Thiruvonum's Weblog

மனக்கே ஆட்செய்எக் காலத்தும்’ என்று,என்
மனக்கே வந்துஇடை வீடுஇன்றி மன்னித்
தனக்கே யாக எனைக்கொள்ளும் ஈதே;
எனக்கே கண்ணனை யான்கொள் சிறப்பே.

    பொ-ரை : ‘எல்லாக் காலத்திலும் எனக்கே அடிமை செய்வாய்,’ என்று என் மனத்தின்கண் வந்து பிரிதலின்றி நிலை பெற்று நின்று, தனக்கே நான் உரியவனாம்படி என்னை ஏற்றுக்கொள்ளுமிதுவே, தனக்குத் தகுதியாகக் கிருஷ்ணனிடத்தில் யான் விரும்பிக் கொள்ளுகின்ற பயனாகும்.

    வி-கு : ‘எனக்கே தனக்கே’ என்பனவற்றிலுள்ள ஏகாரங்கள்; பிரிநிலைப்பொருளில் வந்தன. ‘மனக்கு’ என்பது ‘மாடக்கு’ என்பது போன்ற விகாரம். ‘என்று, வந்து, மன்னி, கொள்ளும் ஈதே சிறப்பு’ என முடிக்க. ‘கொள்சிறப்பு’ – வினைத்தொகை. கண்ணனை-வேற்றுமை மயக்கம்; ‘கண்ணனிடத்தில்’ என்பது பொருள்.ஈடு : நான்காம் பாட்டு. ¹இத்திருவாய்மொழியில், இவர் அறுதியிட்ட பிராப்பியமாவது, ²மலர்மாலை, சந்தனம் முதலியவைகளைப் போன்று ‘தனக்கேயாக என்னைக்கொள்ளும் ஈதே’ என்பதே அன்றோ? அதனை இப்பாசுரத்தில் அருளிச்செய்கிறார். ³‘சர்வேஸ்வரன் மூன்று விதமான சேதநரையும் சொரூபத்திற்குத் தகுதியாக அடிமை கொள்ளுகின்றான்; நாமும் அப்படியே சொரூபத்திற்குத் தகுதியான பேறு பெறுவோமே!’ என்று அருளிச்செய்கிறார் என்று இவ்விடத்திலே எம்பார் அருளிச்செய்வர். ⁴‘முத்தரும் நித்தியரும், தாங்களும் ஆனந்தித்து அவனையும் ஆனந்திப்பிப்பார்கள்; பத்தர், தாங்கள் ஆனந்தியாமல் அவனை ஆனந்திப்பிப்பர்; ‘இன்புறும் இவ்விளையாட்டு உடையான்’ அன்றே? மயர்வு அற மதி நலம் அருளப் பெற்றவர்கள், ‘இறைவன் திருவுள்ளமானபடி செய்கிறான்’ என்று

இராமல், ‘தனக்கேயாக எனைக்கொள்ளும் ஈதே’ என்று பிரார்த்தித்தல் என்?’ என்று பிள்ளை திருநறையூர் அரையர் எம்பாரைக் கேட்க, ‘அது கேளீர்; முன்பு பிரிந்து அன்று; பின்பு பிரிவிற்குக் காரணமுண்டாய் அன்று; இரண்டும் இன்றி இருக்கச்செய்தே, ¹‘அகலகில்லேன் அகலகில்லேன்’ என்று கூறும்படி செய்வது விஷயத்தின் தன்மையே அன்றோ? அப்படியே, பேற்றிலே உள்ள ருசி பிரார்த்திக்கப் பண்ணுகிறதுகாணும்’ என்று அருளிச்செய்தார்.

    ²எம் மா வீட்டில் எம் மா வீடாய், வைஷ்ணவர்கள் அனைவர்க்கும் செல்வமுமாய், உபநிடதத்தின் இரகசியப் பொருளாய், சர்வேஸ்வரன் பக்கலிலே விரும்பிப் பெறுமதாய், இவ்வாத்துமாவுக்கு வகுத்ததுமான பாரதந்திரியத்தை அவன் பக்கலிலே விரும்புகிறார்.

    எனக்கே ஆட்செய் எக்காலத்தும் என்று என் மனக்கே வந்து இடைவீடு இன்றி மன்னி – முதலிலே ‘ஆள் செய்’ என்னவேண்டும்; இதனால்,  ஸ்வாதந்திரியத்தை வேறுபடுத்தி நீக்குகிறார்; ‘எனக்கு ஆள் செய்’ என்ன வேண்டும்; இதனால்,  அடையத் தகுதி இல்லாத மற்றையோரை வேறுபடுத்தி நீக்குகிறார்; ‘எனக்கே ஆள்செய்’ என்ன வேண்டும்; இதனால், தனக்கும் அவனுக்கும் பொதுவான நிலையைத் தவிர்க்கிறார். இதுதான் ஒழிவில் காலம் எல்லாம் உடனாய் மன்னி நிற்க வேண்டியதாதலின், ‘எக்காலத்தும்’ என்கிறார். ³’எனக்காக இதனைச் செய் என்று கூறுக, என்கிறபடியே, ‘இன்னதைச் செய்’ என்று ஏவிக்கொள்ள வேண்டியிருத்தலின், ‘என்று’ என்கிறார். ‘இப்படி ஒரு வார்த்தை அருளிச் செய்து நெடுங்கை நீட்டாக இருக்க ஒண்ணாது; என்னுடைய மனத்திலே வந்து புகுதல் வேண்டும்’ என்பார், ‘என் மனக்கே

வந்து’ என்கிறார். ‘புகுந்தாலும் போக்கு வரத்து உண்டாக ஒண்ணாது, நிலையியற்பொருள் போன்று எழுந்தருளியிருக்க வேண்டும்’ என்பார், ‘இடைவீடின்றி மன்னி’ என்கிறார். ‘இருந்து கொள்ளும் காரியம் என்?’ எனின், ‘தனக்கேயாக எனைக் கொள்ளும் ஈதே’ என்கிறார்; அதாவது, மலர் மாலை, சந்தனம் முதலியவைகளைப் போன்று கொள்ள வேண்டும். ‘அவை, பிறர்க்கேயாக இருக்கும் பொருள்களாமோ?’ எனின், அவை, சூடுமவனுக்கும் பூசுமவனுக்கும் உறுப்பாய், மிகுதியைக் கழித்துப் போகடுமித்தனையே அன்றோ?’ ஆயின், அடிமையாய் உள்ள ஒருவனுக்கு, தான் ஒன்றை விரும்பிக் கேட்பதற்கு இடம் உண்டோ?’ எனின், ‘இருவர் கலக்குமிடத்துக் கலவியால் பிறக்கும் இனிமையும் இரண்டு தலைக்கும் ஒத்து இருக்குமன்றே? அங்ஙனம் என்னுடைய பிரீதிக்கு நான் சேர்ந்தவனாக ஒண்ணாது,’ என்கிறார் என்றபடி.

    ‘இதுகாறும், ‘அம்மா’, ‘நின்’ என்பன போன்று முன்னிலையாகக் கூறிவந்தவர், இப்பாசுரத்தில், ‘தனக்கே’ என்றும், ‘கண்ணனை’ என்றும் படர்க்கையாக அருளிச்செய்வதற்குக் காரணம் என்?’ எனின், ‘பேற்றினை அறுதியிடும் சமயத்தில் திருமுகத்தைப் பார்க்கில் உறுதி குலையும்’ என்று கவிழ்ந்திருந்து கையோலை செய்து கொடுக்கிறார்.

    ¹மேல் ‘தனக்கேயாக’ என்ற பின்புத்தை ‘எனக்கே’ என்ன வேண்டுமன்றே? ஆதலின், ‘எனக்கே’ என்கிறார். இனி, புருஷார்த்தம் ஆகைக்காகச் சொல்லுகிறார் எனலுமாம். ²‘விரும்பிப் பெறவேண்டியவன் ஒரு சேதநனே ஆவன். நீர் விரும்புகிற இது செய்வோமாகப் பார்த்தால் எல்லார்க்கும் செய்ய வேண்டுங்காணும்’ என்ன, ‘யான் கொள்’ என்கிறார்; அதாவது, ‘சொரூப ஞானத்தை நீ பிறப்பிக்க, அதனாலே சொருப ஞானமுடைய நான் ஒருவனும் பெறும்படி செய்யவேண்டும்’ என்றபடி. ‘உமக்கும் நம்மால் எப்போதும் செய்யப்போகாது’ என்ன, ‘சிறப்பே’ என்கிறார்;அதாவது ¹பலகால் வேண்டா; ஒருகால் அமையும்; அதுதன்னிலும், திருவாசலைக் காப்பிட்டு ஒருவர் அறியாதபடி சிறப்பாகச் செய்யவும் அமையும். சிறப்பாவது, ஏற்றம். அதாவது, புருஷார்த்தம். ‘சொரூபத்திற்குத் தக்கதான புருஷார்த்தத்தைக் கொண்டருள வேண்டும்’ என்றபடி. ‘இனி, சிறப்பாவது, முத்தியும், செல்வமும், நன்றியும்’, என்றது, ‘நான் உன்பக்கல் கொள்ளும் மோக்ஷம் உனக்கேயாக எனைக் கொள்ளுமதுவே’ என்னுதல்; அன்றிக்கே, ‘உன் பக்கல் கொள்ளும் செல்வம் உனக்கேயாக எனைக்கொள்ளுமதுவே’ என்னுதல்; அன்றிக்கே, நன்றி உனக்கேயாக எனைக்கொள்ளுமதுவே’ என்னுதல் என்றபடி.

. இத்திருவாய்மொழிக்கு நிதானம் இப்பாசுரம் என்னுமிடம் தோன்ற அருளிச்செய்கிறார்.
‘இத்திருவாய்மொழியில்’ என்று தொடங்கி.

2. ‘பலவுறு நறுஞ்சாந்தம் யடுப்பவர்க் கல்லதை
மலையுளே பிறப்பினும் மலைக்கவைதாம் என்செய்யும்?
நினையுங்கால் நும்மகள் நுமக்குமாங் கனையளே;

  ‘சீர்கெழு வெண்முத்தம் அணிபவர்க் கல்லதை
நீருளே பிறப்பினும் நீர்க்கவைதாம் என்செய்யும்?
தேருங்கால் நும்மகள் நுமக்குமாங் கனையளே;                        

  ‘ஏழ்புணர் இன்னிசை முரல்பவர்க் கல்லதை
யாழுளே பிறப்பினும் யாழ்க்குஅவைதாம் என்செய்யும்?
சூழுங்கால் நும்மகள் நுமக்குமாங் கனையளே.’                  

(கலித். 9)

  என்னும் தாழிசைகள் ஈண்டு ஒருபுடை ஒப்பு நோக்கலாகும்.

3. ‘சர்வேஸ்வரன் மூன்று வகைப்பட்ட சேதனரையும் தங்களுக்கு அனுபவத்தின் பயன்
இன்றிக்கே தனக்கே உறுப்பாம்படி ஸ்வரூப அநுரூபமாக அடிமை கொள்ளாநின்றான்
அன்றோ? நாமும் அப்படியே ஸ்வரூப அநுரூபமான பேறு பெறுவோமே!’ என்று
அருளிச்செய்கிறார் என்றபடி.

4. மூன்று வகைப்பட்ட சேதனரும் அத்தலைக்கு உறுப்பாம் படியை விரிக்கிறார், ‘முத்தரும்
நித்தியரும்’ என்று தொடங்கி. முத்தரும் நித்தியரும் ‘அஹமந்நம் அஹமந்நம்’ என்று
அவனை ஆனந்திப்பித்து, அவன் உகந்த அவ்வழியாலே ‘அஹமந்நாத’ என்று
தாங்களும் ஆனந்திப்பர்கள் என்றபடி. பத்தர், ‘அறிவில்லாத சம்சாரிகள் தங்களுடைய
சுக துக்கங்களுக்குத் தாம் காரணர்  அல்லர்; ஈஸ்வரனாலே ஏவப்பட்டே
சுவர்க்கத்தையோ நரகத்தையோ அடைகிறார்கள்;’ என்கிறபடியே, தாங்கள்
ஆனந்தியாமல் அவனுக்கு லீலா விஷயமாய்க்கொண்டு அவனை ஆனந்திப்பிப்பர்கள்
என்றபடி. பத்தர்கள் ஈஸ்வரனுடைய ஆனந்தத்திற்குக் காரணமாயிருப்பர்கள் என்பதற்குக்
காட்டும் மேற்கோள் ‘இன்புறும் இவ்விளையாட்டு உடையான்’ என்பது. இப்பாசுரம்,
திருவாய். 3. 10 : 7. பத்தர் – கட்டுப்பட்டவர்.

2. ‘எம் மா வீட்டில் எம் மா வீடாய்’ என்றது முதல் ‘விரும்புகிறார்’ என்றது முடிய,
பாசுரத்திற்கு அவதாரிகை. ‘எம் மா வீட்டில் எம் மா வீடாய்’ என்றது. திருவாய்மொழி
ஆயிரத்திலும் வைத்துக் கொண்டு பேற்றினை அறுதியிடுதலைப் பற்றிக் கூறுகின்ற ‘எம்
மா வீடு’ பத்துப் பாட்டும் சாரமாயிருக்கும்; அவற்றில் இது நிதானமான பாசுரமாகையாலே
சார தமமாயிருக்கும் என்றபடி. ‘வைஷ்ணவர்களனைவர்க்கும் செல்வமாய்’ என்றது. ‘ஸ்ரீ
வைஷ்ணவ அதிகாரிக்கு இப்பாசுரப்பொருள் அவசியம் அபேக்ஷிதம’ என்றபடி.
‘உபநிடதத்தின் இரகசியப்பொருளாய்’ என்றது, கடவல்லியுபநிக்ஷத்துச் சித்தமான
துவயத்தில் ‘நம்:’ என்னும் பதத்தின் பொருள் இங்குக் கூறப்படுகின்றது என்றபடி.

’எனக்கே’ என்று அகங்காரம் தோன்றச் சொல்லுதல் குற்றம் அன்றோ?’ என்னும்
வினாவிற்கு விடையாக, ‘மேல் ‘தனக்கேயாக’ என்றார்’ என்று தொடங்கி
அருளிச்செய்கிறார்.

2. ‘புருஷார்த்தமானால், ‘எனக்கு’ என்னவேண்டுமோ?’ என்னும் வினாவிற்கு விடையாக,
‘விரும்பிப் பெற வேண்டியவன்’ என்று தொடங்கி அருளிச்செய்கிறார். ஆக, ‘எனக்கு’
என்பதற்குப் பொருள், ‘உனக்கே உறுப்பான எனக்கு’ என்பதாம்.

. ’சிறப்பு’ என்பது, ஒருகால விசேஷத்திலே ஒருகால் செய்யப்படுவதாதலின், ‘பலகால்
வேண்டா; ஒருகால் அமையும்,’ என்கிறார். ‘கண்ணனை யான்’ என்ற ஒருமைக்கு பாவம்,
‘அதுதன்னிலும்’ என்று தொடங்கும் வாக்கியம்.

