ஸ்ரீ மத் கிருஷ்ண சமாஹ் வாய நமோ யாமுன ஸூ நவே
யத் கடாக்ஷ ஏக லஷ்யாணாம் ஸூலப ஸ்ரீ தரஸ் ஸதா –
———-
(மாதா பிதா -என்றாலே காரணத்வம் பலிக்குமே
அடியேனுக்கு மட்டும் அன்றி ஸமஸ்த பிரபஞ்சத்துக்கும் த்ரிவித காரணமும் இவனே அன்றோ
பரத்வம் முதல் பத்து -இதுக்கு வேண்டிய மூன்றும்
காரணத்வம் இரண்டாம் பத்து –வியாபகத்வம் மூன்றாம் -நியந்த்ருத்வம் நாலாம் பத்து
நின்ற காரணம் பிரளயத்தில் இவன் ஒருவனே
தனி காரணம் ஒப்பில்லாத த்ரிவித காரணம்
அகில ஜகத் ஸ்வாமி -அஸ்மின் ஸ்வாமி
ஸ்ரீ ரெங்க நாத -மம நாத
என்று பரத்வமும் நீர்மையும் போல் இப்பாசுரம் )
ப்ரஹ்ம ருத்ராதிகளுக்கு அகப்பட உடம்பு கொடுத்தான் என்கிற நீர்மையைச் சொல்லிற்று ஆகவுமாம்
அவர்களுக்கு சத்தா ஹேதுவானான் என்கிற ஐஸ்வர்யத்தைச் சொல்லுகிறது என்றுமாம் –
இனி நின்று நின் பெருமை யான் உரைப்பது என்னே
தனி நின்ற சார்விலா மூர்த்தி -பனி நீர்
அகத்துலவு செஞ்சடையான் ஆகத்தான் நான்கு
முகத்தான் நின்னுந்தி முதல்–71-
பதவுரை
தனி நின்ற–தானொருவனுமே காரணமாய் நின்றவனும்
நின்ற காரணம் பிரளயத்தில் இவன் ஒருவனே
தனி காரணம் ஒப்பில்லாத த்ரிவித காரணம்
சார்வு இலா–வேறொருவரைத் தனக்கு ஆதாரமாக உடைத்தாகாதவனுமான
மூர்த்தி–எம் பெருமானே!
அகத்து பனி நீர் உலவு செம்சடையான்–உள்ளே குளிர்ந்த கங்கை நீர் தங்குகின்ற சிவந்த ஜடையை யுடையனான சிவன்.
ஆகத்தான்–உன் திருமேனியை ஆச்ரயித்து வாழ்பவன்;
நான்கு முகத்தான்–நான்முகக் கடவுள்
நின் உந்தி முதல்–உனது திருநாபிக் கமலத்தை மூல காரணமாக வுடையவன்;
இனி–இப்படியான பின்பு
நின் பெருமை–உனது மேன்மையை
யான் நின்று உரைப்பது என்னே-தான் முயன்று சொல்வது எங்ஙனே?
(என்னால் சொல்லப் போகாதென்கை)
இனி நின்று நின் பெருமை யான் உரைப்பது என்னே
உன் ஐஸ்வர்யத்தை நான் தானே சொல்லுவது உண்டோ -என்னவுமாம்
உன்னுடைய நீர்மையை நான் சொல்லுவது உண்டோ என்னவுமாம்
தனி நின்ற சார்விலா மூர்த்தி –
கார்ய ஜாதம் எல்லாம் அழிந்து
காரண அவஸ்த்தமாய்
நாம ரூப விபாக அநர்ஹமாய்
தான் என்ற சொல்லிலே அடங்கித்
தனக்கு வேறே ஒரு அபாஸ்ரயம் இன்றிக்கே நின்றவனே
பதிம் விஸ்வஸ்ய-என்னா
ஆத்மேஸ்வரம் -என்னுமா போலே
ருத்ரம் ஸமாஸ்ரிதா தேவா ருத்ரோ ப்ராஹ்மாணம் ஆஸ்ரித -என்று இத்யாதிப்படியே
தனக்குச் சேர்த்துச் சொல்லலாம் ஒப்பை யுடையன் அல்லன் என்றுமாம்
(பதிம் விஸ்வஸ்ய–விஸ்வத்துக்குப் பதியாயும்
ஆத்மேஸ்வரம்–தானே தனக்கு ஈஸ்வரனாயும் –
தனி நின்றும் சார்வு இல்லாமலும் –
இது தானே மறையை தமிழாக அருளிச் செய்தது_
சார்வு -ஆச்சர்யம் ஆதல் -ஒப்பு ஆதல் –
பனி நீர் அகத்துலவு செஞ்சடையான் ஆகத்தான்
கங்கையை ஜடையிலே தரித்தானாய் இருக்கிற ருத்ரன்
வலத்தனன் –திருவாய் -1-3-9- என்னுமா போலே
உன்னுடைய திரு மேனியில் ஏக தேசத்தில் ஆனான்
நான்கு முகத்தான் நின்னுந்தி முதல்
சதுர்முகன் உன்னுடைய நாபியைக் காரணமாக யுடையவன்
இனி நின் பெருமை யான் உரைப்பது என்னே
(அன்மொழித் தொகை உந்தித்தாமரையே முதல் -காரணம்
வேர் முதல் வித்து போல் )
————–
(சாம்யாவாதி மூவரும் சமம் என்பர்
ஏகத்துவ வாதி -ஐக்ய வாதி -உப லக்ஷணம் முறையில் இத்தையும் சொன்னதாக கொள்ள வேண்டும்
மூவருமே ப்ரஹ்மம் இல்லை நாலாவது உத்தீர்ண வாதி
பரா அஸ்ய சக்தி விவிதையா ஸ்ரூயதே –இவனது சக்தி அளவிடமுடியாதே -என்பதை
