வாடினேன் வாடி வருந்தினேன் மனத்தால் பெரும் இடும்பையில் பிறந்து
கூடினேன் கூடி இளையவர் தம்மோடு அவர் தரும் கல்வியே கருதி
ஓடினேன் ஓடி உய்வதோர் பொருளால் உணர்வு எனும் பெரும் பதம் தெரிந்து
நாடினேன் நாடி நான் கண்டு கொண்டேன் நாராயணா என்னும் நாமம் -1-1-1-
நம் ஆழ்வார் சர்வேஸ்வரனை சாஷாத்கரித்த அநந்தரம் -தாம் பெற்ற பேறு அறியாதே
இந்நின்ற நீர்மை இனி யாம் உறாமை -என்று கீழ் நின்ற நிலையை அனுசந்தித்தாப் போலே
இவரும் பகவத் விஷயீகாரம் பிறந்த பின்பு தாம் கீழ் நின்ற நிலையை எல்லாம் அனுசந்தித்து
வாடினேன் -என்கிறார் -உலர்ந்தேன் என்னாதே வாடினேன் என்கிறார் -வாடி வாடும் இவ்வாணுதல் -பிராட்டி போலே-
——————–
ஆவியே அமுதே என நினைந்து உருகி யவரவர் பணை முலை துணையாப்
பாவியேன் உணராது எத்தனை பகலும் பழுதே போய் ஒழிந்தன நாள்கள்
தூவிசேர் அன்னம் துணையொடும் புணரும் சூழ் புனல் குடந்தையே தொழுது என்
நாவினால் உய்ய நான் கண்டு கொண்டேன் நாராயணா என்னும் நாமம்—-1-1-2..
அநாதி காலம் பகவத் தத்வம் என்று ஓன்று உண்டு -என்றும் அறியாதே விஷய ப்ரவணராய் போருகையாலே –
வாடினேன் -என்றும் -இளையவர் கல்வியே கருதி ஓடினேன் -என்றும் இறே கீழ் சொல்லி நின்றது –
அதில் அனுபவித்த கொங்கைகளையும் காலம் அடங்க வ்யர்தமே போயிற்று என்றும் சொல்லி –
இப்படி போன காலமும் வ்யர்த்தம் ஆகாதபடியான திரு நாமத்தைக் காணப் பெற்றேன் என்கிறார் –
சென்ற நாள் செல்லாத செங்கண்மால் எங்கள் மால் என்ற நாள் எந்நாளும் நாளாகும்
என்றபடியே போன காலத்தையும் நல்ல நாளாக்கும்
——————-
சேமமே வேண்டித் தீவினை பெருக்கித் தெரிவைமார் உருவமே மருவி
ஊமனார் கண்ட கனவிலும் பழுதாய் ஒழிந்த கழிந்த அந்நாள்கள்
காமனார் தாதை நம்முடை அடிகள் தம்மடைந்தார் மனத்து இருப்பார்
நாமம் நான் உய்யக் கண்டு கொண்டேன் நாராயணா என்னும் நாமம் —1-1-3-
அவை அப்ராப்த விஷயம் -இது ப்ராப்த விஷயம்-
ஆசா லேசமுடையார் நெஞ்சு விட்டு போய் இருக்க மாட்டாதவன் -கலவிருக்கையான பரமபதத்தையும் விட்டு நெஞ்சே
கலவிருக்கையாக கொள்ளும் நம்முடை அடிகள் -சர்வ ஸ்வாமி திருநாமம்
தேக குணமும் சர்வ ஸ்வாமித்வமும் சௌலப்யமும் வாத்சல்யமும் இறே இதுக்கு அர்த்தம் ஆயிற்று
நான் உய்யக் கண்டு கொண்டேன் –அசந்நேவ -என்று முடியும்படியான நான் உஜ்ஜீவிக்கும்படி கண்டு கொண்டேன்
நான் கண்டு கொண்டேன் –அநாத்ம குணோபேதனாய் போந்த நான் ஆத்மகுணோ பேதர் பெரும் பேற்றைப் பெற்றேன்
—————–
வென்றியே வேண்டி வீழ் பொருட்கு இரங்கி வேற் கணார் கல்வியே கருதி
நின்றவா நில்லா நெஞ்சினை உடையேன் என் செய்கேன் நெடு விசும்பு அணவும்
பன்றியாய் அன்று பாரகம் கீண்ட பாழியான் ஆழியான் அருளே
நன்று நான் உய்ய நான் கண்டு கொண்டேன் நாராயணா என்னும் நாமம் —1-1-4-
அபிமானம் பண்ணக் கடவதல்ல விஷயங்களிலே அபிமானம் பண்ணியும்
சோகிக்க கடவ அல்லாததுக்கு சோகித்தும்-நரக அவஹமான விஷயங்களை அநுபவிக்க மநோரதித்தும்
நின்றவா நில்லா நெஞ்சினை உடையேன் என்று இப்படி கை கழிந்த என்னை
பிரளயம் கொண்ட பூமி தன்னுடைய ரஷணத்தில் அசர்த்தமாய் அத்தை ரஷித்தான் அருளாலே
இனி இவன் தானாக மீள மாட்டான் என்று அதுவே ஹேதுவாக எடுக்க ஒருப்பட்ட சர்வேஸ்வரன் கிருபையாலே
வென்றியே வேண்டி வீழ் பொருட்கு இரங்கி வேற் கணார் கல்வியே கருதி என்று
போந்தவன் சுத்தனானான் என்று தெரியாதபடி -அஸ்ப்ருஷ்ட சம்சார கந்தனாம் படி ஆனேன்
நான் கண்டு கொண்டேன் நாராயணா என்னும் நாமம் –
—————-
கள்வனேன் ஆனேன் படிறு செய்து இருப்பேன் கண்டவா திரிந்தேனேலும்
தெள்ளியேன் ஆனேன் செல்கதிக்கு அமைந்தென் சிக்கெனத் திருவருள் பெற்றேன்
உள்ளெலாம் உருகிக் குரல் தழுத்து ஒழிந்தேன் உடம்பெலாம் கண்ண நீர் சோர
நள்ளிருள் அளவும் பகலும் நான் அழைப்பன் நாராயணா என்னும் நாமம் —5
நித்ய சம்சாரி ஆகைக்கு உறுப்பானவற்றை செய்து போந்த நான் -இனி இவன்
சம்சாரத்துக்கு ஆள் ஆக மாட்டான் -பரமபததுக்கு ஆளாகும் அத்தனை என்னும்படி சமைந்தேன் –
விஷய அனுபவம் பண்ணிக் களித்து இருக்கும் போதோடு
விஷய அனுபவம் பண்ணுகைக்கு அர்த்த ஆர்ஜனம் பண்ணும் போதோடு வாசி யற
எனக்கு திரு நாமம் சொல்லுகையே யாத்ரையாகப் பெற்றேன்-
————————
எம்பிரான் எந்தை என்னுடைச் சுற்றம் எனக்கு அரசு என்னுடை வாழ் நாள்
அம்பினால் அரக்கர் வெருக்கொள நெருக்கி யவர் உயிர் செகுத்த எம் அண்ணல்
செம்புலாஞ் சோலை மா மதிள் தஞ்சை மா மணிக் கோயிலே வணங்கி
நம்பிகாள் உய்ய நான் கண்டு கொண்டேன் நாராயணா என்னும் நாமம் —6-
இத்தை நீர் போர ஆதரியா நின்றீர் இது தனக்கு அர்த்தம் என் என்ன -சொல்கிறார்
இதனுடைய பாடத்தை ஜபித்து அத்தாலே பலம் பெற விருத்தல்
இத்தாலே பாபத்தைப் போக்கி கர்ம யோகத்துக்கு உடலாகுதல் செய்கை அன்றிக்கே
அர்த்த அனுசந்தானத்தாலே பேறு என்று தமக்கு பஷம் ஆகையாலே அர்த்தத்தைச் சொல்லுகிறார்
நம் ஆழ்வாரும் திரு மந்த்ரம் ஓர் இடத்திலே ப்ரஸ்துதம் ஆனால் -முன்னே யாதல் பின்னே யாதல்
அர்த்தத்தைச் சொல்லிப் போருவார் -அர்த்த ப்ராதான்யம் தோற்ற ஜ்ஞானம் மோஷமாக வேண்டுகையாலே-
மாதா பிதா ப்ராதா நிவாஸஸ் சரணம் ஸூஹ்ருத் கதிர் நாராயணா -என்கிறபடியே –
சர்வவித பந்துவும் அவனே என்கிற அர்த்தத்துக்கு வாசகமான திரு நாமத்தைக் காணப் பெற்றேன்-
————————-
இல் பிறப்பு அறியீர் இவர் அவர் என்னீர் இன்னதோர் தன்மை என்று உணரீர்
கற்பகம் புலவர் களை கண் என்று உலகில் கண்டவா தொண்டரைப் பாடும்
சொல் பொருள் ஆளீர் சொல்லுகேன் வம்மின் சூழ் புனல் குடைந்தையே தொழுமின்
நல் பொருள் காண்மின் பாடி நீர் உய்மின் நாராயணா என்னும் நாமம் —-7–
அல்லாதார் தான் இழக்கிறார் அவிசேஷஞ்ஞர் ஆகையாலே –
விசேஷஞ்ஞராய் என்னோடு சஜாதீயராய் கவி பாடித் திரிகிற நீங்கள் இழக்கிறது என் என்கிறார்-
———————-
கற்றிலேன் கலைகள் ஐம்புலன் கருதும் கருத்துளே திருத்தினேன் மனத்தை
பெற்றிலேன் அதனால் பேதையேன் நன்மை பெரு நிலத்தார் உயிர்க்கு எல்லாம்
செற்றமே வேண்டித் திரி தருவேன் தவிர்ந்தேன் செல் கதிக்கு உய்யுமாறு எண்ணி
நல் துணையாக பற்றினேன் அடியேன் நாராயணா என்னும் நாமம் —8-
எங்கள் பூர்வ வ்ருத்தத்தைப் பார்த்தால் நீர் சொல்லுகிற அர்த்தத்துக்கு நாங்கள் தேசிகராக
வல்லோமோ என்ன
கெடுவிகாள் -நான் அன்றோ இவ் விஷயத்துக்கு யோக்யனாய் உங்களுக்கு உபதேசிக்கும்படி
ஆனேன் -ஆன பின்பு இவ் விஷயத்துக்கு ஆள் ஆகாதார் உண்டோ -என்கிறார் –
—————-
குலம் தரும் செல்வம் தந்திடும் அடியார் படு துயர் ஆயின எல்லாம்
நிலந்தரம் செய்யும் நீள் விசும்பு அருளும் அருளொடு பெரு நிலம் அளிக்கும்
வலந்தரும் மற்றும் தந்திடும் பெற்ற தாயினும் ஆயின செய்யும்
நலம் தரும் சொல்லை நான் கண்டு கொண்டேன் நாராயணா என்னும் நாமம் —9–
அநாதி காலம் விஷய ப்ரவணனாய் -பகவத் விஷயத்தில் விமுகனாய் போந்த நான்
விஷயங்கள் தான் சவாதியாய் மீண்ட அளவிலே -சர்வேஸ்வரன் தன் கிருபையாலே
கைக் கொண்டான் என்கிற அர்த்தத்தை -உய்வதோர் பொருளால் -என்கிறத்தாலே சொன்னார் முதல் பாட்டிலே –
காலம் அடங்க வ்யர்தமே புறம்பே போக்கினேன் என்றார் இரண்டாம் பாட்டிலே –
ரஷையே வேண்டி அதுக்கு வ்ருத்தமான துஷ் கருமங்களைப் பண்ணி
விஷய ப்ரவணனாய் -கால த்ரயம் அடங்க நிஷ் பிரயோஜனமாகப் போக்கின நான்
யோக்யனுமாய் பிராப்தனுமான சர்வேஸ்வரனையும் -அவனுக்கு வாசகமான
திரு நாமத்தையும் காணப் பெற்றேன் என்றார் மூன்றாம் பாட்டில் –
துர்மாநியாய் -சோகிக்க கடவ அல்லாத விஷயங்களுக்கு சோகித்து –
விஷய ப்ரவணனாய் -அநாத்ம குணங்களால் குறைவற்ற நான்
அமாநித்வாதி ஆத்ம குண பேதர் பெரும் பேற்றைப் பெற்றேன் என்றார் நாலாம் பாட்டில் –
ஆத்ம அபஹாரத்தைப் பண்ணி பஸ்யதோஹரனாய் -சர்வேஸ்வரன் ஒருவன் உளன்
என்று இருப்பார் உண்டாகில் உக்த்ய ஆபாசங்களாலே இல்லை செய்து போந்த நான்
ஆத்ம சமர்ப்பணம் பண்ணி என்றுமே இது யாத்ரையாய் போருவார் பெரும் பேற்றை
பெற்றேன் என்றார் ஐஞ்சாம் பாட்டில் –
இதுக்கு அர்த்தம் என் -இது இருந்தபடி என் -என்கிற அர்த்தத்தையும் சொல்லி
சம்சாரிகள் எல்லாம் இங்கனே கிலேசப்படா நிற்க -நான் இப்பேற்றைப் பெற்றேன்
என்றார் ஆறாம் பாட்டில் –
அல்லாதார் இழக்கிறார்கள் அவிசேஷஞ்ஞர் ஆகையாலே
என்னோடு சஜாதீயராய் -விசேஷஞ்ஞராய் -கவி பாடித் திரிகிற நீங்கள் இழவாதே
கொள்ளுங்கோள் என்றார் ஏழாம் பாட்டில் –
நீர் சொல்லுகிற அர்த்தத்துக்கு நாங்கள் தேசிகர் ஆக வல்லோமோ -என்ன
கெடுவிகாள் -நான் அன்றோ இவ் விஷயத்துக்கு நிலனாய் உங்களுக்கு கூட உபதேசிக்கிறேன் –
ஆன பின்பு பகவத் விஷயத்துக்கு ஆள் ஆகாதார் இல்லை -என்றார் எட்டாம் பாட்டில்
நீர் திரு நாமத்தைப் போர ஆதரியா நின்றீர் –
இது என்ன பலத்தை தரவற்று -என்ன
திரு நாம பலத்தைச் சொல்லுகிறார் இப் பாட்டில்-
——————
மஞ்சுலாம் சோலை வண்டறை மா நீர் மங்கையார் வாள் கலிகன்றி
செஞ்சொலால் எடுத்த தெய்வ நன் மாலை யிவை கொண்டு சிக்கெனத் தொண்டீர்
துஞ்சும் போது அழைமின் துயர் வரில் நினைமின் துயர் இலீர் சொல்லிலும் நன்றாம்
நஞ்சு தான் கண்டீர் நம்முடை வினைக்கு நாராயணா என்னும் நாமம் —10-
எனக்கு என்றும் தேனும் பாலும் அமுதுமாய திருமால் திரு நாமம்
நானும் சொன்னேன் நமரும் உரைமின் நமோ நாராயணா -என்று
நமக்கு இனிய திரு நாமமே பாபத்துக்கு நஞ்சு –
அல்லாதன எல்லாம் சம்சாரத்திலே வேர் பற்றுக்கைக்கு உடலாய் இருக்கும் –
இதினுடைய அர்த்த அனுசந்தானமே சம்சாரத்தை வேர் அறுப்பது என்னும்
இவ் வர்த்தத்தை எல்லாரும் புத்தி பண்ணி -இருக்கலாகாதோ-
——————-
வாலி மா வலத்தொருவனது உடல் கெட வரி சிலை வளைவித்து அன்று
ஏல நாறு தண் தடம் பொழில் இடம் பெற விருந்த நல் இமயத்துள்
ஆலி மா முகில் அதிர்தர வரு வரை யகடுற முகடேறிப்
பீலி மா மயில் நடம் செயும் தடம் சுனை பிரிதி சென்று அடை நெஞ்சே —-1-2-1-
சத்ரு நாசனே -என்கிறது கிடக்க -சக்ர சாப நிபே -என்கிறதை அனுபவிக்கிறார்
இந்திர தனுஸ் போலே அனுகூலருக்கு வைத்த கண் மாறாதே கண்டு கொண்டு இருக்க வேண்டும்படி தர்சநீயமாக இருக்கும் –
க்ருஹீத்வா -வில் பிடித்த பிடியிலே பிரதிகூலர் முடிந்து போம் படியுமாய் இருக்கும் –
அநுகூலரை அழகாலே அழியச்செய்யும் —
பிரதி கூலரை அம்பாலே அழியச் செய்யும் –
சைதன்யத்தில் குறைய நின்றாரும் -அத்தேசத்தை ப்ராபித்து -ப்ரீதிக்கு போக்குவிட்டு சில வ்யாபாரங்களைப் பண்ணுகிற தேசமான -பின்பு
சைதன்யத்தில் குறை அற்று இருந்த நீ –அத்தேசத்தை சென்று ப்ராபிக்கப் பாராய் -என்கிறார் –
சைதன்யத்தில் குறைய நின்றாரோடு குறைவற்றாரோடு வாசி யற
நிலவராய் அடிமை செய்யும்படி யாயிற்று விஷய ஸ்வபாவம்
துரும்பு எழுந்து ஆடுமாயிற்று-
——————-
கலங்க மாக்கடல் அரிகுலம் பணி செய்ய அருவரை யணை கட்டி
இலங்கை மா நகர் பொடி செய்த வடிகள் தாம் இருந்த நல் இமயத்து
விலங்கல் போல்வன விறல் இரும் சினத்தன வேழங்கள் துயர் கூரப்
பிலங்கொள் வாள் எயிற்று அரியவை திரி தரு பிரிதி சென்று அடை நெஞ்சே —-2
அவதாரிகை –
தம் இழவை பரிஹரித்த பிரசங்கத்தாலே மஹா ராஜர் இழவை பரிஹரித்த படியைப் பேசினார் முதல் பாட்டிலே –
மஹா ராஜர் இழவை பரிஹரித்த பின்பு இறே பெருமாள் தம் இழவை பரிஹரித்துக் -கொண்டது
அந்த க்ரமத்திலே ராவண வதம் பண்ணுகிற படியைப் -பேசுகிறார்-
——————-
துடி கொள் நுண் இடைச் சுரி குழல் துளங்கு எயிற்று இளம் கொடி திறத்து ஆயர்
இடி கொள் வெங்குரல் இனம் விடை அடர்த்தவன் இருந்த நல் இமயத்து
கடி கொள வேங்கையின் நறு மலர் அமளியன் மணி யறை மிசை வேழம்
பிடியினோடு வண்டு இசை சொலத் துயில் கொளும் பிரிதி சென்று அடை நெஞ்சே —3-
ஸ்ரீ பிராட்டிகாக இலங்கையை அழித்த படி சொல்லிற்று கீழில்
ஸ்ரீ நப்பின்னை பிராட்டிகாக ரிஷபங்களை அடர்த படி சொல்லுகிறது -இதில்
—————–
மறம் கொள் ஆள் அரி உரு என வெருவர ஒருவனது அகல் மார்வம்
திறந்து வானவர் மணி முடி பணி தர இருந்த நல் இமயத்துள்
இறங்கி ஏனங்கள் வளை மருப்பு இடந்திடக் கிடந்து அரு எரி வீசும்
பிறங்கு மா மணி யருவியோடு இழி தரு பிரிதி சென்று அடை நெஞ்சே–4-
அப்பருவத்தில் பாலகனுக்கு உதவினபடி சொல்லுகிறது –
அப்பருவம் என்றது இளம்கொடி என்றதை நினைக்கிறது –
இளம் பருவத்திலே வந்து உதவினப் போலே தன்னைக் காணா விடில் முடியும்படியான தசையிலே
வந்து தோற்றி விரோதைப் போக்கி உதவினான்
ப்ரணயிநிக்கு உதவின க்ரமம் பற்றாதாய் ஆயிற்று ஆஸ்ரித விரோதிகளைப் போக்கும் இடத்தில்-
—————
கரை செய் மா கடல் கிடந்தவன் கனை கழல் அமரர்கள் தொழுது ஏத்த
அரை செய் மேகலை யலர் மகளொடும் அமர்ந்த நல் இமயத்து
வரை செய் மா களிறு இள வெதிர் வளர் முளை யளை மிகு தேன் தோய்த்துப்
பிரசவாரி தன் இளம் பிடிக்கு அருள் செயும் பிரிதி சென்று அடை நெஞ்சே–1-2-5—
அவ் வவதாரங்களுக்கு அடியாக ஸ்ரீ திருப்பாற் கடலிலே கண் வளர்ந்து அருளின படியை அனுசந்திக்கிறார்-
———————–
பணங்கள் ஆயிரம் உடைய நல் அரவணைப் பள்ளிகொள் பரமா வென்று
இணங்கி வானவர் மணி முடி பணி தர இருந்த நல் இமயத்து
மணம் கொள் மாதவி நெடும் கொடி விசும்புற நிமிர்ந்தவை முகில் பற்ற
பிணங்கு பூம் பொழில் நுழைந்து வண்டிசை சொலும் பிரிதி சென்று அடை நெஞ்சே –1-2-6-
அப்படி திருப் பாற் கடலிலே சாய்ந்து அருளினவன் இங்கே வந்து எழுந்து அருளி இருக்கிற படியை அனுசந்திக்கிறார் –
ஸ்ரீ வைகுண்டம் கலவிருக்கையாய் இருக்க அங்கு நின்றும் எங்கள் உடைய கூக்குரல் கேட்கைகாக ஸ்ரீ திருப் பாற் கடலிலே
கண் வளர்ந்து அருளின ஸ்ரீ தேவரீர் எல்லாரும் ஒக்க அனுபவிக்கலாம் படி இங்கனே எழுந்து அருளி இருப்பதே என்பார்கள் ஆயிற்று –
———————-
கார்கொள் வேங்கைகள் கனவரை தழுவிய கறி வளர் கொடி துன்னி
போர் கொள் வேங்கைகள் புனவரை தழுவிய பூம் பொழில் இமயத்துள்
ஏர் கொள் பூஞ்சுனைத் தடம் படிந்து இன மலர் எட்டும் இட்டு இமையோர்கள்
பேர்கள் ஆயிரம் பரவி நின்றடி தொழும் பிரிதி சென்று அடை நெஞ்சே —1-2-7
புஷ்பாஞ்சலி பண்ணி தேவர்கள் தொழா நிற்பர்கள்
நாலாம் பாட்டில் தேவர்கள் விபவதில் பணிந்ததை சொல்லி –
ஐந்தாம் பாட்டில் ஷீராப்தி நாதனை ஸ்துதித்தார்கள் என்றும் –
ஆறாம் பாட்டிலே அந்த ஷீராப்தி நாதனே ஹிமாவானில் அர்ச்சாவதாரமாக இருக்கிறான்
என்று அங்கு பிரணாமம் பண்ணினார்கள் என்று அருளிச் செய்து
இதில்
அர்ச்ச்யன் ஆகையாலே அர்ச்சனை பண்ணுகிறார்கள் என்கிறார்-
——————-
இரவு கூர்ந்து இருள் பெருகிய வரை முழை இரும் பசியது கூர
அரவமாவிக்கு மகம் பொழில் தழுவிய அருவரை இமயத்து
பரமனாதி யெம் பனி முகில் வண்ணன் என்று எண்ணி நின்று இமையோர்கள்
பிரமனோடு சென்று அடி தொழும் பெரும்தகைப் பிரிதி சென்று அடை நெஞ்சே —1-2-8-
அங்கு உண்டான சர்ப்பங்கள் அச் சோலையில் பரிமளத்தை காற்று வழியாலே பருகி தரியா நிற்கும் –
ப்ரஹ்மாதிகள் -சர்வ கந்த -என்கிற வஸ்துவை அனுபவித்து தரிப்பர்கள்-
சர்ப்பங்களோடு ப்ரஹ்மாதிகளோடு வாசி அற எல்லாருக்கும் ஆஸ்ரயணீயமான தேசம் ஆயிற்று
ஆன பின்பு நெஞ்சே நீயும் அத்தை ஆஸ்ரயிக்க பாராய் என்கிறார் –
—————-
ஓதி ஆயிரம் நாமங்கள் உணர்ந்தவர்க்கு உறு துயர் அடையாமல்
ஏதம் இன்றி நின்று அருளும் நம் பெருந்தகை இருந்த நல்லிமயத்து
தாது மல்கிய பிண்டி விண்டலர்கின்ற தழல் புரை எழில் நோக்கி
பேதை வண்டுகள் எரி என வெருவரு பிரிதி சென்று அடை நெஞ்சே —1-2-9-
வாக்குத் தூய்மை இலாமையினாலே மாதவா உனை வாய்க் கொள்ள மாட்டேன் -என்று
அசித் சம்சர்க்கத்தை அனுசந்தித்து -நாம் அங்குத்தைக்கு யோக்யராய் பரிமாறுகை யாவது என் -என்று
தன் அயோக்யதையை அனுசந்திக்கைக்கு அவகாசம் இல்லாதபடி-ஆஸ்ரயணீயனான தான் சந்நிஹிதன் ஆகையாலே
ஆஸ்ரயிப்பாருக்கு ஒரு வருத்தமும் வாராத படி இருக்கிற மஹா ப்ரபாவன் வந்து வர்த்திக்கிற விலஷணமான ஹிமவானில்-
ஆஸ்ரயணீய வஸ்து சுலபன் ஆகையாலே ஆஸ்ரயிப்பாருக்கு தம் தாமுடைய அநுபவ விநாச்யமான பாபங்களை அனுசந்தித்து
பயப்படவும் வேண்டா –
——————
கரிய மா முகில் படலங்கள் கிடந்தது அவை முழங்கிட களிறென்று
பெரிய மாசுணம் வரை எனப் பெயர் தரு பிரிதி எம்பெருமானை
வரி கொள் வண்டறை பைம் பொழில் மங்கையர் கலியனது ஒலி மாலை
அரிய வின்னிசை பாடு நல்லடியவர்க்கு அரு வினை யடையாவே —1-2-10-
சர்பங்கள் ஆனவை மேகங்களை ஆமிஷமாக புத்தி பண்ணி மேல் விழுமா போலே
இத்தை அப்யசித்தார்கள் பக்கல் சர்வேஸ்வரன் போக்யதா புத்தி பண்ணி
அவர்கள் உடைய விரோதிகளைப் போக்கி-அவனாலே விஷயீ கரிக்கப் பெறுவார்கள்
இப் பாசுரங்களைச் சொன்னவர்களை அச் சொல் வழியே சர்வேஸ்வரன்
அவர்களையே எல்லா போக்யமுமாய் வந்து கிட்டும்-
—————————-
முற்ற மூத்து கோல் துணையா முன்னடி நோக்கி வளைந்து
இற்ற கால் போல் தள்ளி மெள்ள இருந்து அங்கு இளையா முன்
பெற்ற தாய் போல் வந்த பேய்ச்சி பெரு முலை யூடுயிரை
வற்ற வாங்கி உண்ட வாயான் வதரி வணங்குதுமே—-1-3-1-
அவதாரிகை –
முற்ற மூத்து-
ஹிமவானில் திருப் பிரிதியை ஆஸ்ரயி என்று திரு உள்ளத்தை குறித்து உபதேசித்தார் –
அது தம் த்வரைக்கு அநுரூபமாக மேல் விழுந்து திமிர்த்து இருந்தது –
மனனே மனுஷ்யாணாம் -என்று பந்த மோஷங்கள் இரண்டுக்கும் ஹேது மனஸ் இறே –
இது பகவத் விஷயத்தில் மேல் விழுகிறது இல்லை –
இனி பழையதுவே இறே மல்கு நிலை –
இனி அவன் தான் விரோதியான இவ் உடம்போடே தன்னை ஆஸ்ரயித்து பெறலாம்
படிக்கு ஈடாக இங்கே வந்து சந்நிஹிதனானான் –
இனி இந்த விரோதியான பிரகிருதி தான் -தேஹமாயும் இந்த்ரியங்களாதியாயும் -சப்தாதி
விஷயங்களையும் இறே விரோதி ஆவது –
அநுபாவ்ய விஷ்யங்களில் பிரதான போக்யங்கள் ஆவன ஸ்திரீகள் இறே –
அவர்கள் தாங்கள் ஆகிறார் தங்களைக் கொண்டு அருமைப் படுத்தி
இவனது சர்வ சொத்தையும் அபஹரிக்கும் அத்தனை போக்கி இவனுக்கு தங்கள்
உடம்பை கொடுக்கிறார்கள் -அன்றிக்கே கொடுத்தார்கள் ஆகில் -அது தன்னில்
அநுபாவ்யம் ஓன்று இல்லாதபடி -அல்பமாய் -அஸ்த்ரிமாய் -அநர்தா வஹமாய் –துராதாரமாய் இறே இருப்பது –
இனி தேஹம் ஆகிறது தான் ஏக ரூபமாய் இருப்பது ஓன்று அல்லாமையாலே
அவை தன்னுடைய அனுபவ யோக்கியம் உள்ளது சிறிது நாளாய் பின் அதுவும் கூட இல்லாதபடி இறே இருப்பது
இந்த்ரியங்கள் ஆகிற இவை –
ஆநந்த யாதி -என்கிறபடி
இவனுக்கு நிரதிசய ஆனந்தத்தைப் பண்ணிக் கொடுக்கும் பகவத் விஷயத்துக்கு
உடலாகை அன்றிக்கே -நிஹிதமான ஷூத்ர விஷயங்களிலே மூட்டி
துக்கத்தை விளைக்கக் கடவதாய் -பின்பு தான் உண்டாய் இருக்கச் செய்தேயும்
இக்கார்யம் தன்னையும் செய்ய மாட்டாதபடியாய் இறே இருப்பது –
இப்படி இருக்கையாலே இவ் வசித்து தனக்கே பாங்காய் இருக்கிற நாளிலே
அவனை ஆஸ்ரயித்து தன்னைக் கழித்துக் கொள்கைக்கு உடலாய் இருப்பதும் ஓர் ஆகாரம் உண்டு –
அவன் தானும் இது பாங்கான போதே தன்னை ஆஸ்ரயிக்கலாம் படி இங்கே ஸ்ரீ பதரியிலே வந்து சந்நிஹிதன் ஆனான் –
ஆனபின்பு இது அநுகூலமான போதே அவனை ஆஸ்ரயித்து இத்தைக் கழிப்பித்துக் கொள்வோம் என்று பார்த்து அதிலே ஒருப்படுகிறார்-
ஸ்ரீ பட்டரை ஒரு வியாபாரி -இது அல்பம் அஸ்தரம் என்று இத்தை த்யாஜ்யமாக நினைத்து இரா நின்றார்கள் சிலர் –
காண்கிற உடம்பு அவ்வருகு இல்லை என்று இது தன்னிலே போக்யதா புத்தி பண்ணி இரா நின்றார்கள் சிலர்
ஒன்றைப் பற்றி இவை இரண்டும் நடக்கிறபடி எங்கனே என்று கேட்டார் –
பாக்யாதிகர்க்கு இதினுடைய தோஷ தர்சனத்தைக் கொண்டு விடுகைக்கும் உடலாய் –
பாக்ய ஹீனருக்கு இதிலே போக்யதா புத்தி பண்ணி அநர்த்தப் படுகைக்கு உடலாம் படி
அவருடைய புண்ய பாபங்களை இட்டு அது அநுரூபமாகக் காணும் இத்தப் பண்ணிற்று -என்று அருளிச் செய்தார்-
பால்யே க்ரீடேந -பால்யத்தில் லீலோ உபகரணம் கொண்டு போது போக்கித் திரியும்
அல்பம் வெளி செறிப்பு பிறந்தவாறே விஷயங்கள் பிடித்துக் கொள்ளும்
பின்னையும் அது தன்னையும் அனுபவிக்க ஒண்ணாதபடி மூப்பு வரும்
ஆன பின்பு இது பாங்கான நாளிலே ஒரு ஷணம் முற்பட்டது உடலாய்
பலத்தில் ஆஸ்ரயமாம் பட விடுக்கும் -என்னா நின்றது இறே-
————————–
முதுகு பற்றி கைத்தலத்தால் முன்னொரு கோல் ஊன்றி
விதிர் விதிர்து கண் சுழன்று மேல் கிளைக் கொண்டு இருமி
இது என்னப்பர் மூத்த வாறு என்று இளையவர் ஏசா முன்
மது உண் வண்டு பண்கள் பாடும் வதரி வணங்குதுமே —1-3-2-
இந்த கிலேசங்களை தவிர்க்கும் அளவு அன்றிக்கே
நிரதிசய ஆனந்தத்தைப் பெற்று களிக்கலாம் படியான தேசம் ஆயிற்று –
—————-
உறிகள் போல் மெய் நரம்பு எழுந்து ஊன் தளர்ந்து உள்ளம் எள்கி
நெறியை நோக்கி கண் சுழன்று நின்று நடுங்கா முன்
அறிதியாகில் நெஞ்சம் அன்பாய் யாயிர நாமம் சொல்லி
வெறி கொள் வண்டு பண்கள் பாடும் வதரி வணங்குதுமே—1-3-3-
ஜ்ஞான ப்ரசுர த்வாரம் ஆகையாலே-நெஞ்சம் அவன் பக்கலில் அன்பை உடையையாய்
சிலவற்றை சொல்லி மீள வேண்டாதபடி பாங்கான அளவிலே ஆயிரம் திரு நாமங்களையும் சொல்லி –வணங்குவோம் –
————–
பீளை சோர கண் இடுங்கி பித்தெழ முத்து இருமி
தாள்கள் நோவ தம்மில் முட்டி தள்ளி நடவா முன்
காளையாகி கன்று மேய்த்து குன்று எடுத்து அன்று நின்றான்
பாளை பாயும் தண் தடம் சூழ் வதரி வணங்குதுமே–1-3-4-
தன்னை ஆஸ்ரயித்தார்க்கு தன்னோடு சாம்யா பத்தியைக் கொடுக்குமவன்
கன்று மேய்த்து ரஷ்ய வர்க்கத்தை வரையாதே ரஷிக்குமவன்-குன்று எடுத்து அன்று நின்றான்-
அரியன செய்து நோக்குபவன் நித்ய வாசம் செய்யும் தேசம் ஆயிற்று
——————
பண்டு காமரர் ஆனவாறும் பாவையர் வாய் அமுதம்
உண்டவாறும் வாழ்ந்தவாறும் ஒக்க உரைத்து இருமி
தண்டு காலா ஊன்றி ஊன்றித் தள்ளி நடவா முன்
வண்டு பாடும் தண் துழாயான் வதரி வணங்குதுமே–1-3-5-
என்றும் ஒக்க அனுபவமே யாத்ரையாக செல்லும் தேசம் –
சில நாள் அனுபவித்து பின்பு இருந்து வ்ருத்த கீர்த்தனம் பண்ண வேண்டா-
—————-
<எய்த்த சொல்லோடு ஈளை ஏங்கி இருமி இளைத்து உடலம்
பித்தர் போலே சித்தம் வேறாய் பேசி அயரா முன்
அத்தன் எந்தை யாதி மூர்த்தி ஆழ் கடலைக் கடைந்த
மைத்த சோதி எம்பெருமான் வதரி வணங்குதுமே–1-3-6-
ஜகத் காரண பூதனான சர்வேஸ்வரன் –ஆழ் கடலைக் கடைந்த அரியன செய்தும் அபேஷிதம் செய்து கொடுக்குமவன் –
அபேஷிதம் செய்யா விடிலும் விட ஒண்ணாத வடிவு அழகை உடையவன் –
எம்பெருமான் -அவ்வடிவு அழகைக் காட்டி என்னை அடிமை கொண்டவனுடைய –ஸ்ரீ வதரியை ஆஸ்ரயிப்போம்
——————–
பப்ப வப்பர் மூத்த வாறு பாழ்ப்பது சீத் திரளை
ஒப்ப ஐக்கள் போத வுந்த உந்தமர் காண்மின் என்று
செப்பு நேர் மென் கொங்கை நல்லார் தாம் சிரியா முன்னம்
வைப்பும் நங்கள் வாழ்வு மானான் வதரி வணங்குதுமே–1-3-7-
வைப்பும் நங்கள் வாழ்வு மானான் –பரிஹரித்த அன்றே சாதனமுமாய் பின்னை பிராப்யனுமானவன் வர்த்திக்கிற –
வதரி வணங்குதுமே –ஒரு நாள் ஆதரித்து ஒரு நாள் சிரியாதவன் ஆயிற்று –அம்ருதம் சாதனம் சாத்யம் -என்னக் கடவது இறே-
———————-
ஈசி போமின் ஈங்கு இரேன் மின் இருமி இளைத்தீர்
உள்ளம் கூசி யிட்டீர் என்று பேசும் குவளை யம் கண்ணியர் பால்
நாசமான பாசம் விட்டு நன்னெறி நோக்கல் உறில்
வாச மல்கு தண் துழாயான் வதரி வணங்குதுமே—-1-3-8-
தன்னை ஆஸ்ரயித்தார்க்கு கொடுத்து ஆதரிகைக்காக மாலை இட்டு இருக்கிற வனதான
ஸ்ரீ வதரியை வணங்குதுமே-
—————–
புலன்கள் நைய மெய்யில் மூத்துப் போந்திருந்த உள்ளம் எள்கி
கலங்க வைககள் போத உந்திக் கண்ட பிதற்றா முன்
அலங்கலாய த்ண் துழாய் கொண்டு ஆயிர நாமம் சொல்லி
வலம் கொள் தொண்டர் பாடி யாடும் வதரி வணங்குதுமே –1-3-9-
அநுகூல வ்ருத்திகளை பண்ணா நின்றுள்ள ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள்
சாத்துகைக்கு ஈடான மாலைகளையும் ஏந்தி திரு நாமங்களையும் சொல்லி
பாடுவதாக ஆடுவதாக நிற்பர்கள்-
அத் திரளிலே புக்கு அவர்களில் ஒருவராய் ஆஸ்ரயிப்போம்
—————–
வண்டு தண் தேன் உண்டு வாழும் வதரி நெடுமாலை
கண்டல் வேலி மங்கை வேந்தன் கலியன் ஒலி மாலை
கொண்டு தொண்டர் பாடி யாடக் கூடிடில் நீள் விசும்பில்
அண்டம் அல்லால் மற்று அவர்க்கு ஓர் ஆட்சி அறியோமே -1-3-10-
ப்ரக்ருதி ப்ராக்ருதங்களில் இவர் அருளிச் செய்த தோஷம் ப்ரத்யஷித்து அநுபவியா நின்றோம்
அவ்வோபாதி பகவத் விஷயமாக இவர் அருளிச் செய்ததும் மெய்யாக இருக்கும் இறே –
ஆனபின்பு இவர் விடச் சொன்னவற்றை விட்டு இவர் பற்றச் சொன்னவற்றை பற்றுகை இறே
சேதனாராய் இருப்பார்க்கு செய்ய அடுப்பது
———————-
ஏனம் முனாகி யிரு நிலம் இடந்து அன்று இணை யடி யிமையவர் வணங்க
தான வனாகம் தரணியில் புரளத் தடஞ்சிலை குனித்த வென் தலைவன்
தேனமர் சோலைக் கற்பகம் பயந்த தெய்வ நன்னறு மலர் கொணர்ந்து
வானவர் வணங்கும் கங்கையின் கரை மேல் வதரி யாச்சிரமத்துள்ளானே –1-4-1-
திவ்யமாய் -விலஷணமாய் -செவ்வியை உடைத்தான பூக்களைக் கொண்டு தேவர்கள் ஆஸ்ரயிக்கும் படி
கங்கா தீரத்திலே ஸ்ரீ பதரிகாஸ்ரமத்திலே வந்து சந்நிஹிதன் -ஆனான்-
————————
கானிடை யுருவைச் சுடுசரம் துரந்து கண்டு முன் கொடும் தொழில் உரவோன்
ஊனுடை யகலத்தடு கணை குளிப்ப உயிர் கவர்ந்துகந்த வெம் மொருவன்
தேனுடைக் கமலத் தயனொடு தேவர் சென்று சென்று இறைஞ்சிட பெருகு
வானிடை முது நீர்க் கங்கையின் கரை மேல் வதரி யா ச்சிராமத்துள்ளானே —1-4-2-
திருவடிகள் ஸஹ்யம் ஆகையாலே-திருக் காவேரிக்கு ஸஹ்ய பர்வதம் உத்பத்தி ஸ்தானம் ஆனால் போலே
ஆகாசத்திலே யாய்ப் பழையதான கங்கையின் கரை மேல் நித்ய வாசம் செய்து அருளுகிறான் –
————————–
உறிகள் போல் மெய் நரம்பு எழுந்து ஊன் தளர்ந்து உள்ளம் எள்கி
நெறியை நோக்கி கண் சுழன்று நின்று நடுங்கா முன்
அறிதியாகில் நெஞ்சம் அன்பாய் யாயிர நாமம் சொல்லி
வெறி கொள் வண்டு பண்கள் பாடும் வதரி வணங்குதுமே—1-3-3-
ஜ்ஞான ப்ரசுர த்வாரம் ஆகையாலே அவன் பக்கலில் அன்பை உடையையாய் சிலவற்றை சொல்லி மீள வேண்டாதபடி
பாங்கான அளவிலே ஆயிரம் திரு நாமங்களையும் சொல்லி –முக்தர் சாம கானம் பண்ணுமா போலே
அனுபவத்துக்கு போக்கு விட்டு பாடும் –
—————————–
துணி வினி யுனக்குச் சொல்லுவன் மனமே தொழுது எழு தொண்டர்கள் தமக்கு
பிணி யொழித்தமரர் பெரு விசும்பு அருளும் பேரருளாளன் எம்பெருமான்
அணி மலர்க் குழலாரரம்பையர் துகிலும் ஆரமும் வாரி வந்து அணி நீர்
மணி கொழித்து இழிந்த கங்கையின் கரை மேல் வதரி யாச்சிராமத்துள்ளானே —1-4-4-
நம் விரோதியையும் போக்கி பரம பதத்தையும் நமக்குத் தரும் ஒரு கால் ஆஸ்ரயித்த மாத்ரத்திலே
நம் விரோதியைப் போக்கி நித்ய சூரிகள் இருப்பை நமக்கு பண்ணித் தரும் பரம க்ருபாளானவன் சர்வேஸ்வரன்-
நித்ய வாசம் செய்து அருளும் –
—————–
பேய் இடைக்கிருந்து வந்த மற்றவள் பெரு முலை சுவைத்திட பெற்ற
தாய் இடைக்கிருத்தல் அஞ்சுவன் என்று தளர்ந்திட வளர்ந்த வென் தலைவன்
சேய் முகட்டுச்சி யண்டமும் சுமந்த செம் பொன் செய் விலங்கலில் இலங்கு
வாய் முகட்டிழிந்த கங்கையின் கரை மேல் வதரி யாச்சிரமத்துள்ளானே —1-4-5-
சிவந்த பொன்னாலே செய்யப்பட மேருவிலே விளங்கா நின்றுள்ள இடமுடைத்தான சிகரத்தில் நின்றும்
இழிந்த கங்கையின் கரை மேல் ஸ்ரீ வதரி யாஸ்ரமத்திலே வந்து சந்நிஹிதன் ஆனான் –
————-
தேரணங்கல்குல் செழும் கயல் கண்ணி திறத்து ஒரு மறத் தொழில் புரிந்து
பாரணங்கிமிலேறேழு முன்னடர்த்த பணி முகில் வண்ணன் எம்பெருமான்
காரணம் தன்னால் கடும் புனல் கயத்த கரு வரை பிள வெழக் குத்தி
வாரணம் கொணர்ந்த கங்கையின் கரை மேல் வதரி யாச்சிரமத்துள்ளானே—–1-4-6-
ககுத்துக்களை உடைய ருஷபங்கள் ஏழையும் நசித்து அநந்தரம் விரோதியைப் போக்கப் பெற்ற ஹர்ஷத்தாலே
குளிர்ந்த மேகம் போலே இருந்துள்ள வடிவை உடையவனாய் அவ்வடிவைக் கொண்டு
என்னை அனந்யார்ஹன் ஆக்கிக் கொண்டவன் நித்யவாஸம் செய்து அருளும் திவ்ய தேசம்
————————-
வெந்திறல் களிறும் வேலை வாய் அமுதும் விண்ணோடு விண்ணவர்க்கு அரசும்
இந்திரர்க்கு அருளி எமக்கும் ஈந்து அருளும் எந்தை எம்மடிகள் எம்பெருமான்
அந்தரத்து அமரர் அடி இணை வணங்க ஆயிர முகத்தினால் அருளி
மந்தரத்து இழிந்த கங்கையின் கரை மேல் வதரி யாச்சிராமத்துள்ளானே–1-4-7-
எனக்கு தன்னை தந்து அருளின –எனக்கு தந்தை-எனக்கு ஸ்வாமி-என்னை அனன்யார்ஹன் ஆக்கினான்–
—————–
மான் முனிந்து ஒரு கால் வரி சிலை வளைத்த மன்னவன் பொன்னிறத்து உரவோன்
ஊன் முனிந்து அவனது உடல் இரு பிளவா உகிர் நுதி மடுத்து அயன் அரனைத்
தான் முனிந்திட்ட வெந்திறல் சாபம் தவிர்த்தவன் தவம் புரிந்து உயர்ந்த
மா முனி கொணர்ந்த கங்கையின் கரை மேல் வதரி யாச்சிராமத்துள்ளானே–1-4-8-
விச்வாமித்ரனை- அவன் ஷத்ரியனாய் இருக்கச் செய்தேயும் தபோ பலத்தாலே ப்ரஹ்ம ரிஷி ஆனான் இறே –
அவன் பெருமாளையும் இளைய பெருமாளையும் நடத்திக் கொண்டு வந்தது அக்கரையே ஆகையாலே அத்தை சொல்லிற்று
———————-
கொண்டல் மாருதங்கள் குல வரை தொகு நீர்க் குரை கடல் உலகுடன் அனைத்தும்
உண்ட மா வயிற்றோன் ஒண் சுடர் ஏய்ந்த உம்பரும் ஊழியும் ஆனான்
அண்டமூடறுத்து அன்று அந்தரத்து இழிந்து அங்கவனி யாளலமர பெருகு
மண்டு மா மணி நீர்க் கங்கையின் கரை மேல் வதரி யாச்சிரமத்துள்ளானே–1-4-9-
எங்கும் ஒக்க பரந்து பெரு நீராய் அது அடைய தெளிந்து இருப்பதான கங்கையின் கரை மேல் வதரி யாச்சிரமத்துள்ளானே-
————————
வரும் திரை மணி நீர்க் கங்கையின் கரை மேல் வதரி யாச்சிராமத்துள்ளானை
கரும் கடல் முந்நீர் வண்ணனை எண்ணிக் கலியன் வாயொலி செய்த பனுவல்
வரம் செய்த வைந்தும் ஐந்தும் வல்லார்கள் வானவர் உலகுடன் மருவி
இரும் கடல் உலகம் ஆண்டு வெண் குடைக் கீழ் இமையவராகுவர் தாமே —1-4-10-
பெரிய கடல் சூழ்ந்த பூமியை ஏகாதபத்ரமாக நடத்தி பின்பு ப்ரஹ்ம பதத்தை நிர்வஹித்து
அநந்தரம் -நித்ய ஸூரிகளோடு ஒரு கோர்வையாக பெறுவர் –
இத்தால் சொல்லிற்று ஆயிற்று
இவன் அபிசந்தி பண்ணின எல்லாவற்றையும் தரும் என்றபடி-ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் அவதரித்த பின்பு த்யாஜ்யமான
ஐஸ்வர்யமும் பரம புருஷார்த்துக்கு உள்ளே புக்கு போயிற்று காணும் –
ஈஸ்வரனோ ஆகவுமாம்– நித்ய ஸூரிகளோ ஆகவுமாம்– ராஜா ஆகவுமாம்
பிறந்து பாகவத சேஷத்வம் பெறலாம் ஆகலாம் ஆகில் -என்றாம் இவர் இருப்பது
என்று அருளிச் -செய்தாராம்-ஸ்ரீ பட்டர் ஸ்ரீ நஞ்சீயர் இடம்
—————————-
கலையும் கரியும் பரிமாவும் திரியும் கானம் கடந்து போய்
சிலையும் கணையும் துணையாகச் சென்றான் வென்றிச் செருக்களத்து
மலை கொண்டலை நீரணை கட்டி மதிள் நீர் இலங்கை வாள் அரக்கர்
தலைவன் தலை பத்து அறுத்து உகந்தான் சாளக்ராமம் அடை நெஞ்சே —1-5-1-
ஆஸ்ரித விரோதியைப் போக்கி பிற்பட்டாருக்கும் உதவுகைக்காக வந்து வர்த்திக்கிற ஸ்ரீ சாளக்ராமத்தை
ஆஸ்ரயிக்கப் பாராய் -நெஞ்சே -என்கிறார்-
——————–
கடம் சூழ் கரியும் பரிமாவும் ஒலி மாந்தேரும் காலாளும்
உடன் சூழ்ந்து எழுந்த கடி இலங்கை பொடியா வடிவாய்ச் சரம் துரந்தான்
இடம் சூழ்ந்து எங்கும் இரு விசும்பில் இமையோர் வணங்க மணம் கமழும்
தடம் சூழ்ந்து எங்கும் அழகாய சாளக்கிராமம் அடை நெஞ்சே—1-5-2-
ராவணனை நிரசித்தபடியைச் சொல்லிற்று முதல் பாட்டில்
அதுக்கு உறுப்பாக அவனுடைய முதல் நாள் படை எழுச்சி சொல்லுகிறது -இதில்
———————
உலவு திரையும் குல வரையும் ஊழி முதலா வெண் திக்கும்
நிலவும் சுடரும் இருளுமாய் நின்றான் வென்றி விரலாழி
வலவன் வானோர் தம் பெருமான் மருவா வரக்கர்க்கு எஞ்ஞான்றும்
சலவன் சலம் சூழ்ந்து அழகாய சாளக்கிராமம் அடை நெஞ்சே—1-5-3-
கண் வளர்ந்து அருளும் போதும் தன்னோடு பொருந்தாத ஆசூர வர்க்கத்துக்கு -அவர்க்கு என்றும் சலம் புரிந்து -என்கிறபடியே
சாத்ரவத்தையை உடையனாய் இருக்குமவன் ஏவம் விதன் ஆனவன் வந்து சந்நிதி பண்ணுகிற
ஜல சம்ருத்தியை உடைத்தாய் தர்ச நீயமாய் இருக்கிற ஸ்ரீ சாளக்கிராமத்தை அடைந்து ஆஸ்ரயிக்கப் பாராய்-
————————-
ஊரான் குடந்தை யுத்தமன் ஒரு கால் இரு கால் சிலை வளைய
தேரா வரக்கர் தேர் வெள்ளம் செற்றான் வற்றா வரு புனல் சூழ்
பேரான் பேர் ஆயிரம் உடையான் பிறங்கு சிறை வண்டறைகின்ற
தாரான் தாரா வயல் சூழ்ந்த சாளக்கிராமம் அடை நெஞ்சே–1-5-4-
அதுக்கும் முன்னே உண்டான ஸ்ரீ ராம வ்ருத்தாந்த்தைச் சொல்லுகிறது –
ஊர் அடங்கலும் மனுஷ்யர் குடி இருப்பு நெருங்கி இருக்குமா போலே
தாராவாகிற பஷிகளாலே நெருங்கி இருந்துள்ள வயலாலே சூழப் பட்டு இருந்துள்ள
ஸ்ரீ சாளக்கிராமம் அடை நெஞ்சே-
———————–
அடுத்தார்த்து எழுந்தாள் பில வாய் விட்டலற அவள் மூக்கயில் வாளால்
விடுத்தான் விளங்கு சுடர் ஆழி விண்ணோர் பெருமான் நண்ணார் முன்
கடுத்தார்த்து எழுந்த பெரு மழையைக் கல் ஓன்று ஏந்தி இன நிரைக் காத்
தடுத்தான் தடம் சூழ்ந்து அழகாய சாளக்கிராமம் அடை நெஞ்சே–1-5-5-
அதுக்கு முன்னாக சூர்பணகை நிரசனத்தை அருளிச் செய்கிறார் –
ஸ்வ ரஷணத்துக்கும் பரிகாரம் இல்லாத பசுக்களை நோக்குகைகாக தடுத்தான் ஆயிற்று
தடாகங்களாலே சூழப்பட்ட தர்ச நீயமான ஸ்ரீ சாளக்கிராமத்தை அடை நெஞ்சே –
————————–
தாயாய் வந்த பேய் உயிரும் தயிரும் விழுதும் உடன் உண்ட
வாயான் தூய வரி யுருவில் குறளாய்ச் சென்று மா வலியை
ஏயான் இரப்ப மூவடி மண்ணின்றேதா வென்று உலகு ஏழும்
தாயான் காயா மலர் வண்ணன் சாளக்கிராமம் அடை நெஞ்சே –1-5-6-
அநுகூல ஸ்பர்சம் உடைய த்ரவ்யமும்-பிரதிகூல பிராணனும் ஒக்க தாரகமாக வளர்ந்தவன் அழகாலே வசீகரிக்கும் படியான
வாமன வேஷத்தை உடையனாய் கொண்டு சென்று லோகம் ஏழையும் அளந்து கொண்டு
லோகம் ஏழையும் அளந்து கொண்டு தாவினவன் நித்யவாஸம் செய்து அருளும் சாளக்கிராமம் அடை நெஞ்சே
——————
ஏனோர் அஞ்ச வெஞ்சமத்துள் அரியாய்ப் பரிய விரணியனை
ஊனார கலம் பிளவெடுத்த ஒருவன் தானே யிரு சுடராய்
வானாய்த் தீயாய் மாருதமாய் மலையாய் அலை நீர் உலகனைத்தும்
தானாய் தானுமானான் தன் சாளக்கிராமம் அடை நெஞ்சே -1-5-7-
சத்ருக்களான ஆசூர பிரகிருதிகள் அஞ்சும்படியாக யுத்தத்திலே நரசிம்ஹமாய் அத்விதீயன்
சந்திர சூர்யாதி களுக்கு அந்தர்யாத்மாதயா புக்கு இவர்கள் தான் என்னலாம் படியாய்
ஆகாசமாய தேஜோ பதார்த்தமாய் வாயு தத்வமாய் கார்ய கோடியில் மலையாய் -கடல் சூழ்ந்த பூமி
அசாதாராண திவ்ய விக்ரஹ உக்தனாய் இருக்கிறவன் -சாளக்கிராமம் அடை நெஞ்சே-
———————
வெந்தார் என்பும் சுடு நீரும் மெய்யில் பூசிக் கையகத்து ஓர்
சந்தார் தலை கொண்டு உலகு ஏழும் திரியும் பெரியோன் தான் சென்று என்
எந்தாய் சாபம் தீர் என்ன இலங்கமுது நீர் திரு மார்வில்
தந்தான் சந்தார் பொழில் சூழ்ந்த சாளக்கிராமம் அடை நெஞ்சே –1-5-8-
ஈஸ்வர அபிமாநியாய்-தன் ஆஞ்ஞை நடத்திப் போந்த இடத்தில் கையும் ஒடுமாய் திரிந்த
துர் மாநியானவனுடைய சாப மோசத்தை பண்ணினவன்-சாளக்கிராமம் அடை நெஞ்சே-
———————
தொண்டாம் இனமும் இமையோரும் துணை நூல் மார்பில் அந்தணரும்
அண்டா வெமக்கே யருளாய் என்று அணையும் கோயிலருகெல்லாம்
வந்தார் பொழிலின் பழனத்து வயலினயலே கயல் பாய
தன்டாமரைகள் முக மலர்த்தும் சாளக்கிராமம் அடை நெஞ்சே –1-5-9-
வழு விழா அடிமை செய்ய வேண்டும் நாம் -என்று இருக்கும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் உடைய திரளும் –
நித்ய சூரிகளும் – –கேவல ப்ராஹ்மணரும் –தேவரீரே எங்களுக்கு ஆஸ்ரயணீ யனாகவே எங்களுக்கு அருள வேணும்
என்று தனித்தனியே சொல்லா நின்று கொண்டு சேருகிற ஸ்ரீ சாளக்கிராமம்
———————
தாராவாரும் வயல் சூழ்ந்த சாளக்கிராமத் தடிகளை
காரார் புறவின் மங்கை வேந்தன் கலியன் ஒலி செய்த தமிழ் மாலை
ஆரார் உலகத்தறிவுடையார் அமரர் நன்னாட்டரசு ஆள
பேர் ஆயிரமும் ஒதுமின்கள் அன்றி யிவையே பிதற்றுமினே –1-5-10-
நித்ய ஸூரிகள் உடைய நல் நாடு உண்டு -பரம பதம் அத்தை ஆள்மின்கள் வானகம் -என்கிறபடியே
தாங்கள் இட்ட வழக்காம் படி நடத்த – ஆயிரம் திரு நாமங்களையும் வாயாலே சொல்லப் பாருங்கோள் –
————————
வாணிலா முறுவல் சிறு நுதல் பெரும் தோள் மாதரார் வன முலைப் பயனே
பேணினேன் அதனைப் பிழை யெனக் கருதிப் பேதையேன் பிறவி நோய் அறுப்பான்
ஏணிலேன் இருந்தேன் எண்ணினேன் எண்ணி இளையவர் கலவியின் திறத்தை
நாணினேன் வந்து உன் திருவடி யடைந்தேன் நைமிசாரணியத்துள் எந்தாய் –1-6-1-
வாணிலா முறுவல் சிறு நுதல் பெரும் தோள் மாதரார் வன முலைப் பயனே பேணினேன் –
இது என்னுடைய பூர்வ வ்ருத்தம் இருந்தபடி -என்கிறார் –
விஹிதங்களை அனுஷ்டித்து சம தமாதி ஆத்ம குண பேதராய் இருப்பார் இறே -இதுக்கு அதிகாரிகள் –
அதில் நான் செய்து நின்ற நிலை இது என்கிறார் –
———————
சிலம்படி யுருவில் கரு நெடும் கண்ணார் திறத்தனாய் அறத்தையே மறந்து
புலம்படிந்து உண்ணும் போகமே பெருக்கிப் போக்கினேன் பொழுதினை வாளா
அலம் புரி தடக்கை யாயனே மாயா வானவர்க்கு அரசனே வானோர்
நலம் புரிந்து இறைஞ்சுன் திருவடி யடைந்தேன் நைமி சாரணி யத்துள் எந்தாய் -1-6-2-
திருவடிகளிலே புக்கு சரணம் புக்கவாறே முன்பு தாம் செய்து போந்த படிகள் அடங்கலும் தோன்றிற்று
அத்தாலே போக்கினேன் பொழுதை வாளா -என்கிறார் –
பகவத் விஷயத்தில் அடிக் கழஞ்சு பெற்று செல்லக் கடவ காலத்தை வ்யர்த்தமே போக்கினேன்-
பரம பதத்தில் நித்ய சூரிகளுக்கு அனுபாவ்யனாய் கொண்டு அவர்களுக்கு ஓலக்கம் கொடுத்துக் கொண்டு இருக்கக் கடவ
நீ எனக்கு உன் திருவடிகளிலே வந்து சரணம் புகலாம் படி சந்நிஹிதன் ஆகையாலே சரணம் புகுந்தேன் –
————–
சூதினைப் பெருக்கிக் களவினைத் துணிந்து கரி குழல் மடந்தையர் திறத்து
காதலே மிகுத்துக் கண்டவா திரிந்த தொண்டனேன் நமன் தமர் செய்யும்
வேதனைக் கொடுங்கி நடுங்கினேன் வேலை வெண் திரை யலமரக் கடைந்த
நாதனே வந்துன் திருவடி யடைந்தேன் நைமி சாரணி யத்துள் எந்தாய் –1-6-3
போக்கினே பொழுதை வாளா -என்றார்
சிலவற்றை செய்து இறே போது போக்குவது செய்தபடி தான் எங்கனே என்ன அது தன்னை சொல்கிறார்
தொண்டன் ஆகிறான் பரதந்த்ரன்
அது அப்ராப்த விஷயங்களில் ஆன போது அபகர்ஷ ஹேதுவாக கடவது –
ப்ராப்த விஷயங்களில் ஆன போது உத்கர்ஷ ஹேதுவாக சொல்லக் கடவது –
பிரயோஜனாந்த பரர்க்காக கடலை நெருங்க கடைந்து அபேஷித சம்விதானம் பண்ணும்படி அன்றோ
இவ்வாத்மாவோடு தேவரீர் உடைய சம்பந்தம் –
ப்ரஹ்மாதிகளுக்கு ஆஸ்ரயணீ யனாய்க் கொண்டு அவர்கள் உடைய கூக்குரல் கேட்க்கைகாக அங்கே
திருப்பாற் கடலிலே சாய்ந்தாற் போலே
எனக்கு வந்து சரணம் புகலாம் படி இங்கே வந்து சந்நிதி பண்ணி அருளிற்று –
——————
வம்புலாங் கூந்தல் மனைவியைத் துறந்து பிறர் பொருள் தாரம் என்று இவற்றை
நம்பினார் இறந்தால் நமன் தமர் பற்றி எற்றி வைத்து எரி எழுகின்ற
செம்பினால் இயன்ற பாவையைப் பாவீ தழு வென மொழிவதற்கு அஞ்சி
நம்பனே வந்துன் திருவடி யடைந்தேன் நைமி சாரணி யத்துள் எந்தாய் –1-6-4-
அத்தனையோ -இன்னும் ஏதேனும் செய்தது உண்டோ என்ன-இன்னம் செய்ததுக்கு சொல்கிறார் –
ஏதேனும் தோற்றிற்று செய்து திரிந்தார்க்கும் வந்து பற்றலாம்படி
சரண்யனான நீ வந்து சந்நிஹிதன் ஆகையாலே திருவடிகளிலே சரணம் புகுந்தேன் –
நைமி சாரணி யத்துள் எந்தாய் –இவன் விஷயங்களில் பிரவணன் ஆகிறது கண்ணுக்கு இலக்காமை இறே
அவ்வோபாதி நம்மையும் கண்ணுக்கு இலக்காக்கவே இவன் நம் பக்கலிலே ப்ரவணனாம் என்று
உன்னை கண்ணுக்கு இலக்காக்கிக் கொண்டு வந்து நின்றாய் –
நிஷேத விதியும் கிடக்க செய்தே-அப்ராப்தங்களிலே பிரவணன் ஆகிறது அவை கண்ணுக்கு இலக்காகை சுட்டி இறே
விதி விஷயமுமாய் -உத்தேச்யமான வஸ்து-சந்நிஹிதம் ஆனால்
இவன் விரும்பானோ என்று உன்னை கண்ணுக்கு இலக்காக்கி வைத்தாய் –என்கிறார் நான்காம் பாசுரத்தில் –
———————-
இடும்பையால் அடப்புண்டு இடுமினோ துற்றென்று இரந்தவர்க்கு இல்லையே என்று
நெடும் சொலால் மறுத்த நீசனேன் அந்தோ நினைக்கிலேன் வினைப்பயன் தன்னை
கடும் சொலார் கடியார் காலனார் தமரால் படுவதோர் கொடு மிறைக்கு அஞ்சி
நடுங்கி நான் வந்துன் திருவடி யடைந்தேன் நைமி சாரணி யத்துள் எந்தாய்–1-6-5-
அத்தனையோ-இன்னும் ஏதேனும் உண்டோ -என்ன திரு உள்ளத்துக்கு பொறுக்க ஒண்ணாதவையும் எல்லாம் செய்து போந்தேன் என்கிறார் –
முன்பு எல்லாம் தோன்றின படி செய்து திரிந்து அவற்றுக்கு வரும் பலத்தைக் கேட்டு பயப்பட்டு போக்கடி தேடி
புறம்பு ஒரு புகல் காணாமையாலே தேவரீர் திருவடிகளில் சரணம் புகுந்தேன் –என்கிறார் –
——————-
கோடிய மனத்தால் சினத் தொழில் புரிந்து திரிந்து நாயினத்தொடும் திளைத்திட்டு
ஓடியும் உழன்றும் உயிர் களே கொன்றேன் உணர்விலேன் ஆதலால் நமனார்
பாடியைப் பெரிதும் பரிசழித்திட்டேன் பரமனே பாற் கடல் கிடந்தாய்
நாடி நான் வந்துன் திருவடி யடைந்தேன் நைமி சாரணி யத்துள் எந்தாய்–1-6-6-
அத்தனையோ இன்னும் செய்தது உண்டோ என்ன கை தொடனாய்க் கொன்றே போந்தேன் –
பரஹிம்சையே பண்ணி தோற்றின படி திரிந்து அதுக்கு வரும் பலத்தை கேட்டு அஞ்சி
அநந்தரம்
நமக்கு ஒரு புகல் ஏதோ என்று ஆராய்ந்து திருவடிகளிலே வந்து சரணம் புகுந்தேன் –
நான் நாடிக் கிட்டினேன் ஆக நினைத்து இருந்தேன்
நீ எனக்கு முன்பே நாடி-பூர்வஜனாய் திரு நைமி சாரணி யத்திலே வந்து சந்நி ஹிதனானாய்-என்கிறார்-
———————-
நெஞ்சினால் நினைந்தும் வாயினால் மொழிந்தும் நீதி யல்லாதன செய்தும்
துஞ்சினார் செல்லும் தொன்னெறி கேட்டே துளங்கினேன் விளங்கனி முனிந்தாய்
வஞ்சனேன் அடியேன் நெஞ்சினில் பிரியா வானவா தானவர்க்கு என்றும்
நஞ்சனே வந்துன் திருவடி யடைந்தேன் நைமி சாரணி யத்துள் எந்தாய்-1-6-7-
அடியேன் என்று அஹ்ருத்யமாய்-நான் ஒரு உக்தி மாத்ரமாய் சொல்ல-அத்தை சஹ்ருதயமாக்கி
நித்ய ஸூரிகளுக்கே உன்னை அனுபவிக்க கொடுத்துக் கொண்டு இருக்க கடவ நீ
என்னுடைய ஹ்ருதயத்திலே புகுந்து விடாதே இருந்தாய் –
அஸூர வர்க்கத்துக்கு என்றும் ஒக்க நஞ்சான தேவரீர் உன் திருவடிகளிலே வந்து சரணம் புகுந்தேன் –
நன்னெறி காட்டுகைக்கு அணித்தாக நீ வந்து இருந்தாய்-தொல் நெறிக்கு எதிர் தட்டாய் அத்தை ஆயிற்று நினைக்கிறது-
————————-
ஏவினார் கலியார் நலிக வென்று என் மேல் எங்கனே வாழுமாறு ஐவர்
கோவினார் செய்யும் கொடுமையை மடித்தேன் குறுங்குடி நெடும் கடல் வண்ணா
பாவினாரின் சொல் பன் மலர் கொண்டு உன் பாதமே பரவி நான் பணிந்து என்
நாவினால் வந்துன் திருவடி யடைந்தேன் நைமி சாரணி யத்துள் எந்தாய்–1-6-8–
திருக் குறுங்குடியில் ஸ்ரமஹரமான வடிவைக் கொடு வந்து நீ சந்நிஹிதன் ஆகையாலே – நல்ல சந்தஸ் ஸுக்கள் ஆர்ந்துள்ள
இனிய சொற்களாகிய பல மலர்களைக் கொண்டு அடைவு கெட ஸ்தோத்ரம் பண்ணி திருவடிகளிலே விழுந்து –
அனர்த்தங்களை விளைக்கைக்கு உறுப்பான வற்றியே சொல்லிப் போந்த என் நாவாலே –
ஸ்துத்யனான நீ என்னுடைய ஸ்துதிக்கு விஷய பூதனாய் கொண்டு திரு நைமி சாரணி யத்துள் வந்து சந்நி ஹிதன் ஆனாய்
———————
ஊனிடைச் சுவர் வைத்து என்பு தூண் நாட்டி உரோமம் வேய்ந்து ஒன்பது வாசல்
தானுடைக் குரம்பை பிரியும் போது உன் தன் சரணமே சரணம் என்று இருந்தேன்
தேனுடைக் கமலத் திருவினுக்கு அரசே திரை கொள் மா நெடும் கடல் கிடந்தாய்
நானுடைத் தவத்தால் திருவடி யடைந்தேன் நைமி சாரணி யத்துள் எந்தாய்–1-6-9-
தம்முடைய வ்ருத்தி இருந்த படியை கீர்த்தித்தார் இறே முன்பே –
இனி நானுடைத்தவம் என்கிறது அவன் தன்னையே –
நான் பண்ணின தபச்சாலே-அவனாலாயே-அவன் திருவடிகளிலே வந்து சரணம் புகுந்தேன் –
————————-
ஏதம் வந்து அணுகா வண்ண நாம் எண்ணி எழுமினோ தொழுதும் என்று இமையோர்
நாதன் வந்து இறைஞ்சும் நைமி சாரணி யத்து எந்தையைச் சிந்தையுள் வைத்து
காதலே மிகுத்த கலியன் வாய் ஒலி செய் மாலை தான் கற்று வல்லார்கள்
ஓத நீர் வையகம் ஆண்டு வெண் குடைக் கீழ் உம்பரும் ஆகுவர் தாமே–1-6-10-
ஸ்ரீ பகவத் விஷயத்தில் ஆசை மிகுந்து வருகிற ஸ்ரீ ஆழ்வார் அருளிச் செய்த
சப்த சந்தர்பத்தை அர்த்த சஹிதமாக கற்க வல்லவர்கள் –
இருந்தவனுக்கு ஒதுங்க நிழல் பண்ணிக் கொடுத்தபடி ஆயிற்று –
நித்ய ஸூரிகளோடு ஒரு கோவையாம் அது தானே சித்தம் இறே
அபேஷை உண்டாகில் ஐஸ்வர்யத்தையும் நிர்வஹித்துப் பின்னை நித்ய ஸூரிகள் பதத்தை பெறுவர்-
———————
அங்கண் ஞாலம் அஞ்ச அங்கோராளரியாய் அவுணன்
பொங்காவாகம் வள்ளு கிரால் போழ்ந்த புனிதன் இடம்
பைம் கணானைக் கொம்பு கொண்டு பத்திமையால் அடிக்கீழ்
செங்கணாளி யிட்டு இறைஞ்சும் சிங்க வேள் குன்றமே–1-7-1-
ஆனையினுடைய மஸ்தகத்தை கிழித்து அதினுடைய கொம்பைப் பறித்து பகவத் பக்தியாலே திருவடிகளிலே இட்டு
ஆஸ்ரயியா நிற்கும் ஆயிற்று சிம்ஹங்கள் ஆனவை பத்திமையால் அடிக்கீழ் இட்டு இறைஞ்சும் –
இவற்றுக்கு ஆனைகளின் மேலே சீற்றம் மாறாதே இருக்கச் செய்தேயும் பகவத் பக்தி ஒருபடிப்பட்டு செல்லும் ஆயிற்று
சீற்றம் விக்ருதியாய் பகவத் பக்தி பிரக்ருதியாய் இருக்குமாயிற்று-
——————-
அலைத்த பேழ் வாய் வாள் எயிற்று ஓர் கோளரியாய் அவுணன்
கொலைக் கையாளன் நெஞ்சிடந்த கூர் உகிராளன் இடம்
மலைத்த செல் சாத்தெறிந்த பூசல் வன் துடிவாய் கடுப்ப
சிலைக்கை வேடர் தெழிப் பறாத சிங்க வேள் குன்றமே–1-7-2-
கையில் வில்லை உடையராய் இருந்துள்ள வேடருடைய ஆர்ப்பரவம் மாறாத தேசம் ஆயிற்று
அவர்கள் கையில் பயாவஹமான துடியோசையும் பறிக்கிற ஆர்ப்பரவுமேயாய் செல்லா நிற்கும் ஆயிற்று –
உகந்து அருளின நிலங்களிலே உள்ளது ஆகையாலே-அவர்கள் கையில் துடி ஓசையோடு
அவர்களைப் பறிக்கிற த்வனியோடு வாசி அற உத்தேச்யமாய் இருக்கிறது ஆயிற்று –
ஸ்ரீ நரசிம்ஹத்தின் உடைய சீற்றத்தோடு -அங்கு உள்ளார் உடைய சீற்றத்தோடு –
அவர்கள் வ்யாபாரத்தோடு -வாசி அற்று இருக்கிறது ஆயிற்று – இவருக்கு-
——————-
ஏய்ந்த பேழ் வாய் வாள் எயிற்று ஓர் கோளரியாய் அவுணன்
வாய்ந்த வாகம் வள்ளுகிரால் வகிர்ந்த வம்மானதிடம்
ஓய்ந்த மாவுமுடைந்த குன்றும் அன்றியும் நின்றழலால்
தேய்ந்த வேயுமல்ல தில்லாச் சிங்க வேள் குன்றமே-1-7-3-
தன்னிலே உண்டான நெருப்பாலே தேய்ந்த வேய்களும் வண்டினம் முரலும் சோலையோபாதியாக தோற்றுகிறது ஆயிற்று இவர்க்கு –
அது இது உது என்னலாவன வல்ல -என்னக் கடவது இறே –
பிறருக்கு குற்றமாய் தோற்றுமவையும் உபாதேயமாக தோற்றுகை இறே ஒரு விஷயத்தை உகக்கை யாகிறது –
———————
எவ்வம் வெவ்வேல் பொன் பெயரோன் ஏதலனின் இன்னுயிரை
வவ்வி ஆகம் வள்ளுகிரால் வகிர்ந்த வம்மானதிடம்
கவ்வு நாயும் கழுகும் உச்சிப் போதொடு கால் சுழன்று
தெய்வம் அல்லால் செல்ல ஒண்ணாச் சிங்க வேள் குன்றமே–1-7-4-
அத்தேசத்தை சென்று ப்ராபிக்க ஆசைப்படுகிறவர்தெய்வம் அல்லால் செல்ல ஒண்ணா-என்கிறார் ஆயிற்று –
ஸ்ரீ நரசிம்ஹனுடைய அழகைக் கண்டு கண் எச்சில் படுவார் இல்லை என்னுமத்தைப் பற்ற –
அந்தியம் போதில் அரி யுருவாகி அரியை அழித்தவனை பல்லாண்டு –என்னுமவர்கள் இறே
அநாஸ்ரிதர்க்கு சென்று கிட்ட ஒண்ணாது ஆயிற்று-ஹிரண்யன் போல்வாருக்கு சென்று பிரவேசிக்கப் போகாது ஆயிற்று –
———————
மென்ற பேழ் வாய் வாள் எயிற்று ஓர் கோளரியாய் அவுணன்
பொன்ற வாகம் வள்ளுகிரால் போழ்ந்த புனிதனிடம்
நின்ற செந்தீ மொண்டு சூறை நீள் விசும்பூடிரிய
சென்று காண்டற்கரிய கோயில் சிங்க வேள் குன்றமே-1-7-5-
இப்படி இருக்கையாலே ஒருவருக்கும் சென்று
காண்கைக்கு அரிதாய் இருக்கும் ஆயிற்று
பரம பதத்தோ பாதி இந் நிலத்துக்கும்
நமக்கு பயப்பட வேண்டா என்று
ஹ்ருஷ்டர் ஆகிறார்
———————-
எரிந்த பைங்கண் இலங்கு பேழ் வாய் எயிற்றொடி தெவ்வுரு வென்று
இரிந்து வானோர் கலங்கியோடே இருந்த வம்மானதிடம்
நெரிந்த வேயின் முழை யுள் நின்று நீண் எரி வா யுழுவை
திரிந்த வானைச் சுவடு பார்க்கும் சிங்க வேள் குன்றமே-1-7-6-
புலி பெரு வழியிலே சஞ்சரியா நின்றுள்ள ஆனையினுடைய மஸ்தகத்தை பிளந்து அத்தைப் பானம் பண்ணுகைகாக
அவை போகிற பெரு வழியிலே அவற்றைச் சுவடு ஒத்தி நிற்கும் ஆயிற்று –
ஆஸூர பிரக்ருதிகளாய் இருப்பாரை அழியச் செய்கைக்குஸ்ரீ நரசிம்ஹம் அடிச்சுவடு ஒத்ததுமா போலே-
———————
முனைத்த சீற்றம் விண் சுடப் போய் மூ வுலகும் பிறவும்
அனைத்தும் அஞ்ச வாளரியாய் இருந்த வம்மானிதிடம்
கனைத்த தீயும் கல்லும் அல்லா வில்லுடை வேடருமாய்
தினைத்தனையும் செல்ல ஒண்ணாச் சிங்க வேள் குன்றமே-1-7-7-
உகவாதார்க்கு கண்ணாலே காணலாம்படி சென்று கிட்டி கண் எச்சில் பட ஒண்ணாத படி இருந்த தேசம் ஆயிற்று
——————–
நாத் தழும்ப நான் முகனும் ஈசனுமாய் முறையால்
ஏத்த அங்கு ஓர் ஆளரியாய் இருந்த வம்மானதிடம்
காய்த்த வாகை நெற்றொலிப்பக் கல்லதர் வேய்ங்கழை போய்
தேய்த்த தீயால் விண் சிவக்கும் சிங்க வேள் குன்றமே–1-7-8-
சதுர்முகனும் தேவர்களில் தலையான ருத்ரனும் முன்பு ஹிரண்யனுக்கு அஞ்சி மனுஷ்ய வேஷம் கொண்டு திரிந்தவர்கள்
அவன் பட்ட பின்பு தந்தாமுடைய தரம் குலையாதபடி முறையாலே வந்து சேஷித்வ ப்ராப்தியாலே ஸ்தோத்ரம் பண்ண —
அவர்களுக்கு ஸ்துத்யனாய்க் கொண்டு அவ்விடத்திலே இதுக்கு முன்பு அனுபவித்து அறியாத
ஸ்ரீ நரசிம்ஹமாயக் கொண்டு இருக்கிற சர்வேஸ்வரன் உடைய ஸ்தானம் –
——————
நல்லை நெஞ்சே நாம் தொழுதும் நம்முடை நம் பெருமான்
அல்லிமாதர் புல்க நின்ற ஆயிரம் தோளன் இடம்
நெல்லி மல்கிக் கல்லுடைப்பப் புல்லிலை யார்த்து அதர் வாய்ச்
சில்லி சில் லென்ற சொல் அறாத சிங்க வேள் குன்றமே-1-7-9-
எனக்கு பாங்கான நெஞ்சே-நீ எனக்கு பாங்காய் இறே இப் பேறு பெற்றது –நாம் தொழுது உஜ்ஜீவிப்போம்
இது இத் திருமொழியில் பாட்டுக்கு எல்லாம் கிரியா பதம் –
பிரதிகூல நிரசனத்துக்காக இவ்வடிவு கொண்டது போய்-அநு கூலர் பக்கலிலேயும் வந்து பலிக்கும் அளவாயிற்று
என்று அந்த சீற்றத்தை ஆற்றுகைக்காக ஸ்ரீ பெரிய பிராட்டியார் வந்து கட்டிக் கொள்ளும் ஆயிற்று –
இவளை அணைத்தால் இவளைக் கட்டிக் கொள்ள ஆயிரம் தோளும் உண்டாம் ஆயிற்று
————————
செங்கணாளி யிட்டிறைஞ்சும் சிங்க வேள் குன்றுடைய
எங்கள் ஈசன் எம்பிரானை இரும் தமிழ் நூல் புலவன்
மங்கை யாளன் மன்னு தொல் சீர் வண்டறை தார்க் கலியன்
செங்கை யாளன் செஞ்சொல் மாலை வல்லவர் தீதிலரே-1-7-10-
சிங்க வேள் குன்றம் தனக்கு வாஸஸ்த்தாநமாக உடையவன்-சம்சாரிகளான நம் போல்வாருக்கும் சென்று ஆஸ்ரயிகலாம் படி
இருக்கிற உபகாரகனை அநு பாவ்யமாம் படி பண்ணித் தந்தவர் -ஒருவரால் கரை காண ஒண்ணாத படி இருக்கிற
தமிழ் சாஸ்திர உக்தமான படி யைக் கரை கண்ட ஜ்ஞான ஆதிக்யத்தை உடையவர் செஞ்சொல் மாலை வல்லவர் தீதிலரே
———————-
கொங்கு அலர்ந்த மலர்க் குருந்தம் ஒசித்த கோவலன் எம்பிரான்
சங்கு தங்கு தடம் கடல் துயில் கொண்ட தாமரைக் கண்ணினன்
பொங்கு புள்ளினை வாய் பிளந்த புராணர் தம்மிடம் பொங்கு நீர்ச்
செங்கயல் திளைக்கும் சுனைத் திரு வேம்கடம் அடை நெஞ்சே–1-8-1-
ஸ்ரீ கிருஷ்ணனாய் வந்து அவதரித்து குருந்தை முறித்தாற் போலே என் விரோதியைப் போக்கி உபகரித்தவன் –
அதின் நினைவின் படி கார்யம் செய்கை அன்றிக்கே என்னுடைய கார்யம் செய்த உபகாரகன் –
இவ் வதாரத்துக்கு அடியாக ஸ்ரீ திருப் பாற் கடலிலே வந்து சந்நிதி பண்ணின படியைச் சொல்லுகிறது –
பகாசுரனை வாயை கிழித்து இப்படி விரோதிகளை போக்குகை பழையதாக செய்து போருகிறவர்
வந்து வர்த்திக்கிற ஸ்தானம் –ஸ்ரீ திரு வேம்கடம் அடை நெஞ்சே–
———————-
பள்ளியாவது பாற் கடல் அரங்கம் இரங்க வன் பேய் முலை
பிள்ளையாய் உயிர் உண்ட வெந்தை பிரானவன் பெருகுமிடம்
வெள்ளியான் கரியான் மணி நிற வண்ணன் என்று எண்ணி நாள் தொறும்
தெள்ளியார் வணங்கும் மலைத் திரு வேம்கடம் அடை நெஞ்சே -1-8-2-
கொண்ட கொண்ட வடிவம் எல்லாம் இவருக்கு உத்தேச்யமாய் இருக்கும் ஆயிற்று – அவன் கொண்ட வடிவம் ஆகையாலே –
கிருத யுகத்தில் வெளுத்த நிறத்தை உடையவனாய்-கலி யுகத்தில் கறுத்த நிறத்தை உடையவனாய்
த்வாபர யுகத்தில் வந்தவாறே ஸ்யாமமான நிறத்தை உடையவனாய் இருக்கும் என்று இவ்வடிவுகளை அநு சந்தித்து
தெள்ளியார் -உண்டு -அநந்ய பிரயோஜனர் ஆனவர்கள் நாள் தோறும் வணங்குவர்கள் ஆயிற்று –
நித்ய ஸூரிகளைப் போலே நித்ய அனுபவம் பண்ணும் –ஸ்ரீ திரு வேம்கடம் அடை நெஞ்சே-
———————
நின்ற மா மருது இற்று வீழ நடந்த நின்மலன் நேமியான்
என்றும் வானவர் கை தொழும் இணைத் தாமரை யடி எம்பிரான்
கன்றி மாரி பொழிந்திடக் கடிதாநிரைக் கிடர் நீக்குவான்
சென்று குன்றம் எடுத்தவன் திருவேம்கடம் அடை நெஞ்சே -1-8-3-
ஒரு மலையை எடுத்து பரிஹரித்தவன்-ஒரு மலையிலே நின்று ரஷிக்கப் பார்த்தான்
அவனை ஆஸ்ரயிக்கப் பார் நெஞ்சே என்கிறார்-
————————-
பார்த்தற்காய் அன்று பாரதம் கை செய்திட்டு வென்ற பரஞ்சுடர்
கோத்தங்காயர் தம் பாடியில் குரவை பிணைந்த வெம் கோவலன்
ஏத்துவார் தம் மனத்துள்ளான் இட வெந்தை மேவிய வெம்பிரான்
தீர்த்த நீர்த் தடம் சோலை சூழ் திருவேம்கடம் அடை நெஞ்சே-1-8-4-
குரவை கூத்தை அநு சந்தித்து–அதிலே ஈடுபட்டு யேத்துமவர்கள் உடைய ஹ்ருதயத்தை விடாதே வர்த்திக்குமவன் –
இட வெந்தை- மேவிய வெம்பிரான் –ஸ்ரீ பெரிய பிராட்டியாருக்காக ஸ்ரீ திருவிடவெந்தையிலே வந்து சந்நிஹிதன் ஆனால்
போலே ஆயிற்று-யேத்துமவர்கள் நெஞ்சை விட்டுப் போக மாட்டாதபடி –
—————
வண்கை யானவுணர்க்கு நாயகன் வேள்வியில் சென்று மாணியாய்
மண் கையால் இரந்தான் மராமரம் ஏழும் எய்த வலத்தினான்
எண் கையான் இமயத்துள்ளான் இருஞ்சோலை மேவிய வெம்பிரான்
திண் கைம்மா துயர் தீர்த்தவன் திருவேம்கடம் அடை நெஞ்சே –1-8-5-
ஸ்ரீ கஜேந்திர ஆழ்வான் வ்யாபாரம் ஓவும் தனையும் பார்த்து இருந்து பிற்பாடனான குறை தீர
ஆஸ்ரிதருக்கு முற்பாடனாக உதவுகைக்காக வந்து இருக்கும் தேசம் ஆயிற்று –அந்த திவ்ய தேசம் அடை நெஞ்சே –
————————–
எண் திசைகளும் ஏழு உலகமும் வாங்கிப் பொன் வயிற்றில் பெய்து
பண்டு ஓர் ஆலிலைப் பள்ளி கொண்டவன் பான் மதிக்கிடர் தீர்த்தவன்
ஒண் திறல் அவுணன் உரத்து உகிர் வைத்தவன் ஒள் எயிற்றொடு
திண் திறல் அரியாய் அவன் திருவேம்கடம் அடை நெஞ்சே–1-8-6-
திருமந்தரம் சொன்ன சிறுக்கனுக்கு உதவினவன்-திருநாமம் சொன்னார் எல்லார் உடைய
சம்சார துரிதத்தைப் போக்குகைகாக வர்த்திக்கிற திருமலையை அடையப் பாராய்-
—————
பாரு நீர் எரி காற்றினோடு ஆகாசமுமிவை யாயினான்
பேருமாயிரம் பேச நின்ற பிறப்பிலி பெருகுமிடம்
காரும் வார் பனி நீள் விசும்பிடைச் சோருமா முகில் தோய் தர
சேரும்வார் பொழில் சூழ் எழில் திருவேம்கடம் அடை நெஞ்சே-1-8-7-
ஜகதாகாரனாய் நின்று தான் கொடுத்த உடம்பைக் கொண்டு தன்னுடைய திரு நாமத்தை சொல்லி
ஆஸ்ரயிக்கலாம் படி நிற்கிறவன் –
————————
அம்பர மனல் கால் நிலம் சலமாகி நின்ற வமரர் கோன்
வம்புலா மலர் மேல் மலி மட மங்கை தன் கொழுநன் அவன்
கொம்பின்னன விடை மடக் குற மாதர் நீளிதணம் தொறும்
செம்புனமவை காவல் கொள் திருவேம்கடம் அடை நெஞ்சே-1-8-8-
ஜகதாகாரனாய்–திவ்ய மங்கள விக்ரஹ உக்தனாய்-அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதியாய்-பிராட்டியும் தானுமாய்
பெரிய பிராட்டியாருக்கு வல்லபன் ஆனவன் –நித்யவாஸம் செய்து அருளும் திருவேம்கடம்-
——————-
பேசுமின் திருநாமம் எட்டு எழுத்தும் சொல்லி நின்று பின்னரும்
பேசுவார் தம்மை உய்ய வாங்கிப் பிறப்பு அறுக்கும் பிரானிடம்
வாச மா மலர் நாறுவார் பொழில் சூழ் தரும் உலகுக் கெல்லாம்
தேசமாய்த் திகழும் மலைத் திருவேம்கடம் அடை நெஞ்சே–1-8-9-
ஓர் அதிகாரி சம்பத்தி வேண்டா இறே-பெற்ற தாய் பேர் சொல்லுவாருக்கு –
அப்படியே இடர் வந்த போது-எல்லாரும் ஒக்க சொல்லிக் கொடு-போரக் கடவதான இனிய திருநாமமான
எட்டு எழுத்தையும் சொல்லுமவர்களுக்கு-சத்தா ஹாநி வாராமே அவர்கள் உஜ்ஜீவிக்கும்படி அங்கீகரித்து –
பின்னையும் அவர்களுக்கு விரோதியான சம்சார பந்தத்தை அறுத்துக் கொடுக்கும் உபகாரகன் வர்த்திக்கிற ஸ்தானம்
—————–
செங்கயல் திளைக்கும் சுனைத் திருவேம்கடத்துறை செல்வனை
மங்கையர் தலைவன் கலிகன்றி வண்டமிழ்ச் செஞ்சொல் மாலைகள்
சங்கை யின்றித் தரித்து உரைக்க வல்லார்கள் தஞ்சமதாகவே
வங்க மா கடல் வையம் காவலராகி வானுல காள்வரே–1-8-10-
தரித்து சொல்ல வல்லவர்கள் நிச்சிதமாகவே கடல் சூழ்ந்த பூமிக்கு ரஷகராய் பின்பு
நித்ய விபூதியும் தங்கள் இட்ட வழக்காம் படி ஆகப் பெறுவர்கள் –இதில் சங்கை வேண்டா-
———————-
தாயே தந்தை என்றும் தாரமே கிளை மக்கள் என்றும்
நோயே பட்டு ஒழிந்தேன் உன்னைக் காண்பதோர் ஆசையினால்
வேயேய் பூம் பொழில் சூழ் விரையார் திருவேம்கடவா
நாயேன் வந்தடைந்தேன் நல்கியாள் என்னைக் கொண்டருளே-1-9-1-
பகவத் குணங்கள் உத்தேச்யம் என்று அறியும் போது-சதாச்சார்யா உபதேசமும்-சாஸ்திரமும் வேணும்
சம்சாரத்தில் த்யாஜ்யதையில்-பிரத்யஷமே அமையும் இறே-இவை தானே உபாத்யாயர்களாக வாயிற்று விட்டது-
அவனுடைய பாந்தவமும்-சாபலமும் ப்ரத்யஷிக்கலாய்யிற்று இருக்கிறது –
நீயே சர்வ வித பந்துவும் என்று நினைத்து – அஹம் சர்வம் -கரிஷ்யாமி என்று நித்ய ஸூரிகளைக் கொள்ளும் அடிமை
என்னைக் கொண்டு அருள வேணும் –
——————
மானேய் கண் மடவார் மயக்கில் பட்டு மா நிலத்து
நானே நானாவித நரகம் புகும் பாவம் செய்தேன்
தேனேய் பூம் பொழில் சூழ் திருவேம்கட மா மலை என்
ஆனாய் வந்தடைந்தேன் அடியேனை யாட் கொண்டருளே-1-9-2-
பந்துக்கள் அல்லாதவரை பந்துக்கள் என்று நினைத்து இருந்தேன் –
அக் குற்றத்தை பொறுத்து அருள வேணும் -என்று சரணம் புகுந்தார் முதல் -பாட்டில் –
போக்யம் அல்லாதவற்றில் போக்யதா புத்தி பண்ணிப் போந்தேன்
அக் குற்றத்தை பொறுத்து அருள வேணும் என்று சரணம் புகுகிறார் இதில்-
———————-
கொன்றேன் பல்லுயிரைக் குறிக் கோளொன்றி லாமையினால்
என்றேனும் இரந்தார்க்கு இனிதாக வுரைத்தறியேன்
குன்றேய் மேக மதிர் குளிர் மா மலை வேங்கடவா
அன்றே வந்தடைந்தேன் அடியேனை யாட் கொண்டருளே–1-9-3-
பந்துக்கள் அல்லாதாரை பந்துக்கள் என்றும் போக்யம் அல்லாதார் பக்கலிலே போக்யதா புத்தி பண்ணியும் போந்த அளவேயோ –
தேவர் திரு உள்ளத்துக்கு அசஹ்யமாம் படி பர ஹிம்சையே பண்ணிப் போந்தேன் -என்கிறார் –
பூர்வ வ்ருத்தத்தைப் பார்த்தால்-பர ஹிம்சையாகில் பண்ணிற்று
இப்போது ஒரு சாதனா அனுஷ்டானம் பண்ணி வந்தாப் போலே இருக்கச் சொல்லுகிறது என் என்ன –
அவனையே பார்த்து தம்மைப் பாராதே வார்த்தை சொல்லுகிறார் –
அவனைப் பார்த்தால் -அரி ப்ராணான் பரித்யஜ்ய -என்று இறே இருப்பது –ப்ராணா நபி -என்னா விட்டது
அவற்றைக் குவாலாக நினைத்து இராமை-காலிலே விழுந்தவனை முன்புத்தை சாத்ரவம் பாராதே
ரஷித்த இதோர் ஏற்றமோ -என்று இருக்குமவர் ஆயிற்று-
———————-
குலம் தான் எத்தனையும் பிறந்தே இறந்து எய்த்து ஒழிந்தேன்
நலம் தான் ஒன்றும் இலேன் நல்லதோர் அறம் செய்துமிலேன்
நிலம் தோய் நீள் முகில் சேர் நெறியார் திருவேங்கடவா
அலந்தேன் வந்தடைந்தேன் அடியேனை யாட் கொண்டருளே-1-9-4-
ஏதேனும் ஒரு சாதன அனுஷ்டானம் பண்ணுகிறது உண்டோ என்னில்
பலத்தோடே வ்யாப்தமாய் இருப்பதொரு சாதன அனுஷ்டானம் பண்ணப் பெற்றிலேன்-
ஜன்ம பரம்பரைகளிலே அலந்து முசித்தேன் –
இனி ஒரு ஜன்மம் வரும் என்று அஞ்சி ஏங்க வேண்டாதபடியான தாஸ்யத்திலே என்னை மூட்ட வேணும்-
——————–
எப்பாவம் பலவும் இவையே செய்து இளைத்து ஒழிந்தேன்
துப்பா நின்னடியே தொடர்ந்து ஏத்தவும் கிற்கின்றிலேன்
செப்பார் திண் வரை சூழ் திருவேங்கட மா மலை என்
அப்பா வந்தடைந்தேன் அடியேனை யாட் கொண்டருளே-1-9-5-
அரணாக போரும்படியான திண்ணிய வரைகளாலே சூழப்பட்ட திருமலையை வாஸ ஸ்தானமாக உடைய நிருபாதிக
பந்துவானவனே –அடியேனை –என்னுடைய பாப அநு கூலமாக வன்றிக்கே உன்னோடு உண்டான நிருபாதிக பாந்தவ
அநு ரூபமான கைங்கர்யத்தில் என்னை மூட்ட வேணும் –
——————————
மண்ணாய் நீர் எரி கால் மஞ்சுளாவு மாகாசமுமாம்
புண்ணார் ஆக்கை தன்னுள் புலம்பித் தளர்ந்து எய்த்து ஒழிந்தேன்
விண்ணார் நீள் சிகர விரையார் திருவேங்கடவா
அண்ணா வந்தடைந்தேன் அடியேனை யாட் கொண்டருளே-1-9-6-
கீழே அப்பா என்றார் இங்கே அண்ணா என்னா நின்றார்-தாயே தந்தை என்றும் தாரமே கிளை மக்கள் என்றும் விட்ட
உறவு முறைக்கு எதிர்தட்டான எல்லா உறவு முறையும் எம்பெருமானே என்றாய் இற்றே இவர் இருப்பது –
அடியேனை –வெளிறு கழிந்தால் சம்பந்தம் நித்ய ஸூரிகளோடு ஒத்து இருக்கும் இறே எனக்கும்
ஆன பின்பு அவர்களைக் கொண்டருளும் அடிமை என்னைக் கொண்டருள வேணும்
—————————
தெரியேன் பாலகனாய்ப் பல தீமைகள் செய்துமிட்டேன்
பெரியேனாயின பின் பிறர்க்கே வுழைத்து ஏழை யானேன்
கரிசேர் பூம் பொழில் சூழ் கனமா மலை வேங்கடவா
அரியே வந்தடைந்தேன் அடியேனை யாட் கொண்டருளே-1-9-7-
அரியே –என்னுடைய பிரதிபந்தகத்தை போக்குகைக்கு ஈடான-பராபி பவந சாமர்த்யத்தை உடையவனே –
ஆட் கொண்டருளே –பிறர்க்கே உழையாமல் ப்ராப்த விஷயத்தில் கைங்கர்யத்தைக் கொண்டு அருள வேணும்.
———————-
நோற்றேன் பல் பிறவி உன்னைக் காண்பதோர் ஆசையினால்
ஏற்றேன் இப் பிறப்பே இடர் உற்றனன் எம்பெருமான்
கோல் தேன் பாய்ந்து ஒழுகும் குளிர் சோலை சூழ் வேங்கடவா
ஆற்றேன் வந்தடைந்தேன் அடியேனை யாட் கொண்டருளே–1-9-8-
எனக்கு ஆற்றாமை உண்டானால்-பிறப்பே யாற்றாமை உடைய உன்னை என் ஸ்வரூப அநு ரூபமான
கைங்கர்யத்தை தர வேணும் என்று பிரார்த்திக்க வேண்டுகிறது என் –
நான் ஆற்றாமை உடையேனாய் -இருந்தேன்-ஆற்றாமை பிறப்பது எப்போதோ என்று பார்த்து நிற்குமவனாய் இருந்தாய் நீ –
————————-
பற்றேல் ஒன்றுமிலேன் பாவமே செய்து பாவியானேன்
மற்றேல் ஓன்று அறியேன் மாயனே எங்கள் மாதவனே
கல் தேன் பாய்ந்து ஒழுகும் கமலச் சுனை வேங்கடவா
அற்றேன் வந்தடைந்தேன் அடியேனை யாட் கொண்டருளே-1-9-9-
எனக்கு புறம்பு பற்று இல்லை என்றேனே எனக்கு பற்றான நீ ஸ்ரீ லஷ்மீ பதியாய் இருந்தாயே
ஆனபின்பு என்னுடைய ஸ்வரூப அநு ரூபமான கைங்கர்யத்தை கொண்டருள வேணும் –
—————-
கண்ணா யேழ் உலகுக்கு உயிராய வெங்கார் வண்ணனை
விண்ணோர் தாம் பரவும் பொழில் வேங்கட வேதியனை
திண்ணார் மாடங்கள் சூழ் திரு மங்கையர் கோன் கலியன்
பண்ணார் பாடல் பத்தும் பயில்வார்க்கு இல்லை பாவங்களே-1-9-10-
இவற்றை அப்யசிப்பாருக்கு ஒரு பாபங்களும் வந்து கிட்டாது-பகவத் ப்ராப்திக்கு பிரதிபந்தகங்கள் அடங்க ஓடிப் போம் –
பாவமே செய்து பாவி ஆனேன் -என்று இவரும் சொல்லி-ஈஸ்வரனும் அத்தைப் பொறுத்த பின்பு இவருக்கு பாபம் இல்லையே –
இவருடைய பரிகரமாய்-இவருடைய பிரபந்தத்தை அதிகரிக்கவே-இவர்கள் பாபங்களைப் போக்கும் ஆயிற்று –
———————-
கண்ணார் கடல் சூழ் இலங்கைக் கிறைவன் தன்
திண்ணாகம் பிளக்கச் சரம் செல வுய்த்தாய்
விண்ணோர் தொழும் வேங்கட மா மலை மேய
அண்ணா வடியேன் இடரைக் களையாயே-1-10-1-
ப்ரஹ்மாதிகள் ஆஸ்ரயிக்கும் ஸ்வ பாவனாய் ஸ்ரீ திருமலையை வாஸ ஸ்தானமாகக் கொண்டு
சந்நிதி பண்ணின நிருபாதிக பந்துவே-இங்குத்தை இருப்பு இடர் என்று
என் நெஞ்சில் பட்ட பின்பு என் கைங்கர்ய விரோதியைப் போக்கி அருள வேணும்-
——————-
இலங்கைப் பதிக்கு அன்று இறையாய அரக்கர்
குலம் கெட்டவர் மாளக் கொடிப் புள் திரித்தாய்
விலங்கல் குடுமித் திருவேங்கடம் மேய
அலங்கல் துளப முடியாய் அருளாயே-1-10-2-
கீழில் பாட்டிலும் இப் பாட்டிலும் அவனுடைய விரோதி நிரசன சீலதையைச் சொல்லி
என் துக்கத்தைப் போக்கித் தர வேணும் என்கிறார்-
ரஷணத்துக்கு மாலை இட்டு முடி சூடி இருக்கிற நீ இனி என் விரோதியை போக்குகை என்று ஓன்று இல்லை
என் பக்கலில் கிருபையைப் பண்ணி அருள வேணும் –
————
நீரார் கடலும் நிலனும் முழுதுண்டு
ஏரால மிளந்தளிர் மேல் துயில் எந்தாய்
சீரார் திருவேங்கட மா மலை மேய
ஆராவமுதே அடியேற்கு அருளாயே-1-10-3-
சர்வ ரஷகனாய் பூமிக்காக நிர்வாஹகனாய் இருந்தபடியைச் சொல்லுகிறது-
பரம பதத்தில் காட்டிலும் ஐஸ்வர்யம் மிக்குப் போலே காணும் ஸ்ரீ திருமலை -இருப்பது
ஆரா அமுதே –இவ்வம்ருதம் ஸ்வர்க்கத்தில் அல்ல போலே காணும் இருப்பது –
அடியேற்கு –இதுவே போக்யம் என்று இருக்கிற என்னை இத்தை அனுபவிப்பித்து அருள வேணும்-
——————-
உண்டாய் உறி மேல் நறு நெய்யமுதாக
கொண்டாய் குறளாய் நிலமீரடியாலே
விண் டோய் சிகரத் திருவேங்கடம் மேய
அண்டா வடியேனுக்கு அருள் புரியாயே –1-10-4-
ஸ்ரீ யசோதை பிராட்டியும் இந்த்ரனும் பெற்ற பேற்றின் அளவில்லாத என்னுடைய
கைங்கர்யத்தை தந்து அருள வேணும்-என்கிறார்
——————–
தூணாய தனூடு அரியாய் வந்து தோன்றி
பேணா வவுணனுடலம் பிளந்திட்டாய்
சேணார் திருவேங்கட மா மலை மேய
கோணா கணையாய் குறிக்கொள் எனை நீயே—1-10-5-
இனி இரண்டு பாட்டாலே தமக்கு உபகரிக்க ஒருப்பட்டபடி சொல்லுகிறாராய் –
அதுக்கு உறுப்பாக திருமலையிலே வந்து நின்றபடியை ஐந்தாம் பாசுரத்தில் சொல்லி
அநந்தரம் ஆறாம் பாசுரத்தில் திரு உள்ளத்தில் புகுந்த படியைச் சொல்லுகிறார் –
மிடுக்கை உடைய திரு வநந்த வாழ்வானை படுக்கையாக உடையவனே-
ப்ராப்தி ஒத்து இருந்த பின்பு அவன் பெற்ற பேறு நானும் பெறுவேனாக திரு உள்ளம் பற்ற வேணும்-
———————-
மன்னா இம் மனிசப் பிறவியை நீக்கி
தன்னாக்கித் தன்னினருள் செய்யும் தன்னை
மின்னார் முகில்சேர் திருவேங்கடம் மேய
என்னானை என்னப்பன் என் நெஞ்சில் உளானே–1-10-6-
உம்முடைய பக்கல் விலக்காமைக்கு அவசரம் பார்த்து இருக்கிற நாம் உம்மை இரக்க விட்டு வைப்புதுமோ
என்று இசைவு பெற்றவாறே நெஞ்சிலே வந்து புகுந்தான் –என் நெஞ்சிலே வந்து புகுந்து
போக மாட்டு கிறிலன்-இவ்வளவும் செய்து பின்னையும் ஒன்றும் செய்யாதானாய்
தன் பேறான அருளைப் பண்ணும் தலைமையை உடையவன் –
——————–
மானேய் மட நோக்கி திறத்து எதிர் வந்த
ஆனேழ் விடை செற்ற அணி வரைத் தோளா
தேனே திருவேங்கட மா மலை மேய
கோனே என் மனம் குடி கொண்டு இருந்தாயே—1-10-7-
ருஷபங்களை அழியச் செய்து ஸ்ரீ நப்பின்னை பிராட்டியை லபித்து அவளோடு கூட அரவத்தமளியினோடும் -என்கிறபடியே
வந்து இனி ஒருகாலும் பேரான் என்று தோற்றும்படி இருந்தான் ஆயிற்று –
————————
சேயன் அணியன் என சிந்தையுள் நின்ற
மாயன் மணி வாள் ஒளி வெண்டரளங்கள்
வேய் விண்டுதிர் வேங்கட மா மலை மேய
ஆயன் அடி அல்லது மற்று அறியேனே—1-10-8-
ருஷபங்களை அழியச் செய்து ஸ்ரீ நப்பின்னை பிராட்டியைக் கை பிடித்துக் கொண்டு என்னுடைய ஹ்ருதயத்தில் வந்து
புகுந்த பின்பு இனி இந்த அந்தர் ஹஸ்யத்துக்கு எடுத்துக் கை நீட்டுகை ஒழிய வேறு ஓன்று அறியேன் -என்கிறார் –
இதர நிர பேஷனான அவன் அநந்ய கதியாய் கொண்டு என் பக்கலில் வந்து புகுர
ஸா பேஷனான நான் அவனை விட்டுப் போவேனோ –
——————–
வந்தாய் என் மனம் புகுந்தாய் மன்னி நின்றாய்
நந்தாத கொழும் சுடரே எங்கள் நம்பீ
சிந்தா மணியே திருவேங்கடம் மேய
எந்தாய் இனி யான் உன்னை என்றும் விடேனே—1-10-9-
ஸ்ரீ திருமலையிலே வந்து புகுந்து உன்னுடைய ஸ்வாமித்வத்தைக் காட்டி என்னை அனந்யார்ஹன் ஆக்கினவனே –
எனக்காக வந்து நிற்கிற நிலையை விடாய் –ஆனபின்பு நான் உனக்காம் படி பற்றின பற்று விடுவேனோ
இத்தால் -பரபக்தி பர்யந்தமாக பிறந்தது -என்றபடி
அரை ஷணம் அவனை ஒழியச் செல்லாமை உண்டாகை இறே பரபக்தி -யாவது-வ்யதிரேகத்தில் ஜீவியாத படி -ஆனார்
——————
வில்லார் மலி வேங்கட மா மலை மேய
மல்லார் திரடோள் மணி வண்ணன் அம்மானை
கல்லார் திரடோள் கலியன் சொன்ன மாலை
வல்லாரவர் வானவர் ஆகுவர் தாமே—-1-10-10-
அங்குத்தை திரு வேடர் எப்போதும் ஏறிட்ட வில்லும் தாங்களுமாய் உணர்ந்து நோக்குவார்கள் ஆயிற்று –
ஸ்ரீ குஹப் பெருமாள் இரவு எல்லாம் உணர்ந்து நோக்கினாப் போலே –
இவற்றை அப்யசிக்க வல்லார்கள் நித்ய ஸூரிகள் உடைய நித்ய கைங்கர்யமே தங்களுக்கு யாத்ரையாகப் பெறுவார்கள் –
———————-
ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .