Archive for the ‘Sri Baashyam’ Category

ஸ்ரீ வேதார்த்த சாரம் -மூலம்–பிரதம அத்யாயம் -த்வதீய பாதம் –

March 3, 2024

ஸ்ரீ வேதார்த்த ஸாரம்–மங்கள ஸ்லோகம் —

ஸமஸ்த சித் அசித் வஸ்து சரீராய அகிலாத்மநே
ஸ்ரீ மதே நிர்மல ஆனந்த உதன்வதே விஷ்ணவே நம

அனைத்து சித் அசித்துக்களைச் சரீரமாகக் கொண்டவனும்
அனைத்திற்கும் ஆத்மாவாக உள்ளவனும்
ஸ்ரீ மஹா லஷ்மியை விட்டு எப்போதும் அகலாதவனும்
எவ்விதமான தோஷமும் அற்றவனும்
ஆனந்த ஸமுத்ரமுமாகவும்
உள்ளவனான ஸ்ரீ மஹா விஷ்ணுவை நமஸ்கரிக்கிறேன் –

பரம புருஷ ப்ரஸாதாத் வேதாந்த சாரா உத்த்ரியதே

————-

1-2-1-ஸர்வத்ர ப்ரஸித்தி யதிகரணம்
33-ஸர்வத்ர ப்ரஸித்தி உபதேசாத்
-ஸர்வம் கல்விதம் ப்ரஹ்ம இதி நிர் திஷ்டேந ஸாமாநாதி கரண்யேந நிர் திஷ்டம் ப்ரஹ்ம பரமாத்மா -குத –ப்ரஸித்த உபதேஸாத் –தஜ் ஜலாநிதி ஹேதுத ஸர்வாத்ம கத்வ உபதேஸாதித் யர்த -ப்ரஸித்தம் ஹி ஹேதுதயா வ்யபதிஸ்யதே -ஸகல உபநிஷத்ஸூ ப்ரஹ்மைவ ஹி ஜகஜ் ஜன்ம லய ஜீவன ஹேது தயா ப்ரஸித்தம் யதோ வா இமாநி இத்யாதிஷு –1-

34–விவஷித குண உபபத்தேஸ் ச –மநோ மயத்வாதிகாஸ் ஸத்ய ஸங்கல்பத் வாதயோ விவஷித குணா ப்ரஹ்மண்யேவோப பத்யந்தே –2-

35-அநுப பத்தேஸ் து சாரீர–துக்க மிஸ்ர பரிமித ஸூக லவபாகிநி ஸாரீரே த்வேஷாம் குணாநாம் அநுப பத்தேர்ந ஸாரீரோ அயம் -3-

36-கர்ம கர்த்ரு வ்யபதேஸாச் -ச ஏதமித ப்ரேத்யாபி சம்ப விதாஸ்மி இதி அபி ஸம்பாவ்யாபி ஸம்பவித்ருத்வேந ப்ரஸ்துத பிரம்மா ஜீவயோர் வ்யபதேஸாத் அபி ஸம்பாவ்யம் ப்ரஹ்ம ஜீவாதர்தாந்தரம் –4-

37-ஸப்த விசேஷாத் –ஏஷ ம ஆத்மா அந்தர் ஹ்ருதய இதி சாரீரஷ் ஷஷ்ட்யா ப்ரதமயா ச ஜீவோ ப்ரஹ்ம ச வ்யபதிஸ்யதே ததஸ் சார்தாந்தரம் -5-

38-ஸ்ம்ருதேஸ் ச -அத்ராபி ப்ரதமயா நிர் திஷ்ட புருஷோத்தம இதி நிஸ்ஸீயதே -ஸர்வஸ்ய ஸாஹம் ஹ்ருதி சந்நிவிஷ்டோ மத்தஸ் ஸ்ம்ருதிர் ஞானம் அபோஹனம் ச இதி ஸ்ம்ருதேஸ் ச –6-

39-அர்ப் கௌகஸ்த்வாத் தத் வ்யபதேசாச் ச நேதி சேந்ந நிஸாய்யத்வா தேவம் வ்யோமவச்ச –ஏஷ ம ஆத்மா அந்தர் ஹ்ருதயே அணீயான் வ்ரீஹே –இத்யாதிநா அல்ப ஆயதநத்வாத் ஸ்வரூப அல்பத் வஸ்ய வ்யபதேஸாச் ச நாயம் பர இதி சேந்ந உபாஸ்யத்வாத்தேதோ –ததா வ்யபதேஸ ந து ஸ்வரூப அல்பத்வேந வ்யோமவத் ஸ்வரூப மஹத்வம் சாத்ரைவ வ்யபதேஸ் யதே ஜ்யாயாந் ப்ருதிவ்யா ஜ்யாயா நந்தரிஷாத் இத்யாதி நா –7-

40-ஸம்போக ப்ராப்திரிதி சேந்ந வைசேஷ்யாத் –பரோ அப்யந்தஸ் ஸரீரே வசதி சேத் ஜீவவத் ஸூக துக்க உப போக ப்ராப்திஸ் ஸ்யாதிதி சேந்ந ஹேதுவை சேஷ்யாத்-பரஸ்ய ஹி சந்ததோ ஜீவ ரஷாயை ஸரீராந்தர்வாஸ –8-இதி ஸர்வத்ர பிரஸித்தி யதிகரணம் –1-2-1-

1-2-2-அத்த்ரதிகரணம்
41-அத்தா சராசர க்ரஹணாத்
–யஸ்ய ப்ரஹ்ம ச க்ஷத்ரம் சோபே பவத ஓதந ம்ருத்யுர்யஸ்ய உபஸேசநம் க இத்தா வேத யத்ர ஸ இதி –இத்யத்ர ஓதந உபஸேசந ஸூசிதோ அத்தா பரம புருஷ –ப்ரஹ்ம ஷத்ரோ பலஷி தஸ்ய சராசரஸ்ய க்ருத்ஸ்நஸ்ய ம்ருத்யூபஸேசநத்வேந அதநீய தயா க்ரஹணாத் –9-

42-ப்ரகரணாச் ச –மஹாந்தம் விபுமாத்மாநம் மத்வா தீரோ ந சோசதி நாயமாத்மா ப்ரவசநேந லப்யோ ந மேதயா இதி பரஸ்யைவ ஹீதம்-இத்யாதிநா பரஸ்யைவ ப்ரக்ருதத்வாத் ஸ ஏவாயம் –10-

43-குஹாம் ப்ரவிஷ்டா வாத்மாநவ் ஹி தத் தர்சநாத் –அநந்தரம் ருதம் பிபன்னவ் ஸூக்ருதஸ்ய லோகே -குஹாம் ப்ரவிஷ்டவ் பரமே பரார்த்யே -இத்யாதிநா
ஜீவ பரமாத்மா நாவேவ ப்ரயோஜ்ய ப்ரயோஜக பாவேந கர்ம பலாஸநே அந்வயாதுப திஷ்டவ் –தயோரேவாஸ்மிந் ப்ரகரணே குஹா ப்ரவேஸ தர்சநாத் தம் துர்தர்ஸம் கூடமநு ப்ரவிஷ்டாம் குஹா ஹிதம் இதி பரஸ்ய குஹாம் ப்ரவிஸ்ய யா ப்ராணேந ஸம்பவத்யதிதிர் தேவதாமயீ திஷ்டந்தீ இதி ஜீவஸ்ய கர்ம பலாத நாததிதிர் ஜீவ –11-

44-விசேஷணாச் ச –ஜீவ பரா வேவ ஹி ஸர்வத்ர அஸ்மின் ப்ரகரணே விசேஷ்யேதே -ந ஜாயதே ம்ரியதே வா விபஸ்சித் இத்யாதவ் ஜீவ அணோர் அணீயாந் மஹதோ மஹீயாந் மஹாந்தம் விபுமாத்மாநம் நாயாமாத்மா ப்ரவசநேந -விஞ்ஞாந சாரதிர் யஸ்து மந ப்ரக்ரஹ வாந்தர ஸோ அத்வந பாரமாப்நோதி தத் விஷ்ணோ பரமம் பதம் இத்யாதி ஷு பர –த்ரிபாதஸ் யாம்ருதம் தீவி அத யதத பரோ திவோ ஜ்யோதிர் தீப்யதே விஸ்வத ப்ருஷ்டேஷு ஸர்வத ப்ருஷ்டேஷு அநுத்தமேஷு உத்தமேஷு லோகேஷு இதி விஸ்வத -ப்ராக்ருதாத் ஸ்தாநாத் பரம் விஷ்ணோ பரஸ்தாந மேவ ஹி ஸம்ஸாராத்வந பாரபூதம் முமுஷுபி ப்ராப்யம் பரமம் பதம் ஸதா பஸ்யந்தி ஸூரய ததஷரே பரமே வ்யோமன் க்ஷயந்த மஸ்ய ரஜஸ பராகே விஸ்வம் புராணம் தமஸ பரஸ்தாத் தே ஹ நாகம் மஹிமாநஸ் ஸசந்தே யத்ர பூர்வே ஸாத்யாஸ் சந்தி தேவா இத்யாதி ஸகல உப நிஷத் ப்ரஸித்தம் –-12-அத்த்ரதிகரணம் –2–

1-2-3-அந்தராதிகரணம்
45-அந்தர உப பத்தே
–சாந்தோக்யே -ய ஏஷோ அந்தரஷிணி புருஷோ த்ருஸ்யதே ஏக்ஷ ஆத்மேதி ஹோவாசைத தம்ருதமபய மேதத் ப்ரஹ்ம இத்யத்ர அஷ்யாதார
பரம புருஷ நிருபாதிக அம்ருதத்வ அபயத்வ ஸம்பத்வாமத்வாதீநாம் அஸ்மின் நேவோப பத்தே –13-

46-ஸ்தாநாதிவ்ய தேசாச் ச--யஸ் சஷுஷி திஷ்டன் இத்யாததி நா ஸ்திதி நியம நாதீ நாம் வ்யபதேஸாச் சாயம் பர –14-

47-ஸூக விஸிஷ்டாபிதாநா தேவ ச -கம் ப்ரஹ்ம கம் ப்ரஹ்ம இதி பூர்வத்ராஸ் யைவ ஸூக விஸிஷ்ட தயா அபிதாநாச் சாயம் பர –15

48-அத ஏவ ச ஸ ப்ரஹ்ம -யதஸ் தத்ர பவ பய பீதா யோபகோஸலாய ப்ரஹ்ம- ஜிஜ்ஞாஸவே கம் ப்ரஹ்ம கம் ப்ரஹ்ம இத்யுபதிஷ்ட யத்வா யதேவ கம் ததேவ கம் இதி ஸூக ரூப அதஸ் ஸூக சப்தாபிதேய ஆகாஸ பரமேவ ப்ரஹ்ம — -16-

49-ஸ்ருதோபநிஷத்க கத்யபிதா நாச்ச–ஸ்ருத ப்ரஹ்ம ஸ்வரூபாணாம் அதி கந்தவ்ய தயா அர்ச்சிராதி கதேரஷி புருஷம் ஸ்ருதவதே தேஅர்சிக்ஷமேசபை சம்பவந்தி இத்யாதி நா -அபிதாநாச் சாயம் பரம புருஷ –17-

50-அந வஸ்தி தேர ஸம் பவாச் ச நேதர–பரஸ்மாதிதரோ ஜீவாதிர் நாஷ்யாதார –சஷுஷி நியமேந அனவஸ்திதே அம்ருதத்வாத்ய சம்பவாச் ச —18-அந்தராதிகாரணம்–3-

1-2-4-அந்தர்யாம் யதிகரணம்
51-அந்தர்யாம் யதிதைவாதி லோகாதிஷு தத் தர்ம வ்யபதேஸாத்
–ப்ருஹ தாரண்யகே ய ப்ருதிவ்யாம் திஷ்டன் ப்ருதிவ்யா அந்தரோ யம் ப்ருத்வீ ந வேத யஸ்ய ப்ருத்வீ சரீரம் ய ப்ருத்வீமந்தரோ யமயத்யேக்ஷ த ஆத்மா அந்தர்யாம் யம்ருத –இத்யாதிஷு அதி தைவாதி லோகாதி பத சிஹ்நிதேஷு வாக்யேஷு ஸ்ரூயமாணோ அந்தர் யாமீ பரம புருஷ –ஸர்வ அந்தரத்வ ஸர்வ அவிதத்வ ஸர்வ ஸரீரகத்வ ஸர்வ நியந்த்ருத்வாதி பரமாத்ம தர்ம வ்யபதேஸாத் –19-

52-ந ச ஸ்மார்தம தத் தர்மாபி லாபாச் சாரீரஸ் ச –நாயம் ப்ரதாநம் ஜீவஸ் ச தயோர ஸம்பாவித ஸர்வ அவ்விதத்வாதி-தர்ம அபி லாபாத் –அஸம்பாவநயா யதா ந ஸ்மார்தம் ததா ஜீவோ அபீத்யர்த –20-

53-உபயே அபி ஹி பேதே நைந மதீயதே –உபயே காண்வா மாத்யந்திநாஸ் ச யோ விஞ்ஞாநே திஷ்டன் -ய ஆத்மநி திஷ்டன் ந ஆத்மநோ அந்தரோ யமாத்மா ந வேத யஸ்ய ஆத்மா ஸரீரம் ய ஆத்மா ந மந்தரோ யமயதி இதி பிரத்யாகாத்மநோ பேதே நைநம் -அந்தர் யாமிண மதீயதே அத பர ஏவாயம் —21-இதி அந்தர்யாம் யதிகரணம் –1-2-4-

1-2-5-குணக அதிகரணம்
54-அத்ருஸ்யத்வாதி குணகோ தர்மோக்தே –ஆதர்வணே அத பரா யயா தத் அக்ஷரம் அதிகம்யதே யத் தத் அத்ரேஸ்யம் இத்யாராப்ய யத் பூத யோநிம் பரிபஸ் யந்தி தீரா -அஷராத் பரத பர இத்யாதவ் ப்ரதாநாத் ப்ரத்யகாத்மநஸ் ச அர்த்தாந்தர பூத பரமாத்மா ப்ரதிபாத்யதே –யஸ் ஸர்வஜ்ஞஸ் ஸர்வவித் இத்யாதி தர்மோக்த –22-

55–விசேஷண பேத வ்யாபதேசாப்யாம் ச நேதரவ் –ஏக விஜ்ஞாநேந ஸர்வ விஜ்ஞான ரூப விசேஷண வ்யபதேஸாந்ந ப்ரதாநம் –அக்ஷராத் பரத பர இதி ப்ரதாநாத் பரத -ப்ரத்யகாத்மநோ அபி பர இதி பேத வ்யபதேஸாத் ந ப்ரத்யகாத்மா ச -அதவா ஸாமாநாதி கரண்யேந பரதோ அக்ஷராத் பஞ்ச விம்சகாத் பர இதி பேத வ்யபதேஸ –23-

56-ரூபோ பந்யா ஸாச் ச –-அக்னிர் மூத்தா இத்யாதி நாத்ரை லோக்ய ஸரீரோபந்யாஸாச் ச பரமாத்மா –—24-இதி அத்ருஸ்யத்வாதி –குணக அதிகரணம் –5-

1-2-6–வைஸ்வாநர அதிகரணம்
57-வைஸ்வாநரஸ் ஸாதாரண ஸப்த விசேஷாத்
–சாந்தோக்ய ஆத்மாந மேவேமம் வைஸ்வாநரம் இத்யாதவ் வைஸ்வாநர பரமாத்மா ஜாடராக்ந்யாதிஷு ஸாதாரணஸ்யாபி வைஸ்வாநரஸப்தஸ் யாஸ்மிந் ப்ரகரணே பரமாத்ம அசாதாரணை ஸர்வ ஆத்மகத்வ ப்ரஹ்ம ஸப்தாபி விசேஷ்யமாணத்வாத் –25-

58-ஸ்மர்யமாணம் அநு மானம் ஸ்யாதிதி–த்யு லோக ப்ரப்ருதி ப்ருதி வ்யந்தம் ரூபம் அக்னிர் மூர்தா இத்யாதி ஷுக்தம் அத்ர ப்ரத்யபிஜ் ஞாயமாநமஸ்ய பரமாத்மத்வே அநு மாநம் லிங்கமித் யர்த –26-

59-ஸப் தாதிப்யோ அந்த ப்ரதிஷ்டா நாச்ச நேதி சேந்ந ததா த்ருஷ்ட் யுபதேசாத சம்பவாத் புருஷமபி சைநம தீயதே –ஸ ஏஷோ அக்னிர் வைஸ்வாநர இதி அக்னி ஸப்த ஸாமாநாதி கரண்யாத் ப்ராணா ஹூத் யாதாரத்வாதிபி –புருஷே அந்த ப்ரதிஷ்டிதம் இத்யாதேஸ் ச நாயம் பரமாத்மேதி சேத் நைதத் ஜாடராக்னி சரீர கத்வேநோபாஸ் யத்வோபதேஸாத் கேவல ஜாடராக்நே த்ரை லோக்ய சரீரகத்வாத்ய சம்பவாச் ச –ஸ ஏஷோ அக்னிர் வைஸ்வாநரோ யத் புருஷ இத்யேநம் வைஸ்வாநரம் புருஷமப்யதீயதே வாஜிந –நிருபாதிக புருஷ ஸப்தஸ் ச பரமாத்மநி நாராயணே ஏவ ஸஹஸ்ர ஸீர்ஷம் இத்யாரப்ய விஸ்வமேவேதம் புருஷ இத்யாதி ஷு ப்ரஸித்த –27-

60-அத ஏவ ந தேவதா பூதம் ச –யதோ அயம் வைஸ்வாநர த்ரை லோக்ய சரீர புருஷ ஸப்த நிர் திஷ்டஸ் ச ததோ அயம் நாக்ந்யாக்ய தேவதா த்ருதீய மஹா பூதம் ச –28-

61-சாஷாதப்ய விரோதம் ஜைமினி-நாவஸ்ய மக்னி சரீரகத்வேந உபாஸ்யத்வாயேத மக்நி ஸப்த ஸாமாநாதி கரண்யம் அக்ர நயநாதி யோகேந பரமாதமந்யே வாக்நி சப்தஸ்ய ஸாஷாத் வ்ருத்தேஸ் ஸாமாநாதி கரண்ய அவிரோதம் ஜைமிநி ராசார்யோ மன்யதே–29-

62-அபி வ்யக்தேர் இத்யாஸ் மரத்ய-யஸ்த்வேதமேவம் ப்ராதேஸ மாத்ரம் இத்யநவச் சிந்நஸ்ய த்யு ப்ரப்ருதி பரிச்சின்னத்வம் உபாஸகாபி வ்யக்த்யர்த மிதி ஆஸ்மரத்ய –30-

63-அநு ஸ்ம் ருதேர் பாதரி –த்யு ப்ரப்ருதி வ்யந்தாநாம் மூர்தாதி பாதாந்தாவயவத்வ கல்பநம் ததாநுஸ்ம்ருத்யர்தம் –ப்ரஹ்ம ப்ரதிபத்தய இதி பாதரி –31-

64-ஸம்பத்தேரிதி ஜைமினிஸ் ததா ஹி தர்சயதி–உர ஏவ வேதிர் லோமாநி பர்ஹிர் ஹ்ருதயம் கார்ஹா பத்ய இத்யாதிநா உபாஸக ஹ்ருதயாதீநாம் வேத்யாதித்வ கல்பநம் வித்யாங்க பூதாயா ப்ராணா ஹுதே அக்னி ஹோத்ராத்வ ஸம்பாதா நார்த மிதி ஜைமினி –தர்சயதி ச ஸ்ருதி ய ஏததேவம் வித்வாநக்நி ஹோத்ரம் ஜூஹோதி இதி –ஏதே பஷாஸ் ஸ்வீக்ருதா பூஜார்தமா சார்யக் க்ரஹணம் –32-

65-ஆம நந்தி சைந மஸ்மின் –ஏநம் பரமாத்மாநம் அஸ்மின் உபாஸித்ரு ஸரீரே ப்ராணாஹுதி –வேலாயாம் அநு ஸந்தா நார்தம் தஸ்ய ஹ வா ஏதஸ்ய மூர்தைவ ஸூ தேஜா இத்யாதி அமநந்தி ச உபாஸகஸ்ய மூர்தாதி ரேவாஸ்ய பரமாத்மநோ மூர்தாதிரித்யர்த- 33-இதி வைஸ்வாநர அதிகரணம் –1-2-6-

இதி ஸ்ரீ பகவத் ராமானுஜ விரசிதே ஸ்ரீ வேதாந்த சார -பிரதம அத்யாயம் -த்விதீய பாதம் ஸம் பூர்ணம்

—————————————————-

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ போதாயனர் -வ்ருத்தி காரர் -ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பாதராயணர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ வேதார்த்த சாரம் -மூலம்–பிரதம அத்யாயம் -பிரதம பாதம் –

February 29, 2024

ஸ்ரீ வேதார்த்த ஸாரம்–மங்கள ஸ்லோகம் —

ஸமஸ்த சித் அசித் வஸ்து சரீராய அகிலாத்மநே
ஸ்ரீ மதே நிர்மல ஆனந்த உதன்வதே விஷ்ணவே நம

அனைத்து சித் அசித்துக்களைச் சரீரமாகக் கொண்டவனும்
அனைத்திற்கும் ஆத்மாவாக உள்ளவனும்
ஸ்ரீ மஹா லஷ்மியை விட்டு எப்போதும் அகலாதவனும்
எவ்விதமான தோஷமும் அற்றவனும்
ஆனந்த ஸமுத்ரமுமாகவும்
உள்ளவனான ஸ்ரீ மஹா விஷ்ணுவை நமஸ்கரிக்கிறேன் –

பரம புருஷ ப்ரஸாதாத் வேதாந்த சாரா உத்த்ரியதே

————–

1-1-1-ஜிஜ்ஞாஸ அதிகரணம்
1-அதாதோ ப்ரஹ்ம ஜிஜ்ஞாஸா –

அதிராயம் அத ஸப்த ஆனந்தர்யே வர்த்ததே -அதஸ் ஸப்த சிரஸ்கத்வாத் -அதஸ் ஸப்தஸ் ச பூர்வ வ்ருத்தஸ்ய ஹேதுபாவே -பூர்வ வ்ருத்தம் ச கர்மஜ் ஞானம் இதி விஞ்ஞாயதே ஆரிப்ஸிதஸ்ய ப்ரஹ்ம ஞானஸ்ய வேதார்த்த விஸாரைகதேஸத்வாத் –அதீத வேதஸ்ய ஹி புருஷஸ்ய கர்ம ப்ரதிபாதநோபக்ர மத்வாத் வேதாநாம் கர்ம விசார ப்ரதமம் கார்யம் இதி -அதாதோ தர்ம ஜிஜ்ஞாசா -இத்யுக்தம் -கர்மணாம் ச ப்ரக்ருதி விக்ருதி ரூபாணாம் தர்மார்த்தகாம ரூப -புருஷார்த்த சாதனதா நிஸ்ஸய -ப்ரபுத்வாதார்த்விஜ்யம் இத்யந்தேந ஸூத்ர கலாபேந ஸம் கர்ஷேணேந க்ருத –ஏவம் வேதஸ்யார்த –பரத்வே கர்மணாம் ச ததர்தத்வே தேஷாம் ச கேவலாநாம் த்ரிவர்க பலத்வே நிஸ்ஸிதே சதி வேதைகதேஸ பூத வேதாந்த பாகே கேவல கர்மணாம் அல்ப அஸ்திர பலத்வம் ப்ரஹ்ம ஞானஸ்ய ச அநந்த ஸ்திர பலத்வம் ஆபாததோ த்ருஷ்ட்வா அனந்தரம் முமுஷோ ரவதாரிதபரி நிஷ்பன்ன வஸ்து போத ஜனந ஸப்த சக்தே -புருஷஸ்ய ப்ரஹ்ம புபுத்ஸா ஜாயத இதி அதாதோ ப்ரஹ்ம ஜிஜ்ஞாஸா இதி கர்ம விசார அநந்தரம் தத ஏவ ஹேதோர் ப்ரஹ்ம விசார கர்தவ்ய இத் யுக்தம் பவதி –ததிதமாஹ ஸ்ருதி –
பரீஷ்ய லோகான் கர்மசிதான் ப்ராஹ்மணோ நிர்வேத மாயாந்நாஸ்த்யக்ருத க்ருதேந தத் விஞ்ஞா நார்தம் ஸ குருமேவ அபி கச்சேத் ஸமித் பாணிஸ் ஸ்ரோத்ரியம் ப்ரஹ்ம நிஷ்டம் தஸ்மை ஸ வித்வாநுபஸந்நாய ஸம்யக் பிரசாந்த சித்தாய சமான்விதாய யேநாக்ஷரம் புருஷம் வேத ஸத்யம் ப்ரோவாஸதாம் தத்த்வதோ ப்ரஹ்ம வித்யாம் இதி
ப்ராஹ்மண -வேத அப்யாஸ ரத -கர்ம சிதான் –கர்மணா ஸம்பாதிதான் லோகான் –ஆராத்யக்ஷயிஷ்ணுத்வேந க்ஷயஸ்வபாவான் கர்ம மீமாம்ஸயா பரீஷ்ய அக்ருத -நித்ய பரம புருஷ க்ருதேந -கர்மணா ந ஸம்பாத்ய இதி யோ நிர்வேத மாயாத் ஸ தத் விஞ்ஞானார்தம் குருமேவ அபி கச்சேத் ஸமித் பாணி -ஸ்ரோத்ரியம் -வேதாந்த வேதிநம் ப்ரஹ்ம நிஷ்டம் -சாஷாத் க்ருத பரம புருஷ ஸ்வரூபம் -ஸ -குரு -ஸம்யகுபஸந்நாய தஸ்மை யேந வித்யா விஸேஷேண அக்ஷரம் –ஸத்யம் பரம புருஷன் வேத வித்யாத் -தாம் ப்ரஹ்ம வித்யாம் ப்ரோவாஸ –பரப்ரூயாத் இத்யர்த –ஸ குருமேவ அபி கச்சேத் –தஸ்மை ஸ வித்வான் ப்ரோவாஸ இத்யன்வயாத் அப்ராப்தத்வாச் ச விதாவபி லிடோ விதாநாத் –சந்தஸி லங் லிட் இதி –-1- இதி ஜிஜ்ஞாஸ அதிகரணம் –1-

1-1-2-
2-ஜந்மாத் யஸ்ய யத
-அஸ்ய விசித்ர சித் அசித் மிஸ்ரஸ்ய வ்யவஸ்தித ஸூக துக்க உப போகஸ்ய ஜகத- ஜன்ம ஸ்திதி லயா யத தத் ப்ரஹ்மேதி ப்ரதிபாதயதி ஸ்ருதிரித் யர்த –யதோ வா இமாநி பூதாநி ஜாயந்தே யேந ஜாதாநி ஜீவந்தி -யத் பிரயந்த்யபி ஸம் விசந்தி தத் விஜிஜ்ஞாஸஸ்வ தத் ப்ரஹ்ம இதி –ஸூத்ரே யத இதி ஹேதவ் பஞ்சமீ ஜனி ஸ்திதி லயாநாம் ஸாதாரணத்வாத் -ஜநி ஹேதுத்வம் ச நிமித்த உபாதான ரூபம் விவஷிதம் -யத இதி ஹி ஸ்ருதி -இஹ உபய விஷயா கதமிதி சேத் -யதோ வா இமாநி இதி ப்ரஸித்தவந் நிர்தேசாத் -பிரஸித்தேஸ் ச உபய விக்ஷயத்வாத் ஸதேவ ஸோம்ய இதம் அக்ரே ஆஸீத் ஏகம் ஏவ அத்விதீயம் -ததைஷத பஹுஸ் யாம் ப்ரஜாயேயேதி –தத் தேஜோ அஸ்ருஜத இத்யத்ர ஸதேவ இதம் அக்ர ஏகமேவ ஆஸீதிதி உபாதாநநாம் ப்ரதிபாத்ய –அத்விதீயம் இதி அதிஷ்டாத் ரந்த்ர நிவாரணாத் ஸச் ஸப்த வாஸ்யம் ப்ரஹ்மைவ நிமித்தம் உபாதாநம் சேதி விஞ்ஞாயதே –ததா ததைஷத பஹுஸ்யாம் ப்ரஜாயேய இத்யாத்மந ஏவ விசித்ர ஸ்திரத்ரஸ ரூபேண பஹு பவநம் ஸம் கல்ப்ய ததைவ ஸ்ருஷ்டி வசநாச் ச –அதஸ் ஸ்ருதா வபி யத இதி ஹேதவ் பஞ்சமீ –அத் ரைவ ப்ரஹ்மணோ ஜகன் நிமித்த தத்வம் உபாதாநத்வம் ச ப்ரதிபாதநம் -அர்த விரோதாத் அஸ்மான் மாயீ ஸ்ருஜதே விஸ்வ மேதத் இத்யாதி விசேஷ ஸ்ருத்யா சாஷிப்ய ப்ரக்ருதிஸ் ச ப்ரதி ஞாத்ருஷ்டாந்தாநு பரோதாத் அபித்ய உபதேஸாச் ச ஸாஷாச் சோபாயாம்நாநாத் ஆத்ம க்ருதே இத்யாதி பிர் ஸூத்ரை பரி ஹரிஷ்யதே –2–

நநு ச ஸர்வஞ்ஞம் ஸர்வ ஸக்தி ஸத்ய ஸங்கல்பம் நிரவத்ய தயா நிரஸ்த ஸமஸ்தா புருஷார்த்த கந்தம் ப்ரஹ்மைவாத்மாநம் விசித்ர சித் அசித் மிஸ்ரம் ஜகத் ரூபமிதம் ஸர்வமஸ்ருஐதேதி கதமுப பத்யதே –ததேதத் ஸூத்ர கார ஸ்வயமேவ பரி சோத்ய பரி ஹரிஷ்யதி –அபீதவ் தத்வத் ப்ரசங்காத ஸமஞ்ஸம் இதர வ்யபதேசாத்திதா கரணாதி தோஷ பிரசித்தி -இதி சோத்யம் -பரிஹாரஸ்து ந து த்ருஷ்டாந்த பாவாத் அதிகம் து பேத நிர்தேசாத் இதி ச –ஷரம் த்வவித்யா ஹ்யம்ருதம் து வித்யா வித்யாவித்யே ஈஸதே யஸ்து ஸோ அந்ய ஸ காரணம் கரணாதி பாதிபோ ந சாஸ்ய கஸ்சிஜ் ஜனிதா ந சாதிப க்ஷரம் ப்ரதாநம் அம்ருத அக்ஷரம் ஹர ஷராத்மாநாவீஸதே தேவ ஏக அசித் வர்கம் ஸ்வாத்மநோ போக்யத்வேந ஹரதீதி போக்தா ஹர இத்யுச்யதே

த்வாவிமவ் புருஷவ் லோகே ஷரஸ் ச அக்ஷர ஏவ ச –ஷரஸ் ஸர்வாணி பூதாநி கூடஸ்தோ அக்ஷர உச்யதே
உத்தம புருஷஸ் த்வன்ய பரமாத்மேத் யுதாஹ்ருத –யோ லோக த்ரயமாவிஸ்ய பிபர்த்யவ்யய ஈஸ்வர

யஸ்மாத் ஷரமதீதோ அஹம் அக்ஷராதபி சோத்தம –அதோ அஸ்மி லோகே வேதே ச ப்ரதித புருஷோத்தம –இத்யாதி ஸ்ருதி ஸ்ம்ருதி கணை ப்ரத்யகாத்மநோ அதிகமர்த்தாந்தர பூதம் ப்ரஹ்ம தச்ச ப்ரத்யகாத்ம சரீர கதயா தத் ஆத்ம பூதம் ப்ரத்யகாத்மநஸ் தச் ஸரீரத்வம் ப்ரஹ்மணஸ் தத் ஆத்மவத் வஞ்ச யா ஆத்மநி திஷ்டன் யஸ்ய ஆத்மா ஸரீரம் ஏஷ ஸர்வ பூத அந்தராத்மா அபஹத பாப்மா திவ்யோ தேவ ஏகோ நாராயண இத்யாதி ஸ்ருதி ஸத ஸமதிகதம் ஸ சரீரஸ் யாத்மந கார்ய அவஸ்தா ப்ராப்தா வபி குண தோஷ வ்யவஸ்திதே ர் த்ருஷ்டாந்த பாவாத் ப்ரஹ்மணி ந தோஷ ப்ரஸக்தி இதி நா ஸாமஞ்ஜஸ்யம் வேதாந்த வாக்யஸ்யே தி ந து த்ருஷ்டாந்த பாவாத் இத்யுக்தம் த்ருஷ்டாந்தஸ் ச தேவ மனுஷ்யாதி ஸப்த வாஸ்யஸ்ய ஸ சரீரஸ் யாத்மந மனுஷ்யோ பாலோ யுவா ஸ்தவிர இதி நாநாவஸ்தா ப்ராப்தா வபி பாலத்வ யுவத்வ ஸ்தவிரத் வாதய-சரீர கதா தோஷா நாத்மாநம் ஸ்ப்ருசந்தி ஆத்ம கதாஸ் ச ஞான ஸூகாதய ந சரீரமிதி -அத கார்யா வஸ்தாம் காரணா வஸ்தம் ச ப்ரஹ்ம ச ப்ரஹ்ம ப்ரத்யகாத்ம சரீர தயா தத் ஆத்ம பூதமிதி ப்ரத்யகாத்ம வாசிநா சப்தேந ப்ரஹ்ம அபிதாநே தச் ஸப்த ஸாமாநாதி கரண்யே ச ஹேதும் வக்தும் நிரஸ நீயம் மதத்வயம் ப்ரதிஞ்ஞா ஸித்தே லிங்கமாஸ்மரத்ய -உத்க்ர மிஷ்யத ஏவம் பாவாதித் யவ்டுலோமி இத் யுபந்யஸ்ய அவஸ்தி தேரிதி காஸ க்ருத்ஸ்ந இதி ஹேதுருக்த தத் ஸ்ருஷ்ட்வா ததேவ அநு ப்ராவிஸத் ஸச் ச த்யச்சா பவத் இத்யாதிநா ப்ரத்யகாத்மா ஆத்ம தயா அவஸ்தாநாத் ப்ரஹ்மணஸ் தச் சப்தேநாபிதாநம் –தத் ஸாமாநாதி கரண்யேன வ்யபதேசாச் சேத் யுக்தம் –ததா வைஷம்ய நைர் க்ருண்யே ந ஸாபேஷத்வாத் ந கர்மா விபாகா திதி சேந்நாநாதித்வாதுப பத்யதே சாப் யுபலப்யதே ச இதி தேவ மநுஷ்யாதி விஷம ஸ்ருஷ்டேர் ஜீவ கர்ம நிமித்தத்வம் ஜீவாநாம் தத் தத் கர்ம ப்ரவாஹணாம் சாநாதித்வம் ச ப்ரதிபாத்ய ததநாதித்வம் ச நித்யோ நித்யாநாம் சேதனஸ் சேதநாநாம் ஜ்ஞாஜ்ஜவ் த்வவ் இத்யாதி -ஸ்ருதி ஷுபலப்யத இத் யுக்த்வா தத நாதித்வ அபி ப்ரலய காலே சித் அசித் வஸ்துநோர் போக்த்ரு போக்யயோர் நாம ரூப விபாகா பாவாத் ஆத்மா வா இதமேக ஏவாக்ர ஆஸீத் – நான்யத் கிஞ்சந மிஷத் இத்யாதாவே கத்வாவதாரண முப பத்யதே இதி ஸூத்ர காரேண ஸ்வயமேவ யுக்தம் –ததா ச நாத்மா ஸ்ருதேர் நித்யத்வாச்ச தாப்ய இதி ப்ரத்யகாத்மநோ நித்யத்வாதநுத் பத்தி முக்த்வா ஜ்ஜோ அத ஏவ இதி தஸ்ய ஞாத்ருத்வ மேவ ஸ்வரூப மித்யுக்தம் –
உத் க்ராந்திகத்யாகதீநாம் இத்யாதிநா அனுத்வம் சோக்தம் –தத் குண சாரத்வாத் து தத் வ்யபதேஸ ப்ராஜ்ஞவத் யாவதாத்ம பாவித் வாச்ச ந தோஷஸ் தத் தர்சநாத் இதி ஜ்ஞாது சப்தேந வ்யபதேஸோ ஞான குண சாரத்வாத் ஞாநைக நிரூபணீய ஸ்வ பாவத் வாச்சேத் யுக்தம்
நித்யோபலப்த்யநுபலப்தி பிரசங்கோ அந்நிய தர நியமோ வான்யதா இதி ஞான மாத்ர ஸ்வரூபாத்ம வாதே ஹேத்வாந்தராயத் தஜ் ஞாநவாதே ஸர்வ கதாத்மவாதே ச தோஷ உக்த –கர்தா ஸாஸ்த்ரார்த்த வத்த்வாத் உபாதாநாத் விஹாரோபதேஸாச் ச வ்யபதேஸாச் ச க்ரியா யாம் ந சேந்நிர்தேஸ விபர்யய உப லப்திவத நியம சக்தி விபர்யயாத் ஸமாத்ய பாவாச் ச -யதா ச தஷோ அபயதா இத்யாத்மந ஏவ ஸூபாஸூபேஷு கர்ம ஸூ கர்த்ருத்வம் ப்ரக்ருதேர கர்த்ருத்வம் ப்ரக்ருதேஸ் ச கர்த்ருத்வே தஸ்யாஸ் சாதாரணாத்வேந ஸர்வேஷாம் பல அநுபவ பிரசங்காதி ச ப்ரதிபாதிதம் –பராத்து தச் ஸ்ருதே –க்ருத ப்ரயத்நாபேஷஸ்து விஹித ப்ரதிஷித்தா வையர்த் யாதிப்ய -இத்யாத்மந ஏவ கர்த்ருத்வம் பரம புருஷாநுமதி ஸஹ க்ருத மித்யுக்தம்
அம்ஸோ நாநா வ்யபதேஸாத் அந்யதா சாபி தாஸகித வாதித்வ மதீயத ஏகே மந்த்ர வர்ணாத் அபி ஸ்மர்யதே ப்ரகாசாதி வத்து நைவம் பர ஸ்மரந்தி ச இதி அநீஸயா ஸோசதி முஹ்யமாந –ஜுஷ்டம் யதா பஸ்யத்யன்யமீஸமஸ்ய மஹிமாநமிதி வீத ஸோக -ஷரம் த்வவித்யா ஹ்யம்ருதம் து வித்யா வித்யாவித்யே ஈஸதே யஸ்து ஸோ அந்நிய ப்ராஜ்ஜே நாத்மநா ஸம் பரிஷ்வக்தோ ந பாஹ்யம் கிம்ச ந வேத நாந்தரம் தயோர் அந்நிய பிப்பலம் ஸ்வாத் வத்தி அநஸ்நந் நந்யோ அபிசாக ஸீதி ஜ்ஞாஜ்ஜவ் த்வாவஜாவீஸ நீசவ் பிருதகாத்மாநம் ப்ரேரி தாரம் ச மத்வா ஜூஷ்டஸ் ததஸ்தேநாம்ருதத்வமேதி யதா பஸ்யஸ் பஸ்யதே ருக்ம வர்ணம் கர்தார மீசம் புருஷம் ப்ரஹ்ம யோநிம் ததா வித்வான் புண்ய பாபே விதூய நிரஞ்சந பரமம் ஸாம்யம் உபைதி -ஸ காரணம் கரணாதிபாதியோ ந சாஸ்ய கஸ்சிஜ் ஜனிதா ந ஸாதிப -யஸ் ஸர்வஞ்ஞஸ் ஸர்வ வித் பரா அஸ்ய சக்திர் விவிதைவ ஸ்ரூயதே ஸ்வா பாவிகீ ஞான பல க்ரியா ச நிஷ்கலம் நிஷ்க்ரியம் சாந்தம் நிரவத்யம் நிரஞ்ஜனம் நித்யோ நித்யாநாம் சேதனஸ் சேதநாநாம் ஏகோ பஹுநாம் யோ விததாதி காமான் பதிம் விஸ்வஸ் யாத்மேஸ்வரம் இத்யாதி ஷு ப்ரத்யகாத்மந -பரமாத்மநஸ் ச கர்ம வஸ்யத்வேந ஸோசித்ருத்வேநா ஸர்வஜ்ஞத்வேந உபாஸநாயத்த முக்தித்வேந நிர்வத்யத்வேந ஸர்வஞ்ஞத்வேந ஸத்ய சங்கல்பத்வேந சர்வேஸ்வரத்வேந ஸமஸ்த கல்யாண குணா கரத்வாதிநா ச ஸ்வரூபஸ்ய ஸ்வ பாவஸ்ய நாநத்வ வ்யபதேஸாத் –தயோரேவ தத்வமஸி அயமாத்மா ப்ரஹ்ம யோ அசவ் ஸோ அஹம் யோ அஹம் ஸோ அசவ் அத யோ அந்யாம் தேவதாம் உபாஸ்தே அந்யோ அஸா வந்யோ அஹமஸ் மீதி ந ஸவேத அக்ருத்ஸ்நோ ஹ்யேஷ ஆத்மேத்யேவோபா ஸீத ப்ரஹ்ம தாஸா ப்ரஹ்ம தாஸா ப்ரஹ்மேமே கிதவா இதி ச ஸர்வ ஜீவாத்ம வ்யாபித்வேநா பேத வ்யபதேஸாச் ச உபய வ்யபதேஸா விரோதேந பரமாத்மாம்ஸோ ஜீவாத்மேத் யப்யுப கந்தவ்யம்

ந கேவலம் ந்யாய ஸித்த மிதம் ஸ்ருதி ஸ்ம்ருதி ப்யாம் சாம்ஸத்வ முக்தம் ஜீவாத்மந -பாதோ அஸ்ய விச்வா பூதாநி மமைவ அம்ஸோ ஜீவ லோகே ஜீவ பூதஸ் ஸநாதந இதி -அம்சத்வம் நாம ஏகவஸ்த்வேகதேஸத்வம் –ததா ஸத் யுபயோ ரேக வஸ்துத்வேநா விரோதோ ந ஸ்யாதித்யா சங்க்ய ப்ரகாசாதி வத்து நைவம் பர இதி பரி ஹரதி
அந்நிய விஸேக்ஷணதைக ஸ்வபாவ ப்ரகாஸ ஜாதி குண சரீர விஸிஷ்டாநக்நிவ்யக்தி குண் யாத்மந -ப்ரதி ப்ரகாஸ ஜாதி குண ஸரீராணாம் யதா அம்சத்வம் ஏவம் பரமாத்மாநம் ப்ரத்யகாத்ம ஸரீரகம் ப்ரதி ப்ரத்யகாத்மநோ அசம்த்வம் ஏவமம்சத்வே யத் ஸ்வ பாவ அம்ச பூதோ ஜீவ நைவ மம்ஸீ பரமாத்மா ஸர்வத்ர விஸேக்ஷண விஸேஷ்ய யோஸ் ஸ்வரூப ஸ்வ பாவ பேதாத் –ஏவஞ்ச கர்தா சாஸ்த்ரார் தவத்வாத் பராத்து தச் ஸ்ருதி இத்ய நந்த ரோக்தம் ச ந விருத்யதே

ஏவம் ப்ரகாஸ சரீரவஜ் ஜீவாத்மநா மம்ஸத்வம் பராஸராதய ஸ்மரந்தி ச
ஏக தேச ஸ்திதஸ்ய அக்நேர் ஜ்யோத்ஸ்நா விஸ்தாரிணீ யதா
பரஸ்ய ப்ரஹ்மண ஸக்திஸ் ததேயமகிலம் ஜகத்
யத் கிம்சித் ஸ்ருஜ்யதே யேந சத்த்வ ஜாதேந வை த்விஜ
தஸ்ய ஸ்ருஜயஸ்ய ஸம் பூதவ் தத் ஸர்வம் வை ஹரேஸ்தநு
தே ஸர்வே ஸர்வ பூதஸ்ய விஷ்ணோரம்ஸ ஸமுத்பவா இதி

அந்யதா பாரமார்த்திகா பாரமாத்திகோபாதி சமாஸ்ரயணேந ப்ரத்யகாத்மநோ அஸம்த்வே ப்ரஹ்மண ஏவ வேதாந்த நிவர்த்யா ஸர்வே தோஷா பவேயுரிதி ஆபாசா ஏவ ச இத்யாதி ஸூத்ரைருக்தம் -அதஸ் ஸர்வதா சித் அசித் வஸ்து சரீர கதயா ததாத்ம பூதமேவ ப்ரஹ்ம கதாசித விபக்த நாம ரூப சித் அசித் வஸ்து சரீரம் தத் காரண அவஸ்தம் கதாசிச் ச விபக்த நாம ரூப சித் அசித் வஸ்து சரீரம் தத் கார்ய அவஸ்தம் ப்ரஹ்ம -ஸர்வதா சித் அசித் வஸ்து சரீர கதயா தத் விஸிஷ்டத்வேத்மபி ப்ரஹ்மண பரிணாமித்வா புருஷார்த்த ஆஸ்ரயத்வே சரீர பூத சேதன அசேதன வஸ்து கதே ஆத்ம பூதம் ப்ரஹ்ம ஸர்வதா நிரஸ்த நிகில தோஷ கந்த அநவதிக அதிசய அஸங்க்யேய ஞான ஆனந்தாத் யபரிமித உதார குண சாகரம் அதிஷ்டத இதி ப்ரஹ் மைவ ஜகன் நிமித்தம் உபாதாநம் சேதி யதோ வா இமாநி இத்யாதி வாக்யம் ப்ரதிபாதயத்யேவேதி ஜந்மாத் யஸ்ய யத தத் ப்ரஹ்மேதி ஸூஷ்டூக்தம்

ஸதேவ ஸோம்ய இதம் அக்ர ஆஸீத் ஏகமேவ அத்விதீயம் ததைஷத பஹுஸ்யாம் ப்ரஜாயேய இத்யஸ்ய சாயமர்த -யஸ்ய ஆத்மா சரீரம் யஸ்ய அக்ஷரம் சரீரம் யஸ்ய ப்ருதிவீ சரீரம் யஸ்ய அவ்யக்தம் சரீரம் ஏஷ ஸர்வ பூத அந்தராத்மா அபஹத பாப்மா திவ்யோ தேவ ஏகோ நாராயண இத்யாதி ஸ்ருதே -ப்ரஹ்மண ஸர்வதா சித் அசித் வஸ்து சரீரகத்வாத் சதேவேதமீதாநீம் ஸ்தூல சித் அசித் வஸ்து சரீர கத்வேந விபக்த நாம ரூபம் அக்ரே ப்ரலய காலே ஸூஷ்ம தஸா பன்ன சித் அசித் வஸ்து சரீரகதயா நாம ரூப விபாக அநர்ஹாமேவ ஆஸீத் -ஸ்வயமேவ ப்ரஹ்ம ஸர்வஞ்ஞம் ஸர்வ ஸக்தி நிமித்தாந்தராநபேஷமத்விதீயம் சாதிஷ்டத்

ததைக்ஷத பஹுஸ்யாம் ப்ரஜாயேய இதி தன்நாம ரூப விபாகாநர்ஹா ஸூஷ்ம சித் அசித் வஸ்து சரீரகதயா ஏகமேவாவஸ்திதம் நாம ரூப விபாகார்ஹா ஸ்தூல தசாபத்த்யா பஹு ப்ரகாரம் ஸ்யாமிதி ஐக்ஷத –ஸ்யாம் ப்ரஜாயேய இதி வ்யஷ்டி சமஷ்டி வ்யபதேஸ –சித் அசிதோ பரஸ்ய ச ப்ரலய காலே அபி வ்யவஹாரா நர்ஹா ஸூஷ்ம பேத ஸர்வைர் வேதாந்தி ப்ரப்யுபகத அவித்யா க்ருத பேதஸ்ய உபாதி க்ருத பேதஸ்ய ச அநாதி த்வாப் யுபகமாத் இயாம்ஸ்து விசேஷ -ப்ரஹ்மைவாஜ்ஞம் உபாதை ஸம்பத்தம் சேதி ஸர்வ ஸ்ருதி ந்யாய விராதோ அந்யேஷாம் –ததபாவாத விரோதஸ் ச அஸ்மாகம் இதி —2-இதி ஜந்மாத் யதி கரணம் –2-

1-1-3-ஸாஸ்த்ர யோநித்வ அதி கரணம்
3 ஸாஸ்த்ர யோநித்வாத் –

ஏவம் சித் அசித் வஸ்து சரீரதயா தத் விஸிஷ்டஸ்ய ப்ரஹ்மண ஏவ ஜகத் உபாதாநத்வம் நிமிதத்வம் ச நாநுமாந கம்யமிதி ஸாஸ்த்ர ஏக ப்ராமாணகத் வாத்தஸ்ய யதோ வா இமாநி பூதாநி இத்யாதி வாக்யம் நிகில ஜகத் ஏக காரணம் ப்ரஹ்ம போதயத்யேவேதி ஸித்தம் –3-இதி ஸாஸ்த்ர யோநித்வதி கரணம்

1-1-4-சமன்வய அதி கரணம்
4-தத் து சமன்வயாத் –

புருஷார்த தயா அந்வய ஸமன்வய சாஸ்த்ராக்ய ப்ரமாணஸ்ய புருஷார்த்த பர்யவசாயித்வே அபி ப்ரஹ்ம ஸ்வஸ்ய பரஸ்ய சாநுபவிது -அவிஸேஷேண ஸ்வரூபேண குணை விபூத்யா ச அநுபூயமாநம் அநவதிக அதிசய அநந்த ரூபமிதி புருஷார்தத்வேநாபி தேயதயா அந்வயாத் ப்ரஹ்மணஸ் ஸாஸ்த்ர பிரமாண கத்வ முபபந்ந தரமிதி நிரவத்யம் நிகில ஜகதேக காரணம் ப்ரஹ்ம வேதாந்தா ப்ரதிபாத யந்தீத் யுக்தம்-தஸ்யை கஸ்யை கதைவ க்ருத்ஸ்ன ஜகன் நிமித்தத்வம் தஸ்யைவோபாதாநதயா ஜகத் ஆத்மகத்வம் ச நாநுமாநாதி கம்யமிதி ஸாஸ்த்ரக பிரமாண கத்வாத் தஸ்ய ச அநவதிக அதிசய அநந்த ரூப தயா பரம புருஷார்தத்வாத் வேதாந்தா ப்ரதிபாத யந்த்யேவ இதி ஸ்திரீக்ருதம் –-4-இதி ஸமன்வய அதி கரணம் –4-

அத பரம் பாத ஸேஷேண ஜகத் காரண தயா ப்ரதான புருஷ ப்ரதிபாதநா நர்ஹாதயா ஸர்வஞ்ஞம் ஸத்ய ஸங்கல்பம் நிரஸ்தாவித்யாதி -ஸமஸ்த தோஷ கந்தமபரிமிதோதார குண சாஹரம் ப்ரஹ்மைவ வேதாந்தா ப்ரதிபாத யந்தீத் யுச்யதே –தத்ர தாவத் ப்ரதாநம் வேதாந்த பிரதிபாதநா நர்ஹாமித்யாஹ

1-1-5-ஈஷத் யதி கரணம்
5- ஈஷதேர் நா ஸப்தம்
–அஸப்தம் ஆநு மாநிகம் ப்ரதாநம் ந தத் வேதாந்த வேத்யம் –குத –ஈஷதே –ஸதேவ ஸோம்ய இதம் அக்ர ஆஸீத் ஏகமேவ அத்விதீயம் இதி ப்ரஸ்துத ஜகத் காரண வ்யாபாரவாசிந –ஈஷதேர்தாதோ ஸ்ரவணாத் ததைஷத பஹு ஸ்யாம் இதி –5-

6-கௌணஸ் சேந்நாத்ம ஸப்தாத் —
தத் தேஜ ஐஷத இத்யாதிஷ்வ சேதநே அபி வஸ்துநி ஈஷதிஸ் ஸ்ரூயதே தத்ர கௌண =ஏவமத்ராபி ப்ரதான ஏவேக்ஷதிர் கௌண இதி சேத் நைததுப பத்யதே ப்ரஸ்துதே ஸச் ஸப்த வாஸ்யே ஸ்ரூயமாணாச் சேதன வாசிந ஆத்ம ஸப்தாத் ஸ ஆத்மா தத்த்வமஸி ஸ்வேத கேதோ இதி ஹ்யுத்தரத்ர ஸ்ரூயதே -தேஜ ப்ரப்ருதிஷ்வபி ந கௌணமீ க்ஷணம் –தேஜ ப்ரப்ருதி ஸப்தைரபி தத் தச் சரீரகம் ப்ரஹ்மைவாபி தீயதே அநேந ஜீவேநாத்மநா அநு ப்ரவிஸ்ய நாம ரூபே வ்யாகரவாணி இதி ப்ரஹ்மாத்மக ஜீவ அநு பிரவேசா தேவ ஸர்வஸ்ய வஸ்துநோ நாம ரூப பாக்த்வாத் –தத் ஸ்ருஷ்ட்வா ததேவ அநு ப்ராவிஸத் தத் அநு ப்ரவிஸ்ய-ஸச் சத்யாச்சாபவத் நிருக்தம் சா நிருக்தம் ச நிலயநம் ச –விஞ்ஞானம் சா விஞ்ஞானம் ச –ஸத்யம் சாந்ருதம் ச ஸத்யமபவத் இதி சேதனமசேதநம் ச ப்ருதங் நிர்திஸ்ய ததுபயமநு ப்ரவிஸ்ய சத்யச் ஸப்த வாஸ்யோ அபவதிதி ஹி ஸமாந ப்ரகரணே ஸ்பஷ்டமபிஹிதம்

7-தன்னிஷ்டஸ்ய மோக்ஷ உபதேஸாத் –இதஸ் ச ப்ரதாநாதர் தாந்தர பூதம் ப்ரதாநாதர் தாந்தர பூதம் ஸச் ஸப்தாபி ஹிதம் ஜகத் காரணம் -ஸச் ஸப்தாபிஹித தத்த்வ நிஷ்டஸ்ய மோக்ஷ உபதேசாத் –தஸ்ய தாவதேவ சிரம் யாவந்த விமோஷ்யே அத ஸம்பத்ஸ்யே இதி ஹி தன்னிஷ்டஸ்ய மோக்ஷ உபதிஸ்யதே -ப்ரதான காரணவாதி நாமபி ஹி ப்ரதான நிஷ்டஸ்ய மோஷோநாபிமத-7-

8-ஹேயத்வா வசநாச் ச –யதி ப்ரதானமத்ர விவஷிதம் ததா தஸ்ய ஹேயத்வாத் அத்யேயத்வமுச்யேத ந த்துச்யதே -மோக்ஷ சாதநதயா த்யேயத்வமே வாத்ரோச்யதே தத்த்வமஸி ஸ்வேத கேதோ இத்யாதிநா –8-

இதஸ் ச ந ப்ரதாநம்
9-ப்ரதிஜ்ஞா விரோதாத் —

ஏக விஞ்ஞாநேந ஸர்வ விஞ்ஞாந ப்ரதிஞ்ஞா விரோதாத் -ஸச் ஸப்த வாஸ்ய தத்த்வ ஞாநேந தத் கார்ய தயா சேதன அசேதன ஸர்வ வஸ்து ஞானம் யேநாஸ்ருதம் ஸ்ருதம் பவதி இத்யாதி நா ப்ரதிஞ்ஞாதம் தத்தி ப்ரதான காரண வாதே விருத்யதே-சேதநஸ்ய ப்ரதான கார்யத்வாபாவாத் -ப்ரதாநாதர்தாந்தர பூத ப்ரஹ்ம காரண வாதே சித் அசித் வஸ்து சரீரம் ப்ரஹைவ நாம ரூப விபாகா விபாகாப்யாம் கார்யம் காரணம் சேதி ப்ரஹ்ம ஞாநேந க்ருத்ஸ்நஸ்ய ஞாததோப பத்யதே –9-

இதஸ் ச ந பிரதானம்
10-ஸ்வாப்யயாத் –
-ஸ்வப்நாந்தம் மே ஸோம்ய விஜாநீஹி இதி –யத்ரை தத் புருஷஸ் ஸ்வபிதி நாம ஸதா ஸோம்ய ததா சம்பந்நோ பவதி -ஸ்வம பீதோ பவதி தஸ்மாதேநம் ஸ்வபிதீத்யாசக்ஷதே -ஸ்வம் ஹ்யபீதோ பவதிஇதி ஜீவஸ்ய சேதனஸ்ய ஸூஷுப்தஸ்ய ஸதா சம்பந்நஸ்ய ஸ்வாப்யவசநாத் ப்ரதாநாதர்தாந்தர பூதம் ஸச் ஸப்த வாஸ்யமிதி விஞ்ஞாயதே –ஸ்வம பீதோ பவதி–ஆத்மாந மேவ ஜீவோ அபீதோ பவதீத்யர்தா -சித் வஸ்து சரீரகம் ததாத்ம பூதம் ப்ரஹ்மைவ ஜீவ சப்தேநாபி தீயத இதி நாம ரூப வ்யாகரண ஸ்ருத் யுக்தம் -தஜ் ஜீவ சப்தாபிதேயம் பரம் ப்ரஹ்மைவ ஸூஷுப்தி காலே அபி ப்ரலய கால இவ நாம ரூப பரிஷ்வங்காபாவாத் கேவல ஸச் சப்தாபிதேயமிதி ஸதா ஸோம்ய ததா சம்பந்நோ பவதி ஸ்வமபீதோ பவதி இத்யுச்யதே –ததாஸமாந ப்ரகரணே நாம ரூப பரிஷ்வங்காபாவேந ப்ராஜ்ஜேநைவ பரிஷ்வங்காத் ப்ராஜ்ஜே நாத்மநா ஸம் பரிஷ் வக்தோ ந பாஹ்யம் கிஞ்சந வேத நாந்தரம் இத்யுச்யதே -ஆமோஷாஜ் ஜீவஸ்ய நாம ரூப பரிஷ்வங்கதேவ ஹி ஸ்வ வ்யதிரிக்த விஷய ஞான உதய –ஸூஷுப்தி காலே ஹி நாம ரூபே விஹாய ஸதா ஸம் பரிஷ் வக்த -புநரபி ஜாகரதஸாயாம் நாம ரூபே பரிஷ் வஜ்ய தத் தன்நாம ரூபோ பவதீதி ஸ்ருத் யந்தரே ஸ்பஷ்டமபிதீயதே யதா ஸூ ப்த ஸ்வப்நம் ந கதஞ்சன பஸ்யதி அதாஸ்மின் ப்ராண ஏவைகதா பவதி -ஏதஸ்மாதாத்மந ப்ராணா யதாயதநம் விப்ரதிஷ்டந்தே ததா த இஹ வ்யாக்ரோ வா ஸிம்ஹோ வா வ்ருகோ வா வராஹோ வா யத் யத் பவந்தி இதி –10-

11-கதி சாமான்யாத் –ஸகல உபநிஷத் கதி ஸாமாந்யாதஸ் யாமப் யுப நிஷதி ந ப்ரதாநம் காரணமிதி ஞாயதே ஆத்மா வா இதமேக ஏவாக்ர ஆஸீத் நான்யத் கிஞ்சந மிஷத் ஸ ஈஷத லோகாந்நு ஸ்ருஜா இதி ஸ இமால் லோகாநஸ்ருஜத தஸ்மாத் வா ஏதஸ் மாதாத்மந ஆகாஸஸ் ஸம் பூத ஸ காரணம் கரணாதி பாதிபோ ந சாஸ்ய கஸ்ஸிஜ் ஜநிதா ந சாதிப இத்யாதி ஸகல உப நிஷத்ஸூ ஸர்வேஸ்வர ஏவ ஹி ஜகத் காரணமிதி ப்ரதி பாத்யதே –11-

12-ஸ்ருதத்வாச் ச –ஸ்ருதமேவ ஹ்யஸ்யாம் உப நிஷதி -ஆத்மத ப்ராண –ஆத்மந ஆகாஸ இத்யாதவ் ஆத்மந ஏவ ஸர்வ உத்பத்தி -அத ப்ரதாநாத சேதநாதர்தாந்தர பூதஸ் ஸர்வஞ்ஞ-புருஷோத்தம ஏவ ஜகத் காரணம் ப்ரஹ்மேதி ஸ்திதம் —12-இதி ஈஷத் யதி கரணம் –5-

1-1-6-ஆனந்த மய அதி கரணம்
13-ஆனந்த மயோ அப்யாஸாத்
–யத்யபி ப்ரதாநாதர்தாந்தர பூதஸ்ய ப்ரத்யகாத்மநஸ் சேதநஸ்ய ஈஷண குண யோக ஸம்பவதி ததா அபி ப்ரத்யகாத்மா பத்தோ முக்தஸ் ச ந ஜகத் காரணம் -தஸ்மாத் வா ஏதஸ்மாதாத்மந ஆகாஸஸ் ஸம்பூத -இத்யாராப்ய தஸ்மாத் வா ஏதஸ்மாத் விஞ்ஞாந மயாத் அந்யோ அந்தர ஆத்மா ஆனந்த மய இத்யஸ்ய ஆனந்த மயத்வ ப்ரதி பாதநாத் காரண தயா வ்யபதிஷ்டோ அயம் ஆனந்த மய ப்ரத்யகாத்மநோ அர்த்தாந்தர பூத ஸர்வஞ்ஞ பரமாத்மைவ -குத அப்யாஸாத் ஆனந்த மயஸ்ய நிரதிசய தயா ஸிரஸ்காநந்த மயத்வேநாப்யாஸாத் தே யே சதம் ப்ரஜாபதேர் ஆனந்தா ஸ ஏகோ ப்ரஹ்மண ஆனந்த யதோ வாஸோ நிவர்தந்தே அப்ராப்ய மநஸா ஸஹ ஆனந்தம் ப்ரஹ்மணோ வித்வான் ந பிபேதி குதஸ் சந இதி ஹி வேத்யத்வேநாயமாநந்த மயோ அநவதிக அதிசயோ அப் யஸ்யயதே –13-

14-விகார ஸப்தாந்நேதி சேந்ந ப்ராசுர்யாத் –ஸ வா ஏஷ புருஷோ அந்நர ஸமய இதி விகாரார்த மயப் ப்ரகரணாத் ஆனந்த மய இத்யஸ்யாபி விகாரார்தத்வம் ப்ரதீயதே -அதோ அயம் ஆனந்த மய நா விகார ரூப பரமாத்மா இதி சேந்ந அர்த விரோதாத் பிராசுர்யார்த ஏவாயம் மயடிதி விஞ்ஞாயதே தஸ்மாத் வா ஏதஸ்மாதாத்மந ஆகாஸஸ் ஸம் பூத இதி ஹ்ய விகார ஆத்மா ப்ரக்ருத –ப்ரகரணே ச விகாரார்தத்வம் ப்ராண மய ஏவ பரித்யக்தம் –உக்தேந ந்யாயேந ஆனந்த ப்ராசுர்யாத் பரம புருஷா ஏவாயமாநந்த மய –14-

15-தத் தேது வ்யபதேஸாச் ச –ஏஷ ஹ்யேவா நந்தயாதி இதி ஜீவான் ப்ரத்யா நந்த ஹேதுரயமா நந்தமயோ வ்யபதிஸ்யதே –அதஸ் சாயம் ந ப்ரத்யகாத்மா –15-

16-மாந்த்ர வர்ணிகமேவ ச கீயதே–ஸத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்ம இதி மந்த்ர வர்ணோதிதமேவ தஸ்மாத் வா ஏதஸ்மாத் இத்யாதி நா ஆனந்த மய இதி கீயதே –அதஸ் ச ந ப்ரத்யகாத்மா –16-

17-நேதரோ அநுப பத்தே –இதர –ப்ரத்யகாத்மா மந்த்ர வர்ணோதித இதி நாசங்க நீயம் ஸோ அஸ்நுதே ஸர்வான் காமான் ஸஹ ப்ரஹ்மணா விபஸ்சிதா இதி ப்ரத்யகாத்மநோ பத்தஸ்ய முக்தஸ்ய ச ஈத்ருஸ விபஸ்சித்த்வாநுப பத்தே –ஸோ அகாமயத பஹுஸ்யாம் ப்ரஜாயேய இதி விசித்ர ஸ்திரத்ரஸ ரூப பஹு பவந ஸங்கல்ப ரூபமிதம் விபஸ்சித்த்வமிதி ஹ்யுத்தரத்ர வ்யஜ்யதே -முக்தஸ்ய ஸர்வஞ்ஞஸ்யாபி ஜகத் வ்யாபாராபாவாதீத்ருஸ –விபஸ்சித்த்வா ஸம்பவ –17–

இதஸ் ச
18-பேத வ்யபதேஸாச் ச
–தஸ்மாத் வா ஏதஸ்மாத் விஞ்ஞாந மயாத் அந்யோ அந்தர ஆத்மா ஆனந்த மய இதி ஹி விஞ்ஞாந மயாத் ப்ரத்யகாத்மநோ பேதே நாயமா நந்த மயோ வ்யபதிஸ்யதே –ந ச விஞ்ஞாந மய விஷய தயா உதாஹ்ருதஸ் லோகே விஞ்ஞானம் யஞ்ஞம் தநுதே இதி வ்யபதேஸாத் விஞ்ஞாந மயோ புத்தி மாத்ர மித்யா சங்க நீயம் -யதஸ் ஸூத்ரகார ஏவ இமாம் ஆசங்காம் பரி ஹரிஷ்யதி வ்யபதேசாச் ச க்ரியாயாம் ந சேந்நிர்தேஸ விபர்யயய இதி -விஞ்ஞானம் யஜ்ஞம் தநுதே இதி யஜ்ஞாதி க்ரியாயாம் ஜீவஸ்ய கர்த்ருத்வ வ்யபதேஸாச் ச ஜீவ கர்தா –விஞ்ஞான சப்தேந ஜீவஸ்யா வ்யபதேஸே புத்தி மாத்ர வ்யபதேஸே ச விஞ்ஞாநேநேதி நிர்தேச விபர்யயஸ் ஸ்யாத் புத்தே கரணத்வாதிதி –18-

இதஸ் ச
19-காமாச்ச நாநுமாநாபேஷா
–ஸோ அகாமயத பஹுஸ்யாம் இதி ஸ்வ காமாதேவாஸ்ய ஜகத் ஸர்கஸ் ஸ்ரூயதே ப்ரத்யகாதமநோ ஹி யஸ்ய கஸ்ய சித் ஸர்கே ஆநு மாநாபேஷா த்ருஸ்யதே –அநு மாந காம்யம் ப்ரதாநம் ஆநு மாநம் –19-

இதஸ் ச
20- அஸ்மின் நஸ்ய ச தத் யோகம் ஸாஸ்தி-
– அஸ்மின் ஆனந்த மயே அஸ்ய ப்ரத்யகாத்மந ஆனந்த யோகம் ஸாஸ்தி ரஸோ வை ஸ ரஸம் ஹ்யேவாயம் லப்த்வா ஆனந்தீ பவதி இதி அத ப்ரத்யகாத்மநோ அர்த்தாந்தர பூத ஸர்வஞ்ஞ புருஷோத்தம ஜகத் காரண பூத ஆனந்த மய –20- இதி ஆனந்த மய அதி கரணம் –6-

1-1-7-அந்தராதிகரணம்
21-அந்தஸ் தத் தர்ம உபதேஸாத் –அயம்

ஜகத் காரண பூத விபஸ் சிதாநந்த மய கஸ்சிதுபசித புண்ய விஸேஷோ ஜீவ விஸேக்ஷ தேஹ யோகாத் விஞ்ஞாயதே நாயம் பரமாத்மேதி நா சங்க நீயம் -ய ஏஷோ அந்தராதித்யே ஹிரண்மய புருஷ இத்யாதவ் ஸ்ரூயமாண புருஷாகார பரமாத்மைவ –குத -தத் தர்ம உபதேஸாத் –ஸ ஏஷ ஸர்வேஷாம் லோகாநாமீஸ ஸர்வேஷாம் காமாநாம் தஸ்யோதிதி நாம ஸ ஏஷ சர்வேப்ய பாப்மப்ய உசித இதி நிருபாதிக ஸர்வ லோக ஸர்வ காமேஸத்வம் ஸ்வத ஏவா கர்மவஸ்யத்வம் ச ப்ரத்யகாத்மநோ அர்த்தாந்தர பூதஸ்ய ஹி பரம புருஷஸ் யைவ தர்ம வேதாஹமேதம் புருஷம் மஹாந்தம் ஆதித்ய வர்ணம் தமஸ பரஸ்தாத் இத்யாதிஷு த்ரி குணாத் மக ப்ரக்ருத்யநந்தர் கத அப்ராக்ருதஸ்வ அசாதாரண ரூப வத்த்வம் ச ஞானாதி குணவத்த்ஸ்யைவ ஹி ஸ்ரூயதே
ஞானாதயோ அபி -ஸத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்ம -யஸ் ஸர்வஞ்ஞஸ் ஸர்வ வித் பரா அஸ்ய சக்திர் விவிதைவ ஸ்ரூயதே -ஸ்வா பாவிகீ ஞான பல க்ரியா ச இத்யாதிஷு ஸ்ருதத்வாத் தஸ்ய குணா விஞ்ஞா யந்தே –ததா ஆதித்ய வர்ணம் தமஸ பரஸ்தாத் இத்யாதிஷு அப்ராக்ருத ஸ்வ அசாதாரண ரூப ஸ்ரவணாத் தத்வத்தா ச விஞ்ஞாயதே -ததே தத் வாக்யகாரஸ் சாஹ -ஹிரண்மய புருஷோ த்ருஸ்யதே இதை ப்ராஞ்ஞஸ் ஸர்வ அந்தரஸ் ஸ்யாத் லோக காமேஸோபதேஸாத் ததோதயாத் பாப்மநாம் இத்யுக்த்வா-தத் ரூபஸ்ய கார்யத்வம் மாயா மயத்வம் வேதி விசார்ய ஸ்யாத்ரூபம் க்ருதகமநுக்ர ஹார்தம் தச்சேத ஸாமைஸ் வர்யாத் இதி நிரஸ நீயம் மதமுபந்யஸ்ய ரூபம் வாதீந்த்ரியம் அந்தக்கரண ப்ரத்யக்ஷ நிர்தேசாத் இதி –வ்யாக்யாதம் ச த்ரமிடா சார்யை ந வா மாயா மாத்ரம் அஞ்ஞஸைவ விஸ்வஸ்ருஜோ ரூபம் தத்து ந சஷுஷா க்ராஹ்யம் மநஸா த்வ கலுஷேண சாதனாந்தர வதா க்ருஹ்யதே –ந சஷுஷா க்ருஹ்யதே நாபி வாஸா மநஸா து விஸூத்தேந இதி ஸ்ருதே –ந ஹ்யரூபாயா தேவ தாயா ரூபமுபதிஸ்யதே –யதா பூதவாதி ஹி ஸாஸ்த்ரம் –யதா மாஹார ஜனம் வாஸ –வேதாஹமேதம் புருஷம் மஹாந்தம் ஆதித்ய வர்ணம் இதி ப்ரகாரணாந்தர நிர்தேசாத் இதி -ஸாஷிண இதி ஹிரண்மய இதி ரூப ஸாமான்யாச் சந்த்ர முகவத் இதி ச வாக்யம் –தச்ச வ்யாக்யாதம் தைரேவ –ந மயடத்ர விகார மாதாய ப்ரயுஜ்யதே அநாரப் யத்வாதாத்மந இத்யாதிநா –அத ப்ரதாநாத் ப்ரத்யகாத்மநஸ் சார்தாந்தர பூதோ நிருபாதிக விபஸ்சித் அநவதிக அதிஸய அநந்தோ அப்ராக்ருத ஸ்வ அசாதாரண திவ்ய ரூப புருஷோத்தம பரம் ப்ரஹ்ம ஜகத் காரமும் இதி வேதாந்தை ப்ரதிபாத்யத இதி நிரவத்யம் –21-

22-பேத வ்யபதேஸாச் சாந்ய –ய ஆதித்யே திஷ்டன் நாதித்யா தந்தரோ யமாதித்யோ ந வேத யஸ்ய யாதித்யஸ் ஸரீரம் ய ஆதித்ய மந்தரோ யமயதி ஸ த ஆத்மா அந்தர் யாம் யம்ருத இத்யதி தைவதம் யஸ் சஷுஷி திஷ்டன் ய ஆத்மநி திஷ்டன் இத்யத் யாத்மம் -யஸ் ஸர்வேஷு லோகேஷு திஷ்டன் நித்யதி லோகம் யஸ் ஸர்வேஷு பூதேஷு திஷ்டன் நித்யதி பூதம் யஸ் ஸர்வேஷு வேதேஷு திஷ்டன் நித்யதி வேதம் யஸ் ஸர்வேஷு யஜ்ஜேஷு திஷ்டன் நித்யதி யஜ்ஞம் இத் யந்தர்யாமி ப்ராஹ்மணே ஸூபாலோப நிஷதி ச ய பிருத்வீ மந்தரே ஸஞ்சரன் இத்யாரப்ய யோ அவ்யக்தம் அந்தரே ஸஞ்சரன் யோ அக்ஷரம் அந்தரே ஸஞ்சரன் யோ ம்ருத்யும் அந்தரே ஸஞ்சரன் யஸ்ய ம்ருத்யுஸ் ஸரீரம் யம் ம்ருத்யுர் ந வேத ஏஷ ஸர்வ பூத அந்தராத்மா அபஹத பாப்மா திவ்யோ தேவ ஏகோ நாராயண இதி ஸர்வே தேவ ஸர்வ லோக ஸர்வ பூத ஸர்வ வேத ஸர்வஞ்ஞ ஸர்வாத்மோ பரிவர்தமாந தயா தத் தச் சரீர தயா தத் தத் அந்தராத்ம தயா தத் ததவேத்ய தயா தத் தன் நியந்த்ருதயா சைப்யஸ் சர்வேப்ய பேத வ்யபதேஸாச் சாயம் அபஹத பாப்மா நாராயண ப்ரதாநாத் ப்ரத்யகாத்மநஸ்சார் தாந்தர பூதோ நிகில ஜகதேக காரணமித்தி ஸித்தம் –22-

1-1-8-ஆகாஸ அதி கரணம்
1-1-9-ப்ராண அதி கரணம்
23-ஆகாஸஸ் தல்லிங்காத்
24-அத ஏவ ப்ராண

ஸர்வாணி ஹ வா இமாநி பூதான் யாகாஸா தேவ ஸமுத்பத்யந்தே ஆகாஸம் ப்ரத்யஸ்தம் யந்தி ஸர்வாணி ஹ வா இமாநி பூதாநி ப்ராண மேவ அபி ஸம் விஸந்தி ப்ராண மேவ அப்யுஜ்ஜிஹதே இத்யாதவ் –ஸதேவ ஸோம்யேதமக்ர ஆஸீத் இத்யாதிநா சாமாந்யேன நிர் திஷ்டஸ்ய ஜகத் காரணஸ்ய பூதாகாஸ ப்ராண ஸஹசாரி ஜீவ வாசி ஸப்தாப்யாம் விசேஷ நிர்ணய சங்காயாம் ஸர்வாணி ஹ வா இமாநி பூதாநி இதி ப்ரஸித்தவந் நிர்திஸ்யமாநாத் ஜகத் காரணத்வாதி லிங்காத் பூதாகாஸ ஜீவாப்யாமர் தாந்தர பூத பரம புருஷ ஏவாத்ர ஆகாஸ ப்ராண ஸப்த நிர்திஷ்ட இதி நிஸ்ஸீயதே –தத் ப்ரஸித்திஸ் து –பஹு பவந ரூபேக்ஷண அநவதிக அதிசய அநந்த ஜீவ அநந்த ஹேதுத்வ விஞ்ஞாந மய விலக்ஷணத்வ நிகில புவந பயாபய ஹேதுத்வ -ஸர்வ லோக ஸர்வ காமேஸத்வ ஸர்வ பாப்மோதயா ப்ராக்ருத -ஸ்வ அசாதாரண ரூப விஸிஷ்டஸ்ய ரவிகர விகஸித புண்டரீக நயனஸ்ய ஸர்வஞ்ஞஸ்ய ஸத்ய ஸங்கல்பஸ்ய கரணாதிபாதி பஸ்ய பரம புருஷஸ்யைவ நிகில ஜகத் ஏக காரணத்வாதிதி ஸ ஏவ ஆகாஸ ப்ராண ஸப்தாப்யாம் ஜகத் காரணத்வேநாபி தீயதே இதி நிர்ணயோ யுக்த ஏவ —23-24-ஆகாஸாதி கரணம் -ப்ராண அதிகரணம் ச –8-9-

1-1-10-ஜ்யோதிர் அதி கரணம்
25-ஜ்யோதிஸ் சரணாபிதாநாத்
–அத யதத பரோ திவோ ஜ்யோதிர் தீப்யதே விஸ்வத ப்ருஷ்டேஷு ஸர்வத ப்ருஷ்டேஷு அநுத்த மேஷுத்தமேஷு லோகேஷு இதம் வா வ தத்யதி தமஸ்மிந் நந்த புருஷே ஜ்யோதி இத்யத்ர ஸர்வஸ்மாத் பரத்வேந நிர்திஸ்யமாந தயா ஸகல காரண பூதஜ்யோதிக்ஷ -கௌஷேய ஜ்யோதி ஷைக்யாபிதாநாத் ஸ்வ வாக்யே விரோதி லிங்கா தர்ச நாச்ச ப்ரஸித்தமேவ ஜ்யோதிர் ஜகத் காரணத்வேந ப்ரதிபாத்யத இதி ஸங்காயாம் யத்யபி ஸ்வ வாக்யே விரோதி லிங்கம் ந த்ருஸ்யதே –ததா அபி பூர்வஸ்மின் வாக்யே பாதோ அஸ்ய விச்வா பூதாநி த்ரிபதாஸ்யாம்ருதம் திவி இதி ப்ரதிபாதி தஸ்ய ஸர்வ பூத சரணஸ்ய பரம புருஷஸ்யைவ த்யு சம்பந்தி தயா அத்ராபி ப்ரத்யபிஜ் ஞாநாத் ஸ ஏவ ஜ்யோதிஸ் சப்தேந ஸர்வஸ்மாத் பரத்வேந ஸகல காரண தயா அபீதீ யதே -அஸ்ய ச கௌஷேய ஜ்யோதிஷைக்யாபிதாநம் பலாயோபதிஸ் யத இதி ந கஸ்ஸித் விரோத –அகில ஜகதேக காரண பூத பரம புருஷோ அப்ராக்ருத ஸ்வ அசாதாரண திவ்யோ வர்ணோ திவ்ய ரூபஸ் தமஸ பரஸ்தாத் வர்தத இதி தஸ்யைவ நிரதிசய தீப்தி யோகாத் ஜ்யோதிஸ் ஸப்தாபிதேயத்வம் விஸ்வத ப்ருஷ்டேஷு ஸர்வத ப்ருஷ்டேஷு அநுத்த மேஷுத்தமேஷு லோகேஷு வாஸஸ் ச யுஜ்யதே –25-

26-சந்தோபிதா நாந்தேதி சேந்ந ததா சேதோ அர்பண நிகமாத் ததா ஹி தர்சனம் –பூர்வத்ர காயத்ரீ வா இதம் ஸர்வம் இதி காயத்ர் யாக்யச் சாந்த பிரஸ்துத மிதி நாத்ர பரம புருஷாபிதாநமிதி சேத் நைதத் பரம புருஷஸ் யைவ காயத்ரீ ஸாத்ருஸ்யஸ்யாநு ஸந்தாநோபதேஸத்வாத் தஸ்ய சந்தோ மாத்ரஸ்ய ஸர்வ பூதாத்மகத்வாநுப பத்தேரேவேதி நிகம்யதே –அந்யத்ராபி ஹ்யன்யஸ்ய சந்தஸ் சாத்ருஸ்யாத் சந்தோ நிர்தேஸா த்ருஸ்யதே தே வா ஏதே பஞ்சான்யே இத்யாரப்ய சைஷா விராட் இத்யாதவ் –26-

27-பூதாதி பாத வ்யபதேஸாப பத்தேஸ் சைவம் –பூத ப்ருதிவீ சரீர ஹ்ருதயைஸ் சதுஷ்பதேதி வ்யபதேஸஸ் ச பரம புருஷ காயத்ரீ ஸப்த நிர் திஷ்டே ஹ்யுப பத்யத இதி பூர்வோக்த ப்ரகார ஏவ சமஞ்ஜஸா–27-

28-உபதேஸ பேதான்நேதி சேந்நோபயஸ்மிந் நப்ய விரோதாத் –பூர்வத்ர த்ரி பாதஸ்யாம்ருதம் திவி இதி பரம புருஷோ வ்யபதிஸ் யதே –அத்ர அத யதத பரோ திவ இதி பஞ்சம்யா நிர் திஷ்ட த்யு சம்பந்தி ஜ்யோதிரிதி ந ப்ரத்யபிஜ்ஜேதி சேத் நைதத் உபயஸ்மிந் நபி வ்யபதேஸே விரோதா பாவாத் யதா வ்ருஷாக்ரே ஸ்யேந வ்ருஷாக்ராத் பரதஸ் ஸ்யேந இதி வ்யபதேஸ –அத்ர திவ பரத்வமேவ உபயத்ர விவஷித மித்யர்த —28-இதி ஜ்யோதிர் அதி கரணம் –10-

1-1-11-இந்த்ர ப்ராண அதி கரணம்-29-ப்ராணஸ் ததாநுகமாத் –ஆத்ம நாம் ஹித தம ரூப மோக்ஷ சாதநோபாஸந கர்ம தயா ப்ரஞ்ஞாத ஜீவ பாவஸ்ய இந்த்ரஸ்ய ப்ராணோ அஸ்மி ப்ரஞ்ஞாத்மா தம் மாமா யுரம்ருதமித் யுபாஸ்ஸ்வ இதி விதாநாத் ஸ ஏவ ஜகத் காரணம் -காரணோபாஸநம் ஹி மோக்ஷ ஸாதனம் –தஸ்ய தாவமேவ சிரம் யாவன்ன வி மோஷ்யே அத ஸம்பத்ஸ்யே இதி ஸ்ருதேரிதி நா சங்க நீயம் –ப்ராண ஸப்த ஸமாநாதி கரணேந்த்ர ஸப்த நிர் திஷ்டோ ஜீவா தர் தாந்தர பூத யுக்த லக்ஷண பரமாத்மைவ–குத ததா அநு கமாத் -பரமாத்ம அசாதாரணாநந்தாஜராம்ருதாதிஷ் வஸ்ய இந்த்ர ப்ராண ஸப்த நிர் திஷ்டஸ்யாநுகமோ ஹி த்ருஸ்யதே ஸ ஏஷ ப்ராண ஏவ ப்ரஜ்ஞாத்ம அஜரோ அம்ருத இதி –29-

30-ந வக்துராத்மோப தேஸாதிதி சேதத் யாத்ம ஸம்பந்த பூமா ஹ்யஸ்மிந் –உபக்ரமே ஹி மாமேவ விஜாநீஹி இதி த்வாஷ்ட்ரவதாதிநா பிரஜ்ஞாத ஜீவ பாவஸ்ய இந்த்ரஸ்யோபதேஸாத் உப ஸம்ஹாரஸ் ததநு குணோ வர்ண நீய இதி சேத் நைதத் அத்யாத்ம ஸம்பந்த பூமா ஹ்யஸ்மின் –அத்யாத்மம் -பரமாத்ம தர்ம பரமாத்ம தர்ம ஸம்பந்த -பஹு த்வமஸ் மிந்த்ர ஸப்தாபிதேயே
வாக்யோபக்ரம ப்ரப்ருத்யோப ஸம் ஹாராத்த்ருஸ்யதே –யம் த்வம் மநுஷ்யாய ஹித தமம் மன்யஸே இதி ஹித தமோபாஸநம் ப்ராரப்தம் –தச்ச ஏஷ ஏவ ஸாது கர்ம காரயதி இத்யாதி -நா ஸர்வஸ்ய காரயித்ருத்வம் –ஏவமேவைதா பூத மாத்ரா இத்யாரப்ய பரஜ்ஞா மாத்ரா ப்ராணேஷ்வர்பிதா இதி ஸர்வாதாரத்வம் ததா ஆனந்தாதயஸ் ச ஏஷ லோகாதிபதி இத்யாதிநா சர்வேஸ்வரத்வம் ச –30-

31-ஸாஸ்த்ர த்ருஷ்ட்யா தூபதேஸே வாம தேவவத் –நாம ரூப வ்யாகரணாதி சாஸ்த்ராத் ஸர்வ ஸப்தை பரமாத்மைவாபி தீயத இதி த்ருஷ்ட்யா தஜ் ஞாபநாயாய மிந்த்ரா சப்தேந பரமாதமோபதேஸ –ஸாஸ்த்ரஸ்தா ஹி வாமதேவாதய –ததைவ வதந்தி –தத்தை தத் பஸ்யந் ருஷிர் வாமதேவ பிரதிபேதே அஹம் மநுரபவம் ஸூர் யஸ் ச இதி –31-

32-ஜீவ முக்ய ப்ராண லிங்காந்நேதி சே ந்நோபாஸா த்ரை வித்யாதாஸ்ரிதத்வாதிஹ தத் யோகாத் த்ரி ஷீர் ஷாணம் த்வாஷ்ட்ரமஹநம் யாவத் தயஸ்மின் சரீரே ப்ராணோ வஸதி தாவதாயு இத்யாதி ஜீவ லிங்கம் முக்ய ப்ராண லிங்கம் ஸாஸ்மின் த்ருஸ்யதே இதி நைவமிதி சேந்ந –உபாஸாத் த்ரை வித்யாத் ஹேதோ ஜீவ சப்தேந ப்ராண சப்தேந ச பரமாத்மநோ அபி தாநம் –அந்யத்ராபி பரமாத்மந ஸ்வரூபேணோபாஸநம் போக்த்ரு சரீர கத்வேந போக்ய போகோபகரண சரீர கத்வேந இதி த்ரி விதம் பரமாத்மோபாஸந மாஸ்ரிதம் –யதா ஸத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்ம இதி ஸ்வரூபேண -தத் அநு ப்ரவிஸ்ய ஸச் சத்யச் சா பவத் இத்யாதி –ஸத்யம் சாந்ரு தஞ்ச சத்யமபவத் இதி போக்த்ரு சரீரகத்வேந போக்ய போக உபகரண சரீரகத்வேநச இஹாபி தத் ஸம்பவாதேவமுபதேஸ -ஜந்மாத யஸ்ய யத இத்யாதிஷு ஸத் ப்ரஹ் மாத்மேதி ஸாமாந்ய ஸப்தைர் ஹி ஜகத் காரணம் ப்ரக்ருதி புருஷாப்யா மர்தாந்தர பூதமிதி ஸாதிதம் ஜ்யோதிஸ் சரணாபிதாநாத் இத்யஸ்மின் ஸூத்ரே புருஷ ஸூக்தோதிதோ மஹா புருஷோ ஜகத் காரணமிதி விசேஷதோ நீர்ணீதம்–ஸ ஏவ பரஜ்ஞாத ஜீவ வாசிபிரிந்த்ராதி ஸப்தைரபி க்வசித் க்வசித் ஸாஸ்த்ர த்ருஷ்ட்யா தத் தச் சரீர கதயா சோபாஸ்யத்வாயோபதிஸ் யத இதி ஸாஸ்த்ர த்ருஷ்ட்யாதூப தேஸோ வாம தேவவத் இதி உபாஸா த்ரை வித்யாத் இதி ஸாதிதம் —32- இதி இந்த்ர ப்ராண அதி கரணம் –11-

—————————————————-

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ போதாயனர் -வ்ருத்தி காரர் -ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பாதராயணர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ வேதாந்த தீபம் மூல ஸ்ரீ ஸூக்திகள்-ஸ்ரீ பாஷ்யம் -பிரதம அத்யாயம் -த்ருதீய பாதம்

February 26, 2024

ஸ்ரீ வேதாந்த தீப மங்கள ஸ்லோகங்கள் –

மங்கள ஸ்லோஹம் –
பகவத் ஆசார்ய வந்தன ரூபம் –

ஸ்ரீய காந்தோ அனந்த வர குண கணகை ஆஸ்பதம்
வபு ஹத அசேஷ அவத்யா பரம கம் பத
வாங்க மனஸ் யோகோ அபூமிகி நத ஜன த்ருஷான் பூமி ஆதி
புருஷ மனஸ் தத் பாதாப்யே பரி சரண சத்தம் பவது மே–முதல் மங்கள ஸ்லோகம்

ஸ்ரீ யபதியான அவனே பிரமேயம் –
காரணம் ஏவ -உபாசனம் –
சம்சார நிவ்ருத்திக்கும் நிரதிசய ஆனந்த கைங்கர்ய இஷ்ட பிராப்திக்கும் -அவனே உபாயம் –
எவையும் எவரும் தன்னுன்னே ஆகியும் ஆக்கியும் தானே -நிமித்த உபாதான காரணம் அவனே –

ஸ்ரீயகாந்தோ அனந்த -வர குண—-வாங்மனசோ யோகோ -ஆதி புருஷ–8 விசேஷணங்கள் –

1-ஸ்ரீ யகாந்தன் –
ப்ரீதி விஷயம் -தகுந்த -பூரணமாய் –
அரவிந்த லோசன மனச் காந்தா பிரசாத –காந்தஸ்தே புருஷோத்தம –
ஸ்ரீ சுத்கா மங்களம் -உத்கர்ஷம் –
ஸ்ரீ -சேர்த்து மங்களம் மற்றவர்களுக்கு –
இவளுக்கே ஸ்ரீ என்பதே -வேற சேர்க்க வேண்டாம் –
தரும் திருமகளார் தனிக் கேள்வன் பெருமை உடைய பிரான் –
அப்ரமேயம் –ஜனகாத்மஜா

2–அநந்த-அளவற்ற –
தேச கால வஸ்து ஸ்திதி மூன்றாலும் அளவற்ற – –
விபு -நித்யம் -எல்லா வஸ்துக்களும் அவனே என்பதால் -மூன்றும் உண்டே

3-வர குண கணகை ஆஸ்பதம் வபுகு –
இருப்பிடம் -திவ்ய விக்ரஹம்
வபுகு –ஸ்ரேஷ்டமான –
யதிவரர் -எம்பெருமானார்
குருவரர் தேசிகன் -வரவர முனி –குணங்களை கொண்டு லோகங்கள் வாழும் -சமுதாயம் திரள் -கணங்கள்
திவ்ய மங்கள விக்ரகம் ஸ்வரூபம் இரண்டையும் குறிக்கும் –

4-ஹத-அசேஷ அவத்யம் -தோஷம் -ஒன்று விட -அண்ட ஒண்ணாமல் –
அழித்து-அகில ஹேய ப்ரத்ய நீகத்வம்
ஹத -ஆஸ்ரிதர்க்கும் பண்ணி அருளுவான் -சாஷாத் பரம்பரா சம்பந்தம் -உண்டே
பஞ்ச மஹா பாதகங்கள் நான்கு சொல்லி ஐந்தாவது இவற்றோடு சம்பந்தம் உள்ளவர் சொல்லுவார்

5-பரம கம் பதக -பரம ஆகாசம் –
தெளி விசும்பு -இருப்பிடம்

6- வாங்க மனஸ்-யோகோ அபூவுகி –பிறர்களுக்கு அறிய வித்தகன் –
யாரும் ஓர் நிலைமையான அறிவரிய எம்பெருமான்

7-நத ஜன த்ருஷான் பூமி -கண்ணுக்கும் இலக்காவான்
அகில ஜன நயன –அறி வெளிய எம்பெருமான் –
ப்ரீதியால் வணங்குபவர்களுக்கு -எவ்வளவு சாதாரண ஜனங்களுக்கும் கண்ணுக்கு இலக்காவான் –

8- ஆதி புருஷ மனஸ்
புருஷன் -ஜகத் காரண பூதன் –
அந்தர்யாமி –
புரி சேதைகி புருஷன் –

தத் பாதாப்யம் -பரி சரணம் -ப்ரீதி பூர்வக கைங்கர்யம்
திருவடித் தாமரைகளில் -சததம் பற்றுடையவையாக –

மே மனஸ் பவது -அடையட்டும் –
இதுவே பரம புருஷார்த்தம் –

————–

பிரணம்ய சிரஸா ஆச்சார்யாம் தத் ஆதிஷ்டேன வர்த்தமான
ஸ்ரீ ப்ரஹ்ம ஸூத்ர பதாம் தஸ்த வேதாந்த வாக்யார்த்தம் பிரகாசித்யதே–இரண்டாவது மங்கள ஸ்லோகம்

அடுத்து ஆசார்ய வந்தனங்கள் -குரு பரம்பரை
வேதாந்தார்த்த அர்த்தம் அறிய

பிரணமய ஆச்சார்ய சிரஸா —வணங்கிய பின் –

தத் ஆதிஷ்டேன வர்த்தமான மார்க்கம் –அவர்கள் அனுஷ்டானம் படியே நடந்து

ப்ரஹ்ம ஸூத்ர பதாம் தஸ்த வேதாந்த வாக்யார்த்தம் பிரகாசித்யதே –
தெளிவாக காட்டப் படுகிறது
தத்வ ஹித புருஷார்த்தம் காட்டும் வேதாந்த அர்த்தங்கள்

ப்ரஹ்ம ஸூத்ரங்கள் பதங்களில் உள்ளடங்கி –
கிருபா மாத்திர ஞான அனுஷ்டான ஆசார்யர்களால் -பிரகாசிப்பிக்கிறோம் –

ஸ்ரீ பாஷ்யம் -156–அதிகரணங்கள்–545- ஸூத்ரங்கள் –

அத்ர இயமேவ வேத விதாம் ப்ரக்ரியா –இதுவே வேத வித்துக்கள் உடைய பிரகிரியை –
சேதன அசேதன விலக்ஷணன் பர ப்ரஹ்மம் என்பது

அசித் வஸ்துந -ஸ்வரூபத்தாலும் ஸ்வாபவத்தாலும் –
ஜடம் பராக் -விகாரங்கள்-சரீர பூதம் –

ப்ரத்யக் ஆத்மா -பத்தன் முக்தன் நித்யன்–ஞான ஆஸ்ரயம் ஆத்ம பூதன்-சேதனன் –

இவர்களை விட அத்யந்த விலக்ஷணன் –

ஹேய ப்ரத்ய நீகத்வம் –
கல்யாணை குணம் –
வியாப்யம் –
தாரகம்
நியாந்தா
சேஷி -இவற்றால் -விலக்ஷணன்

யதோ பகவதா யுக்தம் -ஸ்ரீ கீதாச்சார்யனால் சொல்லப் பட்டது -15-புருஷோத்தம வித்யை –
மூன்று ஸ்லோகங்கள் உதாகரித்து
பக்தி யோக நிஷ்டனுக்கு -விளம்பம் இல்லா பலன் -அவதார ரகஸ்யமும் இந்த புருஷோத்தம வித்யையும் –

க்ஷரம்-அக்ஷரம் -விட வேறு பட்டவன் –
சேதன வர்க்கம் இரு வகை –விகாரம் -ஸ்வ பாவத்தால் –
லோகே-ஸ்ருதி ஸ்ம்ருதி ரூபமான சாஸ்திரத்தில் என்றபடி –

இங்கு –
உத்தம புருஷன் அந்நியன் –பரமாத்மா -உதகரிக்கப் பட்டு
லோகே -சாஸ்திரத்தில் -இப்படி சொல்லப் பட்டதே –

லோக த்ரயம் -சேதன அசேதன -லோகம் -ஆதித்யே –அநு பிரவேசித்து -வியாபித்து -தாங்கி–ஐஸ்வர்ய நியமித்து-

ததாபி – -அவ்யய -ஒட்டாமல் -0வியாப்யகத தோஷம் தட்டாமல்
இவை எல்லாம் -ஸ்வாபாவிகம்-வந்தேறி இல்லை -ஸ்வ பாவ சித்தம் –
யஸ்மாத் விலக்ஷணன் –புருஷோத்தமன் -பிரசித்தி -உடையவன் -இதனால்

வாஸூதேவ -விஷ்ணு -புருஷோத்தமன் -ப்ரஹ்ம நாராயண சப்தம் -ஸ்ம்ருதி புராண ஸ்ருதிகள் கோஷிக்குமே –

ஸ்ருதி ச -பிரதான க்ஷேத்ர –பயோக பதி -சேஷி –

குணே ச –சேஷ சேஷி பாவத்துடன் தத்வ த்ரயம்

பதிம் விஸ்வஸ்ய ஆத்மேஸ்வரீம் -ஜகத்பதி -தனக்கே தான் நியந்தா -ஸ்வாமி -ஸூநிஷ்டன்

அந்தர் பஹிஸ்ஸா தத் சர்வம் வியாப்ய நாராயண -சர்வ ஆதாரன்-சர்வ நியாந்தா –

———————————

1-3-1-த்யுப்வாத் யதி கரணம்
66-த்யுப்யாத் யாயதநம் ஸ்வ ஸப்தாத்
–ஆதர்வணே -யஸ்மின் த்யவ் ப்ருத்வீ சாந்தரிக்ஷமோதம் மநஸ் ஸஹ பிராணைஸ் ச ஸர்வைஸ் தமேவைகம் ஜாநதாத்மாந மந்யா வாஸோ விமுஞ்சத அம்ருதஸ் யைக்ஷ ஸேது இத்யத்ர த்யு ப்ருதிவ்யாதாதீநாம் ஆயதநம் கிம் ஜீவ உத பரமாத்வேதி ஸம்சய ஜீவ இதி பூர்வ பக்ஷ மந ப்ரப்ருதீ ந்த்ரியாதார்த்தவ ஸ்ருதே உத்தரத்ர நாடீ சம்பந்தாத் ஜாயமாநத்வ ஸ்ருதேஸ் ச –ராத்தாந்தஸ்து -நிருபாதிக ஆத்மத்வ அம்ருத சேது த்வயோ -பரமாத்ம தர்மயோ ஸ்ரவணாத் பரமாத்மை வாயம் –ஸர்வம் நியந்தருதயா ஆப்நோ தீதி ஹ்யாத்மா –அம்ருதஸ்ய ப்ராபக தயா சேதுஸ் ச ஸ ஏவ நாடீ ஸம்பந்த பஹுதா ஜாயமாநத்வஞ்ச — ஸந்ததம் ஸிராபிஸ் து லம் பத்யாகோஸ ஸந்நிபம் அஜாயமாநோ பஹுதா விஜாயதே இத்யாதி ஷு ஸர்வ சமாஸ்ரயணீயத்வாய அஜஹத் ஸ்வ பாவஸ் யைவ பரமாத்ம நோ அபி த்ருஸ்யதே இதி ஸூத்ரார் தஸ்து –த்யு ப்ருதிவ்யாதீநாமாயதநம் பரமாத்மா ஸ்வ ஸப்தாத் –1-

67-முக்தோபஸ்ருப்ய வ்யபதேஸாச் ச –ததா வித்வான் புண்ய பாபே விதூய நிரஞ்ஜன பரமம் ஸாம்யம் உபைதி –ததா வித்வான் நாம ரூபாத் விமுக்த பராத் பரம் புருஷமுபைதி திவ்யம் இதி ச பந்தான் முக்தஸ்ய ப்ராப்ய தயா வ்யபதேஸாச் சாயம் பரமாத்மா –2-

68-ந அநுமாந மதச் சப்தாத் ப்ராண ப்ருச்ச –ஆநு மாநம் –அநுமாந கம்யம் ப்ரதாநம் யதா தத் வாசி ஸப்தா பாவாத் ததிஹ ந க்ருஹ்யதே –ததா ப்ராண ப்ருத பீத் யர்த –அதஸ் சாயம் பரமாத்மா –3-

69-பேத வ்யபதேசாத் –அநீ ஸயா ஸோசதி முஹ்யமாந –ஜூஷ்டம் யதா பஸ்யத் யன்ய மீஸம் இத்யாதி நா ஜீவாத் பேதேந வ்யபதேசாச் சாயம் பரமாத்மா –4-

70-ப்ரகரணாத் –அத பரா யயா ததஷரமதி கமயத இத்யாதி நா பரமாத்மந ஏவ ப்ரக்ருதத்வாத் -5-

71-ஸ்தித்யத நாப்யாம் ச –தயோரந்ய பிப்பலம் ஸ்வாத்வத்தி அநஸ்நன் நந்யோ அபிசாக ஸீதி இதி கர்மபலமநஸ்நத -பரமாத்மநோ தீப்ய மாந தயா ஸ்திதே -ஜீவஸ்ய கர்ம பரவசதயா தத் பலாதநாச்ச பரமாத்மநோ ஜீவாத் பேதாவகமாத் அம்ருத ஸேதுர்த் யுப்வாத்யாயதநம் ந ஜீவ -அத்ருஸ்யத்வாதி குணக இத்யநேந பரமாத்மத்வே ஸ்தாபிதே அபி நாடீ ஸம்பந்த பஹுதா ஜாயமாநத்வ லிங்காத் யா அவாந்தர ப்ரகரண விச்சேதா சங்கா ஸா நிராக்ருதா -த்யுப் வாத்யாயதநமிதி வைஸ்வா நரஸ்ய த்ரை லோக்ய சரீரத்வாதிநா பரமாத்மத்வ நிர்ணய இதி மத்யே வைஸ்வாநர வித்யா நிரூபிதா —6-இதி த்யுப்வாத் யதி கரணம் –1

1-3-2- பூமாதி கரணம்
72-பூமா ஸம்ப்ரஸாதா தத் யுபதேசாத்
–சாந்தோக்யே -யத்ர நான்யத் பஸ்யேதி நானயச் ஸ்ருணோதி நான்யத் விஜாநாதி ஸ பூமா இத்யத்ர பூம ஸப்த நிர்திஷ்டோ நிரதிசய வை புல்ய விஸிஷ்ட ஸூக ஸ்வரூப கிம் ப்ரத்யகாத்மா -உத பரமாத்மேதி ஸம்சய -ப்ரத்யகாத்மேதி பூர்வ பக்ஷ –தரதி ஸோகமாத்மவித் இதி ப்ரக்ரம்ய நாமாதி பரம் பர யோத்தரோத்தர பூயஸ்த்வேந ப்ரஸ்ன பிரதி வசனாப்யாம் ப்ரவ்ருத்தஸ் யாத்ம யுபதேஸஸ்ய ப்ராண ஸப்த நிர் திஷ்டே ப்ரத்யகாத்மநி ஸமாப்த்தி தர்சநாத் ப்ரத்யகாத்மந ஏவ பூமஸம் ஸப்த நமிதி நிஸ்ஸீயதே –ராத்தாந்தஸ்து -யத்யபி ப்ரஸ்ன பிரதிவசநாப்யாம் உத்தர உத்தர பூயஸ்த்தவ வசனம் ப்ராணே பர்யவஸ்திதம் ததாபி பிராணாவேதிநோ அதிவாதித்தவம் உக்த்வா -ஏஷ து வா அதிவததி யஸ் சத்யேநாதி வததி இதி து சப்தேன உபாஸக பேதம் ப்ரதிபாத்ய -தஸ்ய ஸத்ய உபாஸகஸ்ய பூர்வஸ்மாதாதிக்ய உபதேசாத் ஸத்ய சப்தாபிதேயம் பரம் ப்ரஹ்மைவ பூம விசிஷ்டம் இதி –ஸூத்ரார்தஸ்து -பூம குண விசிஷ்டம் பரம் ப்ரஹ்ம ஏவ ஸம் ப்ரசாதாதத் யுபதேசாத் –ஸம் ப்ரஸாத –ப்ரத்யகாத்மா ஏஷ ஸம் ப்ரஸாதோ அஸ்மாச் சரீராத்ஸமுத்தாய பரம் ஜ்யோதி ரூப ஸம் பத்ய இத்யாதி உபநிஷத் ப்ரஸித்தே –ஏஷ து வா அதி வததி இதி ப்ரத்யகாத்மநோ அதிகதய உபதேசாத் -அதி வாதித்வம் ஹி ஸ்வோபாஸ்யாதிக்ய வாதித்வம் –7-

73-தர்ம உப பத்தேஸ் ச -ஸ்வா பாவிக அம்ருதவ –ஸ்வ மஹிம ப்ரதிஷ்டிதத்வ -ஸர்வாத்மத்வஸர்வ உத்பத்தி ஹேதுத்வா தீநாம் பூம்நி ஸ்ரூய மாணாநாம் தர்மாணாம் பரஸ்மின் நேவ ப்ராஹ்மண் யுப பத்தேஸ் ச பூமா பரம் ப்ரஹ்ம ஏவ -8-இதி பூமாதி கரணம் –2-

1-3-3-அக்ஷர அதிகரணம்
74-அக்ஷரமம் பராந்த த்ருதே
–வாஜிநாம் கார்கி ப்ரஸ்நே ஸ ஹோவாசைதத்வை தத் அக்ஷரம் கார்கி ப்ராஹ்மணா அபி வதந்த்ய ஸ்தூல மநண் வஹ்ரஸ்வம தீர்கமலோஹிதமஸ் நேஹ மச்சாயம் இத்யத்ர அக்ஷர ஸப்த நிர் திஷ்டம் ப்ரதாநம் -ஜீவோ வா உத பரமாத்மா இதி ஸம்சய ப்ரதாநம் ஜீவோ வா ந பரமாத்வேதி பூர்வ பக்ஷ –கஸ்மின் து கல்வாகாச ஓதஸ் ச கல் வாகாச ஓதஸ் ச ப்ரோதஸ் ச இத் யுக்தே ஆகாசாதார தயோச்ய மாந மக்ஷரம் ப்ரதாநம் ஜீவோ வா ப்ரதா நஸ்ய விகாரா தாரத்வாஜ் ஜீவஸ்யா சித்வஸ்த்வாதாரத்வாத் ந பரமாத்வேதி –ராத்தாந்தஸ்து -யதூர்த்வம் கார்கி திவ இத்யாரப்ய காலத்ரய வர்திந க்ருத்ஸ்னஸ் யாதார தயா நிர் திஷ்ட ஆகாஸோ அவ்யாக்ருதமேவ ந வாயுமாநாகாஸ –தத பஸ்ஸாத் கஸ்மின்நு கல் வாகாச ஓதஸ்ஸ ப்ரோதஸ்ஸ இதி ப்ருஷ்டே ததா தராத யோஸ்யமாநமேதத் அக்ஷரம் ந ப்ரதாநம் பவிதும் அர்ஹாதி –நாபி ஜீவ -ஏதஸ்ய வா அக்ஷரஸ்ய ப்ரஸாஸநே கார்கி ஸூர்யா சந்த்ர மஸவ் வித்ருதவ் திஷ்டத இத்யாரப்ய ப்ரஸாஸ நாத் சர்வாதாரத்வ ஸ்ருதே –ஸூத் ரார் தஸ்து -ஏதத் வை ததஷரம் கார்கி இதி நிர்திஷ்டம் அக்ஷரம் பரமாத்மா அம்பராந்தத்ருதே –அம்பரம் வாயுமாநாகாஸ அம்பராந்த அம்பர பார பூதம் அம்பர காரண மிதி யாவத் காரணாபத்தி ரேவ ஹி கார்யஸ் யாந்த ஸ சாம்பராந்த அவ்யாக்ருதம் ப்ரதாநம் தஸ்ய த்ருதே –தாரணாத் –அவ்யாக்ருத்ஸயாபி த்ருதே ரக்ஷரம் பரமாத்மைவேத் யர்த –9-

ஏவம் தர்ஹி ஜீவோ பவிதும் அர்ஹாதி தஸ்ய ப்ரதான த்ருத் யுப பத்தேர் இத்யா ஸங்க்யாஹா

75-ஸா ச ப்ரஸாஸ நாத் –ஸா ச அம்பராந்தத்ருதி ஏதஸ்ய வா அக்ஷரஸ்ய ப்ரஸாஸநே கார்கி ஸூர்யா சந்த்ரமசவ் இதி ப்ரஸாஸ நாச்ச் ரூயதே -ப்ரஸாஸநம் -ப்ரக்ருஷ்டம் ஸாஸனம்அப்ரதிஹதாஜ்ஞா –ந சா ப்ரதி ஹதாஜ்ஞயா க்ருத்ஸ் நஸ்ய சித் அசித் ஆத்மகஸ்ய ஜகதோ த்ருதிர் ஜீவே உப பத்யதே –அதோ ந ஜீவ –10-

76-அந்ய பாவ வ்யாவிருத்தேஸ் ச -அந்யபாவ –அந்யத்வம் அஸ்ய அக்ஷரஸ்ய பரம புருஷாதன் யத்வம் வ்யாவர்தயதி வாக்ய சேஷ –அத்ருஷ்டம் த்ரஷ்ட்ரு இத்யாதி நா ஸர்வைரத்ருஷ்ட மேததக்ஷரம் ஸர்வஸ்ய த்ரஸ்ட்ரித்யாதி ப்ரதான ஜீவா ஸம்பாவ நீயார்த ப்ரதிபாதநாத் —11-அக்ஷர அதிகரணம் –3-