பராசக்தி வேறே ப்ரஹ்மம் என்று எல்லாம் சொல்வார்கள் உண்டே
மூவரையும் நிரஸித்து
தனது சித்தாந்தம் ஸ்தாபிக்கிறார்
உந்தித் தாமரையே இத்தைக் காட்டுமே
காரணம் வேறே கார்யம் வேறே )
(பாருருவி நீர் எரி கால் விசும்புமாகி
பல் வேறு சமயமுமாய் பரந்து நின்ற
ஏருருவில் மூவருமே யென்ன நின்ற
விமையவர் தம் திரு வுரு வேறு எண்ணும் போது
ஓர் உருவம் பொன்னுருவம் ஓன்று செந்தீ
யொன்று மா கடலுருவம் ஒத்து நின்ற
மூ வுருவம் கண்ட போது ஒன்றாம் சோதி
முகிலுருவம் எம் அடிகள் உருவம் தானே-–ஸ்ரீ திரு நெடும் தாண்டகம்–2-)
கீழில் பாட்டிலே
எல்லாருக்கும் ஆஸ்ரயணீயன் -என்று சொல்லிற்று
இதிலே
வேறு ஸமாஸ்ரயணீயராய் இருப்பாராம் சிலரும் உண்டாய் இருக்க
இவனே ஆஸ்ரயணீயன் என்று சொல்லும் படி எங்கனே என்ன
அல்லாதாருடைய மதங்களை உபஸ்த்தாபித்து தூஷித்து ஸ்வ ஸித்தாந்தத்தை அருளிச் செய்கிறார் –
முதலாம் திருவுருவம் மூன்று என்பர் ஒன்றே
முதலாகும் மூன்றுக்கும் என்பர் முதல்வா
நிகரிலகு காருருவா நின்னகத்தன்றே
புகரிலகு தாமரையின் பூ –72-
பதவுரை
முதல்வா–ஸகல காரண பூதனான பெருமானே!
மூன்று திரு உருவம் முதல் ஆம் என்பர்–பிரமன் விஷ்ணு சிவன் என்கிற மூன்று திவ்ய மூர்த்திகள் தலைவராவர்’ என்று சிலர் சொல்லுவார்கள்;
மூன்றுக்கும் ஒன்றே முதல் ஆகும் என்பர்–‘மேற் சொன்ன மூன்று மூர்த்திகளுக்கும் வேறொரு தத்துவம் தலையாயிருக்கும்’ என்று மற்றுஞ் சிலர் சொல்லுவார்கள்.
நிகர் இலகு கார் உருவா–மேகமொன்று சொல்லலாம்படி அதனோடொத்து விளங்கா நின்ற திருமேனியை யுடையவனே!
புகர் இலகு தாமரையின் பூ–ஜகத் காரணமாம் ஆகிய பெருமிதத்தால் தேஜஸ்ஸு மிக்கு விளங்குகின்ற தாமரைப் பூவானது
நின் அகத்தது அன்றே–உன்னிடத்திலுள்ளதன்றோ? (திருநாபிக் கமலமே உனது பரத்வத்தை வெளியிட வல்லது என்றவாறு.)
முதலாம் திருவுருவம் மூன்று என்பர்
ஜகத்துக்குக் காரண பூதர் மூவர் என்பர்கள்
(முதலாம்-காரணமாம் )
ஒன்றே முதலாகும் மூன்றுக்கும் என்பர்
மூவருக்கும் காரண பூதன் வேறே ஒருவர் என்பர்கள்
என்பர் என்கிற இத்தால்
ஸ்வ சித்தாந்தம் அன்று என்கிறது
முதல்வா
இதுக்கு எல்லாம் காரண பூதனே
நிகரிலகு காருருவா
மேகம் என்று சொல்லலாம்படி பதிவை யுடையவனே
நின்னகத்தன்றே புகரிலகு தாமரையின் பூ
ப்ரஹ்மாவுக்கு உத்பத்தி ஸ்தானமான தாமரைப்பூ உன் திரு நாபியதன்றோ
இத்தால்
ப்ரஹ்ம ருத்ராதிகள் இவனுக்கு ஸமர் அல்லர் என்னும் இடமும்
அவர்களில் ஒருவன் ஜகத்துக்குக் காரணம் என்னும் இடமும்
மூவரையும் ஒழிய-மூவரில் பிரதானராய் இருக்கிற விஷ்ணுவையும் ஒழிய –
வேறே ஓன்று ஜகத்துக்குக் காரணம் அன்று என்னும் இடமும் சொல்லுகிறது
மூவரில் அவனே காரணம் என்னுமத்துக்கும்
விஷ்ணுவுக்கும் பிறப்பு உண்டாகச் சொல்லா நிற்க அவன் காரணமான படி எப்படி
அவதரித்தான் என்ற இடம் உண்டோ என்ன
பிரமாணங்கள் அருளிச் செய்கிறார்
ஸ்ருஷ்ட்டி ஸ்திதி அந்தக்கரணம் –ஏக ஏவ ஜனார்த்தனம் -(ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் )-இத்யாதி-என்னும் படியே
ப்ரஹ்ம விஷ்ணு ருத்ர இந்த்ராஸ்தே ஸர்வே ஸம் ப்ரஸூ யந்தே-(அதர்வணம் ) -என்கிற இது அவதார விஷயம்
மத்யே விரிஞ்ச கிரிசம் பிரதம அவதார (ஸ்ரீ ரெங்கராஜ ஸ்தவம் )-என்னும்படியே
(அணைவது அரவணை மேல் இருவர் அவர் இணைவனாம் -முதல்வனாக இருந்து அன்றோ இணைகிறீர்
