உள்ளது –
பகவத் ஸமாச்ரயணீயம் நதீ மாத்ருகம் போலே
சரதமுமாய்
நிச்சயமுமாய் – தாழ்ப்பதும் செய்யாதே ஒழியும் இறே
சார்ங்கம் உதைத்த –
இரை பெறாத பாம்பு போலே -இலக்கு காணாமையாலே பேசாதே கிடக்கும்
ஸ்ரீ சார்ங்கம் பெருமாள் கடாக்ஷம் பெற்றவாறே
தானே சர வ்ருஷ்டியைப் பண்ணா நிற்கும் –
அவர் கடைக் கணித்து விட்டால் பின்னை அவராலும் மீட்கப் போகாது –
அகம்படியர் கோபித்தால் பின்னை அரசனால் மீட்கப் போகாது இறே
அவஷ்டப்யமஹத் தநு -பெருமாளால் அமைக்கப் போகாமை பற்றிக் கொண்டு நின்றார் அத்தனை –
சார்ங்கம் என்னும் வில்லாண்டான் -என்னக் கடவது இறே
சர மழை போல்
சர வர்ஷம் வவர்ஷ ஹ
வாழ உலகினில் பெய்திடாய்
சரம் போலே முடிக்க ஒண்ணாது –
அங்கு எதிரிகளான ராக்ஷசர் மேல் விட்டால் போலே அன்றிக்கே ஜகத்தடைய வாழ வேணும் –
ஈஸ்வரனாலே வர்ஷார்த்தமாக நியமிக்கப் பட்ட எனக்கு அடைத்த பணி யன்றோ நடத்துகிறது –
நீங்கள் இப்போது இரக்கிறது என் என்ன
நாங்களும்-மார்கழி நீராட -மகிழ்ந்தேலோ ரெம்பாவாய்-என்கிறார்கள் –
நாங்களும் கிருஷ்ணனும் சேரக் குளிக்கை உனக்கு கிடைப்பது ஒன்றோ –
நாங்கள் உன் வடிவைக் கண்டு த்வனியைக் கேட்டு எங்களுடைய தாபத்தை ஆற்றி
ப்ரீதிகளாய்க் கொண்டு மார்கழி நீராடுகிறோம் –
இவர்களை யுகப்பிக்கை இறே இவனுக்கு ஸ்வரூபம்
ப்ரகர்ஷ இஷ்யாமி யிலே இறே அந்வயம்
என்னுயிர்க்கு அது காலன்-என்ன வேண்டாவே கிருஷ்ணன் கூட நீராடுகையாலே –
—————————————————-
ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் ஸ்ரீ எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.