1-3-4-ஈஷதி கர்ம அதிகரணம்
77-ஈஷதி கர்ம வ்யபதேஸாத் ஸ
–ஆதர்வணிகாநாம் ஸத்ய காம ப்ரஸ்நே ய புநரேதம் த்ரி மாத்ரேணோமித்ய –நேநைவாக்ஷரேண பரம் புருஷமபித் யாயீத இத்யாரப்ய –ஸ ஸாம பிருந்நீயதே ப்ரஹ்ம லோகம் ஸ ஏதஸ் மாஜ் ஜீவக நாத் பராத் பரம் புரி சயம் புருஷம் ஈஷத இத்யத்ர த்யாதீ ஷதி கர்மதயா வ்யபதிஷ்ட பரம புருஷ கிம் ஹிரண்ய கர்ப –உத பர ப்ரஹ்ம பூத புருஷோத்தம இதி ஸம்சய –ஹிரண்ய கர்ப இதி பூர்வ பக்ஷ -பூர்வத்ரைக மாத்ரம் ப்ரணவம் உபாஸீநஸ்ய மனுஷ்ய லோக ப்ராப்திம் பலம் த்விமாத்ரம் உபாஸீநஸ் யாந்தரிக்ஷ லோக ப்ராப்திம் ச பலமபிதாயா நந்தரம் ய புந ரேதம் த்ரி மாத்ரேண இதி த்ரி மாத்ரம் ப்ரணவம் உபாஸீ நஸ்ய பலத்வே நோச்யமாந ப்ரஹ்ம லோகஸ்த புருஷே க்ஷண கர்ம பூதஸ் சதுர்முக ஏவேதி விஞ்ஞாயதே மனுஷ்ய லோகாந்தரிக்ஷ லோக ஸாஹசர்யாத் ப்ரஹ்ம லோகோ அபி ஷேத்ரஞ்ஞ லோக இதை நிஸ்ஸயாத்
ராத்தாந்தஸ்து –பராத் பரம் புரி சயம் புருஷம் ஈஷதே இத் ஈஷதி கர்மதயா நிர் திஷ்ட புருஷ விஷயேஸ் லோகே –தமோங்காரேணை வாய நேநாத்வேதி வித்வான் யத் தச்சாந்தம் அஜரம் அம்ருதம் அபயம் பரஞ்ச இதி நிருபாதிக சாந்தத்வ அம்ருதத்வாதி வ்யபதேசாத் பரமாத்மை வாயமிதி நிஸ்ஸீயதே -ஏவம் பரமாத்மத்வே நிஸ்ஸிதே ப்ரஹ்ம லோக ஸப்தஸ் ச தத் ஸ்தானமேவ அபிததாதி இத்யவகம்யதே
தத் விஷய தயோதாஹ்ருதே ச ஸ்லோகே யத் தத் கவயோ வேதயந்த -தத் விஷ்ணோ பரமம் பதம் ஸதா பஸ்யந்தி ஸூரய –இத்யேவமாதிபிஸ் ஸூரிபிர் த்ருஸ்யத்வ வசனம் ததேவ த்ரபயதி -ஸூத்ரார் தஸ்து –ஈஷதி கர்ம ஸ பரமாத்மா த்யாய தீஷத்யோ ரேக விஷயத்வேந த்யாயதி கர்மா அபி ஸ ஏவேத் யர்த -வ்யபதேசாத் -தத் விஷய கதயா சாந்தம் அஜரம் அம்ருதம் அபயம் பரம் சேதி பரமாத்ம தர்மாணாம் வ்யபதேசாத் —12-இது ஈஷதி கர்ம அதி கரணம் –4-

1-3-5-தஹர அதி கரணம்
78-தஹர உத்தரேப்ய –
-சாந்தோக்யே அத யதிதமஸ்மிந் ப்ரஹ்ம புரே தஹரம் புண்டரீகம் வேஸ்ம தஹரோ அஸ்மின் அந்தரா ஹாஸஸ் தஸ்மிந் யதந்தஸ் ததன் வேஷ்டவ்யம் தத்வாவ விஜிஜ் ஞாஸி தவ்யம் இத்யத்ர ஹ்ருதய புண்டரீக மத்ய வர்தீ தஹர ஆகாஸஸ் ஸ்ரூயமாண கிம் பூதகாச -உத ஜீவ அத பரமாத் வேதி ஸம்சய –ப்ரதமம் தாவத் பூதாகாஸ இதி யுக்தம் ஆஸ்ரயிதும் இதி பூர்வ பக்ஷ
ஆகாஸ சப்தஸ்ய பூதாகாஸோ ப்ரஸித்தி ப்ராசுர்யாத் ஆகாஸ அந்தர்வர்த்திநோ அந்யஸ்ய அன்வேஷ்ட வ்யதா ப்ரதீதேஸ் ச –ராத்தாந்தஸ்து –கிம் ததத்ர வித்யதே யதன் வேஷ்டவ்யம் இதி சோதிதே யாவான் வா அயமாகாச இத்யாராப்ய ஏதத் ஸத்யம் ப்ரஹ்ம புரம் இத் யந்தேந தஹர ஆகாஸஸ் யாதி மஹத்த்வ ஸர்வ ஆஸ்ரயத்வ அஜரத்வ சத்யத்வாத்ய பி தாய அஸ்மின் காமாஸ் ஸமாஹிதா இத்யாகாஸ அந்தர் வர்திநோ அன்வேஷ்டவ்யா காமா இதி ப்ரதிபாத்ய கோ அயம் தஹர ஆகாஸ ஸப்த நிர் திஷ்ட -கே தத் ஆஸ்ரயா காமா இத் யபேஷாயாம் ஏஷ ஆத்மா அபஹத பாப்மா இத்யாரப்ய ஸத்ய ஸங்கல்ப இத் யந்தேந ஆகாஸ ஸப்த நிர் திஷ்ட ஆத்மா காமாஸ் ச அபஹத பாப்மத் வாதயஸ்தத் விசேஷண பூதா இதி ப்ரதிபாத யத் வாக்யம் அபஹத பாப்மத்வாதி விஸிஷ்ட பரமாத்மாநமாஹ –உபக்ரமே ச அன்வேஷ்ட வ்யதயா ப்ரதிஜ்ஞாத ஆகாஸ ஆத்மா ஏதத் விசேஷண பூதா அபஹத பாப்மத் வாதய காமா இதி வாக்யம் ஞாபயத் அத ய இஹாத்மாந மநுவித்ய வ்ரஜந்த்யேதாம்ஸ் ச சத்யான் காமான் தேஷாம் ஸர்வேஷு லோகேஷு காம சாரோ பவதி இத் யுப ஸம்ஹரதி -அதோ அயம் தஹர ஆகாஸ அபஹத பாப்மத் வாதி விஸிஷ்ட பரமாத் மேதி நிஸ்ஸீயதே ந பூத ஆகாசாதிரிதி -ஏவம் தர்ஹ் யஸ்மிந் வாக்யே அத ய ஏஷ ஸம் ப்ரஸாதோ அஸ்மாச் சரீராத் சமுத்தாய இதி ப்ரத்யகாத்ம ப்ரதீதே -தஸ்ய சோத்தரத்ர பிரஜாபதி வாக்யே அபஹத பாப்மத்வாதி குணகத்வாவகமாத் ப்ரத்யகாத் மைவ தஹராகாச இதி பூர்வ பஷீ மன்யதே –ராத்தாந்தீ து ப்ரத்யகாத்மா கர்ம பரவசதயா ஜாகரித ஸ்வப்ந ஸூஷுப் த்யாத் யவஸ்தாபி திரோஹித அபஹத பாப்மத்வாதிக பரமாத்மநம் உப ஸம்பந்த தத் ப்ரஸாதாதாவிரர்பூத குணக பிரஜாபதி வாக்யே ப்ரதிபாதிந தஹர ஆகாஸஸ்த்வ திரோஹித நிருபாதிக அபஹத பாப்மத்வாதிக பிரத்யாகாத்மன்ய ஸம்பாவ நீய ஜகத் விதரண ஸமஸ்த சித் அசித் வஸ்து நியமநாத் யநந்த குணக பிரதிபன்ன இதி நாயம் ப்ரத்யகாத்மா தஹராகாஸ அபி து பரமாத்மை வேதி மன்யதே —
ஸூத்ரார்தஸ்து -தஹராகாச பரம் ப்ரஹ்ம உத்தரேப்ய –உத்தர வாக்யக தேப்ய அபஹத பாப்மத் வாதி பரமாத்மா அசாதாரண தர்மேப்யோ ஹேதுப்ய –13-

79-கதி ஸப்தாப்யாம் ததாஹி த்ருஷ்டும் லிங்கம் ச –அஸ்மின் தஹாராகாஸே ஸர்வாஸாம் ப்ரஜாநாம் அஜாநதீநாம் அஹரஹர்யா கதிஸ் ஸ்ரூயதே யஸ் ச தஹராகாஸாவமர்ஸ ருபை தச் ஸப்த ஸாமாநாதி கரண தயா ப்ரயுக்தோ ப்ரஹ்ம லோக ஸப்த தாப்யாம் தஹராகாச பரம் ப்ரஹ்மேத் யவகம்யதே -தத்யதா ஹிரண்ய நிதிம் நிஹிதம ஷேத்ரஞ்ஞா உபர்யுபரி சஞ்ச ரந்தோ ந விந்தே யுரேவமேவேமாஸ் ஸர்வா ப்ரஜா அஹரஹர் கச்சந்த்ய ஏதம் ப்ரஹ்ம லோகம் ந விந்தந்த்ய ந்ருதேன ஹி ப்ரத்யூடா இதி ததா ஹி த்ருஷ்டம் –ததா ஹ்யன்யத்ர பரஸ்மின் ப்ராஹ்மண் யேவம் ரூபம் கமநம் த்ருஷ்டும் ஏவமேவ கலு சோம்யேமாசர்வா ப்ரஜாஸ் ஸதி சம்பத்ய ந விதுஸ் ஸதி ஸம்பத்ஸ் யாமஹ இதி –ததா ப்ரஹ்ம லோக ஸப்தஸ் ச பரஸ்மின் ப்ரஹ்மண் யேவ த்ருஷ்ட –ஏஷ ப்ரஹ்ம லோகஸ் ஸம்ராடிதி ஹோவாச இதி லிங்கம் ச –மா பூதன்யத்ர தர்சனம் அஸ்மின் ப்ரகரணே ஸர்வாஸாம் ப்ரஜாநாம் ஸ்ரூயமாண மஹரஹர் கமநம் ப்ரஹ்ம லோக ஸப்தஸ் ச தஹராகாச ஸஸ்ய பரமாத்மத்வே பர்யாப்தம் லிங்கம் -ச ஸப்தோ அவதாரணே -ஏததேவ பர்யாப்தமித் யர்த –14-

80-த்ரு தேஸ் ச மஹிம்நோ அஸ்யாஸ்மிந்நு பலப்தே –அஸ்ய

த்ருத்யாக் யஸ்ய பரமாத்மநோ மஹிம்நோ அஸ்மின் தஹராகாஸே உப லப்தேரயம் பரமாத்மா –த்ருதி -ஜகத் விதரணம் பரமாத்மநோ மஹிமேத் யன்யத்ராவகம்யதே –ஏஷ ஸர்வேஸ்வர ஏஷ பூதாதி பதிரேஷ பூத பால ஏஷ ஸேதுர் விதரண ஏஷாம் லோகாநாம ஸம் பேதாய இதி –ஸா ச அஸ்மிந்தஹராகாஸ உப லப்யதே –அத் ய ஆத்மா ஸ ஸேதுர்வி த்ருதி ரேஷாம் லோகாநாம ஸம் பேதாய இதி –15-

81-ப்ரசித்தேஸ் ச –கோ ஹ்யேவாந் யாத்க ப்ராண்யாத் யதேஷ ஆகாஸ ஆனந்தோ ந ஸ்யாத் ஸர்வாணி ஹ வா இமாநி பூதான் யாகாஸாதேவ ஸமுத்பத்யந்தே இத்யாதிஷ் வாகாஸ சப்தஸ்ய பரஸ்மின் ப்ரஹ்மணி ப்ரஸித்தே ஆகாஸ ஸப்த ஏவ பரமாத்ம தர்ம விசேஷிதோ பூதகாச சங்காம் நிவர்த்தய தீத் யர்த –16-

82-இதர பராமர்ஸாத்ஸ இதி சேந்நா சம்பவாத் –பரமாத்மந

இதர ஜீவ அத ய ஏஷ ஸம் ப்ரஸாதோ அஸ்மாச் சரீராத் சமுத்தாய இத ஜீவஸ்ய பரமார்ஸாத்ஸ ஏவ தஹாராகாச இதி சேத் தன்ன பூர்வோக்தாநாம் குணாநாம் தஸ்மிந் ந சம்பவாத் –17-

83-உத்தராச் சேதாவிர் பூதஸ்வரூபஸ் து –உத்தராத் –பிரஜாபதி வாக்யாத் அபஹத பாப்மத்வாதி குணகோ ஜீவோ அவகம்யத இதி சேத் தன்ன ஜாகரி தாத்ய வஸ்தாபிர நாதி கால ப்ரவ்ருத்தாபி புண்ய பாப ரூப கர்ம மூலாபி திரோஹித குணக பர ப்ரஹ்மோபாஸ ஜெனிததுப ஸம்பத்த்யா ஆவீர் பூதஸ்வ ரூபோ அசவ் ஜீவஸ் தத்ர பிரஜாபதி வாக்யே அபஹத பாப்மத்வாதி குணக கீர்தித தஹராகாசஸ் த்வதி ரோஹித ஸ்வரூப அபஹத பாப் மத்வாதி குணக இத்யஸ்மிந்தஹராகாஸே ந ஜீவ சங்கா –18-

தஹர வாக்யே ஜீவ பரா மர்ஸ கிமர்தமிதி சேத் தத்ராஹ

84-அந்யார்தஸ் ச பராமர்ஸ –அஸ்மாச் சரீராத் சமுத்தாய பரம் ஜ்யோதி ரூப சம்பத்ய ஸ்வேந ரூபேண அபி நிஷ்பத்யத இதி-பரம் ஜ்யோதிஸ் ஸ்வரூப தஹராகாஸோப ஸம்பத்த்யா அஸ்ய ஜீவஸ்யா ந்ருத திரோஹித ஸ்வரூபஸ்ய ஸ்வரூப ஆவிபாவோ பவதீதி தஹராகாசஸ்ய ஜகத் விதரணாதிவஜ் ஜீவ ஸ்வரூப ஆவீர் பாவாபாதந ரூப ஸம்பத் விசேஷ ப்ரதி பாதநார்தோ ஜீவ பராமர்ஸ –19-

85-அல்ப ஸ்ருதேரிதி சேத்ததுக்தம் –தஹரோ அஸ்மின் நித்யல்ப பரிமாண ஸ்ருதி ராராக்ரப மிதஸ்ய ஜீவஸ்யைவோப பத்யதே ந து ஸர்வஜ் மாஜ் ஜ்யாயஸோ ப்ரஹ்மண இதி சேத் தத்ர யதுத்தரம் வக்த்வயம் தத் பூர்வமேவோக்தம் -நிசாய்யாத் வாதித்யநே ந –20-

86-அனு க்ருதேஸ் தஸ்ய ச -அநு க்ருதி –அநு கார தஸ்ய பரமாத்மநோ அநு காராத்தி ஜீவஸ்ய ஆவீர் பூத ஸ்வரூபஸ்ய அபஹத பாப்மத்வாதி குணகத்வம் அதோ அநு கர்து ஜீவாத் அநு கார்ய பர ப்ரஹ்ம பூதோ தஹாராகாச அர்த்தான்தர பூத ஏவ –தத் அநு காரஸ் ச தத் ஸாம்யாபத்திஸ் ஸ்ரூயதே யதா யஸ்ய பச்யதே ருக்ம வர்ணம் கார்தாரமீசம் புருஷன் ப்ரஹ்ம யோநிம் –ததா வித்வான் புண்ய பாபே விதூய நிரஞ்சன பரமம் ஸாம்யம் உபைதி இதி –21-

87-அபி ஸ்மர்யதே –ஸ்மர்யதே ச தத் உபாஸநாத் தத் ஸாம்யா பத்தி ரூபாநுக்ருதிர் ஜீவஸ்ய இதம் ஞானம் உபாஸ்ரித்ய மம சாதரம்யம் ஆகதா –ஸர்கே அபி நோப ஜாயந்தே ப்ரலயே ந வ்யதந்தி ச இதி —22-இதி தஹராதி கரணம் –5-

1-3-6-ப்ரமாதி கரண பூர்வ பாக
88-ஸப்தாதேவ ப்ரமித –
-கட வல்லீஷ்வாம் நாயதே —

அங்குஷ்ட மாத்ர புருஷோ மத்ய ஆத்மநி திஷ்டதி–ஈஸாநோ பூத பவ்யஸ்ய ந ததோ விஜூ குப்ஸதே -ஏதத் வைதத் -உத்தரத்ர ச அங்குஷ்ட மாத்ர புருஷோ ஜ்யோதிரிவாதூமக -ததோ பரிஷ்டாத் அங்குஷ்ட மாத்ர புருஷோ அந்தராத்மா ஸதா ஜநாநாம் ஹ்ருதயே சந்நிவிஷ்ட இதி அத்ராங்குஷ்ட ப்ரமிதோ ஜீவாத்மா உத பரமாத்மேதி ஸம்சய -ஜீவாத் மேதி பூர்வ பக்ஷ –அந்யத்ர ஸ்வீக்ருத ஸ்பஷ்ட ஜீவ பாவே புருஷே அங்குஷ்ட ப்ரமிதத்வஸ்ருதே -ப்ராணாதி பஸ் ஸஞ்சரதி ஸ்வ கர்மபிர் அங்குஷ்ட மாத்ரோ ரவிதுல்ய ரூப இதி -ராத்தாந்தஸ்து –தத்ர ஸ்வ கர்ம பிர் இதி ஜீவ பாவ நிஸ்ஸயவதத்ராபி ஈஸாநோ பூத பவ்யஸ்யேதி பூத பவ்யேஸித்ருத்வ தர்சநாத் பரமாத்மைவேதி -ஸூத்ரார்தஸ்து –ஸப்தாதேவ ப்ரமித –அங்குஷ்ட ப்ரமித பரமாத்மைவ ஈஸாநோ பூத பவ்யஸ்ய இதி பூத பவ்யேஸி த்ருத்வ தர்சநாத் பரமாத்மைவேதி
ஸூத்ரார்தஸ்து ஸப்தாதேவ ப்ரமித –அங்குஷ்ட ப்ரமித பரமாத்மைவ ஈஸாநோ பூத பவ்யஸ்யேதி பரமாத்ம வாசி ஸப்தாத்

கதமநவச் சின்னஸ்ய பரமாத்மநோ அங்குஷ்ட ப்ரமிதத்வ மித்யா சங்க்யாஹ
89-ஹ்ருத்ய பேஷயா து மனுஷ்யாதி காரத் வாத்
–உபாஸ நார்த்தம் உபாஸக ஹ்ருதயே வ்ரத மாநத்வாத் உபாஸக ஹ்ருதயஸ்ய அங்குஷ்ட மாத்ரத்வாத் ததபேஷயேதம் அங்குஷ்ட ப்ரமிதத்வம் -மனுஷ்யாணாம் ஏவ உபாஸ கத்வ ஸம்பாவநயா மனுஷ்யாநதி க்ருத்ய ப்ரவ்ருத்தத் வாச்சாஸ்த்ரஸ்ய மனுஷ்ய ஹ்ருதயாபேக்ஷயேதம் யுக்தம் ஸ்திதம் தாவதுத்தரத்ர ஸமாப யிஷ்யதே –24–இதி ப்ரமித அதி கரண பூர்வ பாக–

1-3-7-தேவாதி கரணம்
90-ததுபர்யபி பாதராயணஸ் சம்பவாத் –மனுஷ்யாதிகாரம்

ப்ரஹ்ம உபாஸந ஸாஸ்த்ரமித்யுக்தம் –தத் ப்ரசங்கேந தேவாதீ நாமபி ப்ரஹ்ம வித்யாயாம் அதிகாரோ அஸ்தி நவேதி சிந்த்யதே ந தேவாதீநாம் அதிகார அஸ்தீதி பூர்வ பக்ஷ –பரி நிஷ் பன்னே ப்ரஹ்மணி சப்தஸ்ய ப்ராமாண்ய சம்பவே அபி தேவாதீநாம் விக்ரஹாதி மத்த்வே ப்ரமாணா பவாத் மந்த்ரார்த்தவாதாநாம் -அபி விதி சேஷ தயா விக்ரஹாதி ஸத் பாவபரத்வா பாவாத் விக்ரஹவந் நிர் வர்த்யாஹரஹரநுஷ்டீயமாந விவேகாதி சாதன ஸப்தக ஸம்ஸ் க்ருதமநோ நிஷ் பாத்யோபாஸந நிர் வ்ருத்தவ் தேஷாம் ஸாமர்த்யா பாவாத்
ராத்தாந்தஸ்து –ஜகத் ஸ்ருஷ்டி ப்ரகரணேஷு நாம ரூப வ்யாகரண ஸ்ருத்யைவ தேவாதீ நாம் விக்ரஹாதி மத்த்வம் ஸித்யதி -தேவாதீ நாம் தேஹ இந்த்ரியாதி கரணமேவ ஹி நாம ரூப வ்யாகரணம் மந்த்ரார்த்த வாத யோஸ் ச ததுபலப்தே –தயோர் அநுஷ்டேய-ப்ரகாஸந ஸ்துதி பரத்வே அபி ததுப பத்தயே தத் ஸத் பாவே பிரமாணத்வாத் தேவாதீ நாம் விக்ரஹாதி மத்த்வ ஸித்தி -நஹி விக்ரஹாதி மத்தயா ஸ்துதி ப்ரகாஸநம் ச ததபாவே சம்பவதி —
அதஸ் ஸாமர்த்ய ஸம்பவாதஸ் த்யேவாதிகார –ஸூத்ரார்தஸ்து ததுபர்யபி தேப்ய –மனுஷ்யேப்ய உபரி வர்த்தமாநாநாம் தேவாதீநாமப்யதிகாரோ அஸ்தி
யத்வா தத் ப்ரஹ்ம உபாஸநம் உபரி தேவாதிஷ்வபி சம்பவதி தேஷாம் அபி ப்ரஹ்ம ஸ்வரூப தத் உபாசன ப்ரகாரஜ் ஞாந தத் அர்த்தித்வதது பாதாந ஸாமர்த்ய சம்பவாத் –பூர்வோபார் ஜிதஜ் ஞாநா விஸ்மரணாத் ஞான ஸம்பவ தாபத்ரய அபிஹதி பூர்வக ப்ரஹ்ம குணஜ் ஞாநாச் சார்தித்வ ஸம்பவ –ஸ்ருஷ்டி வாக்ய மந்த்ரார்த்தவாதேஷு விக்ரஹவத்த்வாதி தர்சநாத் ஸாமர்த்ய ஸம்பவஸ் சேதி பகவான் பாதராயணோ மன்யதே –25-

91-விரோத கர்மணீதி சேந்நா நேக ப்ரதி பத்தேர் தர்சநாத் –கர்மணி யாகாதவ் விக்ரஹ வத்த்வே ஸதி ஏகஸ்ய யுகபதநேகயாகேஷு ஸந்நிதான அநுப பத்தேர் விரோத ப்ரஸஜ்யதே இதி சேத் தன்ன ஸக்தி மதாம் ஸுபரி ப்ரப்ருதீநாம் யுகபதநேக சரீர ப்ரதிபத்தி தர்சநாத் –26-

92-ஸப்த இதி சேந் நாத ப்ரபவாத் ப்ரயக்ஷ அநு மாநாப்யாம் –விரோத இதி வர்ததே –மா பூத் கர்மணி விரோத -ஸப்தே து வைதிகே விரோத ப்ரஸஜ்யதே விக்ரஹத்த்வே ஹி தேஷாம் ஸாவ யவத்வே நோத்பத்தி விநாஸ யோகா துத்பத்தே ப்ராக் விநாஸா தூரத்வம் ச வைதிகாநாம் இந்த்ராதி ஸப்தாமாமர்தா ஸூந்யத்வம் அநித்யத்வம் வா ஸ்யாதிதி சேத் தன்ன அத ப்ரபவாத் அத வைதிகா தேவ ஸப்தாத் இந்த்ராதே ப்ரபவான் -பூர்வ பூர்வேந்திராதவ் விநஷ்டே வைதிகாதிந்ராத்யாக்ருதி -விசேஷ வாசிந ஸப்தா திந்ராத்யாக்ருதிவிசேஷம் ஸ்ம்ருத்வா ததாகாரமபரமிந்த்ராதிகம் ஸ்ருஜிதி பிரஜாபதிரிதி வைதிகஸ்ய சப்தஸ்ய ந கச்சித் விரோத –
ந ஹி தேவதைத்தாதி ஸப்தவத் இந்த்ராதி ஸப்தா வ்யக்தி விசேஷ சங்கேத பூர்வகா ப்ரவ்ருத்தா அபி து கவாதி ஸப்தவதாக்ருதி விசேஷ வாசிந இதி தேஷாமபி நித்ய ஏவ வாஸ்ய வாசக பாவ வைதிகாதிந்த்ராதி சப்தாத் ததர்த்த விசேஷம் ஸ்ம்ருத்வா குலாலாதிரிவ கடாதிகம் பிரஜாபதிஸ் ஸ்ருஜதீதி குதோ அவகம் யதே -ப்ரத்யக்ஷ அனுமானாப் யாம் -ஸ்ருதி ஸ்ம்ருதிப்யாமித்யர்த்த -ஸ்ருதிஸ் தாவத் வேதேந ரூபே வ்யாகரோத் ஸதாஸதீ ப்ரஜாபதி –ததா ஸ பூரிதி வ்யாஹரத் ஸ பூமிம ஸ்ருஜத இத்யாதிகா
ஸ்ம்ருதிரபி ஸர்வேஷாம் ச ஸ நாமாநி கர்மாணி ச ப்ருதுக் ப்ருதுக் வேத சப்தேப்ய ஏதாதவ் ப்ருதுக் ஸம்ஸ்தாஸ் ச நிர்மமே -நாம ரூபம் ச பூதாநாம் க்ருத்யா நாம் ச ப்ரபஞ்ச நம் -வேத சப்தேப்ய ஏவாதவ் தேவாதீ நாம் சகார ச இத்யாதிகா –29-

93-அத ஏவ ச நித்யத்வம் –யத ப்ரஜாபதி வைதிகாச் சப்தா தர்தாகாரம் ஸ்ம்ருத்வா ததாகாரம் ஸ்ம்ருத்வா ததாகாரம் ஸர்வம் ஸ்ருஜதி -அதஸ் ச வஸிஷ்ட விஸ்வா மித்ராதீ நாம் மந்த்ர ஸூக்தாதி க்ருத்த்வே அபி மந்த்ராதி மயஸ்ய வேதஸ்ய நித்யத்வம் திஷ்டத்யேவ–ப்ரஜாபதிர் ஹி நைமித்திக பிரளயாந்தரம் மந்த்ர க்ருதோ வ்ருணீதே -விச்வாமித்ரஸ்ய ஸூக்தம் பவதீத்யாதி வேத ஸப்தேப்யோ அநதீத மந்த்ராதி தர்சன சக்த வசிஷ்டாத்ய க்ருதி விசேஷம் ஸ்ம்ருத்வா வசிஷ்டத்வாதி பத ப்ராப்தே அனுஷ்டித கர்ம விசேஷ அம்ஸா ஸ் அநு ஸ்ம்ருத்ய தத் ஆகார விசேஷான் தான் வஸிஷ்டாதீன் ஸ்ருஜதி -தே சாநதீத்யைவ வேதைகதேஸ பூத மந்த்ராதீன் ஸ்வரதோ வர்ணதஸ் சாஸ்கலிதான் படந்தி -ததேஷாம் மந்த்ராதி க்ருத்வே அபி வேத நித்யத்வம் உப பத்யதே –28-

ப்ரஜாபதி ப்ரப்ருதிஷுஸர்வேஷு தத்த்வேஷ்வ வ்யாக்ருத பர் யந்தேஷு அவ்யாக்ருத பரிணாம ரூபேஷு சப்தமயேஷி வேதேஷு ச விநஷ்டேஷ்வ வ்யாக்ருத ஸ்ருஷ்ட்யா வ்ருத்தவ் கதம் வேதஸ்ய நித்யத்வ மித்யத்ர ஆஹ

94-ஸமாந நாம ரூபத் வாச்சா வ்ருத்தாவப்ய விரோதோ தர்சநாத்ம் ஸ்ருதேஸ் ச –அவ்யாக்ருத ஸ்ருஷ்ட்யா வ்ருத்தா வபி ஸ்ருஜ்யாநாம் ஸமாந நாம ரூபத்வாதேவ ந கஸ்ஸித் விரோத ஆதி சர்கே அபி ஹி பரம புருஷ பூர்வ ஸம்ஸ்தாநம் ஜகத் ஸ்மரன் ததைவ ஸ்ருஜதி வேதாம்ஸ் ச பூர்வ அநு பூர்வீ விஸிஷ்டாநாவிஷ் க்ருதயா ஹிரண்ய கர்ப்பாய ததாதீதி -பூர்வ ஸம்ஸ்தான மேவ ஜகத் ஸ்ருஜதீதி கதமவகம்யதே -தர்சநாத் ஸ்ம்ருதேஸ் ச –தர்சனம் ஸ்ருதி அஹோ ராத்ராணி விததத் விஸ்வஸ்ய மிஷதோ வஸீ ஸூர்யா சந்த்ர மஸவ் தாதா யதா பூர்வ மகல்பயத் திவம் ச ப்ருத்வீம் சாந்தரிஷமதோ ஸூவரிதி யோ ப்ரஹ்மாணம் விததாதி பூர்வம் யோ வை வேதாம்ஸ் ச ப்ரஹிணோதி தஸ்மை இதி ச ஸ்ம்ருதிராபை யதர் துஷ் வ்ருது லிங்காநி நாநா ரூபாணி பர்யயே –த்ருஸ்யந்தே தாநி தாந்யேவ ததா பாவா யுகாதிஷு -இதி ஏததேவ வேதஸ்ய நித்யத்வம் யத் பூர்வ பூர்வ உச்சாரண க்ரம விசேஷம் ஸ்ம்ருத்வா தேநைவ க்ரமேணோச் சார்யத்வம் பரம புருஷோ அபி ஸ்வரூப ஸ்வா ராதன தத் பலயாதாத்ம்யாவ போதி வேதம் ஸ்வ ஸ்வரூபவந் நித்யமேவ பூர்வ அநு பூர்வீ விசிஷ்டம் ஸ்ம்ருத்வா ஆவிஷ்கரோதி -அதோ தேவாதீநாம் ப்ரஹ்ம வித்யாதி காரே ந கஸ்சித் விரோத –29-இதி தேவதாதி கரணம் –7-

1-3-8-மத்வதி கரணம்
95-மத்வாதிஷ்வ சம்பவாதநதி காரம் ஜைமிநி
–சாந்தோக்ய அசவ் வா ஆதித்யோ தேவ மது இத் யுபக்ரம்ய –தத் யத் பிரதமம் அம்ருதம் தத்வஸவ உப ஜீவந்தி இத்யுக்த்வா ஸ ய ஏததேவம் அம்ருதம் வேத வஸூநாமேவைகோ பூத்வா அக்னி நைவ முகேநைத தேவாம்ருதம் த்ருஷ்ட்வா த்ருப்யதி இத்யாதிநா ருக் யஜுஸ் ஸாமாதி வேதோதித கர்ம ஸம்பாத்ய ரஸாதாரதயா மதுமயஸ் யாதித் யஸ்ய பூர்வ தக்ஷிண பஸ்ஸிமோத்தரோர்த்வாம் ஸாந் வஸூ ருத்யாதித்ய மருத் ஸாத்யநாம்நாம் தேவ கணாநாம் போக்யத்வேந அபிதாய தைர்புஜ்யமாநாகாரேணாதித்யாம் ஸாநு பாஸ்யாநு பதிஸ்ய தாநேவாதித்யாம் ஸாம்ஸ் ததா பூதான் ப்ராப்யஅநு பதி ஸதி –ஏவமாதிஷு பாஸ நேஷுவஸ்வாதீநாம் உபாஸ்யாந்தர் கதத்வேந கர்ம கர்த்ரு பாவ விரோதாத் ப்ராப்யஸ்ய வஸூத் வாதே ப்ராப்தத் வாச்ச –ராத்தாந்தஸ்து –ப்ரஹ்மண ஏவ ததவஸ் தஸ்யோ பாஸ்யாதீநாம் ஸதாம் ஸ்வா வஸ்த ப்ரஹ்ம அநு ஸந்தாநா விரோதாத் கல்பாந்தரே வஸூத் வாதே ப்ராப்தத்வா விரோதாஸ் ச வஸ்வாதீநாம் அதிகார சம்பவதீதி –ஸூத்ரார் தஸ்து மது வித்யாதிஷு வஸ் வா தீநாம் அநதிகாரம் ஜைமிநிர் மன்யதே -அசம்பவாத் -வஸ்வாதீநாம் ஏவ உபாஸ்யாநாம் உபாஸகத்வ அசம்பவாத் வஸூத் வாதே ப்ராப்தத்வாதேவ ப்ராப்யத்வா சம்பவாச் ச –30-

96-ஜ்யோதிஷி பாவாச் ச –தம் தேவா ஜ்யோதிஷாம் ஜ்யோதி ராயுர் ஹோபாஸதே அம்ருதம் இதி ஜ்யோதிஷி -பரஸ்மின் ப்ரஹ்மணி தேவ மனுஷ்ய யோரதிகார ஸாதாரண்யே ஸத்யபி ஜ்யோதிஷாம் ஜ்யோதி —பரம் ப்ரஹ்ம தேவா உபாஸதே இதி விசேஷ வசனம் வஸ்வா தீநாம் கர்ம கர்த்ரு பாவ விரோதாத்தேஷு தேஷாம் அநதிகாரம் த்யோதயதி -தேவா இதி ஸாமான்ய வசனம் ச -வஸ்வாதி விசேஷ விஷய மித்ய வகம்யதே -அந் யேஷாம விரோதாத் –31-

97-பாவம் து பாத ராயணோ அஸ்தி ஹி –து -ஸப்த பக்ஷம் வ்யாவர்த்தயதி –வஸ்வாதீ நாம் மது வித்யாதிஷு அதிகார ஸத் பாவம் பகவான் பாதராயணோ மன்யதே -அஸ்தி ஹி வஸ்வாதீ நாமேவோபாஸ் யத்வம் ப்ராப்யத்வம் ச இதாநீம் வஸூ நாமேவ ஸதாம் கல்பாந்தரே வஸூத் வஸ்ய ப்ராப்யத்வ சம்பவாத் ப்ராப்யத்வம் சம்பவதி -ஸ்வாத்மநாம் ப்ரஹ்ம பாவ அநு ஸந்தான ஸம்பவாது பாஸ்யத்வம் ச சம்பவதி -ய ஏதா மேவம் ப்ரஹ்ம உப நிஷதம் வேத இதி ஹி க்ருத்ஸ்நாயா மது வித்யாயா ப்ரஹ்ம வித்யாத்வ மவகம்ய தே –32–இதி மத்வதிகரணம்–8-

1-3-9- அப ஸூத்ராதி கரணம்
98-ஸூகஸ்ய ததநாதர ஸ்ரவணாத் ததாத்ரவணாத் ஸூஸ்யதே ஹி
-ப்ரஹ்ம வித்யாயாம் ஸூத்ரஸ் யாப்யதிகாரோ அஸ்தி -நேதி ஸம்சய –அஸ்தீதி பூர்வ பக்ஷ –அர்தித்வ ஸாமர்த்ய சம்பவாத் –ஸூத்ரஸ்யாநக்நி வித்யத்வே அபி மநோ வ்ருத்தி மாத்ரத்வாத் உபாசனநஸ்ய சம்பவதி ஹி ஸாமர்த்யம் -ப்ரஹ்ம ஸ்வரூப தத் உபாஸந ப்ரகாரஜ் ஞானம் சேதிஹாஸ புராண ஸ்ரவணாதேவ நிஷ்பத்யதே
அஸ்தி ஹி ஸூத்ரஸ் யா பீதிஹாஸ புராண ஸ்ரவணாநுஜ்ஞா -ஸ்ராவயேச் சதுரோ வர்ணாந் க்ருத்வா ப்ராஹ்மண மக்ரத இதி –ததா தத்ரைவ விதுராதீ நாம் ப்ரஹ்ம நிஷ்டத்வம் த்ருஸ்யதே -உபநிஷத் ஸ்வபி -ஆஜஹாரமாஸ் ஸூத்ரா நேநைவ முகே நாலாப யிஷ்யதா இதி ஸூத்ர சப்தேநா மந்த்ர்ய ப்ரஹ்ம வித்யோபதேஸ தர்சநாச் ஸூத்ரஸ்ய அபீ ஹாதிகாரஸ் ஸூஸ்யதே –ராத்தாந்தஸ்து –உபாஸநஸ்ய மநோ வ்ருத்தி மாத்ரத்வே அபி அநதீதவே தஸ்ய ஸூத் ரஸ்ய உபாஸநோபாய பூதஜ் ஞாநா சம்பவாத் ந சார்மத்ய ஸம்பவ -கர்ம விதிவத் உபாஸநா விதயோ அபி
த்ரை வர்ணிக விஷயாத்யயநக்ருஹீதஸ் வாத்யாயோத் பன்ன ஞாந மேவ உபாஸநோபாய தயா ஸ்வீ குர்வதே —
இதிஹாஸா தயோ அபி ஸ்வாத்யாய ஸித்த மேவ ஞானம் உப ப்ரும்ஹ யந்தீதி ததோ அபி நாஸ்ய ஞான லாப –ஸ்ரவாணானுஜ்ஞா து பாப ஷயாதி பலா -விதுராதீ நாம் து பவாந்தர வாஸநய ஞான லாபாத் ப்ரஹ்ம நிஷ்டத்வம் -ஸூத்ரேத்யா மந்த்ரணம் அபி ந சதுர்த்தி வர்ணத்வேந அபி து ப்ரஹ்ம வித்யா வைகல் யாச்சு கஸ்ய ஸம்ஜா தேதி –அதோ ந ஸூத்ரஸ் யாதிகார –ஸூத்ரார் தஸ்து -ப்ரஹ்ம வித்யா வைகல்யேந ஹம்ஸோக்தா நாதர வாக்ய ஸ்ரவணாத்ததை வாசார்யம் ப்ரத்யாத்ரவ ணாச்சார்யே தஸ்ய ஸூஷ்ரூ ஷோர் வித்யா அலாப க்ருதா ஸூக் ஸூஸ்யதே –ஹி சாப்தோ ஹேதவ் –யஸ்மா தஸ்ய ஸூகே ஸூஸ்யதே அதஸ் ஸோச நாச் ஸூத்ர இதி க்ருத்வா ஆசார்யோ ரைக்வ ஜான ஸ்ருதிம் ஸூத்ரேத்யா மந்த்ரயதே ந ஜாதி யோகே நேத்யர்த –33-

99-ஷத்ரியத்வகதேஸ் ச –-அஸ்ய ஸூஸ் ரூஷோ ஷத்ரியத்வாவக தேஸ் ச ந ஜாதி யோகேந ஸூத் ரேத்தயா மந்த்ரணம் ப்ரகரண ப்ரக்ரமே ஹி பஹு தாயீ இத்யாதி நா தாந பதித்வ பஹு தர பக்வாந் நதாயித்வக்ஷத்த்ருப்ரேக்ஷண பஹு கிராமாதி ப்ரதாநை ரஸ்ய ஜாந ஸ்ருதேஸ் ஸூஸ்ரூஷோ ஷத்ரியத்வம் ப்ரதீதம் –34-

100-உத்தரத்ர சைத்ரரதேந லிங்காத் —உபரிஷ்டடாச் சாஸ்யாம் வித்யாயாம் ப்ரஹ்மண ஷத்ரியோ ரேவான்வயோ த்ருஸ்யதே -அத ஹ ஸுநகம் ச காபேய மபிப்ரதாரிணம் ச இத்யாதி நா –
அப் ப்ரதாரீ ஹி சைத்ரதத ஷத்ரிய -அபிப்ரதாரிணஸ் சைத்ர தத்வம் ஷத்ரியத்வம் ச காபேய ஸாஹாச் சர்யால் லிங்காத் அவகம்யதே-
பிரகாரணா ந்தரே ஹி காபேய ஸஹஸரிண சைத்ரத தத்வம் ஷத்ரியத்வஞ்சா வகதம் -ஏதேந வாவ் சைத்ரரதம் காபேயோ அயாஜயந் இதி தஸ்மாச் சைத்ரரதோ நாமைக க்ஷத்ர பதரஜாயதேதி ச
அதோ அஸ்யாம் வித்யாயாம் அந்விதோ ப்ராஹ்மண அதிதரோ ஞான ஸ்ருதி பிர் அபி ஷத்ரியோ பவிதும் அர்ஹாதி –35-

101-ஸம்ஸ்கார பராமர்ஸாத்த பாவாபிலாச் ச –வித்யா உபதேஸே உப த்வா நேஷ்யே இத் யுப நயன ஸம்ஸ் கார பாரமர்ஸாத் ஸூத்ரஸ்ய தத் அபாவ சநாச்சாநதிகார -ந ஸூத்ர பாதகம் கிஞ்சிந்த ச ஸம்ஸ்காரம் அர்ஹாதி -இதி ஹி நிஷித்யதே –36-

102-தத் அபாவ நிர்தாரணே ச ப்ரவ்ருத்தே –நைதத ப்ராஹ்மணோ விவக்தும் அர்ஹாதி சமிதம் ஸும்யாஹர இதி ஸூஸ்ரூஷோர் ஜாபாலேஸ் ஸூதரத்வாபாவ நிஸ்ஸய ஏவோபதேச ப்ரவ்ருத்தேர் நாதிகார –37-

103-ஸ்ரவணாத்யய நார்த ப்ரதிஷேதாத் -ஸூத்ரஸ்ய ஸ்ரவணாத்யய நாதீதி ஹி ப்ரதிஷித்யந்தே –
தஸ்மாச் ஸூத்ர சமீபே நாத்யே தவ்யம் இதி –அநுபஸ்ருண்வதோ அத்யயநாதிர் ந ஸம் பவதி –38-

104-ஸ்ம்ருதேஸ் ச -ஸ்மர்யதே ச ஸூத்ரஸ்ய வேத ஸ்ரவணாதவ் தாண்ட -அத ஹாஸ்ய வேதம் உபஸ்ருண்வத த்ர்புஜதுப்யாம் ஸ்ரோத்ர ப்ரதி பூரணம் உதாஹரணே ஜிஹ்வாச் சேதோ தாரணே சரீர பேத இதி –அப ஸூத்ர அதி கரணம் –9-

ப்ராசங்கிகம் பரி ஸமாப்ய பிராகிருதம் பரி ஸமா பயதி

105-கம்ப நாத் —அங்குஷ்ட ப்ரமித ப்ரகரண மத்யே –யதிதம் மிஞ்ச ஜகத் ஸர்வம் ப்ராண ஏஜதி நிஸ்ஸ்ருதம் -மஹத் பயம் வஜ்ரமுத்யதம் பயாதஸ்யாக்நிஸ்தபதி இத்யாதவ் ப்ராண ஸப்த நிர் துஷ்டாங்குஷ்ட ப்ரமித ஜெனித பய நிமித்தாக்நி வாயு ஸூர்ய ப்ரப்ருதி க்ருத்ஸ்ந ஜகத் கம்பநாத் ஸ்ரூயமாணாதங்குஷ்ட ப்ரமித பரமாத்மை வேதி நிஸ்ஸீயதே –40-

106-ஜ்யோதிர் தர்சநாத் –அஸ்மின்நேவ ப்ரகரணே தத் சம்பந்தி தயா ந தத்ர ஸூர்யோ பாதி இத்யாரப்ய தஸ்ய பாஸா ஸர்வமிதம் விபாதி இதி ஸர்வேஷாம் சாதகஸ்யா நவதிகாதி ஸயஸ்ய பாஸ் ஸப்தாபி ஹி தஸ்ய ப்ரஹ்ம பூதஸ்ய ஜ்யோதிஷோ தர்ச நாச் ச அங்குஷ்ட ப்ரமித பரமாத்மா –41—இதி ப்ரமித அதி கரணம்

1-3-10-அர்த்தாந்தரத்வாதி வ்யபதேஸாதி கரணம்
107-ஆகாஸோ அர்த்தாந்தரத்வாதி வ்யபதேஸாத்
–சாந்தோக்யே ஆகாஸோ ஹ வை நாம ரூபயோர் நிர்வஹிதா தே யதந்தரா தத் ப்ரஹ்ம ததம்ருதம் ஸ ஆத்மா இத்யத்ர ஆகாஸ ஸப்த நிர்திஷ்ட கிம் முக்தாத்மா உத பரமாத்மேதி ஸம்சய –முக்த இதி பூர்வ பக்ஷ -தூத்வா சரீர மக்ருதம் க்ருதாத்மா ப்ரஹ்ம லோகம் அபி ஸம்பவாமி இதி முக்தஸ்யாநந்தர ப்ரக்ருதத்வாத் –ராத்தாந்தஸ்து –நாம ரூபயோர் நிர்வஹிதா தே யதந்தரா இதி ஸ்வயம் அஸ்ப்ருஷ்ட –நாம ரூப தயா நாம ரூபயோர் நிர்வோட்ருத்வேந ரூயமாணோ அயம் ஆகாசோ பக்த முக்தோபயா வஸ்தாத் ப்ரத்யகாத்மந அர்த்தாந்தரத் வாத் பரமாத்மைவ
ஸூத்ரார்த்தஸ்து –ஆகாஸ பரமாத்மா தஸ்ய நாம ரூபாயோர் நிர்வோட்ருத்வதத ஸ்பர்ச லக்ஷணார்த் தாந்தரத்வ வ்யபதேசா-ப்ரத்யகாத்மநோ ஹ்யர்த்தாந்தர பூத ஏவ நாம ரூபயோர் நிர்வோடா-பாத்தாவஸ்தஸ்தாவன் நாம ரூபாப்யாம் ஸ்ப்ருஷ்டஸ் தத் பரவஸஸ் சேதி ந நிர்வோடா முக்தஸ்யாபி ஜகத் வியாபார ரஹிதத் வான்ந நிரவோட் ருத்வம் –ஆதி சப்தேந நிருபாதிக ப்ரஹ்மத்வ அம்ருதத்வாத்மத்வா தீதி க்ருஹ்யந்தே தாநி நிருபாதிககாநி முக்தஸ்யாபி ந சம்பவந்தி –42-

நநு தத்வமஸ்யாதி நைக்ய வ்யபதேஸாத் நேஹ நாநாஅஸ்தீதி பேத ப்ரதிஷே தாச்ச ந ப்ரத்யகாத்மந அர்த்தாந்தர பூத பரமாத்மேத்யா சங்க்யாஹ
108-ஸூஷுப்த் யுத் க்ராந்த்யோர் பேதேந –வ்யபேதசாதிதி வர்த்ததே –ப்ராஜ்ஜே நாத்மநா ஸம் பரிஷ்வக்த ப்ராஜ்ஜேநா ஆத்மநா அந் வாரூட இதி
ஸூ ஷுப்த் யுத்க்ராந்யோர் லுப்த ஸகல விசேஷ விஞ்ஞாநாத் ப்ரத்யகாத்மநஸ் ததாநீ மேவ ஸர்வஞ்ஞதயா பேத வ்யபதேஸாத் ப்ரத்யகாத்மநோ அர்த்தாந்தர பூத எவ் பரமாத்மா –43-

109-பத்யாதி சப்தேப்ய –பரிஷ் வஞ்ஜகே ப்ராஞ்ஜே ஸ்ரூயமாணேப்ய பத்யாதி சப்தேப்யஸ் சாயம் ப்ரத்யகாத்மநோ அர்த்தாந்தர பூத பரமாத்மா ஸர்வஸ்யாதி பதிஸ் ஸர்வஸ்ய வஸீ ஸர்வஸ்யேஸாந இத்யாதவ்
ஐக்யோபதேஸ பேத ப்ரதிஷேதவ் து ப்ரஹ்ம கார்யத்வ நிபந்தநா விதி –தஜ்ஜ லான் இதி -ஸர்வம் கல்விதம் ப்ரஹ்ம இத்யாதி ஸ்ருதி பிரேவ வ்யக்தவ் –44- இதி அர்த்தாந்தர்த்வாதி வியபதேஸ அதி கரணம் –10-

—————————————————-

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ போதாயனர் -வ்ருத்தி காரர் -ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பாதராயணர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ பாஷ்ய மூல ஸ்ரீ ஸூக்திகள் –ஜிஞ்ஞாஸ அதிகரணம் -1-1-1—-மஹா ஸித்தாந்தம்-

January 20, 2024

மஹா ஸித்தாந்தம்

பரோக்தாநாம் உபாய உபேய நிவர்த்தாயாம் ப்ராமண தர்க ஆபாஸ மூலத்தவம் அநாதரணீயதா ச
தத் இதம் ஓபிநக்ஷத -1-பரம புருஷ வரணீயதா ஹேது குண விசேஷ விரஹிணாம்-2-அநாதி
பாப வாஸநா தூஷித அசேஷ ஷேமுஷி காணாம் -3-அநதிகத பத வாக்ய ஸ்வரூப ததர்த்த யாதாத்ம்ய- 4-ப்ரத்யஷாதி ஸகல பிரமாண வ்ருத்த -தத் இதி கர்தவ்யாத ரூப ஸமீஸீந ந்யாய மார்காணாம் -விகல்ப அஸஹ விவித குதர்க கல்க கல்பிதம் இதிந்யாயா நுக்ருஹீத ப்ரத்யஷாதி ஸகல பிரமாண வ்ருத்த யாதாத்ம்யவித்பி அநாத ரணீயம்

நிர் விசேஷஸ்ய வஸ்துந பிரமாணத அஸித்தி
ததா ஹி -நிர் விசேஷ வஸ்து வாதிபிர்- நிர் விசேஷ வஸ்து நீதம் பிரமாணம் இதி ந ஸக்யதே வக்தும் ஸ விசேஷ வஸ்து விக்ஷயத்வாத் ஸர்வ பிரமாணாநாம்
யஸ்து ஸ்வ அனுபவ ஸித்தம் இதி ஸ்வ கோஷ்டீ நிஷ்டஸ் ஸமய –ஸோ அப்யாத்ம ஸாக்ஷிக ஸ விசேஷ அநுபவாத் ஏவ நிரஸ்த- இதம் அஹம் அதர்சம் இதி
கேநி சித் விஸேஷேண விஸிஷ்ட விக்ஷயத்வாத் ஸர்வேஷாம் அநுபவாநாம்(இதனை இப்படி நான் கண்டேன் -ஸ விசேஷமாகவே அறியப்படும் பொருள் அறிவு அறிபவன் என்றே சொல்கிறோம் )

நிர் விசேஷத்வ வ்யவஸ்தாபகத்வாபி மத யுக்த்தை -ஆபாஸதா
ஸ விசேஷ அப்யநு பூயமாநோ அநுபவ கேநசித் யுக்த் யாபாஸேந நிர்விசேஷ இதி நிஷ் க்ருஷ்ய மாண சத்த அதிரேகிபி
ஸ்வ அசாதாரணைஸ் ஸ்வ பாவ விசேஷைர் நிஷ் க்ருஷ்டவ்ய இதி நிஷ் கர்ஷ ஹேது பூதை சத்த அதிரேகிபி
ஸ்வ அசாதாரணைஸ் ஸ்வ பாவ விசேஷைஸ் ஸ விசேஷ ஏவா வதிஷ்டதே
அதஸ் கைசித் விசேஷைர் விஸிஷ்டஸ்யைவ வஸ்துநோ அன்யே விசேஷா நிரஸ்யந்த இதி- ந க்வசின் நிர்விசேஷ வஸ்து ஸித்தி

நிர் விசேஷத்வ அநுமானஸ்ய பாதித்வம்
தியோ ஹி தீத்வம் ஸ்வ ப்ரகாஸதா ச ஞாதுர் விஷய ப்ரகாஸந ஸ்வபாவதய உபலப்தே- ஸ்வபாமத மூர்ச்சா ஸு ச விசேஷ ஏவ அநுபவ இதி ஸ்வ அவஸரே நிபுணதரம் உபபாதயிஷ்யாம
ஸ்வ அபி யுபகதாஸ் ச நித்யத் வாதயோ ஹி அநேக விசேஷா சந்த்யேவ –(அனுபூதிக்கு நித்யத்வம் போன்ற தன்மைகள் உண்டு என்றே நீங்களும் விசேஷம் உண்டு என்று தானே சொன்னீர்கள் )
தே ச ந வஸ்து மாத்ரம் இதி சக்ய உபபாதநா
வஸ்து மாத்ர அபி யுபகமே ஸத்யபி விதா பேத விவாத தர்சநாத் ஸ்வ அபிமத தத் விதா பேதைஸ் ச ஸ்வ மத உபபாத நாத்
அத பிராமாணிக விசேஷைர் விஸிஷ்டம் ஏவ வஸ்து இதி வக்தவ்யம்

(பிரமாணங்கள் -ஸப்தம் -ப்ரத்யக்ஷம் -அனுமானம் -மூன்றுமே நம் ஸித்தாந்தம் -மற்றவை
4-உபமானம் -5-அர்த்தா பத்தி சூழ்நிலையால் அனுமானத்தல் –6-அநுப லப்தி -அதாவது எதிர்மறைச் சான்று -குதிரை இல்லை -அங்கு இல்லாததால்)

நிர் விசேஷத்வம் வஸ்து நி ந ஸப்த கம்யம்
சப்தஸ்ய து விஸேஷேண ஸ விசேஷ ஏவ வஸ்துநி அயபிநா ஸாமர்த்யம்–பத வாக்ய ரூபேண ப்ரவ்ருத்தே -ப்ரக்ருதி ப்ரத்யய யோகேந ஹி பதத்வம்(சொல் என்பது பகுதி விகுதி சேர்ந்தே -அரசன் அரசு-அன் அரசி பெண் பால்-வேறு பாடு சொல்லவே இவை சேர்ந்தன -)
ப்ரக்ருதி ப்ரத்யய யோர் அர்த்த பேதேந பதஸ்யைவ விசிஷ்டார்த்த ப்ரதிபாதனம் அவர்ஜனீயம்-
பத பேதஸ் ச அர்த்த பேத நிபந்தன பத ஸம் காத ரூபஸ்ய வாக்யஸ்ய -அநேக பதார்த்த ஸம் சர்க்க விசேஷ அபிதாயித்வேந
நிர் விசேஷ வஸ்து ப்ரதிபாதநா ஸாமர்த்யாத் ந நிர்விசேஷ வஸ்துநி ஸப்த ப்ரமாணம்)

நிர் விசேஷத்வம் ந ப்ரத்யக்ஷ கம்யம்
ப்ரத்யக்ஷஸ்ய நிர் விகல்பக ஸ விகல்பக பேத பின்னஸ்ய- ந நிர்விசேஷ வஸ்துநி பிரமாண பாவ
ஸ விகல்பகம் ஜாத்யாத் யனேக பதார்த்த விஸிஷ்ட விக்ஷயத்வாத் ஏவ ஸ விசேஷ விஷயம் –நிர் விகல்பம் அபி ஸ விசேஷ விஷயமேவ ஸ விகல்பகே
ஸ்வஸ்மிந் நநுபூத பதார்த்த விஸிஷ்ட ப்ரதி ஸம்தாந ஹேதுத்வாத்

(பொருளைப் பார்த்த உடனே வந்த அறிவு -இது –ரூபம் நிறம் வடிவு ஆகாரம் -இப்படிப்பட்டது -நிர்விகல்பகம் –
அதே ஜாதியில்-தன்மையில் உள்ள -மாட்டுத்தன்மை போல்வன -மற்ற ஒன்றைப் பார்க்கும் பொழுது -ஏற்படும் அறிவு ச விகல்பகம் -முன் பார்த்த ஒன்றையும் இத்தையும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்து -அந்த ஜாதியுடைய பொதுவான தன்மைகளைப் பற்றிய அறிவு உண்டாகும்)

நிர் விகல்பக ஸ விகல்பகயோ நிஷ் க்ருஷ்டம் ஸ்வரூபம்
நிர் விகல்பகம் நாம கேநசித் விஸேஷேண வியுக்தஸ்ய க்ரஹணம்- ந இதமித்தமிதி ஸர்வ விசேஷ ரஹிதஸ்ய
ததா பூதஸ்ய கதா சித் அபி க்ரஹணா தர்சநாத் அநுபபத்தேஸ் ச
கேந சித் விஸேஷேண இதமித்தமிதி ஹி ஸர்வா ப்ரதீதி ரூப ஜாயதே -த்ரி கோண-ஸாஸ்நாதி ஸம்ஸ்தாந (உருவ அமைப்பு )விஸேஷேண விநா கஸ்யசித் அபி பதார்த்தஸ்ய க்ரஹணா யோகாத்
அதோ நிர் விகல்பக மேக ஜாதீய த்ரவியேஷு பிரதம பிண்ட க்ரஹணம் -த்விதீயாதி பிண்ட க்ரஹணம் ச விகல்பகம் இத்யுச்யதே

யுக்த விவித ஆகாரஸ்ய ஸமர்த்தநம்
தத்ர பிரதம பிண்ட க்ரஹணே கோத்வாதேர அநுவ்ருத்த ஆகாரதா ந ப்ரதீயதே –த்விதீயாதி பிண்ட க்ரஹணேஷு ஏவ அநு வ்ருத்தி ப்ரதீதி
ப்ரதம ப்ரதீத் யநு ஸம்ஹித வஸ்து ஸம்ஸ்தாந ரூப கோத்வாதே –அநு வ்ருத்தி தர்ம விசிஷ்டத்வம் த்விதீயாதி பிண்ட க்ரஹண அவஸேயமிதி த்விதீயாதி க்ரஹணஸ்ய ஸ விகல்பகத்வம்
ஸாஸ்நாதி வஸ்து ஸம்ஸ்தான ரூப கோத்வாதே அநு வ்ருத்திர் ந பிரதம பிண்ட க்ரஹண க்ருஹ்யத இதி பிரதம பிண்ட க்ரஹணஸ்ய நிர் விகல்பகத்வம்– ந புநஸ் ஸம்ஸ்தாந ரூப ஜாத்யாதேர க்ரஹணாத்– ஸம்ஸ்தான ரூப ஜாத் யாதே அப் யைந்த்ரிய கத்வா விசேஷாத்(பொருளைப் பார்க்கும் பொழுது இருப்பு மட்டும் இல்லாமல் ஆகாரத்தையும் உள்ளே வாங்கிக் கொள்கிறோம் )ஸம்ஸ்தாநேந விநா ஸம்ஸ்தாநிநா
ப்ரதீத் யநுபபத்தஸ் ச பிரதம பிண்ட க்ரஹாணே அபி ஸ ஸம்ஸ்தாநமேவ வஸ்த்வித்த மிதி க்ருஹ்யதே–அதோ த்விதீயாதி பிண்ட க்ரஹணேஷு கோத்வாதேர் அனுவ்ருத்தி தர்ம விசிஷ்டதா ஸம்ஸ்தாநிவத் ஸம்ஸ்தாநவத் அச ஸர்வ தைவ க்ருஹ்யத இதி தேஷு ஸ விகல்பகத்வமேவ-
அத ப்ரத்யக்ஷஸ்ய கதாசிதபி ந நிர் விசேஷ விஷயத்வம்

பேத அபேத வாதி நிரசன(பாஸ்கர மத நிரஸனம்)
அத ஏவ (ப்ரத்யக்ஷம் விசேஷத்துடன் உள்ள பொருளை மட்டுமே காட்டுவதால் )ஸர்வத்ர பின்ன அபின்னதவ மபி நிரஸ்தம்இதமித்தமிதி ப்ரதீதாவித மித்தம் பாவயோர் ஐக்யம் கதமிவ ப்ரத்யேதும் ஸக்யதே
தத் ரேத்தம் பாவஸ் ஸாஸ்நாதி ஸம்ஸ்தாந விசேஷ –தத் விசேஷ்யம் த்ரவ்யமிதமம் ஸ இத்யநயோர் ஐக்யம் ப்ரதீதி பராஹதமேவ
ததாஹி ப்ரதமமேவ வஸ்து ப்ரதீயமாநம் சகலேதர வ்யாவ்ருத்த மேவ பிரதீயதே –வ்யாவ்ருத்திஸ் ச கோத்வாதி ஸம்ஸ்தாந விசேஷ விஸிஷ்டதய இத்தமிதி ப்ரதீதே
ஸர்வத்ர விசேஷண விசேஷ்ய பாவ ப்ரதிபத்தவ் தயோரத் யந்த பேத ப்ரதீத் யைவ ஸூவ்யக்த
தத்ர தண்ட குண்டலாதய ப்ருதக் ஸம்ஸ்தாந ஸம்ஸ்திதா -ஸ்வ நிஷ்டாஸ் ச கதாசித் க்வசித் த்ரவ்யாந்தர விசேஷண தயா அவதிஷ்டந்தே
கோத்வாதயஸ்து த்ரவ்ய ஸம்ஸ்தாந தயைவ பதார்த்த பூதா ஸந்தோ த்ரவ்ய விசேஷண தயா அவஸ்திதா
உபயத்ர விசேஷண விசேஷ்ய பாவல் ஸமான –தத ஏவ தயோர் பேத ப்ரதிபத்திஸ் ச
இயாம்ஸ் து விசேஷ ப்ருதக் ஸ்திதி பிரதிபத்தி யோக்யா தண்டாதய –கோத்வாத யஸ்து நியமேந தத் அநர்ஹா இதி
அதோ வஸ்து விரோத ப்ரதீதி பராஹத இதி ப்ரதீதி பிரகார நிஹ்ந வாதே வோச்யதே
ப்ரதீதி ப்ரகாரோ ஹி இதமித்த மித்யேவ ஸர்வ ஸம்மத –ததே தத் ஸூத்ர காரேண நைகஸ்மின் ந சம்பவாத் (ப்ரஹ்ம ஸூத் -2-2-31) இதி ஸூவ்யக்தம் உப பாதிதம்

நிர் விசேஷஸ்ய ப்ரமாணா விஷயத்வ நிகமனம்
அத ப்ரத்யஷஸ்ய ஸ விசேஷ விஷயத்வேந ப்ரத்யஷாதி த்ருஷ்ட ஸம்பந்த விஸிஷ்ட விஷயத்வாத் அநுமாநமபி ஸ விசேஷ விஷய மேவ
பிரமாண சங்க்யா விவேதா அபி ஸர்வாப் யுபகத ப்ரமாணாநாம் அய மேவ விஷய இதி ந கேநாபி ப்ரமாணேந நிர் விசேஷ வஸ்து ஸித்தி
வஸ்து கத ஸ்வ பாவ விஸேஷைஸ் ததேவ வஸ்து நிர் விசேஷ மிதி வதன் ஜநநீ வந்த்யாத்வ ப்ரதிஞ்ஞாயா மிவ ஸ்வ வாக் விரோதம் அபி ந ஜாநாதி(என்னுடைய தாய் மலடி என்று சொல்லுமவன் தன்னுடைய வார்த்தை அறியாதவன் போல் விசேஷணமே இல்லாத வஸ்து என்பவன்)

ப்ரத்யக்ஷஸ்ய சந் மாத்ர க்ராஹிதா நிர் யுக்திகீ
யத் து ப்ரத்யக்ஷம் சந் மாத்ர க்ராஹித்வேந ந பேதி விஷயம் பேதஸ் ச விகல்ப்ப அஸஹத்வா துர் நிரூப –இத்யுக்தம்
ததபி ஜாத்யாத் விஸிஷ்டஸ் யைவ வஸ்து ந –ப்ரத்யஷ விஷயத்வாஜ் ஜாத்யா தேரேவ பிரதியோக் யபேஷயா வஸ்துநஸ் ஸ்வஸ்ய ச பேத வ்யவஹார ஹேதுத் வாச்ச தூரோத் சாரிதம்
ஸம் வேதநவத் ரூபாதி வச்ச பரத்ர வியவஹார விசேஷ ஹேதோஸ் ஸ்வஸ் மின் நபி தத் வியவஹார ஹேதுத்வம் யுஷ்மாப்ரப்யுபேதம் பேதஸ்யாபி ஸம்பவத் யேவ

அத ஏவ நாநா வஸ்தா அந்யோன்ய ஆஸ்ரயணம் ச -ஏக க்ஷண வர்த்தித்வே அபி ப்ரத்யக்ஷ ஞானஸ்ய தஸ்மிந் நேவ க்ஷணே
வஸ்து பேத ரூப தத் ஸம்ஸ்தாந ரூப கோத்வாதேர் க்ருஹீ தத்வாத் ஷாணாந்தர க்ராஹ்யம் ந கிஞ்சிதிஹ திஷ்டதி

ப்ரத்யக்ஷஸ்ய சந் மாத்ர க்ராஹி தாயாம் பிரதிபத்தி வ்யவஹார ஸப்த விரோதா–
அபி ச சந் மாத்ர க்ராஹித்வே கடோ அஸ்தி படோ அஸ்தி இதி விஸிஷ்ட விஷயா ப்ரதீதிர் விருத்யதே –யதி ச சந் மாத்ர அதிரேகி வஸ்து ஸம்ஸ்தான ரூப ஜாத்யாதி லக்ஷணோ பேத ப்ரத்யஷேண ந க்ருஹீத கிமத் யஸ்வார்தீ மஹிஷ தர்சநே நிவர்த்ததே-
ஸர்வாஸூ ப்ரதிபத்திஷு சந் மாத்ர மேவ விஷயஸ் சேத் தத் தத் பிரதிபத்தி விஷய ஸஹ ஸாரிணேஸ் ஸர்வே ஸப்தா ஏகைக ப்ரதிபத்திஷு கிமிதி ந ஸ்மர்யந்தே

சந் மாத்ர க்ரஹணே ப்ரதீத்ய வாந்தர ஜாதி விரோத–
கிஞ்ச அஸ்வே ஹஸ்திநி ச ஸம் வேதனயோர் ஏக விஷயத்வேந உபரிதநஸ்ய க்ருஹீத க்ராஹித்வாத் விசேஷா அபாவாச்ச ஸ்ம்ருதி வைலக்ஷண்யம் ந ஸ்யாத்
ப்ரதி ஸம் வேதநம் விசேஷாப் யுபகமே ப்ரத்யஷஸ்ய விசிஷ்டார்த்த விஷயத்வம் ஏவ அப்  யுபகதம் பவதி –ஸர்வேஷாம் ஸம் வேதநாநாம் ஏக விஷய தாயாம் ஏகேநைவ ஸம் வேதநேந அசேஷ க்ரஹணாத் அந்தபதி ராத்ய பாவாஸ் ச ப்ரஸஜ்யேத

கரண வ்யவஸ்தார்தம் விஷய பேதோப பாதநம்-
ந ச சஷுஷா சந் மாத்ரம் க்ருஹ்யதே தஸ்ய ரூப ரூபி ரூபைகார்த்த ஸமவேத பதார்த்த க்ராஹித்வாத்
நாபி த்வசா ஸ்பர்ச வத் வஸ்து விஷயத்வாத் –ஸ்ரோத்ராதீன் யபி ந சந்மாத்ர விஷயாணி –கிந்து ஸப்த ரஸ கந்த லக்ஷண விசேஷ விஷயாண்யேவ
அதஸ் சந் மாத்ரஸ்ய க்ராஹகம் ந கிஞ்சிதிஹ த்ருஸ்யதே(இருப்பு மட்டுமே உணரும் பிரமாணம் ஏதும் இல்லையே )

சந் மாத்ர க்ராஹித்வே ஸாஸ்த்ர அநுத்தாநம்
நிர் விசேஷ சந் மாத்ரஸ்ய ச ப்ரத்யஷேணைவ க்ரஹணே தத் விஷயாக மஸ்ய ப்ராப்த விஷயத்வேந அநுவாதகத்வ மேவ ஸ்யாத்
சந் மாத்ர ப்ரஹ்மண ப்ரமேய பாவஸ் ச ததோ ஜடத்வ நாஸித்வாத யஸ் த்வயை வோக்தா
அதோ வஸ்து ஸம்ஸ்தான ரூப ஜாத்யாதி லக்ஷண பேத விஸிஷ்ட மேவ ப்ரத்யக்ஷம்

ஸம்ஸ்தான மேவ ஜாதி பேதஸ் ச–
ஸம்ஸ்தாந அதிரேகிணோ அநேகேஷு ஏவ ஆகார புத்தி போத்யஸ்யா தர்சநாத் தாவதைவ கோத்வாதி ஜாதி வ்யவஹார உபபத்தே
அதிரேகவாதே அபி ஸம்ஸ்தாநஸ்ய ஸம் பிரதிபன்னத் வாச்ச -ஸம்ஸ்தான மேவ ஜாதி –ஸம்ஸ்தாநம் நாம ஸ்வ அசாதாராணம் ரூபமிதி யதா வஸ்து ஸம்ஸ்தானம் அநு ஸந்தேயம்- ஜாதி க்ரஹணே நைவ பின்ன இதி வ்யவஹார சம்பவாத் பதார்த்தாந்தர அதர்சநாத் அர்த்தாந்தர வாதிநா அபி அப்யுக தத்வாச் ச கோத்வாதி ரேவ பேத(மாட்டுத் தன்மை போன்ற ஜாதி -பொதுத்தன்மைகள் -தானே பேதம் -என்றவாறு)

பேத வ்யவஹாரஸ்ய பிரதியோகி ஸாபேஷத்வ உபபத்தி
நநு -ச ஜாத்யாதி ரேவ பேதஸ் சேத்தஸ்மின் க்ருஹீதே தத் வ்யவஹாரவத் பேத வ்யவஹாரஸ் யாத் -ஸத்யம்- பேதஸ் ச வ்யவஹ்ரியத ஏவ கோத்வாதி வ்யவஹாராத்-
கோத்வாதிரேவ ஹி சகலேதர வ்யாவ்ருத்தி –கோத்வாதவ் க்ருஹீதே சகலேதர ஸஜாதீய புத்தி வ்யவஹார யோர் நிவ்ருத்தே(இது காங்கயம் காளை என்றதும் மற்ற விலங்குகள் மற்ற மாடுகள் மற்ற காளைகள் அல்ல என்று தோற்றும் )
பேத க்ரஹணேநைவ ஹ்ய பேத நிவ்ருத்தி –அயம் அஸ்மாத் பின்ன இதி- து வியவஹார பிரதியோகி நிர்தேஸஸ்ய தத் அபேக்ஷத்வாத் பிரதியோக் யபேஷயா பின்ன இதி வ்யவஹார இத்யுக்தம்

பாரமார்த்யா பாரமார்த்ய ஸாதகாநுமாந தூஷணம்
யத் புநர் கடாதீ நாம் விஸேஷாணாம் வ்யாவர்த்தமாநத்வேந அபாரமர்த்ய முக்தம் தத் அநாலோசித பாத்ய பாதக பாவ வ்யாவ்ருத்தி யநுவ்ருத்தி விசேக்ஷஸ்ய ப்ராந்தி பரிகல்பிதம்–த்வயோர் ஞானயோர் விரோதே ஹி பாத்ய பாதக பாவ பாதிதஸ்யைவ வ்யாவ்ருத்தி –அத்ர கட படாதிஷு தேச கால பேதேந விரோதி ஏவ நாஸ்தி-
யஸ்மிந் தேசே யஸ்மிந் காலே யஸ்ய ஸத்பாவ பிரதி பன்ன -தஸ்மிந் தேசே தஸ்மிந் காலே தஸ்ய அபாவ பிரதி பன்னஸ் சேத் தத்ர விரோதாத் பலவதோ பாதகத்வம் பாதிதஸ்ய ச நிவ்ருத்தி -தேசாந்தர காலாந்தர சமபந்தி தயா அநு பூதஸ்ய அந்ய தேச கால யோரபாவ ப்ரதீதவ் (பிரதிபத்தவ்) ந விரோதி இத கதமத்ர பாத்ய பாதக பாவ-
அந்யத்ர நிவ்ருத்தஸ்ய அந்யத்ர நிவ்ருத்திர் வா கதமுச்யதே -ரஜ்ஜு சர்பாதிஷு து தத் தத் தேச காலே சம்பந்தி தயைவா பாவ ப்ரதீதே -விரோதோ பாதகாத்வம் வ்யாவ்ருத்திஸ் சேதி தேச காலாந்தர வ்யாவ்ருத்த மாநத்வம் (தேச காலாந்தர த்ருஷ்டஸ்ய தேசாந்தர காலாந்தர வ்யாவ்ருத்த மாநத்வம் )மித்யாத்வ வ்யாப்தம் ந த்ருஷ்டமிதி ந வ்யாவ்ருத்த மாநத்வ மாத்ரம் அபாரமார்த்ய ஹேது-

யத் து அநு வர்த்த மாநத்வாத் ஸத் பரமார்த்த –இதி தத் சித்தமேவேதி ந சாதன மர்ஹாதி –அதோ ந சந் மாத்ர மேவ வஸ்து

ஸத் அநு பூத்யோ நாநாத்வம்
அநு பூதி ஸத் விசேஷயோஸ் ச விஷய விஷயி பாவேந பேதஸ்ய ப்ரத்யக்ஷ சித்தத்வாத் அபாதிதத்வாத் அச அநு பூதி ரேவ ஸத் இதி ஏதத் அபி நிரஸ்தம்(விஷயம் விஷயீ வேறே வேறே என்பதால் அநுபூதி தான் ஸத் என்பது தள்ளப்படுகிறது )

அநு பூதேஸ் ஸ்வயம் ப்ரகாஸத்வ பரிமிதி
யத்து அநுபூதேஸ் ஸ்வயம் ப்ரகாஸத்வம் யுக்தம் -தத் விஷய ப்ரகாஸந வேளாயாம் ஞாதுராத்மநஸ் ததைவ —-ந து ஸர்வேஷாம் ஸர்வதா ததைவேதி நியமோ அஸ்தி
பரானுபவஸ்ய ஹாநோ பாதாநாதி லிங்க காநுமாந ஞான விக்ஷயத்வாத் ஸ்வ அநுபவஸ் யப்யதீ யஸ்ய அஞ்ஞா ஸிக்ஷம் இதி ஞான விக்ஷயத்வா தர்ச நாச்ச –அதோ அநு பூதிஸ் சேத ஸ்வதஸ் ஸித்தேதி வக்தும் ந ஸக்யதே

அநு பூதித்வ அநு பாவ்யத்வ யோர விரோத-
அநு பூதேர் அநு பாவ்யத்வே அநநு பூதித்வமித்யபி துருக்தம் -ஸ்வ கதாதீத அநுபவாநாம் பரகத அனுபவாநாம் ச அநுபாவ்யத்வேந அநநுபூதித்வ பிரசங்காத்
பர அனுபவ அநுமாந அநப்யுகமே ச ஸப்தார்த்த சம்பந்தி க்ரஹணா பாவேந ஸமஸ்த ஸப்த வ்யவஹார உச்சேத ப்ரசங்க
ஆச்சார்யஸ்ய ஞானவத்த்வம் அனுமாய தத் உபசத்திஸ் க்ரியதே ஸா ச ந உபபத்யதே

வேத்யத்யவ அநுபூதித்வயோ ந வியாப்தி
ந ச அன்ய விஷயத்வே அநநுபூதித்வம் -அநுபூதித்வம் நாம வர்த்தமான தசாயாம் ஸ்வ சத்தயைவ ஸ்வ ஆஸ்ரயம் ப்ரதி ப்ரகாஸமாநத்வம் -ஸ்வ சத்தயைவ ஸ்வ விஷய சாதனத்வம் வா-
தே ச அநுபவாந்தர அனுபாவ்யத்வே அபி ஸ்வ அனுபவ ஸத்தே ந அபகச்சத இதி ந அநுபூதித்வம் அப கச்சேத்
கடாஸ்தேத் வநநுபூதித்வ மேதத் ஸ்வபாவ விரஹாத் ந அநுபாவ்யத்வாத் -ததா அநு பூத ரேவநநு பாவ்யத்வே அபி அநநு பூதித்வ பிரசங்கோ துர்வாரா
ககந குஸூமாதேர நநுபாவஸ்ய அநநுபூதித்வாத்

ககநகுஸூமாதேர நநுபூதி தத்வ மசத்த்வ ப்ரயுக்தம் நாநநு பாவ்யத்வ ப்ரயுக்தம் இதி சேத் ஏவம் தர்ஹி கடாதேரப் யஜ்ஞாநா விரோதித்வ மேவா நநு பூதித்வ நிபந்தநம்
நாநு பாவ்யத்வ மித்யாஸ் தீயதாம்

அநு பூதேரநு பாவ்யத்வே அஞ்ஞாநா விரோதித்வமபி தஸ்யா கடாதேரிவ பரஸஜ்யத இதி சேத்
அநநு பாவ்யத்வே அபி ககந குஸூமா தேரிவ அஜ்ஞாநா விரோதித்வமபி ப்ரஸஜ்யத ஏவ
அதோ அநு பாவ்யத்வே அநநு பூதித்வம் இத் யுபு ஹாஸ்யம்

ஸம்வித பராபிமத நித்யத்வ நிராஸ-
யத்து ஸம்விதஸ்  ஸ்வதஸ் ஸித்தாயா ப்ராக பாவத் யபாவாத் உத்பத்திர் நிரஸ்யதே– தத் அந்தஸ்ய ஜாத் யந்தேன யஷ்டி ப்ரதீயதே
ப்ராக பாவஸ்ய க்ராஹக அபாவாத் அபாவோ ந ஸக்யதே வக்தும் அநு பூத்யைவ க்ரஹணாத்

கதம் அநு பூதிஸ் ஸதீ ததாநீ மேவ ஸ்வா பாவம் விருத்தம் அவகமய தீதி சேத் ந
ஹ்யனுபூதிஸ் ஸ்வ சம கால வர்திந மேவ விஷயீ கரோதித் யஸ்தி நியம
அதீத அநாகதயோர விஷயத்வ பிரசங்காத்

க்ராஹ்ய விசேஷஸ் யாபி அநு பூதி யவ்க பத்யா நியம
அத மன்யஸே அநு பூதி ப்ராக பாவாதேஸ் ஸித்த்யே தத் தஸ் சம காலே பாவ நியமோ அஸ்தீதி கிம் த்வயா க்வசி தேவம் த்ருஷ்டம் -யேந நியமம் ப்ரவீஷி-
ஹந்த -தர்ஹி தத ஏவ தர்சநாத் ப்ராக பாவாதி ஸித்த இதி ந தத் அபஹ்நவஸ் 
தத் ப்ராக பாவம் ச தத் சம கால வர்த்திந மனுந்மத்த கோ ப்ரவீதி(உன்மத்தர் போல் அநு பூதிக்கு ப்ராக் பாவமும் சம காலத்திலும் உள்ளதாக்ச் சொல்கிறீர்களே )
இந்திரிய ஜன்மந ப்ரத்யக்ஷஸ்ய ஹ்யேக்ஷ ஸ்வபாவ நியம யத் ஸ்வ சம கால வர்திந
பதார்த்தஸ்ய க்ராஹ கத்வம் ந ஸர்வேஷாம் ஞானா நாம் ப்ரமாணா நாம் ச
ஸ்மரண அநுமாந ஆகம யோகி ப்ரத்யஷாதிஷு காலாந்தர வர்திநோ அபி க்ரஹண தர்சநாத்

பிரமாண அப்ரமாண ஞானயோர் வைஷம்யம்-
அத ஏவ ப்ரமாணஸ்ய ப்ரமேய அவிநா பாவ –ந ஹி ப்ரமாணஸ்ய ஸ்வ சம கால வர்திநா அவிநாபாவ அர்த்த ஸம்பந்த அபி து யத் தேச காலாதி சம்பந்திதயா யோ அர்தோஸ் அவபாஸதே தஸ்ய ததாவித ஆகார மித்யாத்வ ப்ரத்யநீகதா —
அத இதமபி நிரஸ்தம் ஸ்ம்ருதிர்ந பாஹ்ய விஷயா நஷ்டே அப்யர்த்தே ஸ்ம்ருதி தர்சநாத் இதி

ஸம்வித் ப்ராக பாவே ப்ரமாணா பாவ நிரஸனம்-
அதோச்யேத ந தாவத் ஸம்வித் ப்ராக பாவ ப்ரஸ்யஷாவ ஸேய அவர்தமாநத்வாத் –ந ச ப்ரமாணாந்தர அவஸேய லிங்காத் யபாவாத்-
ந ஹி ஸம்வித் பிராக பாவ வ்யாப்தமிஹ லிங்க முப லப்யதே -ந அனுபபத்தி அபி கஸ்யசித் வித்யதே -(முன்பு இல்லை என்பது இல்லை -அதாவது நித்யம் என்கிறீர்கள் )-ந சா அகமஸ்தா வத்தத் விஷயோ த்ருஷ்ட சர-
அதஸ் தஸ் ப்ராக பாவ பிரமாண அபாவாதேவ ந சேத்ஸ்யதி இதி யத் ஏவம் ஸ்வ தஸ் ஸத் தத்வ விபவம் பரித்யஜ்ய ப்ரமாண அபாவே அவரூடஸ் சேத் -யோக்யாநுபலத்யைவா பாவஸ் சமர்த்தித இத் யுபசாம் யது பவான்

ஞான நித்யத்வ ஸாதனம்
கிஞ்ச (மேலும்)ப்ரத்யக்ஷ ஞானம் ஸ்வ விஷயம் கடாதிகம் ஸ்வ சத்தா காலே சந்தம் ஸாதயத் தஸ்ய ந ஸர்வதா சத்தா மவகமயத் த்ருஷ்யத இதி கடாதே பூர்வோத்தர கால சத்தா ந ப்ரதீயதே
தத் ப்ரதீதிஸ் ஸம் வேதநஸ்ய கால பரிச்சின்ன தயா ப்ரதீதே
கடாதி விஷயமேவ ஸம் வேதநம் ஸ்வயம் காலாநவச்சின்ன பிரதீயேதேதி நித்யஸ் ஸ்யாத்
நித்யம் சேத் ஸம் வேதநம் நித்ய மித்யேவ பிரதீயேத -ந ச ததா பிரதீயதே

ஏவ மநுமாநாதி ஸம்விதோ அபி காலாந விச்சின்ன பிரதீதாஸ் சேத் ஸ்வ விஷயா நபி காலா நவச்சின்னா நித்யாஸ் ஸ்யு ஸம்விதநு ரூபத்வாத் விஷயாணாம்

நிர் விஷய அனுபவ நித்யத்வ பக்ஷ தூஷணம்
ந ச நிர்விஷயா காசித் ஸம் விதஸ்தி அநுப லப்த –விஷய ப்ரகாஸ நதையைவோப லப்தே ரேவ ஹி ஸம் விதஸ் ஸ்வயம் ப்ரகாசத ஸமர்த்திதா– ஸம் விதோ விஷய ப்ரகாஸ நதா
ஸ்வ பாவ விரஹே சதி ஸ்வம்ய ப்ரகாஸத் வா ஸித்தே -அநு பூதே அநுபவாந்தர அநநுபாவ்யத் வாச்ச ஸம் விதஸ்த் துச்சதைவ ஸ்யாத்

ஸ்வாபாதிஷு அநு பூதே அஸ் புரணம்
ந ச ஸ்வாப (ஆழ்ந்த உறக்க நிலை)மத மூர்ச்சாதி ஸர்வ விஷய ஸூந்யா கேவலைவ ஸம்வித் பரிஸ்புரதீதி வாஸ்யம் யோக்ய அநுப லப்தி பராஹ தத்வாத்
தாஸ்வபி தஸாஸ்வநு பூதி ரநு பூதா சேத் தஸ்யா –ப்ரபோத ஸமயே அநு ஸம்தாநம் ஸ்யாத் ந ச ததஸ்தி(உறக்கத்தில் இருந்து விழித்து எழுந்த நிலையில் அநுபூதி உண்டாய் இருக்க வேண்டும் -அப்படிக் காண்பது இல்லையே)

அஸ்மரண நியம அநு பவா பாவ ஸாதக
நன்வ பூதஸ்ய பதார்த்தஸ்ய ஸ்மரண நியமோ ந த்ருஷ்ட சர -அதஸ் ஸ்மரண அபாவ கதம் அநுபவ அபாவம் சாதயேத்
உச்யதே –நிகில ஸம்ஸ்காரா திரஸ்க்ருதி கர தேஹ விகமாதி ப்ரபல ஹேது விரஹே அப் யஸ்மரண நியம அநுபவ அபாவம் ஏக ஸாதயதி
ந கேவலம் அஸ்மரண நியமாத் அநுபவ அபாவ ஸூப்தோத்தி தஸ்ய இயந்தம் காலம் ந கிஞ்சித் அஹம் அஞ்ஜாஸிஷம் இது ப்ரத்யவ மர்ஸே நைவ ஸித்தே
ந ச சத் யபி அனுபவே தத் அஸ்மரண நியமோ விஷய அவச்சேத விரஹாத் அஹங்கார விகமாத்வ இதி ஸக்யதே வக்தும்
அர்த்தாந்தர அநனுபவஸ்ய அர்த்தாந்தரா அபாவஸ்ய ச அநுபூத அர்தாந்த்ர அஸ்மரண ஹேதுத்வ அபாவாத்
தாஸ்வபி தஸாஸூ அஹம் அர்தோ அநு வர்த்த இதி ச வஹ்யதே

பூர்வோக்தர் தவ்யா காத சங்கா பரி ஹாரவ்
நநு ஸ்வா பாவித ஸாஸ்வபி ஸ விசேஷோ அநுபவோ அஸ்தீதி பூர்வமுக்தம் -ஸத்ய முக்தம்- ஸ த்வாத்ம அநுபாவ -ஸ ச ஸ விசேஷ ஏவதி ஸ்தாபயிஷ்யதே-
இஹ து ஸகல விஷய விரஹிணீ நிராஸ்ரயா ச ஸம்விந் நிஷ்யதே –கேவலைவ ஸம்வித் ஆத்மானுபவ இதி சேத் ஸா ச ஸாஸ்ரயேதி ஹ்யுபாதயிஷ்யதே

உக்தார்த்த நிகமனம்
அதோ அநு பூதிஸ் ஸதீ ஸ்வயம் ஸ்வ ப்ராக பாவம் ந ஸாத்ய தீதி ப்ராக பாவ அசித்திர் ந ஸக்யதே வக்தும்
அநு பூதே ரநு பாவ்யத்வ ஸம்பவோ பாத நேந அந்யதோ அப்ய ஸித்திர் நிரஸ்தா
தஸ்மான்ந ப்ராக பாவாத் யஸித்தயா ஸம்விதோ அநுத் பத்திர் உப பத்திமதீ

ஸம் வித உத்பத்தேர பாவாத் தத் க்ருத விகாரஸ்யாப்ய பாவ இத்யேத் தூஷணம்
யதப் யஸ்யா அநுத்பத்த்யா விகாராந்தர நிரஸனம் ததப் யநுபபன்னம்– ப்ராக பாவே வியபிசாராத் –தஸ்ய ஹி ஜன்ம அபாவே அபி விநாஸோ த்ருஸ்யதே-(ப்ராகபாவம் -உத்பத்திக்கு முன்பு இல்லை என்னும் இல்லாமை இருக்கின்ற ஒரு தன்மை யாகிறது -அபாவம் உள்ளது -உத்பத்தி ஆகாமலேயே அபாவம் உள்ளது –குடத்தின் அபாவம் குடத்தின் உத்பத்தியால் அழியும் -ஆகவே உத்பத்தி ஆகாமலேயே குடத்தின் அபாவம் அழிகிறது )
பாவேஷ் விதி விஸேக்ஷணே தர்ககுஸ லதா ஆவிஷ்க்ருதா பவதி –ததா ச பவதபிமதா அவித்யா அநுத்பன்னவை விவித விகாராஸ்பதம் தத்வ ஞாநோதயா நந்த வதீ சேதி தஸ்யா மநை காந்த்யம் -தத் விகாராஸ் ஸர்வே மித்யா பூதா இதி சேத்-
கிம் பவத பரமார்த்த பூதோ அப்யஸ்தி விகார – யேநை தத் விசேஷணம் அர்த்தவத் பவதி –ந ஹ் யஸாவப் யுப கம்யதே

அஞ்ஞஸ் வஸ்ய நாநாத்வா பாவ வியாப்யதா தூஷணம்
யதபி அநுபூதிர்  அஜத்வாத் ஸ்வஸ் மின் விபாகம் ந ஸஹதே இதி –ததபி நோப பத்யதே அஜஸ் யைவா ஆத்மநோ தேஹ இந்த்ரியாதிப்யோ
விபக்தத்வாத அநாதித்வேந ச அபி யுபகதாயா அவித்யாயா ஆத்மநோ வ்யதிரேகஸ் யாவஸ்ய ஆஸ்ரயணீயத்வாத்
ஸ விபாகோ மித்யா ரூப இதி சேத் ஜன்ம ப்ரதிபத்த பாரமார்த்திக விபாகா பாவே வஸ்துதோ ஹி அவித்யைவ ஸ்யாத் ஆத்மா –
அபாதித ப்ரதிபத்தி ஸித்த தருஸ்ய பேத ஸமர்த்தநேந தர்சன பேத அபி சமர்தித ஏவ சேத்ய பேதாத் சேதன பேதவத் 

த்ரு சித்வ –த்ருஸ் யத்வ ஹேதுக அநுமாந தூஷணம்
யதபி நாஸ்யா த்ருசேர் த்ருஸிஸ்வ ரூபாயா த்ருஸ்ய கஸ்சிதபி தர்மோ அஸ்தி த்ருஸ்யத்வா தேவ தேஷாம் ந த்ருஸி தர்மத்வம் இதி ச
ததபி ஸ்வாப் யுபகதை பிரமாண சித்தைர் நித்யத்வ ஸ்வயம் ப்ரகாஸத்வாதி தர்மை ருபயம் அநை காந்திகம்
ந ச தே ஸம்வேதந மாத்ரம் ஸ்வரூப பேதாத் -ஸ்வ சத்தயைவ ஸ்வாஸ்ரயம் ப்ரதி கஸ்ய சித் விஷயஸ்ய ப்ரகாஸ நம் ஹி ஸம் வேதநம்
ஸ்வயம் ப்ரகாஸதா து ஸ்வ சத்த யைவ ஸ்வாஸ்ரயாய ப்ரகாஸமாநதா –ப்ரகாஸஸ் ச சித் அசித் சேஷ பதார்த்த ஸாதாரணம் வ்யவஹார அநு குண்யம்

ஸர்வ கால வர்த்த மாநத்வம் ஹி நித்யத்வம் –ஏகத்வம் ஏக ஸம் க்யா வச்சேத இதி -தேஷாம் ஜடத் வாத் யபாவ ரூப தாயாமபி ததா பூ தைரபி
சைதன்ய தர்ம பூதைஸ் தைர நை காந்த்யம பரி ஹார்யம் –ஸம்விதி து ஸ்வரூபாதி ரேகேண ஜடத்வாதி ப்ரத்ய நீகத்வ மித் யபாவ ரூபோ பாவ ரூபோ வா தரமோ நாப்யுபேதஸ் சேத் தத்திந் நிஷேதோக்த்யா கிமபி நோக்தம் பவேத்

ஸம் வித ஆத்மத்வ நிராகோப க்ரம
அபி ஸம் வித் ஸித்த்யதி வா ந வா –ஸித்த்யதி சேத் ஸ தர்மதா ஸ்யாத் -ந சேத் துச்சதா ககந குஸூமாதிவத்–ஸித்தி ரேவ ஸம் விதிதி சேத்
கஸ்ய கம் ப்ரதீதி வக்தவ்யம் யதி ந கஸ்ய சித் கிஞ்சித் ப்ரதி -ஸா தர்ஹி ந ஸித்தி –ஸித்திர் ஹி புத்ரத்வமிவ கஸ்ய சித் கிஞ்சித் ப்ரதி பவதி —
ஆத்மந இதி சேத் -கோ அயமாத்மா- நநு ஸம்விதே வேத் யுக்தம் –ஸத்ய முக்தம் -துருக்தம் து தத்
ததாஹி கஸ்ய சித் புருஷஸ்ய கிஞ்சித் அர்தஜாதம் ப்ரதி ஸித்தி ரூபதயா தத் சம்பந்தி நீ சா ஸம்வித் ஸ்வயம் கதம் இவ ஆத்ம பாவம் அநுபவேத்

ஸம்வித அநாத்மத்வ நிஷ் கர்ஷணம்-
ஏததுக்தம் பவதி –அநு பூதி ரிதி ஸ்வ ஆஸ்ரயம் ப்ரதி ஸ்வ ஸத்பாவே நைவ கஸ்யசித் வஸ்துநோ வ்யவஹார அநுகுண்யா பாதந ஸ்வபாவோ ஞான அவகதி ஸம்விதாத்ய பரநாமா ஸ கர்மக அநுபவிதுர் ஆத்மநோ தர்ம விஸேஷோ
கடம் அஹம் ஜாநாமி இமம் அர்தம் அவ கச்சாமி படம் அஹம் ஸம் வேத்மி இதி ஸர்வேஷாம் ஆத்ம ஸாக்ஷிக ப்ரஸித்த
ஏதத் ஸ்வபாவ தயா ஹி தஸ்யாஸ் ஸ்வயம் ப்ரகாஸதா பவதா அப்யுபாதிதா
அஸ்ய ஸ கர்ம கஸ்ய கர்த்ரு தர்ம விசேஷஸ்ய கர்மத்வத் கர்த்ருத்வமபி துர்கடமிதி(துணியைப் பற்றிய அறிவு ஏற்படுகிறது -அறிவு அறிவதில்லை -ஆத்மாவுக்குத்தான் ஏற்படுகிறது-ஸம்வித் கர்த்தா அல்ல-அறிவு வேறே ஒன்றுக்கும் இலக்காகவாது அல்ல )

ஸ்திரத்வாஸ்தி ரத்வே அபி ஸம்வித நாத்மத்வ ஸாதகே
ததாஹி அஸ்ய கர்துஸ் ஸ்திரத்வம் கர்த்ரு தர்மஸ்ய ஸம்வேத நாக்யஸ்ய ஸூக துக்காதேரிவ உத்பத்தி ஸ்திதி -நிரோதாஸ் ச ப்ரத்யக்ஷ மீஷ் யந்தே
கர்த்ருஸ் தைர்யம் தாவத் ஸ ஏவ அயமர்தஸ் பூர்வம் மயா அநுபூத இதி ப்ரத்யபிஞ்ஞா ப்ரத்யக்ஷ ஸித்தம்
அஹம் ஜாநாமி அஹம் அஞ்ஞாஸிக்ஷம் ஞாது ரேவ மமேதா நீம் ஞானம் நஷ்டம் இதி ச
ஸம்வித் உத்பத்த்யாதய ப்ரத்யக்ஷ ஸித்தா இதி குதஸ்த தைக்யம் -(அறிபவன் நிலையாகவும் ஞானத்துக்கு தோற்றமும் அழிவும் ப்ரத்யக்ஷ சித்தம் -ஆகவே இரண்டும் ஓன்று என்று சொல்ல முடியாதே )-ஏவம் க்ஷண பங்கி ந்யாஸ் ஸம்வித ஆத்மத் வாப்யுகமே பூர்வேத் யுர்த்ருஷ்ட மபரேத்யு இதஹம தர்சம் இதி ப்ரத்யபிஞ்ஞா ச ந கடதே அன்யேந அநுபூதஸ்ய ந ஹ்யந் யேன ப்ரத்யபிஞ்ஞாந ஸம்பவ(நொடி தோறும் மாறும் ஸம்வித்தே ஆத்மா என்றால் ஆத்மாவும் மாறுமே -நேற்று பார்த்த இத்தைப் பார்த்தேன் சொல்ல முடியாதே -ஆகவே இரண்டும் வேறே வேறே தான்)

ஸம் வித ஸ்திரத்வே அபி அநாத்மதா
கிஞ்ச அநு பூதே ராத்மத் வாப் யுபகமே தஸ்யா நித்யத்வே அபி -ப்ரதி ஸந்தாந அசம்பவஸ் ததவஸ்த-
ப்ரதி சந்தானம் ஹி பூர்வ அபரகால ஸ்தாயிநம் அநுபவிதாரம் உபஸ்தா பயதி ந அநு பூதி மாத்ரம் -அஹமே வேதம் பூர்வ மப்யன்வ பூவமிதி –பவதோ அப் யநு பூதேர்ந ஹ்யனுபவித்ருத்வ மிஷ்டம்

க்ரியாயா அகர்த்ருத்வாத் ஸம்வித அநாத்மத்வம்
அநு பூதிர் அநு பூதி மாத்ர மேவ –ஸம்விந் நாம காசின் நிராஸ்ரயா நிர்விஷயா வாத் யத்யந்த அநுபலப்தேர் ந ஸம்பவ தீத் யுக்தம்
உபய அப்யுபேதா ஸம்விதேவா அத்மேத்யுப லப்தி பரா ஹதம் –அநு பூதி மாத்ர மேவ பரமார்த்த இதி நிஷ் கர்ஷக ஹேத்வாபாஸாஸ் ச நிராக்ருதா

ஆத்மந அஹமர்தத்வம் ப்ரத்யக்த்வா பாதகம்
நநு ச அஹம் ஜாநாமி இத் யஸ்மத் ப்ரத்யயே யோ அனிதமம் ஸ ப்ரகாஸ ஏக ரஸம் சித் பதார்த்தஸ் ஸ ஆத்மா
தஸ்மிம்ஸ் தத் பல நிர்பாஸி ததயா யுஷ்மத் அர்த லக்ஷணோ அஹம் ஜாநா மீதி சித்யன்னஹ மர்தஸ் சின் மாத்ராதிரேகீ யுஷ்ம தர்த ஏவ
நைத தேவம் அஹம் ஜாநாமி இதி தர்ம தர்மி தயா ப்ரத்யக்ஷ ப்ரதீதி விரோதா தேவ

ப்ரத்யக்த்வாத் அஹமர்த்த ஏவாத்மா
கிஞ்ச
அஹமர்தோ ந சேதாத்மா ப்ரத்யக்த்வம் நா ஆத்ம நோ பவேத்
அஹம் புத்த்யா பராகர்த்தாத் ப்ரத்யகர்தோ ஹி பித்யதே

முமுஷோஸ் அபி சந்தி
நிரஸ்த அகில துக்கோ அஹம் அநந்த ஆநந்த பாக் ஸ்வராட் –பவேயமிதி மோஷார்த்தீ ஸ்ரவணாதவ் ப்ரவர்த்ததே

ஸாஸ்த்ர பிராமாண்ய அந்யதா அநு பபத்த்யா அஹமர்த்த ஆத்மா
அஹமர்த்த விநாஸஸ் சேந் மோக்ஷ இத்யத்ய வஸ்யதி -அபஸர் பேதசவ் மோக்ஷ கதா ப்ரஸ்தாவ கந்தத(ஆத்மாவின் அழிவே மோக்ஷம் என்றால் மோக்ஷத்துக்கு முயலவே மாட்டானே )மயி நஷ்டே அபி மத்தோ அந்யோகாஸிஜ்ஜ் ஞப்திர வஸ்திதா –இதி தத் ப்ராப்தயே யத்ந கஸ்யாபி ந பவிஷ்யதி
ஸ்வ சம்பந்தி தயா ஹ்யஸ் யாஸ் சத்தா விஞ்ஞப்தி தாதி ச -ஸ்வ சம்பந்த வியோக து ஜ்ஞப்தி ரேவ ந ஸித்த்யதி
சேத்துஸ் சேத் யஸ்ய ஸ அபாவே சேதநா தேர் அசித்திவத்
அதோ அஹமர்தோ ஞாதைவ ப்ரத்யகாத் மேதி நிஸ் சிதம்விஞ்ஞா தார மரே கேந ஜாநாத்யே (ப்ரு -2-4-15-எதன் உதவியால் ஒருவன் அறிபவனை அறிகிறானோ )வேதி ச ஸ்ருதி –ஏதத்யோ வேத்தி தம் ப்ராஹூ ஷேத்ரஞ்ஞ(கீதை -13-1-யார் இதனை அறிகிறானோ அவன் ஷேத்ரஞ்ஞன் ) இதி ச ஸ்ம்ருதி
நாய மாத்மா ஸ்ருதே (ப்ரஹ்ம -2-3-18)இத்யாரப்ய ஸூத்ர காரோ அபி வஹ்யதி
ஜ்ஜோ அத ஏவ (ப்ரஹ்ம -2-3-17)இதயதோ நாயமாத்மா ஞப்தி மாத்ர மிதி ஸ்திதம்

(ஆத்மா அறிவு ஞானம் மட்டும் அல்ல அறிபவன் என்பது உறுதியாகிறது)

யுஷ்ம தஸ்ம தர்தயோ ஐக்யம் வ்யாஹதம்-
அஹம் ப்ரத்யய ஸித்தோ ஹ்யஸ் மதர்த்த –யுஷ்மத் ப்ரத்யய விஷயோ யுஷ்ம தர்த –தத்ராஹம் ஜாநா மீதி ஸித்தோ ஞாதோ
யுஷ்மத தர்த இதி வசநம் ஜநநீ மே வந்த்யேதி வத் வ்யாஹதார்த்தம் ச —
நா ஸ அஸவ் ஞாதா அஹமர்த்தோ அன்யா தீன ப்ரகாஸ ஸ்வயம் ப்ரகாஸத் வாத் –சைதன்ய ஸ்வ பாவதா ஹி ஸ்வயம் ப்ரகாஸதா
ய ப்ரகாஸ ஸ்வ பாவ ஸோ அநந்யா தீந ப்ரகாஸ -தீபவத்

தீ பஸ்ய ஸ்வயம் ப்ரகாஸதா பங்க பரி ஹாரவ்
ந ஹி தீபாதேஸ் ஸ்வ ப்ரபா பல நிர் பாஸி தத்வேநா ப்ரகாஸத்வ மன்யாதீந ப்ரகாஸத்வம் ச
கிம் தர்ஹி -தீபஸ் ஸ்வயம் ப்ரகாஸ ஸ்வயமேவ ப்ரகாஸதே அன்யா நபி ப்ரகாஸ யதி ப்ரபயா

தர்மி தர்மிணோ த்வயரோபி ஞான ரூபதா
ஏததுக்தம் பவதி  –யதைகமேவ தேஜோ த்ரவ்யம் ப்ரபா ப்ரபாவத் ரூபேண அவதிஷ்டதே -யத்யபி ப்ரபா ப்ரபாவ த்ரவ்ய குண பூதா ததாபி தேஜோ த்ரவ்யமேவ-(தேஜஸ் ஒளியாகவும் ஒளியைக் கொண்ட பொருளாகவும் உளது -தீபம் தீப ஒளி – )ந மவ்க்ல்யாதிவத் குண(வெண்மை போல் அல்லவே-தனியாக வெண்மையைப் பிரிக்க முடியாதே -ஒளி அப்படி அல்லவே )
ஸ்வாஸ்ரயா தன்யாத்ராபி வர்த்தமாநத்வாத் ரூபவத் வாச்ச மவ்க்ல்யாதி வை தர்ம்யாத் ப்ரகாஸ வத் வஞ்ச ஸ்வ ஸ்வரூபஸ் யான்யேஷாம் ச ப்ரகாஸ கத்வாத்

அஸ்யாஸ்து குணத்வ வ்யவஹாரோ நித்ய ததாஸ்ரயத்வ தச் சேஷத்வ நிபந்தன -ந ச ஆஸ்ரய அவயவா ஏவ விசீர்ணா -பிரசரந்த
ப்ரபேத் யுச்யந்த -மணி-த்யுமிண ப்ரப்ரூதி நாம் விநாஸ பிரசங்காத் 

தீபே அப்யவயவி ப்ரதி பத்தி கதாசிதபி ந ஸ்யாத்ந ஹி விசரண ஸ்வ பாவ அவயவா தீபாஸ் சதுரங்குல மாத்ரம் நியமேந பிண்டீ பூதா ஊர்த்வ முத் கம்ய தத
பஸ்சாத் யுகபதேவ திர்ய கூர்த்வ மதஸ் சைக ரூபா விஸீர்ணா ப்ரஸரந்தீதி ஸக்யம் வக்தும்
அதஸ் ஸ ப்ரபாகா ஏவ தீபா ப்ரதி க்ஷண முத்பந்தா விநஸ்யந்தீதி புஷ்கல காரண க்ரமோப நிபாதத் தத் விநாஸே விநாஸாச்ச அவகம்யதே
ப்ரபாயாஸ் ஸ்வாஸ்ரய ஸமீபே ப்ரகாசாதிக்ய மவ்ஷ்ண் யாதிக்ய மித்யாத் யுபலப்தி வ்யவஸ்தாப்யம்
அக்ன்ய அதீநா மவ்ஷ்ண்யாதி வத் –ஏவமாத்மா சித் ரூப ஏவ சைதன்ய குண இதி

சித் ரூபதா ஸ்வயம் ப்ரகாஸதா ரூபா-
சித் ரூபதா ஹி ஸ்வயம் ப்ரகாஸதா –ததாஹி ஸ்ருதய -ஸ யதா சைந்தவ கநோ அநந்தரோ அபாஹ்ய க்ருத்ஸநோ ரஸ கந ஏவ ஏவம் வா
அரே அயமாத்மா அநந்தரோ அபாஹ்ய க்ருத்ஸ்ந ப்ரஞ்ஞாந கந ஏவ (ப்ரு-4-5-13 )விஞ்ஞான கந ஏவ (ப்ரு-2-4-12 )அத்ராயம் புருஷஸ் ஸ்வயம் ஜ்யோதிர் பவதி (ப்ரு-4-3-9 )
ந விஞ்ஞா துர் விஞ்ஞா தேர் விபரி லோபோ வித்யதே (ப்ரு-4-3-30- )அத யோ வேதேதம் ஜிக்ராணீதி ஸ ஆத்மா (சாந்தோக்கியம்-8-12-4- )
கதம ஆத்மா யோ அயம் விஞ்ஞாந மய ப்ராணே ஷு ஹ்ருத் யந்தர் ஜ்யோதி புருஷ (ப்ரு-4-3-7 )
ஏஷ ஹி த்ரஷ்டா ஸ்ரோதா ரஸியதா க்ராதா மந்த போத்தா கர்தா விஞ்ஞாநாத்ம புருஷ (ப்ரஸ்ன-4-9 )
விஞ்ஞா தார மரே கேந விஜா நீயாத் (ப்ரஸ்ன-2-4-44 )
ஞானாத் யே வாயம் புருஷ ந பஸ்யோ ம்ருத்யும் பஸ்யதி ந ரோகம் நோத துக்கதாம்(சாந்தோ-7-26-2- ) ஸ உத்தம புருஷ  நோ பஜநம் ஸ்மரந்திநம் ஸரீரம் (சாந்தோ-8-12-3)
ஏவமே வாஸ்ய பரி த்ரஷ்டுரி மாஷ் ஷோடஸ கலா புருஷாயணா புருஷம் ப்ராப்யாஸ் தம் கச்சந்தி (ப்ர-6-5-பிராணன் ஸ்ரத்தை ஆகாசம் வாயு தேஜஸ் நீர் பூமி மனம் பத்து இந்திரியங்கள் அன்னம் வீர்யம் தவம் மந்த்ரங்கள் யாகங்கள் லோகங்கள் மற்றும் பெயர்கள் ஆகிய 16 கலைகளும் புருஷனை அடைந்த பின்பு முடிகின்றன )
தஸ்மாத் வா ஏதஸ்மாந் மநோம யாதன்யோ அந்தர ஆத்மா விஞ்ஞான மய (தைத்-2-4-1 )–இத்யாத்யா
வஹ்யதி ச ஜோ அத ஏவ (ப்ர-2-3-19) இதி அதஸ் ஸ்வயம் ப்ரகாஸோ அயமாத்மா ஞாதைவ ந ப்ரகாஸ மாத்ரம்

ஸம் வித அநாத்மத் வோப பாதகா தர்கா-
ப்ரகாஸத் வாதேவ கஸ்யசிதேவ பவேத் ப்ரகாஸ தீபாதி ப்ரகாஸ வத் –தஸ்மாந் நா ஆத்மா பவிது மர்ஹாதி ஸம்வித்
ஸம் வித அநு பூதி ஞானாதி ஸப்தாஸ் சம்பந்தி ஸப்தா இதி ச ஸப்தார்தவித
ந ஹி லோக வேதயோர் ஞானாதீத்யாதேர் அகர்மகஸ்யா கர்த்ருகஸ்ய ச ப்ரயோகா த்ருஷ்டசர

ஸம் விதாத் மத்வே அஜடத்வம் ந ஹேது-
யச்சோக்தம் அஜடத்வாத் ஸம் விதேவா அத்மேதி –தத்ரேதம் ப்ரஷ்டவ்யம் -அஜடத்வம் இதி கிம் அபிப்ரேதம்
ஸ்வ சத்தா ப்ரயுக்த ப்ரகாஸத்வமிதி சேத் ததா சதி தீபாதிஷ்வநை காந்த்யம்(தீபாதிகளுக்கும் பொருந்தும் அன்றோ இவையும் சம்வித் அஜடம் சொல்லலாமா )-ஸம் வித திரிக்த ப்ரகாஸ -தர்மாந ப்யுகமே நா சித்திர் விரோதஸ் ச
அவ்யபிசரித ப்ரகாஸ சத்தா கத்வமபி ஸூகாதிஷு வ்யபிசாராந் நிரஸ்தம்

யத்யுச்யேத –ஸூகாதி ரவ்யபிசரித ப்ரகாஸோ அப்யன் யஸ்மை ப்ரகாஸ மாந தயா கடாதி வஜ் ஜடத்வேந அநாத்மா -இதி –(ஸூகம் தானே தன்னை பயன் படுத்திக் கொள்ளும் தன்மை அல்லவே என்ற வாதம்)ஞானம் ந கிம் ஸ்வஸ்மை ப்ரகாஸதே
ததபி ஹ்யன்யஸ்யை வாஹ மர் தஸ்ய ஞாது ரவ பாஸதே அஹம் ஸூ கீதி வஜ்ஜா நாம் யஹமிதி -அதஸ் ஸ்வஸ்மை ப்ரகாஸமா நத்வ ரூப மஜடத்வம் ஸம் வித்ய ஸித்தம்
தஸ்மாத் ஸ்வாத்மாநம் ப்ரதி ஸ்வ சத்தயைவ சித்த் யன்ன ஜடோ அஹமர்த்த ஏவாத்மா

ஞானஸ்ய ப்ரகாஸ ரூப தாயாம் ஹேது
ஞானஸ் யாபி ப்ரகாஸதா தத் சம்பந் தாயத்தா –தத் க்ருதமேவ ஹி ஞானஸ்ய ஸூகா தேரிவ ஸ்வாஸ்ரய சேதநம் ப்ரதி ப்ரகடத்வ மிதரம்(ஞானமும் ஆஸ்ரயம் தனக்கு மட்டுமே வெளிப்படும் -மற்றவருக்கு பிரகடனம் பண்ணாமல் -சுகம் போலவே தானே )
அதோ ந ஞப்தி மாத்ர மாத்மா அபி து ஞாதை வாஹ மர்த்த(ஞானம் மட்டுமே ஆத்மா அல்ல அறிபவனும் ஆத்மாவேதான் )