நிதான பாசுரம் –
நிஷ்கரிஷித்த பிராப்யம் -செய்கிறார் இதில் –
மாலை சந்தனாதிகளோ பாதி -அவன் ஆனந்ததுக்கே கைங்கர்யம் செய்ய வேண்டும் என்கிறார் –
நிலா தென்றல் சந்தனம் புஷ்பம் போலே –
சைதன்யம் இருந்தாலும் –
தனக்கே யாக
எம்பார் அருளிச் செய்த வார்த்தை -திரிவித செதனரை -பக்த முக்த நித்ய -மூன்று வித கைங்கர்யம்
முக்தரும் நித்தியரும் தாங்களும் ஆனந்தம் அவனும் ஆனந்தம் அடைய செய்பவர்கள்
இன்புறும் விளையாட்டு உடையவர் -அவன் மட்டும் ஆனந்தம் கேவல லீலை -பக்தர்
இதுக்கு பிரயோஜனம் கேவல லீலை -சிருஷ்டியாகிற வியாபாரத்துக்கு பிரயோஜனம் –
எப்படி ஆனந்தம் நாம் சம்சாரத்தில் உழன்றால் -கரண களேபரங்கள் கொடுத்து –
குழந்தை ரூபாய் நோட்டை கிழிக்கும் பொழுது வேடிக்கை உண்டாக்கி ஆனந்தம் –
முக்தர் -கேவலர் -எம்பெருமானை ஆனந்திக்காமல் தாங்கள் மட்டும் -ஆனந்திக்க –
ஆழ்வார் நித்யர்  இருக்க ஆசைப்படுகிறார் –
தனக்கே யாக எனைக் கொள்ளும்
பிள்ளை திரு நறையூர் அரையர் -மயர்வற மதி நலம் அருள பெற்றவர் தனியாக பிரார்த்திக்க வேண்டுமா -என்று கேட்க
எம்பார் -பேறு உயர்ந்தத்தால் -மீண்டும் சொல்லி
பெரிய பிராட்டியார் திரு மார்பில் எழுந்து அருளி இருக்கச் செய்தேயும் -அகல கில்லேன் இறையும் -சொல்வது போலே –
விஷய வை லஷண்யம் -முன்பு பிரிந்து அன்றும் பிரிய பிரசக்தி இன்றி இருந்தும் பிராட்டி அருளுவது போலே –
இட்ட படி பண்ணிக் கொள்ள பிரார்த்திக்கிறார் பிராப்ய ருசியில் ஈடுபாடு -அதிகம் இருப்பதால்
எ ம்மா வீட்டில் எ ம்மா வீடு பாசுரம்
சார திருவாய் மொழியில் சாரம் பாசுரம் –
அஹம் அன்னம் -உபநிஷத்குஹ்யம் சாரம் -புசிக்கும் ஆனந்தம் அவனது தானே –
ஸ்ரீ வைஷ்ணவ சம்ப்ரதாய முழு விஷயம் இது தானே –
வகுத்த பாரதந்த்ர்யம் பிரார்த்தி பெற வேண்டியது –
எனக்கே ஆட் செய்யும் எக்காலத்தும் என்று சொல்ல வேண்டும்
மனத்தே வந்து இடை வீடு இன்றி மன்னி –
நான் பெற வேண்டிய சிறப்பு இது தான்
முதலிலே ஆட் செய் -ஸ்வா தந்த்ர்யம் வ்யாவர்த்திக்கிறது
அடுத்து எனக்கு ஆட் செய் -அந்ய சேஷத்வம் அபிராப்த விஷயம் வ்யாவர்த்திக்கிறது
எனக்கே ஆட் -தனக்கும் எனக்கும் பொதுவான நிலை தவிர்ந்து -என்னுடைய ஆனந்ததுக்கே மட்டுமே –
என்னுடைய பிரயோஜனத்துக்கு மட்டுமே கைங்கர்யம் செய் -சொல்ல வேண்டும் –
ஒழிவில் காலம் எல்லாம் உடனே மன்னி வழு இல்லா அடிமை
உமக்கு எது இஷ்டமோ அங்கு பர்ண சாலை அமையும் -சொல்லி ஏவி கார்யம் கொள்ள வேண்டும் –
கூவிப் பணி கொள்ளாய் -அருளிப்பாடி -இன்றும் –
சாதித்து அருள -எம்பெருமான் பிரதி நிதியாக சொல்லி -சேவ காலம் சாதிக்க நியமித்து –
ஆக்ஞை பின் பற்ற வேண்டும்
இந்த வார்த்தை அருளிச் செய்து நெடும் கை நீட்டாக இருக்க ஒண்ணாது
என் மனக்கே வந்து
புகுந்தாலும் போக்கு வரத்து இன்றி ஸ்தாவர பிரதிஷ்டை மூலவர் போல்
இருந்து கொள்ளும் கார்யம்
தனக்கே யாக எனைக் கொள்ளும்
சூடுவாருக்கும் -பூசிக் கொள்வாருக்கும்
மாலை சந்தானம் -போலே
மிதுனமாக -பேற்றுக்கு இனிமை இரண்டு தலைக்கும் ஒக்கும் பார்த்தா பார்யை
என் ப்ரீதிக்கு அந்வயம் இன்றி -உனக்கே யாக
முன்னிலையாக பேசிய ஆழ்வார் நின் செம்மா பாதம் -நின் கழல் –
அம்மா என்றும் சம்போதித்து -இங்கே தனக்கேயாக -உனக்கேயாக சொல்லாமல் –
படர்க்கையில் -சொல்லி –
திரு முகம் பார்த்தால்  வ்யாவச்யம் குலைந்து அப் பாஞ்ச ஜன்யம் போலே –
தலை குனிந்து -பாசுரம் -கையும் பாஞ்ச ஜன்ய பர பாக அழகை பார்க்க மாட்டாமல் –
உறுதி குலையுமே பார்த்தால்
தளிகை மூக்கை மூடிக் கொண்டே போய் சமர்ப்பிக்க வாசனை கூட முகரக் கூடாது
புஷ்பம் திருவரங்கத்தில் இன்றும் இப்படி எழுந்து அருளிக் கொண்டு போவார்கள் –
திரு முகம் அழகின் காரணமாக உறுதி குலையும் -கவிழ்ந்து இருந்து பாசுரம் அருளுகிறார் –
கையோலை செய்து கொடுக்கிறார்
எனக்கே கண்ணனை –
தனக்கே பின்புத்தல் அந்த ஆனந்தம் தமக்கு
அஹம் அன்னம் -அஹம் அன்னாதாக புஜிக்க படுகிறேன் –
அன்னம் சைதன்யம் பிரவசிக்க வில்லையே –
ஆனந்தம் மேலும் வளர்க்கும் –
முந்திரி பருப்பு சக்கரைப் பொங்கலில்  போடுவது போலே
எதிர் விழி கொடுத்து –
தொடர்ந்து போகும் தொல்லை இன்பம் chain action
மற்றை நம் காமங்கள் மாற்று -நீக்கு இல்லை -போக்கு இல்லை மாற்று –
அனைவருக்கும் கொடுக்கிறாயோ
எனக்கே கண்ணனை யான் கொள்ளும் சிறப்பே
ஸ்வரூப ஞானத்தை பிறபித்த பின்பு கொடுத்து தான் வேண்டும்
சிறப்பே பல கால் வேண்டும் ஒரு தடவை திருக் காப்பு சாத்தி ஒருவரும்
அறியாதபடி ஏகாந்தமாக ஊமை தலையில் எம்பெருமானார் திருவடி சிறப்பாக
புருஷார்த்தம் ஸ்வரூப அனுரூபமாக
முக்தி செல்வம் – யாக
சிறப்பாக அருள வேணும் –

இந்த அர்த்தம் திருப்பாவை சாரம்
உனக்கே நாம் ஆட் செய்வோம் –
விபரமாக திருப்பாவை சாரம் பார்ப்போம் –

திருப்பாவை சார அர்த்தம் உபநிஷத் உக்ய தம அர்த்தம் –
அவனது ஆனந்தத்துக்கு செய்யும் கைங்கர்யமும் அவன் அருளாலே -பெற -பெறுவோம் –
அவன் ஆனந்தம் கண்டு நாம் ஆனந்தம் பெற சைதன்யம்
திருவாய் மொழியின் எம்மா வீட்டு அர்த்தம்
எம்மா வீட்டில் எம்மா வீடு -பாசுரம் இது –
எஞ்ஞான்றும் -ஐயார் கண்டம் அடக்கிலும் இதே வேண்டுவது –
நிஷ்கரிஷித்த -பிராப்யம் -நிலா சந்தானம் போலே அசித் பதார்த்தம் போன்ற
தனக்கே யாக எனைக் கொள்ளும் ஈதே
த்ரிவித சேதனரையும் பக்தர் முக்தர் நித்யர் -எம்பார் பணிப்பர்
அவனை ஆனந்திப்பித்து தாங்கள் ஆனந்தம் முக்தர் நித்யர்
பக்தர் தாங்கள் ஆனந்தியாதே அவனை ஆனந்தித்து லீலா கைவல்யம் –
ஸ்வா தந்த்ர்யமும் கொடுத்து -அது தான் லீலை -சம்சாரிகள்
இன்புறும் இவ்விளையாட்டு உடையான் –
மயர்வற மதி நலம் அருள பெற்றவர் -தனக்கே யாக எனைக் கொள்ளும் ஈதே பிரார்த்திப்பது எதற்கு –
பிள்ளை திரு நறையூர் அரையர் எம்பாரை கேட்க -உயர்ந்த புருஷார்த்தம் என்பதால் பிரார்த்திக்கிறார் –
அகலகில்லேன் இறையும் என்று பிராட்டி சொல்வது போலே –
சமுத்திர ராஜ புத்ரி பிராட்டி -அவதாரத்தில் பிரிந்தது –
ஸ்வாபாவிகமாக பார்த்தால் பிரிவே இல்லையே -பிரிவதற்கு பிரசங்கமும் இல்லை –
விஷய வை லஷன்யத்தால் -அருளிய வார்த்தை -பிராப்ய ருசியால் –
கிடைத்தா ல் அல்லது தரிக்க முடியாதே –
எம்மா வீட்டில் எம்மா வீடு -அமுதில் வரும் பெண்ணமுது போலே -இந்த பாச்ய்ரம்
உபநிஷத் குக்யம் அஹம் அன்னம் வார்த்தையால் -ரத்ன ஹாரம் -பாதுகாத்து வைத்து –
சர்வேஸ்வரன் பக்கலில் அபெஷித்து பெறுவது ஆத்மாவுக்கு இது தான் வகுத்தது
உனக்கே நாம் ஆட் செய்வோம் -மற்றை நம் காமங்கள் மாற்று -அவனுக்கு சொல்லி கொடுக்கிறார்
ஆட்  செய் ஸ்வா தந்த்ர்யம் தவிர்த்து
எனக்கு  ஆட செய் /-அப்ராப்த விஷயங்களை வ்யாவர்த்திக்கிறது அந்ய சேஷத்வம் கழித்து
எனக்கே ஆட்  செய் -தனக்கும் எனக்கும் பொதுவான நிலை கழித்து -அவனுடைய ஆனந்துக்கு மட்டுமே
இது தான் ஒழிவில் காலம் எல்லாம் உடனாய் மன்னி -எக்காலத்தும் வேண்டும் என்கிறார் –
ஏவிப் பணி கொள்ள வேண்டும் -பிரியதாம் மாம் வத -காட்டி நியமிக்க வேண்டும்
இப்படி வார்த்தை அருளி நெடும் கை நீட்டாமல் -மனக்கே வந்து ஹிருதயத்தில் புகுந்து
போக்கு வரத்து இன்றி -இடைவீடு இன்று மன்னி ஸ்தாவர பிரதிஷ்டை போலே எழுந்து அருளி இருக்க வேண்டும்
இருந்து கொள்ளும் கார்யம் என்னது -தனக்கே யாக எனைக் கொள்ளும் ஈதே
மாலை சந்தனம் சூடிக் கொள்ளும் ஆனந்தம் -மிகுதி கழுத்து வலிக்கும் இத்தனை இ றே
சேதனர் -என்பதால் -மிதுனமாய் பரிமாறா நின்றால் -இன்பம் இருவருக்கும் இருக்கும்
உனக்கே யாக இருக்க வேண்டும் –
நின் செம்மா பாதம் முன்னிலை சொல்லி –
நின் கழல் யான் எய்த -இரண்டாம் பாட்டில்
நின் கழல்-மூன்றாவது
பிரத்யஷ உத்தேச்யம் -உனக்கேயாக சொல்லாமல் தனக்கே யாக -படர்க்கையில் சொல்லுவான் என் என்னில்
திரு முகம் பார்த்தால் வய்வசாயம் குறையுமே -உறுதியை குலைக்குமே என்று பயந்து
பிராப்ய நிஷ்கர்ஷம் கவிழ்ந்து கை யோலை செய்து கொடுக்கிறார் –
அப்பாஞ்ச ஜன்யம் போலே -தனது கண் எச்சில் படாமல் இருக்க -கவிழ தலை
இட்டு எனக்கே கண்ணனை -தனக்கே யாக என்று பின்புத்தை  எனக்கே என்பதால் –
புருஷார்த்தம் ஆக்குவதற்காக சொல்லுகிறார்
புருஷனால் ஆர்த்திக்க பட வேண்டுமே -சேதனன் தான் அபேஷிக்க வேண்டும் –
எல்லாருக்கும் செய்ய வேண்டுமே சர்வ முக்தி பிரசங்கம்
யான் கொள்ளும் சிறப்பே -ஸ்வரூப ஞானம் நீ பிறப்பிக்க அத்தாலே
ஸ்வரூப ஞானம் உடைய நான் பெற வேண்டுமே
பல கல் வேண்டா ஒரு கால் அமையும்
அது தன்னிலும் யாவரும் அறியாமல் ஏகாந்தமாக அருளினால் போதும்
சிறப்பே -புருஷார்த்தம் கொண்டு அருள வேண்டும் -கொடுத்து அருள வேண்டும் சொல்ல வில்லை
சிறப்பு -முக்தி சம்பத் நன்றி -மூன்றும்

செய்யேல் தீவினை என்றுஅருள் செய்யும்என்
கய்யார் சக்கரக் கண்ண பிரானே!
அய்யார் கண்டம் அடைக்கிலும் நின்கழல்
எய்யாது ஏத்த அருள்செய் எனக்கே.

    பொ-ரை : ‘கொடிய பாவங்களைச் செய்யாதே’ என்று திரு அருளைச் செய்கின்ற, கையிலே தரித்திருக்கின்ற சக்கரத்தையுடைய என் கண்ணபிரானே! கோழையானது கழுத்தை அடைக்கின்ற அக்காலத்திலும் நின் திருவடிகளை மறவாமல் ஏத்தும்படி எனக்கு அருள் செய்க.

    வி-கு : கய் -கை, ‘அய் – ஐ’ எனபன. ஐகாரத்திற்கு அகரயகரங்கள் எதுகை நோக்கிப் போலியாய் வந்தன; ‘அகரத் திம்பர் யகரப்புள்ளியும், ஐயென் நெடுஞ்சினை மெய்பெறத் தோன்றும்’ என்றார் ஆசிரியர் தொல்காப்பியனார்    ( தொல். எழுத்) ஐ-கோழை. ‘ஆர்’ விகுதி இழிவின் கண் வந்தது. அன்றி, ‘ஆர் ஐ’ என்று மாற்றிப் பொருள் கோடலுமாம். எய்த்தல் -இளைத்தல்; எய்யாது – இளையாமல்.

    ஈடு : மூன்றாம் பாட்டு. ¹இப்பாசுரத்தில் வாயினாற்பெறும் பேற்றை விரும்புகிறார்.

    ‘செய்யேல் தீவினை’ என்று அருள் செய்யும் என் கையார் சக்கரக் கண்ணபிரானே –²‘கையும் திருவாழியும் பொருந்தி இருக்கிற இருப்புக் கண்டாயே, நம் பவ்யதை கண்டாயே; நம்மை நுகர்தல் அழகியதோ? சிற்றின்பங்களிலே ஈடுபாடு உள்ளவனாய்க் கேட்டினை அடைதல் அழகியதோ?’ என்று கையில் திருவாழியையும் பவ்யதையையும் காட்டி இவருடைய தீவினைகளைத் தவிர்த்தான் என்றது, ‘சாஸ்திரங்களை உபதேசித்து அன்று’ என்றபடி. ஐயார் கண்டம் அடைக்கிலும் நின் கழல் எய்யாது ஏத்த – செறிந்த கோழையானது கண்டத்தை அடைக்கிலும், உன்னுடைய எல்லையற்ற இனிமைப் பொருளான திருவடிகளை நான் மறவாமல் ஏத்வல்லனாம்படி பண்ணியருள வேண்டும். ¹‘துன்பத்தை நீக்க வேண்டும்’ என்கிறேன். அல்லேன்; ²‘துன்பம் வந்த காலத்திலும், உன்னை அடைந்திருக்கிற என்னுடைய எண்ணமானது கேட்டை அடையாமல் இருந்ததே ஆனால், அதைக்கொண்டு எப்பொழுதும் பேறு பெற்றவனாக இருக்கிறேன்’ என்கிறபடியே, ‘ஏதேனும் ³உத்கிரமண சமயத்திலும் உன் திருவடிகளை நான் இளையாதே ஏத்தும்படி செய்தருளவேண்டும்’ என்றபடி. இனி, ‘ஐயார் கண்டம் அடைக்கிலும்’ என்பதற்கு, ⁴‘உக்கிரமண தசையைப் பார்த்துக் கோழைப் பையலார் வந்து மிடறு பிடிக்கினும்’ என்று பொருள் கூறலுமாம். ‘அது, ஒரு நல்வினையின் பலம் அன்றோ?’ என்ன, ‘அருள் செய்’ என்கிறார், ‘இவன் பெற்றிடுவான்’ என்று இரங்கியருளவேண்டும் என்கிறார் என்றபடி. ‘ஆயின், இது எல்லார்க்கும் செய்யவேண்டி வாராதோ?’ என்ன, ‘எனக்கே’ என்கிறார்; ‘உன் முன்னிலையில் வேண்டிக்கொள்ளுகின்ற என் ஒருவனுக்குச் செய்தருள வேண்டும்’ என்றபடி.

ஏத்த அருள்செய் எனக்கே’ என்றதனைக் கடாட்சித்து, அவதாரிகை அருளிச்செய்கிறார்.

2. ‘கையார் சக்கரம்’ என்றதனை நோக்கிக் ‘கையும் திருவாழியும்‘ என்ற  வாக்கியத்தை
அருளிச்செய்கிறார். ‘கண்ணபிரானே’ என்றதனை நோக்கி, ‘நம் பவ்யதை கண்டாயே’
என்கிறார். ‘சிற்றின்பங்களிலே’ என்றது, ‘தீவினை’ என்றதன் பொருள்.

1. ’ஐயார் கண்ட மடைக்கிலும்’ என்பதற்கு பாவம், ‘துன்பத்தை நீக்க வேண்டும்’ என்று
தொடங்கும் வாக்கியம்.

2. ஜிதந்தா ஸ்தோத்திரம்.

3. உத்கிரமணசமயம் – உயிர் வெளிக்கிளம்புகிற சமயம்: இறக்கும் சமயம் என்றபடி.

4. ‘உத்கிரமணதசையைப் பார்த்து’ என்று தொடங்கி, ரசோக்தியாகப் பொருள்
அருளிச்செய்கிறார்.

வாசிகமான பேற்றை பிரார்த்திக்கிறார் இதில் –
ஏத்த அருள் செய்
துஷ் கர்மங்களை  செய்யாதே –
அருள் செய்யும் கை யார் சக்கரக் கண்ணபிரான்
ஐ யார் -கோழை -கண்டம் அடை க்கிலும் –
ஸ்தோத்ரம் செய்யும் படி அருள் செய் –
செய்யேல் தீ வினை -கையும் திரு ஆழியும் கண்ட அழகை கண்டவாறே
விஷய பிராவண்யம் தவிர்ந்து -காண்தகு தோள் அண்ணல் –
கண்ண பிரான் -பவ்யதையும் காட்டி -பின்பு -விஷயாந்தரம் பக்கம் போக மாட்டோமே
நம்மை அனுபவிக்க அழகியதோ -அநர்த்த படுக்கை அழகியதோ –
சாஸ்திர பிரதானாதிகளால் அன்று
துயர் அரு சுடர் அடி முதலில் ஈடு பட்டவர் தானே –
தீ வினை இத்தால் தவிர்த்து அருளி –
துக்க நிவ்ருத்தி வேண்டும் என்று அபெஷிக்கிறேன் அல்லேன்
துர் கதி தசையிலும் உன்னை நினைந்து இருக்க -அருளுவாய் –
இளையாதே -கை வாங்காமல் உன்னை ஏற்றும் படி அருள வேணும் –
செறிந்த ச்லேஷ்மா கபம் தொண்டையை அடைத்தாலும் –
கோழை -சப்தம் கொண்டு -உகரம தசை பார்த்து இருப்பாரே கோழை பையலார் மிடறு பிடிப்பார் –
அந்திம ஸ்ம்ருதி கிடைப்பது கஷ்டம் –
பெரியாழ்வார் -ஆடி கருடன் -P B A சுவாமிகள் -தாகமாக இருக்கிறது -கிரகத்துக்கு உள்ளே புறப்பாடு சேவிக்க போக –
கோஷ்டியை செவித்ததே இல்லை முன்னே வந்ததால் –
தரையிலே படுக்க -பரம பதம் -பல்லாண்டு பாடணும் -நினைவுடனே சென்றார் –
பா க்யவானுக்களுக்கு தான் கிட்டும்
வேளுக்குடி சுவாமிகளுக்கும் திருவாராதனம் செய்த பின்பு கிட்டியதாம் –
அருள் செய் -இவனுக்கு கிடக்க வேண்டும் என்று அனுக்ரகனம் செய் என்கிறார் –
இரங்கி அருள வேணும்
எனக்கே -மற்றவருக்கு செய்கிறாயோ இல்லை எனக்கு அருள வேணும் என்கிறார் –

²இஃதே யான்உன்னைக் கொள்வதுஎஞ் ஞான்றும்;என்
மய்தோய் சோதி மணிவண்ண! எந்தாய்!
எய்தா நின்கழல் யான்எய்த, ஞானக்
கய்தா; காலக் கழிவுசெய் யேலே.

பொ-ரை : கருமை படிந்த ஒளியையுடைய மாணிக்கம் போன்ற நிறத்தையுடைய என் எந்தையே! எப்பொழுதும் யான் உன்னிடத்தில் கேட்பது இஃதேயாம்; ‘எஃது?’ என்னில், தனது முயற்சி கொண்டு அடைய முடியாத உன் திருவடிகளை யான் அடையும்படி ஞானமாகிய கையைக் கொடு; காலம் நீட்டித்தல் செய்யாதே.

    வி-கு : எந்தாய் – விளிப்பெயர். ‘எஞ்ஞான்றும் யான் உன்னைக் கொள்வது இஃதே’ என மாற்றுக. செய்யேல் – எதிர்மறை முற்று.

    ஈடு : இரண்டாம் பாட்டு. ¹முதற்பாட்டில், உடலால் அமையும் பேற்றை விரும்பினார்; இப்பாட்டில், மானசமான பேற்றை விரும்புகிறார்.

    முதற்பாசுரத்தில் ‘இஃதே’ என்று கூறியிருந்தும் ²’ஒரு பொருளையே பலகால் கேட்பின் மற்று ஒன்றிலே தடுமாறிச் செல்லவும் கூடுமாதலின், இதிலே நிலை நின்றமை அறிய வேண்டும்’ என்று நினைத்து ‘இதுவும் இன்னம் எதுவும் வேண்டும்?’ என்றான் ஈஸ்வரன்; ‘இஃதே’ என்கிறார். ‘நீர் இதிலே நிலை நின்றீர் என்னும் இடம் நாம் அறியும்படி யாங்ஙனம்?’ என்ன யான் உன்னைக் கொள்வது – ³இருவருடையவும் தர்மியே இதில் பிரமாணம். அதாவது, ⁴ஸ்வாமியான உன் பக்கல் அடியவனான நான் கொள்ளுமது. இதுவே ‘நம்முடைய ஸ்வாமித்துவமும் உம்முடைய சேஷத்துவமும் கிடக்கச்செய்தே அன்றோ நெடுநாள் இழந்து போந்தீர்? ஆன பின்னர் நமக்கு இதில் ஐயம் தொடர்கின்றதுகாணும்; ⁵இது எத்தனை குளிக்கு நிற்கும்?’ என்றான் இறைவன். ‘எஞ்ஞான்றும்’ என்கிறார்; அதாவது, ‘உயிர் உள்ள அளவும் இதுவே எனக்கு வார்த்தை’ என்றபடி. ‘ஆயின் இதிலே நிலை நிற்கும்படி உமக்கு இக்கெட்ட நெறியைக் கற்பித்தவர் யாவர்?’ என்றான் இறைவன்; இப்படிக் கற்பித்தார் யாவர்? மற்றும் உளரோ? தேவர் வடிவழகே அன்றோ!’ என்கிறார் மேல்: என் மை தோய் சோதி மணிவண்ண எந்தாய் – மை தோய்ந்துள்ள ஒளியை உடைத்தான மணியினுடைய நிறம் போன்ற திருநிறத்தைக் காட்டி என்னை உனக்கே உரியவனாக்கி உன் சேஷித்துவத்தை அறிவித்தவனே!

    ‘அழகிது, உமக்குச் செய்யவேண்டுவதுதான் என்?’ என்ன, எய்தா நின் கழல் யான் எய்த – தன் முயற்சியால் ஒருவர்க்கும் அடைய ஒண்ணாத திருவடிகளை ‘உன்னாலே பேறு’ என்று இருக்கிற நான் அடையும்படி செய். ‘அது, மயர்வற மதி நலம் அருளப் பெற்ற அன்றே பெற்றிலீரோ?’ என்ன, ஞானக் கைதா – இது நினைத்திருக்கும் அளவு போதாது; அது நான் ‘பெற்றேன்’ என்று ¹தெளியும்படி செய்யவேண்டும்.  அமிழ்ந்தினார்க்குக் கைகொடுத்தாற்போன்று இருக்கையாலே ஞான லாபத்தை ‘ஞானமான கை’ என்று உருவகப்படுத்துகிறார். இங்கே, ‘ஒரு கிணற்றிலே விழுந்தவனுக்கு இரண்டு பேர் கை கொடுத்தால், எடுக்கமவர்களுக்கும் எளிதாய், ஏறுமவனுக்கும் எளிதாய் இருக்குமன்றோ? அப்படியேயாகிறது’ என்று ²எம்பார்க்கு ஆண்டான் அருளிச்செய்த வார்த்தையை நினைப்பது. இனி, ³’எய்தா நின் கழல் யான் எய்த’ என்று நீர் கூறுவது, பரபத்தி பரஞான பரமபத்திகளையுடையார் பெறும் பேறு அன்றோ?’ என்ன, ஞானக் கை தா -‘அவற்றையும் தேவரீரே பிறப்பித்து, தேவர் திருவடிகளைப் பெறும்படி செய்யவேண்டும்’ என்கிறார் எனலுமாம். ‘அப்படியே செய்கிறோம்’ என்ன, ‘காலக் கழிவு செய்யேல்’ என்கிறார்; அதாவது, ‘ஒல்லை என்றதுதானே அன்றோ எனக்கு எப்போதும் வார்த்தை’ என்கிறார் என்றபடி.

1. மேற்பாசுரத்தில் ‘தலைசேர்த்து’ என்றதனைக் கடாட்சித்தும், இப்பாசுரத்தில் ‘ஞானக் கை
தா’ என்றதனைக் கடாட்சித்தும் அவதாரிகை அருளிச்செய்கிறார்.

2. இவ்விடத்தில், வேதத்திற்கூறப்பட்டுள்ள நசிகேதன் கதையைக் குறிப்பிடுவர்
அரும்பதவுரைகாரர்.

3. ‘இருவருடையவும் தர்மியே இதில் பிரமாணம்’ என்றது, சேஷ சேஷித்துவ ரூபமே இதில்
பிரமாணம் என்றபடி.

4. மேல் வாக்கியத்தை விரிக்கிறார், ‘ஸ்வாமியான உன் பக்கல்’ என்று தொடங்கி.
இவ்வாக்கியம் ‘அம்மா அடியேன்’ என்றதனை நோக்கி எழுகின்றது.

5. ‘இது எத்தனை குளிக்கு நிற்கும்?’ என்றது, ‘எத்தனை ஸ்நானத்துக்கு நிற்கும்?’ என்றபடி.
பூசப்படுகின்ற வாசனைத் திரவியங்களின் நறுமணம் நாலு மூன்று ஸ்நானத்துக்குப்
போகாது.

தெளியும்படி செய்யவேண்டும்’ என்றது, ‘மானஸ சர்க்ஷாத்காரம் போராது;
பிரத்யக்ஷமாம்படி செய்யவேண்டும்’ என்றபடி.

2. ஞானத்தைக் கையாகச் சொன்னதற்கு ஐதிஹ்யம் காட்டுகிறார். ‘ஒரு கிணற்றிலே’ என்று
தொடங்கி. எம்பார்; ஆண்டான் திருவடிகளிலே ஆஸ்ரயித்த ஒருவரை அறியாமல் பகவச்
சம்பந்தத்தைப் பண்ணி, ஆண்டான் திருவடிகளில் ஆஸ்ரயித்தவர் என்று அறிந்த பின்
பயப்பட. அப்போது ஆண்டான் அருளிச்செய்த வார்த்தை என்றபடி.

3. ’ஞானக் கை தா’ என்பதற்கு இரு பொருள் அருளிச் செய்கிறார்; ஒன்று, ‘நான்
பெற்றேன் என்று தெளியும்படி செய்ய வேண்டும்’ என்று முன்னர்க்கூறியது. மற்றொன்று,
‘பரபத்தி பரஞான’ என்று தொடங்கி இங்கு அருளிச்செய்வது. முன்னைய பொருளில்,
‘ஞானம்’ பிரத்யக்ஷரூப ஞானம்; இரண்டாவது பொருளில், பத்திரூப ஞானம்.
இவ்விருபொருள்களினும் சங்கதி பேதம் ஒழிய அர்த்த பேதம் இல்லை.

பிராப்ய நிஷ்கர்ஷம் உறுதி பட அருளுகிறார்
கைங்கர்யம் அவன் ஆனந்தத்துக்கு -த்வய உத்தர கண்ட நம பத அர்த்தம்
திரு மந்திர நம மத்யம பதத்தாலும் -கைங்கர்யத்தில் களை  -தனக்கு என்ன பண்ணுவது அறுக்கிறது –
நாலாவது பாசுரம் நிதானம்
நின் பாத பறப்பு தலை சேர்த்து காயிக பேற்றை
இதில் மானச பேற்றை அபேஷிககிறார் –
ஞானக் கை தா –
ஈதே நான் உன்னைக் கொள்வது –
என்நான்றும் என்றும் இதையே கேட்ப்பேன்
காரணம் மை தாய் சோதி கருத்த திருமேனி அனுபவம்
எய்தா நின் கழல் -ஸுய முயற்சியால் எய்த முடியாத –
ஞானக் கை தா கால கழிவு செய்யாமல்
முன்பு ஒல்லை -போலே
கீழில் பாட்டில் ஈதே சொல்லி -மீண்டும் -ஈதே -சொல்வது -பல கால் கேட்டவாறே –
நிலைத்து நின்றமை அறிய வேணும் -இதுவும் இன்னம் என்ன வேண்டும் கேட்டானாம்
இது ஓன்று மட்டுமே வேண்டும் –
நிலை நின்றீர் என்ற இடம் அறிய -யான் உன்னைக் கொள்வது
இரண்டு பேரின் தரமி -ஸ்வரூபம் -பிரமாணம் இதற்க்கு
யான் அடியவன் உன்னை சேஷி இதுவே போராதா –
கொள்வது -இது ஓன்று தான் இருக்க முடியும் –
காலடியில் கொள்வது ஸ்வரூபம் அவனுக்கு கிடப்பது ஸ்வரூபம் இவனுக்கு
அநாதி காலமும் உண்டே இது நிலைத்து நிற்குமா -நெடு நாள் இழந்து போனோமே –
அதி சங்கை வர்த்தியா நிற்க எத்தை குளிக்கைக்கு நிற்கும்
என் நான்றும் -யாவதாத்மபாவி
அன்று நான் பிறந்திலேன் பிறந்த பின் மறந்திலேன் –
ஞானம் ஏற்பட காரணம் -துஸ் சிஷ்யை பண்ணினது யார் வேடிக்கை வார்த்தை –
தேவரீர் வடிவு அழகு இறே -வேறு யார்
மை தோய்ந்த தேஜஸ் -மணி போன்ற திரு நிறத்தைக் காட்டி –
நீல ரத்னம் -கருப்பாக இருக்க பெருமை -நீல நாயகம் -சாத்திக் கொண்டு நம் பெருமாள் –
கரு நீலம்  -கார் மேகம் போல் -கார் மேனி -நீல மேனி அன்றோ பச்சை மா மலை போல் மேனி
மூன்றும் சேர்ந்த பசும் கூட்டம் -கரும் பச்சை –
இதை காட்டி என்னை அனந்யார்ஹை ஆக்கி சேஷித்வம் அறிவித்தவன் -எந்தாய் -ஸ்வாமி –
அழகு இது சரி சரி செய்ய வேண்டுவது என்
எய்தா நின் கழல் -ஸு யத்னத்தால் பிராபிக்க ஒண்ணாத திருவடிகளை
உன்னாலே பேரு என்று இருக்கும் யான் எய்த
மாயவர மதி நலம் அருளிய போதே கொடுத்து விட்டேன்
நின் நினைவு மட்டும் போதாதே நான் அறிய வேண்டுமே –
ஞானக் கை தா –
தபால் போட்டு மறுபடியும் பேசி வந்து சேர்ந்ததா பார்க்க வேண்டாமா
நான் பெற்றேன் என்று நான் தெளியும் படி வேண்டாமா –
மானசா பூதமாக பெற்றார் சாஷாத்காரம்
ஞானக் கை -அமிழ்ந்தாருக்கு கை கொடுத்து தூக்குவது போலே –
ஞான லாபம் ஞானக் கை
ஐ திஹ்யம் ஆண்டான் வார்த்தை எம்பாருக்கு -அருளியது –

முதலி ஆண்டான் திரு நாராயண புரம் எழுந்து அருளி இருக்க கோயிலிலே எம்பார்
இடம் கைங்கர்யம் செய்த ஸ்ரீ வைஷ்ணவர் -ஒரு கிணற்றில் விழுந்தவனுக்கு இரண்டு பேர் கை கொடுத்தால்
வார்த்தை அருளி -இருவருக்கும் லாபம் தானே -ஞானக் கை -தா சொன்னது பொருந்தும் –
அங்கன் அன்றிக்கே –
திருவடிகளை அடைய பர பக்தி பரஞானம் பரம பக்தி வேண்டுமே –
ஞானக் கை தா அவற்றையும் நீயே அருளு -என்கிறார் –
நின் கண் பக்தன் அல்லேன் -அத்தையும் அருளி என்னைக் கொள்ளும் –
தேவரீர் அவற்றையும் பிறப்பித்து திருவடிகளில் சேர்த்து கொள்கிறேன்
காலக் கழிவு செய்யேல் உடனேசெய்து அருள் என்கிறார் –

சீர்மைகொள் வீடு சுவர்க்கம் நரகுஈறா
ஈர்மைகொள் தேவர் நடுவாமற்று எப்பொருட்கும்
வேர்முதலாய் வித்தாய்ப் பரந்து தனிநின்ற
கார்முகில்போல் வண்ணன்என் கண்ணனைநான்
கண்டேனே.

    பொ-ரை : சிறப்பினைக் கொண்டுள்ள பரமபதம் சுவர்க்கம் நரகம் முடிவாக, அன்பினைக் கொண்டுள்ள தேவர்கள் நடுவாக, மற்றும் உண்டான எல்லாப்பொருள்கட்கும் வேராகி முதலாகி வித்து ஆகிப் பரந்து தனித்து நின்ற கார்காலத்து மேகத்தைப் போன்ற வண்ணத்தை உடையவனான என் கண்ணபிரானை நான் கண்டேன்.

    வி-கு : வீடு முதலானவற்றை முடிவாகவும், தேவர்களை நடுவாகவும் ஓதியதனால் ‘எப்பொருட்கும்’ என்றதனை முதலாகக் கொள்க. நல்வினை தீவினைகளைச் செய்பவை உயிர்கள் ஆதலின், அவற்றை முதலாகவும், அக்கருமங்கட்குப் பலன்களைக் கொடுப்பவர்கள் தேவர்கள் ஆதலின், அவர்களை நடுவாகவும், அப்பலன்களை அனுபவிக்கும் இடங்கள் வீடு சுவர்க்கம் நரகங்கள் ஆதலின், அவற்றை ஈறாகவும் ஓதினார்ஈடு : பத்தாம் பாட்டு.  ¹‘இவர்களை விடீர், நாம் முந்துற முன்னம் இவர்களைப் போலே ஆகாதே அவனை அனுபவிக்கப் பெற்றோமே!’ என்று தமது இலாப அநுசந்தானத்தாலே மகிழ்ந்தவர் ஆகிறார்.

    சீர்மை கொள் வீடு சுவர்க்கம் நரகு ஈறு ஆக ஈர்மை கொள்தேவர் நடுவாக மற்று எப்பொருட்கும் – எல்லா வகையாலும் நன்றான பரமபதம் அளவுக்குட்பட்ட இன்பத்தையுடைய சுவர்க்கம் கலப்பு அற்ற துக்கமேயான நரகம் இவை முடிவாக, ஈரப்பாடு உடையவர்களான தேவர்கள் நடுவாக, மற்றும் உண்டான விலங்கு முதலானவற்றிற்கும். வேர் முதலாய் வித்தாய் –²மூன்றுவித காரணமும் தானேயாய். பரந்து –³‘உயிர்களைப் படைத்து அவற்றுள் அநுப்பிரவேசித்தார்; பிரவேசித்து, அறிவுடைப்பொருள், அறிவில் பொருள்கள் ஆனார்’ என்கிறபடியே, முந்துற இவற்றை அடைய உண்டாக்கி, பின்னர்ப் பொருளாதல் பெயரடைதல்களுக்காக அவற்றுள் அநுப்பிரவேசித்து, இப்படி உலகமே உருவமாய் நின்று. தனி நின்ற கார்முகில்போல் வண்ணன் என் கண்ணனை நான் கண்டேன்-‘இப்படி, உலகமே உருவமாய் நின்ற அளவே அன்றி, தன்னுடைய சிறப்புத் தோன்றும்படி ஸ்ரீவைகுண்டத்திலே மழை பெய்யும் மேகம் போலே இருக்கிற அழகிய திருமேனியையுடையனாய் இருந்தும், கிருஷ்ணனாய் வந்து அவதரித்து எனக்குக் கையாள் ஆனவனை நான் முந்துற முன்னம் கண்டு அனுபவிக்கப் பெற்றேன்’ என்கிறார்.

1. சம்சாரிகளுக்கு உபதேசித்த இடத்தில் அவர்கள் திருந்தாமையாலே ‘இவர்களை விடீர்’
என்கிறார். ‘கண்ணனை நான் கண்டேனே’ என்றதனை நோக்கி, ‘நாம் முந்துற முன்னம்’
என்று தொடங்கி அருளிச் செய்கிறார்.

2. மூன்று விதமான காரணங்கள்: முதல் துணை நிமித்த காரணங்கள். வேர் –
துணைக்காரணம்; முதல் – நிமித்தகாரணம்; வித்து – முதற் காரணம்.
ஞானசத்தியாதிகளோடு கூடிய வேஷத்தால் துணைக்காரணமும், சங்கல்பத்தோடு கூடிய
வேஷத்தால் நிமித்தகாரணமும், சூஷ்ம சித்து அசித்துகளோடு கூடின தன்மையால்
முதற்காரணமும் கொள்க.

மோஷ பிரதத்வம் –
சர்வ வ்யாபகத்வம் சொல்லி -எங்கும் உளன் கண்ணன் மகனைக் காய்ந்து
ஹிரண்யன் பட்டது படுவார்கள் ஒத்துக் கொள்ளாதவர்கள்
பர தத்வம் ஒவ் ஒரு தத்வத்திலும் பரி பூர்ணம் இல்லை என்று சொல்வாரும் இப்படி
பல தூணுக்கு ஒரு உத்தரம் போலே -பரவி இருக்கிறான் என்பாரும் இப்படியே –
உத்தரம் பாகம் தான் ஒரு தூணில் உள்ளது –
ஒரே வஸ்துவில் பரி பூர்ண வ்யாப்தி ஒத்துக் கொள்ளாதவர்
அணு உள்ளேயும் -மகதோ மகியான் -அந்தர் பஹி -உள்ளும் வெளியிலும்
அணு -உள் பாகம் இல்லாதது தானே -மேலே வெட்ட முடியாது –
சதபாகச்ய ஏ கோ பாக நெல்லின் வால் நுனி நூறு துண்டாக்கி அதை மேலும் நூறு பங்காக்கி –
இப்படி போட்டு கொண்டே போய் துண்டு போடா முடியாத அணு ஆத்மா என்பதால் -அதற்குள்ளும் உள்ளான்
விபு தத்வம் பரந்து -வெளி பிரதேசம் இல்லாதது -அதையும் பரந்து உள்ளான் –
ஒவ் ஒரு வஸ்துவிலும் பரி பூரணன் அகடிகடன் சாமர்த்தியம்
மந்த புத்தியால் அறிய முடியாது –
சாந்க்யன் -ஈஸ்வரன் ஒத்துக் கொண்டவன் -வேடிக்கை பார்த்து கொண்டு இருக்கிறான் –
யஜமான் என்று பெயருக்கு சாங்க்ய புருஷர் என்பர் -family head பெயருக்கு -என்பர் –
நியாய சாஸ்திரம் -பசுவுக்கு லஷணம் கோத்வம் உடையது கோ –
பசுத் தன்மை உடையது பசு –
கோத்வம் பூரணமாக உள்ளது ஒவ் ஒரு பசுவிலும் -அசேதன தத்வம் இப்படி இருக்க
சர்வ சக்தன் இருக்க கேட்க வேண்டுமா –
பரிசமான்ய பூர்த்தி ஒத்துக் கொள்ளாதவன் ஹிரண்யன் பட்டது படுவான்
சர்வேஸ்வத்வம் -உண்டே -நெஞ்சே இவர்களை விடும்
ச லாப அனுசந்தானத்தாலே ஹ்ருஷ்டர் ஆகிறார் –
சீர்மை கொள் வீடு -மோஷம்
ஸ்வர்க்கம்  நரகம்
எல்லா பொருள்களுக்கும் வேர் முதலாய் வித்தாய் திரி வித காரணன்
எம்பெருமான் கண்ணனை நான் கண்டேன் –
சர்வ பிரகாரத்தாலும் நன்மை கொண்ட சீர்மை கொள் மோஷம் –
அந்தமில் பேர் இன்பம்
ஸ்வர்கம் -அளவு பட்ட இன்பம் -ஷீணே புன்யே -கழிந்ததும் தள்ளி விட –
புண்யம் தீர்ந்ததும் -அதே கதி -என்று தெரியாது –
இங்கு புண்யம் பாப்பம் சேர்ந்து -ஸ்வர்கத்தில் புண்யம் -நரகத்தில் பாப்பம் அனுபவம் –
நிஷ்க்ருஷ்ட துக்கமே யான நரகம்
ஈதா இவை முடிவான லோகங்கள் -லோகங்களில் உள்ளவரைகளையும் சேர்த்து
ஈரப்பாடு உடைய தேவர்கள் நடுவாக
திர்யக் யாதிகளுக்கும்
வேர் முதலா வித்தாய் -மூன்று வித
உபாதான நிமித்த சக்காரி காரணங்கள் -மூன்று பதங்கள் மூன்றுக்கும் –
பரந்து -பரவி தத் ஸ்ருஷ்டா அதற்குள் அநு பிரவேசம் –
வஸ்து ஆவதற்கு ஒரு அநு பிரவேசம்
ஜீவத்வாரா அநு பிரவேசமும் உண்டு –
உண்டாக்கி -வச்துத்வ நாம பாகதவமும் ஆக்கி –
ஸ்ருஷ்டிக்கு பூர்வ காலத்தில் சூஷ்ம தசை ரூபம் நாமம் இன்றி -இருக்குமே-
சத்தாக இருக்க -ஜகத் ஆகாரமாக நின்ற நிலையை காட்டி
தனி நின்ற -தன்னுடைய வ்யாவர்த்தி தோன்றும்படி ஸ்ரீ வைகுண்டத்தில் கார் முகில் போல் வண்ணன்
மழை பொழியும் மேகம் -போல் இருக்கும் அழகிய திருமேனி -ஸ்ரமகரமான திருமேனி –
கிரிஷ்ணனாக வந்து அவதரித்து
எனக்கு கையாளாக இருந்தான் –
தம்மைப் போல் நின்ற கோபிகளுக்கு செய்தது தனக்கு போலே
பெரிய பெருமாள் வஸ்த்ரம் -வைஷ்ணவ வண்ணாத்தான் -ஐ திஹ்யம் –
ஜனங்கள் நடையாடாத இடத்தில் -ஆச்சாரமாக -அனுஷ்டானம் உடையவன்
அப்படியே சாத்துவார்களாம் -எம்பெருமானார் கைங்கர்யம் கண்டு உகந்து –
இவனுக்குகாக கம்சனின் ஈரம் கொல்லி அபசாரம் பொறுத்தோம் -பெரிய பெருமாள் –
கீழும் மேலும் போகுமே கிருபை பிரவாகம் –
அர்ஜுனனுக்கு கையாளாக இடையருக்கு கையாளாக இருந்தது தமக்கு என்று கொள்கிறார் ஆழ்வார்