மற்றவர் கர்மாதீனம் -இவனது இச்சா க்ருஹீதம்
அஜாயமானா பஹுதா விஜாயதே
பிறப்பில் பல் பிறவி பெருமான் இவன் ஒருவனே )
(மத்யே விரிஞ்ச கிரிஸம் பிரதம அவதார
தத் சாம்யத ஸ்தகயிதும் தவ சேத் ஸ்வரூபம்
கிம் தே பரத்வ பிசுநை இஹ ரங்க தாமந்
சத்த்வ ப்ரவர்த்தந க்ரூபா பரிபாலந ஆத்யை –(ஸ்ரீ ரெங்கராஜ ஸ்தவம்-உத்தர -51-)
ஹே ரங்க தாமந்
மத்யே விரிஞ்ச கிரிஸம்–பிரம ருத்ராதிகளின் நடுவே
தவ பிரதம அவதார–தேவருடைய முதன்மையான அவதாரமானது
தத் சாம்யத –அவர்களுடன் ஒற்றுமை நயம் காட்டி
ஸ்தகயிதும் தவ சேத் ஸ்வரூபம்–தேவருடைய பரத்வ ஸ்வரூபத்தை மறைத்துக் கொள்வதற்காகில்
தே பரத்வ பிசுநை –தேவருடைய பரத்வத்தை கோள் சொல்லக் கடவதான
சத்த்வ ப்ரவர்த்தந க்ரூபா பரிபாலந ஆத்யை–வேத உபதேச யோக உபதேசத்தி ரூபமான சத்வ ப்ரவர்த்தனம் என்ன
கிருபையினால் ரஷித்து அருளுவது என்ன இவை முதலிய கார்யங்களினால்
இஹ கிம் -இங்கே என்ன பயன் –
நீர்மையைக் காட்டி அருளவே இந்த அவதாரம்
பரத்வத்தை வருந்தியும் மறைக்க முடியாதே –
———-
இவனே ஆஸ்ரயணீயன் என்று அறுதியிட்டால்
பின்னை அனுபவமே இறே உள்ளது
பூவையும் காயாவும் நீலமும் பூக்கின்ற
காவி மலர் என்றும் காண் தோறும் -பாவியேன்
மெல்லாவி மெய் மிகவே பூரிக்கும் அவ்வவை
எல்லாம் பிரான் உருவே என்று –73-
பதவுரை
பூவையும்–பூவைப் பூவையும்
காயாவும்–காயாம் பூவையும்
நீலமும்–கரு நெய்தல் பூவையும்
பூக்கின்ற–புஷ்பிக்கின்ற
பிரான்–எம்பெருமானுடைய
உருவே என்று–திரு வுருவமே என்ற கொண்டு
பாவியேன்–அடியேனுடைய
பூரிப்பதால் பாக்யனான அடியேன் -பாவி விபரீத லக்ஷணை
காவி மலர்–செங்கழுநீர்ப் பூவையும்
என்றும் காண் தோறும்–பார்க்கிற போதெல்லாம்
அவ் அவை எல்லாம்–அந்தந்த மலர்களெல்லாம்
மெல் ஆவி–மிருதுவான உயிரும்
மெய்–சரீரமும்
மிகவே பூரிக்கும்–மிகவும் பருத்து வளர்கின்றது
பூவை காயா நீலம் பூவா நின்ற காவி மலர் இவை கண்ட பொது எல்லாம்
பிரான் உருவே என்று அறிவுடைய நெஞ்சு
பூரிக்கை அன்றிக்கே
உடம்பும் அகப் படப் பூரியா நின்றது
காவி -செங்கழு நீர்
ஆவி -நெஞ்சு
மெய் -உடம்பு
(ஆத்மாவுக்குத் தானே அறிவு
தர்மபூத ஞானத்துக்கும் அறிவு இல்லை
அறிவு வெளிப்படும் த்வாரமே தானே நெஞ்சு
இங்கு ஆவி என்ற சொல்லால் நெஞ்சு
கண் காது எலும்பு எல்லாம் ஜடப்பொருளாக இருந்தாலும்
கண்ணால் தெரிவதால் -ஞான இந்திரியம் -ஞானத்துடன் சம்பந்தம் என்பதால் உயர்வாகத் தோன்றும்
அதை விட மனஸ் ஸ்ரேஷ்டம்
ஆகவே அறிவுடைய நெஞ்சு என்கிறார்
நெஞ்சும் உடம்பும் பூரிக்கிறதே என்கிறார் )
—————-
சரீர பரிக்ரஹம் பண்ணி
ருசி பிறந்த பின்பு
அபேக்ஷித்தது
காலம் எல்லாம் இரந்தாராய்த் தோற்றுகிற படி
(ஒரு பகல் ஆயிரம் ஊழி யாலோ அன்றோ )
என்றும் ஒரு நாள் ஒழியாமை யான் இரந்தால்
ஒன்றும் இரங்கார் உருக்காட்டார் -குன்று
குடையாக ஆ காத்த கோவலனார் நெஞ்சே
புடை தான் பெரிதே புவி –-74-
பதவுரை
ஒரு நாள் ஒழியாமை-ஒருநாளும் தப்பாமல்
என்றும்–எந்நாளும்
யான் இரந்தால்–அடியேன் பிரார்த்தித்தால்,
குன்று குடை ஆக ஆ காத்த கோவலனார்–(முன்பு) கோவர்த்தன மலையைக் குடையாக ஏந்திப்
பசுக்களை ரக்ஷித்த கோபால கிருஷ்ண பகவான்
ஒன்றும் இரங்கார்–சிறிதும் தயவு செய்கிறாரில்லை;
உரு காட்டார்–தன் திருமேனியைக் காட்டுகிறாரில்லை;
நெஞ்சே–ஓ மனமே!
புவி–நாமிருக்கும் இடம்
பெரிதே புடை தான்–(அவருடைய அருள் வெள்ளம் ஏறிப் பாய முடியாத) மிகப் பெரிய மேட்டு நிலமோ?
என்றும் ஒரு நாள் ஒழியாமை யான் இரந்தால் ஒன்றும் இரங்கார் உருக் காட்டார் –
காலம் எல்லாம் நான் இரந்து போர
இருந்த இடத்திலே இருந்தாலும் இவன் நம்மை இரவா நின்றான் என்று இரங்குவதும் செய்கிறிலர்
தம் வடிவைக் காட்டுவதும் செய்கிறிலர்
குன்று குடையாக ஆ காத்த கோவலனார்
இரங்கி உருக்காட்டாதவர்
காட்டிற்று இலராகில் தரிக்கலாம் இறே
உபகாரம் அறியாத பசுக்களுக்கும் உதவுமவர் கிடீர் நமக்கு உதவாது ஒழிகிறார்
(ஆபால கோபாலருக்கும் காட்டுபவன் அன்றோ எனக்கு காட்டாமல் இருக்கிறான் )
நெஞ்சே புடை தான் பெரிதே புவி
அவருக்கு நீர்மை இல்லை என்னப் போகாது இறே
அவர் நீர்மை ஏறிப் பாயாததோர் இடம் தேடி எங்கே கிடந்தோம்
(புடை என்று குஹையாய்
அவன் கடாக்ஷ குஹையிலே கிடந்தோம் என்றபடி )
——————————-
(நம் பெரியவர் என்று பிராட்டியும் அவனும் அபிமானிக்கும் படி அன்றோ
நமது ப்ரபந்ந ஜன கூடஸ்தர்
என்னை நினைத்து தவிக்க வைத்தேனே என்று அவன் சமாதானம் செய்ய
சமாதானம் அடைந்து ஹ்ருஷ்டராய் நான் பெரியன் என்று லோக ப்ரஸித்தம்
நீ பெரியை என்பதனை யார் அறிவார் –
என்னுள்ளம் புகுந்து அன்றோ நீ சத்தை பெறுகிறாய்
என்று தாமே சொல்லிக் கொள்ளும் படி பண்ணி அருளுகிறார் )
உமக்கு என்றும் உதவிலோமாக நீர் சொல்லுவான் என்
உருக் காட்டிற்று இல்லையே என்று வெறுக்கும் படி உம்மைப் பண்ணினோமே -என்ன
அத்தை அனுசந்தித்து
என்னோடே ஒப்பார் உண்டோ என்கிறார்
புவியும் இரு விசும்பும் நின்னகத்த நீ என்
செவியின் வழி புகுந்து என்னுள்ளே -அவிவின்றி
யான் பெரியன் நீ பெரியை என்பதனை யார் அறிவார்
ஊன் பருகு நேமியாய் உள்ளு–75
பதவுரை
ஊன் பருகு நேமியாய்–(அஸுர சரீரத்திலுள்ள) மாம்ஸங்களைக் கவர்கின்ற திருவாழி யாழ்வானைக் கையிலேந்தியுள்ள பெருமானே!,
புவியும்–இவ் வுலகமும்
இரு விசும்பும்–விசாலமான மேலுலகமும்
என் உள்ளாய்–என் பக்கல் இரா நின்றாய்:
என்னுள்ளம் புகுந்து அன்றோ நீ சத்தை பெறுகிறாய்
யான் பெரியன்–நானே பெரியவன்;
நின் அகத்த–உன்னிடத்தே யுள்ளன;
நீ–உபய விபூதியையும் உள்ளே அடக்கிக் கொண்டிருக்கின்ற நீ
என் செவியின் வழி புகுந்து–என் காது வழியே புகுந்து
அவிவு இன்றி–ஒரு நாளும் விட்டு நீங்காமல்
நீ பெரியை என்பதனை யார் அறிவார்–நீ பெரியனென்று அறிவாருண்டோ?
உள்ளு–இதை நீயே ஆலோசித்துப் பார்.
புவியும் இரு விசும்பும் நின்னகத்த
உபய விபூதியும் உன் ஸங்கல்பத்திலே கிடக்கின்றன
நீ என் செவியின் வழி புகுந்து என்னுள்ளே அவிவின்றி
உபய விபூதி யுக்தனான நீ
என்னுடைய ஸ்ரோத்ர இந்திரியத்தை வழியே புகுந்து
விச்சேதம் இன்றிக்கே என் ஹ்ருதயத்திலே உளையாகா நின்றாய்
(உளன் ஆகிறான் –
உளையாகா நின்றாய் முன்னிலையாக பேசுகிறார் -சத்தை பெறுகிறாய் என்றபடி
ஸ்ரீ ருக்மிணி தேவி புவந ஸூந்தர காதின் வழியே புகுந்து உள்ளே புகுந்தாய் என்றாள் அன்றோ )
யான் பெரியன் நீ பெரியை என்பதனை யார் அறிவார்
உபய விபூதியை யுடைய நீயோ
விபூதிமானை யுடைய நானோ
பெரியார் யார் என்று அறிவார் யார்
(விஸ்வம் பர பரா ஸ்ரீ பாதுகா சஹஸ்ரம் -சமக்யா பந்ததி -ஆழ்வாரை
இப்பாசுரம் அடியாகவே அருளிச் செய்கிறார் )
ஊன் பருகு நேமியாய் உள்ளு
அப்ரதிஹத சக்தியான நீ அறிவுதி யாகில் சொல்லு
ஊன் பருகு நேமி
சத்ரு சரீரங்களைப் பருகுகிற திருவாழி
————–
ஸ்ரவண ஞான அனந்தர பாவியான மனனத்தைச் சொல்லுகிறது –
உள்ளிலும் உள்ளம் தடிக்கும் வினைப் படலம்
விள்ள விழித்து உன்னை மெய்யுற்றால் உள்ள
உலகளவும் யானும் உளனாவன் என் கொலோ
உலகளந்த மூர்த்தி உரை –76-
பதவுரை
உலகு அளந்த மூர்த்தி–த்ரிவிக்ரம பகவானே,
உன்னை உள்ளிலும்–உன்னை(நெஞ்சில்) அநுஸந்தித்த மாத்திரத்திலும்
உள்ளம்–எனது நெஞ்சானது
துடிக்கும்–(ஸந்தோஷத்தினால்) பூரிக்கின்றது
வினை படலம் விள்ள–பாவங்களின் கூட்டங்கள் என்னை விட்டு ஒழிந்து போம்படி
விழித்து–உன்னாலே நான் கடாக்ஷிக்கப் பெற்று
ஸ்ரமணி விதுரர் -ரிஷி பத்னிகளை – பூதராக்கின நெடும் நோக்கு
ஜாயமானம் புருஷன் யம் பஸ்யதி மது ஸூதன கடாக்ஷம்
உன்னை மெய்யுற்றால்–(பரம பதத்திலே வந்து) உன்னை உள்ளபடியே அடைந்து விட்டேனாகில்
இங்கு மானஸ ஸாஷாத் கரித்தால் -மெய் -பாஹ்ய சாஷாத்காரம் ஸமான
உள்ள உலகு அளவும்–நீ வியாபித்திருக்கிற உலகமெங்கும்
யானும் உளன் ஆவன்–நானும் வியாபித்தவனாவேன்;
ஸ்வரூப வியாப்தி இல்லையே அணு ஸ்வரூப ஆத்மா விபு போல் ஆகுமே -தர்ம பூத ஞான வியாப்தி
என் கொலோ–நான் சொல்லுகிற விது ஸம்பாவிதநதானோ?
உரை–நீயே சொல்லு.
உள்ளிலும் உள்ளம் தடிக்கும்
உன்னை அனுசந்திக்கில் ஸ்த்தூலமான தேகம் போலே
அமூர்த்தமான ஹ்ருதயம் தடியா நின்றது
வினைப் படலம் விள்ள விழித்து உன்னை மெய்யுற்றால்
பாப ஸமூஹம் விண்டு போம்படி நீ பார்த்து
உன்னை சாஷாத்கரித்து-என்றுமாம்
மெய்யுற்றால் -சாஷாத்கரித்தால்
இங்கே மானஸ சாஷாத்காரம் ஆதல்
அங்கே பாஹ்ய சாஷாத்காரம் ஆதல்
உள்ள உலகளவும் யானும் உளனாவன் என்கொலோ
வியாபக தத்வம் இரண்டு ஆகிறது போலே
(வியாபகத்வம் இரண்டு ஸ்வரூபமம் ஞானமும் -அவனைப் போலவே ஆனதே )
ஞான வியாப்தி இவரது
உலகளந்த மூர்த்தி உரை
சிறிய வடிவைக் கொண்டு லோகத்தை எல்லாம் வ்யாபித்து இருக்கிற நீயே சொல்லு
இந்த ஆச்சர்யத்தை நீ சொல் என்றபடி
————-
அறியாதே நன்று என்று பிரமித்து
வேறே சிலர் உற்றார் என்று இருக்கும் அத்தனை இறே
விமர்த்த ஸஹரான-(பாதக ஸஹர் )- பந்துக்கள் வேறே உண்டோ என்கிறது –
உரைக்கிலோர் சுற்றத்தார் உற்றார் என்று ஆரே
இரைக்கும் கடல் கிடந்த எந்தாய் உரைப்பெல்லாம்
நின்னன்றி மற்றிலேன் கண்டாய் எனது உயிர்க்கு ஓர்
சொல் நன்றி யாகும் துணை–77-
பதவுரை
இரைக்கும் கடல்–கோக்ஷிக்கின்ற திருப்பாற் கடலிலே
கிடந்த–பள்ளிக் கொண்டிரா நின்ற
எந்தாய்–ஸ்வாமீ!-என்னைத் தேடி -கைக்கொள்ள அன்றோ ஷீராப்தி நாதனாக சாதனம் பண்ணுகிறாய்
உரைக்கில்–ஆராய்ந்து சொல்லில்,
ஓர் சுற்றத்தார் உற்றார் என்று ஆரே–(நீ தவிர) தாயாதிகளென்றும் பந்துக்களென்றும் சொல்லக் கூடியவர்கள் எனக்கு ஆரேனுமுண்டோ?
எனது உயிர்க்கு–என் ஆத்மாவுக்கு
ஓர் சொல்–‘ஸர்வதர்மாந் பரித்யஜ்ய’ என்கிற சரம ச்லோகமாகிற ஒரு சொல்லாலே
நன்றி ஆகும் துணை–உதவி செய்யும் துணையும்
உரைப்பு எல்லாம்–மற்றும் சொல்லப்படுகிற எல்லா வகையான துணையும்
நின் அன்றி மற்று இலேன் கண்டாய்–உன்னைத் தவிர வேறொருவரையும் உடையேனல்லேனும் காண்.
நவவித சம்பந்தமும் அவனே -பிதா ச இத்யாதி
(பண்டை நாளாலே நின் திரு வருளும் பங்கயத்தாள் திருவருளும்
கொண்டு நின் கோயில் சீய்த்துப் பல் படி கால் குடி குடி வழி வந்து ஆள் செய்யும்
தொண்டரோர்க்கு அருளிச் சோதி வாய் திறந்து உன் தாமரைக் கண்களால் நோக்காய்
தெண் திரைப் பொருநல் தண் பணை சூழ்ந்த திருப் புளிங்குடிக் கிடந்தானே–9-2-1-)
உரைக்கிலோர் சுற்றத்தார் உற்றார் என்று ஆரே
ஆரே என்று கேட்டால்
வேறே சிலர் இல்லை
நானே யுள்ளேன் -என்று
அவன் தனக்குச் சொல்ல வேணும் போலே
இரைக்கும் கடல் கிடந்த எந்தாய்
நித்ய ஸூரிகள் ஸதா அனுபவம் பண்ணா நிற்கச் செய்தே
திருப்பாற் கடலிலே அவஸர ப்ரதீஷனாய் வந்து கிடக்கிறவனே
உரைப்பெல்லாம் நின்னன்றி மற்றிலேன் கண்டாய் எனது உயிர்க்கு ஓர் சொல் நன்றி யாகும் துணை
துர்த் தசையில்
மா ஸூச என்று நற் சொல்லு சொல்லும் அத்தனை
உரைக்கப் படுவது எல்லாம் உன்னை ஒழிய வேறே ஒருவர் இல்லை
துணையாக உரைக்கப்படுவது எல்லாவற்றிலும் உன்னை ஒழியத் துணை இல்லை -என்றபடி
——-
(முதல் ஆழ்வார்கள் அயோனிஜர் -மூன்று திருவந்தாதிகள்
நான்முகன் திருவந்தாதி
பெரிய திருவந்தாதி
இந்த ஐந்தும் அர்த்த பஞ்சகம் -பரத்வாதி பஞ்சகம் சொல்ல வந்தவை என்றும் கொள்ளலாமே )
கீழ் உற்றார் இல்லை என்றது
உற்றார் உண்டாகிலும்
ஸம்ஸாரம் இனிதாகிலும்
உன் அனுபவத்தை ஒழியப் புறம்பு உண்டோ -என்கிறார் –
துணை நாள் பெருங்கிளையும் தொல் குலமும் சுற்றத்
திணை நாளும் இன்புடைத்தா மேலும் -கணை நாணில்
ஓவாத் தொழில் சார்ங்கன் தொல் சீரை நல் நெஞ்சே
ஓவாத ஊணாக வுண்–78-
பதவுரை
துணை–ஸ்நேஹிதர்களும்
நாள்–ஆயுஸ்ஸும்
பெரு கிளையும்–பிள்ளைகள் பேரன்கனென்கிற பெரிய ஸந்தானமும்
தொல் குலமும்–பரம்பரையாக வருகிற நற்குலமும்
சுற்றத்து இணை–பந்துக்களோடே சேர்ந்திருப்பதும்
(ஆகிய இவை யெல்லாம்)
நாளும்–நாள்தோறும்
இன்பு உடைத்து ஆம் ஏலும்–(துக்கத்தை யுண்டு பண்ணாமல்) ஸந்தோஷத்தை யுண்டு பண்ணுவன வென்றே வைத்துக் கொண்õடலும்,
நல் நெஞ்சே–நல் மனமே!
(நீ அவற்றில் ஆசை கொள்ளாமல்)
கணை நாணில் ஒவா தொழில் சார்ங்கன்–அம்புகள் நாணில் நின்றும் ஒருகாலும் மாறாதபடி
வீரத் தொழில் செய்து கொண்டே யிருக்கிற வில்லை யுடையனான இராமபிரானுடைய
தொல் சீரை–இயற்கையான நற் குணங்களையே
ஓவாத ஊண் ஆக உண்––தடை அற்ற -நித்ய போக்யமாக அநுபவிக்கக் கடவாய்.
துணை நாள் பெருங்கிளையும் தொல்குலமும் சுற்றத் திணை நாளும் இன்புடைத்தா மேலும் –
துணை
ஆயூஸூ
பெருங்கிளை
ஆபி ஜாத்யம்
பந்துக்களோட்டைச் சேர்த்தி
இவை நித்யமுமாய் இனிதாயே யாயிற்றே யாகிலும்
கணை நாணில்
அம்பானது நாணில் இடைவிடாதே வியாபிக்கிற வில்லை யுடையவன்
கணை நாணில் ஓவாத் தொழில் சார்ங்கன் தொல் சீரை
என்றும் ஆஸ்ரிதர் கார்யம் மாறாதே செய்து போருமவருடைய கல்யாண குணங்களை
நல் நெஞ்சே
ஸோபாதிக பந்துக்களுக்கும்
நிருபாதிக பந்துக்களுக்கும்
வாசி யறியும் நெஞ்சே
எம்பெருமானைப் பற்று என்று
சொல்லப் பாங்கான நெஞ்சு -என்னவுமாம்
ஓவாத ஊணாக வுண்
விச்சேதம் இல்லாத போகமாக புஜி
————
உண்ணாட்டுத் தேசன்றே ஊழ் வினையை யஞ்சுமே
விண்ணாட்டை யொன்றாக மெச்சுமே-மண்ணாட்டில்
ஆராகி என் இழிலிற்று ஆனாலும் ஆழி யங்கைப்
பேராயற்கு ஆளாம் பிறப்பு –79-
பதவுரை
மண் நாட்டில்–இந்த மண்ணுலகத்திலே
ஆர் ஆகி–எப் பிறவியிலே பிறந்தவராயினும்
என் இழிலிற்று ஆனாலும்–எப்படிப்பட்ட இழி தொழில்களை யுடையவர்களாயினும்
ஆழி அம் கைபேர் ஆயற்கு ஆன் ஆம் பிறப்பு–திருவாழியை அழகிய கையிலே யுடைய
ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவானுக்கு அடிமைப்பட்ட வர்களாகப் பிறக்கும் பிறவியானது.
உன் நாடு தேச அன்றே–பரம பதத்திள்ள தேஜஸ்ஸை யுடையதன்றோ?
ஊழ் வினையை அஞ்சுமே–அநாதியான பாவங்களைக் குறித்து அஞ்ச வேணுமோ?
விண் நாட்டை–ஸ்வர்க்க லோகத்தை
ஒன்று ஆக–ஒரு பொருளாக
மெச்சுமே–விரும்பக் கூடுமோ?
ஆழியங்கைப் பேராயற்கு ஆளாம் பிறப்பு
ஸர்வேஸ்வரனாய் வைத்து இதர ஸஜாதீயனாய்ப் பிறந்தவனுக்குக்
கைங்கர்யம் பண்ணுகைக்கு யோக்யமான ஜென்மம்
பரம பதத்தில் இருக்கும் தேஜஸ்ஸை யுடைத்தன்றே என்றுமாம்
உண்ணாட்டுத் தேசன்றே
உள் நாடு என்று பரம பதமாகக் கொள்ளுகிறது-பகவத் அபிப்ராயத்தாலே
(அக்கரை -சம்சாரம் இக்கரை பரமபதம் என்று உண்டே )
தேசன்றே -தேசன்றோ என்றபடி
(தேவத்மும் நிந்தை யானவனுக்கு
ஒளி வரும் ஜனிகள் போலே
ப்ரஹ்ம ஜன்மமும்
இழுக்கு என்பார்க்கு
பண்டை நாளில் பிறவி
உள் நாட்டு தேசு இறே–ஆச்சார்ய ஹிருதயம்-81-
தாஸ்ய ரசம் அறிந்தார்க்கு -பண்டை நாள்- 9-2–என்ற திரு வாய் மொழியில்
பல் படி கால் குடி குடி வழி வந்து ஆள் செய்யும் தொண்டர் -என்றும்
உன் பொன் அடி கடவாதே வழி வருகின்ற அடியார்-என்றும்
தொல் அடிமை வழி வரும் தொண்டர்-என்றும் சொன்ன படியே
தாஸ்ய விரோதியான ஜன்மாத்ய அபிமானம் இன்றிக்கே கைங்கர்ய அனுரூபமான குடிப் பிறவி-
ஆழி அம் கை பேராயருக்கு ஆளாம் பிறப்பு -உள் நாட்டு தேசு அன்றே –பெரிய திருவந்தாதி -79-
என்கிறபடியே -பகவத் விமுக பிரசுரம் ஆகையாலே
புற நாடான லீலா விபூதி போல் அன்றிக்கே பகவத் அனுகூல்ய ஏக போக ரசத்திலே
நெருங்கி போக விபூதியாய் ,அவனுக்கு அந்தரங்கமாய் இருக்கிற பரம பதத்தில்
வர்த்திக்கிற தேஜசை உடைத்து இறே என்கை —
பரம பதத்தில் பகவத் கைங்கர்ய அனுகுணமாக பரிக்ரஹிக்கும் தேஹத்தோபாதி
சேஷ வஸ்துவான ஆத்மாவுக்கு இதுவும் தேஜஸ் கரம் என்று கருத்து
ச ஏக பவதி இத்யாதி போல் அங்கு கைங்கர்யத்துக்கு எடுத்துக் கொள்ளும் பிறப்புக்களில் ஒன்றே இதுவும் )
ஊழ் வினையை யஞ்சுமே விண்ணாட்டை யொன்றாக மெச்சுமே-
ப்ரஹ்மாதிகள் குடியிருப்பை ஒன்றாக எண்ணுமே
ஸூர புரீ யத் கச்சதோ துர்க் கதி (ஸ்ரீ குண ரத்ன கோஸம் ஸ்ரீ பராசர பட்டர் )
அஞ்சுமே -அஞ்சான் என்றபடி –
ஸ்வர்க்கத்துக்குப் போம் வழி தண்ணிது -என்கிறது
ந தேவ லோகா க்ரமணம் (ஸ்ரீ ராமாயணம் லஷ்மணன் வாரத்தை )
பறைச் சேரியில் அடியிடுமா போலே ஸ்வர்க்கத்தில் அடியிடுகை
வேண்டேன் என்கிறார்
தஸ்யாந்த ராயோ மைத்ரேய தேவேந்த்ராத் வாதிகம் பதம் (ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் )
பகவத் விஷயத்திலே கை வைத்தவனுக்கு அந்தராயமாவது இந்த்ரனாய் இருக்கும் இருப்பு இறே
உள் நாடு என்று ஸம்ஸாரமாகக் கொண்ட பக்ஷத்திலே
விண்ணாடு என்று பரம பதமாகக் கடவது
மண்ணாட்டில் ஆராகி எவ்விழி விற்றானாலும்
ஸம்ஸாரம் தான் தண்ணிது
அதிலே நிஹீன ஜென்மம் ஆகவும் அமையும்
எல்லா இழிவையும் யுடைத்ததாகவும் அமையும்
பகவத் அனுபவ யோக்கியமான ஜென்மமே வேண்டுவது
இதுக்குப் புறம்பான ஜென்ம வ்ருத்தங்கள் அப்ரயோஜகங்கள்
ஆராகி
எந்த ஜென்மம் ஆகிலும்
எவ்விழிவில்
எந்த வியாபாரம் ஆகிலும் என்னவுமாம்
பேராயர் என்று
அல்லாத இடையர் நித்ய ஸூரிகள் என்னும்படி இவனுடைய இடைத் தனத்தில் முதிர்ச்சி சொல்லுகிறது –
மண்ணாடு தொடங்கி ஒன்றாக எண்ணுமே –என்று கிரியை –
————–
(கீழே ஐஸ்வர்யாதிகள் வேண்டாம்
இதில் கைவல்யமும் ஜரா மரண மோக்ஷம் (ஸ்ரீ கீதை -7 )கிடைத்தாலும் பொருட்டாக எண்ண மாட்டேன்
அவனை மறந்து ஒரு க்ஷணமும் தரியேன் என்கிறார் )
பிறப்பு இறப்பு மூப்புப் பிணி துறந்து பின்னும்
இறக்கவும் இன்பு உடைத்தாமேலும் -மறப்பெல்லாம்
ஏதமே என்றல்லால் எண்ணுவனே மண்ணளந்தான்
பாதமே ஏத்தாப் பகல்–80-
பதவுரை
பிறப்பு–பிறவியையும்
இறப்பு–மரணத்தையும்
மூப்பு–கிழத் தனத்தையும்
பிணி–வியாதிகளையும்
துறந்து–ஒழிந்து
பின்னும்–அவ்வளவோடு மல்லாமல்
இறக்கவும்–மிகவும் இன்பு உடைத்து ஆம் ஏலும்–ஆநந்தமுடையதான கைவல்ய மோக்ஷம் உண்டாவதானாலும்
மண் அளந்தான் பாதமே ஏத்தா பகல்–உலகளந்த பெருமானுடைய திருவடிகளை வாழ்த்தப் பெறாத காலங்களிலுண்டான
மறப்பு எல்லாம்–மறப்புகள் எல்லாம்
ஏதமே என்று அல்லால் எண்ணுவனே–துன்பமென்றே எண்ணுவனே யொழிய வேறு வகையாக எண்ணுவனோ?
பிறப்பு இறப்பு மூப்புப் பிணி துறந்து பின்னும் இறக்கவும் இன்பு உடைத்தாமேலும் –
ஸம்ஸார ஸம்பந்தம் அற்று
அளவிறந்த ஆத்ம அனுபவம் உண்டாயிற்றாகிலும்
பின்னும் இறக்கவும் –
இறக்கை அளவிறகையாய்
மிகவும் என்றபடி
மண்ணளந்தான் –பாதமே ஏத்தாப் பகல்–மறப்பெல்லாம் ஏதமே என்றல்லால் எண்ணுவனே
திரு உலகு அளந்து அருளின நீர்மையை யுடையவன் திருவடிகளை ஏத்தாத
பகலில் மறப்பெல்லாம்
துக்கமே என்று அல்லது மநோ ரதிப்பானோ
—————————————–
ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்