அஹமர்த்த ந ப்ராந்தி ஸித்த
அத யதுக்தம் அநு பூதி பரமர்த்ததோ நிர்விஷயா நிராஸ்ரயா ச ஸதீ ப்ராந்த்யா ஞாத்ரு தயா அவ பாஸதே ரஜத தயேவ ஸூக்தி நிரதிஷ்டாநா ப்ரமாநு பபத்தே இதி –ததயுக்தம் ததா ஸத்யனுபவ ஸாமா நாதி கரண்யேந அநுபவிதா அஹமர்த்த ப்ரதீயேத அநுபூதி ரஹம் இதி(நானே அனுபவம் இல்லையே நான் அறிகிறேன் என்றே தான் சொல்கிறோம் )
புரோ அவஸ்தித பாஸ்வரத் ரவ்யா கார தயா ரஜதா திரிவ
அத்ர து ப்ருதக் அவபாஸமாநைவேய மநு பூதிரர் தாந்த்ர மஹமர்த்தம் விஸி நஷ்ட்டி- தண்ட இதி தேவதத்தம்
ததா ஹி அநுபவ யாப்யஹம் இதி ப்ரதீதி –ததேவ மஸ்மதர்த்த மநுபூதி விஸிஷ்டம் ப்ரகாஸ யன் னநுபவாம் யஹமிதி ப்ரத்யயோ தண்ட மாத்ரே தண்டீ தேவதத்த
இதி ப்ரத்யய வத் விசேஷண பூதா நு பூதி –மாத்ரா வலம்பந கதமிவ ப்ரதிஞ்ஞா யேத

ஞாத்ருத்வம் மித்யேத் யேதத் நிர் யுக்திகம்
யதப் யுக்தம் ஸ்தூலோ அஹமித்யாதி தேஹாத்ம அபிமானவத ஏவ ஞாத்ருத்வ ப்ரதி பாஸநாத் ஞாத்ருத்வம் அபி மித்யா இதி(நான் பருமனாக உள்ளேன் சரீராத்மா பிரமம் போல் நான் அறிபவன் என்பதும் என்று சொல்வீர்களானால் )
ததயுக்தம் (அது சரியல்ல )-ஆத்மதயா அபிமதாயா அநு பூதேரபி மித்யாத்வம் ஸ்யாத் தத்வத ஏவ ப்ரதீதே(அனுபூதி என்ற ஆத்மாவும் மித்யை ஆகுமே )
சகலேதரோப மர்த்தி தத்வ ஞானாபாதி தத்வேநாநு பூதேர் ந மித்யாத்வமிதி சேத் ஹந்தைவம் சதி தத பாதா தேவ ஞாத்ருத்வம் அபி ந மித்யா(ஆத்மாவை அறிபவன் என்பதை எந்த பிரமாணமும் தள்ளவில்லையே )

ஞாத்ருத்வஸ்ய விக்கிரியாத்மகத்வ அநு வாத
யதப்யுக்தம் அவிக்ரியஸ்ய ஆத்மநோ ஞான க்ரியா கர்த்ருத்வ ரூபம் ஞாத்ருத்வம் ந சம்பவதி -அதோ ஞாத்ருத்வம் விக்ரியாத்மகம் ஜடம்
விகாராஸ்பத அவ்யக்த பரிணாம அஹங்கார க்ரந்திஸ் தமித ந ஞாத்ருத்வ மாத்ம நா அபி த்வந்தகரண ரூபஸ்ய அஹங்காரஸ்ய
கர்த்ருத்வாதிர்ஹி ரூபாதி வத்த்ருஸ்ய தர்ம– கர்த்ருத்தவே அஹம் ப்ரத்யய கோசரத்வே ச ஆத்மநோ அப்யுகம்யமாநே தேஹஸ் யேவ அநாத்மத்வ பராக்த்வ ஜடத்வாதி பிரசங்கஸ் சேதி

அநூதிதார்த்த தூஷணம்
நைதது பபத்யதே
தேஹஸ்யேவ அசேதநத்வ ப்ரக்ருதி பரிணாமத்வ த்ருஸ்யத்வ பராகத்வ பரார்தத்வாதி யோகாத் -அந்தக்கரண ரூபஸ்ய அஹங்காரஸ்ய சேதந அஸாதாரண ஸ்வ பாவத் வாச்ச ஞாத்ருத்வஸ்ய
ஏதத் யுக்தம் பவதி யதா
தேஹாதிர் த்ருஸ்யத்வ பராக்த்வாதி ஹேது பிஸ் தத் ப்ரத்யநீக திருஷ்ட்ருத்வ ப்ரத்யக்த்வா தேர்வி விச்யதே
ஏவம் அந்தக்கரண ரூப அஹங்காரோ அபி தத் த்ரவ்யத்வா தேவ தைரேவ ஹேது பிஸ் தஸ்மாத் விவிச்யதே -இதி
அதி விரோதா தேவ ந ஞாத்ருத்வம் அஹங்காரஸ்ய த்ருசித்வவத் –யதா த்ருசித்வம் தத் கர்மணோ அஹங்காரஸ்ய நாப்யுகம்யதே
ததா ஞாத்ருத்வம் அபி ந தத் கர்மணோ அப்யுகந்தவ்யம்

ஞாத்ருத்வம் ந விக்ரியாத்மகம்
ந ச ஞாத்ருத்வம் விக்ரியாத்மகம் ஞாத்ருத்வம் ஹி ஞான குண ஆஸ்ரயத்வம் –ஞானம் சாஸ்ய நித்யஸ்ய ஸ்வா பாவிக தர்மத்வேந நித்யம்
நித்யத்வம் சா ஆத்மநோ ந ஆத்மா ஸ்ருதே (ப்ரஹ்ம -2-3-18)இத்யாதி ஷு வஹ்யதி
ஜோ அத ஏவ (ப்ரஹ்ம -2-3-19)இத்யத்ர ஞ இதி வ்யபதேஸந ஞான ஆஸ்ரயத்வம் ச ஸ்வாபாவிகிமிதி வஹ்யதி
அஸ்ய ஞான ஸ்வரூபஸ் யைவ மணி ப்ரப்ருதீ நாம் ப்ரப ஆஸ்ரயத்வ மிவ ஞான ஆஸ்ரயத்வ மப்ய விருத்த மித்யுக்தம்

ஸ்வ பாவதோ ஞானவா நபி ந ஸர்வஞ்ஜோ ஜீவ
ஸ்வயம் அபரிச்சின்ன மேவ ஞானம் சங்கோச விகாஸ அர்ஹா மித் யுபபாத யிஷ்யாம –அத ஷேத்ரஞ்ஞ அவஸ்தாயாம் கர்மணா சங்குசித ஸ்வரூபம் தத் தத் கர்ம அநு குணம் தார தம பாவேந வர்த்ததே
தச்ச இந்த்ரிய த்வாரேண வ்யவஸ்திதம் –தமிமம் இந்த்ரிய த்வாரா ஞான பிரசரம் அபேஷ்ய உதய அஸ்தமய வ்யபதேஸ ப்ரவரத்தே

ஆத்மந ஞான சங்கோச விகாஸாத்மக விகாரித்தவ சம்மதி
ஞான பிரஸரேது கர்த்ருத்வம் அஸ்த் யேவ –தச்ச ந ஸ்வா பாவிகம் -அபி து கர்ம க்ருத மிதி -அவிகரிய ஸ்வரூப ஏவ ஆத்மா
ஏவம் ரூப விக்ரியாத்மகம் ஞாத்ருத்வம் ஞான ஸ்வரூபஸ்ய ஆத்மந –ஏவ இதி ந கதாசிதபி ஜடஸ்ய அஹங்காரஸ்ய ஞாத்ருத்வ ஸம்பவ

சிச்சாயா பத்த்யா ஞாத்ருத்வ நிர்வாஹ நிராச
ஜட ஸ்வரூபஸ் யாபி அஹங்காரஸ்ய சித் ஸம் நிதாநேந தச் சாயா பத்த்யா தத் ஸம்பவ இதி சேத் –கேயம் கிச்சாயா பத்தி –கிம் அஹங்காராச் சாயாபத்திஸ் ஸம்வித -உத ஸம்விச் சாயாபத்தி ரஹங்காரஸ்ய-
ந தாவத் ஸம்வித ஸம்விதோ ஞாத்ருத்வா நப் யுகமாத் –நாப் யஹங்காரஸ்ய உக்தரீத்யா தஸ்ய ஜடஸ்ய ஞாத்ருத்வ அயோகாத்
த்வயோ ரப்ய ச அஷுஷத்வாச் ச –ந ஹ்ய ச அஷுஷாணாம் சாயா த்ருஷ்டா

சித் ஸம் பர்கேண ஞாத்ருத்வ நிர்வாஹ நிராச
அத அக்னி ஸம்பர்காதய பிண்ட ஒவ்ஷண்ய வச்சித் ஸம்பர்காஜ் ஜ்ஞாத்ருத்வோப லப்தி –இதி சேத் -நைதத் ஸம்விதி வஸ்துதோ ஞாத்ருத்வா நப்யுகமா தேவ ந தத் ஸம்பர்காத ஹங்காரே ஞாத்ருத்வம் ததுப லப்திர்வா
அஹங்காரஸ்ய த்வ சேத நஸ்ய ஞாத்ருத்வா ஸம்பவா தேவ ஸூ தராம் ந தத் ஸம் பர்காத் ஸம் விதி ஞாத்ருத்வம் தது பலப்திர் வா

அபி வியக்தி பக்ஷஸ்ய தூஷணம்
யதப்யுக்தம் –உபயுத்ர ந வஸ்துதோ ஞாத்ருத்வம் அஸ்தி -அஹங்காரஸ் த்வநுபேதேரபி வ்யஞ்ஜக -ஸ்வாத்மஸ்தா மேவ அநுபூதி மபி வ்யநக்தி ஆதர்ஸாதி வத் இதி
ததயுக்தம் ஆத்மநஸ் ஸ்வயம் ஜ்யோதிஷோ ஜட ஸ்வரூப அஹந்கார அபிவ்யங்க்யத்வ அயோகாத் -ததுக்தம்
சாந்தாங்கார இவ ஆதித்யம் அஹங்காரோ ஜடாத்மக–ஸ்வயம் ஜ்யோதிஷ மாத்மாநம் வ்ய நக்தீதீ ந யுக்திமத்(ஆத்மசுத்தி ஆளவந்தார் பிரமாணம் இது-எரிந்து போன கரித்துண்டு ஸூர்யனைப் பிரகாசப்படுத்துவது போல் உள்ளதே )
ஆத்ம ஸித்தி இதி ஸ்வயம் ப்ரகாஸ அநு பவ அதீன ஸித்தயோ ஹி ஸர்வே பதார்த்தா
தத்ர ததா யத்த ப்ரகாஸோ அசித் அஹங்கார-அநுதித அநஸ்தமித ஸ்வரூப ப்ரகாஸம் அசேஷார்த்த ஸித்தி ஹேது பூதம்
அநுபவம் அபி வ்யக்நக் தீத் யாத்மவித பரிஹ சந்தி

உக்த வ்யங்க்த்ரு வ்யங்க்ய பாவ தயோர் மிதோ அநுப பன்ன
கிஞ்ச அஹங்கார அநுபவயோஸ் ஸ்வபாவ விரோதாத் அநுபூதேர நநு பூதித்வ பிரசங்காச் ச ந வ்யங்க்த்ரு வ்யங்க்ய பாவ
யதோக்தம் -வ்யங்க்த்ரு வ்யங்க்த்வம் அந்யோன்யம் ந ச ஸ்யாத் பிராதி கூல்யத
வ்யங்க்யத்வே அநநுபூதித்வ மாத்மநி ஸ்யாத் யதா கடே –(ஆத்ம ஸித்தி-குடம் போல் ஆத்மாவுக்கும் ஜடத்தன்மை ஆகுமே )இதி
ந ச ரவிகர நிகராணாம்
ஸ்வாபி வ்யங்க்ய கரதலாபி வ்யங்க்யத்வ வத் ஸம்விதபி வ்யங்க்ய அஹங்கார -அபி வ்யங்க்யத்வம் ஸம்விதஸ் ஸாதீய
தத்ராபி ரவிகர நிகராணாம் கர தலாபி வ்யங்க்யத்வா பாவாத் -கரதல ப்ரதிஹத கதயோ ஹி ரஸ்மயோ பஹுலாஸ் ஸ்வயமேவ
ஸ்புட தர முப லப்யந்த இதி தத் பாஹுல்ய மாத்ர ஹேதுத்வாத் கரதலஸ்ய ந அபி வியஞ்சகத்வம்

அபி வ்யக்தி கல்பா நாம் தூஷணம்
கிம் சாஸ்ய ஸம்வித் ஸ்வரூபஸ்ய ஆத்மநோ அஹங்கார நிர்வர்த்யா அபி வ்யக்தி கிம் ரூபா -ந தாவதுத்பத்தி –
ஸ்வதஸ் ஸித்த தயா அநந்யோத் பாத்யத் வாப்யுபகமாத் –நாபி தத் ப்ரகாஸநம் தஸ்ய அநுபவ அந்தர அநநுபாவ்யத்வாத்
தத ஏவ ச ந ததனுபவ சாதன அநுக்ரஹ –ஸ ஹி த்விதா ஜேயஸ்ய இந்த்ரிய ஸம்பந்த
வ்யக்தி தர்பணாதி நாம் நயனாதி இந்த்ரிய ஸம்பந்த ஹேதுத்வேந போக்த்ரு கத கல்மஷாப நயநேந வா யதா
பரதத்தவா வபோதந ஸாதனஸ்ய ஸாஸ்த்ரஸ்ய சம தமாதி ந
யதோக்தம் கரணா நாம பூதித்வான் ந தத் ஸம்பந்த ஹேதுதா (ஆத்மஸித்தி-அஹங்காரம் இந்த்ரியங்களால் அறிய முடியாதே -அது எப்படி ஞானத்தை வெளிப்படுத்த இயலும் )-இதி

அநு பூதே அநு பாவ்யத்வ மப்யுபகம்ய அநுக்ரஹ பக்ஷ தூஷணம்
கிமஞ்ச அநு பூதேர் அநு பாவ்யத்வாப்யுபகமே  அப்யஹமர்தேந ந ததநு பவ சாதந அநு க்ரஹ ஸூவச ஸ ஹ்யனுபாவ்ய அநு பவோத் பத்தி ப்ரதிபந்த நிரஸநேந பவேத்
யதா ரூபாதி க்ரஹண உத்பத்தி நிரோதி ஸம் தமஸ நிரஸநேந சஷுஷோ தீபாதி நா
ந சேஹ ததாவிதம் நிரச நீயும் ஸம் பாவ்யதே –ந தாவத் ஸம் விதாத்மகதம் தஜ் ஞான உத்பத்தி நிரோதி கிஞ்சி சத ப்யஹங்கார அபநேய மஸ்தி
அஸ்தி -ஹ்யஞ்ஞான மிதி சேத்- ந அஞ்ஞானஸ்ய அஹங்கார அபநோத் யத்வா நப்யுகமாத் –ஞான மேவ ஹ்யஞ்ஞானஸ்ய நிவர்த்தகம்

அஞ்ஞாநஸ்ய ஸம்விதாஸ்ரயத்வா பாவ
ந ச ஸம் விதாஸ்ரயத்வம் அஞ்ஞாநஸ்ய ஸம் பவதி ஞான ஸமாந ஆஸ்ரயத்வாத் தத் ஸமாந விஷயத்வாச் ச–ஞாத்ரு பாவ விஷய பாவ விரஹிதே
ஞான மாத்ரே சாக்ஷிணி ந அஞ்ஞானம் பவிது மர்ஹதி -யதா ஞான ஆஸ்ரயத்வ ப்ரஸக்தி ஸூந்யத்வேந கடாதேர் ந அஞ்ஞான ஆஸ்ரயத்வம்
ததா ஞான மாத்ரே அபி ஞான ஆஸ்ரயத்வ அபாவேந நாஞ்ஞா நாஸ்ரயத்வம் ஸ்யாத்

ஸம்வித ஆஸ்ரித த்வமப் யுபகம்யா அபி தூஷணம்
ஸம்விதோ அஞ்ஞானாஸ்ர யத்வா ப்யுபகமே அபி ஆத்ம தயா அப் யுபகதாயாஸ் தஸ்யா ஞ்ஞான விஷயத்வ அபாவேந ஞானேந ந தத் கத அஞ்ஞான நிவ்ருத்தி
ஞானம் ஹி ஸ்வ விஷய ஏவ அஞ்ஞானம் நிவர்த்தயதி–யதா ரஜ்ஜ் வாதவ் அதோ ந கேநாபி கதாசித் ஸம்விதாஸ்ரயம் அஞ்ஞானம் உச்சித்யேத

அஞ்ஞானம் ந அநிர்வச நீயம் நாபி ஞான பிராக பாவ
அஸ்ய ச ஸத் அஸத் அநிர்வச நீயஸ்ய அஞ்ஞாநஸ்ய ஸ்வரூப மேவ துர் நிரூப மித் யுபரிஷ்டாத் வஹ்யதே(இத்தை மேலே விவரிப்போம் என்றவாறு)
ஞான பிராக பாவ ரூபஸ்ய ச அஞ்ஞாநஸ்ய ஞான உத்பத்தி விரோதித்வ அபாவேந ந தன் நிரஸநே தஜ் ஞான ஸாதந அநுக்ரஹ
அதோ ந கேநாபி ப்ரகாரேண அஹங்காரேண அநுபூதே ரபிவ் யக்தி

ஸ்வாத்மஸ்த தயா அபி வ்யக்தே தூஷணம்-
ந ச ஸ்வாஸ்ரய தயா அபி வ்யங்க்ய அபி வ்யஞ்ஜன மபி வ்யஞ்ஜகாநாம் ஸ்வ பாவ –ப்ரதீ பாதிஷ்வ தர்சநாத் –யதா வஸ்தித பதார்த்த ப்ரதீத்யநு குண ஸ்வாபாவ்யாச்ச
ஞான தத் சாதன யோர் அநுக்ராஹ கஸ்ய ச –தச்ச ஸ்வத ப்ராமாண்ய நியாய ஸித்தம் –ந ச தர்பணாதிர் முகாதேரிப வ்யஞ்ஜக
அபி து சாஷுக்ஷ தேஜஸ் ப்ரதிபலந ரூப தோஷ ஹேது –தத் தோஷ க்ருதஸ் ச தத்ரான் யதாவ பாஸ -அபி வ்யஞ்ஜகஸ் த்வா லோகாதி ரேவ
ந ஸேஹ தத் அஹங்காரேண ஸம் விதி ஸ்வ ப்ரகாசாயாம் தாதருச தோஷா பாத நம் ஸம் பவதி
வ்யக்தேஸ்து ஜாதிராகார இதி ததாஸ்ரய தயா ப்ரதீதி -ந து வியக்தி வ்யங்க்யத்வாத்

அதோ அந்தக்கரண பூத அஹங்காரஸ் ததயா ஸம் விது பலப்த்தேர் வஸ்துதோ தோஷதோ வா ந கிஞ்சிதிஹ காரணமிதி ந அஹங்காரஸ்ய ஞாத்ருத்வம் ததோ பலப்திர்வா
தஸ்மாத்ஸ் வத ஏவ ஞாத்ரு தயா சித்த் யன்நஹ மர்த ஏவ ப்ரத்யகாத்ம ந ஞப்தி மாத்ரம் அஹம் பாவ விகமே து ஞப்தேரபி ந ப்ரத்யக்த்வ ஸித்தி ரித் யுக்தம்

ஸூ ப்தவ் அஹமர்த்தஸ்ய அவி ஸத ஸ்புரணம்
தமோ குணாபி பவாத் பராகர்த்த அநுபவ அபாவாச்ச அஹமர்த்தஸ்ய விவிக்தஸ்புட ப்ரதி பாஸா பாவே அப்யா ப்ரபோதாத்
அஹமித்யேகாகாரேண அத்மநஸ் ஸ்புரணாத் ஸூ ஷுப் தா வாபி நாஹம் பாவ விகம
பவ தபிமதாயா அநு பூதேரபி ததைவ ப்ரதேதி வக்தவ்யம்

ஸ்வ பக்ஷே ப்ரமாண அநு ரோத பர பக்ஷே ததநநு ரோதஸ் ச
ந ஹி ஸூ ஷுப் தோத்தித கச்சித ஹம்பாவவியுக்தார் தாந்தர ப்ரத்யநீகா காரா ஞப்திரஹ மஜ்ஞாந ஸாக்ஷி தயா அவ திஷ்டத இத்யேவம் விதாம் ஸ்வாப சம காலாம் அநு பூதிம் பராம்ருஸதி
ஏவம் ஹி ஸூப் தோத்தி தஸ்ய பராமர்ஸ ஸூக மஹமஸ்வாப் ஸமிதி
அநேந ப்ரத்யவமர்ஸேந ததாநீ மப்யமர்தஸ் யைவா ஆத்மநஸ் ஸூ கித்வம் ஞாத்ருத்வம் ச ஞாயதே

உக்தே பரா மர்ஸே பரோக்த்தாயா அன்யா ஸித்தே பரிஹார
ந ச வாஸ்யம் யதேதா நீம் ஸூகம் பவதி -ததா ததாநீமஸ் வாப்ஸ மித்யேஷா ப்ரதி பத்திரிதி -அதத் ரூபத்வாத் ப்ரதிபத்தே
ந சாஹமர்தஸ்யா ஆத்மநோ அஸ்திரத்வேந ததா நீ மஹ மர்த்தஸ்ய ஸூகித்வ அநு சந்தான அநுப பத்தி
யதஸ் ஸூஷுப்தி தஸாயா ப்ராக் அநு பூதம் வஸ்து ஸூப் தோத்திதோ மயேதம் க்ருதம் மயே தமநு பூதம் அஹமேத தவோசம் இதி பராம் ருஸதி

அஹமர்த்த அநநுபவ ஸாதக நிஷேத ஸாமான்ய விஷய பராமர்ச மாதாய சங்கா ஸமாதாநே
ஏதா வந்தம் காலம் ந கிஞ்சிதஹம் அஞ்ஞாஸிக்ஷம் இதி ச பராம் ருச நீதி சேத் -தத கிம் -ந கிஞ்சிதிதி க்ருத்ஸ்ந ப்ரதிஷேத இதி சேத்
ந நாஹ மவேதிஷம் இதி வேதி துரஹ மர்தஸ்யை வாநு வ்ருத்தே -வேத்ய விஷயோ ஹி ஸ ப்ரதிஷேத
ந கிஞ்சிதிதி நிஷே தஸ்ய க்ருத்ஸன விஷயத்வே பவதபிமதா அநு பூதிரபி ப்ரதி ஷித்தா ஸ்யாத்

அநு பூதே ந நிஷேத கிந்து ததநு வ்ருத்தே இத்யா சங்கா பரி ஹாரவ்
ஸூஷுப்தி ஸமயேத்வநு சந்தீயமாந மஹமர்தமாத்மநம் ஞாதார மஹமிதி பராம் ருஸ்ய ந கிஞ்சித வேதிஷமிதி வேதநே தஸ்ய
ப்ரதி ஷித்யமாநே தஸ்மிந் காலே நிஷித்த மாநாயா வித்தேஸ் ஸித்தி மநு வர்த மாநஸ்ய ஞாதுர் அஹமர்த்தஸ்ய சா ஸித்தி மநே நைவ
ந கிஞ்சிதஹமவே திஷம் இதி பரா மர் ஸேந சாதயம் ஸ்த மிம மர்தம் தேவா நா மேவ சாதயது

நிஷேத விசேஷ விஷய பராமர்ஸ மாதாய சங்கா ஸமாதாநே
மாமப்யஹம் ந ஞாதவான் இதி அஹமர்தஸ்யாபி ததாநீ மநநு சந்தானம் ப்ரதீயதே இதி சேத் –ஸ்வ அநுபவ ஸ்வ வசந யோர் விரோதமபி ந ஜாநந்தி பவந்த
அஹம் மாம் ந ஞாதவான் இதி ஹ்யனுபவ வசநே –மாமிதி கிம் நிஷித்யத இதி சேத் –ஸாது ப்ருஷ்டம் பவதா
ததுச்யதே அஹமர்த்தஸ்ய ஞாது ரநு வ்ருத்தே -ந ஸ்வரூபம் நிஷித்யதே –அபி து ப்ரபோத ஸமயே அநு சந்தீய மாநஸ் யாஹமர்தஸ்ய வர்ணாஸ்ரமாதி விஸிஷ்டதா

அஹம் மாம் இதி பதயோ விஸிஷ்ட விதயதா
அஹம் மாம் ந ஞாதவான் இத் யுக்தே விஷயோ விவேச நீய –ஜாகரிதா வஸ்தாநு ஸம் ஹித ஜாத்யாதி –விஸிஷ்டோ அஸ்மதர்தோ மாமித்யம் ஸஸ்ய விஷய
ஸ்வாப்யயா வஸ்தா ப்ரஸித்தா விஸத ஸ்வாநுபவைகதா நஸ்ச –அஹமர்தோ அஹமித்யம் ஸஸ்ய விஷய
அத்ர ஸூப்தோ அஹமீத்ருஸோ அஹமிதி ச மாமபி ந ஞாதவாநஹ மித்யேவ கல்வநுபவ ப்ரகார

உக்தாம் ஸஸ்ய பரம தேந உப பாதன்
கிஞ்ச ஸூஷுப்தா வாத்மாஅஞ்ஞாந ஸாக்ஷித்வேநா அஸ்த இதி ஹி பவதீய ப்ரக்ரியா -ஸாஷித்வம் ச ஸாஷாஜ் ஜ்ஞாத்ருத்வ மேவ
ந ஹ்யஜா நதஸ் ஸாக்ஷித்த்வம் –ஞாதைவ ஹி லோக வேதயோஸ் ஸாஷீதி வ்யபதிஸ்யதே -ந ஞான மாத்ரம்
ஸ்மரதி ச பகவான் பாணிநி ஸாஷாத் த்ரஷ்டரி ஸம் ஞாயாம் (அஷ்டா -5-2-71-)இதி ஸாஷாஜ் ஜ்ஞாதர் யேவ ஸாக்ஷி ஸப்தம்
ஸா சாயம் ஸாஷீ ஜாநா மீதி ப்ரதீய மாநோ அஸ்த மர்த்த ஏவேதி குதஸ் ததாநீ மஹமர்தோ ந ப்ரதீயதே
ஆத்மநே ஸ்வயமவபாஸமாநோ அஹமித்யே வாவ பாஸத இதி ஸ்வா பாத்ய வஸ்தாஸ் வப்யாத்மா ப்ரகாஸமா நோ அஹமித்யே வாவ பாஸத
இதி ஸ்வாபாத்ய வஸ்தாஸ் வப்யாத்மா ப்ரகாஸமா நோ அஹமித்யே வாவ பாஸத இதி ஸித்தம்

முக்தவ் அஹமர்த்த அநு வ்ருத்தே அநூத்ய தூஷணம்
யத்து மோக்ஷ தஸாயா மஹ மர்தோ நாநு வர்த்ததே -இதி தத பேசலம் –ததா ஸத்யாத்ம நாஸ ஏவா பவர்க்க பிரகாராந்தரேண ப்ரதிஞ்ஞாத ஸ்யாத்
ஸாஹமர்தோ தர்ம மாத்ரம் யேந தத்விகமே அப்யவித்யா நிவ்ருத்தா விவ ஸ்வரூபம் அதிஷ்டதே
ப்ரத்யுத ஸ்வரூப மேவ அஹமர்த்த ஆத்மந –ஞானம் து தஸ்ய தர்ம காம் ஜாநாமி -ஞானம் மே ஜாதம் இதி ஸாஹமர்த தர்ம தயா ஞான ப்ரதீதேரேவ

ஸ்ருத் யர்த்தா பத்த்யா யுக்தார்த்த ஸமர்த்தநம்
அபி ச ய பரமார்த்ததோ ப்ராந்த்யா வா அத்யாத்மிகாதிது கைர்து கிதயா ஸ் வாத்மா நமநு சந்தத்தே அஹம் து கீ இதி
ஸர்வ மேதத்து கஜாதம புநர் பவம போஹ்ய கதமஹ மநாகுலஸ் ஸ்வஸ்தோ பவேயம் இது யுத் பன்ன மோக்ஷ ரக ச ஏவ தத் சாதநீ ப்ரவர்த்ததே
ஸ சாதன அநுஷ்டாநேந யத்யஹமேவ ந பவிஷ்யா மீத்யவகச்சேத்
அப ஸர்பே தேவா சவ் மோக்ஷ கதா ப்ரஸ்தாவத் –ததஸ்த அதிகாரி விரஹா தேவ ஸர்வம் மோக்ஷ ஸாஸ்த்ரம ப்ரமாணம் ஸ்யாத்
அஹமு பலஷிதம் ப்ரகாஸ மாத்ரம பவர்க்கே அவதிஷ்டத இதி சேத் கிமநேந -மயி நஷ்டே அபி கிமபி ப்ரகாஸ மாத்ரம பவர்க்கே அவ திஷ்டத இதி மத்வா ந ஹி கச்சித புத்தி பூர்வ காரீ ப்ரயத்தே
அஹோ அஹமர்த்தஸ் யைவ ஞாத்ரு தயா சித்த்யத ப்ரத்யகாத்மத்வம்

உக்தார்த்தே அநுமாநம்
ஸ ச ப்ரத்யகாத்மாமுக்தா வப் யஹம் இத்யேவ ப்ரகாஸதே ஸ்வஸ்மை ப்ரகாஸ மாநத்வாத் யோ ய -ஸ்வஸ்மை ப்ரகாஸதே ஸ ஸர்வோ
அஹமித்யேவ ப்ரகாஸதே யதா ததாவ பாஸமா நத்வே நோபயவாதி சம்மதஸ் ஸம்ஸார் யாத்மா
ய புநரஹமிதி ந ஸகாஸ்தி நாசவ் ஸ்வஸ்மை ப்ரகாஸதே சாயம் முக்தாத்மா தஸ்மா தஹ மித்யேவ ப்ரகாஸதே

உக்த அநு மாநே ஹேதோ ஸாத்ய விசேஷ விருத்தத்வா சங்கா பரிஹாரவ்
ந ஸாஹமிதி ப்ரகாஸமா நத்வேந தஸ்ய அஞ்ஞத்வ ஸம் ஸாரித்வாதி ப்ரசங்க மோக்ஷ விரோதாத் அஞ்ஞாத் வாத்ய ஹேதுத்வாச்சா ஹம் ப்ரத்ய யஸ்ய
அஞ்ஞானம் நாம ஸ்வரூப அஞ்ஞானம் அந்யதா ஞானம் விபரீத ஞானம் வா
அஹிமத்யே வாத்மநஸ் ஸ்வரூப மிதி ஸ்வரூப ஞான ரூபோ அஹம் ப்ரத்யயோந அஞ்ஞத்வ மா பாதயிதி குதஸ் ஸம்ஸாரித்தவம்-அபி து தத் விரோதித்வாந் நாஸயத்யேவ

நிவ்ருத்த அவித்யா நாமபி அஹம் ப்ரத்யய
ப்ரஹ்மாத்ம பாவா பரோஷ்ய நிர்த்தூத நிரவசேஷ அவித்யாநாமபி வாம தேவாதி நாமஹ மித்யேவ ஆத்ம அநுபவ தர்சநாச்ச
ஸ்ரூயதே ஹி– தத்தை தத் பஸ்யன் ந்ருஷிர் வாமதேவ -ப்ரதிபேத அஹம் மநுரபவம் ஸூர் யச்ச (ப்ரு-1-4-10-ஸூர்யனை தர்சித்த வாமதேவ ரிஷி நானும் நானும் மனுவும் ஸூர்யன் ஆவேன் என்கிறார் )
இதி அஹமேக ப்ரதம மாசம் வ்ரதாமி ச பவிஷ்யாமி ச (அதர்வ-சாந்தோக்யம் -6-3-3- நான் மட்டுமே உள்ளேன் -நான் மட்டுமே இருப்பேன் )இத்யாதி

ப்ரஹ்மணோ அப்யஹம் ப்ரத்யய ஸ்ருதி ஸ்ம்ருதிஷு
ஸகல இதர அஞ்ஞான விரோதிந ஸச் ஸப்த ப்ரத்யய மாத்ர பாஜ பரஸ்ய ப்ரஹ்மணோ வ்யவஹாரோ-அப்யேவமேவ –ஹந்தாஹமி மாஸ்திஸ்ரோ தேவதா (சாந்தோ-6-3-2- நீர் தேஜஸ் பூமி ஆகிய இம் மூன்று தேவதைகளுக்கும் புகுந்து )
பஹுஸ்யாம் ப்ரஜாயேய (தைத்-6-2-3- நான் பலவாகக் கடவேன் -அனைத்தையும் உண்டாக்குவேன் )
ஸ ஈஷதே லோகாந்து ஸ்ருஜா இதி (ஐதர -1-1-உலகங்களை படைப்பேன் என்று அவன் ஸங்கல்பித்தான் )
ததா யஸ்மாத் ஷரமதீதோ அஹம் அக்ஷராதபி சோத்தம –அதோ அஸ்மி லோகே வேதே ச ப்ரதீத புருஷோத்தம (கீதை -15-18)
அஹமாத்மா குடாகேஸ(கீதை -10-20)
ந த்வேவாஹம் ஜாது நாஸம் (கீதை -2-18)
அஹம் க்ருத்ஸ் நஸ்ய ஜகத ப்ரபவ ப்ரலயஸ் ததா (கீதை -7-9)
அஹம் ஸர்வஸ்ய பிரபவோ மத்தஸ் ஸர்வம் ப்ரவர்த்ததே (கீதை -10-8)
தேஷா மஹம் சமுத்தர்தா ம்ருத்யு ஸம்ஸார ஸாகராத் (கீதை -12-7)
அஹம் பீஜ பிரத பிதா (கீதை -14-7)
வேதாஹம் சமதீதாநி (கீதை 7-29)–இத்யாதி ஷு

உக்தார்த்தே கீதோக்தி விரோத சங்கா பரிஹாரவ்
யத்யஹ மித்யே வாத்மநஸ் ஸ்வரூபம் கதம் தர்ஹ் யஹங்காரஸ்ய க்ஷேத்ர அந்தர் பாவோ பகவதோ பதிஸ்யதே
மஹா பூதான் யஹங்காரோ புத்திர் அவ்யக்தமேவ ச (கீதை -13-5)இதி உச்யதே -ஸ்வரூபோ பதேசேஷு ஸர்வேஷ் வஹமித்யே வோப தேஸாத் ததைவாத்ம ஸ்வரூப ப்ரதிபத்தேஸ் சாஹமித்யேவ ப்ரத்யகாத்மநஸ் ஸ்வரூபம்
அவ்யக்த பரிணாம பேதஸ்ய அஹங்காரஸ்ய க்ஷேத்ர அந்தர் பாவோ பகவதை வோப திஸ்யதே
ஸ த்வ நாத்மநி தேஹே அஹம் பாவே கரண ஹேதுத்வேந அஹம் காரே இத்யுச்யதே
அஸ்ய த்வ ஹம்கார சப்தஸ்ய அபூத தத்பாவே அர்த்த ஸ்வி ப்ரத்யய முத் பாத்ய வ்யுத்பத்திர் த்ரஷ்டவ்யா
அயமேவ த்வ ஹம்கார உத் க்ருஷ்ட ஜநாவ மாந ஹேதுர் கர்வாபரநாமா ஸாஸ்த்ரேஷு பஹுஸோ ஹேயதயா ப்ரதிபாத்யதே
தஸ்மாத் பாதகா பேதா அஹம் புத்திஸ் ஸாஷ தாத்மா கோசரைவ –சரீர கோசார த்வஹம் புத்திர் அவித்யை வா
யதோக்தம் பகவதா பராஸரேண ஸ்ரூயதாம் சாப்ய வித்யாயா ஸ்வரூபம் குல நந்தன –அநாத்மன் யாத்ம புத்திர் யா (ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் )இதி

அஹமர்த்தாத்மத்வோப ஸம்ஹார
யதி ஞப்தி மாத்ர மே வாத்ம ததா அநாத்மன் யாத்மாபிமாநே ஸரீரே ஞப்தி மாத்ர ப்ரதிபாஸஸ் ந ஞாத்ருவ ப்ரதிபாஸ
தஸ்மாத் ஞாதா அஹமர்த்த ஏவாத்மா ததுக்தம்

அத ப்ரத்யக்ஷ சித்தத்வாத் யுக்த நியாயாக மான்வயாத்

அவித்யா யோகாதஸ் சா ஆத்மா ஞாதா அஹமிதி பாஸதே –இதி

ததா ச

தேஹ இந்த்ரிய மந ப்ராண தீப்யோ அந்யோ அநந்ய சாதன

நித்யோ வ்யாபீ ப்ரதி க்ஷேத்ரம் ஆத்மா பின்னஸ் ஸ்வதஸ் ஸூ கீ –ஆத்ம சித்தவ -இதி

அநந்ய சாதன ஸ்வ ப்ரகாஸ –வ்யாபீ -அதி ஸூஷ்ம தயா ஸர்வ அசேதனாந்த ப்ரவேசன ஸ்வ பாவ

ஸாஸ்த்ர ப்ரத்யக்ஷ விரோதே ஸாஸ்த்ர ப்ராபல்யஸ்ய அநூத்ய நிராச
யதுக்தம் தோஷ மூலத்வே நான்யதா ஸித்தி ஸம்பாவ நயா ஸகல பேதா வலம்பி ப்ரத்யக்ஷஸ்ய ஸாஸ்த்ர பாத் யத்வம் இதி

கோயம் தோஷ இதி வக்தவ்யம் யன் மூல தயா ப்ரத்யக்ஷஸ்ய அந்யதா ஸித்தி –அநாதி பேத வாஸநைவ ஹி தோஷ இதி சேத்
பேத வாஸனா யாஸ்திமிராதி வத்யதாவஸ்தித வஸ்து விபரீத ஞான ஹேதுத்வம் கிமன்யத்ர ஞாதா பூர்வம்
அநேநைவ ஸாஸ்த்ர விரோதேந ஞாஸ்யத இதி சேத் -ந அந்யோன்ய ஆஸ்ரயணாத் ஸாஸ்த்ரஸ்ய நிரஸ்த நிகில விசேஷ வஸ்து
போதித்வ நிஸ்சயே ஸதி பேத வாஸா நாயா தோஷத்வ நிஸ் சய -பேத வாஸா நாயா தோஷத்வ நிஸ் சய ஸதி ஸாஸ்த்ரஸ்ய நிரஸ்த நிகில விசேஷ வஸ்து போதித்வ நிஸ் சய இதி
கிஞ்ச இதி பேத வாஸனா மூலத்வேந ப்ரத்யக்ஷஸ்ய விபரீ தார்தத்வம் ஸாஸ்த்ரம் அபி தன் மூலத்வேந ததைவ ஸ்யாத்

அதோச்யேத தோஷ மூலத்வே அபி ஸாஸ்த்ரஸ்ய ப்ரத்யக்ஷ அவகத ஸகல பேத நிரசன ஞான ஹேதுத்வேந பரத்வாத் தத் ப்ரத்யக்ஷஸ்ய பாதகம் இதி
தந்ந தோஷ மூலத்வ ஞாதே சதி பரத்வம கிஞ்சித்கரம் –ரஜ்ஜூ ஸர்பஜ் ஞாந நிமித்த பயே சதி ப்ராந்தோ அயமிதி பரிஜ்ஜாதேந கேநசித் நாயம் சர்ப்போ மா பைஷீ இத் யுக்தே அபி பாயா நிவ்ருத்தி தர்சநாத்
ஸாஸ்த்ரஸ்ய ச தோஷ மூலத்வம் ஸ்ரவண வேலாயா மேவ ஞாதம் –ஸ்ரவணா வகத நிகில பேதோப மர்தி ப்ரஹ்மாத் மை கத்வ விஞ்ஞா நாப்யாஸ ரூபத்வாத் மநநா தே

அபி ச இதம் ஸாஸ்த்ரம் ஏதச் சா ஸம்பாவ்ய மாந தோஷம் ப்ரத்யக்ஷம் து ஸம்பாவ்ய மாந தோஷமிதி கேநா வகதம் த்வயா
ந தாவத் ஸ்வதஸ் ஸித்தா நிர் தூத நிகில விசேஷா அநு பூதிரி மமர்த மிவ கமயதி தஸ்யாஸ் ஸர்வ விஷய விரக்தத்வாத் ஸாஸ்த்ர பக்ஷபாத விரஹாச் ச
நாப் யைந்த் ரியுகம் ப்ரத்யக்ஷம் தோஷ மூலதவேந விபரீதத்வாத்
தன் மூலத்வா தேவ நான்யான்யபி பிரமாணாநி –அதஸ் ஸ்வ பக்ஷ சாதன பிரமாணா நப்யுபக மான்ன ஸ்வ அபிமதார்த்த ஸித்தி

நநு வ்யாவஹாரி க பிரமாண ப்ரமேய வ்யவஹாரோ அஸ்மாகப் யஸ்த் யேவ கோ அயம் வ்யவஹாரிகோ நாம ?
ஆபாத ப்ரதீதி ஸித்தோ யுக்தி பிர் நிரூபிதோ ந ததா அவஸ்தித இதி சேத் -கிம் தேந பிரயோஜனம் ?
பிரமாண தயா பிரதிபன்னே அபி ஒவ்திக்க பாதா தேவா பிரமாண கார்யா பாவாத் —
அதோச் யேத ஸாஸ்த்ர ப்ரத்யக்ஷயோ த்வயோரபிய வித்யா மூலத்வே அபி ப்ரத்யக்ஷ விஷயஸ்ய ஸாஸ்த்ரேண பாதோ த்ருஸ்யதே ஸாஸ்த்ர விஷயஸ்ய ஸதத்விதீய ப்ரஹ்மண
பஸ்ஸாத்தந பாதா தர்சநேந நிர்விசேஷ அநு பூதி மாத்ரம் ப்ரஹ்மைவ பரமார்த்த -இதி
தத யுக்தம் அபாதிதாஸ்யாபி தோஷ மூலஸ்யாபார மார்த்ய நிஸ்ஸயாத்

ஏதத் யுக்தம் பவதியதா ஸகல இதர காஸாதி தோஷ ரஹித புருஷாந்தரா கோசர கிரி குஹா ஸூ வஸதஸ்தைமிரி கஜ நஸ்ய அஞ்ஞாதஸ்வதி மிரஸ்ய ஸர்வஸ்ய
திமிர தோஷா விசேஷேண த்வி சந்த்ர ஞானம விஸிஷ்டம் ஜாயதே –ந தத்ர பாதக ப்ரத்யயோ அஸ்தீதி ந தன் மித்யா ந பவதீதி தத் விஷய பூதம் த்வி சந்த்ரத்வமபி மித்யைவ
தோஷோ ஹ்யயதார்த்த ஞாந ஹேது
ததா ப்ரஹ்ம ஞானம் அவித்யா மூலத்வேந பாதக ஞான ரஹிதம் அபி ஸ்வ விஷயேண ப்ரஹ்மணா ஸஹ மித்யைவ -இதி

ஸாஸ்த்ரஸ்ய அவித்யா மூலத்வாப்யுபகமே தோஷ ப்ரஸஞ்ஜனம்
பவந்தி ஸாத்ர ப்ரயோகா விவாதாத்யா ஸிதம் ப்ரஹ்ம மித்யா அவித்யாவத உத் பன்ன ஞான விக்ஷயத்வாத் ப்ரபஞ்சவத்
ப்ரஹ்ம மித்யா ஞான விக்ஷயத்வாத் ப்ரபஞ்சவத்
ப்ரஹ்ம மித்யா அஸத்ய ஹேது ஜன்ய ஞான விக்ஷயத்வாத் ப்ரபஞ்சதேவ

அஸத்யாத் ஸத்ய பிரதிபத்தி நிதர் ஸநை ப்ரத்யஷாத் ஸாஸ்த்ர பிராபல் யோக்தே தூஷணம்
ந ச வாஸ்யம் ஸ்வாப்நஸ்ய ஹஸ்த்யாதி விஞ்ஞானஸ் யா ஸத்யஸ்ய பரமார்த்த ஸூபாஸூப ப்ரதிபத்தி ஹேது பாவபத்
அவித்யா மூலத்வே நா ஸத்யஸ்யாபி ஸாஸ்த்ரஸ்ய பரமார்த்த பூத ப்ரஹ்ம விஷய பிரதிபத்தி ஹேது பாவோ ந விருத்த இதி -ஸ்வாப்ந ஞானஸ்யா ஸத்யத்வா பாவாத் —
தத்ர ஹி விஷயாணாமேவ மித்யாத்வம் -தோஷமேவ ஹி பாதோ த்ருஸ்யதே
ந ஞானஸ்ய ந ஹி மயா ஸ்வப்ந வேலாயா மநு பூதம் ஞாநமபி ந வித்யத இதி கஸ்ய சிதபி ப்ரத்யயோ ஜாயதே
தர்சனம் து வித்யதே அர்தா ந சந்தீதி ஹி பாதக ப்ரத்யய -மாயாவி நோ மந்த்ர ஒவ்ஷதாதி ப்ரபவம் மாயா மயம் ஞானம் ஸத்யமேவ ப்ரீதேர் பயஸ்ய ச ஹேது –தத்ராபி ஞானஸ்யா பாதி தத்வாத்
விஷய இந்த்ரியாதி தோஷ ஜன்யம் ரஜ்ஜ் வாதவ் சர்பாதி விஞ்ஞானம் ஸத்யமேவ பயாதி ஹேது
ஸத்யை வாதஷ்டே அபி ஸ்வாத்மநி ஸர்ப்ப ஸன்னிதானாத் தஷ்ட புத்தி –ஸத்யைவ சங்கா விஷ புத்திர் மரண ஹேது பூதா
வஸ்து பூத ஏவ ஜலாதவ் முகாதி ப்ரதி பாஸோ வஸ்து பூத முககத விசேஷ நிஸ் சய ஹேது
ஏஷாம் ஸம் வேதநாநா முத்பத்தி மத்த்வா தர்த்த க்ரியா காரித்வாச்ச ஸத்யத்வமவ ஸீயதே

ஞான ஸத்யத்வம் விஷய ஸத்யதா வ்யாப்தமிவி தன் நிவ்ருத்தயா தன் நிவ்ருத்திரிதி சங்கா தத் பரிஹாரஸ் ச
ஹஸ்த்யாதீ நாம்  அபாவே அபி கதம் தத் புத்தய ஸத்யா பவந்தீதி சேத் நைதத் புத்தீ நாம் ஸா லம்பநத்வ மாத்ர நியமாத்

அர்த்தஸ்ய ப்ரதி பாசமா நத்வ மேவ ஹ்யா லம்ப நத்வே அபேக்ஷிதம் ப்ரதி பாசமாநதா சாஸ்த்யேவ தோஷ வஸாத்
ஸ து பாதிதோ அஸத்ய இத்ய வஸீயதே –அபாதிதா ஹி புத்திஸ் சத்யை வேத் யுக்தம்

ரேகயா வர்ண ப்ரதீபத்தா வபி நா ஸத்யாத் ஸத்ய புத்தி ரேகாயாஸ் ஸத்யத்வாத்

அஸத்யாத் ஸத்ய புத்தே ஆபாத்ய நிராச
நநு வர்ணாத்மநா ப்ரதி பன்னா ரேகா வர்ண புத்தி ஹேது வர்ணாத்மதா த்வ ஸத்யா –நைவம் வர்ணாத்ம தாயா அஸத்யாயா உபாயத்வா யோகாத்
அஸதோ நிருபாக் யஸ்ய ஹ்யுபா யத்வம் ந த்ருஷ்ட மநுபபன்னம் ச
அத தஸ்யாம் வர்ண புத்தேருபாயத்வம் –ஏவம் தர்ஹ்ய ஸத்யா ஸத்ய புத்திர் ந ஸ்யாத் புத்தேஸ் ஸத்யத்வா தேவ
உபாயோ பேயயோரே கத்வ–ப்ரஸக்தேஸ் ச உபயோர் வர்ண புத்தித்வா விசேஷாத்
ரேகாயா அவித்ய மாந வர்ணாத்ம நோ பாயத்வே சைகஸ்யா மேவ ரேகாயாம வித்யமாந சைவ வர்ணாத் மகத் வஸ்ய
ஸூலபத்வா தேக ரேகா தர்சநாத் ஸர்வ வர்ண ப்ரதிபத்திஸ் ஸ்யாத் -அத பிண்ட விஸேஷே தேவ தத்தாதி ஸப்த ஸம் கேதவத் சஷுர் க்ராஹ்ய ரேகா விஸேஷே வர்ண விசேஷ புத்தி ஹேது ரிதி
ஹந்த தர்ஹி ஸத்யா தேவ ஸத்ய ப்ரதிபத்தி ரேகாயாஸ் ஸம் கேதஸ்ய ச ஸத்யத்வாத் ரேகா கவயாதபி ஸத்ய கவய புத்திஸ் ஸாத்ருஸ்ய நிபந்தநா ஸாத்ருஸ்யம் ச ஸத்யமேவ

ஸ் போட வாதா வலம்பி உதா ஹரண மாதாய சங்கா பரிஹாரவ்
ந சைக ரூபஸ்ய சப்தஸ்ய நாத விசேஷண அர்த்த பேத புத்தி ஹேதுத்வே அப்ய ஸத்யா ஸத்ய ப்ரதிபத்தி –
நாநா நாதாபி வ்யக்தஸ்யை கஸ்யைவ சப்தஸ்ய தத் தன் நாதாபி வ்யங்க்ய ஸ்வரூபேண அர்த்த விசேஷைஸ் ஸஹ சம்பந்த க்ரஹண வஸாத் அர்த்த பேத புத் யுத்புத்தி ஹேதுத்வாத்
ஸப்தஸ்யைக ரூபத்வமபி ந ஸா தீய ககாராதேர் போதகஸ் யைவ ஸ்ரோத்ர க்ராஹ் யத்வேந ஸப்தத்வாத்
அதோ அஸத்யாத் சாஸ்த்ராத் ஸத்ய ப்ரஹ்ம விஷய ப்ரதி பத்திர்து ருப பாதா

ஸாஸ்த்ரேஷு அஸத்யதா ந அத்யந்த அஸத்ய ரூபா கிந்து விலக்ஷணா இத்யா சங்கா பரிஹாரவ்
நநு ந ஸாஸ்த்ரஸ்ய ககந குஸூமவத ஸத்யத்வம் ப்ராக் த்வைத ஞானாத் ஸத் புத்தி போத்யத்வாத் –உத் பன்னே தத்துவ ஞானே ஹ்ய ஸத்யத்வம் ஸாஸ்த்ரஸ்ய
ந ததா ஸாஸ்த்ரம் நிரஸ்த நிகில பேத சின் மாத்ர ப்ரஹ்ம ஞான உபாய –யதா உபாயஸ் ததா அஸ்த்யேவ ஸாஸ்த்ரம் அஸ்தீதி புத்தே
நைவம் அஸதி ஸாஸ்த்ரே அஸ்தி ஸாஸ்த்ர மிதி புத்தேர் மித்யாத்வாத் –தத கிம் இதம் தத மித்யா பூத ஸாஸ்த்ர ஜன்ய ஞானஸ்ய மித்யாத்வேந தத் விஷயஸ் யாபி ப்ரஹ்மணோ மித்யாத்வம்
யதா தூம புத்த்யா க்ருஹீத பாஷ்ப ஜன்யாக்நி ஞானஸ்ய மித்யாத்வேந தத் விஷயஸ் யாக்னேரபி மித்யாத்வம்
பஸ் சாத்தந பாதா தர்சநஞ்சா ஸித்தம் ஸூந்யமேவ தத்தவமிதி வாக்யேந தஸ்யாபி பாத தர்சநாத்
தத்து ப்ராந்தி மூலமித சேத் ஏததபி ப்ராந்தி மூலமிதி த்வயைவ யுக்தம் -பாஸ் சத்த்ய பாதா தர்சனம் து தஸ்யை வேத்யலம ப்ரதிஷ்டித குதர்க பரிஹஸநேந

ஸ்ருதி கட்ட

நிர்விசேஷ பரதயா பராபி மதா நாம் ஸ்ருதி நாமபி ஸ்வ ரஸ தயா ஸ விசேஷ பரதா ப்ரதி பாத நம்
யதுக்தம் வேதாந்த வாக்யாநி நிர்விசேஷ ஞான ஏக ரஸ வஸ்து மாத்ர ப்ரதி பாதந பராணி -ஸ தேவ ஸோம்ய இதம் அக்ர ஆஸீத் -இத்யேவமாதீநி
இதி ததயுக்தம் ஏக விஞ்ஞாநேந  ஸர்வ விஞ்ஞாந ப்ரதிஜ்ஜோ ப பாதந முகேந ஸச் ஸப்த வாஸ்யஸ்ய பரஸ்ய ப்ரஹ்மணோ ஜகத் உபாதநத்வம்
ஜகந்நிமித்தத்வம் –ஸர்வஞ்ஞதா –ஸர்வ ஸக்தி யோக -ஸத்ய ஸங்கல்பத்வம் -ஸர்வ அந்தரத்வம் —ஸர்வ ஆதாரத்வம் –
ஸர்வ நியமன மித்யாத் யனேக கல்யாண குண விஸிஷ்ட தாம் -க்ருத்ஸ் நஸ்ய ஜகதஸ் ததாத்மகதாம் ச ப்ரதிபாத்ய
ஏவம் பூத ப்ரஹ்மாத்மகஸ் த்வம ஸீத் ஸ்வேத கேதும் ப்ரத் யுபதேசாயா ப்ரவ்ருத்தத்வாத் ப்ரகரணஸ்ய
பிரபஞ்சிதஸ் சாய மர்த்தோ வேதார்த்த ஸங்க்ரஹ அத்ராப் யாரம்பணாதி கரணே நிபுண தர முபபாதி யஷ்யதே

பர வித்யாயாஸ் ஸ விசேஷத்வ வ்யவஸ்தாபநம்
அத பர யயா ததஷரம் (முண்டக )இத்யத் ராபி ப்ராக்ருதான் ஹேய குணான் ப்ரதி ஷித்ய நித்யத்வ விபுத்வ ஸூஷ்மத்வ
ஸர்வ கதத்வ அவ்யயத்வ பூத யோநித்வ ஸார்வஞ்ஞாதி கல்யாண குண யோக ஊ பரஸ்ய ப்ரஹ்மண ப்ரதிபாதித

ஸோதக வாக்யாந்தர் கத ஸத்யாதி வாக்யா நாம் ஸ விசேஷ பரதா
ஸத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்ம (தைத்ரியம் )இத்யத்ராபி ஸாமாநாதி கரண்யஸ்ய அநேக விசேஷண விஸிஷ்ட
ஏகார்த்தாபிதாந வ்யுத்பத்த்யா ந நிர்விசேஷ வஸ்து ஸித்தி
ப்ரவ்ருத்தி நிமித்த பேதேந ஏகார்த்த வ்ருத்தித்வம் ஹி ஸாமாநாதி கரண்யம்
தத்ர ஸத்ய ஞானாதி பத முக்யார்த்தைர் குணைஸ் தத் தத் குண விரோத் யாகார ப்ரத்ய நீக ஆகாரைர் வா ஏகஸ்மின் நே வார்த்த பதா நாம் ப்ரவ்ருத்தவ் நிமித்த பேதோ அவஸ்ய ஆஸ்ரயணீய
இயாம்ஸ் து விசேஷ ஏகஸ்மின் பக்ஷே பதா நாம் முக்யார்த்தா அபரஸ் மிம்ஸ் ச தேஷாம் லக்ஷணா
ந ச அஞ்ஞானாதீ நாம் ப்ரத்ய நீகதா வஸ்து ஸ்வரூபமேவ ஏகே நைவ பதேந ஸ்வரூபம் ப்ரதி பன்னமிதி பதாந்த்ர ப்ரயோக வையர்த்யாத்
ததா சதி ஸாமா நாதி கரண்யா ஸித்திஸ் ச ஏகஸ்மின் வஸ்துநி வர்த்த மாநாநாம் பதாநாம் நிமித்த பேதாநாஸ் ரயணாத்
ந ச ஏகஸ்யை வார் தஸ்ய விசேஷண பேதேந விஸிஷ்டதா பேதாத் அநேக அர்த்தத்வம் பதாநாம் ஸாமா நாதி கரண்யா விரோதி ஏகஸ்யைவ வஸ்துநோ அநேக விசேஷண விஸிஷ்டதா பேதாத் அநேக அர்த்தத்வம் பதாநாம் ஸாமா நாதி கரண்ய விரோதி
ஏகஸ்யைவ வஸ்துநோ அநேக விசேஷண விஸிஷ்டதா –ப்ரதி பாதந பரத்வாத் ஸாமா நாதி கரண்யஸ்ய
பின்ன ப்ரவ்ருத்தி நிமித்தா நாம் ஸப்தா நாம் ஏகஸ்மின்நர்தே வ்ருத்திஸ் ஸாமாநாதி கரண்யம் (கையடே வ்ருத்தி யாஹ் நிகே )இது ஹி சாப்திகா

காரண வாக்ய ஏகார்த்யாத் ஸ்ருதீ நாம் நிர்விசேஷ பரதயா அனூத்ய நிராச
யதுக்தம் ஏகமேவ அத்விதீயம் இத்யத்ராத்விதீய பதம் குணதோ அபி ஸத்வி தீயதாம் ந ஸஹதே –அதஸ் ஸர்வ ஸாகா ப்ரத்யய ந்யாயேந
காரண வாக்யாநாம் அத்விதீய வஸ்து ப்ரதி பாதந பரத்வம் அப்யுக மநீயம் -காரண தயோபலி ஷதஸ்ய அத்விதீயஸ்ய ப்ரஹ்மணோ லக்ஷணம் இதம் உச்யதே ஸத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்ம இதி
அதோ லிலக்ஷயிஷிதம் ப்ரஹ்ம நிர்க்குணம் ஏவ அந்யதா நிர்குணம் (மந்த்ரீக உபநிஷத் ) -நிரஞ்சனம் (ஸ்வேதாஸ் )இத்யாதி பிர் விரோதஸ் ச இதி தத் அநுப பன்னம்
ஜகத் உபாதா நஸ்ய ப்ரஹ்மணஸ் ஸ்வ வ்யதிரிக்த அதிஷ்டாத் ரந்தர நிவார ணேந விசித்திர ஸக்தி யோகம் ஏவா வகமயதி
ததைஷத பஹுஸ்யாம் ப்ரஜாயேயேதி தத் தேஜோ அஸ்ருஜத (சாந்தோக்யம் )இத்யாதி
அவிசேஷணாத்விதீய மித்யுக்தே நிமித்தாந்தர மாத்ர நிஷேத கதம் ஞாயத இதி சேத் சிச்ருஷோர் ப்ரஹ்மண உபாதாந காரணத்வம் ஸதேவ ஸோம்ய இதம் அக்ர ஆஸீத் ஏகமேவ இதி ப்ரதி பாதிதம்
கார்ய உத்பத்தி ஸ்வாபாவ்யேந புத்திஸ் தம் நிமித்தான்தரம் இதி ததேவ அத்விதீய பதேந நிஷித்யத இதயவகம்யதே
ஸர்வ நிஷேதே ஹி ஸ்வாப் யுபகதாஸ் ஸிஷாதாயிஷிதா நித்யத்வதா யஸ் ச நிஷித்தாஸ் ஸ்யு

ஸர்வ ஸாகா ப்ரத்யய ந்யாயஸ்ய நிர்விசேஷ வாத விபரீதத்வம்
ஸர்வ ஸாகா ப்ரத்யய ந்யாயஸ் ஸாத்ர பவதோ விபரீத பல ஸர்வ ஸாகா ஸூ காரண அந்வயிநா ஸர்வஞ்ஞத் வாதீநாம் குணா நாமத் ரோப ஸம்ஹார ஹேதுத்வாத்
அத காரண வாக்யஸ்வ பாவாதபி ஸத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்ம இத் யநேந ஸ விசேஷமேவ ப்ரதிபாத்யத இதி விஞ்ஞாயதே

சோதக வாக்யாந்தரைகார்த் யஸ்ய நிர்விசேஷ பரத்வ ஞாபகதா நிராச
ந ச நிர்குண வாக்ய விரோத

ப்ராக்ருத ஹேய குண விக்ஷயத்வாத் தேஷாம் நிர்குணம் நிரஞ்சனம் நிஷ்கலம் நிஷ்க்ரியம் சாந்தம் இத்யாதீ நாம்
ஞான மாத்ர ஸ்வரூப வாதிந்யோ அபி ஸ்ருதயோ ப்ரஹ்மணோ ஞான ஸ்வரூப தாம தாம பிதததி
ந தாவதா நிர்விசேஷ ஞான மாத்ர மேவ தத்துவம் ஞாது ரேவ ஞான ஸ்வரூபத்வாத்
ஞான ஸ்வரூபஸ் யைவ தஸ்ய ஞான ஆஸ்ரயத்வம் மணி த்யுமணி தீபாதி வத் யுக்தமேவேத் யுக்தம்
ஞாத்ருத்வம் ஏவ ஹி ஸர்வாஸ் ஸ்ருதயோ வதந்தி -யஸ் ஸர்வஞ்ஞஸ் ஸர்வ வித் (முண்டக )
ததைக்ஷத ஸேயம் தேவதைஷத (சாந்தோக்யம் )
ஸ ஈஷத லோகான் நு ஸ்ருஜா இதி
நித்யோ நித்யாநாம் சேதனஸ் சேதநா நாம் ஏகோ பஹு நாம் யோ விததாதி காமான் (கட் )
ஞாஜவ் த்வா வஜாவீஸ நீஸவ்(ஸ்வேதாஸ் )
தமீஸ் வராணாம் பரமம் மஹேஸ்வரம் தம் தேவதா நாம் பரமம் ச தைவதம் –பதில் பதீ நாம் பரமம் பரஸ்தாத் விதாம தேவம் புவநேச மீட்யம் (ஸ்வேதாஸ் )
ந தஸ்ய கார்ய கரணம் ச வித்யதே ந தத் ஸமஸ்சாப்யித கஸ் ச த்ருஸ்யதே –பராஸ்ய சக்திர் விவிதைவ ஸ்ரூயதே ஸ்வா பாவிகீ ஞான பல க்ரியா ச (ஸ் வேதாஸ் )
ஏஷ ஆத்மா அபஹத பாப்மா விஜரோ விமிருத்யுர் விசோகோ விஜி கத்ஸோ அபி பாசஸ் ஸத்ய காம ஸத்ய ஸங்கல்ப (சாந்தோக்யம் )
இத்யாத் யாஸ் ஸ்ருதயோ ஞாத்ருத்வ பிரமுகான் கல்யாண குணான் ஞான ஸ்வரூபஸ் யைவ ப்ரஹ்மணஸ் ஸ்வா பாவிக அந்வதந்தி ஸமஸ்த ஹேய ரஹித தாம் ச

ஸ்ருத் யைவ ஸ குண நிர்குண வாக்யயோ விஷய விபாக ஸித்தி
நிர்குண வாக்யா நாம் ஸ குண வாக்யா நாம் ச விஷயம் அபஹத பாப்மா இத்யாதி அபி பாஸ இத்யந்தேந ஹேய குணான் ப்ரதி ஷித்த்ய
ஸத்ய காமஸ் ஸத்ய ஸங்கல்ப இதி ப்ரஹ்மண கல்யாண குண அன்வித ததீயம் ஸ்ருதி ரேவ விவி நக்தீதி
ஸ குண நிர்குண வாக்யயோர் விரோதா பாவா தன்ய தரஸ்ய மித்யா விஷய தாஸ்ரயணமபி நா சங்க நீயம்

ஸ்ருத்யா ப்ரஹ்மணி வாங் மநோ நிவ்ருத்தி ஞாப நாத் நிர்விசேஷ ஸித்தி இத்யஸ்ய நிராச
பீஷாஸ்மாத் வாத பவதே (தைத்ரியம் )இத்யாதி நா ப்ரஹ்ம குணா நாரப்ய தே யே சதம் (தைத்ரியம்)இத் அநு க்ரமேண ஷேத்ரஞ்ஞா நந்தாதிஸ முக்த்வா
யதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே -அப்ராப்ய மனஸா ஸஹ –ஆனந்தம் ப்ரஹ்மணோ வித்வான் (தைத்ரியம் )இதி
ப்ரஹ்மண கல்யாண குணா நந்த்யமத் யாதரேண வததீயம் ஸ்ருதி

ஸ்வ வாக்யை கதேஸே நாபி ப்ரஹ்மண ஸ விசேஷ தா
ஸோ அஸ்நுதே ஸர்வான் காமான் ஸஹ ப்ரஹ்மணா விபிஸ் ஸதா (தைத்ரியம் )இதி ப்ரஹ்ம வேதந பலம் அவகமயத் வாக்யம் பரஸ்ய விபீஸ் ஸதோ ப்ரஹ்மணோ குணா நந்த்யம் பிரவீதி
விபஸ் சிதா ப்ரஹ்மணா ஸஹ ஸர்வான் காமான் ஸமஸ்நுதே –காம்யந்த இதி காமா -கல்யாண குணா
ப்ரஹ்மணா ஸஹ தத் குணான் ஸர்வாநஸ்நுத இத்யர்த்த
தஹர வித்யாயாம் தஸ்மிந் யதந்தஸ் ததன் வேஷ்டவ்யம் (சாந்தோக்யம் )இதி வத் குண ப்ரதான்யம் வக்தும் ஸஹ ஸப்த
பலோபாஸநயோ பிரகார ஐக்யம் யதா க்ரது ரஸ்மின் லோகே புருஷோ பவதி ததேத ப்ரேத்ய பவதி (சாந்தோக்யம் )இதி ஸ்ருத் யைவ ஸித்தம்

ஜேயத்வ நிஷேத பர ஸ்ருதயா நிர்விசேஷதா ஸித்தி ரித் யஸ்ய நிராச
யஸ்யா மதம் தஸ்ய மதம்–அவ்விஞ்ஞாதம் விஜா நதாம்(கேந )இதி ப்ரஹ்மணோ ஞான விஷயத்வம் யுக்தம் சேத்
ப்ரஹ்ம விதாப்நோதி பரம் (தைத் )
ப்ரஹ்ம வேத ப்ரஹ்மைவ பவதி (முண்டகம் )
இதி ஞானான் மோக்ஷ உபதேசோ ந ஸ்யாத்
அசன்னேவ ச பவதிஅஸத் ப்ரஹ்மேதி வேத சேத் அஸ்தி ப்ரஹ்மேதி சேத் வேத சந்தமேனம் ததா விது (தைத்)
இதி ப்ரஹ்ம விஷய ஞானா ஸத் பாவ ஸத் பாவாப் யாத்மநாஸ மாத்ம சத்தாம் ச வததி –அதோ ப்ரஹ்ம விஷய வேதந மேவாபவர்கோபாயம் ஸர்வாஸ் ஸ்ருதயோ விதததி

உபாஸநாத்மக ஞான விஷயத்வ பக்ஷ தூஷணம்
ஞானம் ஸ உபாஸ நாத்மகம் –உபாஸ் யஞ்ச ப்ரஹ்ம ச குணம் இத் யுக்தம்
யதோ வாஸோ நிவர்த்தந்தே அப்ராப்ய மனஸா சஹ(தைத் ) இதி ப்ரஹ்மணோ அனந்தஸ்ய அபரிச்சின்ன குணஸ்ய வாங் மனஸயோரேதாவதிதி
பரிச்சேதா யோக்யத்வ ஸ்ரவணேந ப்ரஹ்மைதா வததி ப்ரஹ்ம பரிச்சேத ஞான வதாம் ப்ரஹ்ம அவிஞ்ஞாத மம்தமித் யுக்தம் அபரிச்சின்னத்வாத் ப்ரஹ்மண
அந்யதா யஸ்ய மதம் தஸ்ய மதம் விஞ்ஞாதம் அவிஜா னதாம் இதி மதத்வ விஞ்ஞாதத்வ வசனம் தத்ரைவ விருத்யதே

ஞாத்ருத்வ நிஷேத சங்கா பரிஹார
யது ந த்ருஷ்டேர் த்ரஷ்டாரம் ந மதேர் மந்தாரம் (ப்ரு )இதி ஸ்ருதிர் த்ருஷ்டேர் மதேர் வ்யதிரிக்தம் த்ரஷ்டாரம் மந்தாரம் ச ப்ரதிஷேததி -இதி
ததா கந்தக சைதந்ய குண யோகி தயா ஞாதுர் அஞ்ஞாந ஸ்வரூப தாம் குதர்க்க சித்தாம் மத்வா ந ததா ஆத்மா நம் பஸ்யே ந மன்வீதா
அபி து த்ருஷ்டாரம் மந்தாரம் அப்யாத்மாநம் த்ருஷ்டிம் அதி ரூபமேவ பஸ்யேர் இத்யபிததா தீதி பரி ஹ்ருதம்
அதவா த்ருஷ்டேர் திருஷ்டாரம் மதேர் மந்தாரம் ஜீவாத்மநாம் ப்ரதி ஷித்ய ஸர்வ பூதாந்தர் ஆத்மா நம் பரமாத்மான மேவோ பாஸ்வேதி வாக்யார்த்த –அந்யதா விஞ்ஞா தாரமரே கேந விஜா நீயாத் (ப்ரு )இத்யாதி ஞாத்ருத்வ ஸ்ருதி விரோதஸ் ச

ஆனந்தத்வா நந்தித்வ யோர விரோதத்வ பேத தந்தி ஷேத ஸ்ருதீ நாம விரோதத்வ ஸமர்த்தநம்

ஆர்த குண நிஷே தாந்த்ர பரிஹார
ஆனந்தோ ப்ரஹ்மோ(தைத் -ப்ரு )இதி ஆனந்த மாத்ர மேவ ப்ரஹ்ம ஸ்வரூபம் ப்ரதீயதே இதி யதுக்தம் –தத் ஞான ஆஸ்ரஸ்ய ப்ரஹ்மணோ ஞானம் ஸ்வரூப மிதி வததீதி பரிஹ்ருதம் –ஞானமேவ ஹ்யநு கூலமாநந்த இத்யுச்யதே -விஞ்ஞானம் ஆனந்தம் ப்ரஹ்ம (ப்ரு )இத்யாநந்த ரூபமேவ ஞானம் ப்ரஹ்மேத் யர்த்த —
அத ஏவ பவதா மேக ரஸதா –அஸ்ய ஞான ஸ்வரூபஸ்யைவ ஞாத்ருத்வம் அபி ஸ்ருதி சத சமதிகதமித் யுக்தம் —தத்வதேவ ஸ ஏகோ ப்ரஹ்மண ஆனந்த (தைத் )-ஆனந்தம் ப்ரஹ்மணோ வித்வான் (தைத் )இதி வ்யதிரேக நிர்தேஸாச் ச நா ஆனந்த மாத்ரம் ப்ரஹ்ம அபி த்வா நந்தி –ஞாத்ருத்வ மேவ ஹ்யா நந்தித்வம்

பேத நிஷேத பரதயா சங்கிதா நாம் ஸ்ருதீ நாம் ஸமீஸீ நா யோஜநா
யதிதமுக்தம் யத்ர ஹி த்வைதமிவ பவதி (ப்ரு )நேஹ நாநா அஸ்தி கிஞ்சன (ப்ரு )
ம்ருத்யோஸ் ஸ ம்ருத் யுமாப்நோதி ய இஹ நா நேவ பஸ்யதி யத்ரத் வஸ்ய ஸர்வ மாத்மைவா பூத் தத் கேந கம் பஸ்யேத் (ப்ரு )
இதி பேத நிஷேதோ பஹுதா த்ருஸ்யத இதி -தத் க்ருத்ஸ் நஸ்ய ஜகதோ ப்ரஹ்ம கார்ய தயா தத் அந்தர்யாமி கதயா ச ததாத் மகத்வே நைக்யாத் தத் ப்ரத்ய நீக நாநாத்வம் ப்ரதி ஷித்யதே
ந புந பஹு ஸ்யாம் ப்ரஜாயேய இதி பஹு பவந ஸங்கல்ப பூர்வகம் ப்ரஹ்மணோ நாநாத்வம் ஸ்ருதி ஸித்தம் ப்ரதி ஷித்யத இதி பரிஹ்ருதம்
நாநாத்வ நிஷேதாதியம பரமார்த்த விஷயேதி சேத் ந ப்ரயஷாதி ஸகல ப்ரமாணா நவ கதம் துரா ரோஹம் ப்ரஹ்மண
ப்ரதிபாத்ய ததேவ பாத்யத இத் யுபஹாஸ்யமிதம்

யதா ஹ்யேவைக்ஷ ஏதஸ்மிந் நுதர மந்தரம் குருதே அத தஸ்ய பயம் பவதி (தைத் )இதி ப்ரஹ்மணி நாநா த்வம் பஸ்யதோ பய ப்ராப்திரிதி யதுக்தம்
ததஸத் ஸர்வம் கல்விதம் ப்ரஹ்ம தஜ் ஜலாநிதி சாந்த உபா ஸீத(சாந்தோக்யம் )இதி தன் நாநாத்வ அநு ஸந்தா நஸ்ய சாந்தி ஹேதுத்வ உபதேசாத்
ததா ஹி ஸர்வஸ்ய ஜகதஸ் தத் உத்பத்திஸ்திதி லய கர்ம தயா தத் ஆத்மகத்வ அநு ஸம் தாநேந அத்ர சாந்திர் விதீயதே
அதோ யதா வஸ்தித தேவ திர்யக் மனுஷ்ய ஸ்தாவராதி பேத பின்னம் ஜகத் ப்ரஹ்மாத் மகம் இத் அநு ஸம்தா நஸ்ய சாந்தி ஹேது தயா அபய ப்ராப்தி
ஹேதுத்வேந ந பய ஹேதுத்வ ப்ரசங்க -ஏவம் தர்ஹி அத தஸ்ய பயம் பவதி இதி கிமுச்யதே
யதா ஹ்யைவைக்ஷ ஏதஸ்மிந் ந த்ருஸ்யதே அநாத்ம்யே அனிருக்குதே அனிலயநே அபயம் ப்ரதிஷ்டாம் விந்ததே
அத ஸோ அபயம் கதோ பவதி (தைத் )இத் யுபய ப்ராப்தி ஹேதுத்வேந ப்ரஹ்மணி யா ப்ரதிஷ்டா அபி ஹிதா தஸ்யா விச்சேத பயம் பவதீதி –
யதோக்தம் மஹரிஷி அபி

யன் முஹூர்த்தம் க்ஷணம் வா அபி வாஸூ தேவோ ந சிந்த்யதே

ஸா ஹா நிஸ் தன் மஹச் சித்ரம் ஸா ப்ராந்திஸ் ஸா ச விக்ரியா (கட ) இத்யாதி ப்ரஹ்மணி ப்ரதிஷ்டாயா அந்தரம் அவகாஸோ விச்சேத ஏவ

கீத யுக்தி விரோத சங்கா பரிஹாரவ்
யதுக்தம் ந ஸ்தானதோ அபி (ப்ரஹ்ம ஸூத் -3-3-11)இதி ஸர்வ விசேஷ ரஹிதம் ப்ரஹ்மேதி ச வஹ்யதீதி -தன் ந ஸ விசேஷம் ப்ரஹ்மேத் யேவ ஹி தத்ர வஹ்யதி
மாயா மாத்ரம் து ( (ப்ரஹ்ம ஸூத் -3-3-3)இதி ச ஸ்வாப்நாநா மப்யர்த்தா நாம்
ஜாக்ரத அவஸ்த அநு பூத பதார்த்த வை தர்ம் யேண மாயா மாத்ரத்வம் உச்யத இதி ஜாக்ரத அவஸ்த அநு பூதாநாம் இவ பாரமார்த்திகத்வ மேவ வஹ்யதி

———————————————————————-

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ போதாயனர் -வ்ருத்தி காரர் -ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பாதராயணர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ பாஷ்ய மூல ஸ்ரீ ஸூக்திகள்–ஜிஞ்ஞாஸ அதிகரணம் -1-1-1–மஹா பூர்வ பக்ஷம்-

January 20, 2024

இங்கு -அதன் பின்னர் -லகு ஸித்தாந்தம் பின்னர் -ஆகவே -அத்வைதி கருத்து -பேத வாதிகள் பூர்வ பக்ஷம்

ப்ரஹ்ம ஸித்தம் ஜகன் மித்யா -அவித்தை அடிப்படை -ஞானத்தால் விலகும் ஜீவ ப்ரஹ்ம ஐக்யம் என்ற ஞானத்தாலேயே -விலகும் -ப்ரத்யக்ஷத்தைக் காட்டும் வேக வாக்யங்களே வலிமை பொருந்தியவை
சத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்மம் -நிர்விசேஷம் என்பதை உணர்த்தும்
பேதம் -வரையறுக்க இயலாது
ப்ரத்யக்ஷம் நிர்விசேஷ வஸ்துவையே உணர்த்தும் -ஸத் மாத்ரத்தையே உணர்த்தும்
ப்ரத்யகாத்மா -நான் -அறிபவனைக் காட்டிலும் ஜீவாத்மா வேறே என்று பேத வாதிகளின் வாதம்
இவற்றை நன்றாக உள் வாங்கிய பின்பே மஹா ஸித்தாந்தம் நன்கு தங்கும்

அத மஹா பூர்வ பக்ஷ

ப்ரஹ்மண ஏவ ஸத்யத்வம் ததிரிக்த ஸர்வ மித்யாத்வம் ச

யதப்யாஹு (அவர்கள் சொல்லுவது -அத்வைதிகள் மட்டும் அல்லாமல் – பலரும் )-அசேஷ விசேஷ ப்ரத்யநீக சின் மாத்ரம் ப்ரஹ்ம் ஏவ பரமார்த்த தததிரேகி நாநா வித -ஞாத்ரு-ஜேய -தத் க்ருத ஞான பேதாதி ஸர்வம் தஸ்மிந்நேவ பரி கல்பிதம் மித்யா பூதம்

நிர் விசேஷ வஸ்து ந ஸ்ரவ்ததா

ஸதேவ சோம்ய இதம் அக்ர ஆஸீத் ஏகமேவ அத்விதீயம்(சாந்தோக்யம் -6-2-1-குழந்தாய் ஸ்ருஷ்டிக்கு முன்பு தொடக்கத்தில் இந்த ஸத் என்பது மட்டுமே இருந்தது இரண்டாவதாக ஏதும் இன்றியே இருந்தது )
அத பரா யயா தத் அக்ஷரம் அதி கம்யதே யத் தத் அத்ரேஸ்யம் அக்ராஹ்யம் அகோத்ரம் அவர்ணம் அஸக்ஷி ஸ்ரோத்ரம் தத் அபாணி பாதம் நித்யம் விபும் ஸர்வகதம் ஸூ ஸூஷ்மம் தத் அவ்யயம் யத் பூத யோநிம் பரிபஸ் யந்தி தீரா–முண்டகம் -1-1-6-(எந்த ஒரு பர வித்யை மூலமாக அக்ஷரம் என்ற பதம் மூலம் கூறப்படும் ப்ரஹ்மம் அறியப்படுகிறதோ -அந்த ப்ரஹ்மம் கண்களால் காண இயலாதது -மற்ற இந்த்ரியங்களால் அறிய இயலாதது -நிறம் கண் காது கை கால் போன்ற எதுவும் இல்லாதது -நித்யமாகவும் எங்கும் உள்ளதாகவும் அனைத்தையும் அறிந்ததாகவும் ஸூஷ்மமாயும் அழிவற்றதாகவும் அனைத்துப் பூதங்களுக்கும் காரணமாகவும் உள்ள அந்த ப்ரஹ்மத்தை ஞானிகள் காண்கின்றனர் -)
ஸத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்மம்–தைத் 1-1-1
நிஷ்கலம் நிஷ்க்ரியம் சாந்தம் நிரவத்யம் நிரஞ்சனம்-ஸ்வே -6-19-அவயவங்கள் பகுதிகள் அற்றதாகவும் செயல்கள் அற்றதாகவும் பசி போன்றவை எதுவுமே இல்லாததாகவும் அமைதியாகவும் தோஷம் அற்றதாகவும் களங்கம் அற்றதாகவும் உள்ளது )
யஸ்ய அமதம் தஸ்ய மதம் மதம் யஸ்ய ந வேத ஸ அவிஞ்ஞாதம் விஜாநதம் விஞ்ஞாதம் அவிஜாநதம்-கேந -2-3-(ப்ரஹ்மத்தைக்குறித்து கேட்பது தியானிப்பது போன்றவை மூலம் ப்ரஹ்மத்தை அறிய இயலாது என்று யார் எண்ணுகிறானோ அவனால் மட்டும் ப்ரஹ்மம் அறியப்படுகிறது -யார் ஒருவன் ப்ரஹ்மத்தை அறிய இயலும் எண்டு எண்ணுகிறானோ அவன் அதனை அறியமாட்டான் -அறிந்து விட்டோம் என்ற எண்ணம் கொண்டவர்களுக்கு ப்ரஹ்மம் அறியப்படாத ஒன்றாகவும் – அறிவதற்குத் தனக்குத் திறமை இல்லை என்று எண்ணுபவர்களால் அறியப்படுவதாகவும் உள்ளது )
ந த்ருஷ்டேர் த்ரஷ்டாரம் பஸ்யே ந மதேர் மந்தாரம் மன்வீதா-ப்ரு -3-4-2-(ஞானத்தைத் தவிர அறியக்கூடிய வேறு ஒருவன் உண்டு என்று பார்க்காமல் இரு -மதியைத் தவிர மதியைக் கொண்டவன் ஒருவன் உண்டு என்று எண்ணாமல் இருப்பாயாக )
ஆனந்தோ ப்ரஹ்ம-தைத் -3-6-1-(ப்ரஹ்மம் ஆனந்தமயமானது )
இதம் ஸர்வம் யத் அயமாத்மா-ப்ரு -4-5-7-(இவை அனைத்தும் அந்த ஆத்மாவே யாகும் -அனைத்தும் ப்ரஹ்மமே யாகும் என்றபடி )
ந இஹ நாநா அஸ்தி கிஞ்சன ம்ருத்யோஸ் ஸ ம்ருத்யும் ஆப்நோதி ய இஹ நாநேவ பஸ்யதி-(ப்ரு -4-4-19-திலும் கட -4-10-திலும் உள்ள பிரமாணம் -இந்த ஆத்மாவைத் தவிர பலவிதமாக உள்ள வஸ்து வேறு எதுவும் இல்லை -யார் இந்த உலகில் ப்ரஹ்மத்தைத் தவிர மற்ற வஸ்துக்களை உள்ளதாகக் காண்கிறானோ அவன் மரணத்தில் இருந்து மரணத்தை அடைகிறான் -அதாவது மீண்டும் மீண்டும் பிறவி எடுக்கிறான் )
யத்ர ஹி த்வைதம் இவ பவதி தத் இதர இதாம் பஸ்யதி யத்ர து அஸ்ய ஸர்வம் ஆத்மைவ அபூத் தத் தேந பஸ்யேத் தத் கேந கம் விஜாநீயாத்–(ப்ரு -2-4-14-மீண்டும் 4-5-15-எப்போது இரண்டாவது ஓன்று உண்டாகிறதோ அப்போது ஒருவன் மற்றவனைக் காண்கிறான் -எப்போது அனைத்தும் ஆத்மாகவே உள்ளதோ அப்போது யார் எதன் மூலம் வேறு யாரைக் காண்பான் )
வாஸா ஆரம்பணம் விகாரோ நாமதேயம் ம்ருத்திகேத்யேவ ஸத்யம்-(சாந்தோ -6-1-4-குடம் பானை போன்ற பல மாறுபாடுகள் பெயர் அளவிலே மட்டும் உள்ளன -அவற்றில் உள்ள மண் மட்டுமே உண்மையானது )
யதா ஹி ஏவ ஏக்ஷ ஏதஸ்மிந் உதரம் அந்தரம் குருதே அத தஸ்ய பயம் பவதி–(தைத்ரியம் -2-7–எப்போது இவன் ப்ரஹ்மத்தினிடம் சிறிது பேதத்தைப் பார்க்கத் தொடங்குகிறானோ அப்போதே பயம் ஏற்படுகிறது )ந ஸ்தானதோ அபி பரஸ்ய உபய லிங்கம் ஸர்வத்ர ஹி-(ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம் -3-2-11)-அனைத்து இடங்களிலும் ப்ரஹ்மம் உள்ளபோதிலும் இரண்டாக உள்ள தோஷம் ஏற்படுவதில்லை -நிர்க்குண ப்ரஹ்மம் -ஸ குண ப்ரஹ்மம் என்று இரண்டு )மாயா மாத்ரம் து கார்த்ஸ்யேந அனபி வியக்த ஸ்வரூபத்வாத்–(ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம் -3-2-3-கனவில் காணப்படும் பலவிதமான பொருள்களும் மாயையே ஆகும் -அவற்றைத் தெளிவாக உரைக்க முடியாததால் ஆகும் )

நிர்விசேஷ வஸ்துநி பராசர சம்மதி

ப்ரத்யஸ்ய தமிதபேதம் யத் சத்தா மாத்ரம் அகோசரம் –வஸசாம் ஆத்ம ஸம் வேத்யம் தஜ்ஞ்ஞானம் ப்ரஹ்ம ஸம் ஜிதம்-(ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -6-7-53-எந்தவிதமான பேதங்களும் அற்றது -ஸத் எனப்படுவது -வார்த்தைகளுக்கு அப்பாற் பட்டது -தானாகவே பிரகாசிக்க கூடியது -அத்தகைய ஞான மயமான வஸ்து ப்ரஹ்மமே )
ஞான ஸ்வரூபம் அத்யந்த நிர்மலம் பரமார்த்தத தமேவ அர்த்த ஸ்வரூபேண ப்ராந்தி தர்சனதஸ் ஸ்திதம்–(விஷ்ணு புராணம் -1-2-6-ஞான மயமானவனும் அனைத்து குணங்களும் நீங்கப் பெற்றவனும் இதனால் தூய்மையாக உள்ளவனும் நமது மயக்கம் நிறைந்த ஞானம் காரணமாக பிரபஞ்ச ரூபமாகத் தென்படுபவனும் ஆகிய அவனை நமஸ்கரிக்கிறேன் )
பரமார்தஸ் த்வம் ஏவ ஏகோ ந அன்யோஸ்தி ஜகதே பதே–(விஷ்ணு புராணம் -1-4-38-இந்த உலகின் பதியே நீ ஒருவன் மட்டுமே அனைத்துமாக உள்ளவன் -வேறு யாரும் இல்லை )யத் ஏதத் த்ருஸ்யதே மூர்தம் ஏதத் ஞான ஆத்மநஸ் தவ –ப்ராந்தி ஞானேந பஸ்யந்தி ஜகத் ரூபம் அயோகிந-(விஷ்ணு புராணம் –1-4-39–பொருள்களாகக் காணப்படும் அனைத்தும் ஞான ஸ்வரூபமான உன்னுடைய ரூபமே யாகும் -யோக ஞானம் அற்றவர்கள் இவற்றை நோக்கும் போது தங்களுடைய பிழையான ஞானம் காரணமாக இவற்றைப் பிரபஞ்சம் என்று காண்கிறார்கள் )
ஞான ஸ்வரூபம் அகிலம் ஜகத் ஏதத் புத்த்யா -அர்த்த ஸ்வரூபம் பஸ்யந்தோ ப்ராம் யந்தே மோஹ ஸம் ப்லவ-(விஷ்ணு புராணம் -1-4-40-இந்த உலகம் ஞான ஸ்வரூபமாகவே உள்ளது -இந்த உலகை அரவற்றவர்கள் ஜட ஸ்வரூபமாகக் கண்டு மயக்கத்தில் ஆழ்ந்து உழன்றபடி உள்ளனர் )
யே து ஞான விதஸ் ஸூத்த சேதசஸ் தே அகிலம் ஜகத் ஞானாத்மகம் பர பஸ்யந்தி த்வத் ரூபம் பரமேஸ்வர–(விஷ்ணு புராணம் -1-4-41-யார் ஞான மயமான ஆத்மாவை அறிந்தவர்களாக தூய்மையான மனம் கொண்டவர்களாக உள்ளனரோ அவர்கள் இந்த உலகம் முழுவதையும் ஞானாத்மகமான உனது ரூபமாகவே காண்கின்றனர் )
தஸ்யாத்ம பர தேஹேஷு ஸதோ அப்யேகமயம் ஹி யத் விஞ்ஞானம் பரமார்த்தோ ஹி த்வைதிநோ அதத்ய தர்ஸின-(விஷ்ணு புராணம் -2-14-31-தனது சரீரத்திலும் மற்றவர்கள் சரீரத்தில் உள்ள போதிலும் ஒன்றாகவே உள்ள ஞான மயமான ப்ரஹ்மத்தை இவ்விதம் அறிவதே உண்மையானது -இரண்டு என்று எண்ணியபடி உள்ளவர்கள் உண்மை அறியாதவர் ஆவர் )யத் யந்யோ யஸ்தி பர கோ அபி மத்த பார்த்திவ சத்தம ததைஷோ அஹமயம் ச அன்யோ வக்தும் ஏவம் அபீஷ்யதே-(விஷ்ணு புராணம் 2-13-90–அரசர்களில் உயர்ந்தவனே என்னைக் காட்டிலும் வேறு ஒருவர் இருந்தால் மட்டுமே இது நான் அது அவன் என்று வேறுபடுத்திக் கூற இயலும் ஆனால் அப்படி யாரும் இல்லை )வேணு ரந்த்ர விபேதேந பேதஷ் ஷட்ஸாதி ஸம் ஜித –அபேத வ்யாபிநோ வாயோஸ் அத அசவ் பரமாத்மன--(விஷ்ணு புராணம் 2-14-32-வேறுபாடு இல்லாமல் எங்கும் நிறைந்த காற்று என்பது புல்லாங்கழல் முதலான வாத்தியங்களில் உள்ள துவாரங்களின் வேறுபாடுகள் காரணமாக ஷட்ஜம் போன்ற வேறுபாடுகளை உண்டாக்குகின்றது அதே போன்று பரமாத்மாவுக்கு உண்டாகிறது )

ஸோஹம் ஸ ச த்வம் ஸ ச ஸர்வம் ஏதத் ஆத்ம ஸ்வரூபம் த்யஜ பேத மோஹம் –இதீரிதஸ் தேந சா ராஜ வர்யஸ் தத்யாஜ பேதம் பரமார்த்த த்ருஷ்டி–(விஷ்ணு புராணம் -2-16-23-இப்படியாக உள்ள நான் நீ அவன் இவை போன்ற அனைத்தும் ஆத்ம ஸ்வரூபமே யாகும் -இவை வேறுபாடுகள் கொண்டவை என்னும் பேத மயக்கத்தைக் கைவிடுவாயாக -இப்படியாக ஜடபரத ரிஷியால் உபதேசிக்கப்பட்ட யுடன் அந்த அரசன் உண்மையான பார்வை கொண்டவனாக மயக்கத்தை விட்டான் )

விபேத ஜனக அஞ்ஞாநே நாஸம் அத்யந்திகம் கதே –ஆத்மநோ ப்ரஹ்மணோ பேதம் அசந்தம் க கரிஷ்யதி(விஷ்ணு புராணம் 6-7-96-பேத மயக்கம் ஏற்படுத்துகின்ற அறியாமை முற்றிலும் அழிந்த பின் ஆத்மா மற்றும் பரமாத்மா இரண்டிற்கும் இடையே உண்மையாக இல்லாத விருப்பத்தினை யார் உண்டாக்கப் போகிறார்கள் )
அஹமாத்மா குடாகேஸ ஸர்வ பூதாஸ் யஸ்திதே(கீதை 10-20-தூக்கத்தை வென்றவனே எங்கும் நிறைந்த நான் அனைத்து உயிர்களிலும் உள்ளேன் )ஷேத்ரஞ்ஞம் ஸாபி மாம் வித்தி ஸர்வ க்ஷேத்ரேஷு பாரத(கீதை 13-2-அனைத்து சரீரங்களிலுள்ள ஜீவாத்மாவாக என்னை அறிவாயாக )
ந ததஸ்தி விநா யத்ஸ் யான் மயா பூதம் சராசரம்(கீதை 10-39-நான் இன்றி அசையும் அசையாத உயிர் இனம் யாதும் இல்லை )
இத்யாதி பிர் வஸ்து ஸ்வரூப உபதேஸ பரைஸ் ஸாஸ்த்ரை நிர்விசேஷ சின் மாத்ரம் ப்ரஹ்மைவ ஸத்ய மன்யத் ஸர்வம் மித்யா இத்யபி நாத்

மித்யாத்வ ஸ்வரூபம் லஷ்யே ததந் வய்ஸ் ஸ

மித்யாத்வம் நாம ப்ரதியமாநத்வ பூர்வக யதா வஸ்தித வஸ்து ஞான நிவர்த்யத்வம் யதா ரஞ்ஞவாத் யதிஷ்டான ஸர்பாதே
அதிஷ்டானம் -உண்மையான கயிறு -அத்யஸ்தம் -இல்லாத பாம்பு -அத்யாஸம் -அத்யாரோபம் -அவபாஸம் -கயிற்றில் இல்லாத பாம்பை இருப்பது போல் காண்பது கிளிஞ்சலில் வெள்ளி -பாலைவனத்தில் நீர் கானல் நீர் -மங்கல ஒளியில் வெட்டுப்பட்ட மரத்தை மனிதன் போல் காண்பது

தோஷ வஸாத்தி தத்ர தத் கல்பனம் -ஏவம் சின் மாத்ர வபுஷி பரே ப்ரஹ்மணி தோஷ பரி கல்பித மிதம்-தேவ திரியங் மனுஷ்ய ஸ்தாவராதி பேதம் ஸர்வம் ஜகத் -யதாவஸ்தித ப்ரஹ்ம ஸ்வரூப அவபோத பாத்யம் மித்யா ரூபம்(பாதகம் -தள்ளப்பட்டது– பாத்யம் –தள்ளியது)

அவித்யாயா ஸ்வரூபம் தத்ர ஸ்ருதயஸ் ச

தோஷாஸ் ச ஸ்வரூப திரேதாந விவித விசித்ர விக்ஷேபகரி சத் அசத் நிர் வசநீயா அநாத் யவித்யா -(ஞானம் அற்ற நிலை அஞ்ஞானம் என்றும் வித்யை இருப்பதை அறியாத நிலை அவித்யை என்றபடி )அன்ரு தேந ஹி ப்ரத்யரூடா-(சாந்தோக்யம் -8-3-2-அவித்யையால் அவை ப்ரஹ்மத்தின் இடம் இருந்து பிரிக்கப்படுகின்றன)
தேஷாம் ஸத்யா நாம் ஸதாம் அன்ருதம் அபிதா நாம்(சாந்தோ -8-3-1-சத்யங்களாக உள்ள அவற்றை அவித்யை மறைத்துள்ளது )ந அஸத் ஆஸீத் ந ஸத் ஆஸீத் ததாநீம் தம் ஆஸீத் தமஸா கூடம் அக்ரே ப்ரகேதம் (தைத் -2-8-9-ஸ்ருஷ்டிக்கு முன்பு சத்தும் இல்லை அசத்தும் இல்லை -தமஸ் மட்டும் இருந்தது தமஸ்ஸால் ஞானம் மறைந்துள்ளது )
மாயம் து ப்ரக்ருதிம் வித்யான் மாயிநம் து மஹேஸ்வரம்(ஸ்வே -4-10-ப்ரக்ருதியை மாயை என்றும் மகேஸ்வரனை அந்த மாயை யுடையவன் என்றும் அறிய வேண்டும் )
இந்த்ரோ மாயாபி புருரூப ஈயதே(ப்ரு -2-5-19-இங்கு இந்திரன் -ஸர்வேஸ்வரன் மாயை காரணமாக -தேவாதி -பல ரூபங்களை எடுக்கிறான் )
மம மாயா துரத்யயா(7-14)
அநாதி மாயயா ஸூப்தோ யதா ஜீவ ப்ரபுத்யதே (கௌஷீ -மாண்டூக்ய-2-21- -எல்லையற்ற காலமாகத் தொடரும் மாயையால் உறங்கும் ஜீவன் எப்போது விழிக்கிறானோ அப்போது அவன் அறிகிறான்-உபநிஷத்தில் சிறந்த 12 ஸ்லோகங்கள் கொண்டது மாண்டூக்யம் )–இத்யாதிபி
நிர்விசேஷ சின் மாத்ரம் ப்ரஹ்ம ஏவ அநாதி யவித்யயா -ஸத் அஸத் அநிர்வாஸ்யயா திரோஹித ஸ்வரூபம் ஸ்வகத நாநாத்வம் பஸ்யதி இதி யவகம்யதே — யதோக்தம்

(ஸ்வகத நாநாத்வம் பஸ்யதி-ப்ரஹ்மமே தானே பலவாக இருப்பதாக கல்பனை பண்ணிக் கொள்கிறது-ப்ரஹ்மம் தவிர அவித்யை வேற வஸ்து உண்டா-ப்ரஹ்மம் எப்படி கல்பிக்கும் கேள்விகளும் பதில்களும் மேல் வரும்)

ப்ரஹ்மாதி ரிக்யஸ்ய ஆவித்ய கத்வே பவ்ராணிகநி பிரமாணாநி-ஸ்ரீ விஷ்ணு புராண பிரமாணங்கள்
ஞான ஸ்வரூபோ பகவான் யத அசவ் அசேஷ மூர்த்திர்ந து வஸ்து பூத-ததோ ஹி சைலாப்தி தராதி பேதான் ஜாநீஹி விஞ்ஞான விஜ்ரும்பி தாநி
(விஷ்ணு புராணம் -2-12-39-பகவான் ஞான மயமாக உள்ளதால் அவன் ப்ரபஞ்ச மூர்த்தியாகவே உள்ளான் -இப்படிக் கொண்டால் பிரபஞ்சத்தில் பல்வேறு வேறுபாடுகள் எவ்வாறு கூற இயலும் -கூறுவோம் -இங்கு ஏற்பட்டுள்ள மலை சமுத்திரம் பூமி முதலான பேதங்கள் அனைத்தும் மாயை காரணமாக உண்டானவை என்று அறிவாயாக )

யதா து ஸூத்தம் நிஜ ரூபி ஸர்வ கர்ம ஷயே ஞானம் அபாஸ்த தோஷம்
ததா ஹி ஸங்கல்ப தரோ பலாநி பவந்தி நோ வஸ்து ஷு வஸ்து பேதோ(2-12-40-எப்போது அவித்யை தொடர்பு என்பது இல்லாமல் -வேறுபாடுகள் தென்படாமல் -இவை ண்டாவதற்குக் காரணமான கர்மங்கள் அழிந்து ராகாதி தோஷங்கள் மறைந்து ஞானம் மட்டும் நிற்கிறதோ அப்போது மட்டுமே அவித்யை என்னும் மரத்தின் பழங்களாக உள்ள வேறுபாடுகள் என்பவை பொருள்களில் ஏற்படுவது இல்லை )
தஸ்மான் ந விஞ்ஞான ம்ருதே அஸ்தி கிஞ்சித் க்வசித் கதாசித் த்விஜ வஸ்து ஜாதம்
விஞ்ஞானம் ஏகம் நிஜ கர்ம பேத விபின்ன சித்தைர் பஹுதா அப்யுபேதம் (2-12-43–அந்தணரே ஞான மயமான ப்ரஹ்மம் தவிர்ந்த எந்த ஒரு வஸ்துவும் எந்த இடத்திலும் எந்தக் காலத்திலும் இருந்தது கிடையாது -இத்தகைய ஞான ஸ்வரூபம் மட்டுமே கர்ம வேறுபாடுகள் -புண்ய பாப – காரணமாகப் பலவகையாக உள்ள புத்தி பேதங்களைக் கொண்டு நிரப்பப்பட்டவர்களால் பலவாகக் கூறப்பட்டது -அவித்யை ப்ரஹ்மம் இடமா ஜீவாத்மா விதமா இரண்டு வித அத்வைதிகள் -உண்டு )
ஞானம் வி ஸூத்தம் விமலம் விசோகம் அசேஷ லோபாதி நிரஸ்த சங்கம்
ஏகம் சதைகம் பரம பரேச ஸ வாஸூ தேவோ ந யதோ அந்நியத் அஸ்தி(2-12-44-தூய்மையான ஸ்வரூபம் கொண்டும் -தோஷம் சோகம் இல்லாததும் -லோபம் போன்ற மனக்கலக்கங்கள் இல்லாததும் ஒன்றானதும் பிறப்பு மரணம் போன்ற மாற்றங்கள் இல்லாததும் உள்ள ப்ரஹ்மம் தனக்கு மேல் எதுவும் இல்லாதது -மிகவும் உயர்ந்த அந்த வாஸூ தேவனைக் காட்டிலும் மற்ற ஒரு வாஸ்து இல்லை )
ஸத் பாவ ஏவம் பவதோ மயோக்த்தோ ஞானம் யதா ஸத்யம் அஸத்யம் அந்யத்
ஏதத் து யத் ஸம் வ்யவஹார பூதம் தத்ராபி ச உக்தம் புவன ஆஸ்ரிதம் தே(2-12-45- எப்படி ஞானம் மட்டுமே சத்தியமாக உள்ளதோ -மற்ற அனைத்தும் அஸத்யமாக உள்ளதோ -அப்படியே ஸத்பாவமும் என்னால் உனக்கு கூறப்பட்டது – ஞான மயமாக மட்டுமே உள்ளதால் ப்ரஹ்ம ஸ்வரூபம் இந்த உலகை நெருங்கி வந்து தேவர்கள் உள்ளிட்ட பேதங்களாக உள்ளதா காரணம் அவித்யை என்பதும் உனக்கு உரைக்கப்பட்டது -அதாவது ஸத் என்பது ஞானம் -அதுவே வாஸூ தேவன் -அந்த ஸத் என்பது விவகார தசையில் நான் நீ என்று பலவாக உள்ளது -பரமார்த்த தசையில் பரமாத்மா என்று ஒன்றாக உள்ளது )

அவித்யா நிவ்ருத்தி தத் தேதுஸ் ச

அஸ்யாஸ் ச வித்யாயா நிர்விசேஷ சின் மாத்ர ப்ரஹமாத்ம ஏகத்வ விஞ்ஞாநேந நிவ்ருத்திம் வதந்தி(சொல்லப்படுகிறது -மேல் ஸ்ருதி பிரமாணங்கள் )
ந புனர் ம்ருத்யவே ததேகம் பஸ்யதி ந பஸ்யோ ம்ருத்யும் பஸ்யதி (சாந்தோக்யம் -7-26-2-ப்ரஹ்மத்தைக் காண்கிறவன் அவித்யை அடைவது இல்லை -ப்ரஹ்மத்தைக் கண்டவன் ம்ருத்யு என்னும் அவித்யையை அடைவது இல்லை )
யதா ஹி ஏவ ஏஷ ஏதஸ்மிந் ந த்ருஸ்யேத அநாத்ம்யே அநிருக்தே அநிலயநே அபயம் ப்ரதிஷ்டாம் விந்ததே அத ஸோ அபயம் கதோ பவதி (தைத்ரி-2-7-1-புலன்களால் அறிய இயலாததும் சரீரம் ஏற்றதும் வரையறுக்க இயலாததும் இன்ன இடத்தில் இருக்கும் எண்டு கூற இயலாததுமான ப்ரஹ்மத்தினிடம் இவன் எப்போது நிலை பெறுகிறானோ அப்போது பயம் அற்ற தன்மையை அடைகிறான் )
பித்யதே ஹ்ருதய க்ரந்திஸ் சித்யந்தே ஸர்வ சம்சயா ஷீ யந்தே ச அஸ்யா கர்மாணி தஸ்மிந் த்ருஷ்டே பராவரே (முண்டக-2-2-8- )
ப்ரஹ்ம வேத ப்ராஹ்ம ஏவ பவதி (முண்டக-2-2-9- )
தமேவ விதித்வாதி ம்ருத்யு மேதி நான்ய பந்தா (ஸ்வே-2-8- )–இத்யாதி ஸ்ருதயே
அத்ர ம்ருத்யு சப்தேந அவித்யா அபி தீயதே யதா ஸனத் ஸூ ஜாத வசனம்ப்ரமாதம் வை ம்ருத்யு மஹம் பிரவீமி ஸதா ப்ரமாதம் அம்ருதத்வம் பிரவீமி (பாரத உத்யோக பர்வம்–41-4-தவறாகக் காண்பது ம்ருத்யு -அவித்யை ஆகும் -சரியாக்க காண்பது அம்ருதம் -அழிவற்றதாகும் )

நிர்விசேஷ ப்ரஹ்மாத்ம ஏகத்வ விஞ்ஞானம் பிராமண ஸித்தம்
ஸத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்மம் (தைத்ரி-2-1-1-)
விஞ்ஞானம் ஆனந்தம் ப்ரஹ்ம (ப்ரு-3-9-28- )-இத்யாதி சோதக வாக்ய அவஸேய
நிர்விசேஷ ஸ்வரூப

ப்ரஹ்மாத்ம ஏகத்வ விஞ்ஞானம் –ச அதயோ அந்யாம் தேவதாம் உபாஸ்தே அந்யோ அஸா வந்யோ அஹமஸ் மீதி ந ஸ வேத (ப்ரு-1-4-10அதன் பின்னர் அது வேறு நான் வேறு என்று யார் ஒருவன் அந்தத்த தேவதையைத் தன்னிலும் வேறாக உபாஸிக்கிறானோ அவன் ப்ரஹ்மத்தை அறிவது இல்லை )
அக்ருத்ஸ்நோ ஹி ஏஷ  ஆத்மா இதி ஏவ உபா ஸீத (ப்ரு-1-4-7- ஆத்மா பூர்ணனானவன் அல்லன் -ப்ரஹ்மத்தையே தன்னுடைய ஆத்மாவாக உபாஸிக்கக் கடவன் )
தத் த்வம் அஸி(சாந்தோ-6-8-7- )
த்வாம் வோ அஹமஸ்மி பகவோ தேவதே அஹம் வை த்வமஸி(சாந்தோ-6-8-7-தேவதையே நான் தான் நீ ஆகிறாய் -நீ தான் நான் ஆகிறேன் ) பகவோ தேவதே தத்யோ அஹம் ஸோ அசவ் யோ அசவ் ஸோ அஹமஸ்மி (ஐத்ரேய-2-4-3- நான் என்பது யாரோ அவனே அந்த பரமாத்மா -பரமாத்மா என்பது யாரோ அவனே நான் ஆவேன் )-இத்யாதி வாக்ய ஸித்தம்
வஹ்யதி சைததேவ –ஆத்மேதி தூப கச்சந்தி க்ராஹ யந்தி ச (ப்ரஹ்ம ஸூ-4-1-3–ஆத்மா என்றே உபாஸிக்க வேண்டும் )
ததா ச வாக்யகார ஆத்மேத் ஏவ து க்ருஹ் ணீயாத் ஸர்வஸ்ய தன்நிஷ்பத்தே (ப்ரஹ்ம நந்தி வாக்கியம்-ஆத்மா என்றே அவனை ஏற்க வேண்டும் -காரணம் அனைத்தும் அவனில் உள்ளதாகும் )இதி
அநேந ச ப்ரஹமாத் மைகத்வ விஞ்ஞாநேந மித்யா ரூபஸ்ய ஸ காரணஸ்ய பந்தஸ்ய நிவ்ருத்திர்  யுக்தா

நிவர்த்ய நிவர்த்தக பாவ ஸ த்ருஷ்டாந்த
ந நு (ஆஷேபம் எழுப்புபவர் பேத வாதி-அதுக்கு அத்வைதிகள் பலம் இவை மாறி மாறி வருபவத்தை இங்கு அருளிச் செய்கிறார் ) ஸகல பேத நிவ்ருத்தி ப்ரத்யக்ஷ விருத்தா கதமிவ ஸாஸ்த்ர ஜன்ய விஞ்ஞாநேந க்ரியதே
கதம் வா ரஜ்ஜுர் ஏஷா ந சர்ப இதி ஞானேந ப்ரத்யக்ஷ விருத்தா சர்ப நிவ்ருத்தி க்ரியதே-
தத்ர த்வயோ ப்ரத்யஷோர் விரோத –இஹ து ப்ரத்யக்ஷ மூலஸ்ய ஸாஸ்த்ரஸ்ய ப்ரத்யக்ஷஸ்ய சேதி சேத் –துல்ய யோர் விரோதே வா கதம் பாத்ய பாதக பாவ-
பூர்வ உத்த்ரயோர் துஷ்ட காரண ஜன்யத்வ தத் அபாவப்யாம்-இதி சேத் ஸாஸ்த்ர ப்ரத்யக்ஷ யோர் அபி சமானம் ஏதத்

ஏதத் யுக்தம் பவதி பாத்ய பாதக பாவே துல்யத்வ சா பேக்ஷத்வ நிரபேஷத்வாதி ந காரணம்
ஜ்வாலா பேத அநுமாநேந ப்ரத்யக்ஷ உபமர்த்தா யோகாத்
தத்ர ஹி ஜ்வால ஐக்யம் ப்ரத்யக்ஷ உபமர்த்த யோகாத்
தத்ர ஹி ஜ்வால ஐக்யம் ப்ரத்யஷேண அவகம்யதே
ஏவம் ச சதி த்வயா பிரமாணயோர் விரோதே யத் சம்பாவ்யம் அநான்யா ஸித்தி தத் பாத்யம்
அநந்யதா ஸித்தம் அநவகாசம் இதரத் பாதகம் இதி ஸர்வத்ர பாத்ய பாதக பாவ நிர்ணய இதி

ஸ யுக்திகம் ஸாஸ்த்ர ப்ராபல்யம்

தஸ்மாத் அநாதி நிதன அவிச்சின்ன ஸம்ப்ரதாய அசம்பாவ்ய மாந தோஷ கந்தாந் அவகாஸ ஸாஸ்த்ர ஜன்ய நிர்விசேஷ நித்ய ஸூத்த முக்த புத்த ஸ்வ ப்ரகாஸ சின் மாத்ர ப்ரஹஹ்மாத்ம பாவ அவபோதேந சம்பாவ்யமாந தோஷ ஸ அவகாஸ —ப்ரத்யஷாதி ஸித்த விவித விகல்ப ரூப பந்த நிவ்ருத்திர் யுக்தைவ– ஸம் பாவ்யதே ச விவித விகல்ப பேத ப்ரபஞ்ச க்ராஹி ப்ரத்யக்ஷஸ்ய அநாதி ரூப அவித்யாக்யோ தோஷ

ஸாஸ்த்ரேஷு மோக்ஷ ஸாஸ்த்ரஸ்ய ப்ராபல்யம்

நநு அநாதி நிதான அவிச்சின்ன ஸம் ப்ரதாய தயா நிர்தோஷஸ்ய அபி ஸாஸ்த்ரஸ்ய ஜ்யோஷ்டோமேந ஸ்வர்க்க காமோ யஜேத (பூர்வ மீமாம்ஸை -4-4-39-) –இத்யேவ மாதேர் பேத அவலம்பிநோ பாத்யத்வம் ப்ரஸஜ்யேத –(சமாதானம் உரைப்பவர் அத்வைதி )ஸத்யம் பூர்வாபர அபச்சேத பூர்வ ஸாஸ்த்ரவன் மோக்ஷ ஸாஸ்த்ரஸ்ய நிர்வகா ஸத்வாத் தேந பாத்யத ஏவ —(முதலில் உள்ள ஸ்ருதி வாக்கியம் -அவச்சேத நியாயத்தால் பின்பு வரும் வாக்யத்தால் தள்ளலாமே –
யாகத்தில் -வலம் வரும் பொழுது -ப்ரஹ்மா -உத்காதா –ப்ரதிஹர்தா –பிரஸ்தோதா -அத்வர்யு -உத்காதா பிரதிஹாதாவை விட்டால் -தக்ஷிணை இல்லாமல் யாகம் மீண்டும் தொடங்கும் -பிரஸ்தோதாவை ப்ரதிஹர்தா விட்டால் ப்ரதிஹர்த்தா சொத்தை அளித்து யாகம் செய்ய வேண்டும் -இருவரும் தங்கள் பிடியை விட்டால் முதல் பிராயச்சித்தத்துக்குப் பதிலாக இரண்டாவது பிராயச்சித்தம் செய்யப்படும்-பிந்தைய தவறு முந்திய தவற்றைத் தள்ளுகிறதே -அபச்சேத நியாயம்)

வேதாந்த வாக்யேஷ் வபி ஸ குண ப்ரஹ்ம உபாஸன பராணாம் ஸாஸ்த்ரணாம் அயமேவ ந்யாய நிர்குணத்வாத் பரஸ்ய ப்ரஹ்மண

ஸ்வரூப பரேஷு ஸ குண நிர் குண வாக்யேஷு பாத்ய பாதக பாவ சிந்தா

நநு ச –
யஸ் ஸர்வஞ்ஞஸ் ஸர்வவித் (முண்டக-1-1-9-)
பராஸஸ்ய சக்திர் விவிதைவ ஸ்ரூயதே ஸ்வா பாவிகீ ஞான பலக்ரியா ஸ (ஸ்வேதா-6-8- )
ஸத்ய காமஸ் ஸத்ய ஸங்கல்ப (சாந்தோ-8-1-5-)
இத்யாதி ப்ரஹ்ம ஸ்வரூப ப்ரதிபாதந -பராணாம் சாஸ்த்ராணாம் கதம் பாத்யத்வம்
(இந்த பேதவாதிகளின் ஆஷேபத்துக்கு அத்வைதிகள் சமாதானம் )நிர்குண வாக்ய ஸாமர்த்யாத் இதி ப்ரூம

ஏதத் யுக்தம் பவதி -அஸ்தூலம் அநண்வஹ்ரஸ்வம் அதீர்க்கம் (ப்ரு-3-8-8- )
ஸத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்ம (தைத்-2-1-1 )
நிர்குணம் (ஆத்ம உபநிஷத்-7-2- )
நிரஞ்சனம் (ஸ்வேதாஸ்-6-19 )
இத்யாதி வாக்யானி நிரஸ்த ஸமஸ்த விசேஷ கூடஸ்த நித்ய சைதன்யம் ப்ரஹ்ம
இதி ப்ரதிபாதயந்தி இதராணி ச ஸகுணம்
உபாயவித வாக்யாநாம் விரோதே தேனைவ அபச்சேத நியாயேன நிர்குண வாக்யாநாம் குண அபேக்ஷத்வேந பரத்வாத் பலீயஸ் த்வம் இதி ந கிஞ்சித பஹீநம்

ஸத்யாதி வாக்ய விசாபர–சாமாநாதி கரண்யம் ச
ந நு -ச
ஸத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்ம இத்யத்ர ஸத்ய ஞாநாதயோ குணா ப்ரதீ யந்தே
(இந்த பேதவாதிகளின் ஆஷேபத்துக்கு அத்வைதிகள் சமாதானம்)-நேத் யுச்யதே ஸாமா நாதி கரண்யேந ஏகார்தத்வ ப்ரதீதே(விசேஷணத்தால் வெவ்வேறே அர்த்தங்கள் -விசேஷ்யத்தால் ஒரே அர்த்தம் -தேவதத்த -ஸ்யாமா -யுவா லோஹிதாஷா -கறுத்த வாலிப அழகிய கண்கள் –
மேலும் ஒன்றாவது முக்கிய அர்த்தம் குறிப்பதாக இருக்க வேண்டும் -லக்ஷணையால் குறிப்பதாக இருக்கக் கூடாது)
அநேக குண விஸிஷ்டாபிதாநே அபி ஏகார்தத்வம் அவிருத்தம் –இதி சேத் –அநபிதாநஞ்ஜோ தேவாநாம் ப்ரிய(பலி ஆடு போல் உள்ளீர்கள்- வார்த்தைக்கு பொருள் எப்படி என்று அறியாமல் )
ஏகார்தத்வம் நாம ஸர்வ பதா நாமர்தைக்யம் விஸிஷ்ட பதார்த்தாபி தாநே
விசேஷண பேதேந பதாநா மர்தபேதோ அவர்ஜனீய– ததைஸ் ச ஏகார்தத்வம் ந ஸித்யதி
-ஏவம் தர்ஹி ஸர்வ பதாநாம் பர்யாயதா ஸ்யாத் அவி ஸிஷ்ட அர்த்த அபிதா யித்வாத்(பர்யாயமாகக் கொள்ளலாமே ஸாமா நாதி கரண்யம் சொல்ல வேண்டுவது எதற்கு -ஆஷேபம் )
ஏகார்த்தம் அபிதாயித்வே அபி அபர்யாயத்வம் அவஹிதமநாஸ் ஸ்ருணு
ஏகத்வ தாத்பர்ய நிஸ்சயாத் ஏகஸ்யை ஏவார்தஸ்ய தத் தத் பதார்த்த விரோதி ப்ரத்ய நீகத்வ பரத்வேந ஸர்வ பதாநாம் அர்தவத்வம் ஏகார்தத்வம் அபர்யாயதா ச

(ஸத்யம் -எதிர்ப்பதம் -அஸத்யம் –ப்ரஹ்மம் அசத்தியத்தைக் காட்டிலும் வேறுபட்டது -இதே போல் அஞ்ஞானமானத்தைக் காட்டிலும் முடிவுடன் கூடியதைக் காட்டிலும் ப்ரஹ்மம் வேறுபட்டது)

ஸத்யாதி வாக்யார் தஸ்ய பரிஷ்க்ருதம் நிகமனம்
ஏதத் யுக்தம் பவதி லக்ஷணத ப்ரதி பத்தவ்யம் ப்ரஹ்ம ஸகல இதர பதார்த்த விரோதி ரூபம்
தத் விரோதி ரூபம் ஸர்வம் நேந பத த்ரயேண பலதோ வ்யுதஸ்யதே –தத்ர ஸத்ய பதம் விகாராஸ் பதத்வேநா ஸத்யாத் வஸ்துநோ வ்யாவ்ருத்த ப்ரஹ்ம பரம்
ஞான பதம் ச அன்ய அதீன ப்ரகாஸ ஜட ரூபாத் வஸ்துநோ வ்யாவ்ருத்த பரம்
அநந்த பதம் ச தேஸத  காலதோ வஸ்து தஸ்ச பரிச்சின்னாத் வ்யாவ்ருத்த பரம்
ந ச வ்யாவ்ருத்திர் பாவ ரூபோ அபாவ ரூபோ வா தர்ம
அபி து ஸகல இதர விரோதி ப்ரஹ்மைவ–யதா ஸுக்ல்யாதே கார்ஷ்ண்யாதி வ்யாவ்ருத்திஸ் தத் பதார்த்த ஸ்வரூப மேவ ந தர்மாந்தரம்
ஏகார்தம் அபர்யாயம் ச பத த்ரயம்

ப்ரஹ்மண நிர்விசேஷத்வ ஸ்தாபநம் காரண வாக்ய ஏகார்த்ய வர்ணனம்

தஸ்மாத் ஏகமேவ ப்ரஹ்ம ஸ்வயம் ஜ்யோதிர் நிர்தூத நிகில விசேஷம் இத் யுக்தம் பவதி
ஏவம் வாக்யார்த்த ப்ரதி பாதநே சத்யேவ ஸதேவ சோம்ய இதம் அக்ர ஆஸீத் ஏகமேவ அத்விதீயம் (சாந்தோ) இத்யாபிர் ஏகார்த்யம்

ப்ரஹ்ம லக்ஷண வாக்யஸ்ய அகண்டை கரஸ வஸ்து ப்ரதி பாதகத்வம்

யதோ வா இமானி பூதாநி ஜாயந்தே (தைத்-3-1 )
ஸதேவ சோம்ய இதம் அக்ர ஆஸீத் (சாந்தோ-6-2-1 )
ஆத்மா வா இதமேக ஏவ அக்ர ஆஸீத்(ஐதர-1-1)
இத்யாபி பிர் ஜகத் காரண தயா உப லஷித்ஸ்ய ப்ரஹ்மண ஸ்வரூபம் இதம் உச்யதே
ஸத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்ம (தைத் )
தத்ர ஸர்வ ஸாகா ப்ரத்யய ந்யாயேந காரண வாக்யேஷு ஸர்வேஷு ஸஜாதீய விஜாதீய வ்யாவ்ருத்தம் அத்விதீயம் ப்ரஹ்மாவகதம்
ஜகத் காரண தயா உப லஷிதஸ்ய ப்ரஹ்மணோ அத்விதீயஸ்ய ப்ரதிபாதயிஷிதம் ஸ்வரூபம் தத் அவிரோதேந வக்தவ்யம்
அத்விதீயத்வ ஸ்ருதிர் குணதோ அபி ஸத்விதீயதாம் ந ஸஹதே–அந்யதா நிரஞ்சனம்
நிர்குணம் –இத்யாதிபிஸ் ச விரோத அதஸ் ச ஏதத் லக்ஷண வாக்யம் அகண்ட ஏக ரஸம் ஏவ ப்ரதிபாதயதி 

லக்ஷணாயா தோஷத்வ அதோஷத்வ விசார
நநு
ஸத்ய ஞானாதி பதாநாம் ஸ்வார்த்த ப்ரஹாணேந ஸ்வார்த்த விரோதி வ்யாவ்ருத்த வஸ்து ஸ்வரூப உபஸ்தாபந பரத்வே லக்ஷண ஸ்யாத்
ந ஏஷ தோஷ அபிதாந வ்ருத்தாரபி தாத்பர்ய வ்ருத்தேர் பலீயஸ் த்வாத்
ஸாமா நாதி கரண்யஸ்ய ஹி ஏக்ய ஏவ தாத்பர்யம் இதி ஸர்வ ஸம்மதம்

நநு ச
ஸர்வ பதாநாம் லக்ஷணா ந த்ருஷ்ட சரீ –ததஸ் கிம் -வாக்ய தாத்பர்ய அவிரோதே சத் யேகஸ்ய அபி ந த்ருஷ்டா-
ஸமபி வ்யாஹ்ருத பத ஸமுதாயஸ்ய ஏதத் தாத்பர்யம் இதி நிஸ்சிதே சதி த்வயோஸ் த்ரயாணாம் ஸர்வேஷாம் வா தத் அவிரோதயா
ஏகஸ்யேவ லக்ஷணா ந தோஷாயா –ததா ச ஸாஸ்த்ரஸ் தைரப் யுகமயதே

ஸர்வ பத லக்ஷணாயா அப்ய தோஷத்வ வர்ணநம் ப்ரபாகரை

கார்ய வாக்யார்த வாதிபி லௌகிக வாக்யேஷு ஸர்வேஷாம் பதாநாம் லக்ஷணா ஸமாஸ்ரியதே

(ஸ்வர்க்க காமோ யஜதே சுவர்க்கம் செல்ல யாகம் செய் விதி வாக்கியம் – காரியமும் பலனும் தொடர்பு -பலகாலம் பின்பே பலன் -இப்போது செய்த யாகம் –மரணத்துக்குப் பின்பு -சேமித்து வைக்கப்பட்டதை -அபூர்வம் என்பர் -ப்ரபாகர மீமாம்ஸகர் -ஜைமினி மீமாம்ஸகர் இத்தையே அத்ருஷ்டம் -என்பர் –
கார்யம் செயல் என்பதை யாகம் என்று சிலரும் -அபூர்வம் பலனைக் குறிக்கும் என்பர் சிலர் -லக்ஷணையால் பொருள்)
(லிங்கம் -முக்காலம் தமிழில் ஏழு விதம் -மூன்று மனத்தின் நிலைகள் –ஆணை-ஆசீர் வாதம் – எதிர்பார்ப்பு -ஆக 10-
லட் லங்-இரண்டாகப் பிரிப்பார்
1-லட் -நிகழ் காலம் -அவன் நடக்கிறான்
முன்பே தொடங்கப்பட்டு தற் சமயம் வரை தொடரும் நிலை
தற் சமயம் நடந்து கொண்டு எதிர்காலத்திலும் தொடரும் நிலை
முன்பே தொடங்கப்பட்டு எதிர்காலத்திலும் தொடரும் நிலை
அடுத்த சில நொடிகளில் அடையப்போகும் நிலை
2- லிட் -நேரில் பார்க்காத இறந்த காலம் -அவன் நடந்தான்
3-லங்-இன்றைக்கு முன் நிகழ்ந்த இறந்தகாலம் -நேற்று மலை பெய்தது
4-லுங்-கண்ணால் காண இயலாத இறந்த காலம் -இராமன் ஆண்டான்
5-ல்ருட் -கண்ணால் காண இயலாத எதிர் காலம்-அவன் நடப்பான்
6-லுட் -இன்று அல்லாத எதிர்காலம் -நாளை மலை பெய்யும்
7-ல்ருங்–நிபந்தனை அடிப்படை இல்லாத எதிர்காலம்
இவ்வாறு ஏழு காலங்கள் லகாரம்)

(8- லேட் -விருப்பம் -வேதத்தில் மட்டும் பயன்படுத்துவது -மழை பெய்யட்டும்
9-லிங்-விதி -அழைத்தல் -வினா எழுப்புதல் வேண்டுதல் அனுமதி
விதி லிங் -கட்டளை விண்ணப்பம் வேண்டுதல் -நீங்களே இருக்க வேண்டும்
ஆசி லிங்–ஆசீர்வாதம் செய்யும் மனநிலை -உனக்கு கிட்டட்டும்
10-லோட் -ஆணை அல்லது விண்ணப்பம் -இங்கு வருவாயாக)

அபூர்வ கார்ய ஏவ லிங்க தேர் முக்ய வ்ருத்தத்வாத் லிங்காதிபி -க்ரியா கார்யம் லக்ஷணயா ப்ரதிபாத்யதே
கார்யான்வித ஸ்வார்த்த அபிதாயிநாம் ச இதரேஷாம் பதாநாம் அபூர்வ கார்ய அன்விதா ஏவ முக்யார்த்த-இதி க்ரியா கார்யான்வித ப்ரதிபாதனம் லாஷணிகம் ஏவ
அதோ வாக்ய தாத்பர்ய அவிரோதாய ஸர்வ பதாநாம் லக்ஷணா அபி ந தோஷ
அத இதம் ஏவ அர்த ஜாதம் ப்ரதிபாத யந்தோ வேதாந்தா பிரமாணம்

ஸாஸ்த்ர ப்ரத்யக்ஷயோ அவிரோத
ப்ரத்யஷாதி விரோதே ச ஸாஸ்த்ரஸ்ய பலீ யஸ்த்வம் யுக்தம் -சதி ச விரோதே பலீ யஸ்த்வம் வக்தவ்யம் –விரோத ஏவ ந த்ருஸ்யதே நிர்விசேஷ சன் மாத்ர ப்ரஹ்ம க்ரஹித்வாத் ப்ரத்யக்ஷஸ்ய
ந நு -ச
கடோ அஸ்தி படோ அஸ்தி இதி நாநாகார வஸ்து விஷயம் ப்ரத்யக்ஷம் –கதமிவ சந் மாத்ர க்ராஹீத் யுச்யதே
விலக்ஷண க்ரஹணா பாவே சதி ஸர்வேஷாம் ஞானாநாம் ஏக விஷயத்வேந தாராவாஹிக விஞ்ஞாநவத் ஏக வ்யவஹார ஹேதுதைவ ஸ்யாத்
ஸத்யம்- ததைவ அத்ர விவிச்யதே -கதம்

ப்ரத்யக்ஷஸ்ய சந் மாத்ர க்ராஹித்வ ஸமர்த்தநம்
கடோ அஸ்தி இத் யத்ர அஸ்தித்வம் தத் பேதஸ் ச வியவஹ்ரியதே– ந ச த்வயரோபி வியவஹாரயோ ப்ரத்யக்ஷ மூலத்வம் சம்பவதி(பொருள் இருப்பதாக முதலில் ஞானம் உண்டாகி -வேறுபாடு ஞானம் உடனே தோன்றாதே -அவசியம் இல்லை -பின்பு வரலாம் )
தயோர் பின்ன கால ஞான பலத்வாத்-ப்ரத்யக்ஷ ஞானஸ்ய ச ஏக க்ஷண வர்த்தித்வாத் -தத்ர ஸ்வரூபம் வா பேதோ வா ப்ரத்யக்ஷஸ்ய விஷய இதி விவேச நீயம்
பேத க்ரஹணீயஸ்ய ஸ்வரூப க்ரஹண தத் பிரதியோகி ஸ்மரண ஸ அபேக்ஷத்வாத்
ஏவ ஸ்வரூப விஷயத்வம் அவஸ்ய ஆஸ்ரயணீயம் இதி
ந பேத ப்ரத்யஷேண க்ருஹ்யதே
அதோ ப்ராந்தி மூல ஏவ பேத வ்யவஹார (ப்ரத்யஷேண க்ருஹ்யதே)

பேதஸ்ய துர் நிரூபத்வம்
கிஞ்ச பேதோ நாம கஸ்சித் பதார்த்தோ ந்யாய வித்பிர் நிரூபயிதும் ந சக்த்யதே பேதஸ்தாவந்த வஸ்து ஸ்வரூபம் வஸ்து ஸ்வரூபே க்ருஹீதே
ஸ்வரூப வ்யவஹாரவத் ஸர்வஸ்மாத் பேத வ்யவஹார ப்ரஸக்தே
(சங்கரரின் நான்கு சிஷ்யர்களில் ஒருவரான மண்டல மிஸ்ரர் -ஸூரேஷ்வரர் -ப்ரஹ்ம ஸித்தி நூல்-ஸ்ரீ ஹர்ஷர் கண்டன கண்ட கண்ட்யம் நூல் -இவற்றில் உள்ளவையே கொண்டு இங்கு பிரதிபக்ஷம் நிரஸனம் )ந ச வாஸ்யம் ஸ்வரூபே க்ருஹீதே அபி பின்ன இதி வ்யவஹாரஸ்ய பிரதியோகி ஸ்மரண ஸவ்ய பேக்ஷத்வாத்-தத் ஸ்மரண அபாவேந ததா நீமேவ ந பேத வியவஹார இதி
ஸ்வரூப மாத்ர பேத வாதிநோ ஹி பிரதியோக் யபேஷா ச நோத் ப்ரஷீதம் ஷமா –ஸ்வரூபத்வா விசேஷாத் பேத யோஸ் ஸ்வரூப ததைவ ஸ்யாத் ஹஸ்த கர
இதி வத் கடோ பின்ன இதி பர்யாயத்வம் ச ஸ்யாத் –நாபி தர்ம தர்மத்வே சதி தஸ்ய ஸ்வரூபாத் பேதோ அவஸ்ய ஆஸ்ரயணீய -அந்யதா ஸ்வரூப மேவ ஸ்யாத்
பேதே ச தஸ்யாபி பேதஸ் தத் தத் தர்மஸ் தஸ்யா பீத் யநவஸ்தா-

(பேதம் -ஸ்வரூபத்திலா தன்மையிலா -கயிற்றுக்கும் பாம்புக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை அறியாதலாலே பாம்பாகத் தோன்றுகிறது -இவ்வாறு தோன்றுவதால் பேதம் என்பது ஸ்வரூபம் அல்ல
ஆத்மா ஞானம் இரண்டும் ஓன்று போல் குடம் வேறுபட்டது இரண்டு பதங்களுமே குடத்தையே காட்டும் -வஸ்துவும் பேதமும் பர்யாயம் -ஹஸ்தம் கரம் போல் ஆகுமே -ஆக பேதம் ஸ்வரூபமாக இருக்க முடியாது
வாஸ்து ஸ்வரூபம் தன்மை அனைத்துமே ஒன்றாகும் -வஸ்துவுக்குத் தன்மையே இல்லையே ஆகும்-அனவஸ்தை தோஷம் ஆகுமே -இன்னது என்று வர்ணிக்க முடியாததும் )
கிஞ்ச -ஜாத்யாதி விஸிஷ்ட வஸ்து க்ரஹணே சதி பேத க்ரஹணம் –பேத க்ரஹணே சதி ஜாத்யாதி விசிஷ்ட வஸ்து க்ரஹணே சதி பேத க்ரஹணம் -இத் அந்யோன்ய ஆஸ்ரயம்
அதோ பேதஸ்ய துர் நிரூபத்வாத் சந் மாத்ரஸ் யைவ ப்ரகாசகம் ப்ரத்யக்ஷம்

அநு வர்த்த மாநம் சந் மாத்ரம் பரமார்த்த
கிஞ்ச -கடோ அஸ்தி படோ அஸ்தி கடோ அநு பூயதே படோ அநு பூயதே இதி ஸர்வே பதார்த்தாஸ் சத்த அநு பூதி கடிதா ஏவ த்ருஸ்யந்தே
அத்ர ஸர்வாஸூ ப்ரதிபத்திஷு சந் மாத்ரம் அநு வர்த்தமாநம் த்ருஸ்யதே இதி ததேவ பரமார்த்த

ஆஸ்ரம கர்ம அவிநா பாவிதா
விசேஷாஸ்து வ்யாவர்த்தமாநதயா அபரமார்த்தா ரஜ்ஜு சர்பாதி வத்–யதா ரஜ்ஜுர் அதிஷ்டான தயா அநு வர்த்த மாநா பரமார்த்தா ஸதீ வ்யவர்த்த மாநாஸ் ஸர்வ பூதலந அம்புதா ராதயோ அபாரமார்த்தா

அபாதிதத்வ பாதிதத்வயோ ப்ரயோஜக உபாதிதா
நநு -ச ரஜ்ஜூ சர்பாதவ் ரஜ்ஜுரியம் ந ஸர்ப்ப இத்யாதி ரஜ்ஜ்வாத் யதிஷ்டாந யாதார்த்ய ஞானேந பாதிதத்வாத் சர்பாதே அபாரமார்த்யம் ந வ்யாவர்த்த மாநத்வாத்
ரஜ்ஜ்வாதேரபி பாரமார்த்யம் ந அநு வர்த்தமா நதயா கிம்த்வ பாதி தத்வாத் -அத்ர து கடாதீ நாம் பாதிதாநாம் கதம் அபார மார்த்யம்
உச்யதே- கடாதவ் த்ருஷ்டா வ்யாவ்ருத்திஸ்– ஸா கிம் ரூபேதி விவேச நீயம்
கிம் கடோ அஸ்தீத் யத்ர படாத் யபாவ ஸித்தம் தர்ஹி கடோ அஸ்தீத் யநேந படாதீ நாம் பாதி தத்வம்
அதோ பாத பல பூதா விஷய நிவ்ருத்திர் வ்யாவ்ருத்தி–சா வ்யாவ்ருத்த மாநாநாம் அபார மார்த்யம் ஸாதயதி
ரஜ்ஜுவத் சந் மாத்ரம் அபாதிதம் அநு வர்த்ததே -தஸ்மாத் தன் மாத்ர அதிரேகி ஸர்வம் அபரமார்த்த ப்ரயோகஸ் ச பவதி (முக் கூற்று முடிவு )-1-ஸத் பரமார்த்த அநு வர்த்த மாநத்வாத் ரஜ்ஜு சர்பாதவ் ரஜ்ஜ்வாதி வத்(ஸத் என்பது பரமார்த்தம் உண்மை -அது தொடர்ந்தபடி உள்ளதால் -கயிறு பாம்பு என்பதில் உள்ள கயிறு போன்றதாகும் )
கடாதயோ அபரமார்த்த வ்யாவர்த்த மாநத்வாத் ரஜ்ஜ் வத் யதிஷ்டான சர்பாதி வத் –இதி(குடம் போன்றவை அபரமார்த்தம் உண்மை அற்றது -அது விலகுவதால் -கயிறு போன்றவற்றை ஆதாரமாகக் கொண்ட பாம்பு போன்றதாகும்)

ஸத் அநு பூத்யோ -ஐக்யம் அநு பூதே ஸ்வதஸ் ஸித்ததா ச(அனுபவம் என்பது வெளிப் புலன்களால் -அனு பூதி -மனசால் -அதுவே ஞானம் -ஸத் என்பதே அநு பூதி -ஆகவே ஸத் என்பதே ப்ரஹ்மம் என்கிறார்கள்)ஏவம் ஸத்யநு வர்த்த மாநா அநு பூதி ரேவ பரமார்த்த ஸ ஸவ ஸதீ-நநு ச சந் மாத்ரம் அநு பூதேர் விஷய தயா ததோ பின்னம் –ந ஏவம் -பேதோ ஹி ப்ரத்யஷா விக்ஷயத்வாத் துர் நிரூபத்வாச்ச புரஸ்தா தேவ நிரஸ்த–அத ஏவ ஸதோ அநு பூதி விஷய பாவோ அபி ந பிரமாண பதவீம் அநு சரதி –தஸ்மாத் சத் அநு பூதி ரேவ

ஸா ச ஸ்வதஸ் ஸித்தா அநு பூதித்வாத் -அந்நிய தஸ் சித்தவ் கடாதி வத் அநநுபூதித்வ ப்ரசங்க

அநு பூதே அநு பவாந்தரா ந பேஷா
கிஞ்ச அநுபவாந்த்ர அபேஷா ஸ அனு பூதேர் ந சக்யா கல்பயிதும் ஸ்வ சத்தயைவ ப்ரகாஸமாநத்வாத்
ந ஹ்யநு பூதிர் வர்த்தமாநா கடாதிவத் அப்ரகாஸா த்ருஸ்யதே யேந பராயத்த ப்ரகாஸ அப்யுகம்யேத

அநு பூதே ஞாதத் அநு மேயத்வ வாத
அதைவம் மனுஷே உத் பன்னாயாம் அபி யநு பூதவ் விஷய மாத்ரம் அவ பாஸதே கடோ அநு பூயதே இதி –ந ஹி கஸ்சித் கடோ அயம் இதி ஜாநந் ததா நீ மேவ அவிஷய பூதாம நிதம்பாவம் அநு பூதி மவ்நு பவதி
தஸ்மாத் கடாதி ப்ரகாஸ நிஷ் பத்தவ் ஸஷுராதி கரண சந்நிகர்ஷ வதநு பூதேஸ் ஸத் பாவ ஏவ ஹேது
தத நந்தர மர்த்த கத கதாசித்க ப்ரகாசாதிஸய லிங்கே நாநு பூதிரேநு மீயதே(பேத வாதிகள் -பொருளைப் பற்றிய முதல் உணர்வு உடனே மறைந்து விடுமே -தத் காலம் )

அநு பூதே ஜடத்வ சங்கா பரிஹாரவ்
ஏவம் தர்ஹ்யநு பூதரே ஜடாயா அர்த்தவஜ் ஜடத்வமாபத்யத இதி சேத் –கிமத மஜடத்வம் நாம-ந தாவத் ஸ்வ சத்தாயா ப்ரகாசா வ்யபிசார ஸூகாதிஷ்வபி தத் சம்பவாத்
ந ஹி கதாசிதபி ஸூகாத யஸ் ஸந்தோ நோப லப்யந்தே –அதோ அநு பூதிஸ் ஸ்வயமேவ நாநு பூயதே அர்த்தாந்தரம் ஸ்ப்ருஸதோ அங்குல்ய க்ரஸ்ய ஸ்வாத்ம ஸ்பர்ஸ வத ஸக்யத்வாதிதி

(ஞானம் தானே தன்னை வெளிப்படுத்தாது -வேறே ஞானமும் தர வல்லது ஆலா – -ஆள்காட்டி விரலால் வேறே பொருளைத் தொட்டு அனுபவிக்கலாலும் -தன்னையே தொட்டுக் கொள்ளாதது போல் அநு பூதி என்பர் -பேத வாதிகள்)

அநு பூதே ஞாததாநு மேயத்வ நிராச
தத் இதம் அநாகிலத அநுபவ விபவஸ்ய ஸ்வ மதி விஜ்ரும்பிதம் அநு பூதி வ்யதிரேகணோ விஷய தர்மஸ்ய ப்ரகாஸஸ்ய ரூபாதிவத் அநுபலப்தே(தன்மைகள் பண்புகள் -தானே வெளிப்ப்டுத்தாதே -கண்கள் கொண்டே அறிகிறோம் )
உபயாப்யு பேத அநுபூதி ஏவ அசேஷ வ்யவஹார உபபத்தவ் ப்ரகாஸாக்ய தர்ம கல்பந அநுப பத்தேஸ் ச(பிரகாசிக்கும் தன்மை என்ற வேறே ஒன்றை கல்பிக்க வேண்டாமே -அத்வைதிகள் )
அதோ ந அநு பூதிரநு மீயதே -ந அபி ஞானாந்தர ஸித்தா -அபி து ஸர்வம் சாதயந்த் யநு பூதிஸ் ஸ்வயமேவ ஸித்த்யதி ப்ரயோகஸ் ச அநு பூதிர நன்யாதீநஸ் ஸ்வ தர்ம வ்யவஹாரா- ஸ்வ ஸம்பந்தாதர் தாந்தரே யத் தர்ம வ்யவஹார ஹேதுஸ் ஸ தயோஸ் ஸ்வஸ் மின்ன நன்யாதீநோ த்ருஷ்ட
யதா ரூபாதிஸ் சாஷு க்ஷத்வா தவ் -ரூபாதிர் ஹி ப்ருதிவ்யாதவ் ஸ்வ சம்பந்தாச் சாஷு க்ஷத்வாதி ஜனயன் ஸ்வஸ்மின் ந ரூபாதி சம்பந்தா தீநஸ் சாஷுஷத் வாதவ்
அதோ அநு பூதி ராத்மந ப்ரகாஸமா நத்வே ப்ரகாஸந இதி வ்யவஹாரே ச ஸ்வயமேவ ஹேது(உருவம் நிறம் போன்றவை பூமி புத்தகம் பொருள்களின் சம்பந்தம் காரணமாகவே பொருளை வெளிப்படுத்துகிறது போல் – ஆனால் தங்களை வெளிப்படுத்த -வேறே ஒன்றையும் சார்ந்தவை அல்லவே -மஞ்சள் பூ -போல்-அனுபூதி தன்னைத் தானே வெளிப்படுத்தும் -இந்தத் தன்மையை நமக்கு புரியவைக்கும் தன்மையும் கொண்டது )

அநு பூதே நித்யதா தத் பிராக பாவா சித்திஸ் ச
சேயம் ஸ்வயம் ப்ரகாசா அநு பூதிர் நித்யா ச பிராக பாவாத் யபாவாத் -(அபாவம் -பொருளின் இன்மை -ஸத்பாவத்துக்கு எதிர்மறை-இது நான்குவிதம் –1-ப்ராக் பாவம் உத்பத்திக்கு முன்பு இல்லாமை –2-ப்ரத்வம்ச பாவம் -அழிந்த பின்பு இல்லாமை -3-அந்யோன்ய பாவம் –மற்ற ஒரு பொருளின் தன்மை இல்லாமை -துணியில் குடம் இல்லாதது போல் –4-அத்யந்த அபாவம் -எப்போதுமே இல்லாமை -முயல் கொம்பு போல் )-தத் அபாவாஸ் ச ஸ்வதஸ் சித்தத்வாதேவ –(தானே வெளிப்படுத்தும் தன்மை உள்ளதால் அனுபூதிக்கு இந்த நான்கு வித அபாவமும் இல்லையே )
ந ஹ்யனுபூதேஸ் ஸ்வதஸ் சித்தாயா –பிராக பாவஸ் ஸ்வதோ அந்யதோ வா அவகந்தும் ஸக்யதே(அபாவங்கள் இல்லை என்பதை அனுபூதியாலோ வேறே ஒன்றாலும் உணர்த்த முடியாது -குடம் படம் போல் அல்லவே)
அநு பூதிஸ் ஸ்வாபாவ மவ கமயந்தீ சதீ தாவன் நாவ கமயதி –தஸ்யாஸ் ஸத்த்வே விரோதா தேவதத பாவோ நாஸ் தீதி கதம் ஸா ஸ்வ பாவ மவ கம யதி
ஏவம் அஸத்யபி நாவ கமயதி அநு பூதிஸ் ஸ்வய மஸதீ ஸ்வா பாவே கதம் பிரமாணம் பவேத்
நாப் யன்யதோ அவகந்தும் ஸக்யதே அநு பூதே ரனன்ய கோசரவாத்
அஸ்யா பிராக பாவம் ஸாதயத் பிரமாணம் அநு பூதி ரியம் இதி விஷயீ க்ருத்ய ததபாவம் சாதயேத் –ஸ்வதஸ் சித்தத்வேந இயமிதி விஷயீ கார அநர்ஹாத்வாத் ந தத் பிராக பாவோ அந்யதா சக்யாவகம(குடம் இல்லை என்று சொல்ல இது குடம் இது போன்று இங்கு இல்லை என்னுமா போல் இது அநுபூதி அது நமக்கு இல்லை என்று ஞானத்துக்குச் சொல்ல முடியாதே -தானே தன்னை வெளிப்படுத்த வேண்டியதால்)

அநு பூதவ் பாவ விகாராணாம் அஸம்பந்த
அதோ அஸ்யா பிராக பாவ அபாவ அதுத்பத்திர் ந ஸக்யதே வக்து மித்யுத்பத்தி ப்ரதி சம்பத்தாஸ் சாந்யே அபி பாவ விகாராஸ் தஸ்யா ந சந்தி

அநு பூதி ந நாநா
அநுத்பன்நேயம் அநு பூதி ராத்மநி நாநாத்வம் அபி ந ஸஹதே வியாபக வ்ருத்த உபலப்தே –ந ஹ் யநுத் பன்னம் நாநா பூதம் த்ருஷ்டம்
பேதாதீநாம் அநு பாவ்யத்வேந ச ரூபாதேரிவ அநு பூதி தர்மத்வம் ந சம்பவதி –அதோ அநுபூதே அநுபவ ஸ்வரூபத்வாத் ஏவ அன்யோபி  கஸ்சித் அநு பாவ்யோ ந அஸ்யா தர்ம

ஸம் விதேவ ஆத்மா
யதோ நிர் தூத நிகில பேதா ஸம்வித் (ஞானம் அநு புத்தியே இதுவும் )அத ஏவ ந அஸ்யாஸ் ஸ்வரூப அதிரிக்த ஆஸ்ரயோ ஞாதா நாம கஸ்சிதஸ்தீதி
ஸ்வ ப்ரகாஸ ரூபா ஸை வாத்மா அஜடத் வாச்ச அநாத்மத்வ வ்யாப்தம் ஜடத்வம் ஸம்விதி வ்யாவர்த்தமாநம் அநாத்மத்வ மபி ஹி ஸம்விதோ வ்யாவர்த்த யதி

(ஜடத்தன்மை ஞானத்தில் இல்லை -ஆத்மா அல்லாத தன்மையும் இல்லை ஆகவே சம்வித் அநுபூதியே ஆத்மா என்றவாறு)

ஞாத்ருத்வம் நாத்மார்த்த
நநு ச அஹம் ஜாநாமீதி (நான் அறிகிறேன் என்பதால் )ஞாத்ருதா ப்ரதீதி ஸித்தா –நைவம் ஸா ப்ராந்தி ரஜததேவ ஸூக்தி சகலஸ்ய அநு பூதேஸ் ஸ்வாத்மநி கர்த்ருத்வ அயோகாத்
அதோ மனுஷ்யோ அஹமித் யத் யந்த பஹிர் பூத மனுஷ்யத்வாதி விஸிஷ்ட பிண்டாத்மாபி மாநவத் ஞாத்ருத்வ மப்யத் யஸ்தம் -(நான் அறிகிறேன் என்பதும் தேஹமே ஆத்மா என்பது போல் -பிழையான அறிவு )ஞாத்ருத்வம் ஹி ஞான கிரியா கர்த்ருத்வம்
தச்ச விக்ரியாத்மகம் ஜடம் விகாரி த்ரவ்ய அஹம்கார க்ரந்திஸ் தம விக்ரியே சாஷிணி சின் மாத்ராத்மநி கதமிவ சம்பவதி –த்ருஸ்யதீ ந ஸித்தி த்வாத் ஏவ ரூபா தேரிவ கர்த்ருத்வாதேர் ந ஆத்ம தர்மத்வம்

ஆத்மந அஹம் ப்ரத்யயா கோசரதா
ஸூஷுப்தி மூர்ச்சா தாவஹம் ப்ரத்யயா பாயே அபி ஆத்ம அனுபவ தர்சநேந ந ஆத்மநோ அஹம் ப்ரத்யய கோசரத்வம்
கர்த்ருத்வே அஹம் ப்ரத்யய கோசரத்வே சா ஆத்மநோ அப்யுகம்யமாநே தேஹஸ் யேவ ஜடத்வ பராக்த்வாநாத் மத்வாதி பிரசங்கோ துஷ் பரிஹர
அஹம் ப்ரத்யய கோசராத் கர்த்ரு தயா பிரசித்தாத் தேஹாத் தத் க்ரியா பல ஸ்வர்காதேர் போக்து ராத்மநோ அந்யத்வம் பிராமாணிகாநாம் ப்ரஸித்த மேவ
ததா அஹமர்த்தாத் ஞாதுரபி விலக்ஷணஸ் ஸாஷீ ப்ரத்யகாத்மேதி பிரதிபத்தவ்யம்

அநு பூதி அஹங்கார அபி வ்யங்க்யா
ஏவம் அவிக்ரிய அநுபவ ஸ்வரூபஸ் யைவா அபி வ்யஞ்ஜகோ ஜடோ அப்யஹம் காரஸ் ஸ்வாஸ்ரயதயா தமபி வ்ய நக்தி
ஆத்மஸ் ததயா அபி வ்யங்க்யா அபி வ்யஞ்ஜனம் அபி வ்யஞ்ஜகாநாம் ஸ்வ பாவ
தர்பண ஜல கண்டாதிர் ஹி முக சந்த்ர பிம்ப கோத்வாதி கே (கண்ணாடிக்குள்ளே முகம் -தண்ணீரில் சந்த்ர பிரதிபிம்பம் -உதாரணங்கள் – அநுபூதி அஹங்காரத்தை இருப்பிடம்)மாத்மஸ் ததயா அபி வ்யநக்தி தத் க்ருதோ அயம் ஜாநாம் யஹம் இதி பிரம

அபி வ்யங்க்யேநாபி ஸ்வாபி வ்யங்க யஸ்ய அபி வ்யஞ்ஜனம்
ஸ்வ ப்ரகாசாயா அநு பூதே கதமிவ தத் அபி வ்யங்க்ய ஜடா ரூப அஹங்காரேண அபி வ்யங்க்யத்வ மிதி மா வோச
ரவிகர நிகர அபி வ்யங்க்யகர தலஸ்ய ததபி வ்யஞ்ஜகத்வ தர்ச நாத் ஜால கரந்த்ர நிஷ் க்ராந்த த்யுமணி கிரணா நாம்
ததபி வ்யங்க்யே நாபி கர தலேந ஸ்புட தர ப்ரகாஸோ ஹி த்ருஷ்டா சர

ஆத்மந அநுபவ மாத்ரதா ந அநு பாவ்யதா
யதோ அஹம் ஜாநா மீதி ஞாதாயம் அஹமர்த்த சின் மாத்ர ஆத்மநோ ந பாரமார்த்திகோ தர்ம அத ஏவ ஸூஷுப்தி முக்த்யோர் ந அன்வேதி -(ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் நான் காணாத படியே முக்தி திசையிலும் நான் இல்லை -ப்ரஹ்மமே ஆகிறான் அத்வைதி வாதம் )-தத்ர ஹ்ய மர்த்தோல் லேகவிகமேந-ஸ்வ பாவிக அநுபவ மாத்ர ரூபேண ஆத்ம அவ பாஸதே –அத ஏவ ஸூப்தோதித கதா சின் மாமப் யஹம் ந ஞாதவா நிதி பராம் ருசதி
தஸ்மாத் பரமர்த்ததோ நிரஸ்த ஸமஸ்த பேத விகல்ப நிர் விசேஷ சின் மாத்ர ஏக ரஸ கூடஸ்த நித்ய ஸம் விதேத ப்ராந்த்யா ஞாத்ரு ஜேய ஞான ரூப விவித விசித்ர பேதா விவரத்த இதி தன் மூல பூத அவித்யா நிபர்ஹாணாய நித்ய ஸூத்த புத்த முக்த
ஸ்வ பாவ ப்ரஹமாத்ம ஏகத்வா வித்யா பிரதிபத்தயே ஸர்வே வேதாந்தா ஆரப்யந்தே –இதி

இதி மஹா பூர்வ பக்ஷம்

1- ப்ரஹ்மம் மட்டுமே சத்தியமானது -உண்மையானது -பாரமர்த்தம்
2- அவித்யை மெய்யான ஞானத்தால் அழிகிறது
3-ப்ரத்யக்ஷத்தைக் காட்டிலும் வேத வரிகள் வலிமையானவை
4-ஸ குண ப்ரஹ்மத்தைப் பற்றிய வரிகள் நிர்குண ப்ரஹ்மத்தைப் பற்றிய வர்கள் தள்ளுகின்றன
5- ஸத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்மம் -ஸத்யம் ஞானம் அநந்தம்-இவைகள் ப்ரஹ்மத்தின் தன்மைகளைக் குறிக்க வில்லை-ஸாமா நாதி கரண்யத்தில் உள்ளன
6-ஸாஸ்த்ரம் ப்ரத்யக்ஷத்துடன் விரோதிக்க வில்லை

7- பேதம் என்பதை இன்னது என்று கூற இயலாது
8-ஸத் மட்டுமே உண்மையானது
9-ஸத் மற்றும் அநு பூதி என்பதும் ஒன்றே
10-அநு பூதியை அனுமானத்தால் உணர இயலாது
11-அநு பூதி நித்தியமானது -மாறாதது –
12- அநு பூதி பேதம் இல்லாதது
13-அநு பூதியே ஆத்மா
14- அறிபவன் என்பது மயக்கமே யாகும்
15-அஹம் -நான் -என்பதைக் காட்டிலும் ஆத்மா வேறானது

———————————————————————

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ போதாயனர் -வ்ருத்தி காரர் -ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பாதராயணர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ பாஷ்ய மூல ஸ்ரீ ஸூக்திகள் -ஜிஞ்ஞாஸ அதிகரணம் -1-1-1-லகு பூர்வ பக்ஷ— லகு ஸித்தாந்த–

January 20, 2024

ஸ்ரீ பகவத் போதாயன க்ருதாம் விஸ்தீர்ணாம் ப்ரஹ்ம ஸூத்ர வ்ருத்திம்
பூர்வாச்சார்ய ஸஞ்சிஷிபு
தன் மத அநு சாரேண ஸூத்ர அக்ஷராணி வ்யாக்யாஸ்யந்தே

அத அத ப்ரஹ்ம ஜிஜ்ஞாஸா –1-1-1-

————

ப்ரஹ்ம ஏவ ஜிஞ்ஞாஸ்யம்
அதாதோ ப்ரஹ்ம ஜிஞ்ஞாஸ
ஸுவ்த்ர பதாநாமர்த வர்ணனம்
அத்ராய மத ஸப்த அனந்தர்யே பவதி–அதஸ் ஸப்தோ வ்ருத்தஸ்ய ஹேது பாவே
அதீத ஸாங்க சசிரஸ்க வேத ஸ்யாதி கத அல்ப அஸ்த்ர பல கேவல கர்ம ஞான தயா
ஸம் ஞாதா மோக்ஷ அபிலாஷஸ்ய ஆனந்த ஸ்திர பல ப்ரஹ்ம ஜஞ்ஞாஸ ஹ்ய நந்த்ர பாவி நீ

அத் ராயம் அத ஸப்த அநந்தர்யே பவதி –அதனைத் தொடர்ந்து -கர்மங்களைக் குறித்த ஆராய்ச்சியைத் தொடர்ந்து என்றவாறு

அதஸ் ஸப்தோ வ்ருத்தஸ்ய ஹேது பாவே
அதன் காரணமாக -அந்த ஆராய்ச்சியின் காரணமாக ப்ரஹ்மத்தைப் பற்றிய ஆராய்ச்சி தொடங்குகிறது என்றவாறு

அதீத ஸ அங்க ஸ ஸிரஸ் க வேதஸ்ய –அதிகத அல்ப அஸ்திர பல கேவல
கர்ம ஞான தயா ஸஞ்ஜாத
மோக்ஷ அபிலாஷஸ்ய அநந்த ஸ்திர பல ப்ரஹ்ம ஜிஞ்ஞாஸா ஹி அனந்தர பாவிநீ

அங்கங்கள் -தலைப்பாகமான உபநிஷத்துக்களுடன் கற்கிறான்
சிஷை எழுத்து இலக்கணம் -வேத புருஷனின் மூக்கு -வியாகரணம் -சொல் இலக்கணம் -வாய் -நிருக்தம் -நிகண்டு -காதுகள்
கல்பம் -கர்மங்களைச் செய்யும் முறை -கைகள் –சந்தஸ் -பா இலக்கணம் -கால்கள் -ஜ்யோதிஷம் -கண்கள்

பலன்கள் அல்பம் அஸ்திரம் என்று அறிந்து -நிலையான ஸ்திரமான பலனாக மோக்ஷத்தில் ஆசை ஓரத்து ப்ரஹ்மம் அறிய ஆசை உண்டாகிறது

ப்ரஹ்மணோ ஜிஞ்ஞாஸ ப்ரஹ்ம ஜிஞ்ஞாஸ
ப்ரஹ்மத்தைக் குறித்து அறிய வேண்டும் என்னும் ஆசையே ப்ரஹ்ம ஜிஞ்ஞாஸாவாக்கும்

ப்ரக்ருதி ப்ரத்யயம் -ராமனுக்கு =ராமன் -கு போல் -பெயர்ச்சொல் விகுதியும் சுரந்து ஸமாஸம் கூட்டுச்சொல் -ஸமஸ்த பதம் வேற்றுமைத்தொகை சேர்த்து
ராமனை -ராமனால் –பிரித்து விக்ரஹ வாக்யங்கள்

ப்ரஹ்மண இதி கர்மாணி சஷ்ட்டி -ஆறாம் வேற்றுமையில் பயனிலைச் சொல்
ராமனுடைய ராமஸ்ய ஸம்பந்தம் -பொதுவாக -ஆனால் இங்கு பெயர்ச்சொல்லாக இல்லாமல் பயனிலையாக
இங்கு யாரைக் குறித்து -ப்ரஹ்மத்தைக் குறித்து

————

ப்ரஹ்மணோ ஜஞ்ஞாஸ ப்ரஹ்ம ஜஞ்ஞாஸப்ரஹ்மண இதி கர்மணி ஷஷ்டீ கர்த்ரு கர்மணோ கருதி (அஷ்ட -2-2-65)இதி விசேஷ விதாநாத்
யத்யபி ஸம்பந்த ஸாமான்ய பரிக்ரஹே அபி ஜிஞ்ஞாஸாயா கர்ம அபேக்ஷத்வேந கர்ம அர்த்தத்வ ஸித்தி
ததாப்யாஷேபதே ப்ராப்தாதாபிதாநிகஸ்யைவ க்ராஹ்யத்வாத் கர்மணி ஷஷ்டீ க்ருஹ்யதே
ந ச ப்ரதிபத விதாநா ஷஷ்டீ ந சமஸ்யதே
இதி கர்மணி ஷஷ்ட்யாஸ் ஸமாஸ நிஷேதஸ் சங்க நீய க்ருத்யோகா ச ஷஷ்டீ சமஸ்யதே
இதி ப்ரதி ப்ரசவ ஸத் பாவாத்

ப்ரஹ்ம ஸப்தேந ச ஸ்வ பாவதோ நிரஸ்த நிகில தோஷோ அனவதிக அதிசய அஸங்க்யேய கல்யாண குண கண புருஷோத்தம அபி கீ யதே

வந்தேறி அல்ல இயற்கையிலே உள்ளவை-

ஸர்வத்ர ப்ருஹத்வ குண யோகேந ஹி ப்ரஹ்ம ஸப்தே

ப்ருஹத்வம் ச ஸ்வரூபேண குணைஸ் ச-யத்ர அனவதிக அதிசயம் ஸோ அஸ்ய முக்யோர்த்த ஸ ச ஸர்வேஸ்வர ஏவ

ஸ்வரூபமும் ரூபமும் ஒப்பற்றகாக இருக்கும்
இன்றியமையாத தன்மை இயல்பு -ஸ்வரூபம்

அதோ ப்ரஹ்ம ஸப்தஸ் தத்ரைவ முக்ய வ்ருத்த
தஸ்மாத் அந்யத்ர தத் குண லேச யோகாத் ஓவ்பசாரிக அநேகார்த்த கல்பனா யோகாத் பகவத் சப்தவத்

தியாக ப்ரஹ்மம் -லேசம் -பாடும் திறமை ராம பக்தி -போன்றவற்றால்

தாபத்ரயா துரைரம்ருதத்வாய ஸ ஏவ ஜிஞ்ஞாஸ்ய

ஆத்யாத்மிகம் -ஆதி தெய்விகம் -ஆதி பவ்திகம்
மோக்ஷம் முத்தி விடுதலை அம்ருதம்-அவனை அறிவதே ஒரே வழி
அதஸ் ஸர்வேஸ்வர ஏவ ஜிஞ்ஞாஸ கர்ம பூதம் ப்ரஹ்ம  –ஜஞ்ஞாதும் இச்சா ஜிஞ்ஞாஸா –இச்சாயா இஷ்யமாண ப்ரதாநத்வாத் இஷ்யமாணம் ஞானம் இஹ விதீயதே

ஆசையால் அடையப்படும் பொருள் மேல் ஆசை பொதுவாக
ஆனால் இங்கு
ப்ரஹ்மத்தை அறிய வேண்டிய ஆசை ஞானம்

மீமாம்ஸ பூர்வ பாக ஜ்ஞாதஸ்ய கர்மணோ அல்ப அஸ்திர பலத்வாத்  உபரதிந பாகாவஸேயஸ்ய ப்ரஹ்ம ஞானஸ்ய  அனந்த அக்ஷய பலத்வாச் ச
பூர்வ வ்ருத்தாத் கர்ம ஞானாத் அநந்தரம் தத ஏவ ஹேதோர் ப்ரஹ்ம ஞாதவ்யம் இத் யுக்தம் பவதி

ததாஹ வ்ருத்தி கார –வ்ருத்தாத் கர்மாதிகமாத் அநந்தரம் ப்ரஹ்ம விவிதாஷா இதி

பகவத் போதாயனர் விருத்திகாரர்
வஹ்யதி ச கர்ம ப்ரஹ்ம மீமாம்ஸ யோர் ஏக ஸாஸ்த்ரீயம்(பூர்வ உத்தர மீமாம்ஸயோ –ஏக ஸாஸ்த்ரதா) ஸம்ஹிதம் ஏதத் ஸாரீரிகம் ஜைமிநீ யேந ஷோடஸ லக்ஷணேநேதி ஸாஸ்த்ர ஏகத்வ ஸித்தி இதி

ஜைமினி -16 அத்யாயம் கொண்ட பூர்வ மீமாம்ஸையுடன் இந்த 4 அத்தியாயங்கள் கோடா உத்தர ப்ரஹ்ம மீமாம்சை ஒரே ஸாஸ்த்ரம் என்கிறார்

அத ப்ரதிபாதயிக்ஷத அர்த பேதேந -ஷட்க பேதத்வ அத்யாய பேதவச் ச பூர்வ உத்தர மீமாம்ஸயோர் பேத

மீமாம்ஸா ஸாஸ்த்ரம்
அதாதோ தர்ம ஜிஞ்ஞாஸ -பூர்வ மீமாம்ஸ -1-1-1- இத்யாரப்ய(தர்மம் -கர்மம் பற்றி அறிய ஆராய்ச்சி தொடங்கும் )
அநா வ்ருத்திஸ் சப்தாத் அநா வ்ருத்திஸ் சப்தாத் -ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம் -4-4-22-
இத்யேவம் அந்தம் சங்கதி விஸேஷேண விஸிஷ்ட க்ரமம்

ததாஹி பிரதமம் தாவத் ஸ்வாத்யாயோ அத்யேதவ்ய (யஜுர் ஆரண்யகே -தைத்ரியம் ஆனந்த வல்லி -2-15)
இதி அயத்யயநேநைவ ஸ்வாத்யாய ஸப்த வாஸ்ய வேதாக்ய அக்ஷர ராஸேர் க்ரஹணம் விதீயதே

அத்யயன ஸ்வரூப ப்ரகாரவ்
தச் ச அத்யயனம் கிம் ரூபம் கதம் ச கரத்வயம் இத் யபேஷாயாம் அஷ்ட வர்ஷம் ப்ரஹ்மணம் உப நயீத தம் அத்யா பயேத் (சத பத ப்ராஹ்மணம்) இத் யநேந
ஸ்ராவண்யாம் ப்ரவ்ஷ்டபத்யாம் வா உபா க்ருத்யா யதா விதி
யுக்தஸ் சந்தாம்ஸ் யதீயீத மாஸான் விப்ரோ அர்த பஞ்சமான் (மநு ஸ்ம்ருதி )புரட்டாசி பவ்ர்ணமி தொடங்கி நாலரை மாதம் அத்யயனம் பண்ண வேண்டும்
இத்யாதி விரத நியம விசேஷ உபதேசைஸ் அபேக்ஷிதாநா வீதீ யந்தே

ஏவம் ஸத் ஸந்தான ப்ரஸூத ஸதாசார நிஷ்ட ஆத்ம குணோ பேத வேத வித் ஆசார்ய உபநீதஸ்ய விரத நியம விசேஷ யுக்தஸ்ய ஆச்சார்ய உச்சாரண அனுச்சாரண ரூபம் அக்ஷர ராஸி க்ரஹண பலம் அத்யயனம் இதயவகம்யதே

அத்யயன விதி-நியம விதி
அத்யயநம் ச ஸ்வாத்யாய ஸம்ஸ்கார ஸ்வாத்யாயோ அத்யேதவ்ய (யஜுர் ஆரண்யகம் )
இதி ஸ்வாத்யாயஸ்ய கர்மத்வ அவகமாத் ஸம்ஸ்காரா ஹி நாம கார்யாந்தர யோக்யதா கரணம்

ஸம்ஸ்கார்யத்வம் ச ஸ்வாத்யாயஸ்ய யுக்தம்
தர்ம அர்த்த காம மோக்ஷ ரூப புருஷார்த்த சதுஷ்டய தத் சாதன அவபோதித்வ ஜபாதிநா ஸ்வரூபேணாபி தத் சாதன வாச்ச ஏவம் அத்யயந விதிர் மந்த்ரவித் நியமவத் அக்ஷராஸி க்ரஹண மாத்ரே பர்ய வஸ்யதி

வேதார்த்த ஞானே ஸ்வத ப்ரவ்ருத்தி
அத்யயந க்ருஹீ தஸ்ய ஸ்வாத்யா யஸ்ய ஸ்வபாவத ஏவ ப்ரயோஜனவத அர்தாவ போதித்தவ தர்சநாத் க்ருஹீ தாத் ஸ்வாத்யாயாத்  அவகம்யமாநாந் ப்ரயோஜன வதோ அர்தாந் ஆபாததோ த்ருஷ்ட்வா தத் ஸ்வரூப ப்ரகார விசேஷ நிர்ணய
பல வேத வாக்ய விசார ரூப மீமாம்ஸா ஸ்ரவணே அதீத வேத புருக்ஷஸ் ஸ்வயமேவ ப்ரவர்த்ததே

வேதமே தானாகவே அர்த்தங்களை போதிக்கும் -அர்த்தங்கள் அறியாமலேயே மனத்தில் தோன்றுவதை அறிந்து
வேதங்களின் ஸ்வரூபம் ஸ்வ பாவம் இன்னது என்று உணர்ந்து -ஆழ்ந்த பொருளை ஆராயவே தானாகவே முயற்சி செய்கிறான் -ஆகவே மீமாம்ஸையில் இழிகிறான்

இதையே அத அதோ தர்ம ஜிஞ்ஞாஸா என்று தொடங்குகிறது –
இங்கு அத -என்று வேத அத்யயனத்துக்குப் பின்பு அதோ -வேத அத்யாயத்தினாலேயே
இங்கு மற்ற உரைகாரர்கள் வேத அர்த்தங்களையம் தனியாகக் கற்க முயல வேண்டும் என்பர்
பாஷ்யகாரரோ வேதங்களே இவற்றைப்படிப்படியாக அத்யயனம் புண்ணுபவனுக்கு உணர்த்தும் என்று அருளிச் செய்கிறார்

தத்ர கர்ம விதி ஸ்வரூபே நிரூபிதே கர்மணாம் அல்ப அஸ்திர பலத்வம் த்ருஷ்ட்வா
அத்யயன க்ருஹீத ஸ்வாத்யாய ஏக தேச உபநிஷத் வாக்யேஷு ச அம்ருதத்வ ரூப அநந்த ஸ்திர பல ஆபாத ப்ரதீதே
தந் நிர்ணய பல வேதாந்த வாக்ய விசார ரூப சாரீரிக மீமாம்ஸாயாம் அதிகரோதி

உக்தார்தஸ்ய ஸ்ருதி ஸித்ததா
ததா ச வேதாந்த வாக்யாநி கேவல கர்ம பலஸ்ய ஷயித்வம் ப்ரஹ்ம ஞானஸ்ய ச அக்ஷய பலம் ச தர்சயந்தி

தத் யதா இஹ கர்ம சிதோ லோக ஷீயதே ஏவமேவா முத்ர புண்ய சிதோ லோக ஷீயதே -சாந்தோக்யம் –8-1-7-

கர்மங்கள் மூலமாக உண்டாக்கப்பட்ட பொருள்கள் இந்த உலகத்தில் எப்படி அழி கின்றனவோ-அதே போன்று புண்ணியம் போன்றவை மூலம் பெறப்பட்ட ஸ்வர்க்கம் போலவும் அழிகின்றன
அந்த வதே வாஸ்ய தத் பவதி -ப்ருஹ -3-8-10-

கர்மங்கள் மூலம் நிலையான லோகம் முடிவுடன் கூடியதாகவே உள்ளது

ந ஹி அத்ருவை ப்ராப்யதே த்ருவம் கர்மபி -கட -2-10-

நிலையற்ற கர்மங்கள் மூலம் அதனை -நிலையான லோகத்தை -அடைய இயலாது

ப்லவா ஹி எதே அத் ருடா யஞ்ஞ ரூபா -முண்டக -1-2-7-

யஜ்ஞம் போன்ற ஓடங்கள் -சம்சாரம் என்ற சமுத்திரைத்தைக் கடந்து அக்கரை சேர்க்க வல்ல திடமானவை அல்ல

பரீஷ்ய லோகான் கர்ம சிதான் ப்ராஹ்மணோ நிர்வேத மாயாத் நாஸ்தி யக்ருத க்ருதேந
தத் விஞ்ஞாநார்த்தம் ஸ குரு மேவாபி கச்சேத் ஸமித் பாணிஸ் ஸ்ரோத்ரியம் ப்ரஹ்ம நிஷ்டம்–முண்டக -2-12-

கர்மங்கள் மூலம் அடையவல்ல லோகங்கள் குறித்து அறியும் அந்தணன் ஒருவன் அத்தகைய ஆசைகளில் இருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொள்ள வேண்டும்
நித்தியமாக அழியாதாக உள்ள ப்ரஹ்மம் நித்யம் அல்லாத அழியக்கூடிய கர்மங்களால் அடையக்கூடியது அல்ல
இத்தகைய ப்ரஹ்ம ஞானத்தை அடையும் பொருட்டு வேதங்களை அத்யயனம் செய்த அவன் தனது கையில் சேமித்து -ஆலமரத்து சுள்ளிகளை -எடுத்துக் கொண்டு வேத அத்யயனம் செய்து வரும் ப்ரஹ்மத்தைக் குறித்து நன்கு அறிந்தவருமாகிய ஆச்சார்யனை அடைய வேண்டும்

தஸ்மை ஸ வித்வான் உபாசந்நாய ஸம்யக் பிரசாந்த சித்தாயா சமான்விதாய
யேந அக்ஷரம் புருஷம் வேத ஸத்யம் ப்ரோவாச தாம் தத்வதோ ப்ரஹ்ம வித்யாம் -முண்டக -2-13-

தன்னிடம் வந்தவனும் -தன்னிடம் வணக்கம் நிறைந்தவனும் தனது மனசை அடக்கியவனும் ஆகிய சிஷ்யனுக்கு ஆச்சார்யன் செய்ய வேண்டியது என் எண்ணில்
தான் எந்த ஒரு வித்யை மூலம் ஸ்வரூபம் மற்றும் குணங்களால் மாறுபாடு இல்லாத பரமபுருஷனை அறிகின்றாரோ அத்தகைய ப்ரஹ்ம வித்யையை அந்த சிஷ்யனுக்கு நேர்மையாக -சத்தியமாக -உள்ளது உள்ளபடி -ஆர்ஜவமாக குழப்பாமல்
உபதேசிக்க வேண்டும்

ப்ரஹ்ம வித் ஆப் நோதி பரம் -தைத்ரியம் ஆனந்த-2-1-1-

ப்ரஹ்மத்தை உபாசிக்கும் ஒருவன் உயர்ந்த ப்ரஹ்மத்தை அடைகிறான்

ந புநர் ம்ருத்யவே ததேகம் பஸ்யதி ந பஸ்யோ ம்ருத்யும் பஸ்யதி ப்ரு -7-16-2-

ப்ரஹ்மத்தைக் காண்பவன் மீண்டும் மரணத்தைக் காண்பது இல்லை-மீண்டும் பிறப்பது இல்லை என்றவாறு

ஸ ஸ்வ ராட் பவதி-7-25-2-

ப்ரஹ்மத்தை உணர்ந்தவன் தானே தன்னை ஆளாகிறான் -கர்ம வஸ்யன் அல்லன் என்றவாறு
தமேவம் வித்வான் அம்ருத இஹ பவதி -தைத்ரியம் -3-12-7-
ப்ரஹ்மத்தை அறிந்தவன் இங்கேயே முக்தனாகிறான் -மலர்ந்த ஞானம் உடையவன் ஆகிறான்

தமேவம் விதித்வாதி ம்ருத்யு மேதி நாந்ய  பந்தா அயனாத வித்யதே – -ஸ்வேதாஸ் -3-8—6-15
ப்ரஹ்மத்தை அறிந்தவன் வேதத்தைக் கடக்கிறான் -வேறு மார்க்கம் இதற்கு இல்லை
ப்ருதக் ஆத்மாநம் ப்ரேரிதாரம் ச மத்வா ஜுஷ்டஸ் ததஸ்தேந அம்ருதத்வமேதி-ஸ்வேதாஸ்வரம் -1-7-

ஜீவாத்மாவும் பரமாத்மாவும் வெவ்வேறானவர்கள் என்று அறிந்தவன் அத்தகைய ஞானம் காரணமாகவே பரமாத்மாவின் ப்ரீதிக்கு இலக்காகி மோக்ஷம் அடைகிறான்
இத்யாதீ நி

————-

கர்ம விசார நைர பேஷ்யா சங்கா -ஸமாதாநே

நநு ச
ஸ அங்க வேத்ய அத்யயநாத் ஏவ கர்மணாம் ஸ்வர்க்காதி பலத்வம் -ஸ்வர்க்கா தீநாம் ச ஷயித்வம்
ப்ரஹ்ம உபாஸனஸ்ய அம்ருதத்வ பலத்வம் ச ஞாயத ஏவ
அநந்தரம் முமுஷுர் ப்ரஹ்ம ஜிஞ்ஞாஸாயாம் ஏவ ப்ரவர்த்ததாம்
கிமர்த்த தர்ம விசார அபேஷா
ஏவம் தர்ஹி சரீரிக மீமாம்ஸாயாம் அபி ந ப்ரவர்த்ததாம் -ஸ அங்க அத்யயநாத் ஏவ க்ருத்ஸ்னஸ்ய ஞாதத்வாத்
ஸத்யம் ஆபாத ப்ரதீதிர் வித்யத ஏவ தாதாபி நியாய அனுக்ருஹீதஸ்ய
வாக்யஸ்ய அர்த்த நிஸ்சாய கத்வாத் ஆபாத ப்ரதீதோ அப்யர்தஸ் ஸம்சய விபர்யயவ் நாதி வர்த்ததே
அதஸ் தன் நிர்ணயாய வேதாந்த வாக்ய விசார கர்தவ்ய இதி சேத்
ததைவ தர்ம விசாரோ அபி கர்தவ்ய இதி பஸ்யது பவான்

இதி ஸ விமர்ச பூர்வாச்சார்ய ஸம்மத அத்யாய ஸூத்ர அக்ஷர வியாக்யா கட்ட

———-

லகு பூர்வ பக்ஷம்
சாதன சதுஷ்ட்ய பூர்வ வ்ருத்தத்வ ப்ரதிபாதநாய பூமிகா
நநு ச
ப்ரஹ்ம ஜிஞ்ஞாஸா யதேவ நியமேன அபேக்ஷதே ததேவ பூர்வ வ்ருத்தம் வக்தவ்யம்-
ந தர்ம விசார அபேஷா ப்ரஹ்ம ஜிஞ்ஞாஸாயா அதீத வேதாந்தஸ்ய அநதிகத கர்மணோ அபி வேதாந்த வாக்யார்த்த விசார உபபத்தே

கர்ம அங்க ஆஸ்ரயாணி உத்கீதாதி உபாஸனாத் யத்ரைவ சிந்த்யந்தே
தத நதிகத கர்மணோ ந ஸக்யம் கர்த்தும் இதி சேத்

உத்கீதம் -பிரணவ உபாஸனை -மேல் 3 அத்யாயம் விளக்கும்

கர்மணோ ஞான அங்கத்வம்
அநபிஜ்ஜோ பவான் சாரீரிக ஸாஸ்த்ர விஞ்ஞானஸ்ய
அஸ்மின் சாஸ்த்ரே அநாத் யவித்யா க்ருத விவித பேத தர்சன (அறிவு அறிபவன் அறியப்படும் பொருள் மூன்றும் வேறே வேறே மயக்கம் )-நிமித்த ஜென்ம ஜரா மரணாதி சாம்சாரிக துக்க சாகர நிமக்நஸ்ய-நிகில துக்க மூல மித்ய அஞ்ஞான நிபர்ஹாணாய
ஆத்ம ஏகத்வ விஞ்ஞானம் ப்ரதிபாதயிஷிதம்
அஸ்ய ஹி பேத அவலம்பி கர்ம ஞானம் க்வ உப யுஜ்யதே(பேதங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட கர்மங்களால் என்ன பயன் -உபத்ரமாகவும் இருக்குமே)
ப்ரத்யுத வ்ருத்தமேவ உத் கீதாதி விசாரஸ்து கர்ம சேஷ பூத ஏவ ஞான ரூபத்வா விசேஷாதி ஹைவ க்ரியதே
ஸ து ந ஸாஷாத் சங்கத
அதோ யத் ப்ரதாநம் ஸாஸ்த்ரம் தத் அபேக்ஷிதம் ஏவ பூர்வ வ்ருத்தம் கிமபி வக்தவ்யம்

பாடம் -தத் அபேக்ஷிதம் ச கர்ம விஞ்ஞானம் ஏவ கர்ம சமுச்சித அஞானாத் அபவர்க ஸ்ருதே(உண்மையே அபவர்க்கம் மோக்ஷம் -கர்மத்துடன் சேர்ந்த ஞானத்தாலேயே சுருதி சொல்லுமே )
வஹ்யதி ச ஸர்வ அபேஷா ச யஞ்ஞாதி ஸ்ருதேர் அஸ்வவத்(ப்ரஹ்ம ஸூ -3-4-27) இதி
அபேக்ஷிதே ச கரமணி அஞ்ஞாதே கேந சமுச்சய கேந நேதி விபாகோ ந ஸக்யதே ஞாதும்
அதஸ்த தேவ பூர்வ வ்ருத்தம்

கர்மணோ மோக்ஷ விரோதித்வம்
(நைதத் -)ந ஏதத்-யுக்தம்
ஸகல விசேஷ ப்ரத்யநீக சின் மாத்ர ப்ரஹ்ம விஞ்ஞாநாத் ஏவ அவித்யா நிவ்ருத்தே(நிர் விசேஷம் -சின் மாத்ரம் -அவித்யை -மூன்றும் காட்டி அத்வைதி சித்தாந்தம்–விஜாதீய ஸஜாதீய ஸ்வகத பேதங்கள்-இல்லாததால் ஏகம் ஏவம் அத்விதீயம் நிர் வசனீயம் -அறிவு மட்டுமே அறிபவனோ அறியப்படும் பொருளோ இல்லாமல் சீன மாத்திரம் -அவித்யை -அபாவம் ஞானம் இல்லாததைக் குறிக்காமல் -ஞானம் வருவதற்கு முன் இருக்கும் நிலை -ஞானம் வந்தபின்பு நிலை மாறும் -இல்லாத ஒன்றா இருக்கும் ஒன்றா சொல்ல முடியாமல் அநிர்வசனீயம்  ) அவித்யா நிவ்ருத்திர் ஏவ ஹி மோக்ஷ
வர்ணாஸ்ரம விசேஷ ஸாத்ய சாதந இதி கர்தவ்யதாத் யநந்த விகல்ப்ப ஆஸ்பதம் கர்ம
ஸகல பேத தர்சன நிவ்ருத்தி ரூப அஞ்ஞான நிவ்ருத்தே கதமிவ ஸாதனம் பவேத்
ஸ்ருத யஸ்ய கர்மணாம் அநித்ய பலத்வேந மோக்ஷ விரோதித்வம்
ஞானஸ் யைவ மோக்ஷ சாதனத்வம் ச தர்சயந்தி

அந்தவ தேவாஸ்ய தத் பவதி -ப்ரு -3-8-10-(கர்மங்களால் அடையப்படும் உலகம் முடிவுள்ளதாகவே உள்ளது)
தத்யதேஹ கர்ம சிதோ லோக ஷீயதே ஏவமேவ முத்ரா புண்ய சிதோ லோக ஷீயதே -சாந்தோக்யம் -8-1-6-(இந்த உலகில் விவசாயம் போன்ற கர்மங்களால் சேகரிக்கப்பட்ட நெல் போன்ற பலன்கள் எவ்விதம் நாசம் அடைகின்றனவோ அதே போலவே புண்ணியங்களால் சம்பாதிக்கப்பட்ட ஸ்வர்க்காதி பலன்களும் அழிந்து போகின்றன )
ப்ரஹ்ம வித் ஆப் நோதி பரம் -தைத்ரியம்-2-1-1-(ப்ரஹ்மத்தை அறிந்தவன் ப்ரஹ்மத்தை அடைகிறான் )
ப்ரஹ்ம வேத ப்ரஹ்ம ஏவ பவதி -முண்டகம் -3-2-9-(ப்ரஹ்மத்தை அறிந்தவன் ப்ரஹ்மமாகவே ஆகிறான்)
தமேவ விதத்வாத் அதி ம்ருத்யு மேதி -ஸ்வேதாஸ் –3-8-(ப்ரஹ்மத்தை அறிந்து கொண்டு அவித்யையைக் கடக்கிறான் )
இத்யாத்யா

ஞான கர்மா சமுச்சய வாதி நிராச
யதபிசேத முக்தம் யஞ்ஞாதி கர்ம அபேஷா வித்யேதி –தத் வஸ்து விரோதாத்
ஸ்ருத் யக்ஷர பர்யா லோசநாய ச அந்த கரண நைர்மல்ய த்வாரேண
விவிதஷ உத் பத்தா வுபயுஜ்யதே ந பலோத் பத்தவ் விவிதிஷந்தி இதி ஸ்ரவணாத்(அந்தக்கரணம் தூய்மையாக்கி ப்ரஹ்மம் பற்றி அறிய ஆசையைத் தூண்டும் ஒழிய நேராக மோக்ஷ பலனுக்கு உதவுவது இல்லை )
விவிதி ஷாயாம் ஜாதாயாம் ஞான உத்பத்தவ் ஸமாதீநாம் ஏவ அந்தரங்க உபாயதாம் ஸ்ருதி ரேவாஹ
சாந்தோ தாந்த உபரதஸ் திது ஷுஸ் ஸமாஹிதோ பூத்வா ஆத்மன்யே வா ஆத்மாநம் பஸ்யேத் -ப்ருகு -4-4-23-(புற இந்திரியங்கள் மற்றும் மனத்தை ஒடுக்கியவனாகவும் -உலக விஷயங்களில் இருந்து விடுபட்டவனாகவும் பொறுமை கொண்டவனாகவும் த்யானம் செய்பவனாகவும் இருந்தபடியே தனது ஆத்மாவில் பரமாத்மாவை காண்பானாக )
இதி

வாக்ய ஜன்ய ஞானாத் அவித்யா நிவ்ருத்தி
ததேவம் ஜன்மாந்தர ஸதா அனுஷ்டிதா நபி ஸம்ஹித பல விசேஷ கர்ம ம்ருதிதக ஷாயஸ்ய
விவிதிஷ உத் பத்தவ் ஸத்யாம்

(மஹா வாக்ய ப்ரமாணங்களைக் காட்டுகிறார் மேல் )ஸதேவ ஸோம்ய இதம் அக்ர ஆஸீத் ஏகமேவ அத்விதீயம்-சாந்தோக்யம் -6-2-1
ஸத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்ம-தைத்ரியம் -2-1-1
அயமாத்மா ப்ரஹ்ம-ப்ரு -2-5-9-
தத்வமஸி-சாந்தோக்யம் -6-8-7
இத்யாதி வாக்ய ஜன்ய ஞானாத் அவித்யா நிவர்த்ததே

அவித்யா நிவர்த்தக ஞான ஸஹ காரீணி-வாக்யார்த்த ஞான உப யோகீநி ச ஸ்ரவண மனன நிதித்யாஸ நாதி

ஸ்ரவணம் நாம வேதாந்த வாக்யானி ஆத்ம ஏகத்வ வித்யா ப்ரதி பாதகாநீதி தத்வ தர்ஸி ந ஆசார்யாத் நியாய யுக்தார்த்த க்ரஹணம் —

ஏவம் ஆச்சார்ய உப திஷ்டஸ்ய அர்தஸ்ய ஸ்வாத்மன் யேவமேவ யுக்தமிதி ஹேதுத ப்ரதிஷ்டாபநம் மனநம்

ஏதத் விரோதி அநாதி பேத வாசனா நிரஸநாய அஸ்ய ஏவார்தஸ்ய அனவரத பாவநா நிதித்யாஸநம்

சாரீரிக பூர்வ வ்ருத்த நிகமனம்
ஸ்ரவணாதி பிர் நிரஸ்த ஸமஸ்த பேத வாஸநஸ்ய வாக்யார்த்த ஞானம் அவித்யாம்
நிவர்த்தயதீத் யேவம் ரூபஸ்ய ஸ்ரவணஸ்ய அவஸ்ய அபேக்ஷித மேவ பூர்வ வ்ருத்தம் வக்தவ்யம்

தச்ச
1-நித்ய அநித்ய வஸ்து விவேக 2-சம தமாதி சாதன ஸம்பத் 3-இஹா முத்ர பல போக விராக
4-முமுஷுத்வம் சேத் யேதத் சாதன சதுஷ்ட்யம்(ப்ரஹ்ம ஞானம் உண்டாக ஆசை ஏற்பட இந்த நான்கும் முன்பு வேண்டியவை -கர்ம மீமாம்ஸை அல்ல என்பர் )
அநேந விநா ஜிஞ்ஞாஸ அநுப பத்தே
அர்த்த ஸ்வ பாவாதே வேதமேவ பூர்வ வ்ருத்தம் இதி ஞாயதே

பந்த தத் காரண -தன் நிவர்த்தகா நாம் நிகமனம்
ஏதத் யுக்தம் பவதி ப்ரஹ்ம ஸ்வரூப ஆச்சாதிக அவித்யா மூலம் அபாரமார்த்திகம் பேத தர்சனம் ஏவ பந்த மூலம்
பந்தஸ் ச அபாரமார்த்திகஸ் ஸ ச மூலோ அபாரமார்த்திகத்வாத் ஏவ ஞானேந ஏவ நிவர்த்யதே
நிவர்த்தகம் ச ஞானம் தத்வமஸி இத்யாதி வாக்ய ஜன்யம்
தஸ்ய ஏதஸ்ய வாக்ய ஜன்யஸ்ய ஞானஸ்ய ஸ்வரூப உத்பத்தவ் கார்யே வா கர்மணோ ந உப யோக
விவிதிஷாயாம் ஏவ து கர்மணாம் உப யோக
ச ச பாப மூல ரஜஸ் தமோ நிபர்ஹாண த்வாரேண ஸத்வ விவ்ருத்தயா பவதீதீம முபயோக மபிப் ரேத்ய ப்ராஹ்மணா விவிதிஷந்தி இத் யுக்தமிதி

அத கர்ம ஞானஸ்ய அநுப யோகாத் உக்தமேவ சாதன சதுஷ்ட்யம் பூர்வ வ்ருத்த்ம் இதி வக்தவ்யம்

இதி லகு பூர்வ பக்ஷம்

ப்ருஹதாரண்ய உபநிஷத்துக்கு சங்கர பாஷ்யத்தில் உள்ளவற்றைத் தொகுத்து இங்கு அருளிச் செய்துள்ளார்

————–

லகு ஸித்தாந்தம்

வாக்யார்த்த ஞானஸ்ய மோக்ஷ ஹேதுத்வம் ஸாஸ்த்ர ப்ரத்யக்ஷ விருத்தம்

அத்ரோச்யதே -யத் யுக்தம் அவித்யா நிவ்ருத்தி ரேவ மோக்ஷ ஸா ச ப்ரஹ்ம விஞ்ஞான தேவ பவதி இதி ததப் யுபகம்யதே
அவித்யா நிவ்ருத்தயே வேதாந்த வாக்யைர் விதித்ஸிதம் ஞானம் கிம் ரூபம் இதி விவேச நீயம்
கிம் வாக்யாத் வாக்யார்த்த ஞான மாத்திரம் -உத -(அல்லது)தன் மூலம் உபாஸநாத் மகம் ஞானம் இதி- ந தாவத் வாக்ய ஜன்யம் ஞானம் தஸ்ய விதாந மந்தரேணாபி வாக்ய தேவ ஸித்தே தாவன் மாத்ரேண அவித்யா நிவ்ருத் யநு பலப்தேஸ் ச

ந ச வாஸ்யம் பேத வாஸநாயாம் அநிரஸ்தாயாம் வாக்யம் அவித்யா நிவர்த்தகம் ஞானம் ந ஜனயதி ஜாதோபி ஸர்வஸ்ய ஸஹ ஸைவ பேத ஞான அநிவ்ருத்திர் ந தோஷாயா
சந்தரை கத்வே ஞாதே அபி த்வி சந்த்ர ஞான அநிவ்ருத்தி வத்
அநிவ்ருத்தம் அபி சின்ன மூலத்வேன ந பந்தாய பவதி -இதி
ஸத்யாம் சாமக்ர்யாம் ஞான அநுத்பத் யநுபபத்தே ஸத்யாமபி விபரீத வாஸனாயாம் ஆப்த உபதேஸ லிங்காதிபி பாதக ஞான உத்பத்தி தர்ஸனாத்

ஸத்யபி வாக்யார்த்த ஞானே அநாதி வாஸனயா மாத்ரயா பேத ஞானம் அனுவர்த்தன இதி பவதா ந ஸக்யதே வக்தும்
பேத ஞான சாமக்ர்யா அபி வாசனாயா மித்யா ரூபத்வேந ஞான யுத் பத்த்யைவ நிவ்ருதத்வாத்
ஞான யுத் பத்தாவபி மித்யா ரூபாயாஸ் தஸ்யா அநி வ்ருத்தவ் நிவர்த்தக அந்தரா பாவாத் கதாசிதாபி ந அஸ்யா வாஸநாயா நிவ்ருத்தி

வாஸனா கார்யம் பேத ஞானம் சின்ன மூல மத ச அனு வர்த்தத இதி பாலித பாஷிதம்

அத்யாஸம் -சங்கர பாஷ்யத்தில் ஒரே பக்கம்
அதுக்கு விரிவான பாஷ்யம் பலர் எழுதி உள்ளார்
அஸ்மத் யுஷ்மத் -நீ நான் -அறிவு அறியப்படும் பொருள் -அறிபவன் -பல ஆத்மாக்கள்
அவித்யா -பேத வாஸனை -தொடர்ந்த எண்ணங்கள்
வேதாந்த வாக்கியங்கள் -அவித்யை விலக்கி -ஞானம் உண்டாகிறது
அநாதி கால பேத வாஸனை -சிறுபிள்ளைபோல் தொடரும்
த்வி சந்த்ர ஞானாதவ் து பாதக ஸந்நிதா அபி மித்யா ஞான ஹேதோ
பரமார்த்த திமிராதி தோஷஸ்ய (கண் புரை நோயால்)ஞான பரத்யத்வா பாவேநாவி நஷ்டத்வாத் மித்யாஞ் ஞான அநிவ்ருத்தி அவிருத்தா(முரண்பாடு இல்லையே )
ப்ரபல பிரமாண பாதித்தத்வேந பயாதி கார்யம் து நிவர்த்ததே(கயிறு பாம்பு -அறிந்ததும் பயம் போகிறதே )

அத்வை தரீத்யா ஞான உத்பத்தி அனுப பத்தி
அபி ச
பேத வாஸன நிரசன த்வாரேண ஞான யுத் பத்தி மப் யுகச்சதாம் கதாசிதபி ஞான உத்பத்திர் ந ஸேத்ஸ்யதி பேத வாஸனாயா அநாதி கால உப சிதத்வேந அபரிமிதத்வாத் தத் விரோதி பாவனாயாஸ் ச அல்பத்வாதநயா தன் நிரசன அனுப பத்தே

அபவர்க சாதநீ பூத ஞான ஸ்வரூபம்
அதோ வாக்யார்த்த ஞாநாத் அந்நியத் ஏவ த்யான உபாஸனாதி ஸப்த வாஸ்யம் ஞானம் வேதாந்த வாக்யைர் விதித்ஸிதம்
ததா ச ஸ்ருதய 1-விஞ்ஞாய ப்ரஞ்ஞாம் குர்வீத -ப்ரு -4-4-21-(அவனை அறிந்து தியானத்தைக் கைக்கொள்ளுவாயாக )
2-அநு வித்ய விஜா நாதி -சாம் -8-12-6-(அவனை உணர்ந்த பின்பு அறிகிறான் )
3-ஓம் இத்யேவ ஆத்மாநாம் த்யாயத-முண்டகம் -2-2-6(ஓம் என்ற ஆத்மாவைத் தியானிப்பாயாக )
4-நிசாய்ய தம் ம்ருத்யு முகாத் ப்ரமுச்யதே -கட -3-15-(அவனைக் கண்டபின்பு மரண தேவதையின் முகத்தில் இருந்து விடுபடுகிறான் )5-ஆத்மாநம் ஏவ லோகம் உபா ஸீதயோ-ப்ரு -1-4-15-(இந்த லோகமானது ஆத்மாவையே உபாசிக்கக் கடவது )
6-ஆத்மா வ அரே த்ரஷ்டவ்யஸ் ஸ்ரோதவ்யோ மந்தவ்யோ நிதித்யாஸிதவ்யப்ரு-2-4-5-(அந்த ஆத்மாவானது காணத்தக்கது -கேட்கத்தக்கது மனனம் பண்ணத்தக்கது -த்யானிக்கப்பட வேண்டியது )-7-ஸோ அன்வேஷ்டவ் யஸ் ஸ விஜிஜ்ஞாஸி தவ்ய-சாந்தோக்யம் -8-7-1-(அந்த ஆத்மாவே தேடத் தக்கதாயும் விரும்பத் தக்கதாயும் உள்ளது)இத்யேவமாத்ய

அபவர்க்க ஸாதனம் ச ஞானம் த்யான ரூபம்
அத்ர நிதித்யாஸி தவ்ய இத்யாதிந ஏகார்த்யாத் (ப்ரஹ்மத்தைப் பற்றியே த்யானம் பண்ண வேண்டும் என்ற ஒரே த்யான விதி அனைத்து ஸ்ருதிகள் ஸித்தம் )அநு வித்ய விஜா நாதி-சாந்தோக்யம் -8-12-6-(அவனை உணர்ந்த பின்பு அறிகிறான் )விஞ்ஞாய ப்ரஞ்ஞாம் குர்வீத-ப்ரு -4-4-21- (அவனை அறிந்து த்யானத்தைக் கைக் கொள்ளுவாயாக )
இத்யேவமாதி பிர் வாக்யார்த்த ஞானம்
த்யான உபகாரத்வாத் அநு வித்ய விஞ்ஞாய இத்ய நூத்ய ப்ரஞ்ஞாங் குர் வீத விஜா நாதி இதி த்யானம் விதீ யதே(த்யானத்தையே வெளிப்படுத்தும் -ஞானம் தியானத்துக்கு உதவும் -ஞானம் அவஸ்யம் என்று காட்டும் )
ஸ்ரோதவ்ய இதி ஸ அனுவாத –ஸ்வாத்யா யஸ் யார்த பரத்வேந அதீதவேத புருஷ
ப்ரயோஜன வதர்தாவ போதித்தவ தர்சநாத் –தன் நிர்ணயாய ஸ்வயமேவ ஸ்ரவணே ப்ரவர்த்தன இதி ஸ்ரவணஸ்ய ப்ராப்தத்வாத்
ஸ்ரவண ப்ரதிஷ்டார் தத்வான் மந நஸ்ய மந்தவ்ய இதி ச அனுவாத
தஸ்மாத் த்யானமேவ விதீயதே வஹ்யதி ச ஆவ்ருத்தி ரஸ க்ருதுபதேசாத் (ப்ரஹ்ம ஸூத் -4-1-1)இதி(கேட்ப்பதும் மனனம் பண்ணுவதும் அனுவாதம் தியானமே விதிக்கப்படுகிறது)

த்யாநஸ்ய வேதன உபாஸன மகத்வம்
ததித மபவர்க உபாய தயா விதித் ஸிதம் வேதனம் உபா ஸனம் இத் யவகம்யதே
வித் யுபாஸ்யோர் வியதிகரேண உபக்ரம உப ஸம்ஹார தர்சநாத் -(வேதனம் -ஞானம் உபாஸனம் இரண்டுமே சொல்லப்படுகின்றன )மநோ ப்ரஹ்மேத் யுபாஸீத(சாந்தோ -3-18-1) (மனதை ப்ரஹ்மமாக உபாஸிக்கக் கடவன் )
இத்யத்ர பாதி ச தபதி ச கீர்த்யா யஸஸா ப்ரஹ்ம வர்ஸநேந ய ஏவம் வேத (சாந்தோ -3-18-1) (யார் இப்படி அறிகிறானோ அவன் புகழாலும் மேன்மையாலும் தேஜஸ்ஸாலும் ப்ரகாசமாக உள்ளான் )ந ஸ வேத அக்ருத்ஸ்நோ ஹி ஏஷ —ஆத்மா இதி ஏவம் உபாஸீத(ப்ரு -1-4-7-)(அவன் பூர்ணனாக இல்லாததால் முழுவதும் அறியவில்லை –ஆத்மா என்றே உபாஸிப்பனாக )
யஸ் தத்வேத யத்ஸ வேத ஸ மயா ஏதத் உக்த (சாந்தோ 7-1-7)(யார் ப்ரஹ்மத்தை அறிவானோ -எந்தப் ப்ரஹ்மம் தன்னை அறிந்தவனை அறியுமோ -அப்படிப்பட்ட இருவரையும் குறித்து உனக்கு உரைக்கப்பட்டது )
இத்யத்ர அநும ஏதம் பகவதோ தேவதாம் ஸாதி யாம் தேவதாம் உபாஸதே (சாம் -4-2-2)-(பகவானே -இங்கு ஆச்சார்யரே என்றபடி -எந்த தேவதையை நீங்கள் உபாஸிக்கிறீரோ அதனை எனக்கும் உபதேஸிப்பீராக) இதி

த்யா நஸ்ய த்ருவ அநு ஸ்ம்ருதி -தர்சன ரூபதா
த்யாநம் ச தைல தாராவத் அவிச்சின்ன ஸ்ம்ருதி ஸந்தான ரூபம் –த்ருவா ஸ்ம்ருதி
ஸ்ம்ருதி லம்பே ஸர்வ க்ரந்தீ நாம் விப்ர மோக்ஷ -(சாந்தோ -7-26-2-)இதி
த்ருவாயாஸ் ஸ்ம்ருதேர் அபவர்க உபாயாத்வ ஸ்ரவணாத்
ஸா ச ஸ்ம்ருதிர் தர்சன ஸாமாநாகாரா– பித்யதே ஹ்ருதயஸ் க்ராந்தி சித்யந்தே ஸர்வ ஸம்சயா ஷீயந்தே ச ஸ்ய கர்மாணி தஸ்மிந் த்ருஷ்டே பராவரே -(முண்டக -2-2-8)(அந்த உயர்ந்த வஸ்துவைக் கண்டவுடன் இதயத்தில் உள்ள அனைத்து முடிச்சுகளும் அவிழ்கின்றன -அனைத்து சந்தேகங்களும் தகர்கின்றன -அனைத்துக் கர்மங்களும் அழிகின்றன )இத் அனேந ஏகார்த்யாத்
ஏவம் ச சதி ஆத்மா வா அரே த்ருஷ்டவ்ய ப்ரு -2-4-5-(ஆத்மாவானது காணப்பட வேண்டும் )
இத்ய நேந நிதித்யாஸ நஸ்ய தர்சன சாமாநாகாரதா விதீயதே
பவதி ச ஸ்ம்ருதேர் பாவநா ப்ரகர்ஷாத் தர்சன ரூபதா
வாக்ய காரேண (டங்கர்)ஏதத் ஸர்வம் பிரபஞ்சிதம் -வேதனம் உபாஸனம் ஸ்யாத் தத் விஷயே ஸ்ரவணாத் இதி

ஸர்வாஸூப நிஷத்ஸூ மோக்ஷ சாதனதயா விகிதம் வேதனம் உபாஸனம் இத்யுக்தம்
ஸக்ருத் ப்ரத்யயம் குர்யாச் சப்தார் தஸ்ய க்ருதத்வாத் ப்ரயாஜாதி வத் இதி பூர்வ பக்ஷம் க்ருத்வா (யஜ்ஞத்தின் அங்கமாக உள்ள ப்ரயோஜம்(ப்ரயாகம் முதலிலும் ஹவிஸ் இறுதியிலும் செய்வது ) -ஒருமுறை மட்டும் செய்யப்படுவது போலே வேதனமும் ஒருமுறையே போதுமானது என்று சொல்வீர்கள் ஆனால் )ஸித்தம் தூபாஸந சப்தாத் இதி வேதநம ஸக்ருதா வ்ருத்தம் மோக்ஷ ஸாதனம் இதி நிர் ணீதம்
உபாஸனம் ஸ்யாத் த்ருவ அநு ஸ்ம்ருதே தர்சனான் நிர்வாசனாச் ச இதி தஸ்யைவ வேதநஸ்ய உபாஸன ரூபஸ்ய அஸக்ருத் ஆவ்ருத்தஸ்ய த்ருவா அநு ஸ்ம்ருதிதவம் உப வர்ணிதம்

ஸேயம் ஸ்ம்ருதிர் தர்சன ரூபா ப்ரதிபாதிதா -தர்சன ரூபதா ச ப்ரத்யக்ஷ தாபத்தி-

அபவர்க சாதநீ பூதஸ் ஸ்ம்ருதி கதம் வைஸிஷ்ட்யம்

ஏவம் ப்ரத்யக்ஷ தாபன்நாம் அபவர்க்க சாதன பூதாம் ஸ்ம்ருதிம் விசி நிஷ்டி -நாயமாத்மா ப்ரவசநேந லப்யோ ந மேதயா ந பஹுநா ஸ்ருதேந
யமே வைஷ வ்ருணுதே தேந லப்யஸ் தஸ்யைக்ஷ ஆத்மா விவருணுதே தநூம் ஸ்வாம் (முண்டக -3-2-3)-(இந்தப் பரமாத்மா மனனம் த்யானம் தொடர்ந்து கேட்ப்பது இவற்றால் மட்டும் அடையத்தக்கவன் அல்லன் -யார் ஒருவன் தன்னை அடையலாம் என்று தேர்ந்து எடுக்கிறானோ அவனால் மட்டுமே பரமாத்மா அடையத்தக்கவன் -அவனுக்கு பரமாத்மா தனது திருமேனியை வெளிப்படுத்துகிறான் )இதி
அநேந கேவல ஸ்ரவண மனன நிதித்யாஸ நாநாம் ஆத்மா ப்ராப்த் யநுபாயத்வ முக்த்வா யமே வைஷ ஆத்மா வ்ருணுதே தேநைவ லப்ய இத் யுக்தம்
ப்ரியதம ஏவ ஹி வரணீயோ பவதி யஸ்யாயம் நிரதிசய ப்ரியஸ் ஸ ஏவாஸ்ய ப்ரியதமோ பவதி
யதாயம் ப்ரியதம ஆத்மாநம் ப்ராப்நோதி ததா ஸ்வயமேவ பகவான் ப்ரியதத யிதி பகவத் ஏக யுக்தம்
தேஷாம் சதத யுக்தாநாம் பஜதாம் ப்ரீதி பூர்வகம்
ததாமி புத்தி யோகம் தம் யேந மாம் உபயாந்தி தே –(கீதை -10-10)இதி
பிரியாஹி ஞாநிநோ அத்யர்த்தமஹம் ஸ ச மம ப்ரிய (7-17) இதி ச

அதஸ் சாஷாத்கார ரூபா ஸ்ம்ருதி ஸ்மர்ய மாணாத் யர்த பிரியத்வேந ஸ்வயம் அத்யர்த்த ப்ரியா யஸ்ய ஸ ஏவ பரேணா ஆத்மநா வரணீயோ பவதீதி தேநைவ லப்யதே பர ஆத்மேத் யுக்தம் பவதி

தர்சன ஸாமானா காராயா ஸ்ம்ருதே பக்தி சப்தாபிதே யதா
ஏவம் ரூபா த்ருவாநு ஸ்ம்ருதி ரேவ பக்தி ஸப்தேந அபி தீயதே
உபாஸன பர்யாயத்வாத் பக்தி சப்தஸ்ய –அத ஏவ ஸ்ருதி ஸ்ம்ருதி அபிரேவ மபி தீயதே
தமேவ விதித்வா அதி ம்ருத்யு மேவ -(ஸ்வேதர -3-8)(அவனை அறிந்து மரணத்தைக் கடக்கிறான் )
தமேவம் வித்வான் அம்ருதம் இஹ பவதி –நான்ய பந்தா அயனாய வித்யதே (புருஷ ஸூக்தம் -தைத்ரியம் -3-12-7)
நாஹம் வேதைர் ந தபசா ந தாநேந ந ச இஜ்யயா –சக்ய ஏவம் விதோ த்ரஷ்டும் த்ருஷ்ட்வா நஸி மாம் யதா
பக்த்யா த்வ நந்யயா ஸக்ய அஹமேவம் விதோ அர்ஜுன
ஞாதும் த்ரஷ்டும் ச தத்த்வேந ப்ரவேஷ்டும் ச பரந்தப(11-53-54)
புருஷஸ் ஸ பர பார்த பக்த்யா லப்யஸ் த்வநந்யயா (8-22) இதி

பக்தேஸ் கர்மாங்க கத்வம்
ஏவம் ரூபாயா த்ருவாநு ஸ்ம்ருதேஸ் சாதநாதி யஜ்ஞ்ஞாதீநி கர்மாணீதி– யஞ்ஞாதி ஸ்ருதேரஸ் வவத் (ப்ரஹ்ம ஸூத் -3-4-27-குதிரைக்கு கடிவாளம் போல் பக்திக்கு யஜ்ஞங்கள்)இத்யபி தாஸ்யதே
யத்யபி விவித ஷந்தீதி யஞ்ஞாதயோ விவிதஷ உத் பத்தவ்விநி யுஜ் வந்தே ததாபி தஸ்யைவ
வேத நஸ்ய த்யான ரூபஸ்ய அஹ ரஹர நுஷ்டீ யமா நஸ்ய அப்யாஸா தேயாதி ஸயஸ்ய
ஆ ப்ரயாணாத் அநு வர்த்தமா நஸ்ய ப்ரஹ்ம ப்ராப்தி சாதனத்வாத் ததுத்பத்தயே ஸர்வாண் யாஸ்ரம கர்மாணி யாவஜ் ஜீவனம் அநுஷ்டேயாநி
வஹ்யதி ச ஆ ப்ரயாணாத் தத்ராபி ஹி த்ருஷ்டம் (ப்ரஹ்ம ஸூ -4-1-12-மரணகாலம் வரை உபாஸனம் இயற்றப்பட வேண்டியதாகும் )
அக்னி ஹோத்ராதி து தத் கார்யா யைவ தத் தர்சநாத் (ப்ரஹ்ம ஸூத் -4-1-17-அக்னி ஹோத்ராதிகள் வித்யா ரூபமான கர்மத்தின் பொருட்டே இயற்றப்பட வேண்டியவை )
ஸஹ காரித்வே ந ச (ப்ரஹ்ம ஸூத் -3-4-33-வித்யைக்கு உதவியாக உள்ளதால் )இத்யாதி ஷூ

த்ருவாநு ஸ்ம்ருதே சாதன சப்தக நிஷ்பாத் யத்வம்
வாக்ய காரஸ் ச(டங்கர்) த்ருவாநு ஸ்ம்ருதேர் விவேகாதிப்ய ஏவ நிஷ் பத்தி மாஹ தல்லப்கிர்
விவேக விமோக அப்யாஸ கிரியா கல்யாண அநவசாத அநுதத்தர் ஷேப்ய ஸம்பவான் நிர்வசநாச் ச –இதி

(விவேக-பகுத்து அறிவது -பொருளில் இல்லாமல் விலகி உறுதியாக நினைத்து இருப்பதே
விமோகம் துர் குணங்கள் இல்லாமை –
அப்யாஸம் தொடர்ந்த பழக்கம் –
கிரியா -சரியான செயல்கள் –
கல்யாணம் -மங்களகரமான தன்மை
அநவசாந -உறுதி குலையாமல் இருத்தல்
அநுத் தர்ஷ -சந்தோசம் காரணமாகத் துள்ளாமல் இருத்தல் –
இவற்றால் மட்டுமே கைகூடும் என்பதற்குப் பல பிரமாணங்கள் உள்ளனவே)
விவேகாதா நீம் ஸ்வரூபம் ஸ அஹ– ஜாத் யாஸ்ரய நிமித்தா துஷ்ட அந்நாத் காய ஸூத்திர் விவேக இதி-அத்ர நிர்வசனம் –ஆஹார ஸூத்தவ் ஸத்வஸ் ஸூத்திஸ் ஸத்வ ஸூத்தவ் த்ருவா ஸ்ம்ருதி -(சாந்தோ 7-29-2)இதி
விமோக காமாந் அபிஷ் வங்க -இதி
சாந்த உபா ஸீத (சாந்தோ 3-14-1)-இதி நிர்வசனம்
ஆரம்பண ஸம் ஸீலநம் புநர் புநர் அப்யாஸ -இதி நிர்வசனம் ச
ஸ்மார்த்தம் உதாஹ்ருதம் பாஷ்ய காரேண (த்ரமிட பாஷ்யகாரர் காட்டும் பிரமாணம் )–ஸதா தத் பாவ பாவித (கீதை -8-6)-இதி
பஞ்ச மஹா யஜ்ஞாத் யநுஷ்டாநம் சக்தித க்ரியா
நிர்வசனம் கிரியா வா நேக்ஷ ப்ரஹ்ம விதாம் வரிஷ்ட (முண்டகம் 3-1-4)(கிரியைகள் செய்யும் இவன் ப்ரஹ்மத்தை அறிந்தவர்களின் சிறந்தவன் )

தமேவம் வேத அநு வசநேந ப்ராஹ்மணா விவிதஷந்தி யஞ்ஜேந தாநேந தபஸா நாஸகேந (ப்ரு -4-4-22 ) (அப்படிப்பட்ட பரம புருஷனை அந்தணர்கள் யஜ்ஞம் தானம் தபஸ் உபாஸனம் போன்றவற்றால் அறிய முயல்கின்றனர் )இதி ச
ஸத்ய ஆர்ஜவ தயா தாநா அஹிம்ஸ அபித்யா கல்யாணாநி–இதி நிர்வசனம் -ஸத்யேந லப்ய (முண்ட -3-1-5 )(ப்ரஹ்ம லோகம் ஸத்யத்தினால் அடையப்படும் )தேஷா மேவைஷ விரஜோ ப்ரஹ்ம லோக(ப்ர-1-16)(தாழ்ந்தவை இல்லாத ப்ரஹ்மம் அவர்களால் அடையப்படுகிறது) —இத்யாதி
தேச கால வைகுண்யாத் சோக வஸ்த் வாத் யனு ஸ்ம்ருதேஸ் ச தஜ்ஜம் தைன்யம பாஸ்பரத்வம் மநஸோ அவசாதஇதி-தத் விபர்யயோ அநவசாத(பலவீனம் இல்லாத நிலை)
நிர்வசனம் நாயமாத்மா பல ஹீநேந லப்ய(முண்டகம் -3-2-4)(மநோ பலம் அற்றவனால் அடையப்படுபவன் அல்லன்)–இதி
தத் விபர்யயஜா துஷ்டிர் உத்தர்ஷ-இதி-தத் விபர்யயோ அநுத்தர்ஷ
அதி சந்தோஷஸ் ஸ விரோதீத் யர்த்த –நிர்வசனம் அபி -சாந்தோ தாந்த(ப்ரு -4-4-23 )(இந்திரியங்களையும் மனத்தையும் அடக்கியவனாக )–இதி

வித்யா நிஷ் பத்தே ஆஸ்ரம கர்ம அவிநாபாவிதா

ஏவம் நியத யுக்தஸ் ஆஸ்ரம விஹித கர்ம அநுஷ்டானநேந ஏவ வித்யா நிஷ்பத்திர் இத் பவதி
ததா ச ஸ்ருத்யந்த்ரம் -வித்யாம் -ச அவித்யாம் யஸ் தத்வே தோபயம் ஸஹ
அவித்யயா ம்ருத்யும் தீர்த்வோ வித்யயா அம்ருதம் அஸ்நுதே(ஈசா -2-)(வித்யை அவித்யை-இங்கு கர்மத்தைச் சொல்லும் இத்தால்- இரண்டையும் யார் அறிவானோ அவன் ப்ரஹ்மத்தை அடைகிறான் -தனது கர்மத்தினால் மரணத்தைக் கடந்து -மீண்டும் பிறவாமையைப் பெற்று-வித்யை மூலம் அம்ருதத்தை அடைகிறான் )
அத்ர அவித்யா ஸப்தாபி ஹிதம் வர்ணாஸ்ரம விஹிதம் கர்ம
அவித்யயா கர்மணா ம்ருத்யும் -ஞான யுத்பத்தி விரோதம் ப்ராசீநம் கர்ம- தீர்த்வா அபோஹ்ய வித்யயா ஞானேந அம்ருதம் ப்ரஹ்ம அஸ்நுதே– ப்ராப்நோ தீத் யர்த்த ம்ருத்யு தரண உபாய தயா ப்ரதீதா அவித்யா வித்யா இதரந் விஹிதம் கர்ம ஏவ யதோக்தம்
இயாஜ ஸோ அபி ஸூபஹுந் யஞ்ஞான் ஞாந வ்யபாஸ்ரய ப்ரஹ்ம வித்யாம் அதிஷ்டாய தர்த்தும் ம்ருத்யும் அவித்யயா -இதி (விஷ்ணு புரா -6-6-12)(கேசித்வஜர் அல்லது ஜனகர் என்பர் ப்ரஹ்ம வித்யை அறிந்தவராக அவித்யை மூலம் பூர்வ கர்மங்களை அழிக்கும் பொருட்டு பல யஜ்ஞங்களை இயற்றினார் )

ஞான விரோதி ச கர்ம புண்ய பாப ரூபம்
ப்ரஹ்ம ஞான உத்பத்தி விரோதித்வேந அநிஷ்ட பலதயா உபயோரபி பாப ஸப்த அபிதே யத்வம்
அஸ்ய ச ஞான விரோதித்வம் ஞான உத்பத்தி ஹேது பூத ஸூத்த ஸத்வ விரோதி ரஜஸ் தமோ விவ்ருத்தி த்வரேண –

பாபஸ்ய ச ஞான உதய விரோதித்வம்
ஏஷ ஏவ அஸாது கர்ம காரயதி தம் யம

ஸ்ரீ பகவத் போதாயன க்ருதாம் விஸ்தீர்ணாம் ப்ரஹ்ம ஸூத்ர வ்ருத்திம்
பூர்வாச்சார்ய ஸஞ்சிஷிபு
தன் மத அநு சாரேண ஸூத்ர அக்ஷராணி வ்யாக்யாஸ்யந்தே

அத அத ப்ரஹ்ம ஜிஜ்ஞாஸா –1-1-1-

————

ப்ரஹ்ம ஏவ ஜிஞ்ஞாஸ்யம்
அதாதோ ப்ரஹ்ம ஜிஞ்ஞாஸ
ஸுவ்த்ர பதாநாமர்த வர்ணனம்
அத்ராய மத ஸப்த அனந்தர்யே பவதி–அதஸ் ஸப்தோ வ்ருத்தஸ்ய ஹேது பாவே
அதீத ஸாங்க சசிரஸ்க வேத ஸ்யாதி கத அல்ப அஸ்த்ர பல கேவல கர்ம ஞான தயா
ஸம் ஞாதா மோக்ஷ அபிலாஷஸ்ய ஆனந்த ஸ்திர பல ப்ரஹ்ம ஜஞ்ஞாஸ ஹ்ய நந்த்ர பாவி நீ

அத் ராயம் அத ஸப்த அநந்தர்யே பவதி –அதனைத் தொடர்ந்து -கர்மங்களைக் குறித்த ஆராய்ச்சியைத் தொடர்ந்து என்றவாறு

அதஸ் ஸப்தோ வ்ருத்தஸ்ய ஹேது பாவே
அதன் காரணமாக -அந்த ஆராய்ச்சியின் காரணமாக ப்ரஹ்மத்தைப் பற்றிய ஆராய்ச்சி தொடங்குகிறது என்றவாறு

அதீத ஸ அங்க ஸ ஸிரஸ் க வேதஸ்ய –அதிகத அல்ப அஸ்திர பல கேவல
கர்ம ஞான தயா ஸஞ்ஜாத
மோக்ஷ அபிலாஷஸ்ய அநந்த ஸ்திர பல ப்ரஹ்ம ஜிஞ்ஞாஸா ஹி அனந்தர பாவிநீ

அங்கங்கள் -தலைப்பாகமான உபநிஷத்துக்களுடன் கற்கிறான்
சிஷை எழுத்து இலக்கணம் -வேத புருஷனின் மூக்கு -வியாகரணம் -சொல் இலக்கணம் -வாய் -நிருக்தம் -நிகண்டு -காதுகள்
கல்பம் -கர்மங்களைச் செய்யும் முறை -கைகள் –சந்தஸ் -பா இலக்கணம் -கால்கள் -ஜ்யோதிஷம் -கண்கள்

பலன்கள் அல்பம் அஸ்திரம் என்று அறிந்து -நிலையான ஸ்திரமான பலனாக மோக்ஷத்தில் ஆசை ஓரத்து ப்ரஹ்மம் அறிய ஆசை உண்டாகிறது

ப்ரஹ்மணோ ஜிஞ்ஞாஸ ப்ரஹ்ம ஜிஞ்ஞாஸ
ப்ரஹ்மத்தைக் குறித்து அறிய வேண்டும் என்னும் ஆசையே ப்ரஹ்ம ஜிஞ்ஞாஸாவாக்கும்

ப்ரக்ருதி ப்ரத்யயம் -ராமனுக்கு =ராமன் -கு போல் -பெயர்ச்சொல் விகுதியும் சுரந்து ஸமாஸம் கூட்டுச்சொல் -ஸமஸ்த பதம் வேற்றுமைத்தொகை சேர்த்து
ராமனை -ராமனால் –பிரித்து விக்ரஹ வாக்யங்கள்

ப்ரஹ்மண இதி கர்மாணி சஷ்ட்டி -ஆறாம் வேற்றுமையில் பயனிலைச் சொல்
ராமனுடைய ராமஸ்ய ஸம்பந்தம் -பொதுவாக -ஆனால் இங்கு பெயர்ச்சொல்லாக இல்லாமல் பயனிலையாக
இங்கு யாரைக் குறித்து -ப்ரஹ்மத்தைக் குறித்து

————

ப்ரஹ்மணோ ஜஞ்ஞாஸ ப்ரஹ்ம ஜஞ்ஞாஸப்ரஹ்மண இதி கர்மணி ஷஷ்டீ கர்த்ரு கர்மணோ கருதி (அஷ்ட -2-2-65)இதி விசேஷ விதாநாத்
யத்யபி ஸம்பந்த ஸாமான்ய பரிக்ரஹே அபி ஜிஞ்ஞாஸாயா கர்ம அபேக்ஷத்வேந கர்ம அர்த்தத்வ ஸித்தி
ததாப்யாஷேபதே ப்ராப்தாதாபிதாநிகஸ்யைவ க்ராஹ்யத்வாத் கர்மணி ஷஷ்டீ க்ருஹ்யதே
ந ச ப்ரதிபத விதாநா ஷஷ்டீ ந சமஸ்யதே
இதி கர்மணி ஷஷ்ட்யாஸ் ஸமாஸ நிஷேதஸ் சங்க நீய க்ருத்யோகா ச ஷஷ்டீ சமஸ்யதே
இதி ப்ரதி ப்ரசவ ஸத் பாவாத்

ப்ரஹ்ம ஸப்தேந ச ஸ்வ பாவதோ நிரஸ்த நிகில தோஷோ அனவதிக அதிசய அஸங்க்யேய கல்யாண குண கண புருஷோத்தம அபி கீ யதே

வந்தேறி அல்ல இயற்கையிலே உள்ளவை-

ஸர்வத்ர ப்ருஹத்வ குண யோகேந ஹி ப்ரஹ்ம ஸப்தே

ப்ருஹத்வம் ச ஸ்வரூபேண குணைஸ் ச-யத்ர அனவதிக அதிசயம் ஸோ அஸ்ய முக்யோர்த்த ஸ ச ஸர்வேஸ்வர ஏவ

ஸ்வரூபமும் ரூபமும் ஒப்பற்றகாக இருக்கும்
இன்றியமையாத தன்மை இயல்பு -ஸ்வரூபம்

அதோ ப்ரஹ்ம ஸப்தஸ் தத்ரைவ முக்ய வ்ருத்த
தஸ்மாத் அந்யத்ர தத் குண லேச யோகாத் ஓவ்பசாரிக அநேகார்த்த கல்பனா யோகாத் பகவத் சப்தவத்

தியாக ப்ரஹ்மம் -லேசம் -பாடும் திறமை ராம பக்தி -போன்றவற்றால்

தாபத்ரயா துரைரம்ருதத்வாய ஸ ஏவ ஜிஞ்ஞாஸ்ய

ஆத்யாத்மிகம் -ஆதி தெய்விகம் -ஆதி பவ்திகம்
மோக்ஷம் முத்தி விடுதலை அம்ருதம்-அவனை அறிவதே ஒரே வழி
அதஸ் ஸர்வேஸ்வர ஏவ ஜிஞ்ஞாஸ கர்ம பூதம் ப்ரஹ்ம  –ஜஞ்ஞாதும் இச்சா ஜிஞ்ஞாஸா –இச்சாயா இஷ்யமாண ப்ரதாநத்வாத் இஷ்யமாணம் ஞானம் இஹ விதீயதே

ஆசையால் அடையப்படும் பொருள் மேல் ஆசை பொதுவாக
ஆனால் இங்கு
ப்ரஹ்மத்தை அறிய வேண்டிய ஆசை ஞானம்

மீமாம்ஸ பூர்வ பாக ஜ்ஞாதஸ்ய கர்மணோ அல்ப அஸ்திர பலத்வாத்  உபரதிந பாகாவஸேயஸ்ய ப்ரஹ்ம ஞானஸ்ய  அனந்த அக்ஷய பலத்வாச் ச
பூர்வ வ்ருத்தாத் கர்ம ஞானாத் அநந்தரம் தத ஏவ ஹேதோர் ப்ரஹ்ம ஞாதவ்யம் இத் யுக்தம் பவதி

ததாஹ வ்ருத்தி கார –வ்ருத்தாத் கர்மாதிகமாத் அநந்தரம் ப்ரஹ்ம விவிதாஷா இதி

பகவத் போதாயனர் விருத்திகாரர்
வஹ்யதி ச கர்ம ப்ரஹ்ம மீமாம்ஸ யோர் ஏக ஸாஸ்த்ரீயம்(பூர்வ உத்தர மீமாம்ஸயோ –ஏக ஸாஸ்த்ரதா) ஸம்ஹிதம் ஏதத் ஸாரீரிகம் ஜைமிநீ யேந ஷோடஸ லக்ஷணேநேதி ஸாஸ்த்ர ஏகத்வ ஸித்தி இதி

ஜைமினி -16 அத்யாயம் கொண்ட பூர்வ மீமாம்ஸையுடன் இந்த 4 அத்தியாயங்கள் கோடா உத்தர ப்ரஹ்ம மீமாம்சை ஒரே ஸாஸ்த்ரம் என்கிறார்

அத ப்ரதிபாதயிக்ஷத அர்த பேதேந -ஷட்க பேதத்வ அத்யாய பேதவச் ச பூர்வ உத்தர மீமாம்ஸயோர் பேத

மீமாம்ஸா ஸாஸ்த்ரம்
அதாதோ தர்ம ஜிஞ்ஞாஸ -பூர்வ மீமாம்ஸ -1-1-1- இத்யாரப்ய(தர்மம் -கர்மம் பற்றி அறிய ஆராய்ச்சி தொடங்கும் )
அநா வ்ருத்திஸ் சப்தாத் அநா வ்ருத்திஸ் சப்தாத் -ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம் -4-4-22-
இத்யேவம் அந்தம் சங்கதி விஸேஷேண விஸிஷ்ட க்ரமம்

ததாஹி பிரதமம் தாவத் ஸ்வாத்யாயோ அத்யேதவ்ய (யஜுர் ஆரண்யகே -தைத்ரியம் ஆனந்த வல்லி -2-15)
இதி அயத்யயநேநைவ ஸ்வாத்யாய ஸப்த வாஸ்ய வேதாக்ய அக்ஷர ராஸேர் க்ரஹணம் விதீயதே

அத்யயன ஸ்வரூப ப்ரகாரவ்
தச் ச அத்யயனம் கிம் ரூபம் கதம் ச கரத்வயம் இத் யபேஷாயாம் அஷ்ட வர்ஷம் ப்ரஹ்மணம் உப நயீத தம் அத்யா பயேத் (சத பத ப்ராஹ்மணம்) இத் யநேந
ஸ்ராவண்யாம் ப்ரவ்ஷ்டபத்யாம் வா உபா க்ருத்யா யதா விதி
யுக்தஸ் சந்தாம்ஸ் யதீயீத மாஸான் விப்ரோ அர்த பஞ்சமான் (மநு ஸ்ம்ருதி )புரட்டாசி பவ்ர்ணமி தொடங்கி நாலரை மாதம் அத்யயனம் பண்ண வேண்டும்
இத்யாதி விரத நியம விசேஷ உபதேசைஸ் அபேக்ஷிதாநா வீதீ யந்தே

ஏவம் ஸத் ஸந்தான ப்ரஸூத ஸதாசார நிஷ்ட ஆத்ம குணோ பேத வேத வித் ஆசார்ய உபநீதஸ்ய விரத நியம விசேஷ யுக்தஸ்ய ஆச்சார்ய உச்சாரண அனுச்சாரண ரூபம் அக்ஷர ராஸி க்ரஹண பலம் அத்யயனம் இதயவகம்யதே

அத்யயன விதி-நியம விதி
அத்யயநம் ச ஸ்வாத்யாய ஸம்ஸ்கார ஸ்வாத்யாயோ அத்யேதவ்ய (யஜுர் ஆரண்யகம் )
இதி ஸ்வாத்யாயஸ்ய கர்மத்வ அவகமாத் ஸம்ஸ்காரா ஹி நாம கார்யாந்தர யோக்யதா கரணம்

ஸம்ஸ்கார்யத்வம் ச ஸ்வாத்யாயஸ்ய யுக்தம்
தர்ம அர்த்த காம மோக்ஷ ரூப புருஷார்த்த சதுஷ்டய தத் சாதன அவபோதித்வ ஜபாதிநா ஸ்வரூபேணாபி தத் சாதன வாச்ச ஏவம் அத்யயந விதிர் மந்த்ரவித் நியமவத் அக்ஷராஸி க்ரஹண மாத்ரே பர்ய வஸ்யதி

வேதார்த்த ஞானே ஸ்வத ப்ரவ்ருத்தி
அத்யயந க்ருஹீ தஸ்ய ஸ்வாத்யா யஸ்ய ஸ்வபாவத ஏவ ப்ரயோஜனவத அர்தாவ போதித்தவ தர்சநாத் க்ருஹீ தாத் ஸ்வாத்யாயாத்  அவகம்யமாநாந் ப்ரயோஜன வதோ அர்தாந் ஆபாததோ த்ருஷ்ட்வா தத் ஸ்வரூப ப்ரகார விசேஷ நிர்ணய
பல வேத வாக்ய விசார ரூப மீமாம்ஸா ஸ்ரவணே அதீத வேத புருக்ஷஸ் ஸ்வயமேவ ப்ரவர்த்ததே

வேதமே தானாகவே அர்த்தங்களை போதிக்கும் -அர்த்தங்கள் அறியாமலேயே மனத்தில் தோன்றுவதை அறிந்து
வேதங்களின் ஸ்வரூபம் ஸ்வ பாவம் இன்னது என்று உணர்ந்து -ஆழ்ந்த பொருளை ஆராயவே தானாகவே முயற்சி செய்கிறான் -ஆகவே மீமாம்ஸையில் இழிகிறான்

இதையே அத அதோ தர்ம ஜிஞ்ஞாஸா என்று தொடங்குகிறது –
இங்கு அத -என்று வேத அத்யயனத்துக்குப் பின்பு அதோ -வேத அத்யாயத்தினாலேயே
இங்கு மற்ற உரைகாரர்கள் வேத அர்த்தங்களையம் தனியாகக் கற்க முயல வேண்டும் என்பர்
பாஷ்யகாரரோ வேதங்களே இவற்றைப்படிப்படியாக அத்யயனம் புண்ணுபவனுக்கு உணர்த்தும் என்று அருளிச் செய்கிறார்

தத்ர கர்ம விதி ஸ்வரூபே நிரூபிதே கர்மணாம் அல்ப அஸ்திர பலத்வம் த்ருஷ்ட்வா
அத்யயன க்ருஹீத ஸ்வாத்யாய ஏக தேச உபநிஷத் வாக்யேஷு ச அம்ருதத்வ ரூப அநந்த ஸ்திர பல ஆபாத ப்ரதீதே
தந் நிர்ணய பல வேதாந்த வாக்ய விசார ரூப சாரீரிக மீமாம்ஸாயாம் அதிகரோதி

உக்தார்தஸ்ய ஸ்ருதி ஸித்ததா
ததா ச வேதாந்த வாக்யாநி கேவல கர்ம பலஸ்ய ஷயித்வம் ப்ரஹ்ம ஞானஸ்ய ச அக்ஷய பலம் ச தர்சயந்தி

தத் யதா இஹ கர்ம சிதோ லோக ஷீயதே ஏவமேவா முத்ர புண்ய சிதோ லோக ஷீயதே -சாந்தோக்யம் –8-1-7-

கர்மங்கள் மூலமாக உண்டாக்கப்பட்ட பொருள்கள் இந்த உலகத்தில் எப்படி அழி கின்றனவோ-அதே போன்று புண்ணியம் போன்றவை மூலம் பெறப்பட்ட ஸ்வர்க்கம் போலவும் அழிகின்றன
அந்த வதே வாஸ்ய தத் பவதி -ப்ருஹ -3-8-10-

கர்மங்கள் மூலம் நிலையான லோகம் முடிவுடன் கூடியதாகவே உள்ளது

ந ஹி அத்ருவை ப்ராப்யதே த்ருவம் கர்மபி -கட -2-10-

நிலையற்ற கர்மங்கள் மூலம் அதனை -நிலையான லோகத்தை -அடைய இயலாது

ப்லவா ஹி எதே அத் ருடா யஞ்ஞ ரூபா -முண்டக -1-2-7-

யஜ்ஞம் போன்ற ஓடங்கள் -சம்சாரம் என்ற சமுத்திரைத்தைக் கடந்து அக்கரை சேர்க்க வல்ல திடமானவை அல்ல

பரீஷ்ய லோகான் கர்ம சிதான் ப்ராஹ்மணோ நிர்வேத மாயாத் நாஸ்தி யக்ருத க்ருதேந
தத் விஞ்ஞாநார்த்தம் ஸ குரு மேவாபி கச்சேத் ஸமித் பாணிஸ் ஸ்ரோத்ரியம் ப்ரஹ்ம நிஷ்டம்–முண்டக -2-12-

கர்மங்கள் மூலம் அடையவல்ல லோகங்கள் குறித்து அறியும் அந்தணன் ஒருவன் அத்தகைய ஆசைகளில் இருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொள்ள வேண்டும்
நித்தியமாக அழியாதாக உள்ள ப்ரஹ்மம் நித்யம் அல்லாத அழியக்கூடிய கர்மங்களால் அடையக்கூடியது அல்ல
இத்தகைய ப்ரஹ்ம ஞானத்தை அடையும் பொருட்டு வேதங்களை அத்யயனம் செய்த அவன் தனது கையில் சேமித்து -ஆலமரத்து சுள்ளிகளை -எடுத்துக் கொண்டு வேத அத்யயனம் செய்து வரும் ப்ரஹ்மத்தைக் குறித்து நன்கு அறிந்தவருமாகிய ஆச்சார்யனை அடைய வேண்டும்

தஸ்மை ஸ வித்வான் உபாசந்நாய ஸம்யக் பிரசாந்த சித்தாயா சமான்விதாய
யேந அக்ஷரம் புருஷம் வேத ஸத்யம் ப்ரோவாச தாம் தத்வதோ ப்ரஹ்ம வித்யாம் -முண்டக -2-13-

தன்னிடம் வந்தவனும் -தன்னிடம் வணக்கம் நிறைந்தவனும் தனது மனசை அடக்கியவனும் ஆகிய சிஷ்யனுக்கு ஆச்சார்யன் செய்ய வேண்டியது என் எண்ணில்
தான் எந்த ஒரு வித்யை மூலம் ஸ்வரூபம் மற்றும் குணங்களால் மாறுபாடு இல்லாத பரமபுருஷனை அறிகின்றாரோ அத்தகைய ப்ரஹ்ம வித்யையை அந்த சிஷ்யனுக்கு நேர்மையாக -சத்தியமாக -உள்ளது உள்ளபடி -ஆர்ஜவமாக குழப்பாமல்
உபதேசிக்க வேண்டும்

ப்ரஹ்ம வித் ஆப் நோதி பரம் -தைத்ரியம் ஆனந்த-2-1-1-

ப்ரஹ்மத்தை உபாசிக்கும் ஒருவன் உயர்ந்த ப்ரஹ்மத்தை அடைகிறான்

ந புநர் ம்ருத்யவே ததேகம் பஸ்யதி ந பஸ்யோ ம்ருத்யும் பஸ்யதி ப்ரு -7-16-2-

ப்ரஹ்மத்தைக் காண்பவன் மீண்டும் மரணத்தைக் காண்பது இல்லை-மீண்டும் பிறப்பது இல்லை என்றவாறு

ஸ ஸ்வ ராட் பவதி-7-25-2-

ப்ரஹ்மத்தை உணர்ந்தவன் தானே தன்னை ஆளாகிறான் -கர்ம வஸ்யன் அல்லன் என்றவாறு
தமேவம் வித்வான் அம்ருத இஹ பவதி -தைத்ரியம் -3-12-7-
ப்ரஹ்மத்தை அறிந்தவன் இங்கேயே முக்தனாகிறான் -மலர்ந்த ஞானம் உடையவன் ஆகிறான்

தமேவம் விதித்வாதி ம்ருத்யு மேதி நாந்ய  பந்தா அயனாத வித்யதே – -ஸ்வேதாஸ் -3-8—6-15
ப்ரஹ்மத்தை அறிந்தவன் வேதத்தைக் கடக்கிறான் -வேறு மார்க்கம் இதற்கு இல்லை
ப்ருதக் ஆத்மாநம் ப்ரேரிதாரம் ச மத்வா ஜுஷ்டஸ் ததஸ்தேந அம்ருதத்வமேதி-ஸ்வேதாஸ்வரம் -1-7-

ஜீவாத்மாவும் பரமாத்மாவும் வெவ்வேறானவர்கள் என்று அறிந்தவன் அத்தகைய ஞானம் காரணமாகவே பரமாத்மாவின் ப்ரீதிக்கு இலக்காகி மோக்ஷம் அடைகிறான்
இத்யாதீ நி

————-

கர்ம விசார நைர பேஷ்யா சங்கா -ஸமாதாநே

நநு ச
ஸ அங்க வேத்ய அத்யயநாத் ஏவ கர்மணாம் ஸ்வர்க்காதி பலத்வம் -ஸ்வர்க்கா தீநாம் ச ஷயித்வம்
ப்ரஹ்ம உபாஸனஸ்ய அம்ருதத்வ பலத்வம் ச ஞாயத ஏவ
அநந்தரம் முமுஷுர் ப்ரஹ்ம ஜிஞ்ஞாஸாயாம் ஏவ ப்ரவர்த்ததாம்
கிமர்த்த தர்ம விசார அபேஷா
ஏவம் தர்ஹி சரீரிக மீமாம்ஸாயாம் அபி ந ப்ரவர்த்ததாம் -ஸ அங்க அத்யயநாத் ஏவ க்ருத்ஸ்னஸ்ய ஞாதத்வாத்
ஸத்யம் ஆபாத ப்ரதீதிர் வித்யத ஏவ தாதாபி நியாய அனுக்ருஹீதஸ்ய
வாக்யஸ்ய அர்த்த நிஸ்சாய கத்வாத் ஆபாத ப்ரதீதோ அப்யர்தஸ் ஸம்சய விபர்யயவ் நாதி வர்த்ததே
அதஸ் தன் நிர்ணயாய வேதாந்த வாக்ய விசார கர்தவ்ய இதி சேத்
ததைவ தர்ம விசாரோ அபி கர்தவ்ய இதி பஸ்யது பவான்

இதி ஸ விமர்ச பூர்வாச்சார்ய ஸம்மத அத்யாய ஸூத்ர அக்ஷர வியாக்யா கட்ட

———-

லகு பூர்வ பக்ஷம்
சாதன சதுஷ்ட்ய பூர்வ வ்ருத்தத்வ ப்ரதிபாதநாய பூமிகா
நநு ச
ப்ரஹ்ம ஜிஞ்ஞாஸா யதேவ நியமேன அபேக்ஷதே ததேவ பூர்வ வ்ருத்தம் வக்தவ்யம்-
ந தர்ம விசார அபேஷா ப்ரஹ்ம ஜிஞ்ஞாஸாயா அதீத வேதாந்தஸ்ய அநதிகத கர்மணோ அபி வேதாந்த வாக்யார்த்த விசார உபபத்தே

கர்ம அங்க ஆஸ்ரயாணி உத்கீதாதி உபாஸனாத் யத்ரைவ சிந்த்யந்தே
தத நதிகத கர்மணோ ந ஸக்யம் கர்த்தும் இதி சேத்

உத்கீதம் -பிரணவ உபாஸனை -மேல் 3 அத்யாயம் விளக்கும்

கர்மணோ ஞான அங்கத்வம்
அநபிஜ்ஜோ பவான் சாரீரிக ஸாஸ்த்ர விஞ்ஞானஸ்ய
அஸ்மின் சாஸ்த்ரே அநாத் யவித்யா க்ருத விவித பேத தர்சன (அறிவு அறிபவன் அறியப்படும் பொருள் மூன்றும் வேறே வேறே மயக்கம் )-நிமித்த ஜென்ம ஜரா மரணாதி சாம்சாரிக துக்க சாகர நிமக்நஸ்ய-நிகில துக்க மூல மித்ய அஞ்ஞான நிபர்ஹாணாய
ஆத்ம ஏகத்வ விஞ்ஞானம் ப்ரதிபாதயிஷிதம்
அஸ்ய ஹி பேத அவலம்பி கர்ம ஞானம் க்வ உப யுஜ்யதே(பேதங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட கர்மங்களால் என்ன பயன் -உபத்ரமாகவும் இருக்குமே)
ப்ரத்யுத வ்ருத்தமேவ உத் கீதாதி விசாரஸ்து கர்ம சேஷ பூத ஏவ ஞான ரூபத்வா விசேஷாதி ஹைவ க்ரியதே
ஸ து ந ஸாஷாத் சங்கத
அதோ யத் ப்ரதாநம் ஸாஸ்த்ரம் தத் அபேக்ஷிதம் ஏவ பூர்வ வ்ருத்தம் கிமபி வக்தவ்யம்

பாடம் -தத் அபேக்ஷிதம் ச கர்ம விஞ்ஞானம் ஏவ கர்ம சமுச்சித அஞானாத் அபவர்க ஸ்ருதே(உண்மையே அபவர்க்கம் மோக்ஷம் -கர்மத்துடன் சேர்ந்த ஞானத்தாலேயே சுருதி சொல்லுமே )
வஹ்யதி ச ஸர்வ அபேஷா ச யஞ்ஞாதி ஸ்ருதேர் அஸ்வவத்(ப்ரஹ்ம ஸூ -3-4-27) இதி
அபேக்ஷிதே ச கரமணி அஞ்ஞாதே கேந சமுச்சய கேந நேதி விபாகோ ந ஸக்யதே ஞாதும்
அதஸ்த தேவ பூர்வ வ்ருத்தம்

கர்மணோ மோக்ஷ விரோதித்வம்
(நைதத் -)ந ஏதத்-யுக்தம்
ஸகல விசேஷ ப்ரத்யநீக சின் மாத்ர ப்ரஹ்ம விஞ்ஞாநாத் ஏவ அவித்யா நிவ்ருத்தே(நிர் விசேஷம் -சின் மாத்ரம் -அவித்யை -மூன்றும் காட்டி அத்வைதி சித்தாந்தம்–விஜாதீய ஸஜாதீய ஸ்வகத பேதங்கள்-இல்லாததால் ஏகம் ஏவம் அத்விதீயம் நிர் வசனீயம் -அறிவு மட்டுமே அறிபவனோ அறியப்படும் பொருளோ இல்லாமல் சீன மாத்திரம் -அவித்யை -அபாவம் ஞானம் இல்லாததைக் குறிக்காமல் -ஞானம் வருவதற்கு முன் இருக்கும் நிலை -ஞானம் வந்தபின்பு நிலை மாறும் -இல்லாத ஒன்றா இருக்கும் ஒன்றா சொல்ல முடியாமல் அநிர்வசனீயம்  ) அவித்யா நிவ்ருத்திர் ஏவ ஹி மோக்ஷ
வர்ணாஸ்ரம விசேஷ ஸாத்ய சாதந இதி கர்தவ்யதாத் யநந்த விகல்ப்ப ஆஸ்பதம் கர்ம
ஸகல பேத தர்சன நிவ்ருத்தி ரூப அஞ்ஞான நிவ்ருத்தே கதமிவ ஸாதனம் பவேத்
ஸ்ருத யஸ்ய கர்மணாம் அநித்ய பலத்வேந மோக்ஷ விரோதித்வம்
ஞானஸ் யைவ மோக்ஷ சாதனத்வம் ச தர்சயந்தி

அந்தவ தேவாஸ்ய தத் பவதி -ப்ரு -3-8-10-(கர்மங்களால் அடையப்படும் உலகம் முடிவுள்ளதாகவே உள்ளது)
தத்யதேஹ கர்ம சிதோ லோக ஷீயதே ஏவமேவ முத்ரா புண்ய சிதோ லோக ஷீயதே -சாந்தோக்யம் -8-1-6-(இந்த உலகில் விவசாயம் போன்ற கர்மங்களால் சேகரிக்கப்பட்ட நெல் போன்ற பலன்கள் எவ்விதம் நாசம் அடைகின்றனவோ அதே போலவே புண்ணியங்களால் சம்பாதிக்கப்பட்ட ஸ்வர்க்காதி பலன்களும் அழிந்து போகின்றன )
ப்ரஹ்ம வித் ஆப் நோதி பரம் -தைத்ரியம்-2-1-1-(ப்ரஹ்மத்தை அறிந்தவன் ப்ரஹ்மத்தை அடைகிறான் )
ப்ரஹ்ம வேத ப்ரஹ்ம ஏவ பவதி -முண்டகம் -3-2-9-(ப்ரஹ்மத்தை அறிந்தவன் ப்ரஹ்மமாகவே ஆகிறான்)
தமேவ விதத்வாத் அதி ம்ருத்யு மேதி -ஸ்வேதாஸ் –3-8-(ப்ரஹ்மத்தை அறிந்து கொண்டு அவித்யையைக் கடக்கிறான் )
இத்யாத்யா

ஞான கர்மா சமுச்சய வாதி நிராச
யதபிசேத முக்தம் யஞ்ஞாதி கர்ம அபேஷா வித்யேதி –தத் வஸ்து விரோதாத்
ஸ்ருத் யக்ஷர பர்யா லோசநாய ச அந்த கரண நைர்மல்ய த்வாரேண
விவிதஷ உத் பத்தா வுபயுஜ்யதே ந பலோத் பத்தவ் விவிதிஷந்தி இதி ஸ்ரவணாத்(அந்தக்கரணம் தூய்மையாக்கி ப்ரஹ்மம் பற்றி அறிய ஆசையைத் தூண்டும் ஒழிய நேராக மோக்ஷ பலனுக்கு உதவுவது இல்லை )
விவிதி ஷாயாம் ஜாதாயாம் ஞான உத்பத்தவ் ஸமாதீநாம் ஏவ அந்தரங்க உபாயதாம் ஸ்ருதி ரேவாஹ
சாந்தோ தாந்த உபரதஸ் திது ஷுஸ் ஸமாஹிதோ பூத்வா ஆத்மன்யே வா ஆத்மாநம் பஸ்யேத் -ப்ருகு -4-4-23-(புற இந்திரியங்கள் மற்றும் மனத்தை ஒடுக்கியவனாகவும் -உலக விஷயங்களில் இருந்து விடுபட்டவனாகவும் பொறுமை கொண்டவனாகவும் த்யானம் செய்பவனாகவும் இருந்தபடியே தனது ஆத்மாவில் பரமாத்மாவை காண்பானாக )
இதி

வாக்ய ஜன்ய ஞானாத் அவித்யா நிவ்ருத்தி
ததேவம் ஜன்மாந்தர ஸதா அனுஷ்டிதா நபி ஸம்ஹித பல விசேஷ கர்ம ம்ருதிதக ஷாயஸ்ய
விவிதிஷ உத் பத்தவ் ஸத்யாம்

(மஹா வாக்ய ப்ரமாணங்களைக் காட்டுகிறார் மேல் )ஸதேவ ஸோம்ய இதம் அக்ர ஆஸீத் ஏகமேவ அத்விதீயம்-சாந்தோக்யம் -6-2-1
ஸத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்ம-தைத்ரியம் -2-1-1
அயமாத்மா ப்ரஹ்ம-ப்ரு -2-5-9-
தத்வமஸி-சாந்தோக்யம் -6-8-7
இத்யாதி வாக்ய ஜன்ய ஞானாத் அவித்யா நிவர்த்ததே

அவித்யா நிவர்த்தக ஞான ஸஹ காரீணி-வாக்யார்த்த ஞான உப யோகீநி ச ஸ்ரவண மனன நிதித்யாஸ நாதி

ஸ்ரவணம் நாம வேதாந்த வாக்யானி ஆத்ம ஏகத்வ வித்யா ப்ரதி பாதகாநீதி தத்வ தர்ஸி ந ஆசார்யாத் நியாய யுக்தார்த்த க்ரஹணம் —

ஏவம் ஆச்சார்ய உப திஷ்டஸ்ய அர்தஸ்ய ஸ்வாத்மன் யேவமேவ யுக்தமிதி ஹேதுத ப்ரதிஷ்டாபநம் மனநம்

ஏதத் விரோதி அநாதி பேத வாசனா நிரஸநாய அஸ்ய ஏவார்தஸ்ய அனவரத பாவநா நிதித்யாஸநம்

சாரீரிக பூர்வ வ்ருத்த நிகமனம்
ஸ்ரவணாதி பிர் நிரஸ்த ஸமஸ்த பேத வாஸநஸ்ய வாக்யார்த்த ஞானம் அவித்யாம்
நிவர்த்தயதீத் யேவம் ரூபஸ்ய ஸ்ரவணஸ்ய அவஸ்ய அபேக்ஷித மேவ பூர்வ வ்ருத்தம் வக்தவ்யம்

தச்ச
1-நித்ய அநித்ய வஸ்து விவேக 2-சம தமாதி சாதன ஸம்பத் 3-இஹா முத்ர பல போக விராக
4-முமுஷுத்வம் சேத் யேதத் சாதன சதுஷ்ட்யம்(ப்ரஹ்ம ஞானம் உண்டாக ஆசை ஏற்பட இந்த நான்கும் முன்பு வேண்டியவை -கர்ம மீமாம்ஸை அல்ல என்பர் )
அநேந விநா ஜிஞ்ஞாஸ அநுப பத்தே
அர்த்த ஸ்வ பாவாதே வேதமேவ பூர்வ வ்ருத்தம் இதி ஞாயதே

பந்த தத் காரண -தன் நிவர்த்தகா நாம் நிகமனம்
ஏதத் யுக்தம் பவதி ப்ரஹ்ம ஸ்வரூப ஆச்சாதிக அவித்யா மூலம் அபாரமார்த்திகம் பேத தர்சனம் ஏவ பந்த மூலம்
பந்தஸ் ச அபாரமார்த்திகஸ் ஸ ச மூலோ அபாரமார்த்திகத்வாத் ஏவ ஞானேந ஏவ நிவர்த்யதே
நிவர்த்தகம் ச ஞானம் தத்வமஸி இத்யாதி வாக்ய ஜன்யம்
தஸ்ய ஏதஸ்ய வாக்ய ஜன்யஸ்ய ஞானஸ்ய ஸ்வரூப உத்பத்தவ் கார்யே வா கர்மணோ ந உப யோக
விவிதிஷாயாம் ஏவ து கர்மணாம் உப யோக
ச ச பாப மூல ரஜஸ் தமோ நிபர்ஹாண த்வாரேண ஸத்வ விவ்ருத்தயா பவதீதீம முபயோக மபிப் ரேத்ய ப்ராஹ்மணா விவிதிஷந்தி இத் யுக்தமிதி

அத கர்ம ஞானஸ்ய அநுப யோகாத் உக்தமேவ சாதன சதுஷ்ட்யம் பூர்வ வ்ருத்த்ம் இதி வக்தவ்யம்

இதி லகு பூர்வ பக்ஷம்

ப்ருஹதாரண்ய உபநிஷத்துக்கு சங்கர பாஷ்யத்தில் உள்ளவற்றைத் தொகுத்து இங்கு அருளிச் செய்துள்ளார்

————–

லகு ஸித்தாந்தம்

வாக்யார்த்த ஞானஸ்ய மோக்ஷ ஹேதுத்வம் ஸாஸ்த்ர ப்ரத்யக்ஷ விருத்தம்

அத்ரோச்யதே -யத் யுக்தம் அவித்யா நிவ்ருத்தி ரேவ மோக்ஷ ஸா ச ப்ரஹ்ம விஞ்ஞான தேவ பவதி இதி ததப் யுபகம்யதே
அவித்யா நிவ்ருத்தயே வேதாந்த வாக்யைர் விதித்ஸிதம் ஞானம் கிம் ரூபம் இதி விவேச நீயம்
கிம் வாக்யாத் வாக்யார்த்த ஞான மாத்திரம் -உத -(அல்லது)தன் மூலம் உபாஸநாத் மகம் ஞானம் இதி- ந தாவத் வாக்ய ஜன்யம் ஞானம் தஸ்ய விதாந மந்தரேணாபி வாக்ய தேவ ஸித்தே தாவன் மாத்ரேண அவித்யா நிவ்ருத் யநு பலப்தேஸ் ச

ந ச வாஸ்யம் பேத வாஸநாயாம் அநிரஸ்தாயாம் வாக்யம் அவித்யா நிவர்த்தகம் ஞானம் ந ஜனயதி ஜாதோபி ஸர்வஸ்ய ஸஹ ஸைவ பேத ஞான அநிவ்ருத்திர் ந தோஷாயா
சந்தரை கத்வே ஞாதே அபி த்வி சந்த்ர ஞான அநிவ்ருத்தி வத்
அநிவ்ருத்தம் அபி சின்ன மூலத்வேன ந பந்தாய பவதி -இதி
ஸத்யாம் சாமக்ர்யாம் ஞான அநுத்பத் யநுபபத்தே ஸத்யாமபி விபரீத வாஸனாயாம் ஆப்த உபதேஸ லிங்காதிபி பாதக ஞான உத்பத்தி தர்ஸனாத்

ஸத்யபி வாக்யார்த்த ஞானே அநாதி வாஸனயா மாத்ரயா பேத ஞானம் அனுவர்த்தன இதி பவதா ந ஸக்யதே வக்தும்
பேத ஞான சாமக்ர்யா அபி வாசனாயா மித்யா ரூபத்வேந ஞான யுத் பத்த்யைவ நிவ்ருதத்வாத்
ஞான யுத் பத்தாவபி மித்யா ரூபாயாஸ் தஸ்யா அநி வ்ருத்தவ் நிவர்த்தக அந்தரா பாவாத் கதாசிதாபி ந அஸ்யா வாஸநாயா நிவ்ருத்தி

வாஸனா கார்யம் பேத ஞானம் சின்ன மூல மத ச அனு வர்த்தத இதி பாலித பாஷிதம்

அத்யாஸம் -சங்கர பாஷ்யத்தில் ஒரே பக்கம்
அதுக்கு விரிவான பாஷ்யம் பலர் எழுதி உள்ளார்
அஸ்மத் யுஷ்மத் -நீ நான் -அறிவு அறியப்படும் பொருள் -அறிபவன் -பல ஆத்மாக்கள்
அவித்யா -பேத வாஸனை -தொடர்ந்த எண்ணங்கள்
வேதாந்த வாக்கியங்கள் -அவித்யை விலக்கி -ஞானம் உண்டாகிறது
அநாதி கால பேத வாஸனை -சிறுபிள்ளைபோல் தொடரும்
த்வி சந்த்ர ஞானாதவ் து பாதக ஸந்நிதா அபி மித்யா ஞான ஹேதோ
பரமார்த்த திமிராதி தோஷஸ்ய (கண் புரை நோயால்)ஞான பரத்யத்வா பாவேநாவி நஷ்டத்வாத் மித்யாஞ் ஞான அநிவ்ருத்தி அவிருத்தா(முரண்பாடு இல்லையே )
ப்ரபல பிரமாண பாதித்தத்வேந பயாதி கார்யம் து நிவர்த்ததே(கயிறு பாம்பு -அறிந்ததும் பயம் போகிறதே )

அத்வை தரீத்யா ஞான உத்பத்தி அனுப பத்தி
அபி ச
பேத வாஸன நிரசன த்வாரேண ஞான யுத் பத்தி மப் யுகச்சதாம் கதாசிதபி ஞான உத்பத்திர் ந ஸேத்ஸ்யதி பேத வாஸனாயா அநாதி கால உப சிதத்வேந அபரிமிதத்வாத் தத் விரோதி பாவனாயாஸ் ச அல்பத்வாதநயா தன் நிரசன அனுப பத்தே

அபவர்க சாதநீ பூத ஞான ஸ்வரூபம்
அதோ வாக்யார்த்த ஞாநாத் அந்நியத் ஏவ த்யான உபாஸனாதி ஸப்த வாஸ்யம் ஞானம் வேதாந்த வாக்யைர் விதித்ஸிதம்
ததா ச ஸ்ருதய 1-விஞ்ஞாய ப்ரஞ்ஞாம் குர்வீத -ப்ரு -4-4-21-(அவனை அறிந்து தியானத்தைக் கைக்கொள்ளுவாயாக )
2-அநு வித்ய விஜா நாதி -சாம் -8-12-6-(அவனை உணர்ந்த பின்பு அறிகிறான் )
3-ஓம் இத்யேவ ஆத்மாநாம் த்யாயத-முண்டகம் -2-2-6(ஓம் என்ற ஆத்மாவைத் தியானிப்பாயாக )
4-நிசாய்ய தம் ம்ருத்யு முகாத் ப்ரமுச்யதே -கட -3-15-(அவனைக் கண்டபின்பு மரண தேவதையின் முகத்தில் இருந்து விடுபடுகிறான் )5-ஆத்மாநம் ஏவ லோகம் உபா ஸீதயோ-ப்ரு -1-4-15-(இந்த லோகமானது ஆத்மாவையே உபாசிக்கக் கடவது )
6-ஆத்மா வ அரே த்ரஷ்டவ்யஸ் ஸ்ரோதவ்யோ மந்தவ்யோ நிதித்யாஸிதவ்யப்ரு-2-4-5-(அந்த ஆத்மாவானது காணத்தக்கது -கேட்கத்தக்கது மனனம் பண்ணத்தக்கது -த்யானிக்கப்பட வேண்டியது )-7-ஸோ அன்வேஷ்டவ் யஸ் ஸ விஜிஜ்ஞாஸி தவ்ய-சாந்தோக்யம் -8-7-1-(அந்த ஆத்மாவே தேடத் தக்கதாயும் விரும்பத் தக்கதாயும் உள்ளது)இத்யேவமாத்ய

அபவர்க்க ஸாதனம் ச ஞானம் த்யான ரூபம்
அத்ர நிதித்யாஸி தவ்ய இத்யாதிந ஏகார்த்யாத் (ப்ரஹ்மத்தைப் பற்றியே த்யானம் பண்ண வேண்டும் என்ற ஒரே த்யான விதி அனைத்து ஸ்ருதிகள் ஸித்தம் )அநு வித்ய விஜா நாதி-சாந்தோக்யம் -8-12-6-(அவனை உணர்ந்த பின்பு அறிகிறான் )விஞ்ஞாய ப்ரஞ்ஞாம் குர்வீத-ப்ரு -4-4-21- (அவனை அறிந்து த்யானத்தைக் கைக் கொள்ளுவாயாக )
இத்யேவமாதி பிர் வாக்யார்த்த ஞானம்
த்யான உபகாரத்வாத் அநு வித்ய விஞ்ஞாய இத்ய நூத்ய ப்ரஞ்ஞாங் குர் வீத விஜா நாதி இதி த்யானம் விதீ யதே(த்யானத்தையே வெளிப்படுத்தும் -ஞானம் தியானத்துக்கு உதவும் -ஞானம் அவஸ்யம் என்று காட்டும் )
ஸ்ரோதவ்ய இதி ஸ அனுவாத –ஸ்வாத்யா யஸ் யார்த பரத்வேந அதீதவேத புருஷ
ப்ரயோஜன வதர்தாவ போதித்தவ தர்சநாத் –தன் நிர்ணயாய ஸ்வயமேவ ஸ்ரவணே ப்ரவர்த்தன இதி ஸ்ரவணஸ்ய ப்ராப்தத்வாத்
ஸ்ரவண ப்ரதிஷ்டார் தத்வான் மந நஸ்ய மந்தவ்ய இதி ச அனுவாத
தஸ்மாத் த்யானமேவ விதீயதே வஹ்யதி ச ஆவ்ருத்தி ரஸ க்ருதுபதேசாத் (ப்ரஹ்ம ஸூத் -4-1-1)இதி(கேட்ப்பதும் மனனம் பண்ணுவதும் அனுவாதம் தியானமே விதிக்கப்படுகிறது)

த்யாநஸ்ய வேதன உபாஸன மகத்வம்
ததித மபவர்க உபாய தயா விதித் ஸிதம் வேதனம் உபா ஸனம் இத் யவகம்யதே
வித் யுபாஸ்யோர் வியதிகரேண உபக்ரம உப ஸம்ஹார தர்சநாத் -(வேதனம் -ஞானம் உபாஸனம் இரண்டுமே சொல்லப்படுகின்றன )மநோ ப்ரஹ்மேத் யுபாஸீத(சாந்தோ -3-18-1) (மனதை ப்ரஹ்மமாக உபாஸிக்கக் கடவன் )
இத்யத்ர பாதி ச தபதி ச கீர்த்யா யஸஸா ப்ரஹ்ம வர்ஸநேந ய ஏவம் வேத (சாந்தோ -3-18-1) (யார் இப்படி அறிகிறானோ அவன் புகழாலும் மேன்மையாலும் தேஜஸ்ஸாலும் ப்ரகாசமாக உள்ளான் )ந ஸ வேத அக்ருத்ஸ்நோ ஹி ஏஷ —ஆத்மா இதி ஏவம் உபாஸீத(ப்ரு -1-4-7-)(அவன் பூர்ணனாக இல்லாததால் முழுவதும் அறியவில்லை –ஆத்மா என்றே உபாஸிப்பனாக )
யஸ் தத்வேத யத்ஸ வேத ஸ மயா ஏதத் உக்த (சாந்தோ 7-1-7)(யார் ப்ரஹ்மத்தை அறிவானோ -எந்தப் ப்ரஹ்மம் தன்னை அறிந்தவனை அறியுமோ -அப்படிப்பட்ட இருவரையும் குறித்து உனக்கு உரைக்கப்பட்டது )
இத்யத்ர அநும ஏதம் பகவதோ தேவதாம் ஸாதி யாம் தேவதாம் உபாஸதே (சாம் -4-2-2)-(பகவானே -இங்கு ஆச்சார்யரே என்றபடி -எந்த தேவதையை நீங்கள் உபாஸிக்கிறீரோ அதனை எனக்கும் உபதேஸிப்பீராக) இதி

த்யா நஸ்ய த்ருவ அநு ஸ்ம்ருதி -தர்சன ரூபதா
த்யாநம் ச தைல தாராவத் அவிச்சின்ன ஸ்ம்ருதி ஸந்தான ரூபம் –த்ருவா ஸ்ம்ருதி
ஸ்ம்ருதி லம்பே ஸர்வ க்ரந்தீ நாம் விப்ர மோக்ஷ -(சாந்தோ -7-26-2-)இதி
த்ருவாயாஸ் ஸ்ம்ருதேர் அபவர்க உபாயாத்வ ஸ்ரவணாத்
ஸா ச ஸ்ம்ருதிர் தர்சன ஸாமாநாகாரா– பித்யதே ஹ்ருதயஸ் க்ராந்தி சித்யந்தே ஸர்வ ஸம்சயா ஷீயந்தே ச ஸ்ய கர்மாணி தஸ்மிந் த்ருஷ்டே பராவரே -(முண்டக -2-2-8)(அந்த உயர்ந்த வஸ்துவைக் கண்டவுடன் இதயத்தில் உள்ள அனைத்து முடிச்சுகளும் அவிழ்கின்றன -அனைத்து சந்தேகங்களும் தகர்கின்றன -அனைத்துக் கர்மங்களும் அழிகின்றன )இத் அனேந ஏகார்த்யாத்
ஏவம் ச சதி ஆத்மா வா அரே த்ருஷ்டவ்ய ப்ரு -2-4-5-(ஆத்மாவானது காணப்பட வேண்டும் )
இத்ய நேந நிதித்யாஸ நஸ்ய தர்சன சாமாநாகாரதா விதீயதே
பவதி ச ஸ்ம்ருதேர் பாவநா ப்ரகர்ஷாத் தர்சன ரூபதா
வாக்ய காரேண (டங்கர்)ஏதத் ஸர்வம் பிரபஞ்சிதம் -வேதனம் உபாஸனம் ஸ்யாத் தத் விஷயே ஸ்ரவணாத் இதி

ஸர்வாஸூப நிஷத்ஸூ மோக்ஷ சாதனதயா விகிதம் வேதனம் உபாஸனம் இத்யுக்தம்
ஸக்ருத் ப்ரத்யயம் குர்யாச் சப்தார் தஸ்ய க்ருதத்வாத் ப்ரயாஜாதி வத் இதி பூர்வ பக்ஷம் க்ருத்வா (யஜ்ஞத்தின் அங்கமாக உள்ள ப்ரயோஜம்(ப்ரயாகம் முதலிலும் ஹவிஸ் இறுதியிலும் செய்வது ) -ஒருமுறை மட்டும் செய்யப்படுவது போலே வேதனமும் ஒருமுறையே போதுமானது என்று சொல்வீர்கள் ஆனால் )ஸித்தம் தூபாஸந சப்தாத் இதி வேதநம ஸக்ருதா வ்ருத்தம் மோக்ஷ ஸாதனம் இதி நிர் ணீதம்
உபாஸனம் ஸ்யாத் த்ருவ அநு ஸ்ம்ருதே தர்சனான் நிர்வாசனாச் ச இதி தஸ்யைவ வேதநஸ்ய உபாஸன ரூபஸ்ய அஸக்ருத் ஆவ்ருத்தஸ்ய த்ருவா அநு ஸ்ம்ருதிதவம் உப வர்ணிதம்

ஸேயம் ஸ்ம்ருதிர் தர்சன ரூபா ப்ரதிபாதிதா -தர்சன ரூபதா ச ப்ரத்யக்ஷ தாபத்தி-

அபவர்க சாதநீ பூதஸ் ஸ்ம்ருதி கதம் வைஸிஷ்ட்யம்

ஏவம் ப்ரத்யக்ஷ தாபன்நாம் அபவர்க்க சாதன பூதாம் ஸ்ம்ருதிம் விசி நிஷ்டி -நாயமாத்மா ப்ரவசநேந லப்யோ ந மேதயா ந பஹுநா ஸ்ருதேந
யமே வைஷ வ்ருணுதே தேந லப்யஸ் தஸ்யைக்ஷ ஆத்மா விவருணுதே தநூம் ஸ்வாம் (முண்டக -3-2-3)-(இந்தப் பரமாத்மா மனனம் த்யானம் தொடர்ந்து கேட்ப்பது இவற்றால் மட்டும் அடையத்தக்கவன் அல்லன் -யார் ஒருவன் தன்னை அடையலாம் என்று தேர்ந்து எடுக்கிறானோ அவனால் மட்டுமே பரமாத்மா அடையத்தக்கவன் -அவனுக்கு பரமாத்மா தனது திருமேனியை வெளிப்படுத்துகிறான் )இதி
அநேந கேவல ஸ்ரவண மனன நிதித்யாஸ நாநாம் ஆத்மா ப்ராப்த் யநுபாயத்வ முக்த்வா யமே வைஷ ஆத்மா வ்ருணுதே தேநைவ லப்ய இத் யுக்தம்
ப்ரியதம ஏவ ஹி வரணீயோ பவதி யஸ்யாயம் நிரதிசய ப்ரியஸ் ஸ ஏவாஸ்ய ப்ரியதமோ பவதி
யதாயம் ப்ரியதம ஆத்மாநம் ப்ராப்நோதி ததா ஸ்வயமேவ பகவான் ப்ரியதத யிதி பகவத் ஏக யுக்தம்
தேஷாம் சதத யுக்தாநாம் பஜதாம் ப்ரீதி பூர்வகம்
ததாமி புத்தி யோகம் தம் யேந மாம் உபயாந்தி தே –(கீதை -10-10)இதி
பிரியாஹி ஞாநிநோ அத்யர்த்தமஹம் ஸ ச மம ப்ரிய (7-17) இதி ச

அதஸ் சாஷாத்கார ரூபா ஸ்ம்ருதி ஸ்மர்ய மாணாத் யர்த பிரியத்வேந ஸ்வயம் அத்யர்த்த ப்ரியா யஸ்ய ஸ ஏவ பரேணா ஆத்மநா வரணீயோ பவதீதி தேநைவ லப்யதே பர ஆத்மேத் யுக்தம் பவதி

தர்சன ஸாமானா காராயா ஸ்ம்ருதே பக்தி சப்தாபிதே யதா
ஏவம் ரூபா த்ருவாநு ஸ்ம்ருதி ரேவ பக்தி ஸப்தேந அபி தீயதே
உபாஸன பர்யாயத்வாத் பக்தி சப்தஸ்ய –அத ஏவ ஸ்ருதி ஸ்ம்ருதி அபிரேவ மபி தீயதே
தமேவ விதித்வா அதி ம்ருத்யு மேவ -(ஸ்வேதர -3-8)(அவனை அறிந்து மரணத்தைக் கடக்கிறான் )
தமேவம் வித்வான் அம்ருதம் இஹ பவதி –நான்ய பந்தா அயனாய வித்யதே (புருஷ ஸூக்தம் -தைத்ரியம் -3-12-7)
நாஹம் வேதைர் ந தபசா ந தாநேந ந ச இஜ்யயா –சக்ய ஏவம் விதோ த்ரஷ்டும் த்ருஷ்ட்வா நஸி மாம் யதா
பக்த்யா த்வ நந்யயா ஸக்ய அஹமேவம் விதோ அர்ஜுன
ஞாதும் த்ரஷ்டும் ச தத்த்வேந ப்ரவேஷ்டும் ச பரந்தப(11-53-54)
புருஷஸ் ஸ பர பார்த பக்த்யா லப்யஸ் த்வநந்யயா (8-22) இதி

பக்தேஸ் கர்மாங்க கத்வம்
ஏவம் ரூபாயா த்ருவாநு ஸ்ம்ருதேஸ் சாதநாதி யஜ்ஞ்ஞாதீநி கர்மாணீதி– யஞ்ஞாதி ஸ்ருதேரஸ் வவத் (ப்ரஹ்ம ஸூத் -3-4-27-குதிரைக்கு கடிவாளம் போல் பக்திக்கு யஜ்ஞங்கள்)இத்யபி தாஸ்யதே
யத்யபி விவித ஷந்தீதி யஞ்ஞாதயோ விவிதஷ உத் பத்தவ்விநி யுஜ் வந்தே ததாபி தஸ்யைவ
வேத நஸ்ய த்யான ரூபஸ்ய அஹ ரஹர நுஷ்டீ யமா நஸ்ய அப்யாஸா தேயாதி ஸயஸ்ய
ஆ ப்ரயாணாத் அநு வர்த்தமா நஸ்ய ப்ரஹ்ம ப்ராப்தி சாதனத்வாத் ததுத்பத்தயே ஸர்வாண் யாஸ்ரம கர்மாணி யாவஜ் ஜீவனம் அநுஷ்டேயாநி
வஹ்யதி ச ஆ ப்ரயாணாத் தத்ராபி ஹி த்ருஷ்டம் (ப்ரஹ்ம ஸூ -4-1-12-மரணகாலம் வரை உபாஸனம் இயற்றப்பட வேண்டியதாகும் )
அக்னி ஹோத்ராதி து தத் கார்யா யைவ தத் தர்சநாத் (ப்ரஹ்ம ஸூத் -4-1-17-அக்னி ஹோத்ராதிகள் வித்யா ரூபமான கர்மத்தின் பொருட்டே இயற்றப்பட வேண்டியவை )
ஸஹ காரித்வே ந ச (ப்ரஹ்ம ஸூத் -3-4-33-வித்யைக்கு உதவியாக உள்ளதால் )இத்யாதி ஷூ

த்ருவாநு ஸ்ம்ருதே சாதன சப்தக நிஷ்பாத் யத்வம்
வாக்ய காரஸ் ச(டங்கர்) த்ருவாநு ஸ்ம்ருதேர் விவேகாதிப்ய ஏவ நிஷ் பத்தி மாஹ தல்லப்கிர்
விவேக விமோக அப்யாஸ கிரியா கல்யாண அநவசாத அநுதத்தர் ஷேப்ய ஸம்பவான் நிர்வசநாச் ச –இதி

(விவேக-பகுத்து அறிவது -பொருளில் இல்லாமல் விலகி உறுதியாக நினைத்து இருப்பதே
விமோகம் துர் குணங்கள் இல்லாமை –
அப்யாஸம் தொடர்ந்த பழக்கம் –
கிரியா -சரியான செயல்கள் –
கல்யாணம் -மங்களகரமான தன்மை
அநவசாந -உறுதி குலையாமல் இருத்தல்
அநுத் தர்ஷ -சந்தோசம் காரணமாகத் துள்ளாமல் இருத்தல் –
இவற்றால் மட்டுமே கைகூடும் என்பதற்குப் பல பிரமாணங்கள் உள்ளனவே)
விவேகாதா நீம் ஸ்வரூபம் ஸ அஹ– ஜாத் யாஸ்ரய நிமித்தா துஷ்ட அந்நாத் காய ஸூத்திர் விவேக இதி-அத்ர நிர்வசனம் –ஆஹார ஸூத்தவ் ஸத்வஸ் ஸூத்திஸ் ஸத்வ ஸூத்தவ் த்ருவா ஸ்ம்ருதி -(சாந்தோ 7-29-2)இதி
விமோக காமாந் அபிஷ் வங்க -இதி
சாந்த உபா ஸீத (சாந்தோ 3-14-1)-இதி நிர்வசனம்
ஆரம்பண ஸம் ஸீலநம் புநர் புநர் அப்யாஸ -இதி நிர்வசனம் ச
ஸ்மார்த்தம் உதாஹ்ருதம் பாஷ்ய காரேண (த்ரமிட பாஷ்யகாரர் காட்டும் பிரமாணம் )–ஸதா தத் பாவ பாவித (கீதை -8-6)-இதி
பஞ்ச மஹா யஜ்ஞாத் யநுஷ்டாநம் சக்தித க்ரியா
நிர்வசனம் கிரியா வா நேக்ஷ ப்ரஹ்ம விதாம் வரிஷ்ட (முண்டகம் 3-1-4)(கிரியைகள் செய்யும் இவன் ப்ரஹ்மத்தை அறிந்தவர்களின் சிறந்தவன் )

தமேவம் வேத அநு வசநேந ப்ராஹ்மணா விவிதஷந்தி யஞ்ஜேந தாநேந தபஸா நாஸகேந (ப்ரு -4-4-22 ) (அப்படிப்பட்ட பரம புருஷனை அந்தணர்கள் யஜ்ஞம் தானம் தபஸ் உபாஸனம் போன்றவற்றால் அறிய முயல்கின்றனர் )இதி ச
ஸத்ய ஆர்ஜவ தயா தாநா அஹிம்ஸ அபித்யா கல்யாணாநி–இதி நிர்வசனம் -ஸத்யேந லப்ய (முண்ட -3-1-5 )(ப்ரஹ்ம லோகம் ஸத்யத்தினால் அடையப்படும் )தேஷா மேவைஷ விரஜோ ப்ரஹ்ம லோக(ப்ர-1-16)(தாழ்ந்தவை இல்லாத ப்ரஹ்மம் அவர்களால் அடையப்படுகிறது) —இத்யாதி
தேச கால வைகுண்யாத் சோக வஸ்த் வாத் யனு ஸ்ம்ருதேஸ் ச தஜ்ஜம் தைன்யம பாஸ்பரத்வம் மநஸோ அவசாதஇதி-தத் விபர்யயோ அநவசாத(பலவீனம் இல்லாத நிலை)
நிர்வசனம் நாயமாத்மா பல ஹீநேந லப்ய(முண்டகம் -3-2-4)(மநோ பலம் அற்றவனால் அடையப்படுபவன் அல்லன்)–இதி
தத் விபர்யயஜா துஷ்டிர் உத்தர்ஷ-இதி-தத் விபர்யயோ அநுத்தர்ஷ
அதி சந்தோஷஸ் ஸ விரோதீத் யர்த்த –நிர்வசனம் அபி -சாந்தோ தாந்த(ப்ரு -4-4-23 )(இந்திரியங்களையும் மனத்தையும் அடக்கியவனாக )–இதி

வித்யா நிஷ் பத்தே ஆஸ்ரம கர்ம அவிநாபாவிதா

ஏவம் நியத யுக்தஸ் ஆஸ்ரம விஹித கர்ம அநுஷ்டானநேந ஏவ வித்யா நிஷ்பத்திர் இத் பவதி
ததா ச ஸ்ருத்யந்த்ரம் -வித்யாம் -ச அவித்யாம் யஸ் தத்வே தோபயம் ஸஹ
அவித்யயா ம்ருத்யும் தீர்த்வோ வித்யயா அம்ருதம் அஸ்நுதே(ஈசா -2-)(வித்யை அவித்யை-இங்கு கர்மத்தைச் சொல்லும் இத்தால்- இரண்டையும் யார் அறிவானோ அவன் ப்ரஹ்மத்தை அடைகிறான் -தனது கர்மத்தினால் மரணத்தைக் கடந்து -மீண்டும் பிறவாமையைப் பெற்று-வித்யை மூலம் அம்ருதத்தை அடைகிறான் )
அத்ர அவித்யா ஸப்தாபி ஹிதம் வர்ணாஸ்ரம விஹிதம் கர்ம
அவித்யயா கர்மணா ம்ருத்யும் -ஞான யுத்பத்தி விரோதம் ப்ராசீநம் கர்ம- தீர்த்வா அபோஹ்ய வித்யயா ஞானேந அம்ருதம் ப்ரஹ்ம அஸ்நுதே– ப்ராப்நோ தீத் யர்த்த ம்ருத்யு தரண உபாய தயா ப்ரதீதா அவித்யா வித்யா இதரந் விஹிதம் கர்ம ஏவ யதோக்தம்
இயாஜ ஸோ அபி ஸூபஹுந் யஞ்ஞான் ஞாந வ்யபாஸ்ரய ப்ரஹ்ம வித்யாம் அதிஷ்டாய தர்த்தும் ம்ருத்யும் அவித்யயா -இதி (விஷ்ணு புரா -6-6-12)(கேசித்வஜர் அல்லது ஜனகர் என்பர் ப்ரஹ்ம வித்யை அறிந்தவராக அவித்யை மூலம் பூர்வ கர்மங்களை அழிக்கும் பொருட்டு பல யஜ்ஞங்களை இயற்றினார் )

ஞான விரோதி ச கர்ம புண்ய பாப ரூபம்
ப்ரஹ்ம ஞான உத்பத்தி விரோதித்வேந அநிஷ்ட பலதயா உபயோரபி பாப ஸப்த அபிதே யத்வம்
அஸ்ய ச ஞான விரோதித்வம் ஞான உத்பத்தி ஹேது பூத ஸூத்த ஸத்வ விரோதி ரஜஸ் தமோ விவ்ருத்தி த்வரேண –

பாபஸ்ய ச ஞான உதய விரோதித்வம்
ஏஷ ஏவ அஸாது கர்ம காரயதி தம் யம் அதோ நிநீ ஷதி(கௌஷீ -3-7)(யார் ஒருவனை நரகத்தில் தள்ள விரும்புகிறானோ அவனை இவனே -எம்பெருமானே- தாழ்ந்த செயல்களை செய்யும் படி தூண்டுகிறான் ) இதி ஸ்ருத்யாவகம்யதே

யதார்த்த ஞான ததா வரணயோ ஸத்வாதி குணா யத்ததா

ரஜஸ் தம ஸோர் யதார்த்த ஞானா வரணத்வம் -சத்த்வஸ்ய ச யதார்த்த ஞான ஹேதுத்வம் பகவத் ஏக ப்ரதிபாதிதம்
ஸத்வாத் சஞ்சாயதே ஞானம் (கீதை -14-17)(ஸத்வத்தால் ஞானம் பிறக்கிறது)–இத்யாதி நா
அதஸ் ச ஞான உத்பத்தயே பாபம் கர்ம நிரஸ நீயம்
தந் நிரசனம் ச அனபீ ஸம்ஹித பலேந அனுஷ்டிதேந–தர்மேண பாபம் அநுப நுததி (தைத்ரியம் -மஹா ந 22-1)(தர்மங்களால் பாபம் நீங்குகிறது )இதி

கர்ம மீமாம்ஸாயா ப்ரஹ்ம மீமாம்ஸா பூர்வ வ்ருத்தத்வ நிகமனம்

ததேவம் ப்ரஹ்ம ப்ராப்தி ஸாதனம் ஞானம் ஸர்வ ஆஸ்ரம கர்ம அபேக்ஷம்
அதோ அபேக்ஷித கர்ம ஸ்வரூப ஞானம் கேவல கர்மாணம் அல்ப அஸ்த்ர பலத்வ ஞானம் ச கர்ம மீமாம்ஸ அவஸேயம் இதி
ஸ ஏவ அபேக்ஷித ப்ரஹ்ம ஜிஞ்ஞாஸாயா பூர்வ வ்ருத்த வக்தவ்யா

சாதன சதுஷ்ட்ய ஸம்பத்தே மீமாம்ஸ த்வய ஸ்ரவண பஸ்ஸாத் பாவித்வம்

அபி ச நித்ய அநித்ய வஸ்து விவேகா தயஸ் ச மீமாம்ஸா ஸ்ரவண மந்தரேண ந ஸம்பத்ஸ் யந்தே பல சாதன இதி கர்தவ்யத அதிகாரி விசேஷ நிஸ் சயாத்ருதே
கர்ம ஸ்வரூபே தத் பல ஸ்திரத்வ ஆத்ம நித்யத்வாதீ நாம் துரவ போதத்வாத்
ஏஷாம் சாதனத்வம் ச விநியோக அவஸேயம்-விநியோகஸ் ச ஸ்ருதி லிங்காதிப்ய

ஸ ச தார்தீய
உத் கீதாத் யுபஸநாதி கர்ம ஸம் ருத்தர்த்தாந் யபி ப்ரஹ்ம த்ருஷ்டி ரூபாணி ப்ரஹ்ம ஞான அபேக்ஷண இதி இஹ இவ சிந்த நீயாநி
தான்யபி கர்மாண்ய நபி ஸம்ஹித பலாநி ப்ரஹ்ம வித்யா உத்பாதகா நீதி
தத் ஸாத் குண்யா பாதநாந் யேதாநி ஸூதராம் இஹைவ சங்க தாநி
தேஷாம் ச கர்ம ஸ்வரூபாதிகம் அபேஷா ஸர்வ சம்மதா

இதி லகு ஸித்தாந்த

1-அவித்யையானது வேதாந்த வாக்கியங்களின் பொருளை அறிவதால் மட்டும் விலகுவது இல்லை
2-த்யானம் அல்லது உபாஸனமே மோக்ஷ மார்க்கம்
3- உபாஸனம் -த்யானம் -ப்ரஹ்மத்தை நேராக்க காண்பது ஆகும்
4-இடைவிடாத சிந்தனை எண்ணமே பக்தி ஆகும்
5-இடை விடாத சிந்தனையை வளர்ப்பது விவேகாதி சாதன சப்தகங்கள்
6- ப்ரஹ்ம ஆராய்ச்சிக்கு முன்பு கர்ம ஆராய்ச்சியும் அவஸ்யம் ஆகும்

————————–

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ போதாயனர் -வ்ருத்தி காரர் -ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பாதராயணர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ பாஷ்ய சாரீரகத்தில் பேடிகா விபாகம்

November 23, 2023

ஸ்ரீ பாஷ்யம்-மங்கள ஸ்லோஹம்-

இஷ்ட தேவதா ஸ்தோத்திரம் மங்களம். மங்கள ஆஸி – நமஸ்காரம் .

இதர தேவதா மங்கள ஸ்லோகம் ; சமுசித தேவதா தியானமாகும்.
சங்கீதத்துக்கு ஸரஸ்வதி , ஆயுர் வேதத்துக்கு தன்வந்திரி .
இஷ்ட தேவதையே சமுசித்த தேவதையாகும் போது , சமுசித்திஷ்ட தேவதா தியானமாகும்.

அகில புவந ஜன்ம ஸ்தேம பங்காதி லீலே!(1)
விநத விவித பூத விராத ரக்ஷைக தீக்க்ஷே |(2)
ஸ்ருதி சிரஸி விதீப்தே!(3) பிரஹ்மணி! (4) ஸ்ரீநிவாஸே !
பவது மம பரஸ்மிந் சேமுஷி பக்தி ரூபா ||

இஷ்ட தேவதையான ஸ்ரீநிவாஸனுக்குச் செய்யப்பட மங்கள ஸ்லோகம் இது.

———

இரண்டாவது மங்கள ச்லோஹம்-

பாராசர்ய வசஸ் ஸுதாம் (1)
உபநிஷத் துத்தாப்தி மத்யோ திருதாம் (2)
ஸம்சாராக்நி விதீபன வியபகத பிராணாத்ம சஞ்சீவனீம் (3) |
பூர்வாசார்ய ஸுரக்ஷிதாம் (4)
பகுமதிம் வியாஸாத தூரஸ்திதாம் (5)
அநீதாந்து நிஜாக்ஷரைஹி மனஸோ பௌமாஸ்து பிபந்வஹம் ||

பாராசார்யா வசஸ்துதாம்-வியாசர் -அமிருத ரூபமான வாக்கு-மரணம் ஜனனம் இல்லாத -அபாவம் தானே மோஷம்
பிபந்வஹம்-பிபந்து குடிக்க வேண்டும்-விசேஷணங்கள் மேலே சொல்லி

ஸ்ரீ பகவத் ராமானுஜர் வேதாந்த ஸங்க்ரஹம் -முதலில் திருவேம்கடமுடையான் சந்நிதியில் அருளி
யஸ் ஸ்ரீ சைல- இஷ்ட தேவதா-அவர் அங்கீகாரம் பெற்று இத்தை அருளி –அதன் அனுவர்த்தி ஸ்ரீ பாஷ்யம் –
பாதாராயண -பராசரர் புத்ரர் – பூமியில் உள்ள எல்லாரும் இந்த அம்ர்தத்தை பானம் செய்யட்டும்
பிபந்து -ஆசீர்வாதம் செய்கிறார்

———–

ப்ரபத்யே ப்ரணாவாகரம் பாஷ்யம் ரங்கமிவாபரம் –
ப்ரஸ்ய ப்ரஹ்மணோ யத்ர சேஷித்வம் ஸ்புடமீக்ஷ்யதே –

இது ஸுதர்ஸன ஸூரியினாலே அருளிச் செய்யப்பட்டது. ஸ்ரீரங்கவிமாநமான ப்ரணவாகார விமானத்தைப் போல்
ஸ்ரீபாஷ்யம் விளங்குகிறது என்கிறார்.

ப்ரஹ்மத்தின் சேஷித்வம் ஸ்பஷ்டமாகக் காணப்படும் -அபர ஸ்ரீ ரெங்க விமானம் போலே –
பிரணவ ஆகாரமாகவே பிரகாசிக்கிற ஸ்ரீ பாஷ்யத்தை சரணமாக வரிக்கிறேன்

ப்ரணவமாகிற ஓங்காரத்திலும்
ஸ்ரீ பாஷ்யத்திலும் பிரகாசிக்கும் பரமாத்மாவுடைய சேஷித்வம்
பிறரால் உண்டு பண்ணப்பட்டு இருக்கிற அதிசயத்தை -மேன்மையைத் தங்கி இருப்பது
ஸ்ரீ ரெங்கத்தில் பிரகாசிக்கும் சேஷித்வம் சேஷசாயித்வம் என்று கண்டு கொள்வது

திருமந்திரத்தில் பத த்ரயத்தாலே
ஜீவாத்மாக்களுடைய
அநந்யார்ஹ சேஷத்வம் -அநந்ய சரணத்வம் -அநந்ய போக்யத்வம் -ஆகிய -ஆகார த்ரயம் ஸாப்தமாக ப்ரதிபாதிதம்
பரமாத்மாவின்
சேஷித்வ சரண்யத்வ ப்ராப்யத்வங்கள் ஆகிய ஆகார த்ரயம் ஆர்த்தமாகக் கிடைக்கும்

—————–

ஸ்ரீ ப்ரஹ்மஸூத்ரமும் ஸ்ரீ திருவாய்மொழியும்

“புரா ஸூத்ரைர் வியாஸ: ஶ்ருதிஶதசஶிரோர்த்தம் க்ரதிதவாந்
விவவ்ரே தத் ஶ்ராவ்யம் வகுளதரதாமேத்ய ஸ புந: |
உபா வேதௌ க்ரந்தௌ கடயிதுமலம் யுக்திபிரஸௌ
புநர் ஜஜ்ஞே ராமாவரஜ இதி ஸ ப்ரஹ்மமுகுர: ||”

வேதாபஹாரிணம் தைத்யம் மீனரூபி நிராகரோத் |
ததர்த ஹாரிணஸ் ஸர்வாந் வ்யாஸரூபி மஹேஶ்வர: ||

வேதங்களை அபஹரித்த பொழுது மீனாகத் திருவவதாரம் செய்து மீட்டருளின ஸர்வேச்வரனே,
அவ்வேதங்களுக்கு அபார்த்தங்களைச் சொன்ன பொழுது வ்யாஸராகத் திருவவதாரம் செய்து
உண்மையான அர்த்தங்களை நிலைநாட்டியருளினான் . என்பது இந்த ஶ்லோகத்தின் திரண்ட பொருள்.
அப்படி நிலைநாட்டியது சாரீரக மீமாம்ஸையான உத்தர மீமாம்ஸையைக் கொண்டேயாகும்.

அந்த வ்யாஸரே நம்மாழ்வாரகத் திருவவதாரம் பண்ணி யருளி
திருவாய்மொழி மூலமாக சாரீரக மீமாம்ஸா ஶாஸ்த்ரத்தை விவரித்து அருளினார்.

பின்பு அவரே எம்பெருமானார் மூலம் இரண்டையும் ஸமன்வயப்படுத்தி அருளினார் – என்பது
கீழ் உதாஹரித்த *புரா ஸூத்ரைர் * என்கிற ஶ்லோகத்தின் அர்த்தமாகும்.

இதனை * பாஷ்யகாரர் இது கொண்டு ஸூத்ரவாக்யங்கள் ஒருங்கவிடுவர் * (65) என்று காட்டியருளினார்
ஆசார்ய ஹ்ருதயத்திலே அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார்.

—————

சாரீரக மீமாம்ஸா ஸாஸ்த்ரமான ப்ரஹ்ம ஸூத்ரத்தில்
முதல் இரண்டு அத்தியாயங்களில் பர ப்ரஹ்மம் ஜகத் ஏக காரணமாயும்
சேதன அசேதன விலக்ஷணமாயும் ஸர்வ சேஷியாகவும் –அறுதியிட்டார்-இதுவே பிரணவத்தின் அர்த்தம்

மூன்றாவது அத்தியாயத்தில் ப்ரஹ்மமே உபாயம் என்று அறுதி இட்டார் -இதுவே நமஸ்ஸின் அர்த்தம்

நான்காம் அத்தியாயத்தில் பர ப்ரஹ்மம் ப்ராப்யம் என்று அறுதியிட்டார் -இதுவே த்ருதீய பதார்த்தம்

காரணத்வமும்
அபாத்யத்வமும்
உபாயத்வமும்
உபேயத்வமும்
ஆகிய நான்குமே அத்யாய சதுஷ்ட்யார்த்தம்

காரணந்து த்யேயம் —ஜகத் காரண வஸ்துவே த்யானிக்கப்பட வேண்டியது என்பதே உபநிஷத்
பக்தியாகவும் ப்ரபத்தியாகவும் பர ப்ரஹ்மத்தின் இடமே செய்ய வேண்டியது என்பதே வேதாந்த ஸித்தம்
தன்னோடு ஒத்த மற்ற பத்த ஜீவனைப் பற்றுவது ஓட்டை ஓட்டத்தோடு ஒழுகல் ஓடமாம் அத்தனை அன்றோ

தாபத் த்ரயா துரைஸ் அம்ருதத்வாய ஸ ஏவ ஜிஞ்ஞாஸ்ய

யோ ப்ரஹ்மாணம் விதாதா பூர்வம் முமுஷுர் வை சரணம் அஹம் ப்ரபத்யே –

இப்படி உள்ள வேதாந்த கோஷ சித்தாந்த ஸ்தாபனமே வியாசர் அருளிச் செய்த ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம்

ஸுத்ரீ சங்க்யா ஸூபாஸீ அதி க்ருதி கணநா சிந்மயீ ப்ரஹ்ம காண்டே –அதிகரண ஸாரா வளீ -என்கிறபடியே
545 ஸூத்ரங்கள் –156-அதிகரணங்கள் –16 பாதங்கள் –4 அத்யாயங்கள்

ஜைமினி அருளிச் செய்த 12 அத்தியாயங்கள் கொண்ட கர்ம மீமாம்ஸை யில் விசாரித்த கர்மாக் களுக்கு ஆராத்யமாயும்
மேல் 4 அத்தியாயங்கள் கொண்ட தேவதா மீமாம்ஸை யில் விசாரித்த தேவதைகளுக்கு அந்தராத்ம பூதமாயும்
உள்ள ப்ரஹ்மத்தை இந்த 4 அத்யாயங்களால் விசாரித்து நிஷ்கர்ஷிக்கிறார்

ஆக ஸர்வ கர்ம ஸமாராத்யம்
ஸர்வ தேவதாந்த்ர அந்தர் பூதம்
பர ப்ரஹ்ம வேதாந்த வேத்யம் –என்பதே வேத வ்யாஸருடைய ஸித்தாந்தம்

அர்த்தைகத்வாத் ஏகம் வாக்யம் ஸ ஆகாங்க்ஷம் சேத் – என்கிற பூர்வ மீமாம்ஸா சாஸ்த்ர ஸூத்ரத்தின் படி
ஏகார்த்திக ப்ரதிபாத்யம் -ஒரே ஸாஸ்த்ரம்
பூர்வ கண்ட யுக்த கர்மங்கள் ஆராதன கருமங்கள்
ஆராத்ய வஸ்து என்னும் ஆகாங்க்ஷம் வர அதுக்கு சாந்தி உத்தர காண்டமாகிய உபநிஷத் ப்ரதிபாத்யமாகிற பர ப்ரஹ்மம்
கர்ம அங்க கம் ஞானம் உபாயம்
கர்ம ஞானங்களுக்கு அங்க அங்கி பாவம் சமுச்சயம்

வித்யாம் ச அவித்யாம் ச யஸ் தத் வேத உபயம் ஸஹ
அவித்யயா ம்ருத்யம் தீர்த்வா வித்யயா அம்ருதம் அஸ் நுதே –உபநிஷத்

ஆனால் அத்வைதிகள் இந்த வாக்யத்துக்கு வியாக்யானம்
கர்ம ஞானங்கள் பரஸ்பர வ்ருத்தங்கள்
கர்மம் -பேத அவலம்பி
ஞானம் -அபேத அவலம்பி
ஆகவே இவற்றுக்கு அனுஷ்டானத்தில் ஸாஹித்யம் -ஒரு சேர இருக்கை -பொருந்தாது
ஆயினும் ஞாத்வயத்வே ஸாஹித்யம் பொருந்தும்
உபாதேயத்வேந ஞாதவ்யம் -ஞானம்
த்யாஜ்யத்வேந ஞாதவ்யம் -கர்மம்

இந்த வியாக்யானம் அயுக்தம் என்று ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர் திரு உள்ளம்
கர்மங்கள் கர்தவ்யங்களாக வேத விகிதங்கள் என்பதால் த்யாஜ்யம் அன்று

மேலும் இவ்வாக்கியத்தில் உள்ள தீர்த்வா -என்ற பதத்துக்கு அடைந்து என்று பொருள் கூறுவது அப்ரஸித்தி தோஷ பராஹதம்
ம்ருத்யும் தீர்த்வா -என்கிற இடத்தில் ஸ்த்தித சேத் என்று இரண்டு பதங்களைச் சேர்த்து
வியாக்யானிக்கிற படியால் அத்யாஹார தோஷ ப்ரசங்கமும் உண்டாம்–ஆகையால் அத்வைதி வியாக்யானம் அஸங்கதம்

மேற் கூறிய வாக்யத்துக்கு யாதவ ப்ரகாசனின் வியாக்யானம்
ஞான கர்மாக்கள் சம பிரதான உபாயங்கள் -உபாயமும் இரண்டு -ஞானமும் கர்மமும்
உபேயமும் இரண்டு -அநிஷ்ட நிவ்ருத்தியும் இஷ்ட பிராப்தியும்
அநிஷ்ட நிவ்ருத்தி ரூப பலத்துக்கு கர்மம் உபாயம்
இஷ்ட பிராப்தி ரூப பலத்துக்கு ஞானம் உபாயம்
சாதன ஸாத்ய த்வித்வ அங்கீ காரேண பூர்வ உத்தர வாக்யங்களுக்கு அர்த்தம் கூறுவது யுக்தம் என்பர்

இந்த வியாக்யானமும் அயுக்தம் என்பதே பாஷ்யகாரர் திரு உள்ளம்
ஞானம் ஒன்றே ஏக உபாயம்
தமேவம் வித்வான் அம்ருத இஹ பவதி நான்ய பந்தா அயனாய விதயதே -என்பதால் உபாயம் ஞானம் ஒன்றே
அநிஷ்ட நிவ்ருத்தி பலமும் ஞான ஸாத்யமே
சேது பங்க ஸ்ரோத ப்ர ஸ்ருதி நியாயத்தாலே இஷ்ட பிராப்தி தன்னடையே ஏற்படும்

ஆக அங்க அங்கி பாவேந ஸாஹித்யமே -ஆதரணீயம்

பாஸ்கரனும் இத்தை ஆதரித்தாலும்
அவன் கர்மத்தை ஞான உத்பாகத்வேந அங்கம் என்று அங்கீ கரியாமல்
உத்பன்ன ஞானத்துக்கு அனுக்ராஹகம் -என்றான்

கர்மம் ஞான உத்பாதகம் -உத்பன்ன ஞான வர்த்தகம் -என்பதே பாஷ்யகாரர் திரு உள்ளம்
ஆகவே ஏக ஸாஸ்த்ரம்

சாரீரிக மீமாம்ஸ சாஸ்திரத்தில் நான்கு அத்தியாயங்களும்
விஷய த்விகம் -ஸித்த த்விகம் என்றும்
விஷயீ த்விகம் -ஸாத்ய த்விகம் என்றும் உண்டு
மூன்றாம் அத்தியாயத்தில் பக்தி ரூப ஞானம் விஷயி
நான்காம் அத்தியாயத்தில் ப்ரஹ்ம அனுபவ ஸ்வரூப ஞானம் விஷயி ஆகும்

வேதார்த்த விசாரம் -ஒரே ஸாஸ்த்ரம்
4 அத்தியாயங்கள் –
1-சமன்வய -காரணத்வ
2-அவிரோதித்தவ -அபாத்யத்வ
3-உபாயத்வ
4-பலத்தவ –அதிகாரங்கள் நான்கும்

16 பாதங்கள்
1-ஜீவ மிக அஸ்பஷ்ட மாயும்
2-ஜீவ அஸ்பஷ்ட மாயும்
3-ஜீவ ஸ்பஷ்ட மாயும்
4-ஜீவ மிக ஸ்பஷ்ட மாயும்
5-ஸாங்க்யாதி ஸ்ம்ருதி மூலமான தோஷ பரிஹாரம் காட்டுவது
6-ஸாங்க்யாதி பக்ஷங்கள் கண்டனம்
7-ஆகாசாதி த்ரவ்யங்களுக்கு ஸ்வரூப பரிணாம ரூபமான கார்யத்வம் கூறுவது
ஆத்மாக்களுக்கு ஸ்வ பாவ அந்யதா பாவ ரூப கார்யத்வம் கூறுவது
8-ஜீவ உபகரணமான இந்திரியாதிகளின் உத்பத்தி க்ரமம் கூறப்படுவது
9-வைராக்ய நிமித்தமாக புருஷனுக்கு ஏற்படும் தோஷங்கள்
10-ப்ராப்யத்தில் ஆசை தோன்ற ப்ரஹ்மத்துக்கு நிர்த்தோஷமும் கல்யாணைக தானத்வமும்
11-பகவானிடம் செய்யும் பக்தியின் பிரகாரங்கள்
12–பக்திக்கு வர்ணாஸ்ரம தர்மங்களை அங்கங்களாக விதித்தல்
13-உபாஸன ஸ்வரூபமும் அநுஷ்டான க்ரமமும் விளக்கப்படுத்தல் -வித்யா மகிமையும் கூறுதல்
14-ஜீவன் உடலை விட்டுப் புறப்படுதல் -உத் க்ரமணம்
15-ஜீவனின் மோக்ஷ கதி சிந்தனம்
16-பிராப்தி -பலம் -மோக்ஷம் –

ஸ்ரஷ்டா தேஹீ ஸ்வநிஷ்ட: நிரவதிக மஹிமாபாஸ்தபாத: ஶ்ரிதாப்த:
காத்மாதே: இந்த்ரியாதே: உசித ஜநந க்ருத் ஸம்ஸ்ருதௌ தந்த்ரவாஹீ |
நிர்த்தோஷத்வாதிரம்ய: பஹு பஜந பதம் ஸ்வார்ஹ கர்ம ப்ரஸாத்ய:
பாபச்சித் ப்ரஹ்ம நாடீ கதி க்ருததிவஹந் ஸாம்யதஶ்ச அத்ர வேத்ய: || (19)

ஸ்ரஷ்டா – உலகைப் படைப்பவன்(1-1),
தேஹீ – தன்னையொழிந்த அனைத்தையும் தனக்குச் சரீரமாகக் கொண்டவன் (1-2);
ஸ்வ நிஷ்ட: – -அந்நிய ஆதரேண–தன்னையே ஆச்ரயமாகக் கொண்டவன் (1-3);
நிரவதி மஹிமா – எல்லை யற்ற பெருமைகளை உடையவன் (1-4);
அபாதஸப்தபாத: – ஸாங்க்யாதி ஸ்ம்ருதிகளால் கலக்க முடியாதவன் (2-1);
ச்ரிதாப்த: – பஞ்ச கால பராயணர்க்கு ஆப்தன் –அண்டியவர்களுக்கு நண்பன் (2-2);
காத்மாதே: உசித ஜநந க்ருத் (2-3) –ஆகாசம் ஆத்மா முதலியவற்றினுடையவும் தக்கபடி படைப்பவன் –அசேதன ஸ்வரூப விகார -சேதன ஸ்வரூப ஸ்வ பாவ ஜனன கர்த்தா

இந்திரியாதே: உசித ஜநந க்ருத் (2-4)- இந்த்ரியம் முதலியவற்றினுடையவும் தக்கபடி படைப்பவன்;-

ஸம்ஸ்ருதௌ தந்த்ரவாஹீ – ஜாக்ரத் ஸ்வப்ந ஸுஷூப்தி மூர்ச்சா மரணம் ஆகியவைகளை நிர்வஹிப்பவன் (3-1);

நிர்தோஷத்வாதி ரம்ய: (3-2) – தோஷங்கள் தட்டாதவன் -ரம்யன்;அகில ஹேய ப்ரத்ய நீகன் கல்யாண குணைகநாதன்

பஹுபஜனபதம் (3-3) –பல உபாஸநத்திற்கு இருப்பிடமாக அறியத் தக்கவன்;

ஸ்வார்ஹ கர்ம ப்ரஸாத்ய: (3-4) – ஜீவர்கள் தம் தம் ஆச்ரமங்களுடன் அநுஷ்டிக்கப்படும் கர்மாக்களால் ஸந்தோஷப்படுத்தப்படுபவன்;

வர்ணாஸ்ரம ஸாஸ்வதா புருஷேண பர புமான் விஷ்ணுர் ஆராத்யதே பந்தா நரந்ய தத் தோஷ காரக -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்

பாபச்சித் (4-1) – பாபங்களை நீக்குபவன்;-உத்தர பூர்வ பாபங்களில் அஸ்லேஷ விஸ்லேஷ கர்த்தா

ப்ரஹ்மநாடீகதிக்ருத் (4-2)- மோக்ஷத்தை அடைவிப்பவன்;

இதுவரை ஸ்தூல தேஹ விஸிஷ்டனுக்கு பலம்
மேல் ஸூஷ்ம தேஹ விஸிஷ்ட னுக்கு பலம்

அதிவஹந் (4-3) – அழைத்துச் செல்பவன்;

ஸாம்யத: (4-4)- தனக்கு ஸமமான யோகத்தைத் தருபவன்.-நிரஞ்சன பரமம் ஸாம்யம் உபைதி

இங்கு ஸாம்யா பத்தி சொல்லி இருந்தாலும் —பரிபூர்ண ப்ரஹ்ம அனுபவமும்
அனுபவ ஜெனித ப்ரீதியும்
ப்ரீதி காரித ஸர்வ வித ஸர்வ தேச ஸர்வ கால ஸர்வ அவஸ்தா அசேஷ கைங்கர்யமும் -பரம புருஷார்த்தம்

இப்படி மொத்தம் 16 திருக் குணங்கள் சொல்லப்பட்டுள்ளன.

* வேத வேத்ய * ந்யாயத்தால் வேத்யனான எம்பெருமான் பெருமாளாக (ஸ்ரீ ராமபிரானாக) திருவவதாரம் செய்தருளின பொழுது,
வேதமும் ஸ்ரீராமாயணமாக அவதாரம் செய்தது.
ஸ்ரீராமாயணமும் பெருமாளுக்கு * குணவாந் கச்ச வீர்யவாந் * என்று 16 திருக்குணங்களே இருப்பதாகப் ப்ரதிபாதித்தது!

—–

முதல் அத்யாயம் –11–6–10-8-அதிகரணங்கள் —-35–அதிகரணங்கள்
இரண்டாம் அத்யாயம் –10–8–7–8- அதிகரணங்கள் -33—அதிகரணங்கள்
மூன்றாம் அத்யாயம் –6–8–26–15–அதிகரணங்கள் —55–அதிகரணங்கள்
நான்காம் அத்யாயம் –11-11-5-6-அதிகாரணங்கள் -33–அதிகரணங்கள்

பூர்வத்விகம்–விஷய த்விகம் –சித்த த்விகம் –/ உத்தர த்விகம் –விஷயி த்விகம் -ஸாத்ய த்விகம்
சமன்வய அத்யாயம் / அவிரோத அத்யாயம் /சாதன அத்யாயம் /பல அத்யாயம் –

பூர்வ த்விகம்
ப்ரேம யத்வ–வ்யாபக –கார்யதா -நிரூபித -காரணத்வம் -ப்ரஹ்ம லக்ஷணம் –
அதி அசம்பவ -அதி வியாப்தி ரூப -தோஷ ரஹிதமாய் -ஸல் லக்ஷணமாய் -இருக்கும்-
அசம்பவ சங்கை -சித் அசித் விலக்ஷண ப்ரஹ்ம வஸ்துவே இல்லை – என்றும்
லஷ்ய அசம்பவ ப்ரயுக்த லக்ஷணா சங்கைகளுக்கு பரிஹாரம் முதல் பாதத்தில் செய்கிறார் –

ஸ்ருதி விப்ரதிபத்தி ப்ரயுக்த அதி வ்யாப்த சங்கை -ப்ரஹ்மம் ஜகத் காரணமாய் இருக்கட்டும் -சேதன அசேதனங்களும் அங்கனம் ஆயிடுக -போல்வன
இதனைப் பரிஹரிக்கிறார் மேல் மூன்று பாதங்களால் –

வாதி விப்ரதிபத்தி ப்ரயுக்த அசம்பவ அதி வியாப்தி சங்கை ஏற்பட -அதனை நிரசிக்கிறார் இரண்டாம் அத்யாயம் பூர்வ பாத த்வயத்தால்

கார்யத்வம் ப்ரேமயத்வ வியாபகம் -எந்த ப்ரமேயமும் ப்ரஹ்ம காரியமே -என்று ஸ்தாபிக்கிறார் உத்தர பாத த்வயத்தால்

இப்படி -சித் அசித் விலக்ஷண ப்ரஹ்மம் ஜகத் ஏக காரணம் என்று அறுதி இட்டார் பூர்வ த்விகத்தாலே –

முதல் அத்யாயம் -சமன்வய அத்யாயம் –
ஜகத் காரண வஸ்து பற்றிய வேதாந்த வாக்கியங்கள் –
இந்த காரண வாக்ய விசாரம் செய்து அவை சித் அசித் விலக்ஷண ப்ரஹ்மத்தையே கூறும்
சேதன வஸ்துக்களையோ அசேதன வஸ்துக்களையோ கூறாது என்று அறுதியிடுகிறார் –

முதல் பாதம் -அயோக வியவச்சேத பரம் / மேல் மூன்று பாதங்கள் அந்நிய யோக வியவச்சேத பரங்கள்
யோகம் -சம்பந்தம் -காரணத்வ சம்பந்தம் -/ அயோகம் -காரணத்வ அசம்பந்தம் -அதனை வ்யவச்சேதம் செய்கிறது முதல் பாதம் –
அதாவது ப்ரஹ்மத்துக்கு ஜகத் காரணத்வம் இல்லை என்பது இல்லை என்றபடி -ப்ரஹ்மம் ஜகத் காரணமே என்று முதல் பாதத்தில் ஸ்தாபிக்கப் படுகிறது என்றபடி –
ஜகத் காரணமாக ப்ரஹ்மம் என்ற ஒரு வஸ்து உண்டு என்று ஸ்தாபிக்கப் படுகிறது -என்றவாறு

ப்ரஹ்ம பின்னத்துக்கு காரணத்வம் இல்லை என்ற அர்த்தம் த்ரிபாதீ சாரமாகும் -அந்யத்ர யோகத்தை வ்யவச்சேதம் செய்கிறது த்ரிபாதீ என்றபடி
ப்ரஹ்மமே ஜகத் காரணம் என்றபடி -இதனால் ஜகத் காரணத்வ ரூப ப்ரஹ்ம லக்ஷணத்துக்கு அதி வ்யாப்தி ரூப தோஷமின்மை கூறப்படுகிறது –

முதல் அத்யாயம் நான்காம் பாதம் முதல் அதிகாணத்தில் ஆனுமாநிகம் அபி -என்று
ஆனுமாநிகம் -ப்ரக்ருதி ஜகத் காரணமாகட்டும் -என்று ஆஷேபம் விளைய அதனை நிரசிக்கிறார் –

ஜீவாதி லிங்கங்கள் -அஸ்பஷ்ட தரங்களாக உள்ள காரண காரண வாக்கியங்களை முதல் அத்யாயம் முதல் பாதத்தில் விசாரித்து
அஸ்பஷ்டங்களாக உள்ள காரண வாக்கியங்களை -இரண்டாம் பாதத்தில் விசாரித்து –
ஸ்பஷ்டங்களாக உள்ள காரண வாக்கியங்களை மூன்றாம் பாதத்தில் விசாரித்து
ஸ்பஷ்ட தரங்களாக உள்ள காரண வாக்கியங்களை நான்காம் பாதத்தில் விசாரித்து
அவை சித் அசித் பரங்கள் இல்லை -சித் அசித் விலக்ஷண ப்ரஹ்ம பரங்களே -என்று சித்தாந்தீ கரிக்கிறார் –

35-அதிகாரணங்களில் முதல் -4-அதிகாரணங்கள் உபோத்காதம் -மேல் ப்ரஹ்மம் ஜகத் காரணம் என்ற நிரூபணம்
இரண்டாம் பாதம் -ஜகத் ப்ரஹ்மத்துக்கு சரீரம் என்று கூறும் வாக்கியங்களும்
மூன்றாம் பாதம் -ஜகத்துக்கு ப்ரஹ்மம் ஆத்மா என்று கூறும் வாக்கியங்களும்
நான்காம் பாதத்தில் சாங்க்யாந்தி பக்ஷ பிராந்தி ஜனக வாக்கியங்களும்
விசாரித்து ப்ரஹ்ம பரத்வ ஸ்தாபனம் செய்கிறார் –

முதல் பாதம் -சித் அசித் விலக்ஷண பரம காரண பூத பரம புருஷ நிர்ணயம்
இரண்டாம் பாதம் ஜகத் சரீரகத்வம்
மூன்றாம் பாதம் ஜகத் ஆத்மத்வம்
நான்காம் பாதம் அதத்கார்யமாய் -அதச் சரீரமாய் -அததாத்மகமாய் -ஒரு வஸ்துவும் இல்லை
ப்ரஹ்ம ஏக காரணத்வம் ஸ்த்திரீ கரணம் செய்யப் படுகிறது

இப்படி பாத -த்ரீபாதீ பேடிகா விபாகம் –

———————-

முதல் அத்யாயம் -முதல் பாதம் -11-அதிகரணங்கள்
-4-+-7-/ என்று பிரித்து –ஜிஞ்ஞாச அதிகரணம் –ஜந்மாதிகரணம் -சாஸ்திர யோநித்வாதி கரணம் –சமன்வயாதி கரணம் நான்கும் உபோத்காதம் –
இந்த நான்கையும் -முதல் -2-வேதாந்தங்கள் ப்ரஹ்ம விஷயக ப்ரதீதியை பிறப்பியாது-என்ற சங்கை பரிஹரித்து
மேல் -2-ப்ரஹ்ம ப்ரதீதி ஏற்பட்டாலும் வேதாந்தங்களுக்கு ப்ரஹ்ம விஷய தாத்பர்யம் இல்லை என்ற சங்கா பரிக்ரஹம்

மேலும் முதல் அதிகரணத்தில் லஷ்ய விசார ப்ரதிஞ்ஞஜை செய்து –
அடுத்ததில் லஷ்யத்துக்கு லக்ஷணத்தை விசாரித்து
மூன்றாவதில் லக்ஷண விஷய சங்கையை பரிஹரித்து
நான்காவதில் லஷ்ய விஷயக சங்கையை பரிஹரித்து
இப்படி லஷ்ய விசார ப்ரதிஞ்ஞஜை செய்த அனந்தரம் லஷ்யமான ப்ரஹ்ம விசாரம் –

மேல் -7-அதிகரணம் ப்ரஹ்மம் ஜகத் காரண ஸ்தாபனம்
இந்த ஏழையும் முதல் இரண்டால் -ஈஷத் -ஆனந்தமய -அதிகரணங்களால் -ப்ரஹ்மம் பிரகிருதி புருஷ விலக்ஷணம் என்று ஸ்தாபித்து
மேல் ஐந்தால் ப்ரஹ்ம வைலக்ஷண்யம் ஸ்தாபிக்கப் படுகிறது –

அன்றிக்கே -முதல் மூன்றால் -ஈஷத்- ஆனந்தமய -அந்தர் -அதிகரணங்களால் -சதாதி -சத் ஆதி -சாமான்ய சப்தா கடிதங்களான காரண வாக்கியங்கள்
ப்ரக்ருதி புருஷ விலக்ஷண காரண ப்ரஹ்ம பரங்களாக அறுதியிடப் பட்டு
மேலே ஆகாசாதி அதிகரணம் தொடங்கி -4-ஆகாச ப்ராணாதி விசேஷ சப்த கடித வாக்கியங்கள் சித் அசித் விலக்ஷண ப்ரஹ்ம பரங்கள் –

அதவா-முதல் மூன்றால் காரண வாக்கியங்களில் -சம்சய ஜனக வாக்யங்களுக்கு -அர்த்த நிர்ணயம் செய்து
மேலே நான்கில் காரண வாக்யங்களால் ஏற்படும் விபரீத ஞானம் அதாவது விபர்ய ஜன்ய வாக்யங்களுக்கு –பரிக்ரஹம் -ஸதர்த்த ஸ்தாபனம் –

ஈஷத்தில் -அசித் விலக்ஷண ப்ரஹ்மம் ஜகத் காரணம் என்றும் –
ஆனந்தமயத்தில் சித் விலக்ஷண ப்ரஹ்மம் ஜகத் காரணம் என்றும்
அந்தர் அதிகரணத்தில் திவ்ய மங்கள விக்ரஹ விசிஷ்டம் ப்ரஹ்மம் என்று நிர்ணயம்

ஆனந்தமயத்தில் முதல் ஸூத்ரத்தில்-ப்ரஹ்மம் ஜீவ சாமான்ய விலக்ஷணம் என்றும் –
ஐந்தாவது ஸூத்ரத்தால் ப்ரஹ்மம் முக்த ஜீவ விலக்ஷணம் என்றும்

ஈஷத்தில் -ப்ரஹ்மத்தை தன்னிஷ்டஸ்ய மோக்ஷ உபதேசாத் -என்று மோக்ஷ உபாயமாகவும்
ஆனந்த மயத்தில் ப்ரஹ்மம் முக்த ப்ராப்யம் -பரம ஆனந்த மயம் -என்றும் ஸ்தாபிக்கிறார்

ஈஷத் அதிகரண பூர்வ பஷிகளை -காரணத்வ அதிகரணத்திலும் –1–4–4–
ஆனந்தமய பூர்வ பஷிகளை ஜகத்வாசித்வத்திலும் -1–4–5-நிரசிக்கிறார் –

ஈஷத்தில் ப்ரஹ்மம் சர்வஞ்ஞம் என்றும் / ஆனந்த மயத்தில் பிரசுர ஆனந்த விசிஷ்டம் என்றும் / அந்தரத்தில் அமலம் என்றும் ஸ்தாபித்த வியாசர்
ப்ரஹ்மம் உபய லிங்க விசிஷ்டம் என்று ஸ்தாபித்து அருளுகிறார்

பரமாத்மா அசாதாரணம் -உபய லிங்கம் -அகில ஹேய ப்ரத்ய நீகத்வ கல்யாணைகதா நத்வங்கள் -இவை ப்ரஹ்மத்துக்கு அசாதாரணங்கள்
சேதன அசேதனங்களுக்கு அசம்பாவிதங்கள் -ஆகை இறே ப்ரஹ்மம் நிகில சேதன அசேதன விலக்ஷணம் எனப் படுகிறது-

மேலே ஆகாச -பிராண -அதிகரணங்களில் -ஆகாச பிராண சப்தங்களுக்கு ரூட் யர்த்தத்தை விட்டு ஓவ்க்கிகார்த்தத்தைக் கொண்டு
தத் தத் சப்தங்கள் விலக்ஷண ப்ரஹ்ம பரங்களாக நிர்ணீதங்கள்

அடுத்து ஜ்யோதிர் இந்த்ரப்ராண அதிகரணங்களில் -தத்தத் சப்தங்களுக்கு ரூடி பங்கம் இல்லாமலே தத்தத் ரூடார்த்த விசிஷ்ட ப்ரஹ்ம பரங்களான நிர்ணீயம் –

அதவா -ஆகாச பிராண -அதிகரணங்களில் -காரண வாக்ய கத ஆகாச பிராண சப்தங்களுக்கு விலக்ஷண ப்ரஹ்ம பரத்வம் ஸ்தாபிதம் –
மேலே ஜ்யோதிர் இந்த்ர -ப்ராண அதிகரணங்ககளில் அப்படி அன்று -சாஷாத் காரண வாக்கியங்கள் இங்கு விசாரிக்கப் படவில்லை –
காரணத்வ வ்யாப்த லிங்கங்கள் நிரதிசய தீப்திமத்வம் முமுஷூ உபாஸ்யத்வம் -இவை உள்ள இடத்தேயே காரணத்வம் உள்ளது –
தாத்ருஸ லிங்க ப்ரதிபாதக வாக்கியங்களில் உள்ள ஜ்யோதிர் இந்திர சப்தங்கள் விலக்ஷண ப்ரஹ்ம பரங்களாக ஸ்தாபிக்கப் படுகின்றன –
இங்கே இந்திர சப்தம் என்றது இந்திரன் தன்னைச் சொன்ன -மாம் -என்ற சப்தம் -என்றபடி –

அதவா -ஆகாசாதிகரணத்தில் வஸ்த்வந்த்ர பிரசித்தமான ஆகாச சப்தத்தைக் கொண்டு -சப்த விசேஷத்தைக் கொண்டு –
அசேதனமே ஜகத் காரணம் என்று ஆஷேபம் விளைய அர்த்த விரோதத்தைக் காட்டி ஆகாச சப்தம் அசித் விலக்ஷண ப்ரஹ்ம பரம் என்கிறார் –

பிராண அதிகரணத்தில் அர்த்த விரோதம் இன்மையைக் காட்டி அசேதனமே ஜகத் காரணம் என்கிறார்கள் பூர்வ பக்ஷிகள்
அதனையும் அர்த்த விரோத ஸத்பாவத்தைக் காட்டி பரிஹரித்தார் –

ஜ்யோதிகரணத்தில் விரோதி லிங்கமின்மை -அல்ப அநு கூல லிங்க ஸத்பாவம் இவற்றைக் கொண்டு ஆஷேபம் விளைந்தது
அதனை ஸ்வ வாக்கியத்தில் விரோதம் இல்லாவிடினும் உபக்ரம வாக்கியத்தில் விரோதம் உள்ளது என்று கூறிப் பரிஹரித்தார்

இந்திர பிராணாதிகரணத்தில் உபக்ரமத்திலேயே விரோதி இல்லாமையைக் கூறும் பூர்வ பஷி ஆக்ஷேபிக்க அதனை அர்த்த விரோதத்தை கூறிப் பரிஹரிக்கிறார்

இப்படி சித் அசித் விலக்ஷண ஸத்பாவத்தை ஸ்தாபித்து முதல் பாவத்தில் லஷ்யா சம்பவ ப்ரயுக்த லக்ஷணா சம்பவ சங்கையைப் பரிஹரித்தார் என்றதாயிற்று

———————-

முதல் அத்யாயம் -இரண்டாம் பாதம் -6-அதிகரணங்கள் –இவற்றை -3-+-3-என்று கொண்டு
முதல் மூன்றில் உபாஸக ஹிருதய ரூப பரிமித தேச பரிச்சின்ன பரமாத்ம விசாரமும்
மேல் மூன்றில் விபுல தேசஸ்த்தித பரமாத்ம விசாரமும் செய்கிறார்
ஆறு அதிகரணங்களுக்கும் சாதாரண அர்த்தம் -ப்ரஹ்ம ஆத்ம புருஷ சப்தங்கள் சித் அசித் விலக்ஷண பரமாத்ம பரங்கள் -என்று ஸ்தாபிப்பதே யாகும்-

————————

முதல் அத்யாயம் –மூன்றாம் பாதம் —10-/ -7-+-3-/-7-சாஷாத் சங்கதங்கள்
இடையில் மூன்றும்–/-7-8-9–இவை -தேவத -மத்வ –அப ஸூத்ர -அதிகரணங்கள் ப்ராசங்கிகள்-
ஆறாவதான-பிரமிதாதிகரணத்தில் கூறப்பட்ட சர்வேஸ்வரத்வத்தை உபபாதிக்கிறது -மோக்ஷ பிரதத்வத்தைக் கூறும் முகத்தால்
10-வதான அர்த்தாந்தரத்வ வ்யபதேச அதிகரணத்தில் -இப்படி ஆறாவதுக்கும் பத்துக்கும் நேராக சங்கதம் –
10-வதில் மூன்றாவது ஸூத்ரத்தால் பரமாத்மா ஜீவ சாமான்ய விலக்ஷணன் என்றும்
நான்காவது ஸூத்ரத்தில் பரமாத்மா முக்த ஜீவ விலக்ஷணன் என்று கூறப்பட்டுள்ளன

ப்ராசங்கிகளான மூன்றிலும் பகவத் குணங்களே கூறப்பட்டுள்ளன -சாரீரகமே ப்ரஹ்ம மீமாம்சை அன்றோ –
ஆகையால் எவ்விடத்திலும் அவன் குணம் கூறப்பட்டதே யாகும்

தேவதாதிகரணத்தில் -தேவாதீனாம் அபி யுபாஸ்த்வம் / -தேவாதிகளுக்கு உபாஸ்யன் -ஆதி -சாக்தம் ஆதி பத க்ராஹ்யர்கள் /
அசுர ராக்ஷஸ கந்தர்வ பிசாசங்கள் -ஸ்ரீ ப்ரஹ்லாதிகள் அசுரர்கள் -ஸ்ரீ விபீஷணாதிகள் ராக்ஷஸர்கள் -சித்ரசேனாதிகள் கந்தர்வர்கள் /
கண்டாகரணாதிகள் பிசாசங்கள் -இவர்களுக்கும் உபாஸ்யன் என்றபடி

மத்வதிகரணத்தில் -வஸூ முக தேவானாம் அபி ஸ்வாத்மத்வேந உபாஸ்யத்வம் –

அப சூத்ராதி கரணத்தில் -ஸூத்ர அதீனாம் அனுபாஸ்யத்வம்-கூறப்பட்டுள்ளன –

———————————-

முதல் அத்யாயம் -நான்காவது பாதம் –8- அதிகரணங்கள் ஆறும் -இரண்டும் –
முதல் ஆறில் சாங்க்ய பக்ஷ ப்ரதிக்ஷேபமும் / மேல் இரண்டில் யோக பக்ஷ பிரதி ஷேபமும்-என்று பேடிகா விபாகம் –

காரண விஷயத்தில் பரோக்த தோஷங்களை முதல் இரண்டு பாதங்களால் பரிஹரித்து -கார்ய விஷயத்தில் பரோக்த தோஷங்களை பரிஹரிக்கிறார் –

——————————–

இரண்டாம் அத்யாயம் -முதல் இரண்டு பாதங்கள் –
ஸ்வ பக்ஷத்தில் பரர்களால் கூறப்பட்ட தோஷங்களை பரிஹரிக்கிறார் முதல் பாதத்தில் –
பர பக்ஷங்களுக்கு தான் தோஷம் கூறுகிறார் இரண்டாம் பாதத்தில்

ஸ்வ பக்ஷ ஸ்தாபனம் -முதல் பாதம் / பர பக்ஷ நிராகரணம் -இரண்டாம் பாதத்தில் -என்றபடி

முதல் பாதத்தில் ஸ்ம்ருதி யுக்த விரோத பரிஹாரமும் -இரண்டாம் பாதத்தில் -சாஸ்த்ராந்தர விரோத பரிஹாரமும் செய்யப்படுகின்றன –

முதல் பாதத்தில் ஸ்ம்ருதி நியாயங்களால் வேதாந்தங்களுக்கு ஏற்படும் பாதம் தவிர்க்கப் படுகிறது

இரண்டாம் பாதத்தில் சாரீரிக நியாயத்தாலே பர பக்ஷங்களுக்கு பாதம் கூறப்படுகின்றது –

——————

இரண்டாம் அத்யாயம் -முதல் பாதம் -ஸ்ம்ருதி பாதம் -10-அதிகரணங்கள் -இரண்டும் எட்டும் –
முதல் இரண்டில் ஸ்ம்ருதி விசாரம் -மேல் எட்டில் யுக்தி விசாரம் -ஸ்ம்ருதி உபக்ரமம் என்பதால் ஸ்ம்ருதி பாதமானது

ஜகத் உபாதானத்வமும்-ஜகத் நிமித்தத்வமும் பலித்தன
1-/-2-/-3-/6 -/-7-/-9-அதிகரணங்கள் உபாதானத்வ ஸ்தாபனம்
8–/-10-நிமித்தத்வ ஸ்தாபனம்
4-சிஷ்ட பரிக்ரஹ /-5-போக்த்ராபாத்த்யதிகரணங்கள் உபய ஸ்தாபனம்

அதவா –
முதல் ஆறில் உபாதானத்வத்தில் விரோதி பரிக்ரஹம் என்றும்
மேல் நான்கில் நிமித்தத்வத்தில் விரோதி பரிஹாரம் என்றும் கொள்ளலாம்

———————–

இரண்டாம் அத்யாயம் -இரண்டாம் பாதம் –தர்க்க பாதம் –8-அதிகரணங்கள் -ஓன்று -ஆறு -ஓன்று- பேடிகா விபாகம் -பர பக்ஷ ப்ரதிஷேப பாதம்
முதலில் பிரதான காரண வாதி -சாங்க்யன் நிரஸனம்
மேல் ஆறில் பரமாணு காரண வாதிகள் -வைசேஷிக புத்த -ஜைன -சைவர்கள் நிரஸனம்
எட்டாவதில் -ப்ரஹ்மத்தின் ஜகத் ஏக காரணத்வத்தை ப்ரதிபாதிக்கும் ஸ்ரீ பாஞ்ச ராத்ரம் பிரமாணம் என்று ஸ்தாபனம்
ஏழில் பரமத கண்டனம் -எட்டாவதில் ஸ்ரீ பாஞ்சராத்ர ப்ராமாண்ய ஸ்தாபனம் பண்ணி பூஷணம் –

ஈஸ்வர அநிஷ்டித பிரதான காரண வாதி சாங்க்யர் -த்ரவ்யம் அவஸ்தை இரண்டும் நித்யங்கள் என்பர் -இதன் கண்டனம் முதலில்

த்ரவ்யம் அவஸ்தை இரண்டும் அநித்யங்கள் என்பர் வைசேஷிகர் -நிமித்த மாத்ர ஈஸ்வர அதிஷ்டித பரமாணு காரண வாதி –இரண்டாவது அதிகரணத்தில் கண்டனம் –

புத்தாதிகளும் பரமாணு காரண வாதிகளே யாயினும் அவர்களுக்கு முன் வைசேஷிகர்களை நிர்த்தேசித்து
இவன் வேத குத்ருஷ்ட்டி அவர்கள் வேத பாஹ்யர்கள் என்று கொண்டு
பாசுபதாதிகளில் பரமாணு காரண வாதிகள் பிரதான காரண வாதிகள் என்று விபாகம் இருந்தாலும் அவர்கள் எல்லாருமே வேத பாஹ்யர்களே –

பாசுபத அதிகரணம் முதல் ஸூத்ரத்தால் அந்த மதத்துக்கு ஸ்ருதி மூலம் இல்லை என்றும் -மேல் மூன்று ஸூத்ரங்களால்-
புத்த நிராகரண பிரகரணத்தில் -நா பாவ உப லப்தே –2–2—27 –என்று ஜகத் இல்லை என்பது இல்லை என்று கூறும் முகத்தால்
பிரசன்ன புத்தர்களை -அத்வைதிகளை -யும் நிரசிக்கிறார் –
இதே போன்று -வைதர்ம்யாச்ச ந ஸ்வப்நாதிவத்–2–2-28– என்று ஸ்வப்னார்த்த வைஷம்ய பிரதர்சன முகத்தால்
ஜகத் சத்யத்வத்தை கூறி ம்ருஷாவாதி மத கண்டனம் –

இப்பாதத்தில் சாங்க்யாதி மதங்களுக்கு வேத ப்ரத்யர்தித்தவம் இல்லை என்கிறார் –
இவை வேத விருத்தார்த்த ப்ரதிபாதங்கள் ஆகையால் வேதத்துக்கு எதிரே நிற்க இயலா என்றும்
ஸ்ரீ பாஞ்ச ராத்ரம் வேத அநு வசனம் ஆகையால் வேத விரோதித்வம் அதுக்கு இல்லை —

இப்படி ப்ரஹ்மம் ஜகத் ஏக காரணம் என்று ஸ்தாபித்த படி –

————————

இரண்டாம் அத்யாயம் – மூன்றாம் பாதம் -வியத்பாதம் –
கீழே ஆறு பாதங்களால் ப்ரஹ்மத்தின் காரணத்வம் உக்தம் -இனி மேல் இரண்டு பாதங்களால் கார்யத்வம் உச்யதே –
-ப்ரஹ்ம கார்யத்வம் இதிலும் அடுத்த பாதத்திலும் ஸ்திரீகரிக்கப் படுகிறது –

சர்வம் நித்யம் என்கிறான் சாங்க்யன் / சர்வம் அநித்தியம் என்கிறான் புத்தன் / சர்வம் நித்யாநித்யம் என்றான் ஜைனம் /
நித்யா நித்யங்களை மாறாடிக் கூறுகிறான் வைசேஷியன் -இந்த நான்கு பக்ஷங்களையும் நிரசித்து ப்ரஹ்மம் காரணமே என்றும்
ஜகத்து தத் காரியமே என்றும் -ஸ்தாபிக்கிறார் -இதுவே வைதிக மதம் –
அசித்துக்கு ப்ரஹ்ம கார்யத்வம் ஸ்வரூப அந்யதா பாவம்
சித்துக்கு ப்ரஹ்ம கார்யத்வம் ஸ்வபாவ அந்யதா பாவம் என்று கொள்ள வேண்டும் –

இப்பாதத்தில் ஏழு அதிகரணங்கள் -மூன்றும் நான்கும் -முதல் மூன்றால் ஆகாசாதிகளுக்கும் ஜீவர்களுக்கும் ப்ரஹ்ம கார்யத்வம் சொல்லி
இதுவே பாத -பிரதான அர்த்தம் -மேலே நான்கால் ஜீவ ஸ்வரூப சாதனம் செய்கிறார்
இந்த நான்கும் பிராசங்கிகம்-இங்கே ஜீவனை ஞாதா என்று கூறும் வியாசர்
அவனுடைய ஞாத்ருத்வத்தை இசையாத மாயாவாதிகளையும் நித்ய ஞாத்ருத்வத்தை இசையாத நையாயிகர்களையும் நிரசித்தார் –

———————————

இரண்டாம் அத்யாயம் –நான்காம் பாதம் –பிராண பாதம் —
இதில் இந்திரியங்கள் ப்ரஹ்ம கார்யங்கள் -என்று அறுதிப்படுகிறது
இதில் எட்டு அதிகரணங்கள் — ஓன்று -ஆறு -எட்டு -முதலும் இறுதி அதிகரணங்களும் சாஷாத் சங்கதங்கள் -நடுவில் ஆறும் ப்ரசங்கிகங்கள் –
வியததிகரண நியாயப்படி பிராண உத்பத்தி அதிகரணத்திலும்
தேஜோ அதிகரண நியாயப்படி சம்ஜஞ்ஞா மூர்த்திக்லுப்த் யதிகரணத்திலும் -அர்த்த நிர்ணயம்
வியததிகரணம் தொடங்கி -சமஷ்டி ஸ்ருஷ்ட்டியைக் கூறி -சம்ஜஞ்ஞா மூர்த்தி அதிகரணத்தில் வியஷ்ட்டி ஸ்ருஷ்ட்டி கூறி
இரண்டுக்கும் ஸ்ரீ மன் நாராயணனே காரண பூதன் –

முதல் அத்தியாயத்தில் கூறப்பட்ட சர்வ காரணத்வம்
இரண்டாம் அத்தியாயத்தில் ஸ்த்திரீ கரணம் -என்று தேறிய பொருள்

முதல் அத்யாயம் சமன்வய அத்யாயம் -இரண்டாம் அத்யாயம் -அவிரோதத்யாயம் –

—————————-

உத்தர த்வீகம்
ப்ரஹ்ம உபாசனத்தையும் -அது அடியாக விளையும் மோக்ஷ ஆனந்தத்தையும் இந்த உத்தர த்வீகத்தில் கூறுகிறார் –
மூன்றாம் அத்யாயம் —உபாசனத்தை விசாரிக்கப் புக்கு -முதலில் இதர வைராக்யம் ஏற்பட – ஜீவ தோஷங்களையும் –
பகவத் திருஷ்ணை ஏற்பட- அவன் குணங்களை இரண்டாம் பாதத்தாலும் -ப்ரஹ்ம வித்யைக்கு அங்கமான கர்மத்தை நான்காம் பாதத்திலும் கூறுகிறார் –

———————–

மூன்றாம் அத்யாயம் –முதல் பாதம் -வைராக்ய பாதம் –
ஜாக்ரதாதி தசைகளில் உள்ள தோஷங்களை பூர்ணமாக கூறுகிறார் -தோஷ தர்சனம் ஏற்பட வைராக்யம் பிறக்கும் இறே
ஜீவனுக்கு சம்சார சம்பந்தத்தையும் -சம்சார பாரமார்த்த்யத்தையும் சொல்லி –சாங்க்ய மாயா வாதிகளை நிரசித்தார்
இதில் -6-அதிகரணங்கள் –ஒன்றும் ஐந்தும் -முதலில் ஆரோஹணாவச்சேதன தோஷங்களையும் -மேல் அவரோஹணாவச்சேதன தோஷங்களையும் கூறுகிறார்
இப்பாதம் சம்சாரி ஜீவ தோஷ பரம் –

—————————-

மூன்றாம் அத்யாயம் -இரண்டாம் பாதம் -உபய லிங்க பாதம் -பரமாத்மா குணங்களை பூர்ணமாக கூறுகிறார்
நிர்தோஷம் -கல்யாண குணகரம் -/நிர் தோஷம் நிர்குணம் -நிர் விசேஷம் -கூற்றை அடி அறுக்கிறார்

இதில் -8- அதிகரணங்கள் –நான்கும் நான்கும்
முதல் நான்கில் ஸ்வப்ன ஸூஷூபித்யாதி தசைகளில் தோஷங்களையும் -அடுத்த நான்கில் கல்யாண குணங்களையும்
தோஷங்கள் கூறுவது பிரதானம் அன்று -முந்தைய நான்கிலும் பரமாத்மாவின் குணங்களையே கூறப்பட்டன என்றும் சொல்வர்
ஸ்வப்ன பதார்த்த ஸ்ருஷ்ட்ருத்வ அநு குண குணங்களை கூறுவதாக கொள்வதே உக்தம்

இறுதி நான்கையும் இரண்டு இரண்டாக கொண்டு -முதல் இரண்டால் -தத் தத் ஸ்தான சம்பந்தத்தால் தோஷம் தட்டாது
ஸமஸ்த கல்யாண குண பரிபூர்ணமே என்றும் -ஜகத் ப்ரஹ்ம ஐக்கிய வசன சங்கத்தை தோஷமும் இல்லை -என்றும் கூறுகிறபடி
இறுதி இரண்டால் சர்வ ஸ்மாத் பரத்வத்தையும் பர உதார குணத்தையும் கூறி ஸ்த்த்ரீ கரிக்கிறார் -இவை இருந்தால் தானே உபாயஸ்வ பூர்த்தி –

உபய லிங்க அதிகரணத்தில் முதல் ஸூத்ரத்தால் ப்ரஹ்மம் உபய லிங்க விசிஷ்டம் என்றும் –11-ஸூத்ரத்தால் ப்ரஹ்மம் உபய விபூதி விசிஷ்டம் என்றும் சொல்லி
இந்த உபய லிங்க -உபய விபூதி விசிஷ்ட- ப்ரஹ்மமே வேதாந்த பக்ஷம் என்று ஸ்தாபிக்கிறார் வேத வியாசர்

பராதிகரணத்தில் பரத்வமும் -பலாதிகரணத்தில் உதார குணமும் கூறப்பட்டது -சகல அதிகாரிகளுக்கும் பிரயோஜனத்தை உத்தேசித்தே பிரவ்ருத்தி யுள்ளது
பிரயோஜனமும் பல பிரதனை ஒழியப் பெற விரகு இல்லை -பல பிரதனுக்கு பல பிரதத்வம் பரத்வ உதார குணங்கள் இல்லையேல் கூடாதே
பரத்வமும் உதார குணமும் உபயலிங்க விசிஷ்டனான நாராயணனுக்கே யன்றி மற்று ஒருவருக்கு இல்லை இறே —

கர்ம காண்ட யுக்த சர்வ கர்ம சமாராத்யனாய் –
தேவதா காண்ட யுக்த சர்வ தேவதா அந்தராத்மாவாய் =
ப்ரஹ்ம சப்த வாச்யனான ஸ்ரீ மன் நாராயணன் -சித் அசித் விலக்ஷண
ஜகத் ஏக காரண பூதன்
உபாய பூதன்
உபேய பூதன்
பரன்
என்று இவ்வளவால் ஸ்தாபித்து
பலாதிகரணத்தில்
அவனே சகல பல பிரதன் என்று ஸ்தாபித்து அருளுகிறார் ஸ்ரீ வேத வியாச பகவான் –

—————————–

மூன்றாம் அத்யாயம் –மூன்றாம் பாதம் –குண உப சம்ஹார பாதம் –
கீழே பத்து பாதங்களால் தத்வ நிரூபணம் செய்தார் –
இனி மேலே ஆறு பாதங்களால் அனுஷ்டான நிரூபணம் செய்கிறார் –
தத்வ விவேக ஞானத்தை பிறப்பித்த வியாசர் இனி தத்வ ஞான அநு குண ஹித சரணத்தை கூறுகிறார் என்றபடி –
இவ்வாறு -முதல் பத்து பாதங்களுக்கும் மேல் உள்ள ஆறு பாதங்களுக்கும் பேடிகா விபாகம் –

இந்த ஆறிலும் -முதல் இரண்டால் ஹிதத்தையும் -தத் பலத்தை மேல் நான்கு பாதங்களாலும் கூறுகிறார்

அந்த இரண்டில் இந்த பாதத்தில் உபாயத்தையும் -தத் அங்கமான கர்மத்தை அடுத்த பாதத்திலும் அருளிச் செய்கிறார் –

குண உப சம்ஹார பாதம் என்றே இந்த மூன்றாம் பாதத்துக்கு வ்யவஹாரம்
ப்ரஹ்மம் நிர்குணம் என்று கூறும் குண தஸ்கரர்களுக்கு இப்பாதம் சர்வாத்மநா துர்க் கடம்
ஸ்ரீ பராசர ஸ்ரீ பராசர்ய ஸ்ரீ பராங்குச ஸ்ரீ ராமாநுஜாதிகள் -குண பக்ஷபாதிகள் இறே
பல உபநிஷத்துக்கள் -கூறப்பட்ட பல ப்ரஹ்ம வித்யைகள் –இவற்றுக்கு ஐக்கியம் தேறுமானால்
ஓர் இடத்தில் கூறப்படாத -மற்று ஓர் இடத்தில் கூறப்பட்ட குணங்களை உப சம்ஹரிக்க வேணும் என்று ஸ்தாபிக்கிறார் இப்பாதத்தில் –
குண உப சம்ஹார பாதம் அன்றி -குண சம்ஹார பாதம் அன்று இறே இது

இப்பாதத்தில் –26- அதிகரணங்கள் -/ -19-வது அதிகரணத்தில் சர்வ பர வித்யா உபாஸ்யன் நாராயணனே என்று ஸ்தாபிக்கிறார்
ஸ்ரீ வைஷ்ணவ அக்ரேஸரான ஸ்ரீ வேத வியாசர் –

—————————-

மூன்றாம் அத்யாயம் –நான்காம் பாதம் –அங்க பாதம் —
இந்த அத்யாயம் முதல் பாதத்தில் -பல த்வாரா கர்மம் த்யாஜ்யம் -என்றது –
ஸ்வரூபேண கர்மம் உத்தேச்யம் என்று இப்பாதத்தில் கூறப்படுகிறது

இந்த அங்க பாதத்தில் -உபாயமான உபாசனத்துக்கு அங்கமான -கர்மம் விசாரிக்கப் படுகிறது –
கர்ம காண்டத்தில் கர்மம் விசாரிக்கப் பட்டதாயினும் அது பல சங்க யுக்தமாயின் அது கேவல கர்மமாகும்-பகவத் கைங்கர்யத்வ விதுரம் என்றபடி
அது அநித்ய பலகம்-அது த்யாஜ்யமாம் -இங்கே கூறப்பட்ட கர்மம் உத்தேச்யமானது-உபாசன அங்கமானது
கர்ம காண்டத்தில் ஸ்வர்க்காதி சாதனமாக கூறப்பட்ட கர்மங்கள் இங்கு உபாசன அங்கமாக கூறப்படுகின்றன -இதுவே விநியோக ப்ருதக்த்வ நியாமமாகும்

இப்பாதத்தில் -15-அதிகரணங்கள் –
முதல் அதிகரணத்தில் -கர்மங்களின் அங்கத்துவ சித்திக்காக வித்யையின் அங்கித்வத்தை ஸ்த்திரீக்கிறார்
2-/-3- /–11-/ மூன்றும் ப்ராசங்கிகள்
மேல் அங்க விசாரம்

கர்மங்களும் சமதாதிகளும் பாண்டித்ய பால்ய மௌனங்களும் அங்கம் என அறுதியிடுகிறார் இந்த அங்க பாதத்தில்
இப்படி அங்க சிந்தை செய்த வியாசர் -14-/-15-/ அதிகரணங்களில் அங்க நிஷ்பத்தி சமய சிந்தை செய்கிறார் -என்று பேடிகா விபாகம்

ப்ரஹ்ம வித்யைக்கு கர்மம் அங்கம் என்று இப்பாதத்தில் கூறும் வியாசர் -வாக்யார்த்த ஞான மாத்திரம் சாதனம் என்று கூறும் சங்கர மதத்தையும்
ஞான கர்ம சமசமுச்சயவாதி யாதவ பிரகாச மதத்தையும்
ஞானமே கர்மத்துக்கு அங்கம் என்று கூறும் நிரீஸ்வர மீமாம்ச மதத்தையும்
ஜீவர்கள் நித்ய முக்தர் -மோக்ஷம் சாத்தியம் அன்று என்று கூறும் சாங்க்ய மதத்தையும் நிரசித்தார் இறே –

ப்ரஹ்ம வித்யை மோக்ஷ சாதனம் –அங்கி / கர்ம -தத் அங்கம் -என்று சித்தாந்த ஸ்தாபனம் செய்கிறார் வியாசர் –

———————————–

நான்காம் அத்யாயம் –பல அத்யாயம் –
முதல் இரண்டு பாதங்களால் –உத்தர பூர்வாக அஸ்லேஷ விநாசங்கள் –உத்க்ராந்தி-இவை இரண்டினையும் ப்ரஹ்ம வித்யா -இவை இரண்டும்
ஸ்தூல தேக யுக்த காலத்தில் ஏற்படும் பலங்கள்- பலங்களாக–அருளிச் செய்து

மேல் இரு பாதங்களில் அர்ச்சிராதி கமனமம் பகவத் பிராப்தியும் -ஸ்தூல தேகத்தை துரந்தவனுக்கு ஏற்படும் -பலங்களை-அருளிச் செய்கிறார் –

———————————-

சாரீரகத்தில் –156-அதிகரணங்கள்
முதல் நான்கும் உபோத்காதம் –
மேல் -125-அதிகரணங்கள் -ப்ரஹ்மமும் -ப்ரஹ்ம வித்யையும் நிரூபணம்
மேல் –27-ப்ரஹ்ம வித்யா பலம் நிரூபணம்
ஆக சாரீரகம் –156-அதிகாரணங்களும் -உபோத்காதமும் -ப்ரஹ்ம -ப்ரஹ்ம வித்யா -பல ப்ரதிபாதக பாதங்கள் -என்று பேடிகா விபாகம்

———————-

நான்காம் அத்யாயம் -முதல் பாதம் –ஆவ்ருத்தி பாதம்
11-அதிகரணங்கள் –ஆறும் ஐந்தும் –
முதல் ஆறால்-வித்யா ஸ்வரூப சோதனம் / மேல் ஐந்தால் வித்யா பலத்தை கூறுகிறார் -என்றபடி –
ப்ரஹ்ம வித்யை மோக்ஷ சாதனமே யாயினும் அதனை இந்த பல அத்தியாயத்தில் வியாசர் விசாரிப்பது கொண்டு நாம் அறியலாம் –
அதற்கு சாதனத்வம் இது சிறப்பு -பலத்வமே ஸ்வாபாவிக ஆகாரம் என்று –

—————————

நான்காம் அத்யாயம் -இரண்டாம் பாதம் -உத்க்ராந்தி பாதம் –
ஸ்த்தூல தேக ஸ்திதி காலத்தில் ஏற்படும் பலமான உத்தர பூர்வாக அஸ்லேஷா விநாசங்களை முதல் பாதத்தில் கூறிய வியாசர்
மரண காலத்தில் ஏற்படும் பலத்தை இப்பாதத்தில் கூறுகிறார் –

இப்பாதமே சாங்க்யருக்கும் மாயா வாதிகளுக்கும் அஸங்கதம் -மோக்ஷத்தை அசாத்திய -சித்தமாக -கூறும் சாங்க்யனும்
இங்கேயே மோக்ஷம் என்று கூறும் மாயாவாதியில் இப்பாதத்தில் நிரஸ்தர்கள் –

———————–

நான்காம் அத்யாயம் –மூன்றாம் பாதம் –கதி பாதம் —
அநாதிகாலம் சம்சரித்து கிடக்கும் சம்சாரி ஜீவன் அஞ்ஞாத ஸூஹ்ருதம் அடியாக மோக்ஷ மார்க்க ப்ரவ்ருத்தனாவதும்
கர்ம ஞான பக்தி நிஷ்டையும் -வித்யா பேதங்களும் -தத் தத் அதிகாரங்களும் -பரமாத்மா உபாசனத்தால் விரோதி பாப நிவ்ருத்தியும்
அர்ச்சிராதி மார்க்க கமனமும் -என்று இவை முதலான சகல அர்த்தங்களையும் நிர்விசேஷ ப்ரஹ்ம வாதிகளும் இசைந்துள்ளார்கள் –

இவை இத்தனையும் வ்யாவஹாரிகங்கள் -நிர் விசேஷ ப்ரஹ்ம தாதாதம்ய ப்ராப்தியே பரம மோக்ஷம் என்று கூறும் கூற்று
கேவலம் கோஷம் ஆகலாம் அத்தனை -சாரீரிகத்தில் அது கூறப்பட்டது அன்று -பஞ்சம அத்யாய ம்ருக்யமாம்-உத் ஸூ த்ரம் என்றபடி –
வியாசர் தாத்பர்யம் இவ்வளவே -இதுவே ஸ்ரீ ராமானுஜ மதம் – –

—————————————

நான்காம் அத்யாயம் -நான்காம் பாதம் –முக்தி பாதம் —
முக்தி நிர்ணயம் செய்கிறார் இதில்
ஆறு அதிகரணங்கள் –ஸ்வரூப ஆவிர்பாவ மோக்ஷம் என்பதனை சொல்லி மேல் மூன்றால் தத் அநு குண வ்ருத்தி விசேஷத்தை கூறுகிறார்
கர்ம அங்கமான பக்தி யோகத்தில் பகவானை ஆஸ்ரயித்த ஜீவன் அவன் அருளால்
நிர்த்தூத பாபனாய்-ஸூஷ்ம நாடீ விசேஷத்தால் சரீரத்தின் நின்றும் நிர் கதனாய் அர்ச்சிராதி மார்க்கத்தால் பரமபதத்தை ப்ராபித்து
ஆவிர்பாவ ஸ்வரூபனாய் பரமனை பரி பூர்ணமாக அனுபவித்து அபுநா வ்ருத்தனாய் வாழ்கின்றான் என்று அறுதியிட்டார் ஸ்ரீ வேத வியாசர்

மீமாம்ஸா கண்ட த்ரயத்திலும் மாயாவாத கந்த பிரசங்கம் இல்லை என்பர் பரம வைதிக ஸார்வ பவ்ம்யர்கள்-

———————————

சித்தாந்தத்தில் இசைந்த சங்கதிகள் -8-
சாஸ்திர / காண்ட / த்விக / அத்யாய / பாத / பேடிகா / அதிகரண / ஸூத்ர -சங்கதிகள் —
சங்கதி யாவது -அபிதாந ப்ரயோஜக சம்பந்தம்
அனந்தர அபிதான பிரயோஜக சம்பந்தம் சங்கதி என்பர் தார்கிகர் -அதி சாஸ்திர சங்கதிக்கு சேராது –
சாஸ்த்ரத்திலே சங்கதியே யன்றி சாஸ்திரத்துக்கு பிறகு என்று பொருள் கூடாது இறே
காண்ட சங்கதி முதலாக அனந்த அபிதானம் கூடும் -அவற்றிலும் காண்டத்தில் சங்கதி ./ த்விகத்தில் சங்கதி /
அத்தியாயத்தில் சங்கதி /என்று சங்கதிகள் இருப்பதால் அனந்தர அபிதானம் என்பதே சங்கதி ஆக மாட்டாதே
ஸூத்ர சங்கதியை ப்ரக்ருதி அதிகரணம் முதலியவற்றில் ஸ்ருத பிரகாசிக ஆச்சார்யர் நிரூபித்து உள்ளார்
ஆகவே அதிகரண சிந்தாமணியில் ஸூத்ர சங்கதி உள்பட எட்டு சங்கதிகள் நிரூபித்து அருளினார் குமார குரு வரதாச்சார்யர் –

மற்று ஒரு வித ஆறுவித சங்கதிகளும் உண்டு
ஆக்ஷேப சங்கதி
த்ருஷ்டாந்த சங்கதி
ப்ரத்யுதாஹரண சங்கதி
உபோத்காத சங்கதி
அபவாத சங்கதி
பிரசங்க சங்கதி –

பூர்வ அதிகரண சித்தாந்தம் அநுபபன்னம் -என்று மேல் அதிகரண பூர்வ பக்ஷம் ஏற்படும் இடத்தில் ஆக்ஷேப சங்கதி
பூர்வ அதிகரண சித்தாந்த நியாயத்தை த்ருஷ்டாந்தம் ஆக்கி உத்தர அதிகரணம் பூர்வ பக்ஷம் ஏற்படும் இடத்தில் த்ருஷ்டாந்த சங்கதி
பூர்வாதி கரண நியாய விஷயம் அன்று இது என்று பூர்வ பக்ஷம் ப்ரவ்ருத்தமாகில் ப்ரத்யுதாஹரண சங்கதி
ப்ரக்ருதி சித்திக்காக முன் அதிகரணம் உபோகாதம்
பூர்வ அதிகரண சித்தாந்தத்தை நியாயத்தை அவலம்பித்து உத்தர அதிகரணம் பூர்வ பக்ஷம் ஆகில் அபவாத சங்கதி
முன் கூறியவற்றை விட வேறுபட்டதாய் உப சதிதமானது பிரசங்கம்
இவ்வாறு சங்கதி நிரூபணம் –

அதிகரணமாவது –
விஷயோ விசயஸ்சைவை பூர்வ பக்ஷஸ் ததோத்தரம்
சங்கதிச் சேதி பஞ்சை தான் ப்ராஞ்சோதி கரணம் விது
பிரயோஜனம் ஸ பஞ்சாங்கம் பிராஞ்சோதி கரணம் விது -பாட பேதம்
சிலர் விஷயம் -சங்கதி -சம்சயம் -சம்சயத்துக்கு காரணம்
அதிகரண சிந்தாமணி ஆரம்பத்தில் இவற்றை சேவிக்கலாம் –

————————————–

முதல் அத்யாயம் –முதல் பாதம் —–11-அதிகரணங்கள் –32-ஸூத்ரங்கள்
முதல் அத்யாயம் -இரண்டாம் பாதம் –6-அதிகரணங்கள் –33–ஸூத்ரங்கள்
முதல் அத்யாயம் -மூன்றாம் பாதம் –10–அதிகரணங்கள் -44–ஸூத்ரங்கள்
முதல் அத்யாயம் -நான்காம் பாதம் —8-அதிகரணங்கள் –29–ஸூத்ரங்கள்
முதல் அத்யாயம் ——————-35-அதிகரணங்கள் -138–ஸூத்ரங்கள்

இரண்டாம் அத்யாயம் -முதல் பாதம் ——10–அதிகரணங்கள் -36–ஸூத்ரங்கள்
இரண்டாம் அத்யாயம் -இரண்டாம் பாதம் —8-அதிகரணங்கள் –42-ஸூத்ரங்கள்
இரண்டாம் அத்யாயம் -மூன்றாம் பாதம் —7-அதிகரணங்கள் –52-ஸூத்ரங்கள்
இரண்டாம் அத்யாயம் -நான்காம் பாதம் —8-அதிகரணங்கள் –19–ஸூத்ரங்கள்
இரண்டாம் அத்யாயம் ————— —33-அதிகரணங்கள் -149–ஸூ த்ரங்கள்

மூன்றாம் அத்யாயம் -முதல் பாதம்——-6-அதிகரணங்கள் -27–ஸூத்ரங்கள்
மூன்றாம் அத்யாயம் இரண்டாம் பாதம் —8-அதிகரணங்கள் -40–ஸூத்ரங்கள்
மூன்றாம் அத்யாயம் -மூன்றாம் பாதம் —26-அதிகரணங்கள்- 64–ஸூத்ரங்கள்
மூன்றாம் அத்யாயம் -நான்காம் பாதம் —15-அதிகரணங்கள்- 51—ஸூத்ரங்கள்
மூன்றாம் அத்யாயம் ——————-55–அதிகரணங்கள் -182–ஸூத்ரங்கள்

நான்காம் அத்யாயம் -முதல் -பாதம் ——11-அதிகரணங்கள் -19–ஸூத்ரங்கள்
நான்காம் அத்யாயம் -இரண்டாம் பாதம் —11–அதிகரணங்கள் -20—ஸூத்ரங்கள்
நான்காம் அத்யாயம் -மூன்றாம் பாதம் —-5-அதிகரணங்கள் –15-ஸூத்ரங்கள்
நான்காம் அத்யாயம் -நான்காம் பாதம் —-6–அதிகரணங்கள் -22—ஸூத்ரங்கள்
நான்காம் அத்யாயம் ——————–33–அதிகரணங்கள் -76–ஸூத்ரங்கள்

ஆக மொத்தம் ————————–156-அதிகரணங்கள் —545-ஸூத்ரங்கள் –

—————————————————————————————————————————-——————————————————————————–—————————————————————

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ போதாயனர் -வ்ருத்தி காரர் -ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பாதராயணர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ பாஷ்ய ஸார ஸார அம்ருதம் –உத்தர-விஷயீ -ஸாத்ய த்விகம்

November 23, 2023

ஸ்ரீ பாஷ்யம்-மங்கள ஸ்லோஹம்-

இஷ்ட தேவதா ஸ்தோத்திரம் மங்களம். மங்கள ஆஸி – நமஸ்காரம் .

இதர தேவதா மங்கள ஸ்லோகம் ; சமுசித தேவதா தியானமாகும்.
சங்கீதத்துக்கு ஸரஸ்வதி , ஆயுர் வேதத்துக்கு தன்வந்திரி .
இஷ்ட தேவதையே சமுசித்த தேவதையாகும் போது , சமுசித்திஷ்ட தேவதா தியானமாகும்.

அகில புவந ஜன்ம ஸ்தேம பங்காதி லீலே!(1)
விநித விவித பூத விராத ரக்ஷைக தீக்ஷே |(2)
ஸ்ருதி சிரஸி விதீப்தே!(3) பிரஹ்மணி! (4) ஸ்ரீநிவாஸே !
பவது மம பரஸ்மிந் சேமுஷி பக்தி ரூபா ||

இஷ்ட தேவதையான ஸ்ரீநிவாஸனுக்குச் செய்யப்பட மங்கள ஸ்லோகம் இது.

———

இரண்டாவது மங்கள ச்லோஹம்-

பாராசர்ய வசஸ் ஸுதாம் (1)
உபநிஷத் துத்தாப்தி மத்யோ திருதாம் (2)
ஸம்சாராக்நி விதீபன வியபகத பிராணாத்ம சஞ்சீவனீம் (3) |
பூர்வாசார்ய ஸுரக்ஷிதாம் (4)
பகுமதிம் வியாஸாத தூரஸ்திதாம் (5)
அநீதாந்து நிஜாக்ஷரைஹி மனஸோ பௌமாஸ்து பிபந்வஹம் ||

பாராசார்யா வசஸ்துதாம்-வியாசர் -அமிருத ரூபமான வாக்கு-மரணம் ஜனனம் இல்லாத -அபாவம் தானே மோஷம்
பிபந்வஹம்-பிபந்து குடிக்க வேண்டும்-விசேஷணங்கள் மேலே சொல்லி

ஸ் பகவத் ராமானுஜர் வேதாந்த ஸங்க்ரஹம் -முதலில் திருவேம்கடமுடையான் சந்நிதியில் அருளி
யஸ் ஸ்ரீ சைல- இஷ்ட தேவதா-அவர் அங்கீகாரம் பெற்று இத்தை அருளி –அதன் அனுவர்த்தி ஸ்ரீ பாஷ்யம் –
பாதாராயண -பராசரர் புத்ரர் – பூமியில் உள்ள எல்லாரும் இந்த அம்ர்தத்தை பானம் செய்யட்டும்
பிபந்து -ஆசீர்வாதம் செய்கிறார்

———–

ப்ரபத்யே ப்ரணாவாகரம் பாஷ்யம் ரங்கமிவாபரம் –
ப்ரஸ்ய ப்ரஹ்மணோ யத்ர சேஷித்வம் ஸ்புடமீக்ஷ்யதே –

இது ஸுதர்ஸன ஸூரியினாலே அருளிச் செய்யப்பட்டது. ஸ்ரீரங்கவிமாநமான ப்ரணவாகார விமானத்தைப் போல்
ஸ்ரீபாஷ்யம் விளங்குகிறது என்கிறார்.

ப்ரஹ்மத்தின் சேஷித்வம் ஸ்பஷ்டமாகக் காணப்படும் -அபர ஸ்ரீ ரெங்க விமானம் போலே –
பிரணவ ஆகாரமாகவே பிரகாசிக்கிற ஸ்ரீ பாஷ்யத்தை சரணமாக வரிக்கிறேன்

ப்ரணவமாகிற ஓங்காரத்திலும்
ஸ்ரீ பாஷ்யத்திலும் பிரகாசிக்கும் பரமாத்மாவுடைய சேஷித்வம்
பிறரால் உண்டு பண்ணப்பட்டு இருக்கிற அதிசயத்தை -மேன்மையைத் தங்கி இருப்பது
ஸ்ரீ ரெங்கத்தில் பிரகாசிக்கும் சேஷித்வம் சேஷசாயித்வம் என்று கண்டு கொள்வது

திருமந்திரத்தில் பத த்ரயத்தாலே
ஜீவாத்மாக்களுடைய
அநந்யார்ஹ சேஷத்வம் -அநந்ய சரணத்வம் -அநந்ய போக்யத்வம் -ஆகிய -ஆகார த்ரயம்
ஸாப்தமாக ப்ரதிபாதிதம்
பரமாத்மாவின்
சேஷித்வ சரண்யத்வ ப்ராப்யத்வங்கள் ஆகிய ஆகார த்ரயம்
ஆர்த்தமாகக் கிடைக்கும்

—————–

ஸ்ரீ ப்ரஹ்மஸூத்ரமும் ஸ்ரீ திருவாய்மொழியும்

“புரா ஸூத்ரைர் வியாஸ: ஶ்ருதி ஶத சஶிரோர்த்தம் க்ரதிதவாந்
விவவ்ரே தத் ஶ்ராவ்யம் வகுளதரதாமேத்ய ஸ புந: |
உபா வேதௌ க்ரந்தௌ கடயிதுமலம் யுக்தி பிரஸௌ
புநர் ஜஜ்ஞே ராமாவரஜ இதி ஸ ப்ரஹ்மமுகுர: ||”

வேதாபஹாரிணம் தைத்யம் மீனரூபி நிராகரோத் |
ததர்தஹாரிணஸ் ஸர்வாந் வ்யாஸ ரூபி மஹேஶ்வர: ||

வேதங்களை அபஹரித்த பொழுது மீனாகத் திருவவதாரம் செய்து மீட்டருளின ஸர்வேச்வரனே,
அவ்வேதங்களுக்கு அபார்த்தங்களைச் சொன்ன பொழுது வ்யாஸராகத் திருவவதாரம் செய்து
உண்மையான அர்த்தங்களை நிலைநாட்டியருளினான் . என்பது இந்த ஶ்லோகத்தின் திரண்ட பொருள்.
அப்படி நிலைநாட்டியது சாரீரக மீமாம்ஸையான உத்தர மீமாம்ஸையைக் கொண்டேயாகும்.

அந்த வ்யாஸரே நம்மாழ்வாரகத் திருவவதாரம் பண்ணியருளி
திருவாய்மொழி மூலமாக சாரீரக மீமாம்ஸா ஶாஸ்த்ரத்தை விவரித்து அருளினார்.

பின்பு அவரே எம்பெருமானார் மூலம் இரண்டையும் ஸமன்வயப்படுத்தி அருளினார் – என்பது
கீழ் உதாஹரித்த *புரா ஸூத்ரைர் * என்கிற ஶ்லோகத்தின் அர்த்தமாகும்.
இதனை * பாஷ்யகாரர் இது கொண்டு ஸூத்ரவாக்யங்கள் ஒருங்கவிடுவர் * (65) என்று காட்டியருளினார்
ஆசார்ய ஹ்ருதயத்திலே அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார்.

—————

சாரீரக மீமாம்ஸா ஸாஸ்த்ரமான ப்ரஹ்ம ஸூத்ரத்தில்
முதல் இரண்டு அத்தியாயங்களில் பர ப்ரஹ்மம் ஜகத் ஏக காரணமாயும்
சேதன அசேதன விலக்ஷணமாயும் ஸர்வ சேஷியாகவும் –அறுதியிட்டார்-இதுவே பிரணவத்தின் அர்த்தம்
மூன்றாவது அத்தியாயத்தில் ப்ரஹ்மமே உபாயம் என்று அறுதி இட்டார் -இதுவே நமஸ்ஸின் அர்த்தம்
நான்காம் அத்தியாயத்தில் பர ப்ரஹ்மம் ப்ராப்யம் என்று அறுதியிட்டார் -இதுவே த்ருதீய பதார்த்தம்

காரணத்வமும்
அபாத்யத்வமும்
உபாயத்வமும்
உபேயத்வமும்
ஆகிய நான்குமே அத்யாய சதுஷ்ட்யார்த்தம்

காரணந்து த்யேயம் —ஜகத் காரண வஸ்துவே த்யானிக்கப்பட வேண்டியது என்பதே உபநிஷத்
பக்தியாகவும் ப்ரபத்தியாகவும் பர ப்ரஹ்மத்தின் இடமே செய்ய வேண்டியது என்பதே வேதாந்த ஸித்தம்
தன்னோடு ஒத்த மற்ற பத்த ஜீவனைப் பற்றுவது ஓட்டை ஓட்டத்தோடு ஒழுகல் ஓடமாம் அத்தனை அன்றோ

தாபத் த்ரயா துரைஸ் அம்ருதத்வாய ஸ ஏவ ஜிஞ்ஞாஸ்ய

யோ ப்ரஹ்மாணம் விதாதா பூர்வம் முமுஷுர்வை சரணம் அஹம் ப்ரபத்யே –

இப்படி உள்ள வேதாந்த கோஷ சித்தாந்த ஸ்தாபனமே வியாசர் அருளிச் செய்த ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம்

ஸுத்ரீ சங்க்யா ஸூபாஸீ அதி க்ருதி கணநா சிந்மயீ ப்ரஹ்ம காண்டே –அதிகரண ஸாரா வளீ -என்கிறபடியே
545 ஸூத்ரங்கள் –156-அதிகரணங்கள் –16 பாதங்கள் –4 அத்யாயங்கள்
ஜைமினி அருளிச் செய்த 12 அத்தியாயங்கள் கொண்ட கர்ம மீமாம்ஸை யில் விசாரித்த கர்மாக் களுக்கு ஆராத்யமாயும்
மேல் 4 அத்தியாயங்கள் கொண்ட தேவதா மீமாம்ஸை யில் விசாரித்த தேவதைகளுக்கு அந்தராத்ம பூதமாயும்
உள்ள ப்ரஹ்மத்தை இந்த 4 அத்யாயங்களால் விசாரித்து நிஷ்கர்ஷிக்கிறார்
ஆக ஸர்வ கர்ம ஸமாராத்யம்
ஸர்வ தேவதாந்த்ர அந்தர் பூதம்
பர ப்ரஹ்ம வேதாந்த வேத்யம் –என்பதே வேத வ்யாஸருடைய ஸித்தாந்தம்

அர்த்தைகத்வாத் ஏகம் வாக்யம் ஸ ஆகாங்க்ஷம் சேத் – என்கிற பூர்வ மீமாம்ஸா சாஸ்த்ர ஸூத்ரத்தின் படி
ஏகார்த்திக ப்ரதிபாத்யம் -ஒரே ஸாஸ்த்ரம்
பூர்வ கண்ட யுக்த கர்மங்கள் ஆராதன கருமங்கள்
ஆராத்ய வஸ்து என்னும் ஆகாங்க்ஷம் வர அதுக்கு சாந்தி உத்தர காண்டமாகிய உபநிஷத் ப்ரதிபாத்யமாகிற பர ப்ரஹ்மம்
கர்ம அங்கம் ஞானம் உபாயம்
கர்ம ஞானங்களுக்கு அங்க அங்கி பாவம் சமுச்சயம்

வித்யாம் ச அவித்யாம் ச யஸ் தத் வேத உபயம் ஸஹ
அவித்யயா ம்ருத்யம் தீர்த்வா வித்யயா அம்ருதம் அஸ் நுதே –உபநிஷத்

ஆனால் அத்வைதிகள் இந்த வாக்யத்துக்கு வியாக்யானம்
கர்ம ஞானங்கள் பரஸ்பர வ்ருத்தங்கள்
கர்மம் -பேத அவலம்பி
ஞானம் -அபேத அவலம்பி
ஆகவே இவற்றுக்கு அனுஷ்டானத்தில் ஸாஹித்யம் -ஒரு சேர இருக்கை -பொருந்தாது
ஆயினும் ஞாத்வயத்வே ஸாஹித்யம் பொருந்தும்
உபாதேயத்வேந ஞாதவ்யம் -ஞானம்
த்யாஜ்யத்வேந ஞாதவ்யம் -கர்மம்

இந்த வியாக்யானம் அயுக்தம் என்று ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர் திரு உள்ளம்
கர்மங்கள் கர்தவ்யங்களாக வேத விகிதங்கள் என்பதால் த்யாஜ்யம் அன்று

மேலும் இவ்வாக்கியத்தில் உள்ள தீர்த்வா -என்ற பதத்துக்கு அடைந்து என்று பொருள் கூறுவது அப்ரஸித்தி தோஷ பராஹதம்
ம்ருத்யும் தீர்த்வா -என்கிற இடத்தில் ஸ்த்தித சேத் என்று இரண்டு பதங்களைச் சேர்த்து
வியாக்யானிக்கிற படியால் அத்யாஹார தோஷ ப்ரசங்கமும் உண்டாம்–ஆகையால் அத்வைதி வியாக்யானம் அஸங்கதம்

மேற் கூறிய வாக்யத்துக்கு யாதவ ப்ரகாசனின் வியாக்யானம்
ஞான கர்மாக்கள் சம பிரதான உபாயங்கள் -உபாயமும் இரண்டு -ஞானமும் கர்மமும்
உபேயமும் இரண்டு -அநிஷ்ட நிவ்ருத்தியும் இஷ்ட பிராப்தியும்
அநிஷ்ட நிவ்ருத்தி ரூப பலத்துக்கு கர்மம் உபாயம்
இஷ்ட பிராப்தி ரூப பலத்துக்கு ஞானம் உபாயம்
சாதன ஸாத்ய த்வித்வ அங்கீ காரேண பூர்வ உத்தர வாக்யங்களுக்கு அர்த்தம் கூறுவது யுக்தம் என்பர்

இந்த வியாக்யானமும் அயுக்தம் என்பதே பாஷ்யகாரர் திரு உள்ளம்
ஞானம் ஒன்றே ஏக உபாயம்
தமேவம் வித்வான் அம்ருத இஹ பவதி நான்ய பந்தா அயனாய விதயதே -என்பதால் உபாயம் ஞானம் ஒன்றே
அநிஷ்ட நிவ்ருத்தி பலமும் ஞான ஸாத்யமே
சேது பங்க ஸ்ரோத ப்ர ஸ்ருதி நியாயத்தாலே இஷ்ட பிராப்தி தன்னடையே ஏற்படும்

ஆக அங்க அங்கி பாவேந ஸாஹித்யமே -ஆதரணீயம்

பாஸ்கரனும் இத்தை ஆதரித்தாலும்
அவன் கர்மத்தை ஞான உத்பாகத்வேந அங்கம் என்று அங்கீ கரியாமல்
உத்பன்ன ஞானத்துக்கு அனுக்ராஹகம் -என்றான்

கர்மம் ஞான உத்பாதகம் -உத்பன்ன ஞான வர்த்தகம் -என்பதே பாஷ்யகாரர் திரு உள்ளம்
ஆகவே ஏக ஸாஸ்த்ரம்

சாரீரிக மீமாம்ஸ சாஸ்திரத்தில் நான்கு அத்தியாயங்களும்
விஷய த்விகம் -ஸித்த த்விகம் என்றும்
விஷயீ த்விகம் -ஸாத்ய த்விகம் என்றும் உண்டு
மூன்றாம் அத்தியாயத்தில் பக்தி ரூப ஞானம் விஷயி
நான்காம் அத்தியாயத்தில் ப்ரஹ்ம அனுபவ ஸ்வரூப ஞானம் விஷயி ஆகும்

வேதார்த்த விசாரம் -ஒரே ஸாஸ்த்ரம்
4 அத்தியாயங்கள் –
1-சமன்வய -காரணத்வ
2-அவிரோதித்தவ -அபாத்யத்வ
3-உபாயத்வ
4-பலத்தவ –அதிகாரங்கள் நான்கும்

16 பாதங்கள்
1-ஜீவ மிக அஸ்பஷ்ட மாயும்
2-ஜீவ அஸ்பஷ்ட மாயும்
3-ஜீவ ஸ்பஷ்ட மாயும்
4-ஜீவ மிக ஸ்பஷ்ட மாயும்
5-ஸாங்க்யாதி ஸ்ம்ருதி மூலமான தோஷ பரிஹாரம் காட்டுவது
6-ஸாங்க்யாதி பக்ஷங்கள் கண்டனம்
7-ஆகாசாதி த்ரவ்யங்களுக்கு ஸ்வரூப பரிணாம ரூபமான கார்யத்வம் கூறுவது
ஆத்மாக்களுக்கு ஸ்வ பாவ அந்யதா பாவ ரூப கார்யத்வம் கூறுவது
8-ஜீவ உபகரணமான இந்திரியாதிகளின் உத்பத்தி க்ரமம் கூறப்படுவது
9-வைராக்ய நிமித்தமாக புருஷனுக்கு ஏற்படும் தோஷங்கள்
10-ப்ராப்யத்தில் ஆசை தோன்ற ப்ரஹ்மத்துக்கு நிர்த்தோஷமும் கல்யாணைக தானத்வமும்
11-பகவானிடம் செய்யும் பக்தியின் பிரகாரங்கள்
12–பக்திக்கு வர்ணாஸ்ரம தர்மங்களை அங்கங்களாக விதித்தல்
13-உபாஸனா ஸ்வரூபமும் அநுஷ்டான க்ரமமும் விளக்கப்படுத்தல் -வித்யா மகிமையும் கூறுதல்
14-ஜீவன் உடலை விட்டுப் புறப்படுதல் -உத் க்ரமணம்
15-ஜீவனின் மோக்ஷ கதி சிந்தனம்
16-பிராப்தி -பலம் -மோக்ஷம் –

ஸ்ரஷ்டா தேஹீ ஸ்வநிஷ்ட: நிரவதிகமஹிமாபாஸ்தபாத: ஶ்ரிதாப்த:
காத்மாதே: இந்த்ரியாதே: உசிதஜநநக்ருத்ஸம்ஸ்ருதௌ தந்த்ரவாஹீ |
நிர்த்தோஷத்வாதிரம்ய: பஹுபஜநபதம் ஸ்வார்ஹகர்மப்ரஸாத்ய:
பாபச்சித் ப்ரஹ்மநாடீகதிக்ருததிவஹந் ஸாம்யதஶ்ச அத்ரவேத்ய: || (19)

ஸ்ரஷ்டா – உலகைப் படைப்பவன்(1-1),
தேஹீ – தன்னையொழிந்த அனைத்தையும் தனக்குச் சரீரமாகக் கொண்டவன் (1-2);
ஸ்வநிஷ்ட: – -அந்நிய ஆதரேண–தன்னையே ஆச்ரயமாகக் கொண்டவன் (1-3);
நிரவதி மஹிமா – எல்லையற்ற பெருமைகளை உடையவன் (1-4);
அபாதஸப்தபாத: – ஸாங்க்யாதி ஸ்ம்ருதிகளால் கலக்கமுடியாதவன் (2-1);
ச்ரிதாப்த: – பஞ்ச கால பராயணர்க்கு ஆப்தன் –அண்டியவர்களுக்கு நண்பன் (2-2);
காத்மாதே: உசித ஜநந க்ருத் (2-3) –ஆகாசம் ஆத்மா முதலியவற்றினுடையவும் தக்கபடி படைப்பவன் –அசேதன ஸ்வரூப விகார -சேதன ஸ்வரூப ஸ்வ பாவ ஜனன கர்த்தா

இந்திரியாதே: உசித ஜநந க்ருத் (2-4)- இந்த்ரியம் முதலியவற்றினுடையவும் தக்கபடி படைப்பவன்;-

ஸம்ஸ்ருதௌ தந்த்ரவாஹீ – ஜாக்ரத் ஸ்வப்ந ஸுஷூப்தி மூர்ச்சா மரணம் ஆகியவைகளை நிர்வஹிப்பவன் (3-1);

நிர்தோஷத்வாதி ரம்ய: (3-2) – தோஷங்கள் தட்டாதவன் -ரம்யன்;அகில ஹேய ப்ரத்ய நீகன் கல்யாண குணைகநாதன்

பஹுபஜனபதம் (3-3) –பல உபாஸநத்திற்கு இருப்பிடமாக அறியத் தக்கவன்;

ஸ்வார்ஹ கர்ம ப்ரஸாத்ய: (3-4) – ஜீவர்கள் தம் தம் ஆச்ரமங்களுடன் அநுஷ்டிக்கப்படும் கர்மாக்களால் ஸந்தோஷப்படுத்தப்படுபவன்;

வர்ணாஸ்ரம ஸாஸ்வதா புருஷேண பர புமான் விஷ்ணுர் ஆராத்யதே பந்தா நரந்ய தத் தோஷ காரக -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்

பாபச்சித் (4-1) – பாபங்களை நீக்குபவன்;-உத்தர பூர்வ பாபங்களில் அஸ்லேஷ விஸ்லேஷ கர்த்தா

ப்ரஹ்மநாடீகதிக்ருத் (4-2)- மோக்ஷத்தை அடைவிப்பவன்;

இதுவரை ஸ்தூல தேஹ விஸிஷ்டனுக்கு பலம்
மேல் ஸூஷ்ம தேஹ விஸிஷ்ட னுக்கு பலம்

அதிவஹந் (4-3) – அழைத்துச் செல்பவன்;

ஸாம்யத: (4-4)- தனக்கு ஸமமான யோகத்தைத் தருபவன்.-நிரஞ்சன பரமம் ஸாம்யம் உபைதி

இங்கு ஸாம்யா பத்தி சொல்லி இருந்தாலும் —பரிபூர்ண ப்ரஹ்ம அனுபவமும்
அனுபவ ஜெனித ப்ரீதியும்
ப்ரீதி காரித ஸர்வ வித ஸர்வ தேச ஸர்வ கால ஸர்வ அவஸ்தா அசேஷ கைங்கர்யமும் -பரம புருஷார்த்தம்

இப்படி மொத்தம் 16 திருக் குணங்கள் சொல்லப்பட்டுள்ளன.

* வேத வேத்ய * ந்யாயத்தால் வேத்யனான எம்பெருமான் பெருமாளாக (ஸ்ரீ ராமபிரானாக) திருவவதாரம் செய்தருளின பொழுது,
வேதமும் ஸ்ரீராமாயணமாக அவதாரம் செய்தது.
ஸ்ரீராமாயணமும் பெருமாளுக்கு * குணவாந் கச்ச வீர்யவாந் * என்று 16 திருக்குணங்களே இருப்பதாகப் ப்ரதிபாதித்தது!

—–

முதல் அத்யாயம் –11–6–10-8-அதிகரணங்கள் —-35–அதிகரணங்கள்
இரண்டாம் அத்யாயம் –10–8–7–8- அதிகரணங்கள் -33—அதிகரணங்கள்
மூன்றாம் அத்யாயம் –6–8–26–15–அதிகரணங்கள் —55–அதிகரணங்கள்
நான்காம் அத்யாயம் –11-11-5-6-அதிகாரணங்கள் -33–அதிகரணங்கள்

3-அத்யாயம் –வைராக்ய பாதம் /-உபய லிங்க பாதம் / குண உப சம்ஹார பாதம் / அங்க பாதம்
பக்தியை அனுஷ்ட்டிக்க பரம அவசியக்கம் -ப்ராப்யாந்தர வைராக்கியமும் -ப்ராப்ய திருஷ்ணையும் -இந்த இரண்டும் சித்திக்க இரண்டு பாதங்கள் –
முதல் பாதம் அனுசந்திக்க இதர விஷய வைராக்கியமும் -இரண்டாம் பாதம் அனுசந்திக்க பகவத் விஷய திருஷ்ணையும் -பிறக்கும் படி
இதர விஷய தோஷங்களையும் பரமாத்மாவின் கல்யாண குணங்களையும் நிரூபிக்கிறார்

ப்ரஹ்ம அனுபவ முக்தி -ஞான சங்கோச நிவ்ருத்தி ரூபம் -ஞான சங்கோச த்வம்சம்–த்வம்ச ரூப அபாவம் உண்டாவதானாலும் அனந்தமாகையாலே அழிவற்றது –
இப்படிச் சொல்லுகிறது பர பஷத்தை அனுசரித்ததே யாகும் -வஸ்துதஸ்து ஸ்ரீ ராமானுஜ மதத்தில் பாவாந்தரம் அபாவம் -என்று அங்கீ கரிக்கப் பட்டுள்ளது ஆகையால்
ஞான சங்கோச நிவ்ருத்தி என்கிற அபாவம் ஞான விகாச ரூப பாவமே யாகும் –

அது நித்யம் என்று -நச புனராவர்த்ததே -இத்யாதி ஸ்ருதி சித்தம் -ஞானத்துக்கு விகாசம் ஸ்வாபாவிகம் என்பது வேதாந்த சித்தம் –
அது கர்மம் அடியாக சுருக்கம் -ஞான சங்கோசமே சம்சாரம் -பகவத் அனுக்ரஹ விசேஷத்தால் கர்மம் ஆகிற உபாதிக்கு நிவ்ருத்தி ஏற்பட
ஸ்வாபாவிகமான விகாசமே அமையும் –ச நந்த்யாய கற்பதே ஸ்ருதியாலே ஸ்பஷ்டம் உக்தம்-

ப்ரஹ்ம அனுபவ ரூப பலம் நான்காம் அத்தியாயத்தில் நிரூபிக்க போகிறவராய் -தத் உபாயத்தை மூன்றாம் அத்தியாயத்தில் நிரூபிக்கிறவராய்
விஷயாந்தர வைராக்யம் விளைந்து -பகவத் விஷய திருஷ்ணை விளைய விஷயாந்தர தோஷங்களையும்
பகவத் விஷய குணங்களையும் முதல் இரண்டு பாதங்களால் நிரூபிக்கிறார் –

வைராக்ய பாதம்
விரக்தன் தானே வேதாந்த ஸ்ரவணத்துக்கு அதிகாரி -வேதாந்த ஸ்ரவண காலத்திலேயே வைராக்யம் ஏற்பட்டு இருக்கிறபடியால்
இங்கு வைராக்யம் விளைவிக்கிறது என் என்ற சங்கை வருமே என்னில்
வைராக்யம் இரண்டு வகை -சாஸ்திர ஸ்ரவண உபயுக்த வைராக்யம் -உபாசன அனுஷ்டான உபயுக்த வைராக்யம் –

முதல் வகை வைராக்யம் இவ்வதிகாரிக்கு ஏற்கனவே சித்தமானாலும் இரண்டாவது வைராக்யம் விளையவே இந்த பாதத்தை அருளுகிறார் ஸ்ரீ வியாசர்
சம்சார தோஷங்களைக் காட்டும் இத்தால் -பழகிப் போகும் சம்சார யாத்திரையிலும் ஜூகுப்சை பிறக்கும் படி பகவத் விஷயம் இனியது
கல்யாண குணாகரம் -நிர்மலம் என்கிற இத்தால் அதனுடைய போக்யதா பிரகர்ஷத்தைச் சொல்லுகிறது

ஜீவனுடைய தோஷங்களை நிரூபிக்கிறார் வைராக்ய பாதத்தில் -இதனால் ஜாக்ரதாதி அவஸ்த்தா தோஷங்கள் பலிதங்கள் என்றபடி
சாந்தோக்ய உபநிஷத் -பஞ்சாக்கினி வித்யா பிரகரணம் ஸ்பஷ்டமாக வைராக்யம் விளைவதற்காக –
த்யவ் / பர்ஜன்ய / ப்ருத்வீ / புருஷன் / யோஷித் — இவை ஐந்தும் அக்னிகள்
ஸ்ரத்தா / சோமம் / வர்ஷம் / அன்னம் / ரேதஸ்ஸூ /இவை ஐந்தும் ஹோதவ்யங்கள்
பித்ரு தேஹ தாரக மருத்துக்கள் ஹோதாக்கள் என்றபடி
பஞ்சம ஆஹூத்ய பேஷா வசனம் ப்ராயிகம் எனக் கொள்ளத் தக்கது

ஸ்ரத்தை என்கிற ச ஜீவ பூத ஸூஷ்மம் ஸ்வர்க்க ரூபமான அக்னியில் ஹுதமாய் -சோமம் என்கிற அம்ருத தேஹமாய் பரிணமித்து
பர்ஜன்ய ரூப அக்னியில் ஹுதமாகிறது -அந்த சோமம் வ்ருஷமாக பரிணமித்து ப்ருத்வீ ரூப அக்னியில் ஹுதமாகிறது
வ்ர்ஷம் அன்னமாக பரிணமித்து புருஷ அக்னியில் ஹுதமாகிறது -அன்னம் ரேதா ரூபமாகப் பரிணமித்து யோஷித் அக்னியில் ஹுதமாகிறது –
இப்படி க்ரமமாக ரேத பர்யந்தமாக பரிணதமான ஜீவ ஸஹித ஹோதவ்ய வஸ்துக்களை ஹோதாக்களான தேஹ தாரக மருத்துக்கள்
ஹோமம் பண்ணுகிறார்கள் -யோஷித அக்னியில் ஹுதமானதே புருஷன் என்று வழங்க தக்கதாகிறது என்றபடி –

ஜீவர்களுக்கு வ்ரீஹ்யாதி பாவம் ஓதப்பட்டுள்ளது -அந்த தானியத்தை சரீரம் என்று அபிமானித்து  இருக்கும் ஜீவாத்மா வேறு பட்டவன்
தூமாதி மார்க்கத்தாலே அவரோஹணம் செய்யும் இந்த ஜீவனுக்கு அந்த வ்ரீஹியில் சம்ச்லேஷ மாத்திரமே கொள்ளத் தகும்
அறுவடை காலத்தில் தானியத்தை அறுக்கும் போதே அவனை சரீரமாக அபிமானித்த ஜீவனுக்கு வியோகம் –
இவன் மட்டும் அறுக்கும் காலத்தோடு -உரலில் குத்தும் காலத்தோடு -புடைத்து பிசைந்து தளிகை பண்ணும் காலத்தோடு
வாசி அற ஒட்டிக் கொண்டே புருஷ கர்ப்பத்தை அடைகிறான் என்று கொள்ள வேண்டும்
ஆக வ்ரீஹ்யாதி பாவேந ஜனனம் ஓவ்பசாரிகம் என்றபடி

இப்படி சம்சாரி ஜீவக தோஷங்களை வைராக்ய பாதத்தில் வியாசர் நிரூபிக்கிறார் –
இந்த வைராக்ய பாதம் சாங்க்யர்களுக்கும் மாயாவாதிகளுக்கும் அசங்கதம் என்பர் நம் பெரியோர்
சாங்யாதிகள் -ஆகாசம் உலக்கை அடியால் எப்படி பாதிக்கப் படாதோ அப்படியே தேஹாதிகளால் ஆத்மா பாதிக்கப் படான்
இவனுக்கு பல போக்த்ருத்வம் இல்லாதாப் போலே கர்த்ருத்வமும் இல்லை
ஆகையால் பலம் ஜீவ உபாதியான அஹங்காரத்துக்கே -மோக்ஷமும் பிரக்ருதிக்கே என்பர்
வியாசர் ஜீவனுக்கு சம்சார பந்தத்தையும் தோஷ சாஹித்யத்தையும் சொல்லி அவர்கள் பஷத்தை நிரசித்தார்
சாங்க்யன் பிரகிருதி சத்ய பதார்த்தம் -தத் ப்ரயுக்த ஸூக துக்காதி தோஷங்கள் பொய் என்றான் / மாயாவதி மாயையும் பொய் என்றான் –
வியாசர் பாரமார்த்திக சம்சார சம்பந்தத்தை ஜீவனுக்குச் சொல்லி அவ்விரு பக்ஷங்களையும் நிரசித்தார் என்றபடி
————————
உபய லிங்க பாதம்
அகில ஹேய ப்ரத்ய நீகத்வமும் கல்யாண குணை கதா நத்வமும் -பரமாத்மாவுக்கு அசாதாரணங்கள்
ப்ருஹத்வ பிரும்ஹணத்வங்கள் ஆகிற ப்ரஹ்ம சப் தார்த்தமும் இவ் உபய லிங்கம் எனக் கொள்ளலாம்
உபாயத்வ அனுகுணமான ஹேய ப்ரத்ய நீகத்வமும் -உபேயத்வ அனுகுணமான கல்யாண குணை கதா நத்வமும்
உபாய உபேயத்வ ஸ்வ பாவமான ப்ரஹ்மத்துக்கு அசாதாரணங்கள் –

சாதன அத்யாயம் ஆதலால் சாதனத்தை நிரூபணம் செய்வது உக்தமே -சாஷாத் சாதனம் ப்ரஹ்மம் இறே
சேஷியாக பிரணவத்தில் நிரூபிதம் -பிரப்யமாக த்ருதீய பத்தில் -உபாயம் என்று நமஸ்ஸில் –
ஆகையால் இப்பாதத்தில் பரமாத்மாவை உபாயமாகவும் உபேயமாகவும் சகல பல பிரதனாகவும் அறுதி இடுகிறார் வியாசர்

இவ்விஷயங்களை பராதிகரணத்திலும் பலாதிகரணத்திலும் காணலாம் -ப்ரஹ்மம் ச குணம் நிர்தோஷம் என்று நிரூபிக்கிறார்
அசேஷ விசேஷ ப்ரத்ய நீக சின் மாத்திரமே ப்ரஹ்மம் -அதற்கு பாரமார்த்திக குணங்கள் கிடையாது -ப்ரஹ்மம் உண்மையான நிர்குணமே-என்பற்கு
இப்பாதமும் மேல் பாதமான குண உப சம்ஹார பாதமும் எல்லாப் படியாலும் அசங்கமாகும்
ச குணத்தை இதில் நிரூபித்து உபாஸ்ய குண பேதத்தால் வித்யா பேதத்தை மேல் ஸ்தாபிக்கிறார்

குணங்கள் சைத்யங்கள் என்று சொல்லப் பார்க்கில் தங்கள் ஒப்புக் கொண்டுள்ள ஸ்வயம் பிரகாசத்வம் ஆனந்தத்வம் இவை இல்லையாய் விடுமே
இவையும் இல்லை என்றால் புத்த மத பிரவேச பிரசங்கம் ஏற்படும்
கல்யாண குண விசிஷ்டன் -ச குண வாக்கியம் சொல்லி -அபகுண ரஹிதன் -நிர்குண வாக்யத்துக்கு விஷயம்
கல்யாண குண பிரகரணங்களில் -குணங்களுக்கு ஒரு உபாதி -ஹேது -சொல்ல வில்லை
ஆகையால் கல்யாண குண யோகம் நிருபாதிகம் ஸ்வா பாவிகம் என்று தேறும்
ப்ரஹ்ம ஸ்வரூபம் போலே கல்யாண குணங்களும் நித்யம் -ப்ரஹ்ம ஸ்வரூபத்தை காட்டிலும்
ப்ரஹ்ம கல்யாண குணங்களில் அத்யாதாரத்தை பூர்வர்கள் காட்டுவார்கள்

உபாஸனார்த்தம் குணம் கல்பிதம் என்ன ஒண்ணாது-
யாவதாத்ம பாவித்வாத் -2–3–30-என்று குண குணிகளுக்கு பேதத்தை ஸ்பஷ்டமாக சொல்லி அபேத வாதம் அயுக்தம்
ப்ரஹ்மம் ஆனந்த ஸ்வரூபமாயும் ஆனந்த குணகமாயும் இருக்குமே
குண குணிகளுக்கு அபேதம் கொள்ளில் அருணாதிகரண விரோதம் பிரசங்கிக்கும்
அவ்வதிகரணத்தில் ஆருண்ய குணத்துக்கு த்ரவ்ய த்வாரா க்ரய சாதனத்வம் சித்தாந்தம் -சாமா நாதி கரண்ய நிர்வாகமும் சம்பவியாது

இதில் -8- அதிகரணங்கள் /முதல் நான்கில் ஜீவ தோஷங்களை மறுபடியும் சொல்லி -ஜீவ ஸ்வப்னாதி தோஷ நிரூபண முகேன
ஸ்வப்ன பதார்த்தங்களை ஸ்ருஷ்டிப்பதாய் இருக்கும் பரமாத்மா மஹாத்ம்ய ப்ரதிபாதமே பலிக்கிற படியால் இவை சங்கதமே
சர்வ அவஸ்தைகளிலும் ஜீவன் பரதந்த்ரனே -ஏகி பூதன் அல்லன்-
விசித்திர பதார்த்த ஸ்ருஷ்ட்டிக்கும் தண்மை ஸூ ஷூ ப்தி ஸ்தானமாய் இருக்கும் தன்மை-ஆகிய இரண்டு ஆகாரங்களை
பரப்ரஹ்மத்துக்கு மஹிமையாக பிரதிபாதிக்கப் படுகிறது இந்த பாதத்தில்

இப்பாதத்தில் முதல் அதிகரணம் –ஸந்த்யாதிகாரணம் -சந்தயே-என்று தொடங்கி
இரண்டு ஸூத்ரங்களாலே –ஜீவனே ஸ்வப்ன பதார்த்த ஸ்ரஷ்டா -பூர்வ பக்ஷம் காட்டி
மேலே -மாயா மாத்திரம் என்று தொடங்கி -நான்கு ஸூத்ரங்களால் பரமாத்மாவே ஸ்வப்ன விசித்திர பதார்த்த ஸ்ரஷ்டா என்று சித்தாந்தீ கரிக்கிறார்
மாயா -மித்யார்த்தம் இல்லை –சத்தியமே –ஆச்சர்யத்வமே மாயா சப்த ப்ரவ்ருத்தி நிமித்தம்

இரண்டாம் அதிகரணம் –ததபாவாதி கரணம் -ஸூ ஷூப்தி ஸ்தானம் பகவான் என்று அறுதி இடுகிறார்
உறங்கும் சம்சாரி ஜீவர்களுக்கு நாடிகள் மாளிகை ஸ்தானத்திலும் -புரீதத் என்னும் நாடி கட்டில் ஸ்தானத்திலும்
பரமாத்மா படுக்கை ஸ்தானத்திலும் அமைகின்றன என்கிறார் இந்த அதிகாரணத்தில் -இதுவே ப்ரசாத கட்வா பரியங்க நியாயம்
இம்மூன்றும் கூடியே ஸூஷூப்தி ஸ்தானம்
தூ மணி மாடத்து –கோட்டுக்கு கால் கட்டில் –மெத்தென்ற பஞ்ச சயனம் -என்றால் போலே இங்கே கொள்ளத் தகும்

மூன்றாவது அதிகரணத்தில் ஆத்ம நித்யத்வம் கூறப்படுகிறது -முன்பே ஜீவ நித்யத்வம் -நாயத்மா ஸ்ருதே-நித்யத்வாச்ச தாப்ய –என்று முன்னமே கூறப்பட்டு உள்ளதே –
மோக்ஷ காலத்தில் ஜீவன் பாஷாண துல்யன் என்கிற பஷத்தை ப்ராஹ்மணே ஜைமினி என்று வியாசர் நிரசிக்கப் போகிறார் –
பூர்வ மீமாம்சையில் கூறப்பட்டுள்ளது –அநு ஸ்ம் ருதே –2–2–24-என்று க்ஷணிக விஞ்ஞான வாத பங்கை பிரகாணத்தில் ஆத்ம நித்யத்வம் கூறப்பட்டுள்ளது
கல்பாந்தத்திலே -ஏகமேவ என்று ஓதப்படும் ஐக்கியம் ஸ்வரூப ஐக்கியம் அன்று நாம ரூப பிரஹரணமேயாகும் -என்றும் சித்தாந்தம் –
ஆக இப்படி அநேக ஸ்தலங்களில் நித்யத்வம் ஸித்தமாய் இருக்க இங்கே சொல்வது பிரளய சமமான இந்த ஸூஷூப்தி பரம ஹேயம் என்று
இதன் தோஷத்தைக் காட்டவே இந்த பிரசங்கம்
ஸூஷூப்தி தசையில் சர்வ ப்ரவ்ருத்தி ஸூ ந்யதவமும் தர்ம பூத ஞான அத்யந்த சங்கோசமும் அமையும்
மோக்ஷ தசையில் பகவத் கைங்கர்ய ரூப பிரவ்ருத்தியும் தர்ம பூத ஞான அத்யந்த விகாசமும் அமையும் என்று பேதம் காட்டி
அருளிச் செய்கிறார் இவ்வதிகரண பாஷ்யத்தில் எம்பெருமானார்

நான்காவது அதிகரணம் மூர்ச்சா அவஸ்தை விசார பரம் -பூர்வ பாதத்தில் ஜாக்ரத அவஸ்தையும் மரண அவஸ்தையும் விசாரிக்கப் பட்டன
இப்பாதத்தில் ஸ்வப்ன அவஸ்தையும் ஸூஷூப்த அவஸ்தையும் விசாரிக்கப் படுகின்றன
மூர்ச்சை ஸூஷூப்தாதிகளில் ஒன்றே -பூர்வ பக்ஷம் -அது ஸூஷூப்த்யாதி பின்னம் -சித்தாந்தம் –
இந்த அதிகரணம் பகவத் கல்யாண குண அதிசய ஸ்தாபகம் அன்று
மூர்ச்சை ஸூஷூப்தியிலும் சேராது -மரணத்திலும் சேராது -நிமித்த வைரூப்யத்தையும் ஆகார வைரூப்யத்தையும்
இதுக்கு காரணமாக எம்பெருமானார் அருளிச் செய்கிறார்
ஸூஷூப்திக்கு நிமித்தம் இந்திரிய சிரமம் -மூர்ச்சைக்கு நிமித்தம் உலக்கை இவற்றால் அடிபடுதல் –

மேல் நான்கு அதிகரணங்களால் -நிர் தோஷத்வத்தையும் – கல்யாண குணாகாரத்வத்தையும் நிரூபிக்கிறார் -அமலன் -ஆதி போலே
தோஷமுடைய வஸ்துவினுடைய சம்சர்க்கத்தாலே சங்கிக்கப்படும் தோஷங்களை சுருதியில் கூறும் பகவத் ஸ்வ பாவங்களை கொண்டு நிரசித்து
மேலே ஜகத் ப்ரஹ்ம மூல ஐக்கியமாக கூறப்படும் தோஷங்களை பர ப்ரஹ்ம ஸ்வபாவ கதன முகத்தால் நிரசிக்கிறார்

ப்ரஹ்மம் உபாஸ்யம் இல்லை உதாரன் இல்லை என்கிற பக்ஷங்களை -பராதிகரணத்தால் பரத்வ பூர்த்தியையும் –
பலாதி கரணத்தால்- நிரதிசய உதார குணத்தையும் உபபாதிக்கிறார் -பர ப்ரஹ்மமே உபாஸ்யம் -என்று அறுதி இடுகிறார் –

பர சமயிகள் ஜீவ ஈச ஸ்வ பாவங்களை அழிக்கப் பார்க்கிறார்கள் -அத்தை நிரசிக்கவே -ந ஸ்த்தானதோ அபி -என்று
வேத வியாசர் அதிகரண ஆரம்பம் செய்கிறார் -உபய லிங்கத்வம் —ந ஸ்த்தானதோ அபி -என்கிற ஸூத்ரத்தாலும்-
உபய விபூதித்வம்-ப்ரக்ருத்தை தாவத்த்வம் -என்கிற ஸூ த்ரத்தாலும் அறுதியிடப் படுகிறது

ய ப்ருதிவ்யாம் திஷ்டன் –ய ஆத்மநி திஷ்டன் –சுருதியில் பிரதி பர்யாயம் அந்தர்யாமி அம்ருத
அம்ருத -சப்தம் தத் தத் வஸ்து கத தோஷ விசேஷ சம்பந்தம் இல்லாமையைக் காட்டும்

அதாத ஆதே ஸோ நேதி நேதி -ஸ்ருதி வாக்கியம் விபூதி நிஷேத பரம் அன்று
ப்ரஹ்மத்துக்கு ரூபங்கள் நிஷேதம் -பூர்வ பக்ஷம் -ரூப இயத்தா நிஷேத பரம் -சித்தாந்தம் -முன் சொல்லப் பட்ட அளவே உடையதோ- இல்லை என்கிறது-

பராதிகரணம் –பிரமேயம் பார்ப்போம் -அவைதிக விப்ரபத்தி மூன்று விதம் –
1-ப்ரக்ருதி உபாதான காரணம் ருத்ரன் நிமித்த காரணம் /நாராயணன் ஜகத் காரண பூதன் என்ற ஸ்ருதிகளால் இது கழியும் –
2-நாராயணன் உபாதான காரணன் -ருத்ரன் நிமித்த காரணம் -நிமித்த உபாதானங்களுக்கு ஐக்யமே பேதம் இல்லை என்ற ஸ்ருதி வாக்யங்களால் கழியும்
3-நிமித்த உபாதான காரணமாயும் முக்திதமாயும் உள்ள பர ப்ரஹ்மம் நாராயணன் ஆயினும் முக்தர்களுக்கு ப்ராப்ய பூதன் வேறு ஒருவன் என்பர்
இத்தை ஒழித்து பரம காரணமான பர ப்ரஹ்மமே பரம பிராப்யம் என்று அறுதியிடுகிறார் பராதிகரணத்தில்

முதல் ஸூ த்ரம் -பூர்வ பாஷா சங்கா பரம்–நான்கு ஹேத்வ ஆபாசங்களைக் காட்டி – மேல் நான்கு ஸூத்ரங்களால்
இவற்றை நிரசித்து வேதாந்த சித்தாந்த ஸ்தாபனம் செய்கிறார்

ஸ்தான விசேஷாத் -3–2–33-என்ற ஸூத்ரம் பூர்வ ஸூத்ர சேஷம் -பூர்வ ஸூ த்ரங்களால் அதிக வஸ்து வாதத்தில் தூஷணம் கூறிய வியாசர்
அநேக சர்வ கதத்வம் -என்கிற அந்திம ஸூ த்ரத்தால் ஸ்வ பக்ஷ பிராமண பிரதர்சனம் -இவ்வாறு -7-ஸூத்ரங்கள்

நான்கு ஹேது ஆபாசங்களில் மூன்றாவது -சம்பந்த வ்யபதேசம் —ப்ரஹ்மம் ஹேதுவாய் -ப்ராபகமாய் -மற்ற ஓன்று இந்த பிராப்பகத்தால்
அடையப்படும் ப்ராப்யம் -அம்ருதஸ்ய ஏஷ சேது -ஸ்ருதி வாக்கியம் -உபபத்தேஸ்ச -என்ற ஸூத்ரத்தால் உபாயத்துக்கே உபேயத்வ சாதன பரம் -இந்த ஸூத்ரம் என்றபடி

அநந்ய உபாயத்வ சிரவணாத்–ப்ராப்யத்துக்கே உபாயத்வம் -ப்ரஹ்மத்தின் ஸ்வரூபமே ப்ராப்யத்வமும் ப்ராபகத்வமும் –

பகவான் சேதனனை வரிப்பது மூன்று வகை -1- நிராங்குச ஸ்வா தந்திரத்தால் உண்டான பாரதந்தர்யத்தால் செய்யப்படும் வரணம்-
2-கிருபையால் உண்டான பாரதந்தர்யத்தால் செய்யப்படும் வரணம்

புல்லைக் காட்டி அழைத்து புல்லை இடுவாரைப் போலே பல சாதனங்களுக்கு பேதம் இல்லை
பிரசாத விசிஷ்ட ப்ரஹ்மம் உபாயம் -போக்யதா விசிஷ்ட ப்ரஹ்மம் உபேயம்

இத்தையே இரக்கம் உபாயம் இனிமை உபேயம் -ஆக பகவத் உபாயத்வ உபேயத்வங்கள் பராதிகரண சித்தாந்திதங்கள்-

கடைசி அதிகரணம் பலாதிகரணம் பிரமேயம் –பத்து பாதங்களால் காரணத்வ ப்ராப்யத்வ ப்ராபகத்வ விசிஷ்டமாக அறுதியிடப்பட்ட ப்ரஹ்மமே
ஐஹிக ஆமுஷ் மிக போக மோக்ஷ ரூப சகல பல ப்ரதம்-பரம உதாரன் -என்று அறுதியிடுகிறார் –

கீழே ப்ரஹ்மம் ஹேய ரஹிதம் என்றார் –பலத்வம் உக்தம் -அங்கு -இதில் ஹேய நிவர்த்தகம் என்கிறார் -பல தத்வம் உக்தம் இங்கு
தத்வ ஞானம் மித்யா நிவர்த்தகம் என்பதால் மோக்ஷம் ப்ரஹ்ம அதீனம் அல்ல என்கிற மாயாவதி நிரஸனம்
பகவத் அனுக்ரஹத்தை முன்னி டாதே கேவல தத்வ ஞானத்தால் மோக்ஷம் தார்கிகர் வாதம் நிரஸனம்
ஜைமினி மத அநு யாயி கண்டனம்
மேலே புருஷார்த்ததிகரணத்திலும் –3–4–1-இதே போலே -பூர்வ மீமாம்சையில் அபூர்வாதிகாரணம் அபூர்வம் துவாரம் தேவதா அனுக்ரஹம்
கர்மமே காலாந்தரபாவி பலத்தை கொடுக்கும் பூர்வ பக்ஷம் -கர்மம் நசித்து பிரத்யக்ஷம் என்பதால் அபூர்வம் கல்பம்
ச ஏனம் ப்ரீத ப்ரீணாதி -ப்ரீதி அடைந்த தேவதையே இவனை உகப்பிக்கிறது -போக்தா -ஆராத்யன் -பிரபு பல ப்ரதன்-சாஸ்திர விதிகள் அவன் கட்டளைகள் –
வீடு முதல் முழுவதுமாய் –2–2–1-என்றும் வீடு முதலாம் –2–8–1-போலே அகில பல ப்ரதன் என்றவாறு

————————

இனி மேல் ஆறு பாதங்களால் சாத்தியமான பரமாத்மா உபாசனத்தையும் சாத்தியமான பரிபூர்ண ப்ரஹ்ம அனுபவத்தையும் விவரித்து அருளுகிறார்
3–3-குண உபஸம்ஹார பாதம் –
அநேக சாகைகளில் ஓதியுள்ள வைஸ்வநராதி வித்யை -அபேதமா பேதமா என்கிற விசாரம் -அபேதமானால் குண உப சம்ஹாரம் -பேதமானால் விகல்பம் –
வேத்ய அநு ரூபமாக வித்யா நியமம் -வேத்ய பேதம் குண பேதத்தால் அல்லது ப்ரஹ்ம பேதத்தால் அல்ல
நிர்விசேஷ வஸ்துவை தெரிவிப்பதில் தாத்பர்யம் சொல்லுபவர்களுக்கு இந்த பாதம் அங்கதமாம் –

குண விசிஷ்ட ப்ரஹ்ம உபாசனமான தஹர வித்யையினால் பரஞ்சோதி பிராப்தியும் -பரஞ்சோதிஸான பர ப்ரஹ்மத்தை அடைந்தவனுக்கு
நிராங்குச ஐச்வர்ய பிராப்தியும் அன்றோ ஸ்ருதி ஓதிற்று -பரம ப்ராப்திக்கு மேற்பட்ட மற்று ஒரு மோக்ஷம் இல்லையே
ஆகையால் க்ர்ம முக்தி நிரூபணம் அயுக்தம்-ச குண உபாசனத்தாலே நிர் குண வித்யா பிராப்தி -நிர் குண வித்யா ப்ராப்தியால்
மோக்ஷ பிராப்தி -இங்கனே க்ரம முக்தியாகவும் என்ன ஒண்ணாதே

ஆனந்தாதய பிரதானஸ்ய –3- 3–11-என்று பர வித்யா சாமான்யத்துக்கு ச குண விஷய கத்வத்தை அறுதியிட்டு -நிர் குண வித்யை என்பது ஒன்றே கிடையாதே
இப்பாதத்தில் -26-அதிகாரணங்கள்
சில -வித்யா பேத அபேத விசார பரங்கள்
சில பர வித்யைக்கு அநு பந்திகளான அர்த்தங்கள் விசாரம்
சில த்ருஷ்ட்டி உபாசன பரங்கள்
19th -அதிகரணம் லிங்க பூயஸ்த்வாதி கரணம் -சகல பர வித்யா உபாஸ்யம் -ஸ்ரீ மன் நாராயணா தேவதா விசேஷம் –

ஆனந்தாதிகரணம் -பகவத் ஸ்வரூப நிரூபக தர்மங்கள் உபாஸ்யங்கள் -ஸ்ரீ யபதித்தவம் அருளிச் செய்யாமல் -அதி பிரசித்தம் என்பதால் -அதி ரகஸ்யம் என்பதாலுமாம்
சத்யம் ஞானம் அநந்தம்–நிர்விகாரத்வ -ஞான ஸ்வரூபத்வம் ஞான குணகத்வம் -தேச கால வஸ்து பரிச்சேத ரஹிதன்
காரணத்வ சங்கித தோஷ பரிஹார்த்தம் சத்யதவாதிகள் -ஸ்ரீ பாஷ்ய சாரம் –

லிங்க பூயஸ்த்வாதி கரணம் -தர்மியான பர ப்ரஹ்மம் நாராயண தத்வம் சகல பர வித்யா உபாஸ்யம்

ஹான்யதிகரணம் தொடக்கமான மூன்று அதிகரணங்கள் வித்யைக்கு அங்கமான சிந்தனை விசேஷ விசார பரங்கள் –
இவற்றுள் முதலில் -ஹான்யதிகரணம்-ஹானி சித்தனமும் -உபாயன சந்தனமும் -/ ஹாநாமாவது கர்ம விமோசனம் -உபாயனம்-அந்யத்ர பிரவேசம்
அதாவது கர்மாதிகள் மற்றோர் இடத்தில் சம்பந்திப்பது –
இந்த சிந்தனம் அங்கமானாலும் ஞான ஸ்வரூபம் ஆகையால் வித்யா துல்யமாக இங்கே விசாரிக்கப் படுகிறது –
ஆகையால் க்ரியா ஸ்வரூபங்களான அங்கங்களை விசாரிக்கும் நான்காம் பாதம் -அங்க பாதத்தில் -இது விசாரிக்கப் படுவது இல்லை
அமூர்த்தங்களான புண்ய பாபங்களுக்கு கணமும் உபாயனமும் கூடுமோ -மற்றொருவர் கர்மம் மற்றொருவர் பலத்துக்கு ஹேது வாகுமோ என்னில்
வித்யா நிஷ்டன் இடம் உள்ள ப்ரீதியால் சர்வேஸ்வரன் அனுகூலர் பிரதிகூலர் இடம் புண்ய அபுண்ய பல துல்யம் கொடுக்கிறான் –

சாம்பராயாதி காரணத்தில் தேகம் பிரிந்த பின்னை கர்ம ஷயம் என்னப்படுகிறது –

தததிகமாதி கரணத்தில்–4–1–13–தேகம் இருக்கும் காலத்தில் கர்ம ஷயம் கூறப்படுகிறது
இரண்டும் பொருந்தும் -உபாசன ஆரம்ப காலத்தில் கர்ம ஷயம் -ஷமிஷ்யாமி -பொறுப்பேன் -என்னும் அவன் சங்கல்பம் /
தேக வியோ க சமயத்தில் கூறப்படும் கர்ம ஷயம் -ஷாந்தம் -பொறுத்தேன் -என்கிற அவன் சங்கல்பம் –
இந்த அதிகரணத்தில் முதல் இரண்டு ஸூத்ரங்கள் சித்தாந்தம் -மேலே பூர்வ பக்ஷ அனுவாதம் –கதேரர்த்தவதத்வம்
அதுக்கு மேலே சித்தாந்தம் -உப பன்ன–வித்யா மஹாத்ம்யத்தாலே ஸூஷ்ம சரீர ஸ்திதி

அக்ஷரத்யதி கரணத்தில் அமலத்வம் சர்வ பர வித்யா உபாஸ்ய குணமாக நிரூபிக்கப் படுகிறது -அமலத்வம் நித்ய ஸூரி வியாவர்த்தகம்

லிங்க பூயஸ்த்வாதி கரணத்தில் சகல பர வித்யா உபாஸ்யம் நாராயண தத்துவமே –
அக்ஷர சிவ சம்பு பர ப்ரஹ்ம பரஞ்சோதி பரதத்வ பரமாத்மா சப்தங்கள் நாராயணனே
முதலாம் திரு உருவம் மூன்று என்பர் ஒன்றே முதலாகும் மூன்றுக்கும் என்பர் முதல்வா நிகர் இலகு காருருவா நின்னகத்தன்றே புகர் இலகு தாமரையின் பூ –

சப்தாதி பேதாதி கரணத்தில் சத் வித்யா தஹர வித்யாதிகளுக்கு பேதம் சமர்ப்பிக்கப் படுகிறது -இதிலும் நிர் விசேஷ ஞானவாதி நிரஸனம்
விகல்பாதி கரணத்தில் சகல பர வித்யைகளுக்கும் மோக்ஷ ரூப ஏக பலம்
கூடியே மோக்ஷ ஹேது பூர்வ பக்ஷம் -தனித்தனியே மோக்ஷ ஹேது சித்தாந்தம் -உபாயம் பல விதம் -அவற்றுக்கு விகல்பம் என்று அறுதியிடுகிறார் வியாசர் –

3–4-அங்க பாதம் –வித்யா அங்கமான கர்மாதிகள் விசாரம் -வர்ணாஸ்ரம தர்மம் -சம தமாதிகள் -பாண்டித்யம் -பால்யம்
-மௌனம்–த்யானம் அர்ச்சனை -பிரணாமாதிகள் போல்வன
1-ஞான மாத்திரம் உபாயம் இல்லை –அது உபாஸனாத்மகம் –2-அது பக்தி ரூபம் -3-அது நாராயண விஷயகம் -4-அதுவும் கர்மாங்ககம்
மூன்று உபநிஷத் வாக்கியங்கள் உதாகரிக்கப் படுகின்றன -ப்ரஹ்ம விதாப் நோதி பரம் -என்று ப்ரஹ்ம வித்யையினால் புருஷார்த்த பிராப்தி
வேதாஹமேதம் -பிரதி பந்தக நிவ்ருத்தமும் திவ்ய மங்கள விக்ரஹ யோகமும் உபாயாந்தர நிஷேதமும்
யதா நத்ய-வாக்யத்தால் ப்ராப்ய லாபமும் பிரதிபந்தக நிவ்ருத்தியும்

15-அதிகரணங்கள் இந்த பாதத்தில் /
முதல் அதிகரணம் முதல் ஸூ த்ரம் -வித்யையினாலே ப்ராப்ய லாபம் என்று காட்டி –

மேலே ஆறு ஸூ த்ரங்களால் பூர்வ பக்ஷம் –

மேலே பல ஸூ த்ரங்களால் சித்தாந்தம் –
ஜைமினி மகரிஷி -இவர் சிஷ்யர் பூர்வ பஷி இங்கு / பர ப்ரஹ்ம அங்கீகாரம் செய்தவர் தானே இவரும்-சரஷாதப்ய விரோதம் ஜைமினி /
பரம் ஜைமினிர் முக்யத்வாத்-இத்யாதி ஸூ த்ரங்களில் ஸ்பஷ்டம் –
அவர் பூர்வ பஷி ஆவாரோ என்னில் வியாசரை ஆச்ரயிப்பதற்கு முன் உபநிஷத் துக்களுக்கு செய்த நிர்வாகங்கள் பூர்வ பக்ஷம் என்றபடி –

சர்வ உபேஷாதி கரணத்தில் -வித்யைக்கு அங்கம் கர்மம் என்னும் விஷயத்தில் அஸ்வத்வத் த்ருஷ்டாந்தம் காட்டப் பட்டு /
அஸிநாஜிகாம்சதி -கத்தி ஹனன சாதனம் அல்லது ஹனன இச்சா சாதனம் இல்லை –
இதே போலே யஜ்ஜேன விவிதி ஷந்தி -சுருதியில் – யஞ்ஞாதிகள் வேதன சாதனம் அல்லது வேதன இச்சா சாதனம் இல்லை என்று சித்தாந்தம்

ஞான இச்சைக்கு கர்மம் சாதனம் என்னவும் ஒண்ணாது -கர்மம் இச்சையை உண்டாக்காதே இறே
விஷய வை லக்ஷண்ய ஞானத்தை பிறப்பிக்கவும் ஒண்ணாதே -ஞானத்துக்காக கர்மம் என்னுமது பர சமயிகளுக்கு அபசித்தாந்தம் இறே

கமன சாதன பூதமான குதிரை பரிகரங்களை அபேக்ஷிக்குமா போலே மோக்ஷ சாதனமான ப்ரஹ்ம வித்யையும் கர்மங்களை அபேக்ஷித்து இருக்கும் –
பல உத்பத்தியில் கர்ம அபேக்ஷை இன்றிக்கே ஒழிந்தாலும் ப்ரஹ்ம வித்யை உத்பத்தியில் கர்ம அபேக்ஷை உண்டு என்பதை
சர்வ அபேக்ஷை என்று ஸூத்ரகாரர் சொல்லி உள்ளார் –

முன்னமே யஞ்ஞாதிகளையும் சமாதிகளும் வித்யா அங்கமாக நிரூபித்த வியாசர் -ஸஹ கார்யந்த்ர வித்யதிகரணத்தில்
பாண்டித்ய பால்ய மௌனங்களை வித்யா அங்கமாக நிரூபிக்கிறார் –

இந்த த்ரயமும் வித்யா அங்கம் சித்தாந்தம் -பாண்டித்யம் மட்டுமே பூர்வ பக்ஷம்
ஸ்ரவண மனன லப்த ஞான விலக்ஷணம் ஞானம் பாண்டித்யம் -வேதாந்திகள் தங்கள் பெருமைகளை மறைத்து கொண்டு இருப்பார்களே -இதுவே பால்யம் இப்படி இருப்பதும் லோகத்தார் செய்யும் சம்மானத்தை இல்லை செய்கைக்காகவும்-பரம ஞானிகளுக்கு ஸமமாஆக மூன்றுமே வித்யா அங்கங்கள் -என்பர் வியாசர்

மேலே வித்யா நிஷ்பத்திக்கு தடையை தெரிவிக்கிறார் அதிமாதி கரணத்தில்
பிரதிபந்தக அபாயமும் ஸாமக்ரியை அந்தர்பூதம் ஆகையால் -பாகவத அபசாரம் இல்லையாகில் வித்யா நிஷ்பத்தியாம் –

பாகவத பேற்றுக்கு பாகவத சம்பந்தம் போலே இழவுக்கு அபசாரம் அன்றோ
வாக்யார்த்த ஞான மாத்திரம் உபாயம் என்பர் ம்ருஷாவாதிகள் – கர்ம ஞான சமுச்சயம் என்பர் யாதவர்கள் -/
கர்ம பிரதான வாதிகள் நிரீஸ்வர மீமாம்சகர்கள் -ஜீவன் நித்ய முக்தன் ஆகையால் -முக்தி ஸாத்யை அல்ல என்பர் சாங்க்யர்/
இந்த நான்கு பக்ஷங்களையும் கண்டித்து கர்ம அங்கமான உபாசனம் மோக்ஷ ஹேது -சித்தாந்தீ கரிக்கிறார் –

————

இனி மூன்றாம் அத்யாயம் –
முதல் அத்யாயத்தில்
பர ப்ரஹ்மமே ஜகத் ஜென்மாதி காரணமாய் -சர்வ சேஷியானவன் -என்றும்
தன்னுடைய லீலைக்காக -நான்முகன் சிவன் இந்த்ரன் முதலானவர்கள்சிருஷ்டிக்கப் பட்டு உப சம்ஹரிக்கப் படுகிறார்கள் -என்றும்
அந்த பரம புருஷன் பிரகிருதி மண்டலத்துக்கு புறம்பாய்
நிதர சூரி சேவிதமான ஸ்தான விசேஷத்திலே
ஸ்வ இச்சையினாலே சுடர் ஒளி மயமான திவ்ய மங்கள விக்ரஹத்தை பரிக்ரஹித்து
அப்ரமேயமான ஆனந்தத்தை யுடையனாய்
தன்னடி பணிந்தார்க்கும் அபரிமித ஆனந்தத்தை அளிப்பவனாய்
சம்சார பந்தத்தில் நின்றும் விடுபட்ட முக்த புருஷர்களினால் அனுபவிக்கப் பட்டுக் கொண்டு
இரா நின்றான் என்று தெரிவிக்கும் முகத்தாலே
சம்சாரிகளுக்கு பகவத் அனுபவ குதூஹலத்தை உண்டாக்குவதற்காக
பரம புருஷார்த்தமான பகவத் ஸ்வரூப ஸ்வ பாவாதிகள் நிரூபிக்கப் பட்டன-

பிறகு இரண்டாம் அத்யாயம் செய்தது என் என்னில்
முதல் அத்யாயத்தினால் நிரூபிக்கப் பட்ட அர்த்தம்
சர்வாத்மனா அசைக்க முடியாதது என்று
பிரதி பஷ பிரதி ஷேப பூர்வகமாக சாதிதததுடன்
ஸ்ரீ பாஞ்ச ராத்ரம் என்கிற பகவத் பரணீத சாஸ்திர விசேஷத்தினாலே தேறிய பொருள் என்றும் நிரூபித்து
சகல சேதன அசேதன பொருள்கள் பரம புருஷ கார்ய பூதங்களே என்பதை
நன்கு சோதிக்கும் முகத்தாலே
கார்ய சாமான்யமும் பர ப்ரஹ்ம கார்யமே என்பதும் ஸ்தாபிக்கப் பட்டது –

ஆக –
இரண்டு அத்யாயங்களால் –
புருஷார்த்த ஸ்வ ரூபம் நிச்சயிக்கப் பட்டதாக தேறிற்று

இப்படி புருஷார்த்த ஸ்வரூபம் நிச்சயிக்கப் பட்டாலும்
அநாதி வாசனா பலத்தாலே
சூத்திர புருஷார்த்தங்களையே நச்சிக் கிடக்கும் சம்சாரிகளுக்கு
பரம புருஷ பிராப்தியில் பதற்றம் உண்டாகாமைக்கு காரணம்
தாங்கள் விரும்பிய புருஷார்த்தங்கள் அல்பம் அஸ்தரம்
என்பதை ஆராய்ந்து உணராமையே என்று கருதிய சாஸ்திர காரர்

அந்த சம்சாரிகளுக்கு ‘இதர விஷயங்களில் வைராக்யத்தையும்
பரம புருஷார்த்தத்தில் மிக்க ருசியையும் உண்டாக்குவதற்காக
கர்ம பலன்கள் எல்லாம் ஷயிஷ்ணுக்கள் என்றும்
பரம புருஷ உபாசன பலமான அப வர்க்கம் ஒன்றே நித்ய புருஷார்த்தம் என்றும் -தெரிவித்து
இவ் வழியாலே –
பரம புருஷ பிராப்தியில் த்வர அதிசயத்தை உண்டாக்கவே
பின்னிரண்டு அத்யாயங்களை அவதரிப்பிகின்றார்-

ஆக –

ஏற்கனவே கர்ம விசாரம் செய்து
அதன் பலன்களை நஸ்வரம் என்று அறிந்து வைராக்கியம் பெற்றவனுக்கே ப்ரஹ்ம மீமாம்சையில் அதிகாரம் என்று
ஜிஞ்ஞாசா சூத்ரத்திலே நிரூபிக்கப் பட்டு இருப்பதனால்
மறுபடியும் வைராக்யத்தை உண்டாக்குவதற்காக –
இந்த பிரயத்னம் வீண் அல்லவோ என்று சங்கை வரலாம்

பஞ்சாக்னி வித்யா நிரூபணத்தாலே விஷயங்களில் எப்படிப் பட்ட வைராக்கியம் உண்டாகுமோ
அது கர்ம விசாரத்தினால் -உண்டாக மாட்டாது என்று கருதி
இங்கு புநர் பிரயத்னம் கொள்ளப் படுகிறது
ஆகவே இது நிஷ் பலம் அற்று -ச பலமே

இந்த மூன்றாம் அத்யாயத்தின் முதல் பாதத்தில்
பஞ்சாக்னி வித்யா நிரூபணம் செய்து
கர்ம பலன்கள் எல்லாம் நஸ்ரவங்கள் என்றும் நரக துல்யங்கள் என்றும் தெரிவிக்கப் படுகிறது

அசுத்தமிதி சேந் ந சப்தாத் -மூன்றாம் அத்யாயம் முதல் பாதம் –முடிவில் உள்ள -அந்யா திஷ்டிதாத கரணம் -இரண்டாது சூத்ரம்
ஷீணே புண்யே மர்த்ய லோகம் விசந்தி -ஸ்ரீ கீதை -சவர்க்க லோக அனுபவம் பண்ணி கீழே வருபவர்களுக்கு
சாந்தோக்யம் –த இஹ வ்ரீஹியவா ஔ ஷதி வனச்பதயச் தில மாஷா ஜாயந்தே –நெல் முதலனவாகப் பிறப்பது சொல்கிறது
மனு ஸ்ம்ருதி –சரீரஜை கர்ம தோஷைர் யாதி ஸ்தாவரதாம் நர -ஸ்தாவர ஜன்மம் பாப பலம் –ஸ்வர்க்கத்தில் இருந்து
இறங்குபவனுக்கு பாபம் இருக்குமா — அக்நீஷோமீயம் கருமம் பாப மிஸ்ரம் ஆகையாலே

உபபத்தேச்ச -ஸ்ரீ பாஷ்யம் –3-2-4-
ப்ராப் யஸ்ய பரம புருஷஸ்ய ஸ்வ ப்ராப்தௌ ஸ்வஸ்யைவ உபாயத்வோ பபத்தே
நாயமாத்மா பரவச நேன லப்ய தநும் ஸ்வாம் -என்றும்
அம்ருதஸ் யைஷ சேது -இதி அம்ரு தஸ்ய ஸ்வஸ்ய ஸ்வ யமேவ பிராபக இதி சேதுத்வவ்
யபதேசோ பபத்தேச்ச –என்றும் ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர் ஸ்ரீ ஸூ கதிகள்

பலமத உபபத்தே –3-2-37-
ச ஏவ ஹி சர்வஜ்ஞஸ் சர்வ சக்திர் மஹோ தாரோ யாகதான ஹோமாதிபிருபாசா நன்ச ஆராதிதா
ஐஹிக ஆமுஷ்மிக போக ஜாதம் ஸ்வ ஸ்வரூப அவாப்திரூபம் அபவர்க்கஞ்ச தாது மீஷ்டே
நஹி அசேதனம் கர்ம ஷணத் வம்சி காலான் தர பாவிபபல சாதனம் பவிது மர்ஹதி -என்றும் ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர் ஸ்ரீ ஸூ கதிகள்

மூன்றாம் அத்யாயம் -பரம புருஷ ப்ராப்திக்கு உபாயத்வத்தை தெரிவிப்பது என்றும்
நான்காம் அத்யாயம் எனபது உபாய பலமான உபேயத்தை தெரிவிப்பது என்றும் நெஞ்சில் கொள்க

உபய லிங்காதி கரணத்தின் பிரமேயம் -பார்ப்போம் –
மூன்றாம் அத்யாயம் -இரண்டாம் பாதம் –
ஜீவாத்மா வானவன்
ஜாக்ரத் ஸ்வப்ன ஸூ ஷுப்தி மூர்ச்சாதி அவஸ்தைகளுக்கு
ஹேதுவான நாநா வித சரீரங்களை
ஏற்றுக் கொண்டு -அவ்வவச்தைகளிலே சுக துக்கங்களை அனுபவிக்கிறான்
என்னும் இடம் கீழே நிரூபிக்கப் பட்டது

அப்படிப் பட்ட சரீரத்தில் பரமாத்மாவும் சம்பந்தப் பட்டு இருந்தாலும்
தத் பிரயுக்தமான சுக துக்காதி அபுருஷார்த்த லேசமும் தன்னிடத்தில் ஓட்டப் படாமல் இருக்கிறான் என்றதையும்
கல்யாண குண கடலாய் இருக்கிறான் என்றதையும்
நிரூபிக்க இந்த அதிகரணம் தோன்றியது –

ந ஸ்தான தோபி பரஸ்யோ பய லிங்கம் சர்வத்ர ஹி -இந்த அதிகரணத்தில் தலையான சூத்தரம்

பரஸ்ய -பரம புருஷனுக்கு
ஸ்தா ந்த அபி -ஜீவாதிஷ்டித நாநா சரீரங்களில் இருப்பு இருந்தாலும்
ந -அபுருஷார்த்த சுக துக்க சம்பந்தம் கிடையாது –
இதற்கு ஹேது என் என்னில்
சர்வத்ர ஹி உபய லிங்கம் –
பரம புருஷன் சர்வ சுருதி ஸ்ம்ருதிகளிலும்
ஹேய ப்ரத்ய நீகத்வம்
கல்யாணை கதா நத்வம்
என்கிற இரண்டு அசாதாரண தர்மங்களோடு கூடியவனாக
பிரதி பாதிக்கப் படுகையாலே
எனபது சூத்ரத்தின் பொருள்-

அபஹதபாப்மத்வம் -அதாவது
புண்ய பாப ரூப கர்மங்களின் பலன் ஸ்பரசியாத -இதுவே ஹேய பிரத்ய நீகத்வம்
மேலும் ஒரு சங்கை தோன்றக் கூடும்
ஹேய சம்பத்வம் வஸ்து ஸ்வ பாவத்தாலே அபுருஷார்த்த பாதகமாயே தீரும் அன்றோ
மாம்சாஸ்ருக்பூய விண் மூத்த வெள்ளத்தில் ஒருவன் ஸ்வ இச்சையால் அமிழ்ந்தாலும்
ஹேய சம்பந்தம் உண்டாக்கித் தானே தீரும் -சங்கை வருமே –
ஹேயத்வம் கர்ம க்ருத்யுமே ஒழிய வஸ்து ஸ்வ பாவ பிரயுக்தம் அன்று –
சம்சார தசையிலே அனுகூலமாக தோன்றுவதும் பிரதிகூலமாக தோன்றுவதும்
வஸ்து ஸ்வ பாவத்தாலே அன்று
கால மாற ஒன்றே அனுகூலமாயும் அதுவே பிரதிகூலமாயும் தோன்ற காணலாம்
அகர்மவச்யனான பரமபுருஷனுக்கு
சர்வ வஸ்துக்களும் தன விபூதியாய்க் கொண்டு அனுகூலமாவேயாய் இருக்கும் என்று கொள்ளக் கடவது-

——————————————————————————————-

இனி மூன்றாம் அத்யாயம் கடைசி பாதம் –
சர்வாந்த அனுமத் யதிகரணம் –
இதற்கு முந்திய அதிகரணத்தில்
ப்ரஹ்ம வித்யா நிஷ்டனுக்கு சமம் ஆவச்யகம் என்று சொல்லிற்று
போஜன நியமம் ஆகிற சம விஷயம் ப்ரஹ்ம வித்துக்கு உண்டா இல்லையா என்பதை விசாரித்து நிர்ணயிக்க
இந்த அதிகரணம் தோன்றிற்று –

ஸூத்ரம் –
சர்வான் அன்னம் அநு மதிச்ச ப்ராணாத்யயே தத் தர்ச நாத் –

ப்ராணா வித்யா நிஷ்டன் எந்த அன்னத்தையும் புஜிக்கலாம் என்று அனுமதிப்பது
பிரணாபத் தசையைப் பற்றியதேயாம்
ப்ரஹ்ம வித்தான அதிகாரி விஷயத்தில் ப்ராணாபத் விஷயமாக வே காங்கையாலே -என்று சூத்த்ரார்த்தம் –

பூர்வ பஷம் –
சாந்தோகத்தில் ஐந்தாம் பிரபாடகத்தில்
பிராண வித்யா பிரகரணத்திலே
பிராண வித்யா நிஷ்டனுக்கு அன்னம் ஆகாதது எதுவும் இல்லை –
நிஷித்த அன்ன போஜனமும் சர்வதா கூடும் என்றும்
வித்யா மகாத்மியத்தினால் இதில் தவறு இல்லை -என்றும் சொல்லுவதாக தெரிகிறது
அல்ப சக்திகனான பிராண வித்யா நிஷ்டனுக்கே நிஷித்த அன்ன போஜனம் அனுமதிக்கப் படுமானால்
ப்ரஹ்ம வித்யா நிஷ்டனுக்கு அந்த அனுமதி கைமுதிக நியாய சித்தமே -என்று பூர்வ பஷம்

சித்தாந்தம் –
ப்ரஹ்ம வித்யா நிஷ்டனான உஷஸ்தன்
பிராணாபத் தசையிலே –
ஒரு யானைப் பாகன் உண்டு மிகுந்த காறா மணியை புசித்து
அதனால் உயிர் தரிக்கப் பெற்றான் என்றும்
பிறகு அந்த ஆணைப் பாகன் கொடுத்த பானத்தை அந்த உஷஸ்தன் ஏற்றுக் கொள்ள வில்லை என்றும்
சாந்தோக்யம் முதல் பிரபாடகம் -காண்டம் -9-
உஷச்த வ்ருத்தாந்த பிரகரணத்தில் காண்கிறது

இதனால் மகா மகிமை சாலியான ப்ரஹ்ம வித்துக்களுக்கும்
நிஷித்த அன்ன பஷணம் ஆபத் விஷயம் என்று தெரிவதனாலும்
ஆகார சுத்தி ஆவச்யகம் என்று தெரிவதனாலும்
ப்ராஹ்மண சாமான்யத்திற்கும் ஆபத் காலத்தில் சர்வ அன்னமும் அனுமதிக்கப் படுவதாய் காண்கையாலும்
ப்ரஹ்ம வித்தான அதிகாரி விசேஷத்துக்கும் சர்வ அன்ன அனுமதியானது ஆபத் காலத்தில் மாத்திர விஷயகம்
என்று சித்திக்கும் போது
அல்ப சக்திகனான பிராண உபாசகனுக்கு காணும் சர்வ அன்ன அனுமதியும்
ஆபத் விஷயகாந்தன் என்னுமது பற்றிச் சொல்ல வேணுமோ –

———————————————————————————————–—————————-

பல அத்யாயம் -ப்ரஹ்ம வித்யா பலம் -த்ருதீய நாராயணாய -பதார்த்தம் –
ஆவ்ருத்தி பாதம் –கர்ம நிவ்ருத்தி பலம் / உத்க்ராந்தி பாதம் -ஸ்தூல தேஹ நிவ்ருத்தி / கதி பாதம் -ஸூஷ்ம தேஹ நிவ்ருத்தி பலம்
பிராப்தி பாதம் -பர ப்ரஹ்ம பிராப்தி -ஸ்வ ஸ்வரூப ஆவிர்பாவம் -அபு நா வ்ருத்தி -இத்யாதி பலம் –

முதல் பாதம் -11-அதிகரணங்கள் –முதல் -6-வித்யா ஸ்வரூப விசாரம் /மேல் -5-வித்யா பல விசாரம்
உபாசனமும் கர்ம யோகத்துக்கு சாத்தியம் ஆகையால் ஸாத்ய பரமான இந்த அத்தியாயத்தில் உபாசன விசாரம் உக்தமே
புல்கு பற்று அற்றே என்று பக்தியை அங்கநா பரிஷ்வங்கம் போலே ஸ்வயம் பிரயோஜனம் அன்றோ –
ஆவ்ருத்தி -அஸக்ருத் உபதேசாத் –4–1–1-மோக்ஷ சாதனமான ஞானம் அஸக்ருத் ஆவ்ருத்தம் -புன புன சிந்தனம் -ஸ்ம்ருதி சந்ததி ரூபம்
த்ருவா ஸ்ம்ருதி -நிதித்யாஸிதவ்ய . தைலதாரை போலே அவிச்சின்ன ஸ்ம்ருதி ரூபம் -/ ப்ரீதி ரூபா பன்னம்-

இரண்டாவது அதிகரணம் –ஆத்மத்வ உபாசநாதி கரணம் –ப்ரஹ்மம் நானே என்றே உபாஸிக்க வேணும் -அந்தராத்மாவாக உணர்ந்து -என்றபடி
ஐக்கிய ஞான பிரமம் கொண்டு அல்ல -பர ப்ரஹ்மத்துக்கு அத்யந்த பரதந்த்ரன் என்ற ஞான லாபத்தால் –ஆக்ருத்யதிகரண நியாயம்
அஹம் க்ரஹ உபாசனம் ஜீவ பர அத்வைத ஞானம் –என்பர் ம்ருஷ வாதிகள் -அது அயுக்தம்

சாஸ்திர த்ருஷ்ட்யா / ஆத்மேதி து / அவிபாகேன/ஸூத்ர த்ரயத்திலும் சரீராத்மா பாவத்தால் வந்த ஜீவ பர ஆத்மத்தையே
ஆகிருதி நியாயத்தாலே திரு உள்ளம் பற்றி -இதை சர்வம் சமஞ்ஜஸம் -என்பர் நம் ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர்
இப்படி வித்யா ஸ்வரூப விசோதனம் செய்து தததிகமாதி கரணம் தொடங்கி -5-அதிகரணங்களால் வித்யா பலத்தை நிரூபிக்கிறார் –

ததிதகமே –சாஷாத்கார தசா பன்ன ப்ரஹ்ம வித்யா பிராப்தி ஏற்படும் போது -உத்தர பூர்வாகயோ –அஸ்லேஷ விநாஸவ் /
நா புக்தம் ஷீயதே -கர்ம பல ஜனக சக்தி பல அனுபவ பர்யந்தம் நிலை நிற்கும் -என்றதே
ப்ரஹ்ம வித்யை கர்மங்களுக்கு பல ஜனன சக்தியை உண்டாகாமல் தடுத்து விடும்
மாதவன் என்று என்று ஓத வல்லீரேல் தீது ஒன்றும் அடையா ஏதம் சாராவே –10–5–7-

ப்ரஹ்ம வித்யா நிஷ்டனுடைய கர்மங்களுக்கு நான்கு அவஸ்தா விசேஷங்கள் –விநாசம் -அஸ்லேஷம் -தூநநம் -உபாயநம் —
க்ரியா சாமான்யம் அழிவது ப்ரத்யக்ஷம் / எனவே இந்த அவஸ்தா விசேஷங்களை கிரியைக்கு சொல்லாமல் கிரியா சக்திக்கு
அந்த சக்தியும் பகவத் ப்ரீதி அப்ரீதி ரூபையாம் –

புண்யமும் மோக்ஷ விரோதி என்பதால் அவற்றுக்கும் அஸ்லேஷ விநாசங்கள் என்பதை இதராதி கரணத்தில் ஸ்தாபிக்கிறார் –
ஸூபாஹுவுக்கு நாசமும் மாரீசனுக்கு அஸ்லேஷம் போலே /
வித்யா நிஷ்டனுடைய புண்யம் தத் அனுகூலம் இடத்தும் -பாபம் தத் பிரதிகூலன் இடத்தும் சங்க்ரமிக்கும்

உத்தர பூர்வாகயோ –4–1–13-பாப பரம் / இதரஸ்யாபி-4–1–14-புண்ய பரம் / அநாரப்த கார்யே –4–1–15-புண்ய பாப பரம்
ஒடுங்க அவன் கண் ஒடுங்கலும் எல்லாம் விடும் -பிரகார பூதரான நீங்கள் பிரகாரியான அவன் பக்கல் சென்று சேர
பிராப்தத்தைச் செய்யவே அப்ராப்தம் எல்லாம் விடும்
ஸ்வரூப அனுரூபத்தைச் செய்யவே ஸ்வரூப விரோதிகள் அடங்க விட்டுப் போகும்
ஒடுங்க -என்று வித்யையும் விடும் என்று வித்யா பலமும் கூறப்பட்டது இறே –

உத்க்ராந்தி பாதம் -ஸ்தூல தேஹ நிவ்ருத்தி -வித்யா பலம்
ப்ரஹ்ம வித்துக்களை மரணம் ஸூக ரூபம் -மஹாநுபாவர்கள் இருந்தால் மரணம் இல்லை என்னும் பிராந்தியை போக்க
பிராரப்த அவசானத்தில் ப்ரஹ்ம வித்யா நிஷ்டனான உபாசகனுக்கு மரணம் என்று நிரூபிக்கிறார்
ஜீவன் முக்திவாதிகள் சாங்க்யர் -ஜீவன் முக்தி வாதம் அஸங்கதம் -பிரத்யக்ஷ விரோதம் -சாஸ்திர விரோதம் –
ஜீவன் முக்தி வாதத்தை சாஷாத்தாக நிரசிக்கும் ஸூத்ரம்-நோப மர்தே நாத –4–2–10-
ஜீவன் முக்தி மதம் நஜீவதி யத சஸ்த்ரேன சாஸ்திராத்மநா லுநம் லோக விருத்த சித்தி ஸ யதஸ்தேநேத மாதாவபி
ஆபஸ்தம்ப நிரஸ்தம் உபநிஷத பிரஸ்தானமா தஸ்து ஷாம் ஆச்சாரயோ அபி நிராசகார கலு தத்வைபாய நாக்யோ முனி -என்று
ஸ்ரீ வாத்ஸ்ய வரத குரு -ஸ்ரீ நடாதூர் அம்மாள் -அருளிச் செய்த தத்வ சார ஸ்லோகம் –

அத்ர ப்ரஹ்ம சமஸ் நுதே –சுருதியில் வித்யா நிஷ்டனுக்கு இங்கேயே ப்ரஹ்ம அனுபவம் -என்பதால்
உக்ராந்தி இல்லை என்பர் பூர்வ பஷி -வாத நிரஸனம் -ஆஸ்ருத்யதி கரணத்தில்
வித்வான் அவித்வான் வாசி இன்றிக்கே சர்வருக்கும் உத்க்ராந்தி சமானை

மேலே ததோகோ அதிகரணத்தில் ப்ரஹ்ம வித்யா நிஷ்டனுக்கு அசாதாரணமான நாடீ விசேஷ பிராப்தி உண்டு என்பர்
கார்த அனுக்ரஹ லப்த மத்யதம நித்வாரா பஹிர் நிர்கத-என்பர் ஸ்ரீ நடாதூர் அம்மாள்
அத்ர ப்ரஹ்ம சமஸ் நுதே -ஸ்ருதிக்கு வியாசர் -அம்ருதத்வம் ஸ அநு போஷ்ய—4–2–7-என்று
அநு போஷ்ய ஏவ அம்ருதத்வம் -உபாசன காலத்தில் உள்ளதொரு ப்ரஹ்ம அனுபவத்தை சொன்ன படி –

தஷிணாயநாதி கரணத்தில் -தஷிணாயணத்தில் மரித்தவனுக்கு மோக்ஷ பிராப்தி இல்லை என்னும் பக்ஷம் -நிரஸனம்-
நர ராத்திரி -இரவிலும் /பித்ரு ராத்திரி -கிருஷ்ண பக்ஷம் /தேவ ராத்திரி -தஷிணாயம் -மரித்தவராயினும் வித்வான்கள் ப்ரஹ்ம பிராப்தி உள்ளவரே
யோக யுக்த -மார்க்க சிந்தனை -தஸ்மாத் அஹரஹ அர்ச்சிராதிகதி சிந்தனாக்ய யோக யுக்தோ பவ – / பின்னும் ஆக்கை விடும் பொழுது எண்ணே –

கதி பாதம் –
அர்ச்சிர் அஹஸ் சீதா பாஷாந் உதகய நாப்த மருதர்க் கேந்தூன்
அபி வைத்யுத வருண இந்திர ப்ரஜாபாதீன் ஆதி வாஹிகான் ஆஹூ –ஸ்ரீ வரத குரு ஸ்லோகம் -ஸ்ருதி பிரகாசிகை –

சத் சங்காத் பவநிஸ்ப்ருஹ குரு முகாத் ஸ்ரீ சம் பிரபத்யாத்மவான்
ப்ராரப்தம் பரி புஜ்ய கர்ம சகலம் ப்ரஷீண கர்மாந்தர
ந்யாஸா தேவ நிரங்குசேஸ்வர தயா நிர் லூன மயான்வய-ஸ்ரீ வாத்ஸ்ய வரத குரு ஸ்லோகம்

முக்தோ அர்ச்சிர் தின பூர்வ பக்ஷ ஷடுதங்மாஸாப் தவா தாம் ஸூ மத்
க்லவ் வித்யுத் வருண இந்திர தாத்ரு மஹித சீமாந்த சிந்த்வாப் லுத
ஸ்ரீ வைகுண்டம் உபேத்யே நித்யமஜடம் தஸ்மிந் பர ப்ரஹ்மண
சாயுஜ்யம் சமவாப்ய நந்ததி சமம் தேநைவ தன்ய புமான்–ஸ்ரீ வாத்ஸ்ய வரத குரு ஸ்லோகம் –

அர்ச்சிராதி கதி -விவரணம் -ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யார் அருளிச் செய்து உள்ளார் –

—————————–

பிராப்தி பாதம்
அனைத்து உலகம் யுடைய அரவிந்த லோசனனைத் தினத்தனையும் விடாள்-பரி பூர்ண ப்ரஹ்ம அனுபவம் –பரம ப்ராப்யம் -சர்வோத்தர ஸ்தானம் -பரம பதம் –
சர்வ பிரகார விசிஷ்ட நாராயணன் ப்ராப்யன்
ஜகத் வியாபார வர்ஜம் / போக மாத்ர சாம்ய லிங்காச்ச –/
முக்தனை ஸ்வ தந்த்ரன் என்கிறது கர்ம வஸ்யம் அல்ல என்றபடி

அத ஏவ ஸ அநந்யா திபதி –4–4–9-
அத்ர அநதிபதி இதை நோக்தம்-கிந்து அநந்யாதி பதிரிதி அத்ராயம் அபிப்ராய ஸ்வாபாவிக சேஷிண
பரம புருஷா தன்யோ நாதிபதி முக்தஸ்ய இதி–ஸ்ருதி பிரகாசர் ஸ்ரீ ஸூக்திகள் –

போக ஸாம்யமே ஐக்கியம் -முக்தனுக்கு ஸ்வ ஸ்வரூப ஆவிர்பாவம் பலம் என்று முதல் அதிகரணத்திலும்
பரமாத்வா உடன் ஆனந்தத்தில் பரம ஸாம்யாபத்தி பலத்தை அந்திம அதிகரணத்திலும் நிரூபிக்கிறார்
அபுநரா வ்ருத்தியை அந்திம ஸூத்ரத்தால் நிரூபிக்கிறார்

மீட்சியின்றி வைகுண்ட மா நகர் / நாரணன் திண் கழல் / அநா வ்ருத்தி சப்தாத் / ஸ கலு ஸ்ருதி / மாம் உபேத்ய ஸ்ம்ருதி வசனம் /
அத்யர்த்த பிரியம் ஞானிநம் லப்த்வா / சேதன லாபம் ஈஸ்வரனுக்கு –

இனி நான்காவது அத்யாயம் –
உபாசன பரமாகச் சென்றது மூன்றாவது அதிகாரம்
உபாசன பலனை நிரூபிக்க அவதரிக்கின்றது நான்காவது அத்யாயம்

இதில் முதல் அதிகரணம் -ஆவ்ருத்திகரணம்
மோஷத்துக்கு உபாய பூதமான பகவத் உபாசனம் அசக்ருதவ்ருத்தி ரூபம்
அதாவது –
தைலதாராவத் அவிச்சின்ன ஸ்ம்ருதி சந்தான ரூபம் –
விதிக்கப்பட்ட வேதனமானது
அவிச்சின்ன ஸ்ம்ருதி சந்தான ரூபத்யாநத்வா வஸ்தையை யுடையது என்று
சாஸ்திரம் சொல்லுகையாலே என்னும் பொருளான ஸூத்த்ரம்
ஆவ்ருத்தி ரசக்ருது பதேசாத் –எனபது முதல் சூத்ரம் -4-3-1-

இங்கு பூர்வ பஷம்
ஸ்வர்க்க சாதனமாக விதிக்கப் பட்ட யாகாதிகள்
சக்ருத் காரணத்திலேயாய் எப்படி ஸ்வர்க்காதி பல சாதனம் ஆகிறதோ
அப்படியே இங்கும்
ப்ரஹ்ம விதாப் நோதி பரம் -இத்யாதிகளாலே மோஷ சாதனமாக விதிக்கப் பட்ட
பகவத் அவிச்சின்ன ரூபமான வேதனமும்
சக்ருத் அனுஷ்டானத்திலே மோஷ சாதனமாய் கூடும் ஆகையாலே
அது ஒரு காலே செய்யப் பட வேண்டும் என்று –

சித்தாந்தம்
வேதாந்த சாஸ்த்ரங்களில் மோஷ சாதனமாக சொல்லி வரும் அடைவுகளில்
வேதனம் -உபாசனம் -த்யானம்-தருவா ஸ்ம்ருதி- சாஷாத்காரம் -பக்தி – என்கிற சப்தங்கள் காணப் படுகின்றன –
இவை எல்லாம் பர்யாய பதங்கள் என்று நிச்சயிக்கப் படும் இடத்து
தைல தாராவத் அவிச்சின்ன ஸ்ம்ருதி சந்தான ரூபம் ஆனது என்றே அறுதி இட வேண்டி இருக்கிறது

ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -6-7-91-ஸ்லோகங்களும்
கீதை -பக்த்யா த்வத் அன்யயா சக்ய அஹம் ஏவம் விதோர்ஜூன -இத்யாதி ஸ்லோகங்களும்
இதையே உறுதி படுத்துகின்றன

மேலே ஆறாவதாக ஆபரயாணாதிகரணம்-உள்ளது –
ஆபரயாணாத் தத்ராபி ஹி த்ருஷ்டம் -எனபது சூத்ரம்
மோஷ சாதனமான ப்ரஹ்ம உபாசனம் ஆனது மரணாந்தமாக அனுஷ்டிக்கப் பட வேண்டும் என்று
அதில் நிகமிக்கப் படும்.

——————————————————————————————

இனி
தததிகமாதிகரணத்தின் பிரமேயம் –
சூத்ரம் –
தத்திகம உத்தர பூர்வாக யோரச்லேஷ விநாசௌ தத்வ்யபதேசாத் –

ப்ரஹ்மா வித்யா நிஷ்டனுக்கு சாஷாத் கார அவஸ்தையை அடைந்த ப்ரஹ்ம வித்யா நிஷ்பத்தி உண்டாகும் அளவில்
ப்ரஹ்ம வித்யா மகிமையினாலே
பூர்வ பாவங்களுக்கு விநாசமும்
உத்தர பாபங்களுக்கு அச்லேஷமும் ஆகும்
ஸ்ருதிகளிலே அப்படி சொல்லி இருப்பதனாலே -எனபது சூத்தரார்த்தம்

ப்ரஹ்ம ஞானத்துக்கு முன்பு செய்த பாபங்கள் நசித்துப் போய் விடும்
பிறகு அபுத்தி பூர்வகமாக நேரும் பாபங்கள் தாமரை இலையிலே தண்ணீர் போல ஓட்ட மாட்டா -என்றபடி
சந்தோக்ய சுருதியிலே உபகோசல வித்யா பிரகரணத்திலேயும்
அவ்விடத்திலேயே வைச்வா நர வித்யா பிரகர்ணத்திலேயும்
ப்ரஹ்ம வித்யையின் பலன் சொல்லப் பட்டு இருக்கின்றது –
ஆகையால் உத்தர பாபங்களுக்கு அச்லேஷமும்
பூர்வ பாவங்களுக்கு விநாசமும் சொல்லப் படுகிறது -என்கை

இங்கு பூர்வ பஷம் –
ந புக்தம் ஷீயதே கர்ம கல்ப கோடி சதைரபி -என்று
பலனை அனுபவித்தே கருமங்களை தொலைக்க வேணும் என்று ப்ரஹ்ம வைவர்த்தத்தில்
சொல்லி இருக்கையாலே கர்ம பலன்களை அனுபவித்தே தீர வேணும்
ப்ரஹ்ம விதயையினாலேயே கர்மங்கள் தீர்ந்து போவதாகச் சொல்வது பிரசம்சாபரமான வார்த்தையாம் இத்தனை என்று-

சித்தாந்தம் –
பூர்வ பாபங்களுக்கு விநாசமும்
உத்தர பாபங்களுக்கு அச்லேஷமும்
ப்ரஹ்ம வித்யா பிரபாவத்தாலே நேருவதாக பல உபநிஷத்துக்கள் கூறி இருப்பது அப லபிக்க முடியாதது –
நா புக்தம் ஷீயதே கர்ம –என்ற வசனமும் உக்தமானதே
அது ப்ரஹ்ம வித்துக்கள் அல்லாத சாமான்யர் விஷயமாக ஒதுக்கத் தகும்
ஆகவே பரஸ்பரம் அவிருத்தங்களான வசனங்களேயாம்

நெருப்பு வீட்டைக் கொளுத்தியே தீரும் -என்று ஒருவன் சொல்லுகிறான்
பற்றி ஏற்கிற நெருப்பை தண்ணீர் அணைத்தே தீரும் -என்று மற்று ஒருவன் சொல்லுகிறான்
இவற்றில் பரஸ்பர விரோதம் சிறிது ஏதேனும் உண்டோ
தண்ணீர் இல்லையானால் படர்ந்து எரிகிற நெருப்பு வீட்டை கொளுத்தியே தீரும் -என்றும்
தண்ணீரை இட்டு அணைத்தால் நெருப்பு ஓய்ந்து விடும் என்றும் அர்த்தமாக வில்லையோ

அது போலே
ப்ரஹ்ம வித்யை இல்லாத அளவில் கர்மங்கள் பலனைக் கொடுத்தே தீரும் என்றும்
ப்ரஹ்ம வித்யை உண்டாகில் கருமங்களின் சக்தி பிரதிஹதமாய் விடும் என்றும் எளிதாக அர்த்தம் ஆகும் அன்றோ —

——————————————————————————————–

இனி
நிசாதி கரணத்தைப் பற்றி பேசுவோம்
ஒரே சூத்தரம் கொண்டது இந்த அதிகரணம்
இரவில் இறப்பதற்கு ப்ரஹ்ம பிராப்தி உண்டா இல்லையா என்று விசாரிக்கப் படுகிறது
நிசி மரணத்தைப் பற்றி சாஸ்த்ரங்களில் இழிவாக சொல்லப் பட்டு இருக்கையாலே
பரம புருஷார்த்தமான மோஷமானது சம்பவிக்க மாட்டாது
பகலில் மரணமே சாஸ்த்ரங்களில் பிரசச்தமாக காண்கிறது
நிசா மரணம் இதுக்கு விபரீதமானது
ஸ்பஷ்டமாக சாஸ்திரம் சொல்லி இருப்பதால் அதமகதிக்கே ஹேதுவாகும்
இரவில் இறப்பதற்கு ப்ரஹ்ம பிராப்தி சம்பவிக்க மாட்டாது -இது பூர்வ பஷம்

சித்தாந்தம்
ப்ரஹ்ம வித்துக்களுக்கு கர்ம சம்பந்தம் தேகம் உள்ள வரைக்குமே யாதலால்
நிசி மரணம் ப்ரஹ்ம வித்துக்களுக்கு பாதகம் ஆகமாட்டாது –

பாக கர்மங்கள்
ஆரப்த கார்யங்கள் என்றும்
அநாரப்த கார்யங்கள் என்றும்
இரு வகைப்படும்

இன்னமும்
பூர்வ பாபங்கள் என்றும்
உத்தர பாபங்கள் என்றும்
இருவகைப்படும்

பலன் கொடுக்கத் தொடக்கி விட்ட கருமங்கள் ஆரப்த கார்யங்கள் -இவையே பிராரப்த கர்மம் எனப்படும்
பலன் கொடுக்கத் தொடங்காத தீ வினைகள் அநாரப்த கார்யங்கள் –சஞ்சித கர்மமும் இதுவே

ப்ரஹ்ம வித்யை சம்பாதிப்பதற்கு முன்னே செய்யப் படும்
பாபங்கள் பூர்வ பாபங்கள்
அதற்க்கு பின்பு புத்தி பூர்வகமான பாபங்கள் நேருவதற்கு பிரசக்தி இல்லாமையாலே
அபுத்தி பூர்வகமாகவும் அகதிகதமாகவும் நெருமாவை உத்தர பாபம்

இவற்றுள்
அநாரப்த கார்யங்களான கர்மங்கள் ப்ரஹ்ம வித்யை சம்பந்தம் உண்டான அன்றே தொலைந்து போயின வாதலாலும்
உத்தர பாபங்கள் ப்ரஹ்ம வித்துக்களின் இடத்தில் ஓட்ட மாட்டா என்று சொல்லப் படுகையாலும்
பிராரப்த கர்மம் ஒன்றே சேஷித்து நிற்கிறது
அக்கர்மம் கர்ம தேகத்தோடு கழியும் ஆதலால் பந்த ஹேது வாக மாட்டாது

ஆகவே ப்ரஹ்ம வித்துக்களுக்கு நிசி மரணம் நேர்ந்தாலும்
பரம புருஷார்த்தமான
ப்ரஹ்ம பிராப்திக்கு குறை இல்லை என்றதாயிற்று
திவா ச சுக்ல பஷ ச -என்று கீழே காட்டின வசனம்
ப்ரஹ்ம வித்துக்கள் அல்லாதார் விஷயம் என்றதாயிற்று-

———————————————————————————————–

இனி
தஷிணாயநாதி கரணம் –
இதிலும் ஒரே சூத்திரம்
நிதி மரணம் அடைந்தாலும் ப்ரஹ்ம பிராப்திக்கு குறை இல்லை என்று
முந்திய அதிகரணத்தில் சொன்ன ஹேது
அந்த ஹேதுவினாலேயே தஷிணாயனத்தில் மரணம் அடைந்ததற்கும் குறை இல்லை என்ற தாயிற்று

ஆனாலும் இதில் அதிகப் படியான சங்கை –
தைத்ரிய உபநிஷத்தில் தஷிணாய னத்தில் மரணம் அடைந்ததற்கு சந்திர பிராப்தி சொல்லப் படுகிறது
சந்திர பிராப்தி பெற்றவர்களுக்கு புனராவ்ருத்தியும் சொல்லப் படுகிறது
பீஷ்மர் முதலான சில ப்ரஹ்ம வித்துக்களும் உத்தராயண ப்ரதீஷை பண்ணினதாகத் தெரிய வருகிறது

இதற்க்கு பரிஹாரம் ஆவது
சந்திர பிராப்தியினால் புநரா வ்ருத்தி எனபது ப்ரஹ்ம வித்துக்கள் அல்லாதார்க்கு ஒழிய
ப்ரஹ்ம வித்துக்களுக்கு அன்று
ப்ரஹ்ம வித்துக்களுக்கு சந்திர பிராப்தி இளைப்பாறும் ஸ்தானம் அத்தனை
ப்ரஹ்ம பிராப்தி அவர்ஜநீயமாகவே தேறும்

பீஷ்மர் மது வித்யா நிஷ்டர்
மது வித்யா ப்ரபாவத்தினால் ஸ்வ சந்த மரணத்வம் உள்ளது
ஆனாலும் உத்தரயாணத்தின் மேன்மையைக் காட்ட வேண்டியும்
அவர் உத்தராயண தீஷிதை பண்ணின அளவில்
தஷிணாயத்தினில் மரணம் அடைந்தவர்களுக்கு ப்ரஹ்ம பிராப்தியில் கண் அழிவு சொல்ல முடியாது

ஆக
இவ்வளவால்
ப்ரஹ்ம வித்துக்களுக்கு
நிசி மரணமோ
கிருஷ்ண பஷ மரணமோ
தஷிணாய மரணமோ
நேர்ந்தாலும் கூட பர புருஷ பிராப்தியில் குறை இல்லை என்றதாயிற்று –

——————————————————————————————–

இனி முடிவான அதிகரணத்தில் –ஜகத் வியாபார வர்ஜ அதிகரணம் –
முக்த புருஷனுக்கு ஜகத் சிருஷ்டியில் அதிகாரம் இல்லை என்பதும்
பரமபதத்தின் நின்றும் மீட்சி இல்லை என்பதும்
இவ் வதிகரணத்தில் தெரிவிக்கப் படுகின்றன –

முக்தன் உடைய ஐஸ்வர்யம் ஜகன் நியமனத்தை தவிர்த்தேயாம்
ஏன் என்னில்
பர ப்ரஹ்மத்தை குறித்துச் சொல்லும் பிரகரணங்களிலேயே
ஜகத் சிருஷ்டி முதலானவற்றை சொல்லி இருக்கிற படியாலும்
அவற்றைச் சொல்லும் பிரகரணங்களிலே ஜீவன் ப்ரஸ்துதம் இல்லாமையாலும் -என்பதாம் –

பூர்வ பஷம் –
முண்டக உபநிஷத்தில் முக்தனுக்கு பர ப்ரஹ்மத்தோடு சாம்யம் ஓதப்படுகிறது –
சாந்தோக்ய உபநிஷத்தில் முக்த புருஷனுக்கு சத்ய சங்கல்பத்வமும் ஒதப் படுகிறது
இவ்விரண்டும் முக்தனுக்கு ஜகத் நியாமகத்வ ரூபமான ஜகத் ஈச்வரத்வம் இருந்தால் ஒழிய பொருந்த மாட்டாது

முக்தனைப் பற்றி ஓதும் இடங்களில்
சர்வ லோக சஞ்சாரமும் காமான் நித்வமும் காம ரூபித்வமும் பொருந்துகின்றன

சர்வ லோக சஞ்சாரம் எனபது -சர்வ லோக நியமனத்தக்கு தானே
அது தவிர மற்ற ஒரு பலனும் தருகின்றது இல்லை யாகையாலே ஜகன் நியமனம் முக்தனுக்கு சித்தித்தே தீரும்

காமான் நித்வாதிகள் சொன்ன போதே லோகங்கள் அவனுக்கு ஆதீனம் எனபது தேறி நிற்கும்

முக்தனுக்கு சர்வ லோக சஞ்சாரம் அங்கு உள்ள போகங்களை அனுபவிக்க தான்
உலகங்களை நியமிக்க இல்லை என்றால்
அதுவும் சொல்ல முடியாது

விகாராச்பதங்கள் ஆகையாலே ஹேயங்களாய் இருக்கும் லோகங்களையும்
அவற்றில் உள்ள பொருள்களையும் போகங்களாக கொள்ள பிரசக்தி இல்லை
அவை ஹேயங்கள் ஆனாலும் பரம புருஷன் விபூதி யாகையாலே அவற்றில் போக்யதா புத்தி சம்பவிக்கலாம் ஆகையாலே
அவற்றை புஜிக்கைகாகவே சஞ்சாரம் பிராப்தம் என்னும் வாதமும் ஒவ்வாது –

சாந்தோக்யத்தில் – ஸ ஸ்வராட் பவதி -என்று ஸ்பஷ்டமாக சொல்லி இருக்கையாலே
முக்தனுக்கு வேறு யாரும் அதிபதி அல்ல
அதனால் பர ப்ரஹ்ம விபூதிகளை அனுபவிக்க சஞ்சாரம் என்பதும் பொருந்தாது
அது நியமன அர்த்தமாக்கத் தான்
ஆகவே முக்தனுக்கு ஜகத் வியாபாரமும் உண்டு -இது பூர்வ பஷம்

இனி சித்தாந்தம்
யதோ வா இமானி பூதானி ஜாயந்தே -இத்யாதி சுருதியால்
ஜகத் ஸ்ருஷ்ட்யாதி ரூபமான நியாமகத்வத்தை
பர ப்ரஹ்ம லஷணமாக சொல்லி இருக்கையாலே
அது பர ப்ரஹ்மத்துக்கு அசாதாராணம் ஆனது -எனபது விளங்குகிறது
அசாதாராணமான தர்மமே லஷணமாக இருக்க முடியும்
ஆகவே இது முக்தனுக்கு சம்பவிக்க மாட்டாது
மற்றையோர்க்கு நியாமகத்வம் இல்லை என்று ஸ்ருதிகள் ஸ்பஷ்டமாக சொல்லுமே

பரமம் சாம்யம் உபைதி -என்று
வெறும் சாம்யம் இல்லாமல் பரம சாம்யா பத்தி சொல்லி இருக்கையாலே
இவனுக்கு உள்ளது எல்லாம் இவனுக்கும் பிராப்தம் ஆனால் ஒழிய பரம சாம்யா பத்தி வாராது என்னில்

வித்வான் புண்யே பாபே விதூய நிரஞ்சன பரமம் சாம்யம் உபைதி -என்ற சொல் செறிவால் கிடைப்பது
வித்யா சாத்தியமான யாதொரு புண்ய பாப விது நனம் உண்டோ அதனால் ஆகும் பலனில் சாம்யம் என்றதாயிற்று
வித்யை எனபது ப்ரஹ்ம பிராப்தி பிரதிபந்தகமான
புண்ணிய பாப கர்மத்துக்கு பிராயச் சித்தம் ஆனது –
ஏவஞ்ச புண்ய பாப கர்ம விதூ நன சாத்திய மான பலன் ப்ரஹ்ம அனுபவமே என்று தேறிற்று
அதில் தான் சாம்யம் விவஷிதம் ஆகும்
முன்னே பரம புருஷ பிரஸ்தாபம் இருக்கையாலே அவனோடு தான் சாம்யம் என்று நிச்சயிக்கப் படுகிறது
இந்த சாம்யத்தில் பாரம்யமாவது ப்ரஹ்ம அனுபவம் செய்யும் இடத்து
தத் குணங்களிலும்
தத் விபூதிகளிலும்
ஏக தேசத்தையும் விடாமல் பூர்த்தியாக அனுபவிப்பதே யாம்

ஆக
சமஸ்த கல்யாண குண விபூதி விசிஷ்ட ப்ரஹ்ம அனுபவத்தில் சாம்யம் -என்னும் இடம் தேறுகிறது
ஆக முக்தனுக்கு பரிபூர்ண ப்ரஹ்ம அனுபவம் சித்தித்த போது ஆனந்த சாம்யமும் இந்த ஸ்ருதியினாலே சித்தம்
ஸ ஸ்வராட் பவதி -என்றதும் கர்ம வச்யத்தை இல்லாமையைச் சொல்லிற்று

ஏஷ ஹ்யேவா நந்தயாதி -இத்யாதிகளாலே
முக்தனுடைய சத்தா ஸ்திதி பிரவ்ருதிகள் எல்லாம் பரம புருஷ அதீனம் என்று தேறுகையாலும்
முக்தனுக்கு சத்ய சங்கல்பத்வம் இயற்கையாய் இருந்தாலும்
கருமங்களினால் மறைந்து இருந்த அது
பரம புருஷனுடைய அனுக்ரஹத்தாலேயே ஆவிர்பவிப்பதாக ஒதுகையாலும்
முக்த ஐஸ்வர்யம் முழுவதும் பகவத் இச்சா அதீனமாய் அறுகையால்
பரம புருஷனுடைய அசாதாரண ஜகன் நியமன ரூப ஐஸ்வர்யம் முக்தனுக்கு இல்லை என்று முடிந்தது-

———————————————————————————————-

இப்படி முக்தன் உடைய ஐஸ்வர்யம் பரம புருஷன் அதீனம் ஆகில்
அவன் ஸ்வ தந்த்ரன் ஆகையாலே தன் சங்கல்பத்தாலே
ஒரு சமயம் முக்தனை
பரம பதத்தில் நின்றும் திருப்பி அனுப்ப கூடும் ஆகையாலே
மோஷ புருஷார்த்தமும் அநித்தியமாக வேண்டி வரும் சங்கையில்
அநாவ்ருத்திச் சப்தாத் அநாவ்ருத்திச் சப்தாத்-சரம சூத்தரம் அவதரிக்கிறது

அனந்ய சித்தமான சுருதி வாக்யங்களைக் கொண்டே அறியக் கடவதான பொருளை
சாஸ்திரம் சொன்ன படியே தான் அறிய வேண்டும்
பரம புருஷன் உளன் என்பதை எதை கொண்டு அறிகிறோமே அதே சாஸ்திரம் முக்தர்களுக்கு மீட்சி இல்லை என்பதையும் அறிவிகின்றது

அவனோ ஸ்வ தந்த்ரன்
சாஸ்திரம் மீறியும் கார்யம் செய்ய வல்லவன்
அசக்தன் அல்லன்
அவன் செய்யப் புக்கால் சாஸ்திரம் குறுக்கே நிற்குமோ
ஆழ்வார்கள் ஸ்ரீ ஸூ கத்திகளைக் கொண்டே இங்கும் ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர் அருளிச் செய்கிறார்

அவன் ஸ்வ தந்த்ரன் ஆகிலும்
உன்மத்தன் அல்லன்
மூர்க்கன் அல்லன்
அரசிகன் அல்லன்
சத்ய சங்கல்பன் என்று பேர் பெற்றவன்
தன்னுடைய மநோ ரத்தத்துக்கு மாறுபாடாக நடந்து கொள்பவன் அல்லன்

ஒரு சேதனனை பெறுகைக்கு எப்பாடு பட்டான்
எவ்வளவு கிருஷி பண்ணுகிறான்
அவன் சிருஷ்டி பண்ணுவதும் அவதரிப்பதும் சேதனர்களை லபிக்கைக்கு அன்றோ
தவப் பயனாக லபித்த பின்பும் இழப்பனோ –

பரம புருஷம் ஜ்ஞாநினம் லப்த்வா -என்ற ஸ்ரீ ஸூ கதி

யானொட்டி என்னுள் இருத்துவம் என்றிலன்
தானொட்டி வந்து என் தனி நெஞ்சு வஞ்சித்து
ஊனொட்டி நின்று என் உயிருள் கலந்து இயல்
வானொட்டுமோ இனி என்னை நெகிழ்க்கவே-என்றும்

வாரிக் கொண்டு உன்னை விழுங்குவன் காணில் என்று
ஆர்வுற்ற என்னை ஒழிய என்னில் முன்னம் பாரித்து
தான் என்னை முற்றப் பருகினான் கார் ஒக்கும் ‘
காட்கரை அப்பன் கடியனே

ஸ்ரீ பாஷ்ய ஸ்ரீ ஸூக்திகள்
யதா–நிகில ஹேய ப்ரத்ய நீக –கல்யாணை கதான–
ஜகஜ் ஜன்மாதிகாரணம் -சமஸ்த வஸ்து விலஷணம் — சர்வஜ்ஞ– சத்யசங்கல்ப –ஆஸ்ரித வாத்சல்யை கஜலதி–
நிரஸ்த சமாப்யதிக –சம்பாவன பரம காருணிக –பர ப்ரஹ்ம அபிதான –பரம புருஷ
நச பரமபுருஷ சத்யசங்கல்ப அத்யர்த்தப்ரியம் ஜஞாநினம் லப்த்வா கதாசிதாவர்த்தயிஷ்யதி

சேதன லாபம் எம்பெருமானுக்கு பரமபுருஷார்தம் அன்றோ

எல்லாம் மிகவும் ஸமஞ்சஸம்

இந்த கடைசி ஸூத்ரத்தை தனி அதிகரணமாக சிலர் கொள்கிறார்கள்
ஸ்ரீ பாஷ்யகாரருக்கு அது திரு உள்ளம் அன்று
இது பூர்வ அதிகரண சேஷமாகவே கொள்ளத் தக்கது

ஆகவே
ஸர்வ ஸ்வாமியான பரம புருஷனுக்கு அசாதாரண சிஹ்ன மான
ஜகத் காரணத்வம்
மோக்ஷ ப்ரதத்வம்
ஸ்ரீ யபதித்தவம்
சேஷ ஸாயித்த்வம்
முதலியவற்றுடன்
ஸர்வ தேச ஸர்வ கால ஸர்வ அவஸ்தைகளிலும்
ஸர்வ வித கைங்கர்யமே முக்தனுக்கு உரியது
என்று இந்த அதிகரணத்தின் அர்த்தம் நிலை பெற்றது 

இந்த திவ்யார்த்த சௌரபத்தோடு ஸ்ரீ பாஷ்யம் தலைக் கட்டி அருளுகிறார் –

—————————————————————————-—————————————————————————————————————————-—————————

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ போதாயனர் -வ்ருத்தி காரர் -ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பாதராயணர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ பாஷ்ய ஸார ஸார அம்ருதம் –பூர்வ-விஷய -ஸித்த த்விகம்

November 23, 2023

இஷ்ட தேவதா ஸ்தோத்திரம் மங்களம். மங்கள ஆஸி – நமஸ்காரம் .

இதர தேவதா மங்கள ஸ்லோகம் ; சமுசித தேவதா தியானமாகும்.
சங்கீதத்துக்கு ஸரஸ்வதி , ஆயுர் வேதத்துக்கு தன்வந்திரி .
இஷ்ட தேவதையே சமுசித்த தேவதையாகும் போது , சமுசித்திஷ்ட தேவதா தியானமாகும்.

அகில புவந ஜன்ம ஸ்தேம பங்காதி லீலே!(1)
விநித விவித பூத விராத ரக்ஷைக தீக்ஷே |(2)
ஸ்ருதி சிரஸி விதீப்தே!(3) பிரஹ்மணி! (4) ஸ்ரீநிவாஸே !
பவது மம பரஸ்மிந் சேமுஷி பக்தி ரூபா ||

இஷ்ட தேவதையான ஸ்ரீநிவாஸனுக்குச் செய்யப்பட மங்கள ஸ்லோகம் இது.

———

இரண்டாவது மங்கள ச்லோஹம்-

பாராசர்ய வசஸ் ஸுதாம் (1)
உபநிஷத் துத்தாப்தி மத்யோ திருதாம் (2)
ஸம்சாராக்நி விதீபன வியபகத பிராணாத்ம சஞ்சீவனீம் (3) |
பூர்வாசார்ய ஸுரக்ஷிதாம் (4)
பகுமதிம் வியாஸாத தூரஸ்திதாம் (5)
அநீதாந்து நிஜாக்ஷரைஹி மனஸோ பௌமாஸ்து பிபந்வஹம் ||

பாராசார்யா வசஸ்துதாம்-வியாசர் -அமிருத ரூபமான வாக்கு-மரணம் ஜனனம் இல்லாத -அபாவம் தானே மோஷம்
பிபந்வஹம்-பிபந்து குடிக்க வேண்டும்-விசேஷணங்கள் மேலே சொல்லி

ஸ்ரீபகவத் ராமானுஜர் வேதாந்த ஸங்க்ரஹம் -முதலில் திருவேம்கடமுடையான் சந்நிதியில் அருளி
யஸ் ஸ்ரீ சைல- இஷ்ட தேவதா-அவர் அங்கீகாரம் பெற்று இத்தை அருளி –அதன் அனுவர்த்தி ஸ்ரீ பாஷ்யம் –
பாதாராயண -பராசரர் புத்ரர் – பூமியில் உள்ள எல்லாரும் இந்த அம்ர்தத்தை பானம் செய்யட்டும்
பிபந்து -ஆசீர்வாதம் செய்கிறார்

———–

ப்ரபத்யே ப்ரணாவாகரம் பாஷ்யம் ரங்கமிவாபரம் –
ப்ரஸ்ய ப்ரஹ்மணோ யத்ர சேஷித்வம் ஸ்புடமீக்ஷ்யதே –

இது ஸுதர்ஸன ஸூரியினாலே அருளிச் செய்யப்பட்டது. ஸ்ரீரங்கவிமாநமான ப்ரணவாகார விமானத்தைப் போல்
ஸ்ரீபாஷ்யம் விளங்குகிறது என்கிறார்.

ப்ரஹ்மத்தின் சேஷித்வம் ஸ்பஷ்டமாகக் காணப்படும் -அபர ஸ்ரீ ரெங்க விமானம் போலே –
பிரணவ ஆகாரமாகவே பிரகாசிக்கிற ஸ்ரீ பாஷ்யத்தை சரணமாக வரிக்கிறேன்

ப்ரணவமாகிற ஓங்காரத்திலும்
ஸ்ரீ பாஷ்யத்திலும் பிரகாசிக்கும் பரமாத்மாவுடைய சேஷித்வம்
பிறரால் உண்டு பண்ணப்பட்டு இருக்கிற அதிசயத்தை -மேன்மையைத் தங்கி இருப்பது
ஸ்ரீ ரெங்கத்தில் பிரகாசிக்கும் சேஷித்வம் சேஷசாயித்வம் என்று கண்டு கொள்வது

திருமந்திரத்தில் பத த்ரயத்தாலே
ஜீவாத்மாக்களுடைய
அநந்யார்ஹ சேஷத்வம் -அநந்ய சரணத்வம் -அநந்ய போக்யத்வம் -ஆகிய -ஆகார த்ரயம்
ஸாப்தமாக ப்ரதிபாதிதம்
பரமாத்மாவின்
சேஷித்வ சரண்யத்வ ப்ராப்யத்வங்கள் ஆகிய ஆகார த்ரயம்
ஆர்த்தமாகக் கிடைக்கும்

—————–

ஸ்ரீ ப்ரஹ்ம ஸூத்ரமும் ஸ்ரீ திருவாய்மொழியும்

“புரா ஸூத்ரைர் வியாஸ: ஶ்ருதிஶதசஶிரோர்த்தம் க்ரதிதவாந்
விவவ்ரே தத் ஶ்ராவ்யம் வகுளதரதாமேத்ய ஸ புந: |
உபாவேதௌ க்ரந்தௌ கடயிதுமலம் யுக்திபிரஸௌ
புநர் ஜஜ்ஞே ராமாவரஜ இதி ஸ ப்ரஹ்மமுகுர: ||”

வேதாபஹாரிணம் தைத்யம் மீனரூபி நிராகரோத் |
ததர்தஹாரிணஸ்ஸர்வாந் வ்யாஸரூபி மஹேஶ்வர: ||

வேதங்களை அபஹரித்த பொழுது மீனாகத் திருவவதாரம் செய்து மீட்டருளின ஸர்வேச்வரனே,
அவ்வேதங்களுக்கு அபார்த்தங்களைச் சொன்ன பொழுது வ்யாஸராகத் திருவவதாரம் செய்து
உண்மையான அர்த்தங்களை நிலைநாட்டியருளினான் . என்பது இந்த ஶ்லோகத்தின் திரண்ட பொருள்.
அப்படி நிலைநாட்டியது சாரீரக மீமாம்ஸையான உத்தர மீமாம்ஸையைக் கொண்டேயாகும்.

அந்த வ்யாஸரே நம்மாழ்வாரகத் திருவவதாரம் பண்ணியருளி
திருவாய்மொழி மூலமாக சாரீரக மீமாம்ஸா ஶாஸ்த்ரத்தை விவரித்து அருளினார்.

பின்பு அவரே எம்பெருமானார் மூலம் இரண்டையும் ஸமன்வயப்படுத்தி அருளினார் – என்பது
கீழ் உதாஹரித்த *புரா ஸூத்ரைர் * என்கிற ஶ்லோகத்தின் அர்த்தமாகும்.
இதனை * பாஷ்யகாரர் இது கொண்டு ஸூத்ர வாக்யங்கள் ஒருங்கவிடுவர் * (65) என்று காட்டியருளினார்
ஆசார்ய ஹ்ருதயத்திலே அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார்.

—————

சாரீரக மீமாம்ஸா ஸாஸ்த்ரமான ப்ரஹ்ம ஸூத்ரத்தில்
முதல் இரண்டு அத்தியாயங்களில் பர ப்ரஹ்மம் ஜகத் ஏக காரணமாயும்
சேதன அசேதன விலக்ஷணமாயும் ஸர்வ சேஷியாகவும் –அறுதியிட்டார்-இதுவே பிரணவத்தின் அர்த்தம்
மூன்றாவது அத்தியாயத்தில் ப்ரஹ்மமே உபாயம் என்று அறுதி இட்டார் -இதுவே நமஸ்ஸின் அர்த்தம்
நான்காம் அத்தியாயத்தில் பர ப்ரஹ்மம் ப்ராப்யம் என்று அறுதியிட்டார் -இதுவே த்ருதீய பதார்த்தம்

காரணத்வமும்
அபாத்யத்வமும்
உபாயத்வமும்
உபேயத்வமும்
ஆகிய நான்குமே அத்யாய சதுஷ்ட்யார்த்தம்

காரணந்து த்யேயம் —ஜகத் காரண வஸ்துவே த்யானிக்கப்பட வேண்டியது என்பதே உபநிஷத்
பக்தியாகவும் ப்ரபத்தியாகவும் பர ப்ரஹ்மத்தின் இடமே செய்ய வேண்டியது என்பதே வேதாந்த ஸித்தம்
தன்னோடு ஒத்த மற்ற பத்த ஜீவனைப் பற்றுவது ஓட்டை ஓட்டத்தோடு ஒழுகல் ஓடமாம் அத்தனை அன்றோ

தாபத் த்ரயா துரைஸ் அம்ருதத்வாய ஸ ஏவ ஜிஞ்ஞாஸ்ய

யோ ப்ரஹ்மாணம் விதாதா பூர்வம் முமுஷுர் வை சரணம் அஹம் ப்ரபத்யே –

இப்படி உள்ள வேதாந்த கோஷ சித்தாந்த ஸ்தாபனமே வியாசர் அருளிச் செய்த ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம்

ஸுத்ரீ சங்க்யா ஸூபாஸீ அதி க்ருதி கணநா சிந்மயீ ப்ரஹ்ம காண்டே –அதிகரண ஸாரா வளீ -என்கிறபடியே
545 ஸூத்ரங்கள் –156-அதிகரணங்கள் –16 பாதங்கள் –4 அத்யாயங்கள்
ஜைமினி அருளிச் செய்த 12 அத்தியாயங்கள் கொண்ட கர்ம மீமாம்ஸை யில் விசாரித்த கர்மாக் களுக்கு ஆராத்யமாயும்
மேல் 4 அத்தியாயங்கள் கொண்ட தேவதா மீமாம்ஸை யில் விசாரித்த தேவதைகளுக்கு அந்தராத்ம பூதமாயும்
உள்ள ப்ரஹ்மத்தை இந்த 4 அத்யாயங்களால் விசாரித்து நிஷ்கர்ஷிக்கிறார்
ஆக ஸர்வ கர்ம ஸமாராத்யம்
ஸர்வ தேவதாந்த்ர அந்தர் பூதம்
பர ப்ரஹ்ம வேதாந்த வேத்யம் –என்பதே வேத வ்யாஸருடைய ஸித்தாந்தம்

அர்த்தைகத்வாத் ஏகம் வாக்யம் ஸ ஆகாங்க்ஷம் சேத் – என்கிற பூர்வ மீமாம்ஸா சாஸ்த்ர ஸூத்ரத்தின் படி
ஏகார்த்திக ப்ரதிபாத்யம் -ஒரே ஸாஸ்த்ரம்
பூர்வ கண்ட யுக்த கர்மங்கள் ஆராதன கருமங்கள்
ஆராத்ய வஸ்து என்னும் ஆகாங்க்ஷம் வர அதுக்கு சாந்தி உத்தர காண்டமாகிய உபநிஷத் ப்ரதிபாத்யமாகிற பர ப்ரஹ்மம்
கர்ம அங்க கம் ஞானம் உபாயம்
கர்ம ஞானங்களுக்கு அங்க அங்கி பாவம் சமுச்சயம்

வித்யாம் ச அவித்யாம் ச யஸ் தத் வேத உபயம் ஸஹ
அவித்யயா ம்ருத்யம் தீர்த்வா வித்யயா அம்ருதம் அஸ் நுதே –உபநிஷத்

ஆனால் அத்வைதிகள் இந்த வாக்யத்துக்கு வியாக்யானம்
கர்ம ஞானங்கள் பரஸ்பர வ்ருத்தங்கள்
கர்மம் -பேத அவலம்பி
ஞானம் -அபேத அவலம்பி
ஆகவே இவற்றுக்கு அனுஷ்டானத்தில் ஸாஹித்யம் -ஒரு சேர இருக்கை -பொருந்தாது
ஆயினும் ஞாத்வயத்வே ஸாஹித்யம் பொருந்தும்
உபாதேயத்வேந ஞாதவ்யம் -ஞானம்
த்யாஜ்யத்வேந ஞாதவ்யம் -கர்மம்

இந்த வியாக்யானம் அயுக்தம் என்று ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர் திரு உள்ளம்
கர்மங்கள் கர்தவ்யங்களாக வேத விகிதங்கள் என்பதால் த்யாஜ்யம் அன்று

மேலும் இவ்வாக்கியத்தில் உள்ள தீர்த்வா -என்ற பதத்துக்கு அடைந்து என்று பொருள் கூறுவது அப்ரஸித்தி தோஷ பராஹதம்
ம்ருத்யும் தீர்த்வா -என்கிற இடத்தில் ஸ்த்தித சேத் என்று இரண்டு பதங்களைச் சேர்த்து
வியாக்யானிக்கிற படியால் அத்யாஹார தோஷ ப்ரசங்கமும் உண்டாம்–ஆகையால் அத்வைதி வியாக்யானம் அஸங்கதம்

மேற் கூறிய வாக்யத்துக்கு யாதவ ப்ரகாசனின் வியாக்யானம்
ஞான கர்மாக்கள் சம பிரதான உபாயங்கள் -உபாயமும் இரண்டு -ஞானமும் கர்மமும்
உபேயமும் இரண்டு -அநிஷ்ட நிவ்ருத்தியும் இஷ்ட பிராப்தியும்
அநிஷ்ட நிவ்ருத்தி ரூப பலத்துக்கு கர்மம் உபாயம்
இஷ்ட பிராப்தி ரூப பலத்துக்கு ஞானம் உபாயம்
சாதன ஸாத்ய த்வித்வ அங்கீ காரேண பூர்வ உத்தர வாக்யங்களுக்கு அர்த்தம் கூறுவது யுக்தம் என்பர்

இந்த வியாக்யானமும் அயுக்தம் என்பதே பாஷ்யகாரர் திரு உள்ளம்
ஞானம் ஒன்றே ஏக உபாயம்
தமேவம் வித்வான் அம்ருத இஹ பவதி நான்ய பந்தா அயனாய விதயதே -என்பதால் உபாயம் ஞானம் ஒன்றே
அநிஷ்ட நிவ்ருத்தி பலமும் ஞான ஸாத்யமே
சேது பங்க ஸ்ரோத ப்ர ஸ்ருதி நியாயத்தாலே இஷ்ட பிராப்தி தன்னடையே ஏற்படும்

ஆக அங்க அங்கி பாவேந ஸாஹித்யமே -ஆதரணீயம்

பாஸ்கரனும் இத்தை ஆதரித்தாலும்
அவன் கர்மத்தை ஞான உத்பாகத்வேந அங்கம் என்று அங்கீ கரியாமல்
உத்பன்ன ஞானத்துக்கு அனுக்ராஹகம் -என்றான்

கர்மம் ஞான உத்பாதகம் -உத்பன்ன ஞான வர்த்தகம் -என்பதே பாஷ்யகாரர் திரு உள்ளம்
ஆகவே ஏக ஸாஸ்த்ரம்

சாரீரிக மீமாம்ஸ சாஸ்திரத்தில் நான்கு அத்தியாயங்களும்
விஷய த்விகம் -ஸித்த த்விகம் என்றும்
விஷயீ த்விகம் -ஸாத்ய த்விகம் என்றும் உண்டு
மூன்றாம் அத்தியாயத்தில் பக்தி ரூப ஞானம் விஷயி
நான்காம் அத்தியாயத்தில் ப்ரஹ்ம அனுபவ ஸ்வரூப ஞானம் விஷயி ஆகும்

வேதார்த்த விசாரம் -ஒரே ஸாஸ்த்ரம்
4 அத்தியாயங்கள் –
1-சமன்வய -காரணத்வ
2-அவிரோதித்தவ -அபாத்யத்வ
3-உபாயத்வ
4-பலத்தவ –அதிகாரங்கள் நான்கும்

16 பாதங்கள்
1-ஜீவ மிக அஸ்பஷ்ட மாயும்
2-ஜீவ அஸ்பஷ்ட மாயும்
3-ஜீவ ஸ்பஷ்ட மாயும்
4-ஜீவ மிக ஸ்பஷ்ட மாயும்
5-ஸாங்க்யாதி ஸ்ம்ருதி மூலமான தோஷ பரிஹாரம் காட்டுவது
6-ஸாங்க்யாதி பக்ஷங்கள் கண்டனம்
7-ஆகாசாதி த்ரவ்யங்களுக்கு ஸ்வரூப பரிணாம ரூபமான கார்யத்வம் கூறுவது
ஆத்மாக்களுக்கு ஸ்வ பாவ அந்யதா பாவ ரூப கார்யத்வம் கூறுவது
8-ஜீவ உபகரணமான இந்திரியாதிகளின் உத்பத்தி க்ரமம் கூறப்படுவது
9-வைராக்ய நிமித்தமாக புருஷனுக்கு ஏற்படும் தோஷங்கள்
10-ப்ராப்யத்தில் ஆசை தோன்ற ப்ரஹ்மத்துக்கு நிர்த்தோஷமும் கல்யாணைக தானத்வமும்
11-பகவானிடம் செய்யும் பக்தியின் பிரகாரங்கள்
12–பக்திக்கு வர்ணாஸ்ரம தர்மங்களை அங்கங்களாக விதித்தல்
13-உபாஸனா ஸ்வரூபமும் அநுஷ்டான க்ரமமும் விளக்கப்படுத்தல் -வித்யா மகிமையும் கூறுதல்
14-ஜீவன் உடலை விட்டுப் புறப்படுதல் -உத் க்ரமணம்
15-ஜீவனின் மோக்ஷ கதி சிந்தனம்
16-பிராப்தி -பலம் -மோக்ஷம் –

ஸ்ரஷ்டா தேஹீ ஸ்வநிஷ்ட: நிரவதிகமஹிமாபாஸ்தபாத: ஶ்ரிதாப்த:
காத்மாதே: இந்த்ரியாதே: உசிதஜநநக்ருத்ஸம்ஸ்ருதௌ தந்த்ரவாஹீ |
நிர்த்தோஷத்வாதிரம்ய: பஹுபஜநபதம் ஸ்வார்ஹகர்மப்ரஸாத்ய:
பாபச்சித் ப்ரஹ்மநாடீகதிக்ருததிவஹந் ஸாம்யதஶ்ச அத்ரவேத்ய: || (19)

ஸ்ரஷ்டா – உலகைப் படைப்பவன்(1-1),
தேஹீ – தன்னை யொழிந்த அனைத்தையும் தனக்குச் சரீரமாகக் கொண்டவன் (1-2);
ஸ்வ நிஷ்ட: – -அந்நிய ஆதரேண–தன்னையே ஆச்ரயமாகக் கொண்டவன் (1-3);
நிரவதி மஹிமா – எல்லையற்ற பெருமைகளை உடையவன் (1-4);
அபாத ஸப்தபாத: – ஸாங்க்யாதி ஸ்ம்ருதிகளால் கலக்க முடியாதவன் (2-1);
ஆஶ்ரிதாப்த: – பஞ்ச கால பராயணர்க்கு ஆப்தன் –அண்டியவர்களுக்கு நண்பன் (2-2);
காத்மாதே: உசித ஜநந க்ருத் –ஆகாசம் ஆத்மா முதலியவற்றினுடையவும் தக்கபடி படைப்பவன் –அசேதன ஸ்வரூப விகார -சேதன ஸ்வரூப ஸ்வ பாவ ஜனன கர்த்தா(2-3)

இந்திரியாதே: உசித ஜநந க்ருத் – இந்த்ரியம் முதலியவற்றினுடையவும் தக்கபடி படைப்பவன்;-(2-4)

ஸம்ஸ்ருதௌ தந்த்ரவாஹீ – ஜாக்ரத் ஸ்வப்ந ஸுஷூப்தி மூர்ச்சா மரணம் ஆகியவைகளை நிர்வஹிப்பவன் (3-1);

நிர்தோஷத்வாதி ரம்ய: – தோஷங்கள் தட்டாதவன் -ரம்யன்;அகில ஹேய ப்ரத்ய நீகன் கல்யாண குணைகநாதன்-(3-2)

பஹுபஜனபதம்  –பல உபாஸநத்திற்கு இருப்பிடமாக அறியத் தக்கவன்;-(3-3)

ஸ்வார்ஹ கர்ம ப்ரஸாத்ய: – ஜீவர்கள் தம் தம் ஆச்ரமங்களுடன் அநுஷ்டிக்கப்படும் கர்மாக்களால் ஸந்தோஷப்படுத்தப்படுபவன்;-(3-4)

வர்ணாஸ்ரம ஸாஸ்வதா புருஷேண பர புமான் விஷ்ணுர் ஆராத்யதே பந்தா நரந்ய தத் தோஷ காரக -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்

பாபச்சித்  – பாபங்களை நீக்குபவன்;-உத்தர பூர்வ பாபங்களில் அஸ்லேஷ விஸ்லேஷ கர்த்தா-(4-1)

ப்ரஹ்ம நாடீ கதி க்ருத் – மோக்ஷத்தை அடைவிப்பவன்;-(4-2)

இதுவரை ஸ்தூல தேஹ விஸிஷ்டனுக்கு பலம்

மேல் ஸூஷ்ம தேஹ விஸிஷ்ட னுக்கு பலம்

அதிவஹந் – அழைத்துச் செல்பவன்;–(4-3)

ஸாம்யத: தனக்கு ஸமமான யோகத்தைத் தருபவன்.-நிரஞ்சன பரமம் ஸாம்யம் உபைதி– (4-4)-

இங்கு ஸாம்யா பத்தி சொல்லி இருந்தாலும் —பரிபூர்ண ப்ரஹ்ம அனுபவமும்
அனுபவ ஜெனித ப்ரீதியும்
ப்ரீதி காரித ஸர்வ வித ஸர்வ தேச ஸர்வ கால ஸர்வ அவஸ்தா அசேஷ கைங்கர்யமும் -பரம புருஷார்த்தம்

இப்படி மொத்தம் 16 திருக் குணங்கள் சொல்லப்பட்டுள்ளன.

* வேத வேத்ய * ந்யாயத்தால் வேத்யனான எம்பெருமான் பெருமாளாக (ஸ்ரீ ராமபிரானாக) திருவவதாரம் செய்தருளின பொழுது,
வேதமும் ஸ்ரீராமாயணமாக அவதாரம் செய்தது.
ஸ்ரீராமாயணமும் பெருமாளுக்கு * குணவாந் கச்ச வீர்யவாந் * என்று 16 திருக்குணங்களே இருப்பதாகப் ப்ரதிபாதித்தது!

—————

முதல் அத்யாயம் –11–6–10-8-அதிகரணங்கள் —-35–அதிகரணங்கள்
இரண்டாம் அத்யாயம் –10–8–7–8- அதிகரணங்கள் -33—அதிகரணங்கள்
மூன்றாம் அத்யாயம் –6–8–26–15–அதிகரணங்கள் —55–அதிகரணங்கள்
நான்காம் அத்யாயம் –11-11-5-6-அதிகாரணங்கள் -33–அதிகரணங்கள்

———

முதல் பாதத்தில் முதல் நான்கு அதிகரணங்களும் ஸாஸ்த்ர உபோத்காதம்
முதல் அதிகரணம் மட்டுமே ஸாஸ்த்ர உபோத்காதம் என்றும் சொல்வர்
முதல் அத்தியாயத்தில் உள்ள 35 அதிகரணங்களில்
முதல் அதிகரணத்தால் ப்ரஹ்ம விசார கர்த்தவ்யதா ஸ்தாபன மாத்ர பரம்
இறுதியில் ஸர்வ வியாக்யான அதிகரணம் -பூர்வ யுக்த அந்ய ரயாதிதேச பரம்
இடையே -26 வது அதிகரணம் அப ஸூத்ராதிகரணம்

ஆக இந்த மூன்று ஒழிந்த மீதி 32 அதிகரணங்களில் ஸ்ரீ வேத வியாஸர் பரமாத்மாவை
சேதன அசேதன விலக்ஷணனாயும்
ஸர்வஞ்ஞனாயும்
ஸர்வ ஸக்தனாயும்
ஜகத்தான காரியத்துக்கு அபி பின்ன நிமித்த உபாதாந காரண பூதனாயும்
அறுதியிட்டுள்ளார்

முதல் பாதத்தில் வ்யாஸர் உபோத்காதத்தில்
ப்ரஹ்மம் சேதன அசேதன விலக்ஷணம்–ஜகத் ஏக காரணம் -விலக்ஷண புருஷ விசேஷம் – என்றும்
ஈஷத் அதிகரணத்தில் -அசேதன வைலக்ஷண்யமும்
ஆனந்த மய அதிகரணத்தில் -சேதன வைலக்ஷண்யமும் ஸ்பஷ்டம்

இரண்டாம் பாதத்தில் 6 அதிகரணங்களாலும்
பரமாத்மா ஜகச் சரீரம் என்றும்

மூன்றாம் பாதத்தில்
இவனே ஸர்வாத்மா என்றும் அறுதியிட்டார்
இப்பாதத்தில் அவனுடைய ஸர்வாத்மத்வம் -ஸங்கித தோஷ நிராச முகேந ஸம்யக் ஸ்தாபிதம்

ஸர்வம் ப்ரஹ்ம கார்யம்
ப்ரஹ்ம சரீரம்
ப்ரஹ்மாத்மகம்
என்று மூன்று பாதங்களில் தேறிய பொருள்கள்

அப்படி அந்வய முகேந அறிவித்த அர்த்தத்தை வ்யதிரேக முகேந அறுதியிடுகிறார் நான்காம் பாதத்தால்
அதாவது
அதத் காரியமாய் -அதச் சரீரமாய் –அத தாத்மகமாய் –ஒரு வஸ்துவும் கிடையாது என்பதே நான்காம் பாதத்தில் தேறின பொருள்
மூன்று பாதங்களில் ஞான அனுகுணமாக அறுதியிட்ட அர்த்தத்தை
நான்காம் பாதத்தில் வைராக்ய அனுகுணமாக ஸ்தாபிக்கிறார்

நம்மாழ்வாரும்
நம் கண்ணன் கண் என்றும்
அல்லது இல்லை ஓர் கண்ணே -என்றும் பரத்வத்தை ஸ்தாபித்து அருளினார்
இத்தால் ஞானத்தில் காட்டில் வைராக்யத்துக்கு உண்டான ப்ராதான்யம் சொல்லுகிறது –

திண்ணன் வீடு முதல் முழுதும்ஆய்
எண்ணின் மீதியன் எம்பெருமான்
மண்ணும் விண்ணும் எல்லாம் உடன்உண்டநம்
கண்ணன் கண்அல்லது இல்லைஓர் கண்ணே.–2-2-1-

நம் கண்ணன் கண்’ என்கையாலே விதிமுகத்தால் பரத்துவமும், ‘அல்லது இல்லை’ என்கையாலே மறைமுகத்தாலே பரத்துவமும் அருளிச்செய்தார்.

முதல் பாதம் –அஸ்பஷ்ட தர ஜீவாதி லிங்க பாதம்
இரண்டாம் பாதம் –அஸ்பஷ்ட ஜீவாதி லிங்க பாதம்
மூன்றாம் பாதம்–ஸ்பஷ்ட ஜீவாதி லிங்க பாதம்
நான்காம் பாதம் –ஸ்பஷ்ட தர ஜீவாதி லிங்க பாதம்

முதல் பாதம் -அயோக வ்யவச்சேத பரம் –ப்ரஹ்மதுக்கு ஜகத் காரண ஸம்பந்தம் உள்ளது என்று நிரூபணம் -அர்ஜுனன் வில்லாளி போல்
மற்ற மூன்று பாதங்களும் -பாத த்ரயமும் -அந்ய யோக வ்யவச்சேத பரம் -ப்ரஹ்மம் மட்டுமே ஜகத் காரணம் என்று நிரூபணம் –அர்ஜுனனே வில்லாளி போல்
ப்ரஹ்ம லக்ஷணமான ஜகத் காரணத்வத்துக்கு அஸம்பவ சங்கா பரிஹார பரம்
ப்ரஹ்மம் ஆகிற லஷ்யமே இல்லை -ஆகையால் லக்ஷணம் எப்படிப் பொருந்தும் என்ற
லஷ்ய அஸம்பவ ப்ரயுக்த லக்ஷண அஸம்பவ சங்கை ஏற்பட
அதற்குப் பரிஹாரமாக –சேதன அசேதன விலக்ஷணமான ப்ரஹ்மமான லஷ்யத்தை முதல் பாதத்தில் ஸ்தாபித்து
காரணத்வமாகிற லக்ஷணத்துக்கு ப்ரஹ்மத்தில் ஸத் பாவத்தை ஸ்தாபிக்கிறார் ஸ்ரீ வேத வியாசர்

ப்ரஹ்மமும் காரணம் ஆகட்டும் -மற்ற ஒன்றும் காரணமாக அமையட்டும் என்று
காரணத்வ ரூப லக்ஷணத்திற்கு அந்யத்ர -லஷ்யமான ப்ரஹ்மத்தில் காட்டில் – மற்ற ஒன்றிலே வியாப்தி என்று அதி வியாப்தி சங்கை ஏற்பட
ஸ்ரீ வேத வ்யாஸர் மேலே பாத த்ரயத்தால் ப்ரஹ்ம பின்னம் காரணம் அல்ல -என்று சங்கா பரிஹாரம் செய்கிறார்

மற்றவற்றுக்கு காரணத்வ ஸம்பந்தம் அறுத்தல் -அந்ய யோக வ்யவச்சேதம்
ப்ரஹ்ம பின்னம் ஜகத் காரணம் அல்ல என்று நிரூபணம்
அதி வியாப்தி சங்கா பரிஹார பரம் பாத த்ரயத்திலும் என்றபடி –

———–

ஜிஜ்ஞாச அதிகரணம்
அதாதோ ப்ரஹ்ம ஜிஜ்ஞாச
அத -அதற்குப் பிறகு -கர்மம் விசாரம் செய்து முடிந்த பிறகு
அத -கர்ம விசாரம் முடிந்த காரணத்தினாலேயே
ப்ரஹ்ம ஜிஜ்ஞாச-இச்சைக்கு இலக்கான ப்ரஹ்ம விசாரம் செய்யத் தக்கது

கர்மங்களின் அல்ப அஸ்த்ர பலன்களில் நசை ஒழிந்து மோஷ புருஷார்த்தம் விரும்புவர்கள் ஆதலால்
அந்த ப்ரஹ்மத்தின் ஸ்வரூபம் இப்படிப் பட்டது-அதனை பெற உபாயம் இன்னது-பெற்று அனுபவிக்கும் பலன் இப்படிப் பட்டது

சாதன சம்பத்தியின் ஆனந்தரயமே அத சப்தார்தம் என்பர் சங்கரர் -இத்தை மறுத்து ஸ்ரீ பாஷ்யம்
ப்ரஹ்மத்தின் ஸ்வரூபம் பற்றியும் கூறுவதை மறுக்க வேண்டுமே

லகு பூர்வ பஷம்
கர்ம மீமாம்சை -அர்த்த வாத அதிகரணம்
ஆம்நா யஸ்ய க்ரியார்த்தத்வாத் ஆநர்த்தக்யம் அததர்த்தாநாம்
தஸ்மாத் அநித்யமுச்யதே வாயவ்ய்ம் ஸ்வேத மால பேத பூதிகாம -கருமம் கர்தவ்யமாக சொல்லும் வேத வாக்கியம்

அடுத்த வாக்கியம் வாயுர்வை ஷேபிஷ்டா தேவதா -முன் சொன்ன வேத வாக்ய ஆராத்யமான தேவதை வாயு வின் பெருமையை சொல்லும் வாக்கியம்
சீக்கிரமாக பலன் அளிக்க வல்ல தேவதை–இப்படிப் பட்ட வாக்கியம் அர்த்த வாத வாக்கியம்
விதி வாக்யங்கள் இல்லை
விதி நாது ஏக வாக்யத்வாத் ஸ்துத்யர்த்தேன விதீ நாமஸ்யு -என்ற சூத்ரம் பரிகாரம்
விதி வாக்யதுடன் ஏக வாக்யமாகக் கொண்டு பிராமாண்யம் பெறத் தட்டில்லை

அதைச் செய் இதைச் செய் -நியமேந -கர்தவ்யங்களைப் போதிப்பதே வேதங்களின் கர்தவ்யம்
அர்த்தவாத -புகழ்வதற்க்காக சொல்லும் வாக்யங்களுக்கு ப்ராமாண்யம் சம்பவிக்க மாட்டாது என்று அர்த்தம்

சக்தி கிரஹணம்-சிறுவர்கள் கேட்டு அறிவது
ஆநய
காம் நய
அஸ்வம் ஆநய
எல்லா பதங்களும் யத் கிஞ்சித் கர்த்தவ்யார்த்த பரங்களே
கார்ய பரங்க ளான வாக்யங்களுக்கு பிரமாண்யம் உண்டு

ஏவஞ்ச கார்ய ரூபம் இல்லாத பர ப்ரஹ்மத்தின் இடத்தில் வேதாந்த வாக்யங்களுக்கு தாத்பர்யம் இருக்க முடியாமையாலே
வேதாந்த விசார ரூபமான ப்ரஹ்ம விசார சாஸ்திரம் ஆரம்பிக்கத் தக்கது அன்று -பூர்வ பஷம் ப்ராப்தம்

இனி பூர்வ சித்தாந்தம்
விருத்த வ்யவஹாரத்தினாலேயே சிறுவர் களுக்கு முதல் வியுத்பத்தி உண்டாகிறது என்பது தவறு
இதோ சந்தரன் இதோ கிளி இதோ குதிரை இதோ மாமா காட்டி பூர்வ ஜன்ம வாசனையாலே
பதங்களுக்கும் அர்த்தங்களுக்கும் உள்ள சம்பந்தம்
ஒரு கார்யத்திலும் அன்வயியாத வஸ்துவிலேயே சக்தி கிரஹணம் உண்டாகின்றது என்று மூதலிக்கப் பட்டது

கார்ய பரமான வாக்யத்தில் இருந்து தான் சக்தி கிரஹணம் உண்டாகிறது என்பதும் தவறு
தேவ தத்தா உனக்கு பிள்ளை பிறந்தது
ப்ரபாகரர்கள் சகல பதங்களும் கார்யார்த்த பரங்கள் என்று கூறுவது உக்தி அற்றது
சித்த பரமான வாக்யத்தில் இருந்தும் சக்தி கிரஹணம் உண்டாகும்

கர்ம விசாரம் செய்த அளவிலே கர்ம பலன்கள் அஸ்திரம் என்று உணர்ந்து
கர்ம விசார இச்சை தொலைந்து
கர்ம விசார இச்சையே ப்ரஹ்ம விசார இச்சைக்கு விரோதியாக இருந்ததால்
இந்த பிரதி பந்தம் தொலையவே
ப்ரஹ்ம விசாரத்தில் இச்சையும்
அதில் பிரவ்ருத்தியும் அடுத்த படியாக உண்டாகிறது
எனவே ப்ரஹ்ம விசாரத்தை குறித்து
கர்ம விசாரம் நியமேன அபேஷிதம் என்றது ஆகிறது

————————————————————————————

இரண்டாவது –ஜனமாத்யதிகரணம்
சூத்ரம் ஜன்மாத் யஸ்ய யத
ஜென்மாதி –அஸ்ய -யத மூன்று பதங்கள்
ஜென்மாதி உத்பத்தி ஸ்திதி பிரளயங்கள்
அஸ்ய -கண்ணால் காணப்படும் இந்த சேதன மிஸ்ரமான பிரபஞ்சத்துக்கு
யத -எந்த வஸ்து வின் இடத்தின் இருந்து ஆகின்றனவோ அதுவே பர ப்ரஹ்மம்

தைத்ரியம் பிருகு வல்லி –
யதோ வா இமானி பூதானி ஜாயந்தே -யேன ஜாதானி ஜீவநதி -யத் பிரத்யந்த்யபி சம்விசந்தி தத் விஜிஞ்ஞாச ஸ்வ தத் ப்ரஹ்ம
யதோவா இமானி பூதானி யத் பிரத்யந்த்யபி சம்விசந்தி தத் விஜிஜ்ஞா சஸ்வ தத் ப்ரஹ்மேதி
கார்ணத்வ ரூபமான லஷணம்

பூர்வ பஷம்
வ்யாவர்த்தக லஷணங்கள் மூன்று ப்ரஹ்மம்

சித்தாந்தம்
தேவ தத்தன் கறுத்து பருத்து யுவாவாயும் செந்தாமரைக் கண்ணன் ஆயும்
யுவா நீலோ வாமன பங்குச்ச தேவதத்த –விசேஷணம் உப லஷணம் இவை
விருத்த தர்மங்கள் கால பேதத்தால் ஒரே வ்யக்தி இடம் இருக்கக் குறை இல்லையே

லோ வ்ருஷப
யுவா நீலோ வாமன பங்குச்ச தே
நீல வஸ்த்ர தாரீ ஸ்வேதா வஸ்த்ர தாரீ தேவ தத்த –கால விசேஷத்தால்
உழவன் விதைத்து பயிர் செய்து அறுப்பானே

—————————————————————————————–

மூன்றாவது அதிகரணம்
சாஸ்திர யோநித்வாத்
யோனி காரணம்
பிரத்யஷம் அனுமானம் கொண்டு அறிய முடியாத
அப்பஷோ வாயு பஷ-தீர்த்தம் ஒன்றையே குடிப்பவன்-வாயுவை மாதரம் பஷிப்பவன் போலே
சாஸ்திரம் ஒன்றையே பிரமாணமாக கொண்ட படியாலே சாஸ்திரம் ஏவ யோனி

அப்ராப்தே ஹி சாஸ்திரம் அர்த்தவித்–பர ப்ரஹ்மம் அனுமானத்தால் சித்திக்க கூடியதாக இருப்பதால் அனுமானம் ஈஸ்வர சதானத்தில் சக்தி உடையது அன்று–வேதாந்த சாஸ்திரமே பிரபல பிரமாணம்
இங்கு சித்தாந்தம்
விஸ்வா மித்ரர் -தவ வலிமையால் சிருஷ்டி -அந்யமிந்த்ரம் கரிஷ்யாமி –
ஆகையால் சாஸ்திரமே பிரபல பிரமாணம்-

சாஸ்திர யோநித்வாத்
யஸ்ய தத் -சாஸ்திர யோனி -தஸ்ய பாவ -சாஸ்திர யோநித்வம் -தஸ்மாத் சாஸ்திர யோநித்வாத் -சாஸ்திரம் ஒன்றையே
பிரமாணமாக கொண்டது ஆகையினால் வேதாந்த சாஸ்த்ரத்தினாலே ப்ரஹ்ம விசாரம் செய்ய வேணும் என்றதாயிற்று

இனி மூன்றாவது அதிகரணம் -சாஸ்திர யோநித்வா அதிகரணம்
ஸூத்த்ரம் -சாஸ்திர யோநித்வாத் –
யோநி யாவது -காரணம் -சாஸ்த்ரத்தை பிரமாணமாகக் கொண்ட படி என்கை
அப்பஷோ வாயு பஷோ -தீர்த்தம் ஒன்றையே குடிப்பவன்
வாயுவை மாதரம் பஷிப்பவன் போலே
சாஸ்திரம் ஒன்றையே பிரமாணமாக கொண்டது -என்கை –

இங்கு பூர்வ பஷம் –
அப்ராப்தே ஹி சாஸ்திரம் அர்த்தவத் -வேறு எந்த பிரமானத்தாலும் ஏற்படாத விஷயத்தில் தான்
சாஸ்திரம் பிரவர்த்திப்பது -என்றும்
பர ப்ரஹ்மம் -அனுமான பிரமாணத்தால் சித்திக்க கூடியதாக இருப்பதாலும்
பூம் யங்குராதிகம் ச கர்த்ருகம் கார்யத்வாத் கடவத் –என்பது அனுமான சரீரம்
கர்த்தாவை முன்னிட்டு -வீடு பானை போலே —

சித்தாந்தம்
விஸ்வாமித்ரர் சிருஷ்டி அறிவோம் -விசித்திர ஜகத் சிருஷ்டி ஜீவா கோடியில் ஒருவர் பண்ண -அந்ய மிந்த்ரம் கரிஷ்யாமி –
ஆகவே சாஸ்திரமே பர ப்ரஹ்ம சித்தியில் பல பிரமாணம்
அப்படிப் பட்ட வேதாந்த சாஸ்திரம் ஒன்றாலே பர ப்ரஹ்ம விசாரம் செய்வது நன்றாக பொருந்தும்

————————————————————————————–

நான்காவது சமன்வ்யாதிகரணம்
சூத்ரம்
தத் து சமன்வயாத்
தத் கீழ் சூத்ரத்தில் சொல்லப் பட்ட சாஸ்திர பிரமாண கதவம்
சமன்வயாத் நன்றாக புருஷார்த்தமாக அன்வயிக்கிற படியினால்

இங்கு பூர்வ பஷம்
தெரிந்து கொள்ள வேணும் -என்கிற விருப்பம் உண்டாகாத வஸ்துவை சாஸ்திரம் பிரவர்த்தனம் பண்ணாதே
இஷ்ட பிராப்தி -யாகம் போல்வன
அநிஷ்ட பரிஹாரம் -மாம்ச பஷணம் நிவ்ருத்தி
வஸ்துவே கண்ணுக்கு தெரியாமல் -பிரயோஜனத்வம் கூடாதே-

இங்கு சித்தாந்தம்
இதுவே ஸ்வயம் பிரயோஜனம் -பரம புருஷார்த்தம்
பரமானந்த ஹேது பூதம் -பரமானந்த சந்தோஹ ஸ்வரூபம்-
புருஷார்த்தத்வேன சம்பந்தமே சமன்வயமாவது
ஸ்வயம் பிரயோஜனம் பரம புருஷார்த்தம்

தத் து சமன்வயாத் -இதில் ப்ரஹ்மண-என்ற ஒரு பதமும் -சாஸ்தரேண -என்ற ஒரு பதமும் தருவித்துக் கொள்ள வேணும்
வேதாந்த சாஸ்திரங்கள் -மூலம் விசாரித்து அடையும் -ப்ரஹ்ம ஞானம் ஸ்வயம் பிரயோஜனம் -பரம புருஷார்த்தம் -என்றதாயிற்று –

அத்ர ஆஸ்தே நிதி இதி வத் புமர்த்த பூதே
சித்த அர்த்தா அபி குண ரூப வ்ருத்த வாதா
ரெங்கேச த்வயி சகலா சமன்வயந்தே ந
உபாஸா பல விதிபி விசேஷ ஏஷாம்––ஸ்ரீ ரெங்கராஜ ஸ்தவம் -2–22-

ஹே ரெங்கேச–சகலா-சமஸ்தமான

குண ரூப வ்ருத்த வாதா–தேவரீருடைய திருக் கல்யாண குணங்கள் -திவ்ய ஆத்ம ஸ்வரூபம் -திவ்ய சேஷ்டிதங்கள்
ஆகிய இவற்றைச் சொல்லும் உபநிஷத் பாகங்கள்

சித்த அர்த்தா அபி -கார்ய பரங்கள் இன்றியே சித்த பரங்கள் ஆனாலும்

புமர்த்த பூதே த்வயி–புருஷார்த்த பூதராய் இருக்கிற தேவரீர் இடத்தில்

அத்ர ஆஸ்தே நிதி இதி வத்–இங்கே நிதி இருக்கிறது என்று சொல்லுகிற சித்த பர வாக்கியம் போலே

சமன்வயந்தே –நன்கு பொருந்துகின்றன

ஏஷாம்–கீழ்ச் சொன்ன குண ரூப வ்ருத்த வாதங்களுக்கு

உபாஸா பல விதிபி-உபாசனத்தையும் பலத்தையும் ப்ரதிபாதிக்கின்ற வாக்யங்களினால்

ந விசேஷ–ஒரு அதிசயமும் இல்லை –

பூர்வ மீமாம்சகர் தான் இவற்றை பிரமாணம் என்று கொள்ளாமல் கார்ய பர ஸ்ருதி வாக்யங்களே பிரமாணம் என்பர் –

இவையும் புருஷார்த்த போதகங்களாய்க் கொண்டு உபாசன விதி வாக்கியங்களைப் போலே ஸ்வத பிரமாணங்களே –

ஜிஜ்ஞாஸ அதிகரணம் சமன்வய அதிகரணம் இரண்டாலும் இவை ஸ்தாபிக்கப் படுகின்றன

உனது கல்யாண குணங்களை விவரிக்கும் வேதங்கள் -இங்கு பெரும் புதையல் உள்ளது போன்று–
சித்த வாக்யங்களாக பன்னி உரைக்கும்

இப்படி ப்ரவ்ருத்தி நிவ்ருத்தி பிரயோஜனங்களான விதி வாக்யங்களுக்கு கார்ய ப்ரதயா ப்ரமண்யம் உண்டானாலும்
சித்த வஸ்து போதகங்களான சித்த வாக்யங்களுக்கு –
நிரதிசய புருஷார்த்த பூதரான தேவரீருடைய
ஸ்வரூபம் ரூபம் குணம் சேஷ்டித வியாபாரங்கள் இவற்றை பிரதிபாதித்து சித்த பரங்களானாலும்
இங்கே நிதி உண்டு என்கிறது போலே
உபாசன தத் பல விதாய வாக்யங்களோடே துல்ய சீலங்களாய்
அதுகளுக்கு சேஷம் அன்றிக்கே பிரமாணம் ஆகிறதுகள் என்கிறார் –

இனி -நான்காவது சமன்வயாதிகரணம் –
ஸூத்த்ரம் -தத் து சமன்வயாத்
தத் -கீழ் சொல்லப்பட்ட சாஸ்திர பிரமாணகதவம்
சமன்வயாத் -நன்றாக புருஷார்த்தமாக அன்வயிக்கிற படியில் –

பூர்வபஷம் –
தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்கிற விருப்பம் உண்டாக வேணுமே
பிரயோஜனத்வத்தில் தான் அந்த விருப்பம் உண்டாகும்
இஷ்ட பிராப்தி -பிரவர்த்தியாலும் –யாகம் -ஸ்வர்க்கம் கொடுப்பது போலே –
அநிஷ்ட பரிகாரம் -நிவ்ருத்தி யாலும்
வஸ்துவே கண்ணுக்கு தெரியாமையால் பிரயோஜனத்வம் சொல்ல முடியாதே –

சித்தாந்தம் –
வேதாந்த வாக்யங்கள் பலவும்
அது தான் ஸ்வயம் பிரயோஜனம் -பரம புருஷார்த்தம் -என்று சொல்வதால்
பட்டர் ஸ்ரீ ரெங்க ராஜ ஸ்தவம் உத்தர சதகம் -21-
அத்ராச்தே நிதிரிதிவத் –ரங்கேச த்வயி சகலாஸ் சமன்வயந்தே –ஸ்லோகம் -அனுசந்தேயம்

—————————————————————————————————————————————–

இந்த நான்கும் சதுஸ் ஸூ த்ரி -சாஸ்த்ர ஆரம்ப சமர்த்தன பரங்கள்
சோமாசி ஆண்டான் -முதல் ஸூத்ரம் சாஸ்த்ர ஆரம்ப சமர்த்தன பரம் என்பர்

இந்த நான்கு அதிகரண்ங்களும் -நான்கு ஸூ த்த்ரங்கள் சதுஸ் ஸூத்ரி -என்று வழங்கப்படும்
சாஸ்திரம் ஆரம்பிக்க அவசியம் இல்லை என்பதை நிரசித்து
இனி மேல் சாஸ்திரம் ஆரம்பிக்கிறது –

—————————————————————————————

அடுத்து ஈஷத்யதிகரணம்

ஈஷதேர் நா சப்தம் –1-1-5-
ஈஷதே ந அசப்தம் -அசப்தம் பிரதானம் -சாஸ்திர பிரமாணமாக உடையது அல்லாமையால் அனுமான கம்யமானது பிரதானம்
ந -சத் வித்யையில் உள்ளதாய் -ஜகத் காரணத்தை சொல்லுமதான சச் சப்தத்தால் வாச்யம் அன்று
சதேவ சோம்ய இதமக்ர ஆஸீத் –ததைஷத பஹூஸ்யாம் பிரஜா யே யே தி –சாந்தோக்யம் -6-2-1-சச் சப்த நிர்திஷ்ட
வஸ்து ப்ரஹ்மமே ஒழிய பிரதானம் இல்லை
வஸ்துவுக்கு ஈஷணம் சங்கல்ப கர்த்ருத்வம்
சந்மூலாஸ் சோம்யே மா பிரஜா –என்று தொடங்கி-ச ஆத்மா -6-8-6- என்று பிரச்துதமான சத்துக்கு சேதனத்வம் சொல்லி இருக்கையாலே
ஈஷணம் சேதனனுக்கு அசாதாரணமாய் முக்கியமான ஈஷணம் என்பதே விவஷிதம்

மேலே -6-14-2- தஸ்ய தாவதேவ சிரம் யாவன் ந விமோஷ்யதே அத சம்பத்ஸ்யே -என்று சச் சப்த வாச்யத்தை உபாசிப்பவனுக்கு
தேகத்தில் நின்று விடும் அளவே தாமதம் -உபாசனத்து லஷ்யம் பிரதானமாய் இருக்க ஒண்ணாதே
தொடக்கத்தில் யேநாஸ்ருதம் ஸ்ருதம் -என்று ஒன்றைத் தெரிந்து கொண்டால் எல்லாம் தெரிந்த படி ஆகுமே என்று சொல்லி
ஸ்தூல சூஷ்ம சேதனங்களை சரீரமாக கொண்ட ப்ரஹ்மமே விவஷிதம்

சதா சோம்யே ததா சம்பன்னோ பவதி -6-8-1-லயம் சொல்லி ஸ்வ மவபீதோ பவதி என்கையாலே சச் சப்த வாக்கியம் பரமாத்மாவாகவே இருக்க வேணும் என்றதாயிற்று
இந்த அதிகரணத்தில் இது தலையான சூத்ரம்

கௌணச்சேத் நாத்தம சப்தாத்
தந் நிஷ்டஸ்ய மோஷோபதேசாத்
ஹேயத் வாவச நாச்ச
பிரதிஜ்ஞ்ஞா விரோதாத்
ஸ்வா ப்யயாத்
கதி சாமான்யாத்
ஸ்ருத்வாச்ச –1-1-12-
என்கிற ஏழு சூத்ரங்களும் உள்ளன
இவற்றின் பொருள் கீழே பார்த்தோம்

ஈஷத் அதிகரணம் -1-1-5–இதில் ஜகத் காரண வஸ்துவுக்கு
சங்கல்ப விசேஷம் ஓதப்பட்டு உள்ளது
அந்த சங்கல்பம் கௌணம் அன்றிக்கே முக்கியமாக நிர்வகிக்க வேண்டி இருப்பதால்
அப்படிப் பட்ட சங்கல்பத்துக்கு ஆஸ்ரய பூதமான ஜகத் காரண வஸ்து
அசேதனமான பிரதானமாய் இருக்க முடியாது என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது
அசேதனம் இல்லாமல் ஜீவனே ஜகத் காரணம் என்றால் என்ன -என்பதற்கு
பரிகாரமாக
அடுத்த அதிகரணம் அவதரிக்கின்றது –

——————————-
ஆனந்தமயாதிகரணம் -1-1-6
ஆனந்தமய அப்யாசாத் -1-1-13-அளவு கடந்த ஆனந்தம் ஜீவாத்மாவுக்கு பொருந்தாது பரமாத்மாவுக்கே பொருந்தும்
ஆனந்த மய அப்யாசாத் –1-1-13-
அந்ய பதம் மேலே உள்ள -அந்தரதிகரணம் இரண்டாம் சூத்ரம் -பேத வ்யபதேசாச்ச அந்ய -வருவித்துக் கொள்ள வேண்டும்
ஆனந்த மய -சப்தத்தினால் சொல்லப் படும் புருஷன் ஜீவாத்மாவைக் காட்டிலும் வேறுபட்டவனாக இருக்க வேண்டும்
அளவு கடந்தததாக ஓதப்படுவதால் என்றபடி

ஆனந்த வல்லி-ஆனந்த மயா வித்யா
தைத்ரிய ஆனந்த வல்லி
தஸ்மாத்வா ஏதஸ்மாத் விஜ்ஞானமயாத் அன்யோந்தர ஆத்மா ஆனந்தமய -என்று
ஆத்மாவை பிரஸ்தாபித்து -அதற்கு மேல்

சைஷா ஆனந்தச்ய மீமாம்ஸா பவதி -என்று தொடங்கி
தே யே சதம் பிரஜாபதரா நந்தா ஸ ஏகோ ப்ரஹ்மண ஆனந்த ச்ரோத்ரியச்யச அகா மகாதச்ய -அகா மகாதச்ய மகா விரக்த்ன்
ச்ரோத்ரியன் வேதாந்தம் சரவணம் பண்ணினவன்
உபாசன பிரியனான பகவானால் -நிருபாதிகம் இல்லை சோபாதிகம்
ஸ ஏகோ ப்ரஹ்மண ஆனந்த -இயற்க்கை யாக இவன் ஒருவனே பர ப்ரஹ்மம்

கோஹ்யேவான்யாத் க பராண்யாத் எதேஷ ஆகாச ஆனந்தோ ந ஸ்யாத் ஏஷஹ்யே வா நந்தயாதி

கோ வா அன்யாத்-எந்த ஜந்து தான் பிரக்ருதமான ஆனந்தம் அடைய முடியும்
கோ வா பராண்யாத் -எந்த ஜந்து தான் மோஷ ஆனந்தம் அடைய முடியும்
ஏஷ ஏவ ஹி -இந்த ஆனந்தமயமான ஆத்மா வன்றோ
ஆனந்தயதி– எல்லா வித ஆனந்தத்தையும் விளைவிக்கின்றது

கோஹ்யேவான்யாத் க பராண்யாத் எதேஷ ஆகாச ஆனந்தோ ந ஸ்யாத் ஏஷஹ்யே வா நந்தயாதி
உத்தர நாராயண அனுவாகம் -தமேவம் வித்வான் அம்ருத இஹ பவதி நான்ய பந்தா வித்யதே அயநாயா -என்பதாலும்
ஏவம் தம் வித்வான் -இவ்விதமாக மகா புருஷனை உபாசிப்பவன்
அம்ருதோ பவதி -மோஷ ஆனந்தம் பெற்றவன் ஆகிறான்
அயனாய -மோஷ ஆனந்தம் அடையும் பொருட்டு
அந்யா பந்தா ந வித்யதே -அந்த மகா புருஷனைத் தவிர வேறு உபாயம் இல்லை
அன்வய வ்யதிரேக முகேன இரண்டு ஸ்ருதிகளும் சொல்லி

தமேவம் வித்வான் அம்ருத இஹ பவதி நான்ய பந்தா வித்யதே அயனாய -என்பதாலும் இவ்வர்த்தமே நிலை நாட்டப் படுகிறது
ஏஷ ஹேவ அனந்யாதி-என்கிற சுருதி வாக்யத்தில் அந்வய முகனே தெரிவிக்கப் பட்ட அர்த்தமே நான்ய பந்தா வித்யதே அனயனாய
ஸ்ருதியில் வ்யதிரேக முகேன தெரிவிக்கப் படுகிறது
ச யச்சாயம் புருஷே யச்சாசா வாதித்யே ச ஏக -என்று ஆதித்ய மண்டலத்தில் உள்ள புண்டரீ காஷனே ஆனந்த மயன் என்கிறது

ப்ரஹ்ம விதாப்நோதி பரம் -என்று ஆனந்த வல்லியில் ப்ரஹ்மத்தை பிரஸ்தாபித்து
சத்யம் ஞானம் ஆனந்தம் ப்ரஹ்ம என்று லஷணம் சொல்லி
தஸ்மாத்வா ஏதஸ் மாதாத்மன ஆகாசாஸ் சம்பூத -என்று
அந்த ப்ரஹ்மா ஆத்மா என்றும் அதில் நின்றும் ஆகாசாதி பதார்த்தங்கள் உண்டாவதும்
அந்த ஆனந்தமய ஆத்மாவுக்கு
தச்யைஷ ஏவ சாரீர ஆத்மா -சரீர சம்பந்தம் உண்டாவது சொல்வதால்
இந்த ஆனந்தமயனான ஆத்மா ஜீவாத்மா -இது பூர்வ பஷம்

நிருபாதிகமான ஆனந்தம் அந்த பர பிரமம் ஒருவனுக்கே
சகல சராசரங்களையும் சரீரமாக கொண்டவன் என்பதால்
ஆனந்த மயா -விகாரம் இல்லை ஆனந்தம் மலிந்த பரமாத்மா
யதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே அப்ராப்ய மனசா சஹ
ஆனந்தம் ப்ரஹ்மணோ வித்வான் நபிபேதி குதச்சன
வாக்குக்கும் மனசுக்கும் எட்டாத அப்ரமேய ஆனந்த மயன் பரமாத்மாவே

விகார சப்தான் நேதி சேன்ன ப்ராசுர்யாத் -இரண்டாவது சூத்ரம் இந்த அதிகரணம்
யதுக்தம் –ஆனந்த ப்ராசுர்யம் அல்ப துக்க சத்பாவம் அவகமயதீதி -தத் அசத்
தயை குணத்தால் ஆஸ்ரிதர் துக்கம் அனுசந்தித்து தானும் துக்கிப்பது குணப் பிரசுர்யம் தான்
ஆனந்த மயன் என்றால் சிறிது துக்கம் கலசி இருக்குமோ என்னில்
அபஹத பாப்மா-விஜரோ-விம்ருத்யூர் -விசோக-சுருதி அகில ஹேய பிரத்ய நீகத்வம் சொல்லும்

பிரக்ருதியில்
ஜன்ம காரணத்வம்
ஸ்திதி காரணத்வம்
லய காரணத்வம்
கால பேதத்தினால் ஒரே வ்யக்தியினிடம் ஓன்று சேர்ந்து இருக்கக் கூடியவை என்பதால்
அவை வ்ருத்தங்கள் ஆகாதே
இதனால் ப்ரஹ்மத்துக்கு பஹூத்வாபத்தி எனபது இல்லை
உழவன் ஒருவனே விதை விதைப்பதும் பயிர் விளைப்பதும் அறுப்பதும் போலே
லஷ்மி பதித்வம் அசாதாராண சிஹ்னம்

ஆனந்த மய அதிகரணம்

இதில் தலையான ஸூத்த்ரம் –ஆனந்த மயோப்யாசாத் –1-1-13-
இதற்கு மேல் உள்ள அந்தர் அதிகரணத்தில் இரண்டாவது ஸூத்ரம்-பேத வ்யபதே சாச்சான்ய-என்கிற ஸூத்த்ரத்திலே
இருந்து அத்ய -பதம் எடுத்து ஆனந்த மய அத்ய அப்யாசாத் -என்றதாயிற்று
ஆனந்த மய -ஆனந்த மய சப்தத்தால் குறிக்கப் பட்ட புருஷன்
அத்ய -ஜீவாத்மாவில் காட்டிலும் வேறு பட்ட பரமாத்வாகவே ஆகக் கடவன்
ஏன் என்னில்–அப்யாசாத் -அளவு கடந்ததாக ஓதப்பட்ட ஆனந்தம் உடைமை -என்பதாலே
தைத்திர உபநிஷத் ஆனந்த வல்லி-தஸ்மாத்வா ஏதச்மாத் விஞ்ஞான மயாத்-அந்யோந்தர ஆத்மா ஆனந்தமய -என்கிற வாக்யத்தினால்
ஆனந்தமயமான ஆத்மாவை பிரஸ்தாபித்து –
அதுக்கு மேலே –
சைஷா ஆனந்தச்ய மீமாம்ச பவதி -என்று தொடங்கி
தே யே சதம் பிரஜாபதேர் ஆனந்தா ச ஏகோ ப்ரஹ்மண ஆனந்த ச்ரோத்ரியச்ய சாகா மகாதச்ய -என்னும் அளவாக
ஆனந்த மயமான ஆத்மாவுக்கு உள்ள ஆனந்த அளவு கூறும் அடைவில்
ச்ரோத்ரியன் -வேதாந்த சரவணம் பண்ணினவன் -முக்தன் -அவனுக்கும் அப்படிப் பட்ட 100 மடங்கு நான் முகனை விட -ஆனந்தம்
அகாமஹத –விஷய விரக்தன் -என்றபடி
முக்தானந்தம் சோபாதிகம்-நிருபாதிகம் அன்று
ச ஏகோ ப்ரஹ்மண ஆனந்த -காரணம் ஒன்றும் சொல்லப் பட வில்லை
நிருபாதிகமான ஆனந்தம் பர ப்ரஹ்மத்துக்கு மட்டுமே -என்றதாயிற்று–

ஆனந்த வல்லியை -ஆனந்த மய வித்யா -என்பர் வேதாந்திகள் -அந்த வித்தையில் –
கோஹ்யேவான்யாத் கே ப்ராண்யாத் யதேஷ ஆகாச ஆனந்தோ ந ஸ்யாத் ஏஷஹயேவா நந்தயாதி
என்று ஒதப்படுகிறது –

இதன் பொருளாவது
கீழே சொல்லப் பட்ட ஆகாச சப்த வாச்யமான வஸ்து
நிருபாதிகமாயும் அபரிச்சின்ன ஆனந்தம் உடையதாய் அல்லாமல் இருக்குமானால்
கோ வா அன்யாத்-எந்த ஜந்து தான் ப்ராக்ருதமான ஆனந்தத்தை அடைய முடியும் –
கோ வான் ப்ராண்யாத் -எந்த ஜந்து தான் மோஷ ஆனந்தத்தை அடைய முடியும் –
ஏஷ ஏவ ஹி -இந்த ஆனந்தமயமான ஆத்மாவே அன்றோ

உத்தர நாராயண அனுவாகத்திலும் –
தமேவம் வித்வான் அம்ருத இஹ பவதி
நான்ய பந்தா வித்யதே அயனாய -என்பதனாலும்
இவ்வர்த்தமே நிலை நாட்டப் படுகின்றது

ஏவம் தம் வித்வான் -இவ்விதமாக அம மகா புருஷனை உபாசிக்கிறவன்

அம்ருதோ பவதி -மோஷ ஆனந்தத்தைப் பெற்றவன் ஆகிறான்

அயனாய -அந்த மோஷ ஆனந்த பிராப்தியின் பொருட்டு
அந்ய பந்தா ந விந்த்யதே -அந்த மகா புருஷனைத் தவிர்ந்து வேறு ஒரு உபாயம் இல்லை –

ஏஷஹயே வா நந்தயாதி -என்கிற சுருதி வாக்யத்தில் அன்வயன முகேன தெரிவிக்கப் பட்ட அர்த்தமே
நான்ய பந்தா வித்யதே அயனாய -என்று வ்யதிரேக முகத்தாலே தெரிவிக்கப் பட்டது
உபய ஸ்ருதிகளும் ஏக அர்த்தம்
லஷ்மி பதியே விஷய பூதன் –

இன்னமும் ஆனந்த மய வித்யையில்-
ச யச்சாயம் புருஷே யச்சாசா வாதித்யே ச ஏக -என்கிற வாக்யத்தினாலே
ஆனந்த மயனையும் ஆதித்ய மண்டலத்தின் உள்ளே உள்ள
புண்டரீ காஷனையும் ஒன்றாக சொல்லி இருப்பதால்
ஆனந்த மய வித்யாவேத்யனும் புண்டரீ காஷனும் ஆனவன்
பரம புருஷனே -என்ற அர்த்தம் தேறிய படி-

பூர்வ பஷம்
ஆனந்த வல்லியில் –ப்ரஹ்ம விதாப் நோதி பரம் -என்று ப்ரஹ்மத்தை பிரஸ்தாபித்து
சத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்மம் -என்று அந்த ப்ரஹ்மம் லஷணம் கூறி
தஸ்மாத் வா ஏதஸ்மாதாத்மன ஆகாசஸ் சம்பூத -இத்யாதி
வாக்யத்தினால் அந்த ப்ரஹ்மம் ஆத்மா என்னும் இடத்தையும்
அதில் நின்றும் ஆகாசாதி பதார்த்தங்களின் உத்பத்தியும் சொல்லி
தஸ்மாத் வா ஏதஸ்மாத் விஞ்ஞான மயாத் –அந்யோந்தர ஆத்மா ஆனந்தமய -என்ற அளவால்
உபாக்ராந்தமான ஆத்மா உபதேச பரம்பரை யானது ஆனந்தமயனில் சமாப்தி செய்யப் பட்டு இருக்கிறது –
ஆகையால் உபக்ரமித்த ப்ரஹ்மம் ஆனந்தமயமான ஆத்மாவே என்று நிச்சயிக்கப் படுகிறது –
அந்த ஆனந்தமய ஆத்மாவுக்கு -தச்யைஷ ஏவ சாரீர ஆத்மா -என்ற உத்தர வாக்யத்தில்
சரீர சம்பந்தித்வம் ஆகிற சாரீரத்வம் சொல்லப் பட்டு இருக்கிறது
கர்ம பரவசனான ஜீவாத்மாவுக்க்கே கர்மபல அனுவர்த்தமாக சரீர சம்பந்தம் சம்பவிக்கும்
அகரமா வச்யனான பரம புருஷனுக்கு சம்பவிக்க நியாயம் இல்லை
ஆகவே ஆனந்தமயனான ஆத்மா ஜீவாத்மா தான் என்னும் இடம் சித்தம் –

சித்தாந்தம்
நிருபாதிக ஆனந்தம் உடைமை பரமாத்வுக்கு மட்டுமே –
சகல சராசரங்களையும் சரீரமாக கொண்டவன் அவன் என்று ஒதப் படுவதாலும்
ஆனந்தமயம் -மய பிரத்யகம் விகாரம் அர்த்தம் ஆகையாலே
விகாரம் அற்றவன் -பரமாத்வாவுக்கே
அன்ன மய யஞ்ஞா -இங்கே மயம்-ப்ராசுர்யம் -மலிவு என்றே பொருள்
அன்னம் மலிந்த வேள்வி
இங்கும் ஆனந்தம் மலிந்த பரமாத்மா -என்பதால் விகார வாதம் அப்ரசித்தம் –
அடுத்த படியாக
யதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே அப்ராப்ய மநஸா சஹ-ஆனந்தம் ப்ரஹ்மணோ வித்வான் நிபிபேதி குதச்சன-என்று
வாக்குக்கும் நெஞ்சுக்கும் எட்டாதபடி அப்ரமேயமான ஆனந்தம்
உடையவனாக ஓதப்பட்ட பரமாத்மாவின் இடத்தில் அன்றோ
மலிந்த ஆனந்தம் உடைமை தேறக் கடவது –

மேலும் ஒரு வாதம்
ஆனந்த பிராசுர்யம் -என்றால் துக்கம் சிறிது உண்டு என்றும் தோற்றும் இல்லையா
எத்தைக் காட்டிலும் ஆதிக்யம் என்னும் பொழுது
ஏவஞ்ச அகில ஹேய ப்ரத்ய நீக கல்யாணை கதானம் -என்னப் படுகிற
பர ப்ரஹ்மம் இடத்தில் ப்ரசுர்ய ஆனந்த சாலித்வம் என்று
பரிஷ்கரிக்கப் பட்ட ஆனந்த மயத்வம் சொல்லுவதற்கு இல்லை என்பதாக –

இதுவும் பிசகு –

அந்த ஆனந்த ப்ரசுர்யத்தை விவரிக்கப் புகுந்த
சைஷா ஆனந்தச்ய மீமாம்சா பவதி -இத்யாதி ஆனந்த மீமாம்சையில்
தே ஏ சதம் பிரஜாபதிர் ஆனந்தா -என்னும் அளவாக பிரஸ்தாபிக்கப் பட்ட
சதுர்முக பரிந்த சகல ஜீவர்கள் ஆனந்தத்தைக் காட்டிலும்
நூறு மடங்கு அதிகமாய் இருக்கை யாகிற ஆனந்தமய பிரசுர்யமே
விவஷிதமாக விவரித்து இருக்கையாலே
துக்க சம்பந்தம் பிரசங்கிக்க விரகு இல்லை-

தயாளு
அடியார் துக்கம் கண்டு தானும் துக்கிப்பது தயாளுத்வம்
இப்படி துக்கம் உண்டு என்றால் ஆனந்த மயத்வம் கொள்ள இடம் இல்லையே என்ற சங்கை தோன்ற
இந்த அதிகரணத்தில் இரண்டாவது ஸூ த்த்ரத்தில்
விகார சப்தான் நேதி சேனன ப்ராசுர்யாத் –
இதற்க்கு
ஸ்ரீ பாஷ்யத்தில்
அபஹதபாப்மா -விஜரோ விம்ருத்யுர் விசோக– ஸ்ருதி வாக்யத்தை எடுத்துக் காட்டி
பாபம் செய்தாலும் கூட அதன் பலனாக ஹேய ஸ்பர்சம் உண்டாக பெறாதவன்
அதே போலே சோகம் உண்டானாலும் அதன் பலனான ஹேய ஸ்பர்சம் உண்டாகப் பெறாதவன்
குணங்களில் சிறந்ததான சோகம் என்பதே ஆகும்

—-

7-அந்தரதிகரணம் –

அந்தஸ் தத்தர்மோ பதேசாத் –1-1-21-
இதில் மேல் உள்ள -பேத வ்யபேதேசாச்ச அந்ய-என்கிற சூத்ரத்தில் இருந்து அந்ய பதம் தருவித்திக் கொண்டு
அந்த -ஆதித்ய மண்டலத்தின் உள்ளே உறையும் புருஷன்
அந்ய -ஜீவனைக் காட்டிலும் வேறுபட்ட பரம புருஷன்
தத்தர்மோ பதேசாத் -அந்த பரம புருஷனுக்கு உள்ள அசாதாராணமான தர்மங்களை ஓதி இருப்பதனாலே –

சாந்தோக்யம் –அத யா ஏஷோந்தர் ஆதித்யே ஹிரண்மய புருஷோ த்ருச்யதே –என்று தொடங்கும் அந்தராதித்ய வித்தை-
அதில் –ஹிரண்யமஸ்ரூர் ஹிரண்யகேச ஆப்ரணகாத் சர்வ ஏவ ஸூ வர்ண தஸ்ய யதா கப்யாசம் புண்டரீக மேவ அஷீணீ
தஸ்ய உதிதி நாம ச ஏஷ சர்வேப்ய பாப்மப்ய உதித உதேதி ஹ வை வர்வேப்ய பாப்மப்யோ யா ஏவம் வேத
ஸூ பால உபநிஷத் –ஏஷ சர்வ பூத அந்தராத்மா அபஹதபாப்மா திவ்யோ தேவ எகோ நாராயண –
புருஷ சூக்தம் -தமேவம் வித்வான் அம்ருத இஹ பவதி –
இவற்றால் ஆதித்ய மண்டலத்தின் உள்ளுறையும் புருஷன் பரம புருஷன் என்று நிர்ணயிக்கப் படுகிறது –

சாரீர சப்தம் பரம புருஷனுக்கு சம்பவிக்காதே பூர்வ பஷம்

சித்தாந்தம் -தஹர வித்யா பிரகரணம் –ந ஸூ கருத்தும் ந துஷ்க்ருதம் சர்வே பாபமா நோ நோ நிவர்த்தந்தே அபஹதபாப்மா
ஹ்யேஷ ப்ரஹ்ம லோக –என்று சொன்னதையே இங்கு -ச ஏஷ சர்வேப்ய பாப்மப்ய உதித -என்பதால் கர்மம் சம்பந்தம் இல்லாத
வியக்தியே ஆதித்ய மண்டலத்தின் உள்ளே உள்ளதாக ஸ்பஷ்டம்
ஆதித்ய வர்ணம் தம்ஸ பரஸ்தாத் -என்கிற படி ஸ்வ இச்சியினால் பரிக்ரஹிக்கப் பட்ட அப்ராக்ருதமான சரீரம் உடையவன் என்றதாயிற்று

சாது பரித்ரானம் ஏவ உத்தேச்யம் -ஆநு ஷங்கி கஸ்து துஷ்க்ருதாம் வி நாச -சங்கல்ப மாத்ரேணாபி ததுபபத்தே –
மழுங்காத வை நுதிய –தொழும் காதல் களிறு அளிப்பான் —-இத்யாதி கொண்டே ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர் உடைய இந்த ஸ்ரீ ஸூக்திகள்-
அந்தர்யாமி ப்ராஹ்மணம் -ய ஆதித்யே திஷ்டன் யஸ்ய ஆதித்யச் சரீரம் யா –ஆதித்ய மாந்தரோ யமயதி -என்றும்
யஸ் சர்வேஷூ தேஷு திஷ்டன் -என்றும் அனைவரையும் நியமிப்பவனாக சொல்லி இருப்பதால்
இது ஆத்மாவைக் குறிக்காது பரம புருஷனை தான் குறிக்கும் என்றதாயிற்று

————————-

ஜ்யோதிர் அதிகரண சித்தாந்தம்
சாந்தோக்யம் -அத யத்த பரோதிவா ஜ்யோதிர் தீப்யதே -என்ற இடத்துக்கு முன்னர் -பாதோச்ய சர்வா பூதானி த்ரிபாதஸ் யாம்ருதம் திவி
என்பதால் பர ப்ரஹ்மமே இந்த ஜ்யோதிஸ் ஆகும் –
சாந்தோக்யத்தில் காயத்ரீ வா இதம் சர்வம் —என்று பிரஸ்தாபித்து -ததேதத் ருசாப் யுக்தம் -என்றதால் -பூதம் பிருத்வி சரீரம் ஹிருதயம்
நான்கையும் நான்கு பாதங்களாக உடையவாக சொல்லிருப்பதால் காயத்ரீக்கு சமானமான பர ப்ரஹ்மமே சொல்லப் பட்டது –
நான்கு பாதங்கள் என்பதாலே சாம்யம்
இதே போலே -தேவா ஏதே பஞ்சான்யே பஞ்சான்யே -என்று தொடங்கி சைஷா விராட் -என்று –
அக்னி சூர்ய ஜல சந்திர வாயு வாக் சஷூஸ் ச்ரோத்ர மனஸ் பிராணன்கள் ஆகிற பத்து வஸ்துக்களின் –
பத்து அஷரங்கள் கொண்ட சந்தஸ்க்கு வாசகமான விராட் சப்த பிரயோகம் போலே –
திவா பரோ ஜ்யோதி -தயு லோகத்துக்கு அப்பால் பட்டது த்யுலோக சம்பந்தியும் ஒன்றாக இருக்கக் கூடுமோ -என்னில்
-மரத்தின் நுனியில் பறவை -நுனிக்கு அப்பால் பறவை இரண்டும் சொல்வது போலே

————

8-ஆகாசாதி கரணம்

ஆகாசஸ் தல் லிங்காத்–1-1-23-
இதிலும் பேத வ்யபதேச்ச அந்ய -இருந்து அந்ய சப்தம் தருவித்துக் கொள்ள வேண்டும்
சர்வாணி ஹ வா இமானி பூதாதி ஆகாசா தேவ சமுத் பத்யந்தே -என்கிற இடத்தில் ஆகாச சப்தத்தினால் சொல்லப் படுபவன்
அந்ய -பூத ஆகாசத்தில் காட்டிலும் வேறு பட்டவன் -ஏன் என்னில்
தல் லிங்காத் -அசாதாரணமான லிங்கம் ஸ்ருதமாய் இருப்பதினால் என்றவாறு
சர்வாணி ஹ வா இமானி பூதாதி ஆகாசா தேவ சமுத் பத்யந்தே ஆகாசம் பிரத்யச்தம் யந்தி ஆகாசோ ஹ்யேவ ஏப்யோ ஜ்யாயாத் ஆகாச பராயணம் -என்று
ஆகாசம் சர்வ பூத உத்பத்தி லய காரனத்வமும் சர்வ ஸ்மாத் ஜ்யேஷ்டத்வமும் பராயணத்வம் சொல்லப் படுகின்றன
நாரயணாத் ப்ரஹ்மா ஜாயதே –விஸ்வத பரமம் நித்யம் விச்வம் நாராயணம் ஹரிம் -நாராயணம் மஹாஜ் ஞேயம்
விச்வாத்மானம் பராயணம் –என்பதால் பரம புருஷனையே குறிக்கும்

————————————-

இந்திர பிராண அதிகரணம்
பிராணஸ் தத் அநு கமாத் -1-1-29-
பிராண சப்தம் இந்த்ரனுக்கும் உப லஷணம்
கௌஷீ தகி உபநிஷத் – பிராணோச்மி பிரஜ்ஞாத்மா தம் மாம் ஆயுரம்ருதம் இதி உபாஸ்வ -என்று
தன்னையே உபாசிக்க ப்ரதர்னனுக்கு உபதேசித்து
ச ஏஷ பிரஜ்ஞாத்மா ஆனந்தோ ஜரோம்ருத -ச ன் சாதுநா கர்மணா பூயான்னோ எவாசாதுனா கர்மணா கநீயான் -என்றவை
பர ப்ரஹ்மம் இடமே சம்பவிக்கும்
தமேவம் வித்வான் அம்ருத இஹ பவதி நான்ய பந்தா அயநாய வித்யதே -என்றும் ஏஷ ஹ்யேவ சாது கர்ம காரயதி தம் -என்றும்
யமாத்மா நமந்தரோ யமயதி -என்றும் அந்தர்யாமி ப்ராஹ்மண ஸ்ருதியின் படி இந்திர பிராண சாரீரகனான பரமாத்மாகவே இருக்கத் தக்கது

———————————————————-

முதல் அத்யாயம் -இரண்டாம் பாதம்
முதல் அதிகரணம் –சர்வத்ர பிரசித்தி அதிகரணம்
பரம புருஷன் உபாசகர் சரீரத்தின் உள்ளே இருந்தாலும் கரும பலன்களை அனுபவிக்காது –
இரண்டாம் அதிகரணம் –அத்த்ரதிகரணம் —
அத்தா சராசரக் ரஹணாத்–1-2-9-
அத்தா -போக்தா என்று ஓதப்பட்டவன் -ச -அந்த பரம புருஷனே யாவன் –
சராசரக் ரஹணாத்-சகல பிரபஞ்சமும் போஜ்ய வஸ்துவாக ஸ்ருதியில் க்ரஹிக்கப் படுவதால்
யஸ்ய ப்ரஹ்ம ச ஷத்ரஞ்ச உபே பவத ஓதன ம்ருத்யுர் யச்யோவ பசே சனம் க இத்தா வேத யத்ர ச
உபாசகன் ரதி -சரீரம் முதலானவற்றை தேர் -சோத்வன பாரமாப் நோதி தத் விஷ்ணோ பரமம் பரம் –

————————————–

அந்தர உபபத்தே –1-2-13-
அந்தர -கண்களின் உள்ளே இருப்பவன்
ச -அந்த பரம புருஷன்
உபபத்தே -அங்குச் சொல்லப்படும் அபயத்வம் அம்ருதத்வம் -முதலானவை அப் பரம புருஷன் இடத்திலேயே பொருந்தக் கூடியவை யாதலால்
ய ஏஷோஷிணி புருஷோ த்ருச்யதே ஏஷ ஆத்மேதி ஹோவாச ஏத தம்ருதம் ஏததபயம் ஏதத் ப்ரஹ்ம – என்பதில்
அஷிணி புருஷோ த்ருச்யதே -கண்ணில் உள்ளவனாக ஒரு புருஷன் எற்படுகிறான்
யச் சஷூஷி திஷ்டன் சஷூ ஷோந்தர-கண்ணில் உள்ளவனாகவும் நியாமகனாகவும் ஓதப்பட்ட பரம புருஷன் அந்த
ய ஏஷ –இத்யாதி வாக்யத்தினால் நினைப்பூட்டப் படுகிறான் ஆகவே அஷி புருஷன் பரம புருஷனாகவே இருக்கத் தக்கவன் –

தேவதாதிகரணம்
பரம புருஷன் உபாசனத்தில் தேவர்களுக்கும் மனுஷ்யர் போலே அதிகாரம் தடை அற்றது என்கிறது
தத் உபர்யபி பாதராயணஸ் சம்பவத் –1-3-25
அர்த்தித்வ சாமர்த்தியங்கள் -வேணும் என்னும் அபேஷையும் அதற்கு உண்ட ஆற்றலும்
இதில் ஸூத்ரனுக்கு அதிகாரம் உண்டோ என்னும் சங்கை தீர்க்க
அபசூத்ராதிகரணம் -பிறந்தது
சு கஸ்ய தத நாதர ச்ரவணாத் ததாத்ரவணாத் ஸூ ச்யதே ஹி –1-3-33-
தஸ்மாத் சூத்ரோ யஜ்ஞ்ஞே அனவகல்ப்த-என்று யஜ்ஞ்ஞாத்தில் ஸூத்ரனுக்கு அதிகாரம் இல்லை என்றது வேதம் –
ஆனால் கர்ம அனுஷ்டானங்கள் ஸ்ரவண மானச உபாசனங்கள் உண்டே -அது இல்லை என்று மறுக்கப் படுகிறது இந்த அதிகரணத்தில் –
அபேஷை இருந்தாலும் சாமர்த்தியம் இல்லாததால் -என்கிறது
சு கஸ்ய ஸூ ச்யதே ஹி-
இந்த ஜ்ஞானஸ்ருதி என்னும் சத்ரியனுக்கு சோகம் உள்ளமை ஸூ சிதமாகிறது -எதனால் என்னில்
தத நாதர ச்ரவணாத் -தத் அநாதர ச்ரவணாத் -அந்த ஹம்ச பஷியின் இழிவுரையைக் கேட்டதனால்
ததாத்ரவணாத்-அப்பொழுதே ரைக்ருவர் இடம் விரைந்தோடி வருகையால்
ஆக ஸூ த்ரனுக்கு ப்ரஹ்ம விதியை அதிகாரம் இல்லை என்று முடிந்தது
வாக்ய அந்வயாதிகரணம்
ப்ருஹதாரனண்யத்தில் மைத்ரேயி ப்ராஹ்மணம் -யாஜ்ஞ வல்க்யர் மைத்ரேயி இடம் ஆத்மா வா ஆர் த்ரஷ்டவ்ய
ஆத்மா சப்தம் பரமாத்மாவே -கார்ய காரண பாவம் உண்டு என்பதாலும் முக்தி தசையில் சாம்யாபத்தி என்பதாலும்
சரீராத்மா -அந்தராத்மா பாவத்தாலும் என்று காட்ட மேலே மூன்று சூத்ரங்கள்

—————————————————-

முதல் அத்யாயம் நான்காம் பாதம் –வாக்யான்வயதிகரணம்-நான்கு ஸூத்ரங்கள்
வாக்ய அந்வயாத் –முதல் ஸூ த்ரம்-இத்தால் ஆத்மா வா அரே த்ரஷ்டவ்ய ச்ரோதவ்யோ மந்தவ்யோ நிதித்யாசி தவய -என்ற இடத்தில்
ஆத்மா பரமாத்மாவைக் குறிக்கும் என்கிறது
மேலே மூன்று ஸூத்ரங்களாலே ஆச்மரதத்ய மதம் -ஔடுலோமி மதம் காசக்ருத்சன மதங்கள் காட்டப்படுகின்றன
இதில் முதல் ஸூத்ரத்தாலே –பிரதிஜ்ஞா சித்தேர் லிங்க மாச்மரத்த்ய -ஆச்மரத்த்ய மதம் -கார்ய காரண பாவம் ஸ்ருதியில் சொல்லப் பட்டு
இருக்கையாலே அவற்றுக்குள் பேதம் உண்டு என்றவாறு -இவ்வபேதத்தை தெரிவிக்க பரமாத்மா ஜீவாத்மாக்களுக்கு ஐகய உக்தி உள்ளது என்கிறார் –
உத்க்ரமிஷ்யத ஏவம் பாவாதித் யௌடுலொமி –முக்தி தசையில் ஜீவாத்மா பரமாத்மா அபெதித்து அவலம்பித்து ஔடுலொமி நிர்வஹித்தார்
அவஸ்திதே ரிதி காசக்ருத்சன -அந்தராத்மாவாக இருப்பதாலும் சரீர பரிந்த வாசகத்வம் சித்தம் ஆகையாலும் ஆத்மா சப்தத்தை
பரமாத்மா பர்யந்த வாசாகமாக நிர்வஹிப்பது உசிதம் என்கிறார் -காசக்ருத்ச்னர்

——————

இரண்டாம் அத்யாயம் –அவிரோதாத்யாயம்
ப்ரஹ்மத்துக்கு உண்டான காரணத்தவத்தாலும் ஜகத்தினுடைய கார்யத்வத்திலும்சங்கதமான
விரோதங்களை பரிக்ரஹித்து -ஜகத் ப்ரஹ்மங்களுக்கு உள்ள கார்ய காரண பாவத்தை ஸ்த்திரம் ஆக்குவது -என்றபடி

2–1-ஸ்ம்ருதி பாதம் -இதில் முதல் இரண்டு அதிகரணங்களால் சாங்க்ய யோக ஸ்ம்ருதி யோக விசாரம் செய்து
மற்ற அதிகரணங்களில் யுக்தி விசாரம் செய்தாலும் ஸ்ம்ருதி விசார பிரதானம் என்பதால் இந்த பாதம் ஸ்ம்ருதி பாதம் –

ஸ்ரீ கபில மகரிஷியே சாங்க்ய தந்த்ர பிரவர்த்தகர் ஆயினும் மன்வாதி ஸ்ம்ருதி விருத்தம் -என்று அநாதரணீயை-என்றவாறு –
நியாய வ்ருத்த சம்ருத்ய நுக்ருஹீத சுருதியில் காட்டிலும் நியாய அவ்ருத்த சம்ருத்ய நுக்ருஹீத சுருதி பிரபலை என்றும்
ருஷி -கபில -மாத்ர பிரணீத சம்ருத்ய நுக்ருஹீத சுருதியில் காட்டிலும் ஆப்த தம -மனு பிரணீத சம்ருத்ய நுக்ருஹீத சுருதி பிரபலை என்றும்
ஏக ஸ்ம்ருதி அநுக்ருஹீத சுருதியில் காட்டிலும் அநேக ஸ்ம்ருதி அநுக்ருஹீத சுருதி பிரபலை என்றும் கருத்து

ஆக கபில தந்த்ர ஸித்தமான பிரகிருதி தத்வம் ஜகத் காரணம் அல்ல -மன்வாதி ஸ்ம்ருதிகளில் சொல்லுகிறபடி
சேதன அசேதன விலக்ஷண ப்ரஹ்மமே ஜகத் காரணம் என்பது வேதாந்த விழுப் பொருள் என்கிறார் இதில் –

2–2-தர்க்க பாதம் -யுக்தி விசார பிரதானம் -முதல் அதிகரணத்தில் பிரதான காரணத்வ வாத நிரஸனம் –
மேல் அதிகரணங்களில் பரமாணு காரணத்வ வாத நிரஸனம் செய்து ப்ரஹ்ம காரண வாத ஸ்தாபனம் –

2–1-ஸ்வ பக்ஷ ஸ்தாபனம்  -2-2-பர பக்ஷ ப்ரதிஷேப பரம்
ஸ்வ பக்ஷத்தில் பிறர் ஏறிடும் தோஷங்களை பரிஹரித்து ஸ்வ பஷ ஸ்தாபனம் செய்தார் ஸ்ம்ருதி பாதத்தில்
பிற மதங்களுக்கு தோஷங்களைக் காட்டி அவற்றைக் கண்டிக்கிறார் தர்க்க பாதத்தில் –
சாங்க்ய வைசேஷிக புத்த ஜைன சைவ மதங்களை தூஷிக்கிறார் தர்க்க பாதத்தில் -7-அதிகரணங்களாலே
மேலே இறுதி -8-அதிகரணத்தில் பாஞ்ச ராத்ர பிராமண்ய ஸ்தாபனம் –

ஈஷத் யதிகரணாதிகளில் சாங்க்ய மத பிரஸ்தாபம் உள்ளதாயினும் சாஷாத்தாக தன் மத கண்டனம் உள்ளது இந்த தர்க்க பாத்ததிலே என்பர் ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர்
பிரதானம் என்றும் மூல பிரகிருதி என்றும் சப்தம் என்றும் சொல்லுகிற அசித்தத்வம்-ஆனுமாநிகம்-அப்ரஹ்மாத்மகம்
குணத்ரயாத்மகம் -ஜகத் காரணம் என்பதே சாங்க்ய பக்ஷம்
அவன் அனுமானத்தை நிரசித்து- சாங்க்ய யுக்த பக்ஷம் நிரஸனம் -செய்யும் பொழுது -தத் யுக்த பிராமண த்ரய தூஷணமும் கர்தவ்யம் ஆகிறது
ப்ரத்யக்ஷ சித்த பதார்த்தங்களில் சாங்க்யனோடு அதிக விவாதம் கிடையாது -தர்மி தர்மங்களுக்கு அபேதமே
காரியங்களுக்கு அபி வ்யக்தி மாத்திரமே உள்ளது -அவஸ்தாந்த்ராபத்தி இல்லை -இத்யாதி விஷயங்களில் விவாதம் உண்டு —
ஆயினும் ப்ரத்யக்ஷ சித்த பதார்த்தங்களில் நாதீவ விவாத -என்பது ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர் திரு உள்ளம் –ஆகையால் பிரத்யக்ஷ நிராஸத்தை உபேக்ஷித்தார் ஸ்ரீ வியாசர்

சாங்க்ய ஆகமம் பூர்வ காண்டத்தில் -முதல் அத்யாயம் -பிராமண அத்தியாயத்தில் -பெரும்பாலும் நிரஸ்தம் —
ஆகையால் ஆகம நிராசம் உபேக்ஷிதம் -பரிசேஷாத் சாங்க்ய யோக யுக்தி அனுமானத்தை இங்கே தூஷிக்கிறார்
அப்ரஹ்மாத்மகம் பிரதானம் ஜகத் காரணம் எனும் தத் யுக்த அனுமானத்தை தூஷித்து சத் அனுமானத்தாலே ப்ராஞ்ஞ அதிஷ்டிதமே பிரதானம் என்று
ஸ்தாபிக்கிறார் வியாசர் –

இங்கே சங்கை எழுமே -இந்த அதிகரணத்தில் அனுமானத்தாலே ஈஸ்வரனை ஸ்தாபிக்கும் வியாசர்
சாஸ்திர யோனித்வ அதிகரணத்தில் முன்னமே அனுமானத்தால் ஈஸ்வரனை சாதிக்க இயலாது என்பான் என் என்னில் -இந்த சங்கைக்கு பரிஹாரம்
சர்வ ஸ்ரஷ்டாவான பரமாத்வை அனுமானத்தால் சாதிக்க இயலாது என்றார் அங்கு -இங்கு பரமாத்வாய் அனுமானத்தாலும் பாதிக்க இயலாது என்கிறார்
அனுமான அவிஷயமான பர ப்ரஹ்மத்தை அனுமானத்தால் சாதிக்கவும் பாதிக்கவும் இயலாது என்பதே திரண்ட பொருள்

தர்க்க பாதத்தில் -கபில ப்ரோக்தமான சாங்க்ய தந்த்ரத்தையும் -ஹிரண்ய கர்ப்ப ப்ரணீதரமான யோக தந்த்ரத்தையும் -சிவ ப்ரோக்தமான
சைவ தந்த்ரத்தையும் வியாசர் தூஷிக்கிற படியால் தேறிய பொருளாவது –
மும்மூர்த்திகள் ஆனதும் வேத விருத்தமாக அவர்கள் பேசினால் த்யாஜ்யம் -வேத அனுகுணமே உத்தேச்யம் –
இறுதியில் பாஞ்சராத்ர பூஷணம் செய்வது சங்கதமே– சங்கதி யாவது தூஷணமோ பூஷணமோ பதார்த்தம் அல்ல

சாங்க்யாதிகள் வேதத்துக்கு எதிரியாக மாட்டாதே என்ற நிரூபணம் பாதார்த்தம்–ஆகும்
சாங்க்யாதி மதங்கள் குத்ஸிதி யுக்தி மூலகங்கள் ஆகையால் துர்பலங்கள்-ஆகையால் வேதங்களுக்கு எதிராக நிற்க இயலாது
பாஞ்ச ராத்ரம் வேத அனுகுணம் ஆகையால் வேத விருத்தம் இல்லை —
சாங்யாதிகளுக்கு வேத ப்ரத்யர்த்த நிராஸமே பாதார்த்தம் -என்றபடி -ஆகையால் பாஞ்சராத்ர ப்ரமண்ய ஸ்தாபனம் பாத சங்கதமே யாகும் என்றபடி –

பாஞ்ச ராத்ர சந்நிதியில் -சாங்க்யாதிகளான பஞ்ச மதங்களும் இராத்திரியாகுமே
சாங்க்ய வைசேஷிக புத்த ஜைன சைவ தூஷணத்தையும் -பாஞ்ச ராத்ர பூஷணத்தையும் சேர்த்து கண்டவர்கள் உணர்வார்கள்
மோக்ஷ தர்மத்திலும் -சாங்க்ய யோக யுக்தமான -25-தத்துவங்களையும் -யோக யுக்தமான யோகத்தையும் -வேத யுக்தமான கர்மங்களையும் -அங்கீ கரித்து
தத்வங்கள் ப்ரஹ்மாத்மகங்கள் என்றும் -யோகம் ப்ரஹ்ம உபாசனம் என்றும் – கர்மங்கள் ப்ரஹ்ம ஆராதனங்கள் என்றும் ஆரண்யகத்தில் அருளிச் செய்தார்
இவ்விஷயத்தையே பாஞ்ச ராத்ரஸ்ய க்ருத்ஸ நஸ்ய வக்தா நாராயண ஸ்வயம் -என்று
நாராயணன் பாஞ்ச ராத்ர தந்திரத்தில் விஸதீ கரித்தான் என்றபடி -என்பதே ஸ்ரீ பாஷ்ய சாரம்

மேலே வேத வாக்கியங்களில் பரஸ்பர விரோதா சங்கா பரிக்ரஹம் செய்யப் போகிறவராய் முதல் முன்னமே வேத சாத்வதங்களுக்கு விரோதி சங்கா பரிக்ரஹம் செய்கிறார் இங்கு
ஆகாசாத் யுத்பத்தி விஷயத்திலும் ஜீவ அனுத்பத்தி விஷயத்திலும் ஸ்ருதி வாக்கியங்களில் காணப்படும் பரஸ்பர விரோதி சங்கா பரிக்ரஹம்
வியதிகரணம் தொடக்கமாக செய்யப் போகிறார் வியாசர்
அதற்கு முன்னமே ஜீவ அனுத்பத்தி விஷயத்தில் பாஞ்ச ராத்ர விரோத சங்கை ஏற்பட அதற்கு பரிஹாரம் உரைத்து
பாஞ்ச ராத்ரம் பரமதம் என்ற பிரமத்தை நிரசிக்கிறார் இங்கே -ஆகையால் இந்த அதிகரணம் பாதத்தின் இறுதியில் அமைத்தார்

இந்த பாதத்தில் ரஸநாநுபத்திகரணம் தொடங்கி சாங்க்யாத் யாகம விசாரம் செய்யப் படுகிறது –
ஆகம சாம்யத்தைப் பற்ற பாஞ்சராத்ர ஆகமும் அப்ரமாணம் என்ற சங்கை உதிக்க அத்தை நிரசித்து பாஞ்சராத்ர ப்ராமாண்யத்தை ஸ்தாபிக்கிறார் –

சாக்த மத நிராச பரம் என்பர் மத்வர் -அது பின்ன விஷயம் -பாஞ்ச ராத்ர யுக்த நாராயண பரத்வமும் நாராயண ஆராதன வைபவமும் சங்கர பாஷ்ய சம்மதமே
தத் யுக்த ஜீவ உத்பத்தி விஷயம் ஒன்றிலே மட்டும் விசம்வாதம் காட்டினார்கள் -பாஷ்யபா மதீகாரர்களான-சங்கர வாசஸ்பதி மிஸ்ரர் –
பாஞ்சராத்ரத்துக்கு ஜீவ உத்பத்தி விஷயத்தில் தாத்பர்யம் இல்லை என்று அந்த விசம்வாதத்தையும் களைந்து எறிந்தார் கல்ப தருகாரரான அமலா நந்தர்
பாஞ்ச ராத்ரத்துக்கு -ஜீவ உத்பத்தி -வசனத்துக்கு கௌணார்த்தவம் கொண்டு பாஞ்ச ராத்ர பிரமாணத்தையே கல்பதருகாரரே ஸ்தாபிக்கிறார்
மாதாந்தர்களுக்கும் பாஞ்சராத்ர ஆகமம் சம்மதம் என்றதாயிற்று

இப்படி ஆறு பாதங்களால் ப்ரஹ்மண நிஷ்டமான காரணத்தை சோதித்து

மேல் இரண்டு பாதங்களால் -வியத் பாதம் -பிராண பாதம் –ஜெகன் நிஷ்டமான கார்யத்வத்தை சோதிக்கிறார் வியாசர்
ஆகாச ஆத்ம இந்திரியாதிகளுக்கு தத் தத் வஸ்து ஸ்வரூப அனுகுணமாய் ஸ்வரூப விகார ஸ்வபாவ விகாரங்களை நிரூபித்து
அவற்றுக்கும் ப்ரஹ்ம கார்யத்துவமே உள்ளது என்று ஸ்தாபிக்கிறார் –

வியததிகரணத்தில்-ஆகாச நித்யத்வத்தை சங்கித்து ஆகாச கார்யத்வம் சித்தாந்தம் –
ஆத்மாதிகரணத்தில் ஆத்ம கார்யத்வத்தை சங்கித்து ஆத்ம ஸ்வரூப நித்யத்வம் சித்தாந்தம் –
ஆகையால் சேதன அசேதனங்களில் துல்ய கார்யதா நிரூபணம் இப்பத்துக்கு பிரமேயம் என்ன ஒண்ணாது
ஆகையால் இ றே ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர் கார்யதா பிரகார விசோதனம் பாதார்த்தம் என்று அருளிச் செய்கிறார் –

2–1-பாதத்தில் -ப்ரஹ்மம் ஜகத் காரணம் -என்கிற விஷயத்தில் பர சமயிகளால் உத்பாவிதங்களான தோஷங்களை பரிஹரித்து
ப்ரஹ்ம காரணத்தை ஸ்தாபித்தார் –

2–3-பாதத்தில் ஜகத்து காரியம் விஷயத்தில் பர யுக்த தோஷங்களை பரிஹரிக்கிறார்
இவ்விரண்டும் ஸ்வ பக்ஷ ஸ்தாபன பரம் -என்று சங்கதம்

நடுவில் -2–2-அமைய காரணம் என் என்னில் –
காரண விஷயத்தில் பர யுக்த தோஷ பரிக்ரஹ பரம் முதலில் அருளி -காரண விஷயத்தில் பர பக்ஷ பிரதி ஷேப பரமான
காரண விசார பரம் -என்று இரண்டையும் பூர்வாபரமாக நிர்த்தேசித்து மேலே கார்ய விசார பரமான வியத்பாத பிராண பாதங்களை பின்னே அமைத்தார் என்றபடி –

ஆகாசாதிகளுக்கு ஸ்வரூப விகார ரூப கார்யத்வமும் -ஜீவாத்மாக்களுக்கு ஸ்வ பாவ ரூப கார்யத்வமே என்று நிரூபிப்பார் -ஆர் என்னில் -உபநிஷத்தே நியாமகம்
போக்தா போக்யம் ப்ரேரிதாரம் ச மத்வா–என்று தத்வ த்ரய ஸ்வரூப கதனம் –
போக்கிய பூதமான பிரகிருதி மஹத் அஹங்கார பூத பஞ்சக இந்திரியாதி ரூபேண ஸ்வரூப பரிணாமம் பெற்றால் ஒழிய ஜீவாத்மாக்களுக்கு போக்யம் ஆகமாட்டாது
ஜீவாத்மா ஸ்வரூப கத விகாரம் அற்றவனாய் தன் ஸ்வபாவமான தர்ம பூத ஞானத்தினுடைய விகாசத்தாலே
அனுபவிக்கும் போக்தா ஆகையால் ஞான விகாசம் அவசியம் ஆகிறது
ஆகையால் பகவான் ஆத்மாக்களுக்கு ஸ்வ பாவ விகாசத்தை பிறப்பிக்க
ப்ரக்ருதியை ப்ராக்ருதமாக ஸ்வரூபத்தாலே பரிணமிப்பிக்கிறான் -என்றபடி -ஆக சர்வம் ப்ரஹ்ம கார்யம் என்றதாயிற்று –

வியததிகரணம் தொடக்கமாக அசித் உத்பத்தி பிரகாரம் -ஆத்மாதிகரணம் தொடக்கமாக சித் உத்பத்தி பிரகாரம் -என்று கண்டு கொள்வது –
பூர்வ யுக்த வியததிகரண நியாயத்தாலே ஜீவ உத்பத்தி சங்கை ஸ்வத ப்ராப்த்தை யாகிறது -ஆகையால் ஜீவ உத்பத்தி வாதம் ஆகிற
பூர்வ பஷத்தை ஸூ த்ரகாரர் ஸூத்ரத்தால் நிர்தேசியாமல் ஜீவ அநுத்பத்தி பரமான சித்தாந்த ஸூ த்ரத்தை மட்டும் அருளிச் செய்கிறார்

பிராண உத்பத்தி அதிகரணத்தில் -வியததிகரண நியாயத்தாலே-ஸ்வத ப்ராப்தமான பிராண உத்பத்தி விஷயமான -சித்தாந்தத்தை ஸூத்ரகாரர்
ஸூத்ரத்தால் நிர்தேசியாமல் பிராண அநுத்பத்தி சங்கா பூர்வ பக்ஷ ஸூத்ரத்தை மட்டும் அருளிச் செய்கிறார்
இவ்வதிகரணத்தில் ஸூத்ரகாரர் திரு உள்ளம் பற்றிய சித்தாந்தம் இன்னது என்பதை ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர் நிர்த்தேசித்து அருளுகிறார்
அப ஸூத்ராதிகரணத்தில் போலே -என்று கொள்வது

ஆத்மாதிகரணத்தில் ஜீவாத்மா நித்யத்வத்வ ஸ்தாபனம் -இங்கே சங்கை -சாஸ்திர யோநித்வாதி கரணத்தில் ப்ரஹ்மத்தின் ஜகத் காரணத்வம்
வேதாந்த பிரமாணகம் என்று சொல்லி -இதில் ஆத்மா நித்யன் என்று அறுதியிட்டால் பரஸ்பர விரோதம் வாராதோ என்னில்
ப்ரஹ்மம் சாஸ்திர பிரமாணகம் என்ற விஷயமே அங்கு -ஜகத் காரணத்வம் சாஸ்திர பிரமாணகம் என்ற விஷயம் விஷயம் அன்று அங்கு
இங்கு ஆத்ம நித்யத்வ பரமாக உதாகரிக்கப் பட்ட ஸ்ருதிகளுக்கு நோக்கு -அசித்தை போலே ஸ்வரூப அந்யதா பாவ ரூபமான விகாரம் இல்லை என்பதிலே நோக்கு என்றும்
பரமாத்மா நித்யத்வ பரமாக உதாஹரிக்கப் பட்ட வசனங்களுக்கு ஜீவாத்மாக்களில் பிரசித்தமான ஸ்வ பாவ அந்யதா பாவ -ஞான சங்கோச விகாச -ரூப விகாரம் பரமாத்மாவுக்கு இல்லை -என்ற விஷயத்திலே நோக்கு

அசித்துக்கு உண்டான ஸ்வரூப விகாரங்களும் சித்துக்கு உண்டான ஸ் வ பாவ விகாரங்களும் அநிஷ்டங்கள்
இவை பரமாத்வாவுக்கு இல்லை யாயினும் பர ப்ரஹ்மத்துக்கு உண்டான காரணத்வத்தை நிர்வஹிக்க மூன்றாவது விகாரம் ஓன்று
அந்த பரனுக்கே கூடும் -உபய விகார விசிஷ்ட சேதன அசேதன விசிஷ்டத்துவமே இ றே அவ்விகாரம் என்றபடி
ஆகையால் பர ப்ரஹ்மம் ஜகத் காரணம் என்பது அக்ஷதம் –

ஆக இரண்டு அத்யாயங்களால் ப்ரமேயத்வ வியாபக கார்யதா நிரூபித காரணத்வம் ப்ரஹ்ம லக்ஷணம் என்றதாயிற்று –

பூர்வ த்வகத்தில் ஸூத்ரகாரர் -ப்ரக்ருதி ஆத்ம பேதத்தையும் -ஆத்ம பரமாத்மா பேதத்தையும் -ப்ரஹ்ம நிஷ்ட ஞான ஆனந்தாதி கல்யாண குணங்களையும் –
தர்மி ஞான தர்ம பூத ஞான பேதத்தையும் சாப்தமாக அருளிச் செய்தார்

ஈஷத் யதிகரணத்தில் -பிரகிருதி ரூப அசித் விலக்ஷணன் பரமாத்மா என்றும்
ஆனந்த மயாதிகாரணத்தில் ஜீவ விலக்ஷணன் பரமாத்மா என்றும்
அந்தரதிகரணத்தில் ஜீவ விசேஷ விலக்ஷணன் பரமாத்மா என்றும் வியாசர் ஸ்தாபித்தார் –

ஈஷத்யதிகரண பூர்வ பஷியினுடைய அநு யாயியை காரணத்வாதி கரணத்திலும்
ஆனந்த மயாதி கரண பூர்வ பஷியினுடைய அநு யாயியை ஜகத்வாசித்வாதி கரணத்திலும் நிரசித்து
சேதன அசேதன விலக்ஷணன் பரமாத்மா என்று அறுதியிட்டார் –

நேதர அநுபபத்தே–1–1–17-
பேத வ்யபதேசாச்ச –1–1–18-
பேத வியபதேசாச்ச அந்நிய –1–1–22-
கர்ம கர்த்ரு வ்யபதேசாச்ச–1- -2–4-
உபயேபி ஹி பேதேந ஏநமதீயதே -1–2–21-
பேத வ்யபதேசாத–1- -3–4-
ஸ்தித்யத நாப்யாஞ்ச –1- -3–6-
ஸூ ஷூப்த் யுத்க்ரந்த்யோர் பேதேந –1–3–43-
பத்யாதி சப்தேப்ய —1–3–44-
அதிகம் து பேத நிர்தேசாத் –2–1–22—இத்யாதி ஸூத்ரங்களாலே ஜீவ பரர்களுக்கு உண்டான பாரமார்த்திக ஸ்வரூப பேதத்தை வியாசர் அருளிச் செய்கிறார்

ஈஷத் யதிகரணம் தொடக்கமாக ஞான ஆனந்தாதி குண யோகத்தை ஹேதுவாகக் காட்டி சேதன அசேதன விலக்ஷணம் ப்ரஹ்மம் என்கிற வியாச ஸூ த்ரங்கள்
ப்ரஹ்மம் ச விசேஷம் என்கிற பக்ஷத்துக்கு பொருந்தும் அல்லது
ப்ரஹ்மம் நிர் விசேஷம் அத்விதீயம் குணதோ அபி சத்விதீயதாம் ந ஸஹதே –என்கிற மாயாவதி பக்ஷத்துக்குப் பொருந்தாது

ஜீவ பர பேதமே சித்தாந்தம் என்று கொண்ட ஸ்ரீ வேத வியாசர் ஜீவ பர அபேதத்தை அப்ரசித்தமும் விசாராநாஹமும் ஆகையால் விசார விஷயமாகக் கொள்ளாமல்
உபநிஷத் வாக்கியங்களில் எங்கேனும் ஜீவ பர அபேத சங்கை அங்குரிக்குமே யானால் அவ்விடத்தில் மட்டுமே
ஜீவ பர பேதத்தை குண ஸூத்ரங்களால் ஸ்தாபிக்கிறார் என்று கண்டு கொள்வது –

தர்மியும் தர்மமும் ஞானம் என்பது ஜீவ பர விஷயத்தில் அந கீ க்ருதம் –அதாவது ஜீவனும் பரனும் இருவருமே ஞான ஸ்வரூபர்கள் ஞான குணகர்கள்-என்றபடி –

ஞாத்ருத்வம் ஞானதா ச ஸ்ருதி பிரபிததே நாத்ர பக்ஷே பதாம -தேசிகன் –
யாவதாத்ம பா வித்வாச்ச ந தோஷ தத் தர்சநாத் –2–3–30-என்கிறார் வியாசர்

நிதயனான ஆத்மா நியாமான தர்ம பூத ஞானம் யுடையவன் –தர்ம பூத ஞானத்தையும் அதனுடைய நித்யத்தையும் ஸ்தாபிக்கிறார் வியாசர்
தர்ம பூத ஞானம் அத்ரவ்யம் அநித்தியம் ஆசந்துகம் -என்பர் நையாயிகர்
அது த்ரவ்யம் நித்யம் என்பது ஸ்ரீ ராமானுஜர் மதம்

ஜீவ தர்ம பூத ஞானத்துக்கு சங்கோச விகாசங்கள் உள்ளன -ஆனாலும் நித்யனான ஜீவாத்மாவைப் பற்றிக் கிடக்கிற தர்ம பூத ஞானம் நித்யமே என்பர் நம் பெரியோர் –
ஆகையால் சங்கோச விகாச ப்ரயுக்த ஞான விநாச சங்கைக்கு அவகாசம் இல்லை என்றபடி –

தர்மம் ஸ்வாபாவிகம் ஆனாலும் தர்மி அநித்யமானால் தர்மமும் அநித்யமாகும் –
தர்மி நித்யமானாலும் தர்மம் சோபாதிகம் ஆனால் உபாதை நிவ்ருத்தமாகும் போது ஓவ்பாதிகமும் நிவ்ருத்தம் ஆகையால் தர்மம் அநித்யமாகும்

இங்கு தர்மியான ஆத்மாவும் -தர்மமான ஞானமும் ஓவ்பாதிகம் அல்ல -ஆகையால் தர்ம பூத ஞானம் நித்யமே -என்று
திரு உள்ளம் பற்றி ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர் -நித்யஸ்ய ஸ்வாபாவிக தர்மத்வேந -என்று அருளிச் செய்கிறார்
ஆகையால் சாரீரக மீமாம்சை விசிஷ்டாத்வைத சித்தாந்த்தையே நிலை நாட்டுகிறது -என்பதே ஸ்ரீ பாஷ்ய சாரமாகும் –

ஆக இவ்வளவால் பிராணவார்த்தம் -நிரூபிதம்-அசேஷ சித்அசித் வஸ்து சேஷித்வம் –
அகில புவன ஜென்ம -என்று அகாரத்தில் உபக்ரமித்தும்
ஆனுமாநிகாதிகரணத்தில் -உக்தம் -என்று உகாரத்தையும்
இறுதியில் சர்வம் சமஞ்ஜசம் -மகாரத்தையும் கொண்டு பிராணவாகாரமாகவே தோற்றுமே –
முதல் இரண்டு அத்யாயங்களால் ப்ரணவார்த்த நிரூபணம் -மேல் இரண்டு அத்தியாயங்கள் மந்த்ர சேஷார்த்தம்

———-

மூன்றாம் அத்யாயம்–சாதன அத்யாயம் – நமஸ் சப்தார்த்த நிரூபண பரம்
நான்காம் அத்யாய-பலாத்யாயம் – த்ருதீய பதார்த்த நிரூபண பரம்
நமஸ் சப்தார்த்தம் உபாயம் இறே -சர்வ சேஷியான நாராயணனே பரம உபாயம் என்று இறே சம்பிரதாய நிஷ்கர்ஷம்

ஆக இவ்வளவால் பிராணவார்த்தம் -நிரூபிதம்-அசேஷ சித்அசித் வஸ்து சேஷித்வம் –
அகில புவன ஜென்ம -என்று அகாரத்தில் உபக்ரமித்தும்
ஆனுமாநிகாதிகரணத்தில் -உக்தம் -என்று உகாரத்தையும்
இறுதியில் சர்வம் சமஞ்ஜசம் -மகாரத்தையும் கொண்டு பிராணவாகாரமாகவே தோற்றுமே –

முதல் இரண்டு அத்யாயங்களால் ப்ரணவார்த்த நிரூபணம் -மேல் இரண்டு அத்தியாயங்கள் மந்த்ர சேஷார்த்தம்
மூன்றாம் அத்யாயம்–சாதன அத்யாயம் – நமஸ் சப்தார்த்த நிரூபண பரம்
நான்காம் அத்யாய-பலாத்யாயம் – த்ருதீய பதார்த்த நிரூபண பரம்
நமஸ் சப்தார்த்தம் உபாயம் இறே -சர்வ சேஷியான நாராயணனே பரம உபாயம் என்று இறே சம்பிரதாய நிஷ்கர்ஷம்

—————-

சம்ருத்யதிகரணம் –2-1-1-
கீழ் முதல் அத்யாயத்தில் வேதாந்த பிரதிபாதிதமான
ஜகத் காரண வஸ்து
சேதன அசேதன விலஷணமான பர ப்ரஹ்மம் என்று அறுதி இடப்பட்டது
ஜகத் காரணத்வம் நன்கு திருடி கரிக்கப் படுகிறது
கம்பம் நட்டு ஆட்டிப் பார்ப்பது போலே
முதல் பாதத்தில் சாங்க்யர் தோஷங்கள் பரிஹரிக்கப் படுகின்றன

முன் அத்யாயத்தில் நிரீச்வர சாங்க்யர்களும் சேஸ்வர சாங்க்யர்களும் நிரசிக்கப் பட்டனர்
அதில் நிரீச்வர சாங்க்யன்-கபில ஸ்ம்ருதி விரோதத்தைக் காட்டி
ப்ரஹ்மம் ஜகத் காரணம் அன்று என்று வாதிப்பது ஓன்று உண்டு
அத்தை நிராகரிக்க இந்த அதிகரணம் –

சம்ருத்ய நவகாச தோஷ பிரசங்க இதி சேத்-
சேதன அசேதன விலஷணமான ப்ரஹ்மம் ஜகத் காரணம் என்று கொண்டால்
பிரதானம் காரணம் என்று சொல்கிற கபில ஸ்ம்ருதி அப்ரதானமாய் விடுமே என்னில்
ந-அப்படி சொல்லக் கூடாது
அந்ய ஸ்ம்ருத்ய நவகாச தோஷ பிரசங்காத்- ப்ரஹ்ம காரணத்வத்தை சொல்லுகிற
மற்ற ஸ்ம்ருதிகள் அப்ரமாணமாய் விடும் ஆதலால் -எனபது சூத்ரத்தின் பொருள்

பரசராதி மகரிஷிகள் ஸ்ம்ருதிகள் எல்லாம் அப்ரமாணமாய் விடுவது விட
கபிலர் ஒருவர் ஸ்ம்ருதி ஒன்றை அப்படி ஆக்குவதே யுக்தம் –

இங்கே பூர்வ பஷம் –
சதேவ சோமய இதமக்ர ஆஸீத் -ஸ்வ தந்திர பிரதான காரணத்வத்தில் தாத்பர்யமா
ப்ரஹ்ம காரணத்வத்தில் தாத்பர்யமா
கபில காண்டம் ஞான மார்கத்தில் தத்தவங்களை விசதீகரிக்க தோன்றது

மனு பரசாராதி உக்திகளுக்கு பிரதானம் -இவை பலிஷ்டம் ஆகையாலே –
ப்ருஹஸ்பதியையும் ஸ்ருதிகள் கொண்டாடி இருக்கையாலே
அவர் இயற்றிய லோகாயுதத்தை கொண்டு ஸ்ருதியின் பொருளை நிர்ணயிப்பார் உண்டோ-இல்லையே

——————————————————————————————–

இனி
க்ருத்ஸ் ந ப்ரசக்தி அதிகரணத்தின் பிரமேயம் -விளக்கப் படுகிறது
பூர்வ பஷம்-
ப்ரஹ்மமே ஜகத் காரணம் -ஜகத்தாக பரிணமித்தால்
நிரவயவம் சுருதி விரோதிக்குமே
ஆகையாலே ப்ரஹ்மம் ஜகத் காரணம் என்ன ஒண்ணாது –

மேல் சித்தாந்தம் –
ஸூத்திரம் – ஸ்ருதேஸ் து சப்த மூலத்வாத் –
து -சப்தம் பூர்வ பஷததை வ்யாவர்த்திக்கிறது –
ப்ரஹ்மம் நிரவவயம் என்றும்
கார்யப் பொருளாக பரிணமிக்கிறது-பஹூ பவனத்வம் – என்றும் இரண்டு சுருதி சித்தமான அர்த்தங்கள்
பிரமத்தின் அநிர்வசநீயமான சக்தி விசேஷம்
கண்ணில்லாதவன் காண்கிறான்
செவி இல்லாதான் கேட்கிறான்
என்றும் ஓதப்படுகிறது
இத்தால் லௌகிக நியாயம் கொண்டு ப்ரஹ்மத்தின் இடத்தில் சோத்யம் செய்வது கூடாது
ப்ரஹ்ம வ்யாப்தி பரிஷ்க்ரியா -அத்புத சக்தி -உண்டே-

அடுத்த அதிகரணம்
பிரயோஜனவத்த்வாதிகரணம்
பரம புருஷன் சர்வ சக்தி யுக்தன் ஆகையாலும்
சத்ய சங்கல்பன் ஆகையாலும்
அவன் சங்கல்ப மாத்ரத்திலே ஜகத்தை சிருஷ்டிக்கும் விஷயம் சம்பாவிதம் அன்று
அவன் ஜகத்தை சிருஷ்டிக்கும் போதே ஏதேனும் ஒரு பிரயோஜனம் இருந்தாக வேணும்
அவாப்த சமஸ்த காமனுக்கு சிருஷ்டியினால் பிரயோஜனம் உண்டாக விரகு இல்லை
நம் போன்றவர்களுக்கும் பிரயோஜனம் என்று சொல்லப் போகாது
ஆத்யாத்மிக துக்காதிகளுக்கே ஹேது
பகவானுக்கு பஷபாதித்வம் நிர்தயத்வம் தோஷங்களை சங்கிக்கப் பண்ணுவதையும் இருக்கும்
ஆகவே பகவான் சிருஷ்டி கர்த்தாவாக இருக்க முடியாது -எனபது பூர்வ பஷம்

இந்த பூர்வ பஷ ஸூத்த்ரம் -ந பிரயோஜனவத்வாத் –
இங்கே ஸ்ருஷ்டே-பதம் தருவித்துக் கொள்ள வேண்டும்

இந்தன் மேல் சித்தாந்த ஸூத்த்ரம் –லோகவத் து லீலா கைவல்யம்

இத்தால் அவாப்த சமஸ்த காமத்வத்துக்கு கொத்தை இல்லை
மன் பல் உயிர்களுமாகிப் பல பல மாய மயக்குகளால்
இன்புறும் இவ்விளையாட்டு யுடையவன் –நம் ஆழ்வார்

நாட்டைப் படை என்று அயன் முதலாத் தந்த நளிர் மா மலர் உந்தி
வீட்டைப் பண்ணி விளையாடும் விமலன் -ஆண்டாள்
விஷம சிருஷ்டி காண்பதாலே பகவானுக்கு பஷபாதத்வமும் நிர்தயத்வமும் சங்கிக்க நேர்கின்றதே என்னில்
அந்த சங்கை –
வைஷம்ய நைர்குண்யே ந சாபேஷ்வாத் ததா ஹி தர்சயதி
என்கிற அடுத்த ஸூத்த்ரத்தால் பரிஹரிக்கப் படுகிறது
கருமங்களுக்குத் தக்கபடி நீச்ச உச்ச சிருஷ்டிகள்

இதன் மேலும் தோன்றுகிற சங்கைக்கு
அடுத்த ஸூத்த்ரம் பரிஹாரம் உணர்த்துகின்றமை
கண்டு கொள்வது –

——————————————————————————————-

2-2-சர்வதா அனுபபத்தி அதிகரணம்
இதில் சர்வ சூன்யவாதிகளான பௌத்த ஏக தேசிகள் பஷம் நிரசிக்கப் படுகிறது
பர பிரமமே ஜகத் காரனத்வம் என்று நன்று நிலை நாட்டிய பின்
இதில் இத்தை அருளிச் செய்ய என்ன பிரசங்கம் எனில்
ஜகத் காரண வஸ்து பிரதானமா -பரம அணுவா -பர ப்ரஹ்மமா-எப்போது
பொருந்தும் என்னில்
ஜகத் உத்பத்தி என்று ஓன்று நிரூபிக்க முடியுமானால் அப்போது பொருந்தும்
ஜகத் உத்பத்தியே நிரூபிக்க முடியாததாய் இருக்க எது ஜகத் காரணம் என்கிற சர்ச்சை எதற்கு
உத்பத்தி பாவத்தில் இருந்து அங்கீ கரிக்கப் படுகிறதா
அபாவத்தில் இருந்து அங்கீ கரிக்கப் படுகிறதா

பாவத்தில் இருந்து எனபது சேராது
மண் பிண்டத்தில் இருந்து குடம் –மண் பிண்டம் உபமர்த்தித்துக் கொண்டு தானே உண்டாகின்றன –
காரண ஆகாரத்தின் விநாசமே தானே உபமர்த்தம் -அது தான் அபாவம்
ஆக பாவத்தில் இருந்து உத்பத்தி இல்லை
அபாவத்தில் இருந்து பாவ உத்பத்தி சம்பவிக்க மாட்டாது அன்றோ
ஆக உத்பத்தியே நிரூபிக்க முடியாததால்
உத்பத்திக்கு பிற்பட்டனவான விகாரங்கள் எதுவுமே கிடையாது எனபது சித்தம்
ஆக லோக விவகாரம் எல்லாம் பிரமை
ஆக சூன்யமே தான் தத்வம்

நிரசிக்கும் ஸூத்த்ரம் –சர்வத அநு பபத்தேச் ச -2-2-30-
பிரமேயங்களோ பிரமாணங்களோ எதுவும் உண்டாகிலுமாம் இல்லையாகிலுமாம்
பூர்வ பஷிக்கு அபிமதமான சூன்யத்வம் தேறாது ஆகையாலே
மாத்யமிக தர்சனம் அசமஞ்சசம் என்றபடி –
சர்வம் சூன்யம் என்று சொல்பவர்கள்
தங்களுக்கு அபிமதமான இவ்வர்த்தத்தை சாதித்துத் தருபடியான
பிரமாணம் உண்டு என்று இசையும் பஷத்தில்
பரமான சத் பாவத்தை இசைந்த போதே சர்வ சூன்ய வாதம் தொலைந்தது
பிரமாணம் இல்லை என்னும் பஷத்தில் -பிரமாணம் இல்லாமையினாலே
தங்களுக்கு அபிமதமான அர்த்தம் அசித்தம் என்று முடிந்தது

மேலும் -சர்வ சூன்ய -வாதத்தாலே நாஸ்தித்வம் தானே விவஷிதமாக வேணும்
ஒரு ரூபத்தை விட்டு மற்று ஒரு ரூபத்தை அடைவதே நாஸ்தித்வம்
ரூபாந்தரத்திலே அஸ்தித்வம் சொல்லப் பட்டதாக முடிகிறது
மண் உண்டை ஓன்று இருந்தது
அது நசித்த அளவில் ம்ருத் பிண்டோ நாஸ்தி -என்று சொல்லுகிறான்
இந்த விவகாரத்தில் பானை என்கிற அவஸ்தை தானே விஷயம் ஆகிறது –

அஸ்தி நாஸ்தித்வங்கள்
இப்போது மண் உண்டை இருந்தது இப்போது மண் உண்டை இல்லை
இங்கு இருக்கிறது இங்கு இல்லை
கால இடம் உட்படுத்தியே வ்யவஹாரம்
பிண்டத்வ அவஸ்தை மாறி கடத்தவ அவஸ்தை பிறந்தால்
நாஸ்தித்வ வ்யவஹாரம் பண்ணினாலும்
வேறு ஒரு ஆகாரத்திலே அஸ்தித்வம் தேறி இருக்கும்
ஆக ஒரு படியாலும் சூன்ய வாதம் சித்தியாது

ஆக –
சூத்ரத்தின் மேல் பொருள்
சர்வதா –
சர்வ பிரகாரத்தாலும்
அநு பபத்தே –
ஸ்வ அபிமதமான சர்வ சூன்ய வாதம் உப பன்னம் ஆகைமையினாலே -என்றபடி

ஸ்ரீ பாஷ்யகாரம் அருளிய பொருள் சமஞ்சசம்  ஆன பொருள்
இவர் –
உளன் எனில் உளன் அவன் உருவம் இவ்வுருவுகள்
உளன் அலன் எனில் அவன் அருவும் இவ்வருவுகள்
உளன் என இலன் என இவை குணம் உடைமையின்
உளன் இரு தகைமையினோடு ஒழிவிலன் பறந்தே -திருவாய் மொழி –1-1-9-
ஆறாயிரப்படியில் இதுக்கு ஸாதித்த பொருளைக் கொண்டு சூத்ரத்தின் பொருளை ஒருங்க விட்டு அருளிச் செய்கிறார்-

ஸூந்யவாதியான உன்னைக் கேட்ப்போம்-ஈஸ்வரனுடைய இல்லாமையை சாதிக்கிற நீ ஈஸ்வரன் உளன் என்றோ இலன் என்றோ ப்ரதிஞ்ஜை பண்ணுவது இவை இரண்டு பிரகாரத்தாலும் நீ நினைக்கிற இல்லாமை சம்பவியாது -எத்தாலே என்னில்-லோகத்தில் பாவ அபாவ சப்தங்களும் பாவ அபாவ ப்ரதீதிகளும் வித்யமாந வஸ்துவினுடைய அவஸ்தா விசேஷ கோசாரமாகக் காண்கையாலே-ஆதலால்
ஈஸ்வரன் உளன் என்னில் அஸ்தித்வ தர்ம விசிஷ்டனாய் இருக்கும் என்று சொல்லிற்றாய் வரும் –
ஈஸ்வரன் உளன் அலன் என்னில் நாஸ்தித்வ தர்ம விசிஷ்டனாய் இருக்கும் என்று சொல்லிற்றாய் வரும் –

இப்படி ஈஸ்வர வ்யதிரிக்த பதார்த்தங்களையும் உளவென்னில் இவையும் அஸ்தித்வ தர்ம விசிஷ்டங்களாய்க் கொண்டு உளவென்று சொல்லிற்றாய் வரும்
தத் வ்யதிரிக்த பதார்த்தங்களை இல்லை என்னிலும் அவை நாஸ்தித்வ தர்ம விசிஷ்டங்கள் என்று சொல்லிற்றாய் வரும்
அந்த அஸ்தித்வ நாஸ்தித்வ ரூப பதார்த்தங்களும் அவனுக்கு ரூபமாய் இருக்கும் -கீழ்ச் சொன்ன பிரமாணங்களாலே –

இப்படி அஸ்தித்வ நாஸ்தித்வங்கள் ஆகிற குணங்களை யுடையவன் என்று சொல்லுகையாலே அஸ்தி என்னிலும் உளன் -நாஸ்தி என்னிலும் உளன்
உளனாம் இடத்து சர்வாந்தராத்மாவாய்க் கொண்டு உளன் என்கிறார் -இப்படி ஸூந்ய வாதியை நிரசித்தது –

இரண்டாம் அத்யாயம் செய்தது என் என்னில்
முதல் அத்யாயத்தினால் நிரூபிக்கப் பட்ட அர்த்தம்
சர்வாத்மனா அசைக்க முடியாதது என்று
பிரதி பஷ பிரதி ஷேப பூர்வகமாக சாதிதததுடன்

ஸ்ரீ பாஞ்ச ராத்ரம் என்கிற பகவத் பரணீத சாஸ்திர விசேஷத்தினாலே தேறிய பொருள் என்றும் நிரூபித்து
சகல சேதன அசேதன பொருள்கள் பரம புருஷ கார்ய பூதங்களே என்பதை
நன்கு சோதிக்கும் முகத்தாலே
கார்ய சாமான்யமும் பர ப்ரஹ்ம கார்யமே என்பதும் ஸ்தாபிக்கப் பட்டது –

ஆக –
இரண்டு அத்யாயங்களால் –
புருஷார்த்த ஸ்வ ரூபம் நிச்சயிக்கப் பட்டதாக தேறிற்று

இப்படி புருஷார்த்த ஸ்வரூபம் நிச்சயிக்கப் பட்டாலும்
அநாதி வாசனா பலத்தாலே
சூத்திர புருஷார்த்தங்களையே நச்சிக் கிடக்கும் சம்சாரிகளுக்கு
பரம புருஷ பிராப்தியில் பதற்றம் உண்டாகாமைக்கு காரணம்
தாங்கள் விரும்பிய புருஷார்த்தங்கள் அல்பம் அஸ்தரம்
என்பதை ஆராய்ந்து உணராமையே என்று கருதிய சாஸ்திர காரர்

அந்த சம்சாரிகளுக்கு ‘இதர விஷயங்களில் வைராக்யத்தையும்
பரம புருஷார்த்தத்தில் மிக்க ருசியையும் உண்டாக்குவதற்காக
கர்ம பலன்கள் எல்லாம் ஷயிஷ்ணுக்கள் என்றும்
பரம புருஷ உபாசன பலமான அப வர்க்கம் ஒன்றே நித்ய புருஷார்த்தம் என்றும் -தெரிவித்து

இவ் வழியாலே –
பரம புருஷ பிராப்தியில் த்வர அதிசயத்தை உண்டாக்கவே
பின்னிரண்டு அத்யாயங்களை அவதரிப்பிகின்றார்-

—————————-—————————————————————————————————————————-—————————

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ போதாயனர் -வ்ருத்தி காரர் -ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பாதராயணர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ பகவாந்‌ பதஞ்ஜலி மஹரிஷி அருளிச் செய்த யோக ஸூத்திரம்‌ -4-கைவல்ய பாதம் —

November 17, 2023

முதல் மூன்று பாதங்களால் ஸமாதி, ஸமாதியின் சாதனங்கள், ஸமாதியின் விபூதி ஆகியன சொல்லப்பட்டன. இனி ஸமாதியால் உண்டாகும் கைவல்ய நிலை குறித்து சொல்லப்படும்.

 जन्मौषधिमन्त्रतपःसमाधिजाः सिद्धयः ।।1।।
ஜந்மௌஷதி⁴மந்த்ரதப​:ஸமாதி⁴ஜா​: ஸித்³த⁴ய​: || 1||

ஜந்ம = பிறவியாலும்; ஔஷதி⁴ = மூலிகைகளாலும்; மந்த்ர = மந்திரங்களாலும்; தப​: = தபஸாலும்; ஸமாதி⁴ = ஸமாதியாலும்; ஜா​: உண்டானவை; ஸித்³த⁴ய = சித்திகள்.

பிறவியிலேயே சிலருக்கு சித்திகள் இருக்கலாம்!
சில மூலிகைகளை உட்கொள்வதாலும், மருந்து தயார் செய்து உட்கொள்வதாலும் சில சித்திகள் அடையப்படும். இதனால் மூப்பு, நரை இல்லாமல் சிலர் இருப்பர்.
காற்றில் பறத்தல் போன்ற சில சித்திகள் மந்திர ஜபங்களால் அடையப்படுகின்றன.
விஸ்வாமித்திரருக்கு தபசால் சித்திகள் உண்டானது. நந்திகேஸ்வரர் மனுஷ உடலில் இருந்து கொண்டே தபஸால் ஈஶ்வர அனுக்ரஹம் ஏற்பட்டு மனித சரீரத்தை தேவ சரீரமாக மாற்றிக்கொண்டார். யோகிகள் ஸம்யமம் செய்து பெறும் சித்திகள் ஸமாதி சித்தி எனப்படும்.

ஜாத்யந்தரபரிணாம​: ப்ரக்ரு«த்யாபூராத|| 2||

ஜாத்யந்தர = (மனித சரீரத்துக்கு) வேறு விதமாக மாறுதல் (தேவர் முதலான சரீரத்துக்கு) ; பரிணாம​: ப்ரக்ரு«த்யா பூராத = ப்ரக்ருதியின் (அனு)ப்ரவேசத்தால் உண்டாகிறது.

பிரதானம் முதல் ப்ருத்வீ முதலான பஞ்ச பூதங்கள் வரை உள்ள தத்துவங்களை ப்ரக்ருதி என்ற பதத்தால் கிரஹித்துக் (எடுத்துக்) கொள்ள வேண்டும்.

இந்த தத்துவங்கள்தானே மானுட சரீரத்துக்கு காரணம்? தேவ சரீரத்துக்கும் அவையே காரணம். அவை எங்குமிருக்கின்றன. ஆகவே ப்ரக்ருதியின் தேவையான பகுதிகள் மனித உடலில் புகுமானால் அது மறைந்து தேவ சரீரம் உண்டாகக்கூடும். அதர்மம் முதலிய தடைகளின் நீக்கம், யோகியின் ஸங்கல்பம், யோகத்தால் உண்டான தர்மம் இவை அதற்கு நிமித்த காரணமாகும். இவை சாதாரணமாக உண்டாகாது ஆகையால் இவற்றை நாம் காண்பதில்லை.

இப்படி ப்ரக்ருதி பிரவேசம் செய்வது தர்மம் முதலியவற்றை ஒட்டியா இல்லையா? இல்லை எனில் ஏன் எங்கும் எப்போதும் அப்படி நடப்பதில்லை? அப்படி இருப்பின் அது தர்மம் முதலான புருஷார்த்தங்களை ஒட்டி என்றாகி தர்மம் முதலானவை ப்ரக்ருதியை கட்டுப்படுத்தும் என்றாகிவிடுமே?

நிமித்தமப்ரயோஜகம்° ப்ரக்ரு«திநாம்° வரணபே⁴த³ஸ்து தத​: க்ஷேத்ரிகவத் || 3||

நிமித்தம் = தர்மம் – அதர்மம்; ப்ரக்ரு«திநாம்° = ப்ரக்ருதியின் ப்ரவ்ருத்திக்கு காரணமாக; அப்ரயோஜகம்° =தூண்டுவனவாக ஆவதில்லை; து = ஆனால்; வரணபே⁴த³ = ப்ரதி பந்தக நிவ்ருத்தி (தடை நீங்குதல்); தத​: = அந்த தர்மத்தினால்; க்ஷேத்ரிகவத் = விவசாயி போல (உண்டாகிறது).

விவசாயி ஒரு வயலில் நீரை நிரப்பிவிட்டு பின் மற்றொரு வயலுக்கு நீர் பாய்ச்ச அவற்றின் இடையில் உள்ள வரப்பை வெட்டிவிடுவான். வரப்பு என்ற தடை நீங்கியதும் நீரும் தானாக மற்ற வயலுக்கு பாயும். அது போல தர்மங்களால் மற்றொரு சரீரத்துக்கு மாற இருந்த பிரதிபந்தகம் (தடை) நீக்கப்படலாம். அதே போல அதர்மத்தாலும் அது நீக்கப்படலாம். (நகுஷன் தேவ சரீரம் இழந்து மலைப்பாம்பாக மாறியது)

நேரடியாக வளர்ச்சிக்கு காரணமாகாவிட்டாலும் வளர்ச்சிக்கான தடைகளை தர்மாதர்மங்கள் நீக்கக்கூடும்.

நிர்மாணசித்தாந்யஸ்மிதாமாத்ராத் || 4||

நிர்மாண = (யோகி சங்கல்பிக்கிறான்; அதை ப்ரக்ருதி தன் அஹங்கார ரூபத்தில் இருந்து அனுசரிக்கிறது. உறுப்புகளில் அது ப்ரவேசிப்பதால்) நிர்மாணிக்கப்பட்ட ; சித்தாநி = மனதுகள்; அஸ்மிதா மாத்ராத் = அஹங்காரத்தில் இருந்து. (உண்டாகின்றன.)

ஒரே நேரத்தில் பல விஷயங்களை அனுபவிக்க யோகி பல சரீரங்களை ப்ரக்ருதியின் மீதுள்ள பலத்தால் எடுத்துக்கொண்டால் பல சித்தங்கள் இருக்குமா? ஒன்றுதான் இருக்குமா? யோகியின் சங்கல்பத்தால் அஹங்காரத்தில் இருந்து உண்டான மனதுகள் பலவாகும் என்று இந்த சூத்திரம் சொல்கிறது.

அனேக சரீரங்கள் இருந்தால் அவற்றின் அபிப்பிராயம் ஒன்றாயிருக்க முடியாது; ஒரு சரீரத்தில் அனுபவித்ததை இன்னொன்றில் உள்ள மனது நினைக்க முடியாது; ஆகவே மனசை ஒன்றாகவே சொல்லவேண்டும் என ஆட்சேபித்தால் …

ப்ரவ்ரு«த்திபே⁴தே³ ப்ரயோஜகம்° சித்தமேகமநேகஷாம் || 5||

ப்ரவ்ரு«த்தி பே⁴தே³ = ப்ரவ்ருத்தியின் பேதங்கள்; ப்ரயோஜகம்° சித்தம் ஏகம் = தூண்டுகின்ற சித்தம் ஒன்றே; அநேகஷாம் = (யோகியால் உண்டுபண்ணப்பட்ட) அனேக சித்தங்களுக்கு;

ஒரு அரசன் பல அதிகாரிகளை நியமித்து பல வேலைகளை நடக்கச்செய்யும் போதே அனைவரும் ஒருவருக்கொருவர் விரோதமில்லாமல் செயல்பட மேற்பார்வை இட இன்னொரு அதிகாரியையும் நியமிக்கிறான். அது போல யோகி பல சரீரங்களை படைத்து அவற்றுக்கு அதிகாரி போல மனங்களையும் படைத்து எல்லாவற்றையும் அந்தந்த வேலையில் தூண்டிவிட இன்னொரு மனதையும் படைக்கிறான். இந்த இன்னொரு மனதின் தூண்டுதலாலேயே மற்ற மனதுகள் நடப்பதால் (ப்ரவிருத்திப்பதால்) ஒன்றுக்கொன்று விரோதம் சம்பவிக்காது.

தத்ர த்⁴யாநஜமநாஶயம் || 6||

தத்ர = அங்கே (சித்தி பெற்ற சித்தங்களில்); த்⁴யாந அஜம் = த்யானத்தால் உண்டான சித்தம்; அநாஶயம் = கர்ம க்லேச வாசனைகள் இல்லாததாகும்.

இதுவே கைவைல்லியத்தை அடைய தகுதியானது.
முன்னே சித்திகள் உண்டாகும் வகைகளை பார்த்தோம் இல்லையா? அவற்றில் த்யான சமாதிகளால் சித்திகளை அடைவது ஐந்தில் ஒன்றாக பார்த்தோம். ஆனால் அதுவே கைவைல்லியத்தை அடைய தகுதி உள்ளது என்கிறார்.

கர்மாஶுக்லாக்ரு«ஷ்ணம்° யோகி³நஸ்த்ரிவித⁴மிதரேஷாம் || 7||

கர்ம = கர்மாவானது; அஶுக்லா க்ரு«ஷ்ணம்° = வெண்மையாகவும் கருப்பாகவும் இல்லாமல் (ஆகிறது) யோகி³ந: யோகிகளுடையன; த்ரிவித⁴ம் = வெண்மை, கருமை, இரண்டும் கலந்தது என மூவிதமாக; இதரேஷாம் = மற்றவர்களுடையன.

வெண்மை என்பது புண்ணிய கர்மாக்கள்; கருப்பு என்பது பாப கர்மாக்கள்.
ஆனால் நாம் செய்யும் கர்மாக்கள் பெரும்பாலும் இரண்டும் கலந்தே இருக்கும். இவை வெண்மை, கருமை, இரண்டும் கலந்தது எனலாம். யாகம் செய்தால் அவற்றில் நெல், அரிசி குத்தி எடுக்கும்போது கூட சில சிறு உயிரினங்களின் ஹிம்ஸை ஏற்படுகிறது. தக்ஷிணை, தானம் என்று புண்ணிய கர்மாக்களும் அடங்குகின்றன. ஆகவே இவை பாப புண்ணியம் கலந்ததாகவே இருக்கும்.
யோகி வெளியில் உள்ள வஸ்துக்களை விலக்கிவிட்டதால் அந்த கர்மாக்களை செய்வதில்லை. அவனால் செய்யப்படும் யோக அனுஷ்டானத்தின் பலனோ ஈஶ்வர அர்ப்பணத்தால் அவனுக்கு மோக்ஷம் ஒன்றையே பலனாக கொண்டதாகின்றது. அதனால் அவனது செய்கைகள் அஶுக்லா க்ருஷ்ணம். அதாவது அதில் புண்ணியமோ பாபமோ இல்லை. ஆகவே இதுவே மோக்ஷத்துக்கு யோக்யதை உள்ளதாகிறது.

ததஸ்தத்³விபாகநுகு³ணாநாமேவாபி⁴வ்யக்திர்வாஸநாநாம் || 8||

தத: அவற்றிலிருந்து (முன் கூறிய மூவித கர்மாக்களால்) தத்³விபாக அநு கு³ணாநாம் = அந்தந்த கர்ம பலனான ஜாதி, ஆயுள், போகம் இவற்றுக்கு அனு குணமான; ஏவ = நிச்சயமாக; அபி⁴வ்யக்தி =வெளிப்படுதல்; வாஸநாநாம் = ஸம்ஸ்காரங்களுக்கு;

ஒரு கர்மா பலன் தரும்போது தேவர், மனிதர் முதலான பிறவி எது கிடைக்கும்; அதில் என்ன ஆயுள் கிடைக்கும், அனுபவிக்க வேண்டிய சுக துக்கங்கள் என்ன என்று மூன்று வித பலன்களை நிர்ணயித்து விடுகிறது. ஒரு ஜீவன் பல வித பிறவிகளை அடைகிறது. அந்தந்த பிறவிக்கு தகுந்தபடியே வாசனைகளும் செயல்படும், அவற்றின் வெளிப்பாடும் இருக்கும். பூனை பிறவியில் எலியை பிடித்தலே வாசனையாக வெளிப்படும். மனித ஜன்மம் எடுத்தால் தேவ போக வாசனைக்கு வெளிப்பாடு உண்டாகாது.
இந்த ஸம்ஸ்காரம் – வாசனை இதெல்லாம் என்ன?

ஜாதி தே³ஶ கால வ்யவஹிதாநாமப்யாநந்த ஸ்ம்ரு«திஸம்°ஸ்காரயோரேகரூபத்வாத் || 9||

ஜாதி தே³ஶ கால வ்யவஹிதாநாம் அபி = ஜாதி, தேசம், காலம் ஆகியவற்றால் விலகி இருந்தாலும்; ஆநந்தர்ய = தடை இல்லாதது போல வேலை செய்யும் சக்தி; ஸ்ம்ரு«தி = நினைவிற்கும்; ஸம்°ஸ்காரயோ = நினைவுக்கு காரணமான ஸம்ஸ்காரங்களுக்கும்; ஏகரூபத்வாத் = ஒரே ரூபத்தை முடையதாக இருப்பது; (இப்படியாக அங்கீகரிக்கப்படுகிறது)

சுகமோ துக்கமோ ஒரு விஷயத்தை அனுபவிப்பதால் சித்தத்தில் ஏற்படும் தர்மமோ, அல்லது அனுபவத்தின் ஸூக்ஷ்ம நிலையோ வாசனை எனப்படும். ஒரு ஜீவன் பல பிறவிகளை அடைகிறது. முன்னர் ஒரு கல்ப காலம் முன்தான் மனித பிறவி இருந்தது என்றாலும் கூட இப்போது மனிதப்பிறவி வாய்க்கையில் போன மனித பிறவியில் ஏற்பட்ட வாசனைகளே இப்போது வெளிப்படும். வெகு காலமாகிவிட்டதால் அது மறந்துவிடும் என்று இல்லை. முன் பிறவியில் தேவனாக இருந்து இருந்தால் கூட இப்போது அந்த வாசனைகள் வெளிப்படாது. சமீபத்தில் இருந்த பிறவி என்பதால் அது இப்போது வெளிப்படாது. சின்னஞ்சிறு குழந்தை (பசித்தால்) எப்படி அம்மாவின் மார்பை நாடுகிறது? முன் மனித பிறவி வாசனையே! இவ்விதமே மற்ற ஸம்ஸ்காரங்கள்.

தாஸாமநாதி³த்வமாஶிஷோ நித்யத்வாத் || 10||

தாஸாம் = அவற்றுக்கு (முந்தைய ஜன்ம வாசனைகளுக்கு) ; அநாதி³த்வம் =ஆதி இல்லாமல் இருப்பது என்பது; ஆஶிஷோ = எப்பொழுதும் உயிருடன் இருக்க வேண்டும்; மரணத்தை அடையக்கூடாது என்ற ப்ரார்த்தனை; நித்யத்வாத் = எல்லா ப்ராணிகளுக்கும் இருப்பதால்; (அங்கீகரிக்கத்தக்கது)

எல்லா ப்ராணிகளும் உயிருடனேயே இருக்க விரும்புகின்றன. மரணத்தை யாரும் வரவேற்பதில்லை. சிறு குழந்தையும் நழுவும் நிலை ஏற்பட்டால் கைக்கு கிடத்ததை கெட்டியாக பிடித்துக்கொள்கிறது. இந்த பயம் முன் பிறவி இல்லாமல் ஏற்படுவதல்ல. அந்த முன் பிறவியில் இருந்திருக்க வேண்டிய மரண பயம் அதற்கு முன் ஒரு பிறவி இருந்திருக்க வேண்டுமென காட்டுகிறது. இப்படியே முன் ஜன்மம், அதற்கு முன் ஜன்மம் என்று போவதால் வாசனைகள் ஆதி இல்லாதவை -அநாதி- என்று ஏற்படுகிறது.

ஹேதுப²லாஶ்ரயாலம்ப³நை​: ஸம்°க்³ரு«ஹீதத்வாதே³ஷாமபா⁴வே தத³பா⁴வ​: || 11||

ஹேது = (வாசனைக்கு) ஏதுவானவை [காரணமானவை] (அவித்யா, அஸ்மிதா முதலான காரணங்கள்) ப²ல =பலனான (ஜாதி, ஆயுள், போகம் ஆகியன); ஆஶ்ரய = மனதாகிய பற்றுதலாலும் (ஆஶ்ரயத்தாலும்); ஆலம்ப³நை​: = (நல்ல சப்தம் முதலான) சுகமான விஷய பற்றுதல்களாலும் (ஆஶ்ரயங்களாலும்); ஸம்°க்³ரு«ஹீதத்வாத் = இவற்றுடன் சேர்ந்தே இருப்பதால்; ஏஷாம் = இவற்றின் (ஹேதுக்களின்) அபா⁴வே = இல்லாமை ஏற்பட்டால்; தத³பா⁴வ​ = வாசனையின் இல்லாமையும் ஏற்படுகிறது.

வாசனைக்கு எது காரணமோ அதை நீக்கினால் வாசனையும் இல்லாமல் போகும். அவித்தையே வாசனைக்கு முக்கிய காரணம். இந்த அவித்தை முதலான ஹேதுக்கள் பற்றுதலை முக்கியமாக கொண்டவை. ஆகவே மனது, சுக விஷயங்கள் ஆகியவற்றில் பற்றை நீக்க ஹேதுக்களும் நீங்கும்.

அதீதாநாக³தம்° ஸ்வரூபதோ’ஸ்த்யத்⁴வபே⁴தா³த்³த⁴ர்மாணாம் || 12||

அதீத =இறந்த கால; அநாக³தம்° = வரப்போகின்ற; ஸ்வரூபத: = (சக்தி) ரூபமாக; அஸ்தி = இருக்கிறது; அத்⁴வ பே⁴தா³த்³ = (முக்காலத்திலும்) அவஸ்தைகள் ஒவ்வொரு வஸ்துவிலும் தனித்தனியே அனுபவிக்கப்படுவதால்; த⁴ர்மாணாம்= கார்யமாகிய தர்மங்களுக்கு;

இல்லாதது உண்டாவதில்லை; இருப்பது அழிவதில்லை என்று கீதை வாக்கியப்படி (நாஸதோ வித்3யதே பா4வ: நாபா4வோ வித்3யதேஸத: ) இருக்கும் போது எப்படி வாசனைகள் அழியக்கூடும்?
சத்தான வஸ்துக்களுக்கு இல்லாமை என்பது சம்பவிக்க முடியது என்பது சரியே.
ஒரு காரியத்துக்கு காலத்தை ஒட்டி நிலைகள் 3 இருக்கிறது. அது வெளிப்பட்டு மறையும். அதற்கு இறந்த காலம், நிகழ் காலம், எதிர்காலம். இந்த 3 காலங்களில் ஏதோ ஒன்றில் எல்லாமே இருந்து தீர வேண்டும்.
“வேதா3ஹம் ஸமதீதாநி வர்த்தனமானாநி ச அர்ஜுன ப4விஷ்யாணி ச பூதாநி” – மூன்று அவஸ்தைகளிலும் வஸ்துக்களை நான் சாக்ஷாத்காரம் செய்கிறேன் என்று ஸ்ரீக்ருஷ்ணன் சொன்னபடி…

காரியம் நடப்பில் இருக்கும்போது நமக்கு தெரிகிறது. உண்டாகும் முன்னும் நடந்த பின்னும் அது சக்தி ரூபமாக இருக்க வேண்டும். அப்போதுதானே அது சாக்ஷாத்கரிக்கப்பட முடியும்? சக்தி வடிவமாக காரணத்தில் ஒடுங்கி இருக்கும் இதைத்தான் பரிணாம-த்ரய ஸம்யமாத். .. (விபூதி பாதம், 16) என்று யோகிகள் சாக்ஷாத்காரம் செய்கின்றனர்.

வாசனைகள் ஸத்காரிய வஸ்துக்கள்; அவை முற்றும் நாசமாகா. இருந்தாலும் அவை நிகழ்காலத்தில்தானே நமக்கு வெளிப்படுத்திக் கொள்ளுகின்றன? அப்படி வெளிப்படுத்திக்கொண்டு கணக்கில்லா பரிமாணங்களை அடைகின்றன. இதுவே பந்தம் அல்லது சம்சாரம் எனப்படும்.
தத்துவ க்ஞானத்தால் “சரி, நடந்தது நடந்துவிட்டது, விடு” என்று அவற்றை இறந்த காலத்துக்கு தள்ளிவிட்டால் பந்தம் போய் விடுவதால் அவை நம்மை பாதிக்கமாட்டா. விவேகக்யாதி அடைந்த சித்தமுள்ளவனுக்கு இந்த வாசனைகள் மீண்டும் வெளிப்படா.
மோக்ஷ நிலையில் இருப்பவனுக்கு வாசனைகள் சக்தி ரூபமாகவே இருந்துவிடும்; பந்தகம் ஆவதில்லை.

முக்காலங்களிலும் எல்லா வஸ்துக்களும் ஸ்வரூபத்தால் இருக்குமெனில் ‘இறந்த’ மற்றும்  ‘வரும்’ காலங்களில் அவற்றின் ஸ்வரூபம் என்ன?

தே வ்யக்தஸூக்ஷ்மா கு³ணாத்மாந​: || 13||

வ்யக்த = நிகழ் காலத்திலும்; ஸூக்ஷ்மா = சென்ற காலம், எதிர்காலம் (இவற்றின் சம்பந்தத்தை அடைந்தும் இருக்கிற); தே = அவை (மஹத் தத்வம் முதல் விசேஷம் உள்ள குடம் வரை எல்லா கார்யங்களும்); கு³ணாத்மாந​: = முக்குணங்களின் சொரூபமாக இருக்கின்றன.

எல்லாப்பொருட்களும் சுக, துக்க, மோஹம் ஆகியவற்றை பொருந்தியதாக உள்ளன. ஆகவே இவை சுக துக்க மோஹமான முக்குணங்களிலிருந்தே வருகின்றன. குடத்தை மண்ணாக பார்ப்பது போல சுக துக்க மோஹங்களை முக்குண வடிவமாகவே பார்க்கலாம்.

குணங்கள் நித்தியமானவை; ஆனாலும் அவற்றின் மாறுதல் அடைந்த வடிவங்களான எல்லா காரிய வஸ்துக்களும் கணத்துக்கு கணம் நாசமடைகின்றன. புருஷ தத்துவமோ பிரக்ருதியான ஸத்வம் ஆகிய குணங்களில் இருந்து வேறுபட்டது. அதிலிருந்து வந்த மஹத் போன்றவற்றில் இருந்தும் வேறுபட்டது. கூடஸ்தன் எனப்படுகிறது.

எல்லா காரியங்களுக்கும் முக்குணங்களே காரணமானால் எப்படி ஒவ்வொரு காரியங்களுக்கும் வேற்றுமை இருக்கிறது?

பரிணாமைகத்வாத்³வஸ்துதத்வம் || 14||

பரிணாம = பரிணாமங்களில்; ஏகத்வாத்³ = ஒருமை; வஸ்துதத்வம் = மஹத் முதலான தத்துவங்களில்;
ப்ரக்ருதியில் க்லேச (மனச்சலன) வாசனைகள் அநாதியாகவும் வெவ்வேறாகவும் இருப்பதால் அவற்றை ஒட்டி காரியம் வேறுபடுகிறது.
முக்குணங்கள் இருப்பினும் அவற்றில் ஒன்று பிரதானமாகவும் மற்ற இரண்டும் அங்கமாகவும் இருக்கும். ஸத்வ குணம் ப்ரதானமான போது மஹத் என்ற பரிணாமம். ரஜஸ் ப்ரதானமானபோது அஹங்காரம் என்ற பரிணாமம். தமஸ் ப்ரதானமானபோது பஞ்ச தன் மாத்ரை என்ற பரிணாமம்.

இதே போல அஹங்காரத்தில் இருந்து:
சத்வ ப்ரதானமான அஹங்காரத்தில் இருந்து ஞானேந்திரியங்கள்.
ரஜஸ் ப்ரதானமான அஹங்காரத்தில் இருந்து கர்மேந்திரியங்கள்.
ஸத்வம் ரஜஸ் சமமாக உள்ள அஹங்காரத்தில் இருந்து மனஸ் ஆகியன உண்டாகின்றன.
தன்மாத்திரை என்பது 5 வித தத்துவங்கள்.
1.சப்தம். 2.ஸ்பர்சம். 3.ரூபம். 4.ரஸம். 5.கந்தம்.
சப்தம் ப்ரதானமாகவும் மற்ற தன் மாத்திரைகள் அங்கமாகவும் இருக்கும்போது ஆகாசம் என்ற பரிணாமம் உண்டாகிறது.
இதே போல ஸ்பர்சம் – வாயு; ரூபம் – அக்னி; ரஸம் – ஜலம்; கந்தம் -ப்ருத்வீ; என ஊகித்தறியவும்.
இப்படி எது ப்ரதானமாக இருக்கிறது என்பதைப் பொறுத்து தனித்துவம் உண்டாகிறது.

வஸ்துஸாம்யே சித்தபே⁴தா³த்தயோர்விவிக்த​: பந்தா²​: || 15||

வஸ்து ஸாம்யே அபி = அறியப்படும் வஸ்து ஒன்றாக இருந்தாலும்; சித்த பே⁴தா³த் = சித்தம் என்பது வித்தியாசப்படுவதால்; தயோர் = அவற்றின்; விவிக்த​: = வேறுவேறான; பந்தா²​: = வழிகள் (ஆக இருக்கின்றன)

பௌத்தர்களின் வாதம் என்னவெனில் ஞானத்தை தவிர்த்து ஏதுமே இல்லை. உலகில் ஒவ்வொரு கணமும் உண்டாகி அழியும் பொருட்களே இருக்கின்றன. இவற்றை அறியும் அறிவுக்கும் பொருட்களுக்கும் வேறுபாடு இல்லை. கணத்தில் தோன்றி மறையும் வஸ்துக்களே இருப்பதால் அனேக விசித்திரமானவையாக அவை தோன்றுகின்றன. ஆக ஞானத்தைத்தவிர ஏதுமே இல்லை. ஆக காரணங்களின் உண்மையான சொரூபம் முக்குணங்களே என்பது சரியில்லை.

இதற்கு பதஞ்சலி சொல்லும்பதில்:

அறியப்படும் வஸ்து ஒன்றாக இருந்தாலும் அறிகின்ற மனிதர்களில் வேற்றுமை இருக்கிறது. அதனால் வெவ்வேறான விளைவுகள் உண்டாகின்றன.
ஒரு பெண் இருக்கிறாள். அவளைப்பற்றி அவளது கணவனுக்கு ஏற்படுவது ஸுக ஞானம். அவளது குழந்தைக்கு ஏற்படுவது பாசம். அவளது சக்களத்திமார்களுக்கு ஏற்படுவது துக்கம். அவளிடம் ஆசை கொண்ட ஒருவனுக்கு உண்டாவது மோஹம். சம்பந்தமில்லாத மூன்றாம் மனிதன் ஒருவனுக்கு ஏற்படுவது உதாசீனம். இப்படி அறியப்பட்டது ஒன்றாயிருக்க உண்டாகும் அறிவின் தன்மை வெவ்வேறாக இருக்கலாம்.
ஆகவே ஞானத்தால் அறியப்பட்டதும் ஞானமும் ஒன்று என்பது பொருத்தமில்லை. அறிவோர் இடத்து முக்குணங்களில் எது தலை தூக்குகிறது என்பதைப்பொறுத்து ஞானம் அமையும்.

ந சைகசித்ததந்த்ரம்° வஸ்து தத³ப்ரமாணகம்° ததா³ கிம்° ஸ்யாத்| 16||

ந ச = ஆகாது; ஏக = ஒரு; சித்த தந்த்ரம் = சித்தத்தின் தந்திரம் (ஒருவனது ஞானத்தால் உண்டுபண்ணதாக); வஸ்து = வெளியில் உள்ள குடம் போன்ற வஸ்து; தத³ = பின்னால் (வஸ்துவை உண்டு பண்ணிய சித்தம் வேறு விஷயத்தில் நாட்டம் கொண்டால் அறியப்பட்ட வஸ்து); அப்ரமாணகம்° = ப்ரமாணம் இல்லை என்பதால்; ததா³ கிம்° ஸ்யாத் = இல்லாமல் போகுமா என்ன?

திருஷ்டி ஸ்ருஷ்டிவாதிகள் சொல்வது என்னவென்றால் விக்ஞானத்தை விட பொருள் வேறாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் அது ஜடம். ஞானத்தால்தான் அது தோற்றத்தை அடைய வேண்டும். மனசு என்று ஒன்று அறிவதால்தான் ஒரு பொருள் இருக்கிறது. அறிய ஒன்றும் இல்லையானால் பொருள் இல்லை. ஆகவே அறியப்படும் வஸ்துக்களும் ஞானம் இருக்கும் போது மட்டுமே இருக்கின்றன. மற்ற நேரங்களில் இருப்பதாக சொல்ல ஆதாரம் ஏதுமில்லை. எப்படி சுக துக்கங்கள் இருக்கும் போது அவை அனுபவிக்கக்கூடியவையாக இருக்கிறதோ; நாமும் அதனால் அவற்றை ஒப்புக்கொள்ளுகிறோமோ அதே போல பொருட்களையும் அனுபவத்தில் இருக்கும்போது மட்டுமே ஒப்புக்கொள்ள வேன்டும்.

இதை இங்கு பதஞ்சலி ஆக்ஷேபிக்கிறார்.

ஒரு குடத்தை பார்க்கிறோம். அதனால் அதன் இருப்பு ஏற்படுகிறது எனில் அது ஒருவர் பார்த்ததாலா, பலர் பார்த்ததாலா? ஒருவர் பார்ப்பதை நிறுத்திவிட்டால் அது இல்லாமல் போகுமா? ஒருவர் பார்த்து குடம் உண்டானால் மற்றவர் பார்க்க பார்க்க காரணம் (பொருள் உண்டாவதன் காரணம்) மாறிக்கொண்டே இருப்பதால் குடம் அழிந்து அழிந்து தோன்ற வேண்டுமே? அப்படியா நடக்கிறது? இல்லை அது ஒருவனுடைய சித்த ஆதீனம் (சித்தத்தின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது) என்றால் அவன் அதை பார்ப்பதை நிறுத்த மற்றவரும் பார்க்க முடியாமல் போக வேண்டும். அப்படியும் அனுபவத்தில் இல்லை.
இதனால் வெளி வஸ்துக்கள் ஒருவரது ஆதீனத்தில் இல்லை.

ந தத்ஸ்வாபா⁴ஸம்° த்³ரு«ஶ்யத்வாத் || 19||

ந = இல்லை; தத் = அதன்; ஸ்வாபா⁴ஸம்° = சுயமாக ப்ரகாசமாக; த்³ரு«ஶ்யத்வாத் = (நீலம் சிவப்பு போன்ற ரூபங்கள் கோபத்துடன் இருக்கிறேன், சுகமாக இருக்கிறேன் போன்ற) விருத்தி ஞானத்துக்கு விஷயமாக இருப்பதால்;

சித்த விருத்திக்கு சுயம் ப்ரகாசமாக இருந்தல் இல்லை. (அதனால் சித்த விருத்தியால் புருஷனை காண இயலாது.)

ஏகஸமயே சோப⁴யாநவதா⁴ரணம் || 20||

ஏக ஸமயே = ஒரே நேரத்தில்; ச உப⁴யாந் அவதா⁴ரணம் = இரண்டு வஸ்துக்களை க்ரஹித்தல் என்பது ஸம்பவிக்காது.
சிவப்பு பச்சை என சித்த விருத்தி விஷயங்களை அறியும். ஆனால் அது தன்னையே அறியாது. சித்த விருத்திக்கு சுய ப்ரகாசம் இல்லை. சித்தம் மற்ற விஷயங்களை அறிந்தாலும் அதை அறிய வேறு ஒன்று தேவைப்படுகிறது.
இந்த ‘வேறு ஒன்று’ இன்னொரு சித்த விருத்தி இல்லை. ஏனெனில்…

சித்தாந்தரத்³ரு«ஶ்யத்வே பு³த்³தே⁴ரதிப்ரஸங்க³​: ஸ்ம்ரு«திஸம்°கரஶ்ச || 21||

சித்தாந்தர த்³ரு«ஶ்யத்வே = (சித்த விருத்தியானது) வேறொரு சித்த விருத்தியால் க்ரஹிக்கப்படுவதாக ஆகுமானால்; பு³த்³தே⁴ர் = சித்த விருத்தி விஷயமான சித்த விருத்திக்கு; அதிப்ரஸங்க³​: = முடிவில்லாமையும்; ஸ்ம்ரு«தி ஸம்°கரஶ்ச = எல்லா விருத்திகளுக்கும் ஸ்மரணமும் (ஏற்படும்.)

ஒரு பொருளை பார்க்கிறோம். இது பற்றி சித்தம் ஒன்று நினைக்கிறது. அடுத்த கணம் வேறொன்றை நினைக்கிறது. முன் வந்த எண்ணத்தை புதிதாக வந்தது கிரஹிக்குமா? இதை அடுத்து வரும் சித்த விருத்தி கிரஹிக்குமா? இப்படி நிகழும் என்று ஏற்றுக்கொண்டால் இது ஒரு முடிவில்லாத நீழல் ஆகிவிடும். எதுவும் நிர்ணயமும் ஆகாது. ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒரு நினைவும் ஏற்படும். நடைமுறையில் ஒரு குடத்தைப்பார்க்கும் போது அதை ஒட்டி எழுந்த நினைவுகள் ‘எல்லாமே’ நினைவுக்கு வருவதில்லையே! ஆகவே இது சரியில்லை. ஒரு சித்த விருத்தி இன்னொன்றால் க்ரஹிக்கப்படுவதில்லை.

ஒரு எண்ண ஓட்டம் நிகழும் போது ஒன்றை மறந்தே இன்னொன்று வருகிறது. ஜபம் செய்ய உட்காருகிறோம். மனசு அலை பாய்கிறது. ஜபத்தை விட்டு ‘இன்று என்ன டிபன்? அடைக்கு அரைத்துக் கொண்டு இருந்தார்களே? அப்ப அடைதான் டிபன்; அது நமக்கு ஒத்துக்கொள்வதில்லையே? வயிறு வலிக்கும்; அட! டாக்டர் பில் கட்ட மறந்தே போச்சு; அடுத்த வீட்டு பையனுக்கு டாக்டர் சீட் கிடைச்சு இருக்காமே..’ இந்த ரீதியில் எண்ணத்தொடர் சம்பந்தமில்லாமல் போய் கொண்டே இருக்கும். ஒரு சித்த மாற்றம் மற்று ஒன்றை கிரஹிக்கும் எனில் ஜபத்தை விட்டு வெளியே வந்ததுமே அட ஜபத்தை விட்டு விட்டோம் என்று நினைவு வந்து மீண்டும் ஜபத்துக்கு போய் விடுவோம். அப்படி நிகழ்வதில்லை. சிறிது நேரம் போனால் இப்படி என்னவெல்லாம் எண்ணம் எழுந்தது என்பதும் நினைவில் இல்லாமல் போய் விடும்.

சிதேரப்ரதிஸங்க்ரமாயாஸ்ததா³காராபத்தௌ ஸ்வபு³த்³தி⁴ஸம்°வேத³நம் || 22||

சிதே: = புருஷனுடைய; (சன்னிதான பலத்தால்) அப்ரதி ஸங்க்ரமாயா: = விஷயத்துடன், க்ரியையை முன்னிட்டு ஏற்படும் சம்பந்தம் இல்லாத; ததா³காராபத்தௌ = புருஷனுடைய பிரதிபிம்பமாக புத்தி ஆகும்போது; ஸ்வ பு³த்³தி⁴ ஸம்°வேத³நம் = புருஷனுக்கு அவனால் போக்யமான சித்த விருத்தியின் அனுபவம் உண்டாகிறது.

கிரியை செய்பவன் கர்த்தா ஆவான். (செயலை செய்பவன்). அதன் பலனை அவனே அனுபவிப்பவனாகவும் (போக்தா) ஆகிறான். புருஷனுக்கு செயல் என்பதில்லை எனில் எப்படி போக்தாவாக ஆவான்?

புத்திக்கு க்ரியையை முன்னிட்டு வெளி வஸ்துக்களுடன் சம்பந்தம் ஏற்படுகிறது. ஆனால் இது போல புருஷனுக்கு குடம் போன்ற வெளி வஸ்துக்களுடன் சம்பந்தம் இல்லை. புருஷனுக்கு பரிணாமமே இல்லை. க்ரியையும் இல்லை.

ஸந்நிதி பலத்தால் புத்தியில் புருஷனின் ப்ரதி பிம்பம் ஏற்படுகிறது. இந்த புத்தியிலேயே சித்த விருத்தியின் சம்பந்தம் ஏற்படுகிறது. இந்த ப்ரதி பிம்பம் ஏற்படுவதையே புருஷனின் போகம் என்கின்றனர். சூரியன் அசையாதிருக்கும்போது ஜலத்தில் தெரியும் அதன் பிம்பம் ஜலம் அசைவதால் அசைவுறுவது போல புருஷனுக்கு எந்த விகாரமுமில்லை; இருந்தாலும் அப்படி விகாரம் உள்ளது போல தோன்றுகிறது.

த்³ரஷ்ட்ரு«த்³ரு«ஶ்யோபரக்தம்° சித்தம்° ஸர்வார்த²ம் || 23||

த்³ரஷ்ட்ரு = பார்க்கிறவன்; «த்³ரு«ஶ்யோபரக்தம்° = பார்க்கப்படும் வெளி வஸ்துக்கள் உடன் கூடியிருப்பதால்; சித்தம்° = சித்தமானது; ஸர்வார்த²ம் = எல்லா வஸ்துக்களையும் சாதிப்பதில் பிரமாணமாக ஆகிறது.

ஒரு பக்கம் காண்பவனான புருஷனுடனும் மறு பக்கம் பார்க்கப்படும் பொருட்களுடனும் சித்தம் சம்பத்தப்பட்டு இருக்கிறது. ஆகவே இது எல்லாவற்றையும் சாதிப்பதில் பிரமாணமாக ஆகிறது.

ஜலத்தில் பிரதிபலித்த சந்திரன் வானத்தில் உள்ள சந்திரன் இல்லை என்பது போல சித்தத்தில் ப்ரதிபலிக்கிற புருஷன் நிஜ புருஷன் இல்லை. ஆனால் சித்தத்தில் பிரதிபலிப்பதையே புருஷனாக விவேகம் இல்லாதவர் எண்ணுகின்றனர். உண்மையில் பார்க்கிறவன் என்பது சித்தத்தில் உள்ள புருஷனின் ப்ரதிபிம்பமே. அதனால் சித்தம் எல்லாப்பொருட்களையும் காண்பித்து கொடுப்பதாகிறது.

தத³ஸம்°க்²யேயவாஸநாபி⁴ஶ்சித்தமபி பரார்த² ஸம்°ஹத்யகாரித்வாத் || 24||

தத்³ = அது; அஸம்°க்²யேய = எண்ணற்ற; வாஸநாபி⁴: = வாசனைகளால்; சித்தம் அபி =சித்தம் கூட; பரார்த² = தன்னிலும் வேறான ஒரு தத்துவத்துக்கு அங்கமாகிறது; ஸம்°ஹத்யகாரித்வாத் = இன்னொன்றின் உதவியை எதிர்பார்த்தே காரியம் செய்வதால்;

யோக சித்தாந்தப்படி சித்தம் எண்ணற்ற வாசனைகளுடன் கூடியது. சுக துக்கங்கள் இதிலேயே உள்ளன. அனுபவிக்கப்படும் பொருள் அனுபவிப்பவனுக்காகவே உள்ளது; அதாவது அவனுக்கு அங்கமானது என்பது ஒரு பார்வை. இந்த முறைப்படி, உலகில் உள்ள பொருட்கள் எல்லாம் சித்தத்துக்குத்தான் என்று பெயர் பெறும்; வேறு ஒன்றுக்கு இல்லை; ஆகவே சித்தமே எல்லாம் செய்யுமென்றால் புருஷன் என்று ஒன்று தேவையில்லை என்பது ஒரு வாதம்.

ஆனால் சித்தமானது தன்னிலும் வேறான இந்திரியங்கள், சரீரம் இவற்றின் உதவி கிடைத்தால்தான் தன் காரியங்களை செய்து கொள்ளுகிறது. வீடு தோட்டம் ஆகியன ஒரு எஜமானனுக்காக உள்ளவை. எஜமானன் இல்லையானால் அவை சீரழிந்து இல்லாமல் போய்விடும். இதே போல சித்தம் தன்னிலிருந்தும் வேறான ஒரு தத்துவத்துக்கு போக்யம் (அனுபவிக்கப்படுவது) ஆகிறது; அந்த தத்துவமே புருஷன் எனப்படும்.

விஶேஷத³ர்ஶிந ஆத்மபா⁴வபா⁴வநாநிவ்ரு«த்தி​: || 25||

விஶேஷ த³ர்ஶிந = முன் சொன்ன யுக்தி பரிசீலனையால் தேகம்- இந்திரியம்- சித்தங்களினின்றும் புருஷன் வேறானவன் என்ற விசேஷ ஞானத்தை அடைந்தவனுக்கு; ஆத்ம பா⁴வ = ஆத்ம தத்துவ விஷயத்தில்; பா⁴வநா = அறிய வேண்டும் என்ற ஆசையின்; நிவ்ரு«த்தி​: = முடிவு (உண்டாகிறது)

“நான் யார்? எனக்கு மற்ற வஸ்துக்களுடன் என்ன சம்பந்தம்?” என அறிய ஆசை ஏற்படவே மிகுந்த புண்ணியம் செய்து இருக்கவேண்டும். நான் என்று அறியப்படுபவன் தேகத்தில் இருந்தும் வேறானவன்; இந்திரியங்களில் இருந்தும் வேறுபட்டவன்; புத்தி முதலியவற்றிலிருந்து வேறுபட்டவன்; ஞான ஸ்வரூபன்; இப்படி விவேக ஞானத்தை ஒருவன் அடைய வேண்டும். யாருக்கு தேகம், இந்திரியங்கள் முதலானவற்றில் ஆத்ம பாவனை இருக்கிறதோ (அதாவது இவையே தான், ஆத்மா என்று நினைக்கிறானோ) அவனுக்கு மோக்ஷத்துக்கு அதிகாரமில்லை. யார் ஆத்ம தத்துவத்தை அடைய விரும்புகின்றானோ அவனுக்கே மோக்ஷத்தில் அதிகாரம் உண்டு.

யுக்தி பரிசீலனையால் தேகம்- இந்திரியம்- சித்தங்களினின்றும் புருஷன் வேறானவன் என்ற விசேஷ ஞானத்தை அடைந்தவனுக்கு ஆத்ம தத்துவத்தை அறிய வேண்டும் என்ற ஆசையின் முடிவு உண்டாகிறது. அதாவது அது நிறைவேறுகிறது- ஆத்ம தத்துவத்தை அறிந்து கொள்கிறான்.

ததா³ விவேகநிம்நம்° கைவல்யப்ராக்³பா⁴ரம்° சித்தம் || 26||

ததா³ = ஆத்ம தத்துவத்தை அறிந்த பின்; விவேக = புருஷன் – மற்ற வஸ்துக்கள் இடையே வித்தியாசத்தை; நிம்நம்° = பற்றிக்கொண்டதாயும்; கைவல்ய = மோக்ஷத்தை; ப்ராக்³பா⁴ரம்° = முடிவான பலனாக உடையதாயும்; சித்தம் = சித்தம் (ஆகிறது)

உலக விஷயங்களில் பற்றுள்ளதாக இருந்த சித்தம் ஆத்ம தத்துவத்தை அறிந்தபின் கைவல்லியம் என்ற மோக்ஷத்தை பலனாக அடைகிறது. தர்மமேகம் என்ற த்யானத்தில் பற்றுகொள்கிறது.

தச்சி²த்³ரேஷு ப்ரத்யயாந்தர்ணி ஸம்°ஸ்காரேப்⁴ய​: || 27||

தச்சி²த்³ரேஷு = விவேக க்யாதி ரூபமான சித்த விருத்தி தாரையின் இடைவெளிகளில்; ஸம்°ஸ்காரேப்⁴ய​: = வேறு விதமான சித்தவிருத்தியை உண்டு பண்ணுகிறதாயும், வாஸனா ரூபமாயும் இருக்கிற ஸம்ஸ்காரங்களில் இருந்து; ப்ரத்யயாந்தர்ணி = நான் என்னுடையது என்பதற்கு வேறு விதமான ஞானங்கள் உண்டாகின்றன.

விவேக க்யாதி ரூப சித்தவிருத்தியில் இருப்பவன் மோக்ஷத்தில் நிலைத்து இருக்கிறான். இதில் எல்லா நேரமும் இருக்கும் நிலை வரும் வரை அவன் அவ்வப்போது நடுவில் வாசனைகளால் பாதிக்கப்படுவான். அப்போது வேறு விதமான ஞானங்கள் உண்டாகின்றன. இந்த இடைக்காலத்தில் உண்டாகிற நான் எனது முதலான சித்த விருத்திகள் வ்யுத்தான ப்ரத்யயம் எனப்படும். பயிற்சி தொடர தொடர இவை குறைந்து காணாமல் போகும்.

ஹாநமேஷாம்° க்லேஶவது³க்தம் || 28||

ஹாநம் =முற்றிலும் விடுபடுதல்; ஏஷாம்° = இவற்றுக்கு (வ்யுத்தான ஸம்ஸ்காரங்களுக்கு); க்லேஶவத்³= க்லேசங்களை போன்றதாக: உக்தம் = சொல்லப்பட்டுள்ளது.

வ்யுத்தான ஸம்ஸ்காரங்களுக்கு முற்றிலும் அழிவு க்லேசங்களை போன்றதாக சொல்லப்பட்டுள்ளது. க்லேசங்கள் எப்படி அழியும்? பாதம் 2 முதல் சூத்திரம் முதல் சொன்னவற்றில் இருந்து: முதலில் க்ரியா அனுஷ்டானத்தால் அதை தேயச்செய்து, பின் விவேக க்யாதி உண்டாகி, முதிர்ச்சி அடைய ஸம்ஸ்காரங்கள் பொசுக்கப்பட்டு, பின் முற்றிலும் அழியும் என்று அறிந்தோம். அதேதான் இங்கும். விவேக க்யாதி முதிர முதிர அது வ்யுத்தான ஸம்ஸ்காரங்களை விதைகளை வறுப்பது போல் வறுக்கும்.

ப்ரஸம்°க்²யாநே’ப்யகுஸீத³ஸ்ய ஸர்வதா² விவேகக்²யாதேர்த⁴ர்மேக⁴​: ஸமாதி⁴​: || 29||

ப்ரஸம்°க்²யாநே அபி = ப்ரக்ருதி- புருஷ- விவேக- ஞானத்தின் பலனான எல்லாவற்றையும் ஒன்றாக காண்பது (விவேக ப்ரசங்க்யானம்), எல்லாவற்றையும் அறிவது (ஸர்வ க்ஞாத்ருத்வம் ) முதலானவற்றில் கூட; அகுஸீத³ஸ்ய = ஆசை வைக்காதவனுக்கு; ஸர்வதா² = எப்போதும், நிரந்தரமாய்; விவேக க்²யாதே: =விவேக ஸாக்ஷாத்காரம் ஏற்படுவதால்; த⁴ர்மேக⁴​: ஸமாதி⁴​: = தர்மமேகஸமாதி ஏற்படுகிறது.

விவேக க்யாதியால் எல்லாப்பலன்களையும் தன் அதிகாரத்தில் வைத்து இருக்க முடிகிறது; எல்லாவற்றையும் அறிய முடிகிறது. ஆனாலும் இதில் நாட்டம் போனால் முன்னேற்றம் இராது. அதனால் இதிலும் பரிணாமம் முதலிய தோஷத்தை காண்பவனுக்கு இதில் ஆசை வராது. அப்படிப்பட்டவனுக்கு எப்போதும் விவேக ஸாக்ஷாத்காரமே இருக்கிறது. வேறு ஒரு ப்ரத்யயமும் (தடையும்) ஏற்படுவதில்லை. அதுவே தர்மமேகஸமாதி ஆகும். அசுக்லா க்ருஷ்ண யோகஜ தர்மத்தை (பாதம் 4 சூத்திரம் 7) இது வர்ஷிப்பதால் இந்த பெயர் வந்தது.

தத​: க்லேஶகர்மநிவ்ரு«த்தி​: || 30||

தத​: = அதனால் (தர்மமேகஸமாதியால்) க்லேஶ = அவித்யா முதலான 5 க்லேசங்களின்; கர்ம = புண்ணியம் பாபம் ஆகிய கர்மங்களின்; நிவ்ரு«த்தி​: = முடிவும் (முழுமையாக ஏற்படுகிறது)

தர்மமேகஸமாதியால் க்லேசங்களும் கர்மங்களும் மீண்டும் உண்டாக மாட்டா; யோகி ஜீவன் முக்தனாகிறான் என்பது கருத்து.

ததா³ ஸர்வாவரணமலாபேதஸ்ய ஜ்ஞாநஸ்யா”ந்த்யாஜ்ஜ்ஞேயமல்பம் || 31||

ததா³ = அதனால் (தர்மமேகஸமாதியால்) ஸர்வ =எல்லா; ஆவரண = மறைப்பு; மலா = அழுக்கு; பேதஸ்ய = விலகுதல்; ஜ்ஞாநஸ்ய = ஞானத்தின்; ஆநத்யாத் = ஆநந்தத்தின்; ஜ்ஞேயம் = அறியத்தக்கன; அல்பம் = மிகக்குறைவாக (ஆகிறது)

தர்மமேக ஸமாதியில் இல்லாதபோது சித்தத்தின் நிலை என்ன?
சித்தம் முதலில் தமோ குணத்தால் மூடப்பட்டு இருந்தது. அதனால் ரஜோ குணம் மட்டுமே அதை ஏதோ சில விஷயங்களில் அதை தூண்ட முடிந்தது. சிறிது தமோ குணம் விலக பின் ஏதோ சில வஸ்துக்களை மட்டும் க்ரஹிக்கும் சக்தி பெற்றது.

தர்மமேகஸமாதியை அடைந்த சித்தத்தின் ரஜோ தமோ அழுக்குகள் முழுதும் அழிக்கப்படுகின்றன. சித்த தத்துவத்தை மறைத்த அவித்யை முழுதும் விலகுகிறது. ஆதலால் சித்தம் நிர்மலமாகிறது. சாதாரணாமாக அறியத்தக்க பிரபஞ்சம் மிகச்சிறிதாக ஆகிறது. எப்படி ஒரு குடம் கடலின் நீர் அனைத்தையும் அடக்க போதுமானதில்லையோ, ஒரு பூச்சி வானத்தை மறைக்க போதுமானதில்லையோ அது போல் சித்தத்தின் அறியும் திறனுக்கு தீனி போட இந்த அறியத்தக்க பிரபஞ்சம் போதுமானதில்லை. இந்த நிலை பர வைராக்கியம் என்றும் சொல்லப்படும்.

தத​: க்ரு«தார்தா²நாம்° பரிணாமக்ரமஸமாப்திர்கு³ணாநாம் || 32||

தத​: =பர வைராக்கியம் ஏற்பட்ட பின்; க்ரு«தார்தா²நாம்° =செய்ய வேண்டியவற்றை செய்து முடித்த: கு³ணாநாம் = ஸத்வம் முதலான குணங்களுக்கு; பரிணாம க்ரம ஸமாப்தி: = மாறுதலின் வரிசையின் முடிவு (உண்டாகின்றது)

முக்குணங்களுக்கு வேலை இல்லையெனில் அவை பரிணாமம் ஏதும் அடையாமல் இருந்துவிடும். விவேக க்யாதி ஏற்பட்ட பின் சரீரத்தையோ இந்திரியங்களையோ அவை உண்டு பண்ணுவதில்லை. இதனால் விவேகம் அடைந்த புருஷனை பொறுத்த வரை அவற்றின் மாறுதலுக்கு முடிவு ஏற்படுகிறது.

க்ஷணப்ரதியோகீ³ பரிணாமாபராந்தநிர்க்³ராஹ்ய​: க்ரம​: || 33||

க்ஷணப்ரதியோகீ³ = க்ஷண ஸமூஹத்தை நிமித்தமாக உடையதாகிறது; பரிணாம = மாறுதலின்; அபராந்த = முடிவினால்; நிர்க்³ராஹ்ய​: = கிரகிக்க முடியாமல், ஊஹிக்கப்படுவதாக: க்ரம​: = க்ரமம் என்பது;

ஒரு மாறுதலின் ரூபம் மாறுதல் முடிந்த பிறகே தெரிய வரும். இடைநிலையில் அது முழுவதுமாக தெரிய வராது. குறித்த நேரத்தில் குறிப்பிட்டதாக இருக்கிறது என்றே சொல்லமுடியும். அதற்கு மேல் சொல்ல முடியாது. அதனால் அது ஊகித்து அறியப்படுவதாகிவிடும். ஆகவே க்ரமம் என்பது நேரத்தை சார்ந்ததாகிறது.

யோக சித்தாந்தப்படி புருஷன் நீங்கலான எல்லாம் க்ஷணத்துக்கு க்ஷணம் மாறிக்கொண்டே இருக்கின்றன. சில வஸ்துக்களின் மாறுதல் கிரமம் நேரடியாக தெரிகிறது. சில அனுமானத்தால் அறியக்கூடும்.

மண்ணை பிசைந்து குயவன் மண் உருண்டை ஆக்குகிறான். பின் அதை குடமாக ஆக்குகிறான். குடம் உடைந்தால் ஓட்டஞ்சில்லு ஆகிறது. பின் அது பொடிந்து மண் பொடி ஆகிறது. இப்படி மாறுதல் பிரத்யக்ஷமாக தெரிகிறது. இதே போல் ஒரு துணியை வாங்கி பெட்டியில் வைத்து பல காலம் கழித்து பார்த்தால் அது வலு குறைந்து காணப்படுகிறது.
அநித்திய வஸ்துக்கள் அல்லாமல் நித்ய வஸ்துக்களுக்கும் பரிணாமம் இதே போல உண்டா என்று கேட்டால், எது நித்தியம் என்று ஒரு கேள்வி எழுகிறது. நித்தியம் இரு வகையாகும். ஒன்று கூடஸ்த நித்தியம். இரண்டாவது பரிணாமி நித்தியம். புருஷ தத்துவத்தில் பரிணாமம் இல்லை. அதனால் அது எப்போதுமே நித்தியம். ஸத்வம் முதலிய குணங்கள் பரிணாமி நித்தியம் ஆகும்.

புத்தி அநித்தியமானது; மாறுதல் அடையக்கூடியது. ராகம் முதலான இந்த மாறுதல்களுக்கு ஒரு முடிவு உள்ளது- விவேக க்யாதி ஏற்பட்டால் இவை முடிந்துவிடும். உற்பத்தி கிரமத்துக்கும் மாறான கிரமத்தில் லயம் ஏற்பட்டுவிடும். (எங்கிருந்து வந்ததோ அங்கேயே வந்த வழியிலேயே பின் நோக்கிப்போய் சேரும்) ஆனால் இப்படி எல்லோருக்கும் ஏற்படுவதில்லை. கல்ப கோடி காலம் ஆனால் ஒருவர் முக்தி அடைகிறார்கள். உலக ஜீவர்கள் அனேகம் இருப்பதால் எல்லா ஜீவர்களும் முக்தி அடைந்து உலகில் யாருமே இல்லாமல் போய் விடுவார்கள் என்ற நிலை வராது.

புருஷார்த²ஶூந்யாநாம்° கு³ணாநாம்° ப்ரதிப்ரஸவ​: கைவல்யம்° ஸ்வரூபப்ரதிஷ்டா² வா சிதிஶக்திரிதி || 34||

புருஷார்த²ஶூந்யாநாம்° = இனி செய்ய வேண்டிய புருஷார்த்தங்கள் இல்லாத; கு³ணாநாம்° = (புத்தி முதலிய பரிணாமங்களை அடைந்த சத்வம் முதலான) குணங்களின்; ப்ரதி ப்ரஸவ​: = தத்தம் காரணத்தில் ஏற்படும் லயத்தால் ப்ரக்ருதியில் ஒடுங்கி விடுதலானது; கைவல்யம்° =கைவல்யம் எனப்படும்; ஸ்வரூப = சொந்த ரூபத்தில்; ப்ரதிஷ்டா² = நிலை பெறல்; வா = அல்லது; சிதிஶக்தி = சத் சக்திக்கு; இதி = இவ்வாறு (யோக சாஸ்திரம் நிறைவுற்றது)

ஸத்வம் முதலான குணங்கள் புத்தி முதலிய பரிமாணங்களை அடைகின்றன. போகம், விவேக க்யாதி என்ற இரண்டு குணங்களையும் ஒரு புருஷனுக்கு சம்பாதித்து கொடுத்துவிட்டால் அவற்றின் காரியம் அத்துடன் முடிந்துவிடும். அவை சம்பாதித்து கொடுக்க வேண்டிய புருஷார்த்தம் ஏதும் இல்லை. வேலை இல்லாததால் அவை தாம் வந்த வழியே தம் தம் காரணத்தில் லயமடைகின்றன. மனதில் உள்ள ஸமாதி நிரோதம், வ்யுத்தானம் ஆகியன மனதிலும், மனம் அஹம் தத்துவத்திலும், அஹம் தத்துவம் மஹத் தத்துவத்திலும், மஹத் ப்ரதானத்திலும் லயமாகும். ஒரு தனி நபரின் விஷயத்தில் இதுதான் மோக்ஷமாகும்.

இன்னொரு வழியில் சொல்ல சுத்த சைதன்யமான புருஷனுக்கு அந்தக்கரணம் முதலிய உபாதிகள் விலகி, தன் உண்மையான சொரூபத்தில் நிலை பெறுதல் மோக்ஷம் ஆகும். இந்த யோக சாத்திரத்தில் சொல்லியுள்ள சாதன அனுஷ்டானத்தால் ஒவ்வொருவரும் புருஷ விவேக ஞானத்தை அடைய முயற்சி செய்ய வேண்டும் என்பது தெளிவு.

இதி பாதஞ்ஜலி யோக³ஸூத்ரம்° ஸம்பூர்ணம் ||
ஓம்° ஶாந்தி​: ஶாந்தி​: ஶாந்தி​: |
சுபம்!
——————————————————————
ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –