Archive for the ‘Sri Baagavatha saaram’ Category

திருநாம ஸங்கீர்த்தன மஹிமை -பிரமாணங்கள் –

May 17, 2023

தத் அஸ்ம-ஸாரம் ஹৃদயம் படேதம் ய
দ் গৃஹ்யமாநைர் ஹரி-நாம-தேயைঃ
ந விக்ரியேதথ யதா விகாரோ
நேத்ரே ஜலம் গத்ர-ருஹேஷு ஹர்சঃ(பக. 2.3.24)

“நிச்சயமாக அந்த இதயம் எஃகு கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது,
ஒருவர் இறைவனின் புனித நாமத்தை ஒருமுகத்துடன் உச்சரித்தாலும்,
அது மாறாது மற்றும் பரவசத்தை உணராது,
அந்த நேரத்தில் கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்திருக்கும் மற்றும் முடிகள் முடிவடையும்.”

——————

தர்மா ப்ரோஜ்ஜித-கைதவோ ‘த்ர பரமோ நிர்மத்சரணம் ஸதம் வேத்யம் வஸ்தவம்
அத்ர வஸ்து சிவதம் தப-த்ரயோன்மூலானாம்
ஸ்ரீமத்-பகவதே மஹா-முனி-கৃதே கிம் வா பரைர் ஈஸ்வரঃ
ஸத்யோ ஹৃদி ஆவருத்யதே’ த்ர கிருதிபிঃ ஸ்ருத்ஸுபிঃ ஸுஸ்ருʼத்ஸுபிஹ் ஸ்.(SB 1.1.2)]

“உடல் உந்துதல் கொண்ட அனைத்து மதச் செயல்களையும் முற்றிலுமாக நிராகரித்து,
இந்த பகவத் புராணம் மிக உயர்ந்த உண்மையை முன்வைக்கிறது,
இது முழு மனத் தூய்மை உள்ள பக்தர்களால் புரிந்து கொள்ள முடியும்.
உயர்ந்த உண்மை என்பது மாயையிலிருந்து வேறுபடுத்தப்பட்ட உண்மை.
மும்மடங்கு துன்பங்கள்.மகா முனிவரான வியாசதேவரால் தொகுக்கப்பட்ட இந்த அழகான
பாகவதம் கடவுளை உணர போதுமானது,
வேறு எந்த வேதத்தின் தேவை என்ன?
பாகவதத்தின் செய்தியை ஒருவர் கவனமாகவும் பணிவாகவும் கேட்டவுடன்,
இந்த அறிவுப் பண்பாட்டின் மூலம் பரம பகவான் அவரது இதயத்தில் நிலை பெற்றுள்ளார்.”

—————-

பக்தி-யோகேன மனஸி
ஸம்யக் ப்ராணிஹிதே ‘ஆண்
அபஸ்யத் புருசம் பூர்ணம்
மயம் ச தத் அபாஸ்ரயம்(SB. 1.7.4)

“பக்தி-யோகத்தின் சக்தியால், ஸ்ரீல வியாசதேவர், தூய்மையான மனதுடன் தியானத்தில்
உறுதியாக ஒருமுகப்பட்டு, ஸ்ரீ கிருஷ்ணரை முழுவதுமாக ஆன்மிகப் பிரகாசமும்,
முழுப் பகுதியும், மற்றும் ஸ்வரூப-சக்தியின் உள்ளார்ந்த ஆற்றலும் கொண்டதைக் கண்டார்.
அவரது வெளிப்புற ஆற்றல் மாயா, ஒரு கீழ்த்தரமான இயல்பு,
அவரது கட்டுப்பாட்டின் கீழ் பின்னணியில் காணப்பட்டது.”

————–

தக்தஸயோ முக்த-ஸமஸ்த-தத்-குணோ
நைவாத்மனோ பஹிர் அந்தர் விகாஸ்தே
பரத்மநோர் யத்-வ்யவதானம்
புரஸ்தத் ஸ்வப்நே யதா புருஷஸ் தத்-விநாஸே(SB 4.22.27)]

“ஒருவன் எல்லாப் பௌதிக ஆசைகளிலிருந்தும் விடுபட்டு, எல்லாப் பௌதிகக் குணங்களிலிருந்தும் விடுபடும்போது,
அவன் வெளி மற்றும் அகச் செயல்களுக்கு இடையே உள்ள வேறுபாடுகளைக் கடந்து செல்கிறான்.
அப்போது ஆன்மாவிற்கும், ஆன்மாவிற்கும் இடையே உள்ள வேறுபாடு, சுய-உணர்தல் முன் இருந்த, அழிகிறது.
ஒரு கனவு முடிந்ததும், கனவுக்கும் கனவு காண்பவருக்கும் இடையே வேறுபாடு இருக்காது.

————-

ஸங்கேத்யம் பரிஹாஸ்யம் வா ஸ்தோபம் ஹேலநம் ஏவ வா
வைகுந்த-நாம-க்ரஹணம் அஸேசஹ-ஹரம் விதுঃSB 6.2.14)]

“ஒருவர் வேறு எதையாவது (சங்கேத), நகைச்சுவையாக (பரிஹாச), விரோதமாக (ஸ்தோபா)
அல்லது அவமரியாதையாக (ஹேல) குறிக்க ஸ்ரீ-கிருஷ்ண-நாமாவை உச்சரிக்கலாம்.
இந்த நான்கு வகையான நிழல் நாமபாசங்கள் வரம்பற்ற பாவங்களை அழிக்கும்
என்பதை கற்றறிந்தவர்கள் அறிவார்கள்.”

——–

யஸ்யாஸ்தி பக்திர் பகவதி அகிஞ்சன
ஸர்வைர் குணைஸ் தத்ர ஸமாஸதே ஸுரஹ்
ஹரவ் அபக்தஸ்ய குதோ மஹத்-குண
மனோரதேநாசதி தவதோ பஹிஹ்–

[“அனைத்து தேவர்களும், மதம், அறிவு, துறவு போன்ற அவர்களின் உயர்ந்த குணங்களும்,
பரம புருஷ பகவானான வாசுதேவரிடம் கலப்படமற்ற பக்தியை வளர்த்துக் கொண்டவரின் உடலில் வெளிப்படுகின்றன.
மறுபுறம், பக்தித் தொண்டு இல்லாதவர் பொருள் நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டாலும் நல்ல குணங்கள் இல்லை.
அவர் மாய யோகப் பயிற்சியில் வல்லவராக இருந்தாலும் அல்லது குடும்பம் மற்றும் உறவினர்களைப் பராமரிக்கும்
நேர்மையான முயற்சியில் தேர்ச்சி பெற்றிருந்தாலும், அவர் தனது சொந்த ஊகங்களால் உந்தப்பட்டு
இறைவனின் சேவையில் ஈடுபட வேண்டும்.
‘வெளி ஆற்றல். அப்படிப்பட்ட ஒருவரிடம் எப்படி நல்ல குணங்கள் இருக்க முடியும்?

——

நௌமித்ய கே ப்ரா வபுஸே ததித் அம்பராய
குஞ்ஜவதம்ஸ-பரிபிச்ச லஸன் முகயா
வண்யா ஸ்ரஜே காவல வேத்ர விசானா வேணு
லக்ஷ்ம ஶ்ரீயே மৃது-பதே புஷ்பானங்கஜய (SB 10.14.1)

“ஓ ஆண்டவரே, முழு உலகிலும் எங்கள் பிரார்த்தனைகளுக்குத் தகுதியானவர் நீங்கள் மட்டுமே.
ஓ வ்ரஜேந்திரநந்தனா, உங்கள் உடல் ஒரு புதிய மழை மேகம் போன்றது,
மிகவும் நேர்த்தியாகவும், பீடம்பரத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டதாகவும் இருக்கிறது
உங்கள் காதுகள் மற்றும் உங்கள் தலையில் ஒரு மயில் இறகு, உங்கள் தாமரை முகம் பிரகாசமான பிரகாசத்தை வெளியிடுகிறது,
மேலும் பல வண்ண வன மலர்கள் மற்றும் இலைகள் கொண்ட மாலை உங்கள் கழுத்தில் தொங்குகிறது.
மாடு மேய்க்கும் குச்சியும் எருமைக் கொம்பும் உங்கள் கமர்பண்டில் ஒட்டிக்கொண்டது.
உன்னுடைய மென்மையான தாமரை கையில் சாதம் மற்றும் தயிர் துண்டுகள் உள்ளன,
மாடு மேய்ப்பவரின் இந்த இனிமையான உடையில் தோன்றி, அனைவரையும் கவர்ந்திழுக்கிறாய்,
தாமரை மலர்களை விட மென்மையான உன்னுடைய மென்மையான தாமரை பாதங்கள், மங்கள சின்னங்களால் குறிக்கப்பட்டுள்ளன.
இந்த தாமரை பாதங்களுக்கு நான் சமர்ப்பிக்கிறேன் மீண்டும் மீண்டும் தண்டவத் பிராணங்கள்.” ]

———

தத் தே ‘நுகம்பம் ஸு-ஸமீக்ஸமாநோ
புஞ்ஜந ஏவாத்ம-கৃதம் விபாகம்
ஹৃத்-வாக்-வபுர்பிர் விததாந் நமஸ் தே
ஜீவேத யோ பக்தி-பதே ச தயா-பக்(SB 10.14.8)]

“உன் கருணையை நாடி, தன் கடந்தகால செயல்களின் கர்மாவின் காரணமாக அனைத்து
வகையான பாதகமான நிலைமைகளையும் பொறுத்துக்கொள்பவன்,
எப்போதும் உனது மனத்தாலும், வார்த்தையாலும், உடலாலும் உனது பக்தித் தொண்டில் ஈடுபட்டு,
எப்பொழுதும் உனக்கே வணக்கம் செலுத்துபவனே. உங்களின் அன்பற்ற பக்தராக
மாறுவதற்கு ஒரு நேர்மையான வேட்பாளர்.”

————-

தத் அஸ்து மே நாத ச பூரி-பாகோ பாவே ‘த்ர வன்யத்ர து வா திராஶ்சம் யேனாஹம்
ஏகோ ‘பி பவஜ்-ஜனனம் பூத்வா நிசேவே தவ பத-பல்லவம் (SB 10.14.30)

“என் அன்பான ஆண்டவரே, இந்த ஜென்மத்தில் பிரம்மாவாகவோ அல்லது வேறொரு பிறவியிலோ,
நான் எங்கு பிறந்தாலும், உமது பக்தர்களில் ஒருவனாக எண்ணப்படுவதற்கு நான்
மிகவும் அதிர்ஷ்டசாலியாக இருக்க பிரார்த்திக்கிறேன்.
நான் எங்கிருந்தாலும், விலங்கு இனங்களில் கூட, உனது தாமரை பாதங்களுக்கு
நான் பக்தி சேவையில் ஈடுபட முடியும்.”

———–

அலব்தே வா விநஸ்தே வா பக்ஷ்யச்ছாதந-ஸா
ধநே அவிக்லவ-மதிர் பூத்வா ஹரிம் ஏவ தியா ஸ்மரேத்(பத்ம புராணம்)

“உணவும் வஸ்திரமும் எளிதில் கிடைக்காவிட்டாலும், அல்லது கிடைத்தாலும், தொலைந்தாலும்,
புனித நாமத்தை அடைக்கலம் புகுந்தவனின் மனம் கலங்குவதில்லை.
எல்லாப் பௌதிகப் பற்றுகளையும் விட்டு, கோவிந்தனிடம் பூரண தஞ்சம் அடைகிறான்.”

————

சோகமர்ஸாதிபிர் ভவைர் அக்ராந்தம் யஸ்ய

மாநஸம் கதம் தஸ்ய முகுந்தஸ்ய ஸ்பூர்த்திঃ ஸம்ভவநா ভவேத் ॥(பத்ம புராணம்)]

“கோபம் அல்லது பெருமை, அல்லது தனது மனைவி அல்லது மகன்களின் நிலையைப் பற்றிய
புலம்பல் நிறைந்த ஒருவரின் இதயத்தில், கிருஷ்ணர் வெளிப்படுவதற்கான சாத்தியம் இல்லை.”

————–

இடம் ஶரீரம் ஸத-ஸந்தி-ஜரிஜ்ஜரம்

படடி-அவஸ்யம் பரிணாம-பேசலம்
கிம்-ஔசதிம் ப்ருச்சஸி மூதா துர்மதே
நிராமயம் கிருஷ்ண-ரசாயனம் பிபா(முகுந்த-மாலா ஸ்தோத்ரம், 37, ஸ்ரீமத் குலசேகரரால்)]

“முட்டாள்! மந்தமான தலைப் பிராணியே! எண்ணற்ற பற்றுதல்களால் பீடிக்கப்பட்ட இடைவிடாமல்
மாறக்கூடிய இந்த உடல் நிச்சயம் ஒரு நாள் அழிந்துவிடும்.
இந்நிலையைப் போக்க என்ன மருந்து தேடுகிறாய்?
ஸ்ரீ என்ற திருநாமத்தின் மருந்தை இடைவிடாமல் குடியுங்கள்.
மற்ற எல்லா நோய்களுக்கும் மூலமான இந்த ஜட வாழ்வின் நோயை அழிக்கும் கிருஷ்ணர்.”(பத்ம புராணம்)]

———–

பக்திঃ பரேசாநுভவோ விரக்திர்

அந்யத்ர சைசா த்ரிகா ஏக-காலঃ
ப்ரபத்யமானஸ்ய யதாஸ்நாதঃ ஸ்யுஸ்
துஸ்திঃ புஸ்திঃ க்ஷுத்-அபயோ ‘நு-காசம்-(SB 11.2.42)]

“பக்தி, பரமாத்மாவின் நேரடி அனுபவம், மற்ற விஷயங்களிலிருந்து பற்றின்மை –
இவை மூன்றும் ஒரே நேரத்தில் நிகழ்கின்றன,
பரம புருஷ பகவானிடம் அடைக்கலம் பெற்றவருக்கு, இன்பம், போஷாக்கு மற்றும் பசி நிவாரணம்
ஒரே நேரத்தில் வருவது போல. பெருகிய முறையில், உண்ணும் பணியில் ஈடுபட்டுள்ள ஒருவருக்கு ஒவ்வொரு கடிக்கும்.”

———-

அர்ச்சயம் ஏவ ஹரயே பூஜாம் யஹ் ஸ்ரத்தாயேஹதே
ந தத்-பக்தேஷு கன்யேஷு ச பக்தா ப்ரகரிதா ஸ்மிருதா (SB 11.2.47)]

“பகவானின் அர்ச்ச மூர்த்தியை ஸ்ரீ ஹரியாக ஏற்றுக்கொண்டு, அவரை நம்பிக்கையுடன் வணங்கினால்,
கிருஷ்ணரின் பக்தர்களையோ அல்லது பிற ஜீவர்களையோ உண்மையாக வழிபடாமல் இருந்தால்,
ஒருவன் ஜட பக்தன் (கனிஸ்த) ஆவான்.”

—————–

ஹரேர் நாம ஹரேர் நாம ஹரேர் நமைவ கேவலம்

கலௌ நாஸ்தி ஏவ நாஸ்தி ஏவ நாஸ்தி ஏவ கதிர் அந்யதா

“சண்டை மற்றும் கபடம் நிறைந்த இந்த யுகத்தில், இறைவனின் சக்தி வாய்ந்த திருநாமங்களை உச்சரிப்பது
மட்டுமே விடுதலைக்கான ஒரே வழி. வேறு வழியில்லை; வேறு வழியில்லை; வேறு வழியில்லை

————-

நமঃ சிந்தாமணிঃ கிருஷ்ணஸ்

சைதன்ய-ரஸ விக்ரஹ
பூர்ணঃ ஸுத்தோ நித்ய முக்தோ
பிந்நத்வாந் நாம-நாமினோঃ

“கிருஷ்ணரின் புனித நாமம் ஆழ்நிலை பேரின்பமானது.
இது அனைத்து ஆன்மீக ஆசீர்வாதங்களையும் அளிக்கிறது, ஏனென்றால் அது கிருஷ்ணரே,
எல்லா இன்பங்களுக்கும் நீர்த்தேக்கம். கிருஷ்ணரின் பெயர் முழுமையானது
மற்றும் அது அனைத்து ஆழ்நிலை மெல்லிசைகளின் வடிவம். இது ஒரு பொருள் பெயர் அல்ல.
எந்த நிலையும், அது கிருஷ்ணரை விட சக்திக்குறைவானது அல்ல,
கிருஷ்ணரின் பெயர் ஜடக் குணங்களால் மாசுபடாததாலும், மாயாவுடன் தொடர்பு கொள்வதில்
எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை என்பதாலும்,
கிருஷ்ணரின் பெயர் எப்போதும் விடுதலை மற்றும் ஆன்மீகம்;
அது ஒருபோதும் பொருள் விதிகளால் மாசுபடுவதில்லை. ஏனெனில்,
கிருஷ்ணரின் பெயரும், கிருஷ்ணரின் பெயரும் ஒரே மாதிரியானவை.”

———–

நிகில-ஸ்ருதி-மௌலி-ரத்ன-மாலா-

த்யுதி-நிரஜித-பதா-பங்கஜந்த
ஆயி முக்த-குலைர் உபஸ்யமானம்
பரிதஸ் த்வம் ஹரி-நாம ஸம்ஸ்ரயாமி

“ஓ ஹரி-நாமா! அனைத்து வேதங்களின் மணிமகுடங்களான உபநிடதங்கள் என்று
அழைக்கப்படும் ரத்தினங்களின் சரத்திலிருந்து வெளிப்படும் ஒளிரும் பிரகாசத்தால்
உமது பாதங்களின் கால்விரல்களின் நுனிகள் தொடர்ந்து வணங்கப்படுகின்றன.
நீங்கள் முக்தியடைந்த ஆத்மாக்களால் நித்தியமாக வணங்கப்படுகிறீர்கள்.
நாரதர் மற்றும் சுகதேவர் போன்றவர்கள். ஓ ஹரி-நாமா! நான் உன்னிடம் முழு அடைக்கலம் பெறுகிறேன்.”

———–

தன்-நாம-ரூப-சரிதாதி-சுகிர்தநநு-

ஸ்ம்ருத்யோஹ் க்ரமேண ரஸந-மானஸி
நியோஜ்ய திஸ்தான் வ்ரஜே தத்-அநுராகி-ஜாநனுகாமி
கலாம் நயேத் அகிலம் இத்ய உபதேச-சாரம்

“ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் மீது உள்ளார்ந்த தன்னிச்சையான அன்பைக் கொண்ட வ்ரஜாவின்
நித்திய குடியிருப்பாளர்களைப் பின்பற்றுபவர்களாக வ்ரஜத்தில் வசிக்கும் போது,
ஒருவர் தனது முழு நேரத்தையும் நாக்கையும் மனதையும் வரிசையாக உன்னிப்பாக உச்சரிப்பதிலும்,
வ்ரஜந்திரநந்தனான ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் நாமங்களை நினைவு செய்வதிலும் பயன்படுத்த வேண்டும். ,
வடிவம், குணங்கள் மற்றும் பொழுதுகள். இதுவே அனைத்து அறிவுறுத்தலின் சாராம்சம்-

————–

மதுரம் அதாரம் ஏதன் மங்களம் மங்களம்

ஸகல-நிகம-வல்லி ஸத்-பலம் சித்-ஸ்வரூபம்
சக்ருத் அபி பரிகீதம் ஸ்ரத்தாய ஹேலய வா
ப்ருகுவரா! நர-மாத்ரம் தாராயேத் கிருஷ்ணாமா

“கிருஷ்ண நாமம் இனிமையானது மற்றும் மங்களகரமான அனைத்திலும் மிகவும் மங்களகரமானது.
இது செழித்து வளரும் கொடியும், பாகவதத்தின் நித்தியமான, முழுமையாக பழுத்த பழம்,
மற்றும் அறிவின் உருவகம், சிட்-சக்தி. ஓ சிறந்தது.
ப்ருகு வம்சத்தைச் சேர்ந்தவர்கள், நம்பிக்கையுடன் அல்லது அலட்சியத்துடன் (ஹேலா) புனித நாமத்தை
ஒருமுறை மட்டுமே உச்சரித்தாலும், அவர் இந்த பிறப்பு மற்றும் இறப்புக் கடலில் இருந்து
உடனடியாக விடுவிக்கப்படுகிறார்.

—————

அனுகுல்யஸ்ய ஸங்கல்ப ப்ரதிகுலஸ்ய வர்ஜநம்
ரக்ஷிஷ்யதீதி விஸ்வாஸோ கோப்த்வৃத்வே வாரணம் ததா

“சரணாகதியின் ஆறு பிரிவுகள்:
பக்தித் தொண்டிற்கு சாதகமானவற்றை ஏற்றுக்கொள்வது,
பாதகமான விஷயங்களை நிராகரிப்பது,
கிருஷ்ணர் பாதுகாப்பைத் தருவார் என்ற நம்பிக்கை,
இறைவனை ஒருவரின் பாதுகாவலராக அல்லது எஜமானராக ஏற்றுக்கொள்வது,
பணிவு மற்றும் முழு சுயம். -சரணடை

————

முன்னை வண்ணம் பாலின் வண்ணம் முழுதும் நிலை நின்ற
பின்னை வண்ணம் கொண்டல் வண்ணம் வண்ணம் எண்ணுங்கால்
பொன்னின் வண்ணம் மணியின் வண்ணம் புரையும் திருமேனி
இன்ன வண்ணம் என்று காட்டீர் இந்தளூரீரே!’

———————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

Posted in திரு மாலை, Divya Names, Sri Baagavatha saaram, Sri Vaishna Concepts | 1 Comment »

ஸ்ரீ மத் பாகவத ஸ்லோக முத்துக்கள் —

April 29, 2023

ஸ்ரீமத் பாகவதம் தியான ஸ்லோகம்–

ௐ நமோ ப⁴க³வதே வாஸுதே³வாய ..

ஜந்மாத்யஸ்ய யதோன்வயா திதரத ச்சார்தேஷ் ஸ்வபிந்ஞ: ஸ்வராட்
தேநே ப்ரஹ்ம ஹ்ருதாய ஆதிகவயே முஹ்யந்தி யத்ஷூரய:
தேஜோ வாரி ம்ருதாம் யதா விநிமயோ யத்ர த்ரிஸர்கோ ம்ருஷா
தாம்நா ஸ்வேத ஸதா நிரஸ்த குஹகம் சத்யம் பரம் தீமஹி

ஜந்மாத்யஸ்ய யதோன்வயா -god -generation operation destruction -அந்வயாத் -உள்ளே புகுந்து நியமித்து -வாஸ்ய வாசக
திதரத ச்சார்தேஷ் -ஸமஸ்த இதர விலக்ஷணன்
ஸ்வபிந்ஞ: -ஸர்வஞ்ஞன்
ஸ்வராட்-ஸ்வ தந்த்ரன் கர்ம வஸ்யன் அல்லனே
தேநே ப்ரஹ்ம ஹ்ருதாய ஆதிகவயே –ஆதி கவி ப்ரஹ்மானுக்கு உபதேசம் -நான்முகனுக்கு நாராயணன் முதலில் உபதேசம்
முஹ்யந்தி யத்ஷூரய:-முயன்று பின் வாங்கும் படியான வைபவம் -பிணங்கி அமரர் பிதற்றும் கொள்கை யினானே
தேஜோ வாரி ம்ருதாம் யதா விநிமயோ -அக்னி தண்ணீர் நிலம் -பஞ்ச பூதங்கள் -பஞ்சீ கரணம் செய்து படைத்து
யத்ர த்ரிஸர்கோ ம்ருஷா-முக்குணங்கள் இல்லாமல் ஸூத்த சத்வம்
தாம்நா ஸ்வேத ஸதா நிரஸ்த குஹகம் -ஞான சங்கோசம் இல்லாமல் பக்த விலக்ஷணன்
சத்யம் –மாறாமல் -முக்த விலக்ஷணன்
பரம் -எங்கும் பரவி வியாபித்து -நித்யர் விலக்ஷணன்
தீமஹி-நமஸ்காரம்

பாகவத சந்த்ர சந்திரிகா-காயத்ரி மந்த்ர விளக்கம் இது

ஜந்மாத்யஸ்ய –சத் சவிது பிரசவம்
ஸ்வபிந்ஞ: ஸ்வராட்-த்யாயோன ப்ரஸோதோயாத் -புத்தியை நல்ல வழியில்
முஹ்யந்தி யத்ஷூரய:–வரேண்யம்
தாம்நா ஸ்வேத ஸதா நிரஸ்த குஹகம் -பர்கா
சத்யம் பரம் தீமஹி–தீமஹி

——

தர்ம ப்ரோஜ்ஜித கைதவோ த்ர பரமோ நிர்மத்ஸராநாம் ஸதாம்
வேத்யம் வாஸ்தவ மத்ர வஸ்து ஸிவதம் தாபத்ர யோன்மூலனம்
ஸ்ரீமத் பாகவதே மஹா முனிக்ருதே கிம் வா பரைரீஸ்வர:
ஸத்யோ ஹ்ருத் ய வ்ருத்யதே (அ)த்ரக்ருதிபி: ஶூஶ்ரூஷிபி ஸ்தத்க்ஷ்ணாத்

நிகம-கல்ப-தரோர் கலிதம் பலம் ஷுக-முகாத் அம்ருத-த்ரவ-ஸம்யுதம் பிபத பாகவதம் ரஸம்
ஆலயம் முஹுர் அஹோ ரஸிகா புவி பாவுகா: ஸ்ரீமத் பாகவதம்,-1-7-8-

வேத சாஸ்திரங்கள் என்னும் கற்பக மரத்தின் கனிந்த பழமாகும். முக்தியடைந்த ஆத்மாக்கள் உட்பட
அனைவராலும் சுவைக்கப்படுவதற்கு உகந்த நிலையில் இருந்த இதன் அமிர்த ரஸம்,
ஸ்ரீ ஸூக தேவரின் (’ஸ்ரீ ஸூக என்றால் ’கிளி’ என்று பொருள்) உதடுகளிலிருந்து வெளிப்பட்டதால்,
மேலும் அதிகமான சுவையுடன் திகழ்கின்றது.

பிபத பாகவதம் ரஸம்–குடித்து மகிழுங்கள்
ஆலயம்–முஹுர் அஹோ ரஸிகா புவி பாவுகா–கண்ணன் இடம் மனம் லயிக்கும் வரை -மீண்டும் மீண்டும் அனுபவிக்க வேண்டும்
லயித்த பின்பு கேளுங்கோள் -சொல்ல வேண்டாமல் படி நாமே ஈடுபட்டு இருப்போம்

பரிஜித்க்கு ஸுகர் உபதேசம் -தொடர்ந்து ஏழு நாள்கள் -24 மணி நேரமும்

உத் தரா –மிகவும் உயர்ந்த =உத் -உத்தம –
கௌசல்யை தேவகி அதிதி –உத்
சுமித்திரை கயாது ஸுனீதி துருவன் தாய் –உத்தர
பரிக்ஷித்தும் கண்ணனும் இவள் கர்ப்பத்தில்

விஷ்ணு ராதன் -அவன் தந்த பரிசு –
பிறந்ததும் சுத்தி சுத்தி -கதாயுதனான கண்ணைப் பார்த்ததால் -பரி ஈஷதே –

———-

யம் பிரவ்ரஜந்த மநுபேத மபேத க்ருத்யம் த்வைபாயனோ விரஹகாதர ஆஜுஹாவ
புத்ரேதி தன்மய தயா தரவோ பிநேது ஸ்தம் சர்வ பூதஹ்ருதயம் முநிமானதோஸ்மி!!

ய:ஸ்வாது பாவ மகில ஸ்ருதிசாரம் ஏகமத்யாத்ம தீப மதி திதீர்ஷதாம் தமோந்தம்
ஸம்ஸாரிணாம் கருணயா(ஆ)ஹ புராண குஹ்யம் தம் வ்யாஸ ஶூநும் உபயாமி குரூம் முனீநாம்

நாராயணம் நமஸ்க்ருத்ய நரம் சைவ நரோத்தமம்
தேவீம் சரஸ்வதீம் வ்யாஸம் ததோ ஜயமுதீரயேத்

கிருஷ்ணாய வாசு தேவாய தேவகி நந்தநாய ச
நந்தகோப குமாராய கோவிந்தாய நமோ நம:

நம: பங்கஜ நாபாய நம : பங்கஜ மாலினே
நம: பங்கஜ நேத்ராய நமஸ்தே பங்கஜாங்க்ரயே

ஸ்ரீமத் பாகவதாக்யோ யம் பிரத்யக்ஷ: க்ருஷ்ண ஏவஹி
ஸ்வீக்ருதோ ஸி மயாநாத முக்தை யர்தம் பவசாகரே

யோகீந்த்ராணாம் த்வதங்கேஷ்வதி கஸு மதுரம் முக்தி பாஜாம் நிவாஸோ
பக்தாநாம் காம வர்ஷத்யுதரு கிஸலயம் நாததே பாதமூலம்
நித்யம் சித்தஸ்திதம் மே பவனபுரபதே க்ருஷ்ண காருண்ய ஸிந்தோ
ஹ்ருத்வா நிஸ்ஸேஷ தாபான் பிரதிஷது பரமானந்த ஸந்தோஹ லக்ஷ்மீ

நாம சங்கீர்த்தனம் யஸ்ய சர்வ பாப ப்ரநாஸநம்
ப்ரணாமோ துக்க ஸமனஸ் தம் நமாமி ஹரிம் பரம்!!

க்ருʼஷ்ணம்ʼ நாராயணம்ʼ வந்தே³ க்ருʼஷ்ணம்ʼ வந்தே³ வ்ரஜப்ரியம் .
க்ருʼஷ்ணம்ʼ த்³வைபாயனம்ʼ வந்தே³ க்ருʼஷ்ணம்ʼ வந்தே³ ப்ருʼதா²ஸுதம்

த்வதீ³யம்ʼ வஸ்து கோ³விந்த³ துப்⁴யமேவ ஸமர்பயே .
தேன த்வத³ங்க்⁴ரிகமலே ரதிம்ʼ மே யச்ச² ஶாஶ்வதீம்

——————

ஸ்ரீ வேத வியாசர் அனைத்து வேத புராணங்களையும் அருளிச் செய்த பின்பும் திரு உள்ளம் சோகமாய் இருக்கக் கண்ட ஸ்ரீ நாரதர்
நான்கு ஸ்லோகங்களால்-2.9.33-36- வேத சாரங்களை அருளிச் செய்து
ஸ்ரீ கிருஷ்ணனைப் பற்றியே முழுவதுமாக ஸ்ரீ மத் பாகவதம் அருளிச் செய்யச் சொல்ல பிறந்த கிரந்தம்

ஸ்ரீ கிருஷ்ண த்வைபாயனர் -ஸ்ரீ வேத வியாசர் -ஸ்ரீ பாதாரயனர் -உடைய திருக் குமாரார்
ஸ்ரீ ஸூகர் ஸ்ரீ பரிஷித்துக்கு அருளிச் செய்த ஸ்ரீ மத் பாகவதம்

யாவன் அஹம் யதா பவோ யத் ரூப குண கர்ம ததைவ தத்வ விஞ்ஞானம் அஸ்து தே மத் அநுக்ரஹாத் –2-9-33-

யாவன்-எங்கும் பரந்து உள்ள
அஹம் யதா பவோ யத் ரூப குண கர்ம ததைவ தத்வ விஞ்ஞானம் அஸ்து தே மத் அநுக்ரஹாத் –
நிர்ஹேதுக அனுக்ரஹத்தால் அறியக் கடவீர்

அஹம் ஏவ சம் ஏவ அக்ரே நான்யத் யத் சத் அசத் பரம் பஸ்சத் அஹம் யத் ஏதக் ச யோ அவசிஸ்யேத சோஸ்மை அஹம் –34-

ருதே அர்த்தம் எது பிரதியேத ந பிரதியேத ச ஆத்மனி தத் வித்யாத் ஆத்மனோ மயாம் யத அபாஷஹ யத தமஸ்–35-

ப்ரஹ்மாத்மகம் இல்லா ஓன்று இல்லை -இருப்பது போல் -தமஸாகவே தோன்றும்

யதா மஹந்தி பூதாநி பூதேஸூ உச்ச அவஸேஸூ அனுப் பிரவிஸ்தானி அப் பிரவிஸ்தானி ததா தேசு ந தேசு அஹம் -36
உள்ளே உறைந்து நியமிக்கிறேன் -வியாப்த கத தோஷம் தட்டாமல்

ஸ்ரீ வாஸூ தேவன் இந்த நான்கு ஸ்லோகங்களையே விவரித்து ஸ்ரீ மத் பாகவாதமாக-வேத சாரமாக
ஸ்ரீ கிருஷ்ணனின் சேஷ்டிதங்களை விவரித்து
கிருஷ்ண ஸ்வ தமோபகதே தர்ம ஞான திபீ ஸஹ கலவ் நஸ்தத் ரசம் ஏச புராணர்கோ துணோதித்

ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் தன்னுடைச் சோதி எழுந்து அருள -தமஸில் ஆழ்ந்த உலகம் ஸ்ரீ மத் பாகவத புராணம்
மூலமாகவே கலியில் நாம் ஒளி பெறுகிறோம்

—-

ஸ்ரீ மத் பாகவதம்
12 ஸ்கந்தங்கள்
335 அத்தியாயங்கள்
18000 ஸ்லோகங்கள்

ஸ்ரீ மத் பாகவத மஹாத்ம்யம் –
ஸ்ரீ பத்ம புராணம் ஆறு அத்தியாயங்கள் –

———–

ஸ்ரீ மத் பாகவத ஏக ஸ்லோகம்

ஆதவ் தேவகீ கர்ப்ப ஜனனம் கோபீ க்ருஹ வர்த்தனம்
மாயா பூதன ஜீவித அபஹரணம் கோவர்த்தன உத்தாரணம்
கம்ஸ சேதன கௌரவாதி ஹனனம் குந்தீ ஸூத பாலநம்
ஏதத் பாகவத புராண கதிதம் ஸ்ரீ கிருஷ்ண லீலாம்ருதம்

ஸ்ரீ மத் பாகவதம்–12 ஸ்கந்தங்கள்-–100 அதிகாரங்கள் –18000-ஸ்லோகங்கள் –

பக்குவப்படுத்தி ஞானம் கொடுக்க முதல் 9 ஸ்கந்தங்கள் -மேல் தசம ஸ்கந்தம் –

புண்ணியம் பண்ணினால் தான் கேட்க அமையும் -அத்தைத் தருவே முள் 9 ஸ்கந்தங்கள்

பாகவதர் அடியாக -நாரதர் வியாஸருக்குச் சொல்ல -ஸூ க ப்ரஹ்மம் -பரிஷத் -ஸூ தா பாராணிகர் -பரம்பரையாக ஓன்று கூடி அனுபவம்

————

பாகவத ஸப்தாஹம் ஞான யஜ்ஞமே
இதம் பாகவதம் நாம புராணம் ப்ரஹ்ம ஸம்ஹிதம்

முதல் நாள் –
ஸ்கந்தம் -3 -அத்யாயம் -22 -வரை -ஸ்ரீ மனு ஸ்ரீ கர்தம ஸம்வாதம் வரை –

பாகவதம் என்றால் என்ன? —பகவானின் தன்மைகள் —பாகவதத்தின் பெருமை —
பாகவதத்தை வியாசர் ஏன் இயற்றினார்? —பரீக்ஷித் என்பவர் யார்?
சுக பிரம்மம் வருகை —பாகவத சாரம் —வராக அவதாரம்

இரண்டாம் நாள் –
ஸ்கந்தம் -3 -அத்யாயம் -23-தொடங்கி
ஸ்கந்தம் -5- அத்யாயம் -14-ஸ்ரீ ஜட பரதர் சரித்ரம் வரை

துருவன் -(4-8-8-)பிரகலாதன் சரித்திரம்–4-8-8-

மூன்றாம் நாள்
ஸ்கந்தம் -5- அத்யாயம் -15 -தொடங்கி
ஸ்கந்தம் -7- அத்யாயம் -15- வரை -ஸ்ரீ நரஸிம்ஹ திரு அவதாரம் வரை

நான்காம் நாள்
ஸ்கந்தம் -8 அத்யாயம் -1- தொடங்கி
ஸ்கந்தம் -10–அத்யாயம் -3-வரை -ஸ்ரீ கிருஷ்ண ஜனனம் வரை

ஐந்தாம் நாள்
ஸ்கந்தம் -10-அத்யாயம் -4- தொடங்கி
ஸ்கந்தம் -10- அத்யாயம் -54- ஸ்ரீ ருக்மிணி தேவி திருக்கல்யாணம் வரை

ஆறாம் நாள்
ஸ்கந்தம் -10- அத்யாயம் -55-தொடங்கி
ஸ்கந்தம் -11-அத்யாயம் -13-ஸ்ரீ ஹம்ஸ உபதேசம் வரை –

ஏழாம் நாள்
ஸ்கந்தம் -11-அத்யாயம் -14- தொடங்கி
ஸ்கந்தம் -12-அத்யாயம் -13 -ஸ்ரீ மத் பாகவத ஸமாப்தம்

பரீக்ஷித்துக்கு பாகவதம் ஏழு நாட்களில் சொல்லப் பட்டது.
முதல் நாள் வராஹாதாரம் வரை,
இரண்டாம் நாள் ஜடபரதர் கதை வரை,
மூன்றாம் நாள் அம்ருத மதனம் வரை,
நான்காவது நாள் கிருஷ்ணாவதாரம் வரை ,
ஐந்தாம் நாள் ருக்மிணி கல்யாணம் வரை,
ஆறாவது நாள் உத்தவ சம்வாதம் வரை.
ஏழாவது நாள் முடிவு. பாகவத சப்தாஹம் என்ற முறையில் ஏழு நாட்களில் இவ்வாறு படிக்கும் வழக்கம் உள்ளது.

———

ஆலயம் -மனம் லயம் அடையும் இடம் -உத்தரா உத்தமம் -உத்த தமம் -உத்தரம் -பகவானையும் பாகவதகனையும் சுமந்த திரு வயிறு கொண்டவள் –

பரி ஈஷதே -எங்கே என்று சுற்றிப் சுற்றிப் பார்த்ததால் பரீக்ஷித் -காரணப் பெயர்-இயல் பெயர் -விஷ்ணு ராதம் -கண்ணனால் கொடுக்கப்பட்ட பரிசு

————

சர்க்கச்ச பிரதி சர்க்கச்ச வம்சோ மன்வந்தராணி ச வம்சய அனுசரிதச் சைவ புராணம் பஞ்ச லக்ஷணம் –மத்ஸ்ய புராணம்

வைஷ்ணவம் நாரதீயஞ்ச ததா பாகவதம் ஸூபம் கருடாஞ்ச ததா பத்மம் வராஹம் ஸூப தர்சனே சாத்விகானி புராணி
விஜ்நேயனி ஸூபாநீவை
ப்ரஹ்மாண்டம் ப்ரஹ்ம வைவர்தம் மார்கண்டேயம் ததைவ ச பவிஷ்யம் வாமனம் ப்ரஹ்மம் ராஜசானி நிபோதமே
மத்ஸ்யம் கூர்மம் ததா லைங்கம் சிவம் ஸ்கந்தம் ததைவ ச அக்னேயம் ச சதேதானி தமஸானி நிபோதமே

யத்ர அதிக்ருத்ய காயத்ரீம் வர்ணயதே தர்ம விஸ்தாரா வ்ருத்தாஸூர வதோ பேதேம் தத் பாகவதம் இஷ்யதே
லிகித்வா தச் ச யோ ததியாத் தேம ஸிம்ஹாஸ மன்விதம் ப்ரவ் க்ஷ தபத்யம் பவுர்ணமாஸ்யாம் ச யதி பரமாம் கதிம்
அஷ்டாக்ஷ சஹஸ்ராணி புராணம் ப்ரகீர்திதம் -மத்ஸ்ய புராண ஸ்லோகம் –53-20-22-
யாவன் ஒருவன் உயர்ந்த வேதாந்த கருத்துக்களை அளிக்கும் ஸ்ரீ மத் பாகவதம் எழுதி பொன்னால் செய்த
சிம்ஹாசனத்தில் வைத்து பத்ர–ஆவணி – மாச பவுர்ணமி அன்று தானமாக அளிக்கிறார்களோ அவர்கள் பரம கதி அடைகிறார்கள்

அர்த்தோயம் ப்ரஹ்ம ஸூ த் ராணாம் பரதர்த்த விநிர்ணய காயத்ரி பாஷ்ய ரூபோசவ் வேதார்த்த பரிபிரும்ஹத புராணம்
சாம ரூபா சாஷாத் பகவதோதித துவாதச ஸ்கந்த யுக்தோயம் சதா விச்சேத சம்யுத கிரந்த
அஷ்டாதச சஹஸ்ர ஸ்ரீ மத் பாகவாதபிதம் –கருட புராணம் -ஹரி பக்த விலாசம் –10-394-395-

ஸ்ரீ ப்ரஹ்ம ஸூத்ர விவரணம் -மஹா பாரத சாரம் -காயத்ரி பாஷ்யம் -வேத விவரணம் –
புராண ஸ்ரேஷ்டம் –12 ஸ்கந்தங்கள் –100 அதிகாரங்கள் –18000 ஸ்லோகங்கள்

பதவ் யதியவ் பிரதம த்வித்யவ் த்ரிதியதுர்யவ் கதிதவ் யதுரு நாபிஸ் தத பஞ்சம ஏவ சாஸ்தோ புஜாந்தரம்
தோரயுக லம் யதன்யவ் முகாரவிந்தம் தசமம் பிரபுல்லம்
ஏகாதஸவ் யஸ்ய லலத பதகம் சிரோ பி யத் துவாதச ஏவ பதி தமதி தேவம் கருண நிதானம் தமல வர்ணம்
சுஹித வதரம் அபரஸம்ஸார சமுத்ர சேதும் பஜ மே ஹே பாகவத ஸ்வரூபம்

முதல் இரண்டு ஸ்கந்தங்கள் திருப்பாதங்கள்
அடுத்த இரண்டும் திருத் தொடைகள்-ஊரு
ஐந்தாவது -திரு நாபி
ஆறாவது -திரு மார்பு – புஜாந்தரம்
ஏழாவதும் எட்டாவதும் -திருக்கைகள் -தோர் யுகலம்
ஒன்பதாவது -திருக்கண்டம்
பத்தாவது திரு முகாரவிந்தம்
பதினொன்றாவது -லலாட பதக்கம்
பன்னிரண்டாவது சிரஸ்ஸூ

————–

அஹம் வேத்மி சுகோ வேத்தி வ்யாசோ வேத்தி வ
பக்த்யா பாகவதம் க்ரஹ்யம் ந புத்தியா ந ச திகய –சிவன் சொல்வது -பக்தி ஒன்றாலே பாகவதம் அறியலாம்

ஸ்வயம்புர் நாரத சம்பூ குமாரவ் கபிலோ மனு ப்ரஹலாதோ ஜனகோ பீஷ்மோ பலிர் வையாஸகிர் வயம்

நாரதர் சம்பு வையாஸகிர் என்னும் சுகதேவர் -ஸ்ரீ பிருந்தாவன் மதுர ரசம் அனுபவித்தவர்
சுகதேவரே பிராட்டி கையில் கிளி-

நாரதர் சிவன் கோபி ஸ்வரூபம் பெற்றவர்கள்

————

8000 ஸ்லோகங்கள் –12 ஸ்கந்தங்கள் –
காசி கங்கா புஷ்கரம் யமுனை இதுக்கு நிகரான பாவனம் இல்லை –
தானே ஞானம் வைராக்யம் பிறக்கும் இத்தைக் கேட்டாலே -சப்தாஹ முறை -கலியுகம் எளிமையாக்க-
ஸ்ரீ உத்தவர் இடம் -ஸ்ரீ பாகவத புராணத்துக்குள் இருப்பேன் –
என்னை அனுபவிக்கும் பலன் கிட்டும் -சேவநாத் ஸ்ரவணாத் பாடாத் தர்சநாத் பாப விநாசம் –
ஆனந்தவனம் சென்று பாட

கலி யுகம் ஆரம்பம் -2:27a.m. on February 18th in the year 3102 B.C-
ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் -125-வர்ஷங்களும் -4-மாதங்களும் இங்கு இருந்து அருளி தன்னுடைச் சோதி எழுந்து அருளிய பின்பு

——————–

ஆத்ம தேவர் -துந்துளி-பத்னி -துங்க பத்ரா நதி -புத்ர பாக்யம் -பிரார்த்தித்து-பசுவிடம் கொடுக்க
கோ கர்ணன் பசு போன்ற காது -சத்சங்கம் -ஞானவான் –
துந்துகாரி -தங்கை இடம் -நல்ல நடத்தை இல்லாமல் -மரித்து-காற்று ரூபத்தில் வந்து –
பாபம் தொலைத்து முக்தி வாங்கி தா பிரார்த்திக்க –
இப்படி அநிஷ்ட நிவ்ருத்தியும் இஷ்ட பிராப்தியும் பாகவதம் கொடுக்கும்
ஏழு நாள் கேட்டாலே போகும் -மூங்கில் கண்கள் ஏழு தடவை வெடித்து -நான் முக்தனாவதை காட்டும்
ஸ்ரத்தை-உடன் -மனனம் பண்ணி முமுஷுவாக ஆர்த்தியும் வேண்டுமே
ஆவணி தொடக்கி -மார்கழி வரை -ஐந்து மாதங்கள் சப்தாகம் சொல்வது ஸ்ரேஷ்டம்
வேத மரம் பழுத்து ரசமாக பாகவதம் -ரசிக்கத்தன்மை இருந்தால் பருகலாம் –

24 அவதாரங்களைச் சொல்லும் –மானஸ புத்திரர்களும் அவன் அவதாரம் – வராஹம் அடுத்து –
நாரதரே அவன் அம்ச அவதாரம் -நர நாராயண நான்காவது / கபிலர் -தத்தாத்ரேயர் ஆறாவது
புத்தராக -21-அவதாரம் –அடுத்து கல்கி

——————————————————————————-

தரதி சோகம் ஆத்மவித்
ப்ரஹ்ம வித் ஆப்நோதி பரம்
வித்யா அம்ருதம் அஸ்நுதே
நான்ய பந்தா வித்யதே அயநாய -ஸ்ருதி வாக்கியங்கள் படியே ப்ரஹ்ம ஞானம் ஸ்ரீ மத் பாகவதத்தில் இருந்து பெறலாம் என்பதை
மஹா கவி –
ஸத்யம் பரம் தீ மஹி -1-1-1—என்று தொடங்கி
ஸத்யம் பரம் தீ மஹி -என்றே முடிக்கிறார்
ரஸோ வை ஸஹ -ஸ்ருதி போல் -பிபதி பாகவதம் ரஸம் ஆலயம் -நித்தியமாக அனுபவிக்கும் அம்ருதமே இது என்றதாயிற்று

அத்தர சர்கோ விசர்க்கஸ் ச ஸ்தானம் போஷணம் ஊதய
மந்வந்தர அசேஷ அநு கதா நிரோதோ முக்திர் ஆஸ்ரய
தசமஸ் ச விஸ் ரத்யர்த்தம் நவாநம் இஹ கீர்த்தநம் —
ஆஸ்ரயமே பிரதானம் -இத்தைச் சொல்லவே மற்ற ஒன்பதும் இதிலுண்டு

ஸ்வயம்பு மனுவும் சதரூபா தேவியும் -நமது முதல் பிரஜைகள்-Adam-eve-

ஸ்வயம்புவின் மகள் பரஸ்துதி தேவி -தஷா ப்ரஜாபதிக்கு திருமணம் -அவர்களுக்கு 16 பெண் பிள்ளைகள்
13 பெண் பிள்ளையை தர்மராஜாவுக்கும்
1 பெண்ணை அக்னிக்கும்
1 பெண்ணை பித்ருக்களுக்கும்
கடைசி பெண்ணான சசி தேவியை ருத்ரனுக்கும் திரு மனம் செய்து வைத்தார்

அவர்களுக்கு இரண்டு ஆண் பிள்ளைகள் -பிரிய விரதன் உத்தான பாதன்
உத்தான பாதனுக்கு ஸூ நீதி ஸூ ருசி -இரண்டு மனைவிகள்
ஸூ நீதி மகன் துருவன்
ஸூ ருசி மகன் உத்தமன்

நாரதர் துவாதச அக்ஷர உபதேசம்-மன்னு -வட மதுரையில் -மது வனத்தில் தபம்

வராஹ அவதார சரித்திரம் மூலம் கர்மயோகம் -யஜ்ஞ ஸ்வரூபி அன்றோ
கபில உபதேசத்தில் -பக்தி யோகம் சாங்க்யம் மூன்றும்
துருவ சரிதையில் வித்யை அவித்யை விவேகம் அவிவேகம் அவஸ்தைகள் வர்ணனை

———–

வியாசர் பாகவத புராணத்தை இயற்றி பிறகு தன் மகனான சுகருக்கு உபதேசித்தார். சுகர் இதை பரீக்ஷித்திற்கு கூற அதை கேட்டிருந்த சூதபௌராணிகர் அதை நைமிசாரண்யத்தில் உள்ள ரிஷிகளுக்கு கூற இவ்வாறு பாகவத புராணம் உலகில் பரவியது.

பாகவதபுராணம் அத்யாத்ம தீபம் எனப்படும். மனிதற்கு ஏற்படும் சம்சார துக்கங்களைப் போக்கி ஆத்ம ஞானம் எனப்படும் ஒளியை பிறப்பிக்கும் தீபம் போன்றது. பாகவதத்தை கேட்பவருக்கும் படிப்பவருக்கும் மனதில் பகவான் தோன்றுவார் என்பது திண்ணம். பக்தியின் மூலம் முக்திக்கு வழி காட்டுவது

————-

ஓம் நமோ பகவதே வாசுதேவாய ஜென்மாதி அஸ்ய யதா அன்வயத் இதரச அர்த்தேசு அபிஜன ஸ்வராட்
தேந ப்ரஹ்ம ஹ்ருதய ய ஆதி காவ்யே முக்யந்தி யத் ஸூரா தேஜா வரி ம்ருதம் யதா வினிமய
யத்ர த்ரி சர்க்க அம்ரச ஸ்வேந சதா நிரஸ்த குஹ்யாம் சத்யம் பரம் தீமஹி –1-1-1-

ஸ்ருஷ்ட்டி ஸ்திதி சம்ஹாரம் -நேராகவும் பிறர் மூலமாகவும் -அந்தர்யாமியாய் இருந்து
சர்வ காரண ப்ரஹ்ம சங்கல்பத்தாலேயே தேவாதிகள் பஞ்சபூதங்கள் பிரவிருத்தி நிவ்ருத்திகள்

அன்வயாத் – உடன்பாட்டாலும், இதரஸ்ச –எதிர்மறையாலும்., அஸ்ய – இந்த உலகத்தின்,
ஜன்மாதி – பிறப்பு முதலியன, யத: -எதிலிருந்து உண்டாவதாக ஊகிக்கப்படுகிறதோ ,
அர்த்தேஷு அபிக்ஞ:-எல்லாவற்றிற்கும் உள்ளிருந்து அனைத்தையும் அறிவதாய்,
ஸ்வராட்- ச்வயம்ப்ரகாசமாகவும் உள்ள , ய: – எந்தப பரம்பொருள் ,
முஹ்யந்தி யத் சூரய: – மகான்களும் அறியமுடியாமல் மயங்கும், ப்ரம்ம-வேதத்தை,
ஆதிகவயே – ஆதி ரிஷியாகிய பிரம்மாவிற்கு, ஹ்ருதா – சங்கல்பத்தின் மூலம், தேனே -அளித்ததோ
யத்ர- எதனிடம், தேஜோ வாரி ம்ருதாம்-அக்னி, நீர் மண் போன்ற பஞ்ச பூதங்களும் ,
யதா விநிமய:-ஒன்று மற்றொன்று போல் தோற்றமளிக்கும் ,
த்ரிஸ்ர்க: ம்ருஷா – முக்குண ஸ்ருஷ்டியானது ஒரு பொய் தோற்றமோ,
ஸ்வேன தாம்னா- தன் ஒளியால் , ஸதா- எப்பொழுதும், நிரஸ்த குஹகம் – நிஷ்களங்கமாய் விளங்குவது எதுவோ,
பரம் சத்யம் – அந்த உண்மையான பரம்பொருளை தீமஹி- தியானம் செய்வோம்.

இதன் விளக்கம்.
‘ஜன்மாத்யஸ்ய யத:’ என்பது ப்ரஹ்ம ஸூத்ரத்தின் இரண்டாவது ஸூத்ரம் ஆகும்.
முதல் ஸூத்ரத்தில் ‘அதாதோ ப்ரஹ்ம ஜிக்ஞாஸா ‘ என்று ப்ரஹ்மத்தைப் பற்றி அறிய முற்படுகையில்
இந்த ஸூத்ரம் அதைப்பற்றி தெரிவிக்கிறது.
இதன் பொருள் என்னவென்றால் எதனிடமிருந்து ஜன்மாதி, அதாவது இந்த பிரபஞ்சத்தின் பிறப்பு முதலியவை
(பிறப்பு, இருப்பு , அழிவு) ஏற்படுகிறதோ அதுதான் ப்ரஹ்மம் என்று பொருள்.
இதற்கு மூலம் ‘யதோ வா இமானி பூதானி ஜாயந்தே , யேன ஜாதானி ஜீவந்தி யஸ்மின் அபிசம்விசந்தி
தத் விஜிக்ஞாஸஸ்வ தத் ப்ரஹ்ம,’ என்ற உபநிஷத் வாக்கியம்.
எதிலிருந்து இந்த உயிர்கள் எல்லாம் தோன்றினவோ எதனால் இவை உயிர் வாழ்கின்றனவோ எதில் போய் முடிவில்
ஐக்கியம் ஆகின்றனவோ அதை தெரிந்துகொள் அதுதான் ப்ரஹ்மம் என்று பொருள்

இங்கு உயர்ந்த தர்மம் என்பது “ஏஷா மே சர்வ தர்மாணாம் தர்மோ அதிக தமோ மத: “ என்று பீஷ்மர் கூறியபடி
நாராயணனை வணங்குவது துதிப்பது சரணமடைவது இவைதான் மேலான தர்மம் என்பது பொருள்.
மேலும் ‘ஸர்வ தர்மான் பரித்யஜ்ய மாம் ஏகம் சரணம் வ்ரஜ ,’ என்று கண்ணனே கூறியபடி,
பீஷ்மர் இதைத் தான்’ ‘யத்பக்த்யா புண்டரீகாக்ஷம் ஸ்தவைரர்சேத் நர:ஏஷ தர்ம: சனாதன்: என்று கூறினார

பரிபூர்ண ஸூத்த ஹ்ருதயஸ்தராய் ப்ரஹ்ம யாதாத்மா ஞானம் இந்த ஸ்ரீ மத் பகவத ஸ்ரவணத்தால் பெறலாமே —
தாப த்ரயங்களும் அழிந்து போகுமே -வேறே ஒன்றையும் தேடித் போக வேண்டாம் –

——————

நிகம கல்ப தரோர் களிதம் பலம் ஸூக முகாத் அம்ருத த்ரவ்ய சம்யுதம் பிபத
பாகவதம் ரசம் ஆலயம் முஹு ரஹோ ரசிகா புவி பாவுகா –1-1-3-

ரஸ த்ரவ்யமாக எளிதில் பருகும்படி அன்றோ ஸ்ரீ ஸூகர் கொடுத்துள்ளார் –

புவி ரஸிகா: – புவியில் உள்ள ரசிகர்களே
பாவுகா: – நுட்பம் அறிந்தவர்களே
நிகமதரோ; வேதமாகிய மரத்தினுடைய
அம்ருதத்ரவசம்யுதம் – அம்ருதரசம் நிறைந்த
சுகமுகாத் – சுகருடைய வாயினின்று
கலிதம் – விழுந்த
பாகவதம் – பாகவதம் என்ற
ரஸமாலயம்- ரசம் நிறைந்த
பலம் – பழத்தை
முஹு: முஹு; – திரும்பத் திரும்ப
பிபத- பருகுங்கள்.

சுகப்ரம்மரிஷு கிளி முகம் கொண்டராதலால் சுகமுகாத் என்றால் கிளியின் வாயில் இருந்து விழுந்த பழம்
என்று பாகவதத்தைக் குறிப்பிட்டுள்ளது. கிளி கொத்திய பழம் ரசம் நிறைந்தது அல்லவா.
இது வேத சாராம்சங்களை உள்ளடக்கிய அம்ருத மயமான அதாவது முக்தியைக் கொடுக்கும் பழம்

————–

நை மிஷே அநிமிஷ க்ஷேத்ரே ருசயஸ் ஸுவ்ந காதயஸ்
சத்ரம் ஸ்வர்க்காய லோகாய சஹஸ்ர சம மாசத –1-1-4-

நைமிஷே -நைமிசாரண்யம் என்ற
அனிமிஷக்ஷேத்ரே- பகவான் கண்கொட்டாமல் வீற்றிருக்கும் க்ஷேத்திரத்தில்
சௌனகாதய: -சௌனகர் முதலிய முனிவர்கள்
ஸ்வர்காய லோகாய – தேவர்களும் அடைய விரும்பும் உலகத்தை (வைகுண்டத்தை)
ஸஹஸ்ர ஸமம்- ஆயிரம் வருடங்கள்
ஸத்ரம் ஆஸத- யாகம் செய்தார்கள்.

ஸ்ரீ நைமிசாரண்ய ஷேத்ரத்தில் ஸூவ்னகாதி முனிகள் சஹஸ்ர சம்வத்சரம் தபஸ் இருந்தார்கள் –
நைமிசாரண்யத்தில் பகவான் வன ரூபத்தில் இருக்கிறார் என்பது ஐதீஹம் .
அவர் அனிமிஷ அல்லது கண் கொட்டாமல் பார்த்துக்கொண்டு இருக்கிறார் என்று கூறப்படுகிறது.
நைமிசாரண்யம் என்பதன் பொருள் நேமி: சீர்யதே யத்ர, அதாவது கர்மா என்ற சக்கரத்தின் முனை இங்கு
மழுங்கப்படுகிறது என்பதாகும்.: அதாவது பிறப்பு இறப்பு என்ற சம்சாரத்தின் சுழற்சி நின்றுவிடுகிறது.
ஏனென்றால் பகவானின் கண்கொட்டாத பார்வை இந்த க்ஷேத்ரத்தில் எப்போதும் கிடைப்பதால்.
ஸ்வர்கம் என்ற சொல் இங்கு ஸ்வர்பி: கீயதே இதி ஸ்வர்க்க: : என்று பொருள் கூறப்படுகிறது .
அதாவது சுவர்க்கவாசிகளும் விரும்பும் உலகம் , பரமபதமாகிற வைகுண்டம் அல்லது மோக்ஷம்.

அச்சமயம் அங்கு சூதபௌராணிகர் வருகிறார்.. அவரை அந்த ரிஷிகள் சில கேள்விகள் கேட்கிறார்கள் –அதன் விடையாக அவர் ஸ்ரீமத் பாகவத புராணத்தைக் கூறுகிறார்.

1. எல்லா சாஸ்திரங்களுடைய சாரமானது எது?
2. பகவான் எதற்காக தேவகி வசுதேவரிடம் தோன்றினார்
3.அவருடைய அவதாரங்களைப்பற்றி கூறுங்கள்.
4. தன்னை மறைத்துகொண்டு மனிதனைப்போல் நடித்த அவருடைய மனித இயல்பினை மீறிய செயல்களைப் பற்றி கூறுங்கள்.
5.கிருஷ்ண பகவான் மறைந்த பிறகு தர்மம் யாரை சரண் அடைந்திருக்கிறது?

இதன் பதில் பின்பு உள்ளது
ஸ்ரீ மத் பாகவததமே அவன் ஸ்வரூபம்

————

நாராயணம் நமஸ் க்ருத்ய நரம் சைவ நரோத்தமம்
தேவீம் சரஸ்வதீம் வ்யாசம் ததோ ஜயம் உதீரயேத் -1-2-4-

ஸ்ரீ மத் பாகவத பாராயணத்துக்கு முன்பு ஸ்ரீ யபதியையும் ஸ்ரீ சரஸ்வதி தேவியையும்
ஸ்ரீ வேத வியாஸரையும் நமஸ்கரிக்க வேண்டும் –

ஜயம்- ஜெயம் என்ற இந்தப் புராணத்தை
நாராயணம்- நாராயணனையும்
நரோத்தமம் – புருஷ ஸ்ரேஷ்டனான
நரம் – நரனையும் (நர நாராயண வந்தனம்)
தேவீம் ஸரஸ்வதீம் – சரஸ்வதி தேவியையும்
வ்யாசம் – வியாசரையும்
நமஸ்க்ருத்ய –வணங்கி
தத: -பிறகு
உதீரயேத் – கூற வேண்டும்.

சாதாரணமாக மகாபாரதமே ஜயம் எனப்படும்.
ஜய என்ற எழுத்துக்கள் கடபயாதி சாங்க்யையின் படி 18 என்ற எண்ணைக் குறிக்கும்.
மகாபாரதம் பதினெட்டு பர்வங்களைக் கொண்டது. பாரதப்போர் நடந்தது பதினெட்டு நாள்.
மகாபாரதத்தின் ஹ்ருதயம் எனக்கூறப்படும் பகவத்கீதை பதினெட்டு அத்தியாயங்கள் கொண்டது.
இதனால் ஜயம் என்று சொல்லப்படுகிறது.

பாகவதம் 18000 ஸ்லோகங்கள் கொண்டது. கிருஷ்ண மந்திரம் பதினெட்டு அக்ஷரங்களைக் கொண்டது
பாகவதத்தை ஜயம் என்று குறிப்பிட்டதற்கு இன்னொரு காரணம், இதனால் சம்சாரமானது வெல்லப்பட்டதாகிறது.

—————

1-19-38-எதைச் சொல்வது கேட்பது செய்வது மனனம் வணங்குவது -இவற்றையும் எதிர்மறை –
பாகவதம் வர இந்தக்கேள்வி
பகவான் இடமே அனைத்தும் மற்றவர் விஷயம் அல்ல நேரான பதில்
2-10-1- சாரம் 10 முக்கிய விஷயங்கள்

அத்தர சர்கோ விசர்க்கஸ் ச ஸ்தானம் போஷணம் ஊதய
மந்வந்தர அசேஷ அநு கதா நிரோதோ முக்திர் ஆஸ்ரய
தசமஸ் ச விஸ் ரத்யர்த்தம் நவாநம் இஹ கீர்த்தநம் —
ஆஸ்ரயமே பிரதானம்–2-10-1-

sri-sukah uvaca–Sri Sukadeva Gosvami said; atra–in this Srimad-Bhagavatam;
sargah–statement of the creation of the universe; visargah– statement of subcreation; ca–also;
sthanam–the planetary systems;posanam–protection; utayah–the creative impetus; manvantara–changes of Manus;
isa-anukathah–the science of God; nirodhah–going back home, back to Godhead;
muktih–liberation; asrayah–the summum bonum.–2-10-1-

Sri Sukadeva Gosvami said: In the Srimad-Bhagavatam there are ten divisions of statements regarding the following:
the creation of the universe, subcreation, planetary systems, protection by the Lord, the creative impetus,
the change of Manus, the science of God, returning home, back to Godhead, liberation, and the summum bonum.

ஸ்ரீ மத் பாகவதம் அருளும் பத்து விஷயங்கள்

முதல் விஷயம் -சர்க்கம் நேராக ஸ்ருஷ்ட்டி
இரண்டாவது -விசர்க்கம் நான்முகன் மூலம்
மூன்றாவது -காப்பது ஸ்தானம்
நான்காவது விஷயம் போஷணம் -அவதாரம் பண்ணி அழகு குணம் லீலைகள் காட்டி –
24 அவதாரங்கள் ஸ்ரீ மத் பாகவதம்-2 ஸ்கந்தம் சொல்லும்
1-வராஹ
2-ஸூ யஜ்ஜன்
3-கபில
4-தத்தாத்ரேயர்
5-சனத்குமாரர்
6-நரநாரணன்
7-துருவன் அருள் செய்த பெருமாள்
8-சிபி சக்ரவர்த்தி
9-ரிஷப தேவர்
10-ஹயக்ரீவர்
11-மத்ஸ்ய
12-கூர்ம
13-நரசிம்ம
14-ஹரி -கஜேந்திர வரதன்
15-வாமன
16-ஹம்சா
17-மன்வந்தர தோறும் தர்மம் நிலை நாட்டஅவதாரம்
18-தன்வந்திரி
19-பரசுராம
20-ஸ்ரீ ராம
21-கிருஷ்ண
22-வ்யாஸ
23-புத்த
24-கல்கி
ஐந்தாவது விஷயம்–ஊதயா கர்ம தடை பற்றி
ஆறாவது விஷயம் மன்வந்தரம் காலக் கணக்கு -பிரமனும் படைக்கப்பட்டு அழியுமவன்
ஏழாவது ஈஸ கதைகள் – -ஈஸ அநு கதை -பாகவத
எட்டாவது விரோதம்-நிரோத -தூங்கும் பொழுது ப்ரஹ்மத்துடன் ஒன்றி
ஒன்பது -முக்தி பேர் ஆனந்தம்

கீழ் ஒன்பது விஷயங்களையும் அறிந்து -அவனை ஆஸ்ரயித்து உஜ்ஜீவனம் அடைவோமே
பத்தாவது விஷயம் -ஆஸ்ரய -தஞ்சம் கண்ணன் திருவடிகளே புகலிடம்

———–

பாண்டவர்களை பகவான் கிருஷ்ணர் ஆதரிக்கிறார். ஆதலால் அவர்களை விரோதித்துக்கொள்ள வேண்டாம்.
ஸ ஏஷ தோஷ: புருஷத்விட் ஆஸ்தே
க்ருஹான் ப்ரவிஷ்ட: யம் அபத்யமத்யா
புஷ்ணாஸி க்ருஷ்ணாத் விமுக: கதஸ்ரீ:
திச அச்வசைவம் குலகோசலாய . (ஸ்ரீமத். பாக. 3.1.13)

இதன் கருத்து, “ புருஷோத்தமராகிய கிருஷ்ணரை பகைத்ததனால் உங்கள் க்ருஹத்தில் தோஷம் புகுந்து விட்டது. கிருஷ்ணரிடம் இருந்து விலகிய உங்களிடம் இருந்து லக்ஷ்மி விலகிவிட்டாள். எவனை புத்திரன் என்று போஷிக்கிறீரோ அவன் அம்ங்கலமே உருவானவன். அவனை குல க்ஷேம்த்துக்காக விலக்கி விடும்.”

அஜஸ்ய ஜன்மோத்பதநாசனாய கர்மாணி அகர்த்து: க்ரஹணாய பும்ஸாம்
நநு அன்யதா கோ அர்ஹதி தேஹயோகம் பரோ குணாநாமுதகர்ம தந்த்ரம்–(ஸ்ரீ. பா. 3.1.44. )

பிறவி யில்லாத முக்குணத்துக் கப்பாற்பட்ட பகவான் துஷ்ட நிக்ரஹம் சிஷ்ட பரிபாலனம் இவை பொருட்டு தேஹத்தை எடுத்துக் கொள்கிறார்.

ஏதாவத்யாத்மஜைர்வீர கார்யா ஹ்யபசிதிர்கு³ரௌ .
ஶக்த்யாப்ரமத்தைர்க்³ருʼஹ்யேத ஸாத³ரம்ʼ க³தமத்ஸரை꞉ .. .3-13-10

ஸ்வயம் பூ மனு சத்ரூபா -முதல் ஆண் பெண்
அப்பா சொல் படி ஆதரத்துடன் பொறாமை கர்வம் கொள்ளாமல் பணிவுடன் செய்ய –

யதோ³க꞉ ஸர்வஸத்த்வானாம்ʼ மஹீ மக்³னா மஹாம்ப⁴ஸி .
அஸ்யா உத்³த⁴ரணே யத்னோ தே³வ தே³வ்யா விதீ⁴யதாம் .. 15..பூமி எங்கே =கேள்வி

பிரளயம் வந்து -கடலில் மூழ்கி -ப்ரளயக்கடல் வேறே பூமியில் உள்ள கடல்கள் வேறே

இத்யபி⁴த்⁴யாயதோ நாஸாவிவராத்ஸஹஸானக⁴ .
வராஹதோகோ நிரகா³த³ங்கு³ஷ்ட²பரிமாணக꞉ .. 3-13-18..- ஸகோ³னாஸங்கோ³ கோ³
தஸ்யாபி⁴பஶ்யத꞉ க²ஸ்த²꞉ க்ஷணேன கில பா⁴ரத .
க³ஜமாத்ர꞉ ப்ரவவ்ருʼதே⁴ தத³த்³பு⁴தமபூ⁴ன்மஹத் ..3-13- 19..

ப்³ரஹ்மாணம்ʼ ஹர்ஷயாமாஸ ஹரிஸ்தாம்ʼஶ்ச த்³விஜோத்தமான் .
ஸ்வக³ர்ஜிதேன ககுப⁴꞉ ப்ரதிஸ்வனயதா விபு⁴꞉ .. 24..

மஹா வராஹமாக தோன்றி -மேலும் மலை போல் வளர்ந்து-சிம்மம் போல் கர்ஜித்து
மானமில்லாப் பன்றியாய்

உத்க்ஷிப்தவால꞉ க²சர꞉ கடோ²ர꞉
ஸடா விது⁴ன்வன் க²ரரோமஶத்வக் .
கு²ராஹதாப்⁴ர꞉ ஸிதத³ம்ʼஷ்ட்ர ஈக்ஷா-
ஜ்யோதிர்ப³பா⁴ஸே ப⁴க³வான் மஹீத்⁴ர꞉ .. 3-13-27..

உத்க்ஷிப்தவால: கசர: கடோர:சதா விதுன்வன் கர ரோம சத்வக்
குராஹதாப்ர: ஸிததம்ஷ்ட்ர ஈக்ஷா ஜ்யோதி: பபாசே பகவான் மஹீத்ர: (ஸ்ரீமத். பா. 3.13. 27)

பகவான் மஹீத்ர:-பூமியை உத்தாரணம் செய்கிறவராக பகவான்
உத்க்ஷிப்தவால: -மேலே தூக்கிய வாலுடன்,
கசர: -ஆகாயத்தில் சஞ்சரிக்கிறவராகவும்
கடோர:-கடுமையானவராகவும்
ஸடா: -பிடரி மயிர்களை
விதுன்வன் –உதறுகின்றவராகவும்
கரரோமச த்வக்-கூரான மயிர்களை உடைய தோல் கொண்டவராக்வும்
குராஹதாப்ர: -குளம்பினால் பிளக்கப்பட்ட மேகங்களை உடையவராகவும்
ஸிததம்ஷ்ட்ர: – வெண்மையான கோரைப்பற்களுடனும்
ஈக்ஷா ஜ்யோதி:-பிரகாசமான கண்களுடனும்
பபாசே- விளங்கினார்

கோல வராஹம் ஒன்றாய் நிலம் கோட்டிடைக் கொண்ட எந்தாய் அன்றோ

ஜிதம் ஜிதம் தே அஜித யக்ஞபாவன த்ரயி தனும் ஸ்வாம் பரிதுன்வதே நம:
யத்ரோமகர்தேஷு நிலில்யு: அத்வரா: தஸ்மை நாம: காரணசூகராய தே(ஸ்ரீமத். பாக.3.13.34)

வெல்லமுடியாதவனே,யக்ஞங்களால் ஆராதிக்கப்படுபவனே , ஜெயமுண்டாகட்டும். எவருடைய ரோமக்கால்களில் யாகங்கள் மறைந்திருக்கின்றனவோ அப்படிப்பட்ட , வேதங்களே சரீரமாக பூமியை உத்தாரணம் செய்ய வராஹ உருவெடுத்து எல்லா திசைகளிலும் சரீரத்தஹி உதறி நீரை இறைக்கிறீர்கள். அத்தகைய உமக்கு நமஸ்காரம்.

தோல் -காயத்ரி
ரோமம் -தர்ப்பை
கண்கள் -நெய்
சாதுரிஹோத்ர கர்மா திருவடிகளில்
உதட்டில் சித்திருக் பாத்திரம்
மூக்கில் துருவம் பாத்திரம்
வயிற்றில் இடா பாத்திரம்
காதில் சமாசம் பாத்திரம்
வாயில் -ப்ரஹ்ம பாகம் பாத்திரம்
நாக்கில் -சோம பாத்யம்
யஜ்ஜ வராஹன்
பூமி நிலை நிற்க யாகங்கள் செய்ய வேண்டும் என்றும் உணர்த்தவே இவ்வாறு வடிவு

ஹிரண்யாக்ஷன் பற்றிய விளக்கம் 3-14-
தி³திர்தா³க்ஷாயணீ க்ஷத்தர்மாரீசம்ʼ கஶ்யபம்ʼ பதிம் .
அபத்யகாமா சகமே ஸந்த்⁴யாயாம்ʼ ஹ்ருʼச்ச²யார்தி³தா .. 3-14-7..
கஸ்யபர் திதி -மௌன விரதம் அனுஷ்ட்டித்து இருக்க -திதி குழந்தை அனுக்ரஹகம் செய்ய வேண்ட

ஹிரண்யாக்ஷன் ஹிரண்ய கசிபு -திதியின் -3-15 அத்யாயம் இவற்றை விளக்கும்
கார்ய வைகுண்டம்–வாசல் காப்பார்கள் சாபம்

நூறு வருஷங்கள் கர்ப்பம் -இருந்து இரட்டையர்கள் ஹிரண்யாக்ஷன் ஹிரண்ய கசிபு -இரண்டாவது பிறந்தவனே அன்னான்

புத்ரஸ்யைவ து புத்ராணாம்ʼ ப⁴விதைக꞉ ஸதாம்ʼ மத꞉ .
கா³ஸ்யந்தி யத்³யஶ꞉ ஶுத்³த⁴ம்ʼ ப⁴க³வத்³யஶஸா ஸமம் .. 3-14-44..பேரன் பிறப்பான் வரமும் கொடுத்தார்
அந்தர்ப³ஹிஶ்சாமலமப்³ஜநேத்ரம்ʼ
ஸ்வபூருஷேச்சா²னுக்³ருʼஹீதரூபம் .
பௌத்ரஸ்தவ ஶ்ரீலலனாலலாமம்ʼ
த்³ரஷ்டா ஸ்பு²ரத்குண்ட³லமண்டி³தானனம் .. 49.. நாராயணனையே உள்ளும் வெளியிலும் பார்ப்பான் -அவனே பிரகலாதன்

ஶ்ரீப⁴க³வானுவாச
ஸத்யம்ʼ வயம்ʼ போ⁴ வனகோ³சரா ம்ருʼகா³
யுஷ்மத்³விதா⁴ன் ம்ருʼக³யே க்³ராமஸிம்ʼஹான் .
ந ம்ருʼத்யுபாஶை꞉ ப்ரதிமுக்தஸ்ய வீரா
விகத்த²னம்ʼ தவ க்³ருʼஹ்ணந்த்யப⁴த்³ர ..3-18- 10..
கிராம சிம்மம் நாய்
நான் காட்டுப்பன்றியாய் வந்தேன்

யோ வை ஹிரண்யாக்ஷ வதம் மஹாத்புதம் விக்ரீடிதம் காரணசூகராத்மன;
ச்ருணோதி காயதி அனுமோததே அஞ்சஸா விமுச்யதே பிரம்மவதாதபி த்விஜா: (3.19. 37)

அவர் பூமியை உத்தாரணம் செய்ய வராஹமாக வந்து விளையாட்டாக ஹிரண்யாக்ஷனை வதம் செய்தாரோ அதை கேட்பாரும் பாடுவோரும் ஆமோதிப்போரும் விரைவில் பிரம்மஹத்தி முதலிய பாபவ்ங்களில் இருந்து விடுபடுவர்.

ஏதத் மஹாபுண்யபலம் பவித்ரம் தன்யம் யசஸ்யம் பதம் ஆயுராசிஷாம்
ப்ராணேந்த்ரியாணாம் யுதி சௌர்யவர்த்தனம் நாராயணோ அந்தே கதிரங்க ஸ்ருண்வதாம்-3-19-38-

புண்யம் மிகுந்ததும் பரமபாவனமானதும் பொருள், புகழ், பதவி, ஆயுள், ஆசைகளின் பூர்த்தி இவை தருவதும்,பிராணனுக்கும் இந்த்ரியங்களுக்கும் போரில் வல்லமையை வளர்ப்பதும் ஆன இக்கதையை கேட்பவர்க்கு முடிவில் நாராயணனே அடைக்கலமாக ஆகிறான்.

———-

மத்பயாத் வாதி வாதோ அயம் ஸூர்யஸ்தபதி மத்பயாத்
வர்ஷதீந்த்ரோ தஹ்த்யக்னி: ம்ருத்யு: சரதி மத்பயாத் ( ஸ்ரீமத்.பா. 3.25. 42)

என்னிடம் உள்ள பயத்தால் வாயு வீசுகிறது. ஸூரியன் என்னிடம் பயத்தால் பிரகாசிக்கிறான். என்னிடம் உள்ள பயத்தால் இந்திரன் மழையை வர்ஷிக்கிறான்,அக்னி எரிகிறான், யமன் சஞ்சரிக்கிறான்.
(கடோபநிஷத்-2.3.3- பயாத் தஸ்ய அக்னி: தபதி பயாத் தபதி ஸூர்ய: பாத் இந்த்ரஸ்ச வாயுஸ்ச மர்த்யு: தாவதி பஞ்சம:)

————

கபில -துருவ-ஜட பரதர் விருத்தாந்தம் இரண்டாம் நாள்-

கஸ்யபர் தேவஹூதிக்கு -அனசூயை–அருந்ததி இவர்களும் ஒன்பது பெண்களில் -பின்பு கபிலர்-கபிலர் தேவஹூதிக்கு உபதேசம் -3-25 தொடங்கி-பல இடங்களிலும் -3-28- 21 தொடங்கி 3-28-33

கலா மரீசி
அனசூயை அத்ரி
ஸ்ரத்தா அங்கிரஸ்
ஹவிர்ப்பூ புலஸ்தியர்
க்யாதி ப்ருகு
அருந்ததி வசிஷ்டர் திருமணம்

3-31- குழந்தை கர்ப்பத்தில் வளரும் விவரணம்

மூன்றாம் மாதம் தான் பெண்ணா ஆணா லிங்கம் தெரியும்
ஐந்தாம் மாதம் பசியும் தாகமும் தெரியும்
ஆறாம் மாதம் அசையும்
ஏழாம் மாதம் ஞானம் வரும்
ஸீ மந்தம் வேத மந்த்ரம் வீணையில் இசைக்க கேட்க்கும்
ஞானம் வந்ததும் பெருமாள் இவனது ஜென்மங்கள் விவரம் காட்ட -ஸ்தோத்ரம் பண்ணுமாம் -இனியாவது பக்தனாக அருள பிரார்த்தனை பண்ணுமாம்

தூதி மாருதம் கீழே தள்ள -சட வாயுவே இது -வெளியில் வந்து-அனைத்தையும் மறந்து குவா குவா எங்கே எங்கே இருக்கிறேன் -கத்தும்

———–

உத்தான பாதன் மகன் -தேவஸூதை உத்தான பாதன் உடைய சகோதரி
கபிலர் மாமன் மகன் அம்மாஞ்சி -துருவன் சரித்திரம் மேல் 4 ஸ்கந்தம் -8 அத்யாயம் தொடங்கும்

ஸூ நிதிஇடம் அன்பு வைக்காமல் ஸூருசி இடம் அன்பு செய்து -பெயர்கள் மூலம் நமக்கு உணர்த்துகிறது

துருவன் உறுதி உள்ளவன் -இரண்டாம் பையன் உத்தமன் -அவன் தப்பு ஒன்றும் சொல்லவில்லை -அவன் தாயார் ஸூ ருசி தானே செய்தாள்

யமுனா நதிக்கரையில் மதுவனத்தில் த்யானம் -இங்கு தான் வாமனன்-சத்ருக்கனன் ஆண்டதும் -கண்ணன் அவதாரம் -ஆனதால் மன்னு வடமதுரை ஆனது

நாரதர் உபதேசம் -துவாதச அக்ஷர மந்த்ரம் -மனத்தால் த்யானம் வாக்கால் ஸ்துதி -உடம்பால் உபவாசம் ஆராதனம்

பெரியோர்களுக்கு இடம் கொடுக்காமல் -வலம் வருவதே பிர தக்ஷிணம் keep left

கருடாரூடனாய் துருவனுக்கு சேவை -4-9-முதல் சேவை காஸ்யபருக்கு
நாரதர் உபதேசம் ன்படி இல்லை என்று கண்ணை மூடி தியானிக்க -தான் உள்ளத்தில் இருப்பதை மறைக்க கண் திறந்தான்
பக்தனுக்கு காட்சி தர என்று இல்லாமல் காண வந்ததாக ஸ்ரீ மத் பாகவதம் கூறும்

ஸ வை தி⁴யா யோக³விபாகதீவ்ரயா
ஹ்ருʼத்பத்³மகோஶே ஸ்பு²ரிதம்ʼ தடி³த்ப்ரப⁴ம் .
திரோஹிதம்ʼ ஸஹஸைவோபலக்ஷ்ய
ப³ஹி꞉ஸ்தி²தம்ʼ தத³வஸ்த²ம்ʼ த³த³ர்ஶ ..4-9 2..

தத்³த³ர்ஶனேநாக³தஸாத்⁴வஸ꞉ க்ஷிதா-
வவந்த³தாங்க³ம்ʼ வினமய்ய த³ண்ட³வத் .
த்³ருʼக்³ப்⁴யாம்ʼ ப்ரபஶ்யன் ப்ரபிப³ந்நிவார்ப⁴க꞉
சும்ப³ந்நிவாஸ்யேன பு⁴ஜைரிவாஶ்லிஷன் ..4-9- 3..

ஸ தம்ʼ விவக்ஷந்தமதத்³வித³ம்ʼ ஹரி꞉
ஜ்ஞாத்வாஸ்ய ஸர்வஸ்ய ச ஹ்ருʼத்³யவஸ்தி²த꞉ .
க்ருʼதாஞ்ஜலிம்ʼ ப்³ரஹ்மமயேன கம்பு³னா
பஸ்பர்ஶ பா³லம்ʼ க்ருʼபயா கபோலே .. 4-9-4..

ப⁴க்திம்ʼ முஹு꞉ ப்ரவஹதாம்ʼ த்வயி மே ப்ரஸங்கோ³
பூ⁴யாத³னந்த மஹதாமமலாஶயானாம் .
யேனாஞ்ஜஸோல்ப³ணமுருவ்யஸனம்ʼ ப⁴வாப்³தி⁴ம்ʼ
நேஷ்யே ப⁴வத்³கு³ணகதா²ம்ருʼதபானமத்த꞉ .. 11.அடியார்கள் உடன் கூடி இருக்க பிரார்த்தனை

ஶ்ரீப⁴க³வானுவாச
வேதா³ஹம்ʼ தே வ்யவஸிதம்ʼ ஹ்ருʼதி³ ராஜன்யபா³லக .
தத்ப்ரயச்சா²மி ப⁴த்³ரம்ʼ தே து³ராபமபி ஸுவ்ரத .. 19..

நான்யைரதி⁴ஷ்டி²தம்ʼ ப⁴த்³ர யத்³ப்⁴ராஜிஷ்ணு த்⁴ருவக்ஷிதி .
யத்ர க்³ரஹர்க்ஷதாராணாம்ʼ ஜ்யோதிஷாம்ʼ சக்ரமாஹிதம் .. 20
மேட்⁴யாம்ʼ கோ³சக்ரவத்ஸ்தா²ஸ்னு பரஸ்தாத்கல்பவாஸினாம் .
த⁴ர்மோ(அ)க்³னி꞉ கஶ்யப꞉ ஶுக்ரோ முனயோ யே வனௌகஸ꞉ .
சரந்தி த³க்ஷிணீக்ருʼத்ய ப்⁴ரமந்தோ யத்ஸதாரகா꞉ .. 21..நீ தவம் ஆரம்பிக்க உயர்ந்த ஸ்தானத்துக்காக -என்பதால் முதலில் துருவ ஸ்தானம் அளிக்கிறேன்

ததோ க³ந்தாஸி மத்ஸ்தா²னம்ʼ ஸர்வலோகநமஸ்க்ருʼதம் .
உபரிஷ்டாத்³ருʼஷிப்⁴யஸ்த்வம்ʼ யதோ நாவர்ததே க³த꞉ .. 25..

36000 வருஷங்கள் ரூமியில் பக்தனாக கைங்கர்ய செல்வதுடன் வாழ்வாய் -மேல் துருவ பதம் கிட்டும்
உத்தமனும் வேட்டைக்காரானால் மகொள்ளப்படுவான் -அவள் தாயாரும் புத்ர சோகத்தால் மடிவாள்
வரப்போவதையும் சொல்லி வாழ்க்கை இப்படி சுழன்று வரும் என்று உணர்த்தினான்

அஹோ ப³த மமானாத்ம்யம்ʼ மந்த³பா⁴க்³யஸ்ய பஶ்யத .
ப⁴வச்சி²த³꞉ பாத³மூலம்ʼ க³த்வா யாசே யத³ந்தவத் .. 31..சித்தி மேல் கோபத்தால் பெரிய இடம் உட்க்கார ஆசைப்பட்டோம் -வருந்தினான் துருவன்

இவன் கல்யாணம் 4-10 மனைவி பிராமி -கல்பன் வஸ்திரன் இரண்டு மகன்கள் வாயு தேவன் இளா பெண்ணை மணந்து உத்திகளான பிறந்தான்

ஸூ நிதி முன்பே துருவனுக்கு முன் துருவ பதவி -பக்தியில் தூண்டிய பலன்-துருவ பதம் இருந்து கல்பம் முடிவில் மோக்ஷம்

————-

ஜடபரதர் -5-7 தொடங்கி பெரும்பாலும் உரைநடையில்-அஜனாப வருஷம் -இதற்கு முன் -இவரால் பாரத வருஷம்
இவருக்குப் பின் துஷ்யந்த் பிள்ளை பரதன் -ராமன் தம்பி பரதன்-நாட்டிய சாஸ்த்ரம் அருளிய பரதன்

பரத ராஜர் நுதிகளில் பின்பு மானாகப்பிறந்து பின்பு ஞானம் வந்து-மூன்றாம் பிறவி -அத்யாயம் 5-9- விளக்கும் –
ஆங்கிரஸ் முனிவர் குலத்தில் பிறந்தார் -இதிலும் பரதர் பெயர் -பிறந்த உடனே ஸ்ரவணம் -இத்யாதி -பகவானை மட்டுமே -மற்ற எதையும் பார்க்காமல்
ஜட பரதர் என்று மற்றவர் கூப்பிட்டார்கள்

ஜீவாத்மா-வை லக்ஷண்யம் -உபதேசம் -5-12-

ஞானம் விஸூ த்தம் -பரமார்த்தம் -ஏகம் -அநந்தரம் -நுண்ணிய -ப்ரஹ்ம ஞானத்தால் விபு -ஸத்யம் ஸ்வரூபம் மாறாது
ப்ரத்யக் ப்ரசாந்தம் -பராக் அல்லவே -பகவான் வாஸூ தேவன் என்றே சொல்லலாம்
சொம்பில் தண்ணீர் கொண்டு வந்து தண்ணீர் உடைய சொம்புவை தண்ணீர் என்றே சொல்லலாம்
பரமாத்மா உடைய container ஜீவன் -மஹத் பாத ரஜஸ் ஒன்றே வழி -சேறு செய் தொண்டர் அடிப்பொடி பக்தியும் ஞானமும் தரும்

————

மூன்றாம் நாள் -6-7- வ்ருத்தராஸூரன் வ்ருத்தாந்தம் —நாராயண கவச ஸ்தோத்ரம் பிரதானம்-6-8-

————–

நாமோச்சாரணமாஹாத்ம்யம்ʼ ஹரே꞉ பஶ்யத புத்ரகா꞉ .
அஜாமிலோ(அ)பி யேனைவ ம்ருʼத்யுபாஶாத³முச்யத ..6- 23..

பிரகலாத சரித்திரம் -7-2 தொடங்கி-நாராயணனைக் கொன்று ரத்தம் கொண்டு பித்ரு தர்ப்பணம் -அப்ராக்ருத திவ்ய மங்கள விக்ரஹம் அறியாமல்
பிராமனைக் குறித்து தவம் -சேயும் ஹிரண்ய கசிபு -நாராயணனால் படைக்கப்பட்டவன் அறியாமல்
ஆத்ம ஸ்வரூபம் உபதேசம் பண்ணுவான் -தேகம் அழியும் என்று உபதேசித்து தான் அழியாமல் இருக்க உபதேசம் பண்ணுவான்

ருஷா பானு ஹிரண்யாக்ஷன் மனைவி -அவனுடைய எட்டு பிள்ளைகள் -அம்மா திதி -இவர்களுடன் பேசி வீர மரணம் தம்பி அடைந்தான் சொல்லி
தண்ணீர் பந்தல் போல் உலக இயல்பு -உடல் அழியும்

க்லாதன்-மகிழ்ச்சி பிரகலாதன் நல்ல மகிழ்ச்சி -நான்கு பிள்ளைகளில் ஒருவன் -கஸ்யபர் தாத்தா ஆசீர்வாதம் -கருவிலே திரு உடையவன்

நரஸிம்ஹ திவ்ய மங்கள விக்ரஹ வர்ணனை கேஸாதி பாதம் ஸூகாச்சார்யார் வர்ணனை

எங்கும் உள்ளான் இங்கும் உளான்-என்று தூணை நமஸ்காரம் செய்த பிரகலாதன் இடம் -நான் நெடு நாள் தேடிக்கொண்டு இருக்கிறேன் ஹிரண்யன் நாராயணனைத் தேடிய வ்ருத்தாந்தம் 7 அத்யாயத்தில் வைக்காமல்
வாமன சரித்திரம் சொல்லும் 8 அத்தியாயத்தில் உள்ளது

———–

நமோ நமஸ்தே(அ)கி²லகாரணாய
நிஷ்காரணாயாத்³பு⁴தகாரணாய .
ஸர்வாக³மாம்னாயமஹார்ணவாய
நமோ(அ)பவர்கா³ய பராயணாய ..8- 15..ஸ்ரீ கஜேந்திர ஆழ்வானின் சரணாகதி ஸ்தோத்ரம்-

த ருʼத்விஜோ யஜமான꞉ ஸத³ஸ்யா
ஹதத்விஷோ வாமனதேஜஸா ந்ருʼப .
ஸூர்ய꞉ கிலாயாத்யுத வா விபா⁴வஸு꞉
ஸனத்குமாரோ(அ)த² தி³த்³ருʼக்ஷயா க்ரதோ꞉ ..8-18- 22..ஸ்ரீ வாமன மூர்த்தி திருவவதாரம்-

மகாபலியை வஜ்ராயுதத்தால் இந்திரன் கொன்றதை சொல்லி ஆரம்பம்
இறந்தவனை மீட்க -சுக்ராச்சாரியார் சஞ்சீவினி மந்த்ரம்
நாரதர் சொல்வதை அனைவரும் கேட்டு அப்படியே செய்வார்கள் -meediya போல் இவர்
விஸ்வஜித் யாகம் -உலகை வெல்ல செய்து -பஹு வ்ருஹ ப்ரஹ்மணம் அதர்வண வேதம் உள்ள மந்த்ரங்கள் கொண்டு யாகம்

ஆச்சார்யர் அருளால் பெற்ற செல்வம் -கர்வம் மிக்கு அவர் இடமே அபசாரப்பட்டு மாய்வான் என்று பிரஹஸ்பதி இந்திரனுக்கு சொன்னார்

பயோ விரதம் பால் மட்டும் உண்டு பால்குன மாதம் சுக்லபக்ஷம் 12 நாள் விரதம் -அதிதி தேவி -க்கு கஸ்யபர் உபதேசம்

தஸ்யா꞉ ப்ராது³ரபூ⁴த்தாத ப⁴க³வாநாதி³புருஷ꞉ .
பீதவாஸாஶ்சதுர்பா³ஹு꞉ ஶங்க²சக்ரக³தா³த⁴ர꞉ 8-17- 4..பகவான் காட்சி கொடுத்தான்

தம்ʼ நேத்ரகோ³சரம்ʼ வீக்ஷ்ய ஸஹஸோத்தா²ய ஸாத³ரம் .
நநாம பு⁴வி காயேன த³ண்ட³வத்ப்ரீதிவிஹ்வலா .. 5..கண்டதும் தண்டவத் நமஸ்காரம்

அதா²ப்யுபாயோ மம தே³வி சிந்த்ய꞉
ஸந்தோஷிதஸ்ய வ்ரதசர்யயா தே .
மமார்சனம்ʼ நார்ஹதி க³ந்துமன்யதா²
ஶ்ரத்³தா⁴னுரூபம்ʼ ப²லஹேதுகத்வாத் .. 17..

ஆச்சார்யர் அனுக்ரஹம் இருப்பதால் மகாபலியை பகவானால் அழிக்க ஒண்ணாது
ஆனாலும் நீ செய்த விரதம் காரணமாக நானே வந்து உனக்கு பிறப்பேன்
சிரத்தை விசுவாசம் அளவு பலமும் அளிப்பேன்

இத்த²ம்ʼ விரிஞ்சஸ்துதகர்மவீர்ய꞉
ப்ராது³ர்ப³பூ⁴வாம்ருʼதபூ⁴ரதி³த்யாம் .
சதுர்பு⁴ஜ꞉ ஶங்க²க³தா³ப்³ஜசக்ர꞉
பிஶங்க³வாஸா நலினாயதேக்ஷண꞉ .. 8-18-1..

ஸர்வத்ர கோ³விந்த³நாமஸங்கீர்தனம்ʼ கோ³விந்த³ கோ³விந்த³ .
ஶ்யாமாவதா³தோ ஜ²ஷராஜகுண்ட³ல-
த்விஷோல்லஸச்ச்²ரீவத³னாம்பு³ஜ꞉ புமான் .
ஶ்ரீவத்ஸவக்ஷா ப³லயாங்க³தோ³ல்லஸ-
த்கிரீடகாஞ்சீகு³ணசாருநூபுர꞉ ..8-18-2..

மது⁴வ்ரதவ்ராதவிகு⁴ஷ்டயா ஸ்வயா
விராஜித꞉ ஶ்ரீவனமாலயா ஹரி꞉ .
ப்ரஜாபதேர்வேஶ்மதம꞉ ஸ்வரோசிஷா
விநாஶயன் கண்ட²நிவிஷ்டகௌஸ்துப⁴꞉ .. 3..

தி³ஶ꞉ ப்ரஸேது³꞉ ஸலிலாஶயாஸ்ததா³
ப்ரஜா꞉ ப்ரஹ்ருʼஷ்டா ருʼதவோ கு³ணான்விதா꞉ .
த்³யௌரந்தரிக்ஷம்ʼ க்ஷிதிரக்³நிஜிஹ்வா
கா³வோ த்³விஜா꞉ ஸஞ்ஜஹ்ருʼஷுர்னகா³ஶ்ச .. 4..

ஶ்ரோணாயாம்ʼ ஶ்ரவணத்³வாத³ஶ்யாம்ʼ முஹூர்தே(அ)பி⁴ஜிதி ப்ரபு⁴꞉ .
ஸர்வே நக்ஷத்ரதாராத்³யாஶ்சக்ருஸ்தஜ்ஜன்ம த³க்ஷிணம் .. 5..அபி ஜித் முஹூர்த்தம் திருவோணம் நக்ஷத்ரம் அவதாரம்

யத்தத்³வபுர்பா⁴தி விபூ⁴ஷணாயுதை⁴-
ரவ்யக்தசித்³வ்யக்தமதா⁴ரயத்³த⁴ரி꞉ .
ப³பூ⁴வ தேனைவ ஸ வாமனோ வடு꞉
ஸம்பஶ்யதோர்தி³வ்யக³திர்யதா² நட꞉ .. 12..

தம்ʼ வடும்ʼ வாமனம்ʼ த்³ருʼஷ்ட்வா மோத³மானா மஹர்ஷய꞉ .
கர்மாணி காரயாமாஸு꞉ புரஸ்க்ருʼத்ய ப்ரஜாபதிம் .. 13..

இத்த²ம்ʼ ஸஶிஷ்யேஷு ப்⁴ருʼகு³ஷ்வனேகதா⁴
விதர்க்யமாணோ ப⁴க³வான் ஸ வாமன꞉ .
ச²த்ரம்ʼ ஸத³ண்ட³ம்ʼ ஸஜலம்ʼ கமண்ட³லும்ʼ
விவேஶ பி³ப்⁴ரத்³த⁴யமேத⁴வாடம் .. 23..

மௌஞ்ஜ்யா மேக²லயா வீதமுபவீதாஜினோத்தரம் .
ஜடிலம்ʼ வாமனம்ʼ விப்ரம்ʼ மாயாமாணவகம்ʼ ஹரிம் .. 24..

நமஸ்தே புருஷஶ்ரேஷ்ட² ஸ்தி²த்யுத்பத்யப்யயேஶ்வர .
ப⁴க்தானாம்ʼ ந꞉ ப்ரபன்னானாம்ʼ முக்²யோ ஹ்யாத்மக³திர்விபோ⁴ ..8-அத்தியாயம்- 24-28–

தத்பாத³ஶௌசம்ʼ ஜனகல்மஷாபஹம்ʼ
ஸ த⁴ர்மவின்மூர்த்⁴ன்யத³தா⁴த்ஸுமங்க³லம் .
யத்³தே³வதே³வோ கி³ரிஶஶ்சந்த்³ரமௌலிர்த³தா⁴ர
மூர்த்⁴னா பரயா ச ப⁴க்த்யா .. 28..ஸ்ரீ பாத தீர்த்தம் மஹாபலி ஸ்வீ கரித்துக் கொண்டான்

ஸர்வே லீலாவதாராஸ்தே பூ⁴தானாம்ʼ பூ⁴திஹேதவ꞉ .
ஜ்ஞாதுமிச்சா²ம்யதோ³ ரூபம்ʼ யத³ர்த²ம்ʼ ப⁴வதா த்⁴ருʼதம் .. 29..

ந தே(அ)ரவிந்தா³க்ஷ பதோ³பஸர்பணம்ʼ
ம்ருʼஷா ப⁴வேத்ஸர்வஸுஹ்ருʼத்ப்ரியாத்மன꞉ .
யதே²தரேஷாம்ʼ ப்ருʼத²கா³த்மனாம்ʼ ஸதாமதீ³த்³ருʼஶோ
யத்³வபுரத்³பு⁴தம்ʼ ஹி ந꞉ .. 30..

நர்மதா நதியின் வடக்கரையில் மஹா பாலி யாக சாலைக்கு வாமனன் நடக்க -பூமியே நடங்கும்படி -நஞ்சீயர் பட்டர் சம்வாதம்

ஏவம்ʼ ஸ நிஶ்சித்ய ரிபோ꞉ ஶரீர-
மாதா⁴வதோ நிர்விவிஶே(அ)ஸுரேந்த்³ர .
ஶ்வாஸானிலாந்தர்ஹிதஸூக்ஷ்மதே³ஹ-
ஸ்தத்ப்ராணரந்த்⁴ரேண விவிக்³னசேதா꞉ ..8-19- 10.

ஹிரண்யகசிபு தேட -உள்ளத்தில் ஒளிந்து கொண்டான் -பிரகலாதன் பெருமை உலகம் அறிய
உனது கொள்ளுத்தாத்தா வீரன் என்று இங்கு வாமனன்

தா⁴து꞉ கமண்ட³லுஜலம்ʼ தது³ருக்ரமஸ்ய
பாதா³வனேஜனபவித்ரதயா நரேந்த்³ர .
ஸ்வர்து⁴ன்யபூ⁴ன்னப⁴ஸி ஸா பததீ நிமார்ஷ்டி
லோகத்ரயம்ʼ ப⁴க³வதோ விஶதே³வ கீர்தி꞉ ..8-21- 4..

ப³லிருவாச
யத்³யுத்தமஶ்லோக ப⁴வான் மமேரிதம்ʼ
வசோ வ்யலீகம்ʼ ஸுரவர்ய மன்யதே .
கரோம்ய்ருʼதம்ʼ தன்ன ப⁴வேத்ப்ரலம்ப⁴னம்ʼ
பத³ம்ʼ த்ருʼதீயம்ʼ குரு ஶீர்ஷ்ணி மே நிஜம் .8-22-. 2..

தலையில் அடி வைக்கப் பிரார்தனை -கர்வம் போக்கியத்துக்கு பிரஹலாதன் மகிழ்ந்து உனது அனுக்ரஹம் என்னே என்று ஸ்தோத்ரம்

god wants posesser not possestion

விந்த்⁴யாவலிருவாச
க்ரீடா³ர்த²மாத்மன இத³ம்ʼ த்ரிஜக³த்க்ருʼதம்ʼ தே
ஸ்வாம்யம்ʼ து தத்ர குதி⁴யோ(அ)பர ஈஶ குர்யு꞉ .
கர்து꞉ ப்ரபோ⁴ஸ்தவ கிமஸ்யத ஆவஹந்தி
த்யக்தஹ்ரியஸ்த்வத³வரோபிதகர்த்ருʼவாதா³꞉ .8-22- 20..நான் கொடுத்தேன் என்று சொல்லும் இவனுக்கு கர்வம் போகவில்லை -அவன் மனைவி

ஶ்ரீப⁴க³வானுவாச
ப்³ரஹ்மன் யமனுக்³ருʼஹ்ணாமி தத்³விஶோ விது⁴னோம்யஹம் .
யன்மத³꞉ புருஷ꞉ ஸ்தப்³தோ⁴ லோகம்ʼ மாம்ʼ சாவமன்யதே .8-22 24..அனுக்ரஹத்துக்காகவே செல்வம் தட்டிப்பறிப்பேன்

ஜன்மகர்மவயோரூபவித்³யைஶ்வர்யத⁴நாதி³பி⁴꞉ .
யத்³யஸ்ய ந ப⁴வேத்ஸ்தம்ப⁴ஸ்தத்ராயம்ʼ மத³னுக்³ரஹ꞉ ..8-22- 26..-பக்குவம் கொடுத்த பின்பே அனைத்தையும் அளிப்பேன்

ஏஷ மே ப்ராபித꞉ ஸ்தா²னம்ʼ து³ஷ்ப்ராபமமரைரபி .
ஸாவர்ணேரந்தரஸ்யாயம்ʼ ப⁴விதேந்த்³ரோ மதா³ஶ்ரய꞉ .. 8-22-31..இந்திர பதவியும் ஸாவர்ணேரந்தர மன்வந்த்ரத்தில் அளிப்பேன்

விஷ்ணு ஸூக்தம் ஸ்லோகம் -மூன்றாவது அடியை எங்கு வைத்தான் என்பதை பகவான் ஒருவனே அறிவான் -ரஹஸ்யம்

சுக்ராச்சார்யரை வைத்தே யாகத்தை முடித்து வைக்கச் சொன்னான் வாமனன்
கண்ணை துரும்பால் கிள்ளியதை பாகவதத்தில் இல்லை
திரு நாம சங்கீர்த்தனம் செய்தெ முடித்தார்
கதா பாணி -உருவத்தில் வாமனன் பாதாளம் காவல்
உபேந்திரா மூர்த்தியாக ஸ்வர்க்கம் காவல்
யாரையுமே அழிக்க வில்லை-ஆகவே இவனே உத்தமன் – -ஆச்சார்ய பக்தி மஹிமை சொல்ல வந்த அவதாரம்

————-

அம்பரீஷன் -9-4 -15–மது வனத்தில் -த்வாதசி விரதம் -என்ற வார்த்தையே ஏகாதசி விரதம் -கீதை 16-2- கீதா பாஷ்யம்
ஸமாராதானார்தம் என்பதால் -ஒரு வருஷம் இருந்து கார்த்திகை மாதம் சுக்ல பக்ஷம் கைசிக துவாதசி பூர்த்தி அன்று துர்வாசர் வர

————–

தஸ்யாபி ப⁴க³வானேஷ ஸாக்ஷாத்³ப்³ரஹ்மமயோ ஹரி꞉ .
அம்ʼஶாம்ʼஶேன சதுர்தா⁴கா³த்புத்ரத்வம்ʼ ப்ரார்தி²த꞉ ஸுரை꞉ .
ராமலக்ஷ்மணப⁴ரதஶத்ருக்⁴னா இதி ஸஞ்ஜ்ஞயா ..ஸ்கந்தம் 9- அத்தியாயம்- 10-2-ஸ்ரீ சக்ரவர்த்தி திருமகன் செயற்பாடுகள்-

ஜானகீஜீவனஸ்மரணம்ʼ ஜய ஜய ராம ராம
தஸ்யானுசரிதம்ʼ ராஜந்ந்ருʼஷிபி⁴ஸ்தத்த்வத³ர்ஶிபி⁴꞉ .
ஶ்ருதம்ʼ ஹி வர்ணிதம்ʼ பூ⁴ரி த்வயா ஸீதாபதேர்முஹு꞉ .. 3..

மஹாகாருணிகோ(அ)தப்யஜ்ஜடிலம்ʼ ஸ்த²ண்டி³லேஶயம் .
ப⁴ரத꞉ ப்ராப்தமாகர்ண்ய பௌராமாத்யபுரோஹிதை꞉ .. 35..

பாது³கே ஶிரஸி ந்யஸ்ய ராமம்ʼ ப்ரத்யுத்³யதோ(அ)க்³ரஜம் .
நந்தி³க்³ராமாத்ஸ்வஶிபி³ராத்³கீ³தவாதி³த்ரநி꞉ஸ்வனை꞉ .. 36..

பாது³கே ந்யஸ்ய புரத꞉ ப்ராஞ்ஜலிர்பா³ஷ்பலோசன꞉ .
தமாஶ்லிஷ்ய சிரம்ʼ தோ³ர்ப்⁴யாம்ʼ ஸ்னாபயன் நேத்ரஜைர்ஜலை꞉ .. 40..

ராமோ லக்ஷ்மணஸீதாப்⁴யாம்ʼ விப்ரேப்⁴யோ யே(அ)ர்ஹஸத்தமா꞉ .
தேப்⁴ய꞉ ஸ்வயம்ʼ நமஶ்சக்ரே ப்ரஜாபி⁴ஶ்ச நமஸ்க்ருʼத꞉ .. 41..

————————-

வாஸுதே³வகதா²ப்ரஶ்ன꞉ புருஷாம்ʼஸ்த்ரீன் புனாதி ஹி .
வக்தாரம்ʼ ப்ருʼச்ச²கம்ʼ ஶ்ரோத்ரூʼம்ʼஸ்தத்பாத³ஸலிலம்ʼ யதா² .. 16..பலன் சொல்லி உபக்ரமம்

பகவான் விஷ்ணுவின் பாதத்திலிருந்து பெருகும் கங்கை. உயர்ந்த, மத்திய மற்றும்
தாழ்ந்த கிரக அமைப்புக்களான மூவுலங்களையும் தூய்மைப்படுத்துகிறது.
அதுபோலவே, பகவான் வாசுதேவரின் குணங்களையும், லீலைகளையும் பற்றி ஒருவர் கேள்வி கேட்கும்பொழுது,
பேச்சாளர், கேள்வி கேட்பவர் மற்றும் கதை கேட்கும் பொதுமக்கள் ஆகிய இம்மூன்று வகையான மனிதர்களும் தூய்மையடைகின்றனர்.

உக்ரசேனன் பிள்ளை கம்சன் -அவன் தம்பி தேவன் பெண் தேவகி -இருவரும் ஓன்று விட்ட சகோதர சகோதரிகள்

யத்ர கிருஷ்ண -வஸூ தேவ ஸூனு ராமானுஜர் கீதா பாஷ்யம் -கீதை அருளியதால் போர் வீரர்களும் மயங்கி இருந்தார்கள்
வஸூ தேவர் பேச கம்சன் மயங்கி இருந்தது போல் -அவரிடம் வந்த திறமை என்று அருளினானாம் கண்ணன்

மரீசி பிள்ளைகள் -சாபத்தால் காலநேமி பிள்ளைகள் -பிரகலாதன் கூட இருந்து நாராயண நாமம் சொன்னார்களாம்
ஹிரண்யகசிபு அவனைக் கால நேமியையே கொல்லச் சொல்ல
அவன் கொல்லாமல் பாதாளத்தில் வைக்க -இவர்களுக்கு ஒரே ஒரு கர்மம் மீதி இருந்ததால் மோக்ஷம் அப்பொழுதே கிடைக்க வில்லை –
அந்த காலநேமியே கம்சன் -இவன் கையில் சாவு -அதனால் அவர்கள் -கர்மம் போய் மோக்ஷம் -தனது பிள்ளைகளைத் தானே கொன்றான்

தமத்³பு⁴தம்ʼ பா³லகமம்பு³ஜேக்ஷணம்ʼ
சதுர்பு⁴ஜம்ʼ ஶங்க²க³தா³த்³யுதா³யுத⁴ம் .
ஶ்ரீவத்ஸலக்ஷ்மம்ʼ க³லஶோபி⁴கௌஸ்துப⁴ம்ʼ
பீதாம்ப³ரம்ʼ ஸாந்த்³ரபயோத³ஸௌப⁴க³ம் ..10- அத்தியாயம் -3-9-ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் ஆவிர்பாவம்-

மஹார்ஹவைதூ³ர்யகிரீடகுண்ட³லத்விஷா
பரிஷ்வக்தஸஹஸ்ரகுந்தலம் .
உத்³தா³மகாஞ்ச்யங்க³த³கங்கணாதி³பி⁴-
ர்விரோசமானம்ʼ வஸுதே³வ ஐக்ஷத .. 10.. ஸகோ³னாஸங்கோ³கோ³

ஸ விஸ்மயோத்பு²ல்லவிலோசனோ ஹரிம்ʼ
ஸுதம்ʼ விலோக்யானகது³ந்து³பி⁴ஸ்ததா³ .
க்ருʼஷ்ணாவதாரோத்ஸவஸம்ப்⁴ரமோ(அ)ஸ்ப்ருʼஶன்முதா³
த்³விஜேப்⁴யோ(அ)யுதமாப்லுதோ க³வாம் .. 11..

க³ர்க³ உவாச
யதூ³நாமஹமாசார்ய꞉ க்²யாதஶ்ச பு⁴வி ஸர்வத꞉ .
ஸுதம்ʼ மயா ஸம்ʼஸ்க்ருʼதம்ʼ தே மன்யதே தே³வகீஸுதம் ..10- அத்தியாயம் – 8-7-ஸ்ரீ கிருஷ்ண பால லீலைகள்–நாமகரணம்-

கம்ʼஸ꞉ பாபமதி꞉ ஸக்²யம்ʼ தவ சானகது³ந்து³பே⁴꞉ .
தே³வக்யா அஷ்டமோ க³ர்போ⁴ ந ஸ்த்ரீ ப⁴விதுமர்ஹதி .. 10–8- 8..

இதி ஸஞ்சிந்தயஞ்ச்²ருத்வா தே³வக்யா தா³ரிகாவச꞉ .
அபி ஹந்தா(ஆ)க³தாஶங்கஸ்தர்ஹி தன்னோ(அ)னயோ ப⁴வேத் ..10–8- 9.

க³ர்க³ உவாச
அயம்ʼ ஹி ரோஹிணீபுத்ரோ ரமயன் ஸுஹ்ருʼதோ³ கு³ணை꞉ .
ஆக்²யாஸ்யதே ராம இதி ப³லாதி⁴க்யாத்³ப³லம்ʼ விது³꞉ .
யதூ³நாமப்ருʼத²க்³பா⁴வாத்ஸங்கர்ஷணமுஶந்த்யுத ..10–8- 12..

சுகதேவ கோஸ்வாமி தொடர்ந்து கூறினார்:
குறிப்பாக நந்த மகாராஜனால் இவ்வாறு வேண்டிக்கொள்ளப்பட்டதால்,
எதைச் செய்ய கர்கமுனி முன்பே தீர்மானித்திருந்தாரோ, அந்த கிருஷ்ண, பலராமரின் பெயர் சூட்டும் சடங்கை
அவர் தனிமையான ஒரிடத்தில் செய்து முடிந்தார்.

ஆஸன் வர்ணாஸ் த்ரயோ ஹ்யஸ்ய க்³ருʼஹ்ணதோ(அ)னுயுக³ம்ʼ தனூ꞉ .
ஶுக்லோ ரக்தஸ்ததா² பீத இதா³னீம்ʼ க்ருʼஷ்ணதாம்ʼ க³த꞉ ..10–8- 13..

உமது புத்திரரான கிருஷ்ணர் ஒவ்வொரு யுகத்திலும் ஓர் அவதாராமாகத் தோன்றுகிறார்,
கடந்த காலத்தில் அவர் வெள்ளை, சிவப்பு, மற்றும் மஞ்சள் என்ற மூவேறு வர்ணங்களை ஏற்றார்.
இப்பொழுது கருமை நிறத்தில் தோன்றியுள்ளார்.
வேறொரு துவாபர யுகத்தில் அவர் (பகவான் ராமச் சந்திரராக) ஒரு கிளியின் வர்ணத்தில் தோன்றினார்.
இத்தகைய அவதாரங்கள் அனைவரும் இப்பொழுது கிருஷ்ணரில் ஒன்று கூடியுள்ளனர்.:

ப்ராக³யம்ʼ வஸுதே³வஸ்ய க்வசிஜ் ஜாதஸ் தவாத்மஜ꞉ .
வாஸுதே³வ இதி ஶ்ரீமானபி⁴ஜ்ஞா꞉ ஸம்ப்ரசக்ஷதே ..10–8- 14..

உம்முடைய இந்த அழகான மகன், பல காரணங்களுக்காக முன்பு வசுதேவரின் மகனாகத் தோன்றினார்.
எனவே, கற்றோர், சில சமயங்களில் இக்குழந்தையை வாசுதேவன் என்றும் அழைப்பதுண்டு.

ப³ஹூனி ஸந்தி நாமானி ரூபாணி ச ஸுதஸ்ய தே .
கு³ணகர்மானுரூபாணி தான்யஹம்ʼ வேத³ நோ ஜனா꞉ 10–8- 15..

உம்முடைய இந்த மகனின் உன்னதமான குணங்களுக்கும், செயல்களுக்கும் ஏற்ப பல நாமங்களும் ரூபங்களும்,
அவருக்கு உள்ளன இவற்றை நானறிவேன், ஆனால் பொது மக்கள் இவற்றை அறிவதில்லை.

ஸுரத வர்த்தனம் க்ருஷ்ண ஸோக நாசனம்
ஸ்வரித வேணுனா க்ருஷ்ண ஸுஷ்ட்டு சும்பிதம்
இதாராகவி க்ருஷ்ண ஸ்மரணம் ந்ருணாம்
விதாவீரந: க்ருஷ்ண தே அதராம்ருதம்–ஸ்கந்தம் -10-அத்யாயம் -31-14-விரஹத்தால் கோபிகள் பாடுதல்–

ஹே வீரா! காமத்தை விருத்தி செய்வதும், சோகத்தை அழிப்பதும், இசைக்கும் குழலால் நன்கு முத்தமிடப்படுவதும், மனிதர்களின் பிற ஆசைகளை அறவே செய்வதுமான உமது இதழ்ச் சுவையை அளித்திட வேண்டும்.

15. அடதி யத் பவான் க்ருஷ்ண அன்ஹி கானனம்
த்ருடிர்யுகாயதே க்ருஷ்ண த்வாம பஸ்யதாம்
குடிலகுந்தலம் க்ருஷ்ண ஸ்ரீமுகம் ச தே
ஜட உதீக்ஷதாம் க்ருஷ்ண பக்ஷ்மக்ருத் த்ருஸாம்

எப்பொழுது நீர் பிருந்தாவனம் குறித்துக் கிளம்புகிறீர்களோ, அப்பொழுதே உம்மைப் பார்க்காத பிராணிகளுக்கு அரை விநாடி கூட ஒரு யுகமாக நகர்கிறது. பிறகு மாலைவேளைகளில் கண்டபடி கலைக்கப்பட்ட நெற்றி மயிர்களுடன் கூடியிருக்கும் உமது திருமுகத்தைப் பார்க்கும்போது அதைப் பார்த்துக் கொண்டேயிருக்க வேண்டுமென்று தோன்றுகிறது. அப்போது உம்மைப் பார்க்கத் தடையாக இருக்கும் இமைகளைப் படைத்த பிரும்மனே ஒரு ஜடமாக உணர்ச்சியற்ற மரமாகத் தென்படுகிறார். (கண்ணைக் காக்கும் இமை கூட அநாவசியமாகிவிடுகிறது).

கோ³பீனாம்ʼ தத்பதீனாம்ʼ ச ஸர்வேஷாமேவ தே³ஹினாம் .
யோ(அ)ந்தஶ்சரதி ஸோ(அ)த்⁴யக்ஷ꞉ க்ரீட³னேனேஹ தே³ஹபா⁴க் ..ஸ்கந்தம் -10 -அத்தியாயம் -33-36..ஸ்ரீ ராசக்ரீடை.-

கோபிகள் -பரம புருஷன் -கணவன் மார்களுக்குள்ளும் அந்தர்யாமி இவனே
யஸ்ய ஆத்மா சரீரம் -ஜகத் சர்வம் சரீரம் தே
உடல் மிசை உயிர் எனக் கரந்து எங்கும் பரந்துளன்
அடியேன் உள்ளான் உடல் உள்ளான்
பஞ்ச உபநிஷத் மயம் –
உலகியல் காமம் போல் இல்லையே
தெய்விகமான ஸ்ருங்காரம்
ராதா கிருஷ்ணன் -2 வயசில் -20 வயசாக மாறி மீண்டும் 2 வயசு ஆவான் -லீலை -கேட்க கேட்க பக்தி வளரும் –

அனுக்³ரஹாய பூ⁴தானாம்ʼ மானுஷம்ʼ தே³ஹமாஸ்தி²த꞉ .
ப⁴ஜதே தாத்³ருʼஶீ꞉ க்ரீடா³ யா꞉ ஶ்ருத்வா தத்பரோ ப⁴வேத் .. 37..

ஒரு வில் ஒரு சொல் ஒரு பெண் -ஏக பத்னி விரதம்
திருவடி பரதன் ஆலிங்கனம் மட்டும்
அடுத்த அவதாரம் -கொடுப்பதாக -நானே மேலே விழுந்து ஆலிங்கனம் செய்வேன் –
இத்தையே நிறைவேற்றி அருளுகிறார்
இவர்கள் வேண்டியதால் அப்படி அனுக்ரஹம்
பாத்ம புராணம் -தண்டகாரண்ய ரிஷிகள் -பிரார்த்தனை –
அங்கங்கள் அழகு மாறி இருந்த பெருமாளை ஆலிங்கனம் –

நமஸ்தே(அ)த்³பு⁴தஸிம்ʼஹாய ஸாது⁴லோகப⁴யாபஹ .
வாமனாய நமஸ்துப்⁴யம்ʼ க்ராந்தத்ரிபு⁴வனாய ச ..ஸ்கந்தம் -10-அத்யாயம் -40-19..அக்ரூரர் ஸ்தோத்ரம்–

நமோ ப்⁴ருʼகு³ணாம்ʼ பதயே த்³ருʼப்தக்ஷத்ரவனச்சி²தே³ .
நமஸ்தே ரகு⁴வர்யாய ராவணாந்தகராய ச .. 20..

நமஸ்தே வாஸுதே³வாய நம꞉ ஸங்கர்ஷணாய ச .
ப்ரத்³யும்னாயாநிருத்³தா⁴ய ஸாத்வதாம்ʼ பதயே நம꞉ .. 21..

நமோ பு³த்³தா⁴ய ஶுத்³தா⁴ய தை³த்யதா³னவமோஹினே .
ம்லேச்ச²ப்ராயக்ஷத்ரஹந்த்ரே நமஸ்தே கல்கிரூபிணே .. 22..

ப⁴க³வன் ஜீவலோகோ(அ)யம்ʼ மோஹிதஸ்தவ மாயயா .
அஹம்ʼமமேத்யஸத்³க்³ராஹோ ப்⁴ராம்யதே கர்மவர்த்மஸு .. 23..

நமோ விஜ்ஞானமாத்ராய ஸர்வப்ரத்யயஹேதவே .
புருஷேஶப்ரதா⁴னாய ப்³ரஹ்மணே(அ)னந்தஶக்தயே .. 29..

நமஸ்தே வாஸுதே³வாய ஸர்வபூ⁴தக்ஷயாய ச .
ஹ்ருʼஷீகேஶ நமஸ்துப்⁴யம்ʼ ப்ரபன்னம்ʼ பாஹி மாம்ʼ ப்ரபோ⁴ .. 30..

ருக்மிண்யுவாச
ஶ்ருத்வா கு³ணான் பு⁴வனஸுந்த³ர ஶ்ருʼண்வதாம்ʼ தே
நிர்விஶ்ய கர்ணவிவரைர்ஹரதோ(அ)ங்க³தாபம் .
ரூபம்ʼ த்³ருʼஶாம்ʼ த்³ருʼஶிமதாமகி²லார்த²லாப⁴ம்ʼ
த்வய்யச்யுதாவிஶதி சித்தமபத்ரபம்ʼ மே ..ஸ்கந்தம் -10- அத்யாயம் -52-37..ஸ்ரீ ருக்மிணி தேவி சந்தேசம்–

கா த்வா முகுந்த³ மஹதீ குலஶீலரூப-
வித்³யாவயோத்³ரவிணதா⁴மபி⁴ராத்மதுல்யம் .
தீ⁴ரா பதிம்ʼ குலவதீ ந வ்ருʼணீத கன்யா
காலே ந்ருʼஸிம்ʼஹ நரலோகமனோ(அ)பி⁴ராமம் .. 38..

தன்மே ப⁴வான் க²லு வ்ருʼத꞉ பதிரங்க³ ஜாயா-
மாத்மார்பிதஶ்ச ப⁴வதோ(அ)த்ர விபோ⁴ விதே⁴ஹி .
மா வீரபா⁴க³மபி⁴மர்ஶது சைத்³ய ஆராத்³-
கோ³மாயுவன்ம்ருʼக³பதேர்ப³லிமம்பு³ஜாக்ஷ .. 39..

பூர்தேஷ்டத³த்தநியமவ்ரததே³வவிப்ர-
கு³ர்வர்சநாதி³பி⁴ரலம்ʼ ப⁴க³வான் பரேஶ꞉ .
ஆராதி⁴தோ யதி³ க³தா³க்³ரஜ ஏத்ய பாணிம்ʼ
க்³ருʼஹ்ணாது மே ந த³மகோ⁴ஷஸுதாத³யோ(அ)ன்யே .. 40..

ஶ்வோபா⁴வினி த்வமஜிதோத்³வஹனே வித³ர்பா⁴ன்
கு³ப்த꞉ ஸமேத்ய ப்ருʼதனாபதிபி⁴꞉ பரீத꞉ .
நிர்மத்²ய சைத்³யமக³தே⁴ந்த்³ரப³லம்ʼ ப்ரஸஹ்ய
மாம்ʼ ராக்ஷஸேனவிதி⁴னோத்³வஹ வீர்யஶுல்காம் .. 41..

அந்த꞉புராந்தரசரீமனிஹத்ய ப³ந்தூ⁴ன்
த்வாமுத்³வஹே கத²மிதி ப்ரவதா³ம்யுபாயம் .
பூர்வேத்³யுரஸ்தி மஹதீ குலதே³வியாத்ரா
யஸ்யாம்ʼ ப³ஹிர்னவவதூ⁴ர்கி³ரிஜாமுபேயாத் .. 42..

யஸ்யாங்க்⁴ரிபங்கஜரஜ꞉ஸ்னபனம்ʼ மஹாந்தோ
வாஞ்ச²ந்த்யுமாபதிரிவாத்மதமோ(அ)பஹத்யை .
யர்ஹ்யம்பு³ஜாக்ஷ ந லபே⁴ய ப⁴வத்ப்ரஸாத³ம்ʼ
ஜஹ்யாமஸூன் வ்ரதக்ருʼஶான் ஶதஜன்மபி⁴꞉ ஸ்யாத் .. 43..

ஊஷோவாச
த்³ருʼஷ்ட꞉ கஶ்சின்னர꞉ ஸ்வப்னே ஶ்யாம꞉ கமலலோசன꞉ .
பீதவாஸா ப்³ருʼஹத்³பா³ஹுர்யோஷிதாம்ʼ ஹ்ருʼத³யங்க³ம꞉ ..ஸ்கந்தம் -10- அத்யாயம் -62-16.–ஸ்ரீ உஷை -ஸ்ரீ அநிருத்த ஆழ்வான் வ்ருத்தாந்தம்-.

தமஹம்ʼ ம்ருʼக³யே காந்தம்ʼ பாயயித்வாத⁴ரம்ʼ மது⁴ .
க்வாபி யாத꞉ ஸ்ப்ருʼஹயதீம்ʼ க்ஷிப்த்வா மாம்ʼ வ்ருʼஜினார்ணவே .. 17..

சித்ரலேகோ²வாச
வ்யஸனம்ʼ தே(அ)பகர்ஷாமி த்ரிலோக்யாம்ʼ யதி³ பா⁴வ்யதே .
தமானேஷ்யே நரம்ʼ யஸ்தே மனோஹர்தா தமாதி³ஶ .. 18..

இத்யுக்த்வா தே³வக³ந்த⁴ர்வஸித்³த⁴சாரணபன்னகா³ன் .
தை³த்யவித்³யாத⁴ரான் யக்ஷான் மனுஜாம்ʼஶ்ச யதா²லிக²த் .. 19..

மனுஜேஷு ச ஸா வ்ருʼஷ்ணீன் ஶூரமானகது³ந்து³பி⁴ம் .
வ்யலிக²த்³ராமக்ருʼஷ்ணௌ ச ப்ரத்³யும்னம்ʼ வீக்ஷ்ய லஜ்ஜிதா .. 20..

அநிருத்³த⁴ம்ʼ விலிகி²தம்ʼ வீக்ஷ்யோஷாவாங்முகீ² ஹ்ரியா .
ஸோ(அ)ஸாவஸாவிதி ப்ராஹ ஸ்மயமானா மஹீபதே .. 21..

சித்ரலேகா² தமாஜ்ஞாய பௌத்ரம்ʼ க்ருʼஷ்ணஸ்ய யோகி³னீ .
யயௌ விஹாயஸா ராஜன் த்³வாரகாம்ʼ க்ருʼஷ்ணபாலிதாம் .. 22..

தத்ர ஸுப்தம்ʼ ஸுபர்யங்கே ப்ராத்³யும்னிம்ʼ யோக³மாஸ்தி²தா .
க்³ருʼஹீத்வா ஶோணிதபுரம்ʼ ஸக்²யை ப்ரியமத³ர்ஶயத் .. 23..

ஸா ச தம்ʼ ஸுந்த³ரவரம்ʼ விலோக்ய முதி³தானனா .
து³ஷ்ப்ரேக்ஷ்யே ஸ்வக்³ருʼஹே பும்பீ⁴ ரேமே ப்ராத்³யும்னினா ஸமம் .. 24..

————

கலௌ ந ராஜன் ஜக³தாம்ʼ பரம்ʼ கு³ரும்ʼ
த்ரிலோகநாதா²னதபாத³பங்கஜம் .
ப்ராயேண மர்த்யா ப⁴க³வந்தமச்யுதம்ʼ
யக்ஷ்யந்தி பாக²ண்ட³விபி⁴ன்னசேதஸ꞉ ..ஸ்கந்தம்-12-அத்யாயம் -3–43-ஸ்ரீ பூமாதேவியின் ஸ்தோத்ரம் -கலியுக தோஷங்களும் பரிகாரங்களும்

யந்நாமதே⁴யம்ʼ ம்ரியமாண ஆதுர꞉
பதன் ஸ்க²லன் வா விவஶோ க்³ருʼணன் புமான் .
விமுக்தகர்மார்க³ல உத்தமாம்ʼ க³திம்ʼ
ப்ராப்னோதி யக்ஷ்யந்தி ந தம்ʼ கலௌ ஜனா꞉ .. 44..

பும்ʼஸாம்ʼ கலிக்ருʼதான் தோ³ஷான் த்³ரவ்யதே³ஶாத்மஸம்ப⁴வான் .
ஸர்வான் ஹரதி சித்தஸ்தோ² ப⁴க³வான் புருஷோத்தம꞉ .. 45..

ஶ்ருத꞉ ஸங்கீர்திதோ த்⁴யாத꞉ பூஜிதஶ்சாத்³ருʼதோ(அ)பி வா .
ந்ருʼணாம்ʼ து⁴னோதி ப⁴க³வான் ஹ்ருʼத்ஸ்தோ² ஜன்மாயுதாஶுப⁴ம் .. 46..

யதா² ஹேம்னி ஸ்தி²தோ வஹ்நிர்து³ர்வர்ணம்ʼ ஹந்தி தா⁴துஜம் .
ஏவமாத்மக³தோ விஷ்ணுர்யோகி³நாமஶுபா⁴ஶயம் .. 47..

வித்³யாதப꞉ப்ராணநிரோத⁴மைத்ரீ
தீர்தா²பி⁴ஷேகவ்ரததா³னஜப்யை꞉ .
நாத்யந்தஶுத்³தி⁴ம்ʼ லப⁴தே(அ)ந்தராத்மா
யதா² ஹ்ருʼதி³ஸ்தே² ப⁴க³வத்யனந்தே .. 48..

சோதி³தோ விப்ரவாக்யேன ந த்வாம்ʼ த⁴க்ஷ்யதி தக்ஷக꞉ .
ம்ருʼத்யவோ நோபத⁴க்ஷ்யந்தி ம்ருʼத்யூனாம்ʼ ம்ருʼத்யுமீஶ்வரம் ..ஸ்கந்தம்-12-அத்யாயம் -5-10-ஸ்ரீ பரீக்ஷித் மஹாராஜருக்கு சரம உபதேசங்கள்

அஹம்ʼ ப்³ரஹ்ம பரம்ʼ தா⁴ம ப்³ரஹ்மாஹம்ʼ பரமம்ʼ பத³ம் .
ஏவம்ʼ ஸமீக்ஷன்னாத்மானமாத்மன்யாதா⁴ய நிஷ்கலே .. 11..

த³ஶந்தம்ʼ தக்ஷகம்ʼ பாதே³ லேலிஹானம்ʼ விஷானனை꞉ .
ந த்³ரக்ஷ்யஸி ஶரீரம்ʼ ச விஶ்வம்ʼ ச ப்ருʼத²கா³த்மன꞉ .. 12..

ஏதத்தே கதி²தம்ʼ தாத யதா³த்மா ப்ருʼஷ்டவான் ந்ருʼப .
ஹரேர்விஶ்வாத்மனஶ்சேஷ்டாம்ʼ கிம்ʼ பூ⁴ய꞉ ஶ்ரோதுமிச்ச²ஸி .. 13..

க்ஷேத்ராணாம்ʼ சைவ ஸர்வேஷாம்ʼ யதா² காஶீ ஹ்யனுத்தமா .
ததா² புராணவ்ராதானாம்ʼ ஶ்ரீமத்³பா⁴க³வதம்ʼ த்³விஜா꞉ ..ஸ்கந்தம்-12–அத்யாயம் -13–17-ஸ்ரீ மத் பாகவதத்தில் மஹிமை

ஶ்ரீமத்³பா⁴க³வதம்ʼ புராணமமலம்ʼ யத்³வைஷ்ணவானாம்ʼ ப்ரியம்ʼ
யஸ்மின் பாரமஹம்ʼஸ்யமேகமமலம்ʼ ஜ்ஞானம்ʼ பரம்ʼ கீ³யதே .
தத்ர ஜ்ஞானவிராக³ப⁴க்திஸஹிதம்ʼ நைஷ்கர்ம்யமாவிஸ்க்ருʼதம்ʼ
தச்ச்²ருʼண்வன்விபட²ன்விசாரணபரோ ப⁴க்த்யா விமுச்யேன்னர꞉ .. 18..

கஸ்மை யேன விபா⁴ஸிதோ(அ)யமதுலோ ஜ்ஞானப்ரதீ³ப꞉ புரா
தத்³ரூபேண ச நாரதா³ய முனயே க்ருʼஷ்ணாய தத்³ரூபிணா .
யோகீ³ந்த்³ராய ததா³த்மநாத² ப⁴க³வத்³ராதாய காருண்யத꞉
தச்சு²த்³த⁴ம்ʼ விமலம்ʼ விஶோகமம்ருʼதம்ʼ ஸத்யம்ʼ பரம்ʼ தீ⁴மஹி .. 19..

நமஸ்தஸ்மை ப⁴க³வதே வாஸுதே³வாய ஸாக்ஷிணே .
ய இத³ம்ʼ க்ருʼபயா கஸ்மை வ்யாசசக்ஷே முமுக்ஷவே .. 20..

யோகீ³ந்த்³ராய நமஸ்தஸ்மை ஶுகாய ப்³ரஹ்மரூபிணே .
ஸம்ʼஸாரஸர்பத³ஷ்டம்ʼ யோ விஷ்ணுராதமமூமுசத் .. 21..

ப⁴வே ப⁴வே யதா² ப⁴க்தி꞉ பாத³யோஸ்தவ ஜாயதே .
ததா² குருஷ்வ தே³வேஶ நாத²ஸ்த்வம்ʼ நோ யத꞉ ப்ரபோ⁴ .. 22..

நாமஸங்கீர்தனம்ʼ யஸ்ய ஸர்வபாபப்ரணாஶனம் .
ப்ரணாமோ து³꞉க²ஶமனஸ்தம்ʼ நமாமி ஹரிம்ʼ பரம் .. 23..

————————————–

முதல் ஸ்கந்தத்தில் பாகவதம் தோன்றிய கதையும், நாரதருக்கு பக்தி வந்த கதையும் சொல்லப்படுகிறது. க்ருஷ்ணன் அவதாரத்தை முடித்துக்கொண்டது, பாண்டவர்களின் வைகுண்டாரோஹணம் ஆகியவையும் சொல்லப்படுகின்றன.
எண்ணற்ற ஸ்துதிகளையும், நாம மகிமைகளையும் எடுத்தியம்பும் ஸ்ரீ மத் பாகவதத்தில் ஐந்து ஸ்துதிகளும் ஐந்து கீதங்களும் மிக முக்கியமானவை.

1.குந்தி ஸ்துதி
2.பீஷ்ம ஸ்துதி
3.த்ருவ ஸ்துதி
4.ப்ரஹ்லாத ஸ்துதி
5. கஜேந்திர ஸ்துதி

1. வேணு கீதம்
2. ப்ரணய கீதம்
3. கோபிகா கீதம்
4. யுகள கீதம்
5. ப்ரமர/மதுப கீதம்

இவற்றுள் முதல் இரண்டு ஸ்துதிகளான குந்தி ஸ்துதியும், பீஷ்மஸ்துதியும் முதல் ஸ்கந்தத்தில் ப்ரகாசிக்கின்றன.

இரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில் புராண லக்ஷணத்தை அனுசரித்து ப்ரபஞ்ச ஸ்ருஷ்டி, ஸ்திதி, ஸம்ஹாரம் வர்ணிக்கப்படுகிறது.

மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில்
ப்ரஜாபதிகளின் சரித்ரமும், வராஹ அவதார சர்த்ரமும்.
கபிலோபாக்யானம் மிகவும் ரஸமானது.

நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் நர நாராயணர்களின் சரித்ரம், தக்ஷ யக்ஞம், த்ருவ சரித்ரம், வேனனின் கதை, ப்ருது மஹாராஜாவின் சரித்ரம், புரஞ்சனோபாக்யானம், ப்ரசேதசர்களின் கதை
துருவஸ்துதி ஆகியவை உள்ளன.

ஐந்தாவது ஸ்கந்ததில் நாபி, ஆக்னீத்ரன், ரிஷப தேவர் ஆகியோரின் சரித்ரங்கள் சொல்லப்படுகின்றன. ஜடபரதர் என்ற மஹாத்மாவின் சரித்ரம் மிக முக்கியமானது.
ஸ்வர்க, நரகாதி வர்ணனைகள் சுருக்கமாகச் சொல்லப்படுகின்றன.

ஆறாவது ஸ்கந்தத்தில் சொல்லப்படும் அஜாமிள சர்த்ரம் பாகவத மாலையின் பதக்கமாய் மிளிர்கிறது. தேவாஸுர யுத்தம் வர்ணிக்கப்படுகிறது. இதில் வ்ருத்திராஸுரன் என்ற மஹாபக்தனின் கதையும், அவனது பூர்வ கதையும் அழகாக சொல்லப்படுகிறது. பும்ஸவன வ்ரதத்தின் விதிகள் அழகாய் சொல்லப்படுகிறது.

ஏழாவது ஸ்கந்தத்தில் நமது அரசனான ப்ரஹலாதனின் கதை மிளிர்கிறது. ஒரு ஸ்கந்தம் முழுவதும் நமது அரசனுக்கேயாம். குழந்தையான ப்ரஹலாதன் செய்யும் ஸ்துதி மிக முக்கியமானது.

எட்டாவது ஸ்கந்தத்தில் கஜேந்திரன் ஸ்துதி செய்து சரணாகதி செய்கிறான். அவனது பூர்வக் கதையும்,
மன்வந்தரக் கதைகளும், ஸமுத்ர மதனம் விரிவாகவும் சொல்லப்படுகின்றன.
எட்டாவது ஸ்கந்தத்தின் எட்டாவது அத்யாயத்தில்
எட்டாவது ஸ்லோகத்தில் மஹாலக்ஷ்மி தாயாரின் அவதாரம் சொல்லப்படுகிறது.

பின்னர் வாமன வடுவின் அழகும், பலியை ஆட்கொண்ட சரித்ரமும்,
மத்ஸ்யாவதாரக்கதையும் விவரிக்கப்படுகிறது.

ஒன்பதாம் ஸ்கந்தத்தில் சூர்ய வம்ச வர்ணனத்தில் துவங்கி, நாபாகனின் கதையும், அம்பரீஷன் என்ற மஹா பக்தனின் கதை அழகாய் சொல்லப்படுகிறது. இக்ஷ்வாகு, மாந்தாதா, சௌபரி, திரிசங்கு ஹரிச்சந்திரன், ஸகரன், பகீரதன் ஆகியவர்களைப் பற்றிய விரிவான கதைகளுடன் ராமாவதாரம் சுருக்கமாகச் சொல்லப்படுகிறது. ராமனின் வம்சம், நிமியின் வம்சம், சந்திர வம்சம், புரூரவஸ், பரசுராமாவதாரம், விஸ்வாமித்திரரின் வம்சம், யயாதி வம்சம், குரு வம்சம், துஷ்யந்தன் சரித்ரம், பரத வம்சம், ரந்திதேவனின் கதை, யது வம்சம் ஆகியவை பற்றிய வர்ணனைகளும் உண்டு.

90 அத்யாயங்களையும் இரண்டு பாகங்களையும் கொண்ட பத்தாவது ஸ்கந்தம் ஆச்ரயம் என்று பெரியோர்களால் போற்றப்படுகிறது. மிக மிக விரிவாக ஸ்ரீ க்ருஷ்ணனின் சரித்ரம் சொல்லப்படுகிறது.
ஐந்து கீதங்களும் தசம ஸ்கந்தத்தில் பாடப்படுபவையே.

பதினோராவது ஸ்கந்தம் யதுகுல ஸம்ஹாரம், உத்தவ கீதை ஆகியவற்றைக் கொண்டுள்ளது.

பன்னிரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில் கலியுக ராஜ வம்ச வர்ணனம், கலிதர்ம நிரூபணம், கல்கி பற்றிய குறிய குறிப்பு, ப்ரளயம் பற்றிய குறிப்பு, பரீக்ஷித்தின் முக்தி, அதர்வண வேத விபாகம், மார்க்கண்டேய சரித்ரம் ஆகியவையோடு நாமவைபவத்தை வலியுறுத்தி ஸ்ரீ மத் பாகவதத்தை நிறைவு செய்கிறார் ஸ்ரீ வியாஸ பகவான்.

——————–

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ ஸூக பகவான் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ கிருஷ்ண த்வைபாயன பகவான் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ நாரத பகவான் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

Posted in Sri Baagavatha saaram | Leave a Comment »

ஸ்ரீ மத் பாகவதம் தசம கந்த சுருக்கம் –

February 24, 2023

புத்தகங்களில் ஸ்ரீமத்பாகவதமாக இறைவன் இருக்கிறார்.

“ஸ்ரீமத் பாகவதாக்யேயாம் ப்ரத்யக்ஷ: க்ருஷ்ண ஏவ ஹி” என்பது பாகவத மாஹாத்ம்யத்தில் இருக்கும் ஒரு ஸ்லோகம்.

ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் உருவில் ப்ரத்யக்ஷமாக பகவான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணரே இருக்கிறார்.

இந்த பாகவதத்திற்கு ஒரு தனிச் சிறப்பு உண்டு.

ஸ்ரீவேதவ்யாஸர் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தை வேதம் என்ற மரத்தில் பழுத்த பழம் என்கிறார்.
அந்த பழத்தை ஸ்ரீசுகர் என்னும் முனிவர், கிளி வடிவில் கொத்தி சுவைத்து நமக்காக அருளியுள்ளார்.

https://haripriyabala.blogspot.com/p/skandam-10.html

ஸ்ரீமத் பாகவதத்தில், தசம ஸ்கந்தம் மிக முக்கியமானது.இதை, நவீன பாணியில்,

பகவான் ஸ்ரீ க்ருஷ்ணனிடம் நேரில் பேசுவதைப்போல எழுதியிருக்கிறேன்

இவை யாவும் பல வருடங்களுக்கு முன்பு எழுதப்பட்டது. ஈ –மெயில் மூலமாக அவ்வப்போது யாவருக்கும் அனுப்பப்பட்டது. அச்சமயம். பற்பல வாசகர்கள் படித்து, உருகி, அவர்களும் கண்ணனுடன் பேசி இருக்கிறார்கள்.

தற்போது, ”ஸ்ரீ காஞ்சி பேரருளாளன் ” ஆன்மிக மாதப் பத்திரிகையில் வெளிவந்து கொண்டிருக்கிறது. முடியும் தருவாயில் உள்ளது.

இதனை, உங்கள் விருப்பத்துக்கு இணங்க, மறுபடியும் , அத்யாயம் அத்தியாயமாக உங்களுக்கு அனுப்புகிறேன்.

ஸர்வம் ஸ்ரீ க்ருஷ்ணார்ப்பணமஸ்து

தசமஸ்கந்த தொடக்கத்தில் , பரீக்ஷித் ராஜன் , ஸ்ரீ சுகப்ரஹ்மத்தைக் கேட்பதான வ்யாஜத்தில்,பகவான்ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அவதார மஹிமையை, அனுக்ரஹிக்கச் செய்த , அந்த உத்தரையின் புத்ரனை நமஸ்கரிக்கிறேன்.
அவனாலன்றோ , ஸ்ரீ கிருஷ்ண மஹா சரிதத்தைப் படிக்கக் கூடிய / கேட்கக்கூடிய பாக்யம்கிடைத்ததுஅதற்காகஅந்த அர்ஜுன பௌத்ரனை, உத்தரை மைந்தனை —-ஸ்ரீ பரீக்ஷித் மகாராஜனைஎப்போதும்நமஸ்கரிக்கிறேன்.

ஸ்ரீ சுகப்ரஹ்ம ரிஷி —-ஸ்ரீ வ்யாஸ பகவானின் புத்ரர் ———பிக்ஷைக்காக எவர் வீட்டின் முன்பும் “பால் கறக்கும் வேளை ” தாண்டி (கோதாஹண வேளை ) நிற்க மாட்டார் . அப்படிப்பட்ட மஹரிஷி , ஏழு நாட்கள் கங்கைக் கரையில் , பரீக்ஷித் மஹாராஜன் முன்பு உட்கார்ந்து, ஸ்ரீ கிருஷ்ண சரிதத்தைச் சொன்னார். பரீக்ஷித் மகாராஜாவுக்குச் சொல்லும் வ்யாஜத்தில், இந்த க்ரந்தத்தை எல்லாருக்கும் சொன்ன ,
ஸ்ரீ சுகப்ரஹ்ம ரிஷியை மனசாலும், உடலாலும், வாக்காலும் நமஸ்கரிக்கிறேன்; பலதடவை நமஸ்கரிக்கிறேன் . அவர் அல்லவா, இந்த அம்ருதத்தை; தேவாம்ருதத்தை; திகட்டாத அம்ருதத்தை நமக்கெல்லாம் பருகக் கொடுத்தவர் ! நம்மைக் கொடுத்து வைத்தவர்களாகஆக்கியவர்!
ஆக,சுகப்ரஹ்ம ரிஷிக்குக்ருதஜ்ஞ்சதையைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.

தைத்யர்கள், தானவர்கள், அஹங்காரம் மற்றும் மதம் பிடித்த அரசர்களாக த்வாபரயுகத்தில் பூமியில் பிறந்து வேத வ்ருத்தமான அக்ரமங்களைச் செய்து, அட்டஹாசம் பொங்கி எழ சாதுக்களை ஹிம்சைப் படுத்தி வாழ்ந்து , பூமி பாரத்தை
அதிகரிக்கச் செய்து, பூமிப் பிராட்டிக்கு கஷ்டத்தைக் கொடுத்த சமயத்தில், பூமிப் பிராட்டியை அழைத்துக் கொண்டு, , ப்ரஹ்மா , தேவர்கள் புடைசூழ , க்ஷீராப்தியை அடைந்து, பகவானான உன்னை, புருஷ ஸூக்தம், விஷ்ணு ஸூக்தம், நாராயண அநுவாகம் —-இவற்றால் துதித்து, சாது சம்ரக்ஷணத்துக்காக ராக்ஷஸ ர்களை அழிக்க , பூவுலகில் அவதாரம் செய்ய உன்னைப் ப்ரார்த்தித்ததற்காக , உன் அனுக்ரஹத்தைப் பெற்றதற்காக ,
பூமிப் பிராட்டியையும், ப்ரஹ்மாவையும் பல தடவை நமஸ்கரிக்கிறேன்.

மதுராவில், நித்ய வாஸம் செய்யும் கிருஷ்ணனே !
மதுரா ராஜ்யத்தின் அரசனான உக்ரசேனனுடைய தம்பி, —–தேவகனுடைய புத்ரியான “தேவகியை “, சூரன் எனப்படும் யாதவ குலத் தலைவனின் பிள்ளையான வஸுதேவர், விவாஹம் செய்துகொண்டு தேவகியுடன் ரதத்தில் , தன்னுடைய நகருக்குத் திரும்பும்போது, ராஜாவான உக்ரசேனனின் பிள்ளை “கம்ஸன் ” , தன் தங்கையின் மீது ( ஒன்று விட்ட தங்கை ) வாத்ஸல்யம் மிகுதியாக , தேரின் மீது ஏறி, தானே தேரைச் செலுத்தினான்.
பாதி வழியில், —-ஆகாசத்திலிருந்து குரல்—- கம்ஸனிடம் பேசியது.
” முட்டாளே ! இவளுடைய எட்டாவது கர்பத்தில் தோன்றும் குழந்தை , உன்னைக்கொல்வான்.எந்தத்தங்கையைப்பாசத்துடன், தேரில் , குதிரைகளைப் பிடித்து அழைத்துச் செல்கிறாயோ, அந்தத் தேவகியின் எட்டாவது கர்பத்தில் பிறக்கும் சிசு , உனக்கு ம்ருத்யு ” என்று சொன்னது. உடனே, பாபியும், துஷ்டனுமான கம்ஸன் , குதிரைகளின் கடிவாளத்தை விட்டு விட்டு, மஹா கோபத்துடன், கத்தியை எடுத்து,
தேவகியைக் கொல்ல முயற்சித்தான். அப்போது, வஸுதேவர் , அவனைத் தடுத்து, இனிய வார்த்தைகளைச்சொன்னார்.
” ஒரு ஆத்மா, த்ரேகம் எடுத்ததும் , ம்ருத்யு கூடவே வருகிறது; இந்த த்ரேகத்தில், ஐந்து , ஐந்து இந்த்ரியங்கள்இருந்துத்ரேகம்அழியும்போது, அவையும் மறைகின்றன. ஆத்மா, தன் கர்ம வினைக்கு ஏற்ப , மற்றொரு த்ரேகத்தை எடுத்துக் கொள்கிறது; தூக்கத்தில் இருந்தாலும், ஸ்வப்னத்தில் இருந்தாலும், ஆத்மாவை,மாயையால் , பகவான் செயல்பட வைக்கிறான்; மாயையின் மூன்று குணங்களால் உள்ள த்ரேகத்துடன்,
மனஸ் ஸும் சேர்ந்து, மாயையினால் ஆத்மா செயல் படுகிறது; பிறகு, க்ஜானம் வரப்பெற்று, மாயையிலிருந்து விடுபடுகிறது; ஆதலால், ஒரு ஜீவன் , இன்னொரு ஜீவனுக்குத் த்ரோகசிந்தனையுடன் நடந்து கொள்ளக் கூடாது; உன்னுடைய க்ஷேமத்துக்காகபிறருக்குப்பயத்தை ஏற்படுத்தக் கூடாது; உன் தங்கை சிறியவள்; உனக்குப் புத்ரியைப் போன்றவள்; புதிதாக விவாஹம் ஆனவள்; கொல்லத்தகாதவள் ” என்று, பலப்பல புத்திமதிகளைச்சொன்னார்.
கம்ஸன் சமாதானம் அடையவில்லை. க்ரூர ஸ்வபாவத்துடன் தன்எண்ணத்தைநிறைவேற்றிக்கொள்ளமுயன்றான்.
வஸுதேவர் யோசித்தார். இப்போதைக்கு, இவளுக்கு ஏற்பட்ட ம்ருத்யுவைத் தடுக்க வேண்டும்.என்றுஆலோசித்து,
” ஹே, கம்ஸ !இவளிடமிருந்து, பயப்பட ஒன்றுமில்லை; குழந்தைகள் பிறந்தவுடன் , உன்னிடம்கொடுத்துவிடுகிறேன்;ஆகாசத்திலிருந்து, அசரீரி, இவளுடைய குழந்தையால் தானே, நீ கொல்லப்படுவாய் என்றது ? குழந்தைகளை உன்னிடம் கொடுத்து விடுகிறேன். நீ இஷ்டப்படி செய்துகொள்என்றார்.
இதைக் கேட்டதும் கம்ஸன் , சரியென்று தலையை அசைத்து, தேரை விட்டு இறங்கிச் சென்றான். வஸுதேவர் , தேவகியுடன் தன்னுடைய வீட்டுக்குச் சென்றார். சில நாட்கள் சென்றன;

தேவகி கர்ப்பமடைந்து, முதல் குழந்தையைப் பெற்றாள். இக்குழந்தையின் பெயர் ” கீர்த்தமான் “. சொன்ன சொல் தவறாத வஸுதேவர், மனஸ் சங்கடப் பட்டுக்கொண்டே , பிறந்தகுழந்தையைகம்ஸனிடம்கொடுத்தார்.
கம்சன், குழந்தையைப் பார்த்தான். சந்தோஷப்பட்டான். சிரித்துக் கொண்டே, “இந்தக் குழந்தைஉன்னிடமேஇருக்கட்டும்;எட்டாவதுகுழந்தைதானே எனக்கு ம்ருத்யு ” என்றான். வஸுதேவர் “சரி” என்று சொல்லி குழந்தையுடன் வீட்டுக்குத் திரும்பினார். இருந்தாலும், கம்ஸனிடம்அவருக்குச்சந்தேகம்தான்.

நாரதர் , கம்ஸனுடைய சபைக்கு வந்து, ப்ரஹ்மாவின் முயற்சி , பூமிப்பிராட்டியின்பாரம்தீரபகவானின்அவதாரம், என்கிறதேவரஹச்யங்களைக் கம்ஸனுக்குச் சொல்லிவிட்டுச் சென்றார். கம்சன் மிகவும் பயப்பட்டான். தேவகி, வஸுதேவரைச் சிறையிலிட்டான். பிதாவான உக்ரசேனரை, சிறையில் அடைத்து, ராஜ்யத்தைப் பறித்து, தானே அரசன் ஆனான். தேவகி, வஸுதேவர் இவர்களுக்குப் பிறந்த குழந்தைகளைப் பிறந்தவுடன் கொன்றான்.

ஹே, ப்ரபோ ! உன்னுடைய சங்கல்பத்தாலன்றோ வஸுதேவர்—-தேவகி விவாஹம் நடந்தது;உன்சங்கல்பத்தால்அல்லவா கம்ஸன் தானே முன்வந்து, வஸுதேவர்—தேவகி வந்த தேரைச் செலுத்தினான்; உன் ஆக்ஜைப்படிதானே, ஆகாசத்தில் , அசரீரி கம்ஸனிடம்பேசி அவனுக்குப் பயத்தை ஏற்படுத்தியது; நாரதர், கம்ஸனிடம் வந்து பேசியது எல்லாம், உன்னுடைய லீலை தானே; கம்ஸனுக்கு, அஹங்காரமும்,
கோபமும், பயமும் ஏற்பட்டு தகப்பனாரைச் சிறையில் அடைத்ததும் ராஜ்யத்தை அபஹரித்துக்கொண்டதும்,கர்பத்திலிருந்துபிறந்த ஒவ்வொரு குழந்தையையும் கொன்றதும் உன்னுடைய எண்ணம் தானே! அப்படிப்பட்ட சங்கல்பத்துக்கும் ,ஆஞ்ஜைக்கும், லீலைக்கும், எண்ணத்துக்கும் , அடியேனுடைய க்ருதக்ஜதை உரித்தாகுக. உனக்கு முன்பு பிறந்துஉயிரை விட்டஏழுகுழந்தைகளின்த்யாகம்அல்லவா உன்அவதாரத்துக்கு வித்திட்டது ! அவர்களால்அல்லவா,உன்திருஅவதாரம்ஏற்படப்போகிறது !
அந்தக் குழந்தைகளை, பக்தியுடனும், நன்றியுடனும் நமஸ்கரிக்கிறேன்

நீ, தேவகியைத் தாயாக அடைந்தாய். தேவகி, கம்ஸனின் ஸ்வப்னத்தில் அடிக்கடிதோன்றினாள்.கம்ஸன்மிகவும்பயந்தான்.
தன்னை அழிப்பவன், எட்டாவது கர்பமாக தேவகியின் வயிற்றில் இருக்கிறான் ; அவன் பிறந்ததும்,அந்தக்குழந்தையைக் கொன்றுவிடவேண்டும் என்று,எப்போதும்உன் நினைவாகவேஇருந்தான்.

தேவகியின் கர்பத்தில், நீ வாஸம் செய்யும்போது, உன்னை, ருத்ரன், ரிஷிகள்,தேவர்கள்,முன்னிலையில்ப்ரஹ்மா துதித்தார். அல்லவா ? அதை , அடியேனும் சொல்லிஉன்னைஸ்தோத்ரம்செய்கிறேன்

இனி 2 வது அத்யாயம்

தமஸ்கந்த பாராயணம்—–நவீன பாணியில்
—————————————————-
அத்யாயம் –2–
பகவான், தேவகியின் கர்ப்பத்தை அடைவது, ப்ராஹ்மாவின் ஸ்துதி
—————————————-

கம்ஸனுக்கு யாதவ குலத்தின் மீதே அசூயை ஏற்பட்டது.
அந்தக் குலத்தையே அழிக்க முற்பட்டான்.

இவனுடன், ப்ரலம்பகன், சாணூரன், த்ருணாவர்த்தன், முஷ்டிகன், அரிஷ்டன், த்விதன், பூதனை,
கேசி, தேனுகன், பாணன், பௌமன், மகத தேசத்து அரசனும் மாமனாருமான ஜராஸந்தன்
என்பவர்களும் சேர்ந்து கொண்டனர். அஸுரர்கள் பலம் இப்படி வளர்ந்தது. தேவகியின் கர்ப்பத்தில் ஏற்பட்ட
ஆறு குழந்தைகளையும் , கம்ஸன், ஒருவர் பின் ஒருவராகப் பிறக்கப் பிறக்கக் கொன்றான்.

ஏழாவது கர்ப்பம் —-ஸ்ரீ விஷ்ணுவின் அம்சமாக அனந்தன் என்கிற ஆதிசேஷன் ஆவிர்ப்பவித்தார்.
இப்போது, கம்ஸனுக்கு , மரண பயம் மிகவும் அதிகரித்தது.

பகவானே ! பயத்தை நீதானே உண்டாக்கினாய் !இப்போது, நீ தானே யோகமாயையை அழைத்து,
“ஹே, யோக மாயை ! வசுதேவருடைய இன்னொரு பத்னி —ரோஹிணீ—-, கோகுலத்தில்
, நந்தகோபன் பாதுகாப்பில் வசிக்கிறாள்
( வசுதேவருக்கு ஏழு மனைவிகள் . தேவகி கடைசி மனைவி )தேவகியின் வயிற்றில் , என் அம்சமாக அனந்தன் இருக்கிறான்;அந்த கர்ப்பத்தை இழுத்து, , ரோஹிணீயின் வயிற்றில் வைத்து விடு;
நான் , தேவகிக்கு எட்டாவது பிள்ளையாக அவதரிப்பேன்; நீ, நந்தகோபனுடைய மனைவி யசோதையின் கர்ப்பத்தில் அவதரிப்பாயாக; நான் பூமியில் அவதரித்ததும், வசுதேவர் என்னை , நந்தகோபன் வீட்டில் யசோதைக்குப்பக்கத்தில் வைத்துவிட்டு, யசோதை வயிற்றில் பிறக்கும் உன்னை, வசுதேவர் தன்னுடைய இருப்பிடமானகாரக்ருஹத்துக்குக் கொண்டு வந்து விடுவார்; நீ, இடம் மாறி தேவகியிடம் வந்து சேர்; உன்னை, உலக மக்கள் துர்க்கை, காளி, விஜயா,
வைஷ்ணவீ , குமுதா, சண்டிகா, கிருஷ்ணை, மாதவி, கன்யகா, மாயா, நாராயணீ, ஈசானீ ,
சாரதா, அம்பிகா, என்று பலப் பலப் பெயர்களில் பூஜை செய்வர் ” என்று ஆஜ்ஜை இட்டாய்.
உன் கட்டளைப்படிதானே,யோகமாயை என்கிற யோக நித்ரை “சரி ” என்று சொல்லி,
உன்னைப் பிரதக்ஷணம் செய்து, தேவகியின் ஏழாவது கர்ப்பத்தை, ரோஹிணிக்கு மாற்றினாள்; நீ செய்த மாயையால் தானே, தேவகியின் ஏழாவது கர்ப்பம் அழிந்து விட்டதாக நம்பி ஜனங்கள் ுக்கப்பட்டனர்

பகவானாகிய நீ, தேவகியின் கர்ப்ப வாசத்துக்காக, முதலில் வசுதேவர் மனஸ்சில் புகுந்தாய்;
அதனால், அவர், ஜகஜ்ஜோதியாகக் காக்ஷி அளித்தார் ; ஆசார்யன் , தன் கடாக்ஷத்தினால்சிஷ்யனை அனுக்ரஹிப்பதைப்போல, வசுதேவரால் , தேவகி அனுக்ரஹிக் கப்பட்டாள்.
இதுவும் உன் மாயையால், நடந்தது தானே . நீ, தேவகியைத் தாயாக அடைந்தாய்.
தேவகி, கம்ஸனின் ஸ்வப்னத்தில் அடிக்கடி தோன்றினாள் கம்ஸனின் பயம் மிக மிக
அதிகமாக ஆகிவிட்டது. தன்னை அழிப்பவன் , எட்டாவது கர்ப்பமாக, தேவகியின் வயிற்றில் இருக்கிறான்; அவன் பிறந்ததும் அந்தக் குழந்தையைக்கொன்றுவிட வேண்டும் என்று , சதா சர்வ காலமும்
உன் நினைவாகவே இருந்தானல்லவா
ஹே, ஸத்ய வ்ரதரே! நீ சொல்லும் ஒவ்வொரு சொல்லுக்கும், நீயே ப்ரமாணம்.
அதை,ஸத்யமாக ஆக்குவதும் நீயே.”” ஆகாயம் சரிந்தாலும், கடல் வற்றினாலும்,
நான் சொல்வது எப்போதும் பொய்யாகாது ,ஸத்யமே ” என்று,த்ரௌபதிக்கு வாக்களித்த கண்ணனே ! ஸத்யனே ! , நித்யனே! சநாதனனே ! சரணாகத ரக்ஷகனே ! நீ தேவகி கர்ப்பத்தில் இருந்தபோது,
ருத்ரன், ரிஷிகள், தேவர்கள் கூடியிருக்க, ப்ரஹ்மா உன்னை ஸ்தோத்ரம் செய்துசரணமடைந்ததைப் போல, பிரபன்னனாகிய அடியேனும்,அந்த ஸ்தோத்ரத்தையே சொல்லி, உன்னைச் சரணம் அடைகிறேன்.

பிரும்மாவின் ஸ்துதி
————-
ஓ… …. ஆதி வ்ருக்ஷமான பகவானே !

இந்த சம்ஸாரம் ஓர் அஸ்வத்த வ்ருக்ஷம் ஆதியும் இல்லை; அந்தமும் இல்லை; அநாதி; மேலே ஆகாயத்தை நோக்கி வேர்களும், கீழே பூமியில் கப்பும் , கிளையும் ,இலையுமாக மண்டிக் கிடக்கிறது; இதற்கு, ஸுகம் , துக்கம் என்கிற இரண்டு பழங்கள்;
மூன்று ஆணி வேர்கள்—- இறந்த காலம், நிகழ் காலம், எதிர்காலம்என்கிற காலமான மூன்று ஆணி வேர்கள்;
முக்குணங்கள் —-ரஜஸ், தமஸ்,ஸத்வம் என்கிற மூன்று குணங்கள்;
நான்கு விதமான புருஷார்த்தங்கள் , இந்த வ்ருக்ஷத்துக்கு, மரப்பட்டை;
ஐந்து இந்த்ரியங்கள் –கரணங்கள் ;
ஆறு அவஸ்தைகள் —அதாவது, ஆறு நிலைகள் ..பிறப்பு, ஸ்திதி, வளர்ச்சி,முதுமை, மரணம், அறிவு .
மற்றும் , பசி, தாகம், வருத்தம், மோஹம் , முதுமை, மரணம் .
ஏழு தாதுக்கள் —கபம், ரத்தம், வியர்வை( பருமன் ),மாம்சம், மஜ்ஜை, எலும்பு, ரேதஸ் என்கிற ஏழு தாதுக்கள்;
எட்டு கிளைகள்—-ஐந்து இந்த்ரியங்கள், மனஸ், புத்தி, அஹங்காரம் என்கிற எட்டு கிளைகள்;
ஒன்பது கண்கள், அதாவது த்வாரங்கள்— இரண்டு கண்களின் பொந்துகள், இரண்டு காதுகளின்
த்வாரங்கள், மூக்கின் இரண்டு த்வாரங்கள், வாய், குறி, ஆசன வாய்—என்கிற ஒன்பது த்வாரங்கள்;
பத்துப் ப்ராண ப்ரவ்ருத்திகள்— பிராணன், அபானன், வ்யானன், ஸமானன், உதானன்,நாகன், கூர்மன், க்ருகசன், தேவதத்தன், தநஞ்ஜயன்—ஆகிய பத்துப் பிராணன்கள்
இரண்டு பக்ஷிகள்—-ஜீவாத்மா, பரமாத்மா
இப்படிப்பட்ட ஆதி வ்ருக்ஷமான உன்னை, நீ, தேவகியின் கர்ப்பத்தில் இருந்தபோது,
ப்ரஹ்மா ஸ்தோத்ரம் செய்து சரணம் அடைந்ததைப் போல,பிரபன்னனாகிய அடியேனும், அவற்றைச் சொல்லி -உன்னைச் சரணம் அடைகிறேன்.

நீயே புருஷோத்தமன்; உபாதான காரணமும் நீயே; நிமித்த காரணமும் நீயே;
நீயே எல்லா உலகங்களையும் , ஜீவன்களையும் படைக்கிறாய்; காப்பாற்றுகிறாய்;
பிரளய சமயத்தில், அழித்து, நீயே லயஸ்தானமாக இருக்கிறாய்;
உன் நியமனத்தால், எல்லாப் பிரவ்ருத்திகளும் உண்டாகின்றன;
உனது மாயையால், சேதனர்கள் அக்ஜானத்தில் மூழ்கி, நீயே யாவும்,
நீதான் ஒருவன், நீயே எல்லா உலகங்களிலும் வ்யாபித்து இருக்கிறாய் என்பதை மறந்து,
புத்தி பேதலித்து, அறிவை இழந்து, உன்னை—நானா வகைப் பட்ட —பலவைப் பட்ட பொருள்களாகப் பார்க்கிறார்கள்; ஆனால், வித்வான்கள்,
அண்டசராசரம் அனைத்துக்கும் , அவற்றின் க்ஷேமத்துக்கும், நீதான் காரணம் என்று உணர்கிறார்கள்;
உன் சுத்வ ஸத்வ அவதாரங்கள், சாதுக்களுக்கு சுகத்தையும் மங்களத்தையும் அளிக்கிறது;
அதுவே, துஷ்டர்களுக்குத் தீங்கையும் நாசத்தையும் அளிக்கிறது;
உனது, அன்றலர்ந்த தாமரைக் கண்களின் கடாக்ஷத்தால், எல்லா ஸத்வங்களுக்கும் இருப்பிடமான
உன் ரூப லாவண்யத்தை, ஸுபாஸ்ரயத்தை, ஸாதுக்கள் மனத்தில் தரித்து,
சமாதி நிலையிலும் அவற்றை அனுபவிக்கிறார்கள்;

அதனால், ஸம்சாரமாகிய, இந்தப் பெரிய ஸமுத்ரத்தை, கன்றுக் குட்டியின் கால் குளம்பில்( கோவத்ஸபதம்)
தேங்கின ஜலத்தைத் தாண்டுவதைப் போலத் தாண்டி, உனது திருவடிகளையே நம்பி, அதையே தெப்பமாக (படகு ) வைத்துக் ,கடக்கிறார்கள்;
இப்படிப்பட்ட பெருமைகள் உள்ள நீ, தேவகியின் கர்ப்பத்தில் இருந்தபோது,
ருத்ரன், ரிஷிகள், தேவர்கள் முன்னிலையில்
ப்ரஹ்மா ஸ்தோத்ரம் செய்து சரணமடைந்ததைப் போல,
பிரபன்னனாகிய அடியேனும், அவற்றைச் சொல்லி, உன்னைச் சரணம் அடைகிறேன்..
உன்னை பூஜை செய்யும் பக்தர்கள், உன் திருவடிகளை நமஸ்கரித்துப்பூஜிக்கிறார்கள்;
அதனால், கஷ்டங்கள் நிறைந்த, கடக்க முடியாத “பவார்ணவத்தை”, —பயங்கரமானதும்,
சௌஹார்த்த மில்லாததுமான அடர்ந்த பெரிய இருளை, உனது பிரகாசத்தால் கடக்கிறார்கள்;
அப்படிக் கடந்து, சம்சாரக் கடலைக் கடந்து, அக்கரையான –உனது திவ்ய வாசஸ்தலமான
பரமபதத்தை அடைந்த முக்தர்கள், உலகத்தில் உள்ளவர்களுக்கு, உதாரணமாக —ஆதர்ச புருஷர்களாக
இருக்கிறார்கள்; ஆனால், ஹே, கண்ணா! ….எவ்வளவு க்ஜானம் இருந்தும் , பண்டிதனாக இருந்தும்,
உன்னிடம் பக்தி இல்லாதவர்கள் , இந்த மார்க்கத்திலிருந்து நழுவி, கஷ்டப்படுகிறார்கள்;
உன்னிடத்தில் பரமபக்தி உள்ளவர்கள், உன்னையே நம்பி, பயமே இல்லாமல், எவ்வளவு
ஆபத்து வந்தாலும், அந்த ஆபத்துகளைச் சுலபமாகத் தாண்டுகிறார்கள்;
பெரிய பண்டிதர்களாக இருந்தாலும், வித்வான்களாக இருந்தாலும், பெரிய நல்ல குடும்பங்களில்
பிறந்து, அந்த நல்ல பிறவியினால் கர்வம் கொண்டவர்கள், உன்னைத் துதிக்காமல்,
பக்தி செய்யாமல், முக்தியை அடைவதில்லை; உன்னிடம் பரம பக்தி உள்ளவர்கள்,
எல்லா வகைகளிலும் உன்னால் காப்பாற்றப் பட்டு, தேவர்களின் தலைமீது
தங்கள் பாதங்களை வைத்து, பயமில்லாமல் சஞ்சரிக்கிறார்கள்;
நீ ஸுத்த ஸத்வ ஸ்வரூபி! பக்தர்கள் ( ஜீவாத்மாக்கள் ) ஆஸ்ரம தர்மங்களை, நன்கு அனுஷ்டித்து,
அவற்றால் ஏற்படும் பலன்களைத் தள்ளி விட்டு ( உனக்கே அர்ப்பணித்து ) உன்னை ஆராதிக்கிறார்கள்;
யாகம், யஜ்ஜம், யோகம், தபஸ், தானம், புண்ய தீர்த்தாடனம், ஸமாதி இவைகளால் செய்யப்படும்
பூஜையை ஏற்றுக்கொண்டு, அவர்களை அனுக்ரஹிக்கிறாய் ;
இப்படி அனுக்ரஹிக்கும் உன்னை, நீ, தேவகியின் கர்ப்பத்தில் இருந்தபோது,ருத்ரன், ரிஷிகள், தேவர்கள் இவர்கள் முன்பாக, ப்ரஹ்மா, உன்னை ஸ்தோத்ரம் செய்துஉன்னைச் சரணம் அடைந்ததைப் போல,
அடியேனும் அவற்றைச் சொல்லி, உன்னைச் சரணம் அடைகிறேன்.
ஹே, , ஜகத் காரணா ! ….சாஸ்த்ர க்ஜானத்தாலும், அனுமானத்தினாலும்,
உனது கிருபையால் ஏற்பட்ட இந்த்ரியங்களால், ஓரளவுதான் உன்னை அறிய முடிகிறது;
உனது நாமாக்கள் , உனது ரூபங்கள், உனது சேஷ்டிதங்கள் , அனந்தம், மிக மிக அனந்தம்;
அவை அற்புதம், மிக மிக அற்புதம்; நீ எல்லாவற்றையும் ஸ்ருஷ்டித்தாலும்,, எதிலும் உனக்குப் பற்று இல்லை; ஆனால், உனது க்ருபையால், உனது கதா உபன்யாசங்களைக் கேட்டும், குண சேஷ்டிதங்களை வாயாரச்சொல்லியும்,உனது திருவடிகளை வணங்கி சரணம் அடைந்தும், இந்தப் பூமியில் ஏற்பட்ட “பந்தம் ”
அறுபடுகிறது;

மறுபடியும், பிறவித் துயர் என்பது இல்லை; இந்த பூமி , உனது திருவடி;
இந்தப் பூமியின் தாங்கொணா பாரம், உனது அவதாரத்தால் குறைகிறது;
உன்னுடைய அவதாரம் சாதுக்களுக்கு அபயம்;
நீ, இப்போது அவதரித்து, பூமியின் பாரத்தை ஒழிக்க வேண்டும்;
அடியோங்களைக்காக்க வேண்டும்; இப்படியாகப் பலதடவை,அவதாரங்களை எடுத்திருக்கிறாய்; இதற்கு, உன் சங்கல்பமே காரணம்;
ஜீவனுக்கு, உன்னைப் பற்றிய சாஸ்த்ர க்ஜானம் இல்லாததால்,பிறப்பு, இறப்பு, சுழலில் சிக்கி, சம்ஸார பந்தத்தில் உழல்கிறது;
நீ, மத்ஸ்ய, கூர்ம, ஹயக்ரீவ, ஸுகர ( பன்றி ), ந்ருஸிம்ஹ , ஹம்ஸ ,வாமன,
பரஸுராம, ராம, இப்படிப் பல அவதாரங்களை எடுத்திருக்கிறாய்;

அப்போதெல்லாம், எல்லா உலகங்களுக்கும், நீதான் அதிபதி என்று காட்டி,
பூமியின் பாரத்தைப் போக்கி இருக்கிறாய்.;இதற்கு, உன் சங்கல்பமே காரணம்;
இப்போதும் அவ்வாறே அவதாரம் செய்யப் போகிறாய்; உனக்கு ஜயம் உண்டாகட்டும்;
இப்படிப் பராக்ரமம் உள்ள, உன்னை
நீ , தேவகியின் கர்ப்பத்தில் இருந்தபோது,
ருத்ரன், ரிஷிகள், தேவர்கள் முன்னிலையில், ப்ரஹ்மா ஸ்தோத்ரம் செய்துசரணமடைந்ததைப் போல பிரபன்னனாகிய அடியேனும், அவற்றைச் சொல்லி,
உன்னைச் சரணம் அடைகிறேன்.
ஹே, பரந்தாமா….ப்ரஹ்மா, ருத்ரன், ரிஷிகள் தேவர்கள்,
எந்த ஸ்துதி வசனங்களால் உன்னுடைய நிஜ ஸ்வரூபம் காணப்படுமோ ,அவற்றால் துதித்து, அடியேனுக்கும் காட்டிக் கொடுத்து,உபகாரம் செய்தமைக்காக , அவர்களையும் நமஸ்கரிக்கிறேன்

( 2 வது அத்யாயம் முடிகிறது. )

அத்யாயம்—3
————-
பகவான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணனாக அவதாரம்
——————————————————

பரம பவித்ரமான காலம்; ஆவணி மாசம்; ஆகாயம் நிர்மலமாக இருந்தது;

தடாகங்களில் தாமரைப் புஷ்பங்கள் நிறைந்து இருந்தன; காடுகளில் மரங்கள் புஷ்பங்களை வர்ஷித்தன;

பக்ஷிகள் குதூகலம் அடைந்தன; எங்கும் சாந்தம்; சாதுக்களின் ஹ்ருதயம் குளிர்ந்து இருந்தது;

வாயு சுத்தமான காற்றை வீசிற்று. ஆகாயத்தில் , துந்துபி, பேரிகை முதலிய வாத்தியங்கள் முழங்கின;

வித்யாதரர், அப்சரஸ்கள் , கின்னரர், கந்தர்வர், சித்தர், சாரணர் மகிழ்ச்சியுடன் ஆடிப் பாடினர்;

தேவர்கள், ஆகாயத்திலிருந்து புஷ்பமாரி பொழிந்தனர்;

த்வாபர யுகம்; ஸ்ரீ முக வருஷம்; தக்ஷிணாயனம்; ஆவணி மாசம்;

கிருஷ்ண பக்ஷம்; அஷ்டமி திதியும் ரோஹிணி நக்ஷத்ரமும் கூடிய சுப வேளையில் ,

ப்ரஹ்மா அதி தேவதையாக உள்ள ரோஹிணி நக்ஷத்ரத்தில், சந்திரன் உச்சத்தில், சந்திரனுக்குப்
பிரியமானதும், பிரஜாபதியின் நக்ஷத்ரமுமான இந்த ரோஹிணி நக்ஷத்ரத்தில்,

நள்ளிரவு 11–30 முதல் 12-00 மணிக்குள்ளாக ,
நீ, தேவகிக்கு எட்டாவது பிள்ளையாக அவதாரம் செய்தாய்.

தேவகியின் ரூபம் தேவ ரூபத்தை மிஞ்சியது.

ஹே, ப்ரபோ, உன் அவதார காலத்தில் , அடியேன் எந்தப் பிறவியில்

எங்கு இருந்தேனோ தெரியாது; ஆனால், இப்போது , உன், அவதார வேளையைச்சொல்லி,

நீ அவதரித்ததை, உடலெல்லாம் புல்லரிக்க, மனஸ் எல்லாம் மகிழ்ச்சி ததும்ப ,
தேவகி , வசுதேவர் உள்ள காராக்ருஹத்தில் , உன்னைப் பிரதக்ஷணம் வந்து, வந்து,

உன் மெல்லிய, மிக மெல்லிய , பிஞ்சுத் திருவடிகளைத் தொட்டுத் தொட்டு ,

அடியேனின் கண்களில் ஒற்றிக்கொண்டு , உன்னையே சரணம் என்று அடைகிறேன்.

நளினம் அழகு, இப்படி எல்லாம் திருமேனியில் கலந்து,

உள்ளத்தைக் கொள்ளை கொள்ளும் அழகனே !
நீ, நீலரத்ன மணியைப் போல ஜொலிக்கிறாய்;

அலர்ந்த கேசபாசம்;

பவளத்தை மிஞ்சும் திரு உதடுகள்;

புண்டரீக நயனங்கள்; கள்ளச் சிரிப்பு ;
அதனால் கன்னத்தில் குழி;

சின்னஞ்சிறிய, மிகவும் சின்னஞ்சிறிய நான்கு திருக் கைகள்;

அவைகளில் திவ்ய ஆயுதங்கள் சக்ரம், சங்கு,
கதை, தாமரை; திருமார்பில் ஸ்ரீ வத்ஸ மரு;

திருக் கழுத்தையும் , திரு மார்பையும் அணைத்துச்

சேர்க்கும் முத்துச் சரங்கள்; கௌஸ்துபம்;
வனமாலை; இடையில் பீதாம்பரம்; வைடூர்யத்தால் இழைக்கப்பட்ட க்ரீடம்;

குண்டலங்கள்; தாமரை ஆயிரம் இதழ்களுடன் கொத்தாக இருப்பதைப் போல ,

இடையில் தங்க ஆபரணங்கள்; விரல்களில் மோதிரங்கள்;

தோள்பட்டையில் ஆபரணம்; இதுதான் சிவப்போ என்று ,
சிவந்து இருக்கும் திருவடிகள்,

சின்னஞ்சிறு, மிகச் சின்னஞ்சிறு திருவடிகள்;

அவைகளில் தண்டை, கொலுசு

ஹா, ஹா, அற்புதம் , மிக மிக அற்புதம்!

மறுபடியும் மறுபடியும் உன் பிஞ்சுத் திருவடிகளை ஸ்பர்சித்து,

உன்னையே சரணம் அடைகிறேன்.
ஹே, ப்ரபோ, நீதான் சாக்ஷாத் நாராயணன்;

நீயே விஷ்ணு; நீயே சர்வலோக சரண்யன்;

நீயே ப்ரகிருதி தத்வங்களுக்கு மேலான புருஷன்;
நீயே 26 வது தத்வம்;

நீயே , சர்வ புத்தியையும் தாங்கும் சமஷ்டி புத்தித்வம்;

முக்குணம் உள்ள ப்ரக்ருதியைப்படைத்து, செயல்படுத்தி,
ஆட்டுவிப்பது நீயே; இப்படியாக உன்னை ஸ்ரீ வசுதேவர் ,

அவைகளை வஸ்துவாக ஆக்கினாய்; அவை யாவும் உனக்குச் சரீரமே;

ஆனால், அதன் குண தோஷங்கள் உன்னைப் பாதிக்காது;

இருபத்தைந்து தத்வங்களான, மஹத், அஹங்காரம், புத்தி, மனஸ், ஐந்து பூதங்கள்,

ஐந்து தன் மாத்ரங்கள், ஐந்து கர்ம, க்ஜாநேந்த்ரியங்கள், , ப்ரகிருதி, ஜீவன், இவைகளைத்
தாமே செயல்படுவது போல,

நீ, தூர விலகி நிற்கிறாய்;

அதைப் போல, தேவகியின் வயிற்றில் கர்ப்ப வாஸம் செய்து,

பிறகு பிறந்து,

உனக்கும் ஒரு மாதா தேவை என்று, உலகத்துக்குக் காட்டினாயோ;

நீ. சிருஷ்டிக்கு முன்பு, மஹத், அஹங்கார தத்வங்கள் மாறுபாட்டை அடையாமல்,

பிறகு உன்னுடைய சங்கல்பத்தாலும், அநு ப்ரவேசத்தாலும், நியமனத்தாலும்,

பஞ்சீகரணம் செய்யப்பட்டு, பரிணமித்து, தாமே அவைகளை உண்டாக்குவது போல

ப்ரமை ஆயிற்று;

இந்த ஸ்ருஷ்டி என்பது, ஸத்கார்யவாதம்; உள்ளே இருக்கும் பொருள் ,

தானே உண்டாகும் —ஸ்ருஷ்டியாகும்;
நெல் விதைத்தால், நெல் தானே வளரும் உனக்கு எந்த மாறுதலும் இல்லை;

தேவகிக்குக் குழந்தையாக நீ பிறந்தது, ” அசந்தநீயம் ” !

( நீ, அதனுள் நுழைந்து பிறந்தாயா? அல்லது, உன் சங்கல்பத்தால் உள்நுழைந்து பிறந்தாயா ?

அவை தாமாகப் பிறந்தனவா ? எது சரி என்று தீர்மானிக்க முடியாதபடி ,

என் புத்தி கலங்குகிறது; உனக்கு, மனுஷ்யர்களைப் போல இந்த்ரியங்கள் இருந்தாலும்

அவை அப்ராக்ருதம்—–சுத்த ஸத்வத்தால் ஆனது ; சுபாஸ்ரயம்;

நீ, எல்லாப் பொருள்களுக்கும் ஆத்மா; அவை யாவும் உனக்குச் சரீரம்;

நீதான் அவைகளை உண்டாக்குகிறாய்;
இது, வித்வான்கள் அல்லாத அறிவிலிகளுக்குப் புரியாது;

உனது சக்தி , சங்கல்பம், வீர்யம், அளவிட இயலாதது;

இந்தப் பொருட்கள் உண்மையாகவே உள்ளனவா ?

பொய்த் தோற்றமா ? ஒன்றா, பலவா ? யாரால் எப்படிச் சொல்ல முடியும் ?

இவை உன்னிடமே லயித்து, உனது சங்கல்பத்தால் ஸ்ருஷ்டிக்கப்படுகிறது;

இது உனக்கு ஒரு லீலை ! இதனால் உனக்கு ஒரு தோஷமும் இல்லை;

நீதான் ஸத்யம்;

நீதான் ஈஸ்வரன், சர்வேஸ்வரன்;

நீதான் ப்ரஹ்மம்;

சத்வம், ரஜஸ் , தமஸ் இவைகளை நீதான் உண்டாக்குகிறாய்;

நீ அகில லோகாதிபதி; ஆனாலும்
உனக்கு கர்ப்ப வாஸம் ஏற்பட்டது ஆச்சர்யம் !

உலகங்களை எல்லாம் படைக்கும் நீ, எங்களுக்காக, அடங்கி, ஒடுங்கி,

வயிற்றில் பதுங்கி இருந்தது, ஆச்சர்யம் !

நானும் மனுஷ்யக் குழந்தைதான் என்கிற கபட வேஷமா இது ?

அநீதியைச் செய்யும் அசுரர்களை அழிக்க, எனது க்ருஹத்தில் பிறந்து
இருக்கிறாய்; தர்மத்தை ஸ்தாபனம் செய்ய, அவதாரம் செய்திருக்கிறாய்;

நீ பிறந்திருப்பதை அறிந்து, கம்ஸனும் அவனுடன் சேர்ந்த துஷ்டர்களும்
, உன் ப்ராதாக்களைக் கொன்றதைப் போல , உன்னையும் கொன்று விடுவார்களே,

, உன்னைக் கொல்ல ஆயுதமேந்தி வருவார்களே ”
இப்படியாக, ஸ்ரீ வசுதேவர் , உன்னை ஸ்தோத்ரம் செய்ததைத் திருப்பிச் சொல்லி,

ஸ்ரீ வசுதேவரை முன்னிட்டு, அடியேனும் அப்படியே
ஸ்தோத்தரிக்கிறேன்
உன் தாயாரான தேவகியும் , மஹா புருஷ லக்ஷணங்களைக் கொண்ட

உன்னைப் பார்த்து, கம்ஸனிடம் பயம் நீங்கியவளாக, உன்னைத் துதித்தாள்
நீயே, ப்ரஹ்மம், நீயே விஷ்ணு, நீயே அத்யாத்ம தீபம்,

அவ்யக்தமாக கண்களுக்குத் தெரியாது இருந்த நீ
இப்போது எங்களுக்குக் குழந்தையாகத் தோன்றி இருக்கிறாய்.

நீ நிர்குணன்;

நிர்விகாரன்;

ஒவ்வொரு வஸ்துவுக்கும் நீயே ஆதாரம்;

உனது வீர்யத்தால், வஸ்துக்களின் ஸ்திதி முதலான

எல்லாவற்றையும் நடத்துகிறாய்;

ஆனால், அதன் குண விசேஷங்கள் உன்னைப் பற்றுவதில்லை;

அப்படியான விஷ்ணுவான நீ, இப்போது என் குழந்தை என்று

சொல்லும்படி விளங்குகிறாய்; உன்னை அடிக்கடி நமஸ்கரிக்கிறேன்.
இப்படி உன்னை, உன் தாயான தேவகி ஸ்தோத்ரம் செய்ததை,

அடியேனும் திருப்பிச் சொல்லி, அந்த தேவகி மாதாவை முன்னிட்டு,

அடியேனும் உன்னை அடிக்கடி நமஸ்கரிக்கிறேன்.

மஹா பிரளய சமயத்தில், ( இரண்டு பரார்த்தம்—-ப்ரஹ்மாவின் ஆயுள் முடியும்போது )

எல்லாப் பொருள்களும் அழிந்து, சூக்ஷ்ம ஸ்திதியில் எல்லாப் பொருளும் ஒடுங்கி,

அவ்யக்தமாக ஆகி, நீ மட்டும் அழியாமல் இருக்கிறாய்.

நீயே கால மூர்த்தி;

என்னை ரக்ஷிப்பவனாகிய உன்னைச் சரணமடைகிறேன்.

கம்ஸனுக்குப் பயந்து வாழ்கிறோம்.

நீதான் அந்தப் பயத்தைப் போக்க வேண்டும்.

இந்த மிக அத்புதமான, அழகான, ஆச்சர்யமான ரூபத்தை மறைத்துக் கொள்.

சாதாரண மனுஷ்யக் குழந்தையாக மாறி விடு;

அந்தக் கம்ஸன் உன்னை, என்னுடைய குழந்தை என்று அறியாமல் இருக்கட்டும்.

நான்கு திருக்கரங்களுடன் கூடிய உன் திவ்ய ரூபத்தை மாற்றிக்கொள்

எல்லாருக்கும் மேலான நீ, என் வயிற்றில் வசித்து, பிறகு பிறந்தாய்.

இது, மனுஷ்ய லோகத்தில் உன்னுடைய லீலை. உன்னை நமஸ்கரிக்கிறேன் ”

இப்படியாகச் சொல்லி, உன் தாயான தேவகி உன்னை ஸ்தோத்ரம் செய்ததை,

அடியேனும் இப்போது சொல்லி, உன் தாயார் தேவகியின் முன்பாக

உன்னை அடியேனும் நமஸ்கரிக்கிறேன்.

இந்தச் சமயத்தில், நீ சொன்னதை உனக்கு நினைவு படுத்துகிறேன்.
“”ஹே, தேவகி, ஸ்வாயம்பூ மன்வந்தரத்தில் ,

உனக்கு ” ப்ருஸ்நீ ” என்று பெயர்; உன் கணவர் ” சுதபர் ” என்கிற ப்ரஜாபதி.

ப்ரஹ்மாவின் கட்டளையான சந்ததியை உண்டாக்குங்கள் என்கிற ஆணையை மீறி,

நீங்கள் இருவரும் இந்த்ரியங்களை அடக்கி, தபஸ் செய்து ,

அவ்வப்போது ஏற்பட்ட சீதோஷ்ண மாறுதல்களைப் பொறுத்துக் கொண்டு,

என்னை உபாஸித்தீர்கள் . 12000 தேவ வருஷங்கள் அவ்வாறு தபஸ் செய்தீர்கள்.

நான், அந்தத் தபஸ்ஸால் சந்தோஷமடைந்து, உங்கள் முன்பு தோன்றி

உங்களுக்கு வேண்டிய வரத்தைக் கேளுங்கள் என்றேன்.

உடனே, நீங்கள், உன்னைப் போல ஒரு புத்ரன் வேண்டும் என்று ப்ரார்த்தித்தீர்கள்.

நீங்கள் மோக்ஷத்தைக் கேட்கவில்லை.
என்னையே உங்கள் பிள்ளையாகக் கேட்டீர்கள்.

நானே உங்களுக்குப் பிள்ளையாகப் பிறக்கிறேன் என்று வரம் தந்தேன்.

நீங்கள் குடும்ப வாழ்க்கையை அனுபவித்தபோது, நான் ” ப்ருஸ்னி -கர்ப்ப ” என்கிற

பெயருடன் பிள்ளையாகப் பிறந்தேன்.

இரண்டாவது தடவையாக, நீங்கள், அதிதி—-கச்யபராக இருந்தபோது,

உபேந்த்ரனாக அவதரித்தேன். வாமனன் என்றும் பெயர்.

இப்போது உங்களின் இந்த மூன்றாவது பிறவியில்,
சதுர் புஜத்துடன் உங்களுடைய குழந்தையாகத் தோன்றி இருக்கிறேன்.

இப்போது, உங்களுக்கு என்னைப் பார்ப்பதால் ஏற்படும் அனுபவம்
ப்ரஹ்ம பாவத்தாலும், புத்ர பாவத்தாலும், மாறி மாறி ஏற்படும்.

இதே ப்ரேமையுடன் வாழ்ந்து, கடைசியில் பரமபதத்தை அடைவீர்கள்

வசுதேவ……. உடனே என்னை எடுத்துக் கொண்டு, கோகுலத்தில்

நந்தகோபன் க்ருஹத்தில் யசோதைக்கு அருகில் என்னை விட்டு விட்டு,
யசோதை அருகில் இப்போதுதான் பிறந்திருக்கும் குழந்தையை

எடுத்துக் கொண்டு, இங்கு வந்து விடு…..எல்லாம் ஸுபமாக நடக்கும் ”

ஹே … பகவன்…….தேவகி—வசுதேவர் தம்பதியரைப் போல

அடியோங்களால் தபஸ் செய்ய இயலாது.; இது ஸ்வாயம்பூ
மன்வந்தரம் அல்ல;.

கலியுகத்தில், வைவஸ்வத மன்வந்தரம்.;

. அடியோங்களுக்கு பலவீனமான புத்தி; பலவீனமான சரீரம்;

ஆனால், ஆசை மட்டும், ஏழு கடல்களுக்கும் அதிகம்;

அந்த ஆசையை , உன் திருவடியில் திருப்ப அனுக்ரஹிப்பாயாக

எட்டாவது குழந்தை தன்னுடைய சதுர் புஜத்தை மறைத்து,

சாமான்ய—-மானிடக் குழந்தையாக மாறிற்று.
வசுதேவர், தேவகி இருவரின் இரும்பு விலங்குகள் தாமாகவே

கழன்று விழுந்தன;

பகவானாகிய இக் குழந்தையின் கட்டளைப்படி, வசுதேவர்,
குழந்தையைக் கூடையில் வைத்து , தலையில் சுமந்து கொண்டார்;

கதவுகள் தானாகவே திறந்து வழி விட்டன

;காவலாளிகளுக்கு நன்கு உறக்கம்;

காரக்ருஹத்திலிருந்துவெளியே வந்தார்;

இருள் சூழ்ந்த ராத்ரி;

மழை பெய்து கொண்டிருந்தது;

மேகங்கள் மெதுவாகக் கர்ஜித்தன;
ஆதிசேஷன், கூடையில் உள்ள குழந்தையான பகவானுக்குத்

தன் முகங்களை விரித்துக் குடை போல ஆகி,

மழைத் தூறல் பகவானின் மேலே விழாத வண்ணம்செய்து ,

தொடர்ந்து வர, வசுதேவர் நடந்து, யமுனை நதியை அடைந்தார்

.யமுனையில் பெருவெள்ளம் சுழியிட்டு ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

வசுதேவர் யமுனைக் கரைக்கு வந்ததும்,நதி, தன் வெள்ளப் பெருக்கை

நிறுத்தி, அவருக்கு வழி விட்டது.

வசுதேவர், யமுனை நதியைக் கடந்து, கோகுலத்தில் நந்தகோபன் க்ருஹத்துக்கு

வந்தார்.

இங்கு எல்லோரும் நல்ல தூக்கத்தில் இருந்தனர்.யசோதையின் அருகில் வந்தார்.

“அஜா ” என்று அழைக்கப்படும், யோகமாயை , யசோதைக்குப் பக்கத்தில்,

பெண் சிசுவாகப் பிறந்து இருந்தாள்.
பகவானை, யசோதை அருகில் படுக்கையில் விட்டு விட்டு,

யோகமாயையான பெண் குழந்தையை எடுத்துக் கொண்டு,

முன்பு போலவே யமுனை வழி விட, தன்னுடைய இடமான காராக்ருஹத்துக்கு

வந்து சேர்ந்தார்.

உள்ளே நுழைந்ததும், கதவுகள் தானாகவே மூடிக் கொண்டன.
விலங்குகள், தானாகவே, கால்களிலும், கைகளிலும் வந்து பூட்டிக் கொண்டது.

அங்கு , கோகுலத்தில், யோக மாயையினால் மூர்ச்சித்துக் கிடந்த

யசோதை கண் விழித்துப் பார்த்தபோது, தனக்கு ஒரு அழகான ஆண் குழந்தை

பிறந்து இருப்பதைப் பார்த்து, மிகவும் சந்தோஷம் அடைந்தாள்

ஹே….பிரபோ…..உன்னுடைய அகடிதகடினா சாமர்த்தியத்தால்,

ஒருத்தி மகனாய்ப்பிறந்தாய்;

ஓரிரவில் இன்னொருத்தியின் மகனாக நீயே ஆக்கிக் கொண்டாய்;

உன்னைச் சுமந்த கூடைக்கும், குடையாக வந்த ஆதிசேஷனுக்கும்,

வழிவிட்ட யமுனா நதிக்கும், யசோதையின் பெண்ணாக அவதரித்த

யோகமாயைக்கும், வசுதேவர்—தேவகி தம்பதியரை முன்னிட்டு,

அடியேனின் க்ருத்க்ஜயைத் தெரிவிக்கிறேன்.

இந்தப் பெரும் பாக்யசாலிகளாலன்றோ ,

உன்னுடைய லீலைகள் கோகுலத்தில் தொடங்கப் போகிறது

3 வது அத்யாயம் முடிவடைகிறது ஸுபம்

அத்யாயம் –4
—————-
யோக மாயையான பகவதி, கம்ஸனை எச்சரிப்பது
—————————————————————-
-(ஹே …பகவானே….வசுதேவர் சிறைக்குத் திரும்பியதும், வெளிக் கதவுகள், உள்கதவுகள் எல்லாம், தாழிட்டுக் கொண்டது உன் சங்கல்பத்தால் அல்லவா !
காவலர்கள் தூங்கியதும், பின்பு இப்போது கண் விழித்ததும் உன் சங்கல்பத்தால் தானே நடந்தது )

, — ஹே, பிரபோ… காராக்ருஹத்தில், , யோகமாயை வீரிட்டுக் கத்தியதும், எட்டாவது குழந்தை பிறந்ததைக் காவலர்கள் மூலம் கேள்விப்பட்ட கம்ஸன் ,
தலைவிரி கோலத்துடன் , தள்ளாடும் நடையுடன், கர்ரக்ருஹத்துக்கு வந்தான். தேவகி, அவனிடம் மன்றாடினாள்.” இந்தப் பெண் குழந்தையை,
உனக்கு மருமகள் போல இருப்பவளை, நீ கொல்லாதே. விட்டு விடு” என்று கதறினாள்.
மார்போடு குழந்தையை அனைத்துக் கொண்டிருந்த அவளைத் தள்ளி விட்டு,குழந்தையை அவள் கையிலிருந்து பிடுங்கி, யோகமாயையின் இரண்டு பிஞ்சுத் திருவடிகளையும் தன்னுடைய இரு கரங்களால் பிடித்து,ஆத்திரமும் கோபமும் இணைய , கல்லின் மீது வீசினான்.

ஆனால், ஹே பிரபோ, உன் கிருபையால் , யோகமாயை , கம்சனின் பிடியிலிருந்து விலகி,ஆகாசத்தில் கிளம்பினாள். என்ன ஆச்சர்யம் ! உன் தங்கை அல்லவா ?

( எட்டுத் திருக்கரங்களுடன் திவ்யமான வஸ்த்ரத்துடன் ,
தேவலோக மாலைகளுடன், ரத்ன ஆபரணங்கள் அணிந்து,எட்டுத் திருக்கரங்களிலும் தனுசு, சூலம், அம்பு, கேடயம், கத்தி, சங்கு, சக்ரம், கதை என்று
எட்டு ஆயுதங்கள் ஏந்தியவளாக , சித்த, சாரண, கந்தர்வ, கின்னர, அப்சரஸ்கள் சமர்ப்பித்த பூஜைகளை ஏற்று, பகவதி—துர்க்கை —என்று போற்றப்படும் உன் தங்கையை ,தேவியை, பலதடவை நமஸ்கரிக்கிறேன் )

அந்த யோகமாயை, கம்ஸனைக் கோபத்துடன் பார்த்து,
” ஹே, முட்டாளே……என்னைக் கொல்வதால் ஒரு பயனும் இல்லை; உன்னைக் கொல்வதற்கு உன் விரோதி பிறந்து விட்டான்; இனிமேலாவது, குழந்தைகளைக் கொள்வதை நிறுத்து; என்று கர்ஜித்தது .
(பூமியில் பல கோவில்களில் துர்க்கை என்றும் , பகவதி என்றும் , குடிகொண்டு இப்போதும் அநுக்ரஹம் செய்து கொண்டிருக்கும் , விஷ்ணுவாகிய உனக்குத் தங்கையாகிய , அந்தத் துர்க்கையை நமஸ்கரிக்கிறேன். )

யோகமாயையின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட கம்ஸன் , அதிர்ச்சியும் ஆச்சரியமும் அடைந்தான்.
வசுதேவர், தேவகியை சிறையிலிருந்து விடுவித்தான்.
அவர்களை நோக்கி, ” என்னை மன்னியுங்கள்; குழந்தைகளைக் கொன்ற பாபி நான்;சிசுஹத்தி பாபத்தினால், எந்த நரகத்தை அடைவேனோ தெரியாது; தெய்வமே பொய் பேசுகிறது;
( எட்டாவது குழந்தையாக ஆணுக்குப்பதில் பெண் குழந்தை பிறந்து,, எட்டாவது குழந்தை ஆணாக எங்கு உள்ளதோ என்கிற சந்தேகத்தில் ) ;
குழந்தைகளை இழந்ததால் அழாதீர்கள்; பிறக்கும் யாவும் ஒரு நாள், இறக்க வேண்டியதே; இது விதியின் செயல்; தேகம்தான் நாசமடைகிறது; ஆத்மா நாசமடைவதில்லை
மரித்தபின் புதுப் புதுத் திரேகம் அதற்குக் கிடைக்கிறது; ” இப்படிப் பலவாறாகப் பேசி,அவர்களின் மன்னிப்பை வேண்டினான்.
வசுதேவர் ” நீ சொல்லியவை சத்யம்; ஜீவன்கள், அக்ஜானத்தாலே புத்தி பேதலித்து, ஒருத்தரை ஒருத்தர் கொன்றுகொண்டு அழிகிறார்கள்; ” என்றார்.
கம்ஸன் அரண்மனையை அடைந்தான்.. மறுநாள் காலை, மந்த்ரிகளை அழைத்து,யோகமாயை சொன்னதை அவர்களிடம் சொன்னான்.
அவர்கள் தேவ சத்ருக்கள். அசுரர்கள். கோபத்துடன் கம்ஸனிடம் பேசினார்கள்.
” எல்லா இடங்களிலும் பத்து நாட்களுக்குள், எந்தக் குழந்தை பிறந்திருந்தாலும்,அதைக் கொல்வோம்; விரோதிகளிடம் கருணை காட்டாதீர்கள்; ஹரியோ, சிவனோ, ப்ரும்மாவோ, நம்மை ஒன்றும் செய்ய முடியாது; ஆனாலும், விரோதிகளிடம்
அலக்ஷ்யமாக இருக்கக்கூடாது; அவர்களுக்கு விஷ்ணு தான் மூலபலம்; அவரை அழிக்க வேண்டும்; குழந்தையாக எங்காவது பிறந்திருக்க வேண்டும்;
கால தாமதம் கூடாது; எங்கே சனாதன தர்மம் தழைத்து இருக்கிறதோ,எங்கே பிராம்மணர்கள் பசுக்களுடன் தபஸ், யக்ஜம் என்று செய்துகொண்டு
இருக்கிறார்களோ , அவர்களைத் தேடித் தேடி அழிப்போம்; இவர்களை ஒழிப்பது, விஷ்ணுவை ஒழிக்கச் சிறந்த உபாயம் ” என்று கர்ஜித்தனர்.
கம்ஸன் காலபாசத்தினால் தூண்டப்பட்டு , “சரி ” என்று அனுமதி கொடுத்தான்
.
(ஹே, பிரபோ … கம்ஸனுடைய மந்த்ரிகள், உன்னைப் பற்றிய ஆழ்ந்த அறிவுடன் இருந்தும்,
அஹம்பாவம், அஹங்காரத்தால், அவர்களும் அழிந்து, அரசனையும் அழித்தார்கள்.
இது உன் லீலை; கிருஷ்ணாவதார லீலை; அந்த லீலைக்கு அடியேனின் நமஸ்காரங்கள் )

4 வது அத்யாயம் முற்றிற்று —ஸுபம்

குறிப்பு;—அடைப்புக் குறிக்குள் உள்ளவை அடியேன் சொல்பவை .
முதல் மூன்று அத்யாயங்களிலும் , அடியேன் சொல்லி இருக்கிறேன்;
ஆனால் , அடைப்புக்குறி போடவில்லை.
அடியேனின் வார்த்தைகள் மட்டில் இனி அடைப்புக் குறிக்குள் சொல்லப்படும்

தசமஸ்கந்தபாராயணம்–நவீனபாணியில்—5
——————————————————-
5வது அத்யாயம்
——————–
ஸ்ரீகிருஷ்ணஜனனகோலாஹலங்கள்–

-கோகுலம் உயர்ந்தது–

வசுதேவரும், நந்தகோபரும்மதுராவில்சந்திப்பு
————————————————————————————-
யசோதை, பிரசவ அறையில் கண்விழித்துப் பார்த்தாள்.
அருகே ஆண் குழந்தை. ஜகஜ்ஜோதியாகப் ப்ரகாசம் . நந்தகோபனுக்கு , இந்த ஸுபச்செய்தி
சொல்லப்பட்டது. மிகுந்த சந்தோஷத்துடன், குழந்தைக்கு மங்கள ஸ்நானம் செய்துவைத்து,
வேதவிற்பன்னர்கள் , பிராம்மணர்களை அழைத்து, புண் யாஹவாசனம், ஜாதகர்மா முதலிய
கர்மாக்களைச் செய்யும்படி சொல்லி, ஸ்வஸ்திவாசனம் சொல்லும்படி பிரார்த்தித்து,
பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் பூஜை செய்தான்.
நாந்தி ஸ்ராத்தம் செய்து வைத்தான். எள்ளை மலைபோலக் குவித்து, அதில் ரத்னங்களைப் போட்டு,
அவற்றைத் தங்கத் துணியில் கட்டி, தானம் செய்தான்.

த்ரேகம், ஸ்நானம், சௌசம் முதலிய ம்ஸ்காரங்களாலும்,

தபஸ், இஜ்ஜை ஆராதனம் ,போன்றவைகளாலும் சுத்தி அடைகிறது.

ஆனால், ஆத்மா, ஆத்ம வித்யையினால் சுத்தி/ சுத்தம் அடைகிறது.

பிராம்மணர்கள், புராணக் கதைகள் சொல்லும் சூதர்கள், குலப்பெருமைகளை எடுத்துச் சொல்பவர்கள்,

இவர்களெல்லாம் கூட்டம் கூட்டமாக வந்து சம்பாவனை வாங்கிச் சென்றார்கள்.

துந்துபி வாசிப்பவர்கள், மேளம் வாசிப்பவர்கள் வந்து தக்ஷிணை பெற்றுச் சென்றார்கள்.
(ஹே, பிரபோ, கோகுலத்தில் உன் ஜனன உத்ஸவம் இப்படிக் கோலாஹலமாக நடந்தபோது,
அடியேனும் அருகில் இருந்து, அனுபவிப்பதாக எண்ணிப் ப்ரமிக்கிறேன்)
கோகுலத்தில் , பசுக்கள் வசிக்கும் தொழுவங்கள் (வ்ரஜபூமி ) மெழுகி சுத்தம் செய்யப்படுகிறது.

கோகுலம் முழுவதும் வீடுகள் எல்லாம், மெழுகிச் சுத்தம் செய்யப்படுகின்றன.

கொடிகளாலும் தோரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப் படுகின்றன.

பசுக்கள், காளைமாடுகள், கன்றுகள், நன்கு குளிப்பாட்டப்பட்டு,மஞ்சள், குங்குமம், அணிவிக்கப்பட்டு, மாலைகளாலும், வஸ்த்ரங்களாலும்,
அலங்கரிக்கப்படுகின்றன.

கோபர்கள் தங்களை நன்கு அலங்கரித்துக் கொள்கிறார்கள்.
வெகுமதிகளைச் சுமந்துகொண்டு, நந்தகோபன் மாளிகைக்குச் செல்கிறார்கள்.
கோபிகைகளைப்பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம். கண்களுக்கு மை தீட்டி,
பலவித நிறம் கொண்ட சேலைகளை உடுத்தி, நகைகளை அணிந்து,
குதி போட்டுக்கொண்டு, காதில் குண்டலங்கள் ஆட,
கழுத்தில் தங்க ஹாரங்கள் கைகளில் தங்க வளைகள்,
குதிக்கும்போது ஒன்றுடன் ஒன்று உரசி ,
தங்கள் மகிழ்சசியை வெளிப்படுத்துமாப்போலஸப்திக்க,
கால்களில் சலங்கைகள் ஜதி போட, புஷ்பங்கள், சந்தனம், மங்கள அக்ஷதைகளை
எடுத்துக் கொண்டு, நந்தகோபன் மாளிகைக்குச் செல்கிறார்கள்.

வயது முதிர்ந்த கோபிகைகள், குழந்தைக்கு, ஹரித்ரா சூர்ணதைலாத்பி தெளித்து, பகவான் , இந்தக் குழந்தையைப் பலகாலம் க்ஷேமமாக
ஜீவிக்கும்படி செய்யவேண்டும் என்று பிரார்த்திக்கிறார்கள்.

கோகுலத்தில் , கிருஷ்ணன் மாத்ரமல்ல, ரோஹிணிக்குப்பிறந்த, பலராமனும் இருப்பதால்,
எங்கும் விசித்ரமான மங்கள வாத்தியங்கள் சப்திக்கின்றன.
கோபிகைகள் “கிருஷ்ண தர்சனம் ” முடித்து, பிரியமுடியாமல் அங்கிருந்து புறப்பட்டுத்
தத்தம் வீடுகளுக்கு வந்து, சந்தோஷத்தால், தயிர், வெண்ணெய், பால் இவைகளை
பரஸ்பரம் ஒருவர் மேல் ஒருவர் அப்பி, விளையாடுகிறார்கள் .

நந்தகோபன், தன் மாளிகைக்கு வந்தவர்களுக்கெல்லாம் உபசாரங்கள்செய்து
தானங்கள் கொடுக்கிறான். வெகுமதிகள் வழங்குகிறான்.
வழங்க, வழங்க, கொஞ்சமும் குறையாத செல்வச் செழிப்பு ஏற்படுகிறது.
வசுதேவரின் இன்னொரு மனைவி “ரோஹிணீ ”
—கோகுலத்தில் பலராமனைப் பெற்றவள்—நந்தகோபன் மாளிகைக்கு வருகிறாள்;
நன்கு உபசரிக்கப்பட்டு, அந்த மஹோத்சவத்தில் மகிழ்ச்சியுடன் சஞ்சரிக்கிறாள்.
எல்லா ஐஸ்வர்யங்களும் , க்ருஷ்ண க்ருஹத்துக்கு வருகின்றன
.
(ஹே, கிருஷ்ணா…..உன்னுடையதான, இந்த மஹோத்ஸவத்தில் அடியேனையும்
ஒரு கோபனாக —-இல்லை, இல்லை—-கோபிகையாக நினைத்து,இந்த மஹோத்ஸவ மகிழ்ச்சியில் திளைக்கிறேன் )

இப்படியாக, கோகுலத்தில் நடந்து வரும்போது, ஒருநாள் , நந்தகோபன் ,கம்சனுக்கு , கோகுலத்தில் வசிக்கும் கோபர்கள் சார்பாக, —-வருஷாந்திரக் கப்பம்
கட்டுவதற்கு, மதுராவுக்கு வந்தார். நந்தகோபன் வந்த செய்தி கேள்விப்பட்டு,
, வசுதேவரும், நந்தகோபன் தங்கி இருக்கும் இடத்துக்குச் சென்றார்.
ஹே,, சகோதரா…..உன்னைப் பாக்ய வசத்தால் பார்த்தேன். தகுந்த காலத்தில் உனக்கு,
யாத்ருச்சையாக, குழந்தை பிறந்துள்ளதைப்பற்றி ரொம்ப சந்தோஷம்;
நம் போன்ற பந்துக்கள், ஒரே இடத்தில் சேர்ந்து வசிக்க முடிவதில்லை;
காரணம், நமக்குள் உள்ள தொழில்களின் வித்யாசத்தாலே;
நீர், கோகுலத்தில், பந்து,மித்ரர்களுடன் பசுக்களுடன், வியாதி இல்லாதபடி வசிக்கிறீர்;
ரோஹிணியிடம் வளரும் என் பிள்ளை பலராமன் சௌக்யமா ” என்று பேசினார்.
உடனே, நந்தகோபர், “உமக்குக் கம்சனால் ஏற்பட்ட துன்பங்களும் குழந்தைகளின் இழப்பும்,
ஒரே ஒரு கன்யா ஆகாசத்தில் சென்றதும் கேள்விப்பட்டேன்;
விதி ஒவ்வொருவரையும் படாத பாடு படுத்துகிறது;

தெய்வத்தை நம்பி வாழ்பவன் பகவத் கிருபையால் அத்ருஷ்டத்தை அடைகிறான்;என்றார்.

வசுதேவர் , ” சரி… நீர் கம்சனுக்குக் கப்பம் கட்டியாகி விட்டது;
நாம் யதேச்சையாகச்சந்தித்துக்கொண்டோம்;
உத்பாதங்கள் ( கெட்ட சகுனங்கள் ) தோன்றுகின்றன;
சீக்ரமாக் கோகுலத்துக்குத்திரும்பங்கள் ” என்றார்.
வசுதேவரால், இப்படிச் சொல்லப்பட்டதும், நந்தகோபரும் உடனே புறப்பட்டார்.

(ஹே, பிரபோ…. வசுதேவரையும் , நந்தகோபரையும் சந்திக்கச் செய்து,
கெட்ட சகுனங்கள் தெரிகின்றன என்பதாக அவர்களை உடனே பிரித்து , நந்தகோபரை உடனே கோகுலத்துக்கு வரவழைத்ததன் ரஹஸ்யம் என்ன ?
அடியேனிடம் சொல்லமாட்டாயா )

5 வது அத்யாயம் முற்றிற்று.

அத்யாயம் 6.
————-
பூதனை மோக்ஷம்
————

நந்தகோபன் , கோகுலத்துக்குத்திரும்பும் வழியில்,

வசுதேவர் சொன்னதை நினைத்துக்கொண்டே வந்தான் .

எதுவாக இருந்தாலும், பகவான்தான் ரக்ஷணம் என்று மனத்தால்,

பகவானைச் சரணமடைந்தான்
வசுதேவர் சொன்னபடியே, கோகுலத்தில்

கெட்டவை நடப்பதற்கான, சூசகங்கள் தோன்ற ஆரம்பித்து விட்டன.

பூதனை என்கிற ராக்ஷஸி —-கோர ரூபமுள்ளவள்—கம்ஸனால் ஏவப்பட்டவள்—

கோகுலத்துக்குள் புகுந்து, வீடு வீடாகச் சென்றாள்.

உருவத்தை, அழகான, அதிரூபசுந்தரியாக மாற்றிக்கொண்டு, சென்றாள்.

கோபிகைகள், இவளைப் பார்த்ததும், மயங்கினார்கள்.

தேவலோகத்து சுந்தரியோ என்று அதிசயித்தார்கள்.

இந்த பூதனை,, யதேச்சையாக நந்தகோபன் மாளிகைக்குள் நுழைந்தாள்.

கிருஷ்ணன், படுக்கையில் தனியாக இருப்பதைப் பார்த்தாள்.
கிருஷ்ணன், தன் தேஜஸ்சை முற்றிலும் மறைத்துக் கொண்டு,

சாம்பலால் மூடியிருக்கும் அக்நியைப் போல இருந்தான்.

இந்தக் குழந்தையை, தன்னுடைய நிஜ ராக்ஷஸ ஸ்வரூபத்தை

முற்றிலும் மறைத்துக்கொண்டு, தேவலோகத்து சுந்தரியைப் போல

மிளிரும் பூதனை பார்த்தாள்
.
(ஹே, கிருஷ்ணா….நீ உன்நிஜமான தேஜஸ்சை மறைத்துக்கொண்டிருக்கிறாய்

ஆனால், பூதனையோ, தன் நிஜமான ராக்ஷஸ ஸ்வரூபத்தை முற்றிலும்

மறைத்துக் கொண்டிருக்கிறாள். இது என்ன, விளையாட்டு ! )
ஹே, பிரபோ…..நீ ஓரக்கண்ணால், அவளைப்பார்த்து, கண்களை மூடிக்கொண்டாய்.

தூங்கும் சர்ப்பத்தை, கயிறு என்று எண்ணி, மடியில் எடுத்துப் போட்டுக்கொள்ளும்

மனிதரைப் போல, வெளிப் பார்வைக்கு மிகவும் அன்புள்ளவளாக ,

யசோதை, ரோஹிணீ இருவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே,

அவர்கள், இவள் தளுக்கிலும் மினுக்கிலும் ப்ரமை பிடித்து ,

அவளைத் தடுக்காமல் இருக்க,

பூதனை, உன்னைத் தூக்கி மடியில் வைத்துக்கொண்டாள்.

உனக்கு, ஸ்தன்ய பானம் கொடுக்கத் தொடங்கினாள்.

நீ, ஸ்தன்யத்துப்பாலை உறிஞ்ச ஆரம்பித்ததும், அவளுக்கு வலி பொறுக்கவில்லை.

“என்னை விட்டு விடு, என்னை விட்டு விடு ” என்று கதறினாள்.

ஆனால் அதற்குள் , எல்லா அங்கங்களும் உலர்ந்து,

ஜீவனும் வறண்டு, கண்கள் பிதுங்கி, கால் கைகளை உதறிக்கொண்டு,

உடலெல்லாம் வியர்க்க, பெரிதாக ஓலமிட்டாள்.

அந்த சப்தத்தால் பூமியும் மலைகளும் நடுங்கின,

பூதனை, தன் சுய ரூபமான ராக்ஷ்ஸியின் உருவத்துடன் ,

வாயைப் பிளந்துகொண்டு, கைகளும் கால்களும் பூமியில் நீட்டிக்கொள்ள ,
12 மைல் விஸ்தீரணத்துக்கு செடிகொடிகள் ஒடிந்து விழ, —–

-செம்பட்டைத் தலைமயிர் பறக்க——பூமியில் உயிரற்று விழுந்தாள்.

இதைப் பார்த்த, கோபர்களும், கோபியர்களும் அதிர்ச்சியில் உறைந்தனர்.
சுகபிரம்ம ரிஷி, ராஜா பரீக்ஷித்துக்குக் கூறுகிறார்;-

பகவானான -நீ மட்டும் அவளுடைய மார்பில் பயமே இல்லாமல்

விளையாடிக்கொண்டிருந்தாய். பயந்த நிலையல் இருந்த கோபியர்கள்

உடனே ஓடிவந்து, உன்னைத் தாவி எடுத்து, அணைத்துக் கொண்டார்களாம்.
யசோதையும் ரோஹிணியும் அதிர்ச்சியிலிருந்து விடுபட்டு, உன்னை

அவர்கள் எடுத்துக் கொண்டு, உன்னைத் தடவித் தடவிப் பார்த்து,

பசுமாட்டின் வால்மயிரால் ரக்ஷை செய்து,

அத்தால் உன்னைப் பிரதக்ஷணமாகச் சுற்றி, கண் எச்சில் படாதவாறு

இருக்கவேண்டும், ஆபத்து விலகவேண்டும் என்று வேண்டிக்கொண்டு,

அதை எறிந்தார்களாம். கர்ப்பூர ஹாரத்தி எடுத்தார்களாம்.

கோமூத்ரத்தினால் உன்னை நீராட்டினார்களாம்.

பசுவின் சாணத்தினால் , உன் அங்கங்களில் தேய்த்து,

உன்னுடைய பன்னிரண்டு நாமாக்களை——–

இந்த நாமாக்கள் உன்னைத்தான் குறிக்கின்றன, என்று அறியாது,
உன்னையும் பகவான் விஷ்ணு என்று அறியாது——

அந்த த்வாதச நாமாக்களை பீஜாக்ஷரங்களினால்,

உன்னுடைய 12 அங்கங்களில் சுத்தி செய்தார்களாம்.

மேலும், பிரார்த்தித்தார்களாம்

“அஜர்” என்பவர், உன் பாதங்களைக் காப்பாராக;

கௌஸ்துபம் அணிந்த “மணிமான் ” உன் முழங்கால்களைக் காப்பாராக;

“யஜ்ஞர் ” உன் தொடைகளை ரக்ஷிப்பாராக;

“அச்யுதர் ” உன் கடிதடப் பிரதேசத்தை ரக்ஷிப்பாராக;

” ஸ்ரீ ஹயக்ரீவர்” உன் வயிற்றை ரக்ஷிப்பாராக;

” கேசவன் ” உன் ஹ்ருதயத்தைக் காப்பாற்றட்டும் ;

” ஈஸர் ” உன் உதரத்தையும்,

“இனர் ” கழுத்தையும்,

“விஷ்ணு ” புஜங்களையும்,

“ருக்ரமர்” முகத்தையும்,

” ஈஸ்வரர் ” தலையையும் ரக்ஷிக்கட்டும்.

சக்ரதாரி , உன்னை முன்புறமாகக் காப்பாற்றட்டும்;

ஹரி, கதையுடன், உன்னைப் பின்புறமாகக் காப்பாற்றட்டும்;

மதுசூதனன், அஜனர் இருவரும் சார்ங்கத்தையும், கத்தியையும் தரித்து,

உன் இரண்டு பக்கங்களிலிருந்து , உன்னைக் காப்பாற்றட்டும்;

வாமனர்,உச்சந்தலைப்பாகத்தையும்,

கருடவாஹனர் நீ இருக்கும் பூமியையும் ,

சங்கர்ஷணர் (கலப்பையை வைத்திருப்பவர் ) எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும்

உன்னைக் காப்பாற்றட்டும்;

ஹ்ரூஷீகேசன் இந்த்ரியங்களையும்,

நாராயணன் பிராணன்களையும்,

வாசுதேவர், சித்தத்தையும் ( புத்தி ),

அநிருத்தர் மனசையும், ரக்ஷிக்கட்டும்;

கோவிந்தன் , உன் விளையாட்டு லீலைகளில் உன்னைக் காக்கட்டும்;

மாதவன், நீ படுத்திருக்கும்போதும்,

வைகுந்தர், நீ நடக்கும்போதும்,

ஸ்ரீயப்பதி , நீ ஆசனத்தில் அமர்ந்திருக்கும்போதும்,

யக்ஜபுக் , நீ சாப்பிடும்போதும், உன்னைக் காக்கட்டும்.;
டாகினிகள், யாதுதான்யர்கள், கூஷ்மாண்டர்கள்,

பூத,பிரேத, பிசாசர்கள், யக்ஷ, ராக்ஷசர்கள், கோடராக்கள்,

ரேவதி, ஜ்யேஷ்டா , பூதனா, பதினாறு மாத்ரிகா தெய்வங்கள்,

அபஸ்மாரங்கள், தேகம் இந்த்ரியம், பிராணன் இவைகளைப் பீடிக்கும்

துஷ்ட தேவதைகள், கெட்ட ஸ்வப்னங்களில் காணப்படும் தேவதைகள்——-

யாவரும் அழிந்து போகட்டும்.

ஸ்ரீ மகாவிஷ்ணுவின் ஆயிரம் திருநாமங்களைச் சொல்வதால்

இவை அனைத்தும் அழிந்து போகும். என்று சொல்லி வேண்டினார்களாம்.
( ஹே, பிரபோ,,,பாசத்தின் மிகுதியால், கோபிகைகள், உனக்கு இவ்வாறு ரக்ஷை செய்தார்கள் என்று ஸ்ரீ சுகப்ரம்மம் கூறுகிறார்.அந்தக் கோபிகைகளை அடியேன் அடிக்கடி நமஸ்கரிக்கிறேன். )
யசோதை உனக்கு ஸ்தன்யபானம் கொடுத்துத் தூங்க வைத்தாள்.

நந்தகோபன் , திரும்பி வந்து நடந்ததைக் கேட்டும்,

பூதனையின் த்ரேகத்தைப்பார்த்தும் அதிர்ச்சி அடைந்தான்.

வசுதேவர் சொன்னதை நினைத்தான்.

அங்கிருந்தவர்கள், பூதனையின் உடலைக் கோடாலியால் வெட்டி,

ஓரிடத்தில் குவித்து எரியூட்டினர். அப்போது எழுந்த புகை,

சந்தனம்–அகில்கட்டைவாசனையைப் போல இருந்தது என்று

ஸ்ரீ சுக பிரம்மம் கூறுகிறார். உன்னால் அவளுடைய உயிர் மாத்ரம்

உறிஞ்சப்படவில்லை; அவளுடைய பாபங்களும் உறிஞ்சப்பட்டன;

அதனால், நற்கதி அடைந்தாள்.
இவளுக்கே இப்படி என்றால், உன்னிடம் பக்தி செய்து பூஜித்தால்,

பிரார்த்தித்தால், அந்த பக்தர்களுக்கு எல்லாவித நன்மைகளையும்

கொடுத்து ரக்ஷிப்பாயே !

உன்னிடத்தில் செய்யப்படும் புத்ர ஸ்நேஹம் யசோதை ரோஹிணீ

இருவருக்கும் பெருமை அல்லவா !சுகமஹரிஷி பரீக்ஷித்துக்குச்
சொன்னதைப்போல, நந்தகோபன் , உன்னை, கைகளில் எடுத்து,

உச்சிமுகர்ந்து மகிழ்ந்து பரவசப்பட்டான்
(ஹே….பிரபோ….இந்த பூதனையின் மோக்ஷத்தை, ச்ரத்தையுடன் சொல்பவர்கட்கும், கேட்பவர்கட்கும் உன்னிடம் பரமபக்தி ஏற்படுவது நிச்சயம்.)

6 வது அத்யாயம் முற்றிற்று.

அத்யாயம் —–7
—————————
சகடாசுரன் ,த்ருணாவர்த்தன் வதம்—-அதாவது மோக்ஷம்.மற்றும் யசோதை, கண்ணனின் திருவாயில் உலகங்கள் என்று யாவற்றையும் பார்ப்பது
————————————————————————————

ே, பிரபோ, உத்தரையின் புத்ரன் ராஜாவாகிய பரீக்ஷித்,

, சுக ப்ரஹ்மரிஷியைக் கேட்டதை இப்போது சொல்கிறேன்
ஹே, ப்ரஹ்மன், பகவானின் லீலைகளைக் கேட்கக் கேட்க,மனம் அதிலேயே லயிக்கிறது. விபரீதமான எண்ணங்கள் அழிகின்றன.
அவரிடம் பக்தி மேலும் மேலும் அதிகரிக்கிறது.
அவருடைய பால்ய லீலைகளைச் சொல்வீராக என்று
பரீக்ஷித் கேட்டவுடன், ஸ்ரீ சுகர் மேலும் சொல்ல ஆரம்பித்தார்.
அவர் சொன்னதை, அடியேனே , உனக்குச் சொல்வதுபோல் சொல்கிறேன்
நீ மூன்று மாதக் குழந்தை; உன்னுடைய மாச திருநக்ஷத்ரம்( ரோஹிணி )
மூன்றாவது தடவையாக வந்த தினம். . யசோதை, உன்னை நன்கு குளிப்பாட்டி,
வஸ்த்ரம் அணிவித்து, உன்னைத் தொட்டிலில் விட்டு,
வீட்டு வேலைகளைச் செய்யத் தொடங்கினாள். உனக்குப் பசி வந்து, பாலுக்காகக் கத்தினாய்; உன்னுடைய இந்தக் கத்தல் யசோதைக்கு கேட்கவில்லை;

நீ, பசியால், கையையும் காலையும் ஆட்டி, உதைத்துக் கொண்டு அழுதாய்; உன்னுடைய உதையால், பக்கத்திலிருந்த பால் பாத்ரம்,தயிர் பாத்ரம் எல்லாம் சப்தத்துடன் கீழே விழுந்தன;
பக்கத்தில் இருந்த ஒரு வண்டியின் சக்ரம் , நுகத்தடி, உன் திருவடிகளால் உதை பட்டு, நசுங்கின; ஒடிந்தன;விழுந்தன. அருகில் இருந்த ஆய்ச்சியர்கள்,
இதென்ன, ஆச்சர்யம் என அதிசயித்தனர். யசோதையும், நந்தகோபனும் சப்தம் கேட்டு,
ஓடிவந்து பார்த்து, குழந்தையின் காலுக்கு இவ்வளவு பலமா என்று ஆச்சர்யப் பட்டனர்.
இது கோகுலம் முழுவதும் பரவியது. சகடாசுரன் என்கிற அசுரன், வண்டி, சக்ரம் என்று ரூப மெடுத்து , உன்னை அழிக்க, உன் அருகில் ஒளிந்திருக்கும்
விஷயமானது உனக்குத் தெரிந்து, உன் சிறிய திருவடியால் உதைத்து,அதை உடைத்து, அவனையும் அழித்தாய்.
(ஹே….பிரபோ….அந்தச் சின்னஞ்சிறு திருவடிகளை , அடியேன் என் சிரஸ்ஸில் தாங்கி, உன்னை நமஸ்கரிக்கிறேன் )
யசோதை, கெட்ட பிசாசு செய்த வேலையே என்று பயந்து,உன்னைத் தூக்கி வைத்துக்கொண்டு , ஸ்தன்ய பானம் கொடுத்து,உன்னைத் தூங்க வைத்தாள்.
இப்போது, நீ, ஒரு வயது பாலகன்; இடுப்பில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டுகொஞ்சும் பருவம்; யசோதை, ஒருநாள், உன்னை இப்படியே இடுப்பில்
தூக்கி வைத்துக் கொஞ்சி , மடியில் அமர்த்திக்கொண்டாள்;

நீ, திடீரென்று அவளுக்குக் கனத்தாய்—-கனமாக ஆனாய்;
அவள் பயந்து , உன்னைத் தரையில் விட்டுவிட்டு ,
பகவானை வேண்டிக் கொண்டு, வீட்டு வேலைகளைச் செய்யத் தொடங்கினாள்;
இந்தச் சமயத்தில், “தைத்யன் ” என்கிற அசுரன்,
“த்ருணாவர்த்தன் ” என்கிற பெயருடன், கம்ஸனால் அனுப்பப்பட்டு ,வேகமாக வீசும் காற்று உருவத்தில் வந்தான்; எல்லாப் பொருள்களையும்,
தூசியினால் மறைத்து, உன்னையும் தூக்கிக் கொண்டான்;உஷ்ணக் காற்றாக வீசி, திக்குகளை மறைத்தான்;கோகுலத்தை மறைத்தான்; கோர சப்தத்துடன் , ஊழிக்காற்று போல வீசினான்;
யசோதை பயந்தாள்; உன்னைத் தரையில் விட்ட இடம் தெரியவில்லை;தேடினாள் ; அழுதாள் ; பகவானை ஸ்மரித்துக் கொண்டே மூர்ச்சையானாள்;
கோபியர்களும் அழுதார்கள்.

திருணாவர்த்தன் , உன்னைத் தூக்கிக் கொண்டு, ஆகாயத்தில் கிளம்ப முயற்சித்தான்.
ஆனால், உன்னுடைய பாரத்தை, அவனால் தாங்க முடியவில்லை.சுய உருவம் எடுத்துக்கொண்டான். கற்பாறையைப் போன்று , நீ, அவன் கழுத்தைப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தாய். அதனால், அவன் தொண்டை ,
இறுக்கப்பட்டது. அவன் கண்கள் பிதுங்கின; ” ஹா ” என்கிற பெரிய சப்தத்துடன்,திருணாவர்த்தன், கீழே விழுந்து உயிரை விட்டான்.பயங்கரமான சப்தம் வந்த திசையை நோக்கி, கோபர்கள், கோபியர்கள் ஓடினார்கள்;
த்ருணாவர்த்தனின் உயிரற்ற சடலத்தில், ஒரு வயதுக் குழந்தையான நீ ,எவ்விதப் பயமும் இல்லாமல், விளையாடிக் கொண்டிருந்தாய்.
கோபிகைகள், உன்னை வாரி எடுத்து, யசோதையிடம் கொடுத்தனர்.
யசோதை, உன்னை, உச்சி முகர்ந்து, சந்தோஷப்பட்டாள்.
பெரிய காற்றின் பிடியிலிருந்து, குழந்தை காப்பாற்றப் பட்டிருக்கிறான்;
ராக்ஷசன் இறந்து கிடக்கிறான்; பெரிய ஆபத்திலிருந்து, காப்பாற்றப்பட்டது,புண்ய கர்மாவின் பலன் என்று, நந்தகோபனும், பந்துக்களும், நினைத்தார்கள்.

வேறொரு சமயம், யசோதை, உனக்கு ஸ்தன்யபானம் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.பாலை சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த நீ, தூங்குவதற்கு நினைத்தவன் போல, வாயைத் திறந்து கொட்டாவி விட்டாய்.
அப்போது, ஆகாயம், நக்ஷத்ரக் கூட்டங்கள், எல்லாத் திசைகள், சந்திரன், சூர்யன்,நெருப்பு, காற்று, சமுத்ரங்கள், ஏழு த்வீபங்கள், மலைகள், காடுகள்,
அவற்றில் ப்ரவஹிக்கும் ஆறுகள், நடமாடும் எல்லாப் பிராணிகள், —-
இப்படி விஸ்வம் முழுவதையும் , யசோதை, உன் வாயில் பார்த்தாள்.பயம் கலந்த ஆச்சர்யத்துடன், கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.
அவளுக்கு, இது ஸ்வப்னமா, நிஜமா என்று சந்தேகம் வந்து விட்டது.
உன்னை “பரமாத்மா, இவன்; மானிடக் குழந்தை அல்ல ” என்று யசோதை எண்ணியதாக, ஸ்ரீ சுகர், பரீக்ஷித் ராஜாவிடம் சொன்னார்.
( ஹே, பிரபோ…..யசோதை என்ன பாக்யம் செய்தாளோ !
அந்தத் தாயைப் பலமுறை நமஸ்கரிக்கிறேன் )
7 வது அத்யாயம் முற்றிற்று

தசமஸ்கந்த பாராயணம்— அத்யாயம்– 8
——————————————-

—————-
பெயர் சூட்டுதல்—பால்ய லீலைகள் —மண்ணைத் தின்ற மாமாயன்
——————————————————-

ஸ்ரீ சுகப்ரம்மம் , பரீக்ஷித் ராஜனுக்குச் சொன்னார்.
மதுராவில் ஒருநாள், யதுக்கள் எனப்படும் இடையர்களுக்கு ( கோபர்கள், கோபிகைகள் )
ப்ரோஹிதரான “கர்க்கர் ” என்கிற ரிஷியை, வசுதேவன் ரஹஸ்யமாக அழைத்து,
” ஹே, முனிபுங்கவரே ! கோகுலத்துக்குச் சென்று, அடியேனுடைய குழந்தைக்குப் பெயர் சூட்டுங்கள் ”
என்று கேட்டுக்கொண்டார். கர்க்கரும் சம்மதித்து, கோகுலத்துக்கு வந்தார்.
நந்தகோபன் அவரை வரவேற்று , நமஸ்கரித்து, ஆசனம் கொடுத்து அவரிடம் பேசினான்.
“ஹே, ப்ரஹ்மந்….உங்கள் விஜயம் எங்களுக்குப் பாக்யத்தைக் கொடுக்கிறது
; நீர் ஜ்யோதிஷ சாஸ்த்ரத்துக்குப் பொக்கிஷம்; முக்காலமும் உணர்ந்தவர்;ஆத்ம வித்யைகளை அறிந்த ப்ரஹ்ம வித்து; எனக்குக் குழந்தை இருக்கிறான்;
வசுதேவருக்கு ரோஹிணி மூலம் குழந்தை இருக்கிறான்;
என்னென்ன ஸம்ஸ் காரங்கள் செய்ய வேண்டுமோ , அவற்றை, ப்ராம்மணராயும், . குருவாயும் இருந்து செய்யுமாறு பிரார்த்திக்கிறேன் ” என்றான்.
அதற்கு, கர்க்கர், ” நந்தகோபா, நான் யது குல மக்களுக்கு எல்லாம் ஆசார்யன்; அதனாலேயே, குழந்தைக்கு ஸம்ஸ் காரம் செய்துவைக்க வேண்டும்;
ஆனால், இந்தக் குழந்தை, வசுதேவர்—-தேவகியின் எட்டாவது குழந்தை;பாப எண்ணம் கொண்ட கம்ஸன், தேவகியின் எட்டாவது குழந்தை ஆண் குழந்தை என்று
உறுதியாக இருக்கிறான்; அதுவும், வசுதேவருக்கும், உனக்கும் உள்ள உறவை
நன்கு அறிவான்; ஆகவே, இந்தக் குழந்தைக்குச் செய்யும்
ஸம்ஸ் காரம் , அவனுக்குத் தெரிந்தால் உடனே இக்குழந்தையைக் கொல்லத் துணிவான்;
இதற்காகக் கலங்குகிறேன் ” என்றார்.
அதற்கு, நந்தகோபன், ” ஆசார்யரே, என் பந்துக்களுக்குக்கூடத் தெரிய வேண்டாம்;இந்தக் குழந்தைக்கு, ரஹஸ்யமாக, பசுத் தொழுவத்தில்
( மாட்டுக் கொட்டிலில் ) ஸம்ஸ் காரம் ,
ஸ்வஸ்திவாசனம், இவற்றைச் செய்யுங்கள் ” என்றான்.
ஸ்ரீ கர்க்காசார்யர், சரி என்று சம்மதித்து, “முதலில், ரோஹிணியின் பிள்ளைக்கு ஸம்ஸ்காரம் செய்கிறேன் ; இக்குழந்தை பலம் மிகுந்தவன்; உன்னையும் வசுதேவரையும் போல இரண்டு வம்சத்தைச் சேர்த்து வைப்பதால், “சங்கர்ஷணன் ” ஆகிறான்; ஆதலால்,
இவனுக்கு , ” ராம ” , “பல ” என்கிற இரண்டு வார்த்தைகளைச் சேர்த்து, “பலராமன் ”
என்கிற பெயரை , இக்குழந்தைக்குச் சூட்டுகிறேன். ” என்றார்.
பிறகு, ” நந்தகோபா …..உன்னுடைய குழந்தைக்குஸம்ஸ்காரம் செய்கிறேன்;
இந்தக் குழந்தை, இதற்கு முன்பு, மூன்று வர்ணங்களில் பிறந்திருக்கிறான்; வெள்ளை, சிகப்பு, மஞ்சள் அவை; இப்போது இவனுடைய நிறம் கறுப்பு ;
இவனுக்குப் பலப்பல ரூபங்கள், பலப்பலத் திருநாமங்கள், இவைகளை நான் அறிவேன்;
உனக்கும், உன் யது குலத்துக்கும், கோகுலத்துக்கும்புகழைத் தருபவன்; பெருமையைத் தருபவன்; சந்தோஷத்தைத் தருபவன்; எவன், இக்குழந்தையிடம் அன்புடன் இருக்கிறானோ
அவனுக்குப் பயமே இல்லை; இவன் நாராயணனுக்குச் சமம்; இவனே வாசுதேவன்,இவனே விஷ்ணு, இவனே நாராயணன் , இவனுக்குக் “க்ருஷ்ணன் ” என்று
திருநாமமிடுகிறேன் என்று சொல்லி, மேலும் சில திருநாமங்களை இட்டு,குழந்தையைக் கவனமாகப் பார்த்துக்கொள் , கவனமாக வளர்த்து வருவாயாக ” என்று சொல்லி,விடைபெற்றுக் கொண்டு மதுரா திரும்பினார்.

(ஹே, கிருஷ்ணா…. அந்த மாட்டுக் கொட்டில் என்ன பாக்யம் செய்ததோ !
வசுதேவரையும் , பலராமனையும் முன்னிட்டு, ஸ்ரீ கர்க்க மகரிஷியை பலமுறை நமஸ்கரிக்கிறேன்.
எண்ண இயலாத, திருநாமங்களை உடைய உனக்கு, சகல ஜீவராசிகளின் உள்ளங்களிலும்,முனிவர்களின் தபஸ்சிலும் ராதையின் ஹ்ருதயத்திலும், கோபிகைகளின் வாக்கிலும் மனசிலும் ,
ஆழ்வார்கள்,கோதை நாச்சியார், மஹாசார்யர்கள்,ஸ்வாமி தேசிகன் , கவிகள், வாக்கேயக்காரர்கள் வழக்கில் இருக்கும் எல்லா பாஷைகளிலும், என்று , கற்பனைக்கும் எட்டாத அளவில் உன் திருநாமமான ” கிருஷ்ண ” நாமம், “கிருஷ்ண” சங்கீதம் ,” கிருஷ்ண ” லீலாம்ருதம் பரவிப் பெருகி,அடியோங்கள் , இந்தப் பெயரைக் கேட்டதும் நெக்குருகி நிற்க , பெயர் சூட்டிய அந்த ஸ்ரீ கர்க்க ரிஷியை திரும்பத் திரும்ப நமஸ்கரிக்கிறேன். )

சிலகாலம் சென்றது. குழந்தைகள் வளர்ந்தார்கள்.பலராமன், கிருஷ்ணன் ஆகிய
நீங்கள் இருவரும் சேர்ந்தே அலைந்து, கோகுலம் முழுவதும் திருவடி சம்பந்தம் ஏற்படுத்தியதாக
ஸ்ரீ சுகர் சொல்கிறார். கோகுலம் முழுவதும் விழுந்து புரண்டு, தூசுகள், மண்துகள்கள் உடம்பு முழுவதும் பரவி இருக்க, ஓடிவரும்போது கொலுசும், சலங்கையும் சந்தோஷத்துடன் சப்திக்க, உங்கள் தாய்மார்களின் அங்கங்களில் படுத்து நீங்கள் புரளும்போது, தூசு, மண் இவைகளைப் பாராது உங்கள் தாய்மார்கள் உங்களை அணைத்துக் கொண்டு , உங்களின் இளம் புன்னகை, சின்னஞ்சிறிய பற்கள் ,நெற்றியின் சோபிதம், இவைகளைப் பார்த்துக் கொண்டே இருப்பார்களாமே !

உங்கள் இருவரின் குழந்தைப் பருவ விளையாட்டுக்கள் , பால லீலைகள், இப்படி நந்தகோபனுக்கும்,
யசோதைக்கும், ரோஹிணிக்கும், கோபர்களுக்கும், கோபியர்களுக்கும் அளவில்லாத சந்தோஷத்தைக் கொடுத்ததாமே !

இதற்குப் பிறகு, உங்களுக்கு இன்னும் கொஞ்சம் வயது ஆனவுடன்,உங்கள் வயதை ஒத்த ஆயர் சிறுவர்களுடன் சேர்ந்து, கன்றுக்குட்டிகளுடனும், பசுக்களுடனும், விளையாடியதாக , ஸ்ரீ சுக ப்ரஹ்ம ரிஷி, பரீக்ஷித் ராஜனுக்குச் சொன்னார்.

நீங்கள் எல்லோரும் , அவைகளின் வாலைப் பிடித்துக் கொண்டு, அவைகளின் பின்னாலே ஓடுவீர்களாம்;
துடுக்குத் தனம், அதிகமாகி விட்டதாம்.; மாடுகளின் கொம்புகளைப் பிடித்துக் கொண்டு விளையாடுதல் என்று இப்படி கோகுலத்தில் சஞ்சரித்துக் கொண்டு இருப்பீர்களாமே !
பிறகு, கோகுலத்தில் வீடுகளுக்குள் புகுந்து, மற்ற கோபர்களையும் சேர்த்துக் கொண்டு, அவர்கள் வீடுகளில் பாலைத் திருடி சாப்பிடுதல் போன்ற விஷமங்களைச் செயதீர்களாமே !
கோபிகைகள், யசோதையிடம் வந்து, உங்களைப்பற்றி, புகார் சொல்வார்களாமே !
யசோதைக்கு, ஒரே சமயத்தில் , அன்பும் கோபமும் வந்து ,அடிப்பதா, வைவதா என்று விழிப்பாளாமே !
கன்றுக் குட்டியை, வேண்டாத சமயத்தில் அவிழ்த்து விட்டு, தாய்ப் பசுவிடம் , பால் நிறைய சாப்பிடும்படி செய்வதால், ஆய்ச்சியர்கள் கறப்பதற்கு , பசுவிடம் பால் இருக்காதாமே !
அங்கு வீடுகளில் உள்ள, வெண்ணெய், தயிர் இவைகளைத் திருடி , மற்ற கோபர்களுடன் சேர்ந்து
சாப்பிடுவீர்களாமே ! பூனை, குரங்கு இவைகளுக்குக் கொடுத்து, காலிப் பானைகளைக் கீழே போட்டு உடைப்பீர்களாமே !
பாலோ, வெண்ணெயோ , கைக்கு எட்டாத உயரத்தில் உறியில், பாத்ரங்களில் வைத்து இருந்தால்,
ஏணி போட்டுக் கொண்டு ஏறி, மற்ற கோபர்களைக் குனியச் சொல்லி, அவர்கள் முதுகின் மேல் ஏறி ,
பால், வெண்ணெய் இவைகளைத் திருடி எல்லாரும் சாப்பிடுவீர் களாமே !
சில சமயம், பாத்ரங்களை, அடித்து , உடைத்து விடுவீர்களாமே !
இருட்டு அறைகளின் உள்ளே உள்ள, பாத்ரங்களில் இருக்கும் பால், வெண்ணெய் இவைகளை ,
நீங்கள் அணிந்திருக்கும் ரத்ன ஆபரணங்களின் பிரகாசத்தினால், இடம் அறிந்து, எடுத்து உண்பீர்களாமே !
கோபிகைகளின் ஜீவனத்துக்கு , பாலும் வெண்ணையும் இல்லாமல் செய்து விடுவீர்களாமே !
அவர்கள், கோபம் தாங்காது, யசோதையிடம் புகார் சொல்லும்போது,
ஹே, கிருஷ்ணா ……நீ ஒன்றும் தெரியாதவன் போல ,ரொம்ப அடங்கியவன் போல,ஒன்றுமே செய்யாதவன் போல , கால்களைக் கட்டிக் கொண்டு,
அப்பாவிப் பையன் போல உட்கார்ந்து இருப்பாயாமே ! அப்போது, உன்னைப் பார்க்க பரம சோபிதமாக ” இருக்கும் என்று, சுகப்ரம்மம் , பரீக்ஷித் ராஜனுக்குச் சொன்னார்.

இவ்விதமாக, விளையாடி, கோபஸ்த்ரீகளின் மனங்களை அன்பினால் திருடினாய்;
இந்த விஷமச் செய்கைகள் செய்யும் சமயத்தில், கோப ஸ்திரீகள் உன்னைப் பார்த்து விட்டால், நீ அவர்களை ஓரக் கண்ணால் பார்த்தும்,பயத்தால் அழுவதாகப் பாசாங்கு செய்தும், கண்ணீர் வழிந்து, உன் கண் மைகள்
கலைய விழிப்பதாலும், உன்னை அடிக்க இயலாமல் , பிரமையுடன் / பிரேமையுடன்
உன் முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டு இருப்பார்களாமே !

( ஹே, கண்ணா …அந்த, பயம்கலந்த பசப்புப் பார்வையால், அடியேனை ஒரு க்ஷணம் கடாக்ஷிக்க மாட்டாயா )

ஒரு சமயம், கோபர்கள் பலராமனையும் அழைத்துக் கொண்டு, யசோதையிடம் ஓடி வந்தார்கள்.
” கிருஷ்ணன், மண்ணைத் தின்கிறான், வந்து பாருங்கள் ” என்று புகார் செய்தார்கள்.
யசோதை ஓடிப் போய், கிருஷ்ணனைப் பிடித்துக் கொண்டு, அடிப்பதற்காகக் கையை ஓங்கினாள்.
அப்போது, நீ, பயந்தமாதிரி அழுதுகொண்டு, கண்களிருந்து நீர் ,கங்கையெனப் பெருக ” நான் சாப்பிடவில்லை; இவர்கள் வீணாகப் புகார் சொல்கிறார்கள் ;பொய் சொல்கிறார்கள்; என் வாயைப் பார் ” என்று, வாயைத் திறந்து, யசோதை உன் வாயைப்
பார்க்கும்படி செய்தாயாமே !

ஸ்ரீ சுகர், பரீக்ஷித்துக்குச் சொன்னதை, கிருஷ்ணா, அப்படியே உன்னிடம் இப்போது சொல்கிறேன்.

யசோதை, கண்ணனின் வாய்க்குள் , எல்லா உலகங்களையும், ஆகாசம், மலைகள், திசைகள்,
வனங்கள், நக்ஷத்ரங்கள், சந்த்ரன் , காற்று, அக்நி, மின்னல், இந்த்ரியங்களின் அபிமான தேவதைகள்,
ஜ்யோதிஸ் சக்ரம், மனஸ், தன்மாத்ரைகள், சத்வ, ரஜஸ், தாமஸ குணங்கள் கொண்ட அஹங்காரம்,
மஹத், ப்ரகிருதி, இவற்றைஎல்லாம் பார்த்தாள்.
ஜீவன், அதன் அபிமான தேவதை, வ்ரஜ பூமியான கோகுலம், அதில் வசிக்கும் கோபாலகர்கள்
கோபியர்கள், பசுக்கள், அங்கு நந்தகோபன், யசோதையாகிய தான்
எல்லாவற்றையும் ஆச்சர்யத்துடன் பார்த்தாள்.
( பிற்பாடு ஏற்படப் போகும் கீதா உபதேசத்தில் அர்ஜுனன் உன்னை வணங்கியதைப் போல )யசோதை, தனக்குள்ளாகவேஉன்னை ஸ்தோத்தரித்தாள். அதை “கீதமாக” இசைத்தாள்
(ஹே, கிருஷ்ணா….. யசோதை செய்த பாக்யம் —-இந்த அரும் பெரும் பாக்யத்தை என்னவென்று சொல்ல ! அந்தப் பெருமை மிகுந்த உன் தாயாரைப் பலதடவை நமஸ்கரிக்கிறேன் )

யசோதை ஸ்துதி கீதத்தை, ஸ்ரீ சுகர் , பரீக்ஷுத்துக்குச் சொன்னதை , ஹே கிருஷ்ணா,
இப்போது சொல்லி உனக்கு நினைவு படுத்துகிறேன்.

” இதென்ன, ஸ்வப்னமா ? தேவ மாயையா ? என் புத்தி பேதலித்து விட்டதா ?
புத்தி, மோஹம் அடைந்து விட்டதா ? என் மடியில் விளையாடும் சிறு குழந்தை,ஆத்ம யோகம் செய்பவனா ? இவைகளை, அவன் எப்படி உற்பத்தி செய்ய முடியும் ?
இக்குழந்தை என் பிள்ளை அல்ல! சாக்ஷாத் நாராயணன் ! எந்தப் பகவானை, எல்லாக்காலங்களிலும் ,
எல்லா ஜீவன்களும் ஆச்ரயிக்கிரார்களோ, எவரால், எந்தக் காரணத்தால்,என் கண்முன்னே, வாய் புதைத்து, கைகளைக் கட்டிக் கொண்டு, மிகவும் அடக்கமான
பிள்ளையாகக் காக்ஷி தருகிறாரோ, அவரைப் பல தடவை நமஸ்கரிக்கிறேன்;நானும், என் பதியான நந்தகோபரும் அப்படியே நினைத்து, நமஸ்கரிக்கிறோம்;
இந்தப் பிள்ளை, உலகங்களின் பதி; கோகுலத்துக்கு
( வ்ரஜ பூமி ) ஈஸ்வரன்; எல்லா ஐஸ்வர்யங்களையும் உடையவர்; கோபாலகர்கள், கோபிகைகள், பசுக்கூட்டங்கள், கன்றுகள், —-இவைகளை என் அல்ப புத்தியால், எங்களுடைய சொத்து என்று நினைக்கிறேன்;
நான் யசோதை, நந்தகோபரின் மனைவி, இந்த ஐஸ்வர்யங்களுக்கு எஜமானி,இக்குழந்தை என் புத்ரன், இவையெல்லாம் எங்களுடையது என்று தவறாக நினைக்கிறோம் .
இது முட்டாள்தனம் அல்லவா ? எல்லாமே, பகவானாகிய அவனுடையது;
அவன் கொடுத்ததை, எங்களுடையது என்று நினைத்து, அவனுக்கும் கொடுக்கிறோம்;அந்தப் பிரபுவே தஞ்சம்; ”

பகவானைப் பற்றி, பரம க்ஜானிகளுக்கும் கிடைக்க அரியதான அறிவை,தாயான யசோதை அடைந்தாள்.

(ஹே, கிருஷ்ணா, உன் தாயான யசோதைப் பிராட்டி சொன்னதைத் திருப்பிக் சொல்லி,
உன்னைப் பலமுறை நமஸ்கரிக்கிறேன் ).

அடுத்த க்ஷணம், பகவான், தன்னுடைய பிரபலமான வைஷ்ணவ மாயையை ஏற்படுத்தி,
யசோதையின் நினைவுகளை ,அறிவு தீக்ஷண்யத்தை மாற்றிவிட்டான்.
” அம்மா……அம்மா …. ” என்று கூப்பிட்டு, புடவைத் தலைப்பைப் பிடித்து இழுக்க, யசோதை, பிள்ளைப் பாசம் பெருக, கண்ணனாகிய உன்னை ,
இடுப்பில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாள்.
எந்தப் பிரபுவை, தேவகி, சதுர் புஜத்துடன் , மந்தஹாச வதனத்துடன், பீதாம்பரதாரியாக காராக்ருஹத்தில் சேவித்தாளோ , எந்த பிரபுவைவேதங்களும் உபநிஷத்துக்களும் சாங்க்யயோக சாஸ்திரங்களும் , பாஞ்சரார்த்ர சாத்வ தந்த்ர சாஸ்திரமும் தேடி களைத்துப் போயிற்றோ,அந்த பர ப்ரஹ்மத்தை, பாக்யசாலியான யசோதை , மீண்டும் தன் புத்ரன் என்கிற நினைவோடு பார்த்தாள்.

பரீக்ஷித், சுகப்ரம்ம ரிஷியைக் கேட்டான்
” ஹே, ப்ரஹ்மந் , நந்தகோபனும், யசோதையும், என்ன உத்தமமான கார்யத்தைச்செய்து, எல்லாப் பாபங்களையும் போக்கக் கூடியதான பால்ய லீலைகளைப் பார்த்துஅனுபவித்தார்கள் ? காரணமென்ன ? ”

ஸ்ரீ சுகப்ரம்மம் பதில் சொன்னார் ” ஹே ராஜன் ……கிருஷ்ணனின் இந்த மாதிரியான
பால்ய லீலைகளை உனக்குச் சொல்லும்போது, சந்தோஷத்தால்நான் , ஆனந்தக் கண்ணீர் வடிக்கிறேன்.
உன் கேள்விக்குப் பதில் சொல்கிறேன்.
அஷ்ட வசுக்களில் ஒருவன் த்ரோணன்; இவன் நந்தகோபனாகவும்,”தரா ” என்கிற அவனுடைய மனைவி யசோதையாகவும் பிறந்தார்கள்;
இது, அவர்களுக்கு ப்ரஹ்மாவின் கட்டளை; அப்போது, இவர்கள் இருவரும்ப்ரஹ்மாவிடம், “எங்களுக்குப் பகவானிடம் பக்தி தொடர்ந்து இருக்க வேண்டும்; ”
என்று பிரார்த்தித்து, அப்படியே அநுக்ரஹம் பெற்றவர்கள்;
அந்த அனுக்ரஹத்தாலே, நந்தகோபன்–யசோதைக்கு, பகவான் குமாரனாக—–
கிருஷ்ணனாக அவதரித்து, பலராமனுடன் பால்ய லீலைகளை,கோகுலத்தில் செய்து, சந்தோஷத்தைக் கொடுத்தார்;

( அந்த சுகப்ரம்ம ரிஷியையும், நந்தகோபன் யசோதை பாக்யசாலிகளையும் முன்னிட்டு, ஹே….கிருஷ்ணா…..உன்னையும் , பலராமனையும்
பலதடவை நமஸ்கரிக்கிறேன் )
8 வது அத்யாயம் முற்றிற்று.

தசமஸ்கந்தம் —-9 வது அத்யாயம்
————–
ஸ்ரீ கிருஷ்ணனின் பால்ய லீலை —–தொடருகிறது…….
———-
ஒரு சமயம், யசோதை, தயிர்ப் பானையின் எதிரே உட்கார்ந்து,
தயிரைக் கடைந்து கொண்டிருந்தாள். வெண்ணெய்க்காகக் கடைந்து கொண்டிருந்தாள்.
பகவானுடைய லீலைகளை, இந்தமாதிரி , வெண்ணெய்க்காகத் தயிர் கடையும்
சமயங்களில், ஆய்ச்சியர்கள் பாடிக்கொண்டே , தயிரைக் கடைவார்கள்.
யசோதையும் அப்படியே , பக்தி பரவசமாகப் பாடிக் கொண்டே ,
தயிரைக் கடைந்து கொண்டிருந்தாள்.

உத்தமமான பட்டு வஸ்த்ரம் அணிந்து இருந்தாள்.
இடுப்பில் ஒட்டியாணம்; கைகளில் வளை யல்கள்.மோர்த் திவலைகள் மேலே பட்டு
மேல்துணி நனைந்தது.காதுகளில் உள்ள குண்டலங்கள் ஆட,
கைவளையல்கள் யசோதையின் பக்தி ததும்பும் பாட்டுக்குக்குத்
தாளம் போடுவது போல சப்திக்க,
உடம்பு வியர்த்துக் களைத்துப் போனாள்.

அப்போது, நீ அம்மாவிடம் ஓடிவந்து, “பசிக்கிறது ” என்று சொல்லி,
யசோதை தயிர் கடைய முடியாதபடி, மடியில் உட்கார்ந்து, ஸ்தன்யபானம்செய்தாய்.
அப்போது, நீ, உன் தாயைப் பார்த்த அனுக்ரஹப் பார்வை, கருணைப் பார்வை ,
ஹே, கிருஷ்ணா, யசோதை என்ன பாக்யம் செய்தாளோ!

அந்தச் சமயம் ,
யசோதையான உன் அம்மா எழுந்திருந்தாள். உன்னை மடியிலிருந்து
இறக்கி விட்டு விட்டு , அடுப்புக்கு அருகில் ஓடினாள்.
அடுப்பில், பாத்ரத்தில் பால் பொங்கிக் கொண்டிருந்தது.
உடனே, உனக்குப் பொல்லாத கோபம் வந்து விட்டது.
கோப நடிப்பு; உன் இளஞ்சிவப்பு உதடுகள் துடிக்க, மத்தினால்,
தயிர்ப் பானையை உடைத்தாய்; உன் கண்களில் ஏமாற்றம்;
கோபம்; வீட்டின் உள்ளே, “அரங்கு ” என்று சொல்வார்களே,
அங்கே போய் , அங்கு ஒளித்து வைத்திருந்த வெண்ணெயை ,
பசிக்காக சாப்பிட்டாய்;
(ஹே, கிருஷ்ணா…….ஆழ்வார்கள், .கோதைப் பிராட்டி, சீர்தாஸ், மீராபாய்,
இவர்கள் வெண்ணெய் உண்ட வாயனான உன் அதரச் சிரிப்பில்
மனசைப் பறி கொடுத்ததைப் போல,
அடியேனும் பறி கொடுத்துவிட்டுத் தவிக்கிறேன் )

யசோதை , பால் பாத்ரத்தை அடுப்பிலிருந்து இறக்கி வைத்துவிட்டு,
தயிர் கடையும் இடத்துக்குப் பழையபடியும் வந்தாள்.
உன் விஷமத்தனம் தெரிந்தது. உன்னை அங்கு காணவில்லை.
நீ, ஒரு மரக்கட்டிலின்மேல் ஏறிக்கொண்டு, நீ சாப்பிட்ட வெண்ணையின் மீதியை,
அனுமனைப் போலுள்ள ஒரு குரங்குக்குக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாய்
. உன்னை, யசோதா பார்த்து விட்டாள். கண்களுக்குப்
பூசப்பட்டிருந்த அஞ்சனம் ( கண்மை ) கலைந்து, உன் கன்னங்களில் வழிந்து இருந்தது.
கூடவே, நீ வெண்ணெய் சாப்பிட்ட அடையாளமாககன்னங்களில் வெண்ணையின்
சிதறல்கள். யசோதை, உன்னுடைய பின்புறமாக வந்து,
கைகளால் உன்னைப் பிடித்துக் கொண்டாள்.
(ஹே, கிருஷ்ணா……இது என்ன லீலை !யோகிகளின் கடுமையான தபஸ்சுக்குக் கூட
அகப்படாத, வேதங்களால் தேடப்படும் நீ, யசோதையிடம் ,
சிறைக்கைதியைப்போல அகப்பட்டு, அடங்கிப் போனாயே !இது என்ன லீலை ! )

யசோதை, ஒருகையால் உன்னைப் பிடித்து, இன்னொரு கையால் மாடுகளை மேய்க்கும்
கோலை எடுத்து, உன்னை அடிப்பது போல பாசாங்குடன் கையை ஒங்க ,
உடனே நீ, யசோதையைப் பார்த்து, கண்களைக் கசக்கிக்கொண்டு,
கைகளைக் கூப்பிக் கொண்டு, “அம்மா… இனி தவறு செய்யமாட்டேன் ”
என்று சொன்னாய்.
(ஹே, கிருஷ்ணா…. இது என்ன ஜாலம் ? )

யசோதை, உண்மையிலேயே , நீ பயப்படுவதாக நினைத்து , ஓங்கிய கையைத்
தாழ்த்தி , கோலைத்தூர எறிந்து, உன்னை வாரி அணைத்து,
உன் முகத்தில் முத்தமிட்டாள்.
தலைகேசம் அவிழ்ந்து புரளுவதைக் கூட லக்ஷ்யம்
செய்யவில்லை.
( ஹே, கிருஷ்ணா….யசோதையின் பாக்யத்தை,
ராதையும் ஆண்டாளும் கொண்டாடியதைப் போல
அடியேனும் கொண்டாடுகிறேன் )

யசோதைக்கு, நீ செய்த விஷமத்தனம் நினைவுக்கு வர,
உன்னைக் “கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பினால் ( கயிற்றால் ) கட்டி, “உன்னை வெளியே
ஓடாதபடி செய்கிறேன் பார் ” என்றாள்.
(கண்ணா….நீ சர்வ வியாபி; நீ இல்லாத இடமே இல்லை; எல்லாப் பிரபஞ்சங்களுக்குள்ளும் ,
எல்லா வஸ்துக்களுக்குள்ளும் இருக்கிறாய்;
கேவலம், ஒரு கயிற்றால் உன்னைக் கட்ட முடியுமா
ஆனால், தாயாரின் செய்கைக்கு உன்னைக்
கட்டுப்படுத்திக் கொண்டாய் )

உன்னைக் கயிற்றால் கட்டி, பக்கத்தில் இருந்த மரத்தால் ஆன உரலில் இணைக்க ,
யசோதை முயற்சித்தாள்.கயிற்றின் அளவு குறைந்தது;
இன்னொரு கயிற்றை எடுத்து , முடிச்சுப் போட்டு, மறுபடியும் கட்டினாள்;
மறுபடியும் இரண்டு அங்குல அளவு கயிறு குறைந்தது; கயிற்றை
எடுத்து முடிச்சுப் போட்டு, முடிச்சுப் போட்டு உன்னை கட்ட எத்தனித்தபோதெல்லாம்
கயிறு இரண்டு அங்குல அளவு குறைந்தது.
யசோதைக்கு ஆச்சர்யம் ! முகத்தில் , முத்துக்கள் போல வியர்வைத் துளிகள்;
யசோதை படுகின்ற கஷ்டத்தைப் பார்த்த நீ,
உன் லீலையைக் குறைத்துக் கொண்டு , கட்டுண்டாய்.
( கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பினால், கட்டுண்ணப் பண்ணிய பெருமாயனே !
என் அப்பனே ! ஸ்ரீ மதுரகவி ஆழ்வாரை, மனத்தால், பலமுறை நமஸ்கரிக்கிறேன்.
உன்னைக்கட்டிய கயிற்றுக்கு அடியேனின் நமஸ்காரம்.
அந்தக் கயிறு என்ன புண்யம் செய்ததோ !
உன் இடுப்பில், தழும்பு ஏறப் பண்ணிய , கயிறு அல்லவா !
அந்தக் கயிற்றுக்கும், இடுப்புத் தழும்புக்கும்,
நப்பின்னைப் பிராட்டிக்கும் நமஸ்காரங்களைச் செய்கிறேன் )

நீ சர்வ ஸ்வதந்த்ரன்; சர்வேஸ்வரன் ; எல்லோரும், ஈரேழு உலகங்களும்,
அவற்றில் உள்ள , சித், அசித் யாவும் உனக்குக் கட்டுப்பட்டது;
அப்படிப்பட்ட நீ, யசோதையின் தாய்ப் பாசத்துக்குக்
கயிற்றால் கட்டுண்டாய்; பிற்பாடு, சஹாதேவன் உன்னைக் கட்டப் போகிறான்;
ப்ரஹ்ம , ருத்ராதிகளுக்கு, ஏன், அகலகில்லேன் என்று உன் வக்ஷஸ்தலத்தில்
நித்ய வாஸம் செய்யும் பெரிய பிராட்டிக்குக் கூட,
இந்த பாக்யம் கிட்டவில்லை.
நீ, தாமத்தால் கட்டப்பட்டாய்; தாமோதரன் ஆனாய் ! )

யசோதை, வீட்டு வேலைகளில் ஈடுபட்டு இருக்கும்போது,
நீ, உரலையும் இழுத்துக் கொண்டு , முன்னாலே இருந்த இரண்டு மருத மரங்களை
நோக்கித் தவழ்ந்தாய். இரண்டு மருத மரங்களும் , முன் ஜன்மத்தில் ,
குபேரனுடைய பிள்ளைகள். நளகூபரன், மணிக்க்ரீவன் என்று பெயர்.
பிராம்மணரான ஸ்ரீ நாரதர் வரும்போது, காமத்தினால் இனிப்பான
கள்ளைச்சாப்பிட்டுக்கொண்டு, தேவஸ்த்ரீகளுடன் மயங்கி, நாரதர்
அந்த வழியாக வருவதைப் பார்த்தும், அவரை லக்ஷ்யம் செய்யாமல்,
நிர்வாணமாக இருந்தனர். அதனால், நாரதர் சாபமிட, மருத மரங்களாக,
இந்த வ்ரஜபூமியில் முளைத்து, வளர்ந்து, சாப விமோசனத்துக்கு,
ஸ்ரீ கிருஷ்ண ஸ்பர்சத்தை எதிர்பார்த்து இருப்பவர்கள். இந்த இரண்டு
மருத மரங்களுக்கு நடுவில் , உரலையும் இழுத்துக் கொண்டு, நீ தவழ்ந்து சென்றாய்

10 வது அத்யாயம் முற்றிற்று . ஸுபம் .
——————————————————————————–
பின் குறிப்பு :–கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பு, நினைத்த பயனை அளிக்கும் மந்த்ரம்.
ஸ்ரீ மதுரகவிகள் அருளியது. ஸ்ரீமன் நாதமுநிகள் , இந்தப் பிரபந்தத்தில் உள்ள
11 பாசுரங்களையும் பன்னீராயிரம் முறை ஆவ்ருத்தி செய்து,
ஸ்ரீ நம்மாழ்வாரை சாக்ஷாத்கரித்து, திவ்ய பிரபந்தங்களான
நாலாயிரத்தையும் உலகுக்குக் கொடுத்து ,
நாலாயிரமும் எங்கள் வாழ்வே என்று பெருமைப் படக் காரணமானவர்

கண்ணி = முப்பிரியாய், உறுத்துகைக்கு அழுத்தமாய்
நுண் = கட்டு அழுந்ததலுக்கு மெல்லிசாய்/ மெலியதாய்
சிறு= சரீரத்தை சுருக்கிக் கொண்டு, ( வயிற்றை எக்கி )
கயிற்றை நழுவும்படி செய்தலுக்கும், கயிற்றை நீக்கித் தளரும்படி செய்தலுக்கும்
யோக்யமில்லாத, —அருகதை இல்லாத
தாம்பினால்= கயிற்றினால்
கட்டுண்ணப் பண்ணிய = யசோதைப் பிராட்டியால் கட்டப்படுவதற்கு அனுசரணையாய்
பெருமாயன்= ஆச்சர்ய குண சேஷ்டிதன்;
உரலோடுகூடக் கட்டிவைத்தவுடன் விக்கி, விக்கி அழுதது;
அதற்கு , யசோதை “வாய், வாய் ” என்றவுடன்
அஞ்சுவதுபோல நடித்து, முகத்தில் பேதைத் தனத்தைத் தேக்கி,
அவளையே பார்த்தது; அந்தப் பார்வையில் அவளை கடாக்ஷித்து,
அவளைத் தொழுதது
பந்தத்துக்கும், மோக்ஷத்துக்கும் சர்வ சக்தி உடையவனான கண்ணன் ,
அவற்றை எல்லாம் மறைத்துக் கொண்டு, யசோதை கட்டிய
கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பினால் கட்டுண்டு ,
அந்தத் தழும்பு ( வடு ) இடுப்பில் ஏறியிருக்க,
கோபர்களையும், கோபியர்களையும், நப்பின்னையையும் ஆழ்வார்களையும்
ஆசார்யர்களையும் மோஹிக்கச் செய்யும் ” பெருமாயன் ”
அவனை, இந்த அத்யாய நிறைவில் நாமும் மோஹிப்போம்;
ஆழ்வாரைப்போல மோஹித்துக் கிடப்போம் . ஹே, தாமோதரா …. ஹே, பெருமாயா……..

—————————————————————————————————————

தசமஸ்கந்த பாராயணம்—- தொடர்ச்சி
————————————————
அத்யாயம் 9 —பின் குறிப்பு தொடர்கிறது
——————————————–

————————-
அடியேன், தசமஸ்கந்த விவரப்படி, நளகூபரன், மணிக்ரீவன் , இவர்களைப் பற்றிச்
சொல்லி விட்டாலும், மனஸ், ஒரே இடத்தில் சுற்றிச் சுழன்று
கொண்டிருக்கிறது. அதுதான், மாமாயன் , தாம்பால் கட்டுண்ட நிலை
இதை இன்னும் விவரிக்க , மனஸ் கட்டளை இடுகிறது;
புத்தியும் ஆமோதிக்கிறது.
ஸ்ரீ நம்மாழ்வார், இந்த மாயக் கண்ணன் , கயிற்றால் கட்டுண்டதை நினைத்து,
ஆறு மாச காலம் மோஹித்துக் கிடந்தார் என்பர்.
ஸ்ரீ குலசேகரர் , ஸ்ரீ முகுந்தமாலையில் தன்னை
“த்வத் ப்ருத்ய –ப்ருத்ய –பரிசாரிக –ப்ருத்ய–ப்ருத்ய –ப்ருத்யஸ்ய ப்ருத்ய
இதி “————– ஹே, லோகநாதா, ,அடியேனை—–அடியார்க்கு, அடியாரின்
அடியார்க்கு, அடியாரின் அடியார்க்கு, அடியாரின் அடியன் ——ஏழாவது அடியானாக ,
நினைத்துக் கொள்ளுமாறு பிரார்த்திக்கிறார்.
ஆழ்வாரே இப்படி என்றால், , இப்படி எத்தனை ஏழாவது அடியேன் என்று ,
அடியேன் சொல்லிக் கொள்வது?
ஏழேழு பிறவி எடுத்தாலும் , எந்த ஏழுக்குள்ளும் அடங்காதவன் அடியேன் !
எனினும், அந்தக் கண்ணனைத் தாம்பால் கட்டியதால்,
“ஹர்த்தும் கும்பே விநிஹித கர: ஸ்வாது ஹையங்க வீநம்
த்ருஷ்ட்வா தாம க்ரஹண சடுலாம் மாதரம் ஜாத ரோஷாம் |
பாயாதீஷத் ப்ரசலீத பதோ நாப கச்சந் ந திஷ்டந்
மித்யா கோப: ஸபதி நயநே மீலயந் விஸ்வ கோப்தா ||

ஸ்வாமி தேசிகன் ‘ஸ்ரீ கோபால விம்சதியில் ” சொல்லியதைப் போல,
” பாயா தீஷத் ப்ரசலீத பதோ நாப கச்சந் ந திஷ்டந் மித்யா கோப: ”
ஓடவும் முடியாமல், நிற்கவும் முடியாமல் , அடியேன் ஹ்ருதயத்தில் புகுந்து கட்டுண்ட ,
அந்த ஸ்ரீ கிருஷ்ணனின் சரணார விந்தங்களை, ஆயிரக் கணக்கான
முறை, தொட்டுத் தொட்டு, நமஸ்கரித்து, தாம்பால் கட்டுண்ட நிலையைச் சொல்கிறேன்.

யசோதை, இடைநோக, தயிரைக் கடைந்தாள்; வெண்ணெய் திரண்டது;
கீழே எங்கேனும் வைத்தால், கண்ணன் சாப்பிட்டு விடுவான் என்று நினைத்து,
உறியில் ஏற்றி வைத்தாள்; மறைத்து வைத்தாள்.
உறங்குவது போலப் பாசாங்கு செய்யும் கண்ணன்,
( இவன் திருப்பாற்கடலிலேயே உறங்குவதுபோல, உறங்காது இருப்பவ னாயிற்றே ).
யசோதை, அந்தண்டை போனதும், “சிவுக்” கென்று எழுந்தான்;
ஒரே இருட்டு; வெண்ணையைத் தேட வேண்டுமே ?
தன் திருமார்பில் அணிந்திருக்கும் “கௌஸ்துபம்” என்கிற ப்ரகாசமான ரத்னத்தின் ஒளியில் ,
அதைக் கண்டு பிடித்தான்; கண்ணன் கருநிறம்; இருட்டு கருநிறம்;
கௌஸ்துபம், இவனுக்கு , கருநிற இருட்டில், வெள்ளை நிற வெண்ணையைத்
தன் பிரகாசத்தால், காட்டிக் கொடுத்தது; வெண்ணையை எடுத்து, ஆசை யுடன் சாப்பிடுவான்;
யாராவது வருவதைப் போன்ற ஓசை கேட்டால், மேல் வஸ்த்ரத்தால், கௌஸ்துபத்தை
மறைத்து விடுவான்;
இப்படியே, வெண்ணெய் சாப்பிட்டு, சாப்பிட்டு, யார் கண்ணிலும் படாமல் தப்பித்து வந்தான்;

ஆனால், பிள்ளையின் சாமர்த்யம், தாயாருக்குத் தெரியாதா, என்ன !
யசோதை, ஒருநாள், இந்தத் திருட்டைக் கண்டு பிடித்து விட்டாள்.
கண்ணனை, உரலோடு சேர்த்துக் கட்டத் தொடங்கினாள்.
தாம்பை ( கயிறு ) எடுத்து, கண்ணனின் இடையையும், உரலின் இடையையும்
( நடுப்பாகம்–உடுக்கை இடைபோலச் சிறுத்து இருக்கும் ) சேர்த்து, சுற்றிக் கட்டப் பார்த்தாள்.
அவளுக்கு ஆச்சர்யம் ! கயிறு, இரண்டு அங்குலம் குறைவாக இருந்தது.
இன்னொரு கயிற்றை எடுத்து, இந்தக் கயிற்றுடன் சேர்த்து முடிச்சுப் போட்டு, இணைத்து,
மறுபடியும் கட்ட முயற்சித்தாள். மறுபடியும், கயிறு குறைந்தது.
இரண்டு அங்குலம் குறைந்தது.இவளுக்கு, நாம் ஏன் கட்டுப்பட வேண்டும் என்று வளர்ந்தானாம்.
யசோதையின் நெற்றியில் வியர்வைத் துளிகள்;
ஓய்ந்துபோன சிவந்த உள்ளங்கைகள்;

கண்ணன், கருணை கொண்டான். நம்மிடம் அன்பைப் பொழியும், யசோதையிடம் ,
நம் பலத்தைக் காட்டவேண்டாம் என்று நினைத்தான்.

இப்போது, யசோதை, கண்ணனையும் , உரலையும் , கயிற்றால் சேர்த்துக் கட்டிவிட்டாள்.
கருத்த திருமேனி; தயிரையும் , வெண்ணையையும் ( இரண்டும் வெண்மை நிறம் ) உண்ட திருமேனி;
கருத்த யானையைப் போலக் கண்ணன் இருந்தான்;
உருவத்தில் பெருத்த யானை, ஒரு சிறிய பாகனுக்கு; அவன் கையில் உள்ள குச்சிக்கு
அடங்குவது போல அடங்கிப் போனான்.
கட்டுண்ட யானை, கண்ணீர் சிந்தி அழுவதைப் போல அழுதான்.
யசோதை, கண்ணனின் கண்களுக்குத் தீட்டியிருந்த “மை “, கண்ணீரால் கரைந்தது.

உறியார்ந்த நறுவெண்ணெய் ஒளியால் சென்று
அங்குண்டானைக் கண்டாய்ச்சி உரலோடார்க்க
தறியார்ந்த கருங்களிரே போல நின்று
தடங் கண்கள் பனி மல்கும் தன்மையானை
……………………………… என்று திருமங்கை ஆழ்வார்,
திருக்கோவிலூர் ஆயனைப் பாடுகிறார்
ஹா… கரிய நிறக் கண்ணன்—-வாயில் ஒட்டிக் கொண்டிருக்கும் வெண்ணெய் சாக்ஷி சொல்ல,
உரலோடு கட்டுண்டு, கண்மை, கன்னங்களில் கரைய
நிற்கின்ற அற்புதக் காக்ஷி !அனைவரும் வசப்படும்போது, அடியேன் எம்மாத்திரம் !

பின் குறிப்பு தொடர்கிறது………..

தசமஸ்கந்த பாராயணம்—–அத்யாயம்—9
—————————————————
பின் குறிப்பு தொடர்ச்சி — 2
————————-
வெள்ளிமலை நிறத்தை ஒத்த வெண்ணையைத் திருடிச் சாப்பிட்டுவிட்டு ,
யசோதை ஆய்ச்சியின் கையால் , கண்ணிக் குருங்கயிறால்
கட்டுண்டு, பொத்த உரலிடை ஆப்புண்டு, அழுத கண்ணோடே,
அஞ்சின நோக்கோடே, தொழுத கையோடே, நிற்கிறான், கண்ணன்.
ஜீவன்களை, சம்ஸாரத்தில் கட்டி , அழுத்தி வைத்து, அழுத கண்ணோடே
அவனை ஸ்தோத்தரிக்க வைக்கும், கண்ணன்,
யசோதை முன்பு நிற்கும் காக்ஷி இது.
ஆய்ச்சி கையால் கட்டுண்ட காக்ஷி .
அவனைத் தாமத்தால் கட்ட இயலாது.
பிரேமத்தால் கட்ட இயலும்.
இங்கு, யசோதையின் பிள்ளைப் ப்ரேமம் முன் நிற்க,
கண்ணன் அதைத் தாமமாக (கயிறு ) ஏற்றுக் கட்டுண்டான்.
யானை, தன்னைக் கட்டுவதற்காக, கயிற்றைத்
தானே எடுத்துப் பாகனிடம் கொடுக்கும். கருநிறத்தான்,
யானையைப் போன்ற கருநிறத்தான்
கண்ணன், தன்னைக் கட்டுவதற்காக “பக்தி ” என்னும்
கயிற்றை எடுத்துக் கொடுப்பான்.
“பத்துடை அடியவர்க்கு , எளியவன் ” என்று ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் கூறுகிறார்.
தாமோதரனாக, தாமோதர நாராயணனாக —–இந்தக் கண்ணன்,
திருக் கண்ணங்குடியில் , கையை , இருப்பில் வைத்துக் கொண்டு ,
கண்ணனாகவே ஸேவை சாதிக்கிறான்.

வசிஷ்ட ரிஷிக்காக, க்ருஷ்ண பக்தரான வசிஷ்ட ரிஷிக்காக,
அவன் வெண்ணெய்க் கிருஷ்ணனாக ஆனான்.
அவர் வெண்ணையாலேயே க்ருஷ்ண விக்ரஹம் செய்து,
பக்தியின் மஹிமையால்,அது உருகாமல் இருக்க,
விக்ரஹத்தை நிற்க வைத்துப் பூஜை செய்வார்.
கண்ணனுக்கு இங்கும் விளையாட்டு;
அவதார காலத்திலும் விளையாட்டு; அர்ச்சாவதாரத்திலும் விளையாட்டு.
வடக்கை, இடக்கை தெரியாத ஆய்ச்சியர் களுடனும் விளையாட்டு;
வேத வேதாங்கங்கள், அனுஷ்டானங்கள் தெரிந்த முநிபுங்கவரிடமும் விளையாட்டு.

ஒருநாள், வசிஷ்டர், வெண்ணெய்க் கிருஷ்ணனுக்கு , ஆராதனம் செய்யும்போது,
சிறுவன் உருவில் வந்து, வெண்ணெய்க் கிருஷ்ணனை எடுத்து,
வாயில் போட்டுக் கொண்டு, ஓடுகிறான்;
வசிஷ்டருக்குக் கோபம் ( இருக்காதே, பின்னே? நமக்கே கடும் கோபம் வருமே )
சிறுவனைத் துரத்துகிறார்;
சிறுவன் “கிருஷ்ணாரண்யம்”ஓடி வருகிறான்;
அங்கு, தபஸ் செய்து கொண்டிருந்த மகரிஷிகள், இச்சிறுவன் யாரென்று தெரிந்து,
“பக்தியால்” கட்டுகிறார்கள். அடியார்களுக்கு, அடங்கினான்,
இங்கு. அதாவது திருக்கண்ணங்குடியில்.
அவதார காலத்தில் அன்னைக்கு அடங்கி, கயிற்றால் உரலில் கட்டுண்டு,
அழுத கண்ணோடு, அஞ்சின நோக்கோடு, தொழுத கையேடு நின்றான்.

(ஹா…..திருக் கண்ணங்குடிக் கண்ணா….
தாமோதரா —-
தாமத்தால் உரலில் கட்டுண்டு, நீ நின்றாயே….
அந்த அழுத கண்களும், அஞ்சின நோக்கும், தொழுத கைகளும்
நினைக்கும் போதெல்லாம், அடியேனைப் பேதமை கொள்ளச் செய்கின்றன )

பின் குறிப்பு தொடர்கிறது————

krushnaஅத்யாயம்—9 பின் குறிப்பு—–3
———————– ———————–
வைகுண்டவாசி உபய வே. கே.ரங்கஸ்வாமி ஐயங்கார் ,
மிகச் சிறந்த ஆன்மீகத் தொண்டராகச் செய்திருக்கும் “பாசுரப்படி, பாகவதத்தில் ”
திருவாய்ப்பாடியைப் பற்றிச் சொல்லும்போது, இப்படி சொல்லியிருக்கிறார்.

” வாங்கக் குடம் நிறைக்கும் வள்ளல் பெரும்பசுக்கள் ,
நீங்காத செல்வம் நிறைக்க,
வெள்ளிமலை இருந்தால் ஒத்த வெண்ணையைத் தாயர் மனங்கள் தடிப்ப
, உளம் குளிர அமுது செய்து ,
விரலோடு வாய் தோய்ந்த வெண்ணெய் கண்டு ,
ஒளியா வெண்ணெய் உண்டான் என்று,
உரலோடு ஆய்ச்சி , ஒண்கயிற்றால் , விளியா ஆர்க்க
, ஆப்புண்டு, விம்மி அழுது, பொத்த உரலைக் கவிழ்ந்து,
அதன் மேலேறித் தித்தித்த பாலும்
தடாவினில் வெண்ணையும் ,
மெத்தத் திரு வயிறு ஆரவிழுங்கி,
சீரால் யசோதை அன்புற்று நோக்கி,
அடித்தும் பிடித்தும் அனைவர்க்கும் காட்ட,
ஊரார்கள் எல்லாரும் காணக்
கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பினால் கட்டுண்டு,
பெருமா உரலில் , பிணிப்புண்டு இருந்து,
விண் எல்லாம் கேட்க அழுது,
எழில் கொள் தாம்பு கொண்டு அடிப்பதற்கு எள்கி …………………………….. ”

ஆயர்பாடிப் பசுக்கள், வள்ளல்கள்;
கறக்கக்கறக்க, குடம் குடமாகப் பால் சொரியும் பசுக்கள்;
இதனால், ஆய்ப்பாடியில் எல்லாச் செல்வமும் நீங்காது நிறைந்து இருக்க,
(கண்ணனே செல்வம் தானே! அவனிருக்குமிடத்தில் செல்வங்கள் யாவும்
நிறைந்து நீங்காது இருக்கக் கேட்பானேன் ? )

வெள்ளியைப் போல மினுமினுத்து ,
மலையை ஒத்த வெண்ணையை,
தாயான யசோதை யின் மனம் , மற்றும் தாயை ஒத்தவர்களின் மனங்கள் கனக்க,
( தாயான யசோதையின் அகமனம், புற மனம் ஆகிய மனங்கள் கனக்க ),
கண்ணன் தன்னுடைய உள்ளம் (மனஸ் ) குளிர,
வெண்ணையை அமுது செய்து , போக்யமாகச் சாப்பிட்டு,
அந்த வெண்ணெய் எப்படி காக்ஷி அளிக்கிறது தெரியுமா,
விரலோடு வாய் தோய்ந்து —கண்ணனின் கைவிரல்களிலும் வெண்ணெய் இருக்கிறது;
கண்ணனின் வாயிலும் வெண்ணெய் இருக்கிறது—-
அல்லது , விரல்களில் இருக்கும் வெண்ணெய் ,
கண்ணன், விரல்களைத்தன் வாயில் வைத்திருப்பதால் , விரலோடு வாய் தோய்ந்த
வெண்ணெய் —தோய்வது என்பது இடையர்கள் குலத்துக்கே உரித்தான சொல்—
-பாலைத் தோய்ப்பது—-பக்குவமான சூட்டில் உள்ள பாலை, கொஞ்சமாக மோர் சேர்த்து,
அது , தயிர் ஆவதற்காகச் செய்யும் செயல்;

ஆய்ச்சியர் செய்யும் செயல். இங்கு விரலோடு வாய் தோய்ந்தது
( இதை, ரஹஸ்யார்த்தமாக, காலக்ஷேபமாகச் சொல்வதுதான் நல்லது )
யசோதை இதைக் கண்டு, ஒளித்துவைத்திருக்கும் வெண்ணையை உண்டுவிட்டானே என்று,
அங்கிருந்த உரலுடன் , பொருத்தமான கயிற்றால் கட்டிவிடுவேன் என்று சினத்துடன் பேச,
அகப்பட்டுக்கொண்ட( பொது அர்த்தம் ), கண்ணன், விம்மி விம்மி
( வயிறு எக்கி, அடிக்கடி மூச்சை உள்ளே இழுத்து, வெளியே விட்டு , பாசாங்குடன் )
அழுது, கேவிக் கேவி அழுது, உரலின் பள்ளமான பாகத்தை கீழே கவிழ்த்து,
உரலின் மேல் ஏறி நின்று , தித்திப்பாக இருக்கிற ( சுவையுடன் கூடிய ) பாலையும்,
அண்டாவில் உள்ள வெண்ணையையும் , மென்மையான “திரு வயிறு ” அனுபவிக்க
நிறைய விழுங்கினான்;
அன்பும் , பாசமும் கொண்ட யசோதை, அவனைப் பார்த்தும், அடித்தும், அவனைப் பிடித்தும் ,
அங்கு திரண்டிருந்த அனைவர்க்கும், கண்ணனின் லீலையைக் காட்ட , ஊர் கோபர்கள்,
கோபிகைகள், ( ஊரார்கள் என்பது, பசுக்கூட்டம், கன்றுகள், மரங்கள் யாவும் )
எல்லாரும் பார்க்க, மெலிதான , சிறிய கயிற்றினால் கட்டப்பட்டு,
உரலில் பிணைக்கப்பட்டு இருந்து, ஆகாயத்தில் உள்ளவர்கள் கூட கேட்கும்படி ,
“ஓ” வென அழுது, பசுக்களைக் கட்டுவதற்காகவே உள்ள கயிற்றால்,
யசோதை , அடிப்பதுபோல் பாவனை செய்து, வீட்டுக்குள்ளே போக ….
( இது பொதுவான அர்த்தம் . பதம் பதமான விளக்கமோ, வ்யாக்யானமோ அல்ல )
பாசுரப்படி பாகவதம் , இப்படிப் போகிறது.

(பாலையும், தயிரையும், வெண்ணையையும் கொடுத்து,
குடும்பத்துக்கு வேண்டிய பொருட்களை வாங்கி,
இல்லறம் நடத்தும் கோகுலத்து மங்கையர்
அவைகளை, யாரும் காணா வண்ணம் எடுத்துச் சாப்பிட்டு
, ( கோபர்கள், குரங்கு, பூனை இவர்களுக்கும் கொடுத்து )
கோபியர்களின் கோபத்துக்கு ஆளாகும் கண்ணன்.
வீட்டில், யசோதை, ஒளித்து வைத்த வெண்ணையைச் சாப்பிடும் கண்ணன்
அதைக்கண்டு, பாசத்துக்கும், கோபத்துக்கும் நடுவில் திண்டாடும் யசோதை;
கண்ணனின் பொல்லாத்தனம் , விம்முதல், பொய் அழுகை, விண் எலாம் கேட்க அழுகை.
கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பினால் ,உரலோடு கட்டுண்ட எளிமை
அசோதையை அஞ்சி நோக்கல், அழுகை, தொழுகை
ஆரணமும் தேடும் காரணா ! பூரணா ! கண்ணா ! உன் லீலைகளைக் கேட்பதே அடியோங்கள் வாழ்வு
உன் திருவடிகளே , அடியோங்களுக்குப் புகல் )

———————-பின் குறிப்பு நிறைகிறது.

இனி அடுத்த அத்யாயம் .10 வது அத்யாயம்——தொடரும்

தசமஸ்கந்தம்——-நவீன பாணியில்———-அத்யாயம்—10
——————
நளகூபரன், மணிக்ரீவன் சாப விமோசனம்,, ஸ்துதி
——————————————————————
பரீக்ஷித் , ஸ்ரீ சுக பிரம்மத்திடம், ” ஹே, ரிஷியே……நளகூபரன், , மணிக்ரீவன் செய்த
நிந்திக்க வேண்டிய கார்யம் மற்றும் தேவரிஷி நாரதர், ஏன் சாபம் கொடுத்தார் என்பதை
விவரமாகச் சொல்லுங்கள் என்று கேட்க, ஸ்ரீ சுகர் சொன்னார்.
இந்த இருவரும், ருத்ர பகவானுடைய தாஸ்யர்கள்; குபேரனின் புத்ரர்கள்;
தனத்தினால் கர்வம் அடைந்தவர்கள்; மிகப் பெரிய பதவியில் இருப்பதாக
செருக்கு உடையவர்கள்; ஒரு சமயம் மந்தாகினி நதி ஓடும் பிரதேசத்தில்,
“வாருணீ ” என்கிற கள்ளைக் குடித்து, புஷ்பங்கள் பூத்திருந்த காட்டுக்குள் நுழைந்து,
தேவ ஸ்திரீகளுடன் ஜலக்ரீடையில் இருந்தனர்.
அப்போது, தேவரிஷி நாரதர், யதேச்சையாக அந்த வழியாக வந்தார்.

அவரைக் கண்டதும், தேவ ஸ்திரீகள், வஸ்த்ரமில்லாமல் இருந்ததால்,
நாரதரின் சாபத்துக்குப் பயந்து, அவசரம் அவசரமாக வஸ்த்ரங்களை எடுத்து
அணிந்து கொண்டனர். ஆனால், குபேரனுடைய பிள்ளைகளான இந்த இரண்டு பேரும்,
கள்மயக்கத்தில், கர்வத்துடன் வெட்கமின்றி, நிர்வாணமாக இருந்தனர்.

நாரதர், அவர்களைத் திருத்த எண்ணம் கொண்டார். இவர்கள், தனச் செருக்கினாலும்,
குபேரனுடைய பிள்ளைகள் என்கிற கர்வத்தினாலும், தாங்கள் சாஸ்வதம் என்று
எண்ணுகிறார்கள்; தேவர்களாக இருந்தாலும், இறந்துவிட்டால் அந்தத் த்ரேகம்
எரிக்கப்பட்டோ , கிருமிகள், பக்ஷி, மிருகங்களால் சாப்பிடப்பட்டோ அழிகிறது;
ஒன்றுக்கும் உதவாத இந்தத் த்ரேகத்தை சாஸ்வதம் என்றும்
தங்களைக் கிழத்தனம் அண்டாது என்றும், எண்ணுகிறார்கள்;

த்ரேகம், அநித்தியம் என்று அறியாத அஸத்துக்கள்;
தனமில்லாத வறியவனுக்குக்கர்வமில்லை; அஹங்காரமில்லை;
அவன் பகவத் சிந்தனையுடன் வாழ்கிறான்; தாரித்யனுக்குப் பசி இருப்பதால்,
இளைத்துப் போய், இந்த்ரியங்கள் அவன் சொல்படி கேட்கின்றன;

இப்படியெல்லாம் நினைத்த நாரதர், இவர்களின் கர்வத்தைப் போக்க வேண்டும்
என்கிற எண்ணமுடை யவராய், இவர்களுக்குத் தண்டனையும்
கொடுத்து திருந்தவும் சந்தர்ப்பம் கொடுக்க வேண்டும் என்று யோசித்து,
இவர்கள், நூறு தேவ வர்ஷங்கள் பூமியில் மரமாகப் பிறந்து, வாழ்ந்து,
பகவானின் திவ்ய சரணார விந்தங்களில் பக்தி ஏற்பட்டு, அந்த பக்தியினால்,
சாப நிவ்ருத்தி ஆகி, மறுபடியும் தேவப் பிறப்பை அடையட்டும் என்று சாபமிட்டார்.

இப்படிச் சபித்தவர், தான் சாபமிட்டதற்குப் பரிகாரம் தேட,
நாராயண ஆஸ்ரமமாகிற பத்ரிகாஸ்ரமத்திற்குச் சென்றுவிட்டார்.
அந்த சாபப்படி, நளகூபரனும், மணிக்ரீவனும் வ்ரஜபூமியில்
( கோகுலத்தில் ) மரங்களாக முளைத்து , வளர்ந்து இருந்தனர்.

பகவான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணனாகிய நீ, இதை நினைத்துப் பார்த்து,
ரிஷியின் சாபம் சத்தியமாக இருக்கவேண்டுமென்று எண்ணி அந்த மரங்கள்
இருந்த இடத்துக்கு உடலுடன் கட்டியிருந்த உரலையும் உருட்டிக் கொண்டு,
அந்த இரண்டு மரங்களின் அடித் தண்டின் இடைவெளி நடுவே தவழ்ந்து சென்று ,
உரலை, உன் பலத்தால் இழுத்தாய்.
அந்த வேகம் தாங்காமல்,கப்பும் கிளையுமாக நன்கு கொழுத்து வளர்ந்து இருந்த
இரண்டு மரங்களும் பெரும்சப்தத்துடன் கீழே விழுந்தன.
உடனே , இரண்டு தேவ குமாரர்கள், ஜ்வலித்து, நான்கு திக்குகளிலும்
ப்ரகாசத்தை ஏற்படுத்திக்கொண்டு, கர்வம் நீங்கியவர்களாக,
கிருஷ்ணனாகிய உன்னிடம் பக்தி மேலோங்க , உன்னை நமஸ்காரம் செய்து,
உன் திருவடிகளில் சிரஸ்ஸை வைத்து, உன்னை ஸ்துதித்தார்கள்.

நளகூபர—–மணிக்ரீவ ஸ்துதி
——————————
(ஹே……கிருஷ்ணா…..அந்த இரண்டு தேவர்களும்—-குபேரனின் குமாரர்களும் ,
உன்னைத் துதித்ததை , இப்போது அடியேன் சொல்லி, உனக்கு நினைவுபடுத்துகிறேன்
இதுவும் ஒருவித படுத்தல்தான் )

ஹே,,,,கிருஷ்ண…..கிருஷ்ண ….மஹாயோகி….. நீர் பரம புருஷன்;
அவ்யக்தமான ப்ரக்ருதியிலிருந்து, சிருஷ்டித்து, வ்யக்தமாக (வெளிப்படையாக)
விஸ்வம் இதம், ஜகத் இதம் என்று ரூபம் கொண்டதாக,
நீர் பிரபஞ்சமாக இருக்கிறீர்.
நீர், பார்ப்பதற்கு, அத்வீதீய ஏகர் —சமமோ, மேல்பட்டவரோ, குணத்திலோ,
சேஷ்டிதங்களிலோ, ஐஸ்வர்ய விபவங்களிலோ—எவரும் இல்லாதவர் .

நீர்தான், எல்லாருக்கும், எல்லாவற்றுக்கும் மேலானவர்;
நீர், அனைவர்க்கும் அந்தர்யாமி; உமது விருப்பப்படி நியமிக்கிறீர்;
உடல், ஆத்மா இவைகளை செயல்படுத்தும் பகவான் நீரே ;
அந்த ஜீவாத்மாவின் , ஸ்வரூபஸ்திதி, ப்ரவ்ருத்தி, நிவ்ருத்தி —
எல்லாம் உமது அதீனம். சூக்ஷ்ம ஆத்மாவாக இருந்து,
ரஜஸ், தமோ, ஸத்வ பூதமாக இருக்கும் ப்ரக்ருதியை ,
நீர், சரீரமாகக் கொண்டுள்ளீர்.

நீரே, எல்லா ஜீவாத்மாக்களுக்கும் ஈஸ்வரன்;
பரமாத்மா; ஜீவன்களின் பாப, புண்யங்களுக்கு ஏற்ப, அவைகளுக்கு,
நாமம், ரூபம் இவைகளை உண்டாக்குபவர்; ஆனால், உம்மை,
இந்த மாம்ஸக்கண்களால் பார்க்க இயலாது;உமது மஹிமையை யாராலும்
முழுமையாக அறியமுடியாது; ஆகவே, உம்மைப் பக்தி செய்து நமஸ்கரிப்பதே சிறந்தது;

பகவதே…………வாஸுதேவாய……..நமஸ்காரங்கள் உமக்கே உரியது;
உமக்கு என்று ஒரு ரூபமில்லை; ஆனால், பலப் பல ரூபங்களில் ப்ரகாசிக்கிறீர்;
அவதாரம் ஏற்படும் போதெல்லாம், உமது ரூபம் வெளிப்படுகிறது;
நீர், சரீரங்கள் படைத்தவர்களில், அசரீரி; அவதார காலங்களில்,
அப்ராக்ருத சரீரம்; த்ரியக், ம்ருக, மனுஷ்ய அவதாரங்களில், அது அதற்குத் தக்கபடி
அதிசய வீர்யமுள்ள சரீரம்; அப்போதும், எவ்விதத் தோஷமும் உம்மிடம் இல்லை;
அப்பேர்ப்பட்ட, பற்பலப் பெருமைகளைப் பெற்ற நீர், எல்லா உலகங்களின்
க்ஷேமத்துக்காகவும், எங்களைப் போன்ற மந்த மதியர்களை உஜ்ஜீவிக்கவும்
உத்தேசித்து, அவதாரம் எடுக்கிறீர்; எங்களை ஆசீர்வதிக்க வேண்டுகிறோம்

நீர், பரம கல்யாண மூர்த்தி; உமக்குப் பல நமஸ்காரங்கள்;
நீர் வாஸூ தேவர் (வஸூ தேவரின் திருக்குமாரர் );
பரம ஸாந்தர்; யதுக்களுக்குப் பதி;உமக்கு எங்கள் நமஸ்காரங்கள்;
ரிஷியினுடைய பரம அனுக்ர ஹத்தாலே, உம்முடைய தர்ஸனம் கிடைத்தது;
எங்கள் மனஸ், உமது திருவடிகளில் , பற்றுடன் இருக்கட்டும்;
நாங்கள், சிவபிரானின் கிங்கரர்கள் ; நாங்கள் போக உத்தரவு கொடுங்கள்
என்று ஸ்தோத்ரம் செய்தார்கள்.
( ஹே, கிருஷ்ணா……அந்த தேவ குமாரர்களான நளகூபர,மணிக்ரீவர்களை
நமஸ்கரிக்கிறேன்; அவர்களால், அடியோங்களுக்கு, உன்னை ஸ்தோத்தரிக்கும்
இந்த ஸ்துதி கிடைத்தது.)

ஸ்ரீ சுகர், மேலும் சொல்கிறார். நீ, உரலில் கட்டப்பட்ட தாமோதரனாகவே
இருந்துகொண்டு, அந்தத் தேவகுமாரர்களைப் பார்த்துச் சொன்னது இதுதான்.

பரம கருணை உள்ள நாரதராலே, என்னுடைய அநுக்ரஹம் உங்களுக்குக் கிடைத்தது;
என்னிடம் திட நம்பிக்கை வைத்து, மனஸ்ஸை அர்ப்பித்து, என்னைத் தரிசித்த நீங்கள்,
திருந்திய புருஷர்களாக ஆகி, பந்தங்களில் இருந்து விடுபட்டீர்கள்;
என்னையே உபாயமாக(ஸாதனம் ) வைத்து என்னிடம் வைத்த பக்தி ,ப்ரேமையாகி,
உங்கள் அபீஷ்டங்களை அடைந்து, அனுபவித்து, மீண்டும் பிறவி இல்லாமல்,
என்னை வந்து அடைவீர்களாக !

ஹே,கிருஷ்ணா, இவ்விதம் ஆக்ஜை பெற்ற இருவரும், உன்னைப் ப்ரதக்ஷிணம் செய்து,
அடிக்கடி நமஸ்காரம் செய்து, வடதிசை நோக்கிப் புறப்பட்டு, குபேரபட்டணமாகிய
அளகாபுரிக்குப் போய்ச் சேர்ந்தனர் . இழந்த சம்பத்தை, பகவானை பஜித்து,
மீண்டும் அடைந்த அர்த்தார்த்தி களான இவர்களுக்கு அடியேனின் நமஸ்காரங்கள்

10 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்

(அடியேன் மூன்றாவது பின்குறிப்பில் , வைகுண்டவாசி ஸ்ரீ ரங்கஸ்வாமி அய்யங்காரின்
“பாசுரப்படி பாகவதத்தில்” திருவாய்ப் பாடியைப் பற்றி ” உளம் குளிர அமுது செய்து,
விரலோடு வாய் தோய்ந்த வெண்ணெய் கண்டு , ஒளியா வெண்ணெய் உண்டான்
என்று உரலோடு , ஆய்ச்சி ஒண்கயிற்றால் , விளியா ஆர்க்க
ஆப்புண்டு, விம்மி அழுது, பொத்த உரலைக் கவிழ்ந்து, அதன்மேலேறி ….”
என்று தொகுத்துக் கொடுத்துஇருக்கிறார் என்று சொன்னேன்.
அதன் தொடர்ச்சியாக,

மருதமரம் பற்றிச் சொல்லும்போது , பாசுரப்படி பாகவதத்தில்
‘ மண மருவு தோள் ஆய்ச்சி ஆர்க்கப்போய் ,உரலோடும் ஒருங்கு ஒத்த இணைமருதம்
உன்னிய வந்தவரை,ஊரு கரத்தினோடும் உந்தி, எண்திசையோரும் வணங்க ,
இணை மருதூடு நடந்திட்டு…” என்று சொல்கிறார்.

ஸ்ரீமத் பாகவதம் சொல்வது என்னவென்றால், ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் ,
உடலுடன் கட்டி இருந்த உரலையும் இழுத்துக் கொண்டு,
அந்த இரு மரங்களின் அடித்தண்டின் இடைவெளி
நடுவே பிரவேசித்து, உரலைத் தன் பலத்தால் இழுத்தார் .
இதன்படி, ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் உரலையும் இழுத்துக் கொண்டு மரங்ககள் ஊடே தவழ்ந்து
சென்று தன் பலத்தால் இழுத்தார் என்று தெரிகிறது;
பாசுரப்படி பாகவதத்தில் “இணை மருதூடு நடந்திட்டு ” என்று உள்ளது.
இதற்குப் பொருள் என்ன? கேட்டால், மந்தபுத்திக்குத் தெரிந்தவரை சொல்கிறேன் )

அடுத்த அத்யாயம் தொடருகிறது

தசமஸ்கந்தம் நவீன பாணியில் அத்யாயம் – 11

பழக்கூடையில் ரத்னங்கள்—–கோகுலத்திலிருந்து, பிருந்தாவனம்—இங்கு வத்ஸாசுரன், பகாசுரன் வதம்

பெருத்த சப்தத்தைக் கேட்டு, நந்தகோபனும், மற்ற யாதவர்களும் ( கோபர்களும் ) ஓடி வந்தனர்.
பெரிய இரண்டு மரங்கள், கீழே விழுந்து கிடந்தன. எப்படி இவை இரண்டும் கீழே விழுந்தது என்று,
அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. அருகில் வந்து பார்த்தார்கள். உன்னைப் பார்த்தார்கள்.
கயிற்றால் கட்டப்பட்டு இருந்த உன்னை, கயிற்றை அவிழ்த்து, பயந்து கொண்டே ,
இது என்ன ஆச்சர்யம் என்று பேசினார்கள். அருகில் விளையாடிக்கொண்டிருந்த கோபர்கள்
ஆகிய கோபாலகர்கள், ( சிறுவர்கள் ) ” நாங்கள் பார்த்தோம்; இதற்குக் கிருஷ்ணன்தான் காரணம்;
இரண்டு மரங்களுக்கு நடுவே தவழ்ந்து சென்று, உரலை இழுத்தான்; மரங்கள் முறிந்து விழுந்தன;
இரண்டு புருஷர்கள் வெளியே வந்து, கிருஷ்ணனுடன் பேசினார்கள்;
நமஸ்காரம் செய்துவிட்டுச் சென்றுவிட்டார்கள் ” என்றார்கள்.
நந்தகோபர் உன் அருகே வந்து, உன்னை கயிற்றின் பிடியிலிருந்து வெளியே தூக்கினார்.

(கிருஷ்ணா….எல்லாரையும் சம்சாரக் கட்டிலிருந்து விடுவிக்கும் உன்னை,
நந்தகோபன் கயிற்றின் பிடியிலிருந்து விடுவித்தான் ….இது என்ன லீலை ! )

ஒரு சமயம், கோபிகைகள், உன்னைக் கொஞ்சி சீராட்டினார்கள்.
நீ, அவர்களுக்குக் ” குடக்கூத்து ” நடனம் ஆடிக் காண்பித்தாயாமே !
பாட்டுப் பாடினாயாமே !
அவர்கள், சந்தோஷப்பட்டு, மரப் பொம்மையுடன் விளையாடுவதைப் போல,
உன்னிடம் விளையாடினார்களாமே ! அவர்கள் இட்ட கட்டளையை
நிறைவேற்றி னாயாமே ?
அதாவது, முக்காலியைக்கொண்டுவந்து கொடுப்பது;
படியைக் கொண்டுவந்து கொடுப்பது என்று செய்தாயாமே ? இப்படிப் பல
சேஷ்டிதங்களால், கோபிகைகளுக்கு, ஆனந்தத்தை அளித்தாயாமே !
(அந்த பால சேஷ்டிதங்களுக்கு நமஸ்காரம் செய்கிறேன் )

ஒரு நாள் , நீ வாஸம் செய்யும் வீதியில், ஒரு கிழவி “பழம் வாங்கலையோ ….. பழம்….. ”
என்று கூவிக்கொண்டு வந்தபோது, நீ, அவளிடம் சென்று,
“எனக்குப் பழம் கொடு ” என்று, உன் சின்னஞ்சிறு கைகளை நீட்டி வேண்ட,
அதற்கு அந்தக் கிழவி, “அரிசியைக் கொடு ” என்று கேட்க,
நீ, வீட்டின் உள்ளே போய், இரண்டி உள்ளங்கைகளிலும் அரிசியை எடுத்துக் கொண்டு ,
அரிசி தரையில் சிந்தாமல் இருக்க, ஜாக்ரதையாக நடந்து வர ,
அப்படியும் பல அரிசிகள் கீழே சிந்த,
இது தெரியாதவனைப்போல நடித்த நீ,
கையில் உள்ள அரிசியைக் கிழவியிடம் கொடுக்க,
அந்தக் கிழவி உன்னைத் தடவிக்கொடுத்து,
உன் சின்னஞ்சிறு கைகள் நிறையப் பழங்களைக் கொடுக்க,
நீ, அவளை அனுக்ரஹித்த உடன் , பழக்கூடை முழுவதும் ரத்னங்களால் நிரம்ப,
அது கண்டு ஆச்சர்யப்பட்ட அந்தக் கிழவி,
கண்களில் நீர் வழிய, உன் திருக்கைகளைப் பிடித்து முத்தமிட்டாளாமே !

(ஹே…..கண்ணா… அந்தக் கிழவியைப்போல , உனக்கு சமர்ப்பிக்க, அடியேனிடம் ஏதுமில்லை
அடியேனுடைய அஞ்சலியை சமர்ப்பிக்கிறேன். ஸ்வாமி தேசிகன்
அருளியுள்ள அஞ்சலி வைபவத்தை , ஹ்ருதயத்தில் நிறுத்தி, உனக்கு அஞ்சலி செய்கிறேன் )

ஒருநாள், நீயும் பலராமனும் , தாய்மார்கள் பின்தொடர, யமுனா தீரத்துக்குச் சென்று,
கோபர்களுடன் விளையாடினீர்கள். நேரம் மிகவும் ஆகியது; ரோஹிணி
பலராமனை ” விளையாடியது போதும், வீட்டுக்குப் போகலாம் வா … ” என்று கூப்பிட்டாள்.
பலராமனும் வரவில்லை; நீயும் வரவில்லை. தொடர்ந்து விளையாடிக்கொன்டிருந்தீர்கள்.
யசோதை வந்து, உன்னைக் கூப்பிட்டாள். புத்திர வாத்சல்யத்துடன் கூப்பிட்டாள்.
“விடியற்காலம் சாப்பிட்டீர்கள்; வெகு நேரம் ஆகிவிட்டது; உங்களுக்குப் பசிக்கும்;
வ்ரஜபூமியின் அதிபரான நந்தகோபன், உங்களை எதிர் பார்த்துக் காத்திருப்பார்;
ஹே….கிருஷ்ணா… இன்று உன் பிறந்த நாள்; பிறந்த நக்ஷத்ரம் ரோஹிணீ ” என்று சொல்லி
உங்களைக் கூப்பிட்டாள். இருவரும் திரும்பி வர, உங்களை அழைத்துக் கொண்டு
வீட்டுக்கு வந்த யசோதை, உங்களை நன்கு ஸ்நானம் செய்துவைத்து,
புது வஸ்த்ரங்கள் அணிவித்து, நன்கு ஆகாரம் கொடுத்து, நீங்கள் க்ஷேமமாக இருக்க ,
மங்கள கார்யங்களைச் செய்தாள்.

ஒருசமயம், கோகுலத்தில் , உத்பாதங்கள் ஏற்பட்டன. விருத்தர்கள் மிகவும் பயந்து,
ஒன்று கூடி, என்ன செய்வது என்று ஆலோசித்தார்கள். அப்போது, மிகவும் வயதான
க்ஜான வ்ருத்தன் “உபநந்தன் ” பேசினான் .
” பெரிய உத்பாதங்கள் ஏற்படுகின்றன; குழந்தைகளுக்கு நாசம் ஏற்படும்படி நடக்கின்றன;
பூதனையிலி ருந்து விடுபட்டது, சகடாசுரன் அழிந்தது, தைத்யன் அழிந்தது,
மரங்கள் முறிந்து குழந்தையின் மேல் விழாமல் இருந்தது, என்று, இப்படிப்
பல கஷ்டங்கள் ஏற்பட்டு விட்டன; மேலும்,கஷ்டங்கள் ஏற்படுவதற்குள் ,
நாம் யாவரும் கோகுலத்தை விட்டு, பிருந்தாவனம் சென்று விடுவோம்;
அது, பசுமை நிறைந்த காடு; பசுக்களுக்கு நன்கு ஆகாரம் உள்ளது;
நாமும் அங்கே செல்லலாம் ; உங்களுக்குப் பிடித்திருந்தால் இதைச் செய்யுங்கள் ” என்றான்.

இதைக்கேட்ட கோபர்கள் யாவரும் , சரியான யோசனை என்று ஆமோதித்து,
கோக்களையும் கன்றுக் குட்டிகளையும் முன்பாகப் போக விட்டு, சாமான்கள்,
மூட்டை முடிச்சுகளை வண்டிகளில் ஏற்றி, வாத்தியங்களை வாசித்துக் கொண்டு
புரோஹிதர்கள் கூடவே வர, ப்ருந்தாவனம் புறப்பட்டனர்.
யசோதை, நீ, பலராமன், ரோஹிணி ஒரு வண்டியில் ஏறி அமர்ந்து, எல்லாருமாக
ப்ருந்தாவனம் வந்து சேர்ந்தீர்கள். இங்கு, வசிக்கும் இடங்களை
கோபர்கள் நன்கு ஏற்பாடு செய்தார்கள்.
அருகிலேயே யமுனை நதி; கோவர்த்தன கிரி ; பச்சைபசேல் என்று பூமி;
அடர்த்தியான காடு; உங்களுக்கு, சந்தோஷத்துக்குக் கேட்பானேன் !
இங்கு நீங்கள், மற்ற கோபர்களுடன் நன்கு வளர்ந்து, வனத்தில் பசு கன்றுகளுடன்
சுற்றித் திரிந்தீர்கள்; விளையாடினீர்கள். இந்த மாதிரியாக, நீங்கள் , யமுனா தீரத்தில்
கன்றுகளுடன் விளையாடும்போது, உங்களை அழிக்க, வத்ஸாசுரன் , கன்றுக்குட்டி
வேஷத்தில் வந்தான். அதை, பலராமன், உன்னிடம் கையைக் காட்டிச் சொல்ல,
நீ, அதன் பின்னாலே சப்தமில்லாமல் சென்று, பின்னங்கால்களைப் பிடித்து
மேலே தூக்கி சுழற்றி எறிய , அந்த அசுரன் எதிரே இருந்த விளாம்பழ மரத்தில் மோதி,
அழிந்தான். விளாம்பழங்கள் உதிர்ந்தன. அசுரனின் கோர ஸ்வரூப உடலும் கீழே விழுந்தது.
இதைப் பார்த்த கோபர்கள் ஆச்சர்யப்பட்டார்கள் .

( நீங்கள், கோக்களை ரக்ஷிக்கும் வத்ஸ பாலகர்கள்; கோபாலர்கள்; வத்ஸர்கள் )

சில காலம் கழிந்தது. ஒருநாள் நீர் நிரம்பிய தடாகத்தில், நீங்களும், கோபாலகர்களும்,
கோக்களும் தாகத்துக்கு நீர் அருந்தினீர்கள் . அச்சமயம், எதிரே ஒரு மலைச் சிகரத்தைக்
கோபாலகர்கள் கண்டனர். அந்தச் சிகரத்தில், கொக்கு உருவில் ஒரு அசுரன் , உன்னைக் கண்டான்.
உடனே, பறந்து வந்தான்; உன்னை வாயில் போட்டு விழுங்க முயற்சித்தான் ,
இதைப்பார்த்துக் கொண்டிருந்த பலராமனும் கோபாலகர்களும் என்ன செய்வது
என்று கலங்கினார்கள். அப்போது, அந்த கொக்கு வடிவில் வந்த அசுரன் உன்னை முழுங்க முடியாமல்,
அவஸ்தைப்பட்டான். நீ உலகத்துக்கு எல்லாம் காரணன்;
நீ, அவன் வாயிலிருந்து வெளியே வந்தாய்; ஆனால், அசுரன் உன்னை விடவில்லை;
உன்னைக் கொத்துவதற்காக உன்னை நெருங்கினான்;
நீ, அவன் இரண்டு அலகுகளையும் , வாயின் இரண்டு பக்கத்தையும்
இரண்டு கைகளால் பிடித்து, பிளந்து, அறுத்து எறிவதைப்போல த் தூர எறிந்தாய்.
கொக்கு உருவில் உன்னைக் கொல்ல வந்த அசுரனைக் கொன்றாய்.
இதைப் பார்த்த கோபர்கள், ஆச்சர்யமடைந்தனர்.
இப்படியாக, அந்த அசுரனை அழித்து, பலராமனும் கோபர்களும் இருந்த இடத்துக்குத்
திரும்பி வந்தாய் பிறகு, நீங்கள் எல்லாரும், கோக்களுடன் ப்ருந்தாவனம்
திரும்பினீர்கள். கோபர்களும், கோபியர்களும் இந்தச் செயல்களைக் கேட்டு,
அதிசயமும் ஆச்சரியமும் அடைந்தனர். கிருஷ்ணனுக்குப் பல எதிரிகள் இருக்கிறார்கள்;
அவர்கள், அவனைக் கொல்ல முயற்சிக்கிறார்கள்;ஆனால், அவர்களை, கிருஷ்ணன் அழிக்கிறான்;
கர்க்கர் மகரிஷி சொன்னது நடக்கிறதே என்று பரஸ்பரம் பேசிக் கொண்டார்கள்.
ஆனால், பலராமனுடன் சேர்ந்து நீ, பிருந்தாவனத்தில் திரிந்து, கோபர்களுடன் விளையாடி, எல்லாரையும் மகிழ்வித்தாய்.

(இப்படிப்பட்ட விளையாட்டுக்களை விளையாடிய, உனக்கும், பலராமனுக்கும் கோபாலகர்களுக்கும் அநேக நமஸ்காரங்கள் )

11 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது

தசமஸ்கந்தம் —நவீன பாணியில்—–அத்யாயம் ——12
——————–
அகாசுரன் மோக்ஷம்
———

ஹே, கிருஷ்ணா….. இதற்குப்பின் நடந்ததை, ஸ்ரீ சுக ப்ரம்ம ரிஷி ,
பரீக்ஷித் ராஜனுக்குச் சொன்னதை , இப்போது உன்னிடம் சொல்கிறேன்.
பிறகு ஒரு நாள், நீ, மத்யான வேளையில் “வனபோஜனம் ” செய்யத் திட்டமிட்டாய்.
அதற்காகக் காலையிலேயே, கோபாலகர்கள், பசுக்கூட்டங்கள் இவற்றுடன்
யமுனா நதி தீரத்தில் உள்ள வனத்துக்குப் புறப்பட்டாய். கோபாலகர்கள்,
ஆயிரக்கணக்கான பசுக்கள், கன்றுகளுடன் , வாத்தியங்களை இசைத்துக் கொண்டு,
முன்னாலே சென்றார்கள். வனத்தை அடைந்து, உல்லாசமாக விளையாடினார்கள்.
அங்கு பூத்திருந்த புஷ்பங்களைப் பறித்து, தலையில் சூடிக் கொண்டார்கள்.
வனத்தின் வனப்பை ரசித்தபடி, கிருஷ்ணனாகிய உன்னை விட்டு,
வெகு தூரம் சென்று விட்டார்கள். அப்படிப் போகும்போது, விளையாடுதல்,
பந்து போன்ற பொருளைத் தூர எறிதல், வாத்தியங்களை முழக்குதல்,
நதியில் இறங்கி ஹம்சம் போல் நீந்துதல், தவளையைப்போலத் தத்தித்தத்தி ஓடுதல்,
குரங்குகளின் வாலைப் பிடித்து விளையாடுதல்,பட்சிகளைப் போலக் கூவுதல்,
இப்படிப் பலவிதமாக, விளைடிக் கொண்டே சென்றார்கள். முன் ஜென்மங்களின்
புண்ய பலத்தினாலே , இந்த ஜன்மத்திலே உன்னுடைய ஸ்நேஹம் —உன் அனுபவம் ,
அதன் சுகம்— இவைகள் ஏற்பட்டன. ஆனால், பார்ப்பதற்கு ,
நீ, மனுஷ்யக் குழந்தையைப் போல இருந்தாய். இந்த பாக்யம், –பெரும் பாக்யம் —
கோபாலகர்களுக்குக் கிடைத்தது.
இச்சமயத்தில், அங்கு, “அகன் ” என்கிற அசுரன் வந்தான்.
இவன் பகாசுரனின் ஒன்று விட்ட தம்பி. பூதனையின் சஹோதரன்.
இந்தக் கிருஷ்ணனை (உன்னை ) எப்படியும் கொல்ல வேண்டும் என்கிற
திட சித்தத்துடன் , தன்னுடைய உடம்பைப் பெரிதாக ஆக்கிக்கொண்டு,
மிகவும் நீளமான மலைப்பாம்பு உருவத்தை எடுத்துக்கொண்டு,
இந்தக் கோபாலகர்களும், நீயும் வரும் வழியில் , வாயை நன்கு பிளந்து கொண்டு,
மலையின் குகையைப் போலத் தோற்றம் அளிக்குமாறு செய்து ,
உங்கள் வருகையை எதிர்பார்த்து இருந்தான்.
கோபாலகர்கள் விளையாடிக்கொண்டே அங்கு வந்தனர்.
ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொண்டே , அதைப் போலிப் பாம்பாக நினைத்து,
கிருஷ்ணனை ஹ்ருதயத்தில் நிறுத்தி, அந்த அசுரனின் வாய்க்குள் புகுந்தனர்.
பசுக்கள் கூட்டம், கன்றுகள் கூட்டம் யாவும் உள்ளே சென்றன. அந்த அசுரன்,
கிருஷ்ணனும் உள்ளே வரட்டும் என்று, உனக்காக, வாயைத் திறந்தே இருந்தான்.
நீ, அவர்களைத் தடுக்க முயற்சிப்பதற்குள் , அவர்கள் யாவரும் மலைப் பாம்பாக
உள்ள அசுரனின் வாய்க்குள் சென்று விட்டனர். நீ, அவர்கள்அனைவரையும்
காப்பாற்ற சங்கல்பித்தாய். நீயும் மலைப் பாம்பின் வாய்க்குள் நுழைந்து,
அதன் வயிற்றை அடைந்து, உன் திருமேனியைப் பெரியதாகச் செய்தாய்.
நீ, அந்தப் பாம்பின் வயிற்றுக்குள் , பெரிய ரூபமாக வளர, வளர அந்த அசுரனின்
வயிறு பிளந்தது. கண்களின் விழிகள் பிதுங்க; வாய் ரத்தத்தைக் கக்க,
எல்லா இந்த்ரியங்களும் நாசமடைய, , நீ , உன் ஸ்பர்சத்தாலும், த்ருஷ்டியாலும்
கோபர்களையும் கோக்களையும் கன்றுகளையும் காப்பாற்றி அவர்களுடன்
வெளியே வந்தாய். நீ வெளியே வந்ததும், ஒரு ஜோதி பத்து திக்குகளிலும்
பிரகாசித்துக் கொண்டு, இறந்த பாம்பின் உடலிலிருந்து வெளியே வந்து,
உன் திருமேனியில் சேர்ந்தது. பாபிக்கு மோக்ஷம்; தேவர்களுக்கு
இது அற்புதக் காக்ஷி; ப்ரஹ்மா , சத்ய லோகத்திலிருந்து வந்து இந்த அற்புதத்தைப்
பார்த்து, ஆச்சர்யமடைந்தார்.
ஹே, கிருஷ்ணா ……பரீக்ஷித்துக்கு, சுக ப்ரஹ்மம்
என்ன சொன்னார் தெரியுமா ?அந்தப் பாம்பின் தோலை உலர்த்தி,
அதை விளையாடுவதற்காக கோபர்கள் எடுத்துச் சென்றார்களாம்.
இது, உன்னுடைய ஐந்தாவது வயதில் நடந்த லீலை என்றும் சொன்னார்.
பரீக்ஷித் மகாராஜன், முநிபுங்கவரை நோக்கி, பகவான் ஹரியின்
லீலா வினோத சரிதங்களைக் கேட்கக் கேட்க, மெய்மறந்து போகிறது;
மிகவும் சந்தோஷமாக இருக்கிறது.மேலும் சொல்வீராக …. என்றான்

(ஹே கிருஷ்ணா…. பசுக்களும் , கன்றுகளும் செய்த பாக்யம்தான் என்னே ! )

12 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது.

ஹே ….. கிருஷ்ணா……உன்னுடைய கதாம்ருதத்தைப் பருகப்பருக, ஆனந்தம் மேலிடுகிறது.
ஸ்ரீ சுகர் பரீக்ஷித்துக்குச் சொன்னதைப் போல, சாதுக்களுக்கு ,
பகவத் கதாம்ருதம் மிகவும் பிடிக்கும். முனிபுங்குவர், ராஜனுக்கு,
மிக ரஹஸ்யமான சரிதம் ஒன்றைச் சொன்னார்.
உன்னுடைய சரிதம்தான்; உன்னுடைய லீலைதான்;
அதை இப்போது உன்னிடமே சொல்கிறேன்.
நீ, கோபாலகர்களை நோக்கி, யமுனாதீர உபவனம், மிகவும் நேர்த்தியானதென்றும்,
மணற்பாங்கான திடல் உள்ளதென்றும், விளையாடுவதற்குத் தகுதியான இடம்
என்றும் சொல்லி , யமுனா தீரத்துக்கு அழைத்து வந்தாய். பசுக்களும், கன்றுகளும்
நீர் அருந்திவிட்டு, புற்களை மேயச் சென்றன. மத்யான வேளை.
கோபாலகர்கள் , தாங்கள் கொண்டுவந்த பிரசாதங்களை, முதலில் உனக்கு சமர்ப்பித்துவிட்டு ,
சாப்பிடத் தொடங்கினார்கள். சிலர், அங்குள்ள இலைகளைப் பறித்து,
அதில் சாதத்தை வைத்துச் சாப்பிட்டனர். சிலர், பழங்களைப் பறித்து,
உணவுடன் சேர்த்துச் சாப்பிட்டனர். ஒருவருக்கொருவர் சிரித்துக் கொண்டும்,
கேலி செய்துகொண்டும் , பகவானாகிய உன்னுடன் அமர்ந்து சாப்பிட்டனர்.

உன்னைப்பற்றிச் சொல்ல வேணும் ! நீ எப்படி சாப்பிட்டாய் தெரியுமா !
அதை சுகப் பிரம்மம் கூறுகிறார்.
புல்லாங்குழலை இடுப்பில் செருகிக் கொண்டு,
கொம்பு வாத்தியத்தைக் கக்கத்தில் இடுக்கிக் கொண்டு,
இடது திருக்கையில் ஒரு கவளம் சோற்றை வைத்து,
வலது கையில் உள்ள ஊறுகாயைக் கடித்து,
கேலிப் பேச்சு பேசிக்கொண்டே, சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தாயாம்.
இந்த பரம சௌலப்யம், தேவலோகவாசிகளை ஆச்சர்யப்பட வைத்ததாம்.
இப்படி நீங்கள் எல்லோரும் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தபோது,
பசுக்களும், கன்றுகளும் புற்களை மேய்ந்துகொண்டே , வெகு தூரம் சென்று விட்டன.
கோபாலகர்களுக்குக் கவலை, பசுக்களையும் கன்றுகளையும் தேடிக்கொண்டு
எங்கே போவது என்று ?
நீ, அவர்களைப் பார்த்து, “கவலை வேண்டாம்; நான் போய் பசுக்களையும் கன்றுகளையும்
திரும்பவும் விரட்டிக் கொண்டு வருகிறேன் ; இங்கேயே இருங்கள் ” என்று சொல்லி,
ஊறுகாயும், சோறுமாகக் கிளம்பினாய்.
ப்ருஹ்மாவுக்கு, உன்னுடைய லீலைகளைப் பார்க்க ஆவல். என்ன செய்தார் தெரியுமா ?
பசுக்களையும் கன்றுகளையும் ஓட்டிச் சென்று ஒரு குகையில்
ஒளித்து வைத்தார். உனக்கு, இவைகள் எங்கே போயின என்று தெரியாததால்,
அலைந்து , திரிந்து, மறுபடியும் கோபாலகர்களை விட்டுப் போன இடத்துக்கு வந்தாய்.
அதற்குள், ப்ருஹ்மா , அவர்களையும் மறைத்து வைத்து விட்டார். நீ, உடனே புரிந்து கொண்டாய்,
இது ப்ருஹ்மாவின் கார்யம் என்று. உடனே சங்கல்பித்தாய்.
அதேமாதிரி பசுக்கள், அதேமாதிரி கன்றுகள், அதேமாதிரி அச்சாக கோபாலகர்கள்,
என்று நீயே இப்படி மாறினாய். “ஸர்வம் விஷ்ணு மயம் ஜகத் ‘ என்று வேதம் சொல்கிறது.
வேதம் சொல்வது சத்ய வாக்கு அல்லவா ?

கோபாலகர்கள் அப்படி அப்படியே உருவம், உயரம், நடை உடை பாவனை , நிறம் ,
அதேமாதிரி பசுக்கள் அந்தந்த வர்ணங்கள், சுபாவங்கள் மிருதுவான கன்றுகள், , இப்படியே கோக்களாகவும் யும் கன்றுகளாகவும் கோபாலகர்களாகவும் மாறி, நீயும் அப்படியே இருக்க ,இவர்களுடன் எப்போதும் போல, விளையாடிக்கொண்டு,
பிருந்தாவனத்துக்கு வந்து, அவரவர் வீடுகளில் அவரவர்கள் ஸ்வபாவப்படி போக,
பசுக்கள், கன்றுகள் கொட்டில்களில் அடைய, நீயும் யசோதை மைந்தனாக விளங்கினாய்.
ஒவ்வொரு நாள் காலையிலும், கோபிகைகளுக்கு, தங்கள் புத்ரர்களை எழுப்பிப் பால் கொடுக்கும்போது,
அதீத வாத்ஸல்யம். பசுக்களும், கன்றுகளும் பரஸ்பரம் அதீத அன்பைச் செலுத்தின.
இப்படியே கிட்டத்தட்ட ஒரு வருஷம் ஆயிற்று. ஒரு சமயம், பலராமன்,
உன்னுடனும் கோபாலகர்களுடனும் வனத்துக்கு வந்தார்.
அப்போது, பசுக்கள் தனியாக மேய்ந்து கொண்டிருந்தன.

கோவர்த்தன மலையின் உச்சியில் உள்ள புற்களைப் பார்த்து, அங்கு போய்ச் சேர்ந்தன.
கன்றுகள், வேறு இடத்தில் தனியே மேய்ந்து கொண்டிருந்தன. மலையின் உச்சியில் இருந்த பசுக்கள்,
கன்றுகளைப் பார்த்தன. மடியில் பால் கனக்க, கோபாலகர்களின் கட்டுக் காவலையும் மீறி,
கன்றுகளை நோக்கி மலையடி வாரத்துக்குப் பாய்ந்து வந்து, அவைகளுக்குப் பால் கொடுத்தன.
இதைப் பார்த்த கோபர்கள், பசுக்களிடம் கோபப்படவில்லை. கண்களில் அன்பு கனிய இதைப் பார்த்தனர்.
இந்தக் காக்ஷிகளை, பலராமர் பார்த்தார். இந்த அற்புத, அபூர்வ பிரேமபாசம் அடிக்கடி ஏற்படுகிறதே ,
காரணம் என்ன என்று யோசித்தார். இது பகவானுடைய மாயை; இந்த மாயை,
என்னையும் மோஹித்து விடுகிறது என்று எண்ணி, எல்லாப் பசுக்களும், கன்றுகளும், கோபாலகர்களும்
சாக்ஷாத் விஷ்ணுவே என்கிற முடிவுக்கு வந்து, அருகில் இருந்த உன்னைப் பார்த்து,
” கிருஷ்ணா… நீயே இவர்கள் எல்லாருக்குள்ளும் புகுந்து எல்லாவற்றையும் செயற்படுத்துகிறாய்,
இது உன் விளையாட்டு ” என்று சந்தோஷப் பட்டார்.

ப்ருஹ்மாவுக்கு, ஒருநாள் கழிந்தது. பூலோகத்துக்கு வந்தார். தான் ஒளித்து வைத்திருந்த பசுக்கள்
கன்றுகள் கோபாலகர்கள், ஒளித்து வைத்த இடத்தில் அப்படியே இருக்க,
கிருஷ்ணன் , வழக்கம்போல இவர்களுடன் வனத்தில் விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறானே ?
இது எப்படி சாத்யம் ? நான் ஒளித்து வைத்துள்ள பசுக்கள், கன்றுகள், கோபாலகர்கள் நிஜமா ?
அல்லது, இதோ இங்கு கிருஷ்ணனுடன் விளையாடிக்கொண்டிருக்கிறார்களே , இவர்கள் நிஜமா ?
என்று குழம்பினார்.

ஸத்யனான உன்னை ஏமாற்ற , தனது மாயையைப் பிரயோகம் செய்த ப்ருஹ்மா,
தனது மாயையில் தானே சிக்கிக் கொண்டு, தன்னையே ஏமாற்றிக் கொண்டு,
உன்னுடைய விஷ்ணு மாயையால் தாக்கப்பட்டு, ஒன்றும் புரியாமல் கவலையுடன் விழித்து,
சோகத்தின் வசப்பட்டார். தனது லோகமான ப்ரும்ம லோகத்துக்கு வந்தார்.
அங்கே, இன்னொரு ப்ருஹ்மா இருப்பதைப் பார்த்தார். தனக்கே, தான் யார் என்று தெரியாமல்,
மயங்கினார்.

மின்மினிப் பூச்சியின் பிரகாசம், சூர்ய ஒளியில் ஒன்றும் இல்லாது ஆவது போல,
உன்னுடைய விஷ்ணு மாயையில், அவரது மாயை ஒன்றும் இல்லாமல் ஆகிவிட்டது.
ப்ருஹ்மாவின் மாயா சக்தி அடங்கி ஒடுங்கியது. அதே க்ஷணத்தில், ப்ருஹ்மா கண்ட காக்ஷி
அவரைத் திகைக்க வைத்தது. எல்லா கோபாலகர்களும் அவருக்கு சாக்ஷாத் விஷ்ணுவாகவே
காக்ஷி அளித்தனர். ஒவ்வொருவரும் ச்யாமள நிறம்; அரையில் ( இடுப்பில் ) மஞ்சள் பட்டு பீதாம்பரம்;
சதுர்ப்புஜம்;
திருவாழி
திருச்சங்கு
கதை
திருக்கரத்தில் தாமரை;
சிரஸ்ஸில் ஜ்வலிக்கும் கிரீடம்;
மகர குண்டலங்கள்;
வனமாலை;
ஸ்ரீ வத்ஸ மறு;
திருக்கைகளில் தங்கக் காப்புகள்;
அங்குலீயம்( மோதிரம் )
இடுப்பில் கடிசூத்ரம்;
மார்பில் துளசி மாலை;
மிருதுவான அங்கங்கள்;
திருவடிகளில் நூபுரம்;
உதட்டில் மந்தஹாசம்; ……இப்படிப் ப்ருஹ்மாவுக்கு, ஒவ்வொரு கோபாலகர்களும் விஷ்ணுவாகவே
காக்ஷி கொடுத்தனர். குளிர்ச்சி பொருந்திய கடைக்கண் பார்வை;
எல்லா ஜகத் கார்யங்களும் அணிமா முதலிய சித்திகளும் பிரக்ருதியின் மஹத்
என்பன போன்ற 24 தத்வங்களும் அந்தந்த தேவதா ரூபம் எடுத்துக் கொண்டு,
கோபாலகர்களை , சேவிப்பதைப் பார்த்தார். சேதனாசேதன வர்க்கங்கள்,
காலத்தின் ஸ்வபாவமும் ( அபிமான தேவதை ) , காமங்கள், கர்மாக்கள், அதற்குள்ள முக்குணங்கள் ——
எல்லாம் உருவம் எடுத்து, உனக்கு ஸேவை செய்வதைப் போல,
கோபாலகர்களுக்கும் ஸேவை செய்தன. பேரானந்த மூர்த்தியான உன்னை,
கோபாலகர்கள் உருவில் உபாசிப்பதை, ப்ருஹ்மா பார்த்தார்.
இப்படிப்பட்ட அனுபவத்தை, தத்வ க்ஜாநியான ப்ருஹ்மாவுக்கு, நீ, அளித்தாய்.
அவரது, ஏகாதச இந்த்ரியங்கள் தடைப்பட்டு, கயிற்றினால் கட்டப்பட்ட பொம்மையைப்
போல உணர்ந்தார். உன்னை, உபநிஷத்துக்களின் க்ஜானத்தாலேதான், ஒருவாறு அறிய முடியும்.
ப்ருஹ்மா தன்னுடைய நிலைக்கு வரமுடியாமல் திணறினார். தடுமாறினார்.
அப்போது, நீ , அவரை மாயையிலிருந்து விடுவித்தாய்.

இப்போது, பிருந்தாவனம், கோபாலகர்கள், பசுக்கள், கன்றுகள் யாவும் சஹஜமாக
விளையாடிப் பேசுவதைக் கண்டார். ஒளித்து வைப்பதற்கு முன்பு , என்ன சேஷ்டைகள்
செய்து விளையாடினார்களோ, அப்படியே இருந்ததைக் கண்டார்.
உடனே, ப்ருஹ்மாவுக்கு, ஞானோதயம் ஏற்பட்டது.
கிருஷ்ணா ! உன்னை நமஸ்கரித்தார்;
தரையில் விழுந்து சேவித்தார். நான்கு கிரீடங்களும் உன் திருவடியில் படுமாறு சேவித்தார்.
மீண்டும் மீண்டும் சேவித்தார்.
கண்களிலிருந்து ஆனந்த பாஷ்பம் பொங்க,
தன் திருஷ்டியை உன் திருவடிகளில் வைத்து,
மறுபடியும் மறுபடியும் சேவித்தார்.
எழுந்து, தலை குனிந்து, கைகளைக் கூப்பிக்கொண்டு,
உன்னை, ஸ்தோத்ரம் செய்ய ஆரம்பித்தார்.

( ஹே ….. கிருஷ்ணா..உனது மட்டற்ற கருணையால், உனது ரூபத்தை ,
ப்ருஹ்மாவுக்குக் காட்டினாய். அந்தக் கருணைக்கு நமஸ்காரங்கள்; அந்த நான்முகனுக்கு
நமஸ்காரங்கள் )

13 வது அத்யாயம் நிறைவு பெற்றது .

சதுர் முக ப்ருஹ்மா , தலைகளைக் குனிந்து கொண்டு, கூப்பிய கைகளுடன், உன்னை ஸ்தோத்தரிக்கத் தொடங்கினார்.
( ஹே….கிருஷ்ணா……அந்த ஸ்துதியை அடியேன் இப்போது உனக்கு நினைவுபடுத்துகிறேன் . இதை அளித்த சுகப்ரம்மத்துக்கும், பரீக்ஷித் ராஜனுக்கும் நமஸ்காரங்கள் )

ஹே…. பிரபோ……உம்மைப் பல தடவைகள் துதிக்கிறேன். உமது திருமேனி, ஆகாயத்தைப்போல நீல நிறத்தோடும் மின்னும் மேகத்தைப் போலும் ஜ்வலிக்கிறது.
காதுகளில் காட்டுப் புஷ்பங்களை அணிந்துகொண்டு, மயில் இறகுகளைத் தலையில் அணிந்து, கைகளில் ஒரு கவளம் சோற்றையும், ஊறுகாயையும்
வைத்துக் கொண்டு, இடுப்பில் புல்லாங்குழலைச் செருகிக் கொண்டு, பசுக்களை மேய்க்க கம்பை வைத்துக் கொண்டு, பசுக்களை அழைக்கக் கொம்பு வாத்தியத்தையும்
வைத்துக் கொண்டு, ஒரு கோபாலகன் எந்த அடையாளத்துடன் இருப்பானோ, அப்படி உம்மைக் காண்கிறேன். உமது கோமளமான திருவடிகளைக் காண்கிறேன்.
உமது மகிமைகள் அநந்தம். இந்த, அப்ராக்ருதமான உம்முடைய சரீரம், உமது சங்கல்பத்தால், நீரே படைத்துக் கொண்டது. உமக்கு சமமானவர், மேலானவர் ஒருவருமில்லை. மனத்தால் உம்மைப் பார்ப்பதற்கு, உம்முடைய அநுக்ரஹம் இருந்தால்தான் முடியும். அதுவும், ஆத்ம சுகம் விரும்புகிறவர்கள் , யோக முறையால்தான் பார்க்க முடியும். உமது ஸ்வரூபத்தை ஹ்ருதயத்தில் தரித்து, உமது கதா விசேஷங்களைக் கேட்டு, திருநாமங்களைச் சொல்லி, அதையே
வாழ்க்கையாகக் கொண்ட மகான்கள், பாகவத ஸ்ரேஷ்டர்கள் உமக்காகவே வாழ்கிறார்கள். உமது ஆத்ம ஸ்வரூபத்தை, உமது திருவருளால்தான் அறிகிறார்கள்.
பக்தி மார்க்கத்தால் உம்மை அறிபவர்கள், க்ஜான மார்க்கத்தாலோ, நிஷ்டையாலோ எவ்வளவு ஸ்ரமப் பட்டாலும் அந்த பாக்யத்தை அடைவதில்லை. அவர்கள், உமியைக் குத்துபவர்கள்.
பல யோகிகள் , தங்கள் கர்மாவை, உமது பாத சரோஜங்களில் ஸமர்ப்பித்து, அதிலேயே பற்று வைத்து, ஸதா ஸர்வ காலமும் உமது புண்ய சரிதங்களையே கேட்டு,
உமது வாஸமான ஸ்ரீ வைகுண்டத்தை அடைகிறார்கள். உமது குணமஹிமையைச் சொல்லிச் சொல்லி, உமது திவ்ய ஸ்வரூபத்தைத் த்யானித்து, நீர் ,
பல அவதாரம் எடுத்ததை நினைத்து, வாழ்கிற பக்தர்கள், காலக்ரமத்தில் , உமது கிருபையால் உம்மை வந்து அடைகிறார்கள். உலகில் உள்ள தூசுகள் அநந்தம்;
உமது குண சேஷ்டிதங்களும், மகிமைகளும் அநந்தம். இருந்தும் கோபாலகர்கள் , உமது கிருபையால் உம்மை அடைந்துள்ளார்கள். அதைப்போல, அடியேனுக்கும் கருணை காட்ட வேண்டும். உமது க்ருபை இருந்தால், உமது திருவடிகளை அடைந்து விடலாம்.

ஹே….பிரபோ……..உமது மஹிமையை அறியாமல், முட்டாள் தனத்துடன், உம்மோடு போட்டிபோட்டு, என் மாயையைத் துஷ் பிரயோகம் செய்தேன். நீர், பரமாத்மா. உமது, மஹாமாயையின் முன்பு நான் எம்மாத்ரம் ? ஹே….அச்யுதா……என்னை ரக்ஷிக்க வேண்டும். உமது ரஜோ குணத்தால் உண்டான நான், உமது மகிமையைப்
புரியாது, நானே ஸ்வதந்திர னாக நினைத்துக் கொண்டு, மனம் கலங்கி, அக்ஜானத்தால் குருடாகி, மோஹத்துக்கு வசப்பட்டு, உம்மை சாதாரணக் குழந்தையைப் போல எண்ணி, சோதித்து விட்டேன். என்மீது, கருணை காட்டுவீராக.

என் சரீரம் எட்டு சாண்; இந்த உலகம் அண்ட வடிவம் ; நான் அண்டத்துக்கு அதிபதியாகி , உமது அனுக்ரஹத்தால், சமஷ்டி புருஷனாக இருக்கிறேன். மஹத், அஹங்காரம், புத்தி, மனஸ், ஐந்து பூதங்கள்—–ஐந்து தன் மாத்ரைகள் —ஐந்து க்ஜான, ஐந்து கர்மேந்த்ர்யங்கள் இவை சேர்ந்து, 24 வது தத்வமாகிய பிரக்ருதியின்
பரிணாமங்கள் ஆனாலும், நீர், ஒவ்வொரு தத்வத்திலும் அந்தர்யாமியாக இருந்து, எல்லாவற்றையும் செயற்படுத்தி, அந்த ப்ரக்ருதிக்கு மேலே ஜீவாத்மா, அங்கும் அந்தர்யாமியாக இருந்து, அதற்கு மேலே 26 வது தத்வமாக, பரமாத்மாவாக விளங்குகிறீர். இந்த ப்ரும்மாண்டத்தைப் போலப் பல ப்ரும்மாண்டங்கள் உள்ளன.
அவைகளில் நானும் ஒருவன். ஒவ்வொரு பிரும்மாண்டமும் காரண ஜலத்தில் மிதந்து கொண்டு, ——அணு அளவாக இருப்பதால், —-உம்முடைய நிஜ ஸ்வரூபத்தை
அற்ப சக்தியுள்ள அடியேனால் அறிய இயலாது. என்னை மன்னியும். வயிற்றில் கர்ப்ப வாஸம் செய்யும் குழந்தை கால்களால், உதைத்தால், தாயார் கோபிப்பதில்லை.;
வருத்தமடைவதில்லை. அதைப் போல என் குற்றத்தையும் பொறுத்தருள்க

உமது வயிற்றிலே நாங்கள் , பிரளய காலத்தில் காப்பற்றப்பட்டு, ஸ்ருஷ்டி காலத்திலும் கருணையால் படைக்கப்பட்டு, லய காலத்திலே உம்மை வந்து அடைவதால்,
உமது வயிற்றைத் தவிர எங்களுக்கு வேறு வாசஸ்தானம் இல்லை. உலகங்கள் யாவும், பிரளய காலத்தில் உமது வயிற்றில் ஒடுங்குகிறது. ஸ்ருஷ்டி காலத்தில்,
நான், உமது நாபீ கமலத்திலிருந்து படைக்கப்பட்டேன். நான் தான் , உமது முதல் ஸ்ருஷ்டி. நீர் எனக்கு ஈஸ்வரன். ஆதியில் நான், உம்மைக் காணவில்லை.
எவ்வளவு காலம் நான் எங்கு இருந்தேன்; எங்கிருந்து வந்தேன் என்று அறியாமல் விழித்தேன். தாமரைத் தண்டின் வழியே உள் நுழைந்து, உம்மைக் காணமுடியாமல்
தவித்தேன்.பிற்பாடு , நீரே , என் ஹ்ருதயத்தில் தோன்றினீர். அது , ஏன் இப்போது தோன்றவில்லை ? உமது சங்கல்பத்தால்தான் உம்மை அறியமுடியும் என்பதைத்
தெரிந்துகொண்டேன். இந்த கிருஷ்ணாவதாரத்தில் , பிரபஞ்சம் அனைத்தும் உமது திருவயிற்றில் இருக்கிறது என்பதை, உமது வாயைத் திறந்து , நீரே
உமது தாயாரான யசோதைக்குக் காட்டினீர். கன்றுகள், பசுக்கள், கோபாலகர்கள், நீர், …………மற்றும் நீர் அவர்களுடன் பேசிக்கொண்டு விளையாடுவது எல்லாம்,
உமது லீலை. விஷ்ணு மாயை. கோபாலகர்கள், பசுக்கள் யாவும், விஷ்ணு ரூபமாகக் காக்ஷி அளித்தது, அபிமான தேவதைகள் ,உம்மையும் அவர்களையும் துதித்ததும்,
எனக்குப் புத்தி ஏற்படும்படி …..இரண்டு ப்ருஹ்மாக்கள் தோன்றியதும் உமது விளையாட்டாகும், லீலையாகும்.

உமது ஸ்வரூபத்தை அறியாதவர்கள், தேஹத்தையே ஆத்மாவாக நினைத்துத் தாங்கள் பிரகாசிப்ப தாகச் சொல்கிறார்கள். அதாவது, உமது உதவியின்றி, பிரகாசிப்ப தாகச் சொல்கிறார்கள். ஆனால் நீரே படைத்து, காப்பாற்றுவதில் விஷ்ணுவாகவும், அழியும் நேரத்தில் த்ரிநேத்ரனாகவும் இருக்கிறீர். ஒவ்வொருவருக்கும் நீர் அந்தர்யாமி. சாதுக்களை ரக்ஷிக்கவும், துஷ்டர்களை அழிக்கவும் அவதாரம் எடுக்கிறீர். ஹே….பரமாத்மன்……இது உம்முடைய மாயையின் விளையாட்டு. எப்போது அவதரிக்கிறீர் ? எப்போது மறைகிறீர் / யாருக்குத் தெரியும் ? ஆயினும் நீர் சத்யம். உமக்கு மேலானவர் யாருமில்லை. எல்லாப் பொருள்களுக்கும் நீரே ஆத்மா. அஹங்கார புத்தியை உண்டாக்கி, மாயையினால் மயங்கச் செய்கிறீர். குருவின் உபதேசத்தாலே ஒளியான க்ஜானத்தை அடைந்தவர்கள் , அந்த க்ஜானக் கண்ணாலே மாயையைத் தாண்டி , “ஸர்ப்ப க்ஜானம் ” ஏற்பட்டு, அதாவது இது பாம்பு இல்லை; கயிறுதான் என்று தெளிந்து, உமது ஸ்வரூபத்தையும், தாங்கள், உமக்கு
சேஷபூதர்கள் என்கிற சேஷத்வ க்ஜானத்தைப் பெற்று, ஸம்சாரத்தை ஜெயித்து உம்மையே வழிபடுகிறார்கள். அக்ஜானத்தால் பவபந்தமும், க்ஜானத்தால் பவமோக்ஷமும் ஏற்படுகிறது. நான், அக்ஜானத்தால், உமது ஸ்வரூபத்தை அறியாமல், இதைச் செய்துவிட்டேன்.ஸத்யம் எது என்று தெரியாத படியாலே ஏற்பட்டது.
உம்மை விட்டுத் தனியாக பந்தமோ, மோக்ஷமோ இருக்காது. எல்லாம் உம்மால்தான் இயங்குகிறது. மனிதர்கள், தேகாத்ம அபிமானத்தால் ஸ்வதந்திர ஆத்ம ப்ரமம்
கொள்கிறார்கள். தங்கள் ஆத்மாவை வெளியே தேடுகிறார்கள். உம்மைப் பரமாத்மா என்று கருதாமல், தங்களையே பெரிதாக எண்ணி ஏமாந்து போகிறார்கள்.
சாதுக்கள், உம்மையே பஜித்து உம்மையே வந்து அடைகிறார்கள்.

ஹே….பிரபோ…..உமது “பாதாம் புஜ த்வய ” ஸேவை எவனுக்கு, லவலேசமானும் கிடைக்கிறதோ , அவன் மஹா பாக்யவான். அதனால், அவர்கள் பலகாலம் உம்மையே த்யானிக்கிறார்கள். எனக்கு அந்த பாக்யம் கிடைக்கட்டும். உமது பக்தனாக, இப்போதே, இங்கேயே, ஆவேன். இந்த பிருந்தாவன வாசிகள் ரொம்ப பாக்யம் செய்தவர்கள். பசுக்களும் கன்றுகளும் பாக்யம் செய்தவை. அந்த பசுக்களின் பால், உமது அன்பின் ப்ரஸாதம். இந்த ப்ரசாதத்துக்குச் சமமாக, யாக, யக்ஜ பலன் கூட இருக்காது. நந்தகோபன், கோபாலகர்கள் அடையும் ஆனந்தத்துக்கு இணை இல்லை. நீரே அவர்களுக்கு ஆனந்தம்.

ஹே….அச்யுதா……இந்தக் கோபாலகர்களின் பதினோரு இந்த்ரியங்களும் , அவற்றின் அபிமான தேவதைகளும் பாக்யம் படைத்தவை. நாங்கள், அபிமான தேவதைகளாக இருந்தாலும், அந்தந்த அபிமான தேவதை மூலம் அடையப்படுவதால்—-பரிமிதம்—-அளவுக்கு உட்பட்டது. ஆனால், இந்தக் கோபாலகர்களே எல்லா இந்த்ரியங்களின் ஆனந்தத்தை , உன்னைப் பார்த்துக் கொண்டும் உன்னுடன் பேசிக்கொண்டும், உன்னோடு விளையாடிக் கொண்டும், எங்களை விட மிக அதிகமாக பேரானந் தத்தை அடைகிறார்கள். அதனால், பாக்யமற்ற எங்களுக்கு, ஒரே வழி, இந்த பிருந்தாவனக் காட்டில் ஏதாவது ஒரு ஜன்மம் எடுப்பதுதான். எந்தப் பிறவியானாலும் பரவாயில்லை. புல்லானாலும், மரம், கல், புழுவானாலும் பக்ஷியானாலும் , எதுவானாலும் பரவாயில்லை . உம்முடைய பாத ரஜஸ் ஸின் ஸ்பர்சம் கிடைத்தால் போதும். நீர் ச்யாமசுந்தரன்; பிருந்தாவனக் காட்டில், கரிய திருமேனி வாட, சஞ்சாரம் செய்ததாலே, உம்முடைய திருவடி ஸ்பர்சம் பட்ட புல் பூண்டு எல்லாமே பாக்யம் அடைந்தது. எந்த திவ்ய பாத ரஜஸ் களை . ஸ்ருதிகளோ, ரிஷிகளோ, மிகவும் முயற்சி செய்து , த்யானம் செய்து, அடைவார்களோ , அந்தப் பாத தூளியை இந்த வ்ரஜபூமியில் வசிப்பவர்கள் அடைந்து, ஸகல புருஷார்த்த சாரமாகிய உம்மையே அடைந்து, பெரும் பாக்யம் செய்திருக்கிறார்கள். பூதனை போன்ற ராக்ஷஸிகள்,கபட வேஷம் தரித்த தன் இனத்தாருடன், , உன்னால் அழிக்கப்பட்டு, எந்த வைகுண்ட பதத்தை அடைந்தார்களோ, அதற்கு மாறாக, வ்ரஜபூமி வாசிகளான இவர்கள், உமக்குப் பிடித்தமான சுஹ்ருத்துகள்—-ப்ராண சஹாக்கள் —-அவர்களுக்கு எதுதான் கிடைக்காது ! விரோதி களுக்கே, உன் பாத ஸ்பர்சம் பட்டு வைகுண்ட வாஸம் கிடைக்கும்போது, இந்த சுஹ்ருத்துக்களுக்கு இகசுகம், வைகுண்ட வாஸம் இவைகளெல்லாம் கிடைப்பதற்குக் கேட்பானேன் ! உம்மையே சரணமடைந்து வாழும் ,இந்த சாது ஜனங்களின் ஆனந்தத்தை நீர் வ்ருத்தி செய்கிறீர்.

அதிகமாகப் பேசுவதால் என்ன லாபம் ?ஹே….பிரபோ…..உனது பெருமைகள் மனசுக்கும், வாக்குக்கும், தேகத்தின் அவயவங்களுக்கும் அதீதம்.—-அவை அகோசரமானவை நீர் எல்லாவற்றையும் நன்கு அறிவீர். நீரே எல்லா ஜகத்துக்கும் நாதர். எனக்கும் நாதர்.

ஹே…க்ருஷ்ணகுல புஷ்கர ஜோஷதாயிந் ——–வ்ருஷ்ணீ குல தீபமே……உம்முடையப் பெருமைகள் அதீதப் பிரகாசம் உள்ளவை. அப்படிப்பட்ட உம்மை, ப்ரும்ம தேவனாகிய நான், கல்பம் முடியும் காலம் வரை நமஸ்கரித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். —–ஸதா ப்ரணாமம் செய்கிறேன்.
( ஹே….கிருஷ்ணா…. ப்ருஹ்மா உன்னை ஸ்தோத்ரம் செய்ததை திரும்பச் திரும்பச் சொல்லி உன்னை நமஸ்கரிக்கிறேன்.பிருந்தாவனக் காட்டில், ஒரு புல்லாகவாவது, ஒரு புழுவாகவாவது,பிறந்து, உன் திருவடித்தூள் அடியேன் மேலே பட பாக்யம் செய்தேனா என்பது தெரியாது. . ஆனால், இந்த ஸ்தோத்ரத்தைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லும் பாக்யம் கிடைத்ததற்காக , உன்னைப் பல்லாயிரம் தடவை நமஸ்கரிக்கிறேன் )

ஹே, கிருஷ்ணா, சுகப்ப்ரம்மம், பரீக்ஷித்துக்கு, மேலும் சொன்னார். ப்ருஹ்மா உன்னை மூன்று தரம் ப்ரதக்ஷிணம் வந்து, உன் திருவடியில் பணிந்து , நமஸ்கரித்து,
தன்னுடைய இருப்பிடத்துக்குப் போய்ச் சேர்ந்தார். ப்ருஹ்மாவை அனுப்பிய பிறகு, நீ, பசுக்களையும் கன்றுகளையும் மீட்டுக் கொண்டு, கோபாலகர்கள் முன்னே இருந்த இடத்துக்கு வந்தாய். கோபாலகர்கள், தங்களுடைய பிராணனும், அந்தராத்மாவுமான உன்னை, ஒரு வருஷ காலத்துக்கு மேலாகப் பிரிந்து இருந்தாலும்,
உன் மாயையால், அது, ஒரு க்ஷண கால நேரமாக அவர்களுக்குத் தெரிந்ததாம். அவர்கள், உன்னை ” இங்கே வா…..இந்தக் கவளச் சோற்றை சாப்பிடு…..நீ வரும்வரை நாங்கள் உன் நினைவாகவே ஒன்றும் சாப்பிடாமல் காத்துக் கிடக்கிறோம் ….” என்று சொல்லி அழைத்தார்களாம். சிரித்துக் கொண்டே, நீ, அவர்களுடன் சேர்ந்து சாப்பிட்டு, வனத்தைவிட்டுப் புறப்பட்டு, ஊருக்கு வந்தாயாம். எப்படி வந்தாய் தெரியுமா ?
உடலில் புஷ்பங்களைத் தரித்துக் கொண்டு, தலையின் உச்சியில் மயில் இறகுகளால் அலங்கரித்துக் கொண்டு, புல்லாங்குழலை வாசித்துக் கொண்டு, கன்றுகளை அன்புடன் தடவி விரட்டிக் கொண்டு, வந்து சேர்ந்தாயாம்.

பரீக்ஷித் , மெய்மறந்து , சரிதத்தைக் கேட்டான். அவனுக்கு ஒரு சந்தேகம் வந்தது. முனிவரைக்கேட்டான். கிருஷ்ணனுடைய பெற்றோர் வசுதேவர், தேவகி ,
அப்படியிருக்க, நந்தகோபன், யசோதையிடம் இவ்வளவு பிரேமை ஏன் ஏற்பட்டது? அதைப்போல, கோபாலகர்களின் பெற்றோர்களுக்கு, தங்கள் குழந்தைகளிடம்
ஏன் ப்ரேமம் ஏற்பட்டது ? அதைவிட, கிருஷ்ணனிடம் அதீத ப்ரேமம் ஏற்பட்டது எதனால் ? என்று கேட்டான்.
ஸ்ரீ சுகர் பதில் சொன்னார். ஹே….ராஜன்…..ஒவ்வொருவருக்கும் ஆத்மா பிரியமானது குழந்தைகளும் ப்ரியமானவையே. அதைப்போல, செல்வம், வீடு இவைகளும்
மனத்துக்குப் பிடித்தமாக ஆகிறது. ஆனாலும், ஆத்மாவைப் போலப் ப்ரியமாவதில்லை. இந்தப் ப்ரியம் , தேகத்தையே ஆத்மாவாக எண்ணுபவர் களிடமும் காணப்படும்.
ஆனால், ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் விஷயத்தில், அவனே அகில உலகங்களுக்கும் ஆத்மா——-அந்தராத்மா. மாயையினால், அதை மறைத்துக் கொண்டு, மனுஷ்யனைப் போல , இவர்களுடன் விளையாடுகிறான். அதனால், பிரேமை மிக அதிகமாகிறது. ஆனால், எவர்களுக்கு, ஸ்ரீ கிருஷ்ணனே ஜகத் காரணன், அண்டசராசரங்களுக்கும்
அவனே அந்தராத்மா என்கிற உறுதி இருக்கிறதோ, அவர்களுக்கு, எல்லாமே ஸ்ரீ கிருஷ்ணன்தான். அதனாலே, அவனை ஆச்ரயித்து, அவன் பாத பல்லவங்களைத்
தெப்பமாக வைத்து, வைகுண்ட பதத்தை அடைகிறார்கள். அவன் திருவடிகளை நம்பியவர்களுக்கு, இந்தஸம்சாரமாகிய ஸமுத்ரம், “வத்ஸ பதம் ” (மாட்டின் குளம்படியில் உள்ள தேங்கிய நீரைப் போல ). அதனால், இந்த சமுத்ரத்தை, சுலபமாகத் தாண்டி, வைகுண்டத்தை அடைகிறார்கள். ஹே….ராஜன்…….பகவான், தன்னுடைய பால்யத்தில், இளம் சகாக்களுடன் அத்புத விளையாட்டுகளைச் செய்தார். இவற்றை எவர்கள் கேட்கிறார்களோ, எவர்கள் படிக்கிறார்களோ, அவர்கள், எல்லா அபீஷ்டங்களும் நிறைவேறப் பெறுவார்கள். ப்ருஹ்மாவின் ஸ்துதியைக் கேட்பதாலும், படிப்பதாலும் , எல்லாப் பாபங்களும் விலகி, எல்லா அபீஷ்டங்களும் கைகூடும் என்று சொன்னார்.
( ஹே …..கிருஷ்ணா…..அடியேனை ஒரு கருவியாக வைத்து, .இந்த உன்னுடைய பால்ய லீலைகளைக் கேட்டும் , படித்தும், சொல்லியும், எழுதியும், அடியேனை ஆட்படுத்திய , அடியேனின் ஜென்மத்தை சாபல்யமாக்கிய, கோபாலகர்களுக்கும், பசுக்கள் கன்றுகளுக்கும், ப்ருஹ்மாவுக்கும், பலராமனுக்கும், முக்யமாக
உனக்கும் அனந்தகோடி நமஸ்காரங்கள் )

தேனுகாசுரன் வதம்
————
ஸ்ரீ சுகர், பரீக்ஷித் ராஜனுக்கு மேலும் விவரித்ததை, உனக்குச் சொல்கிறேன்.
உனக்கும், பலராமனுக்கும் குழந்தைப் பருவம் என்பது போய், இப்போது, பையன்களாக, யுவாவாகக் காக்ஷியளித்தீர்கள். அதாவது, பால பருவம் —–குமார தசை.நீங்களே , பசுக்களை மேய்க்கத் தொடங்கினீர்கள்.
பிருந்தாவனம் முழுவதும் உங்கள் திருவடிகளால் பாவனமாகியது. கோபர்கள் சூழ, நீ, புல்லாங்குழலை ஊதிக்கொண்டு, பசுக்களை மேய்ப்பதற்காக
ஓட்டிச் சென்றாய். அப்போது, பலராமனைப் பார்த்து, இந்தப் பழங்களால் குலுங்கும் மரங்கள்,
உன்னை வணங்குகின்றன; குயில்கள் கூவுகின்றன; புல், பூண்டுகள்உன்னுடைய பாத ஸ்பர்சத்தால் பாவனமாகியது; மரங்களும், கொடிகளும்,
நீ மரத்தில் ஏறிப் பழங்களைப் பறிக்கும்போது, உன் பாத ஸ்பர்சம் பட்டு பாபம் போய் , புனிதமாக ஆகிவிட்டன.
இப்படியெல்லாம், நீ, பலராமனிடம் பேசிக்கொண்டே பிருந்தாவனத்தில் நதி தீரத்திலும், உத்யான வனத்திலும் விளையாடினாய்.
நீ, சில சமயம் ,ஹம்ஸத்தைப் போலக் கத்துவாய்;
மேகத் த்வனியாக கர்ஜிப்பாய்;
சகோர பக்ஷியைப் போலவும்,
கிரௌஞ்ச பக்ஷியைப் போலவும்,
சக்ரவாகப் பக்ஷியைப் போலவும்
பாரத்வாஜ பக்ஷிகளைப் போலவும் கத்துவாய்;
சில சமயம் பலராமனை, ஒரு கோபன் மடியில் படுக்க வைத்து, பலராமனின் காலை வருடி விடுவாய்;
நீ, சில சமயம், கோபன் மடியில் தலையை வைத்து உறங்குவாய்;கோபச் சிறுவர்கள், ஒரு மஹாராஜாவைச் சேவகர்கள் சூழ்வதைப் போல,ஸ்நேஹத்துடன் உன்னைச் சூழ்ந்து, சைத்ய உபசாரங்களை உனக்குச் செய்வார்கள்.

இப்படி, நீயும் பலராமனும், பிருந்தாவனக் காட்டில், பசுக்களை மேய்த்து விளையாடி வரும்போது, ஒரு சமயம், ஸ்ரீ தாமன் என்கிற கோபச் சிறுவனும் ,
இன்னும் சில சிறுவர்களும் உன்னிடம் வந்து, அருகே ஒரு பெரிய காடு இருப்பதாகவும், அதில் பனைமரங்கள் நிறையப் பழுத்து, பழங்கள் கீழே விழுந்து கிடப்பதாகவும்,
ஆனால், அங்குள்ள தேனுகன் என்கிற அசுரன் கழுதை ரூபத்துடன் ,பந்துக்கள் நண்பர்கள் யாவரையும் அருகே அண்ட விடுவதில்லை என்றும் , அவனுக்குப் பயந்து, ஒருவரும் அங்கு போவதில்லை என்றும்,
பழுத்த பழங்களின் வாஸனை, வெகு தூரத்தில் தங்களுக்கு,பழங்களைச் சாப்பிடும் ஆசையை வளர்த்து உள்ளதாகவும், தங்களைஅந்த இடத்துக்கு அழைத்துச் செல்லுமாறும் கோரினார்கள்.

நீ, அவர்களின் வேண்டுகோளை ஏற்று, பலரானும், நீயும் , கோபர்களுமாகஅங்கு சென்றீர்கள்.
( ஹே, கிருஷ்ணா, இப்போது இந்த இடம், “தர்பாரே—-தால்கி ” என்று அழைக்கப்படுகிறது.)
பலராமன் முதலில் சென்று, ஒரு பெரிய மரத்தை ஆட்டி, பழங்களைக் கீழே விழச் செய்தார்
. பழங்கள் விழும் சப்தத்தைக் கேட்டு, தேனுகன் என்கிற அசுரன் கழுதை ரூபத்தில் ஓடிவந்தான்.
பலராமனை, முழுவேகத்துடன் தாக்கினான். பூமி அதிர்ந்தது. தன் கால்களால், பலராமனின் மார்பில் உதைத்தான். அங்குமிங்கும் ஓடினான்.
மறுபடியும் வந்து பின்னங்கால்களால் தாக்க,
பலராமன் கோபத்துடன் அவன் முன்னங்கால்களைப் பிடித்து, முழு வேகத்தில் சுழற்றி, பனைமரத்தின் மீது ஓங்கி அடித்தான். புல், பூண்டு அழிவதைப் போல,
பனைமரத்தின் வேர்பாகத்தில் தாக்கப்பட்டு , தேனுகன் மடிந்தான்.
பனை மரத்தின் அடிப்பாகம் பழங்களை உதிர்த்துக் கொண்டே, பக்கத்துப் பனைமரத்தின் மீது சாய, இப்படி நான்கு பனை மரங்கள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக
வேரோடு சாய்ந்தன. பெரிய சுழற்காற்று வீசினால், மரங்கள் எப்படி சாய்ந்து விழுமோ ,அப்படி விழுந்தன. இது, பலராமனுக்கு லீலையாக இருந்தது.
தேனுகாசுரனின் பந்துக்கள் வந்து தாக்க, அவர்களையும் நீங்கள் அழித்தீர்கள்.இந்த அதிசயத்தைப் பார்த்த , வானில் இருந்த வித்யாதரர்கள், உங்கள்மீது,
புஷ்பமாரி பொழிந்தார்கள். தேனுகாசுரன் அழிந்ததும், அந்த வனத்தில் ஜனங்கள் பயமின்றி நடமாடினார்கள். பசுக்களும் பயமின்றி சஞ்சரித்தன.
கோபர்கள் சந்தோஷத்துடன் உங்களைத் துதித்தனர்.

இப்படியாக, தேனுகாசுரனை வதம் செய்து , வீடுகளுக்குத் திரும்பும் உங்களை,
கோபிகைகள் ஆசை ததும்பப் பார்த்தனர். இதோ….கிருஷ்ணனைப்பார்…. கிருஷ்ணனைப்பார்…
. என்று ஒருவருக்கொருவர் சொல்லிக் கொண்டனர்.
ஹா…. எப்படிப்பட்ட ரூபம்……புல்லாங்குழலைத் தரித்திருக்கிறார்;
தலையில் மயில் இறகு; காட்டுப் புஷ்பங்கள்;
கேசத்தில் பல வர்ண மணிகளின் முடிச்சுகள்;
அரவிந்த வதனம்;
புன்சிரிப்பு;
உன் முகம் கோதூளியால் சிவந்து இருக்க,
உன்னுடைய அந்த அரவிந்த முக சாரத்தைப் பருக
க்ஷண காலம் கூடப் பிரிவதால் ஏற்படும் விரக தாபத்தை விரட்ட,எவருடைய அபாங்க ( கடைக்கண் ) வீக்ஷண்யத்தாலே ,மோக்ஷம் கிடைக்கிறதோ அந்த முகுந்த முக சேவைக்காக, வ்ரஜசுந்தரிகளான இடைச்சிகளான வனிதைகள், இளம் கோபிகைகள், —-ஓடி வந்தார்கள்
. இது, ஒவ்வொரு நாள் காலையிலும் மாலையிலும் தொடர்ந்தது. நீயும் பலராமனும் பசுக்களை ஓட்டிக்கொண்டு, மேய்ச்சலுக்காகவனத்துக்குப் போகும்போதும் , சாயந்திரம் திரும்பி வரும் போதும்,
இது, தொடர்ந்தது.
யசோதையும் ரோஹிணியும் இந்த முக தர்ஸனம் செய்வதில் முக்யமானவர்கள்.
புத்திர வாத்சல்யத்தாலே, உங்களைக் குளிப்பாட்டி, நல்ல வஸ்த்ரம் அணிவித்து, ஆபரணங்கள் அணிவித்து, நன்கு ஆகாரம் கொடுத்து, வனத்துக்கு அனுப்புவதும்,
திரும்பி வருவதை எதிர்பார்த்து , வீட்டுக்கு வந்தவுடன் உங்களை உச்சி முகந்து ,மறுபடியும் குளிப்பாட்டி, வஸ்த்ரம் ஆகாரம் கொடுத்து, திவ்யமான மஞ்சத்தில் படுக்க வைத்து, கண்ணை இமை காப்பதுபோலக்
காப்பாற்றினார்கள். தினந்தோறும் இப்படியாக,
நீங்கள் ப்ருந்தாவனக்காடுகளில் சஞ்சரித்தீர்கள்.

ஒரு நாள், நீ மாத்ரம், பலராமன் இல்லாமல்,
காளிந்தீ நதியாகிற யமுனை நதிக்கரைக்கு, கோபர்கள் பசுக்கள் கன்றுகளுடன் வந்தாய்.
நல்ல வெய்யில் காலம்; சூர்ய வெப்பம் தாங்க முடியவில்லை; அவர்களுக்குத் தாகம்;
நதியின் மடுவில் இறங்கி , ஜலத்தை எடுத்துப் பருகினார்கள்.அந்த யமுனா ஜலத்தில் காளியன் என்கிற சர்ப்பத்தின் விஷம் கலந்து இருந்ததால்,
மனம் கலங்கி, பிரமித்து, கீழே விழுந்து உயிர் இழந்தார்கள்.
நீ, உடனே, அவர்களைக் கடாக்ஷித்தாய்.
அம்ருத கடாக்ஷ வீக்ஷிண்யம் எல்லோரும் மூர்ச்சை தெளிந்து எழுந்தாற்போல , எழுந்து உட்கார்ந்தார்கள். இறந்தவர்கள்—விஷ ஜலத்தைப்பருகி இறந்தவர்கள்,
உயிர் பெற்று எழுந்து பேசுவது…….கிருஷ்ணா இது உன் அனுக்ரஹத்தால்தான்
( உன் அநுக்ரஹம் பெற்ற கோபர்களையும், பசுக்களையும், கன்றுகளையும் அடிக்கடி நமஸ்கரிக்கிறேன் )

15 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது

காளியன் விடுபட்டான்—நாக பத்நிகளின் ஸ்துதி
——————–
ஸ்ரீ சுகர், பரீக்ஷித் ராஜாவிடம் சொன்னார். ஹே. ராஜன்………..பசுக்களும், கன்றுகளும்,
கோபர்களும் கிருஷ்ணனின் அனுக்ரஹத்தால் உயிர் பிழைத்து, எழுந்து,
ஆச்சர்யத்துடன், இது கிருஷ்ணனின் அனுக்ரஹம்தான் என்று எண்ணி சந்தோஷப்பட்டார்கள்.
அப்போது, நீ யோசித்தாய். யமுனை நதி , காளிங்கனால், விஷமாக்கப் பட்டுள்ளது;
இதைச் சுத்தமாக்கி, யாவரும் இந்த ஜலத்தை அருந்தவும், தீர்த்தாமாடவும், —–
இந்த ஜலத்தை மாற்றவேண்டும் என்று எண்ணினாய்.

கிருஷ்ணா, காளிந்தீ என்கிற பெயர்கள், யமுனை நதிக்கு உண்டு.
இந்த நதியில், காளிங்கன் என்கிற கொடிய விஷமுள்ள ஸர்ப்பம் ,
தன் விஷத்தால், ஜலம் முழுவதையும் விஷமாக்கிக் கொண்டும்,
விஷ அக்னியால் யாவரையும் தஹித்துக்கொண்டும் இதில் வசித்துக் கொண்டு இருந்தான்.
பறவைகள், மேலே பறந்து சென்றால், விஷக்காற்று மேலே பட்டு, மடிந்து விழுவது
வழக்கமாக இருந்தது. இந்த விஷக் காற்று பட்ட மரங்கள், செடிகள் யாவும் கருகி,
பட்டுப் போய் மொட்டையாகக் காக்ஷி அளித்தன.
பசுக்களும், மனிதர்களும் யமுனை நதிக்கரைக்குப் போனாலே,
விஷக் காற்று பட்டு ,மடிந்து போய்க் கொண்டிருந்தார்கள்.
இதையெல்லாம் பார்த்த நீ, அந்த யமுனை மடுவின் ஒரு ஓரத்தில் இருந்த
கதம்ப மரத்தில் ஏறி , வேஷ்டியை இறுகக் கட்டிக் கொண்டு,
தோள் பட்டைகளைத் தட்டிக் கொண்டு, பெரிய சப்தத்துடன் ,
மடுவில் குதித்தாய். விஷம் முழுவதும் உள்ள ஜலம், உயர எழும்பியது.
நான்கு திக்குகளிலும் அலைகள் எழும்பின; பெரிதாகிச் சுழன்றன;
பெரும் சப்தம் உண்டாகியது.

இந்தப் பெரிய சப்தத்தைக் கேட்ட,அதாவது காதும் கண்ணும் ஒன்றாக இருக்கும் பாம்பு,
காளிங்கன் என்கிற அந்தக் கொடிய விஷஸர்ப்பம், கோபத்துடன் கிளர்ந்து
எழுந்தது. ஜலத்துக்கு வெளியே வந்தது.
உன்னைப் பார்த்தது. ஸ்ரீ வத்ஸ மருவினால் அலங்கரிக்கப்பட்ட,
உன் சுகுமார—-கோமள—-திவ்ய மேனியைக் கோபத்துடன்
தன் விஷப் பற்களால் கடித்தது ;
உன்னுடைய தாமரைத் தண்டுபோன்ற மெல்லிய கால்களைக் கடித்தது;
உன்னைத் தன்னுடைய வாலால் நன்கு சுற்றிக் கட்டியது;
நசுக்கியது
. உன்னைப் பார்த்த கோபாலகர்கள் கதறி அழுதனர்;
உன்னுடைய ப்ரிய மித்ரர்கள் —-உன்னையே நம்பி வாழும் ப்ரிய சகாக்கள்,
நாங்களும் யமுனையில் குதித்து விடுகிறோம் என்று கத்தினர்.
பசுக்களும், கன்றுகளும் பயத்தால் கத்தி , கண்களில் ஜலம் வழிய நின்றன.
பூமி, ஆகாயம், வ்ரஜவாசிகளின் உடல்கள் இங்கெல்லாம் தாபம் ஏற்பட்டது.

பலராமன் இல்லாமல் நீ தனியாக வந்துள்ளதை அறிந்த நந்தகோபரும் யசோதையும்
மனம் துடி துடித்து , உனக்கு ஏதோ ஆபத்து வந்து விட்டது என்று பயந்து,
வேதனையுடன், பாலர்கள், வ்ருத்தர்கள், ஸ்திரீகள் தொடர்ந்து வர,
எல்லா வேலைகளையும் அப்படி அப்படியே போட்டுவிட்டு,
உன்னைப் பார்க்க வேண்டும் என்று தீனக் குரலில் கதறி,
யமுனா நதி தீரத்துக்கு ஓடி வந்தனர்.

பலராமனுக்கு, உன்னைப் பற்றி நன்கு தெரியும்.
அதனால், அவன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.
பிருந்தாவனத்தில் உள்ள புழுதியில் , உன்னுடைய திருவடிகளின் அடையாளங்களான
தாமரைத் தண்டுடன் புஷ்பம், அங்குசம், வஜ்ரம், கொடி, சங்கு, சக்ரம் இவற்றால்
நீ சென்ற இடத்தை தெரிந்து கொண்டு ஓடோடி வந்தனர்.
நீ, காளிங்கனால் உடல் முழுவதும் சுற்றப்பட்டு, அசைவின்றி இருப்பதை,
வெகு தூரத்தில் வரும்போதே பார்த்தார்கள்.
ஸ்திரீகளும், வ்ருத்தர்களும் வழியிலேயே மூர்ச்சை அடைந்தார்கள்.
கோபிகைகள், கோபர்கள், ஸ்திரீகள், வ்ருத்தர்கள் —-எல்லாருக்கும்
உன்னுடைய நினைவுதான்; வேறு நினைவு இல்லை.
உன்னுடைய புன்னகையுடன் கூடிய திருமுகம்;
உன் ஒவ்வொரு பேச்சு , இவற்றைஎல்லாம் நினைத்தார்கள்.
நீ இல்லாத இந்த உலகம் எங்களுக்கு சூன்யம், என்று சொல்லி
உன்னுடைய கதாம்ருதங்களை ஓயாமல் புலம்பிக் கொண்டே இருந்தார்கள்.
தாங்களும் மடுவில் குதித்து, கிருஷ்ணனுடன் உயிரை விட்டு விடுவோம் என்று துடிக்க ,
பலராமன் அவர்களைத் தடுத்து, உன் மகிமைகளை எடுத்துச் சொன்னார்.

இவைகளை, இரு முஹூர்த்த நேரம், ( சுமார் ஒரு மணி நேரம் ) பார்த்துக் கொண்டு,
காளிங்கன் கட்டுதலில் இருந்த நீ, உடனே உன்னை மிகச் சிறிய உருவாகஆக்கிக்
கொண்டாய். காளிங்கனின் பந்தத்திலிருந்து விடுபட்டாய்.
உடனே, பெரிய உருவம் எடுத்தாய்.
ஸர்ப்பம், தன் மூச்சுக் காற்றால், விஷத்தைக் கக்கியது ;.
சீறியது;
வாயால் நெருப்புப் பொறிகளைக் கக்கியது.
உன்னை, மறுபடியும் தாக்க முயற்சித்தது.
நீ, விளையாட்டாக, அந்தஸர்ப்பத்தை ஒரு தடவை வலம் வந்து,
கருடன், பாம்பு மீது எப்படிப் பாயுமோ அப்படி ஒரு க்ஷணத்தில்,
அதன் தலைமீது பாய்ந்து, ஏறினாய்.
அதன் தலை மீது நடனம் புரிய ஆசைப் பட்டாய் .
அதன் முகங்களில் ஒளி விடும் ரத்னங்களால்
உன் திவ்ய திருவடிகள் ஜொலிக்க, காளிங்கன் தலைகள் மீது நர்த்தன மாடினாய்.

ஆகாயத்தில், கந்தர்வர்கள், சித்தர்கள், தேவர்கள், அப்சரஸ்கள், எல்லோரும் கூடி,
ஆனந்தத்துடன், உன்னை சேவித்து, ம்ருதங்கங்கள், பேரிகைகள் வாசித்தார்கள்,
என்று ஸ்ரீ சுகர் கூறினார்.
உன் புகழைப் பாடினார்களாம்.
புஷ்பங்களை வாரி, உன்மேல் இறைத்தார் களாம் .
நீ, காளிங்கனின் ஒவ்வொரு தலையிலும் உன் திருவடியை வைத்து,
எந்தத் தலை நிமிர்ந்ததோ, அந்தத் தலையில் உன் திருவடியை வைத்து,
அழுத்தி, நூறு தலைகளிலும் மாறி மாறி நர்த்தனம் செய்தாய்.
எந்தத்தலை வணங்கவில்லையோ, அந்தத் தலையின் மீது ,
உன் திருவடியை வைத்து, நசுக்கினாய்.
உன் திருவடிகளைத் தூக்கியும், மடித்தும் ஆடினாய்.
அதன் தலைகள் குடைபோல் விரிந்தபோது, அவற்றின்மீது ஏறி,
தாண்டவ ந்ருத்யம் செய்தாய். அதற்கு, சக்தி குறைய ஆரம்பித்து,
அதன் ரத்தம், உன் பாத துளிகளை ஸ்பர்சித்தது.
அதன் அங்கங்கள் ஒடிந்து, நசுங்கி,
இனிப் பிழைக்க மாட்டோம் என்கிற நிலையில்
, ஸ்ரீ மன் நாராயணனை மனத்தால் சரண் அடைந்தது.

இதைக்கண்ட காளிங்கனின் பத்னிகள்——நாக பத்னிகள்,
தங்கள் பதிக்கு ஆயுளை வேண்டி, கேசபாசங்களை விரித்துக் கொண்டு,
உன்னை சாஷ்டாங்கமாக நமஸ்கரித்து, கைகளைக் கூப்பி,
சாதுக்கள், பதிவ்ரதைகள் எப்படி வேண்டுவார்களோ ,
அவ்விதமாக உன்னிடம் ப்ரார்த்தித்துச் சரணமடைந்தார்கள்.
உன்னைத் துதித்தார்கள்.

( ஹே….பிரபோ….நீ, காளிங்க நர்த்தனம் செய்ததை,
ஆழ்வார்களும், ஆசார்யர்களும், வாக்கேயக்காரர்களும் ,
கபீர்தாஸ், சூர்தாஸ், மீரா போன்றவர்களும் ,
இப்படிப் பல்பல பக்தர்கள், அனுபவித்து இருப்பது கொஞ்ச நஞ்சமல்ல.
அவைகளை எல்லாம் மனஸ்ஸில் நிறுத்தி,
நீ, நர்த்தனம் செய்ததை எண்ணி,ஸதாஸர்வ காலமும்
அந்தத் திருவடிகளைத் துதிக்கிறேன் )

நாக பத்நிகளின் ஸ்துதி
————————————–
ஹே….பிரபோ…..உன் அவதாரம் துஷ்டர்களைத் தண்டிக்க ஏற்பட்டது.
ஆதலால், இந்தத் தண்டனை இவருக்குத் (காளிங்கனுக்குத் ) தகும்.
இந்தத் தண்டனை, அவருக்கு அனுக்ரஹமாகும் .
பாபத்தால், இவருக்கு, இந்த ஸர்ப்ப ஜன்மம் ஏற்பட்டது.
ஆனால், உமது க்ருபா கடாக்ஷத்தைப் பெற, மிகப் பெரிய தவம் செய்திருக்க வேண்டும்.
இவர் அவமானம் அடைந்து, சாகும் நிலையில் இருக்கிறார்.
ஆனால், உமது கிருபையால், புது கௌரவம் கிடைத்து இருக்கிறது.
இவர் செய்த எந்தப் புண்யத்தால், உமது திருவடி சம்பந்தம் இவருக்கு ஏற்பட்டது
என்பது எங்களுக்குத் தெரியாது. எந்தத் திருவடிகளை ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மி ,
மிக்க ஆசையுடன் பிடித்து, லாலனம் செய்வாளோ,
ப்ருஹ்மா, சிவன் போன்ற மகாத்மாக்கள் கடும் தபஸ்ஸை விட்டுவிட்டு ,
எந்தத் திருவடித் தாமரைகளையே த்ருடமாக நினைத்து, ஸேவை செய்வார்களோ,
அந்தத் திருவடி ஸ்பர்சம் , உமது கிருபையால், இவருக்குக் கிடைத்திருக்கிறது.
எங்களுக்கு, உம்முடைய பாதபத்மங்கள் கிடைத்தபிறகு,
நாக ப்ருஷ்டமோ ( சர்ப்பங்களின் உச்ச, ஆதிபத்ய நிலை )
சார்வ பௌமத்வமோ ( சகல லோகங்களையும் ஆளும் அதிகாரம் )
பாரமேஷ்டியமோ ( ப்ருஹ்ம பதவியோ, பரமேஸ்வர பதவியோ )
வேண்டவே வேண்டாம்.

நாங்கள் ப்ரபன்னர்கள்.
உமது பாத பத்ம ரஜஸ்ஸை ( திருவடித் தாமரைத் துகள்களை )
அடைந்து விட்டோம்.
வேறு எதுவும் எங்களுக்குப் பெரிது இல்லை.
எவருக்கும் கிடைக்காத, உமது பாதத்துகள்களை ,
நீரே இவருக்குக் கொடுத்து இருக்கிறீர்.
இவர் புண்ய கதி அடைந்திருப்பது, எங்கள் பாக்யமாகும்.
உம்மை, நாங்கள், பல தடவை நமஸ்கரிக்கிறோம்.
நீர், மஹா புருஷர்.
மகாத்மா.
சர்வ பூதங்களிலும் அந்தர்யாமியாக இருக்கிறீர்.
நீர், சர்வ பூதங்களுக்கும் மேலான பரமாத்மா.
உம்மை, அநேக ஆயிரம் தடவை நமஸ்கரிக்கிறோம்

க்ஜானத்துக்கும், விக்ஜானதக்கும் விஷயமாக உள்ள,
பரப்ரஹ்மம் நீர்.
அனந்த சக்தியை உடையவர் நீர்.
அனந்த கல்யாண குணங்களை உடையவர் நீர்.
உமக்கு, இயற்கையாகவே, ஸ்வரூப, ஸ்வபாவ மாறுதல்கள் இல்லை.
நீர் பிரகிருதியை ஆள்பவர்.
ஷாட்குண்ய பரிபூர்ணர்.
நீர் கால ரூபி.
காலத்தை ஆள்பவர்.
காலத்தைத் தாங்குபவர் ( நிமிஷம், மணி, சம்வத்சரம் முதலியவை ).
நீர் சகலத்தையும் நடத்துபவர்.
நீர் சர்வத்துக்கும் சாக்ஷி.
நீர் , உபாதான நிமித்த காரணமாகவும், ஜகத் ஸ்வரூபமாகவும்,
எல்லாப் பொருட்களையும் உண்டாக்குகிற ஆதி பிதா.
ப்ரபிதா பிதாமஹர் .
உமக்குப் பலபல நமஸ்காரங்கள்.

நீரே ஐந்து பூதங்கள் ;
நீரே தன் மாத்ரைகள்;
நீரே ப்ராண, மனஸ், புத்தி, இவைகளின் வ்ருத்திக்குக் காரணம்;
அவற்றின் அபிமான தேவதைகளும் நீரே;
நீரே, அவற்றில் ஊடுருவி, அந்தர்யாமியாக இருக்கிறீர்;
நீர் முக்குணங்களாகவும், அவைகளால் கூட அறிய முடியாத
அதீத, ஆத்மானுபூதியாக இருக்கிறீர்.
நீர், அனந்த நாமம் உள்ளவர்;
சூக்ஷ்மமாகவும், கூடஸ்தராகவும் எல்லாவற்றுக்கும் காரணமாகி ,
ஆனால் நீர் மாறாதபடி இருக்கிறீர்;
விஹார ரஹிதர் நீர்;
ஸத்யஸ்ய ஸத்யர் நீர்;
எல்லாவற்றையும் அறியும் த்ரிகால க்ஜாநி நீர்;
நீர், எல்லாப் பொருள்களாகவும், சப்தங்களாகவும்,
அவற்றால் அறியப்படும் ரஹஸ்யமாகவும் இருக்கிறீர்;
பலவித நாம ரூபங்களாகவும் இருக்கிறீர்;
உமது க்ருபை இருந்தால்தான், உம்மை அறிய இயலும்;
பரமான அதீதர் ( சாஸ்த்ரங்களால் மட்டுமே அறியத்தக்கவராக இருக்கிறீர் )
நீர், ப்ரவ்ருத்தி, நிவ்ருத்தி தர்மங்களுக்கும் நிகமங்களுக்கும்
ஸர்வ ஸுப ஆசரணைகளுக்கும் ஆதாரம்;
உமக்கு ஆயிரம் நமஸ்காரங்கள்.

ஹே…கிருஷ்ணரே……நீரே பலராமன்; நீரே வசுதேவரின் திருக்குமாரர்
; நீரே பிரத்யும்னர்; நீரே அநிருத்தர்; நீரே சாத்வதர்களுக்குப் பதி;
உமக்கு ஆயிரம் நமஸ்காரங்கள்;
நீர், உள்ளிருக்கும் குணங்களை வெளிப்படுத்தி, எல்லாவற்றையும் நடத்துபவர்;
நீரே, நான்கு வ்யூஹங்களான மனஸ், புத்தி, தர்க்கம், அஹங்காரம்;
நீர் குணங்களை அறியும்படி செய்கிறீர்;
குணங்களை வ்ருத்தி செய்கிறீர்;
நீரே, ஒன்றிலும் பற்று இல்லாதவர்
; நீரே, மூலப்ரக்ருதியையும் , மாறுதலையும் உண்டாக்குகிறீர்
; நீர், சர்வ வ்யாக்ருத மஹத் ஆதி தத்வத்துக்குக் காரணம்;
நீரே இந்த்ரியங்களை ஆளும் ஹ்ருஷீகேசன்;
உமக்குப் பல நமஸ்காரங்கள்;
நீர், பர, அவர தத்வங்களை அறிந்தவர்;
எல்லாவற்றையும் உள் இருந்து நடத்துபவர்;
நியமன அத்யக்ஷர்;
உமக்குப் பல நமஸ்காரங்கள்;
நீரே விஸ்வம்;
நீரே விஸ்வாதீதன்;
நீரே அவற்றை நடத்தும் திருஷ்டி; உமக்குப் பல நமஸ்காரங்கள்

உமக்கு சமமாகவும், மேலாகவும் எவரும் இல்லாதவர் நீர்;
சர்வ சர்வேஸ்வரன்; சர்வ ஸ்வதந்த்ரன் நீர்;
நீரே கால சக்தி;
நீரே காலத்தைத் தாங்குபவர்;
இருக்கிற, இல்லாத வஸ்துக்களின் ஸ்வபாவத்தைக் காண்பித்துக் கொண்டு,
ஜீவன்களின் நிலைமைகளில் விளையாடுபவர்;
எல்லா உலகங்களிலும் உள்ள, ஸத்வ, ரஜஸ், தாமஸ, குணங்களுக்கு ஏற்ப,
பலவித சிருஷ்டிகளைச் செய்பவர் நீரே ;
சாதுக்களிடம் பிரியமானவர்;
உமக்கும், உமது பக்தர்களுக்கும் அபராதம் செய்பவர், உமக்குப்
ப்ரியமில்லாதவர்; அவர்களைத் தண்டிக்க அவதாரம் செய்கிறீர்;
எல்லாருக்கும் மஹா அபராதம் செய்த காளிங்கனையும்,
எங்களையும் மன்னிக்கும்படி பிரார்த்திக்கிறோம்.
உமது, மகிமைகளை அறியாத எங்களை, க்ஷமிக்கும்படி
வேண்டுகிறோம்.

ஹே….பகவானே……எங்கள் குற்றங்களை மன்னிப்பீராக ;
இந்த ஸர்ப்பம், பிராணனைவிடும் நிலையில் இருக்கிறது;
இவர், எங்களுடைய ப்ராண நாதர்;
இவரிடம் கருணை செய்யுங்கள்;
உயிருடன் விட்டு விடுங்கள்;
நாங்கள், என்ன செய்ய வேண்டும் என்று ஆக்ஜை இடுங்கள் ;
உங்கள் கட்டளைப்படி நடப்பதால், எல்லாப் பாபங்களும் ,
எல்லா ஆபத்துக்களும் நீங்குகிறது
என்று துதித்துப் பிரார்த்தித்தார்கள்.

ஹே….கிருஷ்ணா…..ஸ்ரீ சுகர், பரீக்ஷித் ராஜனிடம், மேலும் சொன்னார்.
இப்படி மனஸ்ஸை உருக்கும் ஸ்துதிகளால்,
நாக பத்னிகள், உன்னைத் துதித்ததால்,
மூர்ச்சை அடைந்து, தலைகளைத் தொங்கவிட்டுக் கொண்டு,
உன் திருவடிகளால் மிதிக்கப்பட்ட வனான காளிங்கனை நீ,
உயிருடன் விடுவித்தாயாம்.
உன்னுடைய கடாக்ஷத்தால்,
, தன் இந்த்ரிய சுவாதீனத்தை அடைந்த காளிங்கன்,
கைகளைக் கூப்பி அஞ்சலி செய்து, உன்னிடம் ப்ரார்த்தித்தானாம்
அதை இப்போது சொல்கிறேன்.

ஹே….பகவானே….ஸ்வபாவமாகவே நாங்கள் துஷ்டர்கள்;
கோபக்குணம் உடையவர்கள்;
எங்களுடைய புத்தி , தேகத்தை ஆத்மாவாகக் காணும் ஸ்வபாவமுள்ளது;
கோபத்தையும், பொறாமையையும் இயற்கையாகக் கொண்டவர்கள்;
உமது மாயையை எங்களால் விலக்க இயலவில்லை;
அதில் மோஹப்பட்டு வீழ்ந்து நசித்து விட்டோம்;
நீர் சர்வக்ஜர்; ஜகத்துக்கு எல்லாம் ஈஸ்வரர்;
உமது அபிப்ராயத்தில் , எது அனுக்ரஹமோ அல்லது நிக்ரஹமோ ,
எதைச் செய்ய விரும்புகிறீரோ
அதைத் தெரியப் படுத்தப் பிரார்த்திக்கிறேன் என்று சொன்னானாம்.

இதற்கு, நீ சொன்ன பதில் என்ன தெரியுமா ?

ஸர்ப்பமே…..இந்த இடம் நீங்கள் வசிப்பதற்கு யோக்யதை இல்லை;
உன் பரிவாரத்துடன் புறப்பட்டு, காலதாமதம் செய்யாமல்
ஸமுத்ரத்துக்குப் போய்விடு;
மனைவி, புத்ர பந்துக்கள் சஹிதம் போய் விடு;
இந்த யமுனா நதி தீர்த்தம் பசுக்களுக்கும், மனுஷ்யர்களுக்கும்
உபயோகப்பட வேண்டும்

எவன், நான் சொன்னதை ஸ்மரிக்கிறானோ, எவன் இதை காலை, மாலை
இருவேளை யும் படித்துக் கீர்த்தனம் செய்கிறானோ,
அவனுக்கு எந்தஸர்ப்ப பயமும் இல்லை.
எவன், இந்த யமுனா நதி மடுவில் நான் ஜலக்ரீடை செய்த இடத்தில் தீர்த்தமாடி,
தேவரிஷி தர்ப்பணம், பித்ரு தர்ப்பணம் செய்கிறானோ
உபவாசம் இருந்து பூஜிக்கிறானோ, அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும்
விடுபடுகிறான். இது என் கட்டளை.
நீ, இங்கிருந்து, சமுத்ரத்தில் உள்ள, ரமணகம் என்கிற தீவை அடைவாயாக;
உன் ஹ்ருதயத்தில் என்னை பூஜிப்பாயாக; எந்தக் கருடனுடைய பயத்தால்,
தப்பிப்பதற்காக இந்த இடத்துக்கு வந்தாயோ,
அந்த பயம் இனி உனக்கு இல்லை;
இதன் காரணம், என் பாத ஸ்பரிசம் உன் தலைகளில் அடையாளமாக இருக்கின்றன;
ஆதலால், உனக்கு, கருடனிடமிருந்து பயமில்லை என்று அருள் புரிந்தாயாம்.

காளியன் உடனே உன்னைப் பூஜித்து, வணங்கினான்.
நாக பத்னிகள், சந்தோஷத்துடன் உன்னைப் பூஜித்தனர்.
காளியன், உனக்கு, திவ்ய வஸ்த்ரங்கள், ரத்னங்கள், உயர்ந்த தாமரை மாலை,
வாஸனை த்ரவ்யங்கள் இவைகளை சமர்ப்பித்து, உன்னைப் பல தடவை
பத்நிகளுடன் பரிக்ரமம் ( ப்ரதக்ஷிணம்) செய்து, புத்ர பந்துக்களுடன்
ரமணத் த்வீபத்துக்குச் சென்றான்.
அதே சமயத்தில் உன் கிருபையால், யமுனா ஜலத்தின் விஷம்
போக்கடிக்கப்பட்டு, அம்ருதத்துக்கு ஒப்பாக ஆயிற்று.

( ஹே….கிருஷ்ணா… இந்த சரிதத்தை, எத்தனை தடவை படித்தாலும்,
எத்தனை தடவை சொன்னாலும், எத்தனை தடவை கேட்டாலும்,
யார் படித்துக் கேட்டாலும், யார் சொல்லிக் கேட்டாலும்,
அலுப்பே ஏற்படுவதில்லை. அம்ருதத்தைப் பருகுவதைப் போல இருக்கிறது.
இதே நிலை அடியேனுக்கு நீடிக்குமாறு உன்னைப் பிரார்த்தித்து,
பல்லாயிரம் தடவை உன்னை நமஸ்கரிக்கிறேன் )

16 வது அத்யாயம் நிறைவு பெற்றது.

ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் , ப்ருந்தாவனவாசிகளை , அக்நி விபத்திலிருந்து காத்தல்
———————————————————————————————————
பரீக்ஷித் ஸ்ரீ சுகப்ரம்மத்தைக் கேட்டார்
காளியனுக்கு, கருடனால் என்ன தீங்கு ஏற்பட்டது ?விரிவாகப் பதில் சொல்ல வேணும் ….
ஸ்ரீ சுகர் சொன்னார். கருடனுக்கும், சர்ப்பங்களுக்கும் விரோதம் ஏற்பட்டபோது, பிரும்மா தலையிட்டு அவர்களுக்குள் சமரசம் ஏற்படுத்தி, அதன்படி
ஒவ்வொரு அமாவாஸ்யை தினத்திலும், சர்ப்பங்கள் கருடனுக்கு உபசாரம் செய்து,அவன் பசியில்லாமல் இருக்க, ஆகாரம் கொடுத்து வந்தன.
இதன்படி,ஸர்ப்பங்கள், கருடனால் கொல்லாமல் காக்கப்பட்டன. இந்த உபசாரங்கள் செய்வதற்கு வேண்டியவைகளை, சர்ப்பங்கள், தங்களுடைய பக்தர்களிடமிருந்து பெற்று வந்தன.
இந்த ஏற்பாடு, பலகாலமாக நடந்து வந்தது.
கத்ருவின் பிள்ளையான காளிங்கன், திமிர் கொண்டு,
கருடனுக்கு ஆகாரம் கொடுக்கவேண்டிய சமரசத் திட்டத்தை மீறி,அதை நிறுத்தி, எல்லாவற்றையும் தானே சாப்பிட்டு வந்தான்.இதனால் கோபம் கொண்ட கருடன், காளிங்கனைத் தாக்கினான்.
கருடனால் தாக்கப்பட்ட காளிங்கன், உயிருக்குப் பயந்து,
யமுனா நதி தீரத்தில் உள்ள இந்த மடுவில் வந்து ஒளிந்து கொண்டான். ஏன் இங்கு கருடன் வர இயலாது என்றால், ஒரு சமயம், கருடன்,மீன்களைச் சாப்பிட இந்த மடுவுக்கு வந்தபோது,மீன்கள் இங்கு வசித்த சௌபரி ரிஷியைத் தஞ்சம் அடைந்தன. மீன்கள்மீது கருணைகொண்டு, கருடன் இந்த மடுவுக்கு வந்தால்
அவன் உயிர் உடனே போய்விடும் என்று சாபம் கொடுத்திருந்தார்.
இதை அறிந்து வைத்திருந்த காளிங்கன், கருடன் வர இயலாத இந்த மடுவுக்குள் வந்து மறைந்து வாழலானான். இப்போது ஸ்ரீ கிருஷ்ணனால் துரத்தப் பட்டு, குடும்ப சஹிதம்இந்த மடுவைவிட்டு வெளியே போய்விட்டான்.

(ஹே…..கிருஷ்ணா…..நீ மடுவிலிருந்து வெளியே வந்தாய். அற்புதமான மாலை; பதக்கம்; வஸ்த்ரம் இவைகளை அணிந்து இருந்தாய்.
யசோதை, ரோஹிணீ, நந்தகோபன் யாவரும்
போன உயிர் திரும்பி வந்ததைப் போல சந்தோஷம் அடைந்தனர். பசுக்களும், கன்றுகளும், கோபர்களும் கோப ஸ்திரீகளும் பரமானந்தம் அடைந்தனர். )
அன்று இரவு, யமுனைக் கரையிலேயே தங்கி, நன்கு தூங்கினர்.
அப்போது, பெரிய நெருப்பு கொழுந்து விட்டு எரிந்தது.
களைப்பால் தூங்கிக் கொண்டு இருந்தவர்களை, நெருப்பு சூழ்ந்து கொண்டது.திடுக்கிட்டு எழுந்த யாவரும், செய்வது அறியாது திகைத்து, உன்னைச் சரணம் அடைந்தார்கள்.
நீ, அந்த அக்னியை வாயால் பருகி விட்டாய்.
எல்லாரும் அக்னியின் ஆபத்திலிருந்து உன்னால் காப்பற்றப் பட்டனர்.

17 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்

————————————————————
அத்யாயம் 18
—————-
ப்ரலம்பாசுரன் வதம்
——————

நீயும், பலராமனும் , கோபர்களுடன்சேர்ந்து, வ்ரஜபூமியைப் பாவனமாக்கினீர்கள் .
ஒரு சமயம் வனத்தில், பசுக்களை மேய்த்துக் கொண்டு இருக்கும்போது,ப்ரலம்பன் என்கிற அசுரன், கோபாலகர்களைப்போல வேஷம் தரித்து,
உங்கள் இருவரையும் அபஹரித்துப்போக எண்ணினான்.
அவன் யார் என்றும், அவன் கபட எண்ணத்தையும் தெரிந்துகொண்ட நீ, கோபாலகர்களிடம் நாம் யாவரும் இரண்டு கக்ஷிகளாகப்பிரிந்துவிளையாடுவோமென்றும், எந்தக் கக்ஷி ஜெயிக்கிறதோ அந்தக் கட்சியைச் சேர்ந்தவர்களை, தோற்ற கட்சியைச் சேர்ந்தவர்கள் ,
முதுகில் ஏற்றிக்கொண்டு, மூட்டை சுமப்பதுபோலச் செய்யவேண்டுமென்றும்சொல்ல, அதன்படியே, உன் கக்ஷி , பலராமன் கக்ஷி என்று இரண்டாகப் பிரிந்து
விளையாடினீர்கள். பலராமன் கக்ஷி ஜெயித்தது.
ப்ரலம்பன் என்கிற அசுரன்—கோபனாக வேஷமிட்டு வந்தவன் —-பலராமனைத் தன் முதுகில் சுமந்து கொண்டு சென்றான். பலராமன், இவன் அசுரன்
என்பதை அறிந்து இருந்ததால், அவனுக்கு, மலையைத் தூக்குவது போன்ற கனத்தை ஏற்படுத்தினான். பாலராமனைச் சுமக்க முடியாமல்,அசுரனின்
வேகம் தடைப்பட்டது. அதனால் கோபமடைந்த அசுரன்,
சுய ரூபத்தை எடுத்துக் கொண்டான். பலராமனைத் தாக்கினான். பலராமன், தன்னுடைய முஷ்டியால் , அசுரனை ஓங்கி அடித்தான். உடனே, அசுரனின் தலை நொறுங்கியது. ரத்தத்தைக் கக்கிக்கொண்டு,
பெரிதாக ஓலமிட்டு ,பூமியில் விழுந்து அசுரன் மாண்டான்.
இதைப் பார்த்த கோபர்கள், பலராமனைப் பாராட்டிப் புகழ்ந்து , மகிழ்ந்தனர்.

18 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்

தசமஸ்கந்தம்——–நவீன பாணியில்—-19 வது அத்யாயம்
—————————
மீண்டும் நெருப்பு ஆபத்து
—————–
பின்னொரு சமயம் , நீயும் கோபாலகர்களும் விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, பசுக்களும், கன்றுகளும் புற்களை மேய்ந்து கொண்டே வெகு தூரம் போய்விட்டன. கோபர்கள், பசுக்களைத் தேட ஆரம்பித்தனர். அந்தச் சமயத்தில், நீ,
மேகத் த்வனியைப்போலச் சப்தம் செய்தாய். அதைக்கேட்ட பசுக்களும் கன்றுகளும் சந்தோஷத்துடன் , நீங்கள் இருக்குமிடத்துக்குத் திரும்பி வந்தன.
அப்போது, ஒரு பெரிய தீ———புகையுடன் உண்டாகி , வனத்தில் மரங்களையும் ,செடிகளையும் நாசம் செய்தது;காற்று பலமாக வீசவும், உங்களை நோக்கி
நெருப்பு வேகமாகப் பரவியது. கோபாலகர்கள் மிகவும் பயந்து விட்டனர்.
“கிருஷ்ணா—-கிருஷ்ணா——எங்களைக் காப்பாற்று” என்று கத்தினார்கள்.
உடனே, நீ, ” பயப்படாதீர்கள்——–ஒரு க்ஷணம் எல்லாரும் கண்களை மூடிக் கொள்ளுங்கள் —-”
என்று சொன்னாய். கோபாலகர்கள்,
உடனே கண்களை மூடிக்கொண்டனர்.
அந்த க்ஷணத்தில் நீ, அக்னியை வாயால் பருகி விட்டாய்.
கோபாலகர்கள் கண்களைத் திறந்து பார்த்தபோது, நெருப்பைக் காணவில்லை.
பசுக்களும் பக்கத்தில் இருந்தன.
கோபாலகர்கள், உன்னைத் தெய்வம் என்று கருதினார்கள்.அவர்கள், பசுக்களுடனும், கன்று களுடனும் , நீயும் பலராமனும் பின்தொடர,
அவரவர் வீடுகளுக்கு வந்தனர்.
நீ, புல்லாங்குழலை இசைத்துக் கொண்டு, திரும்பி வரும்போது,கோபியர்கள், உன் தர்சனத்தால் பரமானந்தம் அடைந்தார்கள்.
( அந்த கோப ஸ்திரீகளை அடிக்கடி நமஸ்கரிக்கிறேன் )

19 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்

20 வது அத்யாயம்

மழையும், வேனிலும்

கோபாலகர்கள், தங்கள் பெற்றோர்களிடம், ப்ரலம்பாசுரன் வதம், நெருப்பிலிருந்து காப்பற்றப்பட்டது, என்று எல்லாவற்றையும் கூறி,
உன்னையும், பலராமனையும் புகழ்ந்தார்கள்.
கோபாலகர்களின் தாய்தந்தையர் அடைந்த சந்தோஷத்துக்கு அளவே இல்லை.
மழைக்காலம் வந்தது. கருமேகங்கள் சூழ்ந்து, மழையைப் பொழிந்தன
. நீயே சூர்யன்; நீ, எட்டு மாதங்களில் உன் தாபத்தால் ஜலத்தை உறிஞ்சி, மாரிக் காலத்தில் மழையைக் கொடுக்கிறாய்.
நீயே பர்ஜன்யன்; உன் கருணை வெள்ளமே மழை .
பசுக்கள் கொடுக்கும் பால், வழிந்து, நீ செல்லும் வழியெல்லாம், பாலாக இருந்தது பிருந்தாவனம் சுபிக்ஷமாக இருந்தது.
பிறகு, சரத் காலத்தில், குளங்களிலும், வாவிகளிலும் தாமரைப் புஷ்பங்கள் விகஸித்தன.
நாட்கள் செல்லச் செல்ல, சூர்யனின் தாபம் அதிகரித்தது.
நீர்நிலைகளில் தண்ணீர் மட்டம் குறைய ஆரம்பித்தது.
காற்று, வனத்திலிருந்து , பிருந்தாவனத்தை நோக்கி வீசி
தாபத்தை உண்டாக்கியது.
ஆனால், கோபர்களுக்கும், பசுக்களுக்கும், கன்றுகளுக்கும் எந்தத் தாபமும் தெரியவில்லை.
சதா, நீ, அவர்களுடன் கூடவே இருந்ததால்,
அவர்களுக்கு எந்தத் தாபமும் தெரியவில்லை
ஹே, கிருஷ்ணா, உன்னையும், பலராமனையும் ,
யசோதையும், நந்தகோபனும் ,ரோஹிணியும், அளவில்லாப் பாசத்துடன் கொஞ்சி மகிழ்ந்தனர்.
கோபஸ்த்ரீகள் அதீத வாத்சல்யத்துடன் இருந்தார்கள் கோபச் சிறுவர்கள்,உரிமையுடன் நட்பு பாராட்டி , உங்களுடன் எப்போதும் வனத்திலும், யமுனா நதி
தீரத்திலும் , விளையாடி மகிழ்ந்தார்கள். கோபிகைகள் ,
நீ, பசுக்களை ஓட்டிக் கொண்டு , காலையில் வனத்துக்குச் செல்லும்போதும், மாலையில் பசுக்கள், கன்றுகள், கோபாலகர்களுடன்திரும்பும் போதும், உன் ரூபசௌந்தர்யத்தைப் பார்த்துப் பரவசம் அடைய அவரவர்கள்வீட்டு வாயிலில் காத்துக் கிடந்தனர்

20 வது அத்யாயம் நிறைவு பெற்றது. ஸுபம்

பிருந்தாவனத்தை அடுத்துள்ள காடு , புஷ்பங்கள் நிறைந்து இருந்தது.
பூச் செடிகள் பூத்துக் குலுங்கின. தேனீக்கள், புஷ்பங்களிளிருந்து
தேனை உறிஞ்சி அருந்தின. பூமி முழுவதும் பச்சைக் கம்பளம் விரித்தாற்போல ,
பச்சைப்பசேல் என்று இருந்தது. மிகவும் ரம்யமான காக்ஷி.
இந்த வேளையில், நீ, பலராமனுடன் காட்டுக்குள் பிரவேசித்தாய்.
கிளிகள், மயில்கள், குயில்கள், குரங்குகள் என்று மரங்களில் கூட்டம்.
உனக்கு என்ன தோன்றிற்றோ , புல்லாங்குழலைக் கையில் எடுத்து,
கானம் இசைக்கத் தொடங்கினாய். இந்த வேணுகானம், காட்டில்
எங்கும் பரவியது; வ்ரஜபூமியில்—–பிருந்தாவனத்தில், வீடுகள்தோறும் பரவியது;
புஷ்பவதியாக இருந்த கோபிகைகளின் மனஸ்ஸை, வசப்படுத்தியது.
ஹே…..கிருஷ்ணா….நீ எப்படி அலங்கரித்துக் கொண்டிருந்தாய் என்பதை,
ஸ்ரீ சுகர், பரீக்ஷித் ராஜனுக்குச் சொல்கிறார் . கர்ணீகாரப் பூக்கள்; மயில் தோகை;
இவற்றைத் தலையிலும், காதுகளிலும் வைத்து, அலங்கரித்துக் கொண்டிருந்தாய்.
இடையில், தங்க நிறப் பட்டுப் பீதாம்பரம்; திருமார்பில் வைஜயந்தீ மாலை;
விரல்களால், புல்லாங்குழலின் த்வாரங்களை மூடியும், திறந்தும், உன் திருப்பவள உதடு—–
அம்ருதமயமான உதடு படும்படி, புல்லாங்குழலை வைத்துக் கானம் செய்தாய்.
இந்த வேணுகானம், சர்வபூத மனோஹரமாக இருந்ததாம்.

(ஹே….கிருஷ்ணா…. ஸ்ரீ சுகர், இவைகளைச் சொல்லும்போது,
பரீக்ஷித் ராஜன் பக்கத்தில் அடியேனும் உட்கார்ந்து, உன் வேணுகான
இசை வெள்ளத்தை, அவர் வருணித்தபடியே கேட்க முடியவில்லையே
என்று தாபம் மேலிடுகிறது )

இப்போது, கோபிகைகள் அடைந்த நிலையைச் சொல்கிறார்.அதை உனக்குச் சொல்கிறேன்
“நம் கண்கள், காதுகள், போன்ற இந்த்ரியங்களின் பலனை—-பாக்யத்தை——இன்று அடைந்தோம்…..
ஹே, தோழிகளே…..ஒரு தடவை, ஜகன்மோகன கிருஷ்ண ரூபத்தைப் பார்த்தாலே ,
,மறுபடியும் மறுபடியும் பார்க்கத்தூண்டும் ; புல்லாங்குழலை இசைத்துக் கொண்டு,
கள்ளப் பார்வையுடன்—கடாக்ஷ வீக்ஷண்யத்துடன் ,எங்களைப் பார்த்துக் கொண்டு,
பசுக்களை மேய்ப்பதற்காக அவைகளை ஓட்டிக்கொண்டு,
கோபாலகர்களுடன் செல்லும் அந்த சித்திரம் —
படம்போல மனஸ் ஸில் பதிந்து விட்டிருக்கிறது.
எங்கள் மனம், அவரிடம், பேதலித்திப்போய் நிற்கிறது.
ஹே….சகிகளே….கிருஷ்ணன், சில சமயம், மாமரத்தின் இலைகளைப்
பட்டுப் பீதாம்பரத்துடன் சேர்த்து இறுகக் கட்டிக் கொண்டு, தாமரை மலர்களை,
இரு கைகளிலும் பிடித்துக் கொண்டு, குமுத மலர்களைக் காதுகளின் ஓரங்களில்
வைத்துக் கொண்டு, கழுத்தில் வைஜயந்தீ மாலையை அணிந்துகொண்டு,
பசுக்களைப் பராமரிக்கும் என்பதான நாடக மேடையிலே,
இவரும், பலராமனும் இரண்டு உத்தம நடிகர்களைப் போலக்
காக்ஷியளிக்கிறார்கள்.

ஹே….சகிகளே……மேலும் கேளுங்கள்……இந்தப் புல்லாங்குழல்
என்ன பாக்யம் செய்திருக்க வேண்டும் !
கிருஷ்ணனின் அதரச் சுவையை சுவாதீனமாக அனுபவிக்கிறதே !
இந்த அதரம், அதரத்தின் அம்ருதம் கோபிகைகளின் சொத்துக்கள் அல்லவா !
புல்லாங்குழல் அனுபவித்தது போக,
மீதி ரஸத்தைதானே நமக்குக் கொடுக்கிறது.
இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் ,இந்த மூங்கிலின் மாதா பிதாவான
மூங்கில் புதர்கள், யமுனைநதிக்கரையில் இருந்து,
அதன் மயிர்க்கால்கள் ஆனந்தத்தால் நிற்க,
அதன் வளைந்த கிளைகளின் முனைகளில் இருக்கும் தண்ணீரில்
வளரும் தாமரைப் புஷ்பங்களைச் சுமந்துகொண்டு,
இந்த மூங்கில் மரங்கள் ஹ்ருதயம் விகசித்து,
ஆனந்த பாஷ்பங்களை உதிர்க்க,
எப்படி ஒரு சத் புத்ரன், பகவானுடைய கிருபையைப்
பெறும்போது, அந்த சத் புத்ரனின் தாய் தந்தையர் ஆனந்தத்தை அடைவார்களோ ,
அந்த ஆனந்தத்தை, இந்த மூங்கில் மரங்கள் அடைந்திருக்கின்றன.

ஹே, சகிகளே……வேணு கானத்தை கேட்டு, மயில்கள் ஆடுவதைப் பாருங்கள்!
பக்ஷிகள், கோவர்த்தன மலையில் உள்ள பிராணிகள் யாவும்,
எவ்வித சப்தமும் இன்றி, தங்களை மறந்து, இந்தக் கானத்திலே
உன்மத்தமாகிஇருப்பதைப் பாருங்கள் !
இந்தப் பெண்மான்கள், கிருஷ்ணனுடைய விசித்திர வேஷத்தைப் பார்த்தும்,
விசித்திர வேனுகானத்தைக் கேட்டும், தங்கள் பதிகளான ஆண் மான்கள்
அருகில் இருக்கும்போதே, தங்களுடைய கடைக்கண் பார்வையை—
ப்ரணய நோக்கை,கிருஷ்ணனிடம் செலுத்திப் பூஜை செய்கின்றன !

ஹே….சகிகளே……..ஈதென்ன ஆச்சர்யம் !
ஆகாயத்தைப் பாருங்கள்; அப்சரஸ்கள், கந்தர்வ ஸ்திரீகள் கூட்டம்,
கூட்டமாக இருக்கிறார்கள் !கிருஷ்ணனுடைய ரூபத்தையும்,
சீலத்தையும் பார்த்தும் , வேணுவின் கானத்தையும் கேட்டும் ,
மோஹித்துப் போய் மதன வேகத்தால், மனம் பறி கொடுத்தவர்களாக,
புஷ்பங்கள் தலையிலிருந்து நழுவி விழ, வளைகள் கழல,
தலைமயிர் கேசங்கள் அங்குமிங்கும் அலைபாய,
புடவைகள் நழுவுவது கூடத் தெரியாமல், மோஹித்து இருப்பது,
வினோத காக்ஷியாக இருக்கிறதே !

இந்தப் பசுக்களைப் பாருங்கள் ! கன்றுகளுக்குப் பால் கொடுக்க மறந்து,
வாயில் உள்ள புல்லைக்கூடத் தின்னாமல், அப்படியே வழியவிட்டு
தங்கள் காதுகளை நீட்டி, வேணுகானத்தைக் காதுகளால் பருகுகிறதே !
சித்திரங்கள்போல , அப்படியே ஆடாமல், அசையாமல் நிற்கின்றனவே !

ஹே….சகிகளே…. மரங்களில் அமர்ந்து இருக்கும் பக்ஷிகளைப் பாருங்கள் !
மரங்களின் அழகான கிளைகளையும், கொடிகளையும் பாருங்கள்!
இந்தப் பக்ஷிகள், பூர்வ ஜன்மத்தில் ரிஷிகளாக இருந்தவர்களோ!
பழங்களைத் தின்னாமல், தூங்காமல், இயற்கையான ஸ்வபாவமான,
கூவுதலையும் மறந்து, இமைகொட்டாமல் கிருஷ்ணனையே பார்த்து,
வேணுகானத்தைக் கேட்கின்றனவே !
( மரக்கிளை—-வேத சாகை. பழங்களைத் தின்னாமல், கூவாமல் இருப்பது –
பகவானிடம் ஏகாக்ர சிந்தனை )
இந்த மரங்களின் இலைகளைப் பாருங்கள் !கிருஷ்ண தர்சநம் என்கிற
காந்தத்தால் இழுக்கப்பட்டு, கிருஷ்ணனை ஆசையுடன்
பார்ப்பதுபோல் உள்ளதே !

ஹே….சகிகளே….நதிகளைப் பார்த்தீர்களா !முகுந்த கீதம்—-அதன் ராகம்—-
மதுரமான ஆவர்த்தனம் –மனோபாவம், இவைகளால் ஈர்க்கப்பட்டு,
பிரவாகத்தின் வேகம் தடைப்பட்டு, அப்படியே அமைதியாக நிற்கிறதே !
கிருஷ்ணனுடைய திருவடிகளை ஸ்பர்சித்து, தன்னுடைய பிரவாகத்தில்
பூத்த தாமரைப் புஷ்பங்களை , அவனுடைய திருவடித் தாமரைகளில்
சமர்பித்து, அவனை அணைப்பதைப்போல, அலைகளையும்
ஜலத்தின் வலைகளையும் வாரி வாரி இறைக்கிறதே !

ஹே….சகிகளே….ஆகாயத்தில் இதோ மேகங்களைப் பாருங்கள் !
புஷ்பங்களை வர்ஷித்து, குடைபிடிப்பது போல, கிருஷ்ணனுக்கு
ஸேவை செய்கின்றனவே !

ஹே….சகிகளே….இந்த மலைஜாதிப் பெண்களைப் பாருங்கள் !
இவர்களிடம், கிருஷ்ணப் பிரேமை, பரிபூரணமாகத் தெரிகிறதே !
இவர்கள் முகங்களில் உள்ள குங்குமப்பூக்கள், கிருஷ்ண பக்தியின்
தகிப்பால் இளகி, அவர்கள் ஸ்தனங்களில் இந்தப் பூச்சுக்கள்
இறங்கி இருக்கின்றனவே !
கிருஷ்ண தர்சனத்துக்கு தாபப்படுகிறார்களே !
மதன வேகத்தால் துடிக்கிறார்களே !
பிருந்தாவன மேடுகளில் பதிந்துள்ள, ஸ்ரீ கிருஷ்ணனின் திருவடிகளையும்,
அதில் உள்ள சிகப்பு வர்ணத்தையும், நினைத்து, நினைத்துப்
புளகாங்கிதம் அடைகிறார்களே ! அவர்களின் மார்புப் பூச்சுகள்;
ஸ்ரீ கிருஷ்ணனின் திருவடிப் பூச்சுகள் ; இரண்டிலும் உள்ள சிகப்பு நிறம்
ஒத்து இருக்கிறதே !
இவர்கள் ஸ்ரீ கிருஷ்ணனின் திருவடிகளை மனஸ்ஸில்
தரித்து இருக்கிறார்கள், ஆச்சர்யம் !

ஹே, சகிகளே !இந்த மலையைப் பாருங்கள் !கிருஷ்ண ப்ரேமையால்,
புதிய ஆனந்தத்தை அடைந்து, புதிய தளிர்களையும்,
புற்களையும் மேனியில் உண்டாக்கி, வாருங்கள்….வாருங்கள்….
.பசுக்கூட்டங்களுடன் வாருங்கள் ! கோபாலகர்களே, இங்கு வந்து
விளையாடுங்கள் ! நிறையப் புல்மேடுகள், நிறையப் பழங்கள்,
நிறைய தீர்த்தம் உள்ளன என்று சொல்லாமல் சொல்லி,
அழைப்பது போல் தெரிகிறதே !

ஸ்ரீ சுகர், பரீக்ஷித் ராஜனிடம் மேலும் சொல்கிறார்;
இந்த கோபஸ்த்ரீகள், கிருஷ்ணனின் வேணுகானத்தைக் கேட்டு,
மாடுகளைக் கட்ட வேண்டிய கயிற்றை மறந்து, யாத்ரீகர்கள்மாதிரி,
உன்னுடைய பால்ய சேஷ்டிதங்களைத் தங்களுக்குள் மகிழ்ச்சியுடன்
பேசிக்கொண்டு, போகும் வழியில் , புளகாங்கிதம் அடைந்து நிற்கும்
மரங்களைப் பார்த்துக் கொண்டு, புல்லாங்குழல் இசையில் ,
சதா உன்னுடைய சிந்தனையில் ஒன்றிப்போனார்கள். அவர்கள் உடல்தான்
தனிப்பட்டு இருந்தது.

(ஹே….கிருஷ்ணா…. இப்படி எல்லாரையும் உன்மத்தமாக்கிய,
கிறங்கடித்த, தன்வயம் இழக்கச் செய்த, அந்த மனோஹர வேணுகானத்தை
எப்போது கேட்பேன் ?
அந்தக் க்ருஷ்ணப்ரேமிகள், மிகவும் பாக்யசாலிகள் !
அந்தப் பசுக்கள், கோபாலகர்கள், பக்ஷிகள், நதி, மலை யாவும்
பாக்யம் செய்தவை !
அவைகளுக்கு நமஸ்காரங்கள்.
எல்லாவற்றுக்கும் முக்யமாக, க்ருஷ்ணப்ரேமிகளுக்கு,
ஆயிரம் தடவை நமஸ்காரத்தை அர்ப்பணிக்கிறேன்.
அவர்களின் கிருபையால், அடியேனுக்கு உன்னிடம் பக்தி—-கிருஷ்ண பக்தி—
அனவரதமும் வளர்ந்து, அடியேனைக்
க்ருதார்த்தனாக ஆக்கவேண்டும் )

21 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸு ப ம்
——————————————————————————————————————————————–
.
தசமஸ்கந்தம்—நவீன பாணியில்—அத்யாயம் 22
———————-
கோபிகைகளின் காத்யாயினி வ்ரதம்——
ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் அவர்கள் வஸ்த்ரங்களை அபகரித்தது—அனுக்ரஹித்தது.
——————————————————————————————————————————————

ஸ்ரீ சுகர் , பரீக்ஷித்துக்கு மேலும் சொல்கிறார்.
கிருஷ்ணா….கோபிகைகள் காத்யாயினி வ்ரதம் அனுஷ்டித்ததையும்,
யமுனையில் வஸ்த்ரமில்லாமல் குளித்ததால்,தேவதைகளுக்குச் செய்த அபசாரம் என்று,
நீ, அவர்களுக்கு உணர்த்தி, அந்தப் பாபம் போக, உன்னை வந்து வணங்கி
வஸ்த்ரங்களைப் பெற்றுக்கொள்ளச் சொன்னதையும் விவரிக்கிறார்.

ஹேமந்த ருதுவான மார்கழி மாதம் முதல்வாரத்தில்,
கோபிகைகளான கன்னிகைகள் —–உன்னைப் பதியாக அடைவதற்காக,
காத்யாயினி வ்ரதம் அநுஷ்டித்தார்கள்.
மார்கழி மாசத்தில், விடியற்காலையில் எழுந்து, யமுனையில் நீராடி,
அங்கு களிமண்ணால் காத்யாயினி உருவத்தைச் செய்து, சந்தன, குங்கும
த்ரவ்யங்களை இட்டு, ஆபரணங்களால் அலங்கரித்து,
கந்த புஷ்பங்களைச் சாற்றி, அக்ஷதை, தூப தீபங்களைச் சமர்ப்பித்து,
தேங்காய், பால் போன்றவைகளால் பிரசாதம் செய்து,
அதை -நைவேத்யம்செய்து, அர்ச்சித்து,
“ஹே….காத்யாயினி……மஹாமாயே….
ஈஸ்வரி….
நந்தகோப குமாரனான ஸ்ரீ கிருஷ்ணனை, எங்களுக்குப் பதியாக அளிப்பாய் ..
.உனக்குப் பல நமஸ்காரங்கள்…..” என்று சொல்லி,
பகல் ஒருவேளை மட்டில் ஸாத்விக ஆகாரமான
அக்னியில் சமர்ப்பிக்கப்படும் “சாரு ” போன்ற கஞ்சிப் பாயசத்தை அருந்தி,
இப்படியே பத்ரகாளியையும் பூஜித்து, தினந்தோறும் இப்படிப் பூஜை செய்து,
மாதக் கடைசியில், ——-மார்கழி நோன்பு எனச் சொல்லப்படும்
இதன் முடிவில், வ்ரதம் முடியும் நாளில், விடியற்காலையில்,
உன்னை ஸ்மரித்துக் கொண்டும், உன் கீதங்களைப் பாடிக் கொண்டும்,
தங்களுடைய வஸ்த்ரங்களை யெல்லாம் யமுனைக் கரையில் வைத்துவிட்டு,
யமுனை நதியில்இறங்கி ,கடுமையான குளிரில் தீர்த்தமாடினார்கள்.
இதை அறிந்த நீ, அவர்களுக்கு அநுக்ரஹம் செய்யத் தீர்மானித்தாய் .
அதே சமயம், வஸ்த்ரமில்லாமல் நீராடியது பாபமென்றும்,வ்ரதத்துக்குப்
பங்கமென்றும், அதைப்போக்கி அவர்களுக்கு வ்ரதபலனைக் கொடுக்கத் தீர்மானித்தாய்.
யமுனைக் கரைக்கு வந்து, அவர்களுடைய வஸ்த்ரங்களைஎல்லாம்
எடுத்துக் கொண்டு, கரையில் இருந்த கடம்ப மரத்தின் மேலேறி, அமர்ந்து,
“பெண்களே……நீங்கள் ஒருமாத காலம் வ்ரதம் அனுஷ்டித்துக் களைத்துப்
போய் இருக்கிறீர்கள்….ஒவ்வொருவராக இங்குவந்து, வஸ்த்ரங்களைப்
பெற்றுக் கொள்ளுங்கள்…..”என்றாய்.
கோபிகைகள், லஜ்ஜையினால், கழுத்தளவு ஜலத்தில் நின்றுகொண்டு ,
“ச்யாமசுந்தரா…..எங்களுக்குக் கெடுதல் செய்யாதே…
.நீ, நந்தகோபனின் ப்ரிய புத்ரன்….அவர் எங்கள் வணக்கத்துக்கு உரியவர்….
குளிரில் நடுங்கும் எங்களுக்கு வஸ்த்ரத்தைக்கொடு….
நாங்கள் உன் தாஸர்கள்…அடிமைகள்…
நீ சொல்லும் எல்லாக் கார்யங்களையும் செய்வோம் ..
.வஸ்த்ரங்களைக் கொடுத்துவிடு…..தராதுபோனால்,
நந்தகோபரிடம் சொல்வோம் ….’ என்றார்கள்.
அதற்கு, நீ, “எனக்குத் தாசர்கள்….சேவகர்கள் என்று சொல்லிவிட்டீர்கள்…
.இப்போது ஒவ்வொருவராக நதியிலிருந்து மேலே வந்து,
வஸ்த்ரங் களைப் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள் ….” என்று சொன்னாய்.
கோபிகைகள், குளிரினால் நடுங்கிக்கொண்டு, யமுனை ஜலத்திலிருந்து
மேலே வந்து, வெட்கப் பட்டுக் கொண்டே, தலையைக் குனிந்து கொண்டு,
உன்னருகே வந்தார்கள்.
நீ, அவர்களிடம், “சுத்தமான வ்ரதம் இருந்தீர்கள்;
ஆனால், வஸ்த்ரமில்லாமல் தீர்த்தாமாடியது, தேவதைக்குச் செய்யும் அபசாரம்;
அந்தப் பாபம் போக, கைகளைக் கூப்பியபடி வந்து, வணங்கி,
வஸ்த்ரங்களைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள் ; அதனால், உங்கள் பாபம் கழியும் …” என்றாய்.
இப்படி, நீ சொன்னதும், கோபிகைகள் வ்ரதத்துக்குப் பங்கம் வந்தது
என்பதை உணர்ந்து, யாருக்காக வ்ரதம் இருந்தார்களோ , அந்தக் கிருஷ்ணனாகிய நீயே
நேரில் வந்து, பாபத்துக்குப் பிராயச் சித்தம் செய்வதால்,
வ்ரதம் பூர்த்தி ஆகிறது என்று மனம் சமாதானம் அடைந்து, தலையைக் குனிந்து,
கைகளைக் கூப்பி, உன்னிடமிருந்து வஸ்த்ரங்களைப் பெற்றுக் கொண்டார்கள்.
வஸ்த்ரம் இல்லாததால் வெட்கம்; வஸ்த்ரம் கிடைத்ததால் சந்தோஷம் ;
கிருஷ்ணனே நேரில் வந்து அநுக்ரஹித்ததால் மனஸ் நிறைய கிருஷ்ணப் பிரேமை .
நீ , மேலும் கூறினாய். ” ஹே….சாத்விகளே…….உங்கள் சங்கல்பம், நிறைவேறும்….
.என்னிடம் உங்கள் மனஸ் அர்ப்பணிக்கப்பட்டதால், காமபோக ஆசைகள் விலகி,
என்னிடம் பக்தி செய்து, மீண்டும் மறுபிறவி இல்லாமல், என்னையே அடைவீர்கள் … ”
கோபிகைகள், லஜ்ஜையுடன், தங்கள் சங்கல்பம் நிறைவேறியது என்று பூரித்து,
உன்னுடைய திருவடிகளைத் த்யானம் செய்துகொண்டு,தங்கள் தங்கள் வீடுகளுக்குப்
போய்ச் சேர்ந்தார்கள்.
பிறகு, நீ, கோபர்கள் சூழ்ந்து வர, பிருந்தாவனத்திலிருந்து
பசுக்களை ஓட்டிக்கொண்டு, வெகு தூரம் சென்றாய். சூர்யனின் வெப்பம் கடுமையாக இருந்தது.
கோபர்கள் மரங்களின் நிழலில் ஒதுங்கிக் கொண்டே சென்றார்கள்.
மேலே, மரங்களின் கிளைகளும், இலைகளும் குடைகளைப் போலக் கவிந்து,
சூர்ய வெப்பம், உங்களை அதிகமாகத் தாக்காமல் தடுத்தது.

அப்போது, நீ, கோபர்களிடமும், பலராமனிடமும் பேசினாய்.
” இந்த மரங்கள் பிறருக்காக வாழ்கின்றன; காற்று,மழை, வெய்யில், பனி,
இவைகளைச் சகித்துக் கொண்டு, தங்களை அண்டியவர்களைக் காக்கின்றன ;
பசு,பக்ஷி, ராக்ஷசன், யக்ஷன், மிருகம் மனிதன் எல்லாரையும்
இந்த மரங்கள் காக்கின்றன; இலை, பழம், நிழல், அடிமரம்,
( சந்தனம், அகில் போன்றவை )வாஸனை, பால், பஸ்மம், இப்படிப் பலப்பலவாகக்
கொடுத்து, மனிதர்களின் ஆசையைப் பூர்த்தி செய்கிறது;
இதுதான் வாழ்க்கையின் ஸாரம்—-ஜன்ம சாபல்யம் —திரேகம் எடுத்தவை
பிறருக்காக வாழ்ந்து, தன்னை அழித்துக் கொண்டாவது,
பிறருக்கு உதவுவது உயர்ந்த சுப லக்ஷணம் .
தன்னுடைய ஆயுஸ், பணம், வாழ்க்கை ஜீவனம், புத்தி, வாக்கு, ப்ராணன்
இவைகள் பிறருக்கு உபயோகப்பட்டால், அதுவே ஸ்ரேயஸ்….”
இப்படிப் பேசிக்கொண்டே, நீ, பச்சைப் பசேலென்ற புல்வெளிப்
பிரதேசத்தை,அடைந்தாய். கோபர்கள் , யமுனையில்இறங்கி ஜலத்தை
அள்ளி அள்ளிக் குடித்தார்கள். அவர்களுக்குப் பசி. உன்னையும்,
பலராமனையும் அணுகி, பசிக்கிறது; ஆகாரம் வேண்டும் என்று பிரார்த்தித்தார்கள்.
22 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்.

—————————————————————————————————————————

— தசமஸ்கந்தம் நவீன பாணியில் —– 23 வது அத்யாயம்
—————————
யக்ஜ பத்நிகளுக்கு அருளியது
————————————-
கோபர்களால், பசி என்றும், ஆகாரம் வேண்டும் என்றும்
பிரார்த்திக்கப் பட்டதும், நீ, ஆதுரத்துடன்அவற்றைக் கேட்டு,
கோபர்களிடம் பேசினாய்.
ஹே….மித்ரர்களே…… ப்ரஹ்மவாதிகள்…….ப்ராம்மணர்கள்…..
.ஸ்வர்க்கம் செல்லவேண்டும் என்கிற எண்ணத்துடன், “அங்கிரஸம் ”
என்கிற “ஸத்ர ” யாகத்தை, அதோ தெரியும் பர்ணசாலையில்…….யக்ஜ பூமியில்,
செய்துகொண்டு இருக்கிறார்கள். நீங்கள், அவர்களிடம்போய்,
நானும், பலராமனும் அனுப்பியதாகச் சொல்லி, “அன்னம் கொடுங்கள் ”
என்று கேளுங்கள் என்று சொன்னாய்.
கோபர்கள், அவ்விதமே செய்கிறோம் என்று உன்னிடம் சொல்லி,
யக்ஜவாடிகைக்குச் சென்று, பிராம்மணர்களை அஞ்சலி செய்து,
பூமியில் விழுந்து எழுந்திருந்து, “ஹே……பூதேவர்களே…..நாங்கள் பசுமாடுகளை
மேய்த்துக் களைத்துப்போய் இருக்கிறோம் எங்களுக்குச் சரியான பசி.
பலராமனுக்கும் ஸ்ரீ கிருஷ்ணனுக்கும் சரியான பசி.
அவர்களுடைய கட்டளைப்படி, உங்களுக்கு அவர்கள்மீது விசுவாசமும்
ச்ரத்தையும் இருக்கிறதென்றால், சாப்பிடுவதற்கு அன்னம் தந்து உதவுங்கள்
நீங்கள் தர்மம் அறிந்தவர்கள். யாகதீக்ஷையுடன், க்ருஹஸ்தன் ஹோமம் செய்யும்
அன்னத்தைச் சாப்பிடுபவர்களைப் போல , நீங்கள் கொடுக்கும் அன்னம்
தோஷத்தை ஏற்படுத்தாது. இது பகவத் ஆக்ஜை…. என்றார்கள்.

ஆனால்…..ஹே…கிருஷ்ணா….அந்தப் ப்ராம்மணர்கள்,
தங்களைப் பெரும் பண்டிதர்கள் என்று நினைத்து, ஸ்வர்க்கம் செல்வதிலேயே
ஆசையாக, கோபர்களுக்கு அன்னத்தைக் கொடுக்கவில்லை.
அந்தப் பண்டிதப் ப்ராம்மணர்கள்—–மூடர்கள். உன் நிஜ ஸ்வரூபத்தை அறியவில்லை.
உன்னை, சாதாரண மனுஷ்யக் குழந்தையாக நினைத்தார்கள்.
க்ருஷ்ணனான , நீயே—-பகவான் விஷ்ணு.;
நீயே யக்ஜ வபு; நீயே தேசம்; நீயே காலம்;
நீயே பூஜா த்ரவ்யம்; நீயே மந்த்ரம்; நீயே தந்த்ரம்;
நீயே ருத்விக்குகள் உச்சரிக்கும் மந்த்ரம்;
நீயே, ஹவிஸ் செய்யும் பொருள்; எந்தத் தேவதையைக்
குறித்து யாகம் செய்யப்படுகிறதோ, அந்தத் தேவதையின் அந்தராத்மா நீதான்;
நீயே, அந்த யாகத்தை அங்கீகரிக்கிறாய்; நீயே, அதற்கு உரிய பலனைக்
கொடுக்கிறாய்; நீயே ருத்விக்குகள்; நீயே, யாக தீக்ஷத யஜமானன்;
நீயே தர்மம்; நீயே யக்ஜமயம் ; நீயே பரப்ரஹ்மம்; நீயே, பூமியில் ஸ்ரீ கிருஷ்ணனாக
அவதரித்து இருக்கிறாய்; இவையெல்லாம் தெரியாமல், உன்னை,
மனுஷ்ய சிசுவாக நினைத்து, தேக, ஆத்ம, விவேகமில்லாத அந்தப் பண்டிதர்கள்,
உன்னை உபேக்ஷித்தனர். அன்னம் தருகிறேன் என்றோ,
தரமுடியாது என்றோ எந்தப் பதிலையும் கூறாமல் உதாசீனப் படுத்தினர்.
கோபர்கள், நிராசையுடன், ஏமாற்றமடைந்து,
உங்களிடம் வந்து நடந்ததைச் சொன்னார்கள்.

நீ சிரித்துக்கொண்டாய். கோபர்களைப் பார்த்து, மறுபடியும் கூறினாய்.
கோபர்களே…..என்னிடம் அன்பைச் செலுத்தி, மனஸ்ஸை அர்பணித்துள்ள
யக்ஜபத்னி களிடம் போய், நானும், சங்கர்ஷணனும் வந்திருக்கிறோம் என்று
சொல்லி, அவர்களிடம் கேளுங்கள்……
கோபர்கள், திரும்பவும் யக்ஜசாலைக்கு வந்தார்கள்;
யக்ஜபத்நிகளைப் பார்த்தார்கள்
“யக்ஜம்செய்யும் ரிஷிகளின் பத்நிகளே…..உங்களுக்கு எங்கள் நமஸ்காரங்கள்….
.நாங்கள் பசுக்களை மேய்ப்பவர்கள்; பசுக்களை மேய்த்துக்கொண்டு,
நாங்களும், பலராமனும், ஸ்ரீ கிருஷ்ணனும் இவ்வளவு தூரம் வந்து விட்டோம்;
எங்களுக்குப் பசிக்கிறது; ஸ்ரீ கிருஷ்ணனாலும், பலராமனாலும் அனுப்பப்பட்டு,
உங்களிடம் அன்னத்தை யாசித்து வந்திருக்கிறோம் ……என்றார்கள்

இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டார்களோ இல்லையோ, அடுத்த க்ஷணம்,
ரிஷிபத்னிகள், உன்னுடைய கதாம்ருதத்தால் மோஹிக்கப்பட்ட
அந்த உத்தம ஸ்திரீகள்,
ருசியானவை,
சூடானவையான நான்கு விதமான அன்னங்கள்,
பக்ஷணங்கள், ஆகியவைகளை எடுத்துக் கொண்டு புறப்பட்டார்கள்.
யாகம் செய்யும் ரிஷிகள் அவர்களைத் தடுத்தார்கள். பந்துக்கள் தடுத்தார்கள்;
சஹோதரர்கள் தடுத்தார்கள் . இப்படிப் பலரும் தடுத்தும்,
ரிஷிபத்னிகள் அவர்களை லக்ஷ்யம் செய்யவில்லை.
உன் கதாம்ருதத்தைப் பருகி, மனசைப் பறி கொடுத்து இருந்த அவர்கள்,
கோபர்கள் பின்னாலேயே அன்னம், பக்ஷணங்களைச் சுமந்துகொண்டு,
ஓடோடி நீ இருக்குமிடம் வந்து சேர்ந்தார்கள். உன்னைப் பார்த்தார்கள்;
அப்போது, நீ, எப்படி இருந்தாய் தெரியுமா !

ச்யாமள நிறம்; தங்கத்தால் ஆன பீதாம்பரத்தை
உடுத்திக் கொண்டிருந்தாய்; மார்பில் வனமாலை; தலையில் மயில் தோகை;
மற்றும் பலப்பல புஷ்பங்கள்; இலைகள்; காது ஓரங்களில் உத்பல புஷ்பங்கள்;
தாமரை வதனம்; அதில் புன்சிரிப்பு; புன்சிரிப்புடன் அவர்களைக் கடாக்ஷித்தாய்.
ஹே….கிருஷ்ணா…
அந்தக் கடாக்ஷ வீக்ஷிண்யத்தாலே ,ரிஷிபத்நிகளின் நெஞ்சம் நிரம்பியது.

ஹே….கிருஷ்ணா… நீ சர்வக்ஜன்….கணவன்மார்கள் தடுத்தபோதும்,
உன்னிடம் உள்ள பக்தியால் உன்னைப் பார்க்கும் ஆசையில்
ஓடோடி வந்து இருக்கிறார்கள். அவர்களிடம் நீ சொன்னாய்.

உங்களுக்கு நல்வரவு; நீங்கள் என் ஆத்மப் பிரியர்கள்;
உங்களது பிராணன், மனஸ், புத்தி, பதி, தனம் எல்லாவற்றையும்
என்னிடம் அர்ப்பணித்தீர்கள்;
நான் மிகவும் திருப்தி அடைந்தேன்; யக்ஜசாலைக்குத்திரும்புங்கள்;
உங்கள் பதிகள் யக்ஜத்தை நிறைவேற்றட்டும் .

அதற்கு , ரிஷிபத்னிகள், ஹே….பரமாத்மா…..நாங்கள்,
வெகு ஸ்ரமத்துடன் துளசி தாசர்களாக ஆகி இருக்கிறோம்;
உமது பாத பத்மங்களை அடைந்து, அங்குள்ள துளசியை ,
எங்கள் சிரஸ்ஸில் சூட்டிக்கொண்டிருக்கிறோம்;
அதை, உமது கால்களால் உதைத்ததுபோல் இருக்கிறது, உமது பேச்சு;
பந்துக்கள், மித்ரர்கள், பதிகள் இவர்கள் எல்லாரையும் விட்டு விட்டு,
நீயே கதி என்று வந்து விட்டோம்; இப்போது திரும்பிப்போனால்,
பிதாக்களோ, மாதாக்களோ, பந்துக்களோ ஒருவரும் ஏற்றுக் கொள்ளமாட்டார்கள்;
உமது பாதங்களில் விழுந்து சரண் அடைந்த எங்களைக் காப்பாற்று;
உம்மைத்தவிர வேறு கதி இல்லை……..என்றார்கள்.

ஹே….ரிஷிபத்நிகளே…….உங்களுடைய கணவன்மார்களோ,
பந்துக்களோ, மேலே ஆகாசத்திலிருந்து பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் தேவர்களோ,
எந்தக் குறையும் சொல்லமாட்டார்கள்;
என்னுடன் உங்கள் ஆத்மாவை ஐக்கியப் படுத்தினீர்கள்;
என் பாதஸ்பர்சம் பெற்றதால், உங்களுக்கு எந்தக் குறையும் இல்லை
என்று சொல்லி ஆசீர்வதித்தாய்.

ரிஷிபத்னிகள் ,திருப்தி அடைந்து, யாகசாலைக்குத் திரும்பினார்கள்.
ரிஷிகள் தங்கள் யாகத்தை நிறைவு செய்தார்கள். நீயும், பலராமனும், கோபர்களும் ,
ரிஷிபத்னிகள் கொண்டுவந்து கொடுத்த வைகளைச் சாப்பிட்டீர்கள்.
இப்போது, ரிஷிகளுக்கு, மனவருத்தம் ஏற்பட்டது.
பகவான் கட்டளையால், நம்மிடம் வந்த கோபர்களை உல்லங்கனம் செய்துவிட்டோமே….
ஆனால், இந்த ஸ்திரீகள் பக்தியினால், பகவானைத் தரிசித்து விட்டார்களே……
.நமது ஆத்மா நாசமடைந்து விட்டதே…..வேதங்களை ஓதி என்ன பயன்…
பிராம்மணப்பிறவி, யாகம் எல்லாம் வீணாகி விட்டதே…..
இது பகவான் செய்யும் மாயை என்று அறியாமல் இருந்து விட்டோமே…
.இந்த ஸ்த்ரீகளுக்கு,நம்மைப் போல எந்த சம்ஸ்காரமும் இல்லை;
வித்யை இல்லை; ஆனால், விலை மதிக்க முடியாத கிருஷ்ண பக்தி இருக்கிறது;
அது, நம்மிடம் இல்லாமல் போய் விட்டது…நாம், படித்தும் மூடர்கள்….
நல்லது,கெட்டது தெரியவில்லை…படிப்பு இருந்து என்ன பயன்..
நமது பக்தியினால், பகவானுக்கு என்ன லாபம் ? நமக்கல்லவா லாபம் !
அதை விட்டு விட்டோமே…பசிப்பதற்கு அன்னம் வேண்டுமென்று
பசிப்பவனைப்போல நடித்த , பகவானை
ஏமாற்றிவிட்டோமே….நமக்கு மோக்ஷம் கொடுக்கும் பிரபுவுக்கு,
அன்னம் கொடுக்காமல் இருந்து விட்டோமே…..
நமக்கு, ஹரி இல்லால், வேறு பகவான்இல்லை…
.குற்றங்களை மன்னிக்கும்படி பிரார்த்திப்போம்…..
ஸ்ரீ மஹா லக்ஷ்மி, பகவத் பக்தியைக் கொடுப்பவள்….புருஷகார பூதை….
அவளையும் பூஜிப்போம்…ஸ்ரீ கிருஷ்ணனே விஷ்ணு…..
அவரே, யோகிகளுக்கெல்லாம் மேலானவர்…
அவரே, ஸ்ரீ கிருஷ்ணனாக ,யது குலத்தில் அவதரித்து
இருக்கிறார் என்பதை அறியவில்லையே……
இந்தப் பேரறிவு, பத்நிகளால் அல்லவா வந்தது !
அவர்களைப் பத்நிகளாக அடைய நாம் பாக்யம் பெற்றவர்கள்…
அவர்களுடைய புத்தி, ஸ்ரீ கிருஷ்ணனிடம் பூரணமாக
அர்ப்பணிக்கப் பட்டதைப்போல நாமும் அர்ப்பணிப்போம்…..
எங்கள் குற்றங்களை மன்னியுங்கள் என்று பிரார்த்திப்போம்…
.ஸ்ரீ மஹா லக்ஷ்மியுடன் கூடிய ஸ்ரீ மஹா விஷ்ணுவை—–
ஸ்ரீ கிருஷ்ணனாக அவதரித்து இருப்பவனை நமஸ்கரிக்கிறோம்…
என்றார்கள்.

( ஹே….கிருஷ்ணா……அடியேனுக்குப் பண்டிதர்களான
பிராம்மணர்கள் வேண்டாம்…..வேதாந்திகள் வேண்டாம்…..யக்ஜ பத்நிகளை
குருவாக வரித்து, உன்னைச் சரண் அடைகிறேன்….
.இதற்கு, ஸ்ரீ சுகரும் பரீக்ஷித் ராஜனும் சாக்ஷி )

இப்படி, ஸ்ரீ கிருஷ்ணனை நமஸ்கரித்த பிராம்மணர்கள்,
உனக்குச் செய்த அவமானத்தாலும், கம்சனிடம் உள்ள பயத்தாலும்
, யாகசாலையை விட்டு வெளியே வரவில்லை.
அது அவர்கள் துர்பாக்கியம்

23 வது அத்யாயம் நிறை வடைந்தது. ஸு ப ம்
—————————————————————————————

தசமஸ்கந்தம் நவீன பாணியில்——அத்யாயம் 24
——————-
கோவர்த்தன கிரிக்கு பூஜை
—————————–
இப்படியாக, கோபாலகர்கள், கோபிகைகள், பசுக்கள் யாவரும்
நீயும், பலராமனும் செய்யும் லீலைகளை அனுபவித்துக்கொண்டு,சந்தோஷமாக
இருந்தார்கள். அப்போது ஒரு நாள்…….

இந்திரனைக் குறித்து யாகம் செய்வதற்காக, ஏற்பாடுகள் நடந்து கொண்டிருந்தன.
இதை, நீ பார்த்தாய். இந்த யாகம் , யாருக்காக, எதற்காக என்று தெரிந்திருந்தும்,
(நீ பரமாத்மா அல்லவா ) நீ, நந்தகோபனைக் கேட்டாய்; பெரியவர்களைக் கேட்டாய்.
“கோலாகலமாக ஏற்பாடுகள் செய்கிறீர்களே,
யாருக்காக, எந்த பலனை உத்தேசித்து இப்படி ஏற்பாடுகள் செய்கிறீர்கள்?
பண்டிதர்கள், தீர்க்கமாக ஆலோசனை செய்து, கர்மாவைத் தொடங்கி
அதைச் செய்து, ஸித்தியை அடைகிறார்கள்;
அவிவேகிகள், ஆலோசனை செய்யாமல் கர்மாக்களைச் செய்தால்,
அந்தப் பலனை அடைவதில்லை;
ஆதலால், இந்தக் கோலாகலம் எதற்காக ….? ” என்று கேட்டாய்.

இதற்கு, நந்தகோபன் பதில் சொன்னார். “குமாரா…..நானும் மற்றவர்களும்,
இந்திரனை…..மேகங்களுக்கு அதிபதியாக இருப்பவனை….
.பூஜை செய்யப் போகிறோம்; இந்திரன், மழைக்குத் தேவதை;
மேகங்கள் அவனிடமிருந்து உண்டாகின்றன;
அவன் அருளால், மழை வர்ஷிக்கிறது; அதனால், கோக்கள், என்று
எல்லாருக்கும் சுபிக்ஷம் ஏற்படுகிறது;
தொன்றுதொட்டு, இதை நடத்தி வருகிறோம் ” என்றார்.

அதற்கு, நீ, இந்திரனுடைய கர்வத்தை அடக்குவதற்காக
மனத்துக்குள் தீர்மானித்து, பதில் சொன்னாய்.
” பிதாவே….ஒரு ஜீவன் கர்மாவினால் பிறக்கிறான்;
சுகம், துக்கம், பயம் எல்லாம் கர்மாவினால் ஏற்படுகிறது;
கர்மாவினாலேயே முடிவை அடைகிறான்;
பகவான், அந்தந்தக் கர்மாக்களுக்கு , அதற்கு உரிய பலனை அளிக்கிறார்;
அதனால், அவர்தான் பூஜிக்கப்படவேண்டும்;
இந்திரன், பகவான் அல்ல; கர்மாதான் எல்லாவற்றுக்கும் காரணம்;
கர்மாவுக்குக் குரு பகவான்; இந்திரன் அல்ல;
பகவானை விட்டு விட்டு, அந்நிய தேவதையைப் பூஜிபபது சரி அல்ல;
சத்வம், ரஜஸ், தமஸ் ஆகிய மூன்று குணங்களே
ஸ்திதி, உற்பத்தி, நாசம் ஆகிய மூன்றுக்கும் காரணம்;
ரஜோ குணத்தால், உலகம் பலவிதமாக விரிவடைகிறது;
உற்பத்திக்குக் காரணம், ரஜஸ்;
இதனால், மேகங்கள் வர்ஷிக்கின்றன; வர்ஷிக்கும் ஜலத்தால்
எல்லாப் பிராணிகளும் சந்தோஷம் அடைகின்றன;
இதில், இந்திரன் செய்வது என்ன இருக்கிறது ?
நாம், நித்யம் வனத்தில் சஞ்சரித்து, காடுகளிலும், மலையிலும்
பசுக்களை ஓட்டிக்கொண்டு திரிகிறோம்;
ஆகவே, ஆராதிக்கப்பட வேண்டியவை பசுக்கள், பிராம்மணர்கள்,
இதோ இந்தக் கோவர்த்தன மலை;
இப்போது சேகரித்து வைத்துள்ள த்ரவ்யங்களால், இந்த மூன்றையும் பூஜிப்போம்;
இந்திரனுக்கு வேண்டாம்; பிதாவே, நீங்கள் யாவரும் சம்மதித்தால்,
இப்படியே செய்வோம்; இதனால், பசுக்கள், பிராம்மணர்கள், கிரி மூவரும்
சந்தோஷித்து, நமது இஷ்டங்களைப் பூர்த்தி செய்வார்கள்;
இது என் அபிப்ராயம் ” என்று சொன்னாய்.

உன்னுடைய, இந்த யோசனையை, நந்தகோபரும், மற்ற கோபர்களும் கேட்டு,
“நல்லது, நல்லது….” என்று சொல்லி, பசுக்கள், பிராம்மணர்கள், கோவர்த்தனகிரி ……..
பூஜையை ஆரம்பித்தார்கள்.
இந்திரனுக்குச் செய்யவேண்டிய யாகத்துக்காக சேமிக்கப்பட்ட த்ரவ்யங்கள்
இவைகளுக்கு உபயோகப்பட்டன. பிராம்மணர்கள், சந்தோஷித்து, ஆசீர்வாதம் செய்தார்கள்.
நீ, பெரிய ரூபமாக எடுத்து, நானே கோவர்த்தன கிரி என்று சொல்லி,
எல்லாவற்றையும் சாப்பிட்டாய். கோபர்கள் நமஸ்கரித்தனர்.
அவர்களுடன் சேர்ந்து, நீயும் பூஜித்து, “பெரிய ரூபத்தைப் பாருங்கள்….நாம் கொடுக்கும்
பூஜை த்ரவ்யங்களை ஏற்று, நம்மை, இந்தக் கோவர்த்தன கிரி அனுக்ரஹிக்கிறது ;
எவர்கள் தன்னை மரியாதை செய்யவில்லையோ அவர்களைக் கொல்கிறது;
நம்முடைய நலன், பசுக்களுடைய நலம் இவற்றுக்காக கோவர்த்தன கிரியைப்
பூஜித்து வணங்குவோம் …..” என்றாய். எல்லோரும், அப்படியே கிரியைப் பூஜித்தனர்
. பிறகு, அவரவர் வீடு திரும்பினர்.

24 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸு ப ம்

கோவர்த்தனகிரிதாரி
——————————
இந்திரனுக்குப் பிரமாதமான கோபம்; தனக்குச் செய்ய வேண்டிய பூஜையை வழக்கம்போலச் ெய்யாமல்,மலைக்குச் செய்ததால் இந்தக் கோபம்.
ஸம்வர்த்தகம் என்கிற மேகக் கூட்டங்களைக் கூப்பிட்டான்;
“”கோபர்களுக்கு மிகவும் மதம் பிடித்து விட்டது;கர்வம் அவர்களுக்கு; கிருஷ்ணன் என்கிற ஒரு சாதாரண மனிதக் குழந்தையின் சொல்லைக் கேட்டு
என்னை அலட்சியம் செய்துவிட்டனர்;
கர்மவசப்பட்ட சாமான்ய மனுஷ்யர்கள்,தங்களைப் பண்டிதர்களாக நினைத்து, சம்சாரத்தைத் தாண்டும் செயல் போல இது இருக்கிறது;
செல்வச் செருக்காலே என்னை அவமதித்து,
அற்ப மானிடப் பையன் —-மூடன்——தன்னைப் பண்டிதன் என்று நினைத்து இறுமாப்புடன் உள்ள இந்தக் கிருஷ்ணனின் பேச்சை நம்பிஎனக்கு அநீதி செய்கிறார்கள்; நீங்கள் கூட்டமாகச் சென்று,பிரளய காலத்தில் எப்படி மழையாகப் பொழிவீர்களோ அப்படி மழையைப் பொழிந்து சர்வ நாசத்தை உண்டாக்குங்கள் “” என்று கட்டளை இட்டான்.

ஹே……கிருஷ்ணா….உன்னை , இன்னாரென்று இந்திரன் அறியவில்லை
. ஸம்வர்த்தகம் என்கிற அந்த மேகக் கூட்டங்கள், இந்திரனின் ஆணைப்படி, அசுர வேகத்துடன் இடியும் மின்னலுமாக தாரை தாரையாக பலத்த காற்றுடன்
ஆலங்கட்டியாக ,கற்களை வர்ஷிப்பதுபோல இடைவிடாமல் மழையைப் பொழிந்தன
. வ்ரஜபூமி முழுவதும் வெள்ளக்காடு ஆகக் காக்ஷி அளித்தது.
கோபர்களும்,கோபியர்களும் , பசுக்களும் நடுநடுங்கினர்;
ஹே கிருஷ்ணா—–ஹே கிருஷ்ணா —உன் பாதங்களைச் சரண் அடைந்தோம்; பக்தவத்சலா —-நீதான் துணை—நீதான் எங்களைக் காக்க வேண்டும் என்று உன்னை அடைக்கலமாக வந்து சரண் அடைந்தனர்;பலத்த காற்று, கல்மழை , வெள்ளப் பெருக்குஇவைகளை நீ பார்த்தாய்.
சரி, இது இந்திரனின் கோபத்தால் விளைந்த செயல் என்று அறிந்தாய். இதற்கு ஒரு மாற்று உபாயம் தேடி ,தங்களை சர்வ லோகங்களுக்கும் அதிபதி
என்று நினைத்து, மூடத்தனத்தினால் எதிர்ப்பவர்களை சிக்ஷிக்கிறேன் என்று சங்கல்பித்தாய்

. யோக சக்தியால் இவர்களை காப்பாற்ற வேண்டும் என்று தீர்மானித்தாய்.
சரணம் என்று சொன்னவர்களை—–சரணம் என்று வந்தவர்களை——
காப்பாற்றுவது உன் வ்ரதம் அல்லவா !
இப்படி உனக்குள் சங்கல்பித்து, மழையில் தோன்றி இருக்கும் காளானை எடுப்பது போல ஒரு கையால் கோவர்த்தன கிரியை ,அடித் தளத்தோடு பெயர்த்து எடுத்து,உன்னுடைய இடது கையின் சுண்டு விரலால் தாங்கி , உயரத் தூக்கி, உரக்கச் சொன்னாய்
ஹே–கோபர்களே,கோபியர்களே—-வயதானவர்கள், இளம் சிறார்கள் , பசுக்கள், கன்றுகள் எல்லாரும் உங்கள் உடைமைகளுடன் ,இந்தக் குடையின் கீழே வாருங்கள், உங்களுக்கு எந்தப் பயமும் வேண்டாம்,
மலை நழுவி விழுந்து விடுமோ பலத்த காற்று அடித்துக்கொண்டு போய்விடுமோ ,மழைவெள்ளம் உயிரைப் பறித்து விடுமோ என்கிற எந்தப் பயமும் வேண்டாம், சரணம் என்றவர்களைக் காப்பாற்றுவது
என் வ்ரதம், உங்கள் எல்லாருக்கும் அபயம் அளிக்கிறேன் —-“என்றாய்

உடனே, கோபர்கள், கோபியர்கள் வயதான ஸ்திரீ புருஷர்கள் , நந்தகோபன் யசோதை ரோஹிணீ பசுக்கூட்டங்கள் வண்டிகள் இவர்களின் உடைமைகள் என்று எல்லாமே கோவர்த்தன கிரியின்அடியிலே புகுந்தனர். உன்னுடைய தர்சனம், கடாக்ஷ வீக்ஷிண்யம்
இவற்றாலே அவர்களுக்கு இயற்கையாக ஏற்படும் பசி இல்லை;தாகம் இல்லை;. மிகவும் சௌகர்யமாக , ஒருநாள், அல்ல,
இருநாட்கள் அல்ல—–ஏழு நாட்கள், கோவர்த்தன மலையின் அடியில் –உன் திருவடி நிழலில் , எவ்வித பாதிப்பும் இன்றி இருந்தனர்.
( ஹே—கிருஷ்ணா—உன் கருணை வெள்ளத்தின் முன்னே ,இந்திரனின் மழை வெள்ளம் என்ன தீங்கு செய்ய இயலும் !
ஹே—கிரிதாரி—-கிரிதரகோபாலா—-உன்னை ஆயிரமாயிரம் தடவை நமஸ்கரிக்கிறேன்—இவை போன்ற ஆபத்துக்களில் இருந்து , நீதான் காப்பாற்ற வேண்டும் )

இந்திரன் கலங்கி விட்டான்; பயத்தால் நடுங்கி விட்டான்;
தன்னுடைய தவறுக்கு வருந்தினான்;
மேகங்களைத் திருப்பிப் போகும்படி உத்தரவிட்டான்.
மழை நின்றது ; காற்று அடங்கியது; சூர்யன் தோன்றினான்
நீ, கோபர்கள் எல்லாரிடமும் , இனிமேல் நீங்கள் வ்ரஜ பூமிக்கு—விருந்தாவனத்துக்குச் செல்லலாம் என்று சொன்னாய்.

யசோதையும் நந்தகோபனும் ரோஹிணியும் வ்ருத்தர்களானகோபர்களும் கோபிகைகளும் உனக்குத் திருஷ்டி கழித்து,அக்ஷதை புஷ்பங்கள் தூவி ஆசீர்வதித்தனர்.
பலராமனும் ஆலிங்கனம் செய்து ஆசீர்வதித்தான்.
இவற்றைக் கண்ட தேவ கணங்கள் ஆகாயத்திலே
வாத்தியங்களை வாசித்தார்கள். உன்மீது புஷ்பமாரி பொழிந்தார்கள். கோபர்கள் அவர்களும் வண்டிகள், உடைமைகள் பசுக்கள் இவைகளுடன் தத்தம் இருப்பிடத்துக்குத் திரும்பினார்கள்.
நீ, அந்த மலையை , பழைய இடத்திலேயே வைத்தாய்;
இந்த அதி மானுஷச் செயலை எல்லாரும் பார்த்தார்கள்;
அடியேனும் இப்போது மனக் கண்ணால் பார்த்தேன்
( குன்றம் ஏந்திக் குளிர் மழையிலிருந்து கோக்களையும்
கோபர்களையும் காத்த கிரிதாரி—–ஆண்டாள் பாசுரம் இயற்றி ஆநிரை காத்தவனே என்று புகழந்த உன்னை—-
மீரா பூஜித்த உன்னை —எத்தனை தடவை நமஸ்கரித்தாலும் —
அடியேனின் ஆத்மா திருப்தி அடையவில்லை )

நீயும் விருந்தாவனத்தை அடைந்தாய் ஆனந்த பரவசர்களான கோபிகைகள்,
உன்னுடைய பெருமைகளைப் பாடி, உன்னை எப்போதும் போல ஹ்ருதயத்தில் தரித்தார்கள்
25 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது —–சுபம்

—————————————————————————

தசமஸ்கந்தம்——நவீன பாணியில்—-அத்யாயம்—-26
—————-

ஸ்ரீ கிருஷ்ணனின் பெருமைகள்—-நந்தகோபன் கொண்டாடுதல்
—————————————————————————————-
(முக்ய விஷயம் :—- சென்ற அத்யாயத்தில், ஸ்ரீ கிருஷ்ணனைச் சரணம் என்று அடையாத
பசுக்களும் கன்றுகளும் ,அசேதனப் பொருட்களும் ,ஸ்ரீ கிருஷ்ணனால் காப்பா ற்றப்பட்டன
என்று பார்த்தோம். இது எப்படி என்று கேட்கிறார்கள்.
காலக்ஷேபம் கேட்டவர்களுக்கு, இதற்கு பதில் தெரியும். )
—————————————————————————————————————————————-
கோபர்கள் ஆச்சர்யப்பட்டார்கள்; கோப ஸ்திரீகள் வியந்து போனார்கள்;
உன்னுடைய அமானுஷ்ய செயல்கள் அவர்களைப் பிரமிக்க வைத்தது
.நம்முடைய கண்ணனா இப்படி வியப்பான செயல்களைச் செய்வது ?
இவன் எல்லாக் குழந்தைகளைப்போல சாதாரண பாலகன் இல்லை ;
ஆனால், நினைப்பதற்கே வெட்கப்படும் ஏழைகளான நம்மிடையே இவன் இங்கு வந்து பிறந்து , வளர்வதற்குக் காரணம் என்ன ?
ஏழு வயதுகூட நிரம்பாத சின்னஞ்சிறு பாலகன், ஒரு பெரிய மலையைப் பெயர்த்து எடுத்து,
இடதுகை சுண்டுவிரலால் அனாயாசமாக ஏழுநாட்கள் தாங்கிக்கொண்டு ,நம்மையெல்லாம் பாதுகாத்தான்; ஆச்சர்யம்

சின்னஞ்சிறு சிசுவாக இருந்தபோது, மகாபலம் கொண்ட பூதனையை ஸ்தன்யபானம் செய்யும் பாவனையில், பாதிக் கண்களை மூடிக்கொண்டு ,
அவள் உயிரையே உறிஞ்சி அவளை முடித்தான்; ஆச்சர்யம்

மூன்றுமாதக் குழந்தையாக இருந்தபோது, தொட்டிலில் படுத்துக்கொண்டே ,தொட்டிலுக்கு அடியில் வண்டி—-சகடம் உருவில் ,தன்னைக் கொல்ல வந்திருந்த அசுரனை ,திருவடியால் உதைத்து ,
அவனை அழித்தான்;ஆச்சர்யம்

ஒருவயதுகூட நிரம்பாத சமயத்தில், தரையில் உட்கார்ந்து விளையாடிக்கொண்டிருந்த கிருஷ்ணனை, சுழற்காற்று ரூபத்தில் வந்து தூக்கிக் கொண்டுபோய்க் கொல்ல முயற்சித்த திருணாவர்த்தன் என்கிற அசுரனை ,
அவனது கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டே ,கழுத்தை நெறித்துக்கொன்றான்; ஆச்சர்யம்

யசோதை தாம்புக் கயிற்றால் கிருஷ்ணனை, உரலோடு கட்டியிருந்த சமயத்தில் ,உரலையும் சேர்த்து இழுத்துக் கொண்டுபோய் இரண்டு மரங்களுக்கு நடுவில் புகுந்து
உரலை அவற்றின் நடுவே இழுத்து, இரண்டு மரங்களையும் வேரோடு சாய்த்தான்;ஆச்சர்யம்

கோபாலகர்களும் ,பலராமனும் சூழ்ந்து இருக்க, ஒரு அசுரன் கொக்கு வடிவத்தில் வந்து இவனைமட்டில் கொத்தி எடுத்துச் செல்ல, கிருஷ்ணன் அந்தக் கொக்கின்
இரு அலகுகளையும் பிளந்து அந்த அசுரனை முடித்தான்; ஆச்சர்யம்

இன்னொரு சமயம் இதேபோல பசுக்களை மேய்க்கும்போது,கன்றுக்குட்டி உருவில் வந்து இவனைக் கொல்ல நெருங்கிய அசுரனின் இருகால்களைப் பிடித்து விளாமரத்தின்மீது வீசி அந்த அசுரனைக் கொன்றான்; ஆச்சர்யம்

பலராமனும் கிருஷ்ணனும் பனங்காட்டில் ஒருசமயம் விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது,கழுதை உருவில் வந்து கிருஷ்ணனைக் கொல்ல நெருங்கிய
தேனுகாசுரனைக் கொன்றான்; ஆச்சர்யம்

ஒரு சமயம்,பிரலம்பன் என்கிற அசுரன் பலராமனால் கொல்லப்பட்டான்;கோபாலகர்கள் காட்டுத் தீயால் சூழப்பட்டு நடுங்கிய வேளையில்
கிருஷ்ணன் இவர்களையும் பசுக்களையும் காட்டுத்தீயிலிருந்து காப்பாற்றினான்; ஆச்சர்யம்

பிறிதொரு சமயம், சர்ப்பராஜனான காளியனை அடக்கி ,
யமுனையிலிருந்து அவனையும் மற்ற சர்ப்பங்களையும் அகற்றி,யமுாதீர்த்தம் பசு பக்ஷி மரம் மனிதர்கள் யாவருக்கும்
உபயோகப்படும்படி செய்தான் ; ஆச்சர்யம்

இப்போது, ஒரு சுண்டு விரலால் மிகப் பெரிய மலையான கோவர்த்தன கிரியை எடுத்துத் தூக்கிப் பிடித்து ஏழுநாட்கள் அதை—அந்த மலையைக்
குடைபோலத் தாங்கி எங்கள் எல்லாரையும் காப்பாற்றினான்; அதி ஆச்சர்யம்

ஹே நந்தகோபா, ஹே யசோதா—–இந்தக் கிருஷ்ணன் ,உங்களுக்குமட்டில் புத்ரன் அல்ல
, எங்கள் புத்ரனைப்போல அன்புடன் அவனை நாங்கள் நேசிக்கிறோம்;
இவன் சாதாரண பாலகன் இல்லை; அதிமானுஷச் செயல்களைச் செய்கிறான்;
இவன் அந்த பகவான்தான் என்று கோபர்கள் கூறினார்கள்.

அதற்கு , நந்தகோபன்
கோபர்களே,கிருஷ்ணனின் சின்னஞ்சிறு வயதிலேயே , கர்க்கரிஷி இங்கு வந்திருந்து,இந்தக் குழந்தை, ஒவ்வொரு யுகத்திலும் ஒவ்வொரு வர்ணத்துடன்
பல ரூபங்களில் பிறந்து இருக்கிறான்; கருப்பு வர்ணத்துடன், இவன் வசுதேவருடைய க்ருஹத்தில் பிறந்தான்;இவனுக்குப் பல ரூபங்கள், பல நாமங்கள் உண்டு ;அவைகளை நான் அறிவேன்; மற்றவர்கள் அறியமாட்டார்கள்; இந்தக் குழந்தை உங்களுக்கு, கோகுல வாசிகளுக்கு நன்மை யை அளிப்பான்;
ஆனந்தத்தை அளிப்பான்; இவனால் உங்கள் அனைவர்க்கும் வரும் கஷ்டங்கள் விலகும்;
ஆபத்துக்கள் அகலும்; இவனிடம் அன்பு செலுத்துபவர்கள் பாக்யசாலிகள்;
அவர்களை எந்த எதிரியாலும் வெல்ல முடியாது;
எவனைக் கீர்த்தனம் செய்வதாலும், கதாம்ருதத்தைக் கேட்பதாலும் எல்லாப் பாபங்களும் தொலைந்து நற்கதி ஏற்படுமோ அவனே உனக்குக் குழந்தையாக வந்து இருக்கிறான்
இப்படியாக,ஸ்ரீ கர்க்காசார்யர் என்னிடம் சொன்ன நாளிலிருந்து,கிருஷ்ணனை என் பிள்ளையாகப் பார்ப்பதில்லை;
சாக்ஷாத் ஸ்ரீ நாராயணனின் அம்சமாகவே பார்க்கிறேன் ;
நம் துன்பங்களைப் போக்க வந்த பிரபுவாகக் கருதுகிறேன்என்று நாத்தழுதழுக்க, மெய்சிலிர்க்க விரித்து ரைத்தான் .

ஹே—-கிருஷ்ணா—-கோபர்கள்
மிக மிக ஆ ச்சர்யப்பட்டார்கள்.
நந்தகோப னையும் யசோதையையும் உன்னையும் மிகவும் கொண்டாடினார்கள்.
உன்னை வேண்டிக்கொண்டார்கள்
ஹே,பிரபோ,எப்போதும் எங்களுக்கு அநுக்ரஹ ம் செய்யவேண்டும்;
இந்திரன் கோபித்து ,இடி மின்னலுடன் பெரிய மழையை உண்டாக்கிஎங்களை அழிக்க முற்பட்டபோது, கோவர்த்தனகிரியை அனாயாசமாகப்
பெயர்த்து எடுத்து ,இடது சுண்டு விரலால் தூக்கி நிறுத்தி ஏழுநாட்கள் எங்களுக்கு எவ்வித ஸ்ரமமும் இன்றி எங்களையும் பசுக்களையும்கன்றுகளையும் ரக்ஷித்தீரே
உமக்கு ஆயிரமாயிரம் நமஸ்காரங்கள் என்று கண்ணீர் மல்கஉனக்கு நமஸ்காரங்களைச் செய்தார்கள்

( அந்தக் கோபர்களை அடியேன் நமஸ்கரிக்கிறேன்—–நந்தகோபரையும் யசோதையையும் நமஸ்கரிக்கிறேன்—-அவர்களை முன்னிட்டுஉன்னை ஆயிரமாயிர முறை நமஸ்கரிக்கிறேன் )

26 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. சுபம்

—————————————————————————-

தசமஸ்கந்தம்——-நவீன பாணியில்—-அத்யாயம் 27
——————

இந்திரனின் ஸ்துதி—–காமதேனுவின் ஸ்துதி–கோவிந்த பட்டாபிஷேகம்
————————————————————————
வ்ரஜபூமி வாசிகளையும்,பசுக்களையும் , கோவர்த்தன மலையை குடையாகப் பிடித்து
நீ காப்பாற்றியதைப் பார்த்த காமதேனு என்கிற பசு தேவலோகத்தில் இருந்துஇங்கு உன்னிடம் வந்தது.இந்திரன் யோசித்தான்; தன் செயலுக்கு
மிகவும் வெட்கப்பட்டான்; அவனும் ,நீ தனியாக இருக்கும் சமயத்தை எதிர்பார்த்துக் காத்து இருந்து ,தேவ லோகத்தில் இருந்து கீழிறங்கிஉன் இருப்பிடம் வந்தான்.

அவனுடைய தலைக் கிரீடம் பூமியில் படியும்படிகீழே விழுந்துஉன்னை நமஸ்கரித்தான். உன்னை அஞ்சலி செய்தான். ஸ்தோத்ரம் செய்யத் தொடங்கினான்

ஹே—பிரபோ—–உமது ஸ்வரூபம், விசுத்தஸத்வம்—-
-இந்த உலகம் உம்மிடமிருந்து தோன்றினாலும், அதன் தோஷங்கள் உம்மை அண்டாது;
மனுஷ்யர்களுக்கு ஏற்படும் மறுபிறப்பு, லோபம், தேகத்தையே ஆத்மாவாகக்கண்டு பிரமித்தல் இவை யாவும் சம்சாரிகளுக்கு அடையாளங்கள்;
நீர் பகவான்; உம்மிடம் இந்த தோஷங்கள் கிடையாது;
நீர் சர்வ நியந்தா; தவறு செய்பவர்களைத் தண்டிக்கும் சக்தி பெற்றவர்;
நீரே எங்களுக்குப் பிதா;
நீரே எங்களுக்குக் குரு;
நீர்,யாராலாலும் ஜெயிக்கப்பட முடியாதவர்;
உலக க்ஷேமத்துக்காக ,மனுஷ்ய தேகத்தை எடுத்துக் கொண்டு இருக்கிறீர்;
நிஜ ஸ்வரூபத்தை மறைத்துக் கொண்டு இருக்கிறீர்;
மதம்—கர்வம் கொண்ட என்னைப் போன்றவர்களின் கர்வத்தை அழிக்கிறீர்;
நாங்கள்,அற்ப புத்திசாலிகள்; உம்மை அலட்சியப்படுத்தி இருக்கிறோம்;
அதைப் பொருட்படுத்தாமல் ,பிரார்த்திக்கும்போது அபாயத்தை அளிக்கிறீர்;
அதனால்,உம்மிடம் பக்தி மேலோங்குகிறது;
நாங்கள் ஜகத்துக்கு ஈசர்கள் என்கிற அபிமானம் அழிகிறது;
உமது கட்டளையை சிரமேற் கொள்கிறோம்;
கர்வத்தில் மிதந்த எனக்கு, உமது பிரபாவம் எளிதில் புலப்படவில்லை;
அபராதம் செய்துவிட்டேன்;
ஹே—பிரபோ—எங்களை மன்னிப்பீர்களாக ;

மீண்டும் அதே குற்றத்தைச் செய்யாதபடி நல்ல புத்தியை அளிப்பீராக;
உம்மைப் பலதடவை நமஸ்கரிக்கிறேன்;
வாசுதேவருக்கு நமஸ்காரம்—கிருஷ்ணருக்கு நமஸ்காரம்;
உமது ரூபம் உமது சங்கல்பத்தால், பக்தர்களை அனுக்ரஹிக்க ஏற்பட்டது;
விசுத்த ஞான மூர்த்தியான உமக்குப் பல நமஸ்காரங்கள்
; உமது சர்வஸ்மைக்கு நமஸ்காரம்;
சர்வத்துக்கும் ஆதிபீஜமாக ,உபாதான காரணமாக உள்ள உமக்கு நமஸ்காரம்;
அனைத்து ஆத்மாக்களையும் சரீரமாகக் கொண்டு அவற்றுக்கு ஆத்மாவாக
விளங்கும் உமக்கு நமஸ்காரம்; என் அஹங்காரச் செயலாகிற
வ்ரஜா பூமியை நாசம் செய்கிறேன் என்கிறகெட்ட புத்தியைப் பொறுத்துக் கொண்டு,
எனக்கு அருள் புரிவீராக;

என் அஹங்காரம் அழிந்தது; கர்வம் தொலைந்தது; நீரே எனக்கு ஈஸ்வரர்;
நீரே எனக்குக் குரு; நீரே பரமாத்மா; உம்மை நான் சரணமடைகிறேன்;
ரக்ஷியுங்கள்; ரக்ஷியுங்கள்.
என்று பலவாறு துதித்து ,இந்திரன் பிரார்த்தித்தான்.

ஹே—கிருஷ்ணா—நீ,அதற்கு என்ன சொன்னாய் என்பதை ஸ்ரீ சுகர் அருளியதை
உனக்கு இப்போது நினைவுபடுத்துகிறேன்

ஹே,இந்திரா—உனக்கு நல்ல புத்தி ஏற்பட்டு, எப்போதும் என் சிந்தனையோடு நீ இருக்கவேண்டும் என்பதற்காக இந்த லீலை செய்யப்பட்டது;
எவர்கள் ஐஸ்வர்யத்தால் மதம் பிடித்து அலைகிறார்களோ,என்னைப் பக்தி செய்யாமல் இருக்கிறார்களோ
அவர்களின் பதவியைப் பறித்துக் கீழே தள்ளுகிறேன்;
ஐஸ்வர்யத்தை அழிக்கிறேன்;
இதுவும் என்னால் அவர்களுக்குக் காட்டப்படும் அநுக்ரஹம்;உனக்குக் க்ஷேமம் உண்டாகட்டும்; நீ போகலாம்என்று சொன்னாய்.

( ஹே—-கிருஷ்ணா —-அடியேனும் இந்திரனைப்போல கர்வம்கொண்டுஅலைபவன்தான்; அடியேனையும் சதா உன் சிந்தனையிலேயேஇருக்கும்படி அடியேனை ஆக்கி அருள் புரிய வேண்டுகிறேன் )

காமதேனு என்கிற தேவலோகத்துப் பசு இதைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.
அவள், உன் அருகில் வந்து உன்னை நமஸ்கரித்தாள்.
தன் மனத்தால் எதையும் செய்யும் வல்லவளான கோமாதா, தன் சந்தானங்களுடன் வந்து உன்னை நமஸ்கரித்து, ஸ்துதி செய்தாள்.

காமதேனு ஸ்துதி
——————————–
கிருஷ்ண—-கிருஷ்ண—-மஹா யோகின்—-
விஸ்வாத்ம ன்—- விஸ்வ சம்பவ—
அனாதர்களாகிய நாங்கள் உம்மால் காப்பாற்றப்பட்டோம் ;
நீர் எங்களுக்கு நாதர்— சகல லோக நாதர்;
அச்யுதா —உம்மை அடிக்கடி நமஸ்கரிக்கிறோம்—-
சதா எங்களைக் காக்கும்படி வேண்டுகிறோம்;
உம்முடைய க்ருபை, தேவர்கள், சாதுக்கள் கோக்கள் எல்லோருக்கும் கிடைக்கிறது;
அவர்களுடைய க்ஷேமத்துக்காக எங்களுக்கும் க்ருபை செய்வீராக;
நீர்,எங்களுக்கு எப்போதும் பதி;
ப்ரும்மாவினால் கட்டளை இடப்பட்ட நாங்கள், உம்மை,
பசுக்களின் நாயகனாக—-இந்திரனாக வரிக்கிறோம் .
இந்தப்பூவுலகில், நீர் ,எங்களை அனுக்ரஹித்து கோவிந்தனாக இருக்கிறீர்,
பூபாரம் ஒழியப்போகிறது, இதனால், நாங்கள், உம்மை கோவிந்தராக
அபிஷேகம் செய்து வணங்குகிறோம்

இவ்வாறு காமதேனு சொல்லி, தன் பால் அம்ருதவர்ஷத்தால்
உன்னை நன்கு நனைத்தாள். இந்திரன்,ஆகாச கங்கையிலிருந்து,
ஐராவதத்தால் ,புண்ய ஜலத்தை எடுத்து வரச் செய்து,
உன்னை அபிஷேகம் செய்தான்.
தேவமாதாக்களானஅதிதி போன்றவர் உடன் இருக்க,
தேவர்கள் ரிஷிகள் அருகில் இருக்க,
இந்திரன் உனக்கு கோவிந்த பட்டாபிஷேகம் செய்தான்
.
தும்புரு, நாரதர், வித்யாதரர்கள், கந்தர்வர்கள், சித்தர்கள் ஆடிப் பாடினார்கள்.
கோவிந்தநாமாவைச்சொல்லி ,அடிக்கடிப் பலதடவை சங்கீர்த்தனம் செய்துபுஷ்பங்களால் அர்ச்சித்து அதி சந்தோஷத்துடன் உன் பாதங்களை நமஸ்கரித்தார்கள்.
இந்திரனும், காமதேனுவும் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருக உன்னை அர்ச்சித்து நமஸ்கரித்தார்கள்.

இச்சமயத்தில், மரங்கள் தேனைச் சொரிந்தன; புஷ்பங்களை வர்ஷித்தன;
இவ்விதம் உனக்கு, கிருஷ்ணனாகிய உனக்கு கோவிந்த பட்டாபிஷேகம் நடந்தது.
உன்னால் அனுமதி கொடுக்கப்பட்டஇந்திரன் மிகுந்த சந்தோஷத்துடன் தேவர்கள் சூழ ,தேவலோகம் சென்றான்.

(ஹே, கிருஷ்ணா —கோவிந்தா—-உனக்கு ஆயிரம் கோடி நமஸ்காரங்கள்—-
கோவிந்தா என்று அழைத்த காமதேனுவுக்கு அநேக நமஸ்காரங்கள்—-
பட்டாபிஷேகம் செய்த இந்திரனுக்கு அநேக நமஸ்காரங்கள் )

27 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. சுபம்

————————————————————————————————-

தசமஸ்கந்தம் நவீன பாணியில்—-அத்யாயம் 28
—————————-
ஸ்ரீ கிருஷ்ணன், நந்தகோபரை வருண லோகத்திலிருந்து மீட்டது
—————————————————————————————————-
ஒரு சமயம், நந்தகோபர், வழக்கமான ஏகாதசி வ்ரதமிருந்து, பகவானைப் பூஜித்தார்.
த்வாதசி பாரணைக்காக யமுனா நதியில் தீர்த்தமாடச் சென்றார்.
அவர் ஜலத்தில் இறங்கியதும், வருணனுடைய ஏவலாள் ,நந்தகோபரைஅசுரன் என்று தவறாக நினைத்து, அவரை வருண லோகத்துக்குஇழுத்துச் சென்று விட்டான்,. அசுரர்களின் காலம் இரவு;
இவர் தீர்த்தமாடச் சென்றது பின்னிரவு நேரம்;
இதனை நந்தகோபரும் அறியவில்லை;
நந்தகோபரைக் காணாமல், வ்ரஜ பூமியில் எல்லாரும் கதறினார்கள்.
நீ அந்தக் கதறலைக் கேட்டாய். உடனே உனக்கு, உன் பிதாவருணலோகத்துக்குக்கொண்டுபோகப்பட்டது ,தெரிந்தது.
உடனே, நீ வருண லோகத்துக்குச் சென்றாய்.
உன் விஜயத்தை எதிர்பார்க்காத வருணன்,
உன்னை, மரியாதையுடன் மகத்தான பூஜை செய்து வரவேற்றான்.

“ஹே, பிரபோ—-இன்றுதான் அடியேனின் வாழ்வு சபலம் அடைந்தது; பெரிய பொக்கிஷம் கிடைத்து இருக்கிறது; உம்முடைய திருவடிகளைப் பூஜித்து,
சம்சாரக்கடலைத்தாண்டும் பாக்யம் பெற்றேன்;
ஓம் நமோ பகவதே , ப்ருஹ்ம ணே, பரமாத்மனே —–பரமாத்மாவாகிய
உமக்குப் பல நமஸ்காரங்கள்;
என்னுடைய சேவகன் ஒரு மூடன்; அகார்யத்தைச் செய்து இருக்கிறான்;
என்னை மன்னியுங்கள், ஹே, பிரபுவே என்னை
அனுக் ரஹியுங்கள் ;
எல்லாவற்றையும் அறிந்த பிரபுவே, கோவிந்த, பித்ரு வத்சல,
உமது பிதாவை அழைத்துச் செல்லலாம் “என்றான்,

ஹே, கிருஷ்ணா—-ஸ்ரீ சுகர் கூறுகிறார்.
நீ நந்தகோபருடன் திரும்பவும் நந்த க்ருஹம் வந்தாயாம்.
நந்தகோபன் மிக ஆச்சர்யப்பட்டானாம்.
உன்னை, வருண லோகத்தில் வரவேற்ற விவரம் எல்லாவற்றையும்
பந்துக்களிடம் சொல்லி நீ ஈஸ்வரன்தான் என்றானாம்.
அவர்கள் நந்தகோபனிடம் கேட்டார்களாம் இந்தப் பரமாத்மாவாகிய கிருஷ்ணன்,
நம் எல்லாருக்கும் தம்முடைய அழியாத வைகுண்ட ப்ராப்தியை அளிப்பானா ?
தன்னுடைய சங்கல்பத்தாலே நமக்கு நல்ல கதி கிடைக்க அருள்வானா
என்றெல்லாம் கேட்டார்களாம்.

நீ ,உனக்குள் எண்ணமிட்டாயாம்
அவித்யா,காமம், கர்மா இவைகளாலே மனிதன் பலப் பிறவிகள் எடுத்து சம்ஸாரத்தில் மூழ்கி கரையேற வழி இல்லாமல் திண்டாடுகிறான்;
தன்னுடைய சொந்த ஸ்வரூபத்தை உணர்வதில்லை;
இவர்கள் என்னையே நம்பி இருப்பவர்கள் என்று எண்ணி
மஹா கருணையுடன் தமஸ்ஸுக்கு அப்பாற்பட்ட,
உன்னுடைய வைகுண்ட லோகத்தைக் காண்பித்தாயாம்.
எந்த ப்ரஹ்மம் சத்தியமோ க்ஜானமோ, ஆனந்தமோ, அமலமோ,அந்த சனாதனமான பர ப்ரஹ்ம ஜ்யோதிஸ் ஆன நீ,எதனை மஹாயோகிகள் முக்குணங்களைத் தாண்டி —-ஸதா பஸ்யந்தி —-
-ஸதா -பார்த்துக் கொண்டு இருக்கிறார்களோ —-
அந்த மஹோன்னத ஸ்தானத்தை அவர்களுக்குக் காண்பித்தாய்.
இதனால், அவர்கள் உன்னுடைய பர ப்ருஹ்ம நினைவில் மூழ்கி விட்டார்கள்
.உன்னை நான்கு வேதங்களும் புகழ்ந்து பாடுவதையும்,
தேவர் தானவர்கள் அர்ச்சித்து நமஸ்கரிப்பதையும் பார்த்தார்கள்.
அவர்களை மீண்டும் ஸ்வய நிலையை அடையச் செய்தாய்.

28 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. சுபம்

சரத்காலம்—ஸ்ரீ கிருஷ்ணனின் வேணுகானம்—
கோபிகைகள் தங்களை மறந்து ,ஸ்ரீ க்ருஷ்ணனிடம் ஓடுதல்
——————————————————————————————————

இந்த அத்யாயத்தில் இருந்து 33 வது அத்யாயம் முடிய
மிக ஆச்சர்யமான”” ராஸ க்ரீடை”” என்கிற
ராதா பஞ்சாத்யாய விபவங்களைப்
பார்க்கப் போகிறோம்

கோபிகைகள் காத்யாயினி வ்ரதத்தை அனுஷ்டித்ததையும் ,
அப்போது நீ அவர்களுக்கு வாக்குக் கொடுத்ததையும்
இப்போது நீ நினைத்துப் பார்த்தாய். (22வது அத்யாயத்தைப் பார்க்க )
அந்த வாக்குறுதியை நிறைவேற்ற சரியான காலத்தை எதிர் பார்த்துக்
காத்து இருந்தாய். அப்படிப்பட்ட காலமான சரத் காலமும் இப்போது வந்தது.

ராத்திரி நேரம்; மல்லிகைப் புஷ்பங்கள் ,மணம் பரப்பிக் கொண்டு இருந்தன;
குமுதமலர்கள் பூத்துக் குலுங்கின; விருந்தாவனம் சந்திர கிரணங்களால் பிரகாசித்தது;
காடு முழுவதும் கோலாஹலம்; எங்கும் பார்க்கப் பார்க்க மனோஹரம்; அதிரஞ்சிதம்;

ஜகன் மோகனனான நீ, உன் புல்லாங்குழலை எடுத்தாய்;
வேணுகானம் செய்யத் தொடங்கினாய்;
வ்ரஜ சுந்தரிகளான கோபிகைகள், வேணுகானத்தைக் கேட்டார்கள்;
வேணுகானம் அவர்களை இழுத்தது;
உன்னால் ஆகர்ஷிக்கப்பட்டனர்;
மனத்தை உன்னிடம்அர்ப்பணித்தனர்;
நீ இருக்குமிடத்துக்கு ஓடி வந்தனர்;
எப்படி ஸதி ஸ்திரீகள் , தங்கள் காந்தர்களிடம் ஓடி வருவார்களோ ,
அப்படி ஓடி வந்தனர்; காதுகளில் அணிந்து இருந்த குண்டலங்கள் ,மகிழ்ச்சியால் ஆடின;
பிரகாசித்தன; அவர்களது ஆசையின் தீவிரம்அன்யோன்ய திருஷ்டிக்கு —–
பார்வைக்கு அப்பால் இருந்தது;

உலகத்தையே மயக்கும் உன் வேணு கானத்தைக் கேட்ட,கோபிகைகள்
நிலைமையை ,ஸ்ரீ சுகர் சொல்கிறார்; அதை இப்போது உனக்குச் சொல்கிறேன்

சிலர் பசுக்களைக் கறந்து கொண்டு இருந்தனர்;
பால் பாத்திரத்தை அப்படியே போட்டுவிட்டு ஓடி வந்தனர்;
சிலர் , பாலை அடுப்பில் காய்ச்சிக் கொண்டு இருந்தனர்;
அதை அப்படியே விட்டு விட்டு ஓடி வந்தனர்;
சிலர் பாயசத்தை அடுப்பில் வைத்து, இருந்தனர்
.இந்த வேணுகானம் கேட்டதும் ,பாயசத்தை மறந்து ஓடி வந்தனர்;
சிலர், குழந்தைகளுக்கு வேலை செய்துகொண்டு இருந்தனர் ;
அவற்றை அப்ப டியே விட்டு விட்டு ஓடி வந்தனர்;
கணவர்களுக்கு, உணவு இவற்றைக் கொடுத்துக் கொண்டு இருந்தவர்கள்
அந்த சுஸ்ருக்ஷையை அப்படியே நிறுத்தி ,உன்னிடம் ஓடி வந்தனர்;
சிலர் வஸ்த்ரங்களைத்தவறுதலாக அணிந்துகொண்டு ஓடி வந்தனர்;
சிலர் ஆபரணங்களைத் தாறுமாறாக அணிந்துகொண்டு ஓடி வந்தனர்;
கண்களுக்கு அஞ்சனம் இட்டுக் கொண்டு இருந்தவர்கள்
அதை அப்படியே நிறுத்தி விட்டு ஓடி வந்தனர்;
இன்னும் சிலர், பந்துக்கள் தடுத்ததையும் மீறி ஓடி வந்தனர்;
கணவர் தடுத்தபோதும் ,உன்னிடம் மனத்தைப் பறி கொடுத்தவர்களாய்,
தடுத்ததையும் திரஸ்கரித்து விட்டு, உன்னிடம் ஓடி வந்தனர்;

வீட்டை விட்டு, வெளியே வருவதற்கு ,சந்தர்ப்பம் கிடைக்காத சிலர்,
கண்களை மூடிக் கொண்டு அங்கேயே உன் த்யானத்தில் ஈடுபட்டனர்;
இன்னும் சிலர், உன்னுடைய விரஹ தாபத்தால் கொளுத்தப்பட்டு,
அதனால் அவர்கள் பாபங்களும் கொளுத்தப்பட்டு,
த்யானத்தில் உன்னை அணுகி ஆனந்தம் அனுபவித்து,
கர்மபந்தங்களை அறுத்து எறிந்தார்கள்;
இன்னும் சிலர், தங்கள் புத்தியால் உன்னை ஜார புருஷனாகவே
வரித்து, குணமயமான தேகத்தை விட்டவர்களாக ஆகி,
கர்மபந்தங்கள் விலக, சிந்தனையால் உன்னுடன் ஒன்றினார்கள்;

இவைகளையெல்லாம் கேட்டுக்கொண்டிருந்த ராஜா பரீக்ஷித்,
ஸ்ரீ சுகரைக் கேட்டான்

கோபிகைகள், ஸ்ரீ கிருஷ்ணனைப் பரமாத்மா என்று தெரிந்துகொள்ளவில்லை,
அவர்கள் எப்படி சம்சாரகதியை ஒழித்தார்கள் ?
அவர்களுக்கு இத்தகைய கிருஷ்ண பக்தி எப்படி வந்தது ?

ஸ்ரீ சுகர் பதில் சொன்னார்.
எதற்கும் தீர்க்க சிந்தனை வேண்டும்; அளவிடமுடியாத மகிமைகளைப் பெற்ற
ஸ்ரீ கிருஷ்ணனை சதா சர்வகாலமும் சிந்தனை செய்தார்கள்;
பிரேமபாவம் ,இவர்களுக்குத் தலை தூக்கி இருந்தது;
எந்த பாவத்துடன் யார் அவரை பூஜிக்கிறார்களோ ,
அவர்கள் சம்சாரத்திலிருந்து விடுபடுகிறார்கள்;
ஸ்ரீ க்ருஷ்ணனை சினேகிதனாக சதா சர்வகாலமும் சிந்தனை செய்பவருக்கு
அவன் சிநேகிதன்;
தந்தையாகச் சிந்தித்தால் தந்தை;
இங்கு இவர்கள் ஆயர்குலப் பெண்கள்; பிரேமை முழுவதையும் பொழிந்து
புருஷனாக சிந்தித்தார்கள்;

சேதிநாட்டு அரசன் சிசுபாலன் ஸ்ரீ கிருஷ்ணனை எப்போதும் வெறுத்து,
த்வேஷ புத்தியுடன் வைதுகொண்டே இருந்தான் ;அப்படி வைதபோதிலும்,
அவருடன் மனத்தால் ஒன்றிப்போனான் இதிலிருந்தே உனக்கு உன் கேள்விக்கு
விடை கிடைக்கும் என்றார்

உன் முன்பாக வந்து நின்ற கோபிகைகளைப் பார்த்து ,
அவர்கள் இன்னும் மோஹித்துப் போகும்படி நீ அவர்களுடன் பேசினாய்.

ஹே பெண்களே, உங்களுக்கு ஸ்வாகதம்
இப்படி இரவு நேரத்தில் பயமின்றி இங்கு என் வந்தீர்கள் ?
வ்ருந்தாவனத்தில் ஏதாவது சங்கடமா ?
பயங்கரமான மிருகங்கள் உலாவும் இரவு வேளையில்
இப்படி இந்த இடத்துக்கு வரலாமா ? உங்கள் பெற்றோர், உறவினர்,
கணவர் ,பிள்ளைகள் உங்களைக்காணாமல் பரிதவிப்பார்கள்;
உங்களைத் தேடுவார்கள்; உடனே அவரவர் வீடுகளுக்குத் திரும்புங்கள்;
குழந்தைகளைப் போஷியுங்கள் ; மாதா பிதா பர்த்தா இவர்களுக்கு
சிசுருக்ஷை செய்யுங்கள்;
ஒரு வேளை என்மீதுள்ள ப்ரேமையால் இங்கு வந்து இருந்தால்,
அது சரி என்றாலும், பர்த்தாவுக்கு சிசுருக்ஷை செய்வது பரம தர்மம்;
ஸ்திரீகளுக்குப் பிற புருஷர்களுடன் சேர்வது மஹா பாவம்;
என்னிடம் பிரேமை செலுத்துவது என்பது, என் அருகில் இருந்துகொண்டு,
என் இஷ்டப்படி நடந்து கொள்வது என்பதல்ல ;
என் கதைகளைக் கேட்பது, என்னைத் தியானிப்பது,
என்னைக் கீர்த்தனம் செய்வது இவையே போதுமானவை;
உடல் சேர்க்கை தேவையே இல்லை;
அதனால், உடனே உங்கள் வீடுகளுக்குத் திரும்புங்கள்
என்று சொன்னாய்.

ஸ்ரீ சுகர் ,கோபிகைகளின் நிலைமையை கூறுகிறார்.

அப்ரியமான வார்த்தைகளை, கோபிகைகள் கேட்டார்கள்;
மனவியாஹூலம் அடைந்தார்கள்; முகம் தரையை நோக்க,
வாய் உலர, கால் நகங்களால் தரையைக் கீறினார்கள்;
மௌனமாக நின்றார்கள்; கண்களிலிருந்து ,கண்ணீர் தாரை தாரையாகப்
பெருக்கெடுத்து மார்பகங்களை நனைத்தது;
கண்மைகள் அழிந்தன;
மானம், ஐஸ்வர்யம், யௌவனம் ,அழகு, பதி, புத்திர ,பந்துக்கள் எல்லாரையும்
க்ருஷ்ணனுக்காகவே பறிகொடுத்தவர்கள் ,தீனமாக அழுதார்கள்;
உன்னை நிமிர்ந்து பார்த்தார்கள்; தொண்டை அடைக்க, தடுமாறும் பேச்சுக்களால்
,உன்னிடம் உள்ள அன்பு குறையாமல் சிறிது கோபத்துடன் உனக்குப் பதில் சொன்னார்கள்

ஹே—பிரபோ—-நாங்கள், சர்வ விஷய சுகங்களையும், மானம், ஐஸ்வர்யம்,
பதி புத்ரன்பந்துக்கள் , வீடு எல்லாவற்றையும் விட்டு விட்டு
உனது திருவடியையே நம்பி வந்திருக்கிறோம்;
நாங்கள் உனது பக்தர்கள்; உன்னால், கைவிடத்தக்கவரல்ல;
நீ, எங்களுக்கு பதி தர்மத்தைப்பர்றிச் சொன்னாய்;
புத்திர புத்ரிகளை போஷிப்பது என்று ஸ்திரீகளின் தர்மத்தைச் சொன்னாய்;
ரொம்ப சரி; இந்த சுஸ்ருக்ஷை யாவும் உமக்கே செய்ய வந்திருக்கிறோம்;
ஏன் என்றால், நீர் சர்வ ரக்ஷகர்; நீரே சர்வ பந்து; நீரே எங்களுக்கு எல்லாம் ஆத்மா—பரமாத்மா;
உம்மிடம் ப்ரியம் கொள்வது, உம்மைப் பூஜிப்பது,
இவைதான் எங்களுக்கு முக்கியம்;
ஹே, ஆத்மந்
உம்மிடம் நித்யமும் ப்ரியம் செலுத்துவது—–,
ஹே, அரவிந்த நேத்ர , —–மரத்தின் வேருக்குத் தண்ணீர் வார்ப்பது போல
பதி,பிள்ளைகள், பந்துக்கள் –இவர்களிடம் ப்ரியம் செலுத்துவதால் என்ன பலன் ?
உம்மிடமே, எங்களின் பக்தி வெகு காலமாக வேரூன்றி இருக்கிறது;
உம்மால், எங்களது ஹ்ருதயம் அபஹரிக்கப் பட்டு இருக்கிறது;
இவற்றைஎல்லாம் இல்லாதபடி செய்து விடாதீர்;
வீட்டு வேலைகளில் ஈடுபட்டிருந்த எங்களை,
உம்மிடமுள்ள அன்பே ,அவைகளைச் செய்ய விடாமல் தடுத்து விட்டது;
அப்படி இருக்க, எங்களை வீட்டுக்குத் திரும்பிப் போகுங்கள் என்று சொல்வதில்
நியாயமில்லை; உம்முடைய திருவடிகளையே அடைய வேண்டும் என்று
இருப்பவர்களைத் திரும்பவும் வீடுகளுக்குச் செல் என்று நீர் சொல்வது சரியல்ல;
உமது கடாக்ஷ அம்ருதப் பார்வையால் உமது அதரங்களாகிய பூரண குடங்களிளிருந்து,
ஆசையாகிற அம்ருதத்தை எங்கள்மீது தெளிப்பீராக;
உமது சிநேகப் பார்வைகள், உமது வேணுகான கீதங்கள் ,
எங்கள் ஹ்ருதய ஆசைகளைத் தூண்டிவிட்டு,அவை அக்னியைப்போல
உக்ரமாக எரிந்து கொண்டு இருக்கின்றன; உம்மை விட்டுப் பிரிந்தால்,
அந்தத் துக்கமாகிய அக்னியால் கொளுத்தப்பட்டு,
உமது பாதங்களையே நினைத்து, நினைத்து, த்யானயோகத்தால்,
ப்ரியசகிகளைப்போலவும், ப்ரிய தோழர்களைப் போலவும்
உம்மையே திரும்பவும் வந்து அடைவோம்.

ஹே—அம்புஜாக்ஷ—காத்யாயினி வ்ரத நாளிலிருந்து,
எந்த உமது பாத ஸ்பர்சம் ஏற்பட்டதோ, எந்தப் பாதங்களை
ரமாதேவி மிக்க ச்ரத்தையுடன் ஆச்ரயித்துப் பூஜை செய்கிறாளோ
அந்தப் பாத மூலங்களை —-நாங்கள் சதா பூஜிக்கிறோம்.
நாங்கள், உம்மையே நம்பி வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்;
உமது ஹ்ருதயத்திலும் இடம் பெற்று வாழ்ந்து கொண்டு இருக்கிறோம்;
எந்த உமது பாத ரேணுக்களை—-ஸ்ரீ தேவியாகிய மஹாலக்ஷ்மி —-
துளசி தேவியுடன் போட்டி போட்டுக்கொண்டு –அடைந்து இருக்கிறாளோ,
அந்த ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மி உம்முடைய வக்ஷஸ் தலத்தில் அரைவினாடி கூட
விடாமல் வசித்துக் கொண்டு இருக்கிறாள்.
நாங்கள் உமது திருவடிகளையே பஜிக்கிறோம்; நாங்கள் ப்ரபன்னர்கள்,
உமது திருவடிகளையே ஆச்ரயிப்பவர்கள்.
எங்கள் துக்கங்களை அறவே அழிக்கும்
ஹே–பிரபோ—எங்களை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்;
எங்கள் உபாசனையை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும்;
உமது ஸுந்தர ரூபம்—-உமது ஸ்மிதம்—-கள்ளப்பார்வையின் கடாக்ஷம்—
-எங்களைப் பித்தாக்கி இருக்கின்றன;
ஹே,புருஷபூஷண ——உமக்குச் ஸேவை செய்யும் பாக்யத்தை அளிப்பீராக;
உமது திருமுக அழகு—-கம்பீரம்—-மகரகுண்டலங்கள்—-வனமாலை—-
-புஜதண்டயுகம்—–உமது வேணுகானம்—மதுரமான குரல்—-இவைகளால்
மோஹிக்கப்பட்டு விட்டோம் , நாங்கள் மாத்ரமல்ல,
மூன்று லோகங்களும் பசுக்களும்,பட்சிகளும்,மிருகங்களும்,தேவர்களும்,
தேவ ஸ்திரீகளும், யக்ஷ கந்தர்வ ஸ்திரீகளும், ஏன்—ஜடங்களான மரங்களும்
உம்மிடம் மோஹிக்கப்பட்டு இருக்கின்றனர்;
எங்கள் பயங்களைப் போக்கும் பிரபோ—-
ஆதி புருஷா—அமரர்தலைவா—உம்மைவிட்டு நாங்கள் எங்கே போவோம் ?
ஆர்த்தபந்தோ—உமது வேலைகளைச் செய்ய இஷ்டமுள்ள
தாஸ்யர்களான எங்களைஅநுக்ரஹிப்பீ ராகஹே,கிருஷ்ணா

இவ்வாறுப் பலவிதமாக கோபிகைகள் கண்ணீர்மல்கப் பேசியதும்,
நீ ,உன் ப்ரியமான பார்வையால், பற்கள் மல்லிகைப்பூக்களைப் போல மின்ன,
கலவெனச் சிரித்துக்கொண்டு, வைஜயந்தி மாலையை அணிந்தவனாக எல்லா
கோபஸ்த்ரீகளும் உன்னை சூழ்ந்து இருக்க ,காளிந்தி நதியின் கரையில் உள்ள
பச்சைப் பசேலேன்ற மரங்கள் படர்ந்து உள்ள சமவெளிப் பிரதேசத்தில் பிரவேசித்தாய்
. உன் கைகளை நீட்டிக்கொண்டு, அவர்களைப் பற்றி அணைத்துக்கொண்டு,
கேலிப் பேச்சுக்களைப் பேசிக்கொண்டு, உனது மோகனப் பார்வையை
அவர்கள் மீது வீசி ,அவர்களைப் பலவிதமாக ஆனந்தப்படுத்தினாய்.

அதனால், அவர்கள், நீ அவர்கள் வசம் ஆகிவிட்டாய் என்று கர்வம் கொண்டனர்;
பூமியில் வாழும் எல்லா ஸ்திரீகளையும் விட தாங்களே உயர்ந்தவர்கள்
என்று இறுமாப்பு கொண்டனர்; இதை அறிந்த நீ, அவர்கள் கர்வத்தை
அடக்கத் திருவுள்ளம் பற்றினாய்அந்த க்ஷணத்திலேயே,
அவ்விடத்தை விட்டு மறைந்தாய்; அந்தர்த்யானம் ஆனாய்.

29 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. சுபம்

—————————————————————————————————

தசமஸ்கந்தம்—நவீன பாணியில் —-அத்யாயம் 30
———————–
கோபிகைகளின் விரஹ தாபங்கள்—-பக்தியின் உச்சம்
—————————————————————————————-

மிகவும் சஹ ஜமாக கோபிகைகளுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்த நீ,
அவர்கள் கர்வத்தை அடக்க எண்ணித் திடீரென்று மறைந்து போனதும்,
அவர்கள் தவித்த தவிப்பு இருக்கிறதே, அப்பப்பா, அதை என்னவென்று சொல்ல !
ஆனால், ஸ்ரீ சுகர் இவற்றைக் கண்முன்னால் கொண்டுவந்து நிறுத்துகிறார் .
ஸ்ரீ சுகர், பரீக்ஷித் ராஜனுக்குச் சொன்னதை இப்போது சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன்.

ஆண் யானையைக் காணாமல், எப்படிப் பெண் யானைகள் விரஹத்தால் தவிக்குமோ,
அப்படி , கோப ஸ்திரீகள் தவித்தார்கள்;
உன்னுடைய ஸ்மித முகம் —மந்தஹாச வதனம்—கண்களின் இனியகடாக்ஷம்,
மனத்தை அள்ளும் பேச்சுக்கள், நடை அழகு, இவைகளை நினைத்து, நினைத்துக்
கதறினார்கள்; காட்டில் அங்குமிங்கும் அலைந்தார்கள்;
உன்மத்த நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார்கள்.

ஹே,அஸ்வத்த மரமே , நந்தகோபனின்செல்வனைக் கண்டீர்களா ?
எங்களைப் பிரேமைக் கடலில் மூழ்கடித்து, சிரித்துப் பேசி விளையாடிய
அந்தப் பிரபுவைப் பார்த்தீர்களா ?
ஹே,அசோக,புன்னாக, நாக , சண்பக மரங்களே, பலராமனுடைய தம்பியாகிய
கிருஷ்ணனைக் கண்டீர்களா ?
துளசி,கல்யாணி, கோவிந்த சரணப்ரியே—-உன்னை எப்போதும்
தன்னுடைய வக்ஷஸ் தலத்தில் தரித்துக் கொண்டு, வண்டுகள் மகரந்தத்துக்காக
அலைந்து உன்னைத் தேடி வருவதைப் போல,
ஸ்ரீ கிருஷ்ணனும் உன்னைத் தேடி வந்தாரா , அவரைப் பார்த்தீர்களா ?
ஜாதி யூதிகே (வாஸனை உள்ள ஒருவகைப் பூ ), மல்லிகைக் கொடியே
மாதவியாகிய மஹா லக்ஷ்மியின் மணாளனான மாதவனைப் பார்த்தீர்களா ?
ஹே, மரங்களே, கொடிகளே ! கிருஷ்ணன் இந்தப் பக்கம் வந்திருக்கும்போது
அவரின் கர ஸ்பர்சம் உங்கள்மீது பட்டிருக்குமே ,
அவர் இந்த வழியாகப் போனாரா ? அவரைக் கண்டீர்களா ?
ஹே, மாமரமே, ஹே பலா மரமே, ஹே ஜம்பூ மரமே, ஹே வில்வ மரமே,
ஹே கடம்பமரமே ஹே இங்கு இருக்கும் மரங்களே , கிருஷ்ணனைக் கண்டீர்களா ?
சீக்ரம் சொல்லுங்கள் .
எங்கள் மனம்,எங்களிடம் இல்லை, அவரிடம் பறி போய் விட்டது;
அவர் பாதங்களை அடையும் வழியைச் சொல்வீர்களா ?
ஹே, பூமியே, நீ செய்துள்ள தவத்தை என்னவென்று சொல்வது
!உன் தேகம் எப்படி உண்டாயிற்று ?
உன் உடலில் உள்ள புல், கொடிகள், முளைகள், எல்லாம்
ஸ்ரீ கேசவனுடைய அங்கங்களின் ஸ்பர்சம் பட்டு, அதனால் உன் தேகம் வந்ததா ?
அவர் வாமனாவதாரம் எடுத்து, திருவிக்ரமனாக வளர்ந்து
உன்னை ஆலிங்கனம் செய்ததால் ஏற்பட்டதா ? வராஹஅவதாரம் எடுத்த சமயத்தில்
உன்னைக் கட்டி ஆலிங்கனம் செய்துகொண்டாரே, அதனால் ஏற்பட்டதா ?
ஹே, பெண்மானே, உன் கண்களின் அழகைப் போல —மிருக நயனீயான
பெண் ஒருத்தியுடன் உங்களுக்கு ஆனந்தம் அளிப்பதற்காக இந்த வழியே சென்றாரா ?
ஹே,மல்லிகைக் கொடியே, அந்தப் பெண்ணை அவர் ஆலிங்கனம் செய்தபோது,
அவளுடைய ஸ்தனங்களில் தடவியுள்ள குங்குமப் பூச்சுக்கள் ,
அவருடைய வக்ஷஸ் தலத்தில் காணப்பட்டு இருக்குமே,
அந்த எங்கள் பிரபுவைப் பார்த்தீர்களா ?

ஒருகையில் தாமரைப் புஷ்பத்துடனும்,
மற்றொரு கையால் பிரியையான ராதையை அணைத்துக் கொண்டும் ,
அவர் அணிந்து இருக்கும் துளசி மாலையில் உள்ள மகரந்தத்தைப் பருக
தேனீக்கள் அவர் பின்னே ஓடிவர அவர் இங்கு சஞ்சரிக்கும் போது அவரைப் பார்த்தீர்களா ?
ஹே மரங்களைச் சுற்றி ஆலிங்கனம் செய்வது போல வளர்ந்து இருக்கும் கொடிகளே,
கிருஷ்ணனின் விரல்களின் ஸ்பர்சம் உங்கள் மீது பட்டிருக்க வேண்டும்
உங்கள் உடலிலே புளகானந்தம் ஓடி வழிகிறதே ,
அந்த சுக ஸ்பர்சம் கிடைத்ததா ? கிருஷ்ணனைப் பார்த்தீர்களா ?

ஸ்ரீ சுக பிரம்மம் , மேலும் பரீக்ஷித்துக்குச் சொல்கிறார்

இப்படி உன்மத்தம் பிடித்த ,விரஹ தாபத்தால் பைத்தியம் பிடித்தவர்களைப் போல,
உன்னையே நினைத்து உன் லீலைகளை அவர்கள் செய்தார்களாம்
ஒருத்தி தான் பூதனை என்று சொல்ல, இன்னொருத்தி தான் கிருஷ்ணன் என்று சொல்லி ,
பூதனை என்று சொன்னவளை ஸ்தன்ய பானம் செய்து அழிப்பதுபோல் பிதற்றினாளாம்

ஒருத்தி தான் ,குழந்தையாகிய கிருஷ்ணன் என்று சொல்லி, இன்னொருத்தியை சகடாசுரன்
என்று சொல்லி உதைத்தாளாம்
ஒரு கோபிகை , இன்னொருத்தியைத் திருணாவர்த்தன் என்கிற அசுரன் என்று சொல்லி
அவனைக் கொல்ல, ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் அசுரன் கழுத்தை கட்டிக் கொண்டதுபோலக்
கட்டிக் கொண்டாளாம்
ஒருத்தி நான் பலராமன் என்று சொல்ல, இன்னொருத்தி நான் கிருஷ்ணன்
என்று சொல்லி அவர்கள் இருவரும் பேசிக் கொள்வது போலப் பேசினார்களாம்.
ஒருத்தி தான் கிருஷ்ணன் என்று சொல்லி, இன்னொருத்தியை வத்சாசுரன்
என்று சொல்லி அடித்தாளாம்
இன்னொருத்தி , தான் .பகாசுரன் என்று சொல்ல, இன்னொருத்தி
அவளை நான்தான் கிருஷ்ணன் என்று சொல்லி அடித்தாளாம்.
ஒருத்தி, வெகு தூரத்தில் பசுக்கூட்டம் போவதைப் பார்த்து,
அவற்றை கிருஷ்ணன் எப்படிக் கூப்பிடுவாரோ அப்படிக் அழைத்தாளாம்.
இன்னொருத்தி கிருஷ்ணனைப் போல வேணுகானம் செய்வதாக ,
புல்லாங்குழலை எடுத்து ஊதினாளாம்
ஒருத்தி தன் கையை இன்னொருத்தியின் தோள் மீது போட்டு ,
நடந்துகொண்டே , என் நடை அழகு கிருஷ்ணன் நடப்பதைப் போல
இருக்கிறதா என்று கேட்டாளாம்.
ஒரு கோபிகை, இன்னொருத்தியைப் பார்த்து,
பெண்ணே , இந்தப் பேய் மழைக்கும் பேய்க் காற்றுக்கும் பயப்படாதே
உன்னை ரக்ஷிக்கிறேன் என்று சொல்லி,அவளுக்கு மேலாக
தன்னுடைய மேல் வஸ்த்ரத்தைக் குடைபோலப் பிடித்து,
கோவர்த்தனகிரியைத்தூக்கிக் கொண்டு இருப்பதாக சொன்னாளாம்.

ஒருத்தி, இன்னொருத்தியின் சிரசின் மீது ஏறி, நான் பூலோகத்தில்
துஷ்டர்களை அடக்க வந்திருக்கிறேன்; துஷ்ட காளிங்கனே ,
இங்கிருந்து போய்விடு என்றாளாம்.
ஒரு கோபிகை ,மற்றவளிடம் ,
இதோபார் அக்நி, ஜ்வாலையுடன் தாவி வந்துகொண்டிருக்கிறது
கண்களை மூடிக்கொள் காப்பாற்றுகிறேன் என்றாளாம். .
ஒருத்தி ,மலர்மாலையை இடுப்பில் கட்டிக் கொண்டு,
,நான் தாமோதரன்; யசோதையாகிய என் அம்மா இடுப்பில் கட்டி இருக்கிறாள்;
இதோபார் ;இந்த இரண்டு மரங்களை வேரோடு சாய்க்கிறேன்
என்று இரண்டு மரங்களுக்கு நடுவில் சென்றாளாம்.
இன்னொருத்தி, தாயாகிய அம்மா அடிக்கிறாள் என்று சொல்லி ,
தான் பயப்படுவதைப் போல , இன்னொருத்தியிடம் புலம்பினாளாம்.

இப்படியாக,கோப ஸ்திரீகள் உன்மத்தம் பிடித்து அந்தக் காட்டில்
சஞ்சரிக்கும்போது, அத்ருஷ்டவசமாக , பூமியில்
இரண்டு பாதச் சுவடுகளைக் கண்டார்கள்.
ஆஹா என்று சொல்லி, ஒருத்தி பாதச் சுவடுகளில்
வஜ்ர ரேகை, த்வஜ ரேகை, அங்குச ரேகை இவைகளை அடையாளம் பார்த்து
இந்தப் பாதச் சுவடுகள் க்ருஷ்ணனுடையதுதான் ,
அவர் இந்த வழியேதான் போயிருக்கிறார் என்று சொல்லி,
பாதச் சுவடுகளைத் தொடர்ந்து சென்றார்களாம்.
ஹே—கிருஷ்ணா ! உடனே வருத்தப்பட்டார்களாம்
அந்தப் பாதச் சுவடுகளின் மத்தியிலே, இன்னொரு பெண்ணின் பாதச் சுவடுகளைக்
கண்டார்களாம். ஒரு கையை அவளுடைய தோளின் மீது வைத்துக்கொண்டு,
நீ அவளுடன் நடந்து சென்று இருக்கிறாய் என்று கண்டார்களாம்.

(ஹே–கிருஷ்ணா இந்தக் கோப ஸ்திரீகள் எவ்வளவு பாக்யசாலிகள் !
உன் திருவடிகள் பதிந்த பாதச் சுவடுகளை
அடியேன் கண்களில் ஒற்றிக்கொண்டு,
கோபிகை களுக்கு அனவரதம் நமஸ்காரம் செய்கிறேன் )

ஒரு கோபிகை, ஸ்ரீ கிருஷ்ணனுடன் சென்ற பெண் யாராக இருக்கும்;
அவள் மிகவும் புண்யம் செய்தவள் , அதனால்தான்
ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் அவளால் நன்கு பூஜிக்கப்பட்டு, திருப்தி அடைந்து,
நம் எல்லோரையும் தவிக்க விட்டு, அவளுடன் சென்று இருக்கிறார்;
அந்த அடையாளங்கள்தான் இந்தப் பாதச் சுவடுகள் என்று தீர்மானித்து,
அந்தப் பாதரஜஸ்களை ,இக்கோபிகைத்தன் சிரஸ் ஸில் அணிந்துகொண்டாள்.

இந்தப் பாத ரஜஸ் ஸின் மகிமை அளவிட முடியாதது;
சொல்லில் அடங்காதது ; ப்ரும்மா, சிவன் இவர்களுக்குக்கூடக் கிடைக்காதது
ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மி எந்தத் திருவடிகளை நித்யம் பூஜிக்கிறாளோ ,
அவைகளைத் தரித்துக் கொள்கிறாளோ, அந்தப் பாதச் சுவடுகள் ஆயிற்றே !
அவற்றுடன் கூடவே மஹா புண்யவதியின் பாதச் சுவடுகளும் தெரிகிறதே;
அவள் ஸ்ரீ கிருஷ்ணனை நன்கு பூஜித்து ஏகாந்தமாக பஜித்து இருக்க வேண்டும்;
அதனால்தான் ,அவர் ,நம்மையெல்லாம் தவிக்கவிட்டு அப்புண்யவதியுடன்
சென்று இருக்கிறார்;
அவள் ராதை;
அவள் அச்யுதரின் அதர பானம் செய்து இருக்க வேண்டும்;
அவரை ஏகாந்தமாக அனுபவித்து இருக்க வேண்டும்
இப்படியெல்லாம் புலம்பிக்கொண்டே ,பாதச் சுவடுகளைப் பார்த்துக் கொண்டே
செல்லும்போது, திடீரென்று அந்தப் பெண்ணின் பாத அடையாளங்களைக் காணவில்லை;
ஸ்ரீ கிருஷ்ணனின் பாதச் சுவடுகள் மட்டில் தொடர்ந்து பூமியில் அழுத்தமாகக் காணப்பட்டன;
சரி தான்; ராதையின் கோமள பாத சரணங்களில் முள்ளைப் போல
இந்தப் புல் பூண்டுகள் ஹிம்சித்து இருக்க வேண்டும்; அதனை சஹியாமல்,
ஸ்ரீ கிருஷ்ணன், அவளைத் தோளில் தூக்கிக் கொண்டு ,
தான்மட்டும் நடந்து சென்று இருக்க வேண்டும்;

ஹே–சஹிகளே இதோ பாருங்கள் பூமியை—-நன்கு கவனியுங்கள்—-
ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் பாதச் சுவடுகள் மட்டும்தான் தெரிகின்றன;

இப்போது பாருங்கள், பூமியில் புஷ்பங்கள் சிதறிக் கிடக்கின்றன;
பிரபு , அவள்—ராதையின் தலையை நன்கு வாரி புஷ்பத்தால்
அலங்கரித்து இருக்க வேண்டும் ;
இதோ பாருங்கள் இப்போது பிரபுவின் ஏக பாதம்தான் தெரிகிறது;
இப்போது பாதச் சுவடுகளே தெரியவில்லை
என்று, இப்படியெல்லாம்,
ஹே—கிருஷ்ணா!
கோப ஸ்திரீகள்–ஒருவருக்கு ஒருவர் தாங்கள் கண்டதை,
நினைத்ததைப் பரிமாறிக் கொண்டே காட்டில் சென்றனர்.
அங்கே ஒரு இடத்தில் ராதை மட்டும் அழுதுகொண்டே
இருப்பதைக் கண்டனர். கோப ஸ்திரீகள் அவளை நெருங்கி யதும்,
அவள் ஒ வென்று கதறி, உங்கள் எல்லாரையும் விட நான் மேலானவள்;
என்னிடம் அதிகப் பிரேமை செலுத்துகிறார் என்று கர்வமடைந்து
அவரிடம் என்னால் துளிக்கூட இனிமேல் நடக்க முடியாது;
உம்முடைய தோள்களில் தூக்கிக் கொண்டு செல்வீராக;
நீர் விரும்பிய இடத்துக்கு வருகிறேன் என்று நான் சொன்னதும்
அவர்—ஸ்ரீ கிருஷ்ணர்—சரி, தோளின் மீது ஏறிக்கொள் என்று சொல்ல,
நான் தோளில் ஏற முயற்சிக்கும்போது அந்தர் த்யானம் ஆகிவிட்டார்
என்று சொல்லி அழுதாள்.

அவரிடம் எப்படிப் பிரியத்தைச் சம்பாதித்தாள் என்பதையும்,
தன் அகம்பாவ நடத்தையால் அவரால் விடப்பட்டதையும் ராதை
சொல்லிக் கேட்ட கோபிகைகள், அவரை—-அதாவது உன்னை
அங்குத் தேடும் முயற்சியைக் கைவிட்டு
யமுனா நதி தீரத்துக்கே வந்து சேர்ந்தனர்.
உன்னுடைய நினைவால் உன்னைப் பற்றியே விரஹதாபத்தால்
பிதற்றிக் கொண்டு, பசி—தாகம்—-வீடு—பதி—க்ருஹம் —–புத்ரன்—
இத்யாதிகளை மறந்து, உன் மீது அளவில்லாப் பிரேமையுடன் ,
கோபிகைகள் எல்லாரும் சேர்ந்து கீதம் இசைத்தார்கள்—-
அதுவே கோபிகா கீதம் —அடுத்த அத்யாயத்தில் அனுபவிப்போம்

30 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. சுபம்
ஸ்ரீ கோபிகா கீதம்
——————————–
ஹே—-பிரபோ—–வ்ருந்தாவநம் உமது அவதார மகிமையால் செழிப்பை அடைகிறது;
நீர் எங்களுடன் கூடவே வாழ்வதால்
ஸ்ரீ லக்ஷ்மி இங்கு நித்ய வாஸம் செய்கிறாள்;
ஹேதயித—-உமது கருணா ஸ்வரூபத்தை எங்களுக்குக் காண்பியுங்கள்;
நாங்கள், உம்மையே நம்பி ,உமது நாமஸ்மரணம் செய்துகொண்டு,
உமது புண்யகதைகளைக்கீர்த்தனம் செய்துகொண்டு
உம்மையே ஒவ்வொரு திக்கிலும் தேடுகிறோம்.

சரத் காலத்தில், உமது பிரிவால் துக்கப்படுகிறோம்;
தடாகத்தில் உதித்த தாமரைப் புஷ்பத்தின் ஸ்ரீ முஷா— அழகு—–பொலிவைக் கவர்ந்து,
உமது பார்வையால் சந்தோஷமும், வருத்தமும் அடைகிறது;
அந்தத் தாமரைப் புஷ்பத்தைப் போல நாங்களும், உம்முடன் கூடுவதால்
சம்ஸ் லேஷமும் —–பிரிவினால் துக்கமும் அடைகிறோம்;

ஹே,சுரத நாத, ஹே,வரத —நாங்கள் உம்முடைய தாசிகள் —-
உம்முடைய இச்சையாலே தாசிகள்
. உமது பிரிவினாலே எங்களைத் துன்புறுத்தலாமா ?
உமது பிரிவு எங்களை வதம் செய்வது போல இருக்கிறது.
விஷ ஜலத்திலிருந்தும் காளியன் என்கிற கொடிய சர்ப்பத்தினின்றும் எங்களைக் காத்தீர்’;
அகாசுரன் போன்ற மழைப் பாம்பின் பிடியில் இருந்து காத்தீர்
பேய்க்காற்று, மேக கர்ஜனை, இடி மின்னல் பிரம்மாண்ட மழை இவைகளிருந்து ,
கோவர்த்தன கிரியைக் குடைபோலப் பிடித்து எங்களைக் காத்தீர்
கன்றைப் போன்று பொய்வேஷம் தரித்த அசுரனிடமிருந்து எங்களைக் காப்பாற்றினீர்
நீர் , யசோதை தேவகி இவர்களின் புத்ரன் மட்டுமல்ல;
சர்வத்துக்கும் ஆத்மா—-அந்தராத்மா
எல்லாவற்றையும் பார்க்கும் சாக்ஷி
எல்லா வஸ்துக்களையும் அனுபவிப்பவர்;
எல்லாவற்றையும் நியமித்து தரிப்பவர்;
ஹே,விஸ்வகுப்தா—ஸ்நேக உள்ளம் உள்ள பிரபோ—
பூமிப் பிராட்டி, பிரம்மா, தேவர்கள் பிரார்த்தனைக்கு இரங்கி உலகைக் காக்க
யது குலத்தில் அவதரித்து இருக்கிறீர் ;
வ்ருஷ்ணீ துர்ய—-எங்களுக்கு அபயம் அளித்த பிரபுவே–
உமது சரணங்களைப் பற்றினோம் ;
உமது கிருபையால் மறுபிறவி பயம் எங்களுக்கு இல்லை;
காந்த—-காமத்தின் பீடையை அடைந்துள்ளோம்;

எங்கள் சிரஸ் ஸில் உமது தாமரைக் கைகளை வைத்து,
நாங்கள் ஸ்ரீ யின்அனுக்ர ஹத்தை அடையும்படி செய்வீராக ;
வீர–வ்ரஜ ஜனார்த்திஹந்—-உமது ஸ்மிதம்—புன்சிரிப்பு—
எங்களுக்கு இயற்கையாக உள்ள அஹம்பாவத்தை அழிக்கிறது;
ஹே–ஸகே —-உம்மைப் பூஜிக்கும் எங்கள் அன்பை ஏற்றுக் கொள்வீராக ;

ஜலத்தில் அமிழ்ந்து பூர்ண பொலிவுடன் விகசித்து இருக்கும்
அழகான தாமரை போன்ற உமது திருமுக தர்சநம் தருவீராக
ப்ரணத தேஹினாம்—-உம்மை வணங்கிய எங்கள் பாபங்களைப் போக்குவீராக;
புல்லைத்தின்னும் பசுக்களை வளர்க்கும் எங்கள் இடங்களில்
ஸ்ரீ லக்ஷ்மீ வாஸம் செய்யும்படி அருளுவீராக;
பல தலைகளுடன் படம் விரித்து ஆடிய காளிங்க னுடைய தலைகளில்,
உமது பாத பத்மங்களை வைத்த மாதிரி ,எங்கள் ஹ்ருதயத்திலும்
உமது பாத பங்கஜங்களை வைத்து ,எங்கள் தாபத்தைப் போக்குவீராக;
புஷ்கரேக்ஷண—–தாமரை கண்ணா—உமது திருஷ்டி கடாக்ஷம்
எங்கள் மீது படும்படி செய்வீராக;
உமது மதுரமான பேச்சுக்களால் ,எங்களுக்கு சந்தோஷத்தை உண்டாக்குவீராக;
உமது பேச்சு, மேதாவிகளின் மனங்களையும் சந்தோஷப் படுத்தக்கூடியது;
வீர—-உமது ஆக்ஜையை சிரமேற் கொண்டிருக்கும் ,
அதைச் செய்யத் தயாராக இருக்கும் எங்களுக்கு
உமது அதர பானத்தைக் கொடுத்து நாங்கள் உயிர் பிழைக்கும்படி செய்வீராக;
உமது கதாம்ருதம், மங்களங்களை அளிப்பவை;
உமது கீர்த்தனம் ஐஸ்வர்யங்களை வ்ருத்தி செய்பவை;
இதனால், எல்லாம் நிரம்பிய குண பூர்த்தி உள்ள மகாத்மாக்கள்,
உமதுகீர்த்திகளை அடிக்கடி சொல்கிறார்கள்;
அடிக்கடி பாடிக் கேட்கிறார்கள்;
உமது இத்தகைய நாமஸ்மரணம், கீர்த்தனம் இவை,
எங்கள் பாபங்களை—கல்மிஷங்களை—அடியோடு அழிக்கின்றன;
ஹே—ப்ரிய—-புன்சிரிப்புள்ள, பிரேமை ததும்பும் உமது பார்வை —
-பால லீலைகள்—–கோபர்களுக்குச் செய்த அதிசயச் செயல்கள்—
லீலாவிநோதங்கள்—-எல்லாமே, எல்லோருடைய த்யானத்துக்கு உரியது;
மங்களங்களைக்கொடுப்பது;
உமது ரஹஸ்யமான பேச்சுக்கள், கண்ஜாடைகள், சிரிப்பு, பார்வை,
செய்கைகள் எல்லாமே எங்கள் ஹ்ருதயத்தைத் தொட்டு,
எங்களை உமக்கு ஆட்படுத்தி அடிமையாக்கி,
எங்களுடைய ஹ்ருதயத்தைப் பிளக்கின்றன
ஹே, நாத—- நீர் வ்ருந்தாவனத்தில் பசுக்களை மேய்த்து சஞ்சரிக்கும்போது
உமது பாதங்களை, சிலா,(கல்) , புல் ,முளை இவைகள் குத்தி புண்படுத்தியது,
எங்கள் மனத்தில் காயம் ஏற்பட்டது போல இருக்கிறது;
மனஸ் புண்பட்டு இருக்கிறது;
ஹே,வீர —ஒவ்வொரு நாள் சாயங்காலமும், நீர் பசுக்களுடன்
க்ருஹத்துக்குத் திரும்பும்போது, நீல மலர்களால் நிரம்பிய வனத்தைப் போல
உமது கேசபாசங்கள், உமது கரிய அழகிய திருமேனி,
பசுக்களின் சுவடுகளிலிருந்து கிளம்பிய புழுதி படிந்து வாடிய திருமுகம் ,
இவைகளைப் பார்க்கும்போது ,எங்களுக்கு என்ன தோன்றும் தெரியுமா !

தாமரைப் பூவில் தேனீக்களும் மகரந்தங்களும் உள்ளவை போலத் தோன்றும்;
கருத்தகேசங்கள் தேனீக்களைப் போலவும்
திருமுகம் மகரந்தம் போலவும் தோன்றும் ;
எங்கள் மனத்தில் மன்மத ரூபம் தோன்றும்;
நாங்கள், மன்மதனை மனஸ் ஸால் உபாசிப்பது போலத் தோன்றும்;

ஜனங்களின் இஷ்டத்தைப் பூர்த்தி செய்பவரே —-
ஸ்ரீ மகாலக்ஷ்மியாலும் ,ப்ரம்மாவாலும் அர்ச்சனை செய்யப்படும் உமது பாதங்கள்,
பூமி தேவிக்கு ஆபரணங்களைப் போல இருக்கின்றன;
சதா நாங்கள் த்யானம் செய்வதற்கு உரியதாக இருக்கின்றன;
வணங்குபவர்களுக்கு, காமதேனுவைப்போல ,
எதைக் கேட்டாலும் கொடுக்கச் சக்தி உள்ளவையாக இருக்கின்றன;

நித்தியமான சுகத்தை அளிப்பதாக இருக்கின்றன;
அப்பேற்பட்ட மகிமை உள்ள உமது சரண பத்மங்களை —
சுந்தரமான திருவடிகளை– எங்கள் ஹ்ருதயத்தில் இருத்தி
அநுக்ரஹம் செய்வீராக ‘
ஹே, வேணு கோபாலா—–உமது திவ்ய உதடுகளில் பெருகும் அதர அம்ருதம்
எங்கள் சோகங்களை நாசம் செய்பவை;
வேணுவின் நாதம் எழும்போது, அந்த அம்ருத தாரைகள் பொங்குகின்றன;
அதர முத்தத்தினால் எழும் நாதம் ,எங்கள் துக்கங்களை அழிக்கிறது;
ஆசாபாசங்களை நாசம் செய்கிறது;
உம்மிடத்தில் பக்தியை வளரச் செய்கிறது;
உமது அதர அம்ருதத்தை புல்லாங்குழலுக்குக் கொடுத்ததைப் போல ,
எங்களுக்கும் பகிர்ந்து அளிப்பீராக,
பகிர்ந்து எங்களுக்கும் அதரபானம் கொடுப்பீராக
ஹே–பிரபோ—நீர் காட்டில் பசுக்களுடன் சஞ்சரிக்கும் அந்த அரைநாள் பொழுது,
—அந்தப் பிரிவு—எங்களுக்கு –பல யுகங்களில் பிரிந்து இருப்பதைப் போல
துக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது;
உமது குடில குந்தலம் — மற்றும் நாங்கள் கண் இமைத்தல் இவை
உமது பூரண சௌந்தர்யமான திருமுகத்தைத் தர்சிக்கவிடாமல் தடுக்கிறதே ?
இவை எல்லாம் ஸ்ருஷ்டி கர்த்தாவான ப்ரம்மாவுக்குத் தெரியாமல்
அவர் ஜடமாக இருப்பாரோ !
எங்களுடைய மனஸ் ஸின் அனுபவங்களைப்பார்க்க முடியாதபடி
அவரின் ஸ்ருஷ்டி இருக்கிறதே, ஆச்சர்யம் !
ஹே,அச்யுதா—உமது புல்லாங்குழல் இசையைக் கேட்டதும்
எல்லாவற்றையும் விட்டு விட்டு உம்மிடம் ஓடோடி வந்து இருக்கிறோம்.
நீயே எங்களுக்குக் கதி—-அடைக்கலம் என்று வந்திருக்கிறோம்;
பதி ,பிள்ளைகள், பந்துக்கள், சஹோதரர்கள் எல்லாரையும் த்யாகம் செய்து
நீயே எல்லாம் என்று வந்து இருக்கிறோம்
ஹே,பிரபோ—-ரகஸ்யமாக எங்களிடம் விளையாடி, பேசி,
எங்களிடம் உமக்குள்ள அன்பை வெளிப்படுத்தி இருக்கிறீர்;
எங்கள் ஹ்ருதயங்களைப் பிளந்து அதில் ஆசையை உண்டாக்கி,
அவைகளை, நீர் பகிரங்கமாகச் சொல்லும்போது ,உமது முக விகாஸம்
பொலிவு அடையும்;
உமது அகன்ற மார்பு;
இதுவே ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மி நித்ய வாஸம் செய்யும் வாசஸ் தலம் ;
உம்மைப் பிரியத்தால் அடைந்து உம்மையே காதலித்து அடி பணிந்து ,
நாமும் இப்படியே வாஸம் செய்யலாமே ,என்று மனம் மோஹம் அடைகிறது.
ஹே,விஸ்வ மங்களப்ரபு —–இந்த ஸ்தலத்தில் ஏற்பட்டுள்ள உமது அவதாரம்,
எங்களுக்கும் , எல்லாப் பிராணிகளுக்கும் துக்கங்களைப் போக்குகிறது;
சுந்தரவடிவம் மங்களத்தை ஏற்படுத்துகிறது;

நீரும், எங்களை, உம்முடைய பந்துக்கள் என்று ஸ்வீகரித்து,
கபட வேஷத்தை விடுவீராக;
உம்மிடம் அசாத்திய பக்தி செலுத்தும் எங்களிடம்
கபட வேஷத்தை விடுவீராக.
ஹே—-ப்ரிய— காட்டில் அலைந்து கல்லும் முள்ளும் குத்தும்போது ,
உமக்கு ஏற்படும் அந்த வலி ,எங்கள் ஹ்ருதய வலி ;
காரணம், உமது பாதாம்புஜங்கள்,எங்களது ஹ்ருதயத்தில் படிந்து இருக்கிறது;
உமக்கு வன சஞ்சார வலி
எங்களுக்கு ஹ்ருதய வலி;
இது பக்தியின் விஸ்லேஷ துக்கத்தின் உச்ச நிலை

( நாரதாதி மகரிஷிகள், விஸ்லேஷ துக்கத்தையே
பக்தியின் உச்ச நிலையாகக் கொண்டாடி இருக்கிறார்கள் )

கோபிகைகள், இவ்வாறு விரஹ தாபத்தைப் பொறுக்க இயலாத துக்கத்துடன்
கீதமாகப் பாடினார்கள்

( ஹே—-கிருஷ்ணா— உன்னிடம் அளவில்லாத பக்தி செலுத்திய கோபஸ்த்ரீகளை—
-கோபிகா கீதம் என்று எங்களுக்குக் கொடுத்த அந்த கோபிகைகளை
ஆயிரமாயிரம் தடவை அவர்கள் பாதங்களைத் தொட்டு நமஸ்கரிக்கிறேன் .
ஹே,முகுந்தா— அந்தக் கோபிகைகளில் ஒருத்தியாகப் பிறந்து இருந்தால்,
இவ்வளவு பிறவிகள் எனக்கு வந்திருக்காதே?
அளவிட இயலாத பாபம் செய்து அல்லாடுகிறேனே ?
இந்தப் பிறவியிலாவது ,அபயம் என்று சொல்லி,
அச்யுதா, அடியேனை உன் திருவடிகளில் சேர்த்துக் கொள் )

ஸ்ரீ கோபிகா கீதம் என்கிற 31 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது.சுபம்

—————————————————————————————————————
—
தசமஸ்கந்தம்—நவீன பாணியில்—-அத்யாயம்–32
———————
ஸ்ரீ கிருஷ்ணனின் அநுக்ரஹம்——ராஸ லீலை—- தொடர்கிறது
——————————————————
கோபிகைகள் ,ஸ்ரீ கோபிகா கீதம் என்றே இசைத்து உன் புகழ் பாடி
உன் தர்சனத்துக்காகக் கதறினார்கள்.
விரஹ தாபத்தைப் பொறுக்க முடியாமல் துக்கத்துடன் கதறினார்கள்.
ஹே, கிருஷ்ணா , கருணையுடன் நீ அப்போது அவர்கள் மத்தியில் தோன்றினாய்

பட்டு பீதாம்பரத்துடன் மந்தஹாசத்துடன் மன்மதனுக்கும் மன்மதனாக ,
கோபியர்கள் மத்தியில் வந்தாய்.
கோபிகைகள் , இழந்த பிராணனை மீண்டும் பெற்றதைப் போல சந்தோஷப்பட்டனர்.

உன்னை வரவேற்றார்கள்;
எழுந்து வந்து உன் கரங்களைப் பிடித்துக் கொண்டாகள்;
சிலர் உனக்கு அஞ்சலி செய்தார்கள்;
சிலர் உன் கரங்களைப் பிடித்து அவர்கள் தோள்மீது வைத்துக் கொண்டார்கள்;
ஒருத்தி ,கண்களை இமைக்காமல் உன் முகத்தையே பார்த்தாள்;
ஒருத்தி இதிலும் திருப்தி அடையாமல், உன் திருவடிகளை நோக்கினாள்
; இன்னொருத்தி கைவிரல்களால் திறந்த கண்களைப் பொத்தி
விரல் இடுக்குகள் வழியாக உன்னைத் தர்சநம் செய்து ஆனந்தம் அடைந்தாள் ;

சாதாரண ஜனங்கள், எப்படி ஆத்ம யோகியைப் பார்த்ததும் துக்கம் விலகி
சந்தோஷம் அடைவார்களோ, அப்படி ஆனந்தம் அடைந்தார்கள்
நீ, பராசக்தி ரூபமான அவர்களுடன் காளிந்தீ நதியின் கரையில்
உள்ள மைதானத்தில் பிரவேசித்தாய். அந்த மைதானம் அல்லது வனம்—–
மல்லிகையும் மந்தாரமும் நிரம்பி தென்றலில் அவைகள் அசைந்து ஆட,
மதுரமாகக் காக்ஷி அளித்தது;

சரத் சந்திரனின் வெளிச்சம் மனத்துக்கு குதூகலத்தை ஏற்படுத்தியது;
உன்னுடைய தர்சநம் உன்னுடைய ஸ்பர்சம் இவற்றால்
தங்கள் மனோரதம் நிரம்பியவர்களாக கோபிகைகள் முகங்கள் விளங்கின;
வேதங்களை அத்யயனம் செய்து, அதன் நோக்கமாகிற
ஆத்ம தர்சநம்/ஆத்ம விசாரம் இவைகளை அடையும்
வேதாத்யாயியைப் போல விளங்கினார்கள்
;
அவர்கள், தங்கள் மேலாடையை /உத்தரீயத்தை உனக்கு ஆசனமாகத்
தயார் செய்தார்கள்; அவர்கள் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க
நீ அதன் மீது அமர்ந்தாய்;
எப்படி ஆத்ம தர்சன யோகிக்கு உனது ஸ்வரூபத்தைக் காண்பிப்பாயோ,
அப்படி அவர்களுக்குக் காக்ஷி அளித்தாய்;
உன்னுடைய பார்வை, கண்களின் சேஷ்டிதங்கள், பேச்சுக்கள்
இவைகளால் மயங்கிய கோபிகைகள், உன் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டனர்;
சிலர், உன் திருவடிகளை எடுத்து,அவர்கள் மடிகளில் வைத்துக்கொண்டனர்;
உன்னைச் சிலர் புகழ்ந்தனர்; சிலர் பொய்க்கோபத்துடன் உன்னிடம் பேசினர்
ஹே, ஸ்வாமி—-சிலர் அன்பு காட்டுவதால், அன்பை அளிக்கிறார்கள்;
இன்னும் சிலர், அன்பைக் காட்டியபோதிலும் , அந்த அன்பை மதிக்காமல்
வேறு விதமாக நடந்து கொள்கிறார்கள்; நீர் அன்பு செய்பவரா ?
அன்பு செய்தபோதும் வேறாக நடந்து கொள்பவரா ?
இல்லாவிடில் இந்த இரண்டு வழியும் இல்லாமல்,
உமது வழியே போகும் சர்வ ஸ்வதந்த்ரரா ?
நீர் எந்த ரகத்தைச் சேர்ந்தவர் ? என்று உன்னைக் கேட்டார்கள்.
அதற்கு நீ பதில் கூறினாய்;–
சகிகளே ………ஒரு நன்மையை விரும்பியோ,
பரஸ்பர நன்மையை விரும்பியோ என்னிடம் அன்பு செலுத்தினால்
அந்த அன்பு “ஸ்வார்த்தம் “ஒரு பலனுக்காகச் செய்யப்பட்டதாகும்
அதில் சந்தோஷமோ,ஸ்நேகத்தன்மையான தர்மமோ இருக்காது
(கலவிக்குக்கூலி கேட்பார்களா ! )
எவர்கள் அன்பைப் பெறாவிட்டாலும், பிறரை அன்புடன் நேசிக்கிறார்களோ,
அவர்கள் கருணை உள்ளம் கொண்டவர்கள்;
தங்கள் பெற்றோரைப் போலக் களங்கமில்லா அன்பு;
சௌஹ்ருதம் —-அதாவது நேசிக்கும் தன்மை இருக்கிறது;
இதில் தோஷத்துக்கோ அபவாதத்துக்கோ இடமில்லை;
இன்னும் சிலர், பிறர் இவர்களை நேசித்தாலும், இவர்கள்,
அப்படி நேசிப்பவர்களிடம் அன்பு செலுத்துவதில்லை.
அன்புக்குப் பதில் அன்பு செய்வதில்லை.

தங்களையே தங்கள் சொந்த ஆத்மாவையே ரமித்து,
ஆப்தகாமர்களாக, பிறர் நன்மை செய்தாலும் அதை நினையாமல்
நன்றி கெட்டு, அக்ருதக்ஜனாக ,பிறருக்கு— சொந்த தகப்பன், குரு —-
இ வர்களுக்குத் தீமை செய்யும் ஸ்வபாவம்உள்ளவர்களாக இருக்கிறார்கள்.
சகிகளே…….நான் இந்த ரகங்கள் ஒன்றிலும் சேரவில்லை;
சேரமாட்டேன். யார் என்னைப் பஜித்தாலும் அவர்கள் கண்களுக்கு நான்
பொதுவாகத் தோன்றுவதில்லை; புலப்படுவதில்லை.
அது அவரவர்களின் பக்தியின் ஆழத்தைப் பொறுத்தது;
பற்றுக்களை அறுத்த பக்தி;
ஏனென்றால், நான் மறைந்து போனால், அவர்கள் என்னையே
நினைத்துக் கொண்டிருப்பார்கள்—-சதா என் த்யானத்திலேயே
மூழ்கி இருப்பார்கள் அன்றோ!

ஒரு தரித்ரனுக்கு, பொக்கிஷம் கிடைத்து, அது நஷ்டப்பட்டுப் போனால்,
எப்படி அதே சிந்தையில் இருப்பானோ, வேறு ஒன்றிலும்
பற்று இல்லாமல் இருப்பானோ —-அதைப் போல எப்போதும் என்னையே
சிந்தித்து இருப்பான்.

ஹே…அபலைகளே…..என்னைப்பற்றிய த்யானம்,
என்னைப் பற்றிய அனுவ்ருத்தி உங்களுக்கு ஏற்படுவதற்காக —-
-நான் உங்களிடமிருந்து பிரிந்து போகிறேன்.
உங்கள் கண்களுக்குப் புலப்படாமல் இருக்கிறேன்.
நீங்கள் என்னைப் பஜித்தபோதிலும் ,
உங்களிடமிருந்து என்னை மறைத்துக் கொள்கிறேன்.
உங்களை நான் நேசித்தாலும், மறைமுகமாக என் சேஷ்டிதங்களாலே
அவற்றின் ஸ்மரணம் இவற்றாலே என் அன்பைக் காட்டுகிறேன்.
நீங்கள் எனக்காக மிகவும் த்யாகம் செய்து இருக்கிறீர்கள்.

உங்கள் நடத்தை தோஷமில்லாதது. உங்கள் அன்பு புனிதமானது.
அது மற்றவர்களுக்குத் தோஷமாகத்தோன்றினாலும்,
குறையாகத் தெரிந்தாலும் , உங்கள் நடத்தை
என் விஷயத்தில் குற்றம் குறை இல்லாதது.
எத்தனை பிறவி எடுத்தாலும், எத்தனை தேவ வர்ஷங்கள் ஆனாலும்
உங்கள் கடனை என்னால் தீர்க்க முடியாது.
என் த்யானம்—-என்னைப் பற்றிய நினைவு, —-
வீடு, கணவன், புத்ரன், குழந்தைகள் இவற்றைப் பற்றிய
உங்கள் எண்ணங்களை அழித்துள்ளது;
சம்ஸார பந்தங்களை அறுத்துள்ளது .
வீட்டுப் பற்றை அழித்து, பகவத் த்யானத்தில் மூழ்கச் செய்வதே
இதற்கு உரிய மஹா பலன்; அதனை இப்போது
என்னிடமிருந்து அடையப் போகிறீர்கள்
((ஹே—-கிருஷ்ணா—-கோபிகைகள் பக்தியில் ,அவர்களுக்குக்
கடமைப் பட்டு உள்ளதாக —அவர்களின் கடனை
எத்தனை பிறவி எடுத்தாலும் எத்தனை தேவ வர்ஷம் ஆனாலும்
தீர்க்க முடியாது என்று உறுதியாகச் சொன்ன கிருஷ்ணா !
உன்னைப் பூஜிக்க நாங்கள் எவ்வளவு தேவ வர்ஷம்
தவம் செய்து இருக்கவேண்டும் ! ஸ்ரீ ஆண்டாள் அருளியதைப் போல
“பெற்றம் மேய்த்துண்ணும் குலத்தில் பிறந்த நீ ,
குற்றேவல் எங்களைக் கொள்ளாமல் போகாது !
எற்றைப் பறை கொள்வானன்றுகாண் கோவிந்தா !
எற்றைக்கும் ஏழேழு பிறவிக்கும்
உற்றோமே யாவோம் உனக்கே நாம் ஆட் செய்வோம்
உன்னை எத்தனை ஆயிரம் தடவை நமஸ்கரித்தாலும் போதாது—
போதாது—போதாது;

ஹே….ராதே ….உன்னையும் எவ்வளவு தடவை நமஸ்கரித்தாலும் போதாது;
இருந்தாலும் கோபஸ்த்ரீகளை—-உன் பக்தியில் முழுவதும் ஆழ்ந்த —
உன்னால் கொண்டாடப்படுகின்ற —அந்த மாதாக்களை
ஆயிரம் தடவை நமஸ்கரிக்கிறேன். —ராதை என்கிற
பக்தி மார்க்கத்துக் குருவாகிய மாதாவை ஆயிரம் தடவை நமஸ்கரிக்கிறேன் ,
இவர்களை முன்னிட்டு,
ஹே—கிருஷ்ணா–உன்னைப் பல்லாயிரம் தடவை நமஸ்கரிக்கிறேன் )
32 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. சுபம்
அடுத்த அத்யாயம் , பலஸ்ருதியுடன் கூடிய “ராஸக்ரீடை “”

——————————————————————————————————————————————

தசமஸ்கந்தம்–நவீன பாணியில்—-அத்யாயம் 33
————————————–
ராஸக்ரீடை
——————-
யமுனா நதிக்கரை—–மல்லிகைப்புஷ்பங்களின் வாஸனை —-
இதமான தென்றல் –இரவு நேரம் —சந்திரனின் கிரணங்கள்
அமுதைப் பொழிந்துகொண்டு இருக்கின்றன .
நீ, உனது அங்க, பிரதி அங்க ஸ்பர்சத்தால், கோபிகைகளின்
மனக் கலக்கத்தைப் போக்கி, தாபங்களைப் போக்கி
அவர்களுக்கு அநுக்ரஹம் செய்ய நினைத்தாய்.
ஸ்திரீ ரத்னங்களான அவர்களுடன்,
ப்ரீதி, அன்யோன்யம் இவைகளால் உண்டான ஸ்நேகஉள்ளத்துடன்,
ராஸக்ரீடை செய்யத் திருவுள்ளம் கொண்டாய்.
நீ, கோபிகைகளால் சூழப்பட்டு இருந்தாய்;
ஒரு சக்ர வளையத்தைப்போல மண்டலம் அமைத்தாய்;

நீ, அவர்கள் மத்தியில்;
அது மட்டுமா !
இரண்டு கோபிகைகளுக்கு நடுவே ஒரு கிருஷ்ணனாக —-
அவர்களது கைகளை உனது தோள்மீதும்—-
உனது தீர்க்கமான திருக்கரங்கள் அவர்களது கழுத்திலும் —
-இருக்க, யாவருக்கும் வித்தியாசமின்றி, எல்லா கோபிகைகளுக்கும் நீ,
அவர்கள் பக்கத்தில் இருக்கிறாய் என்கிற நினைவை—
உணர்ச்சியை—உண்டாக்கி, ராஸ லீலையைச் செய்ய ஆரம்பித்தாய்.
இதனைக் காண ஆகாயத்திலே எல்லா கந்தர்வ, தேவ அப்சரஸ்கள்
கூட்டம் கூட்டமாக வந்து விட்டார்கள்;
துந்துபி வாத்தியம் முழங்கியது;
ஆகாயத்திலிருந்து புஷ்பங்கள் உங்கள் யாவரின் மீதும் வர்ஷிக்கப்பட்டன;
கந்தர்வர்கள், தேவர்கள் உன் புகழைப் பாடினார்கள்;
ஒவ்வொரு கோப ஸ்திரீயும், கைகளில் வளைகள் குலுங்க,
கால்களில் சலங்கைகள் ஒலிக்க,
ராஸ மண்டலாகார வட்டமாக நின்றுகொண்டு,
நடனம் செய்யத் தொடங்கினார்கள்;

நீ, இரண்டு தங்க நிறமுள்ள கோபிகைகளின் நடுவே
ஒரு பெரிய மரகத மணியைப் போலப் பிரகாசித்தாய்;
அவர்கள் உன்னுடன் சேர்ந்து நடனமாடினார்கள்
பாதங்கள் , நியாஸங்கள் அசைந்தன
புஜங்கள் தாளத்துக்கு ஏற்ப ஆடின
முகங்கள் புன்சிரிப்பைச் சிந்தின
புருவங்கள் நெளிந்து அசைந்தன
ஸ்தனங்கள் குலுங்கின ;இருபுறமும், மேலும் கீழும் குலுங்கின
காதுக் குண்டலங்கள் நடனமாடின
கோபிகைகளின் கன்னங்கள் பளபளத்தன
மார்பின் ரத்ன ஹாரங்கள் ஒளி வீசின
ஒட்டியான சலங்கைகள் சப்தித்தன
கோபிகைகள் உன் ஸ்பர்சத்தால் மிக்க ஆனந்தம் அடைந்தார்கள்
உச்சஸ்தாயியில் பாடினார்கள்
பிருந்தாவனம் ,கோபிகைகளின் கீதத்தால் நிரம்பியது
(நாட்ய சாஸ்த்ரம் சொல்வதாவது ;—-பல ஸ்திரீகள் வட்டமாக இருப்பர்;
ஒவ்வொரு ஸ்திரீயின் அணைப்பிலும் ஒரு புருஷன்–
இரு ஸ்திரீகளின் நடுவே ஒரு புருஷன்—-
இரண்டு புருஷர்களுக்கு நடுவே ஒரு ஸ்திரீ—
இப்படி நின்றுகொண்டு, கைகளைத் தோளின்மீது கழுத்தைச் சுற்றிப்
போட்டுக்கொண்டு, சக்ர வளைவில் —-நர்த்தனம் செய்தல்—-
பாடுதல்—-தாளத்துக்கு ஏற்ப கரங்களைத் தட்டுதல்—-
சலங்கை ஒலிக்க பாதங்களை நெளிவு சுளுவுடன்
தரையில் வைத்து எடுத்தல்—-இப்படியாக மிக விரிவாகச் சொல்கிறது )
கோபிகைகள் ஆடிய விதத்தை ஸ்ரீ சுகர் சொல்வதை—
ஹே, கிருஷ்ணா, உனக்கு நினைவு படுத்துகிறேன்.
உன் கையால் கழுத்தை அணைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு கோபிகை
உனக்குச் சமமாக உச்சஸ்வரத்தில் பாடினாள்;
இவள் ராதையின் தோழியான விசாகா ;
உன் பக்கலில் இருந்த மற்றொரு கோபிகை
பேஷ் பேஷ் என்று ஆனந்த மிகுதியால் கூவினாள்
அதே பாடலை 2 வது காலமாக, 3 வது காலமாக வேகமாக—துருவகாலத்தில் —
ராதையின் இன்னொரு தோழியான லலிதை பாடினாள்
அதனால் சந்தோஷம் அடைந்த நீ, அவளை மெச்சி அந்தப் பாடலுக்கு ஏற்ப
ஆடிக்காண்பித்தாய் ;
உன்னுடைய அந்தரங்கப் பிரியையான ராதா,
ராஸவிளையாட்டில் பரிசிரமம் அடைந்தாள்;
உன்னுடைய தோள்களின் மீது தாமரைத் தண்டுகளைப் போன்ற
தன்னுடைய கரங்களைப் போட்டு, உன்னுடன் சேர்ந்து நின்று இருந்தாள்;
அப்போது அவளுடைய கை வளைகள் நழுவின;
தலையில் அணிந்து இருந்த மல்லிகை ,கசங்கிக் கீழே உதிர்ந்தன;
உன்மீது அப்படியே சாய்ந்து கொண்டாள்;
( பக்திக்கு இலக்கணமாகிய ,உனக்குப் ப்ரியமான ,ஸ்திரீ ரத்னமான
,ஸ்ரீ ராதை மாதாவுக்கு ஆயிரம் தடவை நமஸ்காரங்கள் )
இவளைப் பார்த்த, இன்னொரு கோபிகை, சந்தனம் பூசப்பட்ட
உன் திருக்கரங்களைப் பிடித்து, தன் தோளின் மீது இருத்திக் கொண்டு,
மெய்மறந்தாள்;
சியாமளா என்கிற, ராதையின் தோழியான இன்னொருத்தி,
தன்னுடை கையை உன் அருகில் கொண்டு வர,
அந்தக் கையை நீ முத்தமிட, அவளும் மெய் மறந்தாள்;
ராதையின் இன்னொரு தோழியான சைப்யை ,
தன்னுடைய உதட்டின் ஸ்பர்சத்தினால், உன்னுடைய தாம்பூலத்தை
வாயினால் க்ரஹித்து, சுவைத்தாள்.
அதைப் பார்த்து நீ, ஆனந்தம் அடைந்தாய்;
இன்னொரு கோபிகை, ராஸ விளையாட்டால் களைத்துப் போனாள் ;
அவள் இடுப்பில் அணிந்து இருந்த ஒட்டியாணம் நழுவியது;
கால் சலங்கைகள் அவிழ்ந்தன;
இதைப் பார்த்த பத்ரை எனப்படும் ராதையின் இன்னொரு தோழி,
உன் அம்புஜ ஹஸ்தத்தை இழுத்துத் தன் ஹ்ருதயத்தில் வைத்துக் கொண்டாள்;

( அவள் பத்ரை, பெயருக்கு ஏற்ப மங்களமானவள்; தானும் மங்களமாகி
அவள் தோழியான ராதைக்கும் , ஸ்திரீ ரத்னம் ராதையின்
அடிமையான அடியேனுக்கும் மங்களத்தை ஏற்படுத்தினாள் )
ஒவ்வொரு கோபிகையின் காதின் ஓரத்தில் அல்லி புஷ்பம் அமர்ந்து இருக்க,
கேசபாசங்கள் கன்னத்தில் அவிழ்ந்து விழ,
முகத்தில் அரும்பிய வ்யர்வைத் துளிகள்
உன்னுடன் போட்டி போட்டுக் கொண்டு ஆட,
கால் சலங்கைகள், ஒட்டியாண சலங்கைகள்
கைவளைகள் எல்லாம் தளத்துக்கு ஏற்ப ஒலித்திட,
தாள வாத்தியங்கள் முழங்க,
ஸ்ரீ மகாலக்ஷ்மிக்கே ஏகபோகமாக இருக்கும் உன்னை அடைந்து,
உன் கைகளை அவர்கள் கழுத்தில் அணிந்துகொண்டு ,
ராஸ நடனம் செய்து, உன்னைப்பற்றிப் பாடி, உன்னை ரமித்தனர்;

அப்போது அவர்கள் மாலைகள் நழுவி விழுந்தன;
தேனீக்கள் ரீங்காரம் செய்ததால், காயகர்களாக (பாடுபவர்களாக ) இருந்தனர் ;
மயில்களும், குயில்களும், கிளிகளும், அன்னங்களும்,
மைனா சக்ரவாகப் பறவைகளும், வாய்ப்பாட்டு,
தாளவாத்தியங்கள் வாசிப்பவர்களாக இருந்தனர்;
எல்லோரும் களைத்துப் போனார்கள்;
நர்த்தனம் செய்த கோபிகைகளும் களைத்துப் போனார்கள்;

இப்படி, நீ, வ்ரஜ சுந்தரிகளுடன் ராஸ லீலை செய்தாய்;
ஹே,கிருஷ்ணா—-நீ செய்த ராஸ க்ரீடையை,
வானத்தில் கூடி இருந்த ஸ்திரீகளும் பார்த்து,
தங்கள் நிலையை மறந்து சந்தோஷம் அடைந்தனர்
; சந்திரனும், தன் நக்ஷத்திர பரிவாரங்களுடன் இதைப் பார்த்து ஸ்தம்பித்தான்;
இரவு அதனால் நீண்டது.
நீ, கோபிகைகள் பலருடன், அவர்களுக்குச் சமமாக பல கிருஷ்ண ரூபங்களை எடுத்து,
விளையாடி அவர்கள் களைப்புறும் போதெல்லாம் அவர்கள் முகத்தைத் தடவி
அவர்களுடைய களைப்பைப் போக்கி, அவர்களை ஆனந்தம் அடையச்செய்தாய்
பிறகு, அவர்களுடன் யமுனை நதியில் ஜல க்ரீடைக்கு இறங்கினாய்.

உனக்கு உள்ள உலக மரியாதைகள், வேத பூர்வ மரியாதைகள் எல்லாம் விலகி
வெகு தூரம் சென்றன;
ஜலத்தில் இறங்கிய நீ, அவர்கள் மீது ஜலத்தை வாரி இறைத்தாய்;
இதனால் சந்தோஷமடைந்த கோப ஸ்திரீகள் அவர்களும் உன் மீது
யமுனா ஜலத்தை வாரி வீசினார்கள்;
ஆகாயத்தில் குழுமி இருந்த கந்தர்வ ஸ்திரீகள், அப்சரஸ்கள் ,
மேலே இருந்து உங்கள் மீது புஷ்பமாரி பொழிந்தார்கள்;
ஒரு இரவு பல இரவுகளாக நீடித்தது;
ஆனால், கோபிகைகளுக்கு, இப்படி இரவு நீண்டதே தெரியவில்லை;
ஹே, கிருஷ்ணா—-பரீக்ஷித் ராஜன் ஸ்ரீ சுகரைக் கேட்ட கேள்விகளையும் ,
அதற்கு அவர் சொன்ன பதில்களையும் இப்போது சொல்கிறேன்
பரீக்ஷித்தின் கேள்வி ;—-பகவான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணனின் அவதாரம்,
தர்மத்தைத் திரும்பவும் நிலை நிறுத்த ஏற்பட்டது; அவர்
-பரர்களின் தாரங்களை எப்படி தன்னுடைய சொத்தாக ஆக்கிக் கொண்டார் ?
ஸ்ரீ ஆத்ம காமர்—சமஸ்த காமங்களையும் அடைந்தவர்;
அவர் எப்படி இப்படி நடந்து கொண்டார் ?
உமது அபிப்ராயத்தில் ,இந்த நடத்தை சரியா ?
ஸ்ரீ சுகரின் பதில்;—–நம் பார்வையில் படுகின்ற —தர்மத்துக்கு எதிர் என்று
நினைக்கிற செயல்கள்— பகனுக்குத் தோஷமாக ஆகாது;
அக்னியில் போடப்பட்டவை எப்படி பஸ்மாமாக ஆகுமோ,
அப்படி பகவானின் தேஜஸ்சில் இவை ஆகிவிடும்;
பகவான் ,பரப்ரம்மம், பரமாத்மா;
எல்லா ஆத்மாக்களும் அந்த பரமாத்மாவில் லயிப்பவை;
பாற்கடலில் தோன்றிய ஆலஹால விஷம், ருத்ரனால் விழுங்கப்பட்டது;
இதை—இது போன்ற சா ஹசச் செயல்களை ,இப்படிப் பேசும் மூடர்களால்
செய்ய முடியுமா ?

பகவான் சர்வ சக்தி உள்ளவர்; அவரை எந்த தோஷமும் நெருங்க முடியாது;
அவர் செய்தது தோஷம் என்பதோ, அதைப்போலச் செய்ய நினைப்பதோ—-
நினைப்பதே கூட, மற்றவர்கட்கு மஹா தோஷம்;
இந்த உலகு மட்டுமல்ல—எல்லா உலகங்களிலும் உள்ள ஜந்துக்கள்
பசு பக்ஷி மிருகம் மனுஷ்யன் தேவன் உட்பட—-அவனுக்கு அடங்கியவர்கள்;
இவை யாவும்–ஆமாம்—எல்லாமும் அவனுக்கு சரீரம் அதாவது–உடல்;
இவை எல்லாவற்றுக்கும் அவர் ஆத்மா. அவருக்கு எப்படி தோஷம் ஏற்படும் ?
அவரது திருவடிகளை அனவரதமும் தொழும் யோகிகள்,
தங்களுடைய யோக மகிமையால் கர்ம பந்தங்களை விலக்கியவர்கள்—
பகவத் சாம்யம் பெற்றவர்களுக்கு, எப்படி தோஷங்கள் ஒட்டாதோ
யாரால் இந்த நிலையை அடைந்தார்களோ,
அந்தப் பகவானுக்கு, அதைவிட பன்மடங்கு அதிகமாக,
எந்தத் தோஷமும் ஒட்டாது.
கோபிகைகளாக இருந்தாலும், அவர்கள் பதிகளாக இருந்தாலும்,
எல்லோரும் கர்ம சம்பந்தமான தேகத்தை உடையவர்கள்.
பஞ்ச இந்த்ரியங்களால் ஆக்கப்பட்ட தேகத்தை உடையவர்கள்
இவர்கள் யாவரும் பகவானுக்கு, சரீரம்,
இவர்களுக்குள்ளும் அந்தர்யாமியாக இருப்பவர் பகவானே—ஸ்ரீ கிருஷ்ணனே !
ஸ்வரூப —–ஸ்திதி—–ப்ரவ்ருத்தி—-யாவற்றிலும் அவரே செயல் படுகிறார்.
அவரே ஸ்ரீ கிருஷ்ணனாக —தேகத்தை—நம்மைப் போல எடுத்துக் கொண்டு
இப்படி லீலைகள் செய்கிறார்.

அவருடைய மாயையினால் மோஹிக்கப்பட்ட வ்ரஜையில் உள்ள யாரும் —
ஜனங்களோ–கோபர்களோ–கோபிகைகளோ–அவர்களுடைய பதிகளோ—
அவரின் பெற்றோர்களோ அவரிடம் எந்தத் தோஷத்தையும் காணவில்லை.
ஏனென்றால், ஒவ்வொருவரும் அவருக்குப் பத்னி—அவர் ஒருவரே புருஷர்.
புருஷர்களுக்கு எல்லாம் புருஷோத்தமர்.
ஸ்ரீ சுகர் இவ்வாறு பதிலளித்து விட்டு, மேலும் சொன்னார்.
ஹே—ராஜன்—-ராத்ரி வேளை முடியும் நேரம் நெருங்கியது;
ஸ்ரீ கிருஷ்ணரை விட்டுப் பிரிய மனமில்லாமல்,
பாக்யசாலிகளான அந்தக் கோபிகைகள்—அவருடைய அனுமதி பெற்றுத்
தங்கள், தங்கள் க்ருஹத்துக்குத் திரும்பினார்கள்.
(ஹே—-ராதாமாதவ—–கோபிகைகளைப்போல , எங்களைத் திருப்பி அனுப்பிவிடாதே.
உன்னைச் சரண் அடைந்து விட்டோம் எங்கும் போகமாட்டோம் )
பலஸ்ருதி ;—-
யார், யார், இந்த ராஸ க்ரீடைகளை ,ஸ்ரத்தையுடனும்,பக்தியுடனும் கேட்கிறார்களோ,
அவர்களுடைய காமங்கள், இச்சைகள் , மிருகத் தன்மைகள் என்று யாவும்—-
விரைவில் அழிகின்றன; அவர்கள், காமத்தை வென்று கிருஷ்ண பக்தனாகிறார்கள்

( ஹே, கிருஷ்ணா—-ஸ்ரீ சுகரை நமஸ்கரிக்கிறேன்; அர்ஜுனனுடைய பேரனான
பரீக்ஷித்தை நமஸ்கரிக்கிறேன்; நாரதரையும் ஸ்ரீ வியாசரையும் பல தடவை நமஸ்கரிக்கிறேன்;
கோபிகைகளின் தலைவி —-உனக்கு இனியவள் —அந்த ஸ்ரீ ரத்னமாகிற ராதை மாதாவை
அவருடைய தோழிகளுடன் சேர்த்துப் பலப் பல தடவை நமஸ்கரித்து,
அவர்களுடைய ஸ்ரீ கிருஷ்ண பக்தியில் கொஞ்சமாவது எங்களுக்கு அருளி,
உன்னிடம் நீங்காத பக்தியும், உன் திருவடிகளில் இடையறாத நினைவும் ,
இந்த பக்தியும் நினைவும் சேர்ந்து ,பிறவி என்பதை அறுத்து, பரமபதத்தில்
நித்ய கைங்கர்யம் செய்யும் பாக்யத்தை வேண்டி
உன்னைப் பல்லாயிரம் தடவை நமஸ்கரிக்கிறேன் )

இத்துடன், ராதா பஞ்சாத்யாயம்—–ராஸ க்ரீடை நிறைவு பெற்றது.
இதைப் படித்தவர்களுக்கு, பகவான் எல்லா ஆசிகளையும் வழங்குவாராக.
( தொடர்ந்து வரப் போகின்ற, உத்தவர் விஜயம், ப்ரமர கீதம், உத்தவரின் அதிசயமான
அனுபவங்கள்—இவற்றையும் சேர்த்து அனுபவிக்கத் தயாராகுங்கள் )
ராஸ க்ரீடை என்கிற 33 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. சுபம்.

இனி 34 வது அத்யாயம்…….சங்க சூடனின் வதம்
ஸ்ரீ சுக பிரம்ம ரிஷி, பரீக்ஷித் மகாராஜனுக்கு உன்னுடைய லீலைகளை,சுதர்சனன் என்கிற வித்யாதரனுக்கு சாப விமோசனம் அளித்ததையும்,
சங்கசூடன் என்கிற பேர் உள்ள , குபேரனின் தாசன் , கோபிகைகளிடம் அபசாரப்பட்டதால்,
அவனை அழித்ததையும் இப்போது சொல்கிறார்.

ஒரு சமயம், கோபர்கள், எல்லாத் தேவர்களையும் சந்தோஷமடையச் செய்ய, ஒரு நாள் பூராவும் தண்ணீர் மாத்ரம் அருந்தி, வேறு ஆகாரமின்றி உபவாசம் இருந்தனர். நந்தகோபனும் இதில் கலந்து கொண்டு, சரஸ்வதி நதி தீரத்தில், உபவாசம் இருந்தார்.
ராத்திரி நேரம்; ஒரு பெரிய சர்ப்பம், நந்தகோபன் படுத்துக்க் கொண்டு இருந்த பக்கமாக,
யதேச்சையாக வந்தது; சர்ப்பத்துக்கு சரியான பசி; நந்தகோபனை விழுங்க ,அவரைப் பிடித்துக் கொண்டது; திடீரன்று கண் விழித்துப் பார்த்தபோது பெரிய சர்ப்பம்;
நந்தகோபன் கதறினார்; உன்னைக் குறித்துக் கதறினார்;

கிருஷ்ணா, பெரிய சர்ப்பம் என்னை விழுங்கப் பார்க்கிறது,ஓடி வா என்னைக் காப்பாற்று என்று கதறினார்.கோபர்கள், சூலம் ஈட்டி, தீப்பந்தம் முதலியவைகளால் குத்தியும் பயமுறுத்தியும்
சர்ப்பம் அவரை விடவில்லை.
அந்தச் சமயத்தில் நீ அங்கு ஓடோடி வந்தாய்.
சர்ப்பத்தை உன் திருவடியால் எட்டி உதைத்தாய்.
உன் திருவடி ஸ்பர்சத்தால் , சர்ப்பம் , வித்யாதரனாக எழுந்தது.அந்த வித்யாதரன் உன்னை வணங்கினான். நீ, அவனை “வித்யாதரனாக விளங்கும் நீ,
சர்ப்ப உருவத்தில் இருந்ததற்குக் காரணம் என்ன” என்று கேட்டாய்
அதற்கு , வித்யாதரன் “நான், சுதர்சனன் என்ற பெயர் உள்ள வித்யாதரன்; சகல ஐஸ்வர்யமும், அழகும் பெற்று இருந்தேன்; ஒரு சமயம், அங்க ஹீனமான ரிஷியை—-அங்கிரஸ் கோத்ர ரிஷியை—–பரிஹாசம் செய்தேன்; அவர் கோபமடைந்து ,என்னை சர்ப்பமாகப் போகக்கடவது என்று சபித்தார். அதுமுதல், சர்ப்பமாக
அங்குமிங்கும் அலைந்து கொண்டிருந்தேன்; உங்களது திருவடி ஸ்பர்சத்தால்,சாப விமோசனம் கிடைத்தது; உங்களது தர்சனமும் கிடைத்தது;
உங்களது திருவடி சம்பந்தம் பாபத்தைப் போக்குகிறது;
அடியேனை ரக்ஷித்து பழைய உருவை அடையச் செய்தது, அடியேனின் பாக்கியம் ”
என்று சொல்லி, உன்னைப் பிரதக்ஷிணம் செய்து, தேவ லோகத்துக்குச் சென்றான்.
நந்தகோபன் ஆச்சர்யத்துடன் இவைகளைப் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தான்;
கோபர்களும் அப்படியே; எல்லோரும் உன்னை ஸ்துதி செய்துகொண்டே,கிராமத்துக்குச் சென்றனர்.

பின்னொரு சமயம்; ராத்ரி வேளை; வ்ரஜவனம்;அல்லிமலர்கள் மலர்ந்து இருக்கின்றன; இளங்காற்று வீசுகிறது; எங்கும் மல்லிகைப் புஷ்ப மணம்; வ்ரஜ சுந்தரிகள்—கோபிகைகள் –உடல்பூராவும் சந்தனம் பூசி, வாசனைத் த்ரவ்யங்களையும் பூசி, மாலைகளாலும் புஷ்பங்களாலும் அலங்கரித்துக்கொண்டு,
நீயும் பலராமனும் அங்கு இருக்கும்போது, மிகவும் அன்புடன் மதுரமாகப் பாடுகிறார்கள்
. நீங்களும், ஸ்வர மூர்ச்சனைகளுடன், மேலும் கீழும் சஞ்சாரம் செய்யும் குரலில் சர்வ பூதங்களும் மயங்கும்படி பாடுகிறீர்கள்;கோபஸ்த்ரீகள் ஆனந்தித்து, மதி மயங்கி, கேசபாசங்கள் கலைய, மாலைகள் நழுவ,
உடைகள் நழுவுவதுகூடத் தெரியாத மயக்கத்தில் இருக்கிறார்கள்;
அப்போது, குபேரனின் தாசன்—சங்கசூடன் —என்பவன் அங்கு வந்து, மதி மயக்கத்தில் இருக்கும் வ்ரஜ சுந்தரிகளை, பசுக்களைத் திருடன் ஓட்டிச் செல்வதுபோல
, அவர்களை விரட்டி, அபஹரித்துச் செல்கிறான்;
அவர்கள், ஹே….ராமா….ஹே….கிருஷ்ணா எங்களைக் காப்பாற்று என்று கதறுகிறார்கள்;
பயப்படாதீர்கள் என்று சொல்லி, நீயும் பலராமனும் சங்க சூடனை விரட்டுகிறீர்கள்; அவன் தப்பித்தால் போதுமென்று ஓடுகிறான்; நீ, பலராமனை , கோபிகைகளுக்குத்துணையாக நிறுத்தி, சங்கசூடனை விரட்டி , அவன் அருகில் சென்று உன் முஷ்டியாலேயே
அவன் சிரஸ்ஸை அடித்துக் கீழே தள்ளி, அவன் தலையில் அணிந்து இருந்த ரத்ன ஆபரணத்தை
எடுத்துக் கொண்டு வந்து , பலராமனிடம் கொடுக்கிறாய். அவரைக் கௌரவித்தாய்.

34 வது அத்யாயம் நிறைவு அடைந்தது . ஸுபம்

வ்ரஜஸுந்தரிகளின் ,க்ருஷ்ணலீலா கீதம்–கோபிகா கீதம்

ஹே —கிருஷ்ணா—-நீ, பசுக்களை ஓட்டிக்கொண்டு வனத்துக்குச் செல்லும்போது,,
உன் பிரிவாற்றாமையால் ,கோபிகைகள் ,மனஸ்ஸை உன்னிடம் பறிகொடுத்து
உன் புகழை மெய்மறந்து பாடினார்கள்.
சுக மஹரிஷி ,பரீக்ஷித் ராஜனிடம் சொன்னதை, இப்போது உன்னிடம் சொல்கிறேன்

நீ, புல்லாங்குழலை இடது கையில் பிடித்துக்கொண்டு இடது பக்கமாகக் கொஞ்சம்
வளைந்து,நின்றுகொண்டு உன்னுடைய புருவங்கள் அசைய ,உன் கோமள விரல்கள்
புல்லாங்குழலின் நாதத் த்வாரங்களை மூடித் திறக்க , வேணுகானம் செய்யும்போது,
ஹே–கோபிகைகளே —-எங்கே—எந்த இடத்திலிருந்து கண்ணன் கானம் இசைக்கிறானோ,
அந்த இடத்துக்குஉங்கள் மனஸ் சென்று, லயித்துவிடுகிறது.

அப்போது ஆகாய மார்க்கமாக சென்றுகொண்டிருக்கும் சித்தர்களின் பத்னிகள் ,
கண்ணனுடைய நாதத்தைக் கேட்டு,ஆச்சர்யப்பட்டு, உங்களைப்போலவே மனசைப்
பறிகொடுத்து லஜ்ஜையும் பக்தியும் கலந்த மனத்தை உடையவர்களாய், தங்கள்
ஆபரணங்கள் மாலைகள், வஸ்த்ரங்கள் நழுவுவது கூடத் தெரியாமல், கணத்தில்
லயிக்கிறார்கள்.

ஹே—-சித்த பத்னிகளே—-நந்தகுமாரன் ,வேணுகானம் செய்யும்போது, அவருடைய
வக்ஷஸ்தலத்தில் நித்யவாஸம் செய்யும் ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மி, மின்னலைப்போல ,
தேஜோமயமாக ஜ்வலிக்கிறாள்.அப்போது பெருமைக்குரிய கண்ணனின் கானம்
ஹே—-அபலா —உங்கள் மனஸ் துக்கத்தைப் போக்கி ,சந்தோஷமடையச் செய்கிறது.

அந்த கானம் ப்ருந்தாவனம் முழுவதும் பரவி நிரம்புகிறது.அங்கு சஞ்சரிக்கும் வ்ருஷபங்கள்
மான்கள், மயில்கள், குயில்கள், பக்ஷிகள், வேணுகானத்தில் மயங்கி , சாப்பிடுதல்,
நடத்தல், படுத்தல், தூங்குதல் போன்ற தத்தம் கார்யங்களை மறந்து, புற்களை மேய்பவை
கானம் வரும் திசையை நோக்கி ,அண்ணாந்து பார்த்து, இருகாதுகளும் விரைத்து மேல் எழும்ப ,
வாயில் புற்கள் அப்படியே இருக்க, கண்ணனின் வேணுகானத்தில் மோஹித்து ,நான்கு கால்களும்
தடுமாற,அசையாச் /அழியாச் சித்திரங்களைப் போல ,காட்சி அளிக்கின்றன.

பகவான் க்ருஷ்ணன் ,பலராமனுடன்கூட நன்கு அலங்கரித்துக்கொண்டு, காட்டுப்
புஷ்பங்களைச் சூட்டிக்கொண்டு, மயில் இறக்கையைத் தன்முடிமீது அலங்காரமாக
வைத்துக்கொண்டு,வாயால் பாடும்போதோ, வேணுகானம் இசைக்கும்போதோ,
பசுக்களை அழைக்கும்போதோ , நதிகள் தங்கள் ஓட்டத்தையும் வேகத்தையும் மறந்து,
க்ருஷ்ணனின் பாதாம்புஜங்களை நினைக்கும் கோபிகைகளைப் போல, பிரேமைகளைக்
காட்டும் அலைகளும் மயங்கி, படத்தில் வரையப்பட்ட சித்ரத்தைப்போலக் காட்சி தருகின்றன.

கண்ணன் தன சகாக்களுடன்கூடி,ஒவ்வொரு பசுவையும் பெயர்சொல்லி அழைக்கும்போது,
மலையின், உச்சிமலையின், அடிவாரம், புல்தரை என்று எங்கெல்லாமோ மேய்ந்து கொண்டிருக்கும்
பசுக்கள், நாலுகால் பாய்ச்சலில் க்ருஷ்ணனை வந்து அடைகின்றன.கானத்தைக் கேட்டும்,
க்ருஷ்ணனின் அருகில் ஓடோடி வருகின்றன.

வனத்தில் உள்ள செடிகளும், மரங்களும், கொடிகளும் தத்தம் இயல்புநிலை மறந்து,
கிளைகளையும், நுனி இலைகளையும், பழங்களுடனும்,புஷ்பங்களுடனும்,வளைந்து,
குனிந்து, கீழே தாழ்த்தி, தேனை வர்ஷித்து,புஷ்பங்களைத் தூவுமாப்போலே,தூவி,
நமஸ்கரிப்பதுபோல ஹ்ருதய சுத்தமாக ,அதிதியை வரவேற்பதுபோல,—-ஆஹா—ஆஹா—
கண்கொள்ளாக் காக்ஷி —-பார்ப்பதற்கு எவ்வளவு அழகு !

கண்ணன், சந்தன திலகத்தை நெற்றியில் இட்டுக்கொண்டு இருக்கிறான்.வனமாலை போன்ற திவ்யமான
மணம் வீசும் துளசி மாலையை அணிந்துகொண்டு இருக்கிறான்.அந்த வாசனையால்
தூண்டப்பட்ட வண்டுகள், தேனீக்கள், கண்ணனைச் சுற்றி ரீங்காரம் இடுகின்றன. வேணுகானத்தில்,
தேனீக்களும், வண்டுகளும் மயங்குகின்றன. ரீங்காரமிடுவதை மறக்கின்றன.வானத்தில் உள்ள
மேகக்கூட்டங்கள், தங்கள் கர்ஜனையை நிறுத்தி, மந்தமாக சப்திக்கின்றன.இது, வேணுகானத்துக்கு,
”ஸ்ருதி” சேர்ப்பதைப்போல் உள்ளது.

மேகங்கள், நீர்த்திவலைகளை வர்ஷிப்பதற்குப் பதிலாக,புஷ்பங்களை, க்ருஷ்ணனின்மேல்
வர்ஷிக்கின்றன.இந்தப் புஷ்ப வ்ருஷ்டிகள் ,பனையோலை குடையைப்போல க்ருஷ்ணனின்
சிரஸ்ஸுக்கு மேலே கவிந்து,கைங்கர்யம் செய்கின்றன.
( ஹே—ப்ரபோ—–பாக்யசாலிகளான
அந்த மேகக்கூட்டங்களை அடிக்கடி நமஸ்கரிக்கிறேன் )

ஹே—-யசோதா—உன் குமாரன் வேணுகானத்தைக் கேட்டாயா—–கோவைப்பழம்போலச்
சிவந்திருக்கும் உதடுகள்—-அவற்றில், புல்லாங்குழல் கானமிசைக்கும்போது, ஸ்வரங்கள்
ஜிவ்வென்று கிளம்பி மெய்மறக்கச் செய்கிறது.கூடவே, கோபர்களும் பாடுகிறார்கள்.
இந்த்ரன் , சிவன்,ப்ரும்மா , தேவர்கள் யாவரும் ”இது என்ன அற்புதம்” என்று, கானம்வரும்
திசையை நோக்கி, தங்கள் தத்வ அர்த்தங்களில் இழியாமல், புத்தியை இழந்து, தலையைச்
சாய்த்து, கண்ணனின் வேணுகானத்தைக் கேட்கிறார்கள்.

ஹே—யசோதா—-உன் புத்ரன் க்ருஷ்ணன் நடந்துகொண்டே, வேணுகானம் செய்கிறார்.
கம்பீரமான நடை.அந்தத் திவ்யமான திருவடிகளில், தாமரைப் புஷ்பம், கொடி,அங்குசம் ,
சக்ரம் ,போன்ற அடையாளங்கள் . அவை, வ்ரஜபூமியில் படியுமாப்போலே , எங்கள்
ஹ்ருதயத்திலும் படிந்து, எங்கள் சுய நினைவை இழக்கச் செய்து, எங்கள் உடைகள்,
மேலாடைகள் நழுவுவதுகூடாது தெரியாமல்,உன்மத்தமாக்குகின்றன.

க்ருஷ்ணன் , சிலசமயங்களில், மணிமாலைகளின் உதவியால், கோக்களை எண்ணுவார்.
உச்சஸ்தாயியில் பாடுவார்.வேணுகானம் இசைப்பார்.அப்போதெல்லாம் பெண்மான்கள்,
வேணுகானத்தில் மூழ்கி, க்ருஷ்ணன் அருகில் நெருங்கி வந்து, ஆசையுடன் க்ருஷ்ணனைப்
பார்ப்பார்கள். தங்கள் பதிகளை விட்டுவிட்டு, வேணுகானலோல க்ருஷ்ணனைத் தஞ்சம்
அடைவதைப்போல, நாங்களும், க்ருஹத்து ஆசையை ஒதுக்கி ,க்ருஷ்ணனால்
ஆகர்ஷிக்கப்பட்டவர்களாய், க்ருஷ்ணனுடனேயே இருக்கவேண்டும் என்கிற புத்தியுடன்
இருக்கிறோம்.

சிலசமயம், க்ருஷ்ணன் , யமுனைக் கரையில், விளையாடும்போது, மந்தமாருதம் வீசி,
சந்தனத்தைப்போலக் குளிர்ச்சியைத் தரும்.அப்போது, ஆகாயத்தில், உபதேவகணங்கள் ,
வாத்யங்களை இசைத்து, ,க்ருஷ்ணனைக் கொண்டாடுவார்கள்.

யசோதா—-தேவகியின் கர்ப்பத்திலிருந்து, அவதரித்த க்ருஷ்ணன் இன்னும் ஏதாவது
மலையைத் தூக்கவேண்டுமா ; மலையைத் தாங்கவேண்டுமா என்கிற எண்ணத்துடன்
வருகிறார். பசுக்களை ஓட்டிச் சென்று, மேய்த்து, வாத்யங்களை இசைத்துக்கொண்டு,
களைத்துப்போய், வீடு திரும்புகிறார்.
அப்போது, அவரது திருவடிகளை —-கோக்களின் குளம்புத் தூசி படிந்த திருமேனியை,
ப்ரம்மா முதலிய தேவர்கள் புகழ்கிறார்கள்., க்ருஷ்ணன் அந்த சாயரக்ஷ வேளையில்,
சந்த்ரனைப் போலப் ப்ரகாசிக்கிறார் .

அவருடைய கன்னங்கள் ம்ருதுவாகி, காதில் உள்ள கனக குண்டலங்களின் ஜாஜ்வல்யம்
அதில் ப்ரதிபலிக்க,எங்கள் யதுபதி யாமினி ( இரவு)பதியின் வேஷத்தைச் சந்த்ரன்
தரிப்பதைப்போல , க்ருஷ்ண சந்த்ரனாக ,ப்ருந்தாவனத்தில் ப்ரவேசிக்கிறார் .

அவரின் புன்னகை முகத்தைப் பார்க்க , அவரை சந்திக்க, அவருடன் பேச,
விரஹதாபத்துடன், வ்ரஜசுந்தரிகள் வெட்கத்தைவிட்டு, ஓடி வருகிறார்கள்.
க்ருஷ்ணன் ,மந்தஹாஸத்துடன் அவர்களின் தாபத்தைப் போக்குகிறார்.எப்போதும்
க்ருஷ்ணனையே நினைத்துக் காலங்கழிக்கும் கோபிகைகள் , இவ்விதமாக ,
க்ருஷ்ணனைப் பற்றிய கீதங்களை——புகழ்க்கீர்த்திகளைப் பாடி,பரமசுகத்தை
அடைந்தார்கள் என்று
சுகப்ரம்மம் ,பரீக்ஷித்துக்குச் சொன்னார்.

( ஹே—-க்ருஷ்ணா —-அந்தக் கோபிகைகளுக்கு அனந்தகோடி நமஸ்காரத்தைச்
செய்கிறேன்.பரம ப்ரேமை , பரம பக்தி, உன்னிடம் எப்படிச் செலுத்துவது என்பதைக்
காட்டிக்கொடுத்தவர்கள் அல்லவா ! )

35வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்

தசமஸ்கந்தம் —அத்யாயம் –36ம் 37ம்

அரிஷ்டன் என்கிற அசுர வதம்; கேசி என்கிற குதிரை வடிவ அசுரன் வதம்;
கம்ஸனால் , அக்ரூரர் வேண்டப்படுதல்

ஹே—–க்ருஷ்ணா —-உன் லீலா விநோதங்களை ,மேலும் மேலும்
ஸ்ரீ சுகர் ,பரீக்ஷித் மஹாராஜனுக்குச் சொல்கிறார்.

கிருஷ்ணன் தனது கிருஹத்தில் இருக்கும்போது, வ்ருஷப வேடம் அணிந்து,
அரிஷ்டன் என்கிற அசுரன் கோகுலத்துக்கு வந்தான்.திமிலும் சதையுமாக
மிகவும் கொழுத்து, பெரிய உருவத்துடன் ,பூமி நடுங்கும்படியாக நடந்து,
கொம்புகளால் மண்ணைக் கீறிக்கொண்டு பெருத்த தொனியுடன்,
ஹூங்காரமிட்டுக்கொண்டு ,பசுக்களும் கோபர்களும், கோபிகைகளும்
நடுங்க ,வாலை உயரத்தூக்கிக்கொண்டு, கண்களை உருட்டி விழித்துக்
கொண்டு, திமிருடன் வந்தான்.

கோபர்கள், மிகவும் பயந்து, ”க்ருஷ்ணா —-இந்த ஆபத்திலிருந்து எங்களைக்
காப்பாற்று—-” என்று கதறினார்கள்.
நீ, வீட்டிலிருந்து வெளியே வந்து ,கோபர்களை”பயப்படாமல் இருங்கள் ” என்று
சொல்லி அவர்களை ஆசுவாசப்படுத்தி,காளையாக வந்துள்ள அசுரனைப் பார்த்து,
”முட்டாளே—இவர்களைப் பயமுறுத்தாதே —என்னிடம் வந்து உன் பலத்தைக்காட்டு—”
என்று சொல்லி, பக்கத்தில் இருந்த கோபாலகனின் தோள்மீது கையை
வைத்துக்கொண்டு நின்றாய்.
அரிஷ்டன் என்கிற அந்த அசுரவ்ருஷபம் குளம்புகளால் பூமியைக்கீறிக்கொண்டே
ஆக்ரோஷத்துடன் உன்மீது பாய்ந்தது. தலையை வளைத்து ,கொம்புகளை
மிகவும் சாய்த்து வால் உயரக்கிளம்ப, கண்கள் ரத்தத்தைக் கக்க ,கோபத்துடன்,
உன்னைத் தாக்கியது.
நீ, அதன் கொம்புகளைப் பிடித்து, அதைத் தூரத் தள்ளினாய். அதைப்பொறுக்காத
அந்த அசுரக்காளை ,தரையில் இருந்து எழுந்திருந்து, மீண்டும் உன்மீது பாய்ந்தது.
நீ, அதன் ஒரு கொம்பைப் பிடித்து, உடைத்து,காலால் அதை உதைத்துக்
கீழே தள்ளி ,கொம்பால் அதன் உடலைக் குத்தினாய். அசுரன், ரத்தத்தைக் கக்கிக்கொண்டு
பூமியில் விழுந்தான். ஆனால், மறுபடியும் ,கால்களை உயரத் தூக்கிக்கொண்டு,
உன்மீது பாய்ந்தான். நீ, அவனைப்பிடித்து ,ஒரு சுழற்று சுற்றித் தூர எறிந்தாய்.
அசுரன், தரையில் மோதி செத்து விழுந்தான்.
இதனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த தேவர்கள், ஆகாயத்திலிருந்து , உன்மீது ,
புஷ்பமாரி பொழிந்தார்கள். கம்ஸன் ,இதைக்கேட்டு, ஆத்திரம் அடைந்தான்.

அச்சமயம், நாரதர் அங்கு வந்தார்.
கம்ஸனைப்பார்த்து , ஹே—ராஜன்—-க்ருஷ்ணனும் ,பலராமனுமே உன் ம்ருத்யு
தேவகியின் எட்டாவது குழந்தையே க்ருஷ்ணன் —-தேவகியின் இன்னொரு
குழந்தைதான் ரோகிணியால் வளர்க்கப்படும் பலராமன்—என்றார்.

மிகவும் கோபம்கொண்ட கம்ஸன் , வஸுதேவரையும் தேவகியையும் கொல்ல
வாளை உருவினான்.ஆனால், நாரதர், இரண்டு குழந்தைகள்தான் உனக்குச் சத்ரு–
இவர்களைக் கொல்லாதே என்று சொல்லித் தடுத்தார். ஆனால், கம்ஸன் ,அவர்களை
மறுபடியும் சிறையில் தள்ளினான்.
நாரதர் சென்றுவிட்டார்.

கம்ஸன் , தன்னுடைய சஹாவான கேசியைக் கூப்பிட்டான். என்ன செய்யலாம் என்று
அவனுடன் ஆலோசனை நடத்தினான்.அவன் கூறியபடி, உன்னைக் கொல்வதற்காக,
அவனை அனுப்பினான்.
கேசி, குதிரை வடிவம் எடுத்து ,கோகுலத்தில் உன்னைத் தாக்கினான். நீ, அதன்
கால்களைப் பிடித்து, சுழற்றி வீசினாய். அரிஷ்டனைப்போல, அவனும் அழிந்தான்.
(கேசியின் ஸம்ஹாரம் ,அடுத்த அத்யாயத்தில் விவரிக்கப்படுகிறது )
கேசியும் அழிந்ததைக் கேட்ட கம்ஸன் ,மிகுந்த ஆத்திரம் அடைந்தான்.தன் தோழர்களான
முஷ்டிகன்,சாணூரன் சாலன்,தோசலகன் மற்றும் பல மல்யுத்த வீரர்களை அழைத்தான்.
மந்த்ரிகளை அழைத்தான்.பரமசிவனின் திருப்திக்காக, பெரிய யாகம் செய்யப்போகிறேன்
தனுர் யாகம் செய்யப்போகிறேன்.அதற்கு, எல்லாரையும் அழைக்கப்போகிறேன்.
க்ருஷ்ணனையும் ,பலராமனையும் அழைக்கப்போகிறேன்.
யானைப்பாகனிடம், ”குவலயாபீடம் என்கிற யானையை ஏவி, க்ருஷ்ண பலராமர்கள் மதுரா
நகரில் நுழைந்ததும், அவர்களைக் கொன்றுவிடவேண்டும்” என்று கட்டளை இட்டான்.
அதில் அவர்கள் தப்பித்தால், ”சாணூரன் முஷ்டிகன் வீரர்களே—-நீங்கள், அவர்கள் இருவரையும்
மல்யுத்தத்துக்கு அழைத்து, அவர்களை அழித்துவிட வேண்டும்” என்று கட்டளை இட்டான்.
இப்படியாகத் தன பரிவாரங்களுக்கு ஆணையிட்ட கம்ஸன் , அவர்களையெல்லாம்
திருப்பி அனுப்பினான்.

பிறகு, வஸுதேவரின் பந்துவான, அக்ரூரரை அழைத்தான்.
அவர் கையைப் பிடித்துக்கொண்டான்.
”என் சிநேகிதரே —-உம்மைவிட எனக்கு நன்மை செய்பவர் யாருமில்லை—உம்மிடம்
வேண்டிக்கொள்கிறேன்—எனக்கு , ஒரு உதவி செய்ய வேண்டும். இன்றே, நீர்,
கோகுலத்துக்குச் செல்லவேண்டும். நான், தனுர் யாகம் செய்யப்போவதாயும்,
அந்த உத்ஸவத்தைப் பார்க்கவும், மதுராபுரியின் அழகைக் கண்டு க்ளிக்கவும், நானே
அழைத்ததாக அவர்களை அழைத்து வரவேண்டும். நந்தகோபரை, கப்பம் முதலிய இதர
சம்மானங்களுடன் வரச் சொன்னதாக அழைக்கவேண்டும். உடனே, ரதத்தை
எடுத்துச் செல்லும்.எனக்கு, ம்ருத்யு க்ருஷ்ணன் ; அவனைக் குவலயாபீடம் என்கிற
யானையாலோ, அதில் பிழைத்தால் மல்யுத்த வீரர்களாலோ அழிப்பேன்.
பலராம, க்ருஷ்ணர்கள் அழிந்தவுடன், அதற்காகத் துக்கப்படும் வஸுதேவர்
முதலானவர்களைக் கொல்வேன் . என் பிதா உக்ரசேனர், திரும்பவும் ராஜ்யத்தை
ஆளும் ஆசையில் இருக்கிறார். அவரையும், மற்றும் என் எதிரிகளையும் அழிப்பேன்.
எனக்கு குருவும், என் மாமனாருமான ஜராஸந்தன் என் சிநேகிதன் சம்பராசுரன் ,
நரகன் (நரகாசுரன் ), பாணன் (க்ருஷ்ணனின் குமாரன் ப்ரத்யும்னனை மணக்கப்போகும்
உஷையின் தந்தை ) போன்ற என் ஆப்தர்கள் துணையுடன், உலகம் முழுவதையும்
ஜயித்து , எதிரிகளே இல்லாமல் அரசு செய்வேன். —–நீர், உடனே கோகுலம் சென்று,
க்ருஷ்ணன் ,பலராமன் இருவரையும் அழைத்து வருவீராக —–” என்று சொன்னான்.

ஹே—-க்ருஷ்ணா —-சுகப்பிரம்ம ரிஷி, மேலும் சொன்னார்—-
அக்ரூரர்,
”ஹே—-ராஜன்—-ஸித்தியிலோ , அஸித்தியிலோ , —-அதாவது, காரியத்தின்
வெற்றியிலோ, தோல்வியிலோ, , தெய்வமே பல சாதனைகளைச் செய்கிறது—
தெய்வம் தடை செய்தாலும், மனிதன், தன மனோரதங்களை அடைய முயற்சிக்காமல்
விடுவதில்லை” என்றார்.
கம்ஸன் ,அக்ரூரரை அனுப்பிவிட்டு,அந்தப்புரம் சென்றான் .

36 வைத்து அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம் .

——————————————————————————————————————————-

தசமஸ்கந்தம்—–அத்யாயம்–37

ஸ்ரீ நாரதரின் ஸ்துதி

ஹே க்ருஷ்ணா —-நீ, கேசி என்னும் அசுரனை அழித்ததை விவரமாகவே
,ஸ்ரீ சுகர், பரீக்ஷித்துக்குச் சொன்னார்.
கம்ஸனின் கட்டளையை நிறைவேற்ற, கம்ஸனைத் த்ருப்திப்படுத்த ,
பெரிய உடலுடனும், குகையைப் போலுள்ள ஆழமான வாயுடனும்
கால் குளம்புகளால் பூமியை உதைத்து, இடி இடிப்பதைப்போலக்
கர்ஜித்துக்கொண்டு, கேசி என்கிற அசுரன் குதிரை வடிவத்துடன்
கிராமத்துக்குள் நுழைந்தான்.
பக்ஷிகள் பயந்து ஓடின .கோகுலவாசிகள் கூக்குரலிட்டு, உன்னை
அழைத்தனர்.
உன்னைக்கண்ட அந்த அசுரக் குதிரை, வெகு கோபத்துடன் வாலை
சுழற்றிக்கொண்டு, உன்மீது பாய்ந்தது.உன்னை விழுங்கிவிட நினைத்தது.
உன்னைப் பின்னங்கால்களால் உதைத்தது.நீ, சாதுர்யமாக ,அதன்
பின்னங்கால்களைப் பிடித்து, சுழற்றி, சர்ப்பத்தை, கருடன் தூர எறியுமாப்போலே
எறிந்தாய்.
கீழே விழுந்த குதிரை, மயக்கம் தெளிந்து எழுந்து, வாயைப் பிளந்துகொண்டு,
ஓடி வந்தது.நீ, உன் கையை நீட்டினாய்.
உன் கை , அதன் வாயினுள் புகுந்து, பற்களைச் சிதறடித்தது.அதன் கண்கள்
சுழன்றன. பிதுங்கின.செத்து, பூமியில் விழுந்தது.நீ, கைகளை எடுத்துக்கொண்டாய் .

இந்த ஆச்சர்யத்தைக் கண்டா தேவர்கள், உன்னைப் புகழ்ந்து, புஷ்பமாரி பொழிந்தனர்.
ஸ்ரீ நாரதரும் இதைப் பார்த்தார்.
உன்னிடம் வந்து, உன்னை ஸ்தோத்ரம் செய்தார்.இதை, உனக்கு இப்போது சொல்லி,
நினைவுபடுத்துகிறேன்

க்ருஷ்ண —க்ருஷ்ண—-அப்ரமேய ஆத்மன் —-ஸர்வாந்தர்யாமி –யோகேஸ்வரா —
ஜெகதீஸ்வரா —-வாஸுதேவா —ப்ரபோ—-
நீர், எல்லோருக்கும் ஆத்மா
ஸர்வ பூதங்களையும் வகிக்கும் ஏகாத்மா ஜ்யோதிஷாம் ஜ்யோதிஷ்
ஹ்ருதய குகைக்குள் வசிக்கும் மஹா புருஷ
நீர், உம்மை மறைத்துக்கொண்டு மாயையை உண்டுபண்ணி ,முக்குணங்களை
ஸ்ருஷ்டித்து, அவற்றின் உதவியால், லோகங்களை ஸ்ருஷ்டித்து,ஜகத் ரக்ஷணம் ,
சம்ஹாரம் இவைகளைச் செய்கிறீர்.
உம்முடைய அவதாரம், சாதுக்களை ரக்ஷித்து,தர்மத்தை நிலைநிறுத்தி, ராக்ஷஸக்
கூட்டங்களை அழிப்பது—
குதிரை ரூபத்தில் வந்த அசுரனை விளையாட்டாகக் கொன்று முடித்தீர்.

ஹே —-ப்ரபோ——உமது மஹிமைகளை என்னவென்று சொல்ல !
சாணூரன், முஷ்டிகன் என்கிற இரண்டு மல்லர்கள் உம்மால் மரணம் எய்தக்
காத்துக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்.
குவலயாபீடம் என்கிற யானையும், கொல்லப்படப் போகிறது.
பல அசுரர்கள், மாளப்போகிறார்கள்.
தேவேந்த்ரனின் மதத்தை அழிக்கப்போகிறீர் .நரகன் என்கிற அசுரனின் அந்தப்புரத்தில்,
அடைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் பல ராஜகுமாரிகளை விடுவிக்கப்போகிறீர்
ச்யமந்தக மணியை அடையப் போகிறீர்.
ருக்மிணி, சத்யபாமா, ஜாம்பவதி இவர்கள் ,உம்முடைய கைத்தலம் பற்றப்
போகிறார்கள்.
ப்ராம்மணக் குழந்தையைக் காலனிடமிருந்து ,மீட்கப்போகிறீர்.
பௌண்டரீக அரசனின் வதம், ராஜஸூய யாகத்திலே , சிசுபாலனின் வதம்,
காசிப்பட்டினம் எரிவது,தந்த்ரவக்ரன் வதம் , இவையும், இன்னும் பல வீரச் செயல்களும்
செய்யப்போகிறீர்.
இன்னும், த்வாரகாபுரி வாஸம் ,ராஜ்ய பாரம் உம்மால் நடக்கப்போகிறது.
பல லக்ஷம் அக்ஷ்வுஹிணி சேனைகள், யுத்தத்தில் அழியப்போகின்றன.
பார்த்தசாரதியாகப் புகழப்படப் போகிறீர்கள்.
ஹே—-விசுத்தவிஜ்ஞானகனஸ்வரூபியே —-
எல்லாம் உமது அவதார மஹிமை
அத்தகைய ஸ்ரீ க்ருஷ்ணராகிய உம்மை ஆயிரம் தடவை நமஸ்கரிக்கிறேன்

( ஹே—க்ருஷ்ண—ஸ்ரீ நாரதர் ஸ்தோத்தரித்ததை ,சுருக்கமாகச் சொல்லி, அடியேனும்
உன்னை, ஆயிரக்கணக்கான தடவை நமஸ்கரிக்கிறேன் )

ஹே—க்ருஷ்ணா –ஸ்ரீ சுகர் மேலும் சொல்கிறார்

ஹே—பரீக்ஷித்—- நாரதர், இவ்வாறு ஸ்தோத்தரித்து, க்ருஷ்ணனிடமிருந்து ,
விடைபெற்றுச் சென்றார்.
ஒரு சமயம், நீ, கோபர்களுடன் பசுக்களை மேய்த்துக்கொண்டு இருந்தபோது ,
மயனுடைய புத்ரன் வ்யோமன் என்கிற அசுரன், கோபாலகன் வேஷத்தில் வந்து,
ஓநாய் ,ஆடுகளைத் திருடுவதுபோல ,பல கோபாலகர்களைத் திருடி, அங்குள்ள
பெரிய மலையின் குகைக்குள் அடைத்து, குகையின் த்வாரத்தையும் ,பெரிய
கல்லை வைத்து மூடிவிட்டான் .
இதை அறிந்த நீ, அவனை பூமியில் தள்ளி, கழுத்தை நெரித்து, வதம் செய்து,
கோபாலகர்களை விடுவித்தாய் .

( ஹே—ப்ரபோ—–அடியேனையும், இந்த ஸம்ஸார பந்தம் என்கிற குகைக்குள்
இருந்து, விரைவில் விடுவிக்கவேண்டும்

37வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது–ஸுபம்

தசமஸ்கந்தம்———–அத்யாயம் ………38
——————————————————-

அக்ரூரர் கோகுலத்துக்கு வருதல்
———————————————————-
ஹே…..கிருஷ்ணா…. ஸ்ரீ சுகர் , பரீக்ஷித் ராஜனுக்கு
அக்ரூரரின் பக்தியைப் பற்றிச் சொல்கிறார்.
அக்ரூரர் அன்று ராத்திரி மதுராவில் இருந்துவிட்டு, மறுநாள்,
கம்ஸனின் கட்டளையை நிறைவேற்ற—-அதாவது உன்னையும் , பலராமனையும்
மதுராவுக்கு அழைத்துவர—கோகுலத்துக்குப் புறப்பட்டார்
ரதத்தில் ஏறி அமர்ந்தார் உன்நினைவுதான் அவருக்கு!
அவர் மனம் சொல்கிறது;–
யோகிகளும், ரிஷிகளும், தேவர்களும், இந்திரனும், பிரும்மனும், ருத்ரனும்
உன்னுடைய தர்சனத்துக்காக ஏங்கிக் காத்துக் கிடக்கிறார்கள்;
அந்த ஸ்ரீ கிருஷ்ண தர்சநம் இப்போது எனக்குக் கிடைக்கப் போகிறது
; ஸுகபோல நாசிகம்—-அழகான மூக்கு, புருவம்
கன்னம்—-மந்தஸ்மிதம்,
பீதாம்பரம்,
தலையில் மயில் பீலி,
கையில் புல்லாங்குழல் இப்படியாக அவரை தரிசிக்கப் போகிறேன்.
எவரைப் பார்த்தால் அக்ஜானம் அகலுமோ, அகன்று, பாபம் முழுவதும் அழியுமோ
,அழிந்து பக்திப் பரவசம் ஏற்படுமோ அவரை தரிசிக்கப் போகிறேன்.
அவரைத் தரிசிப்பதால், என் கண்கள் , பாக்யம் அடையப் போகின்றன.
ஹே…கிருஷ்ணா…உன்னைத் தோத்தரிக்க வார்த்தைகள் போதவில்லையே ,
உன்னை ஸ்மரிப்பதால் பாவங்கள் அகன்று பாவனமாக்கப்படுகிறேன்.
நீ, மஹதாம் கதிம்—– எல்லாராலும் அடையப்படவேண்டிய
உத்தமமாம் உத்தம கதி.நீயே
அனைவர்க்கும் ஆசார்யன்.
த்ரைலோக்ய காந்தன். ஸ்ரீ வத்ஸ சின்ன ஸ்ரீ.
கோகுலத்தை அடைந்ததும், தேரை நிறுத்தச் சொல்லி, கால்நடையாகச் செல்வேன்.
பலராமனையும், கிருஷ்ணனையும் பார்த்ததும் சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்வேன்.
என் பிரபு என்னைத் தொட்டு, உயரத்தூக்கி, கைகளை என் தலையில் வைத்து
ஆசீர்வாதம் செய்வார். நிஜஹஸ்த பங்கஜம் . —அநுக்ரஹம் செய்வார்.
கால புஜங்களாகிற தீவினைகளிளிருந்து விடுவிப்பார்.
ஆனால், கம்ஸனின் தூதன் என்று உபேக்ஷை செய்வாரோ ?இருக்காது
என்னிடம் அனுதாபம் காட்டுவார். அக்ரூரரே, எப்படி இருக்கிறீர் என்று கேட்பார்
. ஒருவேளை, என்னைத் தொட்டு ஆசீர்வதிக்காவிட்டாலும், மந்த
ஸ்மித பார்வையால் என்னைப் பார்த்தாலே போதும்.
குளிர்ந்த பார்வை ,அதுவே போதும்.
என் பாபங்கள் உடனே நாசமாகி, பிறவிகள் ஒழிந்து,
புருஷார்த்தத்தை அடைந்து விடுவேன்.
பலராமன் யதுக்களுள் உத்தமர். என் கைகளைப் பிடித்துத்
தன் கிருஹத்துக்கு அழைத்துச் செல்வார். என்னைக் குசலப்ரச்னம் செய்வார்.
நானும் எல்லாவற்றையும் சொல்வேன். கம்ஸனின் செய்கைகளைச் சொல்வேன்

ஹே….கிருஷ்ணா…இப்படித் தன் அந்தரங்க எண்ண அலைகளில் ,
உன்னையும், பலராமனையும் வழி நெடுக ஸ்மரித்துக் கொண்டு ,
சாயந்தர வேளையில் கோகுலம் வந்து சேர்ந்தார். ரதத்திலிருந்து இறங்கினார்.
குனிந்தார். ஆச்சர்யப்பட்டார். உன்னுடைய தூய்மையான பாதரேணுக்களைத் தரிசித்தார்.
உன்னுடைய ஒவ்வொரு திருவடியும் பூமியில் பதிந்து,
சங்கு சக்ர ரேகைகள் பொதிந்து விளங்குவதைப் பார்த்தார்.
அகிலலோகத்திலும் உள்ள பக்தர்கள், பாகவதர்கள் எந்தப் பாத தூளியை
சிரஸ்ஸில் வஹிக்கவேண்டும் என்று ஏங்குகிறார்களோ
அந்தப் பாத துளிகளைப் பார்த்துப் பரவசப்பட்டார்.
என் உடல் அடையவேண்டிய பரம புருஷார்த்தம் இதுதான் என்று,
அந்தப்பாததூளிகளில் விழுந்து புரண்டார்.
மீண்டும், மீண்டும் புரண்டார்.

அப்போது, உன் அம்புஜ நேத்ரங்களைக் கண்டார்; உன் நீல நிற பீதாம்பரத்தைக் கண்டார்;
மஞ்சள், நீலப் பீதாம்பரம் அணிந்து இருந்த பலராமனைக் கண்டார்;
ச்யாமள நிறமுள்ள உன்னையும், ஸ்வேத நிறமுள்ள பலராமனையும் பார்த்தார்;
பார்க்கப் பார்க்கப் பரவசமூட்டும் உங்கள் ஸுந்தர வதனங்களைக்கண்டார்;
உடனே உங்களை நமஸ்கரித்தார்.
கண்களிளிருருந்து நீர் தாரை தாரையாகப் பெருக,
அதனால் கண்கள் மங்க, புளகாங்கிதம் அடைந்த சித்தத்தால், குரல் தடுமாற,
நான்தான் அக்ரூரர் என்று சொல்லக்கூட முடியாதபடி, தடுமாறினார்.

உடனே, நீ, சக்ர வளையம் பதிந்த திருக் கைகளால்,
அவரை உன்பக்கம் இழுத்து, தழுவிக் கொண்டாய்.
அப்படியே, பலராமனும் தழுவிக் கொண்டார்.
பலராமர், அக்ரூரரைத் தன்னுடைய கிருஹத்துக்கு அழைத்துச் சென்று,
அதிதியை எப்படி விதிப்படி கௌரவிப்பார்களோ , அப்படி அக்ரூரரை உபசரித்தார்.
அக்ரூரர் கவலைகள் எல்லாவற்றையும் மறந்து சந்துஷ்டராக விளங்கினார்

அப்போது, நந்தகோபரும் அங்கு வந்து சேர்ந்தார்.
ஹே…கிருஷ்ணா…
நந்தகோபர், அக்ரூரரைப் பார்த்து, ” உம்மைப் பார்த்து ஆச்சர்யப்படுகிறேன்.
கம்ஸன் ரொம்பவும் பொல்லாதவன்; க்ரூர மனம் உள்ளவன்; துஷ்டன்;
தேவகியின் குழந்தைகளைக் கொன்ற பாதகன்;
அவனிடம் எப்படி வாழ்கிறீர் ? ” என்று கேட்டார்

38 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுப ம்
———————————————————————————————————————————

தசமஸ் கந்தம் —- — அத்யாயம் ——-39
——————————————————————-
ஸ்ரீ கிருஷ்ண பலராமர்கள், அக்ரூரருடன் , மதுரா நகருக்குச் செல்லல் —–.
—————————————————————————————————————————–

ஹே…..கிருஷ்ணா….. ஸ்ரீ சுகப்ப்ரும்மம் , பரீக்ஷித் ராஜனுக்குச் சொன்னதை,
உனக்குச் சொல்லி நினைவுபடுத்துகிறேன்
அக்ரூரர் உன்னைத் தரிசித்ததால் எல்லா மனோரதங்களும் அடைந்தவராக,
மிகவும் ஆனந்தமாக உங்களிடம் சம்பாஷித்துக் கொண்டிருந்தார்.
இரவு வந்தது; போஜனம் முடிந்தது; நீ, அக்ரூரரைப் பார்த்து, கம்ஸனின் நடத்தைகள்,
உறவினர்களிடமும் ஸ்நேகிதர்களிடமும் எப்படி நடந்து கொள்கிறான், அவனது
எண்ணங்கள் எல்லாவற்றையும் சொல்லுமாறு, கேட்டாய்.

ஹே….தாத…..கம்ஸன் ,க்ஜாதிகளிடத்தில், சிநேகமாக இருக்கிறானா
அல்லது கொடுமை செய்கிறானா ? சொந்த மாமாவாக இருந்தாலும்,
பொல்லாதவன் என்பதைச் சொல்லியாக வேண்டும்.
என் தாயையும் , தந்தையையும் மிகவும் கொடுமைப் படுத்தியவன்
. அவர்களின் புத்ரர்களைக் கொன்றவன்.
என் பெற்றோர்களைக் காராக்ருஹத்தில் அடைத்தவன்.
எங்களால், இங்குள்ளவர்களுக்குத் தீமையைச் செய்பவன்.
அவைகள் இருக்கட்டும், இங்கு தாங்கள் வந்த காரணம் என்னவோ என்று கேட்டாய்.

அதற்கு அக்ரூரர், உன்னிடம் எல்லா விவரத்தையும் சொன்னார்.
தவிரவும், நாரதர், கம்ஸனை சந்தித்தது, அவனின்
பூர்வ ஜன்ம ரஹஸ்யங்களைச் சொன்னது,
இப்போது உன்னையும், பலராமனையும் , ஒரு சாக்கை வைத்து
மதுரைக்கு அழைத்து வரச் சொன்னது என்ற விஷயங்களையும்
உன்னிடமும் பலராமனிடமும், நந்தகோபனிடமும் சொன்னார்.

இவைகளைக் கேட்டு, நீயும் பலராமனும் உரக்கச் சிரித்தீர்கள்;
ராஜாவின் கட்டளை என்று நந்தகோபரிடம் சொன்னீர்கள்.
நாளை காலையே புறப்படுவோம் என்று சொன்னாய்.
நந்தகோபரும், பால், தயிர் வெண்ணெய் இவை வண்டி, வண்டியாக சித்தமாகட்டும்
யாதவர்களுடன் நானும் வருகிறேன் என்றார்.
இப்படி நடந்த சம்பாஷணைகள், கோபிகைகளுக்குத் தெரிந்தது.
கிருஷ்ணன் நம்மை விட்டு, மதுரைக்குப் போகிறான் என்று கேள்விப்பட்டதும்
பிராணனை இழந்தவர்களைப் போலத் தவித்தார்கள்.
சில கோபிகைகளுக்கு, கைவளைகள் நழுவி விழுந்தன;
சிலருக்கு மேகலைகள் கலைந்தன;
சிலருக்கு அழகு குன்றி உடல் வெளுத்துப் போயிற்று;
பேச வார்த்தைகள் வெளிவரவில்லை; கண்கள் செருகிக் கொண்டன;
உன்னுடைய பிரிவான விரஹதாபம், பிரிவதற்கு முன்பே,
அந்த எண்ணத்திலேயே அவர்களை வாட்டியது;
உன்னை நினைக்க, நினைக்க, அவர்களது கண்களிலிருந்து ஜலதாரை பொழிந்தது;
ஹே…கிருஷ்ணா ஹே கிருஷ்ணா என்று கதறினார்கள்

(கிருஷ்ணா , அடியேன் இந்தக் கோபிகைகளைப்பலதடவை சேவிக்கிறேன்;
பக்தியின் உச்சத்தை அடியேனுக்கு உணர்த்திய பரம ஆசார்யர்கள் அல்லவா,அவர்கள் ! )

ஹே… ப்ரும்மனே…எங்களுடன் பிரேமையையும் ஏன் சேர்த்துப் படைத்தாய் ?
நாங்கள் உன்னுடைய பொம்மைகளா ?
மல்லிகை மொக்கு குவிந்து மலராதபடி இருக்கும் —அதைப் போல,
அந்த முகுந்த வக்த்ரம்—அழகான கன்னங்கள்—-தீர்க்கமான நாசி—
சோகங்களைப் போக்கும் ஸ்மிதிலேத சுந்தரன்—
அந்த ஸுந்தர கிருஷ்ணனை எங்களிடம் காட்டி விட்டு
, இப்போது மறைக்கிறீரே, இது அநியாயம் அல்லவா ?
இது நீர் செய்யும் நல்ல செய்கையா ?

அவர், அந்தக் க்ரூரர், அக்ரூரர் என்கிற பெயருடன், அவரை இந்தக் குரூரமான
செயலைச் செய்ய அனுப்பி இருக்கிறீரே , இது உமக்கு நல்லதல்ல.
கண்களைக் கொடுத்து க்ருஷ்ணானுபவம் செய்யச் சொல்லி,
நாங்களும் கிருஷ்ணனை , கண்கள் பெற்ற பாக்யம் என்று கண்டு கண்டு
அனுபவித்துக் கொண்டு இருக்கும்போது இப்படிக் கண்களைப் பறிப்பது போல
நடந்து கொள்கிறீரே இது நியாயமா ?

நாங்கள், கிருஷ்ணனுக்காக, ஸ்வஜனங்களை விட்டோம்;
புத்ரர்களை விட்டோம்; வீடுகளை விட்டோம்
வேறு பலனில் ஆசையே இல்லாதபடி,
” அனந்யகதி, ஆனந்யார்ஹ சேஷத்வம் அனன்ய போக்யத்வம் —
இவைகளைச் செலுத்தியதற்குப் பலன் இது தானா ?

மதுராபுரி ஸ்திரீகள் கொடுத்து வைத்தவர்கள்;
கிருஷ்ணனின் அபாங்க, உத்கலித, ( கடாக்ஷ வீக்ஷண்யங்கள் ) பார்வைகள்,
அவர்கள்மீது படும்; மனோவச்யமான பேச்சுக்களைக் காது குளிரக் கேட்பார்கள் ;
மதுபஞ்சு பாஷிதம் —அவர்கள் மனோரதங்களை நிறைவேற்றும்;
கிருஷ்ணன், ஒரே வ்ரதமுள்ளவராகத் தன் மனத்தைக் கட்டுப்படுத்தி இருந்தாலும்,
மதுராபுரி ஸ்திரீகள் அவரை விடமாட்டார்கள்;
அவர்கள் கெட்டிக்காரர்கள்; அவரை வசப்படுத்தி விடுவார்கள்;
அந்த நிலையில், அவர் எங்கே திரும்பவும் இங்கு வரப் போகிறார்;
நாங்கள் அபலைகள்; க்ராம்யர்கள்; லஜ்ஜை, வெட்கம் உள்ளவர்கள்
ஆனால் அவைகளை இப்போது இழந்து, பிரமை பிடித்தவர்கள் போல ஆனோம்;
அவர் மதுராபுரி ஸ்திரீகளுக்கு வசியம் ஆவார்;
எங்கள் சொத்து, அவர்களிடம் பறிபோகிறது;
என்று பலபடியாகப் புலம்பி அழுதார்கள்

(ஹே….கிருஷ்ணா…..இந்தப் பக்திபெருக்கு அடியேனுக்கும் வரவேண்டுமென்று ,
ராதையை முன்னிட்டுக் கோபிகைகளைப்பலதடவை நமஸ்கரிக்கிறேன் )

இந்த அக்ரூரர் , துக்க சாகரத்தில் உள்ள எங்களிடம் ஒரு வார்த்தைகூடச் சொல்லாமல்,
எந்த ஆறுதலும் சொல்லாமல் எப்படி கிருஷ்ணனை அழைத்துக் கொண்டு போகலாம்?
நெஞ்சில் துளிக்கூட ஈரமில்லாத , அன்பில்லாத பிரபு கிருஷ்ணன் ,
நம்மைக் கொஞ்சம் கூட லக்ஷ்யம் செய்யாமல்
ரதத்தில் நன்கு உட்கார்ந்து கொண்டு இருக்கிறார். பலராமனும் இருக்கிறார்.
பல கோபர்கள் வண்டிகளைப் பூட்டிக் கூடவே பயணம் செய்யச் சித்தமாக இருக்கிறார்கள்.
நமது குல பந்துக்கள், வயோவ்ருத்தர்கள், கிருஷ்ணனிடம் ” நீ போகக்கூடாது ” என்று
ஏன் தடுக்காமல் இருக்கிறார்கள் ? நம்முடைய மனம் அவரிடம் பதிந்துபோய் விட்டதே !
அந்த அழகான முகம், புன்சிரிப்பு, பிறர் கேளாதபடி பேசுதல், கண்ஜாடைகள்,
எங்களைத் தழுவிக் கொண்டு ராச லீலை செய்தது,
எல்லாமே பேதைமை கொள்ளச் செய்கிறதே .
பெரிய நிதியை அல்லவா இழக்கப் போகிறோம். இந்தப் பிரிவை எப்படி சகிப்போம்
இந்த முகத்தையும் புன்சிரிப்பையும் எப்போது மீண்டும் காண்போம் என்று ப்ரலாபித்தார்கள்.

ஹே…கிருஷ்ணா… ஸ்ரீ சுகர் மேலும் கூறுகிறார்

கோபிகைகள், இப்படி விரஹதாபத்தில் மூழ்கி, லஜ்ஜையை விட்டு
அழுது புலம்பிக்கொண்டு இருக்கும்போது,
அக்ரூரர், காலை சந்த்யாவந்தனாதிகளை முடித்து ,
ரதத்தின் மீது ஏறி, ரதத்தை ஓட்டத் தொடங்கினார்.
நந்தகோபன் முன்னே செல்ல, கோபர்கள் தயிர் பால் வெண்ணெய் இவைகளைக்
குடம் குடமாக வண்டிகளில் ஏற்றிக்கொண்டு நந்தகோபனைத் தொடர்ந்தார்கள்.

அபலைகளான கோபிகைகள், கிருஷ்ணன் ஏதாவது சொல்லமாட்டான
என்று ஏக்கத்துடன் ரதத்தைப் பின் தொடர்ந்தார்கள்.
அப்போது, நீ, பிரேமையுடன் ” வருந்த வேண்டாம்,
நான் உங்களிடம் கூடிய சீக்ரம் வருவேன் ” என்று கைகளைக் காட்டிக் கூறினாய்.

கோபிகைகள், நின்றார்கள் ;
பேச்சு மூச்சின்றி நின்றார்கள்;
சித்திரப் படங்களைப் போல நின்றாகள்;
ரதம் வெகுதூரம் போய், கொடி அசைவது மறையும் வரை நின்றார்கள்;
சென்ற பாதையில் தூசிகள் அடங்கும் வரை நின்றார்கள்;
இனிமேல் நீ திரும்பவும் வரமாட்டாய் என்ற எண்ணம் கொண்டவர்களாக,
உன்னுடையநினைவையே எப்போதும் மனத்தில் இருத்தினார்கள்

(ஹே கிருஷ்ணா… உன்னை மனத்தில் இருத்திய அந்தக் கோபிகைகளை
அடியேன் எப்போதும் அடியேன் மனத்தில் இருத்திக் கொள்கிறேன் )

நீயும் , பலராமனும் , வாயு வேகமாய் அக்ரூரர் ரதத்தைச்செலுத்த,
மத்யான வேளையில், யமுனைக்கரைக்கு வந்து சேர்ந்தீர்கள்.
மரங்களின் நிழலில் , அக்ரூரர் ரதத்தை நிறுத்தினார்.
நீங்கள் இருவரும் காளிந்தீ நதியில் இறங்கி, முகம் கைகால் அலம்பித்
திரும்பவும் வந்து ரதத்தில் அமர்ந்தீர்கள்.

அக்ரூரர் மாத்யான்னிக ஸ்நானம் செய்ய , யமுனையில் விதிப்படி இறங்கி ,
ஸ்நானம் செய்தார்;
ஜலத்தில் மூழ்கி காயத்ரியாகிய பிரம்மத்தை ஜெபிக்கும்போது,
நதிக்குள், தீர்த்தத்தில் உன்னையும் பலராமனையும் தரிசித்தார்.
மூழ்கிய நிலையில் உங்களைக் கண்டவர், என்ன ஆச்சர்யம் என்று நினைத்து,
தலையை ஜலத்துக்கு வெளியே தூக்கிப் பார்த்தபோது
நீங்கள் இருவரும் ரதத்தில் இருக்கக் கண்டார்.
ரதத்தில் இருப்பவர் எப்படி ஜலத்துக்குள் இருக்கிறார்கள் என்று ஆச்சர்யப்பட்டு
மறுபடியும் ஜலத்துக்குள் மூழ்கினார். ஜலத்துக்குள் மறுபடியும் இருவரையும் தர்சித்தார்.
இன்னொரு தடவை, ஜலத்துக்கு வெளியே எட்டிப் பார்த்தார்;
ரதத்தில் இருவரும் இருக்கக் கண்டார். மறுபடியும் ஜலத்தில் மூழ்கினார்.
அவர் கண்ட காக்ஷி மிக அற்புதம்….
.தேவர்கள், ரிஷிகள், கந்தர்வர்கள், சித்தர்கள், சாரணர்கள், அசுரர்கள், இப்படி எல்லோரும்
உன்னை வணங்கி, அஞ்சலி செய்து ஸ்தோத்ரங்கள் சொல்வதைக் கண்டார்.
எப்படிப்பட்டவனாக உன்னைப் பார்த்தார், தெரியுமா !

ஒவ்வொரு நாக படத்திலும், முத்து வைரக் கற்கள் பளீரென பிரகாசிக்க,
ஆயிரம் தலைகள் உள்ள ஆதிசேஷன் வெள்ளை நிறத்துடன்
நீலப் பட்டாடை அணிந்தவராக,
அந்த ஆதி சேஷனின் சயனத்தில்,
பீத கௌசேய வாசத்துடன்,
நான்கு கைகளுடன்
அழகான திருமுகத்துடன்
அதில் புன் சிரிப்புடன்
தாமரை இதழ் போன்ற கொஞ்சம் சிவந்த கண் பார்வையுடன்
தீர்க்கமான நாசியுடன்
அழகான இரு காதுகளுடன்
சிவந்த உதடுகளுடன்
நீண்ட தடித்த புஜங்களுடன்,
சங்கு போன்ற க்ழுத்துடன்
அகன்ற மார்புடன்
அந்த வக்ஷஸ்தலத்தில் உறையும் ஸ்ரீதேவியுடன்
அத்திமர இலையைப்போன்ற மடிப்புடன் உள்ள திருவயிறுடன்,
பத்ம இதழ்களைப்போன்ற திருவடிகளுடன்
திருமுடியில் இலங்கும் வைரக் கிரீடத்துடன்,
ஜ்வலிக்கின்ற பற்பல திவ்ய ஆபரணங்களுடன்
இடுப்பில் கடிசூத்ரத்துடன்
திருமார்பில் பூணூலுடன் கௌஸ்துப மணியுடன்,
வனமாலையுடன்,
ஒரு பத்ம கரத்தில் உலகமாகிற காரணத் தாமரையுடன்,
மற்ற இரு கைகளில் சங்கு சக்ரத்துடன்
இன்னொரு கையில் கதாயுதத்துடன்
———அக்ரூரர் தரிசித்தார்

உன்னுடைய அனந்தமான பக்தகோடிகள், பிரகலாத, நாரத ,வசு, ப்ரும்ம, ருத்ர ,
மாக்கண்டேய, ரிஷிகணங்கள் உன்னை உத்தமமான கானத்தால் துதிக்க,
ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மி உன் திருமார்பில் வாஸம் செய்ய,
புஷ்டி தேவதை, கீர்த்தி தேவதை, துஷ்டி தேவதை, இளாதேவதை ,
ஊர்ஜா, வித்யா, அவித்யா, யோகமாயா சக்தி, இவர்களும் உன்னைத் துதிக்க,
இத்தனைப் பேரழகு, பெரும் சம்பத்துக்கள் அடங்கிய மஹா உன்னத தர்சனத்தை ,
அக்ரூரர் அடைந்தார்.
( முன் ஜன்மத்தில் சுமந்திரராக இருந்து பகவானாகிய —
ஸ்ரீ ராமனாகிய பட்டாபிஷேக தர்சனத்தைப் பெற்றவர் அல்லவா ! )

பக்தியுடன், பரம ப்ரீதியுடன், உடல் புளகாங்கிதம் அடைய,
பாவனா பிரகர்ஷித்தினால் ஏற்பட்ட மனத்தையே கண்களாகக் கொண்டு,
உன்னுடைய அதி ஆச்சர்யமான வார்த்தைகளில்
அடங்காத மகோன்னத திவ்ய ரூபத்தைத் தரிசித்து,
சேவித்து சேவித்துப் பலமுறை சேவித்து,
நாத் தழு தழுக்க ஸ்தோத்ரம் செய்தார்.

ஹே கிருஷ்ணா… உன்னதமான பாக்யம்செய்த அக்ரூரரை,
கோபிகைகள், ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர், ஆசார்யன் ஸ்வாமி தேசிகன் இவர்களை முன்னிட்டு
ஆயிரமாயிரம் தடவை நமஸ்கரிக்கிறேன் )

39 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்

அடுத்த அத்யாயம்—ஸ்ரீ அக்ரூரரின் ஸ்துதி

அக்ரூரரின் ஸ்துதி
————————————
ஸ்ரீ சுகப்ரம்மம், பரீக்ஷித் ராஜனுக்கு, ஸ்ரீ அக்ரூரர் உன்னை ஸ்தோத்ரம்
செய்ததைச் சொல்கிறார்.

( ஹே கிருஷ்ணா , அதை உனக்கு க்ஜாபகப்படுத்த ,
அடியேன் என்ன பாக்யம் செய்தேனோ !)

ஹே….பிரபோ….எல்லாவற்றுக்கும் நீரே காரணம்;
உம்மை, அடிக்கடி, அடிக்கடி, த்யானித்து, நமஸ்கரிக்கிறேன்;
நீரே சாஸ்வதம்;
நீரே நாராயணன்
;நீரே ஸ்ரீ புருஷசூக்த பிரதிபாத்ய தேவதை ;
நீர் புருஷோத்தமர்;
நீரே அநாதி;
உம்முடைய தொப்புள் கொடி மூலமாக பிரம்மனைப் படைத்தீர்;
அவர் மூலம் எல்லா உலகங்களையும், உயிர்களையும் படைத்தீர்;
நீரே ஜகத் காரணர்;
உம்மிடமிருந்து பஞ்சீகரணத்தால்,
இந்தப் பூமி, ஜலம், அக்நி, காற்று, ஆகாசம் உண்டாகி,
பஞ்ச மஹாபூதங்களை, நீரே சிருஷ்டித்தீர்.
நீரே, ப்ரக்ருதியின் உதவியுடன்,
மஹத், அஹங்காரம், புத்தி, மனஸ், பத்து இந்த்ரியங்கள்
இவைகளை ஸ்ருஷ்டி செய்தீர்.
ஆனாலும் ஒருவருக்கும் புலப்படாமல், அகோசரமாக இருக்கிறீர்.
ஆத்மாவால்தான் உம்மை அறியமுடியுமென்றாலும் ,
உம்மைப் பூரணமாக அறிய இயலாது.
உம்முடைய சங்கல்பத்தால் அவதரிக்கிறீர்.
கர்மவசமான பிறப்பு உமக்கு இல்லை.
உம்மால் சிருஷ்டிக்கப்பட்ட, பிரக்ருதியின் முக்குணங்கள்
உம்மை அண்டாது.
நீரே, ஆதிபூதமாகவும்,
ஆதிதைவிகமாகவும்,
ஆதி பௌதிகமாகவும் இருக்கிறீர்.
உம்மை, வைதீக கர்மாக்களால் பல பக்தர்களும்,
யாக யக்ஜங்களால் பல தேவதைகளின் ஸ்வரூபமாகப்
பலபக்தர்களும், அந்தர்யாமி த்யானத்தால்
பல பக்தர்களும் உம்மையே ஆராதிக்கிறார்கள்.
ஆராதனத்தின் பலனை , அந்தந்த தேவதைகளின் மூலமாக
நீரே அருளுகிறீர்.
பல பக்தர்கள், நித்ய நைமித்திக —-ஆஸ்ரம கர்மாக்களை அனுசரித்து,
உம்மையே ஆராதிக்கிறார்கள்.
பலர், மனதை ஒருமுகப்படுத்தி, கர்மயோகத்தால் உம்மை பூஜிக்கிறார்கள்.
க்ஜாநிகளோ, க்ஜான யோகத்தால், உம்மையே பூஜிக்கிறார்கள்
. ஆஸ்திகர்கள், பலமூர்த்தி ஸ்வரூபமாக—–பாஞ்சராத்ர ஆகமப்படி
சதுர் வ்யூஹங்களாகவும், —-த்வாதச நாமங்கள்—–தசாவதாரங்கள்—-
அர்ச்சா விக்ரஹமாகவும் உம்மை ஆராதிக்கிறார்கள்.
நீரே ஆதி மூர்த்தி.
நீரே ஏக மூர்த்தி.
ஆசார்ய உபதேசங்களால் உம்மை நன்கு அறிந்தவர்கள்,
இதர தேவதைகளைப் பூஜிககாமல், அல்ப பலன்களை வேண்டாமல்,
நீரே எல்லாத் தேவதைகளிலும் அந்தர்யாமியாக இருப்பதை உணர்ந்து,
உம்மையே பரமாத்மாவகப் பூஜிக்கிறார்கள்.
உமக்கு அநேக நமஸ்காரம்

ஹே….பிரபோ…..நீரே முக்குணப் பிரகிருதியை ஆள்பவர்.
எல்லா சேதன, அசேதன வஸ்துக்களும் உம்மிடமே லயிக்கின்றன.
அவைகள் எல்லாமே உமக்கு சரீரம்
ஆனால் அவற்றின் எந்தத் தோஷமும் உம்மிடம் ஒட்டுவதில்லை.
நீரே நியந்தா;
நீரே சாக்ஷி;
நீரே எல்லாருக்கும், உபாதான, நிமித்த , சஹகாரி காரணமாகிறீர்
உமக்கு அநேக நமஸ்காரம்.

முக்குணங்கள் அடங்கிய குண பிரவாஹம் அவித்யையால் ஏற்படுகிறது.
அதனால், பலப்பல தேகங்கள்;
இந்தத் தேகங்களை விட , ஆத்மா வேறு என்கிற க்ஜானம் ஏற்படாதவரை,
உம்மை அறிய இயலாது. புருஷ சூக்தத்திலே சொல்லியபடி,
உமது முகத்திலிருந்து அக்நி உண்டாயிற்று
உமது திருவடிகளே பூமி
உமது கண்ணே சூர்யன்
உமது நாபியே ஆகாசம்
உமது காதுகளே திக்குகள்
உமது தலைப்பாகம் சத்யலோகம்
உமது திருக்கரங்களே இந்த்ராதி தேவர்கள்
உமது திருவயிறே சமுத்ரம்
உமது மூச்சுக் காற்றே பிராணன்
உமது மயிர்க்கால்களே வ்ருக்ஷங்கள் –செடி கொடிகள்
உமது கேசபாசங்களே மேகக்கூட்டங்கள்
உமது எலும்புகளே–நகங்களின் பாகங்களே — மலைகள்
உமது கண் இமைகள் மூடித் திறத்தலே— இரவு, பகல்
உமது வீர்யமே மழை
இவைகளே உமது புருஷ ஸ்வரூபம்.

எப்படி ஜலத்தில், பற்பல ஜந்துக்கள் நீந்தி வாழ்கின்றனவோ,
எப்படி, அத்திப் பழத்தில் சிறுசிறு பூச்சிகள் வாழ்கின்றனவோ,
அதைப்போல, எல்லா ஜீவக் கூட்டங்களும் ,உம்மையே அண்டி, நம்பி வாழ்கின்றன.
நீர், உமது இச்சையால், சங்கல்ப மாத்ரத்தில் பற்பல அவதாரங்களை எடுக்கிறீர்.
அந்த அவதாரங்களின் சேஷ்டிதங்களில் ஈடுபட்டு,
சந்தோஷப்பட்டு,ஜனங்கள் , உம்மைப் புகழ்கிறார்கள்.

நீர் பிரளய காலத்தில் மத்ஸ்ய ரூபியாக அவதாரம் செய்து சஞ்சரித்தீர்;
அந்த ரூபத்துக்குப் பல நமஸ்காரங்கள்.
அப்போது, நீரே சர்வகாரணப் பொருளாக இருந்தீர்.
நீர், ஹயக்ரீவ அவதாரம் செய்து, மது கைடப அரக்கர்களை அழித்து,
வேதங்களை ரக்ஷித்தீர்; உமக்குப் பல நமஸ்காரங்கள்.
நீர், ஆமை வடிவாக அவதரித்து, —-மந்த்ர மலையைச் சுமந்து ,
சமுத்ரமதனத்தில் ,அம்ருதத்தை உண்டாக்கினீர் .
உமக்குப் பல நமஸ்காரங்கள்.
நீர் வராஹ அவதாரம் செய்து, சமுத்ரத்தில் ஒளித்துவைத்து இருந்த
பூமியை ( பூமா தேவியை ) , வெளியே கொணர்ந்து ரக்ஷித்தீர்
உமக்குப் பல நமஸ்காரங்கள்
நீர், அத்புத ந்ருசிம்ஹனாக அவதரித்து, பிரஹ்லாதன் போன்ற
சாதுக்களை ரக்ஷித்தீர் .
உமக்குப் பல நமஸ்காரங்கள்.
நீர், வாமனரூபியாக அவதரித்து, மூன்று உலகங்களையும் அளந்து ,
உமக்கே மறுபடியும் சொந்தமாக்கி இந்த்ரனுக்கு அளித்தீர்.
உமக்குப் பல நமஸ்காரங்கள்.
நீர், பரசுராமராக அவதரித்து, க்ஷத்ரிய அரசர்களின் கர்வத்தை
கோடரியால் சிதைத்தீர்.
உமக்குப் பல நமஸ்காரங்கள்
நீர், ரகு குலத்தில் அவதரித்து, சாதுக்களை ரக்ஷிக்க,
ராவணாதியரை அழித்து, தர்ம சம்ரக்ஷணம் செய்தீர்.
உமக்குப் பல நமஸ்காரங்கள்.
நீர், இப்போது, வாசுதேவ புத்ரராக, சங்கர்ஷண—வாசுதேவராக அவதரித்து,
ஸ்ரீ கிருஷ்ணராக விளங்குகிறீர் ;
உமக்குப் பல நமஸ்காரங்கள்.

நீர், ப்ரத்யும்னராகவும், அநிருத்தராகவும் —சாதுக்களின் பதியாக விளங்குகிறீர்
உம்முடைய வ்யூஹ அவதாரங்களுக்குப் பல நமஸ்காரங்கள்.
நீரே, இனி கல்கி அவதாரம் எடுத்து, ம்லேச்சர்களான க்ஷத்ரியர்களை
அழிக்கப் போகிறீர்
உமக்குப் பல நமஸ்காரங்கள்.

நீரே தசவித அவதார ஸ்வரூபி ;
நீரே ஸ்ரீ கிருஷ்ண பரமாத்மா ;
உமக்குப் பற்பல நமஸ்காரங்கள்.
ஹே பகவன்….லோகத்தில் ஜீவர்களை பிறப்பித்து,
உமது மாயையால், அவர்கள் மோஹத்தில் மூழ்கி
.உலக வ்யவஹாரங்களில் உழல,
அவர்களை, கைப்பொம்மைகளாக ஆட்டிவைக்கிறீர்
அடியேனும், அவ்விதமே, உழன்று கொண்டு இருக்கிறேன்.
பத்னி, பந்துக்கள், குழந்தைகள், செல்வம், வீடு, இந்தத் திரேகம் —
இத்யாதி பந்தத்தில் அகப்பட்டு, உழன்று கொண்டு இருக்கிறேன்.
இவை ஸ்வப்னக் காக்ஷி—பொய் என்று தெரிந்தும் .அவற்றிலேயே
ஆத்ம புத்தியைச் செலுத்தி, பலவிதத் துன்பங்களைப்
பட்டுக்கொண்டு இருக்கிறேன்

விபோ—-அடியேன் மூடன்,
சத்யமான உம்மை அறியவில்லை
அநித்தியமான உடலில் பாசம்–பற்று வைத்து,
இதன் உள்ளே இருக்கும் ஆத்மாவைத் தெரிந்து கொள்ளாமல்,
புத்தி கலங்கி இருக்கிறேன்.
கானல் நீரைப்போல, ஏமாற்றக்கூடிய வஸ்துக்களில்,
மோஹம் வைத்து, உம்மிடம் அலக்ஷ்ய புத்தியாக
பரம சம்சாரியாக இருக்கிறேன்
அடியேன், புத்தி ஹீனன்.
சுத்தமான ஜலத்தை ஒதுக்கி, கானல் நீரைத் தேடி அலைந்து,
உம்மிடம் பராமுகமாக இருக்கிறேன்.
அடியேன், என் மனத்தை அல்ப விஷயங்களிலிருந்து
திருப்ப முடியவில்லை.
உமது கருணைக்கு உரியவன்
எப்போதும் இந்த்ரிய வசப்பட்டு, அதன் இஷ்டங்களை நிறைவேற்ற,
பலவித ஹிம்சைகளை அடைந்து, இங்குமங்கும் உழல்கிறேன்.
அடியேனைப் போன்ற பாபாத்மாக்களுக்கு நின் திருவடிகளே புகல் என்று ,
உம்முடைய அநுக்ரஹத்தை வேண்டி, தஞ்சமென்று வந்திருக்கிறேன்.
சம்சாரத்தைத் துறந்து ,மோக்ஷத்தை
நாடி இருக்கிறேன்.

ஹே….அப்ஜநாப ….இது உமது கிருபையாலும், உமது அடியார்களைப்
பூஜிப்பதாலும் கிடைக்கும் என்று நம்புகிறேன்.
இதற்கும் உமது கிருபை வேண்டும்.
உம்மைப் பல தடவை நமஸ்கரிக்கிறேன்
. வாசுதேவராகிய உமக்குப் பல நமஸ்காரங்கள்.
ஹ்ருஷீகேசராகிய உமக்குப் பல நமஸ்காரங்கள்.
அடியேன், உம்மைச் சரணம் என்று அடைந்த ப்ரபன்னன்.
அடியேனை நீர்தான் காக்க வேண்டும்

(ஹே….கிருஷ்ணா….இது அக்ரூரர் ஸ்துதி என்று , ஆரம்பத்தில்
அடியேன் சொன்னாலும், இப்போது இது அடியேனின் ஸ்துதியே.
அடியேனை உன் திருவடிகளில் சேர்த்துக்கொள்ள வேண்டி,
உன்னைப் பல்லாயிரம் கோடி முறை தெண்டனிட்டுக் கதறுகிறேன்
ஆய்ச்சியர்களானகோபிகைகளையும், ஸ்ரீ பாஷ்யகாரரையும் ,
ஆசார்யன் ஸ்வாமி தேசிகனையும் முன்னிட்டு,
ஸ்ரீ அக்ரூரை ஆயிரமாயிரம் தடவை நமஸ்கரிக்கிறேன்.
அவரன்றோ, எப்படி உன்னைத் துதிக்கவேண்டும் என்று
மூடனான அடியேனுக்குச் சொல்லிக் கொடுத்தவர் )

– – 40 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்

—————————————————————————————————————–

தசமஸ்கந்தம்—- அத்யாயம் ….41
—————————————————————————

ஸ்ரீ கிருஷ்ணனும் , பலராமனும் மதுரா நகருக்குள் பிரவேசித்தல்
——————————————————-

ஸ்ரீ சுகர் மேலும் கூறுகிறார்;
ஹே, ராஜன்…..ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் , இவ்விதமாக, அக்ரூரர்
ஸ்துதி செய்ததைக் கேட்டார்
உடனே தன்னுடைய ஆச்சர்யமான உருவங்களை மறைத்துக் கொண்டார்.
அந்தப் பெரிய உருவம் ஜலத்திலிருந்து மறைந்தது.
அக்ரூரர் ஜலத்திலிருந்து வெளியே வந்து, ரதத்தை அடைந்தார்.
ஸ்தம்பித்துப் போய் இருந்த அவரை,
“என்ன அத்புதமான , ஆச்சர்யமான விஷயத்தைக்கண்டீர் ? ”
என்று ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் கேட்டார்.

அதற்கு, அக்ரூரர் சொன்ன பதிலை
ஹே கிருஷ்ணா, ஸ்ரீ சுகர், பரீக்ஷித் ராஜனுக்குச் சொன்னதைச்
சுருக்கமாகக் கூறுகிறேன்.

” ஆஹா….என்ன அத்புதங்கள்….உம்மிடமே எல்லா அற்புதக் காக்ஷிகளும்
அடங்கி இருக்கின்றன. நீரே விச்வாத்மா… உம்மை அடிக்கடி நமஸ்கரிக்கிறேன் ”
என்று சொல்லி, ரதத்தில் ஏறி, அதை ஓட்ட , சாயங்கால வேளையில் ,
மதுராபுரி எல்லைக்கு நீங்கள் மூவரும் வந்து சேர்ந்தீர்கள் .
வழியில் இருந்த கிராமங்களிலுள்ள ஜனங்கள் எல்லாம்,
உங்கள் இருவரையும் பார்த்து, உங்கள் அழகில் மனம் பறிகொடுத்து,
உங்களுக்கு ஆகாரம் முதலியன கொடுத்து உபசரித்து,
உங்கள் பேரழகில் மயங்கி இருந்தார்கள்.

மதுராபுரிக்கு, வெண்ணெய் , தயிர் இவைகளை
வண்டி வண்டியாக எடுத்துக் கொண்டு கோகுலத்திலிருந்து புறப்பட்ட யாதவர்கள்,
முன்னதாகவே மதுராபுரியை அடைந்து , ஒரு நந்தவனத்தில் தங்கி
உங்கள் வருகையை எதிர் பார்த்துக் காத்திருந்தார்கள்.
நீங்களும், அந்த நந்தவனத்தை அடைந்தவுடன்,
உன்னை வணங்கி நிற்கும் அக்ரூரரின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு,
” நீர் இப்போதே முன்பாக மதுராபுரி நகருக்குள் ரத்தத்துடன் செல்லுங்கள்;
நாங்கள் இந்த நந்தவனத்தில் சிறிது நேரம் இவர்களுடன் தங்கிவிட்டு
அப்புறமாக நகருக்குள் பிரவேசிக்கிறோம்”: என்று சொன்னாய்.

அதற்கு அக்ரூரர் ” பிரபோ….உம்மை விட்டு விட்டு,
நான்மட்டும் தனியாக நகருக்குள் போகமாட்டேன்;
நீரும் என்னுடன் , எல்லாருமாக நகருக்குள் என் வீட்டுக்கு வந்து,
நான் உம்மை என்வீட்டுக்குள் வரவேற்று, உமது திருவடிகளை
கங்கை ஜலத்தால் அலம்பி, அதை அருந்தி
தலையில் சேர்த்துக் கொள்ள வேணும்
ஹே, தேவதேவ…….ஜகன்னாத …..புண்ய ஸ்ரவண கீர்த்தன ….
.யதுவம்ச உத்தம ..நாராயண …உமக்கு அனந்தகோடி நமஸ்காரங்கள் ….”
என்று பிரார்த்தித்தார்.

அதற்கு, நீ, சரி பலராமனுடன் வருகிறேன்..
.ஆனால், கம்சனைக் கொன்று என் பந்துக்களுக்கு ஆனந்தத்தைச் செய்து ,
அதன் பிறகு, வருகிறேன்….
இப்போது நீர், நகருக்குள் ரதத்துடன் செல்வீராக….. என்றாய்.
அக்ரூரர் ,மனம் கலங்கியவராக, தான் தனியாக மதுராபுரி நகருக்குள் சென்று,
கம்சனிடம் ,ஸ்ரீ கிருஷ்ணரும், பலராமனும் மதுரை நகருக்கு வெளியே
நந்தவனத்திற்கு வந்து விட்டார்கள் என்கிற விஷயத்தைச் சொல்லிவிட்டுத்
தன்னுடைய க்ருஹத்துக்குப் போய்ச் சேர்ந்தார்.

நீயும் பலராமனும் மறுநாள் மத்யானவேளையில்,
உனது பரிவாரங்களுடன் மதுராபுரி நகருக்குள் நுழைந்தாய்
. நகரில் உள்ள மாட மாளிகைகள், கூட கோபுரங்கள், உத்தியான வனங்கள் ,
சபாமண்டபங்கள், இன்னும் பற்பல அற்புத பவனங்களைப் பார்த்துக்கொண்டே
வீதிகளில் சென்றாய். உன்னைப்பார்க்க மதுராபுரி ஸ்திரீகள்,
முண்டி அடித்துக் கொண்டு வந்தார்கள்;
ஆபரணங்களைத் தாறுமாறா அணிந்து கொண்டு தெருவுக்கு வந்தார்கள்;
சிலர் சாப்பாடு சாப்பிட்டுக்கொண்டு இருக்கும்போதே பாதியில் ஓடிவந்தார்கள்;
உன்னுடைய மந்தஹாசச்சிரிப்பிலும், பார்வையிலும், ஜாடைகளிலும்
மனதைப் பறி கொடுத்தார்கள்.
உனக்கு பழங்கள், பக்ஷணங்கள் முதலியன கொடுத்துப் பூஜித்தார்கள்.
புருஷர்களும் இப்படியே உன்னைக் கண்டு மெய்மறந்தார்கள்.

நீயும், பலராமனும் இப்படித் தெருவிலே போய்க்கொண்டு
இருக்கும்போது, கம்சனுக்காகத் துணிகளைத் தயார் செய்து வைத்திருந்த
வண்ணானைப் பார்த்தீர்கள்.அந்தத் துணிகளைப் பார்த்த நீ,
வண்ணானிடம் உனக்கு அணிந்துகொள்ள சில துணிகளைக் கேட்டாய்.
வண்ணான், கோபத்துடன், அரசன் அணிந்துகொள்ளும் துணிகளை,
காடுமலைகளில் சஞ்சரிப்பவர்களுக்குக் கொடுப்பதற்கு இல்லை என்றான்.
உங்களை அதட்டினான்; விரட்டினான்; ராஜ த்ரவ்யங்களில்
ஆசை வைக்காதே என்று பயமுறுத்தினான்.
இதனைப் பொறுக்காத நீ, அவன் தலையைக் கொய்து எறிந்தாய்.
அருகில் இருந்த அவனது ஆட்கள், பயந்து ஓட, நீயும் பலராமனும்
அந்த வஸ்த்ரங்களில் சிறந்தவற்றை எடுத்து அணிந்து கொண்டீர்கள்.
இதனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த துணி நெய்யும் நெசவாளி,
உங்களுக்கு, நேர்த்தியான உடைகளால் அலங்காரம் செய்தான்.
இதனால் மகிழ்ச்சி அடைந்த நீ , அவனுக்கு சாரூப்ய ஆனந்தம்,
நிறைந்த சுக வாழ்க்கை, இவைகளை அளித்தாய்.

பிறகு, நீங்கள் இருவரும், சீதாமா என்கிற
மாலாகாரருடைய வீட்டுக்குச் சென்றீர்கள்.
உங்களைக் கண்டதும் அவன் எழுந்து வணங்கி, வர வேற்று ,
உபசரித்து, சந்தனம் புஷ்பம் முதலியவைகளைக் கொடுத்து,
” நீரே சர்வ ஜகத்துக்கும் ஆதி காரணர்;
உங்களால் நான் மிகவும் அனுக்ரஹம் செய்யப் பட்டேன் என்று
சொல்லி மாலைகளைச் சூட்டி மகிழ்ந்தான் .
பரம ப்ரீதியுடன் நீ, அவன் வேண்டிய வரத்தைக் கொடுத்து,
மேலும் ஐஸ்வர்யம் , பலம் ஆயுஸ், இவற்றைக் கொடுத்து
அவனை அனுக்ரஹித்தாய்.

41 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது., ஸுபம்
த்ரிவக்ரைக்கு அநுக்ரஹம்— தனுர் யக்ஜ சாலையில்
வில்லை முறித்தல்—– கம்ஸனின் கலக்கம் —
—————————————————————————————–

ஹே…கிருஷ்ணா….உன் சரிதத்தை ஸ்ரீ சுகர்,
பரீக்ஷித் மகாராஜனுக்குச் சொல்கிறார் …
இது அடியேன் செவிகளுக்கு அமுதமாக இருக்கிறது.
நீயும், பலராமனும் மதுராபுரி நகருக்குள் ராஜ பாட்டையில்
நடந்து சென்றீர்கள். பார்ப்பவர்கள் வைத்த கண் வாங்காமல்
உங்களைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தார்கள்.
உங்களைப் பார்த்த பெண்கள் குதூகலம் அடைந்தார்கள்.

அப்போது , உங்கள் எதிரே த்ரிவக்ரை என்கிற கூனி வந்தாள்
வாசமிகு சந்தனமும்,சுத்தமான திலகமும் எடுத்து வந்தாள்.
அவள் கூனி ஆனாலும் யுவதி….அவளைப் பார்த்து
“பெண்ணே …நீ யார்….இந்த சந்தனம் முதலியவற்றை
யாருக்காக எடுத்துப் போகிறாய்…. .
எங்களுக்கு இவைகளைக் கொடுப்பாயா…உனக்கு நல்லவை நடக்கும்..
.இதுபோன்ற சோகம் இனி இல்லை…..” என்றாய்

அதற்கு , கூனியாகிய அந்த சைரந்தரி பதில் சொன்னாள்.
” நான் கம்ஸனின் சேவகி;
சந்தனம் மற்றும் வாசனைத் த்ரவ்யங்களைத் தயாரிக்கும்
கைலாவண்யத்தை மெச்சி கம்ஸன்
என்னை இந்த சேவகத்துக்கு நியமித்துள்ளார்.
ஆஹா அழகானவர்களே……உங்களைத் தவிர
இந்தச் சந்தனாதி த்ரவயங்களைப் பெறுவதற்கு
ஒருவருக்கும் அருகதை இல்லை; ….”.என்று சொல்லி

ஹே கிருஷ்ணா …
.உன்னுடைய மாதுர்யம், புன்சிரிப்பு, சௌஹார்த்தம்,
கடாக்ஷ வீக்ஷிண்யம் இவைகளில் மனதைப் பறிகொடுத்து,
எல்லா சந்தன வாசன தாம்பூலங்களையும் கொடுத்தாள்.
இவள் த்ரிபங்கீ —உடலானது மூன்று இடங்களில் வளைந்து இருக்கிறது
கழுத்து, மார்பு, மற்றும் இடுப்பு ஆகிய மூன்று இடங்களில் வளைவு .
நீயும், பலராமனும் சந்தனத்தைக் கழுத்து, மார்பு உடம்பு
என்று பூசிக் கொண்டீர்கள்.
தாம்பூலத்தையும் வாயில் போட்டு சுவைத்தீர்கள்.
இவையெல்லாம் பார்த்த த்ரிவக்ரை மிகுந்த சந்தோஷமடைந்தாள்.
அப்போது நீ அவளுக்கு அநுக்ரஹம் செய்ய நினைத்தாய்.
“ஹே…த்ரிவிக்ரை….நீ மிகுந்த அழகானவள்;
ஆனால் இந்த மூன்று வளைவுகளும் உன் அழகை மங்கச் செய்கின்றன ”
என்று சொல்லி, அவளுடைய கரத்தைப் பிடித்து,
அவளுடைய பாதங்களை உன் திருவடிகளால் அமுக்கி,
உன்னுடைய விரல்களால் அவளுடைய முகத்தை உயரத் தூக்கி,
அவளுடைய தாடையை உன் விரல்களால் தாங்கி,
ஒரு சொடுக்கு செய்தாய்.
என்ன ஆச்சர்யம் !
அந்த த்ரிவக்ரை அதிரூப சுந்தரியாக —-
முகம், உடல், கால்பாகம் இவை மூன்றும் ஒத்த அழகுடன்
அதிசோபிதமாகஆனாள்.
அவள், உன்னுடைய உத்தரீயத்தைப் பிடித்துக்கொண்டு,
மந்தஹாச வினயத்துடன்
” ஹே…..ரூபகுண ஔதார்ய சம்பண்ணா….
உம்மிடம் என் மனத்தை இழந்தேன்…..
உம்மை விட இயலாது, என்னுடன் வீட்டுக்கு வாரும் ….” என்று கெஞ்சினாள்
அதற்கு, நீ, நான் இங்கு வந்த வேலை முடிந்ததும் உன் வீட்டுக்கு வருவேன் …
என்று சொல்லி அவளை அனுப்பிவிட்டு ,
நீங்கள் இருவரும் தொடர்ந்து நடந்து சென்றீர்கள்.
கொஞ்ச தூரத்தில் , பூமாலை, தாம்பூலம் இவைகளை எடுத்துக்கொண்டு
ஒரு வியாபாரி எதிரே வந்தான். உங்களைப் பார்த்தவுடன்
உங்களுக்கு மாலைகளை அணிவித்து, சந்தனம் பூசி, தாம்பூலம் கொடுத்தான்.
இவைகளை எல்லாம் பார்த்துக்கொண்டிருந்த மதுராபுரி ஸ்திரீகள்,
சந்தோஷம் நிரம்பிய மனத்துடன் அடுத்து என்ன செய்வது என்று
ஒன்றும் புரியாதவர்களாக சித்திரப் பாவைகளைப் போல நின்றார்கள்.

(ஹே கிருஷ்ணா…..உன்னுடைய அப்ராக்ருத அழகு……உன்னுடைய தர்சநம்
அப்போது அடியேனுக்குக் காணக்கிடைக்க வில்லையே ..
.இப்போதாவது அந்தத் தர்சனத்தைத் தரலாகாதா )

பிறகு சிறிது தூரம் சென்றவுடன் ,எதிரே வருபவர்களைப் பார்த்து
” இங்கே ஏதோ ஒரு இடத்தில் தனுஸ் இருக்கிறதாமே …..எங்கே இருக்கிறது …..”
என்று கேட்டு ,அவர்களிடம் தெரிந்துகொண்டு, இந்திர சபையைப் போல இருக்கும்,
அற்புதமான அந்த சபைக்குள் சென்றீர்கள்.
அங்கு நடுநாயகமாக பற்பல வர்ணத்துடன் மின்னும்
பச்சை, வைடூர்ய மாணிக்கக் கற்களால் பதிக்கப்பட்டு
பார்ப்பதற்கு வெகு நேர்த்தியாக உள்ள அந்தவில்லைப் பார்த்தீர்கள்.
வில்லுக்கு முன்பாக , ஒரு பெரிய பையில் பணமுடிப்பு வைக்கப்பட்டிருந்தது
. பலவீரர்கள், மிக ரகசியமாகப் பாதுகாத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.
நீ, சிரித்துக் கொண்டே வில்லின் அருகில் சென்றாய்.
ஏராளமான வீரர்கள் ஓடிவந்து உன்னைத் தடுத்தனர்.
அவர்களையெல்லாம் ஒரு க்ஷணத்தில் ஒதுக்கித் தள்ளி,
வில்லைக் கையில் எடுத்து, விளையாட்டாக அதன் நாணைப் பூட்டி இழுத்தாய்.
வில், சடாரென்று இரண்டாகப் பெரும் ஓசையுடன் ஒடிந்து விழுந்தது.

இந்தத் த்வனியைக்கேட்ட கம்ஸன் ஆச்சரியமும் அதிர்ச்சியும் அடைந்தான்.
வில்லுக்குக் காவலாக இருந்த வீரர்கள், உங்களை அழிக்க ,
ஆயுதங்களுடன் ஓடிவந்தார்கள்.
உடைந்த வில்லையே ஆளுக்கு ஒன்றாக எடுத்துக்கொண்டு நீங்கள் இருவரும்
அவர்களுடன் சண்டை செய்து விரட்டி அடித்தீர்கள்.

இதை அறிந்த கம்ஸன் இன்னும் பல வீரர்களை அனுப்ப அவர்களையும் வென்று,
நீங்கள் இருவரும் , அந்த சபையில் இருந்து வெளியே வந்து,
மறுபடியும் மதுராபுரி நகர வீதிகளில் சுற்றி னீர்கள்
மதுராபுரவாசிகள், உங்களை மிகவும் கொண்டாடி,
இவர்கள் உத்தமச் சிறுவர்கள், தேவர்கள் என்று புகழ்ந்தனர்.
இப்போது அஸ்தமன சமயம் ஆகிவிட்டது.
நீங்கள் இருவரும் உங்களுடன் வந்த கோபாலகர்கள் புடைசூழ
ரதத்தை நிறுத்திய இடத்துக்கு வந்து, ரதத்தில் ஏறி,
தங்கியிருந்த இடத்தை அடைந்தீர்கள்.
அங்கு, கைகால்களை அலம்பி உணவு அருந்தி ,
இரவை சுகமாகக் கழித்தீர்கள்.

ஆனால், கம்ஸனுக்குத் தூக்கம் வரவில்லை.
பற்பல துர்நிமித்தங்கள் ஏற்பட்டதைப் பார்த்தான்.
மிகுந்த பயத்துடன் இரவைக் கழித்தான். மறுநாள் காலை….
மல்யுத்தம் செய்வதற்கான ஏற்பாடுகளுக்குக் கட்டளை இட்டான்.
பிரும்மாண்டமான அரங்கம். மந்திரிகள், சேனாதிபதிகள், பிரமுகர்கள்,
நந்தகோபன் மற்றும் எல்லா கோபாலகர்கள்வந்து அமர்ந்தார்கள்.
கம்ஸன் தன் பரிவாரங்களால் சூழப்பட்டு அங்கு வந்து ,
தனது சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்தான்
மனத்தில் ஏதோ ஒரு பீதி அவனுக்கு.
மல்யுத்த அரங்கில், கூடன்,சலன், தோசலன் மற்றும்
பல மல்யுத்த வீரர்கள் இருந்தனர்.
சாணூரன் , முஷ்டிகன் என்கிற மிகச் சிறந்த மல்யுத்த வீரர்களும் இருந்தனர்.

42 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது . ஸுபம்

———————————————————————————————————-

— தசமஸ்கந்தம்—– அத்யாயம் ……….43
———————————————————————————

கம்ஸனின் பட்டத்து யானை—-குவலையா பீடம் —– சம்ஹாரம்
—————————————————–

ஸ்ரீ சுகர் , பரீக்ஷித் மகாராஜனுக்கு மேலும் உன் கதையைக் கூறுகிறார்
மறுநாள் காலை வேளை. நீயும், பலராமனும் நன்கு அலங்கரித்துக் கொண்டு,
துந்துபி வாத்தியம் முதலிய சப்தங்கள் வரும் திசையைநோக்கி
கோபாலகர்கள் கூடவே வர, நடந்து சென்றீர்கள்.
மிகப் பெரிய அரங்கம்; மந்திரிகளும், சேனாதிபதிகளும் முக்யஸ் தர்களும்
கூடியிருந்த அரங்கம்; கம்ஸன் தன்னுடைய சிம்ஹாசனத்தில்
நாடு நாயகமாக வீற்றிருந்தான்.

நீங்கள், அந்தப் பெரிய அரங்கத்தின் நுழைவு வாயிலில் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டீர்கள்.
அங்கு, கம்ஸனின் பட்டத்து யானை —குவலையாபீடம் —என்கிற யானை இருந்தது.
மாவுத்தன் சொன்னபடியெல்லாம் செயல்பட்டது.
நீ, உன் கேசபாசங்களை நன்கு முடிந்துகொண்டு, வேஷ்டியை இறுகக்கட்டிக்கொண்டு,
மிகக் கம்பீரமாக, மாவுத்தனுக்குக் கட்டளை இட்டாய்.

” நாங்கள் உள்ளே போக வேண்டும்; இந்த யானையை விலக்கு; தாமதிக்காதே;
தவறினால், யானையையும் உன்னையும் சேர்த்துக் கொன்று விட்டு உள்ளே பிரவேசிப்போம் ”

மாவுத்தன், மிகக் கோபமாக, யானையை உங்கள் மேல் ஏவினான்.
அது பாய்ந்து வந்தது. உன்னைத் துதிக் கையால் வளைத்தது.
நீ, அதை மிக வேகமாகத் தடுத்து, உன் முஷ்டியால் குத்தி, அதன் துதிக்கையை,
அதன் பின்புறமாக இழுத்தாய். யானை உன் பிடியிலிருந்து தப்பித்து,
மிகவும் கோபத்துடன்,உன்னுடன் மோதியது.
இடப் புறமாகவும், வலப்புறமாகவும் சுழன்று உன்னைத் தாக்கியது.
நீயும், அதற்கு ஏற்றாற் போலச் சுழன்று, சற்று நேரம் அதனுடன் விளையாடினாய்.
அதற்கு இன்னும் கோபம் ஏற்படுமாறு செய்தாய்.
உன்னை முட்டுவதற்கு ஓடி வந்தது. நீ, லாவகமாக நகர்ந்து கொண்டாய்.
நீ தரையில் படுத்து இருப்பதாக நினைத்து, தரையில் மோதியது.
ஆனால் , நீ அங்கு இல்லை என்பதை உணர்ந்தது.

இப்போது மாவுத்தன், மறுபடியும் அதனைத் தூண்டி , உன்மீது ஏவினான்
. நீ, அந்த யானையை உன் பலத்தால் அடித்துத் கீழே தள்ளினாய்.
சமாளித்துக் கொண்டு அது எழுந்திருக்க முயல, நீ ,அதை மறுபடியும் கீழே தள்ளி,
அடித்து, அதன் தந்தங்களைப் பிடுங்கினாய்
. ஆயிரம் யானைகளின் பலம் கொண்ட அந்த குவலையாபீடம் என்கிற யானை ,
இப்படியாக அந்த “ரங்க” பூமியில் உன்னால் கொல்லப்பட்டது.
உன் திருமேனியில் ரத்தமும், வியர்வையும் நிறைந்து இருக்க,
நீயும் பலராமனும், ஆளுக்கு ஒரு தந்தத்தைப் பிடித்துக் கொண்டு
அந்த” ரங்க” மேடைக்கு வந்தீர்கள்.

(ஹே …க்ருஷ்ணா…..அன்று உன்னையே தஞ்சம் என்று “ஆதிமூலமே ” என்று கதறிய
யானையைக் காத்தாய். இப்போது, மாவுத்தனால் தூண்டிவிடப்பட்ட,
கம்ஸனால் ஏவப்பட்ட குவலையாபீடம் என்கிற யானையைக் கொன்றாய்.
பிற்பாடு, மகாபாரத யுத்தத்தில் , தர்மரை முன்னிட்டு “அஸ்வத்தாமன் ” என்கிற
யானை அழியப் போகிறது. மூன்று யானைகள் ,
உன் திருவிளையாடலில் முக்யத்வம் பெறுகின்றன. )

அப்போது, நீ, கோபர்களுக்கு சகாவாகவும், பிதாவான நந்தகோபருக்குக் குழந்தையாகவும்,
ஸ்திரீகளுக்கு மன்மதமூர்த்தியாகவும், கம்ஸனுக்கும் அவன் சகாக்களுக்கும்
அவர்களுடைய பலத்தை அடக்குபவனாகவும் காக்ஷி தந்தாய்
. கூடியிருந்த ஜனங்கள், எவராலும் அடக்கமுடியாத, குவலையாபீடம் என்கிற யானையையே
அழித்த உன் பராக்கிரம, வீரச் செயலைக் கொண்டாடினார்கள்.

இவை எல்லாவற்றையும் பார்த்துக்கொண்டிருந்த கம்ஸன்
மனத்துக்குள் மிகவும் பயந்து போனான்
உன்னையும் பலராமனையும் பயத்துடன் பார்த்தான்.
ஆனால், கூடியிருந்த ஜனங்கள் , உங்களை .ஆச்சர்யத்துடன் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தார்கள்.
அவர்களுக்குள் பேசிக்கொண்டார்கள்.

இவர்தான் கிருஷ்ணன்;கோகுலத்திலிருந்து வந்திருக்கும் நந்தகோபரின் பிள்ளை.
இவர்தான், தேவகியின் பிள்ளையாகப் பிறந்து, கோகுலத்தில் கொண்டுபோய் விடப்பட்டு,
நந்தகோபர் வீட்டில் இதுவரை ரஹஸ்யமாக வளர்ந்து,
கம்ஸனால் இவரைக் கொல்வதற்கு என்றே அனுப்பப்பட்ட பூதனை,
திருணாவர்த்தன், நளகூபரன், கேசி தேனுகன், என்று பல அசுரர்களை மாய்த்தவர்.
காளியன் என்கிற கொடிய சர்ப்பம் இவரால் அடக்கப்பட்டது.
இந்திரனின் கோபத்தால் இடைவிடாது பெய்த மழையின் போது,
கோவர்த்தன கிரியைத் தூக்கிப் பிடித்து கோகுல வாசிகளைக் காத்தவர்.
முகத்தில் அந்த மந்தஹாசத்தைப் பாருங்கள்.
சொக்க வைக்கும் அழகைப் பாருங்கள் .
இவருடைய மூத்தவர் பலராமனைப் பாருங்கள்.
இவர் கமலலோசனன். ப்ரலம்பன், வத்சன்,பகன் என்கிற
பலம்வாய்ந்த அசுரர்களைக் கொன்றவர்.
கிருஷ்ணனையும் பலராமனையும் பார்க்கும் பாக்யம் பெற்றோம்.
இப்படி அடிக்கடி பேசி உங்களைப் பார்த்துப் பரவசம் அடைந்த ஜனங்கள் ,
திடீரென்று தூர்ய வாத்தியங்கள் முழங்குவதைக் கேட்டார்கள்.
நீங்கள் இருவரும் ரங்க மண்டபத்துக்குள் வந்ததும் , சாணூரன் என்கிற மல்லன்
சபையின் நடுவே உன்னைப் பார்த்துப் பேசினான்.
ஹே…வீர…நீங்கள் இருவரும் மிகுந்த வீரம் மிகுந்தவர்கள் என்று
ஜனங்களால் சொல்லப்படுகிறீர்கள்.
மல் யுத்தம் செய்வதில் வல்லவர்கள் என்று, கேள்விப்பட்டு
அரசர் உங்களை இங்கு அழைத்து இருக்கிறார்.
உங்கள் மல் யுத்தத்தைப் பார்க்க விரும்புகிறார்.
அரசனின் ஆசையை நிறைவேற்றுவது பிரஜைகளின் கடமை.
எங்களுடன் மல்யுத்தம் செய்யவேண்டும் என்றான்.
அதற்கு, நீ, ” நாங்கள் பாலர்கள், எங்களுக்குச் சரிசமமான வயது,
பலமுள்ள வீரர்களுடன் மல்யுத்தம் செய்கிறோம்
இப்படி இல்லாதவர்களுடன் செய்யும் யுத்தம் பாபத்தை ஏற்படுத்தும் ” என்றாய். .
அதற்கு , சாணூரன், ” நீங்கள் பாலர்கள் இல்லை; ஆயிரம் யானை பலம் கொண்ட
குவலையா பீடம் என்கிற யானையையே விளையாட்டாகக் கொன்று இருக்கிறீர்கள்;
நீங்கள் பலம் உள்ளவர்களுடந்தான் மல்யுத்தம் செய்யவேண்டும்;
ஆதலால், ஹே கிருஷ்ண…நீ என்னுடனும், பலராமன் முஷ்டிகனுடனும்
மல்யுத்தம் செய்யலாம் ” என்றான்.

43 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுப ம்.

கம்ஸ வதம்

ஹே கிருஷ்ணா…..ஸ்ரீ சுகப்ப்ரம்மம் , பரீக்ஷித் ராஜனுக்கு ,
உன்னால் கம்ஸன் வதம் செய்யப்பட்டதை யும், அதற்கு முன்பு, சாணூரன் முஷ்டிகன்
வதம் செய்யப்பட்டதையும் கூறியதை, இப்போது உனக்குச் சொல்கிறேன்.
நீ, சாணூரன் என்கிற மல்யுத்த வீரனுடனும், பலராமன், முஷ்டிகன் என்கிற
மல்யுத்த வீரனுடனும் மல்யுத்தம் செய்தீர்கள். ஒருவருக்கு ஒருவர்
மோதிக்கொண்டீர்கள்; கையும் கையும் மோதின; காலும் காலும் மோதின;
ஒருவர் பிடியில் இருந்து மற்ற ஒருவர் தப்பிப்பது, பிடிபடாமல் காத்துக் கொள்வது,
ஒருவரைப் பிடித்து இன்னொருவர் மேலே தூக்குவது, இப்படியாக மல்யுத்த விதிகளின்படி
யுத்தம் செய்தீர்கள்; இதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த பெண்கள் , “இது என்ன
அநியாயம் ? சரிசமம்மான பலமுள்ளவர்கள் மல்யுத்தம் செய்வதைப் பார்த்திருக்கிறோம்;
இங்கு, இளம் பாலகர்களுடன் வஜ்ராத்தைப்போலத் தேக பலம் கொண்ட மலைகளைப்போல
இருக்கிற பெரிய பலவான்கள் மோதுகிறார்களே ?
இது அதர்மம்; இதை நாம் பார்க்கக் கூடாது;எழுந்து செல்வோம் என்று பேசிக்கொண்டார்கள்.
உன்னுடைய முகத்தில் வியர்வை அரும்பி இருப்பதைப் பார்த்து துக்கித்தார்கள்.
சாணூரன் பிடிக்கு அகப்படாமல் , சமாளித்து நீ, அவனைத்தாக்கும்போது
சந்தோஷித்தார்கள். ஆஹா….வ்ரஜாபூமிவாசிகள் புண்ய சாலிகள் …….
.கிருஷ்ணனின் அழகையும் லீலைகளையும் அனுபவித்தவர்கள் அல்லவா என்று
உன்னை ஸ்லாகித்தார்கள். ,
மதுராபுரி ஸ்திரீகள், உன்னையே பார்த்து, உன்னையே நினைத்து,
உனக்கு வெற்றி கிடைக்கட்டும் என்று பிரார்த் தித்தாகள் ஆனால், அவர்கள் மனசு
அடுத்து என்னநடக்குமோ என்று பயந்தது.
உன்னுடைய தாயாரான தேவகியும் ,தந்தையான வசுதேவரும் இந்த மல்யுத்தத்தைப் பார்த்து,
உன்னை சாதாரண பாலகனாக எண்ணி மிகவும் பயந்தனர்.
இப்படி ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு விதமாக நினைத்துக் கொண்டிருக்கும்போது,
நீ மிக வேகமாக, சாணூரனுடைய , கை கால்களைப் பிடித்து அவனை மேலேதூக்கி,
பலதடவைகள் சுழற்றி , ஓங்கி பூமியில் அடித்தாய். அந்தக்ஷணமே அவன் செத்து மடிந்து
,அவன் உயிர் பிரிந்தது. அதே சமயம், பலராமனின் தாக்குதலைத் தாங்கமுடியாமல்,
பலராம னின் முஷ்டியால் அடிபட்டு, முஷ்டிகனும் மடிந்தான்.
இவைகளைப் பொறுக்க முடியாமல் ,சாணூரன் முஷ்டிகனின் சகாக்கள்,
உங்களைத் தாக்க ஓடிவர, அவர்களும் உங்களால் மடிந்தார்கள்.
இவைகளைப் பயத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்த பிற மல்லர்கள் அந்த இடத்தைவிட்டு ஓடினர்.
ஜனங்கள் ஜெயகோஷம் செய்ய, நீங்கள் இருவரும் விஜய சீலர்களாக விளங்கினீர்கள்.

கம்ஸனுக்குக் கோபமான கோபம்;
“வாத்தியங்களை நிறுத்துங்கள்; இறந்துபோன மல்லர்களின் தேகங்களை அகற்றுங்கள்;
இந்த இரண்டு பாலகர்களையும் ஊரை விட்டு விரட்டுங்கள்;
நந்தகோபரைக் கைது செய்யுங்கள்; வசுதேவரைப் பிடித்துக் கொல்லுங்கள்
; உக்ரசேனரையும் கொல்லுங்கள்; கோபாலகர்களின் சொத்துக்களைப் பறிமுதல் செய்யுங்கள் ……”
என்று அடுக்கடுக்காகக் கட்டளையிடத் தொடங்கினான்.

இந்தச் சமயம், நீ கொஞ்சமும் தாமதம் செய்யாமல், கம்ஸன் அமர்ந்து இருக்கும்
ஆசனத்தின் மீது பாய்ந்தாய். அவன் உடனே வாளை உருவிக்கொண்டு,
கேடயத்துடன் ஆசனத்தை விட்டு எழுந்திருந்து, கீழே இறங்கினான்.
நீ, அவனை, எப்படி கருடன் பெரிய சர்ப்பத்தைப் பிடித்துக் கொல்வாரோ
,அப்படி, அவனைப்பற்றி,அவன் அலற அலற அவனைக் கீழே தள்ளினாய்.
கேசங்கள் அவிழ்ந்தன;
ராஜ கிரீடம் கீழே விழுந்து உருண்டு ஓடியது
அவன்மீது ஏறி உட்கார்ந்தாய்
ஹே…விஸ்வாஸ்ரய
ஹே… ஆத்ம தந்தர
அவனைச் சரசர வென்று இழுத்தாய்
பூமியில் தேய்த்தாய்
ஹே…ஹரி…
எல்லாரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே அவனைக் கொன்றாய்.
ஒரு யானையை சிம்ஹம் எவ்விதம் கொல்லுமோ அப்படி அவனைக் கொன்றாய்.
கம்ஸனின் சாகும் தருணம் , அந்த க்ஷணத்தில் உன்னைப் பார்த்தான்.
எப்போதும் பயத்தினால் நடுங்கி, பகலிலும், இரவிலும் , உட்காரும்போதும்
சாப்பிடும்போதும் உன்னை எதிரியாக நினைத்து உன் நினைவாகவே இருந்தானோ
அந்தக் கம்ஸன்
உன்னை இப்போது சங்கு சக்ர கதா தாரியாக ,
யாருக்கும் கிடைக்க அரியதான நான்கு திருக் கரங்களுடன் கூடிய
விஷ்ணு ரூபியாகப் பார்த்தான்.
என்ன ஆச்சர்யம்…..உன்னால் இப்போது அநுக்ரஹிக்கப்பட்டான்.

(ஹே கிருஷ்ணா….அந்த மஹா ஸ்வரூபத்தை இப்போது
அடியேனுக்குக் காட்டி , அடியேனை அநுக்ரஹம் செய்வீராக )

கம்ஸனுக்கு எட்டு சஹோதரர்கள்;
அவனைப் போலவே பலம் உள்ளவர்கள்; கம்ஸன் இறந்தவுடன் மிகவும் கோபத்துடன்
உன்னைக்கொல்ல ஓடி வந்தார்கள். அதைக் கண்ட பலராமன், சம்மட்டியை எடுத்து,
சிம்ஹம் , மாடுகளைக் கொல்வதைப்போல அவர்களை கொன்றான்.
ஆகாயத்திலிருந்து துந்துபி முதலிய வாத்தியங்கள் முழங்கின;
பிரம்மாவும் தேவர்களும் உங்கள்மீது புஷ்பமாரி பொழிந்தனர்.

கம்ஸன் மற்றும் அவனுடைய பந்துக்கள்
கதறி அழுதனர். கம்ஸ பத்னிகள், ஹே…நாத… பிராணிகளுக்கு எல்லாம்
ஹிம்சை செய்தீர்; பரமாத்மாவை விரோதித்தீர்; அதனால் இந்தத் துர்க் கதியை
அடைந்தீர் …என்று புலம்பினார்கள்.
சர்வலோக ரக்ஷ்கனான நீ,
அவர்களை ஆசவாசப் படுத்தினாய். மாதாவும் பிதாவுமான தேவகியையும் வசுதேவரையும்
பந்தனத்திலிருந்து விடுவித்து, அவர்கள் கால்களில் விழுந்து வணங்கினாய். , .
( ஹே…..கிருஷ்ணா… மாதா பிதாக்களைப் பயத்திலிருந்தும், பந்தனத்திலிருந்தும் விடுவித்த
நீ, அடியேனையும் அப்படியே ரக்ஷிப்பாயாக…
உன்னைப் பல்லாயிரம் தடவை நமஸ்கரிக்கிறேன் )

44 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்

—————————————————————————————————————————————

தசமஸ்கந்தம் —- அத்யாயம் 45
————————————————

ஆசார்ய புத்ரனை உயிருடன் மீண்டும் கொணர்தல்
————————————-

ஹே….கிருஷ்ணா…..உன்னுடைய பெற்றோர்களை , நீயும் பலராமனும் அணுகி, அவர்களிடம் பேசினாய். “பிள்ளையாகப் பெற்றதன் பலனை நீங்கள் அனுபவிக்க முடியாமல், நாங்களும் உங்களுக்குச் ஸேவை முடியாமல், நாங்கள் வேறு இடத்தில் வாழும்படி ஆகிவிட்டது. கம்ஸனால் துன்புறுத்தப்பட்டு காரக்ருஹத்தில் இருந்தீர்கள்.
உக்ரசேனரான எங்கள் பாட்டனாரே… நீர் இந்த க்ஷணம் முதல் இந்த மதுரா ராஜ்யத்துக்கு அரசர்; எங்களுக்கும்அரசர் ; …” என்று சொல்லி, அவர்களை சந்தோஷம் அடையச் செய்து, மதுரா ராஜ்ஜியம் எவ்வித சுபிக்ஷத்துக்கும் குறைவு இன்றி ,மேலும் வளர ஆவன செய்து ,அங்கேயே கொஞ்ச காலம் இருந்தீர்கள்.
பிறகு, யசோதை மற்றும் நந்தகோபரிடம் சென்று, ” நீங்கள் பரிவுடனும், வாத்சல்யத்துட னும் , உங்கள் சுகங்களை எல்லாம் துறந்து, எங்களை வளர்த்தீர்கள்; நீங்கள்தான் பிதாவும், அன்னையும்; நாங்கள் இங்கு கொஞ்ச நாட்கள் இவர்களுடன் வசித்து விட்டுத் திரும்பவும் கோகுலம் வருகிறோம்; இந்த ஆபரணங்கள், வஸ்த்ரங்கள் யாவும் உங்களுக்கே ;வ்ரஜை கிராம வாசிகளுக்கே; இவைகளுடன் கோகுலம் செல்லுங்கள் …” என்று சொன்னாய். அவர்கள் யாவரும் உன் பிரிவைத் தாங்க முடியாமல், கண்ணீர் விட்டார்கள்; பிறகு ஒருவாறு மனம் தேறி, கோகுலத்துக்குப் புறப்பட்டுச் சென்றார்கள்.
வசுதேவர் , உனக்கும், பலராமனுக்கும் உபநயன ஸம்ஸ்காரங்களைச் செய்து வைத்தார். பிறகு யதுகுல குருவாகிய கர்க்கரிடம் காயத்ரி வ்ரதம் இருக்க வும்,
பிறகு ஸாந்தீபினி என்கிற ஆசார்யரிடம் எல்லா சாஸ்திரங்களையும், வேதங்களையும் கற்றுக்கொள்ள அனுப்பி வைத்தார்.
ஹே கிருஷ்ணா….யாரிடமிருந்து எல்லா வேதங்களும், சாஸ்திரங்களும் பிரக டனம் ஆயிற்றோ, எவரை நினைத்தால் எல்லா வித்யைகளும் கைகூடுமோ
அந்தப் பரப் ப்ரும்மமான நீ, பலராமனுடன் சேர்ந்து, கர்க்கரை அணுகி ப்ராஜாபத்ய வ்ரதம் அனுஷ்டித்து, பிறகு அவர் அனுமதியுடன், உஜ்ஜயினி சென்று காஸ்யப கோத்ர ஆசார்யரான ஸாந்தீபினியிடம் , ஆன்விக்ஷிகி என்கிற சப்தம், சந்தஸ், வ்யாகர்ணம், ஜ்யோதிஷம், கல்பம், நிருக்தம் ஆகிய ஆறு அங்கங்களைக் கொண்ட வேதங்கள், தனுர் வேத ரகசியங்கள், தர்ம சாஸ்த்ரம், பூர்வ மீமாம்சம், உத்திர மீமாம்சம் , ராஜ நீதி, 64 கலைகளான
பாட்டு
வாத்திய சங்கீதம்,
நடனம்
நாடகக் கலை ,
சித்ரம் துணியில் வரைதல்
பலவித வண்ணப்படங்களை கஸ்துரி போன்ற வாசனைப் பொருள்களால் வரைதல்,
தெய்வ ஆராதனத்துக்குக் கோலம் இடுதல்,
பூக்களால் அலங்கரித்தல்,
புஷ்பப் படுக்கை
பற்கள், உடல் அங்கங்களுக்குப் பூச்சாயம் இடுதல்,
துணிகளுக்கும் அம்மாதிரியே செய்தல்,
தரையை ரத்னங்களால் அலங்கரித்தல்,
படுக்கை தயாரித்தல்
ஜலதரங்கம் போன்ற நீர் வாத்தியம் பயிலல்,
நீர்மேல் நடத்தல்,
படுத்தல்
மாயாஜால வித்யைகள்
புஷ்பங்கள் தொடுத்தல் ,
கொண்டைகள் செய்தல்
உடலைப் பூக்களால் அலங்கரித்தல்,
காதுகளின் ஓரத்தில் சித்திரம் வரைதல்,
வாசனைப் பொருட்கள் தயாரித்தல் ,
பலவித ஆபரணங்கள் தயாரித்தல்,
இந்திர ஜாலம்
பலவித வேஷமிடுதல்,
உள்ளங்கை கோலம்
சமையல் கலை
பானங்கள் தயாரித்தல்
நெசவு,
ஊசி வேலை,
பலவித சங்கீத வாத்யங்களைத்தயாரித்தல்,
புதிர் போடுதல்,
விடுகதை சொல்லல்,
கவிதை புனைதல்,
நாவினால் பலவித ஒலிகள்
மிக வேகமாகப் படித்தல்,
கவிதை நாடகம் எழுதுவது ,
கவிதைகளைப் பூர்த்தி செய்தல்,
நூல் நூற்றல்,
தச்சு வேலை,
கட்டிட வேலை,
இவைகட்கு வரைபடம் தயாரிப்பது
ரத்னப் பரீக்ஷை
உலோகத்தைத் தங்கமாக மாற்றல்,
பூமியில் உலோகங்களின் இருப்பிடத்தை அறிதல் ,
தாவரவியல்,
விலங்குகளின் இயல்
விரோதியை மந்த்ரத்தால் கட்டல்
பார்வையில் இல்லாக் கடிதங்களைப் படித்தல்,
உள்ளங்கை பொருளை அறிந்து சொல்லல்
மிலேச்ச பாஷை
சகுனம்
மந்த்ர,
தந்த்ரங்கள்
யந்த்ரம் செய்தல்,
வஜ்ரம் போன்ற பொருட்களைப் பிளத்தல்,
எண்ண ஓட்டங்களை அறிந்து சொல்லல்,
ஒரு பொருளைப் பலபொருட்களாகக் காட்டுதல்
ஆகர்ஷணம்
வசியம்
மிருக பாஷை,
பக்ஷி பாஷை கள்
பேய் பிசாசுகளை அடக்குதல்
இப்படியாக 64 கலைகளையும் 64நாட்களில் கற்றுத் தேர்ச்சி அடைந்தீர்கள்
எல்லா வித்யைகளையும் கற்றுத் தேர்ச்சி அடைந்தவுடன் , ஆசார்யரையும் அவர் பத்நியையும் நமஸ்கரித்து, குரு தக்ஷிணை பெற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்று வேண்டினீர்கள்
அப்போது, உங்கள் மஹிமையை நன்கு அறிந்த சாந்தீபினி, “ப்ரபாஸ தீர்த்தத்திலே என்னுடைய குமாரன் ஒருநாள் மூழ்கி இறந்து போனான்; அவனை மீட்டுக் கொடுத்து குரு தக்ஷிணை கொடுத்த பலனை அடையுங்கள் ” என்றார்
“அப்படியே ” என்று சொல்லி, நீங்கள் இருவரும் ரதத்தில் ஏறி, பிரபாஸ தீர்த்த்தத்தை அடைந்தீர்கள். அப்போது, சமுத்ர ராஜன் அங்கு வந்து வெகுமதிகளைக் கொடுத்து, பணிந்து நின்றான். நீ, அவனிடம்,”தொலைந்துபோன குரு புத்ரனை உடனே கொணர்க “என்றாய்.
சமுத்ர ராஜன் ” ஹே…கிருஷ்ண…..பஞ்சஜனன் என்கிற தைத்யன் ஜலத்தின் அடியில் சங்கு ரூபமாக வசிப்பவன், ,குருபுத்ரனைக் கொண்டு போய் இருக்கிறான் “என்று சொல்ல, நீங்கள் ஜலத்திற்குள் புகுந்து , பஞ்சஜனனைப்பார்த்து அங்கு குரு குமாரன் இல்லாமையால் அவனைக் கொன்று, அவனுடைய உடலில் இருந்து பாஞ்ச ஜன்யம் என்கிற சங்கினை எடுத்துக் கொண்டு, “ஸம்யமனீ ” என்கிற யம பட்டணத்தை அடைந்து, சங்கை ஊதினீர்கள்
யமதர்மன், நீ வந்திருக்கிறாய் என்பதை அறிந்து, ஓடோடி வந்து, அதிதி உபசாரம் செய்தான்.
அவனிடம், “என்னுடைய கட்டளையை சிரசா வஹித்து, சாந்தீபினியின் குமாரனை என்னிடம் உயிருடன் ஒப்புவிப்பாய் …”.என்றாய்.” அப்படியே செய்கிறேன் ”
என்று சொல்லி, யமதர்மன், குரு புத்ரனை உங்களிடம் உயிருடன் கொண்டுவந்து கொடுத்தான். நீங்கள், யமதர்மனை ஆசீர்வதித்து விட்டு,திரும்பவும்
ஆசார்யரிடம் வந்து அவருடைய குமாரனை அவரிடம் ஒப்புவித்தீர்கள்.
வேறு ஏதாவது வேண்டுமானாலும் கட்டளை இடுங்கள் என்று வேண்டிக் கொண்டீர்கள்.
அதற்கு, ஆசார்யர், உங்களால் என் மனோர தம் நிறைவேறியது; மிகவும் சந்தோஷம் ;உங்கள் கீர்த்தி உலகெங்கும் பரவும்; நீங்கள் கற்றவை உங்களுக்கு மறவாமல் இருக்கும்; நீங்கள் குருகுல வாசத்தை முடித்தீர்கள் …என்று சொன்னார்.
குருவால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட நீங்கள் இருவரும் அவரிடம் அனுமதி பெற்று, மதுராபுரிக்கு ரதத்தில் வேகமாக வந்து சேர்ந்தீர்கள். உங்கள் இருவரையும் பார்த்த
மதுராபுரி வாசிகள் பேரானந்தம் அடைந்தார்கள்.

45 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுப ம்

உத்தவர் , ஸ்ரீ க்ருஷ்ணன் கட்டளைப்படி கோகுலம்செல்லல்
—————————— ——————

ஸ்ரீ சுகப்ரம்மம், தொடர்ந்து பரீக்ஷித் மகராஜனிடம் சொல்கிறார்

ஹே….ராஜன்….ப்ருஹஸ்பதியின் சிஷ்யரும், சிறந்த கீர்த்தி உள்ளவரும், ஸ்ரீ கிருஷ்ணனுக்கு ஆலோசனை சொல்பவருமான உத்தவர் அறிவாளிகளில் மிகச் சிறந்தவர். அவரை நீ ஏகாந்தமாக அழைத்து, அவர் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு,
உத்தவ்ரே ….. நீர் இப்போது கோகுலம் செல்லவேண்டும். என் பிதா, என் மாதா இருவரிடமும், என்னைப் பிரிந்து தவிக்கும் கோபிகைகளிடமும், நான் சொல்லும் வார்த்தைளை சொல்வதற்காகச் செல்ல வேண்டும்.
என் மாதா பிதா இருவரும், என் சுகத்துக்காகவே வாழ்கிறார்கள்; தங்கள் சுகங்களைத் த்யாகம் செய்தவர்கள்; கோபிகைகள் , மனத்தளவில் என்னிடம் பூர்ண சரணாகதி செய்தவர்கள்; என்னையே பிரேமை மார்க்கத்தில் கதியாக அடைந்தவர்கள்; எனக்காக லோக தர்மங்களை விட்டவர்கள்;இந்த கோபஸ்த்ரீகள், என்னையே நினைத்துக் கொண்டு, கண்ணீர் பெருக, என் நினைவால் உயிர் தரித்து, என் வரவை அங்கு ஆவலுடன் எதிர் பார்த்துக் கொண்டிருப்பவர்கள்; ஆதலால் உடனே கோகுலம் செல்லுங்கள் என்றார்
உடனே ,”அப்படியே ஆகட்டும் “என்று சொல்லி உத்தவர் ரதத்தில் ஏறி கோகுலத்துக்குப் புறப்பட்டார் . சாயந்திர வேளையில் கோகுலத்தை அடைந்தார். அப்போது, “”கோதூளிகா”” வேளையாக இருந்தது. மாடுகளின் இரைச்சல்; பசுக்கள் ,கன்றுகளைத் தேடி ஓடும் குளம்பு ஒலிகள்; சாயந்திர வேளையில் சில வீடுகளில் பால் கறக்கும் சப்தம்; அத்துடன் வேணுகான கீதங்கள் ; கோபிகா ஸ்திரீகள், தங்களை நன்கு அலங்கரித்துக்கொண்டு, உன்னுடைய புண்ய கீர்த்திகளைப் பாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். கோபர்களும் நல்ல வஸ்த்ரங்களை உடுத்திக் கொண்டு இருந்தார்கள். விளக்குகள் ஏற்றப்பட்டு இருந்தன. தேவதா உபாசனம், பிராம்மணர்கள், பித்ருக்கள் உபாசனம் நடைபெற்றுக்கொண்டு இருந்தன. வண்டுகளின் ரீங்காரம், பக்ஷிகளின் சப்தம் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது. இப்படியான உசந்த வேளையில், உத்தவர் வந்ததைப் பார்த்து, நந்த்கோபரும் யசோதையும் வசுதேவரே வந்ததைப் போன்று சந்தோஷித்து, அவரை வரவேற்று, உபசரித்து, ஆகாரம் கொடுத்து, பிரயாணக் களைப்பைப் போக்கி, பரம சுகத்தை அளித்தார்கள். பிறகு, நந்தகோபர், உத்தவரின் கால்களைப் பிடித்து விட்டுக்கொண்டே ,

” மஹா பாக…..என்சகா ,வசுதேவர் சௌக்யமாக இருக்கிறாரா ? தேவகி சௌக்யமா ?சிறையில் இருந்து விடுபட்டு பந்துக்களுடன் கூடி சந்தோஷமாக இருக்கிறார்களா?
கம்ஸனும் அவனுடைய சஹோதரர்களும் கொல்லப்பட்டனர். அவர்கள் செய்த மஹா பாவங்களுக்கு இதுவே தண்டனை. எங்கள் குழந்தை ஸ்ரீ கிருஷ்ணன், எங்களையும், சகாக்களையும், இங்கு உள்ள பசுக்கள், பக்ஷிகள், பிருந்தாவனம், கோவர்த்தனகிரி, எல்லாவற்றையும் நினைக்கிறானா? அவனுடைய சுந்தரமான முகம், தீர்க்கமான மூக்கு, புன்னகை பூக்கும் பார்வை, எங்களை இன்னும் மயக்குகிறது. எங்களைப் பல ஆபத்துகளில் இருந்து காப்பாற்றினான். காட்டுத்தீ;பலமான காற்று; அஹோராத்ரி ஏழு நாட்கள் மேக வர்ஷம்; அசுரர்கள் பற்பல வேஷங்களுடன் வந்து கொல்லுவதற்கு முயற்சி ; இவை எல்லாவற்றிலிருந்தும் கிருஷ்ணன் எங்களைக் காப்பாற்றினான்;அவனது ஒவ்வொரு லீலையும், வீரச் செயலும், கடைக்கண் பார்வையும், கள்ளச் சிரிப்பும் இப்போதும் எங்கள் நினைவில் இருந்து எங்களை மெய்சிலிர்க்க வைக்கின்றன. எங்களையே மறந்துபோகிறோம் . என்னை விட யசோதைக்கு இவை இன்னும் அதிகம்; அவளை விட , கோபர்களுக்கும், அவர்களைவிட கோபிகைகளுக்கும் ,கிருஷ்ணனின் நினைவு மிக மிக அதிகம். எங்களுடைய பாக்யத்தால் அவனைப் புத்ரனாகப் பெற்றோம். அஹோ பாக்யம்……நந்தகோபர், தேவகி, கோகுலவாசிகள், முக்யமாக கோபிகைகள் மிகவும் பாக்யம் செய்தவர்கள். கிருஷ்ணனைப் பற்றி, கர்க்கர் முன்னமேயே எங்களிடம் சொல்லி இருக்கிறார். கம்ஸனைக் கொன்றும், சாணூர முஷ்டிகனைக் கொன்றும் , குவலயாபீடம் என்கிற யானையைக் கொன்றும், பெரிய தனுஸ்ஸை வளைத்து ஒடித்தும், துஷ்டர்களை ஒழித்தும்
மஹா பாவனமான செயல்களைச் செய்து இருக்கிறான். அவனை நாங்கள் என்றும் மனத்தில் நினைத்து இருக்கிறோம். ……..”

இவ்விதமாகப் புலம்பி, உன்னிடம் பறிகொடுத்த மனம் புத்தி உடையவர்களாய், கண்ணீர் விட்டு இருவரும் அழுதார்கள். யசோதாவும் இதைப்போலவே பேசி, ப்ரேம சமுத்ரத்தில் மூழ்கிப் போனாள் .

இந்த அத்யற்புத பிரேமையில் , உத்தவர் , அவரும் மூழ்கிப் போனார். பிறகு , சுதாரித்துக் கொண்டு பேசினார்.

ஹே…நந்தகோப….ஹே யசோதா …..நீங்கள் மிகவும் பாக்யசாலிகள்…..கிருஷ்ணனும் பலராமனும் புராண புருஷர்கள்; எவரிடம் ஜீவன்கள் தங்கள் ப்ராண வியோக காலத்திலே ஒரு க்ஷணம் தங்கி, அவரால் அணைக்கப்பட்டு, விசுத்தமான க்ஜானத்தால் அவரையே நினைத்து, வழிபட்டு, மனம் அடக்கப்பட்டு, அவரால் ,எல்லா கர்ம பந்தங்களும் அழிக்கப்பட்டு, அவருடைய திருவடிகளை அடைகிறார்களோ, அப்பேர்ப்பட்ட ஸ்ரீ நாராயணனாகிய ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் உங்கள் புத்ரராக அவதரித்து இருக்கிறார். நீங்கள் மகாத்மாக்கள்;புண்யசாலிகள். கூடிய சீக்ரத்தில் அவர் உங்களைக் காண இங்கு வருவார். ,அதை என்னிடம் சொல்லி அனுப்பி இருக்கிறார். அவரை உங்கள் புத்ரன் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்; ஆனால் அவர் பகவான்; எல்லாருக்கும் அவர் ஆத்மா; எது உங்களால் பார்க்கப் படுகிறதோ, எது கேட்கப்படுகிறதோ, எது முந்தி இருந்ததோ, எது பிற்பாடு உண்டாகிறதோ, எது சஞ்சரித்துக் கொண்டு இருக்கிறதோ, எது மஹத்தாக இருக்கிறதோ, எல்லாம் அந்த ஸ்ரீ கிருஷ்ணனின் ஸ்வரூபம் ஆகும். அவர் பரமாத்மா; அவரை விட்டு யாரும் வாழமுடியாது. அவரை நீங்கள் பரப் ப்ரமமமாக அறிய வேண்டும் ….. இப்படிப்பேசிக்கொண்டே இரவைக் கழித்தனர்.

மறுநாள் விடியல் வேளைக்கு முன்பே கோபிகைகள் எழுந்து விளக்கேற்றி, தேவதைகளைப் பூஜித்துத் தயிர் கடைந்தனர். தீபத்தைப் போலப் பிரகாசிக்கும் முகத்தை உடையவர்கள்; காது, கை, கால், இடுப்பு, புஜம், இவைகளில் ஆபரணங்களைப் பூட்டி அதி ஸுந்தர தேவதைகளாய், தயிர்ப் பானையின் முன்பு உட்கார்ந்து , காது குண்டலங்கள் அசைய, இடுப்பு அசைந்து ஆட, ஹாரங்கள் அங்குமிங்கும் போய்வர, ஸ்ரீ கிருஷ்ணனைப் பற்றிய அற்புதமான பாடல் களைப் பாடிக்கொண்டு, தயிர் கடையும் சப்தமும் , இவர்களுடைய பாட்டின் சப்தமும் ஒன்று சேர்ந்து நான்கு திக்குகளிலும் பரவ , இவற்றை அந்த விடியற்கால வேளையில் உத்தவர் கேட்டார்.

பொழுது நன்கு விடிந்து,சூர்யன் உதயமானான். அப்போது நந்தகோபன் வீட்டு வாசலில் அற்புதமான ரதம் ஒன்று நிற்கக் கண்ட கோபிகைகள், …..” இந்த ரதம் யாருடையது…..அக்ரூரர் வந்திருக்கிறாரோ….கம்ஸனின் வேலைக்காரன் யாராவது வந்து இருக்கிறார்களா ….இந்த அக்ரூரர் இன்னும் என்ன செய்யப்போகிறாரோ?….நம்முடைய ஆவிகளை, அந்தக் கம்ஸனின் உயிர் இழந்த தேகத்துக்கு, பிரேதபலி கொடுக்க இங்கு வந்திருக்கிறாரா …?… என்று பலவாறு பேசிக்கொண்டு இருக்கும்போது, காலைக்கடன்களை யமுனை நதியில் முடித்துவிட்டு ,உத்தவர் , வசுதேவர் வீட்டுக்குத் திரும்பிக்கொண்டிருந்தார். உத்தவர் கோபிகைகளைப் பார்த்தார். அவர்களும் இவரைப் பார்த்தனர்.

46 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்
.
தசமஸ்கந்தம் …. அத்யாயம் 47
—————————— ————

கோபிகைகள், உத்தவர் ஸம்வாதம்…….ப்ரமர கீதம்
—————————-
ஹே…கிருஷ்ணா ….உன் சரிதத்தைச் சொல்லச் சொல்ல அடியேன் கோகுலத்தில் இருப்பதாகவே நினைக்கிறேன்

ஸ்ரீ சுகர் , மேலும், பரீக்ஷித் ராஜனுக்குக் கூறுவதை இப்போது சொல்கிறேன்
கோபிகைகள், உத்தவரைப் பார்த்தார்கள்……பார்த்தவு டனே , இவர்உன்னுடைய வாத்சல்யத்தைப் பெற்றவர் என்று புரிந்துகொண்டார்கள். இவரைப் பார்த்துக் கொண்டே உன்னைத் (கிருஷ்ண) த்யானம் செய்தார்கள். பழைய சம்பவங்களும் , உன்னுடன் பேச்சுக்களும் நினைவில் அலை அலையாக அவர்கள் மனத்தில் எழுந்தன. அப்போதுதான் மலர்ந்ததைப் போன்ற முகவிலாசம்; பளபளப்பான கன்னங்கள்; காதுகளில் ஒளிவிடும் ஸ்வர்ண குண்டலங்கள் ; புன்னகை தவழும் அரவிந்த முகம்; இடையில் பட்டுப்பீதாம்பரம்;

“” இவர் யார் ? இவரைப் பார்த்தால், இவருடன் பேசவேண்டுமென்று தோன்றுகிறதே ! இதற்கு முன்பு இவரைப் பார்த்த்ததில்லையே யாருடைய குமாரர் இவர், எதற்காக இங்கு வந்திருக்கிறார் ? …….”” என்று மனத்தில் நினைத்துக் கொண்டே , அவரைச் சுற்றி நின்றுகொண்டனர். இவர் உனக்குப் பிரியமானவராக இருக்கக்கூடும்.
உன்னால் எங்களிடம் அனுப்பப்பட்டவராக இருக்கவேண்டும் என்று உத்சாகத்துடன் , வெட்கம் மரியாதை இரண்டும் கலந்து, புன்சிரிப்புடன்,ரஹஸ்யமாக உன்னுடைய வ்ருத்தாந்தங்களை அறிய விருப்பம் கொண்டவர்களாக, ” ரமாபதியிடமிருந்து என்ன செய்தி கொண்டு வந்திருக்கிறீர்கள்….” என்று கேட்டார்கள்.

கோபிகைகள் கூறுகிறார்கள்;–நீர், ஸ்ரீ கிருஷ்ணனுடைய பார்ஷதன் என்று நினைக்கிறோம்; அவர் இங்கு உம்மை அனுப்பி இருப்பதாக நினைக்கிறோம். மாதா பிதாக்களின் க்ஷேமத்தை அறிந்துகொள்ள அனுப்பி இருக்கிறாரா ?இந்த வ்ரஜ பூமியில் அவருக்கு ஆக வேண்டிய கார்யம் என்ன இருக்கிறது ?ஸ்நேஹம், பந்தம், பாசம், இவை
அபலைகளிடம் போலி அன்பு செலுத்தி, கார்யம் முடிந்ததும் நட்டாற்றில் விடுவார்களே இது எதைப்போல என்றால்——-தேனீக்கள் மலர்களைச் சுற்றி சுற்றி வந்து தேனைக் க்ரஹித்து விட்டு மலர்களைத் த்வம்சம் செய்வதைப்போல, கணிகா ( தாஸீ ) பணத்தைப் பிடுங்கி விட்டுக் கள்ள புருஷனை விடுவதைப் போல, படிக்கும் சிஷ்யர்கள், வித்யயைக் கற்ற பின்பு , ஆசார்யனைக் கைவிடுவதைப் போல, யாகம் முடிந்ததும், ருத் விக்குகளுக்கு தக்ஷிணை கொடுத்து அனுப்பிவிடுவதைப்போல,
நிறைய, பழங்கள் இவற்றை உண்டுவிட்டு, அவை இல்லாதபோது மரங்களைவிட்டு ஓடும் பக்ஷிகளைப் போல, வேற்று மனுஷன் தன் கார்யம் முடிந்ததும் க்ருஹத்தைக் காலி செய்யும்படி சொல்வதைப்போல, காட்டில் வசதியாக வசிக்கும் மிருகங்கள், காடு எரிந்து போனால், இனி இந்தக்காடு உதவாது என்று வேறு இடம் செல்வதைப்போல, கள்ள புருஷன் ஸ்திரீயிடம் சம்போகம் செய்துவிட்டு ஓடுகிறானே ,…இவற்றைப்போல எங்களிடம் ஸ்நேகமாக இருந்தவர்கள் போய்விட்டார்களா ?

இப்படியெல்லாம், கோபிகைகள் உன்னை மனத்தில் வைத்துக்கொண்டு, உத்தவரை, லஜ்ஜையை விட்டு, மனம்விட்டுக் கேட்டார்கள். இவர்கள் புண்யவதிகள்;
உன்னுடைய கிஷோர பால்ய அவஸ்தைகளில் நீ செய்த ஒவ்வொரு கார்யத்தையும், ஒவ்வொரு பேச்சையும், ,பிடித்த சம்பவங்களைச்சொல்லி மிக ஆனந்தத்தையும், பிடிக்காதவற்றைச் சொல்லி, மிகவும் அழுதும் உன்னுடைய ஒவ்வொரு செய்கையையும் அவேயடம் சொன்னார்கள்.

அந்த சமயத்தில், ஒரு தேன்வண்டு அவர்களிடையே பறந்து வந்தது. அந்த வண்டை, உன்னுடைய சங்கமமானதாக நினைத்து, அந்த வண்டுடன் பேசத் தொடங்கினார்கள்
( ஹே……கிருஷ்ணா…..கோபிகைகளி ன் ,அந்தப் பரிபூரண வேளையில் , அடியேன் அந்த வண்டாகவாவது இருந்திருக்கக் கூடாதா அது அசேதனம்தான் ; ஆனால், அந்த அசேதனம் அன்று செய்திருந்த பாக்யம், அடியேனுக்குக் கிடைக்க வில்லையே . உத்தவர் அளவுக்கு உயர முடியாதுதான் உன்னதமான வண்டாகவாவது இருந்திருக்கக்கூடாதா )-

கோபிகைகளின் ப்ரமர கீதம்
———————–

ஹே…தேன் வண்டே….உன் கார்யம் முடிந்துவிட்டதல்லவா….என்னி டம் வராதே…..என்னைத் தொடாதே….ஓடிப்போ….நீ ஸ்ரீ கிருஷ்ணனுக்கு மிக வேண்டியவன்…..எனக்குத் துரோகம் செய்பவன்… மீசை போன்ற உன் அவயவத்தாலே —-ஸ்ரீ கிருஷ்ண ஸ்நேஹம் என்கிறதேனைப் பருகி அதில் நனைந்து, சொட்டிக் கொண்டு இருக்கிற மீசை என்கிற அவயவம்—– எங்கள் பாதத்தையோ, குசகவசங்களையோ, அந்தரங்க அங்கங்களையோ தொடாதே…..ஓடிப்போ ….விரஹ தாபத்தால், கொதித்துப் போய், அதனாலுண்டான கண்ணீரே , எங்கள் ஸ்தனத்தின் மேலுள்ள குங்குமப் பூச்சுக்களை அழித்துள்ளது…..நீயும் சேர்ந்து அதனை மேலும் அழிக்காதே….இந்தப் பூச்சுக்கள் எதற்குத் தெரியுமா….ஸ்ரீ க்ருஷ்ணனுக்காகவே உள்ளவை…நாங்கள் மானஸ்தர்கள்….எங்களுக்கு அது ஸ்ரீ கிருஷ்ண பிரசாதம்….நீ, அவருடைய தூதனாக இருக்கலாம்….அதனால், அவரைப்போல, கார்யம் முடிகிறவரை அன்பு——-பிறகு உதாசீனம்—–என்று இருக்கக்கூடாது ……..எங்கள் காதுகளின் அருகில் பறந்து வந்து கிருஷ்ண கீதம் பாடுகிறாய்…..இதனால் என்ன நன்மை….நாங்கள் பேதைகள்…எங்களைவிட்டுப் போனவர், போனவர்தானே…. .ஸ்ரீ கிருஷ்ணன், எங்களை நன்கு அனுபவித்தார்;ஸுதா—-மதுர அதர பானம்—–எங்களிடமுள்ள அதி மோஹத்தால், அவருடைய அதர பானத்தை எங்களுக்கு அளித்தார்……நீ, எப்படி, புஷ்பங்களிளிருந்து தேனை உறிஞ்சி, நன்கு சாப்பிட்டு, பின்பு அவற்றை உதறித் தள்ளுவாயோ, —–அதைப்போல கிருஷ்ணன்—-எங்களை அனுபவித்து விட்டு , எங்களைத் திரஸ்கரித்து விட்டு, ஓடிவிட்டார்…..அப்படிப்பட்ட, பொய்யான புருஷனை —அவருடைய பாதபத்மங்களை—–பூஜை செய்கிறாளே –அவள் எந்தவிதமாக பூஜை செய்கிறாள் —சுஸ்ருக்ஷை செய்கிறாள்….நீயே சொல் ( இங்கு …இந்தச் சொல் ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மி அல்லது ராதையைக் குறிக்கும் என்பர் வியாக்யானகர்த்தாக்கள் )
எதனால் அவரைவிட்டு, அரைக்ஷணமும் பிரியாமல், அவரைப்போல இல்லாமல், அவரையே எப்போதும் பஜித்துக்கொண்டு இருக்கிறாளே….என்ன காரணம்…..ஹே…வண்டே அந்த ஸ்திரீ ரத்னம் அவரால் மோஹிக்கப்பட்டு, அவருடைய தேன் பேச்சுக்களால் ஏமாந்துபோய், தன்னுடைய மனத்தை அவரிடம் சமர்ப்பித்து இருக்கிறாள்.
ஹே…வண்டே….. யதிக்களுக்கு அதிபதியாயும், புராண புருஷராகவும் உள்ள மகாப்ரபுவை, வனத்தில் வீடு இல்லாத இந்த அபலைகளிடம் என் புகழ்கிறாய்…..எங்களை விட்டு, எங்களைவிட சாமர்த்தியமுள்ள அதிர்ஷ்டமுள்ள, காமக்கலையில் தேர்ந்த , கிருஷ்ணனை விலைக்கு வாங்கி அடிமையைப் போல் வைத்து இருக்கிற பெண்களிடம் சென்று ,அவரைப் பற்றிய புகழைப் பாடு…..அதனால் அவர்கள் உனக்கு வெகுமதிகள் கொடுப்பார்கள்…….அவரை நேரில் அடைந்ததைப் போலச் சந்தோஷம் அடைவார்கள்……..

சரி…..இந்தப் பூமி இருக்கட்டும்……ரசதலாதி லோகங்கள் என்று சொல்லப்படுகிற , ஸ்வர்க்கம் பாதாளம் என்று லோகங்கள் சொல்லப்படுகிற இடங்களில் வசிக்கும் பெண்கள், திட சித்தமுள்ள பெண்கள், கபடதாரியான…..மதுரமாகப் பேசிப் புன்முறுவலுடன் ஏமாற்றுகிற அவரிடம் அடிமை ஆனார்கள்…..எங்களை, ஜடபொம்மைகளைப் போல் நினைத்து, அலக்ஷ்யம் செய்து எங்களிடம் வருவதில்லை……ஆனாலும், நாங்கள் உன் மூலமாகத் தூது அனுப்பியதாகச் சொல்வாய்…..உனது பாததூளிகளை எந்த ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மி சதா வகிக்கிறாளோ, அந்த ரஜஸ் சை எங்கள் தலைமேல் வைத்து, அவரையே எப்போதும் நினைத்து இருக்கிறோம் என்று சொல்வாய்…..

ஹே….வண்டே…. எங்கள் பாதங்களை விட்டு அப்பால் செல்…..எங்கள் தலைமீது உட்காருகிறாயே….. அகன்று செல்…..இனிய மொழிகளாலும், அதற்கு ஏற்ற ஜாடைகளாலும் ஸ்திரீகளை வசீகரிப்பதில் வல்லவரான அவரிடமிருந்து, இவற்றைக் கற்றுக் கொண்டாயா…. அந்தப் பிரபு எங்களை இந்த இடத்தில் நட்டாற்றில் விட்டுவிட்டார்……அவருக்காக, எங்கள் குழந்தைகள், பதி, சுகம், நல்ல வாழ்க்கை, பரலோகம் எல்லாவற்றையும் தாகம் செய்தோம்……அவர், சபல சித்தம் உள்ளவர்……எங்களைச் சிறிதும் நினைப்பதில்லை…..இப்படி எங்களை மாத்திரம் ஏமாற்றினாரா…..இல்லை…. முந்தின அவதாரத்தில், மறைந்து நின்று, யுத்த தர்மங்களை மீறி பாணத்தால் வாலியை அடித்துக் கொன்றார்…..அவர் வறண்டு போன நெஞ்சம் உள்ளவர்……..இன்னும் சொல்கிறோம், கேள், ஒரு ஸ்திரீ அவரை விரும்பி அவரிடம் வந்தபோது , மூக்கு அறுபட்டுப் போனாள்….. இன்னும் கேள்….இன்னொரு அவதாரத்தில், குள்ளனாக வந்து, என் கால் அடியால் மூன்று அடி மண் தா என்று மகாபலிச் சக்ரவர்த்தியைக் கேட்டு, வரம் பெற்றுக் கொண்டதும், பெரிதாக வளர்ந்து, இரண்டு அடிகளால் மூன்று உலகங்களையும் அளந்து, மூன்றாவது அடிக்குப் பதிலாக,
ஒரு காக்கை, தனக்கு உதவிய பக்ஷியைக் கட்டி இழுப்பதைப் போல, ( இது ஒரு கதை——-ஒரு காக்கை, ஆந்தைகளைக் கொல்வதற்காக, அடிபட்டதுபோலக் கபடமாக நடித்து, ஆந்தைகளிடம் நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தி, பகல் நேரத்தில் கண்தெரியாத ஆந்தைகளை, மற்ற காகங்களுடன் ஏமாற்றிக் கொன்றது ——அதைப் போல இல்லாவிடில் இன்னொரு கதை— கூட்டில் உள்ள ,தன் குஞ்சுகளைக் காப்பாற்ற, தனக்கு ஆகாரம் கொடுத்த மனுஷ்யனையே தன் இனத்தோடு சேர்ந்து தாக்கியது—-)
மகாபலிச் சக்ரவர்த்தியையே கட்டி இழுத்தார்

மனஸ் சிலும் வெளியேயும் கருப்பாக உள்ள மனிதர்களுடன் ஸ்நேஹம் வைத்துக் கொள்வது ஆபத்து…… இருந்தாலும், அவரையே நினைத்து, அவருடைய லீலைகளைக் கேட்டு, அம்ருதம் என்று அதைப் பருகினோம்…..அதனால் என்ன பலன்…..அவருக்கு ஒரு தர்மம், எங்களுக்கு ஒரு தர்மம்…..இதனால் நாங்கள் கெட்டோம்……அவருடைய கதைகளை எங்களிடம் சொல்லாதே….வண்டே …போய்விடு……

அப்படி என்ன த்யாகம் செய்துவிட்டோம் அவருக்காக என்கிறாயா…..அவரையே நம்பி, சஹ பரிவாரம், குடும்பம் குழந்தை வீடு எல்லாவற்றையும் விட்டோம்…..
சுகத்தை இழந்தோம்…..தீனர்கள் ஆகிவிட்டோம்….பிக்ஷுக்களைப் போலத் திரிகிறோம்…..அவருடைய கதாம்ருதத்தைக்கேட்டு, அவரிடம் பரம விசுவாசம் வைத்து,
ஏமாந்து போகிறோம்…..ஒரு பெண்மான், கருமை நிறமான தன் பதி ஆண் மானிடம் சேர விரும்பி ஓடிவரும்போது, ஒரு வேடன் சங்கீதத்தை இசைக்கிறான்; பெண்மான் அந்த கீதத்தைக் கேட்டு நிற்கிறது; ஆண்மானும் நிற்கிறது; அந்தச் சமயத்தில் அந்த வேடன், எப்படி மான்களைச் சிறைப்படுத்திவிடுவானோ —-அதைப் போல , அபலைகளான நாங்கள், அவருடைய ஸ்பர்ச சுகத்தால், கண்ஜாடைகள் மயக்குப் பேச்சுக்களால், அவை உண்மை—சாஸ்வதம் என்று நம்பி ஏமாந்து விட்டோம்…..
ஆகவே….ஹே….வண்டே….ஸ்ரீ கிருஷ்ண கதாம்ருதங்களைத் தவிர வேறு விஷயங்களைச் சொல்……
ஹே…. சஹா….. எங்கள் பிரியா சஹாவாகிய கிருஷ்ணன் , குருகுல வாஸம் முடிந்து வீட்டுக்கு வந்து விட்டாரா…..அவர், உன்னை, எங்களிடம் தூது செல்லும்படி
அனுப்பினாரா ……அப்படியானால், எங்களிடமிருந்து எந்த வரம் வேண்டினாலும் தருகிறோம் …பெற்றுக் கொள்…அவருடைய தூதுவராக வந்த படியால், உனக்கு மரியாதை செலுத்தப்பட வேண்டும்…..ஸ்ரீ மகாலக்ஷ்மியின் பதியான அவரிடம், அவளைப்போல ஆசை உள்ள எங்களை, அவரிடம் அழைத்துச் செல்வாயா…..

இப்போது , நீ, சொல்வாய்…..நாங்கள் அவருடைய அந்தரங்கப் பிரியர்கள்…..உண்மையைச் சொல்வாயாக…..அவர் மதுராபுரியில் தான் இருக்கிறாரா….வெளி ஊருக்குச் சென்று இருக்கிறாரா…சொந்தத் தாயார், தகப்பனார், மற்றும் கோபாலகர்களைப் பார்க்க இங்கு வருவாரா….. எப்போதாவது , வேலைக்காரர்களிடமாவது , எங்களைப் பற்றிப் பேசி இருக்கிறாரா….என்றைக்காவது இங்கே வந்து, அதி சுகந்தமான கரங்களை, எங்கள் தலை மீது வைத்து, ஆசீர்வதிப்பாரா….
என்றெல்லாம், பித்துப் பிடித்தவர்களைப் போலப் பிதற்றினார்கள்.
ஹே…..கிருஷ்ணா…..கோபிகைகள் எவ்வளவு சாமர்த்தியமாக உன்னிடம் உள்ள சர்வ பரித்யாகத்தை மறைத்துப் பேசினாலும், உன்னை வைவதைப்போலப் புகழ்ந்தார்கள். உன் பிரபாவங்களை நாவாரச் சொல்லி, பூரணப் பிர யோஜனத்தை அடைந்தார்கள். உன்னுடைய அந்தரங்கர்கள்—நாரதர், விதுரர் உத்தவர் —-மூவருமே மிகவும் ஆச்சர்யப் படும்படி உன்னிடமுள்ள, தங்கள்காதலை , லஜ்ஜையை விட்டு வெளிப்படுத்தினார்கள். அவர்களை எல்லாம் அடியேனுக்கும் அப்படிப்பட்ட அனுபவத்தை அளிக்கும்படிவேண்டி ஆயிரமாயிரம் அவர்களை நமஸ்கரிக்கிறேன் )

உத்தவர் , கோபிகைகளின் இடையறாத பக்தியை, ஆழமான காதலைப் பார்த்து , ஆச்சர்யத்தில் மெய்மறந்து போனார். அவர்களிடம், தான் எதற்காக உன்னால் இங்கு அனுப்பப்பட்டாரோ அந்த சங்கேத வார்த்தைகளைச் சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

அஹோ ஆச்சர்யம்….அன்பு, பக்தி என்பதற்குப் பூர்ண அர்த்தம் உங்களிடமிருந்து இன்று தெரிந்து கொண்டேன்….பகவான் கிருஷ்ணனிடத்தில், இத்தனை ஆழமானதும், இடைவெளி இல்லாததுமான அன்பை —-அவரைவிட்டுப் பிரிந்து இருக்கும்போதும், அவரையே சதா நினைத்து, நினைத்து பக்தி செலுத்துகிறீர்களே, அவரிடம் அவ்வளவு விரைவாகப் பக்தி செலுத்த முடியாது…..அதற்காகத் தானம், வ்ரதம், தபஸ், ஹோமம், ஜபம் ,ஸ்வாத்யாயம் இன்னும் பலவற்றைச் செய்ய வேண்டும்.

( இச்சமயத்தில் ஸ்ரீ சுகப்ரம்மம் , மனத்தை அடக்கி, உன்னையே நினைத்து, நினைத்து, புளகாங்கிதம் அடைந்ததாக , உத்தவர் சொல்கிறார் )

நந்தன் யசோதை போன்றவர்கள், தங்களையே த்யாகம் செய்து , கிருஷ்ணனின் பரம சுகத்துக்காகவே பாடுபட்டிருக்கிறார்கள். எந்த பக்தியைப் போதிக்கிறார்களோ, அனுஷ்டிக்கிறார்களோ, அந்த முநிஸ்ரேஷ்டர்களுக்கும் கிருஷ்ண தர்சனம் துர்லபமாக ஆகி விடுகிறது. அவர்களாலும் சாதிக்க முடிகிறதில்லை. ஆனால், இந்த கிருஷ்ண பக்தியை அடைய….கிருஷ்ண தர்சனம் செய்ய, உங்களுடைய அசாதாரண லௌகிக புத்தியால், புத்ரர், பதி, ஸ்வஜனங்கள், பந்து மித்ரர்கள், வீடுகள் எல்லாவற்றையும் விட்டு, எல்லாவற்றையும் த்ருணமாக ஒதுக்கி, காட்டிலும், மலை அடிவாரத்திலும் , மகத்தான தாகத்தால் அடையப் பெற்றது ஆச்சர்யம்—-மஹா ஆச்சர்யம். சர்வாத்ம பாவத்தினால், உங்களால் கிருஷ்ண பக்தி அப்யசிக்கப்பட்டு, நாமம். ஸ்தோத்ரம், பிரிவால் அழுகை, சேர்ந்து இருக்கும் காலத்தில், பிரியப் போகிறாரே என்கிற பயம், நாம் கர்வம் கொண்டோம், அதனால் பிரிந்து விடுவாரோ என்கிற ஐயம் , முழ அளவில் மஹா அந்தரங்கப் ப்ரியம், பிரியும்போது விரஹ தாபம், அஹா….அஹா… கிருஷ்ண சம்பத் உள்ளவர்கள் நீங்களே……மகான்களின் கிருபையாலே கிருஷ்ண அனுக்ரஹத்தாலே , இந்த சந்திப்பு அடியேனுக்குக் கிடைத்து இருக்கிறது. உங்களுக்குக் கொடி நமஸ்காரங்கள். உங்களுக்காகத்தான் பகவானால் அனுப்பப்பட்டுள்ளேன். உங்களுக்கு என்று ,அவர்,என் மூலமாக அனுப்பி உள்ள, சங்கேதமான—ப்ரியமான வசனங்களை , இப்போது உங்களுக்குச் சொல்கிறேன் சர்வ மங்களங்களும், . அனைத்துக் கல்யாண குணங்களும் உள்ளவர்களே…..நான் ரஹஸ்யமாக , இதற்காகவே கிருஷ்ணனால் உங்களிடம் அனுப்பப்பட்டேன். அவரால் சொல்லப்பட்டு எதனைச் சுமந்து கொண்டு இங்கு உங்களைச் சந்திக்க வந்தேனோ, அந்த ஸ்ரீ கிருஷ்ண வசனங்களைக் கேளுங்கள்……கிருஷ்ண பக்தனை சமாதானம் செய்வது, கிருஷ்ணனின் வசனங்களே……மனித யத்னத்தால் முடியாத செயல். அந்த ஸ்ரீ க்ருஷ்ண வசனங்களைக் கேளுங்கள்.

உங்களுக்கும் எனக்கும் ஏற்ப்பட்டு இருக்கிற பந்தம்—-ச்நேஹம்—–எப்போது ம் அறுக்கவோ அழிக்கவோ இயலாதது—–அப்ராக்ருத மானது—-எப்படி ஐந்து பூதங்களும், எல்லாப் பிராணிகளிடமும் எப்போதும் இருக்கின்றனவோ, அப்படி , நானே எல்லாருடைய மனத்திலும், பிராணனிலும் ஊடுருவி இருக்கிறேன். உள் இருந்து நியமிக்கிறேன் என்னைவிட்டு, ச்வதந்த்ரமாக, எக்காலத்திலும், எந்த அவஸ்தையிலும், ஒரு வஸ்துவும் இருக்க முடியாது. அதனால், நீங்கள் எப்போதும் என்னைத் த்யானம் செய்யுங்கள்—-எல்லா சாஸ்திரங்களும், வேதங்களும், கடைசியாக என்னை அடைவதற்கே உபதேசிக்கின்றன….. உங்கள் மனத்தை அடக்கி, மனஸ், புத்தி இரண்டையும் என்னிடம் சமர்ப்பியுங்கள்..நாம் சதா சர்வகாலமும் உங்களையே நினைத்துக் கொண்டு இருக்கிறேன். ( நீ, அர்ஜுனனுக்கு, ரதம் ஓட்டும்போதும் கோபிகைகள் நினைவாகவே இருந்தாயாமே….என்ன ஆச்சர்யம்…..)உங்கள் மனமும் என் மனமும் சேர்ந்து இருப்பதால், ..உங்களை விட்டுப் பிரிந்து இருத்தல்…எங்கோ பிரிதல் என்கிற வ்ய்வச்தையோ, தூரமோ இல்லை….உங்கள் மனதை என்னிடம் அர்ப்பணியுங்கள்….இப்படி, என்னையே எப்போதும் ச்மரிப்பதால், முடிவில் என்னையே வந்து அடைவீர்கள்….ராசக் க்ரீடையில், வனத்துக்கு வரமுடியாமல் தங்கிவிட்ட கோபிகைகளும் என் நினைவாகவே இருந்ததால், என்னையே மானசீகமாக அடைந்தார்கள்….

ஹே…கிருஷ்ணா….இவ்வார்த்தை களைக் கேட்ட கோபிகைகள், மஹா திருப்தியையும் சந்தோஷத்தையும் அடைந்தார்கலாமே….ஸ்ரீ சுகர் பரீக்ஷித் ராஜனுக்கு இதைச் சொன்னார். கோபிகைகள் , சந்தோஷ மனத்துடன் , உத்தவரைப் பார்த்து , உன்னிடம் தெரிவிப்பதற்காக சில சங்கேத வார்த்தைகளைச் சொன்னார்கள்…அவற்றை இப்போது உனக்கு நினைவு படுத்துகிறேன்.

யதுவம்ச விரோதியான கம்சன் அழிந்ததும், யது வம்சம் சௌக்கியம் அடைந்ததும், உம்முடைய தாயாரும் தந்தையும் மீண்டும் ஐஸ்வர்யங்களைப்பெற்று சந்தோஷமாக இருப்பதையும் கேள்வியுற்று, நாங்கள் மகிழ்கிறோம். என்று சில கோபஸ்த்ரீகள் சொன்னார்கள்; சிலர், நாங்கள் பிரபுவிடம் ப்ரீதியும் பக்தியும் கொண்டு இருப்பதைப்போல, மதுராபுரி ஸ்திரீகளும் இருக்கிறார்களா என்று உத்தவரைக்கேட்டார்கள். சிலர், ஹே….உத்தவரே….எங்கள் பிரபு ,ஸ்திரீகள் மத்தியில் இருக்கும்போது எங்கள் நினைவு வந்து எங்களைப் பற்றி ப்ரஸ்தாவம் செய்கிறாரா என்று கேட்டார்கள். சிலர், உத்தவரைப் பார்த்து, எங்கள் பிரபு, ராசலீலையில் ,இரவு நேரத்தில், பிருந்தாவனத்திலே கொலாக்கலாமாகச் செய்த லீலைகளை நினைக்கிறாரா என்று கேட்டார்கள். இன்னும் சிலர், அவர் எங்களுக்கு மறுபடியும் உயிர் ஊட்ட இங்கு வருவாரா என்று கேட்டார்கள். இன்னும் சிலர், அவர் இங்கு எதற்காக வரவேண்டும்……அவருக்கு ராஜ்ஜியம் கிடைத்துவிட்டது; பல ராஜ கன்னிகைகள் அவருக்கு மாலையிடக் காத்து இருக்கிறார்கள்; நாங்கள் வனத்தில் வசிக்கும், அநாகரீகமுள்ளவர்கள்; ஆனால் ஒன்று….எங்களால் அவரை ஒருக்காலும் மறக்க முடியவில்லை;
அந்தக் கிருஷ்ண ஆசை எங்களை வாட்டுகிறது; அவர் ஆசை தேவை இல்லை என்று சொல்லா யாருக்குத்தான் மனம் வரும்…..அதனால்தான், ஸ்ரீ தேவி அவரைவிட்டுப் பிரியமாட்டேன் என்கிறாள்; என்று சொன்னார்கள். இன்னும் சிலர், அவருடைய பேச்சுக்கள், புன்சிரிப்பு வதனம், புல்லாங்குழல் நாதம், எங்களைப் படாதபாடு படுத்துகின்றன…..அவரை எங்களால் மறக்க இயலாது…..ஹே நாத …..ஹே…ரமாநாத……ஹே…வ் ரஜ நாத…..ஹே…ஆர்த்தி நாசன……உம்மைவிட்டுப் பிரிந்த துக்க சாகரத்தில் மூழ்கிப் போன இந்த கோகுலவாசிகளை , எப்படி கோவர்த்தன கிரியைத் தூக்கி பசுக்களையும் எங்களையும் காப்பாற்றினீ ரோ, அதுபோல,இப்போதும் காப்பற்ற வேண்டும் என்று சொன்னார்கள்.
( ஹே….கிருஷ்ணா… உன்னிடம் பிரேமையுடன் இருப்பது எப்படி என்பதை அடியேனுக்கு உணர்த்திய , உனக்கு எப்போதும் ப்ரியமான ,அந்த கோபிகைகளை ஆயிரம் தடவை நமஸ்கரிக்கிறேன் )
கோபிகைகளுக்கு, விரஹ தாபம் அடங்கி, அவர்கள் உத்தவரைக் கொண்டாடி, அவரைப் பூஜித்து, அவரையே ,நீ— என்று பாவித்து, அவரை கோகுலத்திலேயே, இருக்கும்படி வேண்டினார்கள். அவரும், அவர்கள் விருப்பப்படி, உன்னுடைய கதாம்ருதத்தைப் பாடிக்கொண்டு, அங்குள்ள ஓடைகள், வனப் பிரதேசங்கள், மரங்கள் அவற்றில் பூத்துக் குலுங்கும் மலர்கள், அவை ஒவ்வொன்றும் உன்னுடைய சம்பந்தம் உண்டு என்பதை அறிந்து, அவைகளைப் பார்த்துப் பார்த்து கோபிகைகளுடன் பல மாதங்கள் கோகுலத்தில் கழித்தார்.
இப்படி உன்மத்த நிலைக்கு வந்த உத்தவர், கோபிகைகளின் பக்தியைப் புகழ்ந்து பாடினார்.

கோபிகைகளே….நீங்கள் தன்யர்கள்…..ஜன்மம் எடுத்த பலனைப் பூரணமாக அடைந்தீர்கள்….நீங்கள் , கோவிந்தனின் ப்ரிய பந்துக்கள்; ஆத்மா ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் என்று இருக்கிறீர்கள்; இந்த அனுபவம், முனி ஸ்ரேஷ்டர்களுக்கு கிடைக்கவில்லை; நாங்களும் அதையே அடைய விரும்புகிறோம்; ப்ராம்மணனாகப் பிறந்து, காயத்ரீ
உபாஸநம் செய்து, தீக்ஷதர் போன்ற யோக்யதையை ஸம்ஸ்காரங்களால பெற்று, எந்தப் பலனும் இல்லை; கிருஷ்ண பக்தியே சிறந்த புருஷார்த்தம்; கோபிகைகள் ஜாதியில் ஸ்திரீகள்; சபல சித்தம் உள்ளவர்கள்; வனத்தில் சாப்பாட்டுக்காகத் திரிபவர்கள்; உங்களுக்கு கிருஷ்ண பக்தி ஏற்பட்டு இருக்கிறது; இது மிக ஆச்சர்யம்……பரமாத்வே மோக்ஷம் தருகிறான் என்று அறியாதவர்கள்; ஆனால், இந்த பகவத் பிரசாதம் இவர்களுக்குக் கிடைத்து இருக்கிறது; ராசோத்சவத்திலே, பகவானுடைய திருக்கரங்கள், இந்த கோபிகைகளின் தோள்களில் ,கட்டி அணைப்பது போல் இருந்தன; இந்த சுகத்தை கோபிகைகள்தான் அடைந்தார்கள்; நான், சதா, பகவானுடன் பழகுகிறேன், எனக்கு அந்த பாக்யம் கிட்டவில்லை; எனக்கு ஒரே ஒரு ஆசைதான்; இந்த பிருந்தாவனத்தில் , ஒரு புல்லாகவோ, செடியாகவோ, ஜன்மம் எடுத்து, எந்த முகுந்தனுடைய திருவடிகளை வணங்கிய கோபிகைகள், கிருஷ்ண பக்தி கொண்டவர்களாக இந்தக் காடுகளில் நடமாடினார்களோ ,அந்த– அவர்களுடைய, பாத தூளிகளை புல்லாகவும் செடியாகவும் கொடியாகவும் நான் ஸ்வீகரிக்க வேண்டும். பரிபூர்ண கிருஷ்ண பக்தியை ,கோபிகைகளின் பாத தூளியால் அடைய வேண்டும்.
உபநிஷத்துக்கள் சொல்லும் அந்த பரிபூர்ண ஆனந்தம், அன்று நடந்த ராசக் க்ரீடையிலே, கோபிகைகளுக்குக் கிடைத்தது; ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மி பூஜிக்கும் பகவானின் பாதார விந்தங்கள், கோபிகைகளின் ஹ்ருதயத்தில் வைக்கப்பட்டு இருந்தது; இந்தப் பேரின்பம், ஸ்ரீ தேவிக்கு இல்லை; ப்ருஹ்மாவுக்கு இல்லை; மஹா யோஹீச்வரர்களான
சனகாதிகளுக்கும் கிட்டவில்லை; பரமசிவனுக்கும் கிட்டவில்லை; நாரதருக்கும் கிட்டவில்லை; அப்பேற்பட்ட, உத்தம நந்த வ்ரஜகோபஸ்த்ரீகளை அடிக்கடி நமஸ்கரித்து, அவர்கள் பாத தூளி என் தலையில் விழ்வேண்டுமெனப் பிரார்த்திக்கிறேன்.
(ஹே…. கிருஷ்ணா…உத்தவர் செய்த பாக்யம் , பெரிது, பெரிது . அந்த உத்தமரை அடிக்கடி நமஸ்கரிக்கிறேன் )
ஸ்ரீ சுகர் மேலும் சொல்கிறார்

பிறகு, ஒருநாள், உத்தவர், நந்தகோபன் யசோதை, கோபிகைகள் முதலானவர்களிடம் உத்தரவு பெற்றுக்கொண்டு, மதுராபுரிக்கு, ஸ்ரீ கிருஷ்ணனாகிய உன்னிடம் வரத் தயாரானார். அப்போது நந்தகோப தம்பதியர் வெகுமதிகளை உன்னிடமும் பலராமனிடமும் கொடுக்கச் சொல்லி, உத்தவரிடம் கொடுத்து மிகவும் கலங்கின மனத்துடன், கண்களில் நீர் வழிய , சில வார்த்தைகள் சொன்னார்கள்
நாங்கள் ஸ்திர புத்தி இல்லாதவர்கள்; ஜீவ யாத்ரைக்காக பல கர்மாக்களைச் செய்துகொண்டு இருப்பவர்கள்; இப்போது எங்களுக்குப் பற்றுக்கோடு ஸ்ரீ கிருஷ்ணனே; எல்லாம் அவனுடைய ப்ரீதிக்காகவே செய்கிறோம்; மனம் வாக்கு, காயம் இந்த மூன்றாலும் ஸ்ரீ கிருஷ்ணனை ஆச்ரயித்து இருக்கிறோம்;
இப்படியெல்லாம் சொல்லி , உத்தவரை வழி அனுப்பி வைத்தார்கள்.
உத்தவர் , ரதத்தில் ஏறி, மதுராபுரி வந்து சேர்ந்தார். மகாத்மாவான உன்னையும், பலராமனையும் அடிக்கடி நமஸ்கரித்து, பக்தி முழுதும் நிறைந்த வ்ரஜவாசிகளின் கிருஷ்ண பக்தியைக் கூறி, அவர்களால் கொடுக்கப்பட்ட வெகுமதிகளை சமர்ப்பித்தார்

47 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்

ஸ்ரீ கிருஷ்ணன், சைரந்த்ரி வீட்டுக்கும், அக்ரூரர் வீட்டுக்கும் செல்லல். +
—————————— —–

நீ, சைரந்தரிக்குக் கொடுத்த வாக்குறுதியை நினவு கூர்ந்தாய். குவலயாபீடம், மல்லர்கள் வதம், கம்ச வதம் முடிந்த பிறகு அவள் வீட்டுக்கு
வருவதாகச் சொல்லி இருந்தாய். உத்தவருடன் அவள் வீட்டுக்குச் சென்றாய்.அவள் த்ரிவக்க்ரையாக இருந்து உன்னால் அதிரூப சுந்தரியாக அநுக்ரஹிக்கப்பட்டவள்
உன்னையும் உத்தவரையும் பார்த்ததும் அவளுக்கு சொல்லொணாத சந்தோஷம். உனக்கு ஆசனம் சமர்ப்பித்து, பூஜித்தாள், உத்தவரையும் பூஜித்தாள். . .
நீ, அங்கு இருந்த பெரிய கட்டிலில் அமர்ந்தாய். அவளுடைய வீடு அதி ஆச்சர்யமாக இருந்தது. முத்துக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கொடிகள், தோரணங்கள் பல விதானங்கள், விதம் விதமான புஷ்பங்கள் இன்னும் பலவற்றால் நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்டு இருந்தது.அவள், உன்னை, ஸ்நான அறைக்கு அழைத்துச் சென்று, தானே ஸ்நானம் செய்வித்து, ஆடை ஆபரணங்களால் உன்னை அலங்காரம் செய்து வாசனைப் பூச்சுக்களைப் பூசி, விசேஷ அன்னம் முதலியன சமர்ப்பித்து, உன் சந்தோஷத்தை நன்கு பலமடங்கு பெருக்கித் தானும் மிகவும் சந்தோஷக் கடலில் மிதந்து அவள் வேண்டிய வரத்தை ( உன்னைக் கணவனாக அடைவதை )அன்று இரவு அடைந்தாள் . உன்னை, அங்கேயே அவளுடனேயே இருக்கும்படி வேண்டினாள். அவளுக்கு அவள் வேண்டிய வரத்தை, சில நாட்கள் அங்கு தங்கி அவளை சந்தோஷப்படுத்தி பிறகு தன்னுடைய சொந்த க்ருஹம் திரும்பினாய்

பிறகு, பலராமன், உத்தவர் கூடவே வர , அக்ரூரர் இல்லத்துக்குச் சென்றாய். அக்ரூரர், வெகு சந்தோஷத்துடன், வரவேற்று, உபசரித்து, பலதடவை நமஸ்காரமிட்டு, உன் திருவடிகளை அலம்பி அந்த ஜலத்தைத் தலையில் ப்ரோக்ஷித்துக் கொண்டு, பணிவுடன் பேசினார். நீர் ஜகத் காரண புருஷர்; சர்வத்துக்கும் நீரே காரணம்; எல்லா ப்ரகிருதி வஸ்துக்களும் உமக்குச் சரீரம்; நீர் அவற்றுக்கு எல்லாம் ஆத்மா; பரமாத்மா; உம்முடைய சங்கல்பத்தால் சாது சம்ரக்ஷனத்துக்காக இவ்வுலகில் அவதரிக்கிறீர் ; இப்போது அதைப்போல, வசுதேவர் க்ருஹத்தில் உமது அம்சமான பலராமனுடன் அவதரித்து இருக்கிறீர்; இதனால் பூமியின் பாரம் குறையப் போகிறது; நீங்கள் எங்கள் வீட்டுக்கு வந்ததால் நாங்கள் மிக பாக்யசாலிகள் ஆனோம்; உங்கள் நிஜ ஸ்வரூபம், யோகீச்வரர்கள், சூரேசர்கள், ருத்ரன், ப்ருஹ்மா இவர்களாலும் அறிய முடியாதது;

எங்களுடைய பிரார்த்தனை இதுதான் ;—-உமது பொருளாக ஆகும்படி அநுக்ரஹிப்பீராக;எங்களுக்கு உம்மிடமுள்ள கிருஷ்ண பக்தியை வ்ருத்தி செய்வீராக; மாயையாகிய ஆசைகள்—பிள்ளை, மனைவி, பந்துக்கள், வீடுகள் தேஹத்தில் அபிமானம், இவைகளை எங்களிடமிருந்து அழித்து, உம்மை –உம்முடைய பரம கதியை -அடைய அருள் செய்வீராக.

இப்படியெல்லாம் வேண்டி உத்தவர் முன்னிலையில், உன்னைப் பலமுறை சாஷ்டாங்கமாக நமஸ்கரித்தார். நீ, புன்சிரிப்புடன், சில வார்த்தைகளை அவரிடம் சொன்னாய். அக்ரூரரே……நீர் எங்களுக்குக் குரு…. பித்ருவைப் போல பந்து…….உம்முடைய பக்தி, ச்லாகிக்கத்தகுந்தது என்றாலும், நீர் மஹா பாக்யமுள்ள சாது…..
உங்களுக்கு என்று எந்தப் பற்றும் இல்லை……பிறர் கஷ்டங்களைப் போக்குகிறவர்……எங்களுக்குப் பரம சுஹ்ருத் …உம்மைப் போலவே பாண்டவர்கள் எங்களுக்குப் பரம சுஹ்ருத்தாகவும், பரம பந்துக்களாகவும் இருக்கிறார்கள்…..நீர், எங்களுக்காக அவர்களிடம் ஹஸ்தினாபுரம் செல்லவேண்டும்…. .பாண்டவர்களின் பிதாவான பாண்டு இறந்துபோனதாகவும், எங்கள் தகப்பனாரான வசுதேவரின் ஒன்றுவிட்ட சஹோதரியும் ,பாண்டவர்களின் தாயுமான குந்தியும் , இப்போது அரசனாகிவிட்ட
த்ருதராஷ்ட்ரனிடம் கஷ்டப்படுவதாகவும், பிள்ளையான துர்யோதனனின் கெட்ட போதனை அவன் மதியைக் கெடுப்பதாகவும், கேள்விப்படுகிறோம்…..
நீர், அங்கு சென்று த்ருத ராஷ்ட்ரன் குணம் எப்படி, பாண்டவர்கள் அவர்கள் தாயார் குந்தி இவர்களின் நிலை…இவைகளை அறிந்து வருவீராக…..பிறகு அவர்களுக்கு என்ன உசிதமோ அதைச் செய்வோம்…..என்றாய். பிறகு, பலராமன், உத்தவருடன் உன்னுடைய பவனத்துக்கு எழுந்தருளினாய்

48 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்

தசம ஸ்கந்தம் .. அத்யாயம் 49
—————————————-

ஸ்ரீ அக்ரூரர் ,ஹஸ்தினாபுரம் சென்று வருதல்
————————————————-

ஹே….கிருஷ்ணா….. அக்ரூரர் உன்னுடைய கட்டளைப்படி, ஹஸ்தினாபுரம் புறப்பட்டார். அங்கு போய்ச் சேர்ந்து, அம்பிகை என்பவளின் புத்ரனான
த்ருதராஷ்ட் ரன் , பிதாமஹர் பீஷ்மர், அவர் தம்பி விதுரர், துரோணர், கிருபாச்சாரியர் , கர்ணன், சுயோதனன் அஸ்வத்தாமா, பாண்டவ புத்ரர்களான யுதிஷ்டிரர், பீமன், அர்ஜுனன், நகுலன், சஹாதேவன் இன்னும் பல சுஹ்ருத்துகள், ச்நேஹிதர்கள், இவர்களையெல்லாம் பார்த்துப் பேசினார். அவர்களும் உன்னுடையவும் பாலராமனுடையவும் க்ஷேம சமாசாரங்களைக் கேட்டு அறிந்து கொண்டனர்.
பிறகு , அக்ரூரர் , குந்தியையும் நேரில் போய்ப் பார்த்து க்ஷேமங்களை விசாரித்தார். பல மாதங்கள் ஹஸ்தினாபுரத்தில் தங்கினார். அப்போது த்ருத ராஷ்ட்ரன் தமக்கு என்று ஸ்வய புத்தி இல்லாதவனாகவும் , கெட்ட வர்களின் பேச்சைக் கேட்பவனாகவும், துர்யோதனன் மீது அதிக ப்ரியம் உள்ளவனாகனவும் ,அவனுடைய கட்டளைகளை நிறைவேற்றுபவனாகவும் ,பாண்டவர்கள் மீது வெறுப்பு உள்ளவனாகவும் இருப்பதை அறிந்து கொண்டார்
.குந்தியும் ,விதுரரும் பாண்டவர்களின் பெருமையையும்,அவர்களுடைய பலம் , தேஜஸ் ,யுத்த சாமர்த்யம் ,தன்னடக்கம் ,ஹஸ்தினாபுரவாசிகள் பாண்டவர் களிடம் காட்டும் அன்பையும் ,த்ருதராஷ்டரனும் அவன் பிள்ளை துர்யோதனன் ,அவன் மாமன் சகுனி பாண்டவர் களிடம் வெளிப்படுத்தும் விரோதத்தையும் துர்யோதனன் விஷம் கொடுத்து பீமனைக் கொல்ல முயற்சித்தது ஆகிய பல விஷயங்களை —-பல விருத்தாந்தங்களை உன்னிடம் சொல்லுமாறு அக்ரூரரைக் கேட்டுக் கொண்டார்கள்.
குந்தி,தன் ப்ராதாவான அக்ரூரரிடம் தான் மதுராபுரியில் வசுதேவர் தேவகியுடன் வசித்தது….போன்ற பழைய விஷயங்களைக் கண்ணீர் மல்கச் சொன்னாள் .
“”என் மருமான்கள் ,என்னுடைய ப்ராதா வசுதேவர் அவர் மனைவி தேவகி என் பால்ய சஹிமார்கள் எல்லாரையும் நான் க்ஷேம லாபங்களை விசாரித்ததாகச் சொல்லுங்கள்;கிருஷ்ணன் எல்லாருக்கும் சரண்யன் ;பக்தவத்சலன்;அவனிடமும்,பலராமனிடமும் , நான் பந்துக்களான ஓநாய் களின் நடுவே பெண்மானாக , வசிக்கும் கஷ்டங்களைச் சொல்லுங்கள் தகப்பனாரை
இழந்த பாண்டவர்களின் துர்க் கதியையும், தீனஸ்திதியையும் எடுத்துச் சொல்லுங்கள்.

ஹே கிருஷ்ண கிருஷ்ணா ம ஹாயோகின் , விஸ்வாத்மன் , நாங்கள் உம்மைச் சரணம் அடைந்து இருக்கிறோம்.ஹே கோவிந்த எங்களுக்கு வேறு புகல் இல்லை.ஹே முராரே ஹே வாசுதேவா ….உன்னை, உன் பல நாமங்களைச் சொல்லி ,உன்னைப் பலதடவை நமஸ்கரிக்கிறேன் ……ஹே யோகஸ் வரூபரே …உம்மைச் சரணமடைகிறேன் நீர்தான் ரக்ஷிக்க வேண்டும்
என்று புலம்பி,குந்தி தேவி உன்னை, மானசீகமாகச் சரணம் அடைந்தாள்

ஹே….கிருஷ்ணா……ஸ்ரீ சுகர் மேலும் பரீக்ஷித்திடம் சொல்கிறார் . ஹே பரீக்ஷித்.. துக்கத்தின் எல்லையை அடைந்த குந்திதேவியின் புலம்பலைக் கேட்ட அக்ரூரரும் விதுரரும் ,
தாங்களும் .துக்கப்பட்டு,ஒருவாறு தேறி குந்திக்கு ஆறுதல் சொல்லி திருத ராஷ்ட்ரன் சபைக்குச் சென்றார்கள் அந்தச் சபையில் ,த்ருத ராஷ்ட்ரன் , தன புத்ரனாகிய துர் யோதனனுக்கு அதிக வாத்சல்யம் காட்டுவதால் அவன் துர்போதனைப்படி நடப்பதால், விளையும் பக்ஷபாதங்களை ….பந்துக்களின் ஸ்நேஹத்தை முன்னிட்டு, ஸ்ரீ கிருஷ்ண பலராம வசனங்களை எடுத்து உரைத்தார். இது சந்தேசம் எனப்படுகிறது.

அக்ரூரரின் ஸ்ரீ கிருஷ்ண சந்தேசம்
——————————————–

“ஹே…..விசித்திர வீர்யரின் புத்ரரே……குரு வம்சத்துக்கு கீர்த்தியை மேலும் சேர்ப்பவரே ……
.உமது தம்பியான பாண்டு ராஜனின் மரணத்துக்குப் பிறகு ,
நீர் இந்த ராஜ்யத்தின் அரசராக ஆகி இருக்கிறீர். நீர் தர்மப்படி பிரஜைகளை நடத்தியும்
உம்மை நம்பி வாழும் பந்துக்களிடம் சரி சமமாக நடந்தும் உம்முடைய புத்ரர்கள்,
தம்பியின் புத்ரர்கள் இவர்களை சமமாக எண்ணி, ராஜ்ய பரிபாலனம் செய்தால்
உமது கீர்த்தி வளரும்……அப்படி இல்லாதுபோனால், உமது காலத்திலேயே
ஜனங்களின் நிந்தனைக்கு ஆளாவீர் . ……..இந்த உலகில் எல்லாப் பொருளுக்கும்
முடிவு உண்டு…….யாரும் எந்த வழியாலும் எல்லோருடனும்
சாஸ்வதமாக வாழமுடியாது……..ஒவ்வொரு ஜீவனும் தன் கர்மாக்களின்
பலன்களைத் தன்னந்தனியாகவே —சுக துக்கங்களை அனுபவிக்கிறது……
என் புத்ரர்கள் ,என் ஆஸ்திகள் , என்கிற அஹங்கார மமகார புத்தி வளர்ந்தால்,
அவை, அவனை மிகவும் நஷ்டப்பட வைத்துவிடும் அவனுக்குப்
பாபமும், கெட்டபெயரும் ஏற்பட்டு, ஐஸ்வர்த்தை எல்லாம் இழந்து,
புத்ரர்கள் இல்லாமல், நரகத்தை அடைவான்

மகாராஜரே …. இவ்வுலகத்தில், மனைவி மக்கள் , வீடு இவைகளை ஸ்வப்னம்…..
.மாயை என்று நினைத்து , புத்தியை அடக்கி, எல்லாரையும் சமமாக நினைத்து,
உத்தம கதியை அடைவீராக ”

இதற்கு திருத ராஷ்ட்ரன் என்ன பதில் சொன்னார் தெரியுமா……
.ஸ்ரீ சுகர் , பரீக்ஷித்துக்குச் சொல்கிறார்

தானம் முதலிய சூக்ஷ்மத்தை அறிந்த மஹானே …..
உங்களால் எல்லாருக்கும் மங்களத்தைத் தரும் சுபமான வார்த்தைகள் சொல்லப்பட்டன…..
.ஆனால், இம்மாதிரி வார்த்தைகளால், எனக்குத் திருப்தி ஏற்படவில்லை…….
அடிக்கடி இப்படி ஹிதோபதேசம் கேட்ட போதிலும் என்மனம் அடங்க மறுக்கிறது……
.காரணம், என்புத்ரர்களிடம் அதிகப் பாசமாக இருப்பதால்…….!!.

மின்னல் மின்னி உடனே மறைவதைப்போல, நல்ல எண்ணங்கள் தோன்றி,
உடனே மறைந்து விடுகின்றன……பகவான் விதித்த விதியை மீறி என்ன செய்யமுடியும்….?.
அந்தப் பிரபு ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் யாவராலும் எளிதில் புரிந்துகொள்ள முடியாதபடி,
அனந்தமான பெருமை பெற்றவர்……….அவருடைய சங்கல்பத்தால்,
உலகங்கள் ஸ்ருஷ்டிக்கப்படுகின்றன…..மாயையின் முக்குணங்களால்,
எல்லாவற்றையும் செயற்படுத்துகிறார்……எல்லா வஸ்துக்களிலும்
அந்தராத்மாவாக இருக்கிறார்…….கர்மாவினால் வரும் .புண்ய பாபங்களுக்கு ஏற்றபடி,
பலன்களைக் கொடுக்கிறார்……இவை, அவருக்கு லீலை…….

இவ்வாறு, த்ருத ராஷ்டரனின் அபிப்ராயத்தை அறிந்த , அக்ரூரர் ,
பந்துக்களால் விடை கொடுக்கப்பட்டு, மதுராபுரிக்கு வந்து சேர்ந்தார்.
உன்னையும் பலராமனையும் வந்து சேவித்து,
த்ருத ராஷ்ட்ரனின் நடத்தை, அந்தரங்க எண்ணங்கள்,
அபிப்ராயங்கள், குந்திதேவியின் பிரார்த்தனை எல்லாவற்றையும் சொல்லி,

ஹே…பகவன்…..எந்த கார்யத்துக்காக என்னை அனுப்பினீரோ ,
அதைச் செய்து முடித்துள்ளேன் என்று பவ்ய மாகச் சொல்லி நமஸ்கரித்தார்.

(ஹே கிருஷ்ணா …….அடியேன் ,அக்ரூரரின் பாத ரக்ஷை யாகவாவது
இருந்திருக்கக் கூடாதா…….அந்த மகானின் அந்தரங்க பக்திக்கு ஈடு இணை இல்லை…..
அவருடன்கூட அடியேனும் ஜன்ம சாபல்யம் அடைந்து இருப்பேனே …
அச்சுதா….அக்ரூரரின் திருவடிகளை ஆயிரமாயிரம் தடவை நமஸ் கரிக்கிறேன் )

இத்துடன் ஸ்ரீமத் பாகவதம் …. தசமஸ்கந்தம் ….பூர்வார்த்தமாகிய .முன்பாதி …
49 ……..வது அத்யாயத்துடன் நிறைவடைகிறது. ஸுபம்

ஸ்ரீ க்ருஷ்ணாய, கோவிந்தாய, கோபீ ஜன வல்லபாய,
நந்தகோப சுதாய ,, தேவகீ நந்தனாய நம :

க்ருஷ்ண நாமாம்ருதம் நாம பரமாநந்த காரகம் |
அத்யுபத்ரவ தோஷக்னம் பரமாயுஷ்ய வர்தனம் ||

—————————————

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ நாராயண பட்டத்ரி ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ ஸூக பகவான் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ கிருஷ்ண த்வைபாயன பகவான் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ நாரத பகவான் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ ருக்மிணி சமேத குருவாயாரூப்பன் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

Posted in Sri Baagavatha saaram | Leave a Comment »

ஸ்ரீ பாசுரப்படி ஸ்ரீ மத் பாகவதம் —ஸ்ரீ பாரதியின் கண்ணனின் அனுபவம் –ஸ்ரீ கிருஷ்ண மங்கள ஸ்லோகம்

February 21, 2023

ஸ்ரீ பாசுரப்படி ஸ்ரீ மத் பாகவதம் —

(ஸ்ரீ திருப்பாற் கடல் வர்ணனை )
பாலாலிலையில் துயில் கொண்ட பரமன்
மன்னிய நாகத்தணை மேல் ஓர் மா மலை போல்
சுடர் ஆழி சங்கு இரு பால் பொலிந்து தோன்றுத்
திரு மடந்தை மண் மடந்தை இரு பாலும் திகழ
ஆயிரம் தோள் பரப்பி முடி ஆயிரம் மின் இலகக்

கடலோதம் கால் அலைப்பக்
கடலோன் கை மிசைக் கண் வளர்வது போல்
உன்னிய யோகத்து உறக்கம் தலைக் கொண்டு
இணையில்லா இன்னிசை யாழ் கெழுமி
இன்பத் தும்புருவும் நாரதனும் இறைஞ்சி ஏத்தக்

கொத்தலர்ந்த நறுந்துழாய் சாந்தம் தூபம்
தீபம் கொண்டு அமரர் தொழப்
பக்தர்களும் பகவர்களும் பழ மொழி வாய் முனிவர்களும் சித்தர்களும் தொழுது இறைஞ்ச
அருள் கொண்டாடும் அடியவர் இன்புற
ஏழுலகும் தனிக்கோல் செல்ல வீற்று இருந்து

(திரு அவதார காரணம் )
விண் கொள் அமரர்கள் வேதனை தீர
மண்ணுய்ய மண்ணுலகில் மனிசர் உய்யப்
பாரேறு பெரும் பாரம் தீரத்
துவரிக் கனி வாய் நில மங்கை துயர் தீர
மண்ணின் பாரம் நீக்குவதற்கே வேண்டித் தேவர் இரக்கச்

சாது சனத்தை நலியும் கஞ்சனைச் சாதிப்பதற்கு
என்ன நோன்பு நோற்றாள் கொலோ இவனைப் பெற்ற வயிறுடையாள்
என்றும் வார்த்தை எய்துவிக்கத் தந்தை காலில் பெரு விலங்கு தாளவிழ
மக்கள் அறுவரைக் கல்லிடை மோத இழந்த தாயைக் குடல் விளக்கம் செய்யக்

(திரு அவதாரம் )
கதிராயிரம் இரவி கலந்து எரித்தால் ஒத்து
மல்லை மூதூர் வட மதுரையில்
மந்தக் களிற்று வீசு தேவர் தம்முடைச்
சித்தம் பிரியாத தேவகி தன் வயிற்றில்
அத்தத்தின் பத்தாம் நாள் தோன்றிக் கஞ்சன் வலை வைத்த அன்று கார் இருள் எல்லில் பிழைத்து

எடுத்த பேராளன் நந்த கோபன் தன் இன்னுயிர்ச் சிறுவன் எனக்
கூர் வேல் கொடும் தொழிலன் நந்தகோபன் குமரனாய்த் தெய்வ நான்கை யசோதைக்குப்
போத்தந்த பேதைக் குழவியாய்ப்
பலதேவர்க்கு ஓர் கீழ்க் கன்றாய்

(ஆயர்கள் நாயகனாய் )
ஆயர் பாடிக்கு ஓர் அணி விளக்காய்க்
கொம்பனார்க்கு எல்லாம் கொழுந்தாய்க்
காண்டல் இன்றிக் கொண்டு வளர்க்கக்
குழவியாய்த் தான் வளர்ந்து

(திரு ஆயர்பாடியில் மங்களம் )
எண்னம் சுண்ணம் எதிர் எதிர் தூவிடப்
பாடுவார்களும் பல் பறை கொட்ட
அண்டர் மிண்டிப் புகுந்து நெய்யாட அயலிடத்துப் பேர்ந்து
தத்துக் கொண்டாள் கொலோ தானே பெற்றாள் கொலோ
பேணிச் சீருடைப் பிள்ளை ஒருத்தி மகனாய் ஒளித்து வளரத்

(பூதனை வதம்)
தீ மனத்தான் கஞ்சனது வஞ்சனையில் திரியும்
பெண்மை மிகு வடிவு கொண்டு
வன் பேய்ச்சி தன் மகனாகத் தான் முலை யுண்ணக் கொடுக்க
முலை யுண்பான் போலே முனிந்து உண்டு
வஞ்சனத்து வந்த பேய்ச்சி ஆவி பாலுள் வாங்கி
சூர் உருவின் பேய் அளவு கண்டு

(சகட பங்கம் )
மாணிக்கம் சுட்டி வயிரம் இடை கட்டி
ஆணிப் பொன்னால் செய்த வண்ணச் சிறு தொட்டிலில்
உறங்குவான் போல் கிடந்து
நாள்கள் ஓர் நால் ஐந்து திங்கள் அளவிலே
தாளை நிமிர்த்து உருளும் சகடம் உதைத்து

(திரு நாம கரணம் )
ஆய்ப்பாடி ஆயர் பத்து நாளும் கடந்த இரண்டாம் நாள்
எத்திறமும் சய மரம் கோடித்துக்
கரு வடிவில் செங்கண்ண வண்ணன் தன்னை
வேதம் வல்லார்களைக் கொண்டு
கார் முகிலே என் கண்ணா
செங்கண் நெடுமால் சிரீ தரா என்று அழைத்து
நாவினால் நவிற்று இன்பம் எய்த

(பால லீலைகள் )
மாயக் கூத்தன்
தன் முகத்துச் சுட்டி தூங்கத் தூங்கத் தவழ்ந்து போய்ப்
பொன் முகக் கிண் கிணி ஆர்ப்பப் புழுதி அளைந்து
கோல நறும் பவளச் செந்துவர் வாயினிடைக் கோமள
வெள்ளி முளைப் போல் சிறு பல் இலகக்
கண கண சிரித்து வந்து முன் வந்து
நின்று முத்தம் தந்து

ஆயர்கள் போர் ஏறாய்ச் செங்கீரை யாடி
எண்ணெய்க் குடத்தை உருட்டி இளம் பிள்ளை கிள்ளி எழுப்பிக்
கண்ணைப் புரட்டி விழித்துக் கழ கண்டு செய்து
வெண்ணெய் விழுங்கி விரைய உறங்கிப்
பானையில் பாலைப் பருகிப் பற்றாதார் எல்லாம் சிரிப்ப

மடம் கொள் மதி முகத்தாரை மால் செய்து
அழகிய வாயில் அமுத ஊறல் தெளிவுறா
மழலை முற்றா திளம் சொல்லால்
வனிலா அம்புலீ சந்திரா வா என்று அம்புலி விளித்து

(பிள்ளை வாயுள் ஏழு உலகம் )
மண்ணும் மலையும் கடலும் உலகு ஏழும் உண்ணும் திறத்து மகிழ்ந்து
கையும் காலும் நிமிர்த்துக் கடார நீர் பைய வாட்டிப் பசும் சிறு மஞ்சளால்
ஐய நா வழித்தாளுக்கு அங்கு ஆந்திட வாயுள் வையம் ஏழும் காண
ஆடி யாடி யசைந்து அசைந்திட்டு அதனுக்கு ஏற்ற கூத்தை ஆடி

(உரலில் கட்டுப்படுதல் )
வாங்கக் குடம் நிறைக்கும் வள்ளல் பெரும் பசுக்கள்
நீங்காத செல்வம் நிறைக்க
வெள்ளி மலை இருந்தால் ஒத்த வெண்ணெயைத்
தாயர் மனங்கள் தடிப்ப உள்ளம் குளிர அமுது செய்து
விரலோடு வாய் தோய்ந்த வெண்ணெய் கண்டு

ஒளியா வெண்ணெய் உண்டான் என்றும் உரலோடு ஆய்ச்சி ஒண் கயிற்றால்
விளியா ஆர்க்க ஆப்புண்டு விம்மி அழுது
பொத்த விரலைக் கவிழ்த்து அதன் மேல் ஏறித்
தித்தித்த பாலும் தடாவினில் வெண்ணெயும்
மெத்தத் திரு வயிறு ஆர விழுங்கி

சீரல் அசோதை அன்புற்று நோக்கி
அடித்தும் பிடித்தும் அனைவருக்கும் காட்ட
ஊரார்கள் எல்லாம் காணக்
கண்ணி நுண் சிறுத் தாம்பினால் கட்டுண்டு
பெரு மா யுரலில் பணிப்புண்டு இருந்து
விண்ணெல்லாம் கேட்க அழுது
எழில் கொள் தாம்பு கொண்டு அடிப்பதற்கு எள்கி

(மருத மரங்களை முறித்தது )
மணம் மருவு தோள் ஆய்ச்சி ஆர்க்கப் போய் உரலோடும்
ஒருங்கு ஒத்த இணை மருதம் உன்னிய வந்தவரை
ஊரு கரத்தினொடும் உந்தி
எண் திசையோரும் வணங்க
இணை மருதூடு நடந்து

(மாடு கன்றுகளை மேய்த்தல் )
அழகிய பைம்பொன்னின் கோல் அம்கையில் கொண்டு
கழல்கள் சதங்கை கலந்து எங்கும் ஆர்ப்ப
பழ கன்றினங்கள் மறித்துத் திரிந்து
புகழ்ப் பலதேவன் என்னும் நம்பியோடப் பின் கூடச் சென்று

தன்னே ராயிரம் பிள்ளைகளோடு தளர் நடையிட்டு
வெண்ணெய் விழுங்கி வெறும் கலத்தை வெற்பிடை விட்டு அதன் ஓசை கேட்டு
அசல் அகத்தார் பரிபவம் பேச
இல்லம் புகுந்து அவர் மகளைக் கூவிக்
கையில் வளையைக் கழற்றிக் கொண்டு
கொள்ளையில் நின்றும் கொணர்ந்து விற்ற அங்கு ஒருத்திக்கு அவ்வளை கொடுத்து
நல்லன நாவற் பழங்கள் கொண்டு

கறவைகள் பின் சென்று கானம் சேர்ந்து உண்டு
இட்டமான பசுக்களை இனிது மறித்து நீரூட்டி
விட்டுக் கொண்டு விளையாடி
கணங்களோடு மின் மேகம் கலந்தால் போல்
வனமாலை மினுங்க நின்று விளையாடி

கோவலனாய் ஆநிரைகள் மேய்த்துக் குழலூதிக்
கோவிந்தன் வருகிற கூட்டம் கண்டு
மழை கொலோ வருகிறது என்று சொல்லி
மங்கைமார் சாலக வாசல் பற்றி நுழையக்
குழல்களும் கீதமுமாகி

முற்றத்தூடு புகுந்து தன் முகம் காட்டிப் புன்முறுவல் செய்து
பஞ்சிய மெல்லடிப் பிள்ளைகளுடன்
வைத்த நெய்யும் காய்ந்த பாலும் வடிதயிறும் நறு வெண்ணெயும் இத்தனையும் பெற்று அறியாமே
ஆயிரம் தாழி வெண்ணெய் பாகந்தான் வையாதுண்டு

(வத்ஸாஸூர பகாஸூர வதம் )
கானக வல் விளவின் காய் உதிரக் கருதி கொன்றது கொண்டு எறிந்து
பள்ளத்தில் மேயும் பறவை உருக்கொண்டு
கள்ள அசுரன் வருவானைத் தான் கண்டு
புள்ளிது என்று பொதுக்கோ வாய்க்கீண்டிட்டு

(தேனுகாஸூர வதம் )
வாசியாகி நேசமின்றி வந்து எதிர்த்த தேனுகன்
நாசமாகி நாளுலப்ப நன்மை சேர் பனம் கனிக்கு
வீசி மெல் நிமிர்ந்த தோன் இல்லையாக்கி

(காளிய மர்த்தனம் )
ஆய்ச்சிமார்களும் ஆயரும் அஞ்சிடப் பூத்த நீள் கடம்பேறித்
தடம் படு தாமரைப் பொய்கை கலக்கி
விடம் படு நாகத்தை வால் பற்றி ஈர்த்துப்
படும் படு பைந்தலை மேல் ஏழப் பாய்ந்திட்டு
உடம்பை அசைத்து
வெயின் குழலூதி வித்தகனாய் நின்று
நீண் முடி ஐந்திலும் நின்று நடம் செய்து

(பிலம்ப வதம் )
பாண்டி வடத்தில் பிளம்பர் தன்னைப்
பண்ணழியப் பலதேவன் வெல்ல

(காட்டுத்தீயை விழுங்கல் )
நின்ற செந்தீ மொண்டு குறை நீள் விசும்பூடு எரியக்
காண்கின்ற வெந்தீ எல்லாம் யானே என்று தான் விழுங்கி உய்யக் கண்டு

(வேணு கானம் செய்தல் )
வல்லி நுடங்கிடை மாதர் வந்து அலர் தூற்றிட
துள்ளி விளையாடித் தோளரோடு
கானம் பாடி உலாவி உலாவிச்
சிறு விரல்கள் தடவிப் பரிமாறிச்
செங்கண் கோடச் செவ்வாய் கொப்பளிப்பக்
குறு வியர்ப்புருவம் கூடலிப்பக்

கோவலர் சிறுமியர் இளங்கொங்கை குதுகலிப்ப
மேனகையோடு திலோத்தமை அரம்பை உருப்பசியர் அவர் வெள்கி மயங்கி
நன்னரம்புடைய தும்புருவோடு நாரதனும் தம் தம் வீணை மறுப்பப்
பறைவவையின் கணங்கள் கூடு துறந்து வந்து சூழ்ந்து படுகாடு கிடப்பக்
கறவையின் கணங்கள் கால் பரப்பிட்டுக் கவிழ்ந்து இறங்க

மருண்ட மான் கணங்கள் மேய்கை மறந்து
மேய்ந்த புல்லும் கடைவாய் வழி சோர
இரண்டு பாடும் துலங்காப் புடை பெயரா
எழுது சித்ரங்கள் போல் நிற்க
மரங்கள் நின்று மது தாரைகள் பாய

மலர்கள் வீழ வளர் கொம்புகள் தாழக்
கோவிந்தனுடைய கோமள வாயில்
குழல் முடிஞ்சு களினூடு குமிழ்த்துக் கொழித்து இழிந்த அமுதப் புனல் தன்னை
குழல் முழவம் விளம்பக் கோவலனாய்க் குழலூதி யூதி

(கோபியர் வஸ்திர அபஹரணம் )
மார்கழித் திங்கள் மதி நிறைந்த நன்னாளில்
கோழி அழைப்பதன் முன்னம் குடைந்து நீராடுவான் போந்த
பங்கய நீர் குடைந்து ஆடுகின்றார்கள்
ஆயர் மட மக்களைப் பின்னே சென்று ஒளித்து இருந்து
அங்கவர் பூந்துயில் வாரிக் கொண்டிட்டு
அச்சேரி இடையார் இரப்ப
மங்கை நல்லீர் வந்து கொண்மின் என்று மரம் ஏறி இருந்து
கன்னியரோடு எங்கள் நம்பி கரியபிரான் விளையாடி

(வேள்வி மங்கையர் வேண்டடிசில் அளித்தது )
பக்த விலோசனத்தில்
வேர்த்துப் பசித்து வயிறு அசைந்து வந்து அடிசில் உண்டு

(கோவர்த்தன கிரி பிடித்தது )
இந்திரனுக்கு என்று ஆயர்கள் எடுத்த
எழில் விழவில் பழ நடை செய்
மந்திர விதியில் பூசனை பெறாது
இமயப் பெரு மலை போல்
அமைத்த சோறு அது எல்லாம்
போயிருந்து அங்கோர் பூத வடிவு கொண்டு
முற்ற வாரி வளைத்து உண்ண

மேலை அமரர் பதி மிக்க வெகுண்டு வரக்
காள நன் மேகவை கல்லொடு கால் பொழிய
வண்ண மால் வரையே குடையாகச்
செந்தாமரைக் கை விரல் ஐந்தினையும்
கப்பாக மடுத்து மணி நெடும் தோள் காம்பாகக் கொடுத்து
கல் எடுத்துக் கல் மாரி காத்து

(கண்ணன் கோபியரோடு விளையாடுதல் )
மங்கல நல் வனமாலை மார்பில் இலங்க
மயில் தழைப் பீலி சூடிப்
பொங்கிள ஆடை அரையில் சாத்திப்
பூங்கொத்துக் காதில் புணரப் பெய்து
கொங்கு நறும் குழலார்களோடு குழைந்து குழலூதிக்

கொல்லாமை செய்து குரவை பிணைந்து சுழலக்
குடங்கள் தலைமீது எடுத்துக் கொண்டாடி
மன்றமரக் கூத்தாடி மகிழ்ந்து
தேனும் பாலும் கன்னலும் அமுதமுமாகித் தித்தித்து
முற்றா இளையார் விளையாட்டொடு
காதல் வெள்ளம் விளைவித்து

(கேசி வதம் )
மா வாயின் அங்கம் மதியாது கீறி

(மதுராபுரிக்கு விஜயம் )
வில்லார் விழவில் வடமதுரை விரும்பி
கூனி கூன் நிமிர்ந்தது
நாறிய சாந்தம் நமக்கு இறை நல்கு என்னத்
தேறி யவளும் திரு உடம்பில் பூச
ஊறிய கூனை உள்ளொடுக்க அன்று ஏற உருவி

(குவலயா பீட வதம் )
விற் பிடித்து இறுத்து
வளவெழும் தவள மாட மதுரை மா நகரம் தன்னுள்
வெம்பு சினத்து அடல் வேழம் வீழ
வெண் மருப்பு ஓன்று பறித்து

(மல்லர் வதம் )
இரு மலை போல் எதிர்த்த இரு மல்லர்
வலிய முடி இடிய வாங்கி

(கம்ஸ வதம் )
செம் பொன் இலங்கு வலங்கை வாளி
திண் சிலை தண்டொடு சங்கம் ஒள் வாள்
உம்பர் இரு சுடர் ஆழி யொடு
கேடயம் ஒண் மலர் பற்றித்
தொட்ட படை எட்டும் தோலாத வென்றியான்

கறுத்திட்டு எதிர் நின்ற
கஞ்சன் வயிற்றில் நெருப்பு என்ன நின்று
அரையனை எழப் பாய்ந்து உதைத்துக்
குஞ்சி பிடித்து அடித்து உண்டு
அவன் மாளக் கண்டு

(ஸ்ரீ சாந்தீபனியின் புத்ரனை மீண்டது )
மாதவத்தோன் புத்திரன் போய் மறி கடல் வாய் மாண்டானை
ஓதுவித்த தக்கணையாய் உருவுருவே கொடுத்து

(ஸ்ரீ ருக்மிணி பிராட்டி திருக் கல்யாணம் )
கண்ணாலம் கோடித்துக் கன்னி தன்னைக் கைப்பிடிப்பான்
திண்ணார்ந்து இருந்த சிசுபாலன் தேசு அழிந்து
அண்ணாந்து இருக்கவே ஆங்கு அவளைக் கைப்பிடித்து
ருக்மிணி நங்கையைத் தேர் ஏற்றிக் கொண்டு

விருப்புற்று அங்கே ஏக விரைந்து எதிர் வந்து
செருக்குற்றான் வீரம் சிதையத் தலையைச் சிரைத்து
அன்று அங்கு அமர் வென்று நங்கை அணி நெடும் தோள் புணர்ந்து
ரடிலங்கு தாமரை போல் செவ்வாய் முறுவல் செய்து அருளித்
திருவுக்கும் திருவாகிய செல்வனாய் பெண் அமுது உண்டு

(ஸ்ரீ நப்பின்னை திருக் கல்யாணம் )

துப்புடை ஆயர்கள் தம் சொல் வழுவாது ஒரு கால்
தூய கருங்குழல் நல் தோகை மயில் அனைய
நப்பின்னை தன் திறமாக நல் விடை ஏழு அவிய
வீயப் பொருது வியர்த்து நின்று

(நரகாஸூர வதம் )
மன்னு நரகன் தன்னை சூழ் போகி வளைத்து எறிந்து
கன்னி மகளிர் தம்மைக் கவர்ந்து

(துவாரகை அமைத்தல் )
பதினாறாம் ஆயிரவர பணி செய்யத்
துவரை என்னும் அதில் நாயகராய் வீற்று இருந்து

(பாரிஜாத அபஹரணம் )
என்னதன் தேவிக்கு அன்று இன்பப்பூ ஈயாதாள்
தன்னாதன் காணவே தண் பூ மரத்தினை
வல் நாதப் புள்ளால் வலியப் பறித்துக்
கற்பக காவு கருதிய காதலிக்கு
இப்பொழுது ஈவன் என்று இந்திரன் காவினில்
நிற்பன செய்து நிலாத் திகழ் முற்றத்துள் உய்த்து

(வாணாஸூர வதம் )
மாவலி தன்னுடைய மகன் வாணன் மகன் இருந்த
காவலைக் கட்டழித்துப் பிரிவின்றி
வாணனைக் காத்து என்று
அன்று படையொடும் வந்து எதிர்ந்த
திரிபுரம் பெற்றவனும் மகனும் பின்னும் அங்கியும் போர் தொலையப்

பொரு சிறைப் புள்ளைக் கடாவிப்
பொரு கடலை அரண் கடந்து புக்கு
மாயப் பொரு படை வாணனை
ஆயிரம் தோளும் பொழி குருதியாய ஆழி சுழற்றி

(பவ்ண்ட்ரக வாஸூ தேவன் பங்கம் )
புகரார் உருவாகி முனிந்தவனைப்
புகழ் வீட முனிந்து உயிருண்டு
அசுரன் நகராயின பாழ் பட நாமம் எறிந்து
காய் சின காசி மன்னன்
நாசமுற்று வீழ நாள் கவர்ந்து

(சிஸூபால வதம் )
கேட்பார் செவி சுடு கீழ்மை வசவுகளே வையும்
சேட்பாற் பழம் பகைவன் சிசு பாலன் திருவடி
தாட்பால் அடைய பெரும் துன்பம் வேர் அற நீக்கித்
தன் தாளிணைக் கீழ் சேர்த்துப்

தந்தவக்கரனை முடித்தல்
(பொங்கரவ வக்கரணைக் கொன்று )

(திரௌபதி சரணாகதி )
அந்தகன் சிறுவன் அரசர் தம் அரசற்கு இளையவன்
அணியிழையைச் சென்று
எம் தமக்கு உரிமை செய் -எனத் தரியாது
எம்பெருமான் அருள் என்னப்

(கண்ணன் விஸ்வரூபம் காட்டியது )
பங்கயக் கண்ணன் ஒன்றே உரைப்பான்
ஒரு சொல்லே சொல்லுவான்
துன்னு முடியன் துரியோதனன் பக்கல் சென்று
கோதை வேல் ஐவர்க்காய் மண்ணகலம் கூறிடுவான்
தூதனாய் மன்னவனால் சொல்லுண்டு

அரவு நீள் கொடியோன் அவையுள்
ஆசனத்தை அஞ்சிடாதே இட
அதற்குப் பெரிய மா மேனி அண்டம் ஊடுறவப்
பெரும் திசை அடங்கிட நிமிர்ந்து
ஊர் ஓன்று வேண்டிப் பெறாத உரோடத்தால்
மண் மிசைப் பெரும் பாரம் நீங்க ஓர் பாரத மாப் பெரும் போரில்

(தேரோட்டியாய்த் திகழ்ந்தது )
பற்றலர் வீயக் கோல் கையில் கொண்டு
பார்த்தன் தன் தேர் முன் நின்று
தீர்த்தான் உலகு அளந்த சேவடி மேல் பூந்தாமம் சேர்த்தி
அவையே சிவன் முடி மேல் தான் கண்டு
பார்த்தன் தெளிந்து ஒழிய

(கீதோபதேசம் )
அறிவினால் குறைவில்லா அகல் ஞாலத்தவர் அறிய
நெறி எல்லாம் எடுத்து உரைத்து
நீர்மையில் நூற்றுவர் வீய
ஐவருக்கு அருள் செய்து நின்ற

(ஜயத்திரதனை முடித்தது )
ஆழி கொண்டு அன்று இரவி மறைப்பச்
சயத்திரதன் தலையைப் பாழில் உருளப் படை பொருது

(பரீக்ஷித்தை உயிர் மீட்டது )
மருமகன் தன் சந்ததியை உயிர் மீட்டு மைத்துனன் மார்
உருமகத்தே வீழாமே குரு முகமாய்க் காத்து
எல்லாச் சேனையும் இரு நிலத்து அவித்து
சந்தம் அல் குழலாளை அலக் கண் நூற்றுவர் தம்
பெண்டிரும் எய்தி நூல் இழப்ப
மைத்துனன் மார் காதலியை மயிர் முடிப்பித்து அவர்களையே மன்னராக்கி

( வைதிகன் மக்களை மீட்டது )
வேத வாய் மொழி அந்தணன் ஒருவன்
எந்தை நின் சரண் என்னுடை மனைவி
காதல் மக்களைப் பயத்தலும் காணாள்
கடிய தெய்வம் கொண்டு ஒளிக்கும் என்று அழைப்ப
இடர் இன்றியே ஒரு நாள் ஒரு போழுதில் எல்லா உலகும் கழியப்
படர் புகழ்ப் பார்த்திபனும் வைதிகனும் உடன் ஏற திண் தேர் கடவிச்
சுடர் ஒளியாய் நின்ற தன்னுடைச் சோதியில்
வைதிகம் பிள்ளைகளை உடலோடும் கொண்டு கொடுத்து

(ஆதி யஞ்சோதி யுருச் சேர்தல்)
துயரில் சுடர் ஒளி தன்னுடைச் சோதி
நின்ற வண்ணம் நிற்கவே
துயரில் மலியும் மனிதப் பிறவியில் தோன்றிக் கண் காண வந்து துயரங்கள் செய்து
தன் தெய்வ நிலை யுலகில் புகை உய்த்துக்
கதையின் திரு மொழியாய் நின்று
நல் குரவும் செல்வமும் நரகமும் ஸ்வர்க்கமுமாய்ப்
பல்வகையும் பரந்து வைகுந்தம் புகுதலும்
எண்மர் பதினொருவர் ஈர் அறுவர் ஓர் இருவர்
வண்ண மலர் ஏந்தி வைகலும் நண்ணி
ஒரு மலையால் பரவி ஓவாது எப்போதும்
மால் வண்ணன் தாள் தாமரை அடைவோம் என்று
மறை கொண்ட மந்திரத்தால் வாழ்த்து
சூட்டு நன் மாலைகள் தூயன ஏந்தி
ரதமில் தண்ணுமை எக்கம் மத்தளி
யாழ் குழல் முழவமொடு இசை திசை கெழுமிக்
கீதங்கள் பாடி மயங்கித் திருவடி தொழ
பாடு நல் வேதவொலி பரவைத் திரை போல் முழங்க
ஆயிரம் பெயரால் அமரர் சென்று இறைஞ்ச
உவந்த உள்ளத்தனாய்
அண்டமாய் எண் திசைக்கும் ஆதியாய்
நீதியான பண்டமாம் பரம சோதியாய்
ஆடரவு அமளியில் அறி துயில் அமர
இடம் கொள் சமயத்தை எல்லாம் எடுத்துக் களைவன போலே
தடம் கடல் பள்ளிப்பெருமான் தன்னுடைய பூதங்களேயாய்க்
கிடந்தும் எழுந்தும் இருந்தும் கீதங்கள் பல பல பாடி
நடந்தும் பரந்தும் ஒளித்தும் நாடகம் செய்கின்றனவே
தோட்டலர் பைந்தார் சுடர் முடியானை
தொழுது நல் மொழியால் தொகுத்து உரைத்த
பாட்டிவை பாடப் பத்திமை பெருகிச் சித்தமும் திருவொடு மிகுமே

பொலிக பொலிக பொலிக

—————

ஸ்ரீ பாரதியின் கண்ணனின் அனுபவம்

ஒரே சரணம் கண்ணன் திருவடி என்கிறார் பாரதி. ஸ்தித ப்ரக்ஞ நிலையைப் பற்றி உரைத்த கண்ணன் அல்லால் ஏது புகல்?

கண்ணன் திருவடி
எண்ணுக மனமே
திண்ணம் அழியா
வண்ணம் தருமே.

நிதி பெருமை எல்லாம் அதை நன்கு அனைவருடைய நல் எழுச்சி, நலமிக்க வாழ்ச்சிக்காகப் பயன்படுத்தும் போது அதனால் வருவது புகழ். கண்ணன் திருவடிகளைச் சரணடைந்தால், கண்ணன் என்னும் பெரும் தத்துவத்தை நன்கு புரிந்துகொண்டால் நிதி பெருமை புகழ் என்று அனைத்தும் அவன் தானே தருகின்றான். அவை தன்னடையே வந்து சேருகின்றன என்கிறார் பாரதி.

தருமே நிதியும்
பெருமை புகழும்
கருமா மேனிப்
பெருமா னிங்கே.

‘நிச்ரேயஸம்~அப்யுதயம்’, ’ஆன்மிக நன்மை, அதற்குத் துணையாக புற வாழ்வின் செழிப்பு’ என்று இலட்சியப் பொருள்வரைவு செய்தன.

இங்கே அமரர்
சங்கம் தோன்றும்
மங்கும் தீமை
பொங்கும் நலமே.

புலவர்கள் என்போர் நலம் என்பதை மட்டுமே விரும்பிப் பாடும் சொல்லேர் உழவர்கள் என்கிறார் பாரதி.

நிலமாமகளின் தலைவனாகக் கண்ணனைப் பாடுங்கள். திருமகள், நிலமகள், ஆயர்குலமகள் என்று அறிவின் ஆக்கம், நிலத்தின் ஆக்கம், உயிர்க்குல ஆக்கம் என்று முவ்வித ஆக்கங்களுடன் திகழ்வதுதான் பேருயிர்த் தத்துவம். இதில் உங்கள் போதாமையால் குறைவுபடப் பாடி அதனால் குறைகள் நேராவண்ணம் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்!

நலமே நாடில்
புலவீர் பாடீர்
நிலமா மகளின்
தலைவன் புகழே.

ண்ணன் திருவடி எண்ணி நீங்கள் தேவ வலிமைக்கு உங்களை ஆட்படுத்திக் கொள்ளும்போது ஒன்று நடக்கும். அது என்னவெனில் தீமைக் கூட்டங்கள் ஆகிய அசுரப் பகை ஒன்று அல்ல இரண்டு அல்ல தொகை தொகையாய் கண்ணன் தீர்க்கத் திரும்பிவராமல் தொலைந்து போகும். அதற்கு நீங்கள் தகைசேர் அமரராக ஆகவேண்டும். அந்தச் சிறப்பை நன்கு கவனித்துப் பாடுங்கள் –

புகழ்வீர் கண்ணன்
தகைசேர் அமரர்
தொகையோடு அசுரப்
பகைதீர்ப்பதையே.

ஒன்று நிச்சயம். கண்ணன் என்பவன் கலிதீர்ப்பவன். இருள் கடி ஞாயிறு. அக இருள் போக்கும் ஞான பாநு. அவன் கலி தீர்க்கும் விளைவாக அமரர்களின் ஆர்ப்பரிப்பு கேட்கும்.

நன்மைக்கான ஊக்கங்கள் பொங்குவதையே அமரர் ஆர்ப்பரிப்பு என்கிறார் பாரதி.

தீர்ப்பான் இருளைப்
பேர்ப்பான் கலியை
ஆர்ப்பார் அமரர்
பார்ப்பார் தவமே.

கண்ணன் – என் விளையாட்டுப் பிள்ளை

கேதாரம் – கண்டஜாதி – ஏகதாளம்
ரசங்கள்; அற்புதம் , சிருங்காரம்தீராத விளையாட்டுப் பிள்ளை – கண்ணன்
தெருவிலே பெண்களுக் கோயாத தொல்லை. … (தீராத)1. தின்னப் பழங்கொண்டு தருவான்; – பாதி
தின்கின்ற போதிலே தட்டிப் பறிப்பான்;
என்னப்பன் என்னையன் என்றால் – அதனை
எச்சிற் படுத்திக் கடித்துக் கொடுப்பான். … (தீராத)

2. தேனொத்த பண்டங்கள் கொண்டு – என்ன
செய்தாலும் எட்டாத உயரத்தில் வைப்பான்;
மானொத்த பெண்ணடி என்பான் – சற்று
மனமகிழும் நேரத்தி லேகிள்ளி விடுவான்; … (தீராத)3. அழகுள்ள மலர்கொண்டு வந்தே – என்னை
அழஅழச் செய்துபின், ”கண்ணை மூடிக்கொள்;
குழலிலே சூட்டுவேன்” – என்பான் – என்னைக்
குருடாக்கி மலரினைத் தோழிக்கு வைப்பான். … (தீராத)4. பின்னலைப் பின்னின் றிழுப்பான்; – தலை
பின்னே திரும்புமுன் னேசென்று மறைவான்;
வன்னப் புதுச்சேலை தனிலே – புழுதி
வாரிச் சொரிந்தே வருத்திக் குலைப்பான். … (தீராத)5, புல்லாங் குழல்கொண்டு வருவான்; – அமுது
பொங்கித் ததும்புநற்

கீதம் படிப்பான்;

கள்ளால் மயங்குவது போலே – அதைக்
கண்மூடி வாய்திறந் தேகேட் டிருப்போம். … (தீராத)

6. அங்காந் திருக்கும்வாய் தனிலே – கண்ணன்
ஆறேழு கட்டெறும் பைப்போட்டு விடுவான்;
எங்காகிலும் பார்த்த துண்டோ ? – கண்ணன்
எங்களைச் செய்கின்ற வேடிக்கை யொன்றோ? … (தீராத)

7. விளையாட வாவென் றழைப்பான்; – வீட்டில்
வேலையென் றாலதைக் கேளா திழுப்பான்;
இளையாரொ டாடிக் குதிப்பான்; – எம்மை
இடையிற் பிரிந்துபோய் வீட்டிலே சொல்வான். … (தீராத)

8. அம்மைக்கு நல்லவன் கண்டீர்! – மூளி
அத்தைக்கு நல்லவன், தந்தைக்கு மஃதே,
எம்மைத் துயர்செய்யும் பெரியோர் – வீட்டில்
யாவர்க்கும் நல்லவன் போலே நடப்பான். … (தீராத)

9. கோளுக்கு மிகவும் சமர்த்தன்; – பொய்ம்மை
குத்திரம் பழிசொலக் கூசாச் சழக்கன்;
ஆளுக் கிசைந்தபடி பேசித் – தெருவில்
அத்தனை பெண்களையும் ஆகா தடிப்பான். … (தீராத)
——-

கண்ணன் – என் காதலன் – 2

உறக்கமும் விழிப்பும்
நாதநாமக்கிரியை – ஆதி தாளம்
ரசங்கள்: பீபத்ஸம், சிருங்காரம்.

நோம் மிகுந்ததின்னும் நித்திரையின்றி – உங்கள்
நினைப்புத் தெரியவில்லை, கூத்தடிக்கிறீர்;
சோரன் உறங்கிவிழும் நள்ளிரவிலே – என்ன
தூளி படுகுதடி, இவ்விடத்திலே.
ஊரை யெழுப்பிவிட நிச்சயங் கொண்டீர்! – அன்னை
ஒருத்தியுண் டென்பதையும் மறந்து விட்டீர்;
சாரம் மிகுந்த தென்று வார்த்தை சொல்கிறீர், – மிகச்
சலிப்புத் தருகுதடி சகிப் பெண்களே! . … 1

நானும் பல தினங்கள் பொறுத்திருந்தேன் – இது
நாளுக்கு நாளதிக மாகி விட்டதே;
கூன னொருவன் வந்திந் நாணி பின்னலைக்
கொண்டை மலர்சிதற நின்றிழுத்ததும்,
ஆனைமதம் பிடித்திவ் வஞ்சி யம்மையின்;
அருகினி லோட இவள் மூர்ச்சை யுற்றதும்,
பானையில் வெண்ணெய் முற்றும் தின்றுவிட்டதால்
பாங்கி யுரோகிணிக்கு நோவு கண்டதும், … 2

பத்தினி யாளையொரு பண்ணை வெளியில்
பத்துச் சிறுவர் வந்து முத்தமிட்டதும்,
நத்தி மகளினுக்கோர் சோதிடன் வந்து
நாற்ப தரசர் தம்மை வாக்களித்ததும்,
கொத்துக் கனல் விழியக் கோவினிப் பெண்ணைக்
கொங்கத்து மூளிகண்டு கொக்கரித்தும்,
வித்தைப் பெயருடைய வீணியவளும்
மேற்குத் திசை மொழிகள் கற்று வந்ததும், … 3

எத்தனை பொய்களடி! என்ன கதைகள்!
என்னை உறக்கமின்றி இன்னல் செய்கிறீர்!
சத்தமிடுங் குழல்கள் வீணைக ளெல்லாம்
தாளங்க ளோடுகட்டி மூடிவைத் தங்கே,
மெத்த வெளிச்சமின்றி ஒற்றை விளக்கை
மேற்குச் சுவரருகில் வைத்ததன் பின்னர்
நித்திரை கொள்ளஎனைத் தனியில் விட்டே.
நீங்களெல் லோருமுங்கள் வீடு செல்வீர். … 4

(பாங்கியர் போன பின்பு தனியிருந்து சொல்லுதல்)

கண்கள் உறங்கவொரு காரண முண்டோ ,
கண்ணனை இன்றிரவு காண்பதன் முன்னே?
பெண்களெல் லோருமவர் வீடு சென்றிட்டார்
பிரிய மிகுந்த கண்ணன் காத்திருக்கின்றான்;
வெண்கல வாணிகரின் வீதி முனையில்
வேலிப் புறத்திலெனைக் காணமுடி யென்றான்;
கண்கள் உறங்கலெனுங் காரிய முண்டோ ,
கண்ணனைக் கையிரண்டுங் கட்ட லின்றியே? … 5 –

காக்கைச் சிறகினிலே
நந்தலாலா — நின்றன்
கரியநிறந் தோன்றுதையே
நந்தலாலா;1பார்க்கும் மரங்களெல்லாம்
நந்தலாலா — நின்றன்
பச்சைநிறந் தோன்றுதையே
நந்தலாலா;

ட்கு மொலியிலெல்லாம்
நந்தலாலா — நின்றன்
கீத மிசைக்குதடா
நந்தலாலா;3

தீக்குள் விரலைவைத்தால்
நந்தலாலா — நின்னைத்
தீண்டுமின்பந் தோன்றுதடா
நந்தலாலா.

பாரதியின் கண்ணன்பாட்டை பொறுத்தவரை அதற்கு இரு முகங்கள் உண்டு. உணர்ச்சிகரமான காதல்பாடல்கள். அதேசமயம் பக்தி மற்றும் வேதாந்த பாடல்களும் கூட. அந்த இருமுகங்களும் பிரித்துப்பார்க்கக்கூடியவை அல்ல. ஒன்றை வைத்து ஒன்றை புரிந்துகொள்ளவேண்டியவை

——————————————————————————–

ஜீவாத்மாவாகிய உயிர் இறுதியில் பரமாத்மாவான இறைவனை அடைய முழு சரணாகதியே சிறந்த வழி என்று நம்பிய பாரதி,

கரணமும் தனுவும் நினக்கெனத் தந்தேன்-
கரணம் – மனம், தனு – உடல்)என்று முழுவதுமாகத் தம்மை அர்ப்பணிக்கிறார்.

தெய்வத்தின் உதவியின்றி மனித முயற்சியால் மட்டுமே எந்தச் செயலையும் செய்ய முடியாது என்பது பாரதியின் எண்ணம். ஆகவே
நல்லதும் தீயதும் செய்திடும் சக்தி
நலத்தை நமக்கிழைப் பாள் அல்லது நீங்கும் . . . . .(அல்லது – துன்பம்) என்று குறிப்பிடுகிறார்.

மகாபாரதத்தில் திரௌபதி கண்ணனிடம்,
வையகம் காத்திடு வாய் கண்ணா!
மணிவண்ணா என்றன் மனச்சுடரே!
ஐய, நின் பதமலரே – சரண்
ஹரி ஹரி ஹரி ஹரி ஹரி(பாஞ்.சப.299)
என்று முழு சரணாகதி அடைந்த பிறகே அவளுக்குக் கண்ணன் அருள் கிடைத்தது என்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள்.

பூமணித் தாளினையே கண்ணிலொற்றிப்
புண்ணிய மெய்திடுவோம்(ஆறுதுணை – 4)
‘புண்ணியம்’ என்று அவர் நினைப்பது கல்வியை எனக் கொள்ளலாம்.

கவிதை இயற்றக் கல்வியறிவு தேவை, அந்த அறிவைப் பெற விரும்பும் பாரதி, ஒரு கணப் (விநாடி) பொழுதும் கலைமகளைப் பிரிய விரும்பவில்லை.
கலைமகளிடம் எங்ஙனம் சென்றிருந்தீர் – என
தின்னுயரே! யென்றன் இசையமுதே--என்று கேட்ட பாரதி,

பாதங்கள் போற்று கின்றேன் – என்றன்
பாவ மெலாங் கெட்டு ஞானகங்கை
நாதமொடு எப்பொழுதும் – என்றன்
நாவினி லேபொழிந் திடவேண்டும்-என்று வேண்டுகிறார். ஞானம் வந்து விட்டால் அகந்தை கெடும். எனவே ஞானம் வேண்டுகிறார்.

மந்திரம் சொல்லி புத்தகங்களை வரிசையாக அடுக்கி வைத்து வழிபடுவது கலைமகள் பூசை அல்ல என்று கண்டிக்கிற பாரதி,
அவளை முறையாக வழிபடுவது எங்ஙனம் என்று தெளிவுபடுத்துகிறார்.

அறியாமையில் மூழ்கிக் கிடக்கும் மக்கள் மனத்தில் அறிவுத் தீயை ஏற்றுகிறார். எனவே

மந்திரத்தை முணுமுணுத்து ஏட்டை
வரிசையாக அடுக்கி அதன்மேல்
சந்தனத்தை மலரை யிடுவோர்
சாத்தி ரமிவள் பூசனை யன்றாம்--என்று கலைமகளை வழிபடும் விதத்தைக் கண்டிக்கிறார்.
பின் எது தான் முறையான பூசை? இதோ அவரது விளக்கம்:

வீடு தோறும் கலையின் விளக்கம்
வீதி தோறும் இரண்டொரு பள்ளி
நாடு முற்றிலும் உள்ளன வூர்கள்
நகர்கள் எங்கும் பலபல பள்ளி
தேடு கல்வியி லாததொரு ஊரைத்
தீயி னுக்கிரை யாக மடுத்தல்(விளக்கம் – இருப்பிடம், மடுத்தல் – மூட்டுதல், அழித்தல்)

ஏடுகளை அடுக்கி வைத்து இன்னமுது படையலிட்டால் அறிவு வளராது, அறியாமை நீங்காது.
அறிவு வளர வீடுகளிலும் வீதிகளிலும் கல்வி முழக்கம் செழிக்க வேண்டும்.
கல்வியில்லாத ஊரைத் தீக்கிரையாக்க வேண்டுமென்று சினந்து கூறுகிறார் பாரதி.
ஊரையும் நாட்டையும் அழிக்கச் சொல்வது அவர் நோக்கமல்ல.

—————-

ஸ்ரீ கிருஷ்ண மங்கள ஸ்லோகம்–

மங்களம் யாதவேந்த்ராய மஹனீய குணாப்தயே
வசுதேவ தனூஜாய வாஸுதேவாய மங்களம்
கிரீடகுண்டல ப்ராஜ தனூ கைர்யன் முகஸ்ரியே
ஸ்ரீ வத்ஸ கௌஸ்துபோத்பாஸி வக்ஷஸே சாஸ்து மங்களம்

யாதவ குலத் தோன்றலே, கிருஷ்ணா உமக்கு நமஸ்காரம்.
நல்லறிவு வழங்கும் மகானே நமஸ்காரம்.
வசுதேவரின் மகனாக அவதரித்த வாசுதேவனே நமஸ்காரம்.
கிரீட, குண்டலங்களின் பேரொளியால் துலங்கும் பேரழகனே நமஸ்காரம்.
ஸ்ரீவத்ஸம், கௌஸ்துப மணி போன்ற மதிப்பு வாய்ந்த ஆபரணங்களை அணிந்திருக்கும் கிருஷ்ணா, நமஸ்காரம்.

———-

நீலாம்புத நிகாஸாய வித்யுத் ஸத்ரு ச வாஸஸே
தேவகீ வஸுதேவாப்யாம் ஸம்ஸ்துதாயாஸ்து மங்களம்
தாப்யாம் ஸம்ப்ரார்த்தி தாயாத ப்ராக்ருதார்பகரூபிணே
யஸோதாய க்ருஹம் பித்ரா ப்ரார்பிதாயாஸ்து மங்களம்

நீருண்ட மேகம் போன்ற நிறத்தையுடையவரே,
மின்னல் போன்று ஒளிவீசும் ஆடை தரித்தவரே,
தேவகி-வசுதேவரின் அருந்தவத்தால் அவதரித்து, அவர்களால் போற்றப்பட்ட பரந்தாமா, நமஸ்காரம்.
பிறகு அவர்களிடமிருந்து பிரிந்து, தந்தையார் வசுதேவரால் ஒப்படைக்கப்பட்டு,
யசோதையிடம் பாலகனாக வளர்ந்து வந்த பரம்பொருளே… கிருஷ்ணா, நமஸ்காரம்.

————–

பூதனாஸுபய: பானபேஸலாயா ஸுராரிணே
சகடாஸுர வித்வம்ஸி பாதபத்மாய மங்களம்
யசோதா லோகிதே ஸ்வாஸ்யே விஸ்வரூப ப்ரதர்ஸினே
மாயா மானுஷரூபாய மாதவாயாஸ்து மங்களம்

வஞ்சகமாக வந்த பூதனையின் பாலையும் அவள் உயிரையும் சேர்த்துக் குடித்தவரே,
யாவரையும் மயக்கும் பேரெழில் வாய்ந்தவரே கிருஷ்ணா, நமஸ்காரம்.
அசுரத் தனங்களை எதிர்ப்பவரே, சகடாசுரனை வதைத்தவரே, கிருஷ்ணா,
தங்கள் பாதத் தாமரைகளுக்கு நமஸ்காரம்.
சிறு வாய் திறந்து அதில் அண்ட சராசரங்களையும் தன் விஸ்வரூபத்தையும் காட்டி
யசோதையை பிரமிக்கவைத்தவரே, கிருஷ்ணா நமஸ்காரம்.
மனித உருக்கொண்டு மங்களம் அருளிய மாதவா… நமஸ்காரம்.

—————-

த்ருணாவர்த்த தனூஜாஸுஹாரிணே ஸுபகாரிணே
வத்ஸா ஸுரப்ரபேத்ரே ச வத்ஸபாலாய மங்களம்
தாமோதராய வீராய யமளார்ஜுன பாதினே
தாத்ராஹ்ருதானாம் வத்ஸானாம் ரூபதர்த்ரேஸ்து மங்களம்

த்ருணாவர்த்தன் என்ற அசுரனைக் கொன்றவரே,
அனைத்து பக்தர்களுக்கும் மங்களங்களை அருள்பவரே கிருஷ்ணா, நமஸ்காரம்.
இளம் கன்றுகளைக் காப்பதற்காக, அந்தக் கன்றுகளோடு தானும் ஒரு கன்றாக மாறிச் சென்று,
வத்ஸாஸுரனை வதைத்தவரே, மாயவா, நமஸ்காரம்.
தாமோதரனே, பரிசுத்த வீரனே, யமளார்ஜ்ஜுனம் எனும் மரத்தை (அசுரனை) வீழ்த்தியவரே… நமஸ்காரம்.

————

பிரம்மஸ்துதாய க்ருஷ்ணாய காளியபணந்ருத்யதே
தாவாக்னி ரக்ஷிதாஸேஷ கோ கோபாலாய மங்களம்
கோவர்த்தனேச லோத்தர்த்ரே கோபி கிரீடாபி லாஷிணே
அஞ்சல் யாஹ்ருத வஸ்த்ராணாம் ஸுப்ரீதாயாஸ்து மங்களம்

நான்முகனால் துதிக்கப்பட்டவரே, கிருஷ்ணா, காளியன் எனும் பாம்பின் தலைமீது நர்த்தனமாடியவரே, நமஸ்காரம்.
காட்டுத் தீயினின்று எல்லாப் பசுக்களையும் யாதவர்களையும் காப்பாற்றியவரே, கோபாலா, நமஸ்காரம்.
கோவர்த்தன கிரியை எளிதாகத் தூக்கி நின்றவரே, கோபியருடன் விளையாடி மகிழ்வித்தவரே,
அவர்களுக்கு இரு கரங்களாலும் ஆடைகளை அளித்து அவர்கள் பக்தியைப் பாராட்டியவரே, கிருஷ்ணா… நமஸ்காரம்.

————–

ஸுதர்ஸனாக்ய கந்தர்வ ஸாப மோக்ஷணகாரிணே
சங்கசூட சிரோஹர்த்ரே வ்ருஷபக்னாய மங்களம்
காந்தினீஸுத ஸந்த்ருஷ்ட திவ்யரூபாய ஸௌரிணே
த்ரிவக்ரயா ப்ரார்த்திதாய ஸுந்தராங்காய மங்களம்

சுதர்சனன் என்ற கந்தர்வனின் சாபத்தைப் போக்கியவரே,
சங்கசூடனின் தலையைக் கொய்து எறிந்து வீரத்தை நிரூபித்தவரே, கிருஷ்ணா, நமஸ்காரம்.
காளை வடிவமெடுத்து வந்த அசுரனை வதைத்தவரே, கிருஷ்ணா, நமஸ்காரம்.
காந்தினியின் மகனாகிய அக்ரூரரால் போற்றித் துதிக்கப்பட்ட சுந்தர சொரூபரே,
அழகிய நீண்ட கேசத்தைக் கொண்டவரே, த்ரிவக்ரையினால் பிரார்த்திக்கப்பட்டவரே, கிருஷ்ணா… நமஸ்காரம்.

————

கந்தமால்யாம் பராட்யாய கஜராஜ விமர்த்தினே
சாணூர முஷ்டிகப்ராண ஹாரிணே சாஸ்து மங்களம்
கம்ஸஹந்த்ரே ஜராஸந்த பலமர்த்தன காரிணே
மதுராபுர வாஸாய மஹாதீராய மங்களம்

சந்தனம், மாலை, பட்டுப் பீதாம்பரம் ஆகியவற்றைத் தரித்து அவற்றுக்குப் பெருமை சேர்த்தவரே,
எதிர்த்த குவலாபீடம் எனும் கஜராஜனைக் கொன்றவரே,
சாணூரன், முஷ்டிகன் முதலான துஷ்டர்களின் ஆயுளை முடித்தவரே, கிருஷ்ணா, நமஸ்காரம்.
கம்சனை வதைத்தவரே, ஜராசந்தனின் படையை அழித்தவரே,
மதுரா நகரில் வசித்த புண்ணிய புருஷரே, கிருஷ்ணா…நமஸ்காரம்.

————-

முசுகுந்த மஹானந்த தாயினே பரமாத்மனே
ருக்மிணி பரிணேத்ரே ச ஸபலாஸ்து மங்களம்
துவாரகாபுர வாஸாய ஹாரநூபுர தாரிணே
சத்யபாமா ஸமேதாய நரகக்னாய மங்களம்

முசுகுந்த சக்ரவர்த்திக்கு பெரு மகிழ்ச்சி அளித்தவரே, பரமாத்மா, ருக்மிணியைத் துணைவியாக அடைந்தவரே,
பலராமனின் பாசத்துக்கு உரியவரே, கிருஷ்ணா, நமஸ்காரம்.
துவாரகா பட்டணத்தில் வசிப்பவரே, ஒளிவீசும் மாலையும் இன்னிசை எழுப்பும் பாத கிண்கிணியும் அணிந்தவரே,
சத்யபாமாவுடன் கூடியவரே, நரகாசுரனை வதைத்தவரே, கிருஷ்ணா… நமஸ்காரம்.

————–

பாணாசுரகரச் சேத்ரே பூதநாதஸ்துதாயா ச
தர்மாஹுதாய யாகாரத்தம் சர்மதாயாஸ்து மங்களம்
காரயித்ரே ஜராசந்தவதம் பீமேன ராஜ பி:
முக்தைஸ் ஸ்துதாய தத்புத்ர ராஜ்ய தாயாஸ்து மங்களம்

பாணாசுரனின் கைகளை வெட்டி அவனை வீழ்த்தியவரே, பரமேஸ்வரனால் துதிக்கப்பட்டவரே,
யாகத்தில் கலந்து கொள்வதற்காக தர்மரால் அழைக்கப்பட்டவரே,
மங்களங்களைத் தரும் மாதவா, நமஸ்காரம்.
ஜராசந்தனை வதைக்க பீமனுக்கு அருளியவரே,
ஜராசந்தனின் சிறையிலிருந்து விடுதலை பெற்ற மன்னர்களால் வணங்கப்பட்டவரே,
அவனுடைய மகனுக்கே ராஜ்யத்தைத் தந்தவரே, கிருஷ்ணா… நமஸ்காரம்.

—————

சைத்யதேஜோ பஹர்த்ரேச பாண்டவப்ரிய காரிணே
குசேலாய மஹாபாக்ய தாயினே தேஸ்து மங்களம்
தேவ்யஷ்டக ஸமேதாயச புத்ர பௌத்ரயுதாயச:
ஷோடஸ ஸ்த்ரீ ஸஹஸ்ரைஸ்து ஸம்யுதாயாஸ்து மங்களம்

சிசுபாலனுடைய பராக்கிரமத்தைப் பறித்தவரே, பாண்டவர்களின் விருப்பங்களை நிறைவேற்றியவரே,
குசேலருக்கு மகா பாக்யங்களையும் அருளியவரே, கிருஷ்ணா, நமஸ்காரம்.
அஷ்டமகிஷிகளுடன் இருப்பவரே, பிள்ளை- பேரன் என்று சந்ததிகளைப் பெற்றவரே,
பதினாயிரம் மனைவியருடன் கூடியிருப்பவரே, கிருஷ்ணா…நமஸ்காரம்.

—————-

ஸ்ஸிஷ்டரக்ஷணபர: கருணாம்புராசி:
துஷ்டாஸுராம் ஸந்ருபதீன் விந்க்ருஹ்ய யஸுரான்
கஷ்டாம் தசாம் அபநுதந்தரஸா ப்ருத்வ்யா:
புஷ்டிம் ததாது ஸஹரி: குலதைவதம் ந:

எந்த பகவான் தன்னைச் சரணடைந்தவர்களைக் காக்கிறாரோ, கருணைக் கடல் எவரோ,
துஷ்டர்களை அழித்து பூமியைப் புனிதப்படுத்துபவர் எவரோ அந்த ஹரி என்ற கிருஷ்ணன்
எங்களுக்கு ஆற்றலைக் கொடுத்து, குலம் விளங்கச் செய்யும் குலதெய்வமாக அருளட்டும்!

————————————————————————————————————–

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ ஸூக பகவான் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ கிருஷ்ண த்வைபாயன பகவான் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ நாரத பகவான் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ ஆழ்வார்கள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

Posted in கிருஷ்ணன் கதை அமுதம், Kannan, Sri Baagavatha saaram | Leave a Comment »

ஸ்ரீமத் பாகவதம் -திரிவிக்ரமன் சரித்திரம் -8 ஸ்கந்தம் -அத்தியாயங்கள் -15-23-ஸ்ரீ நாராயணீயம் – தசகம் 30-31–

January 20, 2023

ஸ்ரீமத் பாகவதம் -திரிவிக்ரமன் சரித்திரம் -8 ஸ்கந்தம் -அத்தியாயங்கள் -15-23-

8-15-3-மஹா பாலி இந்திர வஜ்ராயுதத்தால் அடி பட்டு மாண்டு போனான் தொடங்கி -சுக்ராச்சாரியார் -ஆச்சார்ய பக்தியால் போன உயிரும் திரும்பும் -விஸ்வஜித் யாகம் -ரிஷிகள் செய்து மூ உலக அரச பட்டம் -ஹோம தீ-தங்க தேர் எழுந்து சிங்கக் கொடி -சுக்ராச்சாரியார் சங்கு வழங்க -வாடாத மாலை பிரஹலாதன் வழங்கி ஆசீர்வாதம் -தேவ குரு ப்ருஹஸ்பதி இடம் தேவர்கள் பக்தி இல்லாமல் வீழ்ந்தார்கள்-அஹங்காரம் மிக்கு ஆச்சார்யர் சொன்னதையே மீறி வீழ்வான் -அவர் சாபத்தால் –

காஸ்யப முனி -அதிதி பயோ விரதம் அனுஷ்ட்டித்து -பால் மட்டும் உட்க் கொண்டு விரதம்-பால்குன மாசம் -மாசி அம்மாவாசை -பங்குனி அம்மாவாசை -சுக்ல பக்ஷம் முதல் 12 நாள்கள் -நாராயணன்-ஆதி புருஷன் பீ த வாசா சதுர் புஜம் சங்குசக்ர கதா தரனாக சேவை -தண்டவத் பிரணாமம்

என்னைக் குறித்து செய்த விரதம் வீணாகாது -ஸ்ரத்தையே பண்ண வேண்டுவது -தானே வைகுந்தம் தரும் -விண்ணாடு அளிக்க மாட்டான் -உபதேச ரத்ன மாலை-ஞான சாரம் சப்த காதை போன்றவை முழங்குமே -ஆச்சார்ய அபிமானம் உத்தாரகம்

பாத்ரபத மாதம் ஆவணி அமாவாசை புரட்டாசி அமாவாசை -அவதாரம் -8-18-1- அபிஜித் முஹூர்த்தம் விஜய ஏகாதசி -ஆவணி திருவோணம் -வாமன மூர்த்தியாக நாடகம் போல் -ஜாதகர்மா -பிறப்பின் போது வைதிக கர்மம் -சூரியனே காயத்ரி உபதேசம் -ப்ருஹஸ்பதி பூணல் -கஸ்யபர் -மேகலை -கிருஷ்ணாஜினம் மான் தோல் பூமா தேவி -பலாச தண்டம் -வன தேவதை -குடை ஸ்வர்க்க அதிஷ்டான தேவதை -கமண்டலம் நான்முகன் -சப்த ரிஷிகள் தர்ப்பைப்புல் -ப்ரஹ்ம எஜ்ஜம் -பிஷா பாத்திரம் குபேரன் -பார்வதி தேவி முதல் பிக்ஷை இட்டாள் –

மான் கொண்ட தோல் மார்பின் மாணியாய் -மா வலி –தாளால் அளந்த பெருமானை –திரு வேங்கடத்தானை –நறையூரிலே கண்டேனே – இங்கு சனிக்கிழமை சேவிக்க 16 முறை திருவேங்கடம் சென்ற பலன் –

நர்மதா நதிக்கரையில் அஸ்வமேத யாக நிறைவு நாள் -அடிக்கு அடி பூமி நடுங்கும் படி -ஆச்சார்யர் அருள் உள்ளவன் இடம் செல்ல இவனே நடுங்க -சரீரமான பூமியும் நடுங்க -முடிச் சோதி அடிச்சோதி கடிச்சோதி -திருமாலே கட்டுரையே -பரஞ்சோதி

வாமனன் -12 திரு நாமங்கள் -153-164-உபேந்த்ரோ -தம்பியாக அவதாரம்-அடுத்து -வாமன -குள்ளமானவன் இல்லை -திருமேனி ஒளியால் நன்மை செய்பவன் —அதீந்த்ர –நியம எம-கஸ்யபர் -தேவர்களை ஸ்தாவர ரூபமாக செல்லச் சொல்ல -ஒளி பட்டதுமே இழந்த செல்வம் பெற்றார்கள் -ஸ்ரீ பாத தீர்த்தம் மஹா பாலி ஸ்வீ கரித்தான் -தீர்த்த தீர்த்தம் –தீர்த்தன் உலகு அளந்த சேவடி –

பித்ருக்கள் ஆசீர்வாதத்தால் தான் வாமன சரித்திரம் கேட் கிறோம்-அடியேன் என்ன சமர்ப்பிக்க வேண்டும் பவ்யமாக கேட்டு –

கஸ்யபர் திதி -ஹிரண்ய கசிபு வம்சம் -புகழ்ந்து பேச-சின்ன வடிவுடன் ஹிரண்யன் உள்ளே ஒளிந்து இருக்க -கார்ய வைகுண்டத்தில் அவன் காணவில்லை- பதானி -எனது அடியால் மூவடி கேட்டு

தத் -நீர் யார் -அபூர்வம் -குவா தவ வசதி -ப்ரஹ்ம த்ருஷ்ட்டி உலகமே -அநாத -நைவ தாய் தந்தை -கிம் அபீஷ்டம் -அத்யல்பம் -இத்தை கொடுக்க மனுடியுமோ அல்பனே-த்ரி விக்ரமி -மூன்று அடிக்கு திருப்தி அடையாதவன் மூன்று உலகு கொடுத்தாலும் திருப்தி அடைய மாட்டான் –

வண் கையில் நீர் ஏற்றான் -முதல் திருவந்தாதி-ஒண் மிதியில்-குடை – -திலகம் -கௌஸ்துபம் -உந்தித்தாமாரை -வளர வளர சூர்யன்

உள்ளங்காலில் கீழ் லோகங்கள் -தொடை வாயு -நாபி ஆகாசம் -திரு மார்பில் நக்ஷத்ரம் -கழுத்தில் சாம வேதம் -முடியில் மேகங்கள் -வாக்கில் வேதம் -பிறவிருத்தி நிவ்ருத்தி இமைகள் -நிழல் யமன் -பநரம்புகளைக் நதி -புத்தி நான்முகன் -பிராம்சு -பேர் உருவம் -மூன்று அடி வாய்ப்பு -வலது திருவடியால் மண்ணுலகம் அளந்து-காலோபதி வைத்தியம் -ஞானம் கொஞ்சம் பெற்று முன்னுக்கு வர முயல்கிறோம் -முதல் சடாரி சாதித்து –

மீண்டும் குள்ள வாமனனாக மாற ஜாம்பவான் பறை அடைந்து உலகங்கள் சுற்றி

நமுசி வானில் சுழற்றிய -பெரியாழ்வார் -பாகவதத்தில் இல்லை-பகவான் கொடுப்பதை யாரும் தடுக்க முடியாது -அவன் தடுப்பதை யாராலும் கொடுக்க முடியாதே-மாவலியை சிறையில் வைத்த –

மூன்றாவது அடி கிரீடம் கழற்றி வணங்கி தலையில்,வைக்கபிரார்திக்க -பிரகலாதன் பல்லாண்டு பாட -தொழுதால் எழலாம்

விந்தியா வளி -அவன் மனைவி -இவனுக்கு இன்னம் கர்வம் போக வில்லை -தானே கொடுத்தான் என்றும் -எனது தலையில் வைக்க -யானே என்று அறியக்கில்லாத -யானே நீ என்னுடைமையும் நீயே அறியாமல் உள்ளான்

அனுக்ரஹம் பண்ணி உள்ளேன் -அளவுக்கு அதிகமாக உள்ள செல்வம் தட்டிப் பறித்து -கர்வம் இல்லாதவனே எனது அருளுக்குப் பாத்திரம் ஆவான் –

சுதல லோகம் அனுப்பி -நானே காவலாளி -கதா பாணியாக இன்றும் உள்ளான் -ராவணனை விரட்டிய சரித்திரம் ஸ்ரீ ராமாயணத்திலும் உண்டு -ப்ரஹ்லாதன் சத்சங்கம் இருக்க அவனையும் அங்கே போகச் சொல்லி -அடுத்த கல்பம் இந்திர பதவி உண்டு

யாகம் நிறைவேற திரு நாம சங்கீர்த்தனமே பிராயச்சித்தம் -சுக்ராச்சாரியார்-தீயினில் தூசாகும் செப்பு -உபேந்த்ரனாக தேவ லோக காவல் இன்றும்

1-மஹா பலி பிரார்த்தித்த மூன்றாவது அடி எங்கே வைத்தான் -பெருமாளுக்கு மட்டும் தெரியும் -பட்டர்-நஞ்சீயர் -நாச்சியார் திருமொழி வியாக்யானத்தில் உண்டு -பரோ மாத்ரா -வேதம் இத்தைச் சொல்லும் -நம் புத்தியால் அறிய முடியாது -அவனே அவனைக் காட்டிக் கொடுக்க வேண்டும்

2-தலை மேல் வை என்றதும் திருப்தி அடைந்தான் -உடையவனைத் தான் கேட்ப்பான் உடைமையை அல்ல

3-மேலோட்டமாக பார்க்காமல் உத்தமன் -தேவர்களுக்கும் -இந்திரனுக்கும் -அடகிஹிதி கஸ்யபர் -மஹா பலிக்கும் – நமக்கும் -உகந்த -நாச்சியார் திருப்பாவை மூன்று பத்திலும் -மார் தட்டும் அஹங்காரம் கழிந்தால் மதி -மார்கழி

4-ஆச்சார்யர் பெருமை

பலன் சொல்லி நிகமனம்

————–

ஸ்ரீமத் பாகவதம் – ஸ்கந்தம் 8-அத்தியாயம்- 15-மஹாபலி தேவர்களை வெல்லுதல்-

ராஜோவாச
ப³லே꞉ பத³த்ரயம்ʼ பூ⁴மே꞉ கஸ்மாத்³த⁴ரிரயாசத .
பூ⁴த்வேஶ்வர꞉ க்ருʼபண வல்லப்³தா⁴ர்தோ²(அ)பி ப³ப³ந்த⁴ தம் .. 1..

ஏதத்³வேதி³துமிச்சா²மோ மஹத் கௌதூஹலம்ʼ ஹி ந꞉ .
யஜ்ஞேஶ்வரஸ்ய பூர்ணஸ்ய ப³ந்த⁴னம்ʼ சாப்யநாக³ஸ꞉ .. 2..

ஶ்ரீஶுக உவாச
பராஜிதஶ்ரீரஸுபி⁴ஶ்ச ஹாபிதோ
ஹீந்த்³ரேண ராஜன் ப்⁴ருʼகு³பி⁴꞉ ஸ ஜீவித꞉ .
ஸர்வாத்மனா தானப⁴ஜத்³ப்⁴ருʼகூ³ன் ப³லி꞉
ஶிஷ்யோ மஹாத்மார்த²நிவேத³னேன .. 3..

தம்ʼ ப்³ராஹ்மணா ப்⁴ருʼக³வ꞉ ப்ரீயமாணா
அயாஜயன் விஶ்வஜிதா த்ரிணாகம் .
ஜிகீ³ஷமாணம்ʼ விதி⁴நாபி⁴ஷிச்ய
மஹாபி⁴ஷேகேண மஹானுபா⁴வா꞉ .. 4..

ததோ ரத²꞉ காஞ்சன பட்டனத்³தோ⁴
ஹயாஶ்ச ஹர்யஶ்வ துரங்க³வர்ணா꞉ .
த்⁴வஜஶ்ச ஸிம்ʼஹேன விராஜமானோ
ஹுதாஶ நாதா³ஸ ஹவிர்பி⁴ரிஷ்டாத் .. 5..

த⁴னுஶ்ச தி³வ்யம்ʼ புரடோபனத்³த⁴ம்ʼ
தூணாவரிக்தௌ கவசம்ʼ ச தி³வ்யம் .
பிதாமஹஸ் தஸ்ய த³தௌ³ ச மாலா-
மம்லான புஷ்பாம்ʼ ஜலஜம்ʼ ச ஶுக்ர꞉ .. 6..

ஏவம்ʼ ஸ விப்ரார்ஜிதயோத⁴னார்த²ஸ்தை꞉
கல்பித ஸ்வஸ்த்யயனோ(அ)த² விப்ரான் .
ப்ரத³க்ஷிணீ க்ருʼத்ய க்ருʼத ப்ரணாம꞉
ப்ரஹ்லாத³மாமந்த்ர்ய நமஶ் சகார .. 7..

அதா²ருஹ்ய ரத²ம்ʼ தி³வ்யம்ʼ ப்⁴ருʼகு³த³த்தம்ʼ மஹாரத²꞉ .
ஸுஸ்ரக்³த⁴ரோ(அ)த² ஸன்னஹ்ய த⁴ன்வீ க²ட்³கீ³ த்⁴ருʼதேஷுதி⁴꞉ .. 8..

ஹேமாங்க³த³லஸத்³பா³ஹு꞉ ஸ்பு²ரன்மகரகுண்ட³ல꞉ .
ரராஜ ரத²மாரூடோ⁴ தி⁴ஷ்ண்யஸ்த² இவ ஹவ்யவாட் .. 9..

துல்யைஶ்வர்யப³லஶ்ரீபி⁴꞉ ஸ்வயூதை²ர்தை³த்யயூத²பை꞉ .
பிப³த்³பி⁴ரிவ க²ம்ʼ த்³ருʼக்³பி⁴ர்த³ஹத்³பி⁴꞉ பரிதீ⁴னிவ .. 10..

வ்ருʼதோ விகர்ஷன் மஹதீமாஸுரீம்ʼ த்⁴வஜினீம்ʼ விபு⁴꞉ .
யயாவிந்த்³ரபுரீம்ʼ ஸ்வ்ருʼத்³தா⁴ம்ʼ கம்பயன்னிவ ரோத³ஸீ .. 11..

ரம்யாமுபவனோத்³யானை꞉ ஶ்ரீமத்³பி⁴ர்நந்த³நாதி³பி⁴꞉ .
கூஜத்³விஹங்க³மிது²னைர்கா³யன்மத்தமது⁴வ்ரதை꞉ .. 12..

ப்ரவாலப²லபுஷ்போருபா⁴ரஶாகா²மரத்³ருமை꞉ .
ஹம்ʼஸஸாரஸசக்ராஹ்வகாரண்ட³வகுலாகுலா꞉ .
நலின்யோ யத்ர க்ரீட³ந்தி ப்ரமதா³꞉ ஸுரஸேவிதா꞉ .. 13..

ஆகாஶக³ங்க³யா தே³வ்யா வ்ருʼதாம்ʼ பரிக²பூ⁴தயா .
ப்ராகாரேணாக்³நிவர்ணேன ஸாட்டாலேனோன்னதேன ச .. 14..

ருக்மபட்டகபாடைஶ்ச த்³வாரை꞉ ஸ்ப²டிககோ³புரை꞉ .
ஜுஷ்டாம்ʼ விப⁴க்தப்ரபதா²ம்ʼ விஶ்வகர்மவிநிர்மிதாம் .. 15..

ஸபா⁴சத்வரரத்²யாட்⁴யாம்ʼ விமானைர்ன்யர்பு³தை³ர்வ்ருʼதாம் .
ஶ்ருʼங்கா³டகைர்மணிமயைர்வஜ்ரவித்³ருமவேதி³பி⁴꞉ .. 16..

யத்ர நித்யவயோரூபா꞉ ஶ்யாமா விரஜவாஸஸ꞉ .
ப்⁴ராஜந்தே ரூபவன்னார்யோ ஹ்யர்சிர்பி⁴ரிவ வஹ்னய꞉ .. 17..

ஸுரஸ்த்ரீகேஶவிப்⁴ரஷ்டனவஸௌக³ந்தி⁴கஸ்ரஜாம் .
யத்ராமோத³முபாதா³ய மார்க³ ஆவாதி மாருத꞉ .. 18..

ஹேமஜாலாக்ஷநிர்க³ச்ச²த்³தூ⁴மேநாகு³ருக³ந்தி⁴னா .
பாண்டு³ரேண ப்ரதிச்ச²ன்னமார்கே³ யாந்தி ஸுரப்ரியா꞉ .. 19..

முக்தாவிதானைர்மணிஹேமகேதுபி⁴-
ர்னானாபதாகாவலபீ⁴பி⁴ராவ்ருʼதாம் .
ஶிக²ண்டி³பாராவதப்⁴ருʼங்க³நாதி³தாம்ʼ
வைமானிகஸ்த்ரீகலகீ³தமங்க³லாம் .. 20..

ம்ருʼத³ங்க³ஶங்கா²னகது³ந்து³பி⁴ஸ்வனை꞉
ஸதாலவீணாமுரஜர்ஷ்டிவேணுபி⁴꞉ .
ந்ருʼத்யை꞉ ஸவாத்³யைருபதே³வகீ³தகை-
ர்மனோரமாம்ʼ ஸ்வப்ரப⁴யா ஜிதப்ரபா⁴ம் .. 21..

யாம்ʼ ந வ்ரஜந்த்யத⁴ர்மிஷ்டா²꞉ க²லா பூ⁴தத்³ருஹ꞉ ஶடா²꞉ .
மானின꞉ காமினோ லுப்³தா⁴ ஏபி⁴ர்ஹீனா வ்ரஜந்தி யத் .. 22..

தாம்ʼ தே³வதா⁴னீம்ʼ ஸ வரூதி²னீபதிர்ப³ஹி꞉
ஸமந்தாத்³ருருதே⁴ ப்ருʼதன்யயா .
ஆசார்யத³த்தம்ʼ ஜலஜம்ʼ மஹாஸ்வனம்ʼ
த³த்⁴மௌ ப்ரயுஞ்ஜன் ப⁴யமிந்த்³ரயோஷிதாம் .. 23..

மக⁴வாம்ʼஸ்தமபி⁴ப்ரேத்ய ப³லே꞉ பரமமுத்³யமம் .
ஸர்வதே³வக³ணோபேதோ கு³ருமேதது³வாச ஹ .. 24..

ப⁴க³வன்னுத்³யமோ பூ⁴யான் ப³லேர்ன꞉ பூர்வவைரிண꞉ .
அவிஷஹ்யமிமம்ʼ மன்யே கேனாஸீத்தேஜஸோர்ஜித꞉ .. 25..

நைனம்ʼ கஶ்சித்குதோ வாபி ப்ரதிவ்யோடு⁴மதீ⁴ஶ்வர꞉ .
பிப³ன்னிவ முகே²னேத³ம்ʼ லிஹன்னிவ தி³ஶோ த³ஶ .
த³ஹன்னிவ தி³ஶோ த்³ருʼக்³பி⁴꞉ ஸம்ʼவர்தாக்³நிரிவோத்தி²த꞉ .. 26..

ப்³ரூஹி காரணமேதஸ்ய து³ர்த⁴ர்ஷத்வஸ்ய மத்³ரிபோ꞉ .
ஓஜ꞉ ஸஹோ ப³லம்ʼ தேஜோ யத ஏதத்ஸமுத்³யம꞉ .. 27..

கு³ருருவாச
ஜாநாமி மக⁴வன் ஶத்ரோருன்னதேரஸ்ய காரணம் .
ஶிஷ்யாயோபப்⁴ருʼதம்ʼ தேஜோ ப்⁴ருʼகு³பி⁴ர்ப்³ரஹ்மவாதி³பி⁴꞉ .. 28..

(ஓஜஸ்வினம்ʼ ப³லிம்ʼ ஜேதும்ʼ ந ஸமர்தோ²(அ)ஸ்தி கஶ்சன .
விஜேஷ்யதி ந கோ(அ)ப்யேனம்ʼ ப்³ரஹ்மதேஜ꞉ஸமேதி⁴தம் .)
ப⁴வத்³விதோ⁴ ப⁴வான் வாபி வர்ஜயித்வேஶ்வரம்ʼ ஹரிம்
நாஸ்ய ஶக்த꞉ புர꞉ ஸ்தா²தும்ʼ க்ருʼதாந்தஸ்ய யதா² ஜனா꞉ .. 29..

தஸ்மாந்நிலயமுத்ஸ்ருʼஜ்ய யூயம்ʼ ஸர்வே த்ரிவிஷ்டபம் .
யாத காலம்ʼ ப்ரதீக்ஷந்தோ யத꞉ ஶத்ரோர்விபர்யய꞉ .. 30..

ஏஷ விப்ரப³லோத³ர்க꞉ ஸம்ப்ரத்யூர்ஜிதவிக்ரம꞉ .
தேஷாமேவாபமானேன ஸானுப³ந்தோ⁴ வினங்க்ஷ்யதி .. 31..

ஏவம்ʼ ஸுமந்த்ரிதார்தா²ஸ்தே கு³ருணார்தா²னுத³ர்ஶினா .
ஹித்வா த்ரிவிஷ்டபம்ʼ ஜக்³முர்கீ³ர்வாணா꞉ காமரூபிண꞉ .. 32..

தே³வேஷ்வத² நிலீனேஷு ப³லிர்வைரோசன꞉ புரீம் .
தே³வதா⁴னீமதி⁴ஷ்டா²ய வஶம்ʼ நின்யே ஜக³த்த்ரயம் .. 33..

தம்ʼ விஶ்வஜயினம்ʼ ஶிஷ்யம்ʼ ப்⁴ருʼக³வ꞉ ஶிஷ்யவத்ஸலா꞉ .
ஶதேன ஹயமேதா⁴நாமனுவ்ரதமயாஜயன் .. 34..

ததஸ்தத³னுபா⁴வேன பு⁴வனத்ரயவிஶ்ருதாம் .
கீர்திம்ʼ தி³க்ஷு விதன்வான꞉ ஸ ரேஜ உடு³ராடி³வ .. 35..

பு³பு⁴ஜே ச ஶ்ரியம்ʼ ஸ்வ்ருʼத்³தா⁴ம்ʼ த்³விஜதே³வோபலம்பி⁴தாம் .
க்ருʼதக்ருʼத்யமிவாத்மானம்ʼ மன்யமானோ மஹாமனா꞉ .. 36..

இதி ஶ்ரீமத்³பா⁴க³வதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ʼஸ்யாம்ʼ ஸம்ʼஹிதாயா-
மஷ்டமஸ்கந்தே⁴ பஞ்சத³ஶோ(அ)த்⁴யாய꞉ .. 15..

———————————————————-

ஸ்ரீமத் பாகவதம் – ஸ்கந்தம் 8-அத்தியாயம்- 16-ஸ்ரீ அதிதி தேவி -பய விரத அனுஷ்டானம்-

அத்தியாயம் 16/17

அசுரர்களால் தேவலோகம் அபகரிக்கப்பட்டு தேவர்கள் துயருற்றபோது, அவர்களின் தாயாகிய அதிதி பரிதவித்தாள். அப்போது ஒரு சமயம் நீண்ட கால சமாதியில் இருந்த கச்யபர் அங்கு வந்தார். அவள் அவரிடம் தன் துக்கத்திற்குக் காரணம் என்னவென்று கூறி எவ்வாறு தேவர்கள் இழந்த ராஜ்ஜியத்தைத் திரும்பப் பெரும் உபாயத்தைக் கூறுமாறு வேண்டினாள். கச்யபர் அவளிடம் பயோ வ்ரதத்தை அனுஷ்டித்து ஹரியைப் பூஜிக்குமாறு கூறினார்.

பயோ வ்ரதம் என்பது பங்குனி மாதம் சுக்லபக்ஷத்தில் பன்னிரண்டு நாட்கள் அனுசரிக்க வேண்டியதாகும். பகவானை பாலால் அபிஷேகம் செய்து ஆராதிக்க வேண்டும். இந்த வ்ரதத்தை அனுஷ்டிக்கும்போது பால் மட்டுமே உணவாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். சுக்லபக்ஷ பிரதமையில் தொடங்கி த்ரயோதசி வரை இந்த வ்ரதத்தை அனுஷ்டித்த பிறகு குருவுக்கும் ரித்விக்குகளுக்கும் தக்ஷிணை கொடுத்து எல்லா குலத்தவருக்கும் பாகுபாடின்றி உணவளிக்க வேண்டும். அதற்குப்பிறகே பந்துக்களுடன் உணவருந்த வேண்டும்.

அவ்வாறே அதிதியும் அந்த பயோவ்ரதத்தை நியமத்துடன் அனுஷ்டித்தாள். அதன் பின் பகவான் சங்கு சக்கரத்துடனும் கதையுடனும் பீதாம்பரம் அணிந்து அவள் முன் காட்சி அளித்தார். அவளுடைய வ்ரதத்தால் ப்ரீதியடைந்து தன்னுடைய அம்சமாக அவளிடம் காச்யபர் மூலம் தோன்றி தேவர்களைக் காப்பதாகக் கூறி இந்த ரகசியத்தை ஒருவருக்கும் கூறாமல் பாதுகாக்க வேண்டும் என்று கூறி மறைந்தார்.

அடுத்து வாமனாவதாரம் வர்ணிக்கப்படுகிறது.

——————

ஶ்ரீஶுக உவாச
ஏவம்ʼ புத்ரேஷு நஷ்டேஷு தே³வமாதாதி³திஸ்ததா³ .
ஹ்ருʼதே த்ரிவிஷ்டபே தை³த்யை꞉ பர்யதப்யத³நாத²வத் .. 1..

ஏகதா³ கஶ்யபஸ்தஸ்யா ஆஶ்ரமம்ʼ ப⁴க³வானகா³த் .
நிருத்ஸவம்ʼ நிரானந்த³ம்ʼ ஸமாதே⁴ர்விரதஶ்சிராத் .. 2..

ஸ பத்னீம்ʼ தீ³னவத³னாம்ʼ க்ருʼதாஸனபரிக்³ரஹ꞉ .
ஸபா⁴ஜிதோ யதா²ந்யாயமித³மாஹ குரூத்³வஹ .. 3..

அப்யப⁴த்³ரம்ʼ ந விப்ராணாம்ʼ ப⁴த்³ரே லோகே(அ)து⁴னா(ஆ)க³தம் .
ந த⁴ர்மஸ்ய ந லோகஸ்ய ம்ருʼத்யோஶ்ச²ந்தா³னுவர்தின꞉ .. 4..

அபி வாகுஶலம்ʼ கிஞ்சித்³க்³ருʼஹேஷு க்³ருʼஹமேதி⁴னி .
த⁴ர்மஸ்யார்த²ஸ்ய காமஸ்ய யத்ர யோகோ³ ஹ்யயோகி³னாம் .. 5..

அபி வாதித²யோ(அ)ப்⁴யேத்ய குடும்பா³ஸக்தயா த்வயா .
க்³ருʼஹாத³பூஜிதா யாதா꞉ ப்ரத்யுத்தா²னேன வா க்வசித் .. 6..

க்³ருʼஹேஷு யேஷ்வதித²யோ நார்சிதா꞉ ஸலிலைரபி .
யதி³ நிர்யாந்தி தே நூனம்ʼ பே²ருராஜக்³ருʼஹோபமா꞉ .. 7..

அப்யக்³னயஸ்து வேலாயாம்ʼ ந ஹுதா ஹவிஷா ஸதி .
த்வயோத்³விக்³னதி⁴யா ப⁴த்³ரே ப்ரோஷிதே மயி கர்ஹிசித் .. 8..

யத்பூஜயா காமது³கா⁴ன் யாதி லோகான் க்³ருʼஹான்வித꞉ .
ப்³ராஹ்மணோ(அ)க்³நிஶ்ச வை விஷ்ணோ꞉ ஸர்வதே³வாத்மனோ முக²ம் .. 9..

அபி ஸர்வே குஶலினஸ்தவ புத்ரா மனஸ்வினி .
லக்ஷயே(அ)ஸ்வஸ்த²மாத்மானம்ʼ ப⁴வத்யா லக்ஷணைரஹம் .. 10..

அதி³திருவாச
ப⁴த்³ரம்ʼ த்³விஜக³வாம்ʼ ப்³ரஹ்மன் த⁴ர்மஸ்யாஸ்ய ஜனஸ்ய ச .
த்ரிவர்க³ஸ்ய பரம்ʼ க்ஷேத்ரம்ʼ க்³ருʼஹமேதி⁴ன் க்³ருʼஹா இமே .. 11..

அக்³னயோ(அ)தித²யோ ப்⁴ருʼத்யா பி⁴க்ஷவோ யே ச லிப்ஸவ꞉ .
ஸர்வம்ʼ ப⁴க³வதோ ப்³ரஹ்மன்னனுத்⁴யானான்ன ரிஷ்யதி .. 12..

கோ நு மே ப⁴க³வன் காமோ ந ஸம்பத்³யேத மானஸ꞉ .
யஸ்யா ப⁴வான் ப்ரஜாத்⁴யக்ஷ ஏவம்ʼ த⁴ர்மான் ப்ரபா⁴ஷதே .. 13..

தவைவ மாரீச மன꞉ஶரீரஜா꞉
ப்ரஜா இமா꞉ ஸத்த்வரஜஸ்தமோஜுஷ꞉ .
ஸமோ ப⁴வாம்ʼஸ்தாஸ்வஸுராதி³ஷு ப்ரபோ⁴
ததா²பி ப⁴க்தம்ʼ ப⁴ஜதே மஹேஶ்வர꞉ .. 14..

தஸ்மாதீ³ஶ ப⁴ஜந்த்யா மே ஶ்ரேயஶ்சிந்தய ஸுவ்ரத .
ஹ்ருʼதஶ்ரியோ ஹ்ருʼதஸ்தா²னான் ஸபத்னை꞉ பாஹி ந꞉ ப்ரபோ⁴ .. 15..

பரைர்விவாஸிதா ஸாஹம்ʼ மக்³னா வ்யஸனஸாக³ரே .
ஐஶ்வர்யம்ʼ ஶ்ரீர்யஶ꞉ ஸ்தா²னம்ʼ ஹ்ருʼதானி ப்ரப³லைர்மம .. 16..

யதா² தானி புன꞉ ஸாதோ⁴ ப்ரபத்³யேரன் மமாத்மஜா꞉ .
ததா² விதே⁴ஹி கல்யாணம்ʼ தி⁴யா கல்யாணக்ருʼத்தம .. 17..

ஶ்ரீஶுக உவாச
ஏவமப்⁴யர்தி²தோ(அ)தி³த்யா கஸ்தாமாஹ ஸ்மயன்னிவ .
அஹோ மாயாப³லம்ʼ விஷ்ணோ꞉ ஸ்னேஹப³த்³த⁴மித³ம்ʼ ஜக³த் .. 18..

க்வ தே³ஹோ பௌ⁴திகோ(அ)னாத்மா க்வ சாத்மா ப்ரக்ருʼதே꞉ பர꞉ .
கஸ்ய கே பதிபுத்ராத்³யா மோஹ ஏவ ஹி காரணம் .. 19..

உபதிஷ்ட²ஸ்வ புருஷம்ʼ ப⁴க³வந்தம்ʼ ஜனார்த³னம் .
ஸர்வபூ⁴தகு³ஹாவாஸம்ʼ வாஸுதே³வம்ʼ ஜக³த்³கு³ரும் .. 20..

ஸ விதா⁴ஸ்யதி தே காமான் ஹரிர்தீ³னானுகம்பன꞉ .
அமோகா⁴ ப⁴க³வத்³ப⁴க்திர்னேதரேதி மதிர்மம .. 21..

அதி³திருவாச
கேனாஹம்ʼ விதி⁴னா ப்³ரஹ்மன்னுபஸ்தா²ஸ்யே ஜக³த்பதிம் .
யதா² மே ஸத்யஸங்கல்போ வித³த்⁴யாத்ஸ மனோரத²ம் .. 22..

ஆதி³ஶ த்வம்ʼ த்³விஜஶ்ரேஷ்ட² விதி⁴ம்ʼ தது³பதா⁴வனம் .
ஆஶு துஷ்யதி மே தே³வ꞉ ஸீத³ந்த்யா꞉ ஸஹ புத்ரகை꞉ .. 23..

கஶ்யப உவாச
ஏதன்மே ப⁴க³வான் ப்ருʼஷ்ட꞉ ப்ரஜாகாமஸ்ய பத்³மஜ꞉ .
யதா³ஹ தே ப்ரவக்ஷ்யாமி வ்ரதம்ʼ கேஶவதோஷணம் .. 24..

பா²ல்கு³னஸ்யாமலே பக்ஷே த்³வாத³ஶாஹம்ʼ பயோவ்ரத꞉ .
அர்சயேத³ரவிந்தா³க்ஷம்ʼ ப⁴க்த்யா பரமயான்வித꞉ .. 25..

ஸினீவால்யாம்ʼ ம்ருʼதா³(ஆ)லிப்ய ஸ்னாயாத்க்ரோட³விதீ³ர்ணயா .
யதி³ லப்⁴யேத வை ஸ்ரோதஸ்யேதம்ʼ மந்த்ரமுதீ³ரயேத் .. 26..

த்வம்ʼ தே³வ்யாதி³வராஹேண ரஸாயா꞉ ஸ்தா²னமிச்ச²தா .
உத்³த்⁴ருʼதாஸி நமஸ்துப்⁴யம்ʼ பாப்மானம்ʼ மே ப்ரணாஶய .. 27..

நிர்வர்திதாத்மநியமோ தே³வமர்சேத்ஸமாஹித꞉ .
அர்சாயாம்ʼ ஸ்த²ண்டி³லே ஸூர்யே ஜலே வஹ்னௌ கு³ராவபி .. 28..

நமஸ்துப்⁴யம்ʼ ப⁴க³வதே புருஷாய மஹீயஸே .
ஸர்வபூ⁴தநிவாஸாய வாஸுதே³வாய ஸாக்ஷிணே .. 29..

நமோ(அ)வ்யக்தாய ஸூக்ஷ்மாய ப்ரதா⁴னபுருஷாய ச .
சதுர்விம்ʼஶத்³கு³ணஜ்ஞாய கு³ணஸங்க்²யானஹேதவே .. 30..

நமோ த்³விஶீர்ஷ்ணே த்ரிபதே³ சது꞉ஶ்ருʼங்கா³ய தந்தவே .
ஸப்தஹஸ்தாய யஜ்ஞாய த்ரயீவித்³யாத்மனே நம꞉ .. 31..

நம꞉ ஶிவாய ருத்³ராய நம꞉ ஶக்தித⁴ராய ச .
ஸர்வவித்³யாதி⁴பதயே பூ⁴தானாம்ʼ பதயே நம꞉ .. 32..

நமோ ஹிரண்யக³ர்பா⁴ய ப்ராணாய ஜக³தா³த்மனே .
யோகை³ஶ்வர்யஶரீராய நமஸ்தே யோக³ஹேதவே .. 33..

நமஸ்த ஆதி³தே³வாய ஸாக்ஷிபூ⁴தாய தே நம꞉ .
நாராயணாய ருʼஷயே நராய ஹரயே நம꞉ .. 34..

நமோ மரகதஶ்யாமவபுஷே(அ)தி⁴க³தஶ்ரியே .
கேஶவாய நமஸ்துப்⁴யம்ʼ நமஸ்தே பீதவாஸஸே .. 35..

த்வம்ʼ ஸர்வவரத³꞉ பும்ʼஸாம்ʼ வரேண்ய வரத³ர்ஷப⁴ .
அதஸ்தே ஶ்ரேயஸே தீ⁴ரா꞉ பாத³ரேணுமுபாஸதே .. 36..

அன்வவர்தந்த யம்ʼ தே³வா꞉ ஶ்ரீஶ்ச தத்பாத³பத்³மயோ꞉ .
ஸ்ப்ருʼஹயந்த இவாமோத³ம்ʼ ப⁴க³வான் மே ப்ரஸீத³தாம் .. 37..

ஏதைர்மந்த்ரைர்ஹ்ருʼஷீகேஶமாவாஹனபுரஸ்க்ருʼதம் .
அர்சயேச்ச்²ரத்³த⁴யா யுக்த꞉ பாத்³யோபஸ்பர்ஶநாதி³பி⁴꞉ .. 38..

அர்சித்வா க³ந்த⁴மால்யாத்³யை꞉ பயஸா ஸ்னபயேத்³விபு⁴ம் .
வஸ்த்ரோபவீதாப⁴ரணபாத்³யோபஸ்பர்ஶனைஸ்தத꞉ .
க³ந்த⁴தூ⁴பாதி³பி⁴ஶ்சார்சேத்³த்³வாத³ஶாக்ஷரவித்³யயா .. 39..

ஶ்ருʼதம்ʼ பயஸி நைவேத்³யம்ʼ ஶால்யன்னம்ʼ விப⁴வே ஸதி .
ஸஸர்பி꞉ ஸகு³ட³ம்ʼ த³த்த்வா ஜுஹுயான்மூலவித்³யயா .. 40..

நிவேதி³தம்ʼ தத்³ப⁴க்தாய த³த்³யாத்³பு⁴ஞ்ஜீத வா ஸ்வயம் .
த³த்த்வா(ஆ)சமனமர்சித்வா தாம்பூ³லம்ʼ ச நிவேத³யேத் .. 41..

ஜபேத³ஷ்டோத்தரஶதம்ʼ ஸ்துவீத ஸ்துதிபி⁴꞉ ப்ரபு⁴ம் .
க்ருʼத்வா ப்ரத³க்ஷிணம்ʼ பூ⁴மௌ ப்ரணமேத்³த³ண்ட³வன்முதா³ .. 42..

க்ருʼத்வா ஶிரஸி தச்சே²ஷாம்ʼ தே³வமுத்³வாஸயேத்தத꞉ .
த்³வ்யவரான் போ⁴ஜயேத்³விப்ரான் பாயஸேன யதோ²சிதம் .. 43..

பு⁴ஞ்ஜீத தைரனுஜ்ஞாத꞉ ஶேஷம்ʼ ஸேஷ்ட꞉ ஸபா⁴ஜிதை꞉ .
ப்³ரஹ்மசார்யத² தத்³ராத்ர்யாம்ʼ ஶ்வோபூ⁴தே ப்ரத²மே(அ)ஹனி .. 44..

ஸ்னாத꞉ ஶுசிர்யதோ²க்தேன விதி⁴னா ஸுஸமாஹித꞉ .
பயஸா ஸ்னாபயித்வார்சேத்³யாவத்³வ்ரதஸமாபனம் .. 45..

பயோப⁴க்ஷோ வ்ரதமித³ம்ʼ சரேத்³விஷ்ண்வர்சநாத்³ருʼத꞉ .
பூர்வவஜ்ஜுஹுயாத³க்³னிம்ʼ ப்³ராஹ்மணாம்ʼஶ்சாபி போ⁴ஜயேத் .. 46..

ஏவம்ʼ த்வஹரஹ꞉ குர்யாத்³த்³வாத³ஶாஹம்ʼ பயோவ்ரத꞉ .
ஹரேராராத⁴னம்ʼ ஹோமமர்ஹணம்ʼ த்³விஜதர்பணம் .. 47..

ப்ரதிபத்³தி³னமாரப்⁴ய யாவச்சு²க்லத்ரயோத³ஶீ .
ப்³ரஹ்மசர்யமத⁴꞉ஸ்வப்னம்ʼ ஸ்னானம்ʼ த்ரிஷவணம்ʼ சரேத் .. 48..

வர்ஜயேத³ஸதா³லாபம்ʼ போ⁴கா³னுச்சாவசாம்ʼஸ்ததா² .
அஹிம்ʼஸ்ர꞉ ஸர்வபூ⁴தானாம்ʼ வாஸுதே³வபராயண꞉ .. 49..

த்ரயோத³ஶ்யாமதோ² விஷ்ணோ꞉ ஸ்னபனம்ʼ பஞ்சகைர்விபோ⁴꞉ .
காரயேச்சா²ஸ்த்ரத்³ருʼஷ்டேன விதி⁴னா விதி⁴கோவிதை³꞉ .. 50..

பூஜாம்ʼ ச மஹதீம்ʼ குர்யாத்³வித்தஶாட்²யவிவர்ஜித꞉ .
சரும்ʼ நிரூப்ய பயஸி ஶிபிவிஷ்டாய விஷ்ணவே .. 51..

ஶ்ருʼதேன தேன புருஷம்ʼ யஜேத ஸுஸமாஹித꞉ .
நைவேத்³யம்ʼ சாதிகு³ணவத்³த³த்³யாத்புருஷதுஷ்டித³ம் .. 52..

ஆசார்யம்ʼ ஜ்ஞானஸம்பன்னம்ʼ வஸ்த்ராப⁴ரணதே⁴னுபி⁴꞉ .
தோஷயேத்³ருʼத்விஜஶ்சைவ தத்³வித்³த்⁴யாராத⁴னம்ʼ ஹரே꞉ .. 53..

போ⁴ஜயேத்தான் கு³ணவதா ஸத³ன்னேன ஶுசிஸ்மிதே .
அன்யாம்ʼஶ்ச ப்³ராஹ்மணான் ஶக்த்யா யே ச தத்ர ஸமாக³தா꞉ .. 54..

த³க்ஷிணாம்ʼ கு³ரவே த³த்³யாத்³ருʼத்விக்³ப்⁴யஶ்ச யதா²ர்ஹத꞉ .
அந்நாத்³யேநாஶ்வபாகாம்ʼஶ்ச ப்ரீணயேத்ஸமுபாக³தான் .. 55..

பு⁴க்தவத்ஸு ச ஸர்வேஷு தீ³னாந்த⁴க்ருʼபணேஷு ச .
விஷ்ணோஸ்தத்ப்ரீணனம்ʼ வித்³வான் பு⁴ஞ்ஜீத ஸஹ ப³ந்து⁴பி⁴꞉ .. 56..

ந்ருʼத்யவாதி³த்ரகீ³தைஶ்ச ஸ்துதிபி⁴꞉ ஸ்வஸ்திவாசகை꞉ .
காரயேத்தத்கதா²பி⁴ஶ்ச பூஜாம்ʼ ப⁴க³வதோ(அ)ன்வஹம் .. 57..

ஏதத்பயோவ்ரதம்ʼ நாம புருஷாராத⁴னம்ʼ பரம் .
பிதாமஹேநாபி⁴ஹிதம்ʼ மயா தே ஸமுதா³ஹ்ருʼதம் .. 58..

த்வம்ʼ சானேன மஹாபா⁴கே³ ஸம்யக் சீர்ணேன கேஶவம் .
ஆத்மனா ஶுத்³த⁴பா⁴வேன நியதாத்மா ப⁴ஜாவ்யயம் .. 59..

அயம்ʼ வை ஸர்வயஜ்ஞாக்²ய꞉ ஸர்வவ்ரதமிதி ஸ்ம்ருʼதம் .
தப꞉ஸாரமித³ம்ʼ ப⁴த்³ரே தா³னம்ʼ சேஶ்வரதர்பணம் .. 60..

த ஏவ நியமா꞉ ஸாக்ஷாத்த ஏவ ச யமோத்தமா꞉ .
தபோ தா³னம்ʼ வ்ரதம்ʼ யஜ்ஞோ யேன துஷ்யத்யதோ⁴க்ஷஜ꞉ .. 61..

தஸ்மாதே³தத்³வ்ரதம்ʼ ப⁴த்³ரே ப்ரயதா ஶ்ரத்³த⁴யா சர .
ப⁴க³வான் பரிதுஷ்டஸ்தே வராநாஶு விதா⁴ஸ்யதி .. 62..

இதி ஶ்ரீமத்³பா⁴க³வதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ʼஸ்யாம்ʼ ஸம்ஹிதாயா-
மஷ்டமஸ்கந்தே⁴ அதி³திபயோவ்ரதகத²னம்ʼ நாம ஷோட³ஶோ(அ)த்⁴யாய꞉ .. 16..

——————————————————

ஸ்ரீமத் பாகவதம் – ஸ்கந்தம் 8-அத்தியாயம்- 17-ஸ்ரீ பர ப்ரஹ்மமே திருவவதரிக்க ஒப்புக் கொள்ளுதல்-

அத்தியாயம் 16/17

அடுத்து வாமனாவதாரம் வர்ணிக்கப்படுகிறது.

—————-

ஶ்ரீஶுக உவாச
இத்யுக்தா ஸாதி³தீ ராஜன் ஸ்வப⁴ர்த்ரா கஶ்யபேன வை .
அன்வதிஷ்ட²த்³வ்ரதமித³ம்ʼ த்³வாத³ஶாஹமதந்த்³ரிதா .. 1..

சிந்தயந்த்யேகயா பு³த்³த்⁴யா மஹாபுருஷமீஶ்வரம் .
ப்ரக்³ருʼஹ்யேந்த்³ரியது³ஷ்டாஶ்வான் மனஸா பு³த்³தி⁴ஸாரதி²꞉ .. 2..

மனஶ்சைகாக்³ரயா பு³த்³த்⁴யா ப⁴க³வத்யகி²லாத்மனி .
வாஸுதே³வே ஸமாதா⁴ய சசார ஹ பயோவ்ரதம் .. 3..

தஸ்யா꞉ ப்ராது³ரபூ⁴த்தாத ப⁴க³வாநாதி³புருஷ꞉ .
பீதவாஸாஶ்சதுர்பா³ஹு꞉ ஶங்க²சக்ரக³தா³த⁴ர꞉ .. 4..

தம்ʼ நேத்ரகோ³சரம்ʼ வீக்ஷ்ய ஸஹஸோத்தா²ய ஸாத³ரம் .
நநாம பு⁴வி காயேன த³ண்ட³வத்ப்ரீதிவிஹ்வலா .. 5..

ஸோத்தா²ய ப³த்³தா⁴ஞ்ஜலிரீடி³தும்ʼ ஸ்தி²தா
நோத்ஸேஹ ஆனந்த³ஜலாகுலேக்ஷணா .
ப³பூ⁴வ தூஷ்ணீம்ʼ புலகாகுலாக்ருʼதி-
ஸ்தத்³த³ர்ஶனாத்யுத்ஸவகா³த்ரவேபது²꞉ .. 6..

ப்ரீத்யா ஶனைர்க³த்³க³த³யா கி³ரா ஹரிம்ʼ
துஷ்டாவ ஸா தே³வ்யதி³தி꞉ குரூத்³வஹ .
உத்³வீக்ஷதீ ஸா பிப³தீவ சக்ஷுஷா
ரமாபதிம்ʼ யஜ்ஞபதிம்ʼ ஜக³த்பதிம் .. 7..

அதி³திருவாச
யஜ்ஞேஶ யஜ்ஞபுருஷாச்யுத தீர்த²பாத³
தீர்த²ஶ்ரவ꞉ ஶ்ரவணமங்க³லநாமதே⁴ய .
ஆபன்னலோகவ்ருʼஜினோபஶமோத³யாத்³ய
ஶம்ʼ ந꞉ க்ருʼதீ⁴ஶ ப⁴க³வன்னஸி தீ³னநாத²꞉ .. 8..

விஶ்வாய விஶ்வப⁴வனஸ்தி²திஸம்ʼயமாய
ஸ்வைரம்ʼ க்³ருʼஹீதபுருஶக்திகு³ணாய பூ⁴ம்னே .
ஸ்வஸ்தா²ய ஶஶ்வது³பப்³ருʼம்ʼஹிதபூர்ணபோ³த⁴-
வ்யாபாதி³தாத்மதமஸே ஹரயே நமஸ்தே .. 9..

ஆயு꞉ பரம்ʼ வபுரபீ⁴ஷ்டமதுல்யலக்ஷ்மீ-
ர்த்³யோர்பூ⁴ரஸா꞉ ஸகலயோக³கு³ணாஸ்த்ரிவர்க³꞉ .
ஜ்ஞானம்ʼ ச கேவலமனந்த ப⁴வந்தி துஷ்டாத்த்வத்தோ
ந்ருʼணாம்ʼ கிமு ஸபத்னஜயாதி³ராஶீ꞉ .. 10..

ஶ்ரீஶுக உவாச
அதி³த்யைவம்ʼ ஸ்துதோ ராஜன் ப⁴க³வான் புஷ்கரேக்ஷண꞉ .
க்ஷேத்ரஜ்ஞ꞉ ஸர்வபூ⁴தாநாமிதி ஹோவாச பா⁴ரத .. 11..

ஶ்ரீப⁴க³வானுவாச
தே³வமாதர்ப⁴வத்யா மே விஜ்ஞாதம்ʼ சிரகாங்க்ஷிதம் .
யத்ஸபத்னைர்ஹ்ருʼதஶ்ரீணாம்ʼ ச்யாவிதானாம்ʼ ஸ்வதா⁴மத꞉ .. 12..

தான் விநிர்ஜித்ய ஸமரே து³ர்மதா³னஸுரர்ஷபா⁴ன் .
ப்ரதிலப்³த⁴ஜயஶ்ரீபி⁴꞉ புத்ரைரிச்ச²ஸ்யுபாஸிதும் .. 13..

இந்த்³ரஜ்யேஷ்டை²꞉ ஸ்வதனயைர்ஹதானாம்ʼ யுதி⁴ வித்³விஷாம் .
ஸ்த்ரியோ ருத³ந்தீராஸாத்³ய த்³ரஷ்டுமிச்ச²ஸி து³꞉கி²தா꞉ .. 14..

ஆத்மஜான் ஸுஸம்ருʼத்³தா⁴ம்ʼஸ்த்வம்ʼ ப்ரத்யாஹ்ருʼதயஶ꞉ஶ்ரிய꞉ .
நாகப்ருʼஷ்ட²மதி⁴ஷ்டா²ய க்ரீட³தோ த்³ரஷ்டுமிச்ச²ஸி .. 15..

ப்ராயோ(அ)து⁴னா தே(அ)ஸுரயூத²நாதா²
அபாரணீயா இதி தே³வி மே மதி꞉ .
யத்தே(அ)னுகூலேஶ்வரவிப்ரகு³ப்தா
ந விக்ரமஸ்தத்ர ஸுக²ம்ʼ த³தா³தி .. 16..

அதா²ப்யுபாயோ மம தே³வி சிந்த்ய꞉
ஸந்தோஷிதஸ்ய வ்ரதசர்யயா தே .
மமார்சனம்ʼ நார்ஹதி க³ந்துமன்யதா²
ஶ்ரத்³தா⁴னுரூபம்ʼ ப²லஹேதுகத்வாத் .. 17..

த்வயார்சிதஶ்சாஹமபத்யகு³ப்தயே
பயோவ்ரதேனானுகு³ணம்ʼ ஸமீடி³த꞉ .
ஸ்வாம்ʼஶேன புத்ரத்வமுபேத்ய தே ஸுதான்
கோ³ப்தாஸ்மி மாரீசதபஸ்யதி⁴ஷ்டி²த꞉ .. 18..

உபதா⁴வ பதிம்ʼ ப⁴த்³ரே ப்ரஜாபதிமகல்மஷம் .
மாம்ʼ ச பா⁴வயதீ பத்யாவேவம்ʼ ரூபமவஸ்தி²தம் .. 19..

நைதத்பரஸ்மா ஆக்²யேயம்ʼ ப்ருʼஷ்டயாபி கத²ஞ்சன .
ஸர்வம்ʼ ஸம்பத்³யதே தே³வி தே³வகு³ஹ்யம்ʼ ஸுஸம்ʼவ்ருʼதம் .. 20..

ஶ்ரீஶுக உவாச
ஏதாவது³க்த்வா ப⁴க³வாம்ʼஸ்தத்ரைவாந்தரதீ⁴யத .
அதி³திர்து³ர்லப⁴ம்ʼ லப்³த்⁴வா ஹரேர்ஜன்மாத்மனி ப்ரபோ⁴꞉ .. 21..

உபாதா⁴வத்பதிம்ʼ ப⁴க்த்யா பரயா க்ருʼதக்ருʼத்யவத் .
ஸ வை ஸமாதி⁴யோகே³ன கஶ்யபஸ்தத³பு³த்⁴யத .. 22..

ப்ரவிஷ்டமாத்மனி ஹரேரம்ʼஶம்ʼ ஹ்யவிததே²க்ஷண꞉ .
ஸோ(அ)தி³த்யாம்ʼ வீர்யமாத⁴த்த தபஸா சிரஸம்ப்⁴ருʼதம் .
ஸமாஹிதமனா ராஜன் தா³ருண்யக்³னிம்ʼ யதா²னில꞉ .. 23..

அதி³தேர்தி⁴ஷ்டி²தம்ʼ க³ர்ப⁴ம்ʼ ப⁴க³வந்தம்ʼ ஸனாதனம் .
ஹிரண்யக³ர்போ⁴ விஜ்ஞாய ஸமீடே³ கு³ஹ்யநாமபி⁴꞉ .. 24..

ப்³ரஹ்மோவாச
ஜயோருகா³ய ப⁴க³வன்னுருக்ரம நமோஸ்து தே .
நமோ ப்³ரஹ்மண்யதே³வாய த்ரிகு³ணாய நமோ நம꞉ .. 25..

நமஸ்தே ப்ருʼஶ்னிக³ர்பா⁴ய வேத³க³ர்பா⁴ய வேத⁴ஸே .
த்ரிநாபா⁴ய த்ரிப்ருʼஷ்டா²ய ஶிபிவிஷ்டாய விஷ்ணவே .. 26..

த்வமாதி³ரந்தோ பு⁴வனஸ்ய மத்⁴ய-
மனந்தஶக்திம்ʼ புருஷம்ʼ யமாஹு꞉ .
காலோ ப⁴வானாக்ஷிபதீஶ விஶ்வம்ʼ
ஸ்ரோதோ யதா²ந்த꞉ பதிதம்ʼ க³பீ⁴ரம் .. 27..

த்வம்ʼ வை ப்ரஜானாம்ʼ ஸ்தி²ரஜங்க³மானாம்ʼ
ப்ரஜாபதீநாமஸி ஸம்ப⁴விஷ்ணு꞉ .
தி³வௌகஸாம்ʼ தே³வ தி³வஶ்ச்யுதானாம்ʼ
பராயணம்ʼ நௌரிவ மஜ்ஜதோ(அ)ப்ஸு .. 28..

இதி ஶ்ரீமத்³பா⁴க³வதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ʼஸ்யாம்ʼ ஸம்ஹிதாயா-
மஷ்டமஸ்கந்தே⁴ வாமனப்ராது³ர்பா⁴வே ஸப்தத³ஶோ(அ)த்⁴யாய꞉ .. 17..

———————————————————

ஸ்ரீமத்பாகவதம் – ஸ்கந்தம் 8-அத்தியாயம் – 18-ஸ்ரீ வாமன மூர்த்தி திருவவதாரம்-

ஶ்ரீஶுக உவாச
இத்த²ம்ʼ விரிஞ்சஸ்துதகர்மவீர்ய꞉
ப்ராது³ர்ப³பூ⁴வாம்ருʼதபூ⁴ரதி³த்யாம் .
சதுர்பு⁴ஜ꞉ ஶங்க²க³தா³ப்³ஜசக்ர꞉
பிஶங்க³வாஸா நலினாயதேக்ஷண꞉ .. 1..

ஸர்வத்ர கோ³விந்த³நாமஸங்கீர்தனம்ʼ கோ³விந்த³ கோ³விந்த³ .
ஶ்யாமாவதா³தோ ஜ²ஷராஜகுண்ட³ல-
த்விஷோல்லஸச்ச்²ரீவத³னாம்பு³ஜ꞉ புமான் .
ஶ்ரீவத்ஸவக்ஷா ப³லயாங்க³தோ³ல்லஸ-
த்கிரீடகாஞ்சீகு³ணசாருநூபுர꞉ .. 2..

மது⁴வ்ரதவ்ராதவிகு⁴ஷ்டயா ஸ்வயா
விராஜித꞉ ஶ்ரீவனமாலயா ஹரி꞉ .
ப்ரஜாபதேர்வேஶ்மதம꞉ ஸ்வரோசிஷா
விநாஶயன் கண்ட²நிவிஷ்டகௌஸ்துப⁴꞉ .. 3..

தி³ஶ꞉ ப்ரஸேது³꞉ ஸலிலாஶயாஸ்ததா³
ப்ரஜா꞉ ப்ரஹ்ருʼஷ்டா ருʼதவோ கு³ணான்விதா꞉ .
த்³யௌரந்தரிக்ஷம்ʼ க்ஷிதிரக்³நிஜிஹ்வா
கா³வோ த்³விஜா꞉ ஸஞ்ஜஹ்ருʼஷுர்னகா³ஶ்ச .. 4..

ஶ்ரோணாயாம்ʼ ஶ்ரவணத்³வாத³ஶ்யாம்ʼ முஹூர்தே(அ)பி⁴ஜிதி ப்ரபு⁴꞉ .
ஸர்வே நக்ஷத்ரதாராத்³யாஶ்சக்ருஸ்தஜ்ஜன்ம த³க்ஷிணம் .. 5..

த்³வாத³ஶ்யாம்ʼ ஸவிதாதிஷ்ட²ன்மத்⁴யந்தி³னக³தோ ந்ருʼப .
விஜயா நாம ஸா ப்ரோக்தா யஸ்யாம்ʼ ஜன்ம விது³ர்ஹரே꞉ .. 6..

ஶங்க²து³ந்து³ப⁴யோ நேது³ர்ம்ருʼத³ங்க³பணவானகா꞉ .
சித்ரவாதி³த்ரதூர்யாணாம்ʼ நிர்கோ⁴ஷஸ்துமுலோ(அ)ப⁴வத் .. 7..

ப்ரீதாஶ்சாப்ஸரஸோ(அ)ந்ருʼத்யன் க³ந்த⁴ர்வப்ரவரா ஜகு³꞉ .
துஷ்டுவுர்முனயோ தே³வா மனவ꞉ பிதரோ(அ)க்³னய꞉ .. 8..

ஸித்³த⁴வித்³யாத⁴ரக³ணா꞉ ஸகிம்புருஷகின்னரா꞉ .
சாரணா யக்ஷரக்ஷாம்ʼஸி ஸுபர்ணா பு⁴ஜகோ³த்தமா꞉ .. 9..

கா³யந்தோ(அ)திப்ரஶம்ʼஸந்தோ ந்ருʼத்யந்தோ விபு³தா⁴னுகா³꞉ .
அதி³த்யா ஆஶ்ரமபத³ம்ʼ குஸுமை꞉ ஸமவாகிரன் .. 10..

த்³ருʼஷ்ட்வாதி³திஸ்தம்ʼ நிஜக³ர்ப⁴ஸம்ப⁴வம்ʼ
பரம்ʼ புமாம்ʼஸம்ʼ முத³மாப விஸ்மிதா .
க்³ருʼஹீததே³ஹம்ʼ நிஜயோக³மாயயா
ப்ரஜாபதிஶ்சாஹ ஜயேதி விஸ்மித꞉ .. 11..

யத்தத்³வபுர்பா⁴தி விபூ⁴ஷணாயுதை⁴-
ரவ்யக்தசித்³வ்யக்தமதா⁴ரயத்³த⁴ரி꞉ .
ப³பூ⁴வ தேனைவ ஸ வாமனோ வடு꞉
ஸம்பஶ்யதோர்தி³வ்யக³திர்யதா² நட꞉ .. 12..

தம்ʼ வடும்ʼ வாமனம்ʼ த்³ருʼஷ்ட்வா மோத³மானா மஹர்ஷய꞉ .
கர்மாணி காரயாமாஸு꞉ புரஸ்க்ருʼத்ய ப்ரஜாபதிம் .. 13..

தஸ்யோபனீயமானஸ்ய ஸாவித்ரீம்ʼ ஸவிதாப்³ரவீத் .
ப்³ருʼஹஸ்பதிர்ப்³ரஹ்மஸூத்ரம்ʼ மேக²லாம்ʼ கஶ்யபோ(அ)த³தா³த் .. 14..

த³தௌ³ க்ருʼஷ்ணாஜினம்ʼ பூ⁴மிர்த³ண்ட³ம்ʼ ஸோமோ வனஸ்பதி꞉ .
கௌபீனாச்சா²த³னம்ʼ மாதா த்³யௌஶ்ச²த்ரம்ʼ ஜக³த꞉ பதே꞉ .. 15..

கமண்ட³லும்ʼ வேத³க³ர்ப⁴꞉ குஶான் ஸப்தர்ஷயோ த³து³꞉ .
அக்ஷமாலாம்ʼ மஹாராஜ ஸரஸ்வத்யவ்யயாத்மன꞉ .. 16..

தஸ்மா இத்யுபனீதாய யக்ஷராட் பாத்ரிகாமதா³த் .
பி⁴க்ஷாம்ʼ ப⁴க³வதீ ஸாக்ஷாது³மாதா³த³ம்பி³கா ஸதீ .. 17..

ஸ ப்³ரஹ்மவர்சஸேனைவம்ʼ ஸபா⁴ம்ʼ ஸம்பா⁴விதோ வடு꞉ .
ப்³ரஹ்மர்ஷிக³ணஸஞ்ஜுஷ்டாமத்யரோசத மாரிஷ꞉ .. 18..

ஸமித்³த⁴மாஹிதம்ʼ வஹ்னிம்ʼ க்ருʼத்வா பரிஸமூஹனம் .
பரிஸ்தீர்ய ஸமப்⁴யர்ச்ய ஸமித்³பி⁴ரஜுஹோத்³த்³விஜ꞉ .. 19..

ஶ்ருத்வாஶ்வமேதை⁴ர்யஜமானமூர்ஜிதம்ʼ
ப³லிம்ʼ ப்⁴ருʼகூ³ணாமுபகல்பிதைஸ்தத꞉ .
ஜகா³ம தத்ராகி²லஸாரஸம்ப்⁴ருʼதோ
பா⁴ரேண கா³ம்ʼ ஸன்னமயன் பதே³ பதே³ .. 20..

தம்ʼ நர்மதா³யாஸ்தட உத்தரே ப³லேர்ய
ருʼத்விஜஸ்தே ப்⁴ருʼகு³கச்ச²ஸஞ்ஜ்ஞகே .
ப்ரவர்தயந்தோ ப்⁴ருʼக³வ꞉ க்ரதூத்தமம்ʼ
வ்யசக்ஷதாராது³தி³தம்ʼ யதா² ரவிம் .. 21..

த ருʼத்விஜோ யஜமான꞉ ஸத³ஸ்யா
ஹதத்விஷோ வாமனதேஜஸா ந்ருʼப .
ஸூர்ய꞉ கிலாயாத்யுத வா விபா⁴வஸு꞉
ஸனத்குமாரோ(அ)த² தி³த்³ருʼக்ஷயா க்ரதோ꞉ .. 22..

இத்த²ம்ʼ ஸஶிஷ்யேஷு ப்⁴ருʼகு³ஷ்வனேகதா⁴
விதர்க்யமாணோ ப⁴க³வான் ஸ வாமன꞉ .
ச²த்ரம்ʼ ஸத³ண்ட³ம்ʼ ஸஜலம்ʼ கமண்ட³லும்ʼ
விவேஶ பி³ப்⁴ரத்³த⁴யமேத⁴வாடம் .. 23..

மௌஞ்ஜ்யா மேக²லயா வீதமுபவீதாஜினோத்தரம் .
ஜடிலம்ʼ வாமனம்ʼ விப்ரம்ʼ மாயாமாணவகம்ʼ ஹரிம் .. 24..

ப்ரவிஷ்டம்ʼ வீக்ஷ்ய ப்⁴ருʼக³வ꞉ ஸஶிஷ்யாஸ்தே ஸஹாக்³னிபி⁴꞉ .
ப்ரத்யக்³ருʼஹ்ணன் ஸமுத்தா²ய ஸங்க்ஷிப்தாஸ்தஸ்ய தேஜஸா .. 25..

யஜமான꞉ ப்ரமுதி³தோ த³ர்ஶனீயம்ʼ மனோரமம் .
ரூபானுரூபாவயவம்ʼ தஸ்மா ஆஸனமாஹரத் .. 26..

ஸ்வாக³தேநாபி⁴னந்த்³யாத² பாதௌ³ ப⁴க³வதோ ப³லி꞉ .
அவநிஜ்யார்சயாமாஸ முக்தஸங்க³மனோரமம் .. 27..

தத்பாத³ஶௌசம்ʼ ஜனகல்மஷாபஹம்ʼ
ஸ த⁴ர்மவின்மூர்த்⁴ன்யத³தா⁴த்ஸுமங்க³லம் .
யத்³தே³வதே³வோ கி³ரிஶஶ்சந்த்³ரமௌலிர்த³தா⁴ர
மூர்த்⁴னா பரயா ச ப⁴க்த்யா .. 28..

ப³லிருவாச
ஸ்வாக³தம்ʼ தே நமஸ்துப்⁴யம்ʼ ப்³ரஹ்மன் கிம்ʼ கரவாம தே .
ப்³ரஹ்மர்ஷீணாம்ʼ தப꞉ ஸாக்ஷான்மன்யே த்வா(ஆ)ர்ய வபுர்த⁴ரம் .. 29..

அத்³ய ந꞉ பிதரஸ்த்ருʼப்தா அத்³ய ந꞉ பாவிதம்ʼ குலம் .
அத்³ய ஸ்விஷ்ட꞉ க்ரதுரயம்ʼ யத்³ப⁴வாநாக³தோ க்³ருʼஹான் .. 30..

அத்³யாக்³னயோ மே ஸுஹுதா யதா²விதி⁴
த்³விஜாத்மஜ த்வச்சரணாவனேஜனை꞉ .
ஹதாம்ʼஹஸோ வார்பி⁴ரியம்ʼ ச பூ⁴ரஹோ
ததா² புனீதா தனுபி⁴꞉ பதை³ஸ்தவ .. 31..

யத்³யத்³வடோ வாஞ்ச²ஸி தத்ப்ரதீச்ச² மே
த்வாமர்தி²னம்ʼ விப்ரஸுதானுதர்கயே .
கா³ம்ʼ காஞ்சனம்ʼ கு³ணவத்³தா⁴ம ம்ருʼஷ்டம்ʼ
ததா²ன்னபேயமுத வா விப்ரகன்யாம் .
க்³ராமான் ஸம்ருʼத்³தா⁴ம்ʼஸ்துரகா³ன் க³ஜான் வா
ரதா²ம்ʼஸ்ததா²ர்ஹத்தம ஸம்ப்ரதீச்ச² .. 32..

இதி ஶ்ரீமத்³பா⁴க³வதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ʼஸ்யாம்ʼ ஸம்ஹிதாயா-
மஷ்டமஸ்கந்தே⁴ வாமனப்ராது³ர்பா⁴வே ப³லிவாமனஸம்ʼவாதே³ அஷ்டாத³ஶோ(அ)த்⁴யாய꞉ .. 18..

————————————-

ஸ்ரீ பகவானுடைய அவதார காலம் நெருங்கியபோது திசைகள் நிர்மலமாயின. நீர்நிலைகள் தெளிந்தன.
மக்கள் மகிழ்ச்சியுற்றனர். வானோரும் வேதியரும் மகிழ்வுற்றனர்.

ஸ்ரீ வாமனர் ஆவணி மாதம் சுக்லபக்ஷம் ஸ்ரவண நஷத்திரத்துடன் கூடிய த்வாதசியில் அபிஜித் முஹுர்த்தத்தில் அவதரித்தார்.
நான்கு புஜங்களுடனும் சங்கு சக்கரம் பீதாம்பரம் இவைகளுடனும் தாமரை போன்ற கண்களுடனும் தோன்றினார்.
கச்யபரும் அதிதியும் ஆச்சரியத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே அவர் அற்புத நடிகனைப் போல் உருமாறி குட்டை பிரம்மச்சாரியாக ஆனார்.

ரிஷிகள் அவருக்கு ஜாதகர்மம் நாமகரணம் இவைகளைச் செய்தனர். சூரியனே காயத்ரி மந்திரத்தை உபதேசித்தான்.
உபவீதத்தை ப்ரஹஸ்பதி கொடுக்க கச்யபர் மேகலையைக் கொடுத்தார்.

பூதேவி மான் தோல் கொடுத்தாள்.மரங்களுக்குப் பதியாகிய சந்திரன் தண்டத்தைக் கொடுத்தான்.
உலக நாயகரான வாமனருக்கு கௌபீனமும் வஸ்திரமும் தாயான அதிதியால் கொடுக்கப்பட்டன. ஆகாசத்தின் அதிதேவதை குடை கொடுத்தது.

பிரம்மா கமண்டலுவையும் சப்த ரிஷிகள் தர்ப்பைகளையும் கொடுத்தனர். அழிவற்ற வடிவினராகிய அவருக்கு சரஸ்வதி
அக்ஷமாலையைக் கொடுக்க குபேரன் பிக்ஷாபாத்திரத்தை அளித்தான்.

அன்ன பூரணியான பார்வதி தேவி வாமனருக்கு பிக்ஷை அளித்தாள். இவ்விதம் போற்றப் பெற்ற வாமனர் பிரம்ம ரிஷிகள்
நிறைந்த அந்த சபையை தனது பிரம்ம தேஜஸால் பிரகாசிக்கச் செய்தார்

பிறகு வாமனர் அக்னியை பிரதிஷ்டை செய்து ஹோமம் செய்தபிறகு மகாபலியின் யாகசாலையை நோக்கிப் புறப்பட்டார்.
நர்மதையின் வடக்குக் கரையில் அமைந்த அந்த யாகசாலையில் உள்ள ரித்விக்குகள் சூரியனைப்போல் பிரகாசித்த வாமனரைக் கண்ணுற்றனர்.

அவருடைய தேஜஸ்ஸால் கவரப்பட்டு அவர்கள் எல்லோரும் எழுந்து நின்று எதிர்கொண்டு வரவேற்றனர்.
பலிச் சக்கரவர்த்தியும் அவருடைய உருவத்தால் கவரப்பட்டு மகிழ்ச்சி பொங்கியவனாய் அவருக்கு ஆசனம் அளித்து
அவருடைய திருவடிகளுக்கு நீராட்டி அவரை பூஜித்தான்.

பிறகு அவன் கூறினான்.
“பிரம்ம ஸ்வரூபியான தங்களுக்கு நமஸ்காரம். பூஜித்தற்குரியவரே எதையெல்லாம் விரும்புகிறீர்களோ அதையெல்லாம் கேட்டு
வாங்கிக் கொள்ளலாம். நீர் பிரம்மசாரியாதலால் பொருளில் நாட்டமுடையவராக நினைக்கிறேன்.

பசுவோ, பொன்னோ, பொருளோ விவாகத்திற்குரிய பெண்ணோ, குதிரைகளோ, யானைகளோ, தேர்களோ,
எதை வேண்டுமானாலும் பெற்றுக் கொள்ளலாம்.”

அவாப்த சமஸ்த காமனும், லக்ஷ்மீபதியுமான பகவானிடம் இவ்விதம் கூறினான்!

உண்மையில் நாமும் இவ்விதம் தான் செய்கிறோம். பகவானிடம் என் பிரார்ததனை நிறைவேறினால்
இதை செய்கிறேன் அதைசெய்கிறேன் என்று சொல்கிறோமே அதுவும் அகந்தைதான்.
எல்லாம அவனுடையதாக இருக்க நாம் எதை அவனுக்கு அளிப்பது?

——————————————————————————-

ஸ்ரீமத்பாகவதம் – ஸ்கந்தம் 8-அத்தியாயம் – 19-யஜ்ஜ வாடம் சென்று யாசித்தல்-

ஶ்ரீஶுக உவாச
இதி வைரோசனேர்வாக்யம்ʼ த⁴ர்மயுக்தம்ʼ ஸ ஸூந்ருʼதம் .
நிஶம்ய ப⁴க³வான் ப்ரீத꞉ ப்ரதினந்த்³யேத³மப்³ரவீத் .. 1..

ஶ்ரீப⁴க³வானுவாச
வசஸ்தவைதஜ்ஜனதே³வ ஸூந்ருʼதம்ʼ
குலோசிதம்ʼ த⁴ர்மயுதம்ʼ யஶஸ்கரம் .
யஸ்ய ப்ரமாணம்ʼ ப்⁴ருʼக³வ꞉ ஸாம்பராயே
பிதாமஹ꞉ குலவ்ருʼத்³த⁴꞉ ப்ரஶாந்த꞉ .. 2..

ந ஹ்யேதஸ்மின் குலே கஶ்சிந்நி꞉ஸத்த்வ꞉ க்ருʼபண꞉ புமான் .
ப்ரத்யாக்²யாதா ப்ரதிஶ்ருத்ய யோ வாதா³தா த்³விஜாதயே .. 3..

ந ஸந்தி தீர்தே² யுதி⁴ சார்தி²னார்தி²தா꞉
பராங்முகா² யே த்வமனஸ்வினோ ந்ருʼபா꞉ .
யுஷ்மத்குலே யத்³யஶஸாமலேன
ப்ரஹ்லாத³ உத்³பா⁴தி யதோ²டு³ப꞉ கே² .. 4..

யதோ ஜாதோ ஹிரண்யாக்ஷஶ்சரன்னேக இமாம்ʼ மஹீம் .
ப்ரதிவீரம்ʼ தி³க்³விஜயே நாவிந்த³த க³தா³யுத⁴꞉ .. 5..

யம்ʼ விநிர்ஜித்ய க்ருʼச்ச்²ரேண விஷ்ணு꞉ க்ஷ்மோத்³தா⁴ர ஆக³தம் .
நாத்மானம்ʼ ஜயினம்ʼ மேனே தத்³வீர்யம்ʼ பூ⁴ர்யனுஸ்மரன் .. 6..

நிஶம்ய தத்³வத⁴ம்ʼ ப்⁴ராதா ஹிரண்யகஶிபு꞉ புரா .
ஹந்தும்ʼ ப்⁴ராத்ருʼஹணம்ʼ க்ருத்³தோ⁴ ஜகா³ம நிலயம்ʼ ஹரே꞉ .. 7..

தமாயாந்தம்ʼ ஸமாலோக்ய ஶூலபாணிம்ʼ க்ருʼதாந்தவத் .
சிந்தயாமாஸ காலஜ்ஞோ விஷ்ணுர்மாயாவினாம்ʼ வர꞉ .. 8..

யதோ யதோ(அ)ஹம்ʼ தத்ராஸௌ ம்ருʼத்யு꞉ ப்ராணப்⁴ருʼதாமிவ .
அதோ(அ)ஹமஸ்ய ஹ்ருʼத³யம்ʼ ப்ரவேக்ஷ்யாமி பராக்³த்³ருʼஶ꞉ .. 9..

ஏவம்ʼ ஸ நிஶ்சித்ய ரிபோ꞉ ஶரீர-
மாதா⁴வதோ நிர்விவிஶே(அ)ஸுரேந்த்³ர .
ஶ்வாஸானிலாந்தர்ஹிதஸூக்ஷ்மதே³ஹ-
ஸ்தத்ப்ராணரந்த்⁴ரேண விவிக்³னசேதா꞉ .. 10..

ஸ தந்நிகேதம்ʼ பரிம்ருʼஶ்ய ஶூன்ய-
மபஶ்யமான꞉ குபிதோ நநாத³ .
க்ஷ்மாம்ʼ த்³யாம்ʼ தி³ஶ꞉ க²ம்ʼ விவரான் ஸமுத்³ரான்
விஷ்ணும்ʼ விசின்வன் ந த³த³ர்ஶ வீர꞉ .. 11..

அபஶ்யன்னிதி ஹோவாச மயான்விஷ்டமித³ம்ʼ ஜக³த் .
ப்⁴ராத்ருʼஹா மே க³தோ நூனம்ʼ யதோ நாவர்ததே புமான் .. 12..

வைரானுப³ந்த⁴ ஏதாவானாம்ருʼத்யோரிஹ தே³ஹினாம் .
அஜ்ஞானப்ரப⁴வோ மன்யுரஹம்ʼமானோபப்³ருʼம்ʼஹித꞉ .. 13..

பிதா ப்ரஹ்லாத³புத்ரஸ்தே தத்³வித்³வான் த்³விஜவத்ஸல꞉ .
ஸ்வமாயுர்த்³விஜலிங்கே³ப்⁴யோ தே³வேப்⁴யோ(அ)தா³த்ஸ யாசித꞉ .. 14..

ப⁴வானாசரிதான் த⁴ர்மானாஸ்தி²தோ க்³ருʼஹமேதி⁴பி⁴꞉ .
ப்³ராஹ்மணை꞉ பூர்வஜை꞉ ஶூரைரன்யைஶ்சோத்³தா³மகீர்திபி⁴꞉ .. 15..

தஸ்மாத்த்வத்தோ மஹீமீஷத்³வ்ருʼணே(அ)ஹம்ʼ வரத³ர்ஷபா⁴த் .
பதா³னி த்ரீணி தை³த்யேந்த்³ர ஸம்மிதானி பதா³ மம .. 16..

நான்யத்தே காமயே ராஜன் வதா³ன்யாஜ்ஜக³தீ³ஶ்வராத் .
நைன꞉ ப்ராப்னோதி வை வித்³வான் யாவத³ர்த²ப்ரதிக்³ரஹ꞉ .. 17..

ப³லிருவாச
அஹோ ப்³ராஹ்மணதா³யாத³ வாசஸ்தே வ்ருʼத்³த⁴ஸம்மதா꞉ .
த்வம்ʼ பா³லோ பா³லிஶமதி꞉ ஸ்வார்த²ம்ʼ ப்ரத்யபு³தோ⁴ யதா² .. 18..

மாம்ʼ வசோபி⁴꞉ ஸமாராத்⁴ய லோகாநாமேகமீஶ்வரம் .
பத³த்ரயம்ʼ வ்ருʼணீதே யோ(அ)பு³த்³தி⁴மான் த்³வீபதா³ஶுஷம் .. 19..

ந புமான் மாமுபவ்ரஜ்ய பூ⁴யோ யாசிதுமர்ஹதி .
தஸ்மாத்³வ்ருʼத்திகரீம்ʼ பூ⁴மிம்ʼ வடோ காமம்ʼ ப்ரதீச்ச² மே .. 20..

ஶ்ரீப⁴க³வானுவாச
யாவந்தோ விஷயா꞉ ப்ரேஷ்டா²ஸ்த்ரிலோக்யாமஜிதேந்த்³ரியம் .
ந ஶக்னுவந்தி தே ஸர்வே ப்ரதிபூரயிதும்ʼ ந்ருʼப .. 21..

த்ரிபி⁴꞉ க்ரமைரஸந்துஷ்டோ த்³வீபேனாபி ந பூர்யதே .
நவவர்ஷஸமேதேன ஸப்தத்³வீபவரேச்ச²யா .. 22..

ஸப்தத்³வீபாதி⁴பதயோ ந்ருʼபா வைன்யக³யாத³ய꞉ .
அர்தை²꞉ காமைர்க³தா நாந்தம்ʼ த்ருʼஷ்ணாயா இதி ந꞉ ஶ்ருதம் .. 23..

யத்³ருʼச்ச²யோபபன்னேன ஸந்துஷ்டோ வர்ததே ஸுக²ம் .
நாஸந்துஷ்டஸ்த்ரிபி⁴ர்லோகைரஜிதாத்மோபஸாதி³தை꞉ .. 24..

பும்ʼஸோ(அ)யம்ʼ ஸம்ʼஸ்ருʼதேர்ஹேதுரஸந்தோஷோ(அ)ர்த²காமயோ꞉ .
யத்³ருʼச்ச²யோபபன்னேன ஸந்தோஷோ முக்தயே ஸ்ம்ருʼத꞉ .. 25..

யத்³ருʼச்சா²லாப⁴துஷ்டஸ்ய தேஜோ விப்ரஸ்ய வர்த⁴தே .
தத்ப்ரஶாம்யத்யஸந்தோஷாத³ம்ப⁴ஸேவாஶுஶுக்ஷணி꞉ .. 26..

தஸ்மாத்த்ரீணி பதா³ன்யேவ வ்ருʼணே த்வத்³வரத³ர்ஷபா⁴த் .
ஏதாவதைவ ஸித்³தோ⁴(அ)ஹம்ʼ வித்தம்ʼ யாவத்ப்ரயோஜனம் .. 27..

ஶ்ரீஶுக உவாச
இத்யுக்த꞉ ஸ ஹஸன்னாஹ வாஞ்சா²த꞉ ப்ரதிக்³ருʼஹ்யதாம் .
வாமனாய மஹீம்ʼ தா³தும்ʼ ஜக்³ராஹ ஜலபா⁴ஜனம் .. 28..

விஷ்ணவே க்ஷ்மாம்ʼ ப்ரதா³ஸ்யந்தமுஶனா அஸுரேஶ்வரம் .
ஜானம்ʼஶ்சிகீர்ஷிதம்ʼ விஷ்ணோ꞉ ஶிஷ்யம்ʼ ப்ராஹ விதா³ம்ʼ வர꞉ .. 29..

ஶுக்ர உவாச
ஏஷ வைரோசனே ஸாக்ஷாத்³ப⁴க³வான் விஷ்ணுரவ்யய꞉ .
கஶ்யபாத³தி³தேர்ஜாதோ தே³வானாம்ʼ கார்யஸாத⁴க꞉ .. 30..

ப்ரதிஶ்ருதம்ʼ த்வயைதஸ்மை யத³னர்த²மஜானதா .
ந ஸாது⁴ மன்யே தை³த்யானாம்ʼ மஹானுபக³தோ(அ)னய꞉ .. 31..

ஏஷ தே ஸ்தா²னமைஶ்வர்யம்ʼ ஶ்ரியம்ʼ தேஜோ யஶ꞉ ஶ்ருதம் .
தா³ஸ்யத்யாச்சி²த்³ய ஶக்ராய மாயாமாணவகோ ஹரி꞉ .. 32..

த்ரிபி⁴꞉ க்ரமைரிமாம்ˮல்லோகான் விஶ்வகாய꞉ க்ரமிஷ்யதி .
ஸர்வஸ்வம்ʼ விஷ்ணவே த³த்த்வா மூட⁴ வர்திஷ்யஸே கத²ம் .. 33..

க்ரமதோ கா³ம்ʼ பதை³கேன த்³விதீயேன தி³வம்ʼ விபோ⁴꞉ .
க²ம்ʼ ச காயேன மஹதா தார்தீயஸ்ய குதோ க³தி꞉ .. 34..

நிஷ்டா²ம்ʼ தே நரகே மன்யே ஹ்யப்ரதா³து꞉ ப்ரதிஶ்ருதம் .
ப்ரதிஶ்ருதஸ்ய யோ(அ)னீஶ꞉ ப்ரதிபாத³யிதும்ʼ ப⁴வான் .. 35..

ந தத்³தா³னம்ʼ ப்ரஶம்ʼஸந்தி யேன வ்ருʼத்திர்விபத்³யதே .
தா³னம்ʼ யஜ்ஞஸ்தப꞉ கர்ம லோகே வ்ருʼத்திமதோ யத꞉ .. 36..

த⁴ர்மாய யஶஸே(அ)ர்தா²ய காமாய ஸ்வஜனாய ச .
பஞ்சதா⁴ விப⁴ஜன் வித்தமிஹாமுத்ர ச மோத³தே .. 37..

அத்ராபி ப³ஹ்வ்ருʼசைர்கீ³தம்ʼ ஶ்ருʼணு மே(அ)ஸுரஸத்தம .
ஸத்யமோமிதி யத்ப்ரோக்தம்ʼ யன்னேத்யாஹாந்ருʼதம்ʼ ஹி தத் .. 38..

ஸத்யம்ʼ புஷ்பப²லம்ʼ வித்³யாதா³த்மவ்ருʼக்ஷஸ்ய கீ³யதே .
வ்ருʼக்ஷே(அ)ஜீவதி தன்ன ஸ்யாத³ந்ருʼதம்ʼ மூலமாத்மன꞉ .. 39..

தத்³யதா² வ்ருʼக்ஷ உன்மூல꞉ ஶுஷ்யத்யுத்³வர்ததே(அ)சிராத் .
ஏவம்ʼ நஷ்டாந்ருʼத꞉ ஸத்³ய ஆத்மா ஶுஷ்யேன்ன ஸம்ʼஶய꞉ .. 40..

பராக்³ரிக்தமபூர்ணம்ʼ வா அக்ஷரம்ʼ யத்ததோ³மிதி .
யத்கிஞ்சிதோ³மிதி ப்³ரூயாத்தேன ரிச்யேத வை புமான் .
பி⁴க்ஷவே ஸர்வமோம்ʼ குர்வன் நாலம்ʼ காமேன சாத்மனே .. 41..

அதை²தத்பூர்ணமப்⁴யாத்மம்ʼ யச்ச நேத்யந்ருʼதம்ʼ வச꞉ .
ஸர்வம்ʼ நேத்யந்ருʼதம்ʼ ப்³ரூயாத்ஸ து³ஷ்கீர்தி꞉ ஶ்வஸன் ம்ருʼத꞉ .. 42..

ஸ்த்ரீஷு நர்மவிவாஹே ச வ்ருʼத்த்யர்தே² ப்ராணஸங்கடே .
கோ³ப்³ராஹ்மணார்தே² ஹிம்ʼஸாயாம்ʼ நாந்ருʼதம்ʼ ஸ்யாஜ்ஜுகு³ப்ஸிதம் .. 43..

இதி ஶ்ரீமத்³பா⁴க³வதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ʼஸ்யாம்ʼ ஸம்ஹிதாயா-
மஷ்டமஸ்கந்தே⁴ வாமனப்ராது³ர்பா⁴வே ஏகோனவிம்ʼஶோஶோ(அ)த்⁴யாய꞉ .. 19..

———————–

இவ்வாறு மகாபலியால் வேண்டுவதை தானமாகப் பெற்றுக் கொள்ளும்படி கூறப்பட்ட பகவான் ஒருவரிடம்
தானம் பெறுபவன் எவ்வாறு நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதை காட்டுபவராக பலியின் முன்னோரைப் புகழ்ந்தார்.
ஹிர்ணய கசிபு ஹிரண்யாக்ஷன் இவர்களின் பராக்ரமத்தையும் பலியின் பாட்டனாரான ப்ரஹ்லாதனின் பெருமையையும் புகழ்ந்தார்.

இது ஹிரண்யாக்ஷன் ஹிரண்ய கசிபு இவர்களின் ஆணவத்தால் விளைந்த அழிவை பலிக்கு நினைவு படுத்துவார் போல் தோன்றியது.
பிறகு ப்ரஹ்லாதனை’ பிதாமஹ: குலவ்ருத்த: பிரசாந்த: ‘ என்று குறிப்பிட்டு பக்தி இருந்தாலும் அடக்கம் முக்கியம் என்பதை வலியுறுத்தினார்.

பிறகு வாமனர் தனக்கு வேண்டுவது தன் பாதத்தால் அளந்த மூன்றடி அளவு பூமியே என்று உரைத்தார்.
அதைக் கண்டு வியந்த மகாபலி தன்னிடம் வந்தவர் பின்னர் வேறு ஒருவரிடம் செல்லக்கூடாது என்று கூறி
எவ்வளவு பூமி வேண்டுமோ எடுத்துக்கொள்ள வேண்டினான்.

அதற்கு வாமனர் எவ்வளவு அவசியமோ அதை மட்டும் ஏற்பவன் பாவத்திற்காளாக மாட்டான் என்றும்,
அதிகமாக ஆசைப்படுபவன் திருடன் ஆதலால் தண்டனைக்குரியவன், மூவுலகிலும் உள்ள அனைத்தும் கூட
இந்திரிய அடக்கம் இல்லாதவனை திருப்தி செய்ய இயலாதது என்றும் கூறினார்.
அதனால் மூவடி மண் மட்டுமே தான் விரும்புவதாகக் கூறிய வாமனரிடம் பலி சிரித்து வேண்டியதைப் பெற்றுக் கொள்ளலாம்என்று பதிலளித்தான்.

பிறகு தானம் கொடுக்க ஜலபாத்திரத்தைக் கையில் எடுத்த பலியை தன் யோகபலத்தால் வந்தவர் யாரென அறிந்த சுக்ராச்சாரியார் தடுத்து,

ஏஷ வைரோசனே சாக்ஷாத் பகவான் விஷ்ணுரவ்யய:
கச்யபாதிதே: ஜாதோ தேவானாம் கார்யஸாதக: (SB-8.19.30)

“விரோசன புத்திரரே, இவர் ஸாக்ஷாத் பகவான் விஷ்ணு. கச்யபருக்கும் அதிதிக்கும் புத்திரனாக தேவர்களின்
காரியத்தை முடித்துக் கொடுக்க அவதரித்தவர். “ என்று கூறி மேலும்,
“அனர்த்தம் விளையப் போகிறது. அசுரர்களுக்கு பெரிய நாசம் விளையப் போகிறது. மாய பிரம்மசாரியான இவர்
உனது பதவி, ஆட்சி , செல்வம் வன்மை , கீர்த்தி இவ்வனைத்தையும் அபகரித்து இந்திரனுக்கு அளிக்கப் போகிறார்.
கொடுத்த வாக்கை மீறுவது என்பது உயிருக்கு ஆபத்து விளையும்போது தவறில்லை” என்று கூறினார்-

——————–———————————————

ஸ்ரீமத் பாகவதம் – ஸ்கந்தம் 8-அத்தியாயம் -20-ஓங்கி உலகு அளந்த விருத்தாந்தம்-

ஶ்ரீஶுக உவாச
ப³லிரேவம்ʼ க்³ருʼஹபதி꞉ குலாசார்யேண பா⁴ஷித꞉ .
தூஷ்ணீம்ʼ பூ⁴த்வா க்ஷணம்ʼ ராஜன்னுவாசாவஹிதோ கு³ரும் .. 1..

ப³லிருவாச
ஸத்யம்ʼ ப⁴க³வதா ப்ரோக்தம்ʼ த⁴ர்மோ(அ)யம்ʼ க்³ருʼஹமேதி⁴னாம் .
அர்த²ம்ʼ காமம்ʼ யஶோ வ்ருʼத்திம்ʼ யோ ந பா³தே⁴த கர்ஹிசித் .. 2..

ஸ சாஹம்ʼ வித்தலோபே⁴ன ப்ரத்யாசக்ஷே கத²ம்ʼ த்³விஜம் .
ப்ரதிஶ்ருத்ய த³தா³மீதி ப்ராஹ்லாதி³꞉ கிதவோ யதா² .. 3..

ந ஹ்யஸத்யாத்பரோ(அ)த⁴ர்ம இதி ஹோவாச பூ⁴ரியம் .
ஸர்வம்ʼ ஸோடு⁴மலம்ʼ மன்யே ருʼதே(அ)லீகபரம்ʼ நரம் .. 4..

நாஹம்ʼ பி³பே⁴மி நிரயான்னாத⁴ன்யாத³ஸுகா²ர்ணவாத் .
ந ஸ்தா²னச்யவனான்ம்ருʼத்யோர்யதா² விப்ரப்ரலம்ப⁴னாத் .. 5..

யத்³யத்³தா⁴ஸ்யதி லோகே(அ)ஸ்மின் ஸம்பரேதம்ʼ த⁴நாதி³கம் .
தஸ்ய த்யாகே³ நிமித்தம்ʼ கிம்ʼ விப்ரஸ்துஷ்யேன்ன தேன சேத் .. 6..

ஶ்ரேய꞉ குர்வந்தி பூ⁴தானாம்ʼ ஸாத⁴வோ து³ஸ்த்யஜாஸுபி⁴꞉ .
த³த்⁴யங் ஶிபி³ப்ரப்⁴ருʼதய꞉ கோ விகல்போ த⁴ராதி³ஷு .. 7..

யைரியம்ʼ பு³பு⁴ஜே ப்³ரஹ்மன் தை³த்யேந்த்³ரைரநிவர்திபி⁴꞉ .
தேஷாம்ʼ காலோ(அ)க்³ரஸீல்லோகான் ந யஶோ(அ)தி⁴க³தம்ʼ பு⁴வி .. 8..

ஸுலபா⁴ யுதி⁴ விப்ரர்ஷே ஹ்யநிவ்ருʼத்தாஸ்தனுத்யஜ꞉ .
ந ததா² தீர்த² ஆயாதே ஶ்ரத்³த⁴யா யே த⁴னத்யஜ꞉ .. 9..

மனஸ்வின꞉ காருணிகஸ்ய ஶோப⁴னம்ʼ
யத³ர்தி²காமோபனயேன து³ர்க³தி꞉ .
குத꞉ புனர்ப்³ரஹ்மவிதா³ம்ʼ ப⁴வாத்³ருʼஶாம்ʼ
ததோ வடோரஸ்ய த³தா³மி வாஞ்சி²தம் .. 10..

யஜந்தி யஜ்ஞக்ரதுபி⁴ர்யமாத்³ருʼதா
ப⁴வந்த ஆம்னாயவிதா⁴னகோவிதா³꞉ .
ஸ ஏவ விஷ்ணுர்வரதோ³(அ)ஸ்து வா பரோ
தா³ஸ்யாம்யமுஷ்மை க்ஷிதிமீப்ஸிதாம்ʼ முனே .. 11..

யத்³யப்யஸாவத⁴ர்மேண மாம்ʼ ப³த்⁴னீயாத³நாக³ஸம் .
ததா²ப்யேனம்ʼ ந ஹிம்ʼஸிஷ்யே பீ⁴தம்ʼ ப்³ரஹ்மதனும்ʼ ரிபும் .. 12..

ஏஷ வா உத்தமஶ்லோகோ ந ஜிஹாஸதி யத்³யஶ꞉ .
ஹத்வா மைனாம்ʼ ஹரேத்³யுத்³தே⁴ ஶயீத நிஹதோ மயா .. 13..

ஶ்ரீஶுக உவாச
ஏவமஶ்ரத்³தி⁴தம்ʼ ஶிஷ்யமநாதே³ஶகரம்ʼ கு³ரு꞉ .
ஶஶாப தை³வப்ரஹித꞉ ஸத்யஸந்த⁴ம்ʼ மனஸ்வினம் .. 14..

த்³ருʼட⁴ம்ʼ பண்டி³தமான்யஜ்ஞ꞉ ஸ்தப்³தோ⁴(அ)ஸ்யஸ்மது³பேக்ஷயா .
மச்சா²ஸனாதிகோ³ யஸ்த்வமசிராத்³ப்⁴ரஶ்யஸே ஶ்ரிய꞉ .. 15..

ஏவம்ʼ ஶப்த꞉ ஸ்வகு³ருணா ஸத்யான்ன சலிதோ மஹான் .
வாமனாய த³தா³வேநாமர்சித்வோத³கபூர்வகம் .. 16..

விந்த்⁴யாவலிஸ்ததா³(ஆ)க³த்ய பத்னீ ஜாலகமாலினீ .
ஆனின்யே கலஶம்ʼ ஹைமமவனேஜன்யபாம்ʼ ப்⁴ருʼதம் .. 17..

யஜமான꞉ ஸ்வயம்ʼ தஸ்ய ஶ்ரீமத்பாத³யுக³ம்ʼ முதா³ .
அவநிஜ்யாவஹன்மூர்த்⁴னி தத³போ விஶ்வபாவனீ꞉ .. 18..

ததா³ஸுரேந்த்³ரம்ʼ தி³வி தே³வதாக³ணா꞉
க³ந்த⁴ர்வவித்³யாத⁴ரஸித்³த⁴சாரணா꞉ .
தத்கர்ம ஸர்வே(அ)பி க்³ருʼணந்த ஆர்ஜவம்ʼ
ப்ரஸூனவர்ஷைர்வவ்ருʼஷுர்முதா³ன்விதா꞉ .. 19..

நேது³ர்முஹுர்து³ந்து³ப⁴ய꞉ ஸஹஸ்ரஶோ
க³ந்த⁴ர்வகிம்பூருஷகின்னரா ஜகு³꞉ .
மனஸ்வினானேன க்ருʼதம்ʼ ஸுது³ஷ்கரம்ʼ
வித்³வானதா³த்³யத்³ரிபவே ஜக³த்த்ரயம் .. 20..

தத்³வாமனம்ʼ ரூபமவர்த⁴தாத்³பு⁴தம்ʼ
ஹரேரனந்தஸ்ய கு³ணத்ரயாத்மகம் .
பூ⁴꞉ க²ம்ʼ தி³ஶோ த்³யௌர்விவரா꞉ பயோத⁴ய-
ஸ்திர்யங் ந்ருʼதே³வா ருʼஷயோ யதா³ஸத .. 21..

காயே ப³லிஸ்தஸ்ய மஹாவிபூ⁴தே꞉
ஸஹர்த்விகா³சார்யஸத³ஸ்ய ஏதத் .
த³த³ர்ஶ விஶ்வம்ʼ த்ரிகு³ணம்ʼ கு³ணாத்மகே
பூ⁴தேந்த்³ரியார்தா²ஶயஜீவயுக்தம் .. 22..

ரஸாமசஷ்டாங்க்⁴ரிதலே(அ)த² பாத³யோர்மஹீம்ʼ
மஹீத்⁴ரான் புருஷஸ்ய ஜங்க⁴யோ꞉ .
பதத்த்ரிணோ ஜானுனி விஶ்வமூர்தே-
ரூர்வோர்க³ணம்ʼ மாருதமிந்த்³ரஸேன꞉ .. 23..

ஸந்த்⁴யாம்ʼ விபோ⁴ர்வாஸஸி கு³ஹ்ய ஐக்ஷ-
த்ப்ரஜாபதீன் ஜக⁴னே ஆத்மமுக்²யான் .
நாப்⁴யாம்ʼ நப⁴꞉ குக்ஷிஷு ஸப்தஸிந்தூ⁴-
நுருக்ரமஸ்யோரஸி சர்க்ஷமாலாம் .. 24..

ஹ்ருʼத்³யங்க³ த⁴ர்மம்ʼ ஸ்தனயோர்முராரே꞉
ருʼதம்ʼ ச ஸத்யம்ʼ ச மனஸ்யதே²ந்து³ம் .
ஶ்ரியம்ʼ ச வக்ஷஸ்யரவிந்த³ஹஸ்தாம்ʼ
கண்டே² ச ஸாமானி ஸமஸ்தரேபா²ன் .. 25..

இந்த்³ரப்ரதா⁴னானமரான் பு⁴ஜேஷு
தத்கர்ணயோ꞉ ககுபோ⁴ த்³யௌஶ்ச மூர்த்⁴னி .
கேஶேஷு மேகா⁴ன் ஶ்வஸனம்ʼ நாஸிகாயா-
மக்ஷ்ணோஶ்ச ஸூர்யம்ʼ வத³னே ச வஹ்னிம் .. 26..

வாண்யாம்ʼ ச ச²ந்தா³ம்ʼஸி ரஸே ஜலேஶம்ʼ
ப்⁴ருவோர்நிஷேத⁴ம்ʼ ச விதி⁴ம்ʼ ச பக்ஷ்மஸு .
அஹஶ்ச ராத்ரிம்ʼ ச பரஸ்ய பும்ʼஸோ
மன்யும்ʼ லலாடே(அ)த⁴ர ஏவ லோப⁴ம் .. 27..

ஸ்பர்ஶே ச காமம்ʼ ந்ருʼப ரேதஸோ(அ)ம்ப⁴꞉
ப்ருʼஷ்டே² த்வத⁴ர்மம்ʼ க்ரமணேஷு யஜ்ஞம் .
சா²யாஸு ம்ருʼத்யும்ʼ ஹஸிதே ச மாயாம்ʼ
தனூருஹேஷ்வோஷதி⁴ஜாதயஶ்ச .. 28..

நதீ³ஶ்ச நாடீ³ஷு ஶிலா நகே²ஷு
பு³த்³தா⁴வஜம்ʼ தே³வக³ணான் ருʼஷீம்ʼஶ்ச .
ப்ராணேஷு கா³த்ரே ஸ்தி²ரஜங்க³மானி
ஸர்வாணி பூ⁴தானி த³த³ர்ஶ வீர꞉ .. 29..

ஸர்வாத்மனீத³ம்ʼ பு⁴வனம்ʼ நிரீக்ஷ்ய
ஸர்வே(அ)ஸுரா꞉ கஶ்மலமாபுரங்க³ .
ஸுத³ர்ஶனம்ʼ சக்ரமஸஹ்யதேஜோ
த⁴னுஶ்ச ஶார்ங்க³ம்ʼ ஸ்தனயித்னுகோ⁴ஷம் .. 30..

பர்ஜன்யகோ⁴ஷோ ஜலஜ꞉ பாஞ்சஜன்ய꞉
கௌமோத³கீ விஷ்ணுக³தா³ தரஸ்வினீ .
வித்³யாத⁴ரோ(அ)ஸி꞉ ஶதசந்த்³ரயுக்த-
ஸ்தூணோத்தமாவக்ஷயஸாயகௌ ச .. 31..

ஸுனந்த³முக்²யா உபதஸ்து²ரீஶம்ʼ
பார்ஷத³முக்²யா꞉ ஸஹலோகபாலா꞉ .
ஸ்பு²ரத்கிரீடாங்க³த³மீனகுண்ட³ல-
ஶ்ரீவத்ஸரத்னோத்தமமேக²லாம்ப³ரை꞉ .. 32..

மது⁴வ்ரதஸ்ரக்³வனமாலயா வ்ருʼதோ
ரராஜ ராஜன் ப⁴க³வானுருக்ரம꞉ .
க்ஷிதிம்ʼ பதை³கேன ப³லேர்விசக்ரமே
நப⁴꞉ ஶரீரேண தி³ஶஶ்ச பா³ஹுபி⁴꞉ .. 33..

பத³ம்ʼ த்³விதீயம்ʼ க்ரமதஸ்த்ரிவிஷ்டபம்ʼ
ந வை த்ருʼதீயாய ததீ³யமண்வபி .
உருக்ரமஸ்யாங்க்⁴ரிருபர்யுபர்யதோ²
மஹர்ஜநாப்⁴யாம்ʼ தபஸ꞉ பரம்ʼ க³த꞉ .. 34..

இதி ஶ்ரீமத்³பா⁴க³வதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ʼஸ்யாம்ʼ ஸம்ஹிதாயா-
மஷ்டமஸ்கந்தே⁴ விஶ்வரூபத³ர்ஶனம்ʼ நாம விம்ʼஶோ(அ)த்⁴யாய꞉ .. 20..

———————————–

மகாபலி கூறினான்.
பிரஹ்லாதன் வம்சத்தில் தோன்றிய நான் கொடுப்பதாக வாக்களித்ததை எவ்வாறு இல்லை என்று சொல்லுவேன்?
நல்ல காலமும் பாத்திரமும் கிடைக்கும்போது ஸ்ரத்தையுடன் பொருளை த்யாகம் செய்பவர்களே மேலானவர் ஆவார்.

வேதங்களும் முனிவர்களும் பூஜிக்கும் அந்த விஷ்ணுவே இவராகும்போது இவர் வரமளிப்பாரோ இல்லையோ
இவருக்கு இவர் விரும்பும் பூமியை கொடுக்கப் போகிறேன்.

அதைக் கேட்ட சுக்ராச்சாரியார் சினந்து “கெட்டிக்காரன் என்று நினைக்கும் நீ ஒன்றும் அறியாதவன்.
என்னை மதியாமல் என் கட்டளையை மீறி நடக்கும் நீ விரைவில் செல்வததை இழப்பாய்.” என்று கூறினார்.

இவ்வாறு குருவால் சபிக்கப்பட்டும் உண்மையிலிருந்து வழுவாத பெருமை உடைய பலி வாமனரை அர்ச்சித்து
நீர் வார்த்து அவர் கேட்ட பூமியை கொடுக்கலானான்.

அவன் மனைவி விந்த்யாவளியினால் கொண்டுவரப்பட்ட பொற் பாத்திரத்தில் உள்ள நீரால் வாமனரின் பாதத்தை அலம்பி
அந்த நீரைத் தன் தலையில் சேர்த்துக் கொண்டான்.அவனுடைய செய்கையைக் கண்டு தேவர்கள் பூமாரி பெய்தனர்.

அப்போது அந்த வாமன உருவம் வளர ஆரம்பித்தது. மகத்தான பெருமை வாய்ந்த அந்த சரீரத்தில் பஞ்சபூதங்கள் இந்திரியங்கள்,
இந்திரிய விஷயங்கள், அந்தக்கரணம் , ஜீவன் இவற்றுடன் கூடிய இந்தப் பிரபஞ்சத்தை பலிச்சக்கரவர்த்தி கண்டான்.
அர்ஜுனன் ஞானக்கண் கொண்டு பார்த்த அதே விச்வரூபத்தை பலி ஊனக் கண்ணால் கண்டான்.

பகவான் ஒரு அடியால் பூமியையும் ஆகாயத்தை உடலாலும் திசைகளைக் கைகளாலும் வியாபித்து நின்றார்.
இரண்டாவது அடி எடுக்கும்போது சுவர்க்கலோகம் முழுவதும் வியாபித்து நிற்க மூன்றாவதற்கு கொடுக்க பலியினுடையதாக எதுவும் இல்லை.

———————–

ஸ்ரீமத் பாகவதம் – ஸ்கந்தம் 8-அத்தியாயம் – 21-மகாபலியை வெல்லுதல்–

ஶ்ரீஶுக உவாச
ஸத்யம்ʼ ஸமீக்ஷ்யாப்³ஜப⁴வோ நகே²ந்து³பி⁴-
ர்ஹதஸ்வதா⁴மத்³யுதிராவ்ருʼதோ(அ)ப்⁴யகா³த் .
மரீசிமிஶ்ரா ருʼஷயோ ப்³ருʼஹத்³வ்ரதா꞉
ஸநந்த³நாத்³யா நரதே³வ யோகி³ன꞉ .. 1..

வேதோ³பவேதா³ நியமான்விதா
யமாஸ்தர்கேதிஹாஸாங்க³புராணஸம்ʼஹிதா꞉ .
யே சாபரே யோக³ஸமீரதீ³பித-
ஜ்ஞாநாக்³னினா ரந்தி⁴தகர்மகல்மஷா꞉ .
வவந்தி³ரே யத்ஸ்மரணானுபா⁴வத꞉
ஸ்வாயம்பு⁴வம்ʼ தா⁴ம க³தா அகர்மகம் .. 2..

அதா²ங்க்⁴ரயே ப்ரோன்னமிதாய விஷ்ணோ-
ருபாஹரத்பத்³மப⁴வோ(அ)ர்ஹணோத³கம் .
ஸமர்ச்ய ப⁴க்த்யாப்⁴யக்³ருʼணாச்சு²சிஶ்ரவா
யந்நாபி⁴பங்கேருஹஸம்ப⁴வ꞉ ஸ்வயம் .. 3..

தா⁴து꞉ கமண்ட³லுஜலம்ʼ தது³ருக்ரமஸ்ய
பாதா³வனேஜனபவித்ரதயா நரேந்த்³ர .
ஸ்வர்து⁴ன்யபூ⁴ன்னப⁴ஸி ஸா பததீ நிமார்ஷ்டி
லோகத்ரயம்ʼ ப⁴க³வதோ விஶதே³வ கீர்தி꞉ .. 4..

ப்³ரஹ்மாத³யோ லோகநாதா²꞉ ஸ்வநாதா²ய ஸமாத்³ருʼதா꞉ .
ஸானுகா³ ப³லிமாஜஹ்ரு꞉ ஸங்க்ஷிப்தாத்மவிபூ⁴தயே .. 5..

தோயை꞉ ஸமர்ஹணை꞉ ஸ்ரக்³பி⁴ர்தி³வ்யக³ந்தா⁴னுலேபனை꞉ .
தூ⁴பைர்தீ³பை꞉ ஸுரபி⁴பி⁴ர்லாஜாக்ஷதப²லாங்குரை꞉ .. 6..

ஸ்தவனைர்ஜயஶப்³தை³ஶ்ச தத்³வீர்யமஹிமாங்கிதை꞉ .
ந்ருʼத்யவாதி³த்ரகீ³தைஶ்ச ஶங்க²து³ந்து³பி⁴நி꞉ஸ்வனை꞉ .. 7..

ஜாம்ப³வான் ருʼக்ஷராஜஸ்து பே⁴ரீஶப்³தை³ர்மனோஜவ꞉ .
விஜயம்ʼ தி³க்ஷு ஸர்வாஸு மஹோத்ஸவமகோ⁴ஷயத் .. 8..

மஹீம்ʼ ஸர்வாம்ʼ ஹ்ருʼதாம்ʼ த்³ருʼஷ்ட்வா த்ரிபத³வ்யாஜயாச்ஞயா .
ஊசு꞉ ஸ்வப⁴ர்துரஸுரா தீ³க்ஷிதஸ்யாத்யமர்ஷிதா꞉ .. 9..

ந வா அயம்ʼ ப்³ரஹ்மப³ந்து⁴ர்விஷ்ணுர்மாயாவினாம்ʼ வர꞉ .
த்³விஜரூபப்ரதிச்ச²ன்னோ தே³வகார்யம்ʼ சிகீர்ஷதி .. 10..

அனேன யாசமானேன ஶத்ருணா வடுரூபிணா .
ஸர்வஸ்வம்ʼ நோ ஹ்ருʼதம்ʼ ப⁴ர்துர்ன்யஸ்தத³ண்ட³ஸ்ய ப³ர்ஹிஷி .. 11..

ஸத்யவ்ரதஸ்ய ஸததம்ʼ தீ³க்ஷிதஸ்ய விஶேஷத꞉ .
நாந்ருʼதம்ʼ பா⁴ஷிதும்ʼ ஶக்யம்ʼ ப்³ரஹ்மண்யஸ்ய த³யாவத꞉ .. 12..

தஸ்மாத³ஸ்ய வதோ⁴ த⁴ர்மோ ப⁴ர்து꞉ ஶுஶ்ரூஷணம்ʼ ச ந꞉ .
இத்யாயுதா⁴னி ஜக்³ருʼஹுர்ப³லேரனுசராஸுரா꞉ .. 13..

தே ஸர்வே வாமனம்ʼ ஹந்தும்ʼ ஶூலபட்டிஶபாணய꞉ .
அனிச்ச²தோ ப³லே ராஜன் ப்ராத்³ரவன் ஜாதமன்யவ꞉ .. 14..

தானபி⁴த்³ரவதோ த்³ருʼஷ்ட்வா தி³திஜானீகபான் ந்ருʼப .
ப்ரஹஸ்யானுசரா விஷ்ணோ꞉ ப்ரத்யஷேத⁴ன்னுதா³யுதா⁴꞉ .. 15..

நந்த³꞉ ஸுனந்தோ³(அ)த² ஜயோ விஜய꞉ ப்ரப³லோ ப³ல꞉ .
குமுத³꞉ குமுதா³க்ஷஶ்ச விஷ்வக்ஸேன꞉ பதத்த்ரிராட் .. 16..

ஜயந்த꞉ ஶ்ருததே³வஶ்ச புஷ்பத³ந்தோ(அ)த² ஸாத்வத꞉ .
ஸர்வே நாகா³யுதப்ராணாஶ்சமூம்ʼ தே ஜக்⁴னுராஸுரீம் .. 17..

ஹன்யமானான் ஸ்வகான் த்³ருʼஷ்ட்வா புருஷானுசரைர்ப³லி꞉ .
வாரயாமாஸ ஸம்ʼரப்³தா⁴ன் காவ்யஶாபமனுஸ்மரன் .. 18..

ஹே விப்ரசித்தே ஹே ராஹோ ஹே நேமே ஶ்ரூயதாம்ʼ வச꞉ .
மா யுத்⁴யத நிவர்தத்⁴வம்ʼ ந ந꞉ காலோ(அ)யமர்த²க்ருʼத் .. 19..

ய꞉ ப்ரபு⁴꞉ ஸர்வபூ⁴தானாம்ʼ ஸுக²து³꞉கோ²பபத்தயே .
தம்ʼ நாதிவர்திதும்ʼ தை³த்யா꞉ பௌருஷைரீஶ்வர꞉ புமான் .. 20..

யோ நோ ப⁴வாய ப்ராகா³ஸீத³ப⁴வாய தி³வௌகஸாம் .
ஸ ஏவ ப⁴க³வானத்³ய வர்ததே தத்³விபர்யயம் .. 21..

ப³லேன ஸசிவைர்பு³த்³த்⁴யா து³ர்கை³ர்மந்த்ரௌஷதா⁴தி³பி⁴꞉ .
ஸாமாதி³பி⁴ருபாயைஶ்ச காலம்ʼ நாத்யேதி வை ஜன꞉ .. 22..

ப⁴வத்³பி⁴ர்நிர்ஜிதா ஹ்யேதே ப³ஹுஶோ(அ)னுசரா ஹரே꞉ .
தை³வேனர்த்³தை⁴ஸ்த ஏவாத்³ய யுதி⁴ ஜித்வா நத³ந்தி ந꞉ .. 23..

ஏதான் வயம்ʼ விஜேஷ்யாமோ யதி³ தை³வம்ʼ ப்ரஸீத³தி .
தஸ்மாத்காலம்ʼ ப்ரதீக்ஷத்⁴வம்ʼ யோ நோ(அ)ர்த²த்வாய கல்பதே .. 24..

ஶ்ரீஶுக உவாச
பத்யுர்னிக³தி³தம்ʼ ஶ்ருத்வா தை³த்யதா³னவயூத²பா꞉ .
ரஸாம்ʼ நிர்விவிஶூ ராஜன் விஷ்ணுபார்ஷத³தாடி³தா꞉ .. 25..

அத² தார்க்ஷ்யஸுதோ ஜ்ஞாத்வா விராட் ப்ரபு⁴சிகீர்ஷிதம் .
ப³ப³ந்த⁴ வாருணை꞉ பாஶைர்ப³லிம்ʼ ஸௌத்யே(அ)ஹனி க்ரதௌ .. 26..

ஹாஹாகாரோ மஹானாஸீத்³ரோத³ஸ்யோ꞉ ஸர்வதோதி³ஶம் .
நிக்³ருʼஹ்யமாணே(அ)ஸுரபதௌ விஷ்ணுனா ப்ரப⁴விஷ்ணுனா .. 27..

தம்ʼ ப³த்³த⁴ம்ʼ வாருணை꞉ பாஶைர்ப⁴க³வானாஹ வாமன꞉ .
நஷ்டஶ்ரியம்ʼ ஸ்தி²ரப்ரஜ்ஞமுதா³ரயஶஸம்ʼ ந்ருʼப .. 28..

பதா³னி த்ரீணி த³த்தானி பூ⁴மேர்மஹ்யம்ʼ த்வயாஸுர .
த்³வாப்⁴யாம்ʼ க்ராந்தா மஹீ ஸர்வா த்ருʼதீயமுபகல்பய .. 29..

யாவத்தபத்யஸௌ கோ³பி⁴ர்யாவதி³ந்து³꞉ ஸஹோடு³பி⁴꞉ .
யாவத்³வர்ஷதி பர்ஜன்யஸ்தாவதீ பூ⁴ரியம்ʼ தவ .. 30..

பதை³கேன மயாக்ராந்தோ பூ⁴ர்லோக꞉ க²ம்ʼ தி³ஶஸ்தனோ꞉ .
ஸ்வர்லோகஸ்து த்³விதீயேன பஶ்யதஸ்தே ஸ்வமாத்மனா .. 31..

ப்ரதிஶ்ருதமதா³துஸ்தே நிரயே வாஸ இஷ்யதே .
விஶ த்வம்ʼ நிரயம்ʼ தஸ்மாத்³கு³ருணா சானுமோதி³த꞉ .. 32..

வ்ருʼதா² மனோரத²ஸ்தஸ்ய தூ³ரே ஸ்வர்க³꞉ பதத்யத⁴꞉ .
ப்ரதிஶ்ருதஸ்யாதா³னேன யோ(அ)ர்தி²னம்ʼ விப்ரலம்ப⁴தே .. 33..

விப்ரலப்³தோ⁴ த³தா³மீதி த்வயாஹம்ʼ சாட்⁴யமானினா .
தத்³வ்யலீகப²லம்ʼ பு⁴ங்க்ஷ்வ நிரயம்ʼ கதிசித்ஸமா꞉ .. 34..

இதி ஶ்ரீமத்³பா⁴க³வதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ʼஸ்யாம்ʼ ஸம்ʼஹிதாயா-
மஷ்டமஸ்கந்தே⁴ வாமனப்ராது³ர்பா⁴வே ப³லிநிக்³ரஹோ நாமைகவிம்ʼஶோ(அ)த்⁴யாய꞉ .. 21..

———————————–

பகவானுடைய பாதம் பிரம்ம லோகத்தை அடைந்த போது அவருடைய நகங்களின் ஒளியானது பிரம்மலோகத்தின் ஒளியை மங்கச் செய்தது.

பிரம்மா அவருடைய பாதங்களை பூஜிக்கத் தன் கமண்டலுவில் இருந்து வார்த்த நீர் பெருகி அதுவே ஆகாச கங்கை ஆயிற்று.
அதுவே பகவானின் நிர்மலமான கீர்த்தியைப் போல் மூவுலகையும் பாவனம் ஆக்குகின்றது.

ஜாம்பவான் பேரிகை முழக்கத்துடன் பகவானின் வெற்றியைக் கொண்டாடி மூவுலகும் பாவனை வந்தாராம்.
வாமன பிரும்மசாரி இவ்வாறு பலியை வஞ்சித்தார் என்ற கோபத்தில் அசுரர்கள் கோபமடைந்து
மறுபடி வாமனராகி நின்ற பகவானை எதிர்த்தனர்.

அப்போது மஹாபலி அவர்களிடம் எந்த கால ரூபியான பகவான் முன்னம் அசுரர்களின் வெற்றிக்கும் தேவர்களின் அழிவிற்கும்
காரணம் ஆக இருந்தாரோ அவரே இப்போது அதற்கு மாறாக இருக்கிறார்.
ஆகவே அநுகூலமான காலத்தை எதிரபார்த்து காத்திருக்க வேண்டும் என்று கூறினான்.

பிறகு அவர்கள் விஷ்ணு பாரிஷதர்களால் அடிக்கப்பட்டு தங்கள் யஜமானர் சொல்படி அவர்களை எதிர்க்காமல்.
பூலோகம் முழுவதும் வாமனருக்குக் கொடுக்கப்பட்டபடியால் பாதாள லோகம் புகுந்தார்கள்.

அதன்பின் கருடன் மகாபலியை வருண பாசத்தால் கட்டினார்.
உயர்ந்த கீர்த்தி உள்ளவனும் பொருளை இழந்தாலும் புத்தியை இழக்காதவனும் அருணா பாசத்தால் கட்டப்பட்டவனும் ஆன
அவனிடம் வாமனர் தனக்குத் தர வேண்டிய மூன்றாம் அடி எங்கே என்று வினவினார்.

————————–—————————

ஸ்ரீமத் பாகவதம் – ஸ்கந்தம் 8-அத்தியாயம்- 22-மஹாபலி முடிவு-

ஶ்ரீஶுக உவாச
ஏவம்ʼ விப்ரக்ருʼதோ ராஜன் ப³லிர்ப⁴க³வதாஸுர꞉ .
பி⁴த்³யமானோ(அ)ப்யபி⁴ன்னாத்மா ப்ரத்யாஹாவிக்லவம்ʼ வச꞉ .. 1..

ப³லிருவாச
யத்³யுத்தமஶ்லோக ப⁴வான் மமேரிதம்ʼ
வசோ வ்யலீகம்ʼ ஸுரவர்ய மன்யதே .
கரோம்ய்ருʼதம்ʼ தன்ன ப⁴வேத்ப்ரலம்ப⁴னம்ʼ
பத³ம்ʼ த்ருʼதீயம்ʼ குரு ஶீர்ஷ்ணி மே நிஜம் .. 2..

பி³பே⁴மி நாஹம்ʼ நிரயாத்பத³ச்யுதோ
ந பாஶப³ந்தா⁴த்³வ்யஸநாத்³து³ரத்யயாத் .
நைவார்த²க்ருʼச்ச்²ராத்³ப⁴வதோ விநிக்³ரஹா-
த³ஸாது⁴வாதா³த்³ப்⁴ருʼஶமுத்³விஜே யதா² .. 3..

பும்ʼஸாம்ʼ ஶ்லாக்⁴யதமம்ʼ மன்யே த³ண்ட³மர்ஹத்தமார்பிதம் .
யம்ʼ ந மாதா பிதா ப்⁴ராதா ஸுஹ்ருʼத³ஶ்சாதி³ஶந்தி ஹி .. 4..

த்வம்ʼ நூனமஸுராணாம்ʼ ந꞉ பாரோக்ஷ்ய꞉ பரமோ கு³ரு꞉ .
யோ நோ(அ)னேகமதா³ந்தா⁴னாம்ʼ விப்⁴ரம்ʼஶம்ʼ சக்ஷுராதி³ஶத் .. 5..

யஸ்மின் வைரானுப³ந்தே⁴ன வ்யூடே⁴ன விபு³தே⁴தரா꞉ .
ப³ஹவோ லேபி⁴ரே ஸித்³தி⁴ம்ʼ யாமு ஹைகாந்தயோகி³ன꞉ .. 6..

தேனாஹம்ʼ நிக்³ருʼஹீதோ(அ)ஸ்மி ப⁴வதா பூ⁴ரிகர்மணா .
ப³த்³த⁴ஶ்ச வாருணை꞉ பாஶைர்னாதிவ்ரீடே³ ந ச வ்யதே² .. 7..

பிதாமஹோ மே ப⁴வதீ³யஸம்மத꞉
ப்ரஹ்லாத³ ஆவிஷ்க்ருʼதஸாது⁴வாத³꞉ .
ப⁴வத்³விபக்ஷேண விசித்ரவைஶஸம்ʼ
ஸம்ப்ராபிதஸ்த்வத்பரம꞉ ஸ்வபித்ரா .. 8..

கிமாத்மனானேன ஜஹாதி யோ(அ)ந்தத꞉
கிம்ʼ ரிக்த²ஹாரை꞉ ஸ்வஜனாக்²யத³ஸ்யுபி⁴꞉ .
கிம்ʼ ஜாயயா ஸம்ʼஸ்ருʼதிஹேதுபூ⁴தயா
மர்த்யஸ்ய கே³ஹை꞉ கிமிஹாயுஷோ வ்யய꞉ .. 9..

இத்த²ம்ʼ ஸ நிஶ்சித்ய பிதாமஹோ மஹா-
நகா³த⁴போ³தோ⁴ ப⁴வத꞉ பாத³பத்³மம் .
த்⁴ருவம்ʼ ப்ரபேதே³ ஹ்யகுதோப⁴யம்ʼ ஜநாத்³பீ⁴த꞉
ஸ்வபக்ஷக்ஷபணஸ்ய ஸத்தம .. 10..

அதா²ஹமப்யாத்மரிபோஸ்தவாந்திகம்ʼ
தை³வேன நீத꞉ ப்ரஸப⁴ம்ʼ த்யாஜிதஶ்ரீ꞉ .
இத³ம்ʼ க்ருʼதாந்தாந்திகவர்தி ஜீவிதம்ʼ
யயாத்⁴ருவம்ʼ ஸ்தப்³த⁴மதிர்ன பு³த்⁴யதே .. 11..

ஶ்ரீஶுக உவாச
தஸ்யேத்த²ம்ʼ பா⁴ஷமாணஸ்ய ப்ரஹ்லாதோ³ ப⁴க³வத்ப்ரிய꞉ .
ஆஜகா³ம குருஶ்ரேஷ்ட² ராகாபதிரிவோத்தி²த꞉ .. 12..

தமிந்த்³ரஸேன꞉ ஸ்வபிதாமஹம்ʼ ஶ்ரியா
விராஜமானம்ʼ நலினாயதேக்ஷணம் .
ப்ராம்ʼஶும்ʼ பிஶங்கா³ம்ப³ரமஞ்ஜனத்விஷம்ʼ
ப்ரலம்ப³பா³ஹும்ʼ ஸுப⁴க³ம்ʼ ஸமைக்ஷத .. 13..

தஸ்மை ப³லிர்வாருணபாஶயந்த்ரித꞉
ஸமர்ஹணம்ʼ நோபஜஹார பூர்வவத் .
நநாம மூர்த்⁴நாஶ்ருவிலோலலோசன꞉
ஸவ்ரீட³நீசீனமுகோ² ப³பூ⁴வ ஹ .. 14..

ஸ தத்ர ஹாஸீனமுதீ³க்ஷ்ய ஸத்பதிம்ʼ
ஸுநந்த³னந்தா³த்³யனுகை³ருபாஸிதம் .
உபேத்ய பூ⁴மௌ ஶிரஸா மஹாமனா
நநாம மூர்த்⁴னா புலகாஶ்ருவிக்லவ꞉ .. 15..

ப்ரஹ்லாத³ உவாச
த்வயைவ த³த்தம்ʼ பத³மைந்த்³ரமூர்ஜிதம்ʼ
ஹ்ருʼதம்ʼ ததே³வாத்³ய ததை²வ ஶோப⁴னம் .
மன்யே மஹானஸ்ய க்ருʼதோ ஹ்யனுக்³ரஹோ
விப்⁴ரம்ʼஶிதோ யச்ச்²ரிய ஆத்மமோஹனாத் .. 16..

யயா ஹி வித்³வானபி முஹ்யதே யதஸ்தத்கோ
விசஷ்டே க³திமாத்மனோ யதா² .
தஸ்மை நமஸ்தே ஜக³தீ³ஶ்வராய வை
நாராயணாயாகி²லலோகஸாக்ஷிணே .. 17..

ஶ்ரீஶுக உவாச
தஸ்யானுஶ்ருʼண்வதோ ராஜன் ப்ரஹ்லாத³ஸ்ய க்ருʼதாஞ்ஜலே꞉ .
ஹிரண்யக³ர்போ⁴ ப⁴க³வானுவாச மது⁴ஸூத³னம் .. 18..

ப³த்³த⁴ம்ʼ வீக்ஷ்ய பதிம்ʼ ஸாத்⁴வீ தத்பத்னீ ப⁴யவிஹ்வலா .
ப்ராஞ்ஜலி꞉ ப்ரணதோபேந்த்³ரம்ʼ ப³பா⁴ஷே(அ)வாங்முகீ² ந்ருʼப .. 19..

விந்த்⁴யாவலிருவாச
க்ரீடா³ர்த²மாத்மன இத³ம்ʼ த்ரிஜக³த்க்ருʼதம்ʼ தே
ஸ்வாம்யம்ʼ து தத்ர குதி⁴யோ(அ)பர ஈஶ குர்யு꞉ .
கர்து꞉ ப்ரபோ⁴ஸ்தவ கிமஸ்யத ஆவஹந்தி
த்யக்தஹ்ரியஸ்த்வத³வரோபிதகர்த்ருʼவாதா³꞉ .. 20..

ப்³ரஹ்மோவாச
பூ⁴தபா⁴வன பூ⁴தேஶ தே³வதே³வ ஜக³ன்மய .
முஞ்சைனம்ʼ ஹ்ருʼதஸர்வஸ்வம்ʼ நாயமர்ஹதி நிக்³ரஹம் .. 21..

க்ருʼத்ஸ்னா தே(அ)னேன த³த்தா பூ⁴ர்லோகா꞉ கர்மார்ஜிதாஶ்ச யே .
நிவேதி³தம்ʼ ச ஸர்வஸ்வமாத்மாவிக்லவயா தி⁴யா .. 22..

யத்பாத³யோரஶட²தீ⁴꞉ ஸலிலம்ʼ ப்ரதா³ய
தூ³ர்வாங்குரைரபி விதா⁴ய ஸதீம்ʼ ஸபர்யாம் .
அப்யுத்தமாம்ʼ க³திமஸௌ ப⁴ஜதே த்ரிலோகீம்ʼ
தா³ஶ்வானவிக்லவமனா꞉ கத²மார்திம்ருʼச்சே²த் .. 23..

ஶ்ரீப⁴க³வானுவாச
ப்³ரஹ்மன் யமனுக்³ருʼஹ்ணாமி தத்³விஶோ விது⁴னோம்யஹம் .
யன்மத³꞉ புருஷ꞉ ஸ்தப்³தோ⁴ லோகம்ʼ மாம்ʼ சாவமன்யதே .. 24..

யதா³ கதா³சிஜ்ஜீவாத்மா ஸம்ʼஸரன் நிஜகர்மபி⁴꞉ .
நானாயோநிஷ்வனீஶோ(அ)யம்ʼ பௌருஷீம்ʼ க³திமாவ்ரஜேத் .. 25..

ஜன்மகர்மவயோரூபவித்³யைஶ்வர்யத⁴நாதி³பி⁴꞉ .
யத்³யஸ்ய ந ப⁴வேத்ஸ்தம்ப⁴ஸ்தத்ராயம்ʼ மத³னுக்³ரஹ꞉ .. 26..

மானஸ்தம்ப⁴நிமித்தானாம்ʼ ஜன்மாதீ³னாம்ʼ ஸமந்தத꞉ .
ஸர்வஶ்ரேய꞉ப்ரதீபானாம்ʼ ஹந்த முஹ்யேன்ன மத்பர꞉ .. 27..

ஏஷ தா³னவதை³த்யாநாமக்³ரணீ꞉ கீர்திவர்த⁴ன꞉ .
அஜைஷீத³ஜயாம்ʼ மாயாம்ʼ ஸீத³ன்னபி ந முஹ்யதி .. 28..

க்ஷீணரிக்த²ஶ்ச்யுத꞉ ஸ்தா²னாத்க்ஷிப்தோ ப³த்³த⁴ஶ்ச ஶத்ருபி⁴꞉ .
ஜ்ஞாதிபி⁴ஶ்ச பரித்யக்தோ யாதநாமனுயாபித꞉ .. 29..

கு³ருணா ப⁴ர்த்ஸித꞉ ஶப்தோ ஜஹௌ ஸத்யம்ʼ ந ஸுவ்ரத꞉ .
ச²லைருக்தோ மயா த⁴ர்மோ நாயம்ʼ த்யஜதி ஸத்யவாக் .. 30..

ஏஷ மே ப்ராபித꞉ ஸ்தா²னம்ʼ து³ஷ்ப்ராபமமரைரபி .
ஸாவர்ணேரந்தரஸ்யாயம்ʼ ப⁴விதேந்த்³ரோ மதா³ஶ்ரய꞉ .. 31..

தாவத்ஸுதலமத்⁴யாஸ்தாம்ʼ விஶ்வகர்மவிநிர்மிதம் .
யன்னாத⁴யோ வ்யாத⁴யஶ்ச க்லமஸ்தந்த்³ரா பராப⁴வ꞉ .
நோபஸர்கா³ நிவஸதாம்ʼ ஸம்ப⁴வந்தி மமேக்ஷயா .. 32..

இந்த்³ரஸேன மஹாராஜ யாஹி போ⁴ ப⁴த்³ரமஸ்து தே .
ஸுதலம்ʼ ஸ்வர்கி³பி⁴꞉ ப்ரார்த்²யம்ʼ ஜ்ஞாதிபி⁴꞉ பரிவாரித꞉ .. 33..

ந த்வாமபி⁴ப⁴விஷ்யந்தி லோகேஶா꞉ கிமுதாபரே .
த்வச்சா²ஸனாதிகா³ன் தை³த்யாம்ʼஶ்சக்ரம்ʼ மே ஸூத³யிஷ்யதி .. 34..

ரக்ஷிஷ்யே ஸர்வதோ(அ)ஹம்ʼ த்வாம்ʼ ஸானுக³ம்ʼ ஸபரிச்ச²த³ம் .
ஸதா³ ஸந்நிஹிதம்ʼ வீர தத்ர மாம்ʼ த்³ரக்ஷ்யதே ப⁴வான் .. 35..

தத்ர தா³னவதை³த்யானாம்ʼ ஸங்கா³த்தே பா⁴வ ஆஸுர꞉ .
த்³ருʼஷ்ட்வா மத³னுபா⁴வம்ʼ வை ஸத்³ய꞉ குண்டோ² வினங்க்ஷ்யதி .. 36..

இதி ஶ்ரீமத்³பா⁴க³வதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ʼஸ்யாம்ʼ ஸம்ʼஹிதாயா-
மஷ்டமஸ்கந்தே⁴ வாமனப்ராது³ர்பா⁴வே ப³லிவாமனஸம்ʼவாதோ³ நாம த்³வாவிம்ʼஶோ(அ)த்⁴யாய꞉ .. 22..

—————————————–

இவ்விதம் பகவானால் வினவப்பட்ட பலி தன் வாக்கை பொய்யாக்கக் கூடாது என்றெண்ணி வாமனருடைய
மூன்றாவது அடியைத் தன் தலை மேல் வைக்கும்படி கூறினான். அவன் கூறியதாவது,

பிபேமி நாஹம் நிரயாத் பதச்யுத:
ந பாசபத்தாத் வ்யஸனாத் துரத்யயாத்
நைவார்த்த க்ருச்ராத் பவதோ விநிக்ரஹாத்
அஸாதுவாதாத் ப்ருசம் உத்விஜேத் யதா

“பொய்யன் என்ற அபகீர்த்தியில் அஞ்சுவது போல் நரகம் புகுவதிலோ, பாசத்தால் பிணிக்கப்படுவதிலோ ,
கடத்தற்கரிய துன்பத்தை அடைவதிலோ ,பொருளை இழப்பதிலோ உங்களிடம் தண்டனை பெறுவதிலோ நான் அஞ்சவில்லை.”

இங்கு முதலடியால் பூமி முழுவதும் அளந்த போது அதில் பலியும் உட்பட்டவன் அல்லவா ?
அப்படி இருக்க மூன்றாவது அடி அவன் தலையில் வைப்பது எப்படி என்ற கேள்விக்கு பதில்,
உடைமையை விட உடையவன் பெரியோன் . அதனால் அது பொருத்தமே என்று கூறப்படுகிறது.

பின்னர் பலி பகவானின் பக்தனான பிரஹ்லாதன் வம்சத்தில் தோன்றிய புண்ணியத்தினால்
பகவானின் திருவடி தன் சிரசில் படும் பாக்கியம் கிடைத்தது என்று கூறினான்.

பலி இவ்விதம் பேசிக் கொண்டிருக்கையில் அவனுடைய பாட்டனாரான பிரஹ்லாதன் அங்கு தோன்றினார். அவர் பகவானிடம் ,
“ உயர்வான இந்திர பதவி கிடைத்ததும் உம் அருள். இப்போது எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டதும் நன்மையே ஆகும்.
புத்தியை மயக்கும் செல்வத்தை விட்டுப் பிரிந்தது இவனுக்கு செய்த அநுக்ரஹம்.” என்றார்.

அப்போது பிரம்மா பலியைக் கட்டிலிருந்து விடுவிக்குமாறு கேட்டுக் கொண்டார்
ஏனென்றால் அவனுடைய் உடமை அனைத்தும் பறித்துக் கொண்ட பிறகு அவனை சிக்ஷித்தல் தகாது என்றார்.

அதற்கு பகவான் “ எவனுக்கு அருள் புரிய எண்ணுகிறேனோ அவனுடைய பொருளை போக்கி விடுகிறேன். “என்றார்.
மகாபலிக்கு பகவானின் அருள் கிடைக்கத் தடையாய் இருந்தது செல்வத்தில் மமகாரமும் உடலில் அஹங்காரமும்.
இவைகளை பலியிடம் இருந்து கவர்ந்து பகவான் வஞ்சிப்பது போல் லீலை புரிந்தார்.

ஆயினும் பிறப்பு , தொழில், இளமை, அழகு, கல்வி, செல்வாக்கு, பொருள் இவற்றால் ஒருவருக்கு
கர்வம் இல்லாமல் இருக்கலாம் அல்லவா? அப்பேர்ப்பட்டவன் பகவானின் அருளுக்கு பாத்திரம் ஆனவனாவான்.

மகாபலி ஒரு சிறந்த பக்தன். அவன் ஸாவர்ணி மன்வந்தரத்தில் இந்திர பதவியை அடைவான் என்று கூறி
அவனை தேவர்களும் விரும்பும் ஸுதல லோகம் செல்லும்படியும் அங்கு எப்போதும் அருகில் இருந்து
அவனைத் தான் காப்பாற்றுவதாகவும் பகவான் வாக்களித்தார்.

ஒருமுறை ராவணன் பலியை வெல்லும் பொருட்டு ஸு தல லோகம் வந்ததாகவும் அவனை பகவான்
தன் கால் கட்டைவிரலால் தூக்கி எறிந்ததாகவும் ஒரு வரலாறு கூறப்படுகிறது.

பலி ப்ரஹ்லாதனைப் போல் சிரஞ்சீவியாக ஸுதல லோகத்தில் சுற்றம் சூழ
ப்ரஹ்லாதனுடன் பகவானை எப்போதும் கண்டு மகிழ்வுடன் வசித்தான்–

———————–————

ஸ்ரீமத் பாகவதம் – ஸ்கந்தம் 8-அத்தியாயம்- 23-தேவர்கள் இழந்த ஐஸ்வர்யம் பெறுதல்–

ஶ்ரீஶுக உவாச
இத்யுக்தவந்தம்ʼ புருஷம்ʼ புராதனம்ʼ
மஹானுபா⁴வோ(அ)கி²லஸாது⁴ஸம்மத꞉ .
ப³த்³தா⁴ஞ்ஜலிர்பா³ஷ்பகலாகுலேக்ஷணோ
ப⁴க்த்யுத்³க³லோ க³த்³க³த³யா கி³ராப்³ரவீத் .. 1..

ப³லிருவாச
அஹோ ப்ரணாமாய க்ருʼத꞉ ஸமுத்³யம꞉
ப்ரபன்னப⁴க்தார்த²விதௌ⁴ ஸமாஹித꞉ .
யல்லோகபாலைஸ்த்வத³னுக்³ரஹோ(அ)மரை-
ரலப்³த⁴பூர்வோ(அ)பஸதே³(அ)ஸுரே(அ)ர்பித꞉ .. 2..

ஶ்ரீஶுக உவாச
இத்யுக்த்வா ஹரிமானம்ய ப்³ரஹ்மாணம்ʼ ஸப⁴வம்ʼ தத꞉ .
விவேஶ ஸுதலம்ʼ ப்ரீதோ ப³லிர்முக்த꞉ ஸஹாஸுரை꞉ .. 3..

ஏவமிந்த்³ராய ப⁴க³வான் ப்ரத்யானீய த்ரிவிஷ்டபம் .
பூரயித்வாதி³தே꞉ காமமஶாஸத்ஸகலம்ʼ ஜக³த் .. 4..

லப்³த⁴ப்ரஸாத³ம்ʼ நிர்முக்தம்ʼ பௌத்ரம்ʼ வம்ʼஶத⁴ரம்ʼ ப³லிம் .
நிஶாம்ய ப⁴க்திப்ரவண꞉ ப்ரஹ்லாத³ இத³மப்³ரவீத் .. 5..

ப்ரஹ்லாத³ உவாச
நேமம்ʼ விரிஞ்சோ லப⁴தே ப்ரஸாத³ம்ʼ
ந ஶ்ரீர்ன ஶர்வ꞉ கிமுதாபரே தே .
யன்னோ(அ)ஸுராணாமஸி து³ர்க³பாலோ
விஶ்வாபி⁴வந்த்³யைரபி⁴வந்தி³தாங்க்⁴ரி꞉ .. 6..

யத்பாத³பத்³மமகரந்த³நிஷேவணேன
ப்³ரஹ்மாத³ய꞉ ஶரணதா³ஶ்னுவதே விபூ⁴தீ꞉ .
கஸ்மாத்³வயம்ʼ குஸ்ருʼதய꞉ க²லயோனயஸ்தே
தா³க்ஷிண்யத்³ருʼஷ்டிபத³வீம்ʼ ப⁴வத꞉ ப்ரணீதா꞉ .. 7..

சித்ரம்ʼ தவேஹிதமஹோ(அ)மிதயோக³மாயா-
லீலாவிஸ்ருʼஷ்டபு⁴வனஸ்ய விஶாரத³ஸ்ய .
ஸர்வாத்மன꞉ ஸமத்³ருʼஶோ(அ)விஷம꞉ ஸ்வபா⁴வோ
ப⁴க்தப்ரியோ யத³ஸி கல்பதருஸ்வபா⁴வ꞉ .. 8..

ஶ்ரீப⁴க³வானுவாச
வத்ஸ ப்ரஹ்லாத³ ப⁴த்³ரம்ʼ தே ப்ரயாஹி ஸுதலாலயம் .
மோத³மான꞉ ஸ்வபௌத்ரேண ஜ்ஞாதீனாம்ʼ ஸுக²மாவஹ .. 9..

நித்யம்ʼ த்³ரஷ்டாஸி மாம்ʼ தத்ர க³தா³பாணிமவஸ்தி²தம் .
மத்³த³ர்ஶனமஹாஹ்லாத³த்⁴வஸ்தகர்மநிப³ந்த⁴ன꞉ .. 10..

ஶ்ரீஶுக உவாச
ஆஜ்ஞாம்ʼ ப⁴க³வதோ ராஜன் ப்ரஹ்லாதோ³ ப³லினா ஸஹ .
பா³ட⁴மித்யமலப்ரஜ்ஞோ மூர்த்⁴ன்யாதா⁴ய க்ருʼதாஞ்ஜலி꞉ .. 11..

பரிக்ரம்யாதி³புருஷம்ʼ ஸர்வாஸுரசமூபதி꞉ .
ப்ரணதஸ்தத³னுஜ்ஞாத꞉ ப்ரவிவேஶ மஹாபி³லம் .. 12..

அதா²ஹோஶனஸம்ʼ ராஜன் ஹரிர்நாராயணோ(அ)ந்திகே .
ஆஸீனம்ருʼத்விஜாம்ʼ மத்⁴யே ஸத³ஸி ப்³ரஹ்மவாதி³னாம் .. 13..

ப்³ரஹ்மன் ஸந்தனு ஶிஷ்யஸ்ய கர்மச்சி²த்³ரம்ʼ விதன்வத꞉ .
யத்தத்கர்மஸு வைஷம்யம்ʼ ப்³ரஹ்மத்³ருʼஷ்டம்ʼ ஸமம்ʼ ப⁴வேத் .. 14..
ஶுக்ர உவாச
குதஸ்தத்கர்மவைஷம்யம்ʼ யஸ்ய கர்மேஶ்வரோ ப⁴வான் .
யஜ்ஞேஶோ யஜ்ஞபுருஷ꞉ ஸர்வபா⁴வேன பூஜித꞉ .. 15..

மந்த்ரதஸ்தந்த்ரதஶ்சி²த்³ரம்ʼ தே³ஶகாலார்ஹவஸ்துத꞉ .
ஸர்வம்ʼ கரோதி நிஶ்சி²த்³ரம்ʼ நாமஸங்கீர்தனம்ʼ தவ .. 16..

ததா²பி வத³தோ பூ⁴மன் கரிஷ்யாம்யனுஶாஸனம் .
ஏதச்ச்²ரேய꞉ பரம்ʼ பும்ʼஸாம்ʼ யத்தவாஜ்ஞானுபாலனம் .. 17..

ஶ்ரீஶுக உவாச
அபி⁴னந்த்³ய ஹரேராஜ்ஞாமுஶனா ப⁴க³வானிதி .
யஜ்ஞச்சி²த்³ரம்ʼ ஸமாத⁴த்த ப³லேர்விப்ரர்ஷிபி⁴꞉ ஸஹ .. 18..

ஏவம்ʼ ப³லேர்மஹீம்ʼ ராஜன் பி⁴க்ஷித்வா வாமனோ ஹரி꞉ .
த³தௌ³ ப்⁴ராத்ரே மஹேந்த்³ராய த்ரிதி³வம்ʼ யத்பரைர்ஹ்ருʼதம் .. 19..

ப்ரஜாபதிபதிர்ப்³ரஹ்மா தே³வர்ஷிபித்ருʼபூ⁴மிபை꞉ .
த³க்ஷப்⁴ருʼக்³வங்கி³ரோமுக்²யை꞉ குமாரேண ப⁴வேன ச .. 20..

கஶ்யபஸ்யாதி³தே꞉ ப்ரீத்யை ஸர்வபூ⁴தப⁴வாய ச .
லோகானாம்ʼ லோகபாலாநாமகரோத்³வாமனம்ʼ பதிம் .. 21..

வேதா³னாம்ʼ ஸர்வதே³வானாம்ʼ த⁴ர்மஸ்ய யஶஸ꞉ ஶ்ரிய꞉ .
மங்க³லானாம்ʼ வ்ரதானாம்ʼ ச கல்பம்ʼ ஸ்வர்கா³பவர்க³யோ꞉ .. 22..

உபேந்த்³ரம்ʼ கல்பயாஞ்சக்ரே பதிம்ʼ ஸர்வவிபூ⁴தயே .
ததா³ ஸர்வாணி பூ⁴தானி ப்⁴ருʼஶம்ʼ முமுதி³ரே ந்ருʼப .. 23..

ததஸ்த்விந்த்³ர꞉ புரஸ்க்ருʼத்ய தே³வயானேன வாமனம் .
லோகபாலைர்தி³வம்ʼ நின்யே ப்³ரஹ்மணா சானுமோதி³த꞉ .. 24..

ப்ராப்ய த்ரிபு⁴வனம்ʼ சேந்த்³ர உபேந்த்³ரபு⁴ஜபாலித꞉ .
ஶ்ரியா பரமயா ஜுஷ்டோ முமுதே³ க³தஸாத்⁴வஸ꞉ .. 25..

ப்³ரஹ்மா ஶர்வ꞉ குமாரஶ்ச ப்⁴ருʼக்³வாத்³யா முனயோ ந்ருʼப .
பிதர꞉ ஸர்வபூ⁴தானி ஸித்³தா⁴ வைமானிகாஶ்ச யே .. 26..

ஸுமஹத்கர்ம தத்³விஷ்ணோர்கா³யந்த꞉ பரமாத்³பு⁴தம் .
தி⁴ஷ்ண்யானி ஸ்வானி தே ஜக்³முரதி³திம்ʼ ச ஶஶம்ʼஸிரே .. 27..

ஸர்வமேதன்மயா(ஆ)க்²யாதம்ʼ ப⁴வத꞉ குலநந்த³ன .
உருக்ரமஸ்ய சரிதம்ʼ ஶ்ரோத்ரூʼணாமக⁴மோசனம் .. 28..

பாரம்ʼ மஹிம்ன உருவிக்ரமதோ க்³ருʼணானோ
ய꞉ பார்தி²வானி விமமே ஸ ரஜாம்ʼஸி மர்த்ய꞉ .
கிம்ʼ ஜாயமான உத ஜாத உபைதி மர்த்ய
இத்யாஹ மந்த்ரத்³ருʼக்³ருʼஷி꞉ புருஷஸ்ய யஸ்ய .. 29..

ய இத³ம்ʼ தே³வதே³வஸ்ய ஹரேரத்³பு⁴தகர்மண꞉ .
அவதாரானுசரிதம்ʼ ஶ்ருʼண்வன் யாதி பராம்ʼ க³திம் .. 30..

க்ரியமாணே கர்மணீத³ம்ʼ தை³வே பித்ர்யே(அ)த² மானுஷே .
யத்ர யத்ரானுகீர்த்யேத தத்தேஷாம்ʼ ஸுக்ருʼதம்ʼ விது³꞉ .. 31..

இதி ஶ்ரீமத்³பா⁴க³வதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ʼஸ்யாம்ʼ ஸம்ʼஹிதாயா-
மஷ்டமஸ்கந்தே⁴ வாமனாவதாரசரிதே த்ரயோவிம்ʼஶோ(அ)த்⁴யாய꞉ .. 23..

————————-

ப்ரஹ்லாதன் பலியின் பாக்கியத்தைப் பின்வருமாறு போற்றினார்.
நைவம் விரிஞ்சோ லபதே பிரஸாதம் ந ஸ்ரீ: ந சிவ: கிமுதாபரே தே
யன்னோ அஸுராணாம் அபி துர்கபால: விச்வாபிவந்த்யைரபி வந்திதாங்க்ரி:

“இத்தகைய அருளை பிரம்மாவும் லக்ஷ்மீ தேவியும் ருத்திரனும் கூட அடையவில்லை.மற்றவர் எவ்வாறு அடைய முடியும்?
எவரகளை உலகமெல்லாம் வணங்குகிறதோ அவர்களும் வணங்கும் திருவடியுடைய தாங்கள்
எங்கள் கோட்டைக்கு காவலராக அல்லவா ஆகிறீர் !”

பின்னர் சுக்ராசாரியர் பகவானின் அனுமதியுடன் பலியின் தடைப்பட்ட யாகத்தை பூர்த்தி செய்தார்.
பகவான் பலியுனால் அபகரிக்கப்பட்டிருந்த ஸ்வர்க லோகத்தை இந்திரனுக்களித்தார்.

சுகர் கூறினார்.
கேட்பவரின் பாவங்களைப் போக்கக்கூடிய இந்த வாமனாவதாரத்தைக் கேட்ட மாத்திரத்திலேயே
ஒருவன் ஒப்புயர்வற்ற பதவியை அடைவான்

ஸ்ரீ நாராயணீயம் – தசகம் 30—ஸ்ரீ வாமன அவதார ஸ்லோகங்கள்–

வசந்த திலகத்தின் இதில் அனைத்து ஸ்லோகங்களும் -14 அச்சு எழுத்துக்கள் -கோதா ஸ்துதி போல்-பாதம் தோறும் -இனிமையான காலம் உண்டானதே
இந்த அத்யாயம் ஸுலப்யம் -அடுத்து பரத்வம்

சக்ரேண ஸம்யதி ஹதோபி பலி: மஹாத்மா
சுக்ரேண ஜீவிததனு: க்ரது வர்த்திதோஷ்மா
விக்ராந்திமான் பய நிலீந ஸூராம் த்ரிலோகீம்
சக்ரே வசே ஸ தவ சக்ரமுகாந் அபீத:–1-

பொருள்: கிருஷ்ணா, குருவாயூரப்பா, பரந்த மனம் உடைய பலி என்ற அசுரன் இந்திரனால் கொல்லப் பட்ட போதும்,
சுக்ராச்சாரியாரால் உயிர் பிழைத்தான். பின்னர் சுக்ராச்சாரியார் மேற்கொண்ட -அதர்வண வேதத்தில் சொல்லிய -விஸ்வஜித் என்ற யாகம் மூலமாக
மிகுந்த சக்தியையும், வலிமையையும் பெற்றான். அதனால் உன்னுடைய சக்ராயுதத்திற்குக் கூட பயப்படாமல்
அனைத்து உலகங்களையும் தன் வசமாக்கினான். தேவர்களை ஓடி ஒளிய வைத்தான்.

மஹாத்மா -பிரகலாதன் பிள்ளை விரோசனன் பிள்ளை இவன் –தானம் நிறைய புண்ணியவான் –
ஸ்ரத்தாயா தேயம் அஸ்ரத்தையா தேயம் –சிரத்தை யுடன் தானம் செய்ய வேண்டும் -தானம் செய்ய பாக்யம் இத்தை வாங்க வந்தவனால் பெற்றோமே என்று மரியாதை காட்டியும்- தானம் கொடுக்கும் பொருளில் சிரத்தை வைக்காமலும் தானம் செய்ய வேண்டும் -ஆச்சார்ய பக்தி நிறைந்தவன் -ஆகிய மூன்றும் உண்டே இவன் இடம்

ஏழு சிரஞ்சீவியின் ஒருவன் -மஹாபலி
பீஷ்மர் -திருவடி -விபீஷணன் -துரோணாச்சாரியாரின் மகன் அஸ்வத்தாமன்- -வியாசர் -கிருபாச்சார்யர்
மிருகண்ட முனிவர் – மருத்துவதி குமாரர்-மார்க்கண்டேயன் -என்றும் சொல்வர்

அஸ்தமன கிரியில் -கொண்டு செல்ல நாரதர் உபதேசம் -அசுரர்களும் இவர் உபதேசம் பெற்று செய்வார்கள்
சஞ்சீவினி மந்த்ரம் -பிரயோகித்தார்-யாகத்தீயில் இருந்து பெற்ற சேனை
பிரகலாதன் தாத்தா அணிந்த மாலை தரித்து மஹாபலி சென்றான்
ஆச்சார்ய பக்தியால் பெற்ற பலம் மீண்டும் உயிர் பெற்றான்

அம்புயர் கோன் விண்ணாடு அளிக்க மாட்டானே குரு பக்தி இல்லாவிடில் -இருந்தால் தானே வைகுந்தம் தருவான்

தவ சக்ரமுகாந் அபீத:-சக்ராயுதத்துக்குப் பயப்படாமல் இருந்ததே குற்றம்
நாராயணனுக்கு பயந்தால் எதுக்கும் அஞ்ச வேண்டாம் -இல்லையால் அனைத்துக்கும் பயந்து போக வேண்டியது தானே

————

புத்ரார்த்தி தர்சன வசாத் அதிதி: விஷண்ணா
தம் காச்யபம் நிஜபதிம் சரணம் ப்ரபந்நா
த்வத் பூஜநம் ததுதிதம் ஹி பயோ வ்ரதாக்யம்
ஸா த்வாதசாஹம் அசரத் த்வயி பக்தி பூர்ணா–2-

குருவாயூரப்பா, தனது புத்திரர்களான தேவர்கள் நிலையைக் கண்ட அவர்கள் தாயான அதிதி, வருத்தம் கொண்டாள்.
(காசியப முனிவருக்கும் திதிக்கும் பிறந்தவர்கள் அசுரர்கள்; அவருக்கும் அதிதிக்கும் பிறந்தவர்கள் தேவர்கள்.)
தனது கணவரான காசியப முனிவரின் பாதங்களில் விழுந்து சரணம் அடைந்தாள்.
அவரும் பயோ வ்ரதம் என்னும் பெயர் கொண்ட உன்னுடைய பூஜையை அவருக்கு உபதேசித்தார்.
அவளும் அந்தப் பூஜையை மிகுந்த பக்தியுடன் பன்னிரண்டு நாட்கள் செய்தாள்.

தம் காச்யபம்-அந்த -சுட்டு -அந்த உயர்ந்தவரான காஸ்யபர்-இந்த சரீரம் விட்டு அந்த வைகுந்தம் அடைகிறான்
பஸ்ய -பார்ப்பவர் -முக்காலம் அறிவு கொண்டவர் -த்ருஷ்டிக்காக -கஸ்யபர் பெயர் வைத்தார்களாம் –

பயோ வ்ரதம் –பயஸ் பால் மட்டும் குடித்து
மாசி அம்மாவாசை பங்குனி அம்மாவாசை நடுவில் பல்குநி மாதம் -சந்திரன் அடிப்படையில்
நதியில் அழுந்தி நீராடி -பால் மட்டும் குடித்து -விருந்து ஓம்பி 12 நாள் -இருக்க வேண்டும்

—————-

தஸ்ய அவதௌ த்வயி நிலீனமதே: அமுஷ்யா
ச்யாம: சதுர்புஜ வபு: ஸ்வயம் ஆவிராஸீ!
நம்ராம் ச தாம் இஹ பவத்தனய: பவேயம்
கோப்யம் மதீக்ஷணம் இதி ப்ரலபன் அயாஸீ:–3-

குருவாயூரப்பா, அத்தகைய விரதத்தின் இறுதியில் அதிதி உன்மீது தனது மனதை முழுவதுமாக செலுத்தியிருந்தாள்.
அப்போது நீ அவளுக்கு முன்பாக கறுத்த உனது திருமேனியுடன், நான்கு திருச் சக்கரங்களுடன் கூடிய உருவமாகத் தோன்றினாய்.
அவள் உன்னைக் கண்டதும் துதித்து நின்றாள். நீ அவளிடம், ‘‘நான் உனக்கு மகனாகப் பிறக்கப் போகிறேன்.
இவ்விதமாக என்னை நீ இங்கு பார்த்த காட்சியை ரகசியமாக வைத்துக் கொள்’’ என்று கூறி மறைந்தாய்.

அமுஷ்யா-ப்ரத்யக்ஷமாக தோன்றி அருளினாய்-கருணை வள்ளல் -நீலமேக ஸ்யாமளன் -நான்கு புருஷார்த்தம் -நான்கு திருக்கரங்கள் –
தோன்றினாய் -எங்கும் நிறைந்த விபு -அன்றோ -தன்னைக் காட்டிக் கொடுக்கவே வேண்டும்-நம்ராம் ச தாம்—தண்டம் சமர்ப்பித்து சேவிக்க வேண்டுமே –
மஹாபலி ஆச்சார்ய பக்தன் கொல்ல முடியாதே -பிரகலாதன் பேரன் —

————–

திரு அவதார ஸ்லோகம்

த்வம் காச்யபே தபஸி ஸந்நித தத் ததானீம்
ப்ராப்த: அஸி கர்ப்பம் அதிதே: ப்ரணுத: விதாத்ரா
ப்ராஸுத ச ப்ரகட வைஷ்ணவ திவ்ய ரூபம்
ஸா த்வாதசீ ச்ரவண புண்யதினே பவந்தம்–4-

குருவாயூரப்பா, அதன் பின்னர் காசியப முனிவரின் தவ வலிமையால் உண்டான வீரியத்தில் நீ புகுந்தாய்.
அதன் மூலம் அதிதியின் கர்ப்பத்தில் புகுந்தாய். அப்போது பிரம்ம தேவன் உன்னைத் துதித்தான்.
அதிதியானவள் ஒளி வீசும்படியான சங்கு சக்கரம் கொண்ட திருமேனி உடைய உன்னை,
துவாதசி திதியன்று, சிரவண நட்சத்திர தினத்தில் பெற்றாள்.

என்ன நோன்பு நோற்றாள் கொலோ இவனைப் பெற்ற வயிறுடையாள்
நான்கு திருக்கரங்களுடன் தோன்றினாய்
சங்கு சக்கர தாமரை கதாதரனாய்-பட்டுப்பீதாம்பரம் -ஸ்ரீ வத்ஸ-வண்டுகள் மொய்க்கும் வனமாலை -கௌஸ்துபம்
குருவாயூர் அப்பன் போலவே –
ஜடராஜ குண்டலர் -மகர நெடும் குழைக்காதர் -தேஜஸ் மிக்கு -பரம புருஷன் -நூபுரம் அணிந்து –

பாத்திர பாத மாதம் -ஆவணி அமாவாசை புரட்டாசி அம்மாவாசை -ஸ்ரவணம் அபிஜித் முஹூர்த்தம் –

————–

புண்யாச்ரமம் தம் அபிவர்ஷதி புஷ்ப வர்ஷை:
ஹர்ஷாகுலே ஸுரகுலே க்ருத தூர்ய கோஷே
பத்வா அஞ்சலிம் ஜய ஜயேதி நுத: பித்ருப்யாம்
த்வம் தத் க்ஷணே படு தமம் வடு ரூபம் ஆதா:–5-

குருவாயூரப்பா, நீ பிறந்ததால் மிகுந்த புண்ணியம் அடைந்த காசியபரின் ஆசிரமத்தை அனைத்து திசைகளில் இருந்தும்
மலர்கள் தூவி ஸ்தோத்திரம் செய்தனர். உனது பிறப்பால் மிகுந்த மகிழ்வுற்ற தேவர்கள் இப்படிச் செய்தனர்.
உனது தாய், தந்தை உன்னை வாழ்த்தினர். அந்த நொடியிலேயே நீ பிரம்மச்சாரியாக உனது உருவத்தை மாற்றிக் கொண்டாய்.

ஸுரகுலே க்ருத தூர்ய கோஷே-தேவர் கூட்டம் ஒளிந்து பூ மாறி -தூர்ய கோஷம் -ஜய ஜயேதி-பல்லாண்டு பாட-

நாராயணனாகப் அவதாரம் வாமனனாக மாறி -கண்ணனைப் போலவே இவனும் –

—————

தாவத் ப்ரஜாபதி முகை: உபனீய மௌஞ்ஜீ
தண்ட அஜின அக்ஷ வலயாதிபி: அர்ச்யமாந:
தேதீப்யமாந வபு: ஈச க்ருத அக்னி கார்ய:
த்வம் ப்ராஸ்திதா: பலிக்ருஹம் ப்ரக்ருத அச்வமேதம்-6-

குருவாயூரப்பா, அப்போது உனது தந்தையான காசியப பிரஜாதிபதி உனக்கு உபநயனம் செய்து வைத்தார்.
நீ மௌஞ்சி என்னும் இடுப்பில் உள்ள கயிறு, பலாசதண்டம், கிருஷ்ணாஜினம் என்னும் மான் தோல், ருத்ராட்ச மாலை
ஆகியவற்றை அப்போது அணிந்தாய். அதன் பின்னர் நீ உனது அக்னி ஹோமத்தைச் செய்தாய்.
தொடர்ந்து, மகாபலி நடத்தும் அஸ்வமேத யாகம் நடைபெறுகின்ற இடத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டாய்.

ப்ரம்மா கமண்டலம்-சப்த ரிஷிகள் தர்ப்பம்-தாய் கௌபீனம்
சோமன் வனதேவதை-பலாச தண்டம்,-பிரஹஸ்பதி பூணல் -சூர்யன் காயத்ரி உபதேசம் -கைங்கர்யம்
மான் தோல் -பூமி தேவி-ஜப மாலை ஸரஸ்வதி-குபேரன் பிச்சை பாத்திரம் -பார்வதி முதல் பிச்சை
ஜாத கர்மம் ரிஷிகள் பிறந்த உடன் செய்ய -தாய் பாலை கொடுக்கும் முன்பே செய்ய வேண்டும்

மான் கொண்ட தோல் மார்வில் மாணியாய், மாவலி மண்
தான் கொண்டு தாளால் அளந்த பெருமானை,
தேன் கொண்ட சாரல் திருவேங் கடத்தானை,
நான் சென்று நாடி நறையூரில் கண்டேனே. -சனிக்கிழமை நம்பியை சேவிக்க 16 தடவை திருவேங்கடத்தானை சேவித்த பலன்

வாமனன் -ஒளி மிக்க திரு மேனி-ப்ரஹ்மசாரி -பிச்சை எடுத்து -பணிவு விநயம் வர இந்த கார்யம்

—————-

காத்ரேண பாவி மஹிமோசித கௌரவம் ப்ராக்
வ்யா வ்ருண்வதா இவ தரணீம் சலயந் அயாஸீ:
சத்ரம் பரோஷ்மதிரணார்த்தம் இவ ஆததாந:
தண்டம் ச தானவ ஜனேஷு இவ ஸந்நிதாதும்–7

குருவாயூரப்பா, பின்னால் உனக்கு உண்டாகப் போகும் பெருத்த மகிமையை இப்போதே இந்தப் பூமி தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்
என்பதற்காக உனது உடல் அசைவின் மூலம் பூமியே நடுங்கும்படி நடந்தாய். அரக்கர்களின் பெருமையை மறைப்பது போன்று
உனது கைகளில் குடை இருந்தது. அசுரர்களை ஒடுக்குவதற்காக கையில் தண்டம் இருந்தது. இப்படியாக நீ சென்றாய்.

ஸ்வர்க்க தேவதை குடை அசுரர் வெப்பம் தங்குவதற்காக
அசுரர் இடம் தண்டம் பிரயோகிக்க கையில் தண்டம்
சாம தான பேத -உதவாதே அவர்கள் இடம்

நர்மதா வடக்குக்கரையில் அஸ்வமேதம் செய்யும் இடம்
ஓங்கி உலகு அளக்கும் பொழுது பெறும் எடை பாரம் -இப்பொழுதே
பட்டர் -பூமி நடுங்கிற்றெ -இவன் யாசகம் போவதை அறிந்து நஞ்சீயர் -இவனே நடுங்கினான் -முதல் தடவை யாசகம் போனதால் –

—————–

தாம் நர்மதோத்தரதடே ஹயமேதசாலாம்
ஆஸேதுஷி த்வயி ருசா தவ ருத்த தேத்ரை:
பாஸ்வாந் கிம் ஏஷ: தஹனோ நு நைத்குமாரோ
யோகீ நு கோ அயம் இதி சுக்ரமுகை: சசங்கே–8-

குருவாயூரப்பா, நர்மதை ஆற்றின் கரையில் அமைக்கப்பட்டிருந்த அந்த அஸ்வமேத யாகசாலையை நீ அடைந்தாய்.
அப்போது உனது உடலில் இருந்து தோன்றிய ஒளி மிகவும் பிரகாசமாக இருந்தது. அந்த ஒளியால் தங்கள் கண்கள்
கூசியதால் பார்வை பாதிக்கப்பட்டு விளங்கிய சுக்ராச்சாரியார் போன்ற முனிவர்கள் உன்னைக் கண்டு,
‘இந்தச் சிறுவன் யார்? சூரியனா, அக்னி தேவனா? முனிவரான ஸனத் குமாரரா?’ என்று சந்தேகத்துடன் கேட்டனர்.

————–

ஆநீதம் ஆசு ப்ருகுபி: மஹஸா அபிபூைத:
த்வாம் ரம்ய ரூபம் அஸுர: புலகா வ்ருதாங்க:
பக்த்யா ஸமேத்ய ஸுக்ருத: பரிபூஜ்ய பாதௌ
தத்தோயம் அந்வத்ருத மூர்த்தநி தீர்த்த தீர்த்தம்–9-

குருவாயூரப்பா, உன்னுடைய ஒளியைக் கண்டு திகைத்து நின்ற சுக்ராச்சாரியார் போன்றவர்கள் சுதாரித்துக் கொண்டு
உன்னை வரவேற்றனர். மிகுந்த அழகிய உருவம் படைத்த உன்னைக் கண்டவுடன் மஹாபலிக்கு மெய் சிலிர்த்தது.
அவன் விரைந்து உன்னிடம் வந்து உனது திருவடிகளை நீரில் கழுவினான்.
எந்தவித சுத்தமான நீரையும் புனிதமாக்கும் அந்த நீரை தனது தலையில் தெளித்துக் கொண்டான்.

அஸுர: புலகா வ்ருதாங்க:-அசூரனே மெய் சொல்லிருக்க பக்தர்களுக்குச் சொல்ல வேண்டுமோ
ஸ்ரீ பாத தீர்த்த மஹிமை சொல்லிற்றே -தீர்த்தங்களில் தீர்த்தம் -தீர்த்தான் அவனே -தீர்த்தனுடைய தீர்த்தம் அன்றோ
இதனால் தான் முதலில் மஹாத்மா என்று மஹா பலியைச் சொன்னார்

தீர்த்தனுக்கு அற்ற பின் மற்று ஓர் சரணில்லை என்றுஎண்ணித் தீர்த்தனுக்கே
தீர்த்த மனத்தன னாகிச் செழுங்குரு கூர்ச்சட கோபன்சொன்ன
தீர்த்தங்கள் ஆயிரத்துள் இவை பத்தும் வல்லார்களைத் தேவர்வைகல்
தீர்த்தங் களே என்று பூசித்து நல்கி யுரைப்பர் தம் தேவியர்க்கே.–7-1011-

—————

ப்ரஹ்லாத வம்ச ஜதயா க்ரதுபி: த்வஜேஷு
விச்வாஸத: து ததிதம் திதிஜோபி லேபே
யத்தே பதாம்பு கிரீசஸ்ய சிரோ பிலால்யம்
ஸ த்வம் விபோ குரு புராலய பாலயேதா:–10-

எங்கும் உள்ளவனே, குருவாயூரப்பா, உனது பாதங்கள் கழுவப்பட்ட நீரானது சிவனின் தலையில் வைத்துக் கொண்டாடும்
அளவிற்கு உயர்ந்தது. அத்தனை உயர்வான நீரை திதியின் மகனான அசுரன் தனது தலையில் தெளித்துக் கொள்ளும்
வாய்ப்பு கிடைத்தது என்றால், அது அவன் பிரஹலாதனின் குலத்தில் தோன்றியதால் அல்லது யாகம் செய்தால் அல்லது
அந்தணர்களை மதிப்பதால் ஆகும். இவ்வாறு அவனுக்கு அருள்புரியும் ஸ்ரீஅப்பனே, என்னையும் காக்க வேண்டும்.

அடியார்க்கு அடியான் என்பதாலா -ஆச்சார்ய பக்தியா -யாகம் தானம் பலனா -அறியேன்
உனது திருவடி தீர்த்த மஹிமை அறிவேன்
சிவனே சிரஸா வஹிக்கும் படியான மஹிமை உண்டே

————————————————————————————

ஸ்ரீ நாராயணீயம் – தசகம் 31–பலி தர்ப ஹரணம் -ஸ்ரீ த்ரிவிக்ரம அவதார ஸ்லோகங்கள்–

மந்தா ஆக்ரந்த–அடி வைப்பு அர்த்தம் -17 அச்சு எழுத்துக்கள் -8 எட்டாதவை எட்ட வைக்கும் –

ஸ்ரீ த்ரிவிக்ரம அவதாரம்

ப்ரீத்யா தைத்ய: தவ தனு மஹ: ப்ரேக்ஷணாத் ஸர்வதாபி
த்வாம் ஆராத்யந் அஜித ரசயந் அஞ்ஜலிம் ஸஞ்ஜகாத
மத்த: கிம் தே ஸமலபிஷிதம் விப்ரஸுனோ வத த்வம்
வ்யக்தம் பக்தம் பவனம் அவனீம் வாபி ஸர்வம் பிரதாஸ்யே–1-

குருவாயூரப்பா, யாராலும் வெல்லப்பட முடியாதவனே! உனது உடலில் இருந்து வெளிப்பட்ட கம்பீரமான ஒளியைக் கொண்டு
உன் மீது மிகுந்த அன்பு கொண்ட மகாபலி, உன்னை நோக்கி கைகளைக் கூப்பினான்.
அதன் பிறகு உன்னிடம், ‘‘அந்தணச் சிறுவனே, உனக்கு வேண்டியது என்ன? உணவா, வீடா, நிலமா அல்லது
இவை அனைத்துமா, எது வேண்டும், கேள், தருகிறேன்’’ என்று கூறினான்.

ஸர்வதாபி த்வாம் ஆராத்யந்-எல்லாவித ஆராதனம் -அர்க்கியம் இத்யாதி -ப்ரஹ்ம தேஜஸ்ஸுக்காகவே மரியாதை
அஜிதன் -வாயாலே வந்த வார்த்தை
அஞ்சலி -அம் ஜலயதி -அவனை நீராய் உருக்க வைக்கும்-

அஸ்வமேத யாகம் பூர்த்தி அன்று யார் எத்தைக் கேட்டாலும் கொடுக்க வேண்டுமே

பசு தங்கம் வீடு உணவு தண்ணீர் கல்யாணப்பெண் கிராமங்கள் குதிரை யானை ரதங்கள் -அனைத்தும் தருவேன்

———————

தாம் அக்ஷீணாம் பலிகிரம் உபாகர்ண்ய காருண்ய பூர்ண: அபி
அஸ்ய உத்ஸேகம் ச மயிது மனா: தைத்ய வம்சம் ப்ரசம்ஸன்
பூமிம் பாத த்ரய பரிமிதாம் ப்ரார்த்தயாம் ஆஸித த்வம்
ஸர்வம் தேஹீதி து நிகதிதே கஸ்ய ஹாஸ்யம் நவாஸ்யாத் –2-

குருவாயூரப்பா, மகாபலியின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட, எந்த செல்வக் குறையுமில்லாத நீ, கருணையுடன் அமைதியாக நின்றாய்.
அவன் கர்வத்தை அடக்குவதற்காக அவனது குலத்தை உயர்வாகப் புகழ்ந்து பேசினாய். பின்னர் அவனிடம்,
‘‘என் கால்களில் மூன்று அடி அளவு நிலம் வேண்டும்’’ என்று நீ கேட்டாய். உனது சிறிய வடிவத்தைக் கண்டும்,
உனது கால்களின் அளவு கண்டும், உனது இந்த யாசகத்தை நினைத்தும் யார் தான் சிரிக்க மாட்டார்கள்?

அக்ஷீணாம்-குற்றம் அற்ற வார்த்தைகளைச் சொன்னான்
உத்ஸேகம் ச மயிது மனா-அவன் கர்வம் அடக்கி உனது கருணையால் -அவனுக்கு நன்மை செய்யவே வஞ்சித்தாய்
ஸ்தோத்ரம் பண்ண வம்சப் புகழ்ச்சி செய்து -அர்த்தவாதம் -ஹிரண்யனைப் பார்த்து நாராயணனே பயந்து ஓடும் படி வீர வம்சம்

——————-

விச்வேசம் மாம் த்ரி பதம் இஹ கிம் யாசஸே பாலிச: த்வம்
ஸர்வாம் பூமிம் வ்ருணு கிம் அமுனா இதி ஆலபத் த்வாம் ஸ த்ருப்யந்
யஸ்மாத் தர்பாத் த்ரிபத ப்ரிபூர்த்ய க்ஷம: க்ஷேமவாதான்
பந்தம் ச அஸௌ அகமத் சுததர்ஹோபி காடோபசாந்த்யை -3-

குருவாயூரப்பா, இதனைக் கேட்ட மகாபலி உன்னிடம், ‘நான் மூன்று உலகங்களுக்கும் தலைவன்.
என்னிடம் வெறும் மூன்று அடிகளையா யாசிப்பது? இத்தனை சிறிய இடத்தினைப் பெற்று என்ன பயன்?
நீ கேட்பது பேதைத் தனமாக உள்ளதே’ என்று மிகுந்த கர்வத்துடன் கூறினான். இந்தக் கர்வத்தினால் மட்டுமே அவனால்
அந்த மூன்றடிகளைத் தர இயலாமல் போனது; அதனால் பழிச் சொல்லுக்கு ஆளானான்.
இத்தகைய அவமானங்களை அவன் கர்வத்தால் அடைந்தான்.

யஸ்மாத் தர்பாத்இந்த அஹங்காரமே இவனுக்கு இந்த நிலை-மேல் சிறை வைக்கும் படி ஆனதே -மார் தட்டி -கழிக்க வேண்டுமே -மார்கழி

————

பாத த்ரய்யா யதி ந முதித: விஷ்டபை ந அபி துஷ்யேத்
இதி உக்தே அஸ்மின் வரத பவதே தாது காமே அத தோயம்
தைத்யாசர்யத்: தவ கலு பரீக்ஷார்த்தின: ப்ரோணாத்தம்
மா மா தேயம் ஹரி: அயமிதி வ்யக்தமேவ ஆபபாஷே -4-

குருவாயூரப்பா, நீ மகாபலியிடம், ‘அரசனே! மூன்று அடி நிலம் தரவில்லை என்றால், தான் யாசித்ததை பெறாமல்
போகும் ஒருவன், மூன்று உலகங்கள் கிடைத்தாலும் மகிழ்வு கொள்ள மாட்டான்,’ என்றாய்.
உடனே மகாபலி நீ விரும்பியபடி நிலத்தை அளிக்க தான நீருடன் தயாராக நின்றான். அப்போது அவன் குருவான
சுக்கிராச்சாரியார், உனது தூண்டுதல் காரணமாக, ‘அரசனே, கொடுக்காதே! இவன் அந்த ஹரியே ஆவான் என்றார் அல்லவா?

வரதா -உனக்கும் தாரை வாரத்துக்கு கொடுக்க இவன் இருந்தானே-

வ்யக்தமேவ-வெளிப்படையாகச் சொன்னானே
சுக்ராச்சார்யருக்கு மட்டும் -தெரிந்ததே –
உனது பிரேரித்ததால் -மஹாபலிக்கு பரீஷை பண்ணிப் பார்க்கவே -நீயே உணர்த்தி அருளினாய்
நாயமாத்மா ஸ்ருதி -காட்டவே காணலாம்

————-

யாசத்யேவம் யதி ஸ பகவான் பூர்ண காம: அஸ்மி ஸ: அஹம்
தாஸ்யாமி ஏவ ஸ்திரம் இதி வதந் காவ்ய சப்தோபி தைத்ய:
விந்த்யா வல்யா நிஜதயிதயா தத்தபாத்யாய துப்யம்
சித்ரம் சித்ரம் ஸகலம் அபி ஸ: ப்ராப்பயத் தோய பூர்வம் -5-

குருவாயூரப்பா, சுக்கிராச்சாரியாரின் சொற்களைக் கேட்ட மகாபலி அவரிடம், ‘அந்தப் பகவானே இங்கு வந்து என்னிடம்
யாசிக்கிறான் என்றால் எனது விருப்பம் அனைத்தும் நிறைவேறியவனாகவே நான் உள்ளேன்.
எனவே நான் தானம் அளிக்கவே போகிறேன்’ என்றான்.
உடனே சுக்கிராச்சாரியார் ‘நீ உனது நாட்டை இழக்கப் போகிறாய்,’ என்று சபித்தார். சுக்கிராச்சாரியாரின் சாபத்தை ஏற்ற மகாபலி,
தனது மனைவியான விந்தியாவளீ என்பவள் தான நீரை அவன் கைகளில் விட, அவனும் நீ கேட்டவற்றை தானமாக அளித்தான்.

பாகவத ஸ்லோகம் ஐந்து இடங்களில் பொய் சொல்லலாம் -அந்தப்புர ஏகாந்தம்- கல்யாணம் ஆக – உயிர் போகும் தருணம் போன்றவை

காவ்ய சப்தோபி-சுக்ராச்சாரியார் சாபம் கொடுத்தார் –

சித்ரம் சித்ரம்–என்ன ஆச்சார்யம்

தாடகை வதம் -வேத பிரமாணங்கள் வேண்டாம் -ஆச்சர்யரான நீர் சொன்னாலே பிரமாணம் -பெருமாள் விசுவாமித்திரர் இடம்

—————-

நிஸ் ஸந்தேஹம் திதி குல பதௌ த்வயி அஷோர்ப்பணம் தத்
வ்யாதன்வாநே முமுசு: ருஷய: ஸாமரா: புஷ்ப வர்ஷம்
திவ்யம் ரூபம் தவ ச தத் இதம் பச்யதாம் விச்வ பாஜாம்
உச்சை: உச்சை: அவ்ருதத் அவதீக்ருத்ய விச்வாண்ட பாண்டம் -6-

ஸந்தேஹம்-தயக்கம் இங்கு -பூ மாரி பொழிய -அளந்தாயே –

குருவாயூரப்பா, திதியின் குலத்தின் வழிவந்த மகாபலி சிறிதளவும் சந்தேகமே இல்லாமல் உன்னிடம் நீ கேட்டவற்றை
அர்ப்பணம் என்று அளித்தான். அவனது இந்தச் செயலைக் கண்ட தேவர்கள், ரிஷிகள் அவன் மீது மலர்களைத் தூவினர்.
அப்போது இந்த உலகில் உள்ள அனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே,
குருவாயூரப்பா, உனது இந்த சிறிய உருவம் அனைத்து அண்டங்களுக்கும் மேலே மேலே வளரத் தொடங்கியது.

உச்சை: உச்சை: அவ்ருதத் அவதீக்ருத்ய விச்வாண்ட பாண்டம்-மேலே மேலே வளர்ந்து -கடந்து ஓங்கி உலகு அளந்தாயே –
கீழ் லோகங்கள் உள்ளங்கால் -பூ லோகம் திருவடியில் -கணுக்கால் மலைகள் -தொடை வாயு நபி ஆகாசம் -வயிற்றில் ஏழு கடல் -இதயம் -தர்மம் -மார்பில் லஷ்மீ-கழுத்தில் சாம -காதுகள் திக்குகள் முகம் அக்னி வாக்கில் வேதம் -நாக்கில் வருணன் -ப்ரவ்ருத்தி நிவ்ருத்தி இமைகள் பகல் இரவும் -நிழல் எமன் –

—————

த்வத் பாதாக்ரம் நிஜபதகதம் புண்டரீ கோத்பவ அஸௌ
குண்டீ தோயை: அஸிசத் அபுநாத் யஜ்ஜலம் விச்வலோகான்
ஹர்ஷோத் கர்‌ஷாத் ஸுபஹு நந்ருதே கேசரை: உத்ஸவே அஸ்மின்
பேரீம் நிக்நந் புவனம் அசரத் ஜாம்பவாந் பக்திசாலீ -7-

குருவாயூரப்பா, இப்படி நீ வளர்ந்தபோது உனது திருவடியானது ஓர் அடி எடுத்து வைக்க, அது ப்ரும்ம லோகமான
ஸத்ய லோகத்தை அடைகிறது. உடனே பிரம்மா தனது கமண்டலத்தில் உள்ள நீரினால் உனது திருவடியைக் கழுவினார்.
அந்த நீரானது இந்த பூமியை கங்கையாக வளப்படுத்தியது. இதனைக் கண்ட தேவர்கள் நடனம் ஆடினர்.
உன்னிடம் மிகுந்த பக்தி கொண்டிருந்த ஜாம்பவான் தனது வாத்தியத்தை முழங்கியபடி இந்த உலகத்தைச் சுற்றி வந்தான்.

இடது திருவடி மேல் லோகம் -கமண்டல தீர்த்தம் -கங்கா நீர் –
பாகவதம் -சுக்கிரன் கண்ணைத் துரும்பால் கிளறியது இல்லையே
சதுர் முகம் கையில் -சதுர் புஜன் தாளில் சங்கரன் தலையில்
ஜாம்பவான் பேரி வாத்யம் -ப்ரத்யக்ஷம் பண்ணி கொண்டாடி

—————-

தாவத் தைத்யா: து அவமதிம் ருதே பாத்து: ஆரப்த யுத்தா:
தேவ: உபேதை: பவ தனு சரை: ஸங்கதா பங்கமாபந்
காலாத்மா அயம் வஸதி புரதோ யத்வசாத் ப்ராக் ஜிதா: ஸ்ம:
கிம் வோ யுத்தை: இதி பலிகிரா தே அத பாதாலமாபு: -8-

குருவாயூரப்பா, அந்த நேரம் அசுரர்கள் தங்கள் அரசனான மகாபலியின் உத்தரவு இல்லாமல் உன்னைத் தாக்கத் தொடங்கினர்.
அவர்கள் உனது அடியார்களால் தடுக்கப் பட்டனர். மகாபலி அசுரர்களிடம், ‘நாம் யாருடைய தயவால் முன்பு வெற்றியை அடைந்தோமோ,
அந்த பகவானே இதோ நம் கண் முன்னே காலத்தை கடந்து நிற்கிறான். நாம் யுத்தம் செய்து என்ன பயன்?’ என்றான்.
இதனைக் கேட்ட அசுரர்கள் பாதாள லோகத்திற்கு ஓடி விட்டனர்.

கால சக்ரம் பார்த்து பயப்படாமல் கீழ் இருந்தான் -30 அத்யாயம் முதல் ஸ்லோகம் பார்த்தோம்
இப்பொழுது உணர்ந்தது காட்டி அருளுகிறார்
எனது கர்வம் அடக்கவே இந்த லீலை -அது அடங்கினது இங்கே காட்டி அருளுகிறார்

—————–

பாசை: பத்தம் பதக பதினா தைத்யம் உச்சை: அவாதீ:
தார்த்தீயீகம் திச மம பதம் கிந்த விச்வேச்வரோஸி
பாதம் மூர்த்னி ப்ரணய பகவந் இதி அகம்பம் வதந்தம்
ப்ரஹ்லாத: தம் ஸ்வயம் உபகத: மாநயந் அஸ்தவீத் த்வாம் -9-

குருவாயூரப்பா, அப்போது கருடனால் வருணன் என்ற பாசக் கயிற்றால் மகாபலி கட்டப்பட்டான்.
அதன் பின்னர் நீ அவனை நோக்கி, ‘நீ இந்த உலகம் அனைத்திற்கும் அதிபதி என்றாயே! எனக்கு உரிய
மூன்றாவது அடி நிலத்தைக் கொடு!’ என்றாய். அப்போது மகாபலி சிறிதும் பயமோ கோபமோ கொள்ளாமல்,
‘பகவானே, நாராயணா, எனது தலை மீது உனது மூன்றாவது அடியை வைத்துக் கொள்,’ என்றான்.
இதனைப் பாராட்டியபடி பிரஹலாதன் அங்கு வந்து உன்னைப் பாராட்டினான்.

விச்வேச்வரோஸி-கீழே இவனே விசுவான்களுக்கு அரசன் நானே என்றானே –
இப்பொழுது கிரீடம் அகற்றி வணங்க -பிரகலாதன் வந்தான் –
யானே நீ என்னுடைமையும் நீயே –

————

தர்ப்போசித்யை விஹிதம் அகிலம் தைத்ய ஸித்த: அஸி புண்யை:
லோக: தே அஸ்து த்ரிதிவ விஜயீ வாஸவத்வஞ்ச பச்சாத்
மத் ஸாயுஜ்யம் பஜ ச புன: இதி அன்வ க்ருஹ்ணா பலிம் தம்
விப்ரை: ஸந்தாநித மகவர: பாஹி வாதாலயேச -10-

குருவாயூரப்பா, நீ மகாபலியை நோக்கி, ‘திதியின் குலத்தில் உதித்தவனே, உனது கர்வத்தை அடக்கவே நான் இப்படிச் செய்தேன்.
நீ செய்த புண்ணிய காரியங்களால் நீ நன்மை பெற்றவனாக உள்ளாய்.
சொர்க்கத்திற்கும் மேலான ஸுதலம் எனும் பாதாள கீழ்லோகம் உண்டாகட்டும். அதன் பின்னர் இந்திரப் பதவியும் நீ அடைவாய்.
இறுதியில் எனது மோட்ச ராஜ்ஜியமும் அடைவாய்’ என்றாய். இப்படியாக நீ என்னையும் காப்பாற்ற வேண்டும்.

நீ செய்த புண்யங்கள் வீணாகாதே -நானே உனக்கு காவலாக இருப்பேன்-

கதா பாணியாக ஸூதல லோகம் காவல் –உபேந்த்ரனாக இந்திரா லோகம் காவல்
கர்வம் கழிந்த பின்பு இந்திர லோகம் கொடுத்தால் மேல் ஸாயுஜ்யமும் அருளினாயே
மூன்றாவது அடி தலை மேல் வைக்கச் சொன்னாலும்
மூன்றாவது அடி எங்கே வைத்தான் யாரும் அறியார் -அவனே அறிவான்

GOD wants posseser-not possetion-ஆத்ம சமர்ப்பணம் பண்ணவும் வேண்டும் -பண்ணினத்துக்கு அனுதாபமும் பண்ணவும் வேண்டுமே

—————————————

Posted in Sri Baagavatha saaram | Leave a Comment »

ஸ்ரீ ஜய தேவரின் கீத கோவிந்தமும் ஸ்ரீ நாராயண தீர்த்தரின் ஸ்ரீ கிருஷ்ண லீலா தரங்கிணியும் —

January 20, 2023

ஸ்ரீ ஜய தேவரின் கீத கோவிந்தமும்
ஸ்ரீ நாராயண தீர்த்தரின் ஸ்ரீ கிருஷ்ண லீலா தரங்கிணியும்

இவ்வுலகத்தினர் அனனவருக்கும் அறிவு செயல் இனவகளுக்கான திறமையை அளிப்பவரர்
இவ்வுலகில் உள்ள யோகிகள் அனனவருக்கும் தலைவர்
எல்லோராலும் அவசியம் அறியப்பட வேண்டிய
உண்னமப் பொருனள அறிந்தவர்-
இவ்வுலகமனனத்தையும் ஆட்டி னவக்கும் சிறந்த நாயகனாக இருப்பவர்-
அத்தகைய எங்கும் நினறந்த மஹா விஷ்ணுனவ உள்ளத்தால் தியானிக்கிறேன்.

பாகம்-1–பர ப்ரஹ்ம ஸ்வரூபம்

1.சச்சினாநந்த ஸ்வரூபமான பர ப்ரஹ்மத்துடன் ஒன்றாகி ஐக்யம் அடைவதான பரம பக்தி பரவஸ்யத்தையே
உபநிஷத்துக்கள் சாதனா மார்கத்தின் உச்சக்கட்டமாக விவரிக்கின்றன.
அந்த பர ப்ரஹ்ம தத்துவத்தை வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாது -மேலும் மற்ற ஒன்றுடன் ஒப்பிட்டுக்கூற இயலாது.
அது கால தேச வர்த்தமானத்திற்கு கட்டுப்படாத ஓன்று -எவ்வளவு முயன்றும் வேதங்களாலும் உபநிஷத்துக்களாலும் விவரிக்க
முடியாத ஓன்று-
அவனைப் ப்பற்றி விவரிக்குங்கால்,அது இப்படித்தான் இருக்கும் என்று சொல்லாமல் நேதி நேதி
(இதுவல்ல,இதுவல்ல) என்று இதர வஸ்துக்களுக்கு விலக்காகத்தான்
வர்ணிக்கப் பட்டுள்ளது-
இப்படி “ யதோ வாஸோ நிவர்த்தந்தே அப்ராப்ய மனஸா ஸஹ” என்றபடி
மனத்திற்கும்,வாக்கிற்கும் எட்டாதது பர ப்ரஹ்ம ஸ்வரூபம்.

2.இந்த பஞ்ச பூதங்களாலான சரீரமும் ஜகத்தும் அழிவுள்ளனவ.
நான்,எனது என்ற எண்ணத்தால்-அனவகளுடன் ஓன்றுபடும் நிலைகளும், தோற்றங்களும், எண்ணங்களும்,
அவ்வாறே அனவகளுக்கெல்லாம் ஆதாரமாக,மாற்றம் இல்லாத சாக்ஷியாக ஸ்வயம் ப்ரகாசமாக விளங்குவதே
தன்னுனடய உண்னமயான ஸ்வரூபம் என்ற த்ருடமான முடிவுடன் அப்யாச அதிசயத்தினால், ஜீவன், ஸதா அவ்விதமான நினனவுடன்,
பர ப்ரஹ்மத்தோடு இரண்டறக் கலப்பதையே , மோக்ஷம் என்று சொல்லப்படுகிறது
“நாஹம் தேஹோ ந சான்யோஸ்மி ப்ரஹ்மை வாஹம் ந ஸோகபாக்
ஸச்சதானந்த ரூபோஹம் நித்ய முக்த ஸ்வபாவான்”

3.இப்படி தன்னுனடய ஜீவனானது பர ப்ரஹ்மமே என்ற ஐக்ய பாவமான பேர் உண்மையை அறிவதனால் தான்
அக்ருத்ரிம புருஷார்த்தமான மோக்ஷத்தை அனடயலாம்-
ஸ்வ விமர்ச:புருஷார்த்த :–தன்னுடய உண்னமயான இந்த ஸ்வரூபத்தை அவித்யா (மானயயினால்) மறந்து மயங்கிக் கிடக்கும் மனுஷ்யனானவன்,
அப்படி மறந்து போன ஸ்வரூபத்தை அறியப் பெறுவது தான் ஞானத்தின் முடிவு-
மேற் சொன்ன மாயை ஸத்வ, ரஜோ , தமோ எனும் முக் குணங்களின் வாயிலாக நாம ரூப
குணங்கணளாடு, ஜகத்தாகவும், ஜீவனாகவும், பரிணமிக்கிறது

4.சத்வ குணம் எனப்படுவது மற்ற குணங்களாகிற -ரஜோ ,தமோ குணங்களிலிருந்து-முற்றிலும் விடுபட்டு
சுத்தமானதாக இருக்கிறது.
வேத வ்யாசர் தன்னுனடய பல புராணங்களின் வாயிலாக, பர ப்ரஹ்மமும்,
மானயயும் சேர்ந்து ஸ்ருஷ்டி, ஸ்த்தி ஸம்ஹாரம் என்ற முத் தொழினலச் செய்ய, பல ரூபங்களை
ஏற்றுக் கொண்டு,
பல நாமங்களால் அனழக்கப்பட்டு,குணங்களிலிருந்து வேறுபட்டு,சுத்த சத்வ ஸ்வரூபத்துடன்,
அவதாரம் என்ற தொழிலை ஏற்றுக் கொள்கிறது என்று தெரியப் படுத்தி உள்ளார்,

5.ஸ்ரீமத் பாகவத்தில் ஸ்ரீகிருஷ்ேன், தேவகியின் கர்பத்தில் ஆவிர்பவிக்கும் சமயம்,தேவர்களுடன்,
ப்ரஹ்மா, மஹாவிஷ்ணுவின் அவதார தத்துவத்தையும் நோக்கத்தையும் கீழ் கண்டவாறு ஸ்துதி செய்கிறார்.
“தாமரைக் கண்ணா ! சுத்த ஸத்வ ஸ்வரூபியான தங்களிடத்தில் சமாதி நினலயில் ஸ்திரமாக னவக்கப்பட்ட மனத்தினால்,
மநோ லயம் அடையப் பெற்ற ஒரு சிலரே , நின் திருவடியாகிற மரக் கலத்தால் ,ஸம்ஸார சாகரத்தை ,பசுங்கன்றின் குளம்படி போல் எளிதில் தாண்டுகிறார்கள் ( ஸ்ரீ மத் பாகவதம்-ஸ்கந்தம் – 10 அத்யா,-2 ஸ்லோ,30)

6.மேலும் இந்த ப்ரஹ்ம ஸ்துதியில் , பகவானுனடய அவதார தத்துவத்தை விளக்குங்கால்,”எல்லா
ஜீவராசிகளிலும் அந்தர்யாமியாக,ஒளியாகப் ப்ரகாசிப்பவனே
ப்ரகிருதி வசத்தால் மனறக்கப்பட்ட
ஜீவாத்மாக்கள் அந்த ஒளியான ப்ரகாசத்தினாலேயே தங்களுனடய மநோ , வாக், காயங்களால்,
உலக அனுபவத்தை அடைகின்றன என்று அறிவதில்னல.
அந்த மாயையை உன் வசத்திலே னவத்துக் கொண்டு,
மேலும் “ஸத்வம் விஸுத்தம்” (ரஜோ ,தமோ குணங்கள் கலக்காத ) உன் சுத்த சத்வ ரூபத்தோடு,அதர்மத்தை
அழிக்க அவ்வப்போது தோற்றம் அனடகிறீர்.
அந்த அவதார தத்துவத்தையும் நாம,ரூப,குணங்கனளயும் விவரிக்க இயலாது.
அவை , ப்ரத்யக்ஷம், அனுமானம் முதலிய ப்ரமாணங்களால் அறியக் கூடியனவ அல்ல.
ஆயினும் அநந்ய பக்தி யாலும், இடை விடா முயற்சியால் அனடயப் பெற்ற சுத்த மனத்தில் நின்
அருளால், அந்தா நாம ரூப குணங்களை ஜீவர்களுக்கு அனுபவ பூர்வமாய் உணர்த்துகிறீர்கள்.
”இந்த ஸ்துதி யினால் வ்யாச பகவான்,நமக்கு பக்தி மார்கமே ஞானத்தை அளித்து மோக்ஷத்தை அளிக்க வல்லது என்று விளக்குகிறார்.
பக்தி யற்ற ஞானம்,மேல் உலகங்களில் தற்காலிகமாக, சுகத்தை யளித்து திரும்பவும் மறுபிறப்னபயும் அளிக்குமே தவிர
ஸம்ஸார ஸாகர சுழலிலிருந்து விடுவிக்காது என்று அறுதியிட்டு கூறுகிறார்..(ஸ்ரீ மத் பாகவதம் -10-2-35-37)

7.அப்படிப்பட்ட ஸச்சிதானந்தப் பரம் பொருளை விட்டகலாத கிருஷ்ேண பக்தியே ராஸ லீலையில்
கோபிகைகள் ஸ்ரீகிருஷ்ணனோடு அனுபவித்த பரமானந்தம்,
அதுவே பக்தன் பகவானுடன் அனுபவிக்கும் பரமானந்தம்.
அதுவே முக்தனுடன் சேர்ந்து முமுஷுக்கள் அனுபவிக்கும் ப்ரஹ்மானந்தம்.

8.அப்படிப் பட்ட ப்ரஹ்மானந்தத்தில் மூழ்கி திளைத்த மஹான்கள் பலருண்டு.
அவர்களில் பாகவத ஸமுதாயம்,
என்றென்றும் மறக்காமல் ஆராதித்துவரும் ஸ்ரீ ஜயதேகவியும், ஸ்ரீநாராயண தீர்த்தரும் முக்கியமானவர்கள்.
அவர்கள் அப் பரம்பொருனள அறிந்து,தான்,தனது என்ற பாவம் ஒழிந்து, அதனுடன் இரண்டறக் கலந்து பரிபூரண ஆனந்தத்தை அனுபவித்தனர்.
“ஏகம் ஸ்வாது ந புஞ்ஜீத ” என்ற கூற்றுப்படி, தான் அனுபவித்த அந்த பரமானந்தத்தை ,மற்ற பாமர மக்களும் அனுபவித்து
மோக்ஷ சாம்ராஜ்யத்தை அனடய வேண்டும் என்ற பரம கருணையால் தங்களுனடய ஆனந்த அனுபவங்கனள,
தங்களின் தெய்வீகப் பாடல்கள் வாயிலாக வெளிப்படுத்தி நம்முடன் பகிர்ந்து கொண்டுள்ளனர்.
நாம் இப் பாடல்கனளப் பாடும் போதும்,மற்றவர்கள் பாடிக் கேட்கும் போதும்,நம்மை மறந்த நினைவில் ,
பரவசமாகி, ஆனந்தக் கண்ணீர் வடிப்பதும்,இதற்குத் தக்க ப்ரமாணமாகும் எனபதில் ஐயமே இல்லை ,

9.ஸ்ரீஜயதேவர்”கீதா கோவிந்தம் ”என்ற நூலையும்,ஸ்ரீ நாரா யண தீர்த்தர் ஸ்ரீகிருஷ்ண லீலா தரங்கிணி என்ற நூலையும்,பனடத்து,
தாங்கள் ருசித்த பரமானந்த ரஸத்தை பாமர மக்களும் ருசித்து அனுபவிக்க ,ராக தாளங்களுடன் கூடிய ஜன ரஞ்சகமான பாடல்களாக அருளிச் செய்தார்கள்.

இக்கட்டுரை 3 பாகங்களாகப் பிரிக்கப் பட்டுள்ளது.
1ம் பாகத்தில் ப்ரஹ்ம ஸ்வரூப விளக்கமும்,
2ம் பாகத்தில் நூல்களும் அதன் ஆசிரியர்களும்-என்ற தலப்பில் ஸ்ரீ ஜயதேவரின் கீதா கோவிந்தமும்
ஸ்ரீ நாராயண தீர்த்தரின் ஸ்ரீகிருஷ்ண லீலா தரங்கிணி என்ற நூல்களின் சிறப்புகளைப் பற்றியும்
3ம் பாகத்தில் ஒற்றுமையும் வேற்றுமையும் என்ற தலைப்பில் இந் நூல்களின் இடையே உள்ள ஒற்றுமையும், வேற்றுமையும் விவரிக்கப்பட்டுள்ளன.

நாமும் இப் பாடல்களின் உட்பொருள் அறிந்து, அந்த அமிர்த ரஸத்தை முடிந்த வரை பருகி அனுபவிக்க,
முதற் கண் இந் நூல்களின் காவியத் தலைவனான ஸ்ரீகிருஷ்ண பரமாத்ம ஸ்வரூபியான
வராஹ புரி ஸ்ரீதேவி பூமி தேவி ஸமேத ஸ்ரீவேங்கடேசப் பெருமாளையும்,ஸ்ரீ ஜயதேவ கவியையும்,
ஸ்ரீநாராயண தீர்த்தரையும் வணங்கி வழிபடுவோமாக.

————————-

பாகம் -2- நூல்களும் அதன் ஆசிரியர்களும்
ஸ்ரீஜயதேவரும் அவர் அருளிச் செய்த ஸ்ரீ கீத கோவிந்தமும்
1.கிபி 12வது நூற்றாண்டு ஸ்ரீஜயதேவர், ஒரிஸ்ஸா மாநிலத்தில் பூரி ஷேத்திரத்தின் அருகில் உள்ள
கெண்டுபில்வா என்றகிராமத்தில் போஜதேவர் ராதா தேவி தம்பதியினரின் மைந்தனாக அவதரித்தார்.
ஸ்ரீஜயதேவரும் அவரதுமனனவி பத்மாவதியும் பூரி ஜகன்னாதரின் பரம பக்தர்கள்.
அவர் ஸ்ரீ கீத கோவிந்தம் என்கிற தெய்விக காவ்யத்தைப் படைத்து அதனை பூரி ஜகன்னாதரின் ஸந்நிதியில் தம்பதியினர்
தினந்தோறும் பாடியும்,நடனம் ஆடியும், பக்தி பரவசத்தில் மெய்மறந்து தங்களின் வாழ்க்கையை நடத்தி வந்தனர்.

2. காதல் எனும் சொல் தத்வரீதியில் மிக நுண்ணிய அர்த்தத்தை யுடையதாக இருக்கிறது.
ஸாதாரணமாக பொது வாழ்வில், மனித உறவுகளில், நடைமுனறயில் இது அன்பு என்று அனழக்கப்படுகிறது.
அந்த அன்பின் பரிமாணம் ஓவ்வொரு உறவுகளிலும் வேறுபடுகின்றது.
தாய்-குழந்தை , ஸ்த்ரீ-புருஷன்,நாயகி- நாயகன், கணவன்-மனைவி,பெற்றோர்-குழந்தைகள் என்ற உறவுகளில்,
அன்பின் அளவு வேறுபாட்னட நாம் உணர முடிகிறது.
இந்த அன்பு அல்லது ப்ரேமை , மனித உறவுகளைக் கடந்து, தெய்வத்திடம் காட்டப் படும் போது, அது பக்தி என்று அழைக்கப் படுகிறது.

3.ஸ்ரீ கீத கோவிந்தத்தில் ஸ்ரீ கிருஷ்ண பரமாத்மாவிடம் ராதையும், மற்ற கோபிகைகளும் கொண்ட காதல்
ஸாதாராணமாக ஸ்த்ரீ-புருஷ வேறுபாட்டினால், இந்த்ரிய வசத்தால் தோன்றும் மானிடக் காதல் அல்ல.
அது தெய்வீகக் காதல்.
இத்தகைய தெய்வீகக் காதலை ராதையும் , மற்ற கோபிகைகளும் பரமாத்மாவிடம் செய்ததும்,
ஸ்ரீ கிருஷ்ண பரமாத்மா அவர்களின் பேரில் கொண்ட காதலையும்
ஸ்ரீஜயதேவர் தனக்கே உரித்தான கவிநயத்துடன் சிருங்கார ரஸம் ததும்பும் பாடல்களாக தன் நூலின்
முலம் வெளிப்படுத்தி யுள்ளது இதன் தனிச் சிறப்பாகும்.
தன்னையே ராதையாகவே கற்பனை செய்து கொண்டு பரமாத்மாவுடன் சேர்ந்து அனுபவித்த
பேர் ஆனந்தத்தை , தன் பாடல்கள் வாயிலாக
வெளிப்படுத்தி யுள்ளார் என்பது பாடல்களின் பாவத்திலிருந்து, நாம், நன்கு உணர முடிகிறது..

4.காவ்யம் என்ற பெயருக்கு ஏற்ப ஸ்ரீ கீத கோவிந்தம் பண்ணிரண்டு ஸர்கங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.
இருபத்து நான்கு அஷ்டபதிகள் கொண்ட இக் காவ்யத்தில் ஒவ்வொரு அஷ்டபதியிலும் நடனத்திற்கு ஏற்றபடி எட்டெட்டு பதங்கள் உள்ளன.
இதற்கு விதி விலக்காக முதல் அஷ்டபதியிலும் மற்றும் சில அஷ்டபதிகளிலும் எட்டுக்கு மேற்பட்ட பதங்கள் உள்ளன.
இந்த அஷ்டபதிகளில் ஒவ்வொன்றிலும் கூறப்படும் கருத்துக்களுக்கு தொடர்பு உள்ளபடி 90 ஸ்லோகங்கள் அமைக்கப் பட்டுள்ளன.

5.முன்னுரை ஸ்லோகங்களுக்குப் பின்னர் முதல் அஷ்டபதி விஷ்ணுவின் பத்து அவதாரங்கனளயும் விவரிக்கிறது.
பின்னர் வஸந்த கால வர்ணனையும் கோபியருடன் கண்ணன் மகிழ்ந்து குலாவுவதை
ராதையிடம் அவள் தோழி வர்ணிப்பதையும் கூறப்பட்டுள்ளது.
ராதையின் பிடிவாதம் கனலந்த பின், இன்னமும் கோபப் பட்டாலும்,மீண்டும் மீண்டும் கண்ணனை நினனந்து மனம் வருந்துகிறாள்.
ராதையின் விரஹ தாபத்தை கவி மிகவும் அழகாக விவரித்துள்ள பாங்கு மிகவும் போற்றி பாராட்டப்படுகிறது,

6.கண்ணனும்,தான் ராதைக்கு மனத் துயர் அளித்ததை எண்ணி மனம் வருந்துகிறான்.
ராதையின் தோழிஅவர்களிடையே தூது சென்று அவர்களிடையே ஏற்பட்ட பிணக்கு நீங்க வழி செய்கிறாள்.
மீண்டும் ராதையும் கண்ணனும் முன் போலவே ஆனந்த மயமான கேளிக்கைகளில் ஈடுபடுவதை ,
கவி வர்ணனை செய்து இந்தக் காவ்யத்தை நிறைவு செய்துள்ளார்.

7.பதினெட்டு புராணங்களில் ஒன்றான ப்ரஹ்ம வைவர்த்த புராணம் விவரிக்கும் ராதா கிருஷ்ண
சரித்ரத்தின் அடிப்பனடயில் இந்த காவ்யம் அமைக்கப் பட்டுள்ளது.
மேலே எழுந்த வாரியாகப் பார்க்கும்
போது ச்ருங்கார ரஸமே ப்ரதானமாக வுள்ளது போலே தோன்றினாலும்,கூர்ந்து நோக்குங்கால்,
பக்தியின் உன்னத நினலக்கு நம்மை ஈர்த்துச் செல்லும் பக்தி ரஸம் நினறந்துள்ள காவ்யமாகும்.
ஒவ்வொரு அஷ்டபதியின் முடிவிலும் கண்ணனிடம் உள்ள பக்திப் பெருக்கால் பக்தர்கள் மேன்மை அடையட்டும்
என்று வேண்டி முடிக்கிறார்.
பஜனை சம்பிரதாயத்லே கீத கோவிந்தம் பாடாத பத்ததியே இல்லை என்று கூறும்படி அவ்வளவு ப்ரஸித்தம் அடைந்துள்ள காவ்யமாகும்.
இந்தியாவில் வடநாட்டில் இக் காவ்யம்
உருவானாலும் தென் நாட்டில் மிகவும் விரும்பி பரம பக்தி யுடன் பாகவதர்களால் கையாளப்பட்டு வருகிறது .
இக் காவ்யம் ஸமஸ்கிருதத்தில் எழுதப் பட்டிருந்தாலும் அந்த பாஷை தங்களுக்கு பரிச்சியமில்லாவிடினும்
அது அமர காவ்யம் என்று உணர்ந்து அதை ராகத்துடன் கற்றறிந்து
பாகவதர்கள் பாடி பரவசமடைந்து கேடபோரையும் நெகிழ னவக்கிறார்கள்,

8.இதற்கு அடிப்படைக் காரணம் என்ன வென்றால் பரமாத்மாவுடன் இரண்டறக் கலக்க வேண்டும் என்ற
மனிதனுடைய ஆத்மாவின் உள்ள கிடக்கையையும்,படிப் படியாக முன்னேறி, அதில் வெற்றி காண்பதையும்,
பரமானந்தத்தை அனுபவிப்பதையும், உட்கருத்தாகக் கொண்டு இக் காவ்யம் அமைக்க பட்டதேயாகும்,

9.இக் காவ்யம் ராதா என்பவளை ஜீவாத்மாவாகவும்,ஸ்ரீகிருஷ்ணனை பரமாத்மாவாகவும் பாவித்து
அவர்களின் ஐக்யத்னே -ஜீவாத்மா பரமாத்மா ஐக்கியத்தை -புகழ்ந்து போற்றி, சிருங்கார ரஸம் ததும்ப எழுதப்பட்டதாகும்.
ஸ்ரீஜயதேர் பூரி ஜகன்நாதரை ராதா கிருஷ்ண ஐக்கியமாகப் பாவித்து இந்த மஹா காவ்யத்தைப் படைத்தருளினார்.

10.ஸ்ரீஜயதேவர் மாபெரும் கவியாக இந்தியா முழுவதும் கருதப்படுகிறார்.
அவருடைய சங்கீத அறிவும் சமஸ்கிருதத்தில் அவருக்கு உள்ள பாண்டித்யமும் அவருடைய அஷ்டபதிகளின் வாயிலாகத் தெள் எனத் தெரிகின்றது.
அவருடைய கவித்துவத்தைப் பாராட்டாத பண்டிதர்களே இல்லை .
சொற்களின் கோர்வை ,மற்றும் பொருள் செறிவைப் பார்த்து அனைவரும் வியந்து பாராட்டுகிறார்கள்,
ஸர் வில்லியம் ஜோன்ஸ் என்பவர் இக் கவி தையை ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்த்தது அதைத் தொடர்ந்து ஜெர்மன்,பிரான்சு மேலும்
சில ஐரோப்ய மொழிகளில் மொழி பெயர்த்துள்ளதிலிருந்து கீத கோவிந்தம்
என்ற காவ்யம் சிறந்த இலக்கியமாக உலகம் முழுவதும் போற்றப்படுகிறது.

11.இப்போது நாம் சில முக்கிய ஸ்லோகங்கள்,அஷ்டபதிகள் அதன் பிண்ணனி ஆகியவைகளை அனுபவிக்கலாமே .
ஸ்ரீஜயதேவரின் புகழ்பாடும் தியான ஸ்லோகங்களுக்கு பின்னர், முதல் ஸர்கத்தில்
“மேகைர் மேதுர மம்பரம்“ என்று தொடங்கும் முதல் ஸ்லோகம்
“காரிருள் கவ்வுகிறது–.வானில் மேக மூட்டம் காணப்படுகிறது,குழந்தை கிருஷ்ணன் அச்சப் படுகிறான்,அவனை வீட்டில் கொண்டுபோய் சேர்”
இவ்விதம் நந்த கோபன் உத்திரவுப்படி, செல்லும் வழியில், யமுனை நதிக்கரையில் புதர்களின் இடையே
ராதாவும் மாதவனும் புரிந்த கேளிக்கைகள் ஜயமடையட்டும் என்று மங்களா சாஸனம் செய்து கவிதையைத் தொடங்குகிறார்,

12.இவ்விடம் குழந்தை என்று கண்ணன் அழைக்கப் பட்டு மேலும் ராதையோடு கேளிக்கை புரிந்தான்
என்று கூறியதிலிருந்தும் கண்ணனுனடய வயது மிகக் குனறவு என்பது ஊர்ஜிதமாகிறது.
அவன் ராஸ லீலா கேளிக்கை எல்லாம் தன் பத்து வயதிற்குள் முடித்து விட்டான் என்றும் கூறப்படுகிறது.
இதிலிருந்து ராஸலீனல ஒரு தெய்வீகக் கேளிக்கை எனறு சந்தேகமறத் தெரிகிறது.
மேலும் “பய க்ருத் பய நாசன:” என்று பயத்தை உண்டாக்குபவனும்,அப் பயத்தை அழிப்பவனும் அவனே என்றிருக்க
கண்ணன் பயப்படுகிறான் என்ற விவரிப்பு, கண்ணன் குழந்தை ரூபத்தை ஏற்றது மட்டுமல்லாது,
அக் குழந்தைக்குறிய குணங்கனளயும் வெளிப்படுத்தி யுள்ளான் என்பது தெளிவாகிறது,

13.ஸ்ரீ ஜயதேவர் முேல் அஷ்டபதியில் பகவானின் பத்து அவதாரங்களை வர்ணித்துள்ளார்.இதில் புத்த அவதாரத்தையும் சேர்த்து உள்ளார்.
மேலும் இந்த பத்து அவதாரங்கனளயும் ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் தான் செய்தார் என்று கூறுகிறார்.
முதல் அஷ்டபதியில் ஓவ்வொரு அவதாரத்தைப் பற்றிச் சொல்லும் போதும்
“கேசவா த்ருத ” -கேசவன் தரித்தான் -என்று கூறி அந்த அந்த அவதாரத்தை வர்ணிப்பதன் முலம்
ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பூர்ண பரமாத்மா என்று எடுத்துக் காட்டுகிறார்.
மேலும் “வேதானுத்தரதே ” என்று தொடங்கும் ஸ்லோஹம்- 5 ல் தெளிவாக வராக அவதாரம் எடுத்து,வேதத்தை மீட்டவனான
ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பத்து அவதாரங்கனள எடுத்தான்,அவனுக்கு நமஸ்காரம்.-கிருஷ்ணாய துப்யம் நமஹ- என்று கூறுகிறார்.

14. “ஸ்ரித கமலா குச மண்டலா”என்று தொடங்கும் 2வது அஷ்டபதியில்
“தவ சரணே ப்ரண தாவயமிதி பாவய ஏ குருகுசலம் ப்ரணதேஷூ ஜய ஜய தே வ ஹரே ” என்று-உன்னைச் சரணமடைந்தோம் என்று அறிவாயாக.
சரணமடைந்த எங்களுக்கு நன்னம பயக்கச் செய் -என்று சரணா கதி மஹத்வத்தை -மார்ஜார பக்தி தத்துவத்தை -விளக்குகிறார்.
மேலும் வஸந்த கால மேக வர்ணனை மஹாகவி காளி தாஸரின் மேக தூதத்தை நினனவு கூறுகிறது

15.ஸ்ரீஜயதேவர் 10 ஸர்கம்,”வஸதி யதி கிஞ்சிதபி”என்ற19வது அஷ்டபதி எழுதிக் கொண்டிருக்கும் போது,
7வது சரணத்தில் அவர் கண்ணன் காதல் உன்மத்தம் கொண்டு ராதையிடம் பேசுவதாக உள்ள வரிகளில்,
அவர், ஸ்ரீ ஜகன்நாதரிடம் மனம் லயித்து தன்னன மறந்த நிலையில்,”கண்ணன் ராதையிடம்
காதல் உன்மத்தம் கொண்ட என் ஸிரஸ்ஸில் உன் மிருதுவான பாதத்தை வைத்து, அதை குளிரச் செய்”
என்று சொல்வது போலஂ எழுதி விட்டார்.-பின் சுய நினைவுடன் அதைப் படித்த பின் திடுக்கிட்டார்.
”என்ன அபச்சாரம் செய்து விட்டேன் பரமாத்மா கண்ணனின் தலையிலே ராதையின் பாதமா”என்று வருந்தி
அந்த வரிகனள நீக்கி வேறு விதமாக மாற்றி எழுத பல தடவை முயன்றும் முடியாமல் போயிற்று.
எழுது கோலை கீழே வைத்து விட்டு கங்கையில் நீராடச் சென்று விட்டார்.
திரும்பி வந்ததும் எழுதுவதற்காக ஓலையை எடுத்தார் -என்ன ஆச்சர்யம்!! அவர் முதலில் எழுதிய வாறே அந்த
நீக்கிய வரிகள் எழுதப் பட்டு இருந்ததைப் பார்த்து, வியந்து, தன் மனனவியிடம் விசாரிக்கும் போது, அவர்
மனனவி “நீங்கள் தானே சற்று முன் வந்து எழுதி விட்டு, சாப்பிட்டு விட்டு வெளியே சென்றீர்கள்” என்று சொன்னார்.
ஸ்ரீ ஜயதேவரும் பத்மாவதி தேவியும் அப்போது தான் உணர்ந்தார்கள்- பூரி ஸ்ரீ ஜகன்நாதரே
ஸ்ரீஜயதேவர் ரூபத்தில் வந்து அந்த வரிகனள எழுதினார் என்றும்
பத்மாவதி தேவி கையால் உணவும் அருந்திச் சென்றார் எனறும் அறிந்து ஆனந்த பாஷ்பம் பெருக மெய் மறந்தனர்.

இது ஒன்றே போதுமே “கீத கோவிந்தம் “ஒரு தெய்வீக காவ்யம்” என்பதற்கு.
பகவானால் எழுதப்பட்ட அந்த தெய்வீக வரிகனளப் பார்ப்போம்.
”ஸ்மர கரல கண்டனம் மம ஸிரஸி மண்டலம்
தேஹி பத பல்லவமுதாரம் ஜ்வலதி மயி தாருணோ
மதன கத நாருணோ ஹரது தது பாஹித
விகாரம் ப்ரியே சாருசீலே முஞ்ச மயி மானம நிதானம்”
“வஞ்சிக் குறமகள் பாதம் வருடிய மணவாளா” என்று அருண கிரிநாதர் தன்
திருப் புகழில் முருகனைப் போற்றி எழுதிய வரிகள் ஞாபகத்திற்கு வருகிறது.

16.மேலும் இந்த அஷ்டபதி மரணத்திலிருந்து மீட்டு உயிரளிக்கும் ம்ருத சஞ்ஜீவினி மந்திரமாகவும்
பயன்படுத்தப்பட்டு இருக்கிறது என்பது கீழ்கண்ட சம்பவத்திலிருந்து அறிகின்றோம்
ஒரு சமயம் பத்மாவதி தேவி கஜபதி ராஜா அரண்மனையில் மஹாராணியுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தார்.
அச்சமயம் ராணி வினளயாட்டாக பத்மாவதி தேவியிடம் ஸ்ரீ ஜயதேவர் ஸ்ரீ ஜகன்நாதர் ஆலயத்தில் த்யானத்தில்
இருந்த போது உயிர் நீத்தார் என்று சொல்ல,
அதனைக் கேட்ட பத்மாவதி தேவியார் துக்கம் தாங்காமல் அந்த ஷணமே தானும் உயிர் நீத்தார்.
வினளயாட்டு விபரீதாமானதைப் பார்த்த ராணி மிகவும் வருந்தினாள்.
ராஜாவும் உடனே ஸ்ரீ ஜயதேவரிடம் சென்று நடந்ததைக் கூறி வருந்தி மன்னிப்புக் கேட்டார்.
ஸ்ரீ ஜயதேவர் துளியும் கவலைப் படாது உடனே பத்மாவேி தேவியின் உடலுக்கருகில் சென்று ஸ்ரீ ஜகன்நாதரை மனதால் வேண்டி
அஷ்டபதி – 19ல் உள்ள “ப்ரியே சாருசீலே முஞ்ச மயி மானம நிதானம்” என்ற வரிகனள இசை மீட்டிப் பாடினார்.
உடனே பத்மாவதி தேவியார் தூக்கத்திலிருந்து எழுவது போல உயிர் பெற்றெழுந்து ஸ்ரீஜயதேவருடன் சேர்ந்து
இந்த அஷ்டபதியை இசை மீட்டிப் பாடி ஸ்ரீஜகன்நாதரை ஸ்துதித்தார்கள் என்று சொல்லப் படுகிறது.

17. “ரதி ஸுக ஸாரே ” எனத் தொடங்கும் – 11வது அஷ்டபதியில் விப்ரலம்ப ஸ்ருங்காரத்தை கவி வர்ணிக்கிறார்,
கிருஷ்ணன் யமுனா நதிக் கனரயில் ராதையின் வருகையை எதிர் நோக்கி ஆவலுடன் காத்திருக்கிறான்.
5வது சரணத்தில் கிருஷ்ண ராதையின் ஆனந்த ஆலிங்கனத்தை , கார் மேகத்தின் இடையே தோன்றும் மின்னலாகவும்,
கரு மேகங்களின் இடையே பறந்து செல்லும் நாரைக் கூட்டங்களாகவும் வர்ணித்துள்ள அழகு,கவியின் மஹா கவித்துவத்தைப் பறை சாற்றுகிறது.

18.”பச்யதி திஸி திஸி” எனத் தொடங்கும் 12வதுஅஷ்டபேியில் தன்னிடத்தே விட்டு துளியும் அகலாது, மனம் கண்ணனையே நினனத்து,
அவன் பிரிவாற்றா மையை சஹிக்க இயலாது, அவன் வரவை எதிர் நோக்கி விரஹ தாபத்தினால் வேதனை யுறும், ராதையைக் கண்ணுற்று,
தோழி, ராதையின் நிலமையைக் கண்ணனிடம் கூறுவதை விளக்கியுள்ள அழகே தனி.

19.கீத கோவிந்தத்தின் பெருமையை விளக்க மேலும் ஒரு ருசிகரமான நிகழ்ச்சி-
ஒரு இலந்தைப்பழம் விற்கும் ஒரு வயதான மூதாட்டி காட்டிற்குள் சசன்று முட்கள் அடர்ந்த மரங்களிலிருந்து
இலந்தைப் பழம் திரட்டச் சென்ற போது ,
பக்திப் பரவசத்துடன் தன் இனிமையான குரலில் கீத கோவிந்தப் பாடல்கனளப் பாடினாள்.
அந்த இசையில் மயங்கித் தன் ஆலயம் விட்டு, ஸ்ரீஜகன்நாத கிருஷ்ணர் அக் கிழவியைப் பின் தொடர்ந்தார்.
அங்குள்ள முட்கள் அவருனடய ஆடைகளைத் துண்டு துண்டாகக் கிழித்தது.
மறுநாள் அர்சகர்கள் பூட்டிக்கிடந்த கோயிலுக்குள் சென்று பார்க்கையில் ஸ்ரீஜகன்நாதரின் ஆடைகள்
முட்களால் கிழிக்கப் பட்டிருந்ததைக் கண்டு, என்ன காரணம் என்று அறிய முடியாமல் அதிர்சியுற்றனர்.
அவர்கள் கனவில் ஸ்ரீஜகன்நாதர் தோன்றி நடந்த நிகழ்சியைக் கூறினார் என்று கீத கோவிந்த்தத்தின் பெருமையைக் கூறுகின்றனர்

20.தினமும் ஸ்ரீஜகன்நாதரின் ஸன்நிதானத்தில் கீத கோவிந்தப் பாடல்கள் பக்க வாத்யங்களுடன் பாடப்பெற்று
நடன மாதர்களால் நாட்யமும் ஆடப் பட்டு பகவானுக்கு நித்ய ஸேவையாகச் சமர்பிக்கப்படுகிறது.

21 இவருனடய புகழிலும், கீத கோவிந்தத்தின் பிராபல்யத்தைக் கண்டும், பொறாமை கொண்ட மஹாராஜா கஜபதி
தானும் கீத கோவிந்தத்தின் மையக் கருத்தின் அடிப்படையில் பாடல்கனள எழுதி அப் பாடல் களையே , பாடகர்கள் சங்கீதத்துடன்
ஸ்ரீஜகன்நாதரின் ஸந்நிதியில் பாடவேண்டும் என்றும்,-கீத கோவிந்தப் பாடல்களைப் பாடக்கூடாது, என்றும் கட்டளை இட்டான்.
இருப்பினும்,ஸ்ரீ ஜயதேவர் ஸ்ரீஜகன்நாதரின் ஸந்நிதியில் பாடுவதையும்ஆடுவதையும் நிறுத்த வில்னல.
ராஜா மிகவும் கோபம் கொண்டு ஸ்ரீ ஜயதேவரிடம், எந்த வகையில் கீத கோவிந்தம் தன்கவி தையை விட உயர்ந்தது என்று வாக்குவாதம் செய்தார் .
இருவரின் பனடப்புகளில் எது சிறந்தது என்று தீர்மானிக்க இரண்டு கவிதைகளையும் , ஸ்ரீஜகன்நாதரின் திருப் பாதங்களில் னவத்து, கதவைத் தாளிட்டு, கோயிலுக்கு வெளியே சென்று விட்டனர்-சில நேரங்கள் கழித்து மறுபடி கதவைத் திறந்து உள்ளே சென்று பார்த்தனர்.என்னஆச்சர்யம்!!
ராஜாவின் கவிதை எழுதப் பட்ட ஓலை கீழே தரையில் தள்ளப்பட்டு கீத கோவிந்தமுள்ள ஓலை மட்டும் ஸ்ரீஜகன்நாதரின் பாதத்தில் காணப் பட்டது.
அதைப் பார்த்த அனைவரும் ஸ்ரீஜகன்நாதாரே கீத கோவிந்தம் தான் சிறந்தது என்று தீர்ப்பு வழங்கி விட்டார் என்று உணர்ந்து பெரும் உவகை யடை ந்தனர்.
அன்றிலிருந்து கீத கோவிந்தத்தின் பெருமை பன் மடங்காயிற்று.
மக்கள் அனைவரும் அதை தெய்வீக காவ்யம் என்று போற்றிப் புகழலானார்கள்.

22. ஆழ்ந்த கிருஷ்ண பக்தி யுடைய ஸ்ரீஜயதேவரால் விவரிக்கப்பட்ட கீத கோவிந்தத்தின் மூலம்,அறிவாளிகள், இசைக் கலையில் திறமையும்,
விஷ்ணுவின் மேன்மையை இனடவிடாது த்யானம் செய்தலும், வெவ்வேறு காவ்யங்களில் சிறப்பாக விவரிக்கப்பட்ட ஸ்ருங்கார ரஸத்துடன் கூடிய
ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடைய ராஸ லீலை தத்வத்தை உணர்ந்து அறியவும், இவை அனைத்தையும்
ஒருங்கு இணைந்து , பெறட்டும் என்று 12வது ஸர்கம் ஸ்லோஹம் 88ல் பல ஸ்ருதியும் கூறி யுள்ளார்.

23.”ஸாத்வீ மாத்வீக” எனத் தொடங்கும் ஸ்லோகம் 90 ல்- “இனிய மது பானமே !நீ இனிமை என்று இனியும் நினனயாதே !
சர்க்கரையே நீ கடினம்! த்ராஷையே உன்னன காண எவர் விரும்புவர்,-அம்ருதமே இனி நீ உயிரற்றது!
பாலே நீ ருசியற்றது! மாம்பழமே (பயனற்றது என்று)ஓலமிடு!
அழகிய பெண்களின் சிவந்த உதடே ஸ்ருங்கார ரஸம் நினறந்த மங்களமான ஜயதேவனின் மிகச் சிறந்த சொற்கள் உள்ளவரை ,
இனிமைக்கு ஸமம் என்று கூற வினழயாதே !.”-என்று கூறி காவ்யத்தை நினறவு செய்கிறார்.

24.கீத கோவிந்த மாகிற அந்த அம்ருத ஸாகரத்தில் மூழ்கித் திளைத்து நம் அனைவருக்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ண பக்தி மேலிட்டு,
ஸ்ரீ ஜயதேவர் போல், அந்த பர ப்ரஹ்மத்துடன் இரண்டற கலந்து ப்ரஹ்மானந்த மாகிற மோக்ஷப் ப்ராப்தி கிட்ட,
ஸ்ரீ ஜயதேவரின் திவ்ய பாத சரணங்கனளப் பற்றுவோமாக.

“ஸ்ரீகோபால விலாஸி நீவலய ஸத் ரத்நாதி முக்தாக் க்ருதி ஸ்ரீராதா பதி பாத பத்ம ஜநா நந்தாப்தி
மக்நோ (அ) நிஸம் லோகே ஸத் கவி ராஜ ராஜ இதி ய: க்யாதோ தயாம் போநிதி : தம் வந்தே
ஜயதேவ ஸத் குரு வரம் பத்மாவதீ வல்லபம்”

கோபியர்களின் வனளகளிலுள்ள சிறந்த முத்து முதலான ரத்னங்களின் வடிவம் கொண்ட ராதையின்
மணவாளனின் பாதத் தாமரையைத் தொழுது எப்போதும் ஆனந்தக் கடலில் மூழ்கிய வரும், உலகிலேயே
சிறந்த கவியரசர் எனப் பெற்றவரும்,கருணைக் கடலும், பத்மாவதியின் பதியும்,உன்னதமான குருவுமான
ஸ்ரீ ஜயதேவரை வணங்குகிறேன்.

—————

ஸ்ரீ நாராயண தீர்த்தரும் அவர் அருளிச் செய்த ஸ்ரீகிருஷ்ண லீலா தரங்கிணியும்–

1.ஸ்ரீநாராயண தீர்த்தர் கிபி 17ம் நூற்றாண்டில் ஆந்திர ப்ரதேசத்தில் உள்ள குண்டூர் மாவட்டத்தில்
விளத்தூர் என்ற கிராமத்தில் அவதரித்த தாகச் சொல்லப் படுகிறது.
பூர்வாஸ்ரமத்தில் அவருடைய பெயர் மாதவன் என்றும் கோவிந்த சாஸ்திரி என்றும் இருந்த தாகச் சொல்லப் படுகிறது.
அவர், தன் இளம் வயதிலேயே பகவத் பக்தியில் ஈடுபட்டு, பல ஷேத்திரங்களுக்குச் சென்று, பகவத் தரிஸனம் செய்தார் என்றும்
அவர் வேதாத்ரியைச் சேர்ந்த பெண்ணை மணந்து இல்லற வாழ்க்கையில் ஈடுபட்டார் என்றும், கரண பரம்பரை வாயிலாகத் தெரிகிறது.
அவர் இளமையிலேயே வேத சாஸ்த்திரங்கள்,சங்கீத சாஹித்யங்களில் விற்பன்னராக இருந்தார் என்றும் தெரிகிறது.

2. ஒரு சமயம் கிருஷ்ணா நதியின் அக்கரையிலுள்ள தன் மாமனார் வாழ்ந்த வேதாத்திரி கிராமத்தை அடைய நீந்திச் செல்கையில்
நதியில் திடீரென்று வெள்ளப் பெருக்கு ஏற்பட்டு வெள்ளம் அவரை உருட்டிச் சென்று விட்டது.
அவர் உயிருக்குப் பேர் ஆபாயம் ஏற்பட்ட சூழ் நிலையில், அவர் தான் க்ருஹஸ்த ஆஸ்ரமத்தைத் துறந்து,
ஸந்நியாச மார்கத்தைத் தழுவுகின்றேன் என்று ப்ரதிஜ்ஜையை எடுத்துக் கொண்டார்.
வெள்ளமும் வடிந்து அக்கரையிலுள்ள மாமனாரின் வீட்டை அடைந்தார் .
அவரைப் பார்த்த அவரின் மனனவி அவரிடம் ஒரு ஸந்யாசியின் காந்தி வீசுவதை உணர்ந்தார்
அவரிடம் விசாரித்த போது நடந்தவற்னற அறிந்தாள்.
பின் தன் மனனவிடம் அனுமதி பெற்று இல்லற வாழ்வைத்
துறந்து காஞ்சீபுரம் சென்று ஸ்ரீசிவராம தீர்த்தர் என்ற மஹானிடம் முறைப்படி ஸந்நியாசம் பெற்றார் என்று சொல்லப் படுகிறது.
கிருஷ்நா நதி வெள்ளம் ஸ்ரீ தீர்த்தரை ஸந்நியாசி ஆக்கியது , ஸ்ரீ கிருஷ்ண மஹா ஸாகரம் அவனர ப்ரஹ்ம ஞானி ஆக்கியது போலும்.
இது ஆதி சங்கரர், முதலை ,தன் காலை ப் பிடித்துக் கொண்டதையே வ்யாஜ்யமாகக் கொண்டு,
ஸந்நியாசம் வாங்கிக் கொண்டதை நினனவு படுத்துகிறது.

3.அதற்கு பிறகு, அவர் தன் குருவின் ஆஜ்ஜைப்படி தீர்த்த யாத்திரை மேற் கொண்டு காசி, ப்ரயாகை ,
மதுரா.பூரி போன்ற ஷேத்ரங்களுக்குச் சென்று வழிபாடு செய்தார்,
காசியில் பல வருடங்கள் தங்கி ப்ரஹ்ம உபாசனையில் ஈடுபட்டார்.
பிறகு காவேரிக் கரையிலுள்ள பல ஷேத்ரங்களுக்குச் சென்று வழிபாடு செய்து வரும் போது
அவருக்குத் தீராத வயிற்று வலி வந்து மிகவும் சிரமப்பட்டார்

4.இப்படியாகத் திருவையாறு வந்தடைந்தார் . அவ் வூரின் தெற்கே உள்ள நடுக் காவேரி எனும் கிராமத்தை அனடந்த போது,
அவரின் வயிற்று வலி மிக அதிகமாகி அங்குள்ள வினாயகர் கோயிலில் இரவு படுத்துறங்கினார்.
அவர் கனவில் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் தோன்றி “நீ காலையில் விழித்தெழும் போது முதலில் எந்த
மிருகத்தைப் பார்க்கிறாயோ ,அதைத் தொடர்ந்து செல்,உன் வயிற்று வலி நீங்கும்”என்று சொல்லி அருளினார்.

5.அது போலவே மறுநாள் காலையில் கண்விழித்த போது, ஓரு வெள்ளைப் பன்றியைக் கண்ணுற்றார்.
காலையில் கண் விழிக்கும் போது பன்றியைப் பார்ப்பது அப சகுனம் என்று மனத்தில் தோன்றினாலும்
ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் ஆக்ஜ்ஜையை சிரமேற் கொண்டு அப் பன்றியைப் பின் பற்றிச் சென்றார்,
சுமார் 4 கி.மீ தொலைவு வரை அதனைத் தொடர்ந்து சென்றபின் மிகவும் களைப்புற்றார்.

6.அத் தருணம் ,அப் பன்றி ,அருகாமையில் உள்ள ஒரு கோயிலினுள் சென்று மனறந்தது.
அச் சமயம் ஆகாச வாணியின் குரலைக் கேட்கலுற்றார்.
”என்னைத் தேடாதே .உன்னன இங்கு வர வழைக்கவே நான் இவ்வாறு செய்தேன்”எனற குரலொலி கேட்டது.
அதைக் கேட்ட அவர் மெய் சிலிர்த்து ,ஆனந்த பரவசம் அனடந்தார்.
அந்த ஷணமே அவருனடய தீராத வயிற்று வலியும் மனறந்தது,
பூபதி ராஜ புரம் என்ற பெயர் பெற்ற அக் கிராமம், அன்று முதல் வராஹ புரி என்ற சிறப்புப் பெயரைப் பெற்றது.
வராஹ என்ற ஸம்ஸ்க்ருத சொல்லுக்குப் பன்றி என்று பொருள்,

7.ஸ்ரீ தீர்த்தர் அந்த இடத்தின் மஹிமையை உணர்ந்து கிராம ஜனங்களின் உதவியுடன் அந்த பூமியை அகழ்ந்து பார்த்ததில்
ஸ்ரீ வேங்கடேசப் பெருமாள் தேவியை அணைத்தவாறு உள்ள ஸ்வயம்பு ஸிலா மூர்த்தியைக் கண்டெடுத்து அந்த இடத்தில்
ஒரு கோயிலை , பக்தர்களின் சஹாயத்துடன் நிர்மாணித்து, பகவானைப் ப்ரதிஷ்டை செய்து, பூஜா வழிபாடுகள் தினமும் நடக்க ஏற்பாடுகள் செய்தார்,

8.அவர் தம் வாழ் நாள் முழுவதும் அந்த புண்ணிய வராஹ ஷேத்ரத்திலேயே தங்கி உலகப் புகழ் பெற்ற
ஸ்ரீகிருஷ்ண லீலா தரங்கிணி என்ற பக்தி சுனவ சொட்டும் பாடல்கள் நிரம்பிய காவ்யத்தை அருளிச் செய்தார்.
அவர் ஸங்கீதத்திலும்,நடன சாஸ்த்திரத்திலும் வல்லுநராக இருந்ததால் தன் இஷ்ட தேவதையான ஸ்ரீகிருஷ்ண பரமாத்மாவிடம் உள்ளத்தின் ஒருமைப் பாட்டை வெளிப்படுத்து வதற்காக ஸங்கீதத்தையும் நாட்யத்தையும் தன் பாடல்களில் சேர்த்துள்ளார்.
இந்த காவ்யத்தின் தனிச் சிறப்பு என்னவென்றால்,
ஸ்ரீகிருஷ்ண ஸன்நிதியில் அவர் எழுதிய அத்தனைப் பாடல்களுக்கும் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் ஸ்ரீருக்மிணி தேவியுடன் நடமாடி தன் அங்கீகாரத்தை வழங்கினார் என்றும்
அவர்களின் சலங்னக ஒலியை மட்டும் ஸ்ரீநாராயண தீர்த்தர் கேட்டார் என்றும் சொல்லப் படுகிறது.
இங்கு, குருவாயூர் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், ஸ்ரீநாராயண பட்டத் திரியின் ஸ்ரீநாராயணீயம் முழுவதற்கும் அங்கீகாரம் வழங்கியதை நினனவு கூறுவோம்.

9.வடமொழியில் தரங்கிணி என்ற சொல், அனலகளுடன் கூடிய ஆற்னற குறிப்பதாகும்.
ஸ்ரீகிருஷ்ணனுனடய லீலைகள் ஆகிற அனலகளை 12 தரங்க பிரிவுகளுடன் கொண்டுள்ளதால்
இந்நூலுக்கு ஸ்ரீகிருஷ்ண லீலா தரங்கிணி என்ற பெயர் ஏற்பட்டது.
இந்த நூலில் 303 -ஸ்லோகங்கள் 153-கீதங்கள் 31 -ஸூர்ணிகைகள் அடங்கியுள்ளன.

10.ஸ்ரீநாராயண தீர்த்தர் கடினமான சொற்களைத் தவிர்த்து லலிதமான சொற்களாலேயே தன்
கத்யங்களையும், பத்யங்களையும் சுலபமாக புரிந்து கொள்ளும் வனகயில் அனமத்துள்ளார்.
ஸ்லோகங்கனளயும் ஸூர்ணிகைகளையும் கீதங்களிடையே சந்தர்பத்துக்கேற்ப அழகுபட பொருத்தி யுள்ளார்.
ஸ்லோகங்கள் 17அழகிய பல விருத்தங்களிலும்,கீதங்கள் 34 மனம் கவரும் ராகங்களிலும்,
கேட்போரை நடனம் ஆட வைக்கும் 10 தாளங்களிலும் அனமக்கப் பட்டுள்ளன.

11.இந்த நூலில் ஸ்ரீமத் பாகவதம் தஸம ஸ்கந்தம் 1 முதல் 58 வரையுள்ள அத்யாயங்களில் கூறப்பட்ட, ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அவதாரம்,பால லீலைகள்,
கன்றுகளை மேய்த்தல் ,கோபீ வஸ்த்ராபஹரணம்,கோவர்த்தன கிரி உத்தாரணம்,ராஸக் கிரீடை , கம்ஸன் முதலிய துஷ்டர்களை அழித்தல்,
கடலின் நடுவே துவாரகையை நிர்மாணித்து அதனுள் ப்ரவேசித்தல் ஸ்ரீ பலராம விவாஹம்,ஸ்ரீகிருஷ்ண ருக்மிணி விவாஹத்தை வர்ணிப்பதோடு அஷ்ட மஹிஷிகளுடன் விவாஹமும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

12.ஒவ்வொரு தரங்கத்திலும் இன்ன இன்ன லீலைகள் அபிநயிக்கப் பட்டுள்ளன,
இந்த இந்த பாத்திரங்கள் வருகின்றனர் என்று கூறி, ஸ்லோகம்,கீதம்,ஸூர்ணிகை – இவைகளால் அந்த அந்த லீலைகளை விளக்கி யுள்ளார்,
கிருஷ்ண லீலைகனள அபிநயம் செய்தல் என்ற முனறயைத் தழுவியே இந்த நூலானது படைக்கப் பட்டுள்ளது.
ஹரி கதா கால ஷேபம் செய்யும் பாகவதர்கள் கதையின் ஆரம்பத்தில்,
ஸ்ரீகிருஷ்ண லீலா தரங்கிணியின் தொடக்கத்தில் உள்ள “ஹிம கிரி தனய” பத்யத்தைப் பாடுகிறார்கள்
என்பது இதன் தனிப் பெருமையை விளக்குகிறது.

13.ஸ்ரீநாராயண தீர்த்தர், வேதார்த்தங்களில் விசாரம் செய்து நிர்ணயித்தவாறு,
ஜாதி ,குணம்,கிரியை , இவைகளற்றதும்,ஆனந்தம், பிரகாசம்,சத்து (எப்போதும்,எங்கும்,எல்லாமுமாக இருப்பது) ஆகிய லக்ஷணங்களைக் கொண்ட
பரம்பொருனள எப்போதும் உள்ளத்தில் இருத்தி ஆராதித்தவர் ஆயினும் அத்தகைய நிர்குணமான பரம்பொருனள அடைவதற்கு அவன்
ராம,கிருஷ்ண வடிவங்கனள உபாஸிக்க வேண்டும்.
இந்த ச குண வழிபாட்டை நாளடைவில் தனக்கு தானே நிர் குண பரப்ப்ரஹ்ம உபாஸனனயாக மாறும்.
உதாரணமாக ஜீவன் முக்தரான ஸ்ரீ சுகப்ப்ரஹ்மம் நிர்குண பரப்ப்ரஹ்ம உபாஸனனயில் தீ விரமாக ஈடுபட்டவராயினும்,
ராஜா பரீக்ஷீத்திற்கு பாகவேத்தை – ஸ்ரீ கிருஷ்ண லீலைகனள -உபதேஸித்தார்,
ஒவ்வொரு லீலையிலும் தன் உள்ளத்திலுள்ள பரப் ப்ரஹ்மத்தை நினனவு கூறுகிறார்.
ஸ்ரீ சுகரைப் போலவே ஸ்ரீநாராயண தீர்த்தரும் அப் பரப் ப்ரஹ்மத்தை நினனவு கூர்ந்தே
பரம் பொருளின் ச குண வடிவங்கனளத் துதித்து தன் பாடல்கள் மூலம் வழிபட்டுள்ளார்.
ஸ்ரீகிருஷ்ண லீலைகளை வர்ணிக்கும் போதே மற்ற தேவதைகளையும் துதிப்பது இதன் தனிச் சிறப்பு.

14–முதலாவது தரங்கத்தில் “ஜய ஜய ஸ்வாமின்” என்ற கீதத்தில்,கணபதியையும்,
”துர்கே துர்கதி ஹாரிணீ ” என்ற ஸ்லோகத்திலும் “ஜயஜய துர்கே ” என்ற கீதத்திலும் துர்கா தேவினயயும்,
2வது தரங்கத்தில் “மங்களானி தானோது மதுஸூதன ஸதா ” என்ற கீதத்தில் கங்காதரன்,தக்ஷிணா மூர்த்தி ,
துர்கா ,ஸரஸ்வதி ,கங்கா,சிவன், ஆகிய தேவதைகளையும் துதித்துள்ளார்.
6,7ம் ேரங்கங்களில் நர ஸிம்ஹனரயும்,துதித்துள்ளார்.
முதலாம் தரங்கத்தில் “ஸர்வ ஞான க்ரியா சக்திம்” என்ற ஸ்லோகம் 5ல், மஹா விஷ்ணுனவயும்,
3ம் கீதத்தில், வராஹ புரி வேங்கடேசப் பெருமானளயும் துதித்துள்ளார்.

15.ஸ்ரீ நாராயண தீர்த்தர் கிருஷ்ண லீலைகனள வர்ணிக்கும் போது ஸ்ரீ ஜயதேவனரப் பின்பற்றாமல்,
ஸ்ரீவேத வ்யாஸர், ஸ்ரீமத் பாகவேத்தில் ஸ்ரீகிருஷ்ண லீலைகனள வர்ணித்த முறையையே பின் பற்றி யிருக்கிறார்.
முதலில் ஸ்ரீகிருஷ்ண அவதார கட்டத்தில்”தம் அத்புதம் பாலகம் அம்புஷேணம் ”(ஸ்ரீ மத் பாகவதம் -10-3-9)கருத்தை
”கல்யாணம் விதநோது” என்று தொடங்கும் முதல் தரங்கம் ஸ்லோஹம் -.27 ல் “சங்கம் சக்ரம்,கதை ,தாமரைப்பூ கதை ,வில்,
பல இரத்தினங்கள் பதித்த கிரீடம்,மகர குண்டலம்,மஞ்சள் பட்டு, கழுத்தில் கௌஸ்துப மணி ,இவற்றுடன் கூடியவரும்,
யாதவ குலத்தின் தலைவனான வஸுதேவருடையவும், தேவகியினுடையவும், குழந்தையாகத் தோன்றியவருமான கிருஷ்ணன்
எல்லாவிதமான மங்களங்களையும் அளிக்கட்டும்” என்று கூறுகிறார்.
இதில் கிருஷ்ணனுடைய ஜனனத்தைப் பற்றி கூற ஆரம்பிக்கும் போதே கல்யாணம் என்று மங்களகரமாக ஆரம்பிக்கிறார்,
நாராயண பட்டத்திரி நாராயணீ யத்தில் கிருஷ்ணனுனடய ஜனனத்தைப் பற்றி கூற ஆரம்பிக்கும் போது “ஆனந்த ரூப பகவன்” (தஸகம் 38,)என்று ஆரம்பிப்பதை நினைவு கூறுவோம்.
மேலும் நாராயணீ யம் ஆரம்பிக்கும் போதும் “ஸாந்த்ரானந்த ” என்றும்
ஆனந்த ஸ்வரூபியான பரப்ரஹ்மத்தை வர்ணிப்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

16.ஸ்வாயம்புவ மனுவின் காலத்தில் ஸூதபா என்ற ப்ரஜாபதி , ப்ருச்னி என்ற மனைவியுடன் நல்ல
பிள்ளையை அனடய 12000 தேவ ஆண்டுகள் கடும் தவம் புரிந்தார்,
விஷ்ணு அத் தவத்தின் பலனை யளிக்க அவர்கள் முன் தோன்றினார்,
அப்பொழுது அந்த தம்பதிகள் விஷ்ணுவைப் போன்ற புத்திரனையே வரமாக வேண்டினர்.
அதனால் விஷ்ணுவும், ப்ரச்னி கர்பன் என்ற பெயருடன் பிறந்தார்.
அந்த தம்பதிகள், அதிதி -கஸ்யபராகத் தோன்றிய போது, அவர்களுக்கு உபேந்திரன்(வாமனன்)
என்ற குழந்தையாகப் பிறந்தார்.
மூன்றாவது முனறயாக, அந்த தம்பதிகள் தேவகி-வஸூ தேவராகத் தோன்றிய போது அவர்கள் செய்த புண்யத்தினால் விஷ்ணுவே அவர்களுக்கு ஸ்ரீகிருஷ்ண ராக அவேரித்தார். (பாக.ஸ்க.10-அத்யா. 3-ஸ்லோ . 32-45).
மேலே குறிப்பிட்ட விஷயத்தையே “தத் ப்ராக்தனை : கர்மபி: என்ற சொற் தொடரால் குறிப்பிட்டுள்ளார் (முதல் தரங்கம் ஸ்லோ .28)

17.ஸ்ரீ பாகவதத்தில் வியாசர் கிருஷ்ணர்,ராமர்,ந்ருஸிம்ஹ அவதாரங்கனளக் குறிப்பிடும் போது ஸ்ரீமன்
நாராயணன் எல்லை யற்ற கருணையினாலேயே அவதாரங்களை எடுத்தார் என்று வலியுறுத்த
ஒவ்வொரு அவதாரத்தினைக் கூறும் போதும் “அத்புத ” என்ற அடை மொழியைச் சேர்த்து இருக்கிறார்.
இவ்விஷயத்தையே ஸ்ரீ தீர்த்தர் “மங்களாலய மாமவ தேவ என்று தொடங்கும்” முதல் தரங்கம் கீதம்10-ல்
“அதி கருண வித்ருத அத்புத ரூபா” என்ற சொற் தொடரால் விளக்கியுள்ளார்.
இதையே ஸ்ரீ ஜயதேவர் முதல் அஷ்டபதியில் ஓவ்வொரு அவதாரத்தைப் பற்றி சொல்லும் போதும்
“கேஶவா த்ருத ” -கேஶவன் தரித்த -என்று கூறி அந்த அந்த அவதாரத்தை வர்ணிப்பதன்முலம் ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் பூர்ண பரமாத்மா
என்று எடுத்துக் காட்டுகிறார்.
இவ்வாறே ஸ்ரீ தீர்த்தரும் தன் நூல் முழுவதிலும் ஸ்லோகத்திலும் சூர்ணிகைகளிலும் கீதத்திலும்
ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பிறப்பு இறப்பு அற்றவன்,
எங்கும் நினறந்திருப்பவன் ,ப்ரஹ்மாண்டங்களைத் தாங்கி நிற்பவன்,நிலையான ஆனந்த வடிவு உடையவன்,தன்
அடியார்களைக் காப்பாற்ற மாயையால் பல அவதாரங்களைச் செய்தவன்,
அஹம் ப்ரஹ்மாஸ்மி,தத்வமஸி, என்ற மஹா வாக்யங்களால் ஏற்படும் ஞானத்தால் உணரப் பட்டவன் என்ற கருத்தை
“ஸகல நிகமாந்த ஜனிதாந்த மதி விதிதம்” என்று கூறியுள்ளார் (தரங்கம் -3,கீதம்-34ல்7வது சரணம்).
ஸ்ரீமத் பாகவதமும் இதே கருத்தை , “பெரிய நீர் தேக்கத்திலிருந்து எப்படி சிறிய கால் வாய்கள் ஆயிரம் தோன்று கின்றதோ ,
அது போலே மத்ஸ்யம் முதல் கல்கி அவதாரங்கள் அனைத்தும் ஸ்ரீகிருஷ்ண பரமாத்மாவிடமிருந்து தோன்றியவைகளே .
ஸ்ரீ கிருஷ்ண பரமாத்மா பரிபூர்ண தத்வம்–. மற்ற அவதாரங்கள் அவருடைய அம்ஸங்களே .” என்று கூறுகின்றது.(பாகவேம் ஸ்க.1-அத்யா. 3-ஸ்லோ .26- 28)

18.ஸ்ரீ கிருஷ்ண பரமாத்மாவிற்குத் தந்தையாகப் போகிறார் என்ற காரணத்தால் வஸூதேவர்
பிறப்பின்போதே மங்கள வாத்யங்களை தேவர்கள் முழக்கினர் என்ற காரணத்தால் வஸூதேவருக்கு
“ஆனகதுந்துபி” என்ற பெயர் ஏற்பட்டது, (பாகவேம் ஸ்க.9-அத்யா. 24-ஸ்லோ . 29&30).
இதையே ஸ்ரீ தீர்த்தர் “அ லௌகிக மிதம் ரூபமாலோக்யானக துந்துபி:” என்று குறிப்பிடுகிறார் (முதலாவது தரங்கம் ஸ்லோ .29).

19.”பங்க்தி ” எனப்படும் சந்தஸ் (விருத்தம்) ஒரடிக்கு ஐந்து எழுத்துள்ளதாகும். அவ்விதம் ஐந்து
பொருட்கள் அடங்கிய கூட்டங்கள் சேர்ந்தே இவ்வுலகம் “பாங்க்தம்” என்று அழைக்கப் படுகிறது.
இவை உலக பாங்க்தம்,தெய்வ பாங்க்தம்,பூத பாங்க்தம்,வாயு பாங்க்தம்,இந்திரிய பாங்க்தம்,தாது பாங்க்தம் என்று ஆறு வகைப்படும்
இவ்வித ஆறு பாங்க்தங்களும் சேர்ந்தே உள்ளிலும், வெளியிலுமுள்ள உலகமாகும்.
இதை , ப்ரஹ்மமாக உபாஸிப்பவன், பரம் பொருளாகவே ஆகின்றான் என்று தைத்திரீய உபநிஷத் சிக்ஷாவல்லி,7ம் அனுவாகத்தில்
”பாங்க்தம் வா இதகும் ஸர்வம், பாங்தேனைவ பாங்க்தக்
ஸ்ப்ருணோதேதி ஓம் இதிப் ப்ரஹ்மா ஓம் இதீ தகும் ஸர்வம்”எனபதின் கருத்தையே
ஸ்ரீ தீர்த்தர் 2வது தரங்கம் ஸ்லோ .44ல் “பாங்க்த கர்ம க்ரமேண வேத்யம்” எனக் கூறுகிறார்,

20.பகவத் கீதையிலுள்ள (அத்,4ஸ்லோ 8) “பரித்ராணாய ஸாதூனாம்……ஸம்பவாமி யுகே யுகே ”.என்று
ஸ்ரீகிருஷ்ண பரமாத்மா இவ்வுலகில் தீயவர்களை யழித்து அதர்மத்தை யகற்றி பக்தர்களை ரக்ஷிக்கவும்,தர்மத்தை தழைக்கச் செய்வதற்கு, நான் இஷ்டப்படி பிறப்பு எடுக்கிறேன் என்ற கூற்றை விளக்க,
ஸ்ரீ தீர்த்தர் 2வது தரங்கம்,சூர்ணிகை 15ல் “ஸ்வ பத அநுக்ரஹ சிகீர்ஷயா ஸ்வேச்சயா ப்ராப்த கோபால விக்ரஹ:” என்ற சொல் தொடனரப் ப்ரயோகப்படுத்தி யுள்ளார்,

21.2வது தரங்கம்,சூர்ணிகை -17ல், ஸ்ரீ தீர்த்தர்,”ஆருருஷுநிவாரூடயோகி” என்ற சொல் தொடரைப் ப்ரயோகப் படுத்தி யுள்ளார்.
எல்லாம் அறிந்த கண்ணன் உயரத்தில் உள்ள உரிகளில் வைக்கப் பட்டிருக்கும் தயிர்,பால்,வெண்ணைய் முதலியவைகளை எடுப்பதற்கு
வழி தெரியாத கோப குழந்தைகளுக்கு, உபாயங்கனளக் கற்றுக் கொடுத்தான் என்பது பொருள்
.”ஆருருஷுநிவாரூடயோகி”- நிஷ்காம கர்மாக்களினால் சித்த ஸுத்தி அடைந்தவன் ஆரூட யோகி.
அதைப் பெற விரும்புபவன் ”ஆருருக்ஷு யோகி. என்று ஸாஸ்த்திரங்கள் கூறுகின்றன.முன்னவர் பின்னவருக்கு வழி காட்டுபவர்
.”ஆருருணக்ஷார் முனேர் யோகம்” என்று தோடங்கும் பகவத் கீதை அத்.6,ஸ்லோ.3 லும் இக் கருத்தே கூறப்படுகிறது.

22. வராஹ புரி புண்ய ஷேத்ரத்தில் ஸ்ரீநாராயண தீர்த்தரால் ஆரம்பிக்கப் பட்டதும்,பக்தர்களால்
இன்று வரை பக்தி ஸ்ரத்தை யுடன் நடத்தப் பட்டு வரும் உரியடி தத்வத்தை விளக்குவது இந்த இடத்தில்
பொருத்தமாக இருக்கும் என தோன்றுகிறது,
மனிதன் தன்னுள்ளேயே இருக்கும் ப்ரஹ்மத்தை
உணர்ந்து,தானும் அதுவாகவே ஆகி பேர் ஆனந்தத்தை அனுபவிக்க அக்ஞானம்(அறியாமை ) தடையாக உள்ளது.
வாழ்கையில் பல்வேறு இடர்கள் மனிதனை அவன் லக்ஷியத்தை அடைய முடியாமல் குறுக்கிடுகின்றன
இவற்னற ஸ்ரவணம், கீர்த்தனம், ஸ்மரணம், பாத ஸேவனம் .அர்ச்சனம், வந்தனம், தாஸ்யம்,ஸக்யம்,ஆத்ம நிவேதனம் ஆகிற ஒன்பது வகைப்பட்ட
பக்தியில் ஈடுபடு வதால் ஏற்படும் ஞானத்தால், இடர்களைத் தகர்த்து, பகவத் அநு க்ரஹத்தாலும், ஞானிகளின் துணை கொண்டும்,
ப்ரஹ்மத்துடன் இரண்டறக் கலந்து, ப்ரஹ்மானந்தம் அடைவதையே விளக்குவது போல், உரியடி உத்ஸவம் அமைந்துள்ளது

23.மூங்கில் பெட்டியால் பின்னப்பட்ட உரியடிப் பெட்டியும் வழுக்கு மரத்தில் பூசப்பட்டிருக்கும் பசை முதலியவையும் அக்ஞானமாகும்,
பலவித மான இடையூறுகளுக்கிடையில் தடிகளால் உரியை அடித்தும்,கைளால் பிடித்து பெட்டியை உடைப்பதும்,
வழுக்கு மரத்தின் மீது பூசப்பட்ட அக்ஞானமாகிற பாச பந்தங்கனளக் கனளந்தும் படிப்படியாக மேலே ஏறுவதும்,
ஸ்ரவணம் முதலிய ஸாதனங்களால் உண்டாகிற அறிவாகும்.
வழுக்கு மரத்தின் அடியில் ஸ்திரமாக நின்று மேலே ஏறிச் செல்பவர்களுக்கு உதவுபவர்கள் ஆரூடயோகி க்கும், மேலே ஏறிச் செல்பவர்கள் ஆருருக்ஷுவிற்கும் ஸமமானவர்களே ,
இத் தத்துவமே உரியடித் தத்துவம்.– உரியிலும்,வழுக்கு மரத்தின் மேலும் தொங்கும் ப்ரஸாதத்தை பகவத் ப்ரஸாதமாக ஏற்று,பக்தர்கள் பகிர்ந்து கொள்வது, பகவத் அனுக்ரஹத்தினாலேயே , பர ப்ரஹ்ம ஞானம் கிட்டி பூர்ண ஆனந்தம் கிட்டும் என்பதைக் காட்டுகிறது.

24. 2வது தரங்கம்,சூர்ணிகை -17ல் ஸ்ரீ தீர்த்தர் “முக்ய ப்ராண இவ வாகாதீன்” என்ற சொல் தொடரை உபயோகித்து
ஸ்ரீகிருஷ்ணனே ப்ராணனுக்கு இணையாகவும் கோபர்கனள வாக்கு முதலிய புலன்களுக்கு இணையாகவும் உருவகப்படுத்தி ,
வாக்கு முதலிய புலன்கனளக் காட்டிலும் ப்ராணனே சிறந்தது என்று விளக்குகிறார்.
ப்ராணனே ஐம்புலன்களிலும் சிறந்தது என்ற விஷயமானது, ப்ரச்ந உபநிஷத் 2வது ப்ரசனம் 4வது வாக்யத்திலும்,
சாந்தோக்ய உபநிஷத்5வது அத்யாயம் 1வது கண்டத்திலும், ப்ரஹதாரண்ய உபநிஷத் 6வது அத்யாயம் 1வது கண்டத்திலும் கூறப்படுள்ளது.
வேத ஸாஸ்த்திரங்களையும்,வேதாந்தங்களையும் நன்கு கற்றறிந்த ஸ்ரீ தீர்த்தர்,
பாமர மக்களுக்கும் எளிதாக புரியக் கூடிய வனகயில் ஸகல வேதாந்த ஸாரங்களைத் தன் நூலில் இடை இடையே நன் மணிகளாகக் கோர்த்திருக்கிறார்.

25.ஸ்ரீ தீர்த்தர்,”பாஹி பாஹி ஜகன் மோஹன கிருஷ்ணா பரமானந்த ஸ்ரீ கிருஷ்ணா ” (4வது தரங்கம்- கீதம்
35) என்று குழந்தை ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அழகு உலகம் அனைத்தையும் மயங்கவைக்கும் அழகு என்றும்
பரமானந்த வடிவுடையவன் என்றும் கூறுகிறார்.
சாதாரணமாக ஒரு குழந்தையின் கள்ளம் கபடற்ற சிரிப்பைப் பார்த்தாலே நமக்கு இனம் தெரியாத ஆனந்தம் கிட்டுகிறது.
ஏன் என்றால் அது பூர்வ ஸத்வ குணத்துடன் இருப்பதாலேயே . அதற்கு அன்ன ப்ராசனம் ஆகும் வரை இந்த பூர்ண ஸத்வ குணம் அதனிடம் நீடிக்கிறது.
அதற்குப் பின் அதற்கு ரஜோ தமோ , குணங்களின் கலப்பு வந்து விடுகிறது.ஸத்வ குண அளவும் குறைய ஆரம்பிக்கிறது.
அப்படியிருக்க ஸுத்த சத்வ குணமே உருவெடுத்து இருக்கும் குழந்தை ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் காணும் போது பரமானந்தமாக இல்லாமல் எப்படி இருக்க முடியும்.-அதையே “பரமானந்த ஸ்ரீ கிருஷ்ணா ” என்கிறார்,

26.மேலும் (4வது தரங்கம்- கீதம் 35) 3வது சரணத்தில் ஸுலபமாக மாந்தர்களால் அறிய முடியாத ,
உள்ளடங்கிய மஹிமை வாய்ந்தவர் எனபதை “கூடமஹிம ஸ்ரீ கிருஷ்ணா ” என்கிறார்.
நந்த கோகுலத்தில், குழந்தை ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் செய்யாத சாஹசங்கள் இல்லை .
பூதனை வதம், சகடாஸுர வதம்,காளிங்க நர்தனம், கோவர்தனகிரி உத்தாரணம்,போன்ற வளர்ந்த மனிதனாலேயே முடியாத பல
அதிசயிக்கும் சாஹசங்களைச் செய்தாலும்,கோபர்கள் அவனுடைய பராக்கிரமத்தை அறியவில்னல,
ஒரு குளத்தில் இருக்கும் மீன்கள் தண்ணீரில் தெரியும் பூர்ண சந்திர ப்ரதி பிம்பத்தைக் கண்டு அதன் பெருமையை அறியாமல்,
அந்த சந்திரனையும் தன்னைப் போல் ஒரு மீன் என்று எண்ணுமாம்.
அது போல கோபர்களும் ஸ்ரீ கிருஷ்ணனை தங்கனளப் போல ஒரு சாதாரண இனடயன் என்றே எண்ணினார்கள்,என்று இதைப் பற்றி ஸ்ரீமத் பாகவதம் கூறுகிறது.
இந்தப் பாடலை ஸ்ரீ ஜேஸு தாஸ் அவர்கள், தன்னுனடய இனிமையான குரலில்,அர்த்த பாவத்துடன் பாடும் போது மயங்காதவர்உண்டோ .கல்லும் கனரந்து உருகுமே .

27.அத்வைத வேதாந்த ஸித்தாந்தப்படி ஆத்ம ஸ்வரூபம் ஒன்றே ப்ரகாசமாக இருக்கும் பொருள்.
அந்த ஆத்ம ஸ்வரூபத்தை தவிர்த்த அனைத்துப் ப்ரபஞ்சமே , ப்ரகாசம் அற்ற ஜடப் பொருளாகும்.
எனவே ,ஆத்ம ஸ்வரூபத்திற்கு ஆவரணம்(மனறப்பு) தேவை யில்னல.
மாயையின் வசத்தில் கட்டுப்பட்டு கோபிகள் இருந்தாலும், அவர்கள் தன்னிடம் கொண்ட அத்யந்த ப்ரேமையால் கவரப்பட்டு அவர்களை
அனுக்ரஹிக்கும் பொருட்டு, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் நடத்திய லீலையே கோபிகா வஸ்த்ராபஹரணம்.
வஸ்திரம், ஸ்தூல தேஹத்தை மறைக்கும் ஆவரணம்(திரை ).மாயை , சூக்ஷ்ம தேகத்தையும் காரண தேகத்தையும் மறைக்கும் ஆவரணம்.
அபஹரணம் என்றால் பரிப்பது,களையும்படி செய்வது என்று பொருள்.
காத்யாயணி வ்ரதம் மேற்கொண்ட கோபிகை களின் ஸ்தூல தேஹ ஆவரணம் இந்த லீலையால் நீங்குகிறது.
உண்மையான ஆத்ம ஸ்வரூபம் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமும் கோபிகைகளிடமும் ஒன்றே .
கோபிகை களுக்கு ஸ்வயம் ப்ரகாச ஸ்வரூபமான தன்னிடம், மனம்,சித்தம்(சூக்ஷ்ம தேஹம்),
மாயை யாகிற ஆவரணம் களையப்பட்டு தன்னிடம் பூர்ணமாக லயிக்கப் பெற வேண்டும் என்று
வஸ்த்ராபஹரணம் என்ற வ்யாஜத்தால் உபதேசித்த போது கோபிகைகளுக்கு மூல அக்ஞான ஆவரணம் போக்கடிக்கப் பட்டது.
மேலும், “என்னிடம் உள்ளத்தை நினலயாக இருக்கச் செய்தவர்களுக்கு மறுபடி உடலை யடைந்து சம்ஸாரத்தில் உழலுவது என்பது கிடையாது
தீயில் நன்கு வறுக்கப்பட்ட பயிறு,உளுந்து,கோதுமை போன்ற வித்துக்கள் ஒரு பொழுதும் வயலில் விதைக்கப் பெற்று முனளத்த தில்லை .
ஆகவே , நீங்கள் பிறவி யற்றவர்கள் ஆனீர்கள்”-என்று கோபிகைகளிடம் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்,(பாகவதம் ஸ்க.10அத்யா 22-ஸ்லோ . 26).
வஸ்த்ராபஹரண தத்துவத்தை , ஸ்ரீதீர்த்தர் 5வது தரங்கத்தில் “ஆவரணம் மம நஹி தே தாதும் பாவய கோப வதூ ஜன ப்ருந்த ” என்ற கீதம் 45ல்
கிருஷ்ண கோபிகள் ஸம்பாஷணையின் வாயிலாகத் தெளிவு படக் கூறியுள்ளார்.

ஸ்ரீ ரமணரின் அக்ஷர மணி மாலாவில் கூறப்பட்ட வரிகளை இங்கு நினனவு கூர்வோம்
“மானங்கொண்டு உறுபவர் மானத்தை யழித்து அபிமான இல்லாது ஒளிர் அருணா சலா”-(அருணாசலர்
ஒளி வடிவானவர்-அக்னி தத்வம் )

28.மேலும்,”கோபிகைகள் நான்கு பிரிவாக உள்ளனர்,
உபநிஷத்துக்கள்,தண்டகாவனத்திலுள்ள ரிஷிகள்,நித்ய ஸித்த லோகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள், தேவ ஸ்த்ரீகள் ஆகியவர்களே
கோகுலத்தில் கோப ஸ்த்ரீகளாக இருப்பவர்கள். மானிடப் பிறவி உள்ளவர்கள் ஒருவரும் இல்லை “எனற ப்ரஹ்ம வைவர்த்த புராண வசனக் கருத்தை
ஸ்ரீதீர்த்தரும் 5வது தரங்கத்தில் ஸ்லோ .135 ல் “ச்ருதி சிரோ வாக் கோபிகா வல்லப:”என்று கோபிகைகள் வடிவம் எடுத்த
உபநிஷத் தேவதைகளுக்கு மிகப்ரியமானவராக விளங்குபவர் என்று ஸ்ரீகிருஷ்ணரை வரணித்துள்ளார் –

29.கங்கை , கோதாவரி , யமுனை ,காவேரி,முதலிய நதிகள் கடலில் கலந்தவுடன் பெயரையும், உருவத்தையும் இழந்து
ஒரே கடலின் வடிவத்தை அடைகின்றன,-அவ்வண்ணமே முக்தி பெற்றவர்கள்
ப்ரஹ்மத்துடன் இரண்டறக் கலந்து தம் சுயத்தன்மையை இழக்கிறார்கள்.-என்று முண்டகோபநிஷத்தில் கூறிய கருத்தை
ஸ்ரீதீர்த்தர் 6வது தரங்கத்தில் சூர்ணிகை 24 ல் இங்கு கிருஷ்ண ஸமுத்ரத்தில் கோபிகைகளான நதிகள் கலந்து விி்ட்டன என்று வர்ணிக்கிறார்.

30.கண்ணனின் புல்லாங்குழலிலிருந்து எழுந்த ஒலியானது வெளி விஷயங்களில் ஈடுபாடுனடய கோபிகைகளை
கண்ணனிடம் கொண்டு போய்ச் சேரத்தது, என்று 6வது தரங்கம் ஸ்லோ 142,143 ல் ஸ்ரீதீர்த்தர் கூறுகிறார்.,
இக் கருத்து பாகவேத்திலும் (ஸ்க.10அத்யா 29-ஸ்லோ . 3-8). காணப்படுவது குறிப்பிடத் தக்கது.
மோக்ஷத்தில் விருப்பம் உள்ளவர்கள் அறம்,பொருள், இன்பம் ஆகியவை களிலிருந்து முதலில் விடுபட வேண்டும் என்பது வேதாந்தங்கள் முடிவு.

31.ஸ்ரீதீர்த்தர் “ப்ருந்தாவன மதுனா மன்யே ஸகி ப்ரஹதாரண்யமஹம்” (6வது தரங்கம் கீதம் 52)
கண்ணனுடன் சேர்ந்து இருக்கும் ப்ருந்தாவனத்தை ,
“ப்ரஹதாரண்யகம்” என்ற உபநிஷத்தாகவே கருதுகின்றேன் என்றும்,
பிருந்தாவனம், ஸ்ரீ கிருஷ்ண பரமாத்மாவை உளமாற நேசிப்பவர்களுனடய, பல காலமாகத் தொடர்ந்து வரும்
அக்ஞானத்தை அடியோடு அழிக்கக் கூடியது என்றும்,
ப்ரஹதாரண்யகம் முமுக்ஷுக்கள் பலருக்கு ஜீவ பரமாத்ம ஐக்ய ஞானத்தை அளிப்பதன் மூலம்
அக்ஞானத்தை அறவே அழிக்க வல்லது என்பது போல் ,இரண்டிற்கும் உள்ள ஒற்றுமை களையும்
ஒரு தோழி மற்ற ஓரு தோழியிடம் விளக்குவது போல் ஸ்ரீதீர்த்தர் கூறுவது அவரது சிறந்த வேதாந்த ஞானத்தை பனற சாற்றுகிறது,

32. “நிமிஷமபி யுக ஸஹஸ்ர ஸம தயா நீயம் மயா தின மாஸாயம் -” (6வது தரங்கம் கீதம் 58, 2வது சரணம்) –
கண்ணனைப் பார்க்காத க்ஷணநேரம் ஆயிரம் யுகங்களுக்கு ஸமமாகும் என்று கோபிகள்
கூறுவதாக ஸ்ரீதீர்த்தர் ,அவர்களின் பிரிவாற்றாமையை விளக்கியுள்ளார். ,
பாகவதம் ஸ்க.10அத்யா. 31-ஸ்லோ . 15ல் கோபிகா கீத த்தில் “த்ருடிர் யுகாயதே த்வாம் அபஸ்யதாம்” என்ற வரியை இப்போது நினனவு கூர்வோம்.

33.மேலும் ஸ்ரீதீர்த்தர், ‘பூயோ பூயோ யாசேஞ்ஜலினா”-என்று தொடங்கும் மிக அருமையான கீதம் 57ல்(தரங்கம்6)
அரை நிமிஷம் கூட கிருஷ்ணனைப் பார்க்காதிருக்கும் இந்தா உடல் வெறுக்கத் தக்கதாகும்.என்றும்
“காந்தம் காந்தாரமபி தவ யோகே,……காந்தாரம் க்ருஹமபிது வியோகே கருண
தருணீ மயி தவ பவது” -எனறு கண்ணன் இருக்குமிடமானால் காடும் நாடு போன்று அழகுள்ளதாகும்,
கண்ணன் இல்லையேல் வீடானாலும் அது கஷ்டங்கள் நினறந்த காடாகும் என்று ஸ்வானுபவத்தை
கூறும் அழகு கிருஷ்ண பக்தர்களை மிகவும் கவருகிறது.
மேலும் புன்னாகவராளி ராகத்தில்
அர்த்த பாவத்துடன் உனடயாளூர் அனுபவித்துப் பாடும் போது, அதைக் கேட்போர் கண்களில் கண்ணீர் பெருக்கெடுக்கிறது.

ராஸக்ரீனட
34.7வது தரங்கத்தில்,கோபிகைகள் ஸம்ஸாரத்தில் வெறுப்பு ஏற்பட்டு அதனிடம் இருந்து விடுதலை அடையவே
ஸ்ரீ கிருஷ்ணனிடம் புகலிடம் அனடந்தோம்,.எனக் கூறிய பின் ராஸ க்ரீனட விவரிக்கப் படுகிறது.
ஆயர்பாடியிலுள்ள மங்கையர் அநேக ஆயிரம் பிறவிகளில் செய்த தவத்தால் கோப ஸ்த்ரீ என்ற
இந்தப் பிறவியில் ஸச்சிதானந்த வடிவான ஸ்ரீ கிருஷ்ணனின் திவ்ய தர்ஸனம்
பெற்று பிறவியின் பயனை அனடந்தனர் என்று கூறுகிறார்.(7வது தரங்கம் ஸ்லோ .4) .

35.மேலும் 7வது தரங்கம், கீதம் 1 ல் “அத்வயம் கண்டிதம்” என்ற சரணத்திலிருந்து 20 வது சரணம் வரை
20 சரணங்கள் அடங்கிய கீதத்தால்-ஸாம வேதத்தைச் சார்ந்ததும் 16 பிரிவுகள் கொண்டதுமான
சாந்தோக்ய உபநிஷத்தில், உத்தாலக ருஷியால் தன் புதல்வனும் சீடனுமான, ச்வேதகேது என்ற முனிகுமாரனுக்கு,
உபதேஸிக்கப்பட்ட ஆத்ம தத்வ ஸாரத்தை ,ஸ்ரீ கிருஷ்ண பரமாத்மா ராஸ மண்டலத்தில் உள்ள கோபிகைகளுக்கு
கான ரூபமாக உபதேஸித்துள்ளதாக,ஸ்ரீதீர்த்தர் வர்ணித்துள்ளது அவரின் கவித்வத்தையும் உயர்ந்த ஆத்ம ஞானத்தையும் எடுத்துக்காட்டுகிறது,

36.மிகச்சிறந்த தத்வக்ஞானம் பெற்றவர்களுள் இணையற்றவள் என்று ஒரு கோபியைக் குறிப்பதற்காக
“ஹ்ருதய நிஹிதம் காந்தம் காசித் களிந்த ஸூதா தடே ” என்ற வரியில் காசித் என்ற பதப் ப்ரயோகம் செய்கிறார்.
கடோபநிஷத்தில், “மிகச் சிறந்த அறிவாளி ஆத்ம தத்வத்தைக் கண்டான்” என்று கூறுகையில்
“காசித்” பதம் ப்ரயோகிக்கப்பட்டுள்ளது.
ஆயிரத்தில் ஒருவனே ஆத்ம ஞானத்திற்காக முயற்சி செய்வான் .முயற்சிப்பவர்களுள் ஆயிரத்தில் ஒருவனே தத்துவத்தை அறிகின்றான் என்று
பகவத்கீதையிலும் “மனுஷ்யானாம் ஸஹஸ்ரேஷு……..கச்சின் மாம் வேத்தி தத்வத “(அத்.7 ஸ்லோ .3)-என்று கூறப்பட்டுள்ளது.
இங்கேயும், ஸ்ரீ கிருஷ்ந பரமாத்மா, காசித் என்ற பதப் ப்ரயோகம் செய்கிறார்.
கோபியர்கள் அத்தகைய கினடத்தற்கரிய ஆத்ம தத்வ ஞானத்தை ஸ்ரீகிருஷ்ணனுனடய அருகாமையில் இருந்த
காரணத்தாலேயே கை வரப் பெற்றனர் என்று விளக்கவே ஸ்ரீதீர்த்தர், காசித் என்ற பதப் ப்ரயோகம் செய்கிறார். (தரங்கம் 7 ஸ்லோ . 12).

37.“சத்யம் ஞானம் அனந்தம்– ப்ரஹ்ம யோ வேத நிஹிதம் குஹாயாம் பரமே வ்யோமன் ஸோஸ்நுதே
ஸர்வான் காமான் ஸஹ-“என்று தைத்ரிய உபநிஷத் ஆனந்த வல்லி கூறுகிறது,
ஹ்ருேயத்தில் இருக்கும் உபநிஷத் ஸாரச் சுருக்கமான” “புத்தியால் நான் ப்ரஹ்மமாகவே இருக்கிறேன்
என்று உணருபவன் பேர் ஆனந்தத்தை அடைகிறான்-பேர் ஆனந்தத்தில் முழ்கித் திளைத்த அந்த ஜீவன்
முக்தன், நானே அந்த பர ப்ரஹ்மம் என்று பாடுகிறான்” என்று தைத்ரீய உபநிஷத் ப்ருகுவல்லி
கூறுகையில் ‘ஹாவ் ஹாவ் ஹாவ்’ என்று ஆனந்தக்கூத்து ஆடுகிறான் என்றும் கூறுகிறது.
இக் கருத்தையே ஸ்ரீதீர்த்தர், தன்னையே ஒரு கோபிகையாகப் பாவித்து இந்த பரமானந்தத்தைத் தான் அனுபவித்து,
அதையே கோபியர்கள், ஸ்ரீ கிருஷ்ண பரமாத்மாவுடன் அனுபவித்தாக எழுதி யுள்ளார்.(தரங்கம் 7 ஸ்லோ . 12).

38.”நிரங்குச த்ருப்தித ”- என்ற சொல்லால் ஸ்ரீ கிருஷ்ந பரமாத்மாவும் நானும் ஒன்றே , வேறில்னல–அதாவது
பரமாத்மாவும் ஜீவாத்மாவும் ஒன்றே , வேறில்னல என்ற ஆத்ம ஞானத்தினால் ஏற்படும் பேர் ஆனந்தம் நிகரற்றது
என்ற மஹா வாக்யங்களின் அர்த்தத்தையே உணர்த்துகிறார் என்று சொல்லவும் வேண்டுமோ ?. (தரங்கம் 7 ஸ்லோ . 12).

39.கோபிகைகள் யமுனாநதியில் நீராடும் போது தங்களுக்கு கிருஷ்ணனைப் போலே அழகுள்ள
கணவனை அருள வேண்டும் என்று ப்ரார்த்தனை செய்தனர்.
கல்யாண சந்தர்பத்தில் ஓதும் வேத மந்திரங்கள் கூறுகின்றன-சோமோ கந்தர்வர்களே ,அக்னியே ,மற்ற தேவர்களே இந்தா விட்டு விலகிச் செல்லுங்கள்.
அவள் பூலோக சம்பிராதாயப்படி தன் கணவனின் மூலம் தாய்மை அனடய வேண்டியுள்ளது.-
இந்த மந்திரங்கள் அவளுக்கு அனுகூலமாக,சாதாரண உணர்ச்சி பூர்வமான அநுபவங்களிலிருந்து விடுவித்து,
அவளைத் தாய்மை எனும் உன்னதமான உயர்ந்த நிலையை அடையச் செய்ய ஹேதுவாக இருக்கிறது.

40. இந்த வேத சம்பந்தப்பட்ட நிகழ்ச்சியை ஸ்ரீமத் பாகவதத்தில் கோபியர்கள் நீராடப் போகு முன் அவர்கள்
மரத்தில் வைத்திருந்த வஸ்திரங்கனள அபகரித்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் அவைகளைத் திருப்பிக்
கொடுக்குமாறு வேண்டிய அவர்களுக்கு ஸ்ரீகிருஷ்ணன் செய்த உபதேஸமும், ஆகியவை அழகுற சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கிறது.
மேலும் ராஸ லீலை , கோபிகாகீதம், யுகளகீதம் ஆகியவைகள் தொடர்ச்சியாக விவரிக்கப்பட்டு
அவை மூலம் கோபியர்கள் கண்ணன் பால் கொண்டிருந்த பரம ப்ரேமையையும் ,
அவர்களின் எண்ண ஓட்டங்களையும், அவர்கள் எது பொய் எது உண்னம என்று அறிந்து மனப் பக்குவம்
அடைந்து, பரமாத்மாவுடன் ஐக்யமனடந்து ஆனந்தத்தாய் அடைந்து, சிறந்த பேற்றை அடைவது
ஆகியவை அழகாகச் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன .
ஸ்ரீநாரத பக்தி ஸூத்ரத்தில் (19,55,57,88 ) பரம ப்ரேமையின்
லக்ஷணங்களும்,வெளிப் பாடுகளும் எத்தகையது விளக்கப்பட்டு இருப்பதையே , மேற்கண்ட ஸர்கங்கள்,
ஸ்ரீகிருஷ்ணர் கோபிகைகளுடன் நடத்திய லீலைகளின் வாயிலாக சித்தரிக்கின்றன.

41.சாதாரணமான மனித அனுபவங்களில், விழிப்பு நினலயில், மனத்தில் தோன்றும் பூரண நினறவு பெறாத எண்ணங்கள்
நினனவுகள் உருவெடுத்து,நம் உறக்க நினலயில் கனவுகளாக மாறுகிறது.
இதையே கவிதை நயத்துடன் பார்க்கும் போது நம் கனவுகளே விழிப்பு நினலயில் நினறவு பெற்ற நிகழ்வுகளாக மாறுகிறது.
இதைத்தான் .ஸ்ரீலீலா சுகர் தான் எழுதிய கிருஷ்ண கர்ணாம்ருதத்தில் (அங்கநாம் அங்கநாம் என ஆரம்பிக்கும் (2-வது ஆஸ்வாசம் ஸ்லோகம்- 35)
ராஸ லீலையை விவரிக்கும் போது,எப்படி ஒரு கனவு,விழிப்பு நினலயில் உண்மை நிகழ்வாக மாறுவதை கவி நயத்துடன் வர்ணிக்கிறார்.
இந்த நினலயில் நமது வலுப் பெற்ற ஏகாக்ர சிந்தனைகள்
பகவான் பால் இருந்தால் ,அவனருளால்,அவை நிறை வாகும் தன்மையை ராஸ க்ரீடா நிகழ்ச்சி மூலம் விவரிக்கிறார்.
இதில் கிருஷ்ணன் எப்படி தன்னை பல கிருஷ்ணன்களாக ஆக்கிக் கொண்டு கோபியர்களின் இடையே நடனம் புரிந்த நிகழ்ச்சியை அழகாக வர்ணித்துள்ளார்.
மேலும் கோபியர்கள் அனமத்த வட்டத்தின் நடுவிலும் நின்று புல்லாங்குழல் வாசித்துக் கொண்டு இருக்கிறான்.
அவர்களுக்கு மற்ற கோபியர்கள் மனறந்து, ஒவ்வொரு கோபியும் தான் ஒருவளே கண்ணனுடன் தனியாக
ஆடிக் கொண்டிருப்பதாகவே எண்ணி ஆனந்திக்கிறாள், அப்போது கனவும் நினனவும் ஒன்று இணைந்து,
அவர்களுக்கு தான் கனவுலகத்தில் தான் அனுபவித்த தனிப் பட்ட ஆனந்தம், நினனவு நினலயில்,ஒரு உண்மை நிகழ்வாகவே தோன்றுகிறது.
இந்த தன் உணர்வு இல்லாது ,தான்,தனது என்ற தளைகளையும் உதறித் தள்ளிவிட்டு அப்பரமாத்மாவிடம் அனன்ய பக்தி யுடன் சரணா கதி அடைவதையே ஒவ்வொரு பக்தனும்( ஜீவாத்மாவும்) விரும்புகிறான்.
இந்த விவரிக்க இயலாத , உன்னத ப்ரேம பக்தி பெருக்கு, நினைவுலகத்தையும்,கனவாக மாற்ற வல்லது என்பதை கிருஷ்ண கர்ணாம்ருதத்தில்
(விக்ரேது காமா எனத் தொடங்கும் ஸ்லோகம் 55-2வது ஆஸ்வாஸம்), லீலா சுகர் மற்ற ஓரு நிகழ்ச்சியால் வர்ணிக்கிறார்
தயிர் விற்கும் ஒரு கோபிகை ப்ருந்தா வனத்தி ல் “த யிர், தயிர்” என்று கூவிக் கொண்டு செல்லும் போது ,கிருஷ்ணனின் பாத கமலங்களில் மனத்தைச் செலுத்தி
அவனுனடய பால லீலைகளில் மனம் லயித்து, தன்னை மறந்த நிலையில், “தயிர் தயிர்” என்று கூவுவதை மறந்து
“கோவிந்தா மாதவா ,தாமோதரா “என்று தன் இனிய குரலில் கூவ ஆரம்பித்தாள்.
கனவு, நினனவுகளைத் தாண்டி,பக்திப் பரவசம் ஒருவரை எப்படி மதி மயங்கச் செய்கிறது என்பதை நன்கு உணர முடிகிறது.
தன் ஸ்வானுபவங்களை கவிகளா லேயே இப்படி நயம் பட வர்ணிக்கமுடியும்.

42.மேலும் பாகவத்தில் ஸ்ரீ கிருஷ்ண பரமாத்மா கோபியர்களுடன் ராஸ க்ரீடையில் ஈடுபட்டபோது,
இவ்விதம் கோபியர்கனளக் கட்டிக் கொள்வது, கைகளால் தொடுவது, அன்பு ததும்பப் பார்பது,
அழகிய கம்பீரமான சிரிப்பு இவைகளினால் தன் நிழனலப் பார்த்து வினளயாடும் குழந்னதை போல் வினளயாடினார் என்று விவரிக்கப்பட்டுள்ளது.-
“ ரே மே ரமேஸோ வ்ரஜ ஸுந்தரீபி: யதார்பக: ஸ்வ ப்ரதி பிம்ப விப்ரம:”( பாகவதம் ஸ்க.10-அத்யா. 33-ஸ்லோ. 17)

43.நம்முனடய வேதங்கள், புராணங்களுக்கும் உபநிஷதங்களுக்கும் ஆதாரமாக உள்ளன.
புராணங்கள் காவ்யங்களும், கவிதைகளும் தோன்றுவதை ஊக்குவிக்கின்றன.
பலிபீடம் யக்ஞம்(அக்னி கார்யங்கள்) செய்வது எல்லாம் ப்ரக்ருதி ,புருஷன் என்ற இரண்டு தத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டவையே .
நமது திருமணங்களில் தம்பதிகளின் நலன் குறித்து ஓதப்படும் வேத மந்திரங்கள் எல்லாம் தாய்மை
அடைவது,புத்திர உற்பத்தி என்ற புனிதமான நிகழ்வுகளுக்கு ஆசி வழங்குபவைகளாகவே இருக்கின்றன.
“ஆத்மாவை புத்ர நாமாஸி ப்ரஜாமனு ப்ரஜாயஸே ”-என்று விவாஹ சமயம் செய்யப்படும், சேஷ ஹோமத்தில் சொல்லப்படும் மந்திரங்கள்,
கணவன்-மனைவி, தங்களுடைய குழந்தைகளிடத்தில் மறுபிறப்பு அனடகிறார்கள் என்ற கருத்தை
ப்ரதான ஹோமத்தில்,வடு ஹோமம் செய்யப்படும்போது கீழ் கண்டவாறு மந்திரங்கள் ஓதப்படுகின்றன.
”இந்திரனே ! இந்த வதுவிற்கு பத்து பிள்ளைகள் பிறக்கும்படி அருள் செய்.கணவனை பதினோராவது புத்திரனாகப் பாவித்து அன்பை வழங்கட்டும்”
என்று ப்ரார்திக்கப்படுகிறது.
வேத மந்திரங்களால் சுத்தி கரிக்கப்பட்ட மனத்துடன் இணையும் தம்பதிகள் பெறுவது ப்ரஹ்மானந்தத்தின் சிறு ப்ரதி பலிப்பே .
இல்லற வாழ்க்கையில் தேடிச் செல்லும் மற்ற விஷயங்களால் ஏற்படும் சுகங்கள் நினலயற்றதே .
நம்மில் அந்தர்யாமியாய் இருக்கும் சுத்த ஸத்வமான பரமாத்வ ஸ்வரூபத்தை உள்நோக்கி மனனம், முதலிய ஒன்பது ஸாதனங்களால் செலுத்தும் போது
ஏற்படும் ஆனந்தம், ஸாமீப்யம்,ஸாரூப்யம்,ஸாயுஜ்யம் என்ற நான்கு நிலைகளில் அடையப்படுகிறது..
கோபிகைகள் ப்ருந்தா வனத்தில் (ஸாலோகம்) ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் ஸமீபத்தில் (ஸாமீப்யம்) அவனுனடய ரூப,லாவண்யத்தில் ஈடுபட்டு(ஸாரூப்யம்),
ராஸ க்ரீனடயில் மனம் லயம் அனடந்து(ஸாயுஜ்யம்) ஏற்பட்ட பரம ஆனந்தமே இவை ..
வெளி நோக்கிச் செல்லும் எண்ணங்களுக்கும்,வாஸனைகளால் நினைவுகளுக்கும் அப்பாற்பட்டவை ,
இந்த அனுபவம்.ஸ்ரீநாரதரின் பக்தி ஸூத்ரம் 21ல்-எவ்விதம் கோகுலத்துக் கோபிகைகளுக்கு பக்தி இருந்ததோ
அப்படி பக்தி செய்ய வேண்டும் என்று பக்திக்கு உதாரணமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது.
வேத வ்யாஸரும்,இந்த பாகவத ஸர்கத்தை சுத்த மனதுடன் பாராயணம் செய்பவர்களும்,கேட்பவர்களும் விகாரமான எண்ணங்கள், துர்வாஸனை நீங்கப்
பெற்றவர்களாக, சுத்த மநோ பாவத்தை அடைகிறார்கள் என்று பல ஸ்ருதியில் சொல்வதே இதன் மேன்மைக்கு தக்க சான்றாகும். (பாகவத ம் ஸ்க.10-அத்யா. 33-ஸ்லோ.40)

44. ராஸ க்ரீடா வர்ணனையை விவரிக்கும் போது, ராஜா பரீக்ஷித், கேள்வியாகக் கேட்பது போலும் ஸ்ரீசுகர் பதிலளிப்பது போலவும்
நமக்கு ஏற்படும் சம்சயங்கனள போக்கும் நோக்கத்துடன் ,பாகவேத்தில் கூறப்படுகிறது,
கோபியர்களின் உள்ளத்திலும் மற்றும் எல்லாப் பிராணிகளின் உள்ளத்திலும் எந்த பகவான் புத்தி சாக்ஷியாக உள்ளாரோ
அந்த பகவானே பூலோகத்திலுள்ள அனைவருக்கும் அனுக்ரஹம் செய்யவே மானிட சரீரத்தை எடுத்து பல லீலைகளைப் புரிகிறார்.
அந்த லீலைகளை சிரத்தை யுடன் கேட்ட மாத்திரத்தி லேயே மனிதன் அப் பரமாத்மாவிடம் உறுதியான பக்தி நிறைந்த வனாகிறான்.
அவன் மனத்தை வருத்தும் காமம் தன்னைப்போல் ஒழிந்து விடுகிறது என்றும் கூறுகிறார். ”( பாகவதம் ஸ்க.10- அத்யா. 33-ஸ்லோ . 27-40)

அங்கப்ரேக்ஷிேம்
45. வரஹூர் உரியடி உத்ஸவம் அன்று இரவு கடுங்காலிலிருந்து பகவான் ஸகல அலங்காரத்துடன்,தன்
மனைவி மார்களுடன் ஊர் கோலமாய் பவனி வருகிறார்,
அவருக்குப் பின் பக்தர்கள் நீராடி,ஈரமான
உடைகளுடன் பெருமாளின் திருவருள் வேண்டி, தரையில் படுத்துப் புரண்டு,அங்க ப்ரதக்ஷிணம் செய்கிறார்கள்.
அப்போது கோவிந்தா கோவிந்தா கோவிந்தா என்று உரக்க கூறிக் கொண்டு பக்தியுடன் மஞசள் பூசிய தேங்காயை கூப்பிய கைகளில் னவத்துக் கொண்டு
ஸ்ரீ வேங்கடேசப் பெருமாளை தொடர்ந்து பின் செல்கின்றனர் என்று ஸ்ரீ கிருஷ்ண சிக்யோத்ஸவ ப்ரபந்தம் கூறகிறது.
இந்த வழிபாட்டை ஸ்ரீதீர்த்தரே ஆரம்பித்து னவத்தார் என்று கூறப்படுகிறது-

மூர்த்தி, தலம், தீர்த்தம் இவற்றால் பெருமை பெற்ற கோயில்கள் பல. இவற்றோடு அங்கு நடைபெறும் திருவிழாவாலும் பெருமையுறும் கோயில்களும் உண்டு.

அவ்வகையில் திருவிழாவினால் பெருமை கொள்ளும் ஊர், வரகூர். இங்கு நடைபெறும் உறியடி உற்சவம் மிகப் பிரசித்தம். இந்திய நாட்டின் எந்தக் கோயிலிலும் இதுபோன்ற உறியடி உற்சவத்தைக் காண முடியாது.

வரகூர், தஞ்சாவூரிலிருந்து 15 கி.மீ. தூரத்தில் உள்ள சிறு கிராமம். வரகூர் மக்கள், இங்குள்ள வெங்கடேசப் பெருமாளைத் தான் தங்கள் குலதெய்வமாகக் கொண்டுள்ளனர். முடி இறக்குதல், காது குத்துதல் போன் வேண்டுதல்கள் எல்லாமே இந்தக் கோயில் தெய்வத்திற்குத்தான் என்று இன்றும் வழக்கத்தில் கொண்டுள்ளனர்.

வேலை கிடைத்து வெளியூர் அல்லது வெளிநாடு செல்லும் இவ்வூர் இளைஞர்கள், தங்கள் முதல் மாதச் சம்பளத்தை இக்கோயிலுக்கு அனுப்பி வைக்கும் வழக்கம் இன்றளவும் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

ஆண்டு தோறும் ஆவணியில் வரும் பௌர்ணமிக்கு அடுத்த நாள், அதாவது காயத்ரி ஜபத்தன்று தொடங்கி, பத்து நாட்கள் இவ்விழா நடைபெறும். உறியடி நாளன்று காலையில் வெண்ணெய் நிரம்பிய தங்கக் குடத்தை அணைத்தபடியே வெள்ளிப் பல்லக்கில் நவநீத கிருஷ்ணனாக (நவநீதம் என்றால் வெண்ணெய் எனப்பொருள்) இக்கோயில் உற்சவமூர்த்தி வீதி உலா வருவார். பின்னால் சதுர்வேத பாராயணமும் பாகவதர்களின் நாம சங்கீர்த்தனமும் தொடரும். அன்று இரவு பெருமாள் ஸ்ரீதேவி, பூதேவி சமேதராய் உறியடி கிருஷ்ணர் அலங்காரத்துடன் புறப்படுவார்.

தலையில் முண்டாசும், நெற்றியில் நாமமுமாக, உடம்பில் போர்வை போர்த்திக் கொண்டு, காலில் சலங்கை கட்டிக் கொண்டு ஒரு கூட்டம் இடையர்கள் போல வேடமணிந்து பின்தொடரும். அடுத்து, பாகவதர்கள், நாராயண தீர்த்தர் இயற்றிய கிருஷ்ண லீலா தரங்கிணி பாடல்களைப் பாடிக் கொண்டு வருவார்கள்.

இடையர் வேடம் அணிந்தவர்கள் உறியடி மரத்தை வந்தடைவார்கள். கோயில் வாயிலின் முன்புறத்தில் நீளமான மூன்று மூங்கில் மரங்களை ஒன்றாக இணைத்து, ஆழமாகத் தோண்டப்பட்ட ஒரு குழியில் நடுவார்கள். மரத்தின் நடுவே 10 அடி உயரத்தில் குறுக்கே ஒரு மூங்கிலைக் கட்டித் தொங்க விடுவார்கள். அதன் ஒரு முறையில் மிருதங்கம் போன்று அமைப்பில் உறி கட்டி, அதில் கண்ணனுக்கு விருப்பமான முறுக்கு, சீடை, தட்டை போன்ற தின்பண்டங்களை மண்பாண்டத்தில் வைத்துத் தொங்க விடுவார்கள். மற்றொரு நுனியில் நீண்ட கயிற்றைக் கட்டி வைத்திருப்பார்கள்.

போட்டியில் கலந்து கொள்ளும் இளைஞர்கள் உறியை எட்டிப் பிடிக்க முயலுகையில் ஊர் மக்கள் இந்தக் கயிற்றை அப்படியும் இப்படியும் ஏற்றி இறக்கி ஆட்டங் காட்டுவார்கள். (ஆட்டம் காட்டுவது என்பது இதுதானோ?) கையால் எட்டிப் பிடிக்க முடியாமல், இளைஞர்கள் தடிகொண்டு அடிப்பார்கள். அதற்கும் இடையூறு செய்வதுபோல் ஊர் மக்கள் இவர்கள் மீது தணீணரைப் பீய்ச்சும் குழலால் முகத்தில் தண்ணீரை அடித்து, பார்வையை மறைப்பார்கள். முடிவில் யாராவது ஒருவர் இதில் வெற்றி பெறுவார். பின் கைப்பற்றிய தின்பண்டங்களை அங்குள்ள பலரோடும் பங்கிட்டு உண்டு மகிழ்வர்.

உறியடியை அடுத்து, வழுக்குமரம் ஏறுதல். உயராமான ஒரு தேக்கு மரத்தை சில நாட்கள் தண்ணீரிலே போட்டு ஊற வைப்பார்கள். பின், புளியங்கொட்டைகளால் தயாரிக்கப்பட்ட ஒருவித பசையை இதன் மீது பூசி, காயப்போடுவார்கள். உறியடி தினத்தில் இம்மரத்தின் மீது கடுகு எண்ணெய் மற்றும் விளக்கெண்ணெய் தடவி உறியடி மரத்திற்குத் தெற்கில் நடுவார்கள். உறியடி முடிந்தவுடன் எல்லோரும் இங்கு கூடுவார்கள். ஒருவர் மீது ஒருவராகத் தோள் மீது ஏறி 10 அல்லது 12 அடி உயரம் வரை ஏறிவிடுவார்கள். பின்னர் வேட்டிகளை இம்மரத்தில் சுற்றிக் கட்டி அதன் மீது காலை வைத்து ஏற முயற்சிப்பார்கள். வேட்டியும் எண்ணெயில் தோய்ந்து வழுக்கும். இளைஞர்கள் இரண்டு மூன்று குழுக்களாகப் பிரிந்து வழுக்குமர உச்சியை அடைய முயலுவார்கள்.

எண்ணெய் வழுக்குவது போதாதென்று சுற்றியிருப்பவர்களும் இவர்கள் மீது தண்ணீர் அடித்து ஆரவாரம் செய்வார்கள். அப்படி இப்படி என்று 25 அடி உயரம் ஏறி, ஒரு வழியாக யாராவது ஒருவர் உச்சியை அடைந்து விடுவார். மேலே கட்டி வைத்துள்ள பண முடிப்பையும் தின்பண்டங்களையும் கைப்பற்றி வெற்றியுடன் இறங்குவார். தின்பண்டங்களை நாலாபுறமும் வீசி எல்லோரக்கும் கொடுப்பது வழக்கம். இதற்குள் பொழுது விடிந்த விடும்.

விடியலில் நித்திய வழிபாடுகள் முடிந்து அலங்காரம் ஆராதனை முடிந்து, உஞ்சவிருத்தி, அதன்பின் முத்துக் குத்தல், உலக்கை ஆடுதல் போன்ற சம்பிரதாயங்களுடன் ருக்மணி கல்யாணம் நடைபெறும்.

வரகூரில் 1868-ல் பிறந்து 1935 வரை வாழ்ந்த ஸ்ரீநாராயணகவி என்பவர் “கிருஷ்ண சிக்யோத்ஸவம்’ என்ற பெயரில் வடமொழியில் ஒரு காவியம் பாடியுள்ளார். சிக்யோத்ஸவம் என்றால் உறியடி உற்சவம் என்று பொருள். சுமதி, சுகுணன் என்ற இரண்டு கின்னரர்கள் பூலோகத்திற்கு வந்து வரகூரை அடைந்து, உறியடி உற்சவத்தைக் கண்டு மகிழ்ந்து, தமக்கிடையே உரையாடும் விதமாக இவ்விழாவைப் பற்றி இந்நூலில் வர்ணிக்கப்படுகிறது.

இடையர் வேடமணிவது, உறியடி அடிப்பது, வழுக்குமரம் சறுக்குவது போன்றவை எல்லாம் வெறும் கேளிக்கையல்ல. கிருஷ்ண அவதார லீலைகள். இதில் அமைந்துள்ள செய்திகள் தத்துவார்த்தமானவை. உறியடி நமது ஆசைகள்; வழுக்குமரச் சறுக்கல்கள் நமக்கு வாழ்க்கையில் ஏற்படும் சறுக்கல்கள்; தண்ணீர் அடித்து சறுக்க வைப்பது வாழ்க்கையில் நமக்கு ஏற்படும் சோதனைகள். இவையெல்லாம் நம்முடைய அஞ்ஞானங்கள். வைராக்கியத்தோடு முடிவில் உச்சியை அடைவது என்பதுதான் நாம் பெறும் ஞானம் அல்லது இறையனுபவம்.

உறியடி, ருக்மணி கல்யாணம், அனுமத் ஜெயந்தி என்ற மூன்றுநாள் விழா அமைப்பு முறையை உருவாக்கியவர் வரகூரில் வாழ்ந்து அங்கேயே முக்தியடைந்த நாராயண தீர்த்தரையே சாரும். அவரது கிருஷ்ண லீலா தரங்கிணியில் இவ்விழா பத்ததி (கொண்டாடும் முறை) தெளிவாக சித்திரிக்கப்பட்டுள்ளது. வரகூர் உறியடி விழாவை நேரில் கண்டு இன்புறும் அனுபவத்தை, வார்த்தைகளில் எளிதில் விவரித்துவிட முடியாது.

நாராயணதீர்த்தருக்கு கிருஷ்ணராக காட்சிஅளித்த பெருமாள், தஞ்சாவூர் அருகிலுள்ள வரகூரில் அருள்பாலிக்கிறார். இவரிடம் வேண்டி வெள்ளிக்காப்பு அணிந்து கொண்டால் பிள்ளைவரம் விரைவில் கிடைக்கும்.

தல வரலாறு: நாராயணதீர்த்தர் என்ற மகான் வயிற்றுவலியால் அவதிப்பட்டு வந்தார். பல தலங்களையும் வழிபட்ட அவர், நடுக்காவேரி என்னும் இடத்திலுள்ள விநாயகர் கோயிலில் இரவில் தங்கினார். கனவில் தோன்றிய திருமால், “”நாளை காலையில் எழுந்ததும் யாரைக் காண்கிறாயோ அவரைத் தொடர்ந்து செல். வயிற்று வலி குணமாகும்,” என்று அருள்புரிந்தார். காலையில் கண்விழித்ததும் ஒரு வெள்ளைப் பன்றி (வராகம்) கண்ணில் பட்டது. தீர்த்தரும் பின்தொடர்ந்தார். அது பூபதிராஜபுரம் லட்சுமிநாராயணர் கோயிலுக்குள் சென்று மறைந்தது. அவரும் அங்கிருந்த பெருமாளை வழிபட்டு நோய் நீங்கப் பெற்றார். வராகவடிவில் பெருமாள் வந்த தலம் என்பதால் “வரகூர்’ என பெயர் பெற்றது. பழமையான இந்தக்கோயில் முதலாம் பராந்தகச் சோழனால் கட்டப்பட்டது.

பாமாவின் விருப்பம்: நாராயணதீர்த்தர், வரகூரில் தங்கியிருந்த காலத்தில் திருமால் கிருஷ்ணராக காட்சியளித்தார். அவருடன் ருக்மணி, சத்தியபாமாவும் வந்திருந்தனர். அப்போது சத்தியபாமா தீர்த்தரிடம், “” கிருஷ்ணாவதாரத்தில் கோபியருடன் நடத்திய லீலைகளைப் பாடுங்கள்,” என வேண்டுகோள் விடுத்தார். தீர்த்தரும் மகிழ்ந்து,”ஸ்ரீகிருஷ்ண லீலா தரங்கிணி’ என்ற பாடலைப் பாடினார். நாராயண கவிராயர் என்பவர் இத்தலத்தில் “ஸ்ரீகிருஷ்ண சிக்யோத்ஸவம்’ என்ற பிரபந்தம் பாடியுள்ளார். சிக்யோத்ஸவம் என்றால் “உறியடி உற்ஸவம்’.

வெங்கடேசர் கோயில்: வரகூரில் மூலவர் லட்சுமிநாராயணர். உற்ஸவர் ஸ்ரீதேவி பூதேவி சமேத வெங்கடேசப்பெருமாள். உற்ஸவர் பெயரையே கோயிலுக்கு சூட்டியுள்ளனர். அர்த்தமண்டபத்தின் மேல்தளத்தில், வராகர், நாகர் சிலைகள் உள்ளன. மூலவரே பிரதானம் என்பதால் பரிவார மூர்த்திகள் இல்லை. மாட்டுப்பொங்கல், கிருஷ்ண ஜெயந்தி, வராக, கூர்ம, நரசிம்ம, பலராமர் ஜெயந்தி விழாக்கள் நடக்கின்றன.

மூலிகை பிரசாதம்: துளசி, ஏலக்காய், பச்சைக்கற்பூரம், கிராம்பு, ஜாதிக்காய் கலந்த பொடி பெருமாளுக்கு சமர்ப்பிக்கப்பட்டு, பக்தர்களுக்கு பிரசாதமாக வழங்கப்படுகிறது. இதற்கு “துளசி மூலிகைப்பொடி’ என்று பெயர். சர்க்கரை, ரத்தக்கொதிப்பு, இதயநோய், தோல் சம்பந்தப்பட்ட நோயால் அவதிப்படுபவர்கள் நோய் நீங்க வழிபட்டு மூலிகைப் பிரசாதம் பெற்றுச் செல்கின்றனர்.

முதல்மாத சம்பளம்: நன்கு படித்திருந்தும் தகுதியான வேலை கிடைக்காமல் அவதிப்படுபவர்கள் வரகூர் கோயிலுக்கு வருகின்றனர். அதற்கு நன்றிக்கடனாக முதல் மாத சம்பளத்தை காணிக்கையாக செலுத்துகின்றனர். வரகூரை சுற்றியுள்ள பகுதியில்
இந்த வேண்டுதல் வழக்கில் உள்ளது. இதன் மூலம் பணி, சம்பள உயர்வு போன்றவை விரைவில் உண்டாகும் என்பது நம்பிக்கை.

வெள்ளிக்காப்பு: குழந்தை இல்லாத தம்பதியர், பெருமாளின் பாதத்தில் வெள்ளி காப்பு வைத்து அதையே அணிந்து கொள்கின்றனர். குழந்தை பிறந்தபின், குழந்தையோடு வந்து காப்பை பெருமாளிடம் சமர்ப்பிக்கின்றனர்.

கிருஷ்ண ஜெயந்தி சிறப்பு: தீர்த்தருக்கு லட்சுமி நாராயணர் கிருஷ்ணராக காட்சியளித்ததால் இங்கு கிருஷ்ணஜெயந்தி சிறப்பாக நடக்கிறது. அப்போது “கிருஷ்ணலீலா தரங்கிணி’ பாடல்களைப் பாடுவர். அங்கப்பிரதட்சணம் செய்வர். பெருமாளின் கையில் இருக்கும் வெள்ளிக்குடத்தில் செல்வவளம் பெருக வேண்டி பக்தர்கள் வெண்ணெய் நிரப்புவர். பத்து நாட்கள் கிருஷ்ண ஜெயந்தி
விழா நடக்கும்.

உறியடியோ கோவிந்தா: கிருஷ்ணஜெயந்தி பல்லக்குபவனியில் குறிப்பிட்ட வீட்டில் சிறுவர்களை அடைத்து விடுவர். அவர்கள் “”உறியடியோ கோவிந்தா” என கூச்சலிட்டு கதவைத் திறக்கும்படி வேண்டுவர். ஆயர் பாடியில் கிருஷ்ணரைக் காணாமல் தவித்த பசு, கன்றுகள் கதறியதை நினைவூட்டும் விதத்தில் இது செய்யப்படுகிறது. இரவில் உறியடி கிருஷ்ணராக, பெருமாள் கையில் கம்புடன் வாய்க்கால் மண்டபத்திற்கு எழுந்தருள்கிறார். 32 தீவட்டிகள் ஏற்றியதும் வழுக்குமரம் ஏறும் நிகழ்ச்சி நடக்கிறது. போட்டியில் வெல்பவருக்கு முறுக்கு, சீடை, பணமுடிப்பு தரப்படும். மறுநாள் ருக்மணி கல்யாணம் நடக்கிறது.
இருப்பிடம்: தஞ்சாவூரிலிருந்து 25 கி.மீ., திருவையாறிலிருந்து 15 கி.மீ.,
போன்: 94428 52145.

46.இன்னும் சற்று ஆழமாகப் பார்த்தால், அங்க ப்ரதக்ஷிண வழிபாட்டை ஆரம்பித்து வைத்தவர்-பாகவத உத்தமரான ஸ்ரீஅக்ரூரே ஆவார்.
எப்படி என்று பார்ப்போம்.-கோகுலத்திலிருந்து ஸ்ரீகிருஷ்ணரை மதுரைக்கு அழைத்து வர ஸ்ரீஅக்ரூரர்,
கம்ஸனின் உத்திரவின் பேரில் புறப்பட்டு ,மாலைப் பொழுதில் சபாழுேில் கோகுலத்தை அடைந்தார்.
அங்கு இந்திரன் முதலிய திக்பாலகர்களுனடய கிரீடங்களுடன் சேர்ந்ததும் தூய்மை வாய்ந்த திருவடிப் பொடிகளை யுடையதும்,
பூதேவிக்கு மகிழ்ச்சி யளிப்பதும் தாமரை மலர், யனவ,அங்குசம் முதலிய கோடுகளுடன் கூடியதுமான, ஸ்ரீ கிருஷ்ண பரமாத்மாவின் திருவடிச் சுவடுகனளக் கண்ணுற்றார்.-கண்ட வுடனேயே ,எல்லை யற்ற ஆனந்தம் அடைந்து உணர்ச்சி வசப்பட்டார். -கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் நினறந்தது.
”இவைகள் என் தெய்வத்தின் திருவடிகள் பட்ட பொடிகள் அல்லவா” என்று எண்ணி ,தேரிலிருந்து துள்ளிக் குதித்து கண்ணனுனடய திருவடிகள் பட்ட மண்
பொடிகள் மீது மீண்டும் மீண்டும் புரண்டார் அங்கப்ரதக்ஷிணமும் செய்தார்..,(பாக.ஸ்க.10-அத்யா. 38- ஸ்லோ . 25,26)

47.இதி “தேஷு அசேஷ்டத ” என்று திருவடிப் பொடிகள் மீது விழுந்து புரண்டார் என்கிறது ஸ்ரீமத் பாகவதம்.
இக் கருத்தை ஸ்ரீதீர்த்தர் (தரங்கம் 7 ஸ்லோ . 14)”.”புத்யாதி தத்வ பரிசிந்ஹித கோபவேஷம்,
ஸித்தானுபாவிதம் அசேஷ ஜகந் நிதானம்”என்ற சொல் தொடரால் கோபிகைகள் ,அக்ரூரர் முதலியோர் ஸ்ரீ
கிருஷ்ண பரமாத்மாவின் திருவடிச் சுவடுகளை , பத்மம் முதலிய ரேகைகளால் கண்டு பரவசமனடந்த நிலையை ,விளக்கியுள்ளார்.
அதுமட்டுமல்லாமல் அந்தா அங்க ப்ரதக்ஷிண வழிபாட்னட வராஹ புரியில் ஆரம்பித்து வைத்து, தான் அனடந்த ஆனந்தத்தை மற்ற பக்தர்களும் அடைய வழி செய்துள்ளார் என்றே தோன்றுகிறது,

48.இருப்பினும்,இது கோகுலம் அல்லவே ஸ்ரீகிருஷ்ண னுனடய பாத தூளிகள், இவ் வராஹ புரி மண்ணில்
இருப்பது எப்படி. பொருந்தும் என்ற வினா எழும் போது,
ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் இந்த ஊருக்கு ஸ்ரீதீர்த்தரை வரவழைக்க பன்றியின் ரூபம் தரித்ததும்,
ஸ்ரீதீர்த்தர் பாடிய ஒவ்வொரு பாடலுக்கும் தன் சலங்கை ஒலி கேட்கச் செய்ததும் ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் வராஹ புரியில் நித்ய வாஸம் செய்கிறார் என்பதற்கு
ப்ரமாணமாகிறது.
அவரது பாத தூளிகள் இந்த மண்ணில் நினறந்திருக்கும் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை .
மேலும் ஸ்ரீதீர்த்தருக்கும்,ஸ்ரீ கிருஷ்ணருக்கும் வித்யாசமே இல்லை என்பது உறுதி .
ஸ்ரீதீர்த்தர் வராஹ புரியிலேயே பலகாலம் வாழ்ந்து ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் பால லீலா விநாேதங்களைப் பாடிப் பாடி
அவனையே ஸதா ஸர்வ காலம் நினைந்து, நினைந்து உருகி அவனுள்ளே ஐக்யமாகி,பரம அத் வைதியான அவரே ,
ப்ரஹ்மைவ ப்ரஹ்மவித் பவதி என்பதற்கு ஏற்ப ஸ்ரீ கிருஷ்ணராக பாவித்து ஸ்ரீ கிருஷ்ண ராகவே மாறிவிட்டார் என்பதில் ஒருவித ஐயமும் இல்னல.
இதை அவரே நிரூபணமும் செய்திருக்கிறார்.-தேவர்களின் ப்ரார்த்தனை யுடன் தொடங்கும்
“பாஹிமாம் பாஹிமாம் பரம தயாளோ ” எனத் தொடங்கும் 10வது தரங்கம் கீதம்40 ல் ஈடற்ற தன் பரம பக்தியால் இப்பாடலின்
ஒவ்வொரு சரணத்திலும் ஸ்ரீவிஜய கோபாலா என்ற சொல்லை 12 தடவைகள் ப்ரயோகித்து முத்திரை சரணத்தில்
நாராயண தீர்த்த விஜய கோபாலா என்று நாராயண தீர்த்தராகவே அவரிடமிருந்து வேறு படாமல் இருப்பவரே என்று கூறியிருப்பது
ஸ்ரீதீர்த்தர், தான் ஸ்ரீ கிருஷ்ண ராகவே மாறிவிட்டதை உணர முடிகிறது.
தரங்கப் பாடல்களில், தான் வேறு தரங்கம் வேறு என்றில்லாமல் ஸ்ரீகிருஷ்ணனே ப்ரத்யக்ஷமாகக் குடி கொண்டுள்ளான் என்பது ஸத்ய வாக்காகும்.
இதை உணர்ந்து, பாட்டு,பாடுபவர் என்ற வேறுபடாத
மநோ நிலையில் ,தரங்கப் பாடல்கனளப் பாடும் போது வராஹ புரியில் நித்ய வாசம் செய்யும்,ஸ்ரீகிருஷ்ணன் ப்ரஸன்னமாகிறார் என்பதில் ஐயமே இல்லை .
அப்படி ஸ்ரீதீர்த்தர் உருவில் ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் ஐக்யமாகி இருக்கும் போது, அம் மஹானின் பாத தாமரைகள் பட்ட வராஹ புரியில்
ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பாத தூளிகள் என்றென்றும் விளங்கும் என்பது ப்ரமாணம்.

49.இந்த இடத்தில் பாகவதம் முதல் ஸ்கந்தம் .அத்யா.13 ஸ்லோகம்10 நினனவுக்கு வருகிறது.
இதில் தீர்த்த யாத்ரை சென்று விரும்பிய விதுரரை வரவேற்று யுதிஷ்டிர் பேசுவதாக வருகிறது.
“பவத் விதா பாகவதாஸ் தீர்த்த பூதா : ஸ்வயம் விபோ தீர்த்து குர்வந்தி தீர்த்தானி ஸ்வாந்தஸ் ஸ்தேன கதாப்ருதா
“ஹே ப்ரபோ தங்களைப் போன்ற பகவத் பக்தர்கள், புண்ய தீர்த்த ரர்களாக இருந்து கொண்டு, தங்களது மனத்தில் உனறயும்
ஸ்ரீவாஸுதேவனால், பாபிகளின் சேர்க்கையால் மாசு படிந்த புண்ய ஸ்தலங்கனளக் கூட, மாசு நீக்கி மறுபடியும் சுத்தமாக்கி
புண்ய ஸ்தலங்களாகச் செய்து விடுகின்றனர் – என்று விதுரரைப் புகழ்கிறார்.

50.ஸ்ரீநாராயண தீர்த்தர் தன் பெயரிலேயே தீர்த்தர் என்று கொண்டு, வாழ்ந்த புண்ய ஆத்மாவாகும்.
அவர் வராஹ புரியிலேயே பல காலங்கள் வாழ்ந்து வந்ததால், புண்ய ஷேத்திரமான வராஹ புரியின்
பவித்ரம் பன்மடங்கு பெருகியுள்ளது என்று சொல்லவும் வேண்டுமா?
அப்பேர்பட்ட இந்த மஹானின் பாத சுவடுகள் பட்ட வராஹ புரி பூமி, ஒப்புயர்வற்ற புண்ய பூமியே .
அவருடைய திருவடித் தாமரைகள் பட்ட மண் பொடிகள் நினறந்த பூமியில், பக்தர்கள் அங்க ப்ரத க்ஷிணம்
செய்ய தம் பாவங்கள் தொலைந்து நற்கதி அடைவார்கள் என்பதில் ஐயமே இல்லை .

51.இத்துணை பவித்திரமான வராஹ புரி மண்ணில் பூர்வ ஜன்ம புண்யத்தால் பிறந்தவர்கள் மிகவும் பாக்யசாலிகளே .
அதுவும் ஸ்ரீ கிருஷ்ண ஸ்வரூபமான,ஸ்ரீநாராயண தீர்த்தர் காலடி பட்ட மண்ணில் விழுந்து புரள மிகவும் பாக்யம் பெற்றவர்களே
”அஹோ பாக்யம் அஹோ பாக்யம் வராஹ புரி ஜனித மஹா ஜனானாம்”.

52.வேத ,புராணங்கள்,சாஸ்த்திரங்கள்,வேதாந்தம் இவைகளில் மிகத் தேர்ச்சி யுடையவராக இருந்தது மட்டுமல்லாது
நாட்டிய ஸங்கீதக் கலைகளிலும் தேர்ச்சி மிக்கவராக இருந்தார் என்பது அவருடைய நூலிலிருந்து விளங்குகிறது.
தரங்கம் 7 ஸ்லோகம் 16ல் ராஸ லீலைகளை விவரிக்கும் போது கோபிகைகள் ப்ருந்தா வனத்தில் வாத்யங்களிலிருந்தும் னககளிலிருந்தும் தோன்றுகின்ற
த்ருவ தாளம்,மட்ய தாளம்,ரூபகம், ஜம்பா,த்ரிபுட என்ற உயர்ந்த பல தாளங்களுடனும்,
அகற்றியும், குறுக்கியும்,நீட்டியும்,வனளத்தும்,காலடிகளை வைத்தல் போன்ற அழகிய பாத வின்யாஸங்களுடன் கூடிய நாட்டியத்தை
கோபிகைகள் மிக்க ஆனந்தத்துடன் அபிநயம் செய்து கொண்டு ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வழிபட்டதை விவரிக்கிறார்.

53. பாகவதத்தில் (பாக.ஸ்க.10-அத்யா. 33-ஸ்லோ . 10) ஒரு கோபி ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடன் ஸ்வர ஜாதிகளை
ஒன்றக்கொன்று கலக்காமல் பாடி, ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடைய பாராட்டுக்களைப் பெற்றாள்.
மேலும் அதே ஸ்வர ஜாதியை த்ருவ தாளம் போட்டு கானம் செய்ய ஸ்ரீகிருஷ்ணனால் வெகுமதி அளிக்கப் பட்டாள், என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது.
இக் காட்சியையே , ஸ்ரீதீர்த்தர்,மனக் கண்ணால் பார்த்து ஆனந்தம் அடைந்து, தரங்கம் 7 கீதம்6 லிருந்து 12 வரை
நாட்டை -துருவ தாளம்,மத்யமாவதி -மட்ய தாளம்,முகாரி-ரூபக தாளம்,வராளி-ஜம்பக தாளம், மோஹனம் திரிபுட தாளம்,
ஆனந்த பைரவி-அட தாளம்,காம்போஜி- ஏக தாளம்,ஆகிய பல ராகங்களிலும்,பல தாளங்களிலும் கோபிகள் பாடி ஆடினார்கள்.என்றும் கூறுகிறார்.
ராகம்- தாளத்திற்கு ஏற்ப பாடல்களின் மூலம் ராஸ லீனல மஹத்வத்தைத் தெரியப் படுத்துதில் அவருடைய ஸங்கீத -நடன புலமை வெளிப்படுகிறது..

54.அக்ரூரருடன், ஸ்ரீகிருஷ்ணர் மதுரா நகரம் செல்லும் போது, கோபிகைகள் ,பிறிவாற்றாமையால், வெட்கத்தை விட்டு,
கோவிந்தா மாதவா தாமோதரா என்று கூக்குரலிட்டு அழுதனர் என்று ஸ்ரீவ்யாசர் விவரித்துள்ளார்.
நமக்கு வேண்டியவர்கள் பயணம் கிளம்பும் போது அழுவது அமங்கலமாகக் கருதப் படுகிறது.
ஸ்ரீவியாசர், இதை உணர்ந்தே ,கோபிகைகள் ஸுஸ்வரத்துடன் அழதனர் என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். (பாக.ஸ்க.10-அத்யா.39-ஸ்லோ . 31)
ஸ்ரீநாராயண தீர்த்தர்,இதை நன்கு உணர்ந்து ,சந்தேகத்திற்கு துளியும் இடமளிக்காமல், தரங்கம் 9 – “விஜய கோபால தே மங்களம்” – எனத் தொடங்கும்
கீதம்32ல் , கோபிகைகள் ,ஸ்ரீகிருஷ்ண பரமாத்மாவின் கல்யாண குணங்கனளப் புகழ்ந்து கூறி, மதுராவில்
அவருக்கு வெற்றியும் ,எல்லா நலன்களும் கிட்டவேண்டும்,என்று மங்களம் பாடினார்கள்,என்று மங்களகரமாக வர்ணித்துள்ளார்,
இச் சமயம், ஸ்ரீராமபிரான் தந்தையின் வாக்னக நிறை வேற்ற நாடு துறந்து காட்டுக்குச் செல்லும்போது ,தாய் கௌஸல்யா தேவீ மகனின் பிரிவைத் தாங்க
முடியா விட்டாலும், அதைப் பொருட்படுத்தாமல்,ஸ்வஸ்தி வாக்யங்கனளக் கூறிக் காப்பிட்டுஆசி
வழங்கி மங்களகரமாக ஸ்ரீராமரை வழியனுப்பினாள் என்ற வால்மீகி ராமாயண ஸ்லோகங்கள்
நினனவிற்கு வருகிறது. (வால்மீ,ராமா-.அயோத்யாகாண்டம் 25 வது ஸர்கம்)

55.உத்தவர் கோகுலம் சென்று ஸ்ரீகிருஷ்ண பரமாத்மா அருளிய தத்வ உபதேஸங்களை ஸ்ரீகிருஷ்ணனை
பிரிந்து மனம் வருந்திய கோபியர்களுக்கு அளித்து-அவர்களை மனச் சமாதானம் அனடயச் செய்ததும்
அவர்களின் ப்ரேம பக்தியைக் கண்டு வியந்து ஸ்ரீகிருஷ்ண பரமாத்மாவிடம் தெரிவித்ததையும்,
ஸ்ரீதீர்த்தர் தரங்கம் 11 ஸ்லோ .94 முதல் 99,கீதம் 41-44 வரை விவரிக்கும் போது கோபியர்களின் வாயிலாகத் தான்
ஸ்ரீகிருஷ்ணரிடம் கொண்டிருக்கும் அத்யந்த ப்ரேம பக்தியை வெளிப்படுத்தி யுள்ளது மெய் சிலிர்க்க வைக்கிறது,
உத்தவர், கோபியர்களின் ப்ரேம பக்தியைக் கண்டு வியந்து “எந்த கோப ஸ்திரிகளினால் செய்யப்படும் ஸ்ரீகிருஷ்ண லீலா கானமானது,
மூவுலகத்தையும் புனிதமாக்குகிறதோ அந்த கோப ஸ்திரிகளின் பாத தூளியை நான் அடிக்கடி வணங்குகிறேன்” என்று கூறியது
ஸ்ரீதீர்த்தரின் ப்ரேம பக்திக்கும் பொருந்துகிறது அல்லவா!! (பாக.ஸ்க.10-அத்யா. 47ஸ்லோ . 63)

56.ஸ்ரீதீர்த்தர் ,”கோபாலமேவ தைவதம் ” (தரங்கம் 12 கீதம் 50) என்ற கீதத்தைப் பாடும் போதே திவ்யமான
தன் கண்களால் புல்லாங்குழல் வாசித்துக் கொண்டும், தன் முன்னே நாட்டியம் ஆடிக் கொண்டிருக்கும்
ஸ்ரீகிருஷ்ணனே கண் குளிரக் கண்டு பரவசமடைந்தார் என்றும்,மேலும் ஸ்ரீதீர்த்தர் மீது உள்ள அபார
கருணையினால், தரங்கிணி நூல் முடியும் வரை , ஸ்ரீகிருஷ்ணன் திவ்ய தரிஸனம் தந்து அவரை
ஆனந்தக் கடலில் முழுகச் செய்தார் என்றும், ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் விருப்பப்படியே ஸ்ரீருக்மிணி
விவாஹத்துடன் தரங்கிணியை முடித்தார் என்று சிறந்த பாகவதோத்தமர்கள் கூறுகின்றனர்,
இந்தப் பாடலில்” மிக்க பாக்யசாலியான தனக்கு உண்மைப் பொருளைக் காணும் திவ்ய சக்ஷூஸை (தெய்வீகப்
பார்வையை ) ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அளித்தான்“ என்று புகழ்கிறார்.
கோபாலன் என்ற தெய்வத்தினையே வழிபடுகிறேன், வேறு ஒருவரையும் தெய்வமாகக் கருத மாட்டேன், என்றும் கூறுகிறார்.

57.ஸ்ரீதீர்த்த ர், “காங்ஷே தவ ப்ரஸாதம்” (தரங்கம் 12 கீதம் 51) என்ற கீதத்தில் தான், பல ஷேத்திரங்களில்
தங்கியிருந்த போதிலும் , தீராது தன்னைத் தொடர்ந்து வாட்டி வந்த வயிற்று வலி, வராஹ புரி பெருமாள்
ஸந்நிதியில் தான் தீர்ந்தது என்ற விவரத்தை கடைசி சரணத்தில் “வர நாராயண தீர்த்த வாரித துஸ்தரா நர்தக “ என்று தெரிவிக்கிறார்.

58.தரங்கம்12 “ப்ரஹ்ம க்ரந்திம்” என்று தொடங்கும் கீதம்58ல் ஸ்ரீதீர்த்தர், லக்னாஷ்டகம்,ஸ்ரீகிருஷ்ண
ருக்மிணி விவாஹ நிகழ்ச்சிகளை -மண மகள் மண மகனுக்கு முத்துக்களால் அபிஷேகம்
செய்வது,ப்ரஹ்ம க்ரந்தி ,லாஜ ஹோமம்,ஸ்தாலீ பாகம்,நாக பலி,ஆகிய
கல்யாண ஸம்ப்ரதாயங்களை ஆந்திரர்களின் அனுஷ்டானப்படி விவரித்துள்ளார்.

59.“மஙகளாதீனி ,மங்கள மத்யானம்,மங்களான் தானி ஸாஸ்த்ராணி வீர்யவத் புருஷ கர்த்ரு காணி
ப்ரேந்தே ”-துவக்கம் ,நடுவு,முடிவு இவற்றில் மஙகளா ஸாஸனத்துடன் கூடிய நூல்கள் இவ்வுலகில்
நீண்ட காலம் புகழுடன் விளங்குகின்றன என்ற ஆன்றோர் வசனப்படி ஸ்ரீதீர்த்தர் ஸ்ரீகிருஷ்ண லீலா தரங்கிணியில் தொடக்கத்தில்
“ஹிம கிரி தனயா பத்யம்” என்ற வினாயக ஸ்துதியுடன் ஆரம்பித்து
நடுவில் “கல்யாணம் வித னோது” என்ற பால கிருஷ்ண ஸ்துதியையும்
“தா ⦂குர்வந்த்வபிதானி” என்ற ஸ்ரீகிருஷ்ண ருக்மிணி விவாஹத்தில் பங்கு கொண்ட நல் முத்துக்களின் ஸ்துதியை அமைத்து,
முடிவில் ஜய மங்களம் என்ற மங்கள கீதத்துடனும் முடித்து அருளிச் செய்திருக்கிறார் என்பது இந்நூலின் தனிச் சிறப்பு.
ஆன்றோர் வாக்குப்படி இந்த தெய்வீக காவ்யம் சூர்ய சந்திரர்கள் இருக்கும் வரை புகழோடு இவ்வுலகில் இருக்கும் என்பதில் ஐயம் இல்லை .

60.ஸ்ரீதீர்த்தர் வேதங்கள்,உபநிஷத்துக்கள்,ஸாஸ்த்திரங்கள் ,புராணங்கள் இவைகளைப் ப்ரமாணமாகக்
கொண்டு ஸ்ரீகிருஷ்ண லீலா தரங்கிணியை அருளிச் செய்தார்.
மேலும் ஸ்ரீதீர்த்தர், ஸ்ரீகிருஷ்ண லீலா தரங்கிணியை ஸ்ரீமத் பாகவேத்தை அனுஸரித்தே தஸம ஸ்கந்த கிருஷ்ண லீலைகள் ,ஸ்ரீ ருக்மிணி விவாஹ பர்யந்தம் அருளியுள்ளார்.
ஸ்ரீமத் பாகவதத்தில், ராதை என்ற கதா பாத்திரத்தைப் பற்றி ஒன்றும் குறிப்பிடாமல், மொத்தமாக கோபிகைகள் என்றே ஸ்ரீவியாஸாச்சாரியார் குறிப்பிட்டுள்ளார்,
இருப்பினும் ஸ்ரீ தீர்த்தர் 8வது தரங்கத்ேில், கிருஷ்ண ராதை சம்பாஷணை ,பிரிவாற்றல்,பிணக்கு ஆகியவைகளை விவரித்துள்ளார்.
ஏன் இந்த மாறுபாட்னடச் செய்தார் என்று ஆராயுங்கால் கீழ்க்கண்ட இரண்டு காரணங்கள் இருக்கலாம் என்று நினனக்கத் தோன்றுகிறது.
1.ஸ்ரீதீர்த்தர் கீத கோவிந்தத்தை இயற்றிய ஸ்ரீஜயதேவரின் அவதாரம் என்று கூறப்படுகிறது.
2. வராஹ புரி பெருமாள் யாராலும் பிரிக்க முடியாதவாறு ஆதரவாகப் பிராட்டியை அணைத்தவாறும்,
பிராட்டியும், பெருமாளை விட்டுப் பிரியாமல் அன்பு பெருக்கெடுத்து ஆரத் தழுவியுள்ளார்.
இக் காட்சியை தினமும் பார்த்தாலும்.ஓவ்வொரு தரங்கிணிப் பாடலையும், சலங்கை ஒலி ஸப்திக்கச் செய்தும்
“கோபால மேவ தைவதம் ” பாடும் போது ஸ்ரீதீர்த்தருக்கு திவ்ய திருஷ்டியைக் கொடுத்து தன் தேவியுடன் காட்சி கொடுத்தும்,-
கிருஷ்ண ராதையே – ஜீவாத்மா பரமாத்ம ஐக்கிய ருபமாக- என்று அவர் மனக் கண் முன் தோன்றிய தாலும் அவர் ராதா கிருஷ்ணனைப் பற்றி எழுதி யிருக்கலாம் என்று நினனக்கத் தோன்றுகிறது.

61.பத்ம புராணத்தில் உள்ள ஸ்ரீமத் பாகவத மஹாத்மியத்தில் கூறப்பட்டுள்ளதை நாம் சிறிது பார்க்கலாம்
சுகருனடய வாயிலிருந்து வெளிப்பட்ட ஸ்ரீமத் பாகவதத்தின் கதாம்ருதத்தின் பலன் அளவிட முடியாது.
கங்கை ,கயா ,காசி,புஷ்கரம்,ப்ரயாகை அளிக்கும் பலன்கள் யானவயும் இந்த பாகவத பலன்களுக்குச் சமமாகாது.என்று கூறப்பட்டுள்ளது.(அத்.3.ஸ்லோ.32)
இந்தப் பெருமையும்,புகழும் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தை அனுஸரித்தே ஸ்ரீதீர்த்தரின் வாயிலிருந்து வெளிப்பட்ட கதாம்ருதமான ஸ்ரீகிருஷ்ண லீலா தரங்கிணிக்கும் பொருந்தும் என்று சொல்லவும் வேண்டுமோ ?

62.ஸ்ரீதீர்த்தர் 12 தரங்கம்- “காமதா காமினா மேஷா”- எனத் தொடங்கும் ஸ்லோ .161ல் இந்த ஸ்ரீகிருஷ்ண லீலா தரங்கிணி என்ற சிறந்த பக்தி நூலை
பக்தியுடன் பாடுகிறவர்களுக்கும், கேட்பவர்களுக்கும்,அவரவர்களின் விருப்பம் போல, அறம்,பொருள்,இன்பம்,வீடு இவற்றை இந்த நூல்
அளிக்கிறது என்று பல ஸ்ருதியும் கூறிவிட்டார்.

63.ஸ்ரீதீர்த்தரின் நாமாவை உச்சரிப்ப தாலேயே நம் பாவங்கள் தொலைந்து அக்ஞான இருள் நீங்கி
ஆத்ம ஞானத்தை அடைந்து பரமானந்தத்தை அனடயலாம் என்பதில் ஒரு ஐயமே இல்லை .
ஸ்ரீநாராயண தீர்த்தரின் திருநாமத்தை ஒருமுனற கூறுவது லக்ஷம் தடவைகள் ஓங்காரத்தை ஜபிப்பதால் கிட்டும்
புண்ணி யத்தைக்காட்டிலும் அதிக புண்ணியத்தை அளிப்பதாகும்.
அவரின் திருவுருவத்தை வழிபடுவது ப்ரஹ்மா, சிவன்.நாராயணன், இவர்கனள வழிபடுவதால் கிட்டும் பலனுக்கு ஸமமான பலனைத்தரும்
என்று குரு த்யான ஸ்லோகத்தில் சொல்லப்பட்டதில் எவ்வளவு அர்த்தம் பொதிந்துள்ளது என்பது தெள்ளத் தெளிவாகிறது.
மேலும் அவ்வரிகள் அனுபவ பூர்வமாகவே வந்ததில் என்ன சந்தேகம்.அத்தகைய மஹான் ஸ்ரீநாராயண தீர்த்தரின் திருவடித் தாமரைகளை வணங்கி
நமக்கும் தூய்மையான உள்ளத்தை யளித்து,பரமாத்ம அநுபவம் ஏற்பட்டு ஆனந்த ஸ்வரூபியான பரம் பொருளுடன் ஐக்யமாகிற மோக்ஷத்தைப் பெறுவோமாக..

————–

பாகம்-3

ஒற்றுமையும் வேற்றுமையும்

1.ஸ்ரீஜயதேவரின் கீத கோவிந்தம் சிருங்கார ரஸம் இனழந்த பக்தி ரஸம் ததும்பும் இனிமையான பாடல்களைக் கொண்டது.
ஸ்ரீநாராயண தீர்த்தரின் ஸ்ரீகிருஷ்ண லீலா தரங்கிணி பக்தி ரஸத்துடன் ஆத்ம ஞானத்தை போதிக்கும் இனிமையான தெய்வீகப் பாடல்களைக் கொண்டது.
2.இந்த இரண்டு நூல்களுக்கும் பாட்டுடைத் தலைவன் ஸ்ரீ கிருஷ்ேண பரமாத்மாவே .ஸ்ரீமத் பாகவேத்திற்கும் பாட்டுடைத் தலைவன் ஸ்ரீ கிருஷ்ண பரமாத்மாவே .
3.ஸ்ரீஜயதேவரின் கீத கோவிந்தம் 12 ஸர்கங்களாகப் பிரிக்கப் பட்டுள்ளது,
ஸ்ரீநாராயண தீர்த்தரின் ஸ்ரீகிருஷ்ண லீலா தரங்கிணியும் 12 தரங்கிணிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது .
ஸ்ரீமத் பாகவதமும் 12 ஸ்கந்தங்களாகப் பிரிக்கப் பட்டுள்ளது,

4.ஸ்ரீ கிருஷ்ண பரமாத்மாவின் த்வாேஸாக்ஷரி மந்திரம் 12 அக்ஷரங்களைக் கொண்டது. ஒவ்வொரு
ஸ்கந்தம் ஆரம்பிக்கும் போது வியாசர், இந்த மூல மந்திரத்தை ஸ்மரித்தே தொடங்குகிறார் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது.
துருவ சரித்திரத்தில் ஸ்ரீநாரத மஹரிஷி, துருவனுக்கு,இந்த மூல மந்திரத்தை உபதேஸிப்பதாக ஸ்ரீமத் பாகவதத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது.
( பாக.ஸ்க.4அத்யா.8-ஸ்லோ .54).மிகவும் சக்தி வாய்ந்த இந்த மந்திர அக்ஷரங்களின் எண்ணிக்கை 12
ஆனதால்,.ஸ்ரீ கிருஷ்ண பக்தர்களான ஸ்ரீஜயதேவரும், ஸ்ரீநாராயண தீர்த்தரும் ஸ்ரீமத் பாகவதத்தை அனுசரித்து தம் தம் நூல்களை 12 பாகமாக
பிரித்திருக்கலாம் என்றே தோன்றுகிறது.

5.ஸ்ரீஜயதேவர், சிருங்கார ரஸம் ப்ரதானமாக உள்ள இந்த நூலை 18புராணங்களில் ஒன்றான
ப்ரஹ்ம வைவர்த்த புராணத்தில் ராதா கிருஷ்ண சரித்திரத்தின் அடிப்படையில் படைத்தருளினார்.
ஸ்ரீநாராயண தீர்த்தர் ஸ்ரீகிருஷ்ண லீலா தரங்கிேணியை ,ஸ்லோகங்கள் .சூர்ணிகைகள் ,கீதங்கள் எல்லாவற்றையும் ஸ்ரீமத் பாகவேத்தை அனுசரித்து,
தஸம ஸ்கந்தம் ருக்மிணி விவாஹம் வரையில் படைத்தருளினார்.
ஸ்ரீமத்பாகவதத்தில் ராதை என்ற கதா பாத்திரத்தைப் பற்றி ஒன்றும் குறிப்பிடாமல் மொத்தமாக கோபிகைகள் என்றே ஸ்ரீவியாஸாசாச்சாரியார் குறிப்பிட்டுள்ளார்,
இருப்பினும் ஸ்ரீதீர்த்தர் 8வது தரங்கத்தில் கிருஷ்ண ராதை சம்பாஷணை ,பிரிவாற்றல்,பிணக்கு ஆகியவை களை விவரித்துள்ளார்.
இதுஒரு சிறிய வேறுபாடு ஆகும்.எனினும் இந்நூலின் இப்பகுதி ,ஆத்ம ஞானத்தை போதிப்பதால் சிறந்து விளங்குகிறது.

6.மேலும் ஸ்ரீநாராயண தீர்த்தர் தத்வங்கள் அடங்கிய பாகவதம் ஏகாதஸ ஸ்கந்தம் பற்றி எழுதாமல்
விட்டு விட்டரே என ஏக்கப்பட வைக்காமல்
ஸ்ரீதீர்த்தர் வேதங்கள்,உபநிஷத்துக்கள்,ஸாஸ்த்திரங்கள்
இவைகளின் ஸாரத்தை ஸ்ரீகிருஷ்ண லீலா தரங்கிணி யிலேயே சந்தர்பத்துக்கு ஏற்றவாறு
புகுத்தி ,
தனக்கே உரித்தான எளிய நடையில், அருளிச் செய்தார் என்பது இந்நூலின் தனிச்சிறப்பு..

7.ஸ்ரீஜயதேவர், ஸ்ரீநாராயண தீர்த்தர் இருவருமே சங்கீதம்,நாட்டிய கலைகளில் பாண்டித்யம் பெற்று
இருந்ததனால்,
எல்லாப் பாடல்களையும் பல ராகங்களிலும், தாளங்களிலும், நடனமாடக் கூடியவகையில் அனமத்து மெருகு ஊட்டியுள்ளனர்.
ஸ்ரீநாராயண தீர்த்தர் ஒருபடி மேலே போய் நாட்டிய ஜதிகளையும் அனனவரும் வியக்கும் வண்ணம் னகயாண்டிருப்பது அவரின் புலமையை நன்கு பறை சாற்றுகிறது.

8.இவ் விரண்டு நூல்களுமே ,ஆத்ம ஞானம் பெற்று பரமாத்ம ஐக்கியத்தில் ஈடுபட்டு ப்ரஹமானந்தத்தில் திளைத்த
ஸ்ரீஜயதேவர்,ஸ்ரீநாராயண தீர்த்தர் ஆகிய ப்ரஹ்ம நிஷ்டர்களால் ஸ்வானுபவத்தில் எழுதப் பெற்றதால், அவர்களின் பாடல்களில் பக்தி ரஸம் சொட்டுகிறது.
எனவே இப்பாடல்களை நாம் பாடும் போதும், மற்றவர்கள் பாடிக் கேட்கும் போதும் மெய் மறந்து பரமானந்தத்தில் திளைத்து கண்ணீர் மல்கி பரவசமாகின்றோம்.
இப்படி ப்ரேம பக்தியில் முழ்கிய உறுதியான பக்தன் தனக்குப் பிரியமான பகவன் நாம கீர்த்தனைகளைப் பாடும் போது மனமுருகி உலக விவஹாரங்களை அறவே மறந்து பித்தன் போல உரக்கச் சிரிப்பான்,சில சமயம் அழுவான்,உறக்க கூச்சலிடுவான்,பாடுவான்,ஆடுவான்
என்று நவ யோகிகளில் ஒருவரான கவியோகி, விதேஹ ராஜாவிற்கு பக்தனின் லக்ஷணத்தை தெரிவிக்கிறார்( ஸ்ரீமத் பாகவேம் .ஸ்க.11அத்யா2ஸ்லோ 40).
இம்மாதிரி, ஸ்ரீஜயதேவர், ஸ்ரீநாராயண தீர்த்தர் எழுதிய பாடல்கள், மேலே கூறியவாறு ஸ்ரேஷ்ட பக்தர்களை உருவாக்குகிறது என்று சொன்னால்
மிகையாகாது.

9.இவ் விரண்டு நூல்களுமே பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணரால் அங்கீகரிக்கப்பட்டவைகளே .
ஸ்ரீஜயதேவர் கீத கோவிந்தம் 10 ஸர்கம்,”வஸதி யதி கிஞ்சதபி “ என்ற19வது அஷ்டபதி எழுதிக் கொண்டிருக்கும் போது,7வது சரணத்தில்
ஸ்ரீ ஜகன்நாதரே ஸ்ரீஜயதேவர் ரூபத்தில் வந்து, .”ஸ்மர கரல கண்டனம் மம ஸிரஸி மண்டலம் தேஹி பத பல்லவமுதாரம்
ஜ்வலதி மயி தாருணோ மதன கத நாருணோ ஹரது தது பாஹித விகாரம் ப்ரியே சாருஸீல முஞ்ச மயி மாமை நிதானம்”, என்ற வரிகளை எழுதினார் என்று கூறுவர். இது ஒன்றே போதுமே கீத கோவிந்தம் ஒரு தெய்வீக காவ்யம் என்பதற்கு.

10.ஸ்ரீநாராயண தீர்த்தரின் ஸ்ரீகிருஷ்ண லீலா தரங்கிணியின் ஓவ்வொரு பாடனலயும் சலங்னக ஒலி ஸப்திக்கச் செய்தும்
“கோபால மேவ தைவதம் ” பாடும் போது ஸ்ரீதீர்த்தருக்கு திவ்ய திருஷ்டியைக் கொடுத்து திவ்ய தரிஸனம் கொடுத்தும் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் அங்கீ கரித்தார் என்பது ஒன்றே போதுமே இந் நூல் ஒரு தெய்வீக காவ்யம் என்பதற்கு.
மேலும் கிருஷ்ண ருக்மிணி விவாஹத்துடன் முடிக்கச் சொன்னதும்,ஸ்ரீகிருஷ்ணரே என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
ஸ்ரீநாராயண பட்டத்திரி அருளிய ஸ்ரீநாராயணீயமும் தரங்கிணி யைப் போலவே பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணரால் முழுவதும் அஙகீகரிக்கப்பட்ட நூலாகும்.

11.ஸ்ரீஜயதேவர் கீத கோவிந்தத்தில் ஸ்ரீ கிருஷ்ண பரமாத்மாவைக் குறித்தே எல்லாப் பாடல்கனளயும்
பாடியுள்ளார். மற்ற தெய்வங்கனளப் பற்றிப் பாடவில்னல.
ஸ்ரீகிருஷ்ண லீலைகளை வர்ணிக்கும் போதே மற்ற தேவதைகளையும் துதிப்பது தரங்கத்தின் தனிச் சிறப்பு.
இந்த ச குண வழி பாடே நாளனடவில் தனக்குத் தானே நிர்குண பரப்ப்ரஹ்ம உபாஸனையாக மாறும்.
உதாரணமாக ஜீவன் முக்தரான ஸ்ரீசுகப் ப்ரஹ்மம் நிர்குண பரப் ப்ரஹ்ம உபாஸனையில் தீவிரமாக ஈடுபட்டவராயினும்,
ராஜா பரீக்ஷீத்திற்கு பாகவதத்தை – கிருஷ்ண லீலைகளை -உபதேஸித்தார்,ஒவ்வொரு லீலையிலும் தன்
உள்ளத்திலுள்ள பரப்ப்ரஹ்மத்தை நினனவு கூறுகிறார்.
ஸ்ரீ சுகரைப் போலவே ஸ்ரீநாராயண தீர்த்தரும் அப்
பரப் ப்ரஹ்மத்தை நினனவு கூர்ந்தே பரம் பொருளின் சகுண வடிவங்களைத் துதித்து தன் பாடல்கள் மூலம்வழிபட்டுள்ளார்.
ஸ்ரீ கிருஷ்ண லீலைகளை வர்ணிக்கும் போதே மற்ற தேவதைகளையும் துதிப்பது இதன் தனிச்சிறப்பு.

12.முதலாவது தரங்கத்தில் “ஜய ஜய ஸ்வாமின் “என்ற கீதத்தில்,கணபதியையும்,”
துர்கே துர்கதி ஹாரிணி ” என்ற ஸ்லோகத்திலும்“ஜய ஜய துர்கே ” என்ற கீதத்திலும் துர்கா தேவியையும்,
2வது தரங்கத்தில் “மங்களானி தனோது மதுஸூதன ஸூ தா “என்ற கீதத்தில் கங்காதரன் தக்ஷிணா மூர்த்தி ,
துர்கா ,ஸரஸ்வதி ,கங்கா,சிவன், ஆகிய தேவதைகளையும் துதித்துள்ளார்.
6,7ம் தரங்கங்களில் நரஸிம்ஹரையும் ,துதித்துள்ளார்.
முதலாம் தரங்கத்தில் “ஸர்வக்ஞானக்ரியா சக்திம்” என்ற ஸ்லோகம் 5ல் மஹா விஷ்ணுவையும்,
3ம் கீதத்தில் வராஹ புரி வேங்கடேசப் பெருமாளையும் துதித்துள்ளார்.

13.ஸ்ரீஜயதேவர்,கீத கோவிந்தத்தில் முதல் அஷ்டபதியில் பகவானின் பத்து அவதாரங்களை வர்ணித்துள்ளார்.
இதில் புத்த அவதாரத்னையும் சேர்த்து உள்ளார்.
மேலும் இந்த பத்து அவதாரங்களையும் ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் தான் செய்தார்.என்று கூ றுகிறார்.
முதல் அஷ்டபதியில் ஓவ்வொரு அவதாரத்தைப் பற்றிச் சொல்லும் போதும் “கேசவா த்ருத ” -கேசவன் தரித்த -என்று கூறி அந்த
அந்த அவதாரத்தை வர்ணிப்பதன்முலம் ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் பூர்ண பரமாத்மா என்று எடுத்துக் காட்டுகிறார்.
மேலும் “வேதா னுத்தரதே ” என்று தொடங்கும் ஸ்லோகம் 5 தெளிவாக வராக அவதாரம் எடுத்து வேதத்தை மீட்டவனான
ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் பத்து அவதாரங்களை எடுத்தான் –அவனுக்கு நமஸ்காரம். -கிருஷ்ணாய துப்யம் நமஹ-.என்று கூறுகிறார்.

14.ஸ்ரீ தீர்த்தர் “அதி கருணா வித்ருதாத்புதரூபா” என்ற சொல் தொடரால் பகவானின் அவதாரங்களை விளக்கி யுள்ளார்
மேலும், தன் நூல் முழுவதிலும் ஸ்லோகத்திலும், சூர்ணிகைகளிலும் ,கீதத்திலும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பிறப்பு,இறப்பு அற்றவன்,எங்கும் நிறைந்திருப்பவன்
,ப்ரஹ்மாண்டங்களைத் தாங்கி நிற்பவன்,நினலயான ஆனந்த வடிவு உடையவன் ,தன் அடியார்களைக் காப்பாற்ற மாயையால் பல அவதாரங்களைச் செய்தவன்,
அஹம் ப்ரஹ்மாஸ்மி,தத்வமஸி என்ற மஹா வாக்யங்களால் ஏற்படும் ஞானத்தால் உணரப்பட்டவன் என்ற கருத்தை
“ஸகல நிகமாந்த ஜனிதாந்த மதி விகிதம்” என்று கூறியுள்ளார்.
ஸ்ரீமத் பாகவதமும் இதே கருத்தை , “பெரிய நீர் தேக்கத்திலிருந்து எப்படி சிறிய
கால்வாய்கள் ஆயிரம் தோன்றுகின்றதோ , அது போல் மத்ஸ்யம் முதல் கல்கி அவதாரங்கள்
அனைத்தும் ஸ்ரீகிருஷ்ண பரமாத்மாவிடமிருந்து தோன்றியவைகளே .
ஸ்ரீ கிருஷ்ண பரமாத்மா பரிபூரண தத்வம். மற்ற அவதாரங்கள் அவருடைய அம்ஸங்களே .” என்று கூறுகின்றது.(பாகவதம் ஸ்க.1-அத்யா. 3-ஸ்லோ .26- 28)

15.ஸ்ரீ தீர்த்தர் தன் நூலின் துவக்கத்தில் முதல் தரங்கத்தில் “ராம கிருஷ்ண கோவிந்த ” எனத் தொடங்கும் கீதம் 6ல், ஸனகாதி யோகிகள்
“ராம கிருஷ்ண கோவிந்த ” என்று கூறிக் கொண்டு ஸ்ரீமந் நாராயணனுனடய ஸந்நிதிக்கு வந்தனர் என்றும்,
நூலின் முடிவிலும் தரங்கம் 12ல் தரு 8 ல் கிருஷ்ணனிடம், ருக்மிணிக்காக தூது சென்ற அறிவாளியான அந்தணர்
“கோவிந்த ராம,கோவிந்த ராம” என்று பகவானின் திரு நாமங்களைக் கூறிக் கொண்டு வருகிறார் என்று வர்ணித்து, கலியுகத்தில்
நாம ஸங்கீர்தனம் என்ற எளிதான வழியில் கடவுளை அனடய முடியும் என்பதால்,
மற்ற முன்று யுகங்களிலும் பிறந்தவர்கள் கலியில் பிறக்க வேண்டும், அதிலும் புண்ணிய நதிகளான காவேரி,
தாமிரபரணி ஓடும் திராவிட நாட்டில் பிறக்க வேண்டும் என்று பாகவதம்,ஸ்க-11 ,அத்யா.5 ஸ்லோ .38-
40ல் கூறப்பட்டதை நினனவு கூர்கிறார். ஆழ்வார்கள்,நாயன்மார்கள் இவர்களின் பாடல் பெற்ற
பல ஷேத்திரங்கள் உள்ள திராவிட நாட்டில்,காளிந்தி நதி பாயும் வராஹ புரி ,பூலோக வைகுண்டம் என்று பெயர் பெற்றதற்கு,இவையே சான்று.-

16.இந்த இரண்டு நூல்களுமே ஓப்பு உயர்வு அற்ற அமர காவியங்களாகும்.இரண்டும் தெய்வீக மணம் வீசும் உயர்ந்த காவியங்கள்,
இதில் எது சிறந்தது என்ற கேள்விக்கே இடமில்லை ஒருவனின் இரு கண்களில் எது சிறந்தது என்று கூற இயலாது. ஏன் எனில் இயல்பான பார்வைக்கு, மனிதனுக்கு இரு கண்களுமே முக்கியமானது.
அது போலே ஸ்ரீஜயதேவரின் கீத கோவிந்தமும், ஸ்ரீநாராயண தீர்த்தரின் ஸ்ரீகிருஷ்ண லீலா தரங்கிணியும், பாகவத சமுதாயத்தின் இரண்டு கண்கனளப் போன்றவை
இவை இல்லாத பஜனை சம்பிரதாயமே இருக்க முடியாது.
ராதா கல்யாணம், திவ்ய நாமம்.தீப ப்ரதக்ஷிணம் போன்ற நிகழ்ச்சிகளிலும் இவை இரண்டும் முக்ய பங்கு வஹிக்கின்றன.
நாமும் இவ் விரண்டு கிருஷ்ண ஸாகரத்தில் முழ்கித் திளைத்து பரமானந்தம் பெற அந்த ஸ்ரீகிருஷ்ண பரமாத்ம ஸ்வரூபியான
வராஹபுரி ஸ்ரீ தேவி பூமி தேவி ஸமேத ஸ்ரீ வேங்கடேசப் பெருமானளயும்,ஸ்ரீ ஜயதேவ கவியையும்,
ஸ்ரீநாராயண தீர்த்தரையும் வணங்கி வழிபடுவோமாக.

“நவநீத சோராய நந்தாதி கோப கோ ரக்ஷிணே கோபிகா வல்லபாய,
நாரத முனீந்த் ரனுத நாமதே யாயதே நாராயண ஆனந்த தீர்த்த குரவே ”
என்று அந்த ஸ்ரீகிருஷ்ண பரமாத்மாவிற்கும், ஸ்ரீநாராயண தீர்த்த குருவிற்கும் மங்களம் பாடி நினறவு செய்வோம்.

————————-

இக் கட்டுரை ,திருவையாறு P.நடராஜ ஸர்மாவும், கும்ப காேணம் M.S.கோபால கிருஷ்ண ஸர்மாவும்
இணைந்து,வரஹா புரி ஸ்ரீதேவி பூமிதேவி ஸமேத வேங்கடேசப் பெருமாளிடமும்,
ஸ்ரீநாராயண தீர்த்தரிடமும் கொண்ட பக்தி மேலீட்டால் எழுதப்பட்டது.

——————————

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ நாராயண தீர்த்த ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ வரஹா புரி ஸ்ரீதேவி பூமிதேவி ஸமேத வேங்கடேசப் பெருமாள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

Posted in அஷ்ட பிரபங்கள், அஷ்டோத்ரம், Sri Baagavatha saaram, Sri Vaishna Concepts | Leave a Comment »

ஸ்ரீ மத் பாகவதத்தில்-ஸ்ரீ நாராயணீயத்தில் -ஸ்ரீ ருக்மிணி தாயார் -ஸ்ரீ கிருஷ்ண பகவான் திருமண வைபவம் –

December 6, 2022

கண்ணாலங் கோடித்துக் கன்னிதன்னைக் கைப்பிடிப்பான்

திண்ணார்ந் திருந்த சிசுபாலன் தேசழிந்து

அண்ணாந் திருக்கவே யாங்கவளைக் கைப்பிடித்த

பெண்ணாளன் பேணுமூர் பேருமரங்கமே

உருப்பிணி நங்கையைத் தேரேற்றிக் கொண்டு

விருப்புற்றங் கேக விரைந்துஎதிர் வந்து

செருக்குற்றான் வீரம் சிதைய தலையைச்

சிரைத்திட்டான் வன்மையைப் பாடிப்பற

தேவகி சிங்கத்தைப் பாடிப்பற

ஸ்ரீ ருக்மிணி தாயாருக்கும் ஸ்ரீ கிருஷ்ண பகவானுக்கும் நடந்த தெய்வீகக் கல்யாணம் பற்றி

ஸ்ரீமத் பாகவதத்தில் 10-வது ஸ்கந்தத்தில் 52-53-54 அத்தியாயங்களில் விரிவாக சொல்லப்பட்டிருக்கிறது

ஸ்ரீ நாராயணீயத்தில்-ருக்மிணி ஸந்தே3ச’ம்-78 சதகம் -ருக்மிணீ ஹரணம்-79-சதகம் –

———-

விதர்ப்ப நாட்டின் அரசன் பீஷ்மகா (Bhishmaka) என்பவனுக்கு 5 ஆண் குழந்தைகள் (ருக்மி, ருக்மரதா, ருக்மாபஹு, ருக்மகேஸா, ருக்மமாலி). ஒரு அழகிய பெண் குழந்தை. ருக்மிணி (வைதர்ப்பி) எனப் பெயர் கொண்ட இவள் படிப்பு, சங்கீதம், பக்தி போன்றவற்றில் தேர்ந்து விளங்கினாள்.

விதர்ப்ப நாடு இந்தியாவின் நடுநாயகமாக விளங்கும் விந்திய சாத்புரா மலை த் தொடர் பகுதியைச் சார்ந்தது

(விந்தியா =பிந்தியா = பிந்தி = நெற்றி நடுவில் இடும் போட்டு )

பல ஸத் கதைகளைக் கேட்டு, ஸ்ரீ கிருஷ்ண பகவான் மீது அளவற்ற அன்பு கொண்டாள். ஸ்ரீ கிருஷ்ணனையே கல்யாணம் பண்ணிக் கொள்ள உறுதி கொண்டாள். தந்தை ஒத்துக் கொண்டாலும், அண்ணன் ருக்மி மறுத்து விட்டான்; தன் நண்பன் சிசுபாலனைத் தான் கல்யாணம் பண்ணிகொள்ள வேண்டுமென நிச்சயித்து, அதற்கான ஏற்பாடுகளையும் செய்ய ஆரம்பித்தான்.

துவாரகையில் இருந்த ஸ்ரீ கிருஷ்ணனுக்கு தன் நிலையை விளக்கி விரிவாக ஒரு கடிதம் எழுதி, அதை அரச சபைக்கு வந்த ஒரு பாகவதர் மூலம் துவாரகைக்கு அனுப்பினாள். மொத்தம் 7 ஸ்லோகங்களில் தன் நிலையை விளக்கினாள். (ஸ்ரீமத் பாகவதம், ஸ்கந்தம் 10 – அத்தியாயம் 52 – ஸ்லோகங்கள் 37 முதல் 43 வரை).

கல்யாணத்திற்கு முதல் நாள் தான் ஒரு குறிப்பிட்ட அம்பிகை கோயிலுக்கு போவது சம்ப்ரதாயம் என்றும், அங்கு வந்து தன்னை தூக்கிக் கொண்டுபோய் கல்யாணம் பண்ணிக் கொள்ளச் சொல்லியும் கிருஷ்ணனுக்கு சொன்னாள்.

கடிதத்தைப் படித்த கிருஷ்ணன் உடனே விதர்ப்பா வந்து, ருக்மி, சிசுபாலன் போன்றோரை வெற்றி கொண்டு, ருக்மிணியை தேரில் ஏற்றி துவாரகைக்கு வந்து, அங்கு தன் பெற்றோர் முன்னிலையில் பிராட்டியை கல்யாணம் பண்ணிக் கொண்டான்.

ஸ்ரீ ருக்மிணி பிராட்டியை முறைப்படி விவாகம் செய்து கொண்டு பிரத்யும்னன் எனும் பிள்ளையைப் பெற்றான் .அதனால் திருமால் காமர் தாதை ஆயினார் ”

புராண குறிப்புகளின் படி கிருஷ்ணருக்கு மொத்தம் 8 மனைவிகள் இருந்தார்கள். அவர்களின் பெயர்கள் ருக்மிணி, சத்யபாமா, ஜாம்பவதி, களின்டி, மித்ரவிந்தா, நாகனஜிதி, பத்ரா மற்றும் லக்ஷ்மண ஆவார்கள். மேலும் அவர் மேல அதிக ஈடுபாடு கொண்ட கோபியர் 16000 பேரையும் திருமணம் செய்து கொண்டார். மொத்தத்தில் கிருஷ்ணருக்கு 16008 மனைவிகள் இருந்தனர்.

—————-

ஏவம்ʼ ஸம்ப்ருʼஷ்டஸம்ப்ரஶ்னோ ப்³ராஹ்மண꞉ பரமேஷ்டி²னா .
லீலாக்³ருʼஹீததே³ஹேன தஸ்மை ஸர்வமவர்ணயத் .. 36..

ருக்மிண்யுவாச
ஶ்ருத்வா கு³ணான் பு⁴வனஸுந்த³ர ஶ்ருʼண்வதாம்ʼ தே
நிர்விஶ்ய கர்ணவிவரைர்ஹரதோ(அ)ங்க³தாபம் .
ரூபம்ʼ த்³ருʼஶாம்ʼ த்³ருʼஶிமதாமகி²லார்த²லாப⁴ம்ʼ
த்வய்யச்யுதாவிஶதி சித்தமபத்ரபம்ʼ மே .. 37..

கா த்வா முகுந்த³ மஹதீ குலஶீலரூப-
வித்³யாவயோத்³ரவிணதா⁴மபி⁴ராத்மதுல்யம் .
தீ⁴ரா பதிம்ʼ குலவதீ ந வ்ருʼணீத கன்யா
காலே ந்ருʼஸிம்ʼஹ நரலோகமனோ(அ)பி⁴ராமம் .. 38..

தன்மே ப⁴வான் க²லு வ்ருʼத꞉ பதிரங்க³ ஜாயா-
மாத்மார்பிதஶ்ச ப⁴வதோ(அ)த்ர விபோ⁴ விதே⁴ஹி .
மா வீரபா⁴க³மபி⁴மர்ஶது சைத்³ய ஆராத்³-
கோ³மாயுவன்ம்ருʼக³பதேர்ப³லிமம்பு³ஜாக்ஷ .. 39..

பூர்தேஷ்டத³த்தநியமவ்ரததே³வவிப்ர-
கு³ர்வர்சநாதி³பி⁴ரலம்ʼ ப⁴க³வான் பரேஶ꞉ .
ஆராதி⁴தோ யதி³ க³தா³க்³ரஜ ஏத்ய பாணிம்ʼ
க்³ருʼஹ்ணாது மே ந த³மகோ⁴ஷஸுதாத³யோ(அ)ன்யே .. 40..

ஶ்வோபா⁴வினி த்வமஜிதோத்³வஹனே வித³ர்பா⁴ன்
கு³ப்த꞉ ஸமேத்ய ப்ருʼதனாபதிபி⁴꞉ பரீத꞉ .
நிர்மத்²ய சைத்³யமக³தே⁴ந்த்³ரப³லம்ʼ ப்ரஸஹ்ய
மாம்ʼ ராக்ஷஸேனவிதி⁴னோத்³வஹ வீர்யஶுல்காம் .. 41..

அந்த꞉புராந்தரசரீமனிஹத்ய ப³ந்தூ⁴ன்
த்வாமுத்³வஹே கத²மிதி ப்ரவதா³ம்யுபாயம் .
பூர்வேத்³யுரஸ்தி மஹதீ குலதே³வியாத்ரா
யஸ்யாம்ʼ ப³ஹிர்னவவதூ⁴ர்கி³ரிஜாமுபேயாத் .. 42..

யஸ்யாங்க்⁴ரிபங்கஜரஜ꞉ஸ்னபனம்ʼ மஹாந்தோ
வாஞ்ச²ந்த்யுமாபதிரிவாத்மதமோ(அ)பஹத்யை .
யர்ஹ்யம்பு³ஜாக்ஷ ந லபே⁴ய ப⁴வத்ப்ரஸாத³ம்ʼ
ஜஹ்யாமஸூன் வ்ரதக்ருʼஶான் ஶதஜன்மபி⁴꞉ ஸ்யாத் .. 43..

ப்³ராஹ்மண உவாச
இத்யேதே கு³ஹ்யஸந்தே³ஶா யது³தே³வ மயாஹ்ருʼதா꞉ .
விம்ருʼஶ்ய கர்தும்ʼ யச்சாத்ர க்ரியதாம்ʼ தத³னந்தரம் .. 44..

இதி ஶ்ரீமத்³பா⁴க³வதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ʼஸ்யாம்ʼ ஸம்ʼஹிதாயாம்ʼ
த³ஶமஸ்கந்தே⁴ உத்தரார்தே⁴ ருக்மிண்யுத்³வாஹப்ரஸ்தாவே த்³விபஞ்சாஶத்தமோ(அ)த்⁴யாய꞉ .. 52..

———

ஶ்ரீஶுக உவாச
வைத³ர்ப்⁴யா꞉ ஸ து ஸந்தே³ஶம்ʼ நிஶம்ய யது³நந்த³ன꞉ .
ப்ரக்³ருʼஹ்ய பாணினா பாணிம்ʼ ப்ரஹஸன்னித³மப்³ரவீத் .. 1..

ஶ்ரீப⁴க³வானுவாச
ததா²ஹமபி தச்சித்தோ நித்³ராம்ʼ ச ந லபே⁴ நிஶி .
வேதா³ஹம்ʼ ருக்மிணா த்³வேஷான்மமோத்³வாஹோ நிவாரித꞉ .. 2..

தாமானயிஷ்ய உன்மத்²ய ராஜன்யாபஸதா³ன் ம்ருʼதே⁴ .
மத்பராமனவத்³யாங்கீ³மேத⁴ஸோ(அ)க்³நிஶிகா²மிவ .. 3..

ஶ்ரீஶுக உவாச
உத்³வாஹர்க்ஷம்ʼ ச விஜ்ஞாய ருக்மிண்யா மது⁴ஸூத³ன꞉ .
ரத²꞉ ஸம்ʼயுஜ்யதாமாஶு தா³ருகேத்யாஹ ஸாரதி²ம் .. 4..

ஸ சாஶ்வை꞉ ஶைப்³யஸுக்³ரீவமேக⁴புஷ்பப³லாஹகை꞉ .
யுக்தம்ʼ ரத²முபானீய தஸ்தௌ² ப்ராஞ்ஜலிரக்³ரத꞉ .. 5..

ஆருஹ்ய ஸ்யந்த³னம்ʼ ஶௌரிர்த்³விஜமாரோப்ய தூர்ணகை³꞉ .
ஆனர்தாதே³கராத்ரேண வித³ர்பா⁴னக³மத்³த⁴யை꞉ .. 6..

ராஜா ஸ குண்டி³னபதி꞉ புத்ரஸ்னேஹவஶம்ʼ க³த꞉ .
ஶிஶுபாலாய ஸ்வாம்ʼ கன்யாம்ʼ தா³ஸ்யன் கர்மாண்யகாரயத் .. 7..

புரம்ʼ ஸம்ம்ருʼஷ்டஸம்ʼஸிக்தமார்க³ரத்²யாசதுஷ்பத²ம் .
சித்ரத்⁴வஜபதாகாபி⁴ஸ்தோரணை꞉ ஸமலங்க்ருʼதம் .. 8..

ஸ்ரக்³க³ந்த⁴மால்யாப⁴ரணைர்விரஜோ(அ)ம்ப³ரபூ⁴ஷிதை꞉ .
ஜுஷ்டம்ʼ ஸ்த்ரீபுருஷை꞉ ஶ்ரீமத்³க்³ருʼஹைரகு³ருதூ⁴பிதை꞉ .. 9..

பித்ரூʼன் தே³வான் ஸமப்⁴யர்ச்ய விப்ராம்ʼஶ்ச விதி⁴வந்ந்ருʼப .
போ⁴ஜயித்வா யதா²ந்யாயம்ʼ வாசயாமாஸ மங்க³லம் .. 10..

ஸுஸ்னாதாம்ʼ ஸுத³தீம்ʼ கன்யாம்ʼ க்ருʼதகௌதுகமங்க³லாம் .
அஹதாம்ʼஶுகயுக்³மேன பூ⁴ஷிதாம்ʼ பூ⁴ஷணோத்தமை꞉ .. 11..

சக்ரு꞉ ஸாமர்க்³யஜுர்மந்த்ரைர்வத்⁴வா ரக்ஷாம்ʼ த்³விஜோத்தமா꞉ .
புரோஹிதோ(அ)த²ர்வவித்³வை ஜுஹாவ க்³ரஹஶாந்தயே .. 12..

ஹிரண்யரூப்யவாஸாம்ʼஸி திலாம்ʼஶ்ச கு³ட³மிஶ்ரிதான் .
ப்ராதா³த்³தே⁴னூஶ்ச விப்ரேப்⁴யோ ராஜா விதி⁴விதா³ம்ʼ வர꞉ .. 13..

ஏவம்ʼ சேதி³பதீ ராஜா த³மகோ⁴ஷ꞉ ஸுதாய வை .
காரயாமாஸ மந்த்ரஜ்ஞை꞉ ஸர்வமப்⁴யுத³யோசிதம் .. 14..

மத³ச்யுத்³பி⁴ர்க³ஜானீகை꞉ ஸ்யந்த³னைர்ஹேமமாலிபி⁴꞉ .
பத்த்யஶ்வஸங்குலை꞉ ஸைன்யை꞉ பரீத꞉ குண்டி³னம்ʼ யயௌ .. 15..

தம்ʼ வை வித³ர்பா⁴தி⁴பதி꞉ ஸமப்⁴யேத்யாபி⁴பூஜ்ய ச .
நிவேஶயாமாஸ முதா³ கல்பிதான்யநிவேஶனே .. 16..

தத்ர ஶால்வோ ஜராஸந்தோ⁴ த³ந்தவக்த்ரோ விதூ³ரத²꞉ .
ஆஜக்³முஶ்சைத்³யபக்ஷீயா꞉ பௌண்ட்³ரகாத்³யா꞉ ஸஹஸ்ரஶ꞉ .. 17..

க்ருʼஷ்ணராமத்³விஷோ யத்தா꞉ கன்யாம்ʼ சைத்³யாய ஸாதி⁴தும் .
யத்³யாக³த்ய ஹரேத்க்ருʼஷ்ணோ ராமாத்³யைர்யது³பி⁴ர்வ்ருʼத꞉ .. 18..

யோத்ஸ்யாம꞉ ஸம்ʼஹதாஸ்தேன இதி நிஶ்சிதமானஸா꞉ .
ஆஜக்³முர்பூ⁴பு⁴ஜ꞉ ஸர்வே ஸமக்³ரப³லவாஹனா꞉ .. 19..

ஶ்ருத்வைதத்³ப⁴க³வான் ராமோ விபக்ஷீயந்ருʼபோத்³யமம் .
க்ருʼஷ்ணம்ʼ சைகம்ʼ க³தம்ʼ ஹர்தும்ʼ கன்யாம்ʼ கலஹஶங்கித꞉ .. 20..

ப³லேன மஹதா ஸார்த⁴ம்ʼ ப்⁴ராத்ருʼஸ்னேஹபரிப்லுத꞉ .
த்வரித꞉ குண்டி³னம்ʼ ப்ராகா³த்³க³ஜாஶ்வரத²பத்திபி⁴꞉ .. 21..

பீ⁴ஷ்மகன்யா வராரோஹா காங்க்ஷந்த்யாக³மனம்ʼ ஹரே꞉ .
ப்ரத்யாபத்திமபஶ்யந்தீ த்³விஜஸ்யாசிந்தயத்ததா³ .. 22..

அஹோ த்ரியாமாந்தரித உத்³வாஹோ மே(அ)ல்பராத⁴ஸ꞉ .
நாக³ச்ச²த்யரவிந்தா³க்ஷோ நாஹம்ʼ வேத்³ம்யத்ர காரணம் .
ஸோ(அ)பி நாவர்ததே(அ)த்³யாபி மத்ஸந்தே³ஶஹரோ த்³விஜ꞉ .. 23..

அபி மய்யனவத்³யாத்மா த்³ருʼஷ்ட்வா கிஞ்சிஜ்ஜுகு³ப்ஸிதம் .
மத்பாணிக்³ரஹணே நூனம்ʼ நாயாதி ஹி க்ருʼதோத்³யம꞉ .. 24..

து³ர்ப⁴கா³யா ந மே தா⁴தா நானுகூலோ மஹேஶ்வர꞉ .
தே³வீ வா விமுகா² கௌ³ரீ ருத்³ராணீ கி³ரிஜா ஸதீ .. 25..

ஏவம்ʼ சிந்தயதீ பா³லா கோ³விந்த³ஹ்ருʼதமானஸா .
ந்யமீலயத காலஜ்ஞா நேத்ரே சாஶ்ருகலாகுலே .. 26..

ஏவம்ʼ வத்⁴வா꞉ ப்ரதீக்ஷந்த்யா கோ³விந்தா³க³மனம்ʼ ந்ருʼப .
வாம ஊருர்பு⁴ஜோ நேத்ரமஸ்பு²ரன் ப்ரியபா⁴ஷிண꞉ .. 27..

அத² க்ருʼஷ்ணவிநிர்தி³ஷ்ட꞉ ஸ ஏவ த்³விஜஸத்தம꞉ .
அந்த꞉புரசரீம்ʼ தே³வீம்ʼ ராஜபுத்ரீம்ʼ த³த³ர்ஶ ஹ .. 28..

ஸா தம்ʼ ப்ரஹ்ருʼஷ்டவத³னமவ்யக்³ராத்மக³திம்ʼ ஸதீ .
ஆலக்ஷ்ய லக்ஷணாபி⁴ஜ்ஞா ஸமப்ருʼச்ச²ச்சு²சிஸ்மிதா .. 29..

தஸ்யா ஆவேத³யத்ப்ராப்தம்ʼ ஶஶம்ʼஸ யது³நந்த³னம் .
உக்தம்ʼ ச ஸத்யவசனமாத்மோபநயனம்ʼ ப்ரதி .. 30..

தமாக³தம்ʼ ஸமாஜ்ஞாய வைத³ர்பீ⁴ ஹ்ருʼஷ்டமானஸா .
ந பஶ்யந்தீ ப்³ராஹ்மணாய ப்ரியமன்யன்னநாம ஸா .. 31..

ப்ராப்தௌ ஶ்ருத்வா ஸ்வது³ஹிதுருத்³வாஹப்ரேக்ஷணோத்ஸுகௌ .
அப்⁴யயாத்தூர்யகோ⁴ஷேண ராமக்ருʼஷ்ணௌ ஸமர்ஹணை꞉ .. 32..

மது⁴பர்கமுபானீய வாஸாம்ʼஸி விரஜாம்ʼஸி ஸ꞉ .
உபாயனான்யபீ⁴ஷ்டானி விதி⁴வத்ஸமபூஜயத் .. 33..

தயோர்நிவேஶனம்ʼ ஶ்ரீமது³பாகல்ப்ய மஹாமதி꞉ .
ஸஸைன்யயோ꞉ ஸானுக³யோராதித்²யம்ʼ வித³தே⁴ யதா² .. 34..

ஏவம்ʼ ராஜ்ஞாம்ʼ ஸமேதானாம்ʼ யதா²வீர்யம்ʼ யதா²வய꞉ .
யதா²ப³லம்ʼ யதா²வித்தம்ʼ ஸர்வை꞉ காமை꞉ ஸமர்ஹயத் .. 35..

க்ருʼஷ்ணமாக³தமாகர்ண்ய வித³ர்ப⁴புரவாஸின꞉ .
ஆக³த்ய நேத்ராஞ்ஜலிபி⁴꞉ பபுஸ்தன்முக²பங்கஜம் .. 36..

அஸ்யைவ பா⁴ர்யா ப⁴விதும்ʼ ருக்மிண்யர்ஹதி நாபரா .
அஸாவப்யனவத்³யாத்மா பை⁴ஷ்ம்யா꞉ ஸமுசித꞉ பதி꞉ .. 37..

கிஞ்சித்ஸுசரிதம்ʼ யன்னஸ்தேன துஷ்டஸ்த்ரிலோகக்ருʼத் .
அனுக்³ருʼஹ்ணாது க்³ருʼஹ்ணாது வைத³ர்ப்⁴யா꞉ பாணிமச்யுத꞉ .. 38..

ஏவம்ʼ ப்ரேமகலாப³த்³தா⁴ வத³ந்தி ஸ்ம புரௌகஸ꞉ .
கன்யா சாந்த꞉புராத்ப்ராகா³த்³ப⁴டைர்கு³ப்தாம்பி³காலயம் .. 39..

பத்³ப்⁴யாம்ʼ விநிர்யயௌ த்³ரஷ்டும்ʼ ப⁴வான்யா꞉ பாத³பல்லவம் .
ஸா சானுத்⁴யாயதீ ஸம்யங்முகுந்த³சரணாம்பு³ஜம் .. 40..

யதவாங்மாத்ருʼபி⁴꞉ ஸார்த⁴ம்ʼ ஸகீ²பி⁴꞉ பரிவாரிதா .
கு³ப்தா ராஜப⁴டை꞉ ஶூரை꞉ ஸன்னத்³தை⁴ருத்³யதாயுதை⁴꞉ .
ம்ருʼத³ங்க³ஶங்க²பணவாஸ்தூர்யபே⁴ர்யஶ்ச ஜக்⁴நிரே .. 41..

நானோபஹாரப³லிபி⁴ர்வாரமுக்²யா꞉ ஸஹஸ்ரஶ꞉ .
ஸ்ரக்³க³ந்த⁴வஸ்த்ராப⁴ரணைர்த்³விஜபத்ன்ய꞉ ஸ்வலங்க்ருʼதா꞉ .. 42..

கா³யந்தஶ்ச ஸ்துவந்தஶ்ச கா³யகா வாத்³யவாத³கா꞉ .
பரிவார்ய வதூ⁴ம்ʼ ஜக்³மு꞉ ஸூதமாக³த⁴வந்தி³ன꞉ .. 43..

ஆஸாத்³ய தே³வீஸத³னம்ʼ தௌ⁴தபாத³கராம்பு³ஜா .
உபஸ்ப்ருʼஶ்ய ஶுசி꞉ ஶாந்தா ப்ரவிவேஶாம்பி³காந்திகம் .. 44..

தாம்ʼ வை ப்ரவயஸோ பா³லாம்ʼ விதி⁴ஜ்ஞா விப்ரயோஷித꞉ .
ப⁴வானீம்ʼ வந்த³யாஞ்சக்ருர்ப⁴வபத்னீம்ʼ ப⁴வான்விதாம் .. 45..

நமஸ்யே த்வாம்பி³கே(அ)பீ⁴க்ஷ்ணம்ʼ ஸ்வஸந்தானயுதாம்ʼ ஶிவாம் .
பூ⁴யாத்பதிர்மே ப⁴க³வான் க்ருʼஷ்ணஸ்தத³னுமோத³தாம் .. 46..

அத்³பி⁴ர்க³ந்தா⁴க்ஷதைர்தூ⁴பைர்வாஸ꞉ஸ்ரங்மால்யபூ⁴ஷணை꞉ .
நானோபஹாரப³லிபி⁴꞉ ப்ரதீ³பாவலிபி⁴꞉ ப்ருʼத²க் .. 47..

விப்ரஸ்த்ரிய꞉ பதிமதீஸ்ததா² தை꞉ ஸமபூஜயத் .
லவணாபூபதாம்பூ³லகண்ட²ஸூத்ரப²லேக்ஷுபி⁴꞉ .. 48..

தஸ்யை ஸ்த்ரியஸ்தா꞉ ப்ரத³து³꞉ ஶேஷாம்ʼ யுயுஜுராஶிஷ꞉ .
தாப்⁴யோ தே³வ்யை நமஶ்சக்ரே ஶேஷாம்ʼ ச ஜக்³ருʼஹே வதூ⁴꞉ .. 49..

முனிவ்ரதமத² த்யக்த்வா நிஶ்சக்ராமாம்பி³காக்³ருʼஹாத் .
ப்ரக்³ருʼஹ்ய பாணினா ப்⁴ருʼத்யாம்ʼ ரத்னமுத்³ரோபஶோபி⁴னா .. 50..

தாம்ʼ தே³வமாயாமிவ வீரமோஹினீம்ʼ
ஸுமத்⁴யமாம்ʼ குண்ட³லமண்டி³தானனாம் .
ஶ்யாமாம்ʼ நிதம்பா³ர்பிதரத்னமேக²லாம்ʼ
வ்யஞ்ஜத்ஸ்தனீம்ʼ குந்தலஶங்கிதேக்ஷணாம் .. 51..

ஶுசிஸ்மிதாம்ʼ பி³ம்ப³ப²லாத⁴ரத்³யுதி
ஶோணாயமானத்³விஜகுந்த³குட்³மலாம் .
பதா³ சலந்தீம்ʼ கலஹம்ʼஸகா³மினீம்ʼ
ஶிஞ்ஜத்கலாநூபுரதா⁴மஶோபி⁴னா .
விலோக்ய வீரா முமுஹு꞉ ஸமாக³தா
யஶஸ்வினஸ்தத்க்ருʼதஹ்ருʼச்ச²யார்தி³தா꞉ .. 52..

யாம்ʼ வீக்ஷ்ய தே ந்ருʼபதயஸ்தது³தா³ரஹாஸ-
வ்ரீடா³வலோகஹ்ருʼதசேதஸ உஜ்ஜி²தாஸ்த்ரா꞉ .
பேது꞉ க்ஷிதௌ க³ஜரதா²ஶ்வக³தா விமூடா⁴
யாத்ராச்ச²லேன ஹரயே(அ)ர்பயதீம்ʼ ஸ்வஶோபா⁴ம் .. 53..

ஸைவம்ʼ ஶனைஶ்சலயதீ சலபத்³மகோஶௌ
ப்ராப்திம்ʼ ததா³ ப⁴க³வத꞉ ப்ரஸமீக்ஷமாணா .
உத்ஸார்ய வாமகரஜைரலகானபாங்கை³꞉
ப்ராப்தான் ஹ்ரியைக்ஷத ந்ருʼபான் த³த்³ருʼஶே(அ)ச்யுதம்ʼ ஸா .. 54.
தாம்ʼ ராஜகன்யாம்ʼ ரத²மாருருக்ஷதீம்ʼ
ஜஹார க்ருʼஷ்ணோ த்³விஷதாம்ʼ ஸமீக்ஷதாம் .
ரத²ம்ʼ ஸமாரோப்ய ஸுபர்ணலக்ஷணம்ʼ
ராஜன்யசக்ரம்ʼ பரிபூ⁴ய மாத⁴வ꞉ .. 55..

ததோ யயௌ ராமபுரோக³மை꞉ ஶனை꞉
ஶ்ருʼகா³லமத்⁴யாதி³வ பா⁴க³ஹ்ருʼத்³த⁴ரி꞉ .. 56..

தம்ʼ மானின꞉ ஸ்வாபி⁴ப⁴வம்ʼ யஶ꞉க்ஷயம்ʼ
பரே ஜராஸந்த⁴முகா² ந ஸேஹிரே .
அஹோ தி⁴க³ஸ்மான்யஶ ஆத்தத⁴ன்வனாம்ʼ
கோ³பைர்ஹ்ருʼதம்ʼ கேஸரிணாம்ʼ ம்ருʼகை³ரிவ .. 57..

இதி ஶ்ரீமத்³பா⁴க³வதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ʼஸ்யாம்ʼ ஸம்ʼஹிதாயாம்ʼ
த³ஶமஸ்கந்தே⁴ உத்தரார்தே⁴ ருக்மிணீஹரணம்ʼ நாம த்ரிபஞ்சாஶத்தமோ(அ)த்⁴யாய꞉ .. 53..

——–

ஶ்ரீஶுக உவாச
இதி ஸர்வே ஸுஸம்ʼரப்³தா⁴ வாஹானாருஹ்ய த³ம்ʼஶிதா꞉ .
ஸ்வை꞉ ஸ்வைர்ப³லை꞉ பரிக்ராந்தா அன்வீயுர்த்⁴ருʼதகார்முகா꞉ .. 1..

தானாபதத ஆலோக்ய யாத³வானீகயூத²பா꞉ .
தஸ்து²ஸ்தத்ஸம்முகா² ராஜன் விஸ்பூ²ர்ஜ்ய ஸ்வத⁴னூம்ʼஷி தே .. 2..

அஶ்வப்ருʼஷ்டே² க³ஜஸ்கந்தே⁴ ரதோ²பஸ்தே² ச கோவிதா³꞉ .
முமுசு꞉ ஶரவர்ஷாணி மேகா⁴ அத்³ரிஷ்வபோ யதா² .. 3..

பத்யுர்ப³லம்ʼ ஶராஸாரைஶ்ச²ன்னம்ʼ வீக்ஷ்ய ஸுமத்⁴யமா .
ஸவ்ரீட³மைக்ஷத்தத்³வக்த்ரம்ʼ ப⁴யவிஹ்வலலோசனா .. 4..

ப்ரஹஸ்ய ப⁴க³வானாஹ மா ஸ்ம பை⁴ர்வாமலோசனே .
வினங்க்ஷ்யத்யது⁴னைவைதத்தாவகை꞉ ஶாத்ரவம்ʼ ப³லம் .. 5..

தேஷாம்ʼ தத்³விக்ரமம்ʼ வீரா க³த³ஸங்கர்ஷணாத³ய꞉ .
அம்ருʼஷ்யமாணா நாராசைர்ஜக்⁴னுர்ஹயக³ஜான் ரதா²ன் .. 6..

பேது꞉ ஶிராம்ʼஸி ரதி²நாமஶ்வினாம்ʼ க³ஜினாம்ʼ பு⁴வி .
ஸகுண்ட³லகிரீடானி ஸோஷ்ணீஷாணி ச கோடிஶ꞉ .. 7..

ஹஸ்தா꞉ ஸாஸிக³தே³ஷ்வாஸா꞉ கரபா⁴ ஊரவோ(அ)ங்க்⁴ரய꞉ .
அஶ்வாஶ்வதரநாகோ³ஷ்ட்ரக²ரமர்த்யஶிராம்ʼஸி ச .. 8..

ஹன்யமானப³லானீகா வ்ருʼஷ்ணிபி⁴ர்ஜயகாங்க்ஷிபி⁴꞉ .
ராஜானோ விமுகா² ஜக்³முர்ஜராஸந்த⁴புர꞉ஸரா꞉ .. 9..

ஶிஶுபாலம்ʼ ஸமப்⁴யேத்ய ஹ்ருʼததா³ரமிவாதுரம் .
நஷ்டத்விஷம்ʼ க³தோத்ஸாஹம்ʼ ஶுஷ்யத்³வத³னமப்³ருவன் .. 10..

போ⁴ போ⁴꞉ புருஷஶார்தூ³ல தௌ³ர்மனஸ்யமித³ம்ʼ த்யஜ .
ந ப்ரியாப்ரியயோ ராஜன் நிஷ்டா² தே³ஹிஷு த்³ருʼஶ்யதே .. 11..

யதா² தா³ருமயீ யோஷிந்ந்ருʼத்யதே குஹகேச்ச²யா .
ஏவமீஶ்வரதந்த்ரோ(அ)யமீஹதே ஸுக²து³꞉க²யோ꞉ .. 12..

ஶௌரே꞉ ஸப்தத³ஶாஹம்ʼ வை ஸம்ʼயுகா³னி பராஜித꞉ .
த்ரயோவிம்ʼஶதிபி⁴꞉ ஸைன்யைர்ஜிக்³யே ஏகமஹம்ʼ பரம் .. 13..

ததா²ப்யஹம்ʼ ந ஶோசாமி ந ப்ரஹ்ருʼஷ்யாமி கர்ஹிசித் .
காலேன தை³வயுக்தேன ஜானன் வித்³ராவிதம்ʼ ஜக³த் .. 14..

அது⁴னாபி வயம்ʼ ஸர்வே வீரயூத²பயூத²பா꞉ .
பராஜிதா꞉ ப²ல்கு³தந்த்ரைர்யது³பி⁴꞉ க்ருʼஷ்ணபாலிதை꞉ .. 15..

ரிபவோ ஜிக்³யுரது⁴னா கால ஆத்மானுஸாரிணி .
ததா³ வயம்ʼ விஜேஷ்யாமோ யதா³ கால꞉ ப்ரத³க்ஷிண꞉ .. 16..

ஏவம்ʼ ப்ரபோ³தி⁴தோ மித்ரைஶ்சைத்³யோ(அ)கா³த்ஸானுக³꞉ புரம் .
ஹதஶேஷா꞉ புனஸ்தே(அ)பி யயு꞉ ஸ்வம்ʼ ஸ்வம்ʼ புரம்ʼ ந்ருʼபா꞉ .. 17..

ருக்மீ து ராக்ஷஸோத்³வாஹம்ʼ க்ருʼஷ்ணத்³விட³ஸஹன் ஸ்வஸு꞉ .
ப்ருʼஷ்ட²தோ(அ)ன்வக³மத்க்ருʼஷ்ணமக்ஷௌஹிண்யா வ்ருʼதோ ப³லீ .. 18..

ருக்ம்யமர்ஷீ ஸுஸம்ʼரப்³த⁴꞉ ஶ்ருʼண்வதாம்ʼ ஸர்வபூ⁴பு⁴ஜாம் .
ப்ரதிஜஜ்ஞே மஹாபா³ஹுர்த³ம்ʼஶித꞉ ஸஶராஸன꞉ .. 19..

அஹத்வா ஸமரே க்ருʼஷ்ணமப்ரத்யூஹ்ய ச ருக்மிணீம் .
குண்டி³னம்ʼ ந ப்ரவேக்ஷ்யாமி ஸத்யமேதத்³ப்³ரவீமி வ꞉ .. 20..

இத்யுக்த்வா ரத²மாருஹ்ய ஸாரதி²ம்ʼ ப்ராஹ ஸத்வர꞉ .
சோத³யாஶ்வான் யத꞉ க்ருʼஷ்ணஸ்தஸ்ய மே ஸம்ʼயுக³ம்ʼ ப⁴வேத் .. 21..

அத்³யாஹம்ʼ நிஶிதைர்பா³ணைர்கோ³பாலஸ்ய ஸுது³ர்மதே꞉ .
நேஷ்யே வீர்யமத³ம்ʼ யேன ஸ்வஸா மே ப்ரஸப⁴ம்ʼ ஹ்ருʼதா .. 22..

விகத்த²மான꞉ குமதிரீஶ்வரஸ்யாப்ரமாணவித் .
ரதே²னைகேன கோ³விந்த³ம்ʼ திஷ்ட² திஷ்டே²த்யதா²ஹ்வயத் .. 23..

த⁴னுர்விக்ருʼஷ்ய ஸுத்³ருʼட⁴ம்ʼ ஜக்⁴னே க்ருʼஷ்ணம்ʼ த்ரிபி⁴꞉ ஶரை꞉ .
ஆஹ சாத்ர க்ஷணம்ʼ திஷ்ட² யதூ³னாம்ʼ குலபாம்ʼஸன .. 24..

குத்ர யாஸி ஸ்வஸாரம்ʼ மே முஷித்வா த்⁴வாங்க்ஷவத்³த⁴வி꞉ .
ஹரிஷ்யே(அ)த்³ய மத³ம்ʼ மந்த³ மாயின꞉ கூடயோதி⁴ன꞉ .. 25..

யாவன்ன மே ஹதோ பா³ணை꞉ ஶயீதா² முஞ்ச தா³ரீகாம் .
ஸ்மயன் க்ருʼஷ்ணோ த⁴னுஶ்சி²த்த்வா ஷட்³பி⁴ர்விவ்யாத⁴ ருக்மிணம் .. 26..

அஷ்டபி⁴ஶ்சதுரோ வாஹான் த்³வாப்⁴யாம்ʼ ஸூதம்ʼ த்⁴வஜம்ʼ த்ரிபி⁴꞉ .
ஸ சான்யத்³த⁴னுராதா⁴ய க்ருʼஷ்ணம்ʼ விவ்யாத⁴ பஞ்சபி⁴꞉ .. 27..

தைஸ்தாடி³த꞉ ஶரௌகை⁴ஸ்து சிச்சே²த³ த⁴னுரச்யுத꞉ .
புனரன்யது³பாத³த்த தத³ப்யச்சி²னத³வ்யய꞉ .. 28..

பரிக⁴ம்ʼ பட்டிஶம்ʼ ஶூலம்ʼ சர்மாஸீ ஶக்திதோமரௌ .
யத்³யதா³யுத⁴மாத³த்த தத்ஸர்வம்ʼ ஸோ(அ)ச்சி²னத்³த⁴ரி꞉ .. 29..

ததோ ரதா²த³வப்லுத்ய க²ட்³க³பாணிர்ஜிகா⁴ம்ʼஸயா .
க்ருʼஷ்ணமப்⁴யத்³ரவத்க்ருத்³த⁴꞉ பதங்க³ இவ பாவகம் .. 30..

தஸ்ய சாபதத꞉ க²ட்³க³ம்ʼ திலஶஶ்சர்ம சேஷுபி⁴꞉ .
சி²த்த்வாஸிமாத³தே³ திக்³மம்ʼ ருக்மிணம்ʼ ஹந்துமுத்³யத꞉ .. 31..

த்³ருʼஷ்ட்வா ப்⁴ராத்ருʼவதோ⁴த்³யோக³ம்ʼ ருக்மிணீ ப⁴யவிஹ்வலா .
பதித்வா பாத³யோர்ப⁴ர்துருவாச கருணம்ʼ ஸதீ .. 32..

யோகே³ஶ்வராப்ரமேயாத்மன் தே³வ தே³வ ஜக³த்பதே .
ஹந்தும்ʼ நார்ஹஸி கல்யாண ப்⁴ராதரம்ʼ மே மஹாபு⁴ஜ .. 33..

ஶ்ரீஶுக உவாச
தயா பரித்ராஸவிகம்பிதாங்க³யா
ஶுசாவஶுஷ்யன்முக²ருத்³த⁴கண்ட²யா .
காதர்யவிஸ்ரம்ʼஸிதஹேமமாலயா
க்³ருʼஹீதபாத³꞉ கருணோ ந்யவர்தத .. 34..

சைலேன ப³த்³த்⁴வா தமஸாது⁴காரிணம்ʼ
ஸஶ்மஶ்ருகேஶம்ʼ ப்ரவபன் வ்யரூபயத் .
தாவன்மமர்து³꞉ பரஸைன்யமத்³பு⁴தம்ʼ
யது³ப்ரவீரா நலினீம்ʼ யதா² க³ஜா꞉ .. 35..

க்ருʼஷ்ணாந்திகமுபவ்ரஜ்ய த³த்³ருʼஶுஸ்தத்ர ருக்மிணம் .
ததா² பூ⁴தம்ʼ ஹதப்ராயம்ʼ த்³ருʼஷ்ட்வா ஸங்கர்ஷணோ விபு⁴꞉ .
விமுச்ய ப³த்³த⁴ம்ʼ கருணோ ப⁴க³வான் க்ருʼஷ்ணமப்³ரவீத் .. 36..

அஸாத்⁴வித³ம்ʼ த்வயா க்ருʼஷ்ண க்ருʼதமஸ்மஜ்ஜுகு³ப்ஸிதம் .
வபனம்ʼ ஶ்மஶ்ருகேஶானாம்ʼ வைரூப்யம்ʼ ஸுஹ்ருʼதோ³ வத⁴꞉ .. 37..

மைவாஸ்மான் ஸாத்⁴வ்யஸூயேதா² ப்⁴ராதுர்வைரூப்யசிந்தயா .
ஸுக²து³꞉க²தோ³ ந சான்யோ(அ)ஸ்தி யத꞉ ஸ்வக்ருʼதபு⁴க் புமான் .. 38..

ப³ந்து⁴ர்வதா⁴ர்ஹதோ³ஷோ(அ)பி ந ப³ந்தோ⁴ர்வத⁴மர்ஹதி .
த்யாஜ்ய꞉ ஸ்வேனைவ தோ³ஷேண ஹத꞉ கிம்ʼ ஹன்யதே புன꞉ .. 39..

க்ஷத்ரியாணாமயம்ʼ த⁴ர்ம꞉ ப்ரஜாபதிவிநிர்மித꞉ .
ப்⁴ராதாபி ப்⁴ராதரம்ʼ ஹன்யாத்³யேன கோ⁴ரதரஸ்தத꞉ .. 40..

ராஜ்யஸ்ய பூ⁴மேர்வித்தஸ்ய ஸ்த்ரியோ மானஸ்ய தேஜஸ꞉ .
மானினோ(அ)ன்யஸ்ய வா ஹேதோ꞉ ஶ்ரீமதா³ந்தா⁴꞉ க்ஷிபந்தி ஹி .. 41..

தவேயம்ʼ விஷமா பு³த்³தி⁴꞉ ஸர்வபூ⁴தேஷு து³ர்ஹ்ருʼதா³ம் .
யன்மன்யஸே ஸதா³ப⁴த்³ரம்ʼ ஸுஹ்ருʼதா³ம்ʼ ப⁴த்³ரமஜ்ஞவத் .. 42..

ஆத்மமோஹோ ந்ருʼணாமேஷ கல்பதே தே³வமாயயா .
ஸுஹ்ருʼத்³து³ர்ஹ்ருʼது³தா³ஸீன இதி தே³ஹாத்மமானினாம் .. 43..

ஏக ஏவ பரோ ஹ்யாத்மா ஸர்வேஷாமபி தே³ஹினாம் .
நானேவ க்³ருʼஹ்யதே மூடை⁴ர்யதா² ஜ்யோதிர்யதா² நப⁴꞉ .. 44..

தே³ஹ ஆத்³யந்தவானேஷ த்³ரவ்யப்ராணகு³ணாத்மக꞉ .
ஆத்மன்யவித்³யயா க்லுʼப்த꞉ ஸம்ʼஸாரயதி தே³ஹினம் .. 45..

நாத்மனோ(அ)ன்யேன ஸம்ʼயோகோ³ வியோக³ஶ்சாஸத꞉ ஸதி .
தத்³தே⁴துத்வாத்தத்ப்ரஸித்³தே⁴ர்த்³ருʼக்³ரூபாப்⁴யாம்ʼ யதா² ரவே꞉ .. 46..

ஜன்மாத³யஸ்து தே³ஹஸ்ய விக்ரியா நாத்மன꞉ க்வசித் .
கலாநாமிவ நைவேந்தோ³ர்ம்ருʼதிர்ஹ்யஸ்ய குஹூரிவ .. 47..

யதா² ஶயான ஆத்மானம்ʼ விஷயான் ப²லமேவ ச .
அனுபு⁴ங்க்தே(அ)ப்யஸத்யர்தே² ததா²(ஆ)ப்னோத்யபு³தோ⁴ ப⁴வம் .. 48..

தஸ்மாத³ஜ்ஞானஜம்ʼ ஶோகமாத்மஶோஷவிமோஹனம் .
தத்த்வஜ்ஞானேன நிர்ஹ்ருʼத்ய ஸ்வஸ்தா² ப⁴வ ஶுசிஸ்மிதே .. 49..

ஶ்ரீஶுக உவாச
ஏவம்ʼ ப⁴க³வதா தன்வீ ராமேண ப்ரதிபோ³தி⁴தா .
வைமனஸ்யம்ʼ பரித்யஜ்ய மனோ பு³த்³த்⁴யா ஸமாத³தே⁴ .. 50..

ப்ராணாவஶேஷ உத்ஸ்ருʼஷ்டோ த்³விட்³பி⁴ர்ஹதப³லப்ரப⁴꞉ .
ஸ்மரன் விரூபகரணம்ʼ விததா²த்மமனோரத²꞉ .. 51..

சக்ரே போ⁴ஜகடம்ʼ நாம நிவாஸாய மஹத்புரம் .
அஹத்வா து³ர்மதிம்ʼ க்ருʼஷ்ணமப்ரத்யூஹ்ய யவீயஸீம் .
குண்டி³னம்ʼ ந ப்ரவேக்ஷ்யாமீத்யுக்த்வா தத்ராவஸத்³ருஷா .. 52..

ப⁴க³வான் பீ⁴ஷ்மகஸுதாமேவம்ʼ நிர்ஜித்ய பூ⁴மிபான் .
புரமானீய விதி⁴வது³பயேமே குரூத்³வஹ .. 53.. ஸகோ³னஸங்கோ³கோ³
ததா³ மஹோத்ஸவோ ந்ரூʼணாம்ʼ யது³புர்யாம்ʼ க்³ருʼஹே க்³ருʼஹே .
அபூ⁴த³னன்யபா⁴வானாம்ʼ க்ருʼஷ்ணே யது³பதௌ ந்ருʼப .. 54..

நரா நார்யஶ்ச முதி³தா꞉ ப்ரம்ருʼஷ்டமணிகுண்ட³லா꞉ .
பாரிப³ர்ஹமுபாஜஹ்ருர்வரயோஶ்சித்ரவாஸஸோ꞉ .. 55..

ஸா வ்ருʼஷ்ணிபுர்யுத்தபி⁴தேந்த்³ரகேதுபி⁴-
ர்விசித்ரமால்யாம்ப³ரரத்னதோரணை꞉ .
ப³பௌ⁴ ப்ரதித்³வார்யுபக்லுʼப்தமங்க³லை-
ராபூர்ணகும்பா⁴கு³ருதூ⁴பதீ³பகை꞉ .. 56..

ஸிக்தமார்கா³ மத³ச்யுத்³பி⁴ராஹூதப்ரேஷ்ட²பூ⁴பு⁴ஜாம் .
க³ஜைர்த்³வா꞉ஸு பராம்ருʼஷ்டரம்பா⁴பூகோ³பஶோபி⁴தா .. 57..

குருஸ்ருʼஞ்ஜயகைகேயவித³ர்ப⁴யது³குந்தய꞉ .
மிதோ² முமுதி³ரே தஸ்மின் ஸம்ப்⁴ரமாத்பரிதா⁴வதாம் .. 58..

ருக்மிண்யா ஹரணம்ʼ ஶ்ருத்வா கீ³யமானம்ʼ ததஸ்தத꞉ .
ராஜானோ ராஜகன்யாஶ்ச ப³பூ⁴வுர்ப்⁴ருʼஶவிஸ்மிதா꞉ .. 59..

த்³வாரகாயாமபூ⁴த்³ராஜன் மஹாமோத³꞉ புரௌகஸாம் .
ருக்மிண்யா ரமயோபேதம்ʼ த்³ருʼஷ்ட்வா க்ருʼஷ்ணம்ʼ ஶ்ரிய꞉பதிம் .. 60..

இதி ஶ்ரீமத்³பா⁴க³வதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ʼஸ்யாம்ʼ ஸம்ʼஹிதாயாம்ʼ
த³ஶமஸ்கந்தே⁴ உத்தரார்தே⁴ ருக்மிண்யுத்³வாஹே சது꞉பஞ்சாஶத்தமோ(அ)த்⁴யாய꞉ .. 54..

—————

த3ச’கம் 78 ( 1 to 5)

ருக்மிணி ஸந்தே3ச’ம்

த்ரி த3ச’ வர்த்தி4க வர்த்தி4த கௌச’லம்
த்ரித3ச’ த3த்த ஸமஸ்த விபூ4தி மத் |
ஜலதி4 மத்4யக3தம் த்வமபூ4ஷயோ
நவபுரம் வபுரஞ்சித ரோசிசா’|| ( 78 – 1)

தேவ சிற்பியான விஸ்வகர்மா அதைத் தன் கைத் திறனால் விருத்தி செய்தான். இந்திராதி தேவர்கள் எல்லா ஐஸ்வர்யங்களையும் தந்தனர். சமுத்திரத்தின் நடுவில் அமைந்திருந்த புதிய நகரமான துவாரகையை தங்கள் சரீர காந்தியால் அலங்கரித்தீர்கள் அல்லவா? ( 78 – 1 )

த3து3ஷி ரேவத பூ4ப்4ருதி ரேவதீம்
ஹலப்4ருதே தனயாம் விதி4 சா’ஸனாத் |
மஹித முத்ஸவ கோ4ஷ மபூபுஷ:
ஸமுதி3தைர் முதி3தைஸ் ஸஹ யாத3வை || ( 78 – 2 )

ரேவதன் என்ற அரசன் தன் மகள் ரேவதியை பிரம்மதேவன் கட்டளைப்படி பலராமனுக்கு திருமணம் செய்தபோது மகிழ்ச்சியுற்ற யாதவர்களுடன் நீங்களும் அந்த விவாஹத்தை மேன்மைப்படுத்தினீர்கள் அல்லவா? ( 78 – 2 )

அத2 வித3ர்ப்ப4 ஸுதாம் க2லு ருக்மிணீம்
ப்ரணயினீம் த்வயி தே3வ ஸஹோத3ர:|
ஸ்வயமதி3த்ஸத சேதி மஹீ பு4ஜே
ஸ்வதமஸா தமஸாது4முபாச்’ரயன் || ( 78 – 3)

தங்களிடம் அனுராகம் கொண்டிருந்தாள் விதர்ப்ப தேச மன்னனின் பெண் ருக்மிணி. அவன் சகோதரன் ருக்மி தன் மதியீனத்தால் அவளை சேதி ராஜன் ஆகிய சிசுபாலனுக்குக் கல்யாணம் செய்து தர விரும்பினான் அல்லவா? ( 78 – 3)

சிர த்4ருத ப்ரணயா த்வயி பா3லிகா
ஸபதி3 காங்க்ஷித ப3ங்க3ஸமாகுலா |
தவ நிவேத3யிதம் த்3விஜமாதி3ச’த்
ஸ்வகத3னம் கத3னங்க விநிர்மிதம் || ( 78 – 4 )

தங்களிடம் வெகு நாட்களாக அன்பு செலுத்திவந்த அந்தப் பெண் ருக்மிணி, தன் விருப்பத்துக்கு மாறாக நடப்பதைக் கண்டு வருத்தம் அடைந்தாள். கருணையே இல்லாத மன்மதனால் தனக்கு ஏற்படும் துயரத்தைத் தங்களுக்குத் தெரிவிப்பதற்கு ஒரு பிராமணனைச் சொல்லியனுப்பினாள். ( 78 – 4 )

த்3விஜ ஸுதோSபி ச தூர்ண முபாயயௌ
தவபுரம் ஹி து3ராச’ து3ராஸத3ம் |
முத3 மவாப ச ஸாத3ர பூஜித:
ஸப4வதா ப4வதாப ஹ்ருதாஸ்வயம் || ( 78 – 5 )

அந்த பிராமண குமாரன் துர் எண்ணம் கொண்டவர்களால் அடையவே முடியாத தங்கள் நகரை விரைவாக வந்து அடைந்தான். ஜனன மரண துக்கங்களை அகற்றவல்ல தாங்களால் ஸ்வயமாகப் பூஜிக்கப்பட்டு மிகவும் சந்தோஷம் அடைந்தான் அல்லவா? ( 78 – 5 )

ருக்மிணி ஸந்தே3ச’ம்

ஸ ச ப4வந்த மவோசத குண்டி3னே
ந்ருப ஸுதா க2லு ராஜதி ருக்மிணீ |
த்வயி ஸமுத்ஸுகயா நிஜ தீ4ரதா
ரஹிதயா ஹி தயா ப்ரஹி தோஸ்Sம்யஹம் || ( 78 – 6 )

“குண்டினபுரத்தில் ருக்மிணி என்கின்ற ஒரு அரச குமாரி இருக்கின்றாள் அல்லவா? தங்கள் இடத்தில் ஆசை வைத்தவளும், தன் தைரியத்தை இழந்து விட்டவளும் ஆகிய அவளால் நான் உங்களிடம் அனுப்பப்பட்டேன்” என்று அந்த குமாரன் தங்களிடம் தெரிவித்தான் அல்லவா? ( 78 – 6 )

தவ ஹ்ருதாSஸ்மி புரைவ கு3ணைரஹம்
ஹரதி மாம் கில சேதி3 ந்ருபோSதுனா |
அயி க்ருபாலய பாலய மாமிதி
ப்ரஜக3தே3 ஜக3தே3கபதே த்வயா || ( 78 – 7 )

“நான் தங்கள் குணங்களால் முன்பே கவரப்பட்டுள்ளேன். இப்போதோ சிசிபாலன் என்னை அடையப் போகின்றானாம். கருணைக்கு இருப்பிடமான லோக நாதா! என்னை தாங்களே காத்து அருள வேண்டும்!” என்று அவள் கூறினாள். ( 78 – 7 )

அச’ரணம் யதி3 மாம் த்வமுபேக்ஷஸே
ஸபதி3 ஜீவிதமேவ ஜஹாம்யஹம் |
இதி கி3ரா ஸுதனோ ரதனோத்3 ப்4ருச’ம்
ஸுஹ்ருத3யம் ஹ்ருத3யம் தவ காதரம் || ( 78 – 8 )

“வேறு கதி இலாத எனைத் தாங்கள் கை விடுவீர்களேயானால் நான் அந்த க்ஷணத்தில் என் உயிரை விட்டுவிடுவேன்” என்ற அந்த சுந்தரியின் வார்த்தைகளைக் கூறி அந்த நல்ல மனம் படைத்த பிராமண குமாரன் தங்கள் மனதையும் பயமுற்றதாகச் செய்தான் அல்லவா? ( 78 – 8 )

அகத2யஸ் த்வமதை2 நமயே ஸகே2
தத3தி4கா மம மன்மத3 வேத3னா |
ந்ருப ஸமக்ஷ முபேத்ய ஹராம்யஹம்
தத3யி தாம் தயிதா மஸிதேக்ஷணாம் || ( 78 – 9)

அப்போது தாங்கள் அந்த பிராமண குமாரனிடம் ” ஹே நண்பரே! என்னுடைய விரகதாபம் அவளுடைய காமவேதனையைக் காட்டிலும் அதிகமாக உள்ளது. ஆகையால் நான் அங்கே வந்து அரசர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே கருவிழிகளை உடைய அந்த அழகியை அபகரிப்பேன்” என்று சொன்னீர்கள் அல்லவா? ( 78 – 9 )

ப்ரமுதி3தேன ச தேன ஸமம் ததா2
ரத2க3தோ லகு4 குண்டி3ன மேயிவான் |
கு3ருமருத்புர நாயக மே ப4வான்
விதனுதாம் தனுதாம் நிகி2லாபதா3ம் || ( 78 – 10)

குருவாயூரப்பா! அப்போதே மிகவும் சந்தோஷம் அடைந்த அந்த குமாரனுடன் தேரில் ஏறிக் கொண்டு விரைவாகக் குண்டினபுரத்தை அடைந்தீர்கள அல்லவா? அப்படிப்பட்ட தாங்களே என் ஆபத்துக்களைக் குறைத்துக் காக்க வேண்டும. ( 78 – 10 )

ருக்மிணீ ஹரணம்

ப3ல ஸமேத ப3லானுக3தோ ப4வான்
புர மகாஹத பீ4ஷ்மக மானித:|
த்விஜ ஸுதம் த்வது3பாக3ம வாதி3னம்
த்4ருத ரஸா தரஸா ப்ரணநாம ஸா || ( 79 – 1 )

தாங்கள், சேனையுடன் கூடிய பலராமன் பின்தொடரக் குண்டினபுரத்தில் பிரவேசித்தீர்கள். அப்ப்போது பீஷ்மக ராஜா தங்களை வெகுமானித்தார். தங்கள் வரவைத் தெரிவித்த அந்த பிராமண குமாரனை ருக்மிணி விரைவாக வந்து வணங்கினாள். ( 79 – 1 )

பு4வன காந்த மவேக்ஷ்ய ப4வத்3 வபு:
ந்ருப ஸுதஸ் ய நிச’ம்ய ச சேஷ்டிதம் |
விபுல கே2த3 ஜுஷாம் புர வாஸினாம்
ஸருதி3தை ருதி3தை ரக3மன்நிசா’ || ( 79 – 2 )

ஜகன் மோகனன் ஆகிய தங்கள் திருமேனியைக் கண்டும், அரச குமாரன் ருக்மியின் செயலைக் கேட்டும் ஜனங்கள் அளவற்ற வருத்தம் அடைந்தனர். பட்டணத்து ஜனங்களின் அழுகை, பேச்சு இவற்றுடன் அந்த இரவு கழிந்தது.(79-2)

தத3னு வந்தி3து மிந்து3 முகி3 சி’வாம்
விஹித மங்க3ள பூ4ஷண பா4ஸுரா |
நிரக3மத்3 ப4வத3ர்பித ஜீவிதா
ஸ்வபுரத: புரத:ஸப4டாவ்ருதா || ( 79 – 3 )

அதன் பிறகு அடுத்த நாட்காலை விவாஹத்திற்கு உரிய ஆடை, ஆபரணங்களை அணிந்து கொண்ட, பௌர்ணமி நிலவு முகம் உடைய ருக்மிணி; உயிரை உங்களிடத்தில் அர்ப்பணம் செய்தவளாகவும் , சிறந்த காவலர்களால் சூழப்பட்டவளாகவும், மங்கள ரூபிணி ஆகிய பார்வதியை வணங்குவதற்குத் தன் அந்தப்புரத்தில் இருந்து முன் சென்றாள் ( 79 – 3 )

குலவதூ4பி4ருபேத்ய குமாரிகா
கி3ரிஸுதாம் பரி பூஜ்ய ச ஸாத3ரம் |
முஹுரயாசத த்வத் பத3 பங்கஜே
நிபதிதா பதிதாம் தவ கேவலம் || ( 79 – 4 )

கன்னியான ருக்மிணி குலஸ்த்ரீக்களுடன் ஆலயத்துக்குச் சென்றாள். பார்வதி தேவியை மிகுந்த ஆதரவுடன் பூஜித்தாள். தேவியின் திருவடிகளில் விழுந்து நமஸ்காரம் செய்தாள். தாங்களே அவள் பதியாக ஆகவேண்டும் என்று மீண்டும் மீண்டும் பிரார்த்தித்துக் கொண்டாள். ( 79 – 4 )

ஸமவலோக குதூஹல ஸங்குலே
ந்ருப குலே நிப்4ருதம் த்வயி ச ஸ்திதே|
ந்ருபஸுதா நிரகா3த்3 கி3ரிஜாலயாத்
ஸுருசிரம் ருசிரஞ்ஜித தி3ங்முகா2 || ( 79 – 5 )

அரசர் கூட்டம் ருக்மிணியைக் காண ஆவலுடன் காத்துக் கொண்டு இருக்கும்போது, தாங்களும் தனிமையில் இருக்கும் பொழுது, அரசகுமாரி ருக்மிணி தன் சரீர காந்தியினால் திக்குகளை விளங்கச் செய்து கொண்டு பார்வதியின் ஆலயத்தில் இருந்து மிகவும் அழகாக வெளிக் கிளம்பினாள். ( 79 – 5 )

பு4வன மோஹன ரூப ருசா ததா3
விவசி’தாகி2ல ராஜ கத3ம்ப3யா|
த்வமபி தே3வ கடாக்ஷ விமோக்ஷணை:
ப்ரமத3யா மத3யாஞ்ச க்ருஷே மனாக் || ( 79 – 6 )

அப்போது உலகங்களை எல்லாம் மயக்கக் கூடிய சரீர காந்தி படைத்தவளும், அரசர் கூட்டத்தை பரவசம் ஆக்கியவளும், யௌவன வயதின் மதம் உடையவளும் ஆகிய ருக்மிணியின் கடைக்கண் பார்வைகளால் தாங்களும் பரவசம் அடைந்தீர்கள் அல்லவா? ( 79 – 6 )

ருக்மிணீ ஹரணம்

க்வனு க3மிஷ்யஸி சந்த்3ரமுகீ2தி தாம்
ஸரஸமேத்ய கரேண ஹரன் க்ஷணாத் |
ஸமதி4ரோப்ய ரத2ம் த்வமாஹ்ருதா2
பு4வி ததோ விததோ நினதோ3 த்3விஷாம் || ( 79 – 7 )

“சந்திரன் போன்ற முகம் உடையவளே! எங்கு செல்கின்றாய்?” என்று சொல்லிக் கொண்டே மிகுந்த காதலுடன் அவள் அருகில் சென்றீர்கள். அவளைக் கையால் பிடித்துக் கொண்டு, ஒரு நொடியில் தேரில் ஏற்றிக் கொண்டு, அபஹரித்துச் சென்றீர்கள் அல்லவா? அப்போது பகைவர்களின் கூக்குரல் உலகெங்கும் பரவியது! ( 79 – 7 )

க்வனு க3த: பசு’பால இதி க்ருதா4
க்ருத ரணா யது3பி4ச்’ச ஜிதா ந்ருபா:|
ந து ப4வானுத3சால்யத தைரஹோ
பிசு’னகை: சு’னகைரிவ கேஸரி || ( 79 – 8)

“அந்த இடையன் எங்கே சென்று விட்டான்?” என்று சொல்லிக் கொண்டு கோபத்துடன் போருக்கு வந்த அரசர்களை யாதவர்கள் ஜெயித்தார்கள். நாய்களிடைய சிங்கம் கம்பீரமாக இருப்பது போன்றே அரசர்கள் இடையே தாங்கள் கம்பீரமாக இருந்தீர்கள் அல்லவா? ( 79 – 8 )

தத3னு ருக்மிண மாக3த மாஹவே
வத4 முபேக்ஷ்ய நிப34த்த்ய விரூபயன்|
ஹ்ருத மத3ம் பரிமுச்ய ப3லோக்திபி4:
புரமயா ரமயா ஸஹ காந்தயா|| ( 79 – 9 )

அதன் பிறகு போருக்கு வந்த ருக்மியைக் கொல்லாமல், அவனைக் கட்டி வைத்து, விரூபம் செய்து, மதம் அழிந்த அவனை பலராமன் சொற்படி அவிழ்த்து விட்டீர்கள். பிறகு லக்ஷ்மி தேவியின் அவதாரமான ருக்மிணியுடன் துவரகாபுரி சென்றீர்கள் அல்லவா? ( 79 – 9 )

நவ ஸமாகம லஜ்ஜித மானஸம்
ப்ரணய கௌதுக ஜ்ரும்பி4த மன்மதா2ம் |
அரமய கலு நாத2யதா2 ஸுக2ம்
ரஹஸி தம் ஹஸிதாம்சு’ லஸன்முகீ2ம் || ( 79 – 10)

ஈசா! புதுச் சேர்க்கையால் வெட்கம் கொண்ட மனதை உடையவளும்; அன்பினாலும், சந்தோஷத்தினாலும் அதிகாரித்த காமவிகாரத்தை உடையவளும்; மந்தஹாசத்தின் காந்தியால் விளங்குகின்ற முகத்தை உடையவளும்; ஆகிய ருக்மிணியை ஏகாந்தத்தில் சுகம் அனுபவிக்கச் செய்தீர்கள் அல்லவா? ( 79 – 10 )

விவித4 நர்மபி4 ரேவமஹர்நிச’ம்
ப்ரமத3 மாகலயன் புனரேகதா3|
ருஜுமதே: கில வக்ர கி3ரா ப4வான்
வரதனோ ரதனோத3தி லோலதாம் || ( 79 – 11 )

இவ்வாறு பல பிரிய வசனங்களால் இரவும் பகலும் மிகவும் சந்தோஷத்தை உண்டு பண்ணிக் கொண்டிருந்த தாங்கள், ஒரு நாள் விபரீதமான கடுஞ் சொற்களால் நேர்மையான அறிவையுடைய அந்த அழகிய பெண்ணுக்கு மிகுந்த வருத்தத்தை உண்டு பண்ணினீர்கள் அல்லவா?( 79 – 11 )

தத3தி4க ரத2 லாலன கௌச’லை:
ப்ரணயினீ மதி4கம் ஸுக2யன்னிமாம்|
அயி முகுந்த3 ப4வச்சரிதானி ந:
ப்ரக3த3தாம் க3த3தாந்தி மபாகுரு || ( 79 – 12 )

பிறகு கடுஞ் சொற்களைக் காட்டிலும் அதிகமான லாலனம் செய்வதில் உள்ள சாமர்த்தியத்தினால் அன்பு கொண்ட அந்த ருக்மிணியை மீண்டும் சந்தோஷப் படுத்தினீர்கள். முக்தியைக் கொடுக்கும் கிருஷ்ணா! தங்கள் சரிதத்தை கானம் செய்யும் எங்களுடைய வியாதிகளால் உண்டாகும் சோர்வை அகற்ற வேண்டும்.
( 79 – 12 )

ஸ்ரீ ப்ருந்தாரண்ய நிவாஸாய பலராமாநுஜாய ச ருக்மிணி ப்ராண நாதாய பார்த்தஸூதாய மங்களம்.

————————-———————–———————————————————-

Posted in Sri Baagavatha saaram, Sri Vaishna Concepts | Leave a Comment »

ஸ்ரீ ராதா ப்ரணாமம்–ஸ்ரீ கீத கோவிந்தம் –

December 6, 2022

கீத கோவிந்தம் 12 அத்தியாயங்களைக் கொண்ட ஒரு காவியம் ஆகும். இதனை 12ம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த ஜெயதேவர் என்பவர் இயற்றினார். பக்தி இலக்கியத்தின் முக்கியமான நூலாகவும், சமஸ்கிருத கவிதை நூல்களுக்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டாகவும் திகழ்கிறது இந்நூல். சமஸ்கிருதத்தில் காவியங்கள் இரண்டு வகைப்படும். அவை சாதாரண காவியம், மற்றும் மஹா காவியம் ஆகும். கீத கோவிந்தம் மஹா காவியம் வகையைச் சார்ந்ததாகும்.

இதன் ஒவ்வொரு பாகமும் 24 பிரபந்தங்களை அடக்கியதாகும். ஒவ்வொரு பிரபந்தத்திலும் எட்டு இருவரிச் செய்யுள்கள் இருக்கும். அதனால் இவற்றுக்கு அஷ்டபதி என்றும் பெயர்.

அப்ரக்ருத தத்வ யார ஹய அகோசார
பௌதிகா பவேதே யார அபத்த அந்தரா

அப்ரகிருத-தத்துவம் (ஆன்மீகக் கொள்கைகள்) என்பது சாதாரணமான உணர்வுகளால் இதயம் கட்டப்பட்டிருப்பவர்களுக்குப் புலனாகாது.

அத்யாத்ம-நயனா யார உன்மிலிதா நய
பிரேம-தத்வே அதிகார தாஹார ந ஹயா

ஆன்மீகக் கண்கள் திறக்கப்படாதவர்களுக்கு, அத்தகைய நபர்களுக்கு பிரேமா – தத்வா (தெய்வீக அன்பின் கொள்கை) எந்த தகுதியும் இல்லை.

சமஸ்த தத்வேரா சாரா மதுர சாதனா
பூர்ணாநந்த லாப யாதே கரே சாது-ஜன

அனைத்து ஆன்மீக உண்மைகளின் சாராம்சம் மதுரா-சாதனா (இணைய ரசத்தை வளர்ப்பது ), இதன் மூலம் சாதுக்கள் முழுமையான பேரின்பத்தை அடைகிறார்கள்.

சு-கீத-கோவிந்த க்ரந்தே சே பத்ம பிரகாஷா அதிகாரி பேதே தாரா
சாஸ்கோ-விகாசா

அந்தத் தாமரை ( மாதுர்ய-ரசத்தின் ) அற்புதமான புத்தகம், கீத கோவிந்தமாக வெளிப்படுகிறது , மேலும் பல்வேறு வகையான தகுதிகளின் அடிப்படையில், அது சுருங்கி அல்லது விரிவடைகிறது.

அதிகாரி பிரேமி ஜானே மானஸ-நயனே
நித்யானந்த ஞான-யோக தேகே விருந்தானே

மனக் கண்ணால், பிரேமை கொண்ட ஒரு தகுதியான நபர், நித்திய ஆனந்தமான ஞானத்தின் உதவியுடன் பிருந்தாவனத்தை உணர்கிறார் .

அதிகாரி நா ஹையா யஹார அந்தரா
ராதா-கிருஷ்ணா-பிரேம-சுதா யாசே நிரந்தர தாஹார
ஆகணாக்ஷா கபு நா ஹயா புராண
காராபிராபிராகல் தாதாயசித்ர-பிரமாணம்

தகுதி பெறாத ஒருவருக்கு, ராதா-கிருஷ்ண பிரேமையின் அமிர்தத்திற்காக இடைவிடாது ஏங்கும் ஒருவருக்கு , அவரது ஆசை ஒருபோதும் நிறைவேறாது. மாயாவின் திட்டங்களால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு படத்தை மட்டுமே அவர் பார்க்கிறார்.

ப்ராக்ருத கரிய தேகே விருந்தாவன-தத்வா
ஹீனா பாவே லய பரப்ரஹ்மேர மஹத்வா

அவர் பிருந்தாவனத்தின் ஆன்மீக யதார்த்தத்தை ஜடப்பொருளாகக் கருதுகிறார் மற்றும் பரமாத்மாவின் பெருமைகளை மிகவும் அற்பமானதாகக் கருதுகிறார்.

நாயக-நாயக-பாவே பத்த கரி’மனா
ப்ராக்ருத காரிதே ஆத்மா கரே சமர்பணா

நாயகன், நாயகி என்ற கருத்துக்களுக்குக் கட்டுப்பட்ட மனதுடன், இந்தப் புத்தகம் உலகியல் சுரண்டல்களைப் பற்றியது என்று நம்புவதற்கு அவர் தன்னை ஒப்படைத்தார்.

அதாவ சாது-கனா இ கிரந்த-பதனே
ஆத்யாத்மிகா பவ லஹா நிஜ நிஜ மானே

எனவே, ஓ சாதுக்களே , இந்தப் புத்தகத்தைப் படிக்கும் போது, உங்கள் மனதிற்குள் இருக்கும் ஆன்மீகப் பாவத்தைப் புகலிடம் பெறுங்கள்.

பத்மாவதி-நாதா யஹா கைலா ஆஸ்வதனா
சே விசுத்த பிரேம கராஹா சாதனா

பத்மாவதியின் (ஜெயதேவனின்) கணவனால் எதை ருசித்ததோ – அதுவே நீ வளர்க்க வேண்டிய தூய பிரேமை .

ப்ரஹ்ம-தத்வ பரி-சுத்த சத்வ-குண-தாம
ஸாரக்ராஹி வைஷ்ணவேர யஹதே விஷ்ரமா

ஆழ்நிலை கொள்கைகள் மிகவும் தூய்மையானவை மற்றும் அவை சத்வ-குணத்தின் உறைவிடம் . அவர்கள் சாராகிரஹி வைஷ்ணவர்களின் (சாரத்தை தேடுபவர்கள்) ஓய்வு .

சே கோலோக-தாம தியாஜி’ தமோ-தர்மே ரதா
ஹைபே யஹார மனா யே பாபி சதாதா

தமோ-தர்மத்தில் (அறியாமையின் மதங்கள்) தங்கள் மனதை ஈடுபடுத்துவதற்காக கோலோக தாமத்தை நிராகரிப்பவர் எப்போதும் துரோகியாகவே கருதப்படுகிறார்.

கீத
கோவிந்தம் பன்னிரண்டு அத்தியாயங்களைக் கொண்டுள்ளது, மேலும் இருபத்தி நான்கு பாடல்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. ஒவ்வொரு பாடலும் எட்டு ஜோடிகளைக் கொண்டது, இது
அஷ்டபதி என்று அழைக்கப்படுகிறது. அத்தியாயம் ஒன்று மற்றும் அத்தியாயம் இரண்டு, நான்கு ஐந்து மற்றும் பன்னிரெண்டாம்
ஒவ்வொன்றிலும் இரண்டு
அஷ்டபதிகள் உள்ளன; மூன்று, ஆறு, எட்டு, ஒன்பது மற்றும் பத்து அத்தியாயங்கள் ஒவ்வொன்றிலும் ஒரு
அஷ்டபதி மட்டுமே உள்ளது . இவ்வாறு இருபத்து நான்கு
அஷ்டபதிகள் உள்ளன .
இந்த
அஷ்டபதிகள் வெவ்வேறு மெல்லிசை
ராகங்களில் இசை அமைக்கப்படலாம்
, அவை பிற்காலத்தில் கவிஞர்களால் பாராட்டப்பட்டு பின்பற்றப்பட்டன. இதில் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட வர்ணனைகள் சமஸ்கிருதத்திலும், ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட வர்ணனைகளும் சமஸ்கிருதத்திலும், ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட வர்ணனைகள் இந்தியாவில் பிராந்திய மொழிகளிலும் பல வெளிநாட்டு மொழிகளிலும் எழுதப்பட்டுள்ளன.

முதல் பாடலில் நான்கு அறிமுக வசனங்கள் உள்ளன, அதைத் தொடர்ந்து பதினொரு அஷ்டபதிகள் விஷ்ணுவின் பத்து அவதாரங்களின் நோக்கத்தை விவரிக்கின்றன மற்றும் முடிவில் பணியை தடையின்றி முடிக்க தர்ப்பணம் கொடுக்கப்படுகிறது. இதைத் தொடர்ந்து மற்றொரு அஷ்டபதியில் படைப்பின் நாயகன் போற்றப்படுகிறார். இங்கே ஆசிரியர் இந்த அஷ்டபதியை மங்களம் – ஆசிர்வாதம் என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்.

மூன்றாவது பாடலில், வசந்த காலம், இனிமையான வாசனை மற்றும் குளிர்ந்த காற்று போன்ற பலதரப்பட்ட அம்சங்களுடன் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது, தேனீக்கள் மற்றும் காக்காக்கள் கிருஷ்ணரை நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் இனிமையான சத்தங்கள், கிருஷ்ணரைக் காணக்கூடிய இந்த வில்லுப்பாட்டுகளுக்கு தனது முதல் தோழியால் அழைத்துச் செல்லப்பட்டார். இந்த நம்பிக்கையில் ராதா தன் தோழியைப் பின்தொடர்கிறாள்.

நான்காவது பாடலில், விருந்தாவனத்தின் இருண்ட காட்டில் அனைத்து கோபியர்களுடன் கிருஷ்ணரின் காதல் நடனத்தை கவிஞர் விவரிக்கிறார். அனைத்து கோபியர்களும் அவரைச் சூழ்ந்துகொண்டு, மகிழ்ச்சியுடன் அவரைத் தழுவி, அன்புடன் அரவணைத்து, ஒருவரைக் கட்டிப்பிடித்து, இன்னொருவரை ஆவேசத்துடன் முத்தமிட்டு, இன்னொருவரைப் பார்த்து, மற்றப் பெண்ணுடன் சிரித்துப் பாராட்டுகிறார். உண்மையில், கிருஷ்ணர் அனைவருக்கும் பேரின்பத்தை அளிப்பதாக ஜெயதேவர் கூறுகிறார்.

பதினொன்றாவது பாடலில் விப்ரலம்பச் சிருங்காரத்தைப் பற்றிக் கவிஞர் விவரிக்கிறார் . அன்பின் கடவுள் கிருஷ்ணன் யமுனை நதிக்கரையில் ராதைக்காக காத்திருக்கிறான். கவிஞர் ராதை மற்றும் கிருஷ்ணரின் அரவணைப்பை மின்னலுடனும் கருமேகத்துடனும் வெள்ளை கொக்கு மற்றும் கருமேகத்துடனும் ஒப்பிடுகிறார்.

பன்னிரண்டாவது பாடலில், கவிஞர் ராதையின் வலியையும் துயரத்தையும் கிருஷ்ணரைப் பிரிந்ததை விவரிக்கிறார். அசைய முடியாமல் தன் வில்லில் அமர்ந்திருக்கும் ராதையின் நிலையைப் பார்த்து, ஆவேசத்தால் நிரம்பி, கிருஷ்ணரிடம் எப்போதும் தன் மனதை நிலை நிறுத்தினாள். கிருஷ்ணனை எங்கும் பார்க்கும் ராதாவை, தன் மனக்கண் முன்னே, தன் காதலனின் ஒரே நினைவுடன் தான் உயிரோடு இருக்கிறாள் என்று கிருஷ்ணனிடம் கூறுகிறாள் சகி . ராதாவைச் சந்திக்க விரைவாகச் செல்லும்படி சகி அவனைக் கேட்டுக்கொள்கிறாள் ; கிருஷ்ணரின் வருகைக்காக முழு அலங்காரத்துடன் காத்திருக்கிறார்.

————-

கீ³தகோ³வின்த³ம் ப்ரத²ம: ஸர்க:³ – ஸாமோத³ தா³மோத³ர:

॥ கீ³தகோ³வின்த³ம் ॥
॥ அஷ்டபதீ³ ॥

॥ ஶ்ரீ கோ³பாலக த்⁴யானம் ॥

யத்³கோ³பீவத³னேன்து³மண்ட³னமபூ⁴த்கஸ்தூரிகாபத்ரகம் யல்லக்ஷ்மீகுசஶாதகும்ப⁴ கலஶே வ்யாகோ³சமின்தீ³வரம் ।
யன்னிர்வாணவிதா⁴னஸாத⁴னவிதௌ⁴ ஸித்³தா⁴ஞ்ஜனம் யோகி³னாம் தன்னஶ்யாமளமாவிரஸ்து ஹ்ருத³யே க்ருஷ்ணாபி⁴தா⁴னம் மஹ: ॥ 1 ॥

॥ ஶ்ரீ ஜயதே³வ த்⁴யானம் ॥

ராதா⁴மனோரமரமாவரராஸலீல-கா³னாம்ருதைகப⁴ணிதம் கவிராஜராஜம் ।
ஶ்ரீமாத⁴வார்ச்சனவித⁴வனுராக³ஸத்³ம-பத்³மாவதீப்ரியதமம் ப்ரணதோஸ்மி நித்யம் ॥ 2 ॥

ஶ்ரீகோ³பலவிலாஸினீ வலயஸத்³ரத்னாதி³முக்³தா⁴க்ருதி ஶ்ரீராதா⁴பதிபாத³பத்³மபஜ⁴னானந்தா³ப்³தி⁴மக்³னோனிஶம் ॥
லோகே ஸத்கவிராஜராஜ இதி ய: க்²யாதோ த³யாம்போ⁴னிதி⁴: தம் வன்தே³ ஜயதே³வஸத்³கு³ருமஹம் பத்³மாவதீவல்லப⁴ம் ॥ 3 ॥

॥ ப்ரத²ம: ஸர்க:³ ॥
॥ ஸாமோத³தா³மோத³ர: ॥

மேகை⁴ர்மேது³ரமம்ப³ரம் வனபு⁴வ: ஶ்யாமாஸ்தமாலத்³ருமை-ர்னக்தம் பீ⁴ருரயம் த்வமேவ ததி³மம் ராதே⁴ க்³ருஹம் ப்ராபய ।
இத்த²ம் நன்த³னிதே³ஶிதஶ்சலிதயோ: ப்ரத்யத்⁴வகுஞ்ஜத்³ருமம் ராதா⁴மாத⁴வயோர்ஜயன்தி யமுனாகூலே ரஹ:கேலய: ॥ 1 ॥

மேகைர் மேதுரம் அம்பரம் வன-புவஹ் ஷ்யமாஸ் தமால-த்ருமைர்:
நக்தம் ப்ரேரு ராயயம் த்வம் ஏவ தத் இமம், ராதே காஹம் ப்ராபய |
இத்தம் நந்த-நிதேஷதஹ கலிதயோஉ ப்ரத்ய-அத்வ-குய்ஜ-த்ருமா
ராதா-மாதவயோர் ஜெயந்தி யமுனா-குலே ரஹௌ-கேலயா: ||1||

வானம் மேகங்களால் அடர்த்தியானது; வனப்பகுதி தமலா மரங்களால் இருண்டது; இரவு அவனை (கிருஷ்ணனை) பயமுறுத்துகிறது; ஓ ராதா! நீங்கள் அவரை வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்லுங்கள்; இது நந்தனிடமிருந்து வந்த கட்டளை. ஆனால், ராதாவும் மாதவனும் யமுனை நதிக்கரையில் உள்ள மரத்திற்கு வழிதவறி, அவர்களின் ரகசிய காதல் விளையாட்டு மேலோங்குகிறது.

வாக்³தே³வதாசரிதசித்ரிதசித்தஸத்³மா பத்³மாவதீசரணசாரணசக்ரவர்தீ ।
ஶ்ரீவாஸுதே³வரதிகேலிகதா²ஸமேதம் ஏதம் கரோதி ஜயதே³வகவி: ப்ரப³ன்த⁴ம் ॥ 2 ॥

ஸ்ரீ-வாஸுதேவ-ரதி-கேலி-கதா-ஸமேதம்
ஏதம் கரோதி ஜெயதேவ-கவிஹ் பிரபந்தம் ||2||

மகா கவி ஸ்ரீ ஜெயதேவரின் இதயம், பத்மாவதியின் காலடியில் இருக்கும் பேச்சாற்றல் தேவி (சரஸ்வதி)யால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மாளிகை போன்றது, ஸ்ரீ மற்றும் வாசுதேவா ஆகியோரின் தெய்வீக நாடகங்களை உள்ளடக்கிய இந்த சிறந்த படைப்பை இயற்றுகிறது. ஜெயதேவா – ஜெயா என்றால் “மிகச் சிறப்பானது”; தேவா என்றால் த்யோதயாதி, ப்ரகாஷயதி அல்லது “அவர் ஒளிரச் செய்கிறார்”. ஸ்ரீஜெயதேவா என்பது ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் சிறந்த பொழுது போக்குகளை அவரது பக்தியின் மூலம் ஒளிரச் செய்பவர்.

யதி³ ஹரிஸ்மரணே ஸரஸம் மனோ யதி³ விலாஸகலாஸு குதூஹலம் ।
மது⁴ரகோமலகான்தபதா³வலீம் ஶ்ருணு ததா³ ஜயதே³வஸரஸ்வதீம் ॥ 3 ॥

யதி ஹரி-ஸ்மரணே சரசம் மன:
யதி விலாச-கலாசு குதூஹலம் |
மதுர-கோமலா-காந்த-பதாவலேம்
ஷ்ருணு ததா ஜெயதேவ-சரஸ்வதிம் ||3||

அன்பான பார்வையாளர்களே! ஸ்ரீ ஹரியின் பொழுது போக்குகளைக் கேட்கும் பொழுது உங்கள் மனம் எப்போதும் புதுமையான அன்பினால் நிரம்பியிருந்தால், காமக் கலைகளில் அவருடைய புத்திசாலித்தனத்தைப் பற்றி அறிய நீங்கள் ஆர்வமாக இருந்தால், மென்மையான, மென்மையான மற்றும் மென்மையானவற்றைக் கேட்டு நீங்கள் ஆனந்தத்தில் மூழ்கிவிடுவீர்கள். கவிஞர் ஜெயதேவாவின் இப்பாடல் தொகுப்பின் அன்பான வசனங்கள்

வாச: பல்லவயத்யுமாபதித⁴ர: ஸன்த³ர்ப⁴ஶுத்³தி⁴ம் கி³ராம் ஜானீதே ஜயதே³வ ஏவ ஶரண: ஶ்லாக்⁴யோ து³ரூஹத்³ருதே ।
ஶ்ருங்கா³ரோத்தரஸத்ப்ரமேயரசனைராசார்யகோ³வர்த⁴ன-ஸ்பர்தீ⁴ கோபி ந விஶ்ருத: ஶ்ருதித⁴ரோ தோ⁴யீ கவிக்ஷ்மாபதி: ॥ 4 ॥

vacaù பல்லவயதி உமாபதிதரா, ஸந்தர்ப-சுத்திம் கிரிஜா
ஜானிதே ஜெயதேவ ஏவ ஶரணா, ஶ்லாக்யோ துருஹ-த்ருதே |
ஶ்ருங்காரோத்தர-ஸத்-ப்ரமேய-ரசனைர்:, ஆசார்ய-கோவர்தன-
ஸ்பர்தே, கோ’பி ந விஷ்ருத, ஸ்ருதிதரோ தோயீ கவி-க்ஷ்மாபதி: ||4| |

உமாபதிதாரா என்ற புகழ்பெற்ற கவிஞரின் சொல்லாட்சிக் குறிப்புகள் மற்றும் பிற பேச்சு வடிவங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது. சரண என்ற கவிஞன் தனது மறைநூல் வசனங்களால் பாராட்டைப் பெற்றுள்ளார். உலகக் காதல் சுவையை கோவர்த்தனத்தைப் போல் சாமர்த்தியமாகச் சொல்லக்கூடிய கவிஞரைப் பற்றி யாரும் கேள்விப்பட்டிருக்க மாட்டார்கள். கவிராஜ தோயி எதையும் கேட்ட பிறகு ஒருமுறை சொல்லலாம். இந்த வல்லமைமிக்க கவிஞர்கள் கூட திறமையின் ஒவ்வொரு துறையிலும் தேர்ச்சி பெற முடியாதபோது, ஜெயதேவனின் கவிதை எப்படி அனைத்து பண்புகளுடனும் நிறைந்திருக்கும்? (இதன் மூலம் அவர் தனது பணிவை வெளிப்படுத்துகிறார்)

॥ கீ³தம் 1 ॥

ப்ரலயபயோதி⁴ஜலே த்⁴ருதவானஸி வேத³ம் ।
விஹிதவஹித்ரசரித்ரமகே²த³ம் ॥
கேஶவ த்⁴ருதமீனஶரீர ஜய ஜக³தீ³ஶ ஹரே ॥ 1 ॥

பிரளய-பயோதிஜலே கோபால கிருஷ்ணா, த்ருதவாநஸி வேதம்
விஹித-வஹித்ர-சரித்ரம் அகேதம் |
கேசவ த்ருத-மின-ஷரீர
ஜெய ஜகதீச ஹரே ||த்ருவபதா||

இறைவா, மீன் வடிவில்! கரைப்பு வெள்ளத்தில், வேதங்களின் வெளிப்பட்ட அறிவை, ஒரு படகு போல, முயற்சியின்றி தாங்கி வைத்திருக்கிறீர்கள். வாழ்க! ஹரி, உலக கடவுளே, உனக்கே வெற்றி!

க்ஷிதிரதிவிபுலதரே தவ திஷ்ட²தி ப்ருஷ்டே² ।
த⁴ரணித⁴ரணகிணசக்ரக³ரிஷ்டே² ॥
கேஶவ த்⁴ருதகச்ச²பரூப ஜய ஜக³தீ³ஶ ஹரே ॥ 2 ॥

கிதிரதி-விபுலதரே கோபால கிருஷ்ணா தவ திஹதி பே
தாரை-தாரா-கின-சக்ர-கரிஹே |
கேசவ த்ருத-கச்சப-ரூப
ஜெய ஜகதீச ஹரே ||1||

ஆண்டவரே, ஆமை வடிவில்! உங்கள் முதுகின் பரந்த பரப்பில், அது சுமக்கும் பூமியின் சுமையால் சோர்வடைந்து, உலகம் பாதுகாப்பாக நிற்கிறது. வாழ்க! ஹரி, உலக கடவுளே, உனக்கே வெற்றி!

வஸதி த³ஶனஶிக²ரே த⁴ரணீ தவ லக்³னா ।
ஶஶினி கலங்ககலேவ நிமக்³னா ॥
கேஶவ த்⁴ருதஸூகரரூப ஜய ஜக³தீ³ஶ ஹரே ॥ 3 ॥

வசதி தாசன-சிகரே கோபால கிருஷ்ணா தரணி தவ லக்ன ஷாசினி கலக
-கலேவ நிமக்னா |
கேசவ த்ருத-சுகர-ரூப
ஜெய ஜகதீச ஹரே ||2||

ஆண்டவரே, பன்றியின் வடிவில்! சந்திரனின் வட்டில் உள்ள இருண்ட குறியைப் போல, உங்கள் தந்தத்தின் நுனியில் உலகம் அமைதியாக இருக்கிறது. வாழ்க! ஹரி, உலக கடவுளே, உனக்கே வெற்றி!

தவ கரகமலவரே நக²மத்³பு⁴தஶ்ருங்க³ம் ।
த³லிதஹிரண்யகஶிபுதனுப்⁴ருங்க³ம் ॥
கேஶவ த்⁴ருதனரஹரிரூப ஜய ஜக³தீ³ஶ ஹரே ॥ 4 ॥

தவ கர-கமலா-வரே , நக அத்பூத-ஶ்ரீங்கம்
தலித-ஹிராயகசிபு-தனு-பிஹக |
கேசவ த்ருத-நர-ஹரி-ரூப
ஜெய ஜகதீச ஹரே ||3||

ஓ ஆண்டவரே, மனித சிங்கத்தின் வடிவில்! தாமரை போன்ற அழகுள்ள உங்கள் கையில், அற்புதமான நுனிகளைக் கொண்ட விரல் நகங்கள் உள்ளன, அவை மிகவும் சக்திவாய்ந்த அரக்கன் ஹிரண்யகசிபுவை ஒரு பெரிய பூச்சியைப் போல கிழித்தன. வாழ்க! ஹரி, உலக கடவுளே, உனக்கே வெற்றி!

ச²லயஸி விக்ரமணே ப³லிமத்³பு⁴தவாமன ।
பத³னக²னீரஜனிதஜனபாவன ॥
கேஶவ த்⁴ருதவாமனரூப ஜய ஜக³தீ³ஶ ஹரே ॥ 5 ॥

சலயஸி விக்ரமணே , பலிமத்பூத-வாமன
பத-நக-நிர-ஜனித-ஜன-பவனா |
கேசவ த்ருத-வாமன-ரூப
ஜெய ஜகதீச ஹரே ||4||

குள்ள வடிவான இறைவனே! உங்கள் கால்களை ஊன்றி பலசாலியான பாலியை ஏமாற்றி விட்டீர்கள். உலகையே புனிதப்படுத்தும் நதியான கங்கை உன் கால் நகங்களிலிருந்து வெளிவந்து விட்டது. வாழ்க! ஹரி, உலக கடவுளே, உனக்கே வெற்றி!

க்ஷத்ரியருதி⁴ரமயே ஜக³த³பக³தபாபம் ।
ஸ்னபயஸி பயஸி ஶமிதப⁴வதாபம் ॥
கேஶவ த்⁴ருதப்⁴ருகு⁴பதிரூப ஜய ஜக³தீ³ஶ ஹரே ॥ 6 ॥

காஷ்த்ரிய-ருத்திர-மயே , ஜகத் அபகத-பாபம்
ஸ்நபயஸி பயஸி ஸமித-பவ-தபம் |
கேசவ த்ருத-ப்ருகு-பதி-ரூப
ஜெய ஜகதீச ஹரே ||5||

ஆண்டவரே, பிருகுவின் வடிவில், கொடுங்கோல் ஆட்சியாளர்களின் இரத்தத்தில் உலகத்தை குளிப்பாட்டினீர்கள், இதனால் பாவத்தை நீக்கி, அதன் உறவின் துயரத்தை அழித்துவிட்டீர்கள். வாழ்க! பிரபஞ்சத்தின் கடவுளான ஹரி, உனக்கே வெற்றி!

விதரஸி தி³க்ஷு ரணே தி³க்பதிகமனீயம் ।
த³ஶமுக²மௌலிப³லிம் ரமணீயம் ॥
கேஶவ த்⁴ருதராமஶரீர ஜய ஜக³தீ³ஶ ஹரே ॥ 7 ॥

விதராசி திக்ஷு ரனே , திக்-பதி-கமணியம்
தச-முக-மௌலி-பலி ராமையாம் |
கேசவ த்ருதா- ரகுபதி ரூபா
ஜெய ஜகதீச ஹரே ||6||

ஸ்ரீராமனின் சரீரத்திலே! போரில் ராவணன் என்ற அரக்கனின் பத்துத் தலைகளை, கார்டினல் திசைகளின் காவலர்களுக்கு அழகான காணிக்கையாகச் செய்துள்ளீர்கள். வாழ்க! ஹரி, உலக கடவுளே, உனக்கே வெற்றி!

வஹஸி வபுஷி விஶதே³ வஸனம் ஜலதா³ப⁴ம் ।
ஹலஹதிபீ⁴திமிலிதயமுனாப⁴ம் ॥
கேஶவ த்⁴ருதஹலத⁴ரரூப ஜய ஜக³தீ³ஶ ஹரே ॥ 8 ॥

வஹஸி வபுஷி விஷதே , வசன ஜலதாபம்
ஹல-ஹதி-பீதி-மிலித-யமுனாபம் |
கேசவ த்ருத-ஹல-தார-ரூப
ஜெய ஜகதீச ஹரே ||7||

உழவைத் தாங்குபவனாகிய பலராமன் வடிவான இறைவனே! உனது கலப்பையால் இழுத்துச் செல்லப்படுமோ என்ற அச்சத்தால் கருமையாகிய யமுனை போன்ற நீலநிற மேகத்தின் நிற ஆடையை உனது மாசற்ற உடம்பில் அணிகிறாய். வாழ்க! ஹரி, உலக கடவுளே, உனக்கே வெற்றி!

நின்த³ஸி யஜ்ஞவிதே⁴ரஹஹ ஶ்ருதிஜாதம் ।
ஸத³யஹ்ருத³யத³ர்ஶிதபஶுகா⁴தம் ॥
கேஶவ த்⁴ருதபு³த்³த⁴ஶரீர ஜய ஜக³தீ³ஶ ஹரே ॥ 9 ॥

நிந்தாசி யஜ்ஞ-விதே ஆஹாஹா! ஸ்ருதி-ஜாதம்
சதய-ஹ்ருதய தர்ஷித-பசு-கதம் |
கேசவ த்ருத-புத்த-ஷரீர
ஜெய ஜகதீச ஹரே ||8||

ஓ ஆண்டவரே, புத்தரின் உடலில், ஞானம் பெற்றவர்! உங்கள் இதயத்தின் மீது இரக்கத்தால், விலங்குகளைக் கொல்லும் யாகத்தின் சடங்குப் பகுதியை நீங்கள் கண்டனம் செய்துள்ளீர்கள். வாழ்க! ஹரி, உலக கடவுளே, உனக்கே வெற்றி!

ம்லேச்ச²னிவஹனித⁴னே கலயஸி கரவாலம் ।
தூ⁴மகேதுமிவ கிமபி கராலம் ॥
கேஶவ த்⁴ருதகல்கிஶரீர ஜய ஜக³தீ³ஶ ஹரே ॥ 1௦ ॥

ம்லேச்ச-நிவாஹ-நிதனே கலயஸி கரவலம்
தூம-கேதும் இவ கிம் அபி கரலாம் |
கேசவ த்ருத-கல்கி-ஷரீர
ஜெய ஜகதீச ஹரே ||9||

கல்கி வடிவில் ஆண்டவரே! துன்மார்க்கரை அழிப்பதற்காக, விண்கல் போன்ற வாளைக் கையில் ஏந்தி, அவர்களுக்குப் பேரழிவு தரும் ரயிலைக் கொண்டு செல்கிறீர்கள். வாழ்க! ஹரி, உலக கடவுளே, உனக்கே வெற்றி!

ஶ்ரீஜயதே³வகவேரித³முதி³தமுதா³ரம் ।
ஶ்ருணு ஸுக²த³ம் ஶுப⁴த³ம் ப⁴வஸாரம் ॥
கேஶவ த்⁴ருதத³ஶவித⁴ரூப ஜய ஜக³தீ³ஶ ஹரே ॥ 11 ॥

ஸ்ரீ-ஜெயதேவ-காவேரிடம் இடம் உதிதம் உதரம்
ஷ்ருணு சுகதம் ஷுபதம் பவ-சரம் |
கேசவ த்ருத-தஷவித-ரூப
ஜெய ஜகதீச ஹரே ||10||

பத்து வடிவங்கள் எடுத்தவனே! ஜெயதேவாவின் இந்தப் பாடலைக் கேளுங்கள். இது நன்மையையும் மகிழ்ச்சியையும் அளிக்கிறது; அது வாழ்க்கையின் சாராம்சம். வாழ்க! ஹரி, உலக கடவுளே, உமக்கு வெற்றி!

வேதா³னுத்³த⁴ரதே ஜக³ன்னிவஹதே பூ⁴கோ³லமுத்³பி³ப்⁴ரதே தை³த்யம் தா³ரயதே ப³லிம் ச²லயதே க்ஷத்ரக்ஷயம் குர்வதே ।
பௌலஸ்த்யம் ஜயதே ஹலம் கலயதே காருண்யமாதன்வதே ம்லேச்சா²ன்மூர்ச்ச²யதே த³ஶாக்ருதிக்ருதே க்ருஷ்ணாய துப்⁴யம் நம: ॥ 5 ॥

வேதான் உத்தாரதே, ஜகந்தி வஹதே…, பூகோலம் உத்பிப்ரதே
தைத்யம் தாரயதே, பலிம் சலயதே, க்ஷத்ரக்-ஷாயம் குர்வதே… |
பௌலஸ்த்யம் ஜாயதே, ஹலம் கலயதே, காருண்ய மாதன்வதே
ம்லேச்சன் மூர்ச்சயதே, தஷ க்ருதி-க்ருதே,கிருஷ்ணாய துப்யம் நம: ||

வேதங்களை விடுவிப்பவர், அசையும் மற்றும் நிலையான உயிரினங்களின் உலகத்தை நிலைநிறுத்துபவர், அன்னை பூமியின் மீட்பர், ஹிரண்ய-கசிபுவைக் கொன்றவர், பலியை வஞ்சிப்பவர், க்ஷத்ரியர்களை அழிப்பவர், பவுலஸ்தியரை (ராவணன்) வென்றவர். , ஆயுதா எனப்படும் கலப்பையை கையாள்பவர், இரக்கத்தின் வக்கீல் மற்றும் பார்ப்பனர்களைக் கொன்றவர்; இந்த பத்து ஆன்மிக வடிவங்களை எடுத்துக் கொண்ட உங்களுக்கு, ஓ ஸ்ரீ கிருஷ்ணா! நான் உங்களுக்கு என் வணக்கங்களைச் சமர்ப்பிக்கிறேன்.

॥ கீ³தம் 2 ॥

ஶ்ரிதகமலாகுசமண்ட³ல! த்⁴ருதகுண்ட³ல! ।
கலிதலலிதவனமால! ஜய, ஜய, தே³வ! ஹரே! ॥ 1 ॥

ஸ்ரீத-கமலா-குச-மண்டல த்ருத-குண்டல இ
கலித-லலிதா-வன-மாலா
ஜெய ஜெய தேவ ஹரே ||த்ருவபதா||

ஓ தேவா! ஓ ஹரி! உங்கள் திகைப்பூட்டும் குண்டலத்துடன் (காதணிகள்) ஸ்ரீ (ராதா) மீது நீங்கள் ஓய்வெடுக்கிறீர்கள் மற்றும் உங்கள் மயக்கும் வனமாலா மாலையுடன் விளையாடுகிறீர்கள்! ஓ ஹரி, நீ வெற்றி பெறுவாயாக!

தி³னமணீமண்ட³லமண்ட³ன! ப⁴வக²ண்ட³ன! ।
முனிஜனமானஸஹம்ஸ! ஜய, ஜய, தே³வ! ஹரே! ॥ 2 ॥

தின-மணி-மண்டல-மதன
பவ-கதனா இ
முனி-ஜன-மானஸ-ஹஸ
ஜெய ஜெய தேவ ஹரே ||1||

ஓ தேவா! ஓ ஹரி! ஆயிரம் சூரியன்கள் போல் பிரகாசிக்கும் ஆபரணம் நீ. நீங்கள் பொருள் இருப்பின் அடிமைத்தனத்தைத் துண்டிக்கிறீர்கள். முனிவர்களின் இதயங்களின் மானசா (மன) ஏரியில் விளையாடும் அன்னம் நீ. நீங்கள் வெற்றிபெறட்டும்! நீங்கள் வெற்றிபெறட்டும்!

காலியவிஷத⁴ரக³ஞ்ஜன! ஜனரஞ்ஜன! ।
யது³குலனலினதி³னேஶ! ஜய, ஜய, தே³வ! ஹரே! ॥ 3 ॥

கலிய-விஷ-தார-பஞ்சன
ஜன-ரஞ்சனா இ
யதுகுல-நளின-தினேஷ
ஜெய ஜெய தேவ ஹரே ||2||

ஓ தேவா! ஓ ஹரி! காளியா என்ற விஷப் பாம்பின் பெருமையைப் பொடியாக்குகிறாய். உங்கள் அன்புக்குரியவர்களின் இதயங்களை முடிவில்லா மகிழ்ச்சியால் நிரப்புகிறீர்கள். யது வம்சத்தின் தாமரையை மலரச் செய்யும் சூரியன் நீ. நீங்கள் வெற்றிபெறட்டும்! நீங்கள் வெற்றிபெறட்டும்!

மது⁴முரனரகவினாஶன! க³ருடா³ஸன! ।
ஸுரகுலகேலினிதா³ன! ஜய, ஜய, தே³வ! ஹரே! ॥ 4 ॥

மது-முர-நரக-வினாஷன
கருடாசன இ
சுர-குல-கேலி-நிதான
ஜெய ஜெய தேவ ஹரே ||3| |

ஓ தேவா! ஓ ஹரி! மது, முரா, நரகா ஆகிய அரக்கர்களை அழிப்பவனே! உன்னுடைய உன்னதமான கழுகு கருடா மீது சவாரி செய்பவனே! மற்ற கடவுள்களின் மகிழ்ச்சிகரமான விளையாட்டை நீங்கள் ஊக்குவிக்கிறீர்கள். நீங்கள் வெற்றிபெறட்டும்! நீங்கள் வெற்றிபெறட்டும்!

அமலகமலத³லலோசன! ப⁴வமோசன்! ।
த்ரிபு⁴வனப⁴வனநிதா⁴ன! ஜய, ஜய, தே³வ! ஹரே! ॥ 5 ॥

அமலா-கமலா-தல-லோசன
பவ-மோசன இ
திரிபுவன-புவன-நிதான
ஜெய ஜெய தேவ ஹரே ||4||

ஓ தேவா! ஓ ஹரி! உன்னுடைய அற்புதமான கண்கள் மாசற்ற தாமரை மலரின் இதழ்களை ஒத்திருக்கின்றன. பௌதிக இருப்பின் துக்கத்திலிருந்து நீங்கள் விடுதலையை வழங்குகிறீர்கள். நீங்கள் மூன்று உலகங்களுக்கும் அடித்தளம். நீங்கள் வெற்றிபெறட்டும்! நீங்கள் வெற்றிபெறட்டும்!

ஜனகஸுதாக்ருதபூ⁴ஷண! ஜிததூ³ஷண! ।
ஸமரஶமிதத³ஶக²ண்ட²! ஜய, ஜய, தே³வ! ஹரே! ॥ 6 ॥

ஜனக-சுத-குச்சா-பூஷண
ஜித-தூஷண இ
சமர-ஷமித-தாஸ-காந்த
ஜெய ஜெய தேவ ஹரே ||5||

ஓ தேவா! ஓ ஹரி! உங்கள் அவதாரத்தில் சீதாதேவியை ஸ்ரீ ராமராக அலங்கரிக்கிறீர்கள். நீங்கள் துசானா என்ற அரக்கனை தோற்கடித்து, பத்து தலைகள் கொண்ட ராவணனை போரில் கொன்றதன் மூலம் உலகிற்கு அமைதியை மீட்டெடுக்கிறீர்கள். நீங்கள் வெற்றிபெறட்டும்! நீங்கள் வெற்றிபெறட்டும்!

அபி⁴னவஜலத⁴ரஸுன்த³ர! த்⁴ருதமன்த³ர! ।
ஶ்ரீமுக²சன்த்³ரசகோர! ஜய, ஜய, தே³வ! ஹரே! ॥ 7 ॥

அபிநவ-ஜல-தார-சுந்தர
தூத-மந்தர இ
ஸ்ரீ-முக-சந்திர-சகோர
ஜெய ஜெய தேவ ஹரே ||6||

ஓ சியாமசுந்தரா, உங்கள் நிறம் புதிய மழைமேகம் போல் பளபளக்கிறது. மந்தார மலையை உடையவனே! சந்திரனுக்கு ஒரு காகோரா பறவை பைன்களாக, நீங்கள் அதிர்ஷ்டத்தின் உச்ச தெய்வமான ஸ்ரீயின் சந்திரன் போன்ற முகத்துடன் இடைவிடாமல் இணைந்திருக்கிறீர்கள். ஓ ஹரி! ஓ தேவா! நீங்கள் வெற்றிபெறட்டும்! நீங்கள் வெற்றிபெறட்டும்!

தவ சரண ப்ராத வயம்
இதி பாவய இ
குரு குசலம் ப்ரணதேஷு
ஜய ஜய தேவ ஹரே ||7||

ஓ பகவானே, நாங்கள் உனது தாமரை பாதங்களில் தஞ்சம் அடைந்தோம். பக்தி (அன்பு) என்ற பரிசைக் கொண்டு எங்களை ஆசீர்வதிப்பதன் மூலம் நீங்கள் ஐஸ்வர்யத்தை வழங்குவீர்கள். ஓ தேவா! ஓ ஹரி! நீங்கள் வெற்றிபெறட்டும்! நீங்கள் வெற்றிபெறட்டும்!

ஶ்ரீஜயதே³வகவேரித³ம் குருதே முத³ம் ।
மங்க³லமுஜ்ஜ்வலகீ³தம்; ஜய, ஜய, தே³வ! ஹரே! ॥ 8 ॥

ஸ்ரீ-ஜெயதேவ-கவேர் இட
குருதே மூடம் இ
மகல முஜ்ஜ்வல-கீதா
ஜெய ஜெய தேவ ஹரே ||8||

ஓ தேவா, ஸ்ரீ ஜெயதேவாவால் இயற்றப்பட்ட இந்த வசீகரமும், பிரகாசமும், இன்னிசையுமான மங்கள ஆவாஹனம் (மங்களாசாசனம்) உங்கள் மகிழ்ச்சியை அதிகரிக்கட்டும். உன்னுடைய மகிமையான குணங்களைக் கேட்கும் மற்றும் சொல்லும் உனது பக்தர்களுக்கு அது பேரின்பத்தை அளிக்கட்டும். நீங்கள் வெற்றிபெறட்டும்! நீங்கள் வெற்றிபெறட்டும்!

பத்³மாபயோத⁴ரதடீபரிரம்ப⁴லக்³ன-காஶ்மீரமுத்³ரிதமுரோ மது⁴ஸூத³னஸ்ய ।
வ்யக்தானுராக³மிவ கே²லத³னங்க³கே²த-³ஸ்வேதா³ம்பு³பூரமனுபூரயது ப்ரியம் வ: ॥ 6 ॥

பத்மா-பயோதர-ததி, பரிரம்ப-லக்ன- காஷ்மேர
முத்ரிதம் உரோ மதுஸு…தனஸ்ய |
வ்யக்தானு ராகம் இவ, கேலட்-அனங்க-கேதா
ஸ்வேதாம்பு-புரம், அனுபுரயது ப்ரியம் வா….||9||

“ராதாவின் அரவணைப்பில் அவன் தங்கியிருக்கும்போது, மதுசூதனனின் குங்குமப் பொட்டு அவனது இதயத்தில் ஆழமான அன்பு வெளிப்படுவதைப் போல வெளிப்பட்டது. அனுராகாவின் சிவப்புத் துளிகளின் வியர்வைத் துளிகளால் கறை படிந்திருக்கிறது (ஆர்வம்) மதுசூதனனின் பரந்த மார்பு, தனது காதலியுடன் இணைந்திருக்கும் போது, உங்கள் அனைவரின் இதய விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றட்டும்.

வஸன்தே வாஸன்தீகுஸுமஸுகுமாரைரவயவை-ர்ப்⁴ரமன்தீம் கான்தாரே ப³ஹுவிஹிதக்ருஷ்ணானுஸரணாம் ।
அமன்த³ம் கன்த³ர்பஜ்வரஜனிதசின்தாகுலதயா வலத்³பா³தா⁴ம் ராதா⁴ம் ஸரஸமித³முசே ஸஹசரீ ॥ 7 ॥

வஸந்தே வஸந்தி-குஸும-சுகுமாரைர் அவயவைர்
ப்ரமாந்தி காந்தரே பஹு-விஹித-கிருஷ்ணாநுசாரம் |
அமண்ட கந்தர்ப-ஜ்வர-ஜனித-சிந்தகுலதயா
வளட்-பஹா ராதா சரசம் இடம் உசே சஹா-காரி

ஒருமுறை, அற்புதமான வசந்த காலத்தில், ராதிகா கிருஷ்ணனைத் தேடிக்கொண்டிருந்தபோது, அவள் ஒரு காட்டுத் தோப்பில் அவனைத் தேட ஆரம்பித்தாள். அவளது நேர்த்தியான, இளம் கால்கள், மத்தவட் மலர்களைப் போல மென்மையானவை, சோர்வடைந்தன, மேலும் மன்மதன் அவள் மனதை கவலையினால் மயக்கமடையச் செய்தாள். அப்போது அவளின் அந்தரங்க தோழி அன்புடன் பின்வருமாறு உரையாற்றினாள்.

॥ கீ³தம் 3 ॥

லலிதலவங்க³லதாபரிஶீலனகோமலமலயஸமீரே ।
மது⁴கரனிகரகரம்பி³தகோகிலகூஜிதகுஞ்ஜகுடீரே ॥
விஹரதி ஹரிரிஹ ஸரஸவஸன்தே ந்ருத்யதி யுவதிஜனேன ஸமம் ஸகி² விரஹிஜனஸ்ய து³ரன்தே ॥ 1 ॥

லலிதா-லவாக-லதா-பரிசிலனா-கோமலா-மலய-சாமிரே |
மதுகர-நிகர-கரம்பித-கோகில-குஜித-குஞ்ச-குயிரே ||1||

அவர் வந்து, மீண்டும் மீண்டும் மென்மையான, வசீகரமான படர்தாமரைகளை அணைத்துக்கொள்ளும் போது மலாயா தென்றல் மிகவும் மயக்குகிறது. குக்கூக்களின் இனிமையான குஹூ சத்தம் மற்றும் தேனீக்களின் ட்ரோன் ஆகியவை அங்கும் இங்கும் குதிக்கும்போது வனப் போவர் ஊடுருவுகிறது.

விஹரதி ஹரிரிஹ சரஸ-வசந்தே
நிருத்யதி யுவதி-ஜநேன ஸமம் சகீ, விரஹி-ஜனஸ்ய துரந்தே ராதே (விஹரதி ஹரிரிஹா) ||த்ருவபதா||

மேலும், வசந்தம் பூத்துக் குலுங்கும் போது, அன்பின் (பக்தி) திருவிழாவில் மூழ்கியிருக்கும் போது, ஹரி தனது கோபியர்களுடன் இந்தக் காட்டில் நடனமாடுகிறார்.

உன்மத³மத³னமனோரத²பதி²கவதூ⁴ஜனஜனிதவிலாபே ।
அலிகுலஸங்குலகுஸுமஸமூஹனிராகுலப³குலகலாபே ॥ 2 ॥

உன்மத-மதன-மனோரத-பதிக-வது-ஜன-ஜன-ஜனித-விலாபே |
அலி-குல-சகுல-குசும-சமுஹா-நிரகுல-பகுல-கலாபே, ராதே விஹரதி ஹரிரிஹா ||2||

மடிலடி மரங்கள் பூக்களால் மூடப்பட்டிருக்கும். அவர்களின் கிளைகளில் காலி இடம் இல்லை. பம்பல்பீக்களின் எண்ணற்ற குழுக்கள் பகுலா பூக்களின் கொத்துகளில் முனகுகின்றன. மன்மதனின் அம்புகள் கோபியர்களை காயப்படுத்தியது, அங்கே கிருஷ்ணர் மற்ற கோபியர்களுடன் காதலில் மகிழ்ச்சியுடன் நடனமாடுகிறார்.

ம்ருக³மத³ஸௌரப⁴ரப⁴ஸவஶம்வத³னவத³லமாலதமாலே ।
யுவஜனஹ்ருத³யவிதா³ரணமனஸிஜனக²ருசிகிம்ஶுகஜாலே ॥ 3 ॥

ம்ரிக-மட-சௌரப, ரபஸ-வஷவத-நவ-டல-மலா-தமலே |
யுவ-ஜன-ஹ்ருதய-விதாரண மனஸிஜா, நக-ருசி-கிஞ்சுக-ஜலே, ராதே விஹரதி ஹரிரிஹா ||3||

புதிய இலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தமலா மரங்கள் கஸ்தூரி போன்ற நறுமணத்தை எல்லா திசைகளிலும் பரப்புவதில் மகிழ்ச்சி அடைகின்றன. சகி, பார்! இந்த பளபளப்பான பல்ட்சா மலர்கள் காமதேவரின் விரல் நகங்களை ஒத்திருக்கும். காதல் காதல் மன்னன் இளமைத் தம்பதிகளின் மார்பில் கிழித்து விட்டான் போலும் .

மத³னமஹீபதிகனகத³ண்ட³ருசிகேஶரகுஸுமவிகாஸே ।
மிலிதஶிலீமுக²பாடலிபடலக்ருதஸ்மரதூணவிலாஸே ॥ 4 ॥

மதன-மஹிபதி-கனக-தண்ட-ருசி, கேசர-குசும-விகாஸே |
மிலித-ஷிலி-முக-பாடலா-பாதாலா,க்ருத-ஸ்மர-துன-விலாஸே, ராதே விஹரதி ஹரிரிஹா ||4||

மலர்ந்த ndga-kesara மலர்கள் மன்மத மன்னனின் தங்கக் கம்பிகளாகத் தோன்றுகின்றன, மேலும் பம்பல்பீகளால் சூழப்பட்ட பிடிதலி மலர்களின் கொத்துகள் அவனுடைய நடுக்கமாகத் தோன்றும்.

விக³லிதலஜ்ஜிதஜக³த³வலோகனதருணகருணக்ருதஹாஸே ।
விரஹினிக்ருன்தனகுன்தமுகா²க்ருதிகேதகத³ன்துரிதாஶே ॥ 5 ॥

விகலித-லஜ்ஜித-ஜகத்-அவலோகன-தருண-கருண-க்ருத-ஹஸே |
விரஹி-நிக்ருந்தன-குந்த-முகக்ருதி, கேதகி-தந்துரி தஸே, ராதே விஹரதி ஹரிரிஹா ||5||

வசந்தத்தின் வலிமைமிக்க செல்வாக்கால் உலகம் முழுவதும் வெட்கக்கேடானது போல் தெரிகிறது. இதைப் பார்த்து கருணை மரங்கள் பூத்து குலுங்குகின்றன. பார்! தனிமையில் இருக்கும் காதலர்களின் இதயங்களைத் துளைக்கும் ஈட்டிகள் போன்ற வடிவில், திருக்குறள் பூக்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் பிரகாசமாக மலர்கின்றன, மேலும் அவர்களுடன் ஒன்றிணைவதில் திசைகளும் மகிழ்ச்சியடைகின்றன.

மாத⁴விகாபரிமலலலிதே நவமாலிகஜாதிஸுக³ன்தௌ⁴ ।
முனிமனஸாமபி மோஹனகாரிணி தருணாகாரணப³ன்தௌ⁴ ॥ 6 ॥

மாதவிகா-பரிமலா-லலிதே நவ-மாலதி-ஜாதி-சுகந்தௌ |
முனி-மானஸம் அபி மோஹன-காரீ தருவாகரண-பந்தௌ, ராதே விஹரதி ஹரிரிஹா ||6||

இளவேனிற் பூக்களின் தேனும், மல்லிகைப் பூக்களின் நறுமணமும் மனதை மயக்கும். பெரிய முனிவர்களின் மனங்கள் கூட வசந்த காலத்தில் கிளர்ந்தெழுகின்றன, அவர்கள் திடீரென்று குழப்பமடைகிறார்கள். வசந்தம் இளைஞர்களின் தன்னலமற்ற நண்பன்

ஸ்பு²ரத³திமுக்தலதாபரிரம்ப⁴ணமுகுலிதபுலகிதசூதே ।
ப்³ருன்தா³வனவிபினே பரிஸரபரிக³தயமுனாஜலபூதே ॥ 7 ॥

ஸ்பூரததி -முக்த-லதா-பரி ரம்பனா, முகுலித-புலகித-சூடே |
வ்ருந்தாவன-விபினே பரிசர-பரிகத-யமுனா-ஜல-பூதே, ராதே விஹரதி ஹரிரிஹா ||7||

பிருந்தாவனத்தின் வனத் தோப்புகளில் உள்ள மா மரங்கள் , அமைதியற்ற மத்தவி படர்தாமரையின் அணைப்பினால் பரவசமடைந்ததால், புதிதாக துளிர்விட்ட மொட்டுகளால் மூடப்பட்டிருக்கும் . அந்த வனத் தோப்புகளை ஒட்டி ஓடும் யமுனையின் தூய நீரில் கோபியர்களுடன் அன்புடன் விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறார் ஸ்ரீ ஹரி.

ஶ்ரீஜயதே³வப⁴ணிதமித³முத³யதி ஹரிசரணஸ்ம்ருதிஸாரம் ।
ஸரஸவஸன்தஸமயவனவர்ணனமனுக³தமத³னவிகாரம் ॥ 8 ॥

ஸ்ரீ-ஜெயதேவ-பனிதம் இடம் உதயதி, ஹரி-சரா-ஸ்ம்ருதி-சரம் |
சரஸ-வசந்த-சமய-வன-வாரணம், அனுகத-மதன-விகாரம், ராதே விஹரதி ஹரிரிஹ சரஸ.. ||8||

இந்த மங்களகரமான, ரசம் நிறைந்த பாடல் ஸ்ரீ ஜெயதேவா மூலம் மிகச்சரியாக வெளிப்பட்டது. வசந்த காலத்தில் காட்டின் சித்தரிப்பு ராதா கிருஷ்ணனைப் பிரிந்த கவலையில் மூழ்கியிருக்கும் போது அவளது சிற்றின்ப மாறுபாடுகளால் நிரப்பப்படுகிறது. பேரார்வத்தின் மாற்றங்களோடு பின்னப்பட்ட, வசந்த காலம் ஸ்ரீ ஹரியின் தாமரை பாதங்களின் நினைவை எழுப்புகிறது.

த³ரவித³லிதமல்லீவல்லிசஞ்சத்பராக-³ப்ரகடிதபடவாஸைர்வாஸயன் கானநானி ।
இஹ ஹி த³ஹதி சேத: கேதகீக³ன்த⁴ப³ன்து⁴: ப்ரஸரத³ஸமபா³ணப்ராணவத்³க³ன்த⁴வாஹ: ॥ 8 ॥

தாராவி-தலிதா-மல்லி, வல்லி-சம்சத்-பரகா
பிரகதித்த-பட-வசை:, வசயன் கானா…நானி |
இஹ ஹி, தஹதி சேத:, கேதகி-கந்த-பந்து:…
ப்ரசராத் அஸம-பான ப்ராணவத்-கந்தவாஹ:||9||

“புதிதாக மலர்ந்த மல்லிகைப்பூக்களில் இருந்து தளர்வாக அசைக்கப்படும் மெல்லிய மகரந்தத்தால் காற்று காடுகளை நறுமணமாக்குகிறது, அது அன்பின் நறுமண மூச்சை வீசுகிறது, அது தொடும் ஒவ்வொரு இதயத்தையும் சித்திரவதை செய்கிறது.”

உன்மீலன்மது⁴க³ன்த⁴லுப்³த⁴மது⁴பவ்யாதூ⁴தசூதாங்குர-க்ரீட³த்கோகிலகாகலீகலகலைருத்³கீ³ர்ணகர்ணஜ்வரா: ।
நீயன்தே பதி²கை: கத²ங்கத²மபி த்⁴யானாவதா⁴னக்ஷண-ப்ராப்தப்ராணஸமாஸமாக³மரஸோல்லாஸைரமீ வாஸரா: ॥ 9 ॥

உன்மேலன், மது-கந்த-லுப்த-மதுபா, வ்யதுதா-சூடாங்குர
கிரிடா * கோகில-காகலி-கலகலை:, உத்கேரன-கர்ண-ஜ்வர: |
நியந்தே பதிகை:, கதம் கதம் அபி, த்யானா….வதானா
க்ஷண ப்ராப்த-ப்ராண, ஸமா சமகம, ரஸோ ல்லசை:, அமி வஸர:||10||

“தேனீக்கள் மொட்டுகள் திறக்கும் தேன் வாசனையைத் தேடும் போது மாம்பழத் தளிர்களில் குக்கூவின் இனச்சேர்க்கையின் சப்தங்கள் தனிமையில் இருக்கும் பயணிகளின் காதுகளில் காய்ச்சலை எழுப்புகின்றன, எப்படியோ அவர்கள் தங்கள் தியானத்தில் பரமாத்மாவுடன் தெய்வீக லீலைகளை நினைத்து க்ஷண பிராப்த பிராணனைப் போல உயிர்வாழ்கிறார்கள்.”

அனேகனாரீபரிரம்ப⁴ஸம்ப்⁴ரம-ஸ்பு²ரன்மனோஹாரிவிலாஸலாலஸம் ।
முராரிமாராது³பத³ர்ஶயன்த்யஸௌ ஸகீ² ஸமக்ஷம் புனராஹ ராதி⁴காம் ॥ 1௦ ॥

அநேக-நரி……பரிரம்ப-சம்பிரம-
ஸ்பூரன்-மனோஹரி *விலாச-லாலசம்…. |
முரீம் …ärä…த், உபதர்ஷ யாந்த்யாஸௌ
சகி ஸமக்ஷம், புனராஹ… ராதிகாம்….

அப்போது ராதிகாவின் சாகி கிருஷ்ணாவை நிபுணத்துவத்துடன் தேடி அவர் அருகில் இருப்பதைக் கண்டார். அவரை மிகுந்த மரியாதையுடன் வரவேற்கும் அழகான கோபியர்களுடன் அவர் பொழுது போக்குகளில் மூழ்கியிருந்தார். கோபியர்கள் கிருஷ்ணரை அரவணைக்கும் ஆர்வத்தை வெளிப்படுத்தியபோது, கிருஷ்ணரின் மனதில் சந்தோசமான, உணர்வுபூர்வமான பொழுதுபோக்கிற்கான தேவை திடீரென எழுந்தது. இந்தக் காட்சியை ராதாவிடம் சுட்டிக் காட்டி, சாகி மீண்டும் அவளிடம் பேசினாள்

॥ கீ³தம் 4 ॥

சன்த³னசர்சிதனீலகலேப³ரபீதவஸனவனமாலீ ।
கேலிசலன்மணிகுண்ட³லமண்டி³தக³ண்ட³யுக³ஸ்மிதஶாலீ ॥
ஹரிரிஹமுக்³த⁴வதூ⁴னிகரே விலாஸினி விலஸதி கேலிபரே ॥ 1 ॥

சந்தன-சர்சித-நிலா-கலேவர-பிட-வசன-வன-மாலி |
கேலி-காலன்-மணி-குண்டல-மண்டிதா, கந்த-யுக-ஸ்மிதா-ஷாலி ||1||

ஹரிரிஹ முக்த-வது-நிகரே, விலாசினி விலாசதி கேலி-பரே ||த்ருவபதா||

“ஓ விளையாட்டுத்தனமான ராதா, பார்! பீதாம்பரம் (மஞ்சள் துணி) மற்றும் வனமாலை (காட்டுப் பூக்களின் மாலை) அணிந்து, சந்தனப் பூச்சு (சந்தனம்) தனது நீல கைகால்களில் பூசப்பட்டு, இந்த விருந்தாவன வனத்தில் வசீகரிக்கப்பட்ட கோபியர்களுடன் ஹரி மிகுந்த மகிழ்ச்சியை உணர்கிறான். விளையாட்டில் தொங்கும் காதணிகள், சிரிக்கும் கன்னங்களை அலங்கரிக்கின்றன. அவரது கன்னங்களின் அழகு வியக்க வைக்கிறது மற்றும் அவரது விளையாட்டு சிரிப்பின் தேனுடன் அவரது முகம் அற்புதமான இனிமையைக் காட்டுகிறது.

பீனபயோத⁴ரபா⁴ரப⁴ரேண ஹரிம் பரிரம்ய ஸராக³ம் ।
கோ³பவதூ⁴ரனுகா³யதி காசிது³த³ஞ்சிதபஞ்சமராக³ம் ॥ 2 ॥

பின-பயோதர-பார-பரேண,. ஹரி பரிரப்ய சரகம் |
கோப-வது ரனு காயதி காசித், உதஞ்சித-பஞ்சம-ராகம் (ராதே, ஹரிரிஹ முக்த-வது-நிகரே) ||2| |

கோபியர்களில் ஒருவர் தீவிர பற்றுதலுடன் கிருஷ்ணரை உறுதியாகத் தழுவிக் கொண்டிருக்கிறார். கிருஷ்ணனின் மார்பில் அவளது கனமான மார்பகங்களை அழுத்தி, ஐந்தாவது இசை முறையில் அவனுடன் காதல் மெல்லிசையைப் பாடத் தொடங்கினாள்.

காபி விலாஸவிலோலவிலோசனகே²லனஜனிதமனோஜம் ।
த்⁴யாயதி முக்³த⁴வதூ⁴ரதி⁴கம் மது⁴ஸூத³னவத³னஸரோஜம் ॥ 3 ॥

கபி விலாஸ-விலோலா-விலோசனா, கேலன-ஜனதா-மனோஜம் |
த்யாயதி முக்த-வது மதுசூதன-வதன-சரோஜம் (ராதே, ஹரிரிஹ முக்த-வது-நிகரே) ||3||

மற்றொரு கோபி, அவனது அலாதியான நடுங்கும் தோற்றத்தால் ஈர்க்கப்பட்டு, மதுசூதனனின் தாமரை முகத்தில் தியானம் செய்கிறான். அவனது அமைதியற்ற கண்களின் காதல் பக்கவாட்டுப் பார்வைகளால் உணர்ச்சிமிக்க இளம் பெண்களின் இதயங்களில் அவன் காமத்தைத் தூண்டுகிறான், அவள் அவனது தாமரை முகத்தின் தேனைக் குடிக்க பேராசை கொண்டாள்.

காபி கபோலதலே மிலிதா லபிதும் கிமபி ஶ்ருதிமூலே ।
சாரு சுசும்ப³ நிதம்ப³வதீ த³யிதம் புலகைரனுகூலே ॥ 4 ॥

கபி கபோல-தலே மிலிதா லபிதும் கிமபி ஸ்ருதி-மூலே |
சாரு சுச்சும்பா நிதம்ப வதி, தயிதம் புலகைர் அணுகுலே (ராதே, ஹரிரிஹ முகதா-வது-நிகரே) ||4||

ஒரு வளைந்த கோபி தன் முகத்தை கிருஷ்ணனின் கன்னத்தில் சாய்த்து, அவனது காதில் ரகசியத்தை கிசுகிசுக்கிறாள். கிருஷ்ணர்
அவளது அன்பின் நோக்கத்தைப் புரிந்துகொண்டபோது , அவர் பதிலடி கொடுத்தார். இந்தச் சாதகமான வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக் கொண்ட கோபி, அவளது மிகவும் நேசத்துக்குரிய ஆசையை நிறைவேற்றிக் கொண்டான். மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன், அவள் அவனது கன்னத்தில் முத்தமிட ஆரம்பித்தாள்-

கேலிகலாகுதுகேன ச காசித³மும் யமுனாஜலகூலே ।
மஞ்ஜுலவஞ்ஜுலகுஞ்ஜக³தம் விசகர்ஷ கரேண து³கூலே ॥ 5 ॥

கேலி-கல-குடுகேன ச கச்சித், அமும் யமுனா-ஜல-குலே |
மஞ்ஜுல-வஞ்ஜுல-குஞ்ச-கதம், விச்சகர்ஷ கரேண துகுலே (ராதே, ஹரிரிஹ முக்த-வது-நிகரே) ||5||

காதல் கலையில் ஆர்வமுள்ள மற்றொரு கோபி, யமுனை நதிக்கரையில் ஒரு அழகான கரும்பு தோப்பில் ஒதுங்கிய இடத்தைக் கண்டுபிடித்தார். அமானுஷ்ய கலைகளின் மீதான மகிழ்ச்சியான மோகத்தால் தூண்டப்பட்ட அவள், கிருஷ்ணரின் பீதாம்பரத்தை இரண்டு கைகளாலும் இழுத்து இழுத்துச் சென்றாள்.

கரதலதாலதரலவலயாவலிகலிதகலஸ்வனவம்ஶே ।
ராஸரஸே ஸஹன்ருத்யபரா ஹரிணா யுவதி: ப்ரஶஶம்ஸே ॥ 6 ॥

கர-தல-தல-தரால-வலய வலி, கலித-கலஸ்வன-வம்ஷே |
ரஸ-ரஸே ஸஹ-ந்ருத்ய பரா, ஹரிண-யுவதி-ப்ரஶம்ஸே (ராதே, ஹரிரிஹ முக்த-வது-நிகரே)||6||

ஹரி ஒரு கோபி குடிபோதையில் உள்ளங்கைகளை அடித்து நடனமாடுவதைப் புகழ்ந்தார், அவரது தெய்வீக புல்லாங்குழலின் அற்புதமான மெல்லிசையைக் கேட்டு , அவளது வளையல்களின் ஒலியைக் கேட்டதும் அன்பின் சடங்கில் .

ஶ்லிஷ்யதி காமபி சும்ப³தி காமபி காமபி ரமயதி ராமாம் ।
பஶ்யதி ஸஸ்மிதசாருபராமபராமனுக³ச்ச²தி வாமாம் ॥ 7 ॥

ஶ்லிஷ்யதி கமாபி சும்பதி கம் அபி, கம் அபி ரமயதி ராமம் |
பஷ்யதி ச-ஸ்மித-சாரு-தாரம், அபரம் அனுகச்சதி வாமம் (ராதே, ஹரிரிஹ முக்த-வது-நிகரே) ||7||

கிருஷ்ணர் தனது அன்புக்குரியவர்களில் ஒருவரைத் தழுவிக் கொண்டிருக்கிறார்; அவர் இன்னொருவரை முத்தமிடுகிறார், வேறொரு இடத்தில் அவர் மற்றொருவருடன் உணர்ச்சிப்பூர்வமான அரவணைப்பை அனுபவிக்கிறார். வேறொரு இடத்தில் அவர் மற்றொரு காதலனின் முகத்தை எதிர்பார்ப்புடன் பார்க்கிறார், அதே நேரத்தில் அவளது இனிமையான புன்னகையின் அமிர்தத்தைப் பாராட்டுகிறார். வேறொரு இடத்தில் அவர் ஒரு விருப்பமுள்ள கோபியைப் பிரதிபலிக்கிறார்.

ஶ்ரீஜயதே³வகவேரித³மத்³பு⁴தகேஶவகேலிரஹஸ்யம் ।
வ்ருன்தா³வனவிபினே லலிதம் விதனோது ஶுபா⁴னி யஶஸ்யம் ॥ 8 ॥

ஸ்ரீ-ஜெயதேவ-பனிதம் இடம் அத்பூதம், கேசவ-கேலி-ரஹஸ்யம் |
விருந்தாவன-விபினே லலிதா விடனோது சுபானி யசஸ்யம் (ராதே, ஹரிரிஹ முக்த-வது-நிகரே, வில்சனி…)||8||

ஸ்ரீ ஜெயதேவரின் இந்த மங்களகரமான, மகிழ்ச்சிகரமான மற்றும் பிரமிக்க வைக்கும் பாடல் அனைவருக்கும் நற்பெயரை அதிகரிக்கட்டும். இந்தப் பாடல் அனைத்து நற்குணங்களையும் அருளுகிறது. கிருஷ்ணன் புலம்பும்போது நிகழ்த்திய சிற்றின்ப விளையாட்டுகளின் அற்புதமான மர்மத்தின் மீது ராதாவின் பார்வையை இது விவரிக்கிறது.

விஶ்வேஷாமனுரஞ்ஜனேன ஜனயன்னானந்த³மின்தீ³வர-ஶ்ரேணீஶ்யாமலகோமலைருபனயன்னங்கை³ரனங்கோ³த்ஸவம் ।
ஸ்வச்ச²ன்த³ம் வ்ரஜஸுன்த³ரீபி⁴ரபி⁴த: ப்ரத்யங்க³மாலிங்கித: ஶ்ருங்கா³ர: ஸகி² மூர்திமானிவ மதௌ⁴ முக்³தோ⁴ ஹரி: க்ரீட³தி ॥ 11 ॥

விஸ்வேஷம்* அனு ரஞ்சனேன ஜனயன், ஆனந்தம் இந்தேவர-
ஷ்ரேனே- ஷ்யாமலா-கோமளை:, உபநயன்… அங்கை: அனகோத்ஸவம் |
ஸ்வச்சந்தம் வ்ரஜ-சுந்தரி-பீர- பீட:, ப்ரத்ய-அங்க மா…லிங்கிதா:
ஶ்ரீங்கார: சகி மூர்த்திமான், இவ மாதௌ முகதோ, ஹரி: கிருதாதி… ||9||

“மக்களிடையே உலகில் பேரின்பத்தை ஏற்படுத்த, லக்ஷ்மி பதி (இந்திவரம்) தனது தெய்வீக நுரையுடன் (ஷ்யாமளா-கோமள ரூப) பிராணய லீலாவைத் தொடங்குகிறார். கிருஷ்ணர் மன்மதன் உருவமாகி, அவர் காதல் வசந்த கால சந்திப்புகளின் ரசத்தால் மகிழ்ந்தார். நீல தாமரை மலரின் அழகை மிஞ்சும் மென்மையான, நீல நிற உறுப்புகளுடன், அவர் மன்மதனின் பெரிய திருவிழாவைத் தொடங்குகிறார். தொடர்ந்து அதிகரித்து வரும் பற்றுதலுடன், கோபியர்களின் அலாதியான பேரார்வத்தை அவர்களின் எதிர்பார்ப்புகளை விட அதிகமாக திருப்திப்படுத்துகிறார். ஆயினும்கூட, அன்பின் பேரானந்தத்தில் ஆதரவற்ற முறையில் தொலைந்து போன வ்ரஜாவின் அழகிய கோபிகைகள், அவனது உடலின் ஒவ்வொரு பாகத்தையும் சுதந்திரமாகத் தழுவிக்கொண்டனர்.

அத்³யோத்ஸங்க³வஸத்³பு⁴ஜங்க³கவலக்லேஶாதி³வேஶாசலம் ப்ராலேயப்லவனேச்ச²யானுஸரதி ஶ்ரீக²ண்ட³ஶைலானில: ।கிம் ச ஸ்னிக்³த⁴ரஸாலமௌலிமுகுலான்யாலோக்ய ஹர்ஷோத³யா-து³ன்மீலன்தி குஹூ: குஹூரிதி கலோத்தாலா: பிகானாம் கி³ர: ॥ 12 ॥
அத்யோத் சங்க-வஸத்-புஜங்கா, கவாலா*க்லேஷாதி வேஷாசலம்
ப்ரலேய-ப்லவ நேச்சய, அநு சரதி, ஷ்ரே-கண்ட-ஷைல நிலா: |
கிஞ்ச ஸ்நிக்த-ரஸல-மௌலி , முகுலன் யா லோக்யா, ஹர்ஷோ தயாத்
உன்மிலந்தி* குஹு குஹுர் இதி, கலு தால:, பிகானாம் கிரா: ….||10||

சந்தன மலையிலிருந்து காற்று இப்போது இமயமலைச் சிகரங்களை நோக்கி வீசுகிறது, பல வாரங்களுக்குப் பிறகு பனியில் குதிக்க ஏங்குகிறது. வழுவழுப்பான மாம்பழக் கிளைகளின் நுனியில் இருக்கும் மொட்டுகளைப் பார்க்கும்போது குக்கூக்களின் இனிமையான குரல்கள் மகிழ்ச்சியான ஒலியை எழுப்புகின்றன.

ராஸோல்லாஸப⁴ரேணவிப்⁴ரமப்⁴ருதாமாபீ⁴ரவாமப்⁴ருவா-மப்⁴யர்ணம் பரிரம்யனிர்ப⁴ரமுர: ப்ரேமான்த⁴யா ராத⁴யா ।
ஸாது⁴ த்வத்³வத³னம் ஸுதா⁴மயமிதி வ்யாஹ்ருத்ய கீ³தஸ்துதி-வ்யாஜாது³த்³ப⁴டசும்பி³தஸ்மிதமனோஹரீ ஹரி: பாது வ: ॥ 13 ॥

räso lläsa-bharena ,vibrama-bhutäm, äbhira väma-bruväm
Abhyarnam, Parirabhya nirbhara mura:, premändhayä Rädhayä |
ஸாது த்வத்-வதனம், ஸுதா-மயம் இதி, வ்யஹ்ருத்ய கீதா-ஸ்துதி-
வ்யஜாத்…, உத்பாத-சும்பிதா, ஸ்மிதா-மனோஹரி, ஹரி: பத்து வ: ||11||

ராதா கிருஷ்ணன் மீதான காதலால் கண்மூடித்தனமாக மயக்கமடைந்தாள். இந்த நிலையில் அவள் முற்றிலும் வெட்கமற்றவளாகிவிட்டாள். ராச-லீலாவில் அன்பால் மூழ்கியிருந்த மற்ற பிரகாசமான கோபியர்களின் கவர்ச்சிகரமான கண்களுக்கு நேராக, ராதை கிருஷ்ணரின் மார்பில் இறுக்கமாகத் தழுவினார். அவரைப் புகழ்ந்து பாடி, “ஓ என் அன்பே, உன் தாமரை முகம் எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது. ஏராளமான அமிர்தத்தின் ஒப்பற்ற சுரங்கம், ”என்று அவள் அவனை ஒரு மகிழ்ச்சியான முத்தத்தில் ஈடுபடுத்தினாள். அவளது காதலின் தீவிரத்தைக் கண்ட கிருஷ்ணன், தன் இதயத்தில் இருந்த ரம்சத்தை ஒரு வசீகரமான சிரிப்புடன் வெளிப்படுத்தினான். ஓ ஸ்ரீ கிருஷ்ணா, நீ அனைவருக்கும் ஐஸ்வர்யத்தை வழங்குவாயாக.

ஏதி ஸ்ரீ கீத கோவிந்தே ஶ்ரீங்கார மஹாகாவ்யே
ஸ்ரீ கிருஷ்ண தாஸ ஜெயதேவ க்ருதவ்
ஸமோத-தாமோதரஹ் நம, ப்ரதம சர்க:

॥ இதி ஶ்ரீகீ³தகோ³வின்தே³ ஸாமோத³தா³மோத³ரோ நாம ப்ரத²ம: ஸர்க:³ ॥

கீ³தகோ³வின்த³ம் த்³விதீய: ஸர்க:³ – அக்லேஶ கேஶவ:

—————————-

விஹரதி வனே ராதா சதாரண-ப்ராணயே ஹரௌ
விகலித-நிஜோத் கர்ஷத் ஏர்ஷ-வசேன கத’ந்யதா |
க்வசித் அபி லதா-குஞ்ஜே குஞ்சன்-மது-வ்ரத-மௌலி
முகர-சிகரே லினா தினாப்யுவாச ரஹ சகீம் ||

பிருந்தாவனத்தின் தோப்புகளில் கிருஷ்ணர் அனைத்து கோபியர்களுடனும் அன்பாகப் பேசிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்ட ராதை, தன் மேன்மையை அவர் அங்கீகரிக்காததால் கோபமடைந்தாள். அவள் உடனடியாக காட்டின் மற்றொரு பகுதிக்கு புறப்பட்டு, பம்பல்பீஸ் ட்ரோன் ஒலித்த ஒரு நிழலான வில்லுக்குள்ளே தன்னை மறைத்துக் கொண்டாள். பரிதாபமாக உணர்ந்த அவர், தனது நெருங்கிய பெண் தோழரிடம் ரகசியங்களை வெளிப்படுத்தத் தொடங்கினார்.

சஞ்சரத்-ஆதார-சுதா-மதுர-த்வனி-முகரித-மோகன-வம்சம் |
சலித-டிஜி-அஞ்சல-சஞ்சல-மௌலி-கபோல-விலோல-வதசம் |
ராஸே ஹரிம் இஹ விஹித-விலாசம்
ஸ்மரதி மனோ மம க்ருத-பரிஹாசம் ||த்ருவ-பதா||1||

” அவரது வசீகரிக்கும் உதடுகளில் இருந்து இனிமையான குறிப்புகள் ஒரு இனிமையான வெளிப்பாடான மெல்லிசையை உருவாக்குகின்றன. அவரது அமைதியற்ற கண்கள் பார்க்கின்றன, அவரது தலை அசைகிறது மற்றும் அவரது காதணிகள் அவரது கன்னங்களில் விளையாடுகின்றன. ஹரியின் கவர்ச்சியான நீல நிறம், அவரது சிரிப்பு மற்றும் அவரது நகைச்சுவையான நடத்தை எனக்கு மீண்டும் மீண்டும் நினைவிருக்கிறது.

சந்திரக-சாரு-மயூர-சிகண்டக-மண்டல-வலயிட்ட-கேசம் |
ப்ரசுர-புரந்தர-தனுர்-அனுரஞ்சித-மேதுர-முதிரா-சுவேஷாம் (ரஸே ஹரிம் இஹ) ||2||

“அவரது தலைமுடி அழகான மயில் இறகுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது, நிலவொளியால் அவரது தலைமுடியை மகுடமாக்குகிறது. அவரது பளபளப்பு புதிய மழைமேகங்கள் மற்றும் புத்திசாலித்தனமான வானவில் போன்ற வண்ணமயமான மெல்லிய துணி அவரது மென்மையான உடலை அலங்கரிக்கிறது.

கோப-கதம்ப-நிதம்பவதி-முக-சும்பன-லம்பித-லோபம் |
பந்துஜிவ-மதுர்-ஆதார-பல்லவ, கலிதா தரஸ் -ஸ்மிதா-ஷோபம் (ரஸே ஹரிம் இஹ) ||3||

மன்மத உற்சவத்தில் கோபியர்களின் முகத்தில் முத்தமிட வேண்டும் என்ற ஆசையில் முகத்தைத் தாழ்த்திக் கொள்கிறார். அவரது மென்மையான உதடுகள் ஒரு கருஞ்சிவப்பு மல்லோ பூவின் மொட்டு போன்ற ஒரு மயக்கும் மென்மையான ரூபி-சிவப்பு நிறம். அவரது வசீகரிக்கும் புன்னகையின் முன்னோடியில்லாத பிரகாசம் அவரது அழகான முகத்தில் பரவுகிறது.

விபுல-புலக-புஜ-பல்லவ-வலயிதா, வல்லவ-யுவதி-ஸஹஸ்ரம் |
கர-சரணோ ராசி மணி-கன-பூஷண, கிரண-விபின்ன-தமிஷ்ரம்(ரஸே ஹரிம் இஹ) ||4||

மலர் இதழ்கள் போல மென்மையான, நீண்ட கரங்களால் ஆயிரமாயிரம் அழகான கோபிகைகளை ஆழமாக அணைத்துக் கொள்ளும்போது அவனது முழு உடலும் திகிலுடன் சிலிர்க்கிறது. அவனது கை, கால், மார்பில் உள்ள ஆபரணங்களில் இருந்து வெளிப்படும் அழகுக் கதிர்களால் எல்லா இருளும் விலகும்.

ஜலத-படலா-சல-திந்து-வினிந்தகா, சந்தன-பிந்து-லலாதம் |
பின-பயோதர-பரிசர-மர்தனா, நிர்தயா-ஹ்ருதய-கவதம் (ரஸே ஹரிம் இஹ) ||5||

அவரது நெற்றியில் வசீகர திலகம் உள்ளது. அதன் விவரிக்க முடியாத பளபளப்பானது, பல புதிய மழை மேகங்களின் மத்தியில் அமைதியற்ற நிலவின் அபரிமிதமான அழகை தோற்கடிக்கிறது, கோபியர்கள் கொடூரமான இதயம் கொண்ட கிருஷ்ணரால் எப்படி நசுக்கப்படுவார்கள் என்பதை நான் நினைவில் கொள்கிறேன்.

மணி-மய-மகர-மனோஹர-குண்டல, மண்டித-கந்த முதாரம் |
பிதா-வசனம் அனுகத-முனி-மனுஜா, ஸுராஸுர-வர-பரிவாரம் (ரஸே ஹரிம் இஹ)||6| |

அவரது கன்னங்களின் அழகை அவரது மயக்கும், நகைகள், மீன் (மகர) வடிவ காதணிகள் மேம்படுத்துகின்றன. அவர் ஒரு ஹீரோவின் பாத்திரத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறார் மற்றும் அவரது பக்தர்களின் (காதலர்கள்) இதயங்களின் விருப்பங்களை தாராளமாக நிறைவேற்றுகிறார். பீதாம்பர உடையில், கிருஷ்ணர் தனது இனிமையைப் பரப்பி, தேவர்கள், முனிவர்கள் மற்றும் அசுரர்கள் (அசுரர்கள்) உட்பட அவரைப் பின்பற்றுபவர்களில் சிறந்தவர்களைக் கவர்ந்தார்.

விஷத-கதம்ப-தலே மிலிதம், கலி-கலுஷ-பய சமயந்தம் |
மாம் அபி கிம் அபி தரங்க-அனகா, த்ருஷா வபுஷ ராமயந்தம்(ரஸே ஹரிம் இஹ) ||7||

ஸ்ரீ கிருஷ்ணரை நினைத்து என் இதயம் மேலும் கலங்குகிறது. ஒரு அகன்ற கடம்ப மரத்தின் அடியில் பூத்து குலுங்கியதும், எதிர்பார்ப்புடன் சுற்றிப் பார்த்துக் கொண்டே எனக்காகக் காத்திருக்கிறார். பல புத்திசாலித்தனமான மற்றும் முகஸ்துதியான வார்த்தைகளால் என்னை ஆறுதல்படுத்துவதன் மூலம், பிரிவினை பற்றிய எனது பயத்தை அவர் முற்றிலும் அகற்றுகிறார். அவர் தனது அன்பான பார்வைகளால் விரைவாக என்னை மகிழ்விக்கிறார்.

ஸ்ரீ-ஜெயதேவ-பனிதம் அதி சுந்தர, மோகன-மது-ரிபு-ரூபம் |
ஹரி-சரணம்-ஸ்மரணம் ப்ரதி ஸம்ப்ரதி, புண்யாவதம் அனுரூபம் (ரஸே ஹரிம் இஹ விஹித-விலாசம்..) ||8||

ஸ்ரீ ஜெயதேவா இந்த கவிதையை பகவானின் சேவையில் அர்ப்பணித்த அந்த அதிர்ஷ்டசாலிகளுக்காக வழங்கியுள்ளார். இது கிருஷ்ணரின் வடிவத்தின் மயக்கும் அழகை விவரிக்கிறது. இது ஸ்ரீ ஹரியின் தாமரை பாதங்களின் நினைவின் உருவகமாகும், மேலும் இது தூய பக்தியின் முதன்மையான ரசத்தின் முழு அடைக்கலத்தைப் பெற்ற பிறகு அதை அனுபவிக்க வேண்டும்.

———–

கணயாதி குண-கிர…மம், ப்ரம்மம்* ப்ரமாத் அபி நேஹதே
வஹதி ச பரி தோஷம், தோஷம் விமுஞ்சதி துரத:… |
யுவதிஷு…, வலத்-த்ரிஷ்ணே… கிருஷ்ணே… விஹாரிணி மா வினா…
புனர் அபி, மனோ வாமம், காமம் கரோதி கரோமி கிம்… ||9||

“சகி, கிருஷ்ணர் என்னைக் கைவிட்டுவிட்டு இப்போது மற்ற கோபியர்களுடன் சென்றுவிட்டார். அவர் மீது என் அன்பை வெளிப்படுத்துவது வீண் என்று எனக்குத் தெரியும். இன்னும், நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? அவர் மீது எனக்குள்ள பற்று எந்தச் சூழலிலும் நீங்காத அளவுக்கு சக்தி வாய்ந்தது. நான் அவருடைய அற்புதமான குணங்களை எண்ணிக்கொண்டே செல்கிறேன். நான் என் மேன்மையை உணரும்போது, நான் பரவசத்தால் வெறித்தனமாகி விடுகிறேன். தவறுதலாகக் கூட நான் அவனிடம் கோபப்பட முடியாது; அவருடைய தவறுகளை நான் கவனிக்காமல் விடும்போது நான் திருப்தி அடைகிறேன். ஒவ்வொரு கணமும் அவருக்காக நான் ஏங்குகிறேன். சகி, என்னால் அவரை மறக்க முடியாது. என் இதயம் அவனை மட்டுமே விரும்புகிறது”

நிப்ருத-நிகுஞ்ச-க்ருஹம் கதயா, நிசி ரஹஸி நீலிய வசந்தம் |
சகித-விலோகித-ஸகல-திஷா, ரதி-ரபஸ-பரேண ஹஸந்தம், கிருஷ்ணம் ||1||

ஒருமுறை, நாங்கள் புத்திசாலித்தனமாக குறிப்புகள் மற்றும் சிக்னல்கள் மூலம் ஏற்பாடு செய்த திட்டத்தின்படி அவர் இரவில் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட வன வில்வரிடம் சென்றார். குறும்புத்தனமான மனநிலையில், அவரைச் சந்திக்கும் என் ஆர்வத்தையும், அவர் இல்லாத நேரத்தில் என் வேதனையையும் கவனிப்பதற்காக அவர் காட்டின் அடர்ந்த இலைகளில் தன்னை மறைத்துக்கொண்டார். சோர்வு, பயம் நிறைந்த கண்களுடன், கவலையில் மூழ்கி, ‘அட, எப்போ வருவார்?’ அப்போது அவர் தனது காமச் சிரிப்பின் அமிர்தத்தால் என்னை மகிழ்வித்தார்.

சகி ஹே கேசி-மதன முதாரம்
ராமாய மாயா சஹ மதன-மனோரத-பவிதய ச-விகாரம் (கிருஷ்ணம், சகி அவர்)||துருவபதா||

காமதேவரின் எரியும் வெப்பத்தைத் தணிக்கும் விஷயத்தில் கேசி-மதன கிருஷ்ணருக்கு ஒருபோதும் தாராள மனப்பான்மை குறையாது. இன்னும் சொல்லப்போனால், என் மீதுள்ள பற்றுதலால் அவன் மனமும் கலங்குகிறது. என் உணர்வுகள் அவனால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளன; அவருடன் இணைய வேண்டும் என்ற எனது ஆசை எப்படி நிறைவேறும்? எங்கள் கூட்டத்திற்கு உடனடியாக ஏற்பாடு செய்யுங்கள்.

பிரதம-சமகம-லஜ்ஜிதாய, படு-சது-ஷதை ரனுகுலம் |
ம்ருது-மதுர-ஸ்மித-பாஷிதாயா, ஷிதி-லிக்ருத-ஜகன-துகுலம் (கிருஷ்ணம், சகி ஹெ) ||2||

“ஒருவரின் முதல் காதல் சந்திப்பின் போது ஏற்படும் இயற்கையான சங்கடத்தின் காரணமாக நான் மிகவும் அப்பாவியாகவும் ஏமாறக்கூடியவனாகவும் இருப்பதைப் பார்த்த அவர், என் கூச்சத்தைத் தணிக்க வரிசையாக மரியாதையான வார்த்தைகளையும் பணிவான வேண்டுகோளையும் பயன்படுத்தினார். அவரது முகஸ்துதியான வார்த்தைகளில் மயங்கி, மென்மையாகவும் இனிமையாகவும் சிரித்துவிட்டு அவருடன் உரையாட ஆரம்பித்தேன். ஓ சகி, உடனடியாக நான் அவரைச் சந்திக்க ஏற்பாடு செய்!”

கிசால-ஷயன-நிவேதிதய, சிரம் உரசி மமைவ ஷயனம் |
க்ருத-பரிரம்பான-சும்பனாய, பரிரப்ய க்ருததார-பானம் (கிருஷ்ணம், சகி ஹெ) ||3||

“அவர் என்னை மென்மையான, புதிய மலர்கள் கொண்ட ஒரு அழகான படுக்கையில் படுக்க வைத்தார், பின்னர், மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன், அவர் என் இதயத்தில் மிகவும் பிரகாசமாக வைத்தார். நான் அவரை முத்தமிட்டு ஆழமாக தழுவினேன். மேலும், அவர் என்னைத் தழுவி, அனங்க-ராசாவின் சக்திவாய்ந்த செல்வாக்கின் கீழ் என் உதடுகளின் அமிர்தத்தை மீண்டும் மீண்டும் குடித்தார். ஓ சகி, அவர் என் உயிரை விட எனக்கு மிகவும் பிடித்தவர். உடனே அவரைச் சந்திக்க என்னை அழைத்துச் செல்லுங்கள்.

அலச-நிமிலிதா-லோசனயா, புலக வலி-லலிதா-கபோலம் |
ஷ்ரம-ஜல-சகல-கலேவராய, வர-மதன-மத தாதிலோலம் (கிருஷ்ணம், சகி ஹெ) ||4||

“அவருடனான உணர்ச்சிகரமான அன்பின் மகிழ்ச்சியில் திடீரென, எதிர்பாராத பேரானந்தம் ஏற்பட்டதால், என் கண்கள் சோர்வடைந்து மூடப்பட்டன. இந்த காதல்-விளையாட்டின் மகிழ்ச்சியிலிருந்து கிருஷ்ணரின் கன்னங்கள் ஒரு அசாதாரண அழகையும் அழகையும் பெற்றன. அன்பின் வியர்வை முழுவதும், அவரது தோற்றம் என்னை மயக்குகிறது. கிருஷ்ணர் அன்பு நிறைந்தவர். ஓ சகீ, ஸ்ரீ கிருஷ்ணரை நான் சந்திக்க விரைவில் ஏற்பாடு செய்!”

கோகில-கலா-ரவ-குஜிதாய, ஜித-மனசிஜ-தந்திர-விசாரம் |
ஷ்லத-குசும குல-குந்தலயா, நகஹ-லிகித-கனா-ஸ்தான-பாரம் (கிருஷ்ணம், சகி ஹெ) ||5||

“ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் உண்மையான கையேடுகளில் காதல் செய்யும் நுட்பங்களைப் பற்றிய இரகசியக் கோட்பாடுகளை நன்கு அறிந்தவர். கிருஷ்ணருடன் காதல் வயப்பட்ட நேரத்தில், நான் ஒரு காக்காயைப் போல் முணுமுணுக்கிறேன் & அவரை மட்டுமே நினைத்துக் கொள்கிறேன். என் பின்னல் திறக்கப்பட்டது மற்றும் மலர் பூக்களின் அமைப்பு நழுவி என் தலைமுடியிலிருந்து விழுந்தது & நான் அவரது நகங்களை தாங்கினேன். ஓ சகி, எனக்கு மிகவும் பிரியமான ஸ்ரீ கிருஷ்ணரை நான் உடனே சந்திக்க ஏற்பாடு செய்!”

சரண-ரனித-மணி-ன்பூராய, பரி பூரித-சுரத-விதானம் |
முகர-விஷ்ரு கல-மேகலாயா, சக சக்ரஹ-சும்பன-தானம் (கிருஷ்ணம், சகி ஹெ) ||6||

“நாங்கள் காதல் விளையாட்டை ரசித்தபோது, அவருடைய அன்பைக் கண்டு என் காலில் இருந்த நகைகள் பதிக்கப்பட்ட கணுக்கால் மணிகள் ஒலித்தன. என்னை முடியைப் பிடித்து இழுத்து, மீண்டும் மீண்டும் என் முகத்தில் முத்தமிடும் அந்த ஸ்ரீ கிருஷ்ணருடன் என்னை ஒரேயடியாக இணைத்துவிடு. ”

ரதி-சுக-சமய-ரச லசய, தர-முகுலித-நயன-சரோஜம் |
நிசாஹ-நிபதித-தனு-லதாயா, மதுசூதன முதித-மனோஜம் (கிருஷ்ணம், சகி ஹெ) ||7| |

“அவருடன் மகிழ்ந்தபோது, நான் படிப்படியாக சோர்வடைந்தேன். கிருஷ்ணரின் சற்றே திறந்த தாமரை கண்கள் மன்மதத்தின் மெல்லிசையில் நனைந்தன. நான் ஒரு கொடியைப் போல் ஒட்டிக்கொள்கிறேன் & மதுசூதனன் அவனுடைய அன்பில் என்னை மகிழ்விக்கிறான். ஓ சகீ, என் பிரியமான ஸ்ரீ கிருஷ்ணருடன் உடனே என்னை இணைத்துவிடு.”

ஸ்ரீ-ஜெயதேவ-பனிதம் இடம் அதிசய-மது-ரிபு-நிதுவன-ஷிலம் |
சுகம் உட்காந்தித-ராதிகாயா, கதிதம் விடனோது சலிலம் (சகி ஹே கேஷி…)||8||

ஸ்ரீ ஜெயதேவாவால் இயற்றப்பட்ட இந்த வர்ணனை ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் அன்பை சித்தரிக்கிறது, இது அவரது பிரிவின் வேதனையில் கவலையும் பொறுமையும் இல்லாத நாயகி விவரிக்கிறது . இதை பாராயணம் செய்து கேட்கும் அனைத்து பக்தர்களுக்கும் ஐஸ்வர்யம் பெருகட்டும்.

****************

ஹஸ்த-ஸ்ரஸ்த-விலாசம்-வம்சம் அன்ருஜு | ப்ரு-வல்லி மத்-பல்லவி
விருந்தோத்சரி-தாகந்த விக்ஷிதம், அதிஸ் வேதார்த்ரா, கந்த-ஸ்தலம் …|
மாம் உத்வேக்ஷ்ய, விலாஜ்ஜிதா, ஸ்மிதா-சுதா, முக்தா-நானம்-கனானே…
கோவிந்தம், வ்ரஜ-சுந்தரி, கண-வ்ருதம், பஷ்யமி ஹாஷ்யாமி கா ||10||

“அவரது கையில் மயக்கும் புல்லாங்குழல், அவரது மெல்லிய பார்வையில் விழுந்தது. காதல் மணிகளின் வியர்வை அவரது மென்மையான கன்னங்களை நனைக்கிறது. அவர் கோபியருடன் காட்டில் விளையாடுவதை நான் பார்த்து, அவரது மயக்கும் முகம் புன்னகைக்கிறது. அவரது எதிர்வினையைப் பார்க்கும்போது நான் விவரிக்க முடியாத மகிழ்ச்சியை உணர்கிறேன்.

துரலோக-ஸ்தோக-ஸ்தவக-நவக- ஷோக-லதிகா-
விகாச:, காஸரோ-பவன-பவனோயம், வ்யதாயதி… |
அபி ப்ராம்யாத், பிங்கி-ராணிதா, ரமணியா… ந முகுல
ப்ரஸுதிஷு சூடானாம், சகீ …ஷிகரா-நீயம் ஸுகயதி ||11||

“ஏரி பக்கத்திலுள்ள தோட்டத்தில் இருந்து வீசும் காற்று, மரங்களில் துள்ளிக் குதிக்கும் பறவைகள் மற்றும் கருஞ்சிவப்பு பூக்களின் கொத்துகள் அனைத்தும் என்னை எரிப்பதற்காக தீப்பிழம்புகளை எழுப்புகின்றன. புதிய மா மலர்கள் நிறைந்த இந்த மலை, அலையும் பம்பரங்களுடன் முனுமுனுப்பது, இப்போது எனக்கு ஆறுதலாக இல்லை, சகி”

சாகுத-ஸ்மிதம், ஆகுல குல-கலாத்-தம் மில்லம், உல்லாசித
ப்ரு…-வல்லிகம், அலேக-தர்ஷிதா, புஜே-முலோர்த்வா, த்ரிஷ்ட-ஸ்தானம் |
கோபினம், நிப்ருதம், நிரேக்ஷ்ய கமிதம்-கண்க்ஷ-சிரம்-சிந்தாயந்
அந்தர் முக்தா, மனோஹரம், ஹரது வ:, க்லேஷம், நவ கேஷவ: ||12||

கோபியர்களின் புன்னகை அவர்களின் நோக்கங்களை மிகத் தெளிவாக வெளிப்படுத்தியது, ஒரு அப்பாவியான நபரைக் கூட ஈர்க்கும். அவர்களின் தோலின் துளைகள் தீவிர ஆசையில் சிலிர்க்க, அவர்களின் ஜடைகள் தளர்ந்தன. ஆனால் அத்தகைய சைகைகள் பயனளிக்கவில்லை. கிருஷ்ணர் நீண்ட நேரம் ஆழமாகப் பிரதிபலித்தார், கோபியர்களின் சகவாசத்திற்கான தனது கடைசி அபிலாஷைகளை படிப்படியாக அழித்தார். இப்போது அவர் ராதாவின் உணர்ச்சிகளால் பிரத்தியேகமாக உற்சாகமடைந்தார் மற்றும் ஒவ்வொரு புதிய தருணத்திலும் அவரது ஆச்சரியம் அதிகரிக்கிறது. அந்த இளமை கேசவா உங்கள் அனைவரின் துன்பங்களையும் அழிக்கட்டும்.

ஏதி ஸ்ரீ கீத கோவிந்தே ஶ்ரீங்கார மஹாகாவ்யே
ஸ்ரீ கிருஷ்ண தாஸ ஜெயதேவ க்ருதவ்
அக் லேஷா கேஷவௌ நம, த்விதீய சர்கா

ராகம்: பூபாலா; சாப்பு தாலா

கம்ஸாரி-ரபி , சம்சார-வாசனா பத்த-ஷங்கலம் |
rädhäm- ädhäya- hridaye, ta tyäja vraja-sundari… ||

“கம்சனின் எதிரியான கிருஷ்ணன், ராதை முன்பு வெளிப்படுத்திய அந்தரங்க அன்பை நினைத்து, அதுவே உயர்ந்த பக்தியின் சாராம்சம் என்பதை உணர்ந்தான். அவனது இதயம் உலக ஆசையின் சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டு, ராதையின் வடிவில் திகழ்ந்தது. எனவே, வ்ரஜாவின் மற்ற கோபிகளின் அன்பை அற்பமானதாகக் கருதி, அவர் அனைவரையும் கைவிட்டார்.

இதஸ் டாடஸ் தாம், அனுஸ்-ருத்ய ராதிகம்…
அனங்கா-பானா…வ்ரண-கின்னா, மனச:… |
க்ருதாநு தாப:, ச கலிந்த-நந்தினி….
தடான்..த-குஞ்சே, விஷசாத மாதவ: ||

“அவன் ராதையை வீணாகத் தேடிக்கொண்டிருந்தபோது, அன்பின் அம்பு அவனைத் துளைத்தது. ஜமுனா நதிக்கரையில் உள்ள அடர்ந்த காட்டில் மாதவன் தவமிருந்தான்”

மாமியாம் கலிதா விலோக்யா, விருதம் வது-நிச்சயேன |
சபராததய மாயாபி ந, வாரித’தி பாயேன ||
ஹரி ஹரி ஹத’தராதயா.. ச கத குபிதேவ ஹரி ஹரி ||1||

“என்னை கோபியால் சூழப்பட்டதைக் கண்ட ராதா கோபமடைந்து அங்கிருந்து கிளம்பினாள். ‘நான் குற்றம் செய்துவிட்டேன்’ என்று நினைத்தேன், அதனால் நான் பயந்தேன், அவள் வெளியேறுவதைத் தடுக்க தைரியம் வரவில்லை. ஐயோ! கோபத்தில் அவளை வெளியேறச் செய்தேன்.

கிம் கரிஷ்யதி, கிம் வாதிஷ்யதி ச சிரம் விரஹேண |
கிம் தானேன ஜநேன, கிம் மம ஜீவிதேன க்ருஹேண ஹரி ஹரி (ஹத’தராதய) ||2||

“அவள் நீண்ட காலமாக பிரிவினையின் பேரழிவு வெப்பத்தால் அவதிப்படுகிறாள், அதனால் அவளுடைய நடத்தையை என்னால் கணிக்க முடியவில்லை. அவள் என்ன செய்வாள்? அவள் என்ன சொல்வாள்? ஐயோ! ராதா இல்லாததால், என் செல்வம், என் உறவினர்கள், என் உயிர், என் வீடு மற்றும் அனைத்தும் மதிப்பற்றதாகத் தோன்றுகிறது.

சிந்தயாமி ததானனம் குடில-ப்ரு-கோப பாரேண |
ஷோண-பத்மம் இவோபரி-பிரமதகுலம் பிரமரேண ஹரி ஹரி (ஹட’தரதய) ||3||

“ஸ்ரீ ராதையின் வளைந்த புருவம் போன்ற புருவங்களை நான் நேரடியாகப் பார்ப்பது போல் உணர்கிறேன். அவளது கோபமான முகம் சிவந்த தாமரை மலரைப் போன்றது.

தம் அஹம் ஹ்ருதி சங்கதம், அனிஷம் புருஷம் ராமயாமி |
கிம் வனே’னு சராமி தமிஹ கிம் வ்ருத விலாபாமி ஹரி ஹரி (ஹத’தரதய) ||4||

“ஐயோ! ராதையின் நேரடி இருப்பை நான் தொடர்ந்து உணர்ந்து, அவளை என் இதயக் கோவிலில் ஆழமாகத் தழுவிக்கொண்டிருக்கும்போது, நான் ஏன் அவளைப் பற்றி வீண் புலம்புகிறேன், ஏன் காடு விட்டு காடு வரை அவளைத் திரும்பத் திரும்பத் தேடுகிறேன்?”

தன்வி கின்ன மசூயாய ஹ்ருதயம் தவ கலயாமி |
தன்னா வேத்மி குடோ கதாஸி, ந தேன தே’னு நயாமி ஹரி ஹரி (ஹத’தராதயா) ||5||

“ஓ மெல்லிய இடுப்பைக் கொண்ட மென்மையான பெண்ணே, உங்கள் இதயம் பொறாமையால் மாசுபட்டது போல் தெரிகிறது, இது உங்கள் இதயத்தை வீணாக்குகிறது. ஆனால் நான் என்ன செய்ய முடியும்? பெருமிதத்துடன் விட்டுவிட்டீர்கள். உங்கள் கோபத்தை போக்க நான் என்ன வகையான தாழ்மையான மன்றாட வேண்டும்? எனக்கு எந்த யோசனையும் இல்லை.

த்ருஷ்யஸே புரதோ கத, கதமேவ மே விததஸி |
கிம் புரேவ ஸஸம்ப்ரமம், பரிரம்பம் ந ததாஸி ஹரி ஹரி (ஹத’தரதய) ||6||

“மீண்டும் தோன்றுவதையும் மறைவதையும் நீங்கள் வேட்டையாடுகிறீர்கள். ஒருமுறை நீ எனக்குக் கொடுத்த அணைத்து வளைவுகளையும் ஏன் மறுக்கிறாய்”

க்ஷாம்யதம் அபாரம் கதாபி, தவேத்ருஷம் ந கரோமி |
தேஹி சுந்தரி தர்சனம் மம மன்மதேன துனோமி ஹரி ஹரி (ஹத’தராதய)||7||

“ஓ அழகானவளே, தயவுசெய்து என்னை மன்னியுங்கள். நான் உன்னை இனி ஒருபோதும் புண்படுத்த மாட்டேன். உங்களை ஒருமுறை பார்க்க அனுமதியுங்கள். மம்தா கொடுத்த வலியில் நான் தவிக்கிறேன்”

வர்ணிதம் ஜயதேவகேன ஹரேரிதம் ப்ரவணேன |
கிந்து-பில்வ-சமுத்ர-சம்பவ-ரோஹிணி-ரமணேன ஹரி ஹரி (ஹட’தரதய)||8||

கடலில் இருந்து சந்திரன் தோன்றுவது போல் ஸ்ரீ ஜெயதேவர் கிந்துபில்வ கிராமத்தில் அவதரித்தார். இந்தப் பாடலின் வடிவில் ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் ஆழ்ந்த உணர்ச்சிகளின் வெளிப்பாடுகளை அடக்கத்துடன் சேகரித்துள்ளார்.

****************

ஹ்ரிதி பிசா-லதா, ஹாரோ நாயம் புஜங்க மனயாக:
குவலயா-டலா-ஷ்ரேனி, காண்டேனா. sä கரால-த்யுதி: |
மலையஜ-ரஜோ நேதம், பஸ்ம ப்ரியா, ரஹிதே மயி
ப்ரஹார ந, ஹர-ப்ராந்த்யா, அனங்க க்ருதா, கிமு தவசி… ||9||

“தாமரை தண்டுகள் என் இதயத்தை மாலையாக்குகின்றன, பாம்புகளின் கழுத்தில் அல்ல! நீல லில்லி இதழ்கள் என் கழுத்தில் வட்டமிடுகின்றன, விஷத்தின் கோடு அல்ல! சந்தனப் பொடி, சாம்பலை அல்ல, என் காதலியின் உடலில் பூசப்பட்டது! மன்மதா, என்னை சிவன் என்று தவறாக நினைத்து தாக்காதே! ஏன் கோபத்தில் என் மீது விரைகிறாய்”

.
பனௌ மா குரு, சூட்ட-சாயகம், அமும் மா சாபம், ஆரோ…பயா
கிரிடா. நிர்ஜித-விஷ்வ- மூர்ச்சித-ஜனக தேன, கிம் பௌருஷம் |
தஸ்யா ஏவ, ம்ரி-த்ரிஷோ, மனசிஜா ப்ரீகத்-கடாக்ஷா, ஷுக-
ஷ்ரேணே-ஜர்ஜரிதம், மனக் அபி மனோ, நாத்யாபி ஸந்துக்ஷ் நாதே ||10||

“உன் மாவிளக்கு அம்பை தூக்காதே! உன் வில்லை குறிவைக்காதே! எங்கள் விளையாட்டுகள் உங்கள் வெற்றியை அங்கீகரிக்கின்றன, அன்பே. பலவீனமான பாதிக்கப்பட்டவர்களை தாக்குவது வெற்று வீரம். ராதாவின் கண்கள் சரமாரியான பார்வைகளால் என் இதயத்தை உடைத்தது. அன்பின் தூண்டுதலால் இப்போது எதுவும் என்னை ஆதரிக்க முடியாது!

ப்ரு-பல்லவம், தனுர் அபாங்க-த ரங்கிதானி
பானா குணா ஷ்ரவண:, பாலி: இதி ஸ்மரேண |
தஸ்யம். அனங்க-ஜெய, ஜங்கம-தேவதா…யாம்
அஸ்த்ரானி நிர்ஜித-ஜகந்தி, கிம் அர்பிதானி ||11||

“அவளுடைய வளைந்த புருவம் அவனது வில், அவளது பாயும் பார்வைகள் அம்புகள், அவளுடைய காது மடல் வில்லு – ஆயுதங்கள் ஏன் பாதுகாக்கப்படுகின்றன. அன்பின் வாழும் தெய்வம், உலகம் ஏற்கனவே தோற்கடிக்கப்பட்டது.

bhrü-chäpe, nihita: katäksha-vishikho, nirmätu marma-vyathäm
shyämätmä, kutila: Karotu, kabari-bhäro’pi, Märodyamam |
மோஹம் தவத் அயன் கா, தன்வி தனுதம், பிம்பா…தாரோ ராகவன்
சத்-வஸ்த: ஸ்தான-மண்டலங்கள், தவ கதம், ப்ரானை: மம கிருததி… ||12||

“உன் புருவத்தின் வில் மறைக்கும் அம்புகளைப் பார்ப்பது, என் மென்மையான மரண மையத்தில் வலியை ஏற்படுத்தக்கூடும். உனது கனமான கறுப்புப் பின்னல், என்னை வக்கிரமாகத் துரத்தலாம். உங்கள் சிவப்பு பெர்ரி உதடுகள், ராதா, ஒரு விசித்திரமான மயக்கத்தை பரப்பலாம். நீங்கள் என் வாழ்க்கையை நாசமாக்குகிறீர்கள்.

தானி ஸ்பர்ஷா, சுகானி தே கா தரால:, ஸ்நிக்தா… த்ரிஷோர் விப்ரமா:
தத்-வக்த்ரம் புஜா, சௌரபம், ச ச சுதா-ஸ்யந்தி, கிரி- வக்ரிம |
ச பிம்பதார-மாதுரிதி –விஷய, ஸங்கே’பிச்சேந் மானஸம்
தஸ்யாம், லக்ன-சமாதி, ஹந்த- விரஹ-வ்யதி:, கதம் வர்ததே ||13||

“என் தொடுதலுக்கு அவளது மகிழ்ச்சியான பதில்கள், அவளது கண்களின் நடுங்கும் திரவ அசைவுகள், அவளது தாமரை வாயிலிருந்து நறுமணம், இனிமையான தெளிவற்ற வார்த்தைகளின் ஓட்டம், அவளது சிவப்பு பெர்ரி உதடுகளிலிருந்து தேன்-உணர்வு பொருட்கள் மறைந்தாலும். என் மனம் அவளை ஒரு மயக்கத்தில் பிடித்துக்கொண்டது, அதனால் அவள் கைவிடப்பட்டதன் காயம் ஏன் ஆழமடைகிறது.

திர்யக்-காந்த-விலோல-மௌலி, தாரலோத்-தம்ஸஸ்ய, வம்ஷோச் காரத்
கீதா-ஸ்தான-கிருதவதானா-லாலனா…லக்ஷைர் ந, ஸம்-லக்ஷித: |
ஸம்முக்தம், மதுஸுதனஸ்ய- மதுரே- ராதா, முகேந்து
மிருதுஸ்-யந்தம், கண்டலித சிரம், ததாது வ:, க்ஷேமம் கடாக்-ஷோர்-மயா: ||14||

ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் மூன்று இடங்களில் வளைந்து கோணலான தோரணையை ஏற்க பரவச உணர்ச்சிகளால் கட்டாயப்படுத்தப்படுகிறார். அவர் கழுத்தை ஒரு பக்கமாக சாய்த்ததால், அவரது கிரீடம் மற்றும் காதணிகள் அசைகின்றன. லட்சக்கணக்கான கவர்ச்சிகரமான கோபியர்களுக்கு நடுவே அமைந்திருப்பதால், ஸ்ரீ ராதாவின் மயக்கும் அமுத தாமரை முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டு, அவளைப் பார்ப்பதற்காக, அவர் தனது புல்லாங்குழல் பாடலின் மிகவும் ஆத்திரமூட்டும், மயக்கத்தைத் தூண்டும் குறிப்பை தியானிக்க அவர்களைத் தூண்டினார். அவர் மீது அளவுகடந்த பாசம். ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் ஓரக்கண்ணின் எண்ணற்ற அலைகள் அனைவருக்கும் ஐஸ்வர்யங்களை வழங்கட்டும்.

ஏதி ஸ்ரீ கீத கோவிந்தே ஶ்ரீங்கார மஹாகாவ்யே
ஸ்ரீ கிருஷ்ண தாஸ ஜயதேவ க்ருதவ்
முக்த-மதுஸுதனா நம, த்ரிதிய ஸர்க:

ராகம்: சௌராஷ்டிரா; ஆதி தாலா

யமுனா-திர-வனிர-நிகுஞ்சே மந்த மஸ்திதம் |
ப்ராஹ-ப்ரேம-பரோத்ப்ராந்தம் மாதவம் ராதிகா-சகி ||

யமுனை நதிக்கரையில், அடர்ந்த செடிகளுக்கு நடுவே, மாதவன் தீவிர அன்பினால் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்த காட்டில், ராதையின் சகி(தோழி) பேசினாள்:

நிந்ததி சந்தனம் இந்து கிராம், அனு விந்ததி கேதம் அதிரம், கிருஷ்ணா |
வ்யால-நிலையா-மிலா நேனா கரளம் இவ, கலயாதி மலாய-சமீரம் ||1||

மாதவ மனஸிஜ-விசிக-பயாத் இவ பாவனாய த்வயி லினா, கிருஷ்ணா |
ச விரஹே தவ தினா ||த்ருவபதா||

“ஓ மாதவா! ராதா உன்னைப் பிரிந்து கடுமையான துன்பத்தை அனுபவிக்கிறாள். மதனாவின் அம்புகளின் இடைவிடாத மழைக்கு அவள் மிகவும் பயந்தாள், அவள் மெதுவாக எரியும் இந்த துயர நெருப்பிலிருந்து விடுபட தியான-யோகத்தை நாடினாள். அவள் நிபந்தனையின்றி உன்னிடம் சரணடைந்தாள், இப்போது அவள் தியானப் பயிற்சியால் உன்னில் முழுமையாக மூழ்கிவிட்டாள். நீங்கள் இல்லாத நேரத்தில், சந்திரனின் கதிர்கள் கூட, அவள் அவளை எரிப்பதைப் போல உணர்கிறாள். சந்தன மணம் கொண்ட மலாயா தென்றல், அவளது பிரிவின் வலியை அதிகரிக்கிறது.

அவிரல-நிபதித-மதன-ஷரதிவ பவடவனய விசாலம், கிருஷ்ணா |
ஸ்வ-ஹ்ருதய-மர்மணி வர்ம கரோதி சஜல-நளினி-தல-ஜலம் (கிருஷ்ணா, ச விரஹே தவ தினா)||2||

“காமதேவரின் அம்புகள் அவள் இதயத்தில் இடைவிடாமல் விழுகின்றன. நீ அங்கே வசிப்பதால், அவளது பாதிக்கப்படக்கூடிய இதயத்தை நீர்த்துளிகள் தாங்கிய பெரிய தாமரை இதழ்களால் மூடி, உன்னைக் காக்க ஒரு மாயக் கவசத்தை (கவச்சா) உருவாக்குகிறாள்.

குசும-விஷிக-ஷர-தல்ப மணல்ப-விலாச-கலா-கமணியம், கிருஷ்ணா |
வ்ரதம் இவ தவ பரிரம்ப-சுகாய கரோதி குஸும-ஷயநியாம் (கிருஷ்ணா, ச விரஹே தவ தினா) ||3||

“மாதவா! ராதா உங்கள் இன்பத்திற்கு ஏற்ற வகையில் ஒரு மகிழ்ச்சியான மலர் படுக்கையை உருவாக்குகிறார். ஆயினும் அது மன்மத அம்புகளின் படுக்கையாகத் தெரிகிறது. உனது ஆழ்ந்த அரவணைப்பை அடையும் நம்பிக்கையில் அவள் அம்புப் படுக்கையில் சாய்ந்து கொள்வதாக சபதம் வடிவில் கடுமையான துறவறம் செய்கிறாள்.

வஹதி ச கலிதா-விலோசன-ஜல-தார, மனன-கமலம் உதரம், கிருஷ்ணா |
வித்தும் இவ விகட-விதுந்து-ததாந்த-தலன-கலிதா ம்ருத-தரம் (கிருஷ்ணா, ச விரஹே தவ தினா) ||4| |

கிரகணப் பற்களால் ஏற்பட்ட வெட்டுக்களில் இருந்து அமிர்தத்தை சொட்டும் சந்திரனைப் போல, மேகமூட்டமாகவும், கண்ணீருடன் வடிந்ததாகவும், தன் கம்பீரமான தாமரை முகத்தை உயர்த்துகிறாள்.

விலிபதி ரஹஸி குரக-மதேன பவந்தம் அசம-ஷர-பூதம், கிருஷ்ணா |
ப்ரணயாதி மகர மதோ விநிதாய கரே ச ஷரம் நவ-சூதம் (கிருஷ்ணா, ச விரஹே தவ தினா) ||5| |

“ஓ ஸ்ரீ கிருஷ்ணா, ஒதுங்கிய இடத்தில், ராதை மான் கஸ்தூரியில் உனது வசீகர வடிவத்தின் படத்தை வரைகிறாள். உன் கையிலும் மாதவாவிலும் மாங்காய் மொட்டு அம்புகளுடன் உன்னைச் சித்தரித்த பிறகு, அவள் உன் திருவுருவப் படத்திற்கு மரியாதையுடன் வணங்கி, உன்னை வணங்குகிறாள்.

தியான-லயேன புரா பரிகல்ப்ய பவந்தம் அதிவ துரபம், கிருஷ்ணா |
விலாபதி ஹஸதி விஷிததி ரோதிதி சஞ்சதி முஞ்சதி தபம் (கிருஷ்ணா, ச விரஹே தவ தினா) ||6||

“ஓ மாதவா, ராதா மீண்டும் மீண்டும் கெஞ்சுகிறாள் ‘ஹே ஸ்ரீ கிருஷ்ணா! உன் காலடியில் விழுகிறேன். நீ என்னைப் பற்றி அலட்சியமாக மாறியவுடன், சந்திரக் கடவுளான சந்திரமா அமிர்தம் கூட என் உடலில் நெருப்பு மழையைப் பொழிவது போல் உணர்கிறது.

ப்ரதி-பதம் இடம் அபி நிகததி மாதவ தவ சரணே பதிதஹம் , கிருஷ்ணா |
த்வயி விமுகே மயி சபதி சுதா-நிதி ரபி தனுதே தனு-தஹம் (கிருஷ்ணா, ச விரஹே தவ தினா) ||7||

“ஸ்ரீ ராதா உன்னைப் பற்றிய தியானத்தில் முழுமையாக மூழ்கிவிட்டாள். நீங்கள் நேரடியாக அவளுக்கு முன்னால் இருப்பதாக அவள் கற்பனை செய்கிறாள். சில சமயம் அவள் பிரிந்து புலம்புகிறாள், சில சமயங்களில் அவள் மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்துகிறாள், சில சமயம் அவள் அழுகிறாள், சில சமயங்களில் அவள் ஒரு கணப் பார்வையில் தழுவி அனைத்து துன்பங்களையும் கைவிடுகிறாள்.

ஸ்ரீ-ஜெயதேவ-பனிதம் இடம் அதிகம், யதி மானஸ நடனியம், கிருஷ்ணா |
ஹரி-விரஹாகுல-வல்லவ-யுவதி, சகி-வசனம் படனியம் கிருஷ்ணா (துருவபதா) ||8||

ராதாவின் அன்புத் தோழி சொன்ன வார்த்தைகளின் அடிப்படையில் ஸ்ரீ ஜெயதேவா இயற்றிய இந்தப் பாடல் இதயக் கோவிலுக்குள் இயற்றப்பட வேண்டும். ஸ்ரீ ஹரியை விட்டு பிரிந்த ராதையின் விரஹா (வலி) பற்றிய சாகியின் விளக்கம் தொடர்ந்து பாராயணத்திற்கு தகுதியானது.

ராகம்: பிலஹரி; ஆதி தாலா

அவாஸோ, விபிநாயதே ப்ரிய-சகி மாலாபி. ஜாலியாதே…
தபோ’பி நிஷ்-வசிதேன, தவ-தஹன-ஜ்வாலா கலாபயதே |
சாபி த்வத்-விரஹேண, ஹந்த ஹரிணி-ரூபயதே, ஹா கதம்
கந்தர்போ’பி யமாயதே, விரசயன், ஷர்துல-விக்ரேதிதம் ||

“ஓ ஸ்ரீ கிருஷ்ணா, என் சகி ராதை ஒரு மான் போல நடந்து கொள்கிறாள். அவள் வசிப்பிடம் காடு என்றும், தன் நண்பர்கள் வலையுடன் வேட்டையாடுபவர்களைப் போலவும் கருதுகிறாள். அவளது உடம்பில் எரியும் காட்டுத் தீயின் ஜுவாலை அவளது வலியின் பெருமூச்சுகளால் உக்கிரமாகிறது. ஐயோ, ஐயோ! மன்மதன் இரையை வேட்டையாடும் புலியைப் போல் மாறுவேடமிட்டு மரணத்தை வெளிப்படுத்தினான்.

ஸ்தான-வினிஹிதம் அபி ஹர முதாரம் |
ச மனுதே க்ருஷ-தனுராதி பரம் |
ராதிகா கிருஷ்ணா ராதிகா | ராதிகா விரஹே தவ கேசவ (ராதிகா கிருஷ்ண ராதிகா)| |1||

“ஓ கேசவா, ராதா உன்னைப் பிரிந்ததில் மிகவும் மெலிந்திருக்கிறாள், அழகான கழுத்தணி மாலை அவளுக்குச் சுமையாகிவிட்டது. ஏய் கேசவா, ராதிகா உன் பிரிவின் வேதனையில் தவிக்கிறாள் (விரஹா)”

சரஸம ஸ்ருண மபி மலையஜ-பங்கம் |
பச்யதி விஷமிவ வபுஷி சஷங்கம் |
ராதிகா கிருஷ்ண ராதிகா – தவ விரஹே கேசவா (ராதிகா கிருஷ்ணா ராதிகா)||2||

“ஓ கேசவா, உன்னைப் பிரிந்து, ராதா தன் உடலில் பூசப்பட்ட ஈரமான, வழுவழுப்பான சந்தனக் கட்டையைப் பார்க்கிறாள், அவளுக்கு விஷம் போல் உணர்கிறாள்.”

ஸ்வசித-பவனம் அனுபம-பரிணஹம் |
மதன-தஹன மிவ வஹதி ஸதஹம் |
ராதிகா கிருஷ்ண ராதிகா – தவ விரஹே கேசவா (ராதிகா கிருஷ்ணா ராதிகா)||3||

“அவளுடைய சொந்த பெருமூச்சின் வலுவான காற்று, அன்பின் நெருப்பை எரிப்பது போல் உணர்கிறது”

திசி திசி கீரதி சஜல-கா-ஜலம் |
நயன-நளினம் இவ விகலிதா-நலம் |
ராதிகா கிருஷ்ண ராதிகா – தவ விரஹே கேசவா (ராதிகா கிருஷ்ணா ராதிகா) ||4||

“அவளுடைய தாமரைக் கண்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் பார்க்கின்றன, அவளது கண்ணீர்த் துளிகளின் மழையை அவற்றின் தண்டுகளிலிருந்து பிரிந்த நீர்ப் புள்ளிகள் கொண்ட தாமரை மலர்களைப் போல சிதறடிக்கின்றன.”

நயன-விஷய மாபி கிசலய-தல்பம் |
கலயாதி விஹித-ஹுதாஸ-விகல்பம் |
ராதிகா கிருஷ்ணா ராதிகா – தவ விரஹே கேசவா (ராதிகா கிருஷ்ணா ராதிகா)||5||

“”புதிய இதழ்கள் கொண்ட படுக்கையை அவள் நேராகப் பார்த்தாலும், அவளது திகைப்பில் அவள் அதை எரியும் நெருப்பாக உணர்கிறாள்.”

த்யஜதி ந பணி-தலேன கபோலம் |
பாலா-ஷஷினம் இவ, ஸயம் ஆலோலம் |
ராதிகா கிருஷ்ண ராதிகா – தவ விரஹே கேசவா (ராதிகா கிருஷ்ணா ராதிகா) ||6||

“அவளுடைய சிவந்த தாமரை கை அவளது கன்னத்தை அழுத்துகிறது, அது அந்தி வானத்தில் புதிதாக உதயமான நிலவின் அழகை ஒத்திருக்கிறது – அவள் தனிமையான இடத்தில் தனியாக அமர்ந்திருக்கும் போது.”

ஹரிரிதி ஹரிரிதி ஜபதி சகமம் |
விரஹ-விஹித-மரணேவ நிகாமம் |
ராதிகா கிருஷ்ண ராதிகா – தவ விரஹே கேசவா (ராதிகா கிருஷ்ண ராதிகா)||7||

“ராதா தன் உயிரை துறக்க முடிவு செய்துவிட்டதாகத் தெரிகிறது. உன்னைப் பிரிந்து, உன்னை அடைய வேண்டும் என்ற ஆசையுடன், ‘ஸ்ரீ ஹரி, ஸ்ரீ ஹரி’ என்று உனது நாமத்தைத் தொடர்ந்து ஆவேசமாக உச்சரிக்கிறாள்.

ஸ்ரீ-ஜெயதேவ-பனிதம் இதி கீதம் |
சுகயது கேசவ-பதம் உபநிதம் |
ராதிகா கிருஷ்ண ராதிகா – தவ விரஹே கேசவா (ராதிகா கிருஷ்ணா ராதிகா)||8||

ஸ்ரீ ஜெயதேவரின் இந்த பாடல் நிபந்தனையின்றி கேசவரின் பாதத்தில் சரணடையும் பக்தர்களுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தரட்டும்.

****************

ச ரோமாஞ்சதி, சித்-கரோதி விலாபதி, உட்கம்பதே தம்யதி
த்யாயதி, உத்ப்ரமதி, பிரமேலதி, பததி, உத்யதி. முர்ச்சட் யாப்பி… |
ஏதாவதி, அதானு-ஜ்வரே- வர-தனு:, ஜெவேன்ன கிம் தே ரஸத்
ஸ்வர்-வைத்ய-ப்ரதிமா ப்ரஸிதாஸி, யதி த்யக்தோ அன்யதா ஹஸ்தக:…. ||9||

“ஓ சிறந்த மருத்துவர்களே! மிகவும் அழகான ராதா பிரிவினையின் கவலையால் நிலைகுலைந்து போனாள். சில சமயங்களில் அவள் தலைமுடி உதிர்ந்து நிற்கும், சில சமயம் அவள் மூச்சுத் திணறத் தொடங்குகிறாள், சில சமயம் அவள் திடுக்கிடுகிறாள். சில சமயம் சத்தமாக அழுவாள், சில சமயம் நடுங்குகிறாள். சில நேரங்களில் அவள் மிகுந்த கவனத்துடன் உன்னைப் பற்றி தியானிக்கிறாள். அவள் உங்கள் அன்பான பொழுதுகளின் இடங்கள் முழுவதும் அலைந்து திரிகிறாள். அவள் குழப்பத்தில் மூழ்கும்போது, அவள் கண்களை மூடுகிறாள். சில நேரங்களில் அவள் தரையில் விழுகிறாள். பின்னர் அவள் எழுந்து செல்ல தயாராகிறாள், ஆனால் அவள் திடீரென்று மயக்கமடைந்து மீண்டும் தரையில் விழுந்தாள். அவள் சன்னிப்தா-ஜ்வரா என்ற ஆபத்தான காய்ச்சலால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறாள். நீங்கள் திருப்தி அடைந்தால், தயவு செய்து ரசம்ருத மருந்தை வழங்குங்கள். அப்போது அவள் பிராணன் என்ற பொக்கிஷத்தை அடையலாம். தெய்வீக குணப்படுத்துபவராக விளையாடுங்கள் அல்லது நீங்கள் அவளை இழக்க நேரிடும்.

ஸ்மரதுரம்- தைவத-வைத்ய-ஹ்ருத்யா
த்வத்-அங்க-சங்கம்ருதா, மாத்ர-சாத்யம் |
நிவ்ருத்த-பாதம், குருஷே ந ராதம்
உபேந்திர வஜ்ரத் அபி தருணோ’ஸி ||10||

“ஓ உபேந்திரா! இதயத்தின் தெய்வீக மருத்துவரே, அவள் உன்னுடன் தெய்வீக ஐக்கியத்தின் மருந்தை உட்கொண்டால் மட்டுமே அவள் குணமடைய முடியும். ராதாவை அவளது வேதனையில் இருந்து விடுவிக்க கிருஷ்ணா அல்லது இந்திரனின் வஜ்ராயுதத்தை விட உன் கொடூரமானவள்”

kandarpa-jvara-saàjvarä-tura-tano:, ashcarya masyash ciram
cetash candana-candramaù-kamalini , cintasu santämyati |
கிந்து க்லாந்தி-வஷேந ஶீதல-தனும், த்வாம் ஏகம் ஏவ ப்ரியம்
த்யயந்தி. ரஹஸி ஸ்திதா கதம் அபி, ஷேனா ஷனம் ப்ரானிதி ||11||

“அவள் காதல் காய்ச்சலால் அவதிப்படுகிறாள், அவளது இதயம் சந்தன தைலம் நிலவொளி மற்றும் தாமரை மலர்களின் அதிசயங்களில் மெதுவாக மூச்சுத் திணறலை அனுபவிக்கிறது. சோர்வு அவளை தியானிக்கத் தூண்டும் போது, தன் பிராணன் ஒரு கணம் திரும்பி வருவதை அவள் உணர்கிறாள்.

க்ஷணம் அபி, விரஹ:, புரா ந சேஹே
நயன-நிமிலன-கின்னய யய தே |
ஷ்வஸ் இதி கதம் அசௌ, ரஸல-ஷகாம்,
சிர-விரஹேண, விலோக்ய, புஸ்பிதாக்ரம் ||12||

“உன்னை உற்றுப் பார்க்கையில், கண் இமைப்பதால் ஏற்பட்ட பிரிவை ராதாவால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. ஆகவே, இந்த நீண்ட வலிமிகுந்த பிரிவின் போது அவள் எப்படி உயிருடன் இருக்கிறாள் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, குறிப்பாக ஒரு மகிழ்ச்சியான மாமரம் பூத்துக் குலுங்குவதைப் பார்க்கும்போது (அதன் மேல் கிளைகளில் புதிய பூக்கள் பூத்திருக்கும்).”

த்ருஷ்டி-வ்யகுல-கோகுல-வன-ரஷாத், உத்ருத்ய கோவர்தனம்
பிப்ரத் பல்லவ-வல்லபாபி:, அதிக ஆனந்த் சிரம், கும்பிட:… |
தர்பெனேவா, தட்-அர்பிடா, தாரா-ததி, சிந்துரா-முத்ராங்கிடோ….
பாஹு: கோப-தனோ:, தனோது பவதாம், ஷ்ரேயாஸி கம்ஸ-த்விஷ: ||13||

கிருஷ்ணனின் கரங்கள் இந்திரனுடன் போட்டியிட்டு, கிரி கோவர்தனைத் தூக்கிப் பிடித்துக் கொண்டு, கோகுலத்தில் உள்ள ஆர்வத்துடன் வசிப்பவர்களைக் கனமழையில் இருந்து பாதுகாக்கின்றன. அழகான இளம் கோபிகளால் அவரது கரங்கள் நீண்ட நேரம் முத்தமிட்டு, புதிதாக திருமணமான அந்த கோபியர்களின் உதடுகளிலிருந்து குங்குமமும், அவர்களின் நெற்றியில் இருந்து சிந்துராவும் பூசப்பட்டன. மாடு மேய்க்கும் சிறுவன் வடிவில் காட்சியளிக்கும் கம்சனை அழிப்பவனான ஸ்ரீ கிருஷ்ணனின் அந்தக் கரங்கள் உங்கள் அனைவருக்கும் ஐஸ்வர்யத்தை அளிக்கட்டும்.

ஏதி ஸ்ரீ கீத கோவிந்தே ஶ்ரீங்கார மஹாகாவ்யே
ஸ்ரீ கிருஷ்ண தாஸ ஜெயதேவ க்ருதவ்
ஸ்நிக்த-மதுஸுதனோ நாம, சதுர்த ஸர்க:

ராகம்: ஆனந்த பைரவி ; ஆதி தாலா

அஹம் இஹ நிவாஸாமி யாஹி, ராதாம்… அன் உனய
மத்-வசனேன சா அனா-யேதா:|
இதி மது-ரிபுனா சகி… நியுக்தா
ஸ்வய மிதம் ஏத்யா, புனர் ஜகதா, ராதம்…. ||

“நான் இங்கேயே இருப்பேன், நீ ராதாவிடம் போய் என் வார்த்தைகளால் அவளை சமாதானம் செய்து என்னிடம் அழைத்து வா” என்று மதுசூதனாவின் கட்டளைப்படி அவள் சகி ராதாவிடம் அவனது வார்த்தைகளை மீண்டும் சொல்ல சென்றாள்.

ராதே, வஹதி மலய-சமிரே, மதனம் உபநிதயா |
ராதே, ஸ்புயத்தி குசும-நிகரே, விரஹி-ஹ்ருதய-தலனாய ||1||

ராதே, தவ விரஹே வனமாலி.. சகி சிதாதி ராதே || துருவ-பதா ||

“எனது அன்பு தோழி ராதா, சந்தன (மலாயா) தென்றல் மெல்ல மெல்ல நகர்கிறது, எல்லோரையும் அமோக மனநிலையில் ஊறவைக்க. தனிமையில் இருக்கும் காதலர்களின் இதயங்களை பலவகையான மலர்கள் திறந்து கிழித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. வசந்தத்தின் இந்த தூண்டுதல் நேரத்தில், உணர்ச்சிவசப்பட்ட வனமாலி உன்னைப் பிரிந்திருப்பதை உணர்கிறாள், ராதே.”

ராதே, தஹதி ஷிஷிர மயூகே மரணம் அனுகரோதி |
ராதே, படதி மதன-விசிகே விலாபதி விகல தாரோ’தி (ராதே, தவ விரஹே வனமாலி) ||2||

“சந்திரன் அவரை மரணத்தை அச்சுறுத்துகிறது. மன்மதனின் (காமதேவனின்) அம்புகள் போன்ற மரங்களிலிருந்து விழும் மலர்களால் அவன் இதயம் துளைக்கப்படுகிறது. உங்கள் பிரிவை நினைத்து அவர் கடுமையாக புலம்புகிறார்.

ராதே,த்வநதி மதுப-ஸமுஹே, ஷ்ரவணம் அபி ததாதி |
ராதே, மனஸி சலித-விரஹே, நிஷி நிஷி ருஜு உமுபயதி (ராதே, தவ விரஹே வனமாலி) ||3||

“பம்பல்பீஸின் ஓசையைக் கேட்கும்போது அவர் தனது கைகளால் காதுகளை மூடுகிறார். ஒவ்வொரு இரவும் அவர் உங்கள் நிறுவனத்தை அடைவார் என்று எதிர்பார்க்கிறார், ஆனால் அவர் ஏமாற்றமடைகிறார். நாளுக்கு நாள் அவர் பிரிவினையின் சித்திரவதைகளைத் தாங்கிக் கொள்ளும்போது அவரது உடல் பலவீனம் அதிகரிக்கிறது.

ராதே, வஸதி விபின-விதனே, த்யஜதி லலிதா-தாமா |
ராதே, லுததி தரணி-ஷயனே, பஹு விலாபதி தவ நாம (ராதே, தவ விரஹே வனமாலி) ||4||

“அவர் அரண்மனையில் உள்ள தனது அழகான படுக்கை அறையை விட்டுவிட்டு காட்டில் வசிக்கிறார். வீட்டில் வசதியாக வாழ்வதற்குப் பதிலாக, தரையில் உருண்டு, திரும்பத் திரும்ப உன் பெயரைச் சொல்லி, ‘ராதா! ராதா!”

ராதே, பானதி கவி-ஜயதேவே, விரஹ-விலாசிதேன |
ராதே, மனஸி ரபஸ-விபாவே.. ஹரி ருதயது ஸுக்ருதேன (தவ விரஹே வனமாலி, சகி சிதாதி ராதே) ||5||

ஸ்ரீ ஜெயதேவரின் இந்தப் பாடலில் கிருஷ்ணரின் பிரிவினை பற்றிய கவலை நிறைந்துள்ளது. இப்பாடல் புகுத்திய பக்தியின் பலனாக, இதனை ஓதுபவர்கள் பிரிவின் பொழுதுகளில் நிகரற்ற திளைப்பை அடைகிறார்கள். ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் அவர்களின் இதயங்களில் வெளிப்படட்டும்-

ராகம்: யமன்; ஆதி தாலா

பூர்வம், யத்ர சாமம், த்வயா ரதி-பதேர்… ஆராதிதா சித்தய:
தஸ்மின் …ஏவ நிகுஞ்ச…மன்மத-மஹா-தீர்த்தே… புனர் மாதவ: |
த்யாயன்… த்வாம் அனிஷம், ஜபன்னாபி தவைவா, அலாப-மந்த்ராவலிம்
பூய:, த்வத்-குச-கும்ப-நிர்பர பரிரம்பாம்ருதம், வஞ்சதி ||

“மாதவா இன்னும் உங்களுக்காக மிகவும் புனிதமான புதர்க்காடுக்காக காத்திருக்கிறார், அங்கு நீங்கள் ஒன்றாக அன்பை பூர்த்தி செய்தீர்கள். அவர் தூங்காமல் உங்களை தியானிக்கிறார்.தொடர் மந்திர ஜெபங்களை முணுமுணுக்கிறார். அவர் உங்களுக்காக ஏங்குகிறார்”

ரதி-சுக-சரே கதம் அபிசரே மதன-மனோஹர-வேஷம் |
ந குரு நிடம்பினி கமன-விலம்பனம் அனுசர தம் ஹ்ருதயேசம் (ராதே) ||1| |

“வனமாலி கிருஷ்ணன் வன மலர் மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருக்கிறான், அவனுடைய வடிவம் மின்னுகிறது. அவர் சிற்றின்பத்தின் கடவுளைப் போலவே மிகவும் கவர்ச்சிகரமான உடையை அணிந்துள்ளார். அவனை காத்திருக்க வைக்காதே ராதே. உங்கள் இதயத்தின் இறைவனைப் பின்பற்றுங்கள்.

திர-சாமிரே யமுனா-டையர் வசதி வனே வனமாலி
கோபி பினா பயோதர மர்தனா
சஞ்சல கர யுக ஷாலி ராதே
திர-சாமிரே யமுனா-டையர் வசதி வனே வனமாலி|| துருவ-பதா ||

“அவர் தற்போது யமுனையின் மென்மையான மலாயா-காற்றுக் கரையில் ஒரு காட்டுப் போரில் காத்திருக்கிறார். அவர் உனக்காகக் காத்திருக்கிறார் ராதே”.

நாம ஸமேதம் க்ருத-சங்கேதம், வாதயதே ம்ருதுவேனும் |
பஹு மனு தே நானு தே, தனு தே, தனு-சகத, பவனா-சலிதம் அபி ரேனும்(ராதே) ||2| |

“ஓ ராதா, உன் பெயரை அழைப்பது போல் அவன் புல்லாங்குழலை மென்மையாக வாசிக்கிறான். முதலில் உங்கள் உடலைத் தொட்ட மகரந்தத்தால் தீண்டப்பட்டதை அவர் மிகவும் அதிர்ஷ்டசாலி என்று கருதுகிறார். அவர்கள் தென்றலில் அவரிடம் வரும்போது, அவர் அவர்களை மிகுந்த மரியாதையுடன் ஏற்றுக்கொள்கிறார்.

பததி படத்ரே விசலதி பத்ரே சகித-பவத் உபயனம் |
ரசாயதி சயன சசகித-நயன பச்யதி தவ பந்தனம் (ராதே)||3| |

“கிருஷ்ணர் மகிழ்ச்சியுடன் படுக்கையை உருவாக்கும்போது, அவர் பல உள் பார்வைகளை அனுபவிக்கிறார். மரத்தின் மீது இறங்கும் பறவை இலைகளை சலசலத்து, சிறிய சத்தம் எழுப்பும்போது, கிருஷ்ணர் திடுக்கிட்ட கண்களுடன் நீங்கள் எதிர்பார்க்கும் பாதையில் பார்க்கிறார்.

முகர மாத்திரம் த்யஜ மஞ்சிரம், ரிப்பும் இவ கேலி ஷூலோலம் |
சல சகி குஞ்சம் சதிமிர-புஞ்சம், ஷைலயா நிலா-நிச்சோலம் (ராதே)||4||

“சகி, போ! அந்த அடர்ந்த திசையில் நகரவும். உங்கள் கணுக்கால் மணிகளை கழற்றவும். உங்கள் நாடகத்தில் துரோகிகள் போல் முழங்குகிறார்கள். இந்தக் கருநீல நிற ஆடையை அணிந்துகொள்” என்றார்.

உரசி முராரே உபஹித-ஹரே, கானா இவ தரல-பாலகே
தைதி ரிவா பிதே, ரதி-விபரிதே, ராஜஸி ஸுக்ருத-விபாகே (ராதே)||5||

“இருண்ட மேகத்தின் மீது மின்னுவதைப் போல நகைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட முராரியின் மார்பில் உனது மாலை விழுகிறது. அந்த போதையில் இருக்கும் அன்பைக் குடித்து உனது சுக்ருதத்தை (நல்ல அதிர்ஷ்டத்தை) அனுபவிக்கவும்.” .

விகலித-வசனம், பரிஹ்ருத-ரசனம், கதயா ஜகநம் அபி தானம்.
கிசலய-ஷயனே பகஜ-நயனே, நிதிம் இவ ஹர்ஷ-நிதானம் (ராதே)||6||

“ஓ நீல தாமரை கண்களையுடைய ராதா, உனது வசனங்களை அவிழ்த்து, பக்தி ரசத்தைக் குடி. புதிதாக முளைத்த இலைகளின் படுக்கையில், உங்கள் காதலரின் மகிழ்ச்சியான நிறைவோடு இருங்கள்.

ஹரிர் அபிமானி ரஜனி ரிதானிம், இயம் அபி யதி விரமாம் .
குரு மம வசனம், சத்வார-ரச்சனம், பூராய மாதுரிபு-காமம்(ராதே) ||7||

“இப்போது ஸ்ரீ ஹரி பெருமிதத்தால் நிறைந்திருக்கிறார். இரவின் கடைசிக் காலம் கடக்கப் போகிறது, எனவே என் ஆலோசனையை ஏற்றுக்கொள். இனியும் தாமதிக்காமல் உடனே சென்று, பகவான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் (மது) விருப்பங்களை நிறைவேற்றுங்கள்”

ஸ்ரீஜயதேவே க்ருத ஹரி சேவே, பானதி பரம-ராமியம்
ப்ரமுதித-ஹ்ருதயம், ஹரிம் அதி சதயம், நமத ஸுக்ருத-கமணியம்(ராதே) ||8||

புனிதர்களே! கிருஷ்ணர் உற்சாகமானவர், காரணமின்றி இரக்கமுள்ளவர், விதிவிலக்காக இனிமையானவர், நல்லொழுக்கமுள்ளவர் மற்றும் விரும்பத்தக்க அனைத்து குணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவர். மிகவும் மயக்கும் கவிதைகளை இயற்றியவரும், ஸ்ரீ ஹரியின் அடியவருமான ஸ்ரீ ஜெயதேவரின் இந்தப் பாடலைச் சொல்லி ஆனந்த இதயத்துடன் அவருக்கு வணக்கம் செலுத்துங்கள்.

****************

விகிரதி முஹு ஷ்வாஸன், அஷ புரோ முஹுர் ஏக்ஷ்ணதே
ப்ரவிஷதி முஹுர், குஞ்சன் குஞ்சன், முஹுர் பஹு தம்யதி |
ரசாயதி முஹுர் ஷய்யம், பர்யகுலம், முஹுர் ஏக்ஷ்ணதே
மதன-கடன-க்லாந்த:- காண்டே , ப்ரியஸ் தவ வர்ததே ||9||

“இடைவிடாமல் பெருமூச்சு விடுகிறார், அவர் தனது துயரத்தை ஊற்றுகிறார். வெற்று திசைகளை முடிவில்லாமல் தேடுகிறான். ஒவ்வொரு முறையும் தனக்குத்தானே முனுமுனுத்துக்கொண்டு காட்டுக்குள் நுழையும்போது மூச்சுத் திணறுகிறது. வெற்றுக் குழப்பத்துடன் உங்களின் அன்பின் படுக்கையை மீண்டும் மீண்டும் உருவாக்குகிறார். ஏய் ராதா, உன் ப்ரியா உன் விரஹாவை அனுபவிக்கிறாள்.

த்வத்-வாம்யேன, சமம், சமக்ரம் அதுனா, திக்மம்-ஷுரஸ் தம்கதோ
கோவிந்தஸ்ய-மனோரதேன-ச-சமம், ப்ராப்தம், தம சந்த்ரதம் |
கோகனம், கருணா-ஸ்வநேன சத்ருஷி, திர்கமத்-அப்யர்தனா
தன் முக்தே, விபலம், விலம்பனம் அசௌ , ரம்யோ அபிஷ-ரக்ஷண: ||10||

“உங்களுடைய மாறுபட்ட மனநிலையுடன், சூரியனும் அஸ்தமித்தது. கிருஷ்ணனின் ஆசையுடன் இருளும் உக்கிரமாகி விட்டது. இரவில் பரிதாபமான குரலில் புலம்பும் தனிமையான சக்ரவ்ட்கா பறவையின் தொடர்ச்சியான அழுகைப் போல, எனது கோரிக்கையும் பயனற்றதாகிவிட்டது. திகைத்தவனே, நான் உன்னிடம் நீண்ட நாட்களாக மன்றாடுகிறேன். இனி தாமதிப்பதால் பயனில்லை”

ஆஷ்லேனாத் அனு, கும்பனாத் அனு, நகோ-லேகாத், அனு ஸ்வாந்தஜா…
ப்ரோத்போதாத் அனு, ஸம்ப்ரமாத், அனு ரதாரம்பாத், அனு ப்ரிதாயோ:… |
அன்யார்த்தம் கதயோ:, ப்ராமன் மிலிதயோ:, ஸம்பாஷனைர் ஜானதோ:
தம்பத்யோர் இஹ, கோ ந கோ ந தாமஸி, விருதா-விமிஷ்ரோ ரஸ: ||11||

“இருளில் சந்திக்கும் காதலர்கள் அன்பின் மயக்கம் தரும் உயரங்களை தழுவி முத்தமிடுகிறார்கள். இருப்பினும், இங்கே மனநிலை வேறுபட்டது.

ச-பய-சகிதம், வின்யாஸ் யாந்திம், தஷாம் திமிரே
பதி ப்ரதிதரு முஹு: ஸ்தித்வா, மந்தம் பதானி விதன்வதிம் |
கதம் அபி ரஹ: ப்ராப்தம், அங்கைர் அனங்க-தரங்கிதி:…
சுமுகி, சுபக: பஷ்யன், ச த்வாம் உபைது, குடார் ததாம் ||12||

“இருண்ட பாதையில் பயமுறுத்தும் பார்வையை செலுத்தும்போது, ஒவ்வொரு மரத்திலும் நின்று, மெதுவாக உங்கள் அடிகளை அளந்தால், நீங்கள் எப்படியாவது ஒதுக்குப்புறமான இடத்திற்கு வந்துவிடுவீர்கள். கிருஷ்ணர் உனக்காகக் காத்திருக்கிறார்!அவர் உங்கள் வருகையைக் கொண்டாடட்டும்.”

ராதா-முக்த-முகாரவிந்த-மதுப:, ட்ரைலோக்ய-மௌலி-ஸ்தாலி
நேபத் யோ…சிதா, நிலா-ரத்னம் அவனி, பரா அவதாரா, அந்தக: |
ஸ்வச்சந்தம் வ்ரஜ-சுந்தரி, ஜன-மனஸ்-தோஷ-பிரதோஷ ஷிரோù…
கம்ச-த்வம்சனா-தும-கேதுர்- அவது, த்வாம் தேவகி-நந்தன: ||13||

ராதையின் தாமரை முகத்தின் தேனைக் குடிக்கும் பம்பல்பீ அவர். அவர் மூன்று உலகங்களின் முகடு-மணியான பிருந்தாவனத்தின் நீலமணி ஆபரணம். இரவுப் பொழுதைப் போலவே, வ்ரஜாவின் அழகிய கோபியர்களைத் திருப்திப்படுத்த அவர் இயல்பாகவே திறமையானவர். அவர் பூமியின் மீது அதிக சுமைகளை சுமக்கும் ஆக்கிரமிப்பு அனுபவவாதிகளை நிர்மூலமாக்குகிறார். அவர் தூமகேது நட்சத்திரம் போன்றவர், கம்சனுக்கு அழிவை முன்னறிவிப்பவர். தேவகியின் மகனான அந்த ஸ்ரீ கிருஷ்ணரே உங்கள் அனைவரையும் காக்கட்டும்.

ஏதி ஸ்ரீ கீத கோவிந்தே ஶ்ரீங்கார மஹாகாவ்யே
ஸ்ரீ கிருஷ்ண தாஸ ஜெயதேவ க்ருதவ்
அபிசாரிக வர்ணனே, ஸகாங்க்ஷ புண்டரிகாஶோ நாம, பஞ்சம ஸர்க:

ராகம்: சங்கராபரணம்; ஆதி தாலா

அத தம் கந்து மாஷக்தம், சிர மனுரக்தம், லதா….க்ருஹே, த்ரிஸ்த்வா |
தக்-சரிதம்… கோவிந்தே, மனசிஜா-மண்டே… சகி ப்ராஹா | |

“ராதா மலர்ந்த கொடிகளின் அறையில் அமர்ந்திருந்தாள். ராதா கிருஷ்ணரின் சகவாசத்தை விரும்பினாலும் அவரிடம் செல்ல முடியாமல் இருப்பதைக் கண்ட சாகி, ராதாவின் நிலையை கோவிந்தனிடம் விவரித்தார்.

பச்யதி திசி திசி ரஹஸி பவந்தம் |
த்வத்-ஆதார-மதுர-மதுனி பிபந்தம் ||1||
நாத ஹரே சிதாதி ராதா வாச-கே ||த்ருவபதா ||

“ஓ ஹரி, நீ அவளுக்கு ஒரே அடைக்கலம். ஸ்ரீ ராதா சோதனையிடும் இடத்தில் விரக்தியின் ஆழத்தில் மூழ்குகிறாள். அவள் வேதனையில் இருக்கிறாள். எல்லாத் திசைகளிலும், அவள் இதயத்தின் மையத்திலும், அவள் உதடுகளின் இனிமையான அமிர்தத்தைக் குடிப்பதில் மிகவும் திறமையான உன்னைப் பார்க்கிறாள். ”

த்வத்-அபிசரா-ரபசேனா வாலந்தி |
படதி பதனி கியாந்தி காலந்தி ||2||

“உன்னைச் சந்திக்கும் அவசரத்தில், அவள் சில படிகளில் தடுமாறி கீழே விழுகிறாள்”.

விஹித-விசதா-பிஸ-கிசலய-வலயா |
ஜீவதி பரம் இஹ தவ ரதி-கலயா ||3||

“அவள் வளையல்கள், புடவைகள், மோதிரங்கள், கவசங்கள், கழுத்தணிகள் மற்றும் களங்கமற்ற வெள்ளைத் தாமரை-இழைகள் மற்றும் புதிதாக முளைத்த இலைகளால் செய்யப்பட்ட மற்ற ஆபரணங்களை அணிகிறாள். அவள் மீண்டும் உன்னுடன் இருப்பாள் என்ற நம்பிக்கையில் மட்டுமே வாழ்கிறாள்.

முஹூர் அவலோகித-மான-லீலா |
மது-ரிபுரஹம் இதி பாவனா-சிலா ||4||

“ஓ கிருஷ்ணா, அவளுடைய பிராணன் உன்னுடன் ஒன்றாகிவிட்டது. ‘நான் மதுசூதனா’ என்று கற்பனை செய்து கொண்டு, உங்களுடன் தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொண்டு, தன் ஆபரணங்களை உற்றுப் பார்க்கிறாள்.

த்வரிதம் உபைதி ந கதம் அபிசாரம் |
ஹரிரிதி வததி சகிம் அனுவாரம் ||5||

“ஏன் ஹரி என்னை சந்திக்க சீக்கிரம் வரமாட்டான்?” அவள் இடைவிடாமல் தன் சகியிடம் (நண்பன்) கேட்கிறாள்.

ஸ்லியாதி சும்பதி ஜல-தார-கல்பம் |
ஹரிரூபகத இதி திமிரம் அனல்பம் ||6||

அடர்ந்த இருளில், அவள் உருவம் போன்ற மேகத்தைத் தழுவி முத்தமிட்டு, “ஹரி வந்துவிட்டான்” என்று கூறுகிறாள்.

பவதி விலாம்பினி விகலிதா-லஜ்ஜா |
விலாபதி ரோதிதி வாசக-சஜ்ஜா ||7||

“ராதா வெளி உணர்வுக்குத் திரும்பியதும், நீங்கள் இன்னும் வரவில்லை என்பதை உணர்ந்தவுடன், அவள் எல்லா வெட்கத்தையும் இழந்து சத்தமாக அழத் தொடங்குகிறாள்.”

ஸ்ரீ-ஜெயதேவா-காவேர் இடம் உதித்தம் |
ரசிக-ஜன தனுதம் அதிமுதிதம் ||8||

கவிஞர் ஜெயதேவாவின் இந்தப் பாடல் ரசத்தை ருசிப்பதில் வல்லவர்களின் உள்ளங்களில் மிகுதியான மகிழ்ச்சியை எழுப்பட்டும்.

****************

விபுல-புலக-பலிம்- ஸ்பித-சேத்-கார மாந்தர்-
ஜனிதா-ஜாதிமம்-ககு, வ்யகுலம் வ்யஹரந்தி |
தவகி தவ விதத், அமண்ட-கந்தர்ப-சிந்தம்
ரச-ஜல-நிதி-மக்னம், தியான-லக்னா, மிருகக்ஷி ||9||

“அவள் உடல் ஏக்கத்தால் துடிக்கிறது; குழப்பமான வார்த்தைகளில் அவள் மூச்சு உறிஞ்சும்; ஆழ்ந்த பயத்தில் அவள் குரல் உடைகிறது-உன் தீவிர எண்ணங்களால் ஆவேசப்பட்டது. ராதை உன் விரகத்தில் மூழ்கி, தன் தியானத்தில் உன்னோடு ஒட்டிக்கொண்டு உயிருடன் இருக்க முயல்கிறாள்”

அங்கேஷ்வ பரம், கரோதி பஹுஷா:, பத்ரே’பி சஞ்சாரிணி…
ப்ராப்தம் த்வாம்- பரிஷங்கதே விதனுதே, ஷய்யம் சிரம் த்யாயதி |
இத்ய கல்ப-விகல்ப-தல்ப-ரசான, சங்கல்ப-லீலாஷத-
வ்யசக்தாபி- வினா. த்வயா வர-தனுர், நைஷாம் நிஷாஷம் நேஷ்யதி ||10||

“அவள் தன்னை ஆபரணமாக்கிக் கொள்கிறாள், இலைகள் சலசலக்கும் போது, ’ஓ, நீ வந்துவிட்டாயா’ என்று நினைத்துக் கொண்டு எதிர்பார்ப்பில் நிறைந்திருக்கிறாள். அவள் ஒரு மென்மையான படுக்கையை உருவாக்கி, தியானத்தில் நீண்ட நேரம் காத்திருக்கிறாள். ஆபரணங்கள் மற்றும் கற்பனைகளின் படுக்கையை உருவாக்கி, தனது அழகான விளையாட்டில் உங்களைப் பற்றிய நூறு விவரங்களைத் தூண்டுகிறார். ஆனால் பலவீனமான பெண் நீங்கள் இல்லாமல் இரவில் வாழ மாட்டாள்.

கிம் விஷ்ராம்யஸி, கிருஷ்ண-போகி-பவனே, பாந்திர-பூமி-ருஹி
ப்ரதர் யாஸி ந த்ரிஷ்டி-கோசாரம் இத:, ஸாநந்த-நந்தே…ஸ்பதம் |
ராதாயா வசனம் தத் அத்வாக-முகாந் நந்தாந்திகே கோபதோ
கோவிந்தஸ்ய, ஜெயந்தி ஷாயம், அதிதி-ப்ரஷஸ்த்ய-கர்பா கிரா: ||11||

நான் ஸ்ரீ ராதா வீட்டில் விருந்தினராக இருந்தபோது, அவள் என்னிடம், ‘அண்ணே, இந்த பண்டிரா மரத்தின் அடிவாரத்தில் ஏன் ஓய்வெடுக்கிறீர்கள்? இங்கு விஷமுள்ள கருப்பு பாம்பு ஒன்று வாழ்கிறது. எழுந்து, உங்களுக்கு முன்னால் தெரியும் நந்தாவின் மகிழ்ச்சியான வீட்டிற்குச் செல்லுங்கள். நீங்கள் ஏன் அங்கு செல்லக்கூடாது?’” ராதாவின் இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், ஒரு யாத்ரீகரின் உதடுகளிலிருந்து, கிருஷ்ணர் “அவருக்கு” நன்றி கூறினார், ஸ்ரீ நந்த மகாராஜா தனது அறிக்கைகளின் உள் மனநிலையைப் புரிந்து கொள்ளாத வகையில். கோவிந்தரின் துதி வார்த்தைகள் ஜெயிக்கட்டும்.

ஏதி ஸ்ரீ கீத கோவிந்தே ஶ்ரீங்கார மஹாகாவ்யே
ஸ்ரீ கிருஷ்ண தாஸ ஜெயதேவ க்ருதவ்
சோத்கந்த-வைகுண்ட நம, சாஸ்தா சர்கா:

ராகம்: அஹிரி; ஜும்பா

அத்ராந்தரே ச குலத-குல, வர்த்ம-காதா
சஞ்ஜாத-பதாக, இவ ஸ்புடலா.லாஞ்சன-ஸ்ரீ:|
விருந்தா-வனந்தரம், அதிபயத், அம்சு-ஜாலை:
திக்-சுந்தரி, வதனா-சந்தன-பிந்துர் இந்து: ||

“இரவு வந்ததும், மனநிலை பள்ளம் படிந்த கறைகளைக் காட்டியது, பிருந்தாவனத்தின் ஆழத்தில் நிலவொளியுடன் ஒளி வீசியது. வானத்தின் முகத்தில் சந்தனப் பொடி படிந்த பொட்டு போல சந்திரன் தோன்றினான்.”

பிரசரதி ஷஷ-தார-பிம்பே விஹித-விலம்பேச, மாதவே விதுரா |
விரசித-விவித-விலாபம் ச-பரிதாபம்சகார உச்சை: | |

“சந்திரன் உதயமாகி, மாதவா சும்மா இருந்த போது, தனிமையில் இருந்த ராதா, பரிதாபமான துக்கத்தில் தன் வலியை உரக்க அழுதாள்.”

கதிதசமயே’பி ஹரிரஹஹ ந யயௌ வனம் |
மம விபலா மிதா மமல ரூபம் அபி யௌவனம் ||1||

யாமி ஹே கம் இஹ சரணம் சகி-ஜன-வசன-வஞ்சிதஹம் ||த்ருவபதம்||

“வாக்களிக்கப்பட்ட நேரத்தில் ஹரி காட்டிற்கு வராததால் எனது மாசற்ற இளமை, அழகு அனைத்தும் வீணாகிவிட்டன. நான் என் நண்பர்களால் ஏமாற்றப்பட்டேன், இப்போது நான் யாரிடம் அடைக்கலம் தேடுவது?”.

யதனு கமனாய நிஷி, கஹனம் அபி ஷிலிதம் |
தேன மம ஹ்ருதயம் இடம், அசம-ஷர-கிளிதம் (யாமி ஹே கம் இஹ சரணம்)||2||

“இத்தகைய ஒரு இருண்ட இரவில் நான் யாரைப் பின்தொடர்ந்து இந்த காட்டுக் காட்டிற்குள் நுழைந்தேனோ, அந்த நபர் என் இதயத்தை அன்பின் அம்புகளால் துளைக்கிறார். நான் யாரிடம் அடைக்கலம் தேடுவது?”

மம மரம் ஏவ வரம், இதி விதத-கேதன |
கிம் இஹ விஷஹாமி, விரஹானாலம் அசேதன (யாமி ஹே கம் இஹ ஷரணம்) ||3||

“இனிமேலும் இந்த உடலை பராமரிப்பதில் பயனில்லை. நான் உடனே இறக்க வேண்டும். நான் உணர்வற்றவனாக மாறுகிறேன். இந்த சகிக்க முடியாத பிரிவினையை நான் எப்படி தாங்குவது?”.

மம ஹாஹா விதுரயதி, மதுர-மது-யாமினி |
கபி ஹரிம் அனுபவவதி, க்ருத-சுக்ருத-காமினி (யாமி ஹே கம் இஹ சரணம்)||4||

“ஓ, நான் எவ்வளவு துரதிர்ஷ்டசாலி. இந்த விதிவிலக்கான இனிமையான வசந்த இரவு தனிமையின் வலியால் என்னை நிலைகுலையச் செய்கிறது. இது போன்ற ஒரு நேரத்தில், சில உணர்ச்சிவசப்பட்ட இளம்பெண்கள் ஹரியின் தயவின் உச்சகட்ட மகிழ்ச்சியை அனுபவிக்கிறார்கள் என்பது உறுதியானது.

அஹஹா கலயாமி வளையாடி-மை-பூஷணம் |
ஹரி-விரஹ-தஹன-வஹனேன பஹு-தூஷணம் (யாமி ஹே கம் இஹ சரணம்) ||5||

“நான் அணியும் ஒவ்வொரு வளையலும், நகைகளும், ஹரியின் துறவறத்தின் நெருப்பைச் சுமந்து, என்னை வலியச் செய்கின்றன.”

குசும-சுகுமார-தனும், அசம-ஷர-லீலயா |
பிரகதி ஹ்ருதி ஹந்தி மாம், அதி விஷம-ஷிலயா (யாமி ஹே கம் இஹ சரணம்) ||6||

“என் மார்பில் இருக்கும் இந்த வன மலர் மாலையும் கூட மன்மதனின் அம்புகள் போன்ற பயங்கரமான அடிகளை என் உடலில் செலுத்துகிறது, இது மென்மையான பூக்களை விட மென்மையானது.”

அஹம் இஹ நிவாஸாமி, நவி-கணித-வேதஷா |
ஸ்மரதி மதுசூதனோ, மமாபி ந சேதஸ (யாமி ஹே கம் இஹ ஷரணம்) ||7||

“இந்தப் பயங்கரமான கரும்புகைக் காடுகளுக்கு நடுவே நான் கிருஷ்ணருக்காக அச்சமின்றி அமர்ந்திருக்கிறேன். ஆனால் மதுசூதனன் ஒரு முறை கூட என்னை நினைவில் கொள்ளாதது எவ்வளவு வியப்பாக இருக்கிறது.

ஹரி-சரண-ஷர்ணா, ஜெயதேவ-கவி-பாரதி |
வஸது ஹ்ருதி, யுவதி ரிவா, கோமலா-கலாவதி (யாமி ஹே கம் இஹ ஷரணம்)||8||

சகல கலைகளிலும் வல்லவளான ஓர் அழகிய இளம்பெண்ணின் குணங்கள் ஓர் இளைஞனின் இதயத்தில் எப்பொழுதும் ஒளிர்வது போல, ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் தாமரை பாதங்களில் நிபந்தனையின்றி சரணடைந்த ஸ்ரீ ஜெயதேவரின் இந்த இன்பமான பாடல் எப்பொழுதும் அருளட்டும். பக்தர்களின் இதயங்கள்.

****************

தத்-கிம் காமபி காமினிம், அபிஸ்ருத:, கிம் வா கலா-கேலிபி:…
பத்தோ பந்துபி:, அந்தகாரிணி வனாப்யர்ணே, கிமுத் ப்ராம்யதி |
காந்தா: கிளாந்த-மனா, மனக் அபி, பதி பிரஸ்தா தும் ஏவாக் ஷம:….
சங்கேதி-க்ருத-மஞ்சு-வஞ்சுல-லதா-குஞ்சே’பி , யான் நகதா:… ||9||

“ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் என் உயிரை விட எனக்கு மிகவும் பிடித்தவர். மலரும் கொடிகளின் நியமிக்கப்பட்ட அறைக்கு அவர் ஏன் வரவில்லை? அதன் பின்னணியில் உள்ள மர்மம் என்ன? அவர் மற்றொரு உணர்ச்சிமிக்க பெண்ணுடன் முயற்சிக்கு சென்றாரா? தன் நண்பர்களுடன் விளையாடும் மகிழ்ச்சியில் குறிப்பிட்ட நேரத்தை அவர் கவனக்குறைவாக அனுமதித்தாரா? இந்த அடர்ந்த மரங்களின் நிழலால் ஏற்பட்ட பயங்கரமான இருளில் இந்த இடத்தைக் கண்டுபிடிக்க முடியாமல் அவன் அலைகிறானா? ஒரு அடி கூட நடக்க முடியாத அளவுக்கு என்னைப் பிரிந்த உணர்வுகளால் அவர் பலவீனமடைந்துவிட்டாரா?

ராகம்: சாரங்கா ; ஆதி தாலா

அதா… கடம், மாதவ மாந்தரேண
சகிமியம், வீக்ஷ்ய விஷத-முகம் |
விஷங்கமானா, ரமிதம் கயாபி
ஜனார்தனம் த்ருஸ்தவத், ஏதத் äஹ ||

ராதா, மாதவன் இல்லாமல், நாக்கு பிடிப்பும், நாக்கு பிடிப்பும் இல்லாமல் திரும்பி வந்ததைக் கண்ட ராதா, சில கோபி ஜனார்த்தனனை மகிழ்விப்பதைப் பற்றிய சந்தேகத்தை எழுப்பி, அவளிடம் சொன்னாள்.

ஸ்மர-சமரோசித-விரச்சித-வேஷா |
கலிதா-குசும-பார-விடுலித-கேஷா ||1||

கபி மாதுரிபுனா விலாசதி யுவதிர் அதிக-குணா ||த்ருவபதா||||

“ஓ சகி, அவள் ஒரு காமப் போருக்குத் தகுந்த ஆடைகளையும் ஆபரணங்களையும் அணிந்திருக்கிறாள். அவளது தளர்ந்த கூந்தலில் மலர்கள் சிக்குண்டு கிடக்கின்றன. என்னை விட அதிக தகுதியுள்ள சில இளம்பெண்கள், மதுரிபுவுடன் மகிழ்ச்சியுடன் களியாட்டத்தில் ஈடுபட்டுள்ளார்.

ஹரி-பரிரம்பான-வலித-விகாரா |
குச்ச-கலஷோபரி தரலிதா-ஹரா (கபி மாதுரிபுனா)||2||

“கிருஷ்ணன் அவளை ஆழமாக அணைத்துக் கொண்டபோது, அவள் சிற்றின்பக் கிளர்ச்சியால் திகைக்கிறாள். அவளது தோலின் ஒவ்வொரு துளையின் சிலிர்ப்பிலும் தொடங்கி அவள் உடல் மாற்றங்களை அனுபவித்துக்கொண்டிருக்க வேண்டும், அவளுடைய கழுத்தணி அவளுக்கு அங்கும் இங்கும் ஆடிக்கொண்டிருக்க வேண்டும்.

விச்சலாட்-அலக-லலிதனனா-சந்திரா |
தத்-ஆதார-பான-ரபஸ-க்ருத-தந்த்ரா (கபி மாதுரிபுனா) ||3||

“அவளுடைய சந்திரன் போன்ற முகத்தின் அழகு அவளது சுருள் முடிகளால் மேம்படுத்தப்பட வேண்டும், மேலும் கிருஷ்ணரின் உதடுகளின் அமிர்தத்தைக் குடிக்கும் பேராசையால் அவள் கண்கள் ஆனந்தமாக மூடப்பட வேண்டும்.”

சஞ்சல-குண்டல-லலிதா-கபோல |
முகரித-தாஷன-ஜகனா-கதி-லோலா (கபி மாதுரிபுனா) ||4||

“அவளுடைய காதணிகள் ஆடும் போது அவளுடைய கன்னங்கள் இன்னும் அழகாக இருக்க வேண்டும். அவளது இடுப்பை நேர்த்தியாக அலங்கரித்திருந்த நகைப் புடவையில் உள்ள சிறிய மணிகள் நடுங்குவது போல் மிகவும் இனிமையாக ஒலித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.

தயிதா-விலோகிதா-லஜ்ஜித-ஹசிதா |
பஹு-விதா-குஜித-ரதி-ரஸ-ரசிதா (கபி மாதுரிபுனா) ||5||

“கிருஷ்ணன் அவளை அன்புடன் பார்க்கும்போது, அவள் வெட்கப்பட்டு வெட்கத்துடன் சிரிக்கிறாள். அதீத பரவச நிலையில் மூச்சுத் திணறும்போது, காக்கா அல்லது கலஹம்சா போன்ற பறவைகளின் சலசலப்பைப் போன்ற ஒரு தெளிவற்ற ஒலியை அவள் எழுப்பியிருக்க வேண்டும்.

விபுல-புலக-ப்ருது, வெபத்து-பங்கா |
ஷ்வசித-நிமிலிதா-விகாஸத்-அனகா (கபி மாதுரிபுனா) ||6||

“மன்மதன் பரவசத்தால் அவள் சிலிர்க்கப்படும்போது, திகில் மற்றும் உடல் வலிப்பு அலைகள் போல அவளைக் கழுவுகிறது. அவள் கண்களை மூடிக்கொண்டு நீண்ட பெருமூச்சு விடுவதன் மூலம் கிருஷ்ணரிடம் அவளது முழுமையான உறிஞ்சுதல் வெளிப்படும்.

ஸ்ரம-ஜல-கன-பார-சுபக-சரீரா |
பரி பதி தோரசி ரதி-ரண-தீரா (கபி மாதுரிபுனா) ||7||

“அவளுடைய அழகான உடல் வியர்வைத் துளிகளால் மூடப்பட்டிருக்கும் போது அவள் இன்னும் கவர்ச்சியாகத் தோன்றுகிறாள். இறுதியாக கிருஷ்ணரின் மார்பில் தங்கும்போது அவள் எவ்வளவு அழகாக இருக்க வேண்டும்.

ஸ்ரீ-ஜெயதேவ-பனித-ஹரி-ரமிதம் |
கலி-கலுஷம் ஜனயது பரிசமிதம் (துருவபதா) ||8||

ஸ்ரீ ஹரியின் காதல் நாடகத்தைப் பற்றிய ஸ்ரீ ஜெயதேவரின் விளக்கம், கலி யுகத்தின் தீய விளைவுகளைத் தணிக்கட்டும். (இது தேவையற்ற ஆசைகளிலிருந்து இதயத்தை சுத்தப்படுத்தட்டும்.)
அத்தியாயம் 15

ராகம்: சவேரி; ஆதி தாலா

விரஹா…பந்து-முராரி, முகம்புஜா-
த்யுதி ராயம், திரையன் அபி வேதனம்… |
விதுர் அதிவ தநோதி மனோ-புவ:
ஸுஹ்ருதயே ஹ்ருதயே மதன-வ்யதம்… ||

“மதுசூதனனின் தாமரை முகத்தைப் போன்ற தனிமையான நிலவு, காதலின் அழிவில் வாடி, என்னைப் பிரிந்து வாடிவிடும். ஆனால் சந்திரன் மன்மதனின் நண்பன், அது இன்னும் என் இதயத்தில் வேதனையை ஏற்படுத்துகிறது.

சமுதித-மதனே ரமணி-வதனே சும்பன-சலித்ததாரே கோபாலம் |
ம்ருக-மட-திலகம் லிகதி சபுலகம் ம்ருகமிவ ரஜனி-கரே கோபாலம்||1||

ரமாதே யமுனா-புலினா-வனே, விஜயீ முராரிரதுனா கோபாலம்||த்ருவபதா||||

“காதல் போரில் மாதுரிபு வெற்றி பெற்றவர். இந்த கவர்ச்சியான கோபி, அவளது தோலின் ஒவ்வொரு துவாரமும் மகிழ்ச்சியுடன் வெடிக்கிறது, இது பேரின்பத்தின் அவதாரம். ஸ்ரீ கிருஷ்ணர், சந்திரனில் உள்ள மானின் அடையாளத்தை ஒத்த கஸ்தூரியில் தனது முகத்தை அலங்கரிக்கிறார். அவனது தலைமுடியும் நின்று அவளை முத்தமிட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. இப்போது அவர் தனது காதலியுடன் யமுனை நதிக்கரையில் உள்ள ஒரு காட்டில் காதல் செய்து வருகிறார். ”

கானா-சாய-ருச்சிரே ரசாயதி சிகுரே, தரலித-தருஅணனே கோபாலம் |
குருவாக-குசுமம் கபால சுஷமம், ரதி-பதி-முர்க-கனனே கோபாலம்||2||

“அவளுடைய தலைமுடி மிகவும் கறுப்பாகவும், மென்மையாகவும், சுருளாகவும், ஏராளமாகவும் இருக்கும், அது பல மழை மேகங்களை ஒத்திருக்கிறது. அல்லது மன்மதன் அல்லது காமதேவன் என்றழைக்கப்படும் மான் பயமின்றி அலையக்கூடிய அடர்ந்த காடாகத் தெரிகிறது. ஸ்ரீ ஹரி அவள் தலைமுடியில் வரிசைப்படுத்தப்பட்ட ரோஜா லாரல் மலர்கள் கருமேகங்களில் மின்னலைப் போல பிரகாசமாக பிரகாசிக்கின்றன.

கதயதி சுகனே குச்ச-யுக-ககனே, ம்ருக-மட-ருச்சி-ருஷிதே கோபாலம் |
மணி-சர மாமலம், தாரக-படாலம், நக-பதா-ஷஷி-பூஷிதே கோபாலம் ||3||

“அவர் அவளை மான் கஸ்தூரியால் பூசுகிறார் & இரவு வானத்தின் வானத்தின் மீது மாசற்ற நட்சத்திரங்களின் விண்மீன்களை வைப்பது போல், மயக்கும் முத்து மாலையால் அவளை அலங்கரிக்கிறார்.”

ஜித-பிஸ-ஷகலே ம்ருது-புஜ-யுகலே, கர-தல-நளினி-தலே கோபாலம் |
மரகத-வலயம் மது-கர-நிசயம், விதரதி ஹிம-சீதலே கோபாலம்||4||

“அவர் அவளது தாமரை இதழ் கையின் மேல் ஒரு இருண்ட நீலக்கல் வளையலை நழுவ விடுகிறார். தாமரை மிருதுவான தண்டை விட குளிர்ச்சியான அவளது கரங்களை தேனீக்கள் சூழ்ந்திருப்பது போல் தெரிகிறது.

ரதி-க்ருஹ-ஜகனே, விபுல பாகனே, மனசிஜ-கனகாசனே கோபாலம் |
மணி-மய-ரசனம், தோரண-ஹாசனம், விக்கிரதி க்ருத-வசனே கோபாலம்||5||

“அவள் தொடைகளில் ரத்தினக் கச்சையை வைத்தான்”

சரண-கிசலயே, கமலா-நிலையே, நக-மணி-கன-பூஜிதே கோபாலம் |
பஹிர்-அப வரம், யவக-பாரம், ஜனயதி ஹ்ருதி யோஜிதே கோபாலம் ||6||

” அவன் அவளது கால் நகங்களில் பளபளக்கும் லாக்கைப் பயன்படுத்துகிறான். உள்ளே லக்ஷ்மியின் இடத்தைக் கௌரவிக்க முத்துக்களால் சூடப்பட்ட மென்மையான தளிர்கள் போல அவர் இதயத்தில் கிடக்கிறார்.

த்யாயதி ஸுத்ருஷம், கம் அபி ஸுத்ருஷம், கல-ஹல-தார-சோதரே கோபாலம் |
கிம பல மவாசம், சிரமிஹ விரசம், வட சகி விட்ட போடரே கோபாலம் ||7||

“ஹலதராவின் சகோதரர் – அந்த கண்மூடித்தனமான கிருஷ்ணர் – அழகான கண்களுடன் சில கோபியின் அரவணைப்பில் மகிழ்ச்சியடைகிறார். எனவே சகீ, சொல்லுங்கள் – அவருடைய பிரிவால் பிணிக்கப்பட்ட இந்த மலர்க்கொடிகளில் நான் எவ்வளவு நேரம் காத்திருப்பேன்.

இஹ ரஸ-பானனே, க்ருத-ஹரி-குணனே, மது-ரிபு-பதா-சேவகே கோபாலம் |
கலி-யுக-சரிதம், ந வசது துரிதம், கவின் ரூப-ஜெயதேவகே கோபாலம் (துருவபதா)||8| |

கவிகளின் மன்னன் ஜெயதேவா, ஸ்ரீ ஹரியின் பொழுது போக்குகளை, அவனது தெய்வீக குணங்கள் முழுவதுமாக நிரம்பப் போற்றுகிறான். கலியுகத்தில் மிகவும் பரவலாக இருக்கும் துன்மார்க்க நடத்தையின் தவறு, ஸ்ரீ மதுசூதனனின் இந்த அடியாருக்குள் ஒருபோதும் நுழையக்கூடாது.

ராகம்: புன்னாகவரலி ; ஆதி தாலா

நயத: சகி, நிர்தயோ யதி ஷத:, த்வம் துதி கிம் துயஸே…
ஸ்வச்சந்தம், பஹு-வல்லப:…, ச ராமதே, கிம் தத்ர தே, துஷணம் |
பஸ்யாத்யம், ப்ரிய-சங்கமாய தயிதஸ்யா, அகுஷ்ய மானம், குணை:…
உட்காந்த ஹார்தி-பாரத் இவ, ஸ்பூத இடம் சேத: ஸ்வயம் யஸ்யதி ||

.
“சகி, அவர் இன்னும் வராதது உங்கள் மீது என்ன தவறு? பார்! இன்று என் இதயம் தீவிர ஆர்வத்தின் சுமையால் உடைந்துவிட்டது. எனக்கு மிகவும் பிரியமான கிருஷ்ணரின் குணங்களால் ஈர்க்கப்பட்டு, என் இதயம் அவரைச் சந்திக்கச் செல்லும்.

அணில-தரால-குவலய-நயனேன |
தபதி ந ச கிசலய-ஷயனேன ||1||

சகி யா ரமிதா வன-மலினா ||த்ருவபதம் ||

“அவரது கண்கள் நீல இரவு அல்லிகள் காற்றில் பறக்கின்றன. ஓ சகி! இறைவனின் வனமாலா (காட்டுப் பூ மாலை) அவளைத் தழுவுகிறது.

விகசித-சரசிஜ-லலிதா-முகேனா |
ஸ்பூதி ந ச மனசிஜ-விஷிகேனா ||2||

“வனமாலி கிருஷ்ணனால் அருளப்பட்ட அந்த அழகிய பெண்ணை மன்மதனின் பயங்கர அம்புகளால் துளைக்க முடியாது. அவரது வசீகரமான முகம் முழுவதும் மலர்ந்த தாமரை மலரை ஒத்திருக்கிறது”

அம்ருத-மதுர-ம்ருது-தார-வச்சனேன |
ஜ்வலதி ந ச மலையஜ-பவனேன ||3||

“கிருஷ்ணன் அந்த கோபியிடம் அமிர்தமான இனிய மற்றும் இனிமையான வார்த்தைகளைப் பேசுகிறான். மலாயா தென்றலுடன் தொடர்பு கொள்வதன் மூலம் அவள் ஒருபோதும் எரிவதை உணர முடியாது.

ஸ்தல-ஜல-ருஹ-ருச்சி-கர-சரணேன |
லுததி ந ச ஹிம-கர-கிறேன ||4||

“வனமாலி கிருஷ்ணரின் கைகளும் பாதங்களும் பூக்களைப் போல குளிர்ச்சியாகவும், பளபளப்பாகவும் இருக்கின்றன. அவர்களால் மகிழ்ந்த வசீகரமான பெண், சந்திரனின் கதிர்களில் எரிந்து பூமியில் சுற்ற வேண்டியதில்லை.

சஜல ஜலதா-சமுதய-ருசிரேண |
தலதி ந ச ஹ்ருதி விரஹா பாரேணா||5| |

“வனமாலி கிருஷ்ணா, புதிதாக ஒடுங்கிய மழைமேகத்தை விடவும், வசீகரமாகவும், புத்துணர்ச்சியாகவும், பிரகாசமாகவும் இருக்கிறார். கிருஷ்ணனுடன் இருக்கும் அந்த கோபி நீண்ட காலப் பிரிவின் வடிவில் பெரிய அளவிலான விஷத்தால் ஒருபோதும் எரிக்கப்பட மாட்டார்.

கனக-நிச்சய-ருச்சி-சுசி-வசனேன |
ஸ்வசிதி ந ச பரிஜன-ஹஸனேன ||6||

“அவருடைய பிரகாசமான பீதாம்பரம் தங்கம் போல் ஜொலிக்கிறது. இந்த அதிர்ஷ்டசாலிப் பெண் தன் சொந்தக்காரர்களால் கிண்டல் செய்யப்பட்டாலும், அவளிடம் கையெழுத்திடும்.

ஸகல-புவன-ஜன-வர-தருணேன |
வஹதி ந ச ருஜம் அதி கருணேன ||7| |

“முழு பிரபஞ்சமும் அவரது அழகால் தொட்டது. கிருஷ்ணரின் வசீகரம், இளமை வடிவம் பளபளப்பானது. இப்போது அவனைக் காதலித்துக்கொண்டிருக்கும் அந்த கோபி, அவன் மிகுந்த இரக்கமுள்ளவனாக இருப்பதால், அவள் இதயத்தின் மையத்தில் பிரிவின் பயங்கரமான வலியை உணரமாட்டான்.

ஸ்ரீ-ஜெயதேவ-பனித-வச்சனேன |
ப்ரவிஷது ஹரிர் அபி ஹ்தயம் அனேனா ||8||

ஸ்ரீ ஜெயதேவா இங்கு வழங்கிய வார்த்தைகளால், ஸ்ரீ ஹரி பக்தர்களின் இதயங்களில் நுழையட்டும்.

****************

மனோ-பவ நந்தனா, சந்தனா நிலா
-பிரசிதரே தக்ஷிணா, முஞ்ச வாமதம் |
க்ஷணம் ஜகத்-ப்ராண, நிதாய மாதவம்…
புரோ மம ப்ராண-ஹரோ… பவிஷ்யஸி ||9||

“சந்தன மலைக் காற்றே, அன்பின் பேரின்பத்தைப் பரப்பும் தென்றல் காற்றை நீ வீசுவது போல, என்னை அமைதிப்படுத்து! முரண்பாடு முடிவுக்கு! ஏ பிராணா, நீ ஒரு கணம் மாதவாவை என்னிடம் அழைத்து வந்தால், என் உயிரை நீ எடுக்கலாம்!”

ரிபூர் இவ சகி-சம்வசோ’யம், ஷிகிவ ஹிமானிலோ
விஷம் இவ, சுதா-ரஷ்மிர், யஸ்மின் துனோதி மனோ-கேட்… |
ஹ்ருதய மதயே தஸ்மின்ன் ஏவம், புனர் வலதே பலாத்
குவலய-த்ரிஷம், வாம காமோ, நிகாம-நிரகுஷ: ||10| |

“ஓ சகீ, எதிரிகளின் சங்கமம் போல என் நண்பர்களின் மகிழ்ச்சியை என் இதயம் உணர்கிறது. குளிர்ந்த மெல்லிய தென்றல் ஒரு தியாகத்
தீயாகத் தெரிகிறது, நிலவு எனக்கு விஷம் போல் வலியைத் தருகிறது. கிருஷ்ணா என் இதயத்தில் வேதனைப்படுகிறார். ஆனால் அப்போதும் நான் அவரை திரும்ப அழைத்துச் செல்ல வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறேன். அழகான அல்லி போன்ற கண்களை உடைய பெண்கள் அன்பின் வலியை உணர்கிறார்கள்.

பாதாம் விதேஹி, மலயநிலா பஞ்ச-பானா
ப்ரானான் க்ருஹா ந, ந க்ருஹம், புனர் ஆஷ்ர-யிஷ்யே |
கிம் தே க்ருதாந்த-பாகினி, க்ஷமாய தரங்கை:
அங்கனி, ஸிஞ்ச மம-ஶ்யாம்யது, தேஹ-தாஹ: ||11||

“மன்மத அம்புகளால் என் பிராணனை எடு, நான் இனி வீட்டிற்கு செல்லமாட்டேன். ஜானுமா, நீ ஏன் கருணையுடன் இருக்க வேண்டும், என் கைகால்களை அலைகளால் மூழ்கடித்துவிடு, என் உடலின் எரிப்பு தணியட்டும்!”

சந்தர-நாட- புரந்தரபி-திபிஷத், பிருந்தை: அமந்தர தரத்
அனம்பிரி: மகுதேந்திர நீல மணிபி:, சந்தர்ஷிதே நிவாரோ…
த்வத் சந்தம், மகரந்த்ர சுந்தரகலா, மந்தாகினி மேதுரம்
ஸ்ரீ கோவிந்த பதரா விந்தம், அசுப- ஸ்கந்தயா||-12||

ஏதி ஸ்ரீ கீத கோவிந்தே ஶ்ரீங்கர மஹாகாவ்யே
ஸ்ரீ கிருஷ்ண தாச ஜெயதேவ க்ருதவ்
விப்ர லப்த வர்ணனே, நகர நாராயணா நம, சப்தம சர்க:
அத்தியாயம் 17

ராகம்: அரபி ; ஆதி தாலா

அதா கதை அபி, யாமினி வினியா….
ஸ்மர-ஷர-ஜர் ஜரிதா…பி, ச பிரபதே |
அனுநயா-வசனம், வதந்தம்…
அக்ரே ப்ரணதம் அபி, ப்ரியா மஹா சப்ய-ஸுயம் ||

இரவு முழுவதும் போராடிய பிறகு, அவள் மன்மத அம்புகளால் சோர்வடைந்தாள். மன்னிப்புக் கோரி அவள் முன் குனிந்தபடி அவள் கோபத்துடன் அவனிடம் பேச ஆரம்பித்தாள்.

ரஜனி-ஜனதா-குரு-ஜாகர-ராக, கஷாயிதம் அலச-நிவேஷம் |
வஹதி நயனம், அனுராகம் இவ ஸ்பூதம், உதித-ரசாபி நிவேஷாம் கிருஷ்ணா||1||

“உறக்கமில்லாத இரவு உணர்ச்சியிலிருந்து உங்கள் சிவந்த கண்கள் மெதுவாக மூடுகின்றன. இப்போதும் அவர்கள் அந்த அழகான வ்ரஜ-கோபியரிடம் ஒரு சக்திவாய்ந்த மற்றும் அதிகரித்து வரும் பற்றுதலை வெளிப்படுத்துகிறார்கள்.

யாஹி மாதவ யாஹி கேசவ, மா வாதா கைதவ வதம் |
தம் அனுசர சரசிருஹ-லோச்சனா, யா தவ ஹரதி விஷதம் ||த்ருவபதா||||

போ மாதவா! போ கேசவா! என்னிடம் பொய் சொல்லாதே, அந்த தாமரை கண் கொண்ட கோபியின் பின்னால் செல். அவள் உங்கள் விரக்தியை எளிதாக்குவாள்.

கஜ்ஜால-மலின-விலோசன-சும்பனா, விரச்சித-நிலிம-ரூபம் |
தஷன-வசனம் அருணம் தவ கிருஷ்ணா, தனோதி தனோ ரனு ரூபம் கிருஷ்ணா ||2||

“கொல்லிரியம் தடவிய கண்களை முத்தமிட்டதால் உங்கள் அழகான சிவப்பு உதடுகள் கருமையாகிவிட்டன.”

வபுரனு சரதி, தவ ஸ்மர சங்கர, கார-நகர-கத-ரேகம் |
மரகத-ஷகல-கலித-கலா தௌத-லிபெரிவ ரதி ஜெய-லேகம் கிருஷ்ணா ||3||

“உன் உடம்பில் அந்த கோபியின் கூரிய நகங்களில் கீறல்கள் பதிந்துள்ளன. வெற்றிச் சான்றிதழ் மரகதச் சுவரில் பொன் எழுத்துக்களால் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது போல் தெரிகிறது.

சரண-கமலா-கலதா, லக்தக-சிக்தம், இடம் தவ ஹ்ருதய முதாரம் |
தர்சயதிவ பாஹிர், மதன-த்ருமா, நவ-கிசலய-பரிவாரம் கிருஷ்ணா ||4||

“உங்கள் கொண்டாடப்பட்ட மார்பு, அந்த கவர்ச்சியான பெண்ணின் தாமரை பாதங்களில் இருந்து சிவப்பு பாதத்தின் அடையாளங்களால் நிறமாக உள்ளது. உங்கள் இதயத்தின் மையத்தில் அமைந்துள்ள காம ஆசையின் உறுதியாக வேரூன்றிய மரம் அதன் புதிதாக துளிர்விட்ட சிவப்பு இலைகளை வெளிப்புறமாக வெளிப்படுத்துவது போல் தெரிகிறது.

தாஸன-பதா பவதாதார-கத மம ஜனயதி சேதஸி கேதம் |
கதயதி கதம் அதுனாபி மயா ஸஹ தவ வபுரேதத் அபேதம் கிருஷ்ணா||5||

“உன் உதடுகள் அந்த சிற்றின்பப் பெண்ணின் பற்கள் கடித்ததால் வெட்டப்பட்டு காயம் அடைந்துள்ளன. இதைப் பார்த்து, என் இதயத்தில் துக்கம் எழுகிறது, ஆனால் இப்போது கூட, ‘உன் உடல் என்னிடமிருந்து பிரிக்கப்படவில்லை. நாங்கள் வேறுபட்டவர்கள் அல்ல.

பஹிரிவ மலினா, தாரம் தவ கிருஷ்ணா, மனோ’பி பவிஷ்யதி நூனம் |
கதமாத வஞ்சயஸே ஜனம், அனுகதம் அசம ஷர-ஜ்வர-தூனம் கிருஷ்ணா ||6||

“உன் இதயம் இருளாக இருக்க வேண்டும் கிருஷ்ணா! உங்கள் அன்பினால் சித்திரவதை செய்யப்பட்ட ஒரு உண்மையுள்ள உயிரினத்தை எப்படி ஏமாற்ற முடியும்?”

பாமதி பவன் அபல-கவாலயா, வநேஷு கிமத்ர விசித்ரம் |
பிரதயாதி பூதானி, கைவ வது-வதா, நிர்தயா-பால சரித்திரம் கிருஷ்ணா ||7||

“நீங்கள் காட்டில் அப்பாவிப் பெண்களைத் தேடி அலைகிறீர்கள். இதில் என்ன ஆச்சரியம்? உன் குழந்தைப் பருவத்திலேயே பூதனாவைக் கொன்றதன் மூலம், உனது கொடூரமான இரக்கமற்ற தன்மையை எங்களுக்கு ஏற்கனவே அறிமுகம் செய்துவிட்டாய்.”

ஸ்ரீஜயதேவ-பனித-ரதி வஞ்சிதா, கண்டித-யுவதி-விலாபம் |
ஷ்ருணுதா ஸுதா மதுரம் விபுதா, வததாபி ஸுகம் ஸுதுரபம் கிருஷ்ணா||8| |

கற்றறிந்தவர்களே, அமிர்தத்தை விடவும் இனிமையான ராதை என்ற இளம் பெண்ணின் துரோகம் மற்றும் புலம்பலை நீங்கள் கேட்கலாம். சொர்க்கம் அத்தகைய இனிமையான அமுதத்தை அரிதாகவே அளிக்கிறது.

********

தா வேதம், பஷ்யந்தியா:, ப்ரசாரத்-அனுராகம் பஹிர் இவ,
ப்ரிய-பதா-லக்த-ச்சுரிதம், அருணா-சாயா ஹ்ருதயம்… |
மமத்யா ப்ராக்யாத-ப்ராணயா-பார, பங்கேன கிதவ
த்வதா-லோகாத் ஷோகாத் அபி, கிம் அபி லஜ்ஜாம், ஜனயதி ||9||

அவளது லாக் வர்ணம் பூசப்பட்ட பாதங்கள் உங்கள் இதயத்தில் அன்புடன் விட்டுச் சென்ற சிவப்பு கறைகள், என்னை அன்பாக (அனுராகம்) பார். ஏ ஏமாற்றுக்காரனே! அவமானம் மட்டுமே என் இதயத்தில் நான் உணரும் துக்கத்தை மிஞ்சுகிறது.

ப்ரதர் நீல நிஷோலம், அச்சுத முர சம்வீத, பேதம் சுகம்…
ராதாயா ஸஹிதம், விலோக்ய ஹசதி ஸ்வைரம், சகி மண்டலே…
கிரிடா சஞ்சல மஞ்சலம் நயனயோ:, ஆதயா, ராதா நானே
ஸ்மேர ஸ்மேர முகோய மஸ்து, ஜகத்நந்த ஆத்மஜ: ||10||

ஒரு நாள் காலையில், முற்றிலும் திகைத்த நிலையில், அச்யுத கிருஷ்ணன் ராதாவின் நீல நிற மேல் ஆடையை அணிந்தாள், ராதை கிருஷ்ணனின் மஞ்சள் மேல் ஆடையால் மார்பகத்தை மூடினாள். இதைப் பார்த்து, அனைத்து சாக்கியர்களும் அடக்க முடியாத சிரிப்புச் சிரிப்பில் மூழ்கினர். அவர்கள் அனைவரும் சிரிப்பதைக் கண்ட கிருஷ்ணர் வெட்கமடைந்து, லேசான புன்னகையுடன், ராதையின் தாமரை முகத்தை நோக்கி வெளிப்படையான ஒரு பக்க பார்வையை வீசினார். அந்த நந்தனின் மகன் முழு பிரபஞ்சத்திற்கும் மகிழ்ச்சியைத் தரட்டும்.

ஏதி ஸ்ரீ கீத கோவிந்தே, ஶ்ரீங்கார மஹாகாவ்யே
ஸ்ரீ கிருஷ்ண தாஸ ஜெயதேவ க்ருதவ்
கண்டித வர்ணனே, விலக்ஷ்ய-லக்ஷ்மிபதி நாம, அஷ்டம சர்கா:

ராகம்: கம்போடி ; ஆதி தாலா

t am அத மன்மத-கின்னம், ரதி-ரஸ-பின்னம்….,
விஷத-சம்பன்னம் அனு சிந்தித்த-ஹரி-சரிதம்,
கலஹந்தரிதம், உவாச ரஹஸி சகி… ||

ராதா மன்மதனின் அம்புகளால் கடுமையாக ஒடுக்கப்பட்டாள், கிருஷ்ணனுடன் இணைந்த பேரானந்தத்தை இழந்து ஏமாற்றமடைந்தாள். அவளது சண்டைக்கு ஹரியின் பதிலில் மனமுடைந்து பேய்பிடித்த அவள் சகி ராதாவிடம் பேசினாள்.

(ராதே) ஹரிர் அபி சரதி வஹதி மது-பவனே |
கிம் அபாரம் அதிக-சுக சகி பவனே ||1||
மாதவே மா குரு மணினி மனம் ஆயே ||துருவபதம் ||

“ஓ துர்நாற்றமான பெண்ணே, பார்! மென்மையான வசந்த காற்று வீசுகிறது, கிருஷ்ணர் உங்கள் முயற்சி அறைக்கு வந்துவிட்டார். என் அன்பான நண்பரே, இதைவிட பெரிய மகிழ்ச்சி வேறு என்ன இருக்க முடியும்?

தல-பலத் அபி குரும் அதிசரஸம் |
கிமு விபலி-குருஷே குச-கலஹசம் மாதவே ||2||

உங்கள் இளமையை வீணாக்காதீர்கள்.

கதி ந கதிதம் இடம் அனுபதம் அச்சிரம் |
மா பரிஹர ஹரிம் அதிஷய-ருச்சிரம் மாதவே ||3||

“உன்னிடம் எத்தனை முறை சொல்ல வேண்டும்? மிகவும் அழகான மற்றும் வசீகரமான ஸ்ரீ ஹரியைக் கைவிடாதே.”

கிம் இதி விசிதாஸி ரோதிஷி விகலா |
விஹாசதி யுவதி-சபா தவ ஸகல மாதவே ||4||

“ஏன் இப்படி புலம்புகிறாய்? ஏன் அழுகிறாய்? உங்கள் இளமைப் போட்டியாளர்கள் உங்களின் கவர்ச்சியான சைகைகளைக் கண்டு மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள்.

ம்ருது-நளினி-தல-சீதல-ஷயனே |
ஹரிம் அவலோகய சபலய நயனே மாதவே ||5| |

“ஈரமான தாமரை இதழ்கள் கொண்ட குளிர்ந்த படுக்கையில் சாய்ந்திருக்கும் ஸ்ரீ கிருஷ்ணரை அன்புடன் பார்த்து உங்கள் கண்களை வெற்றியடையச் செய்யுங்கள்.”

ஜநயஸி மனஸி கிம் இதி குரு-கேதம் |
ஶ்ருணு மம வசனம் அநிஹிதம்-அபேதம் மாதவே ||6||

“உங்கள் இதயத்தில் ஏன் இவ்வளவு கலவரமாக இருக்கிறீர்கள்? நான் சொல்வதை கேள். நான் எந்த உள்நோக்கமும் இல்லாமல் உங்கள் நலனுக்காக மட்டுமே பேசுகிறேன்.

ஹரிர் உபயது வதாது பஹு-மதுரம் |
கிம் இதி கரோஷி ஹ்ருதயம் அதி விதுரம் மாதவே ||7||

“ஸ்ரீ ஹரியை உன் அருகில் வர அனுமதியுங்கள். சில இனிமையான வார்த்தைகளை பேச அனுமதிக்கவும். உங்கள் இதயத்தில் ஏன் இன்னும் அதிக வலியை ஏற்படுத்துகிறீர்கள்?

ஸ்ரீ-ஜெயதேவ-பனிதம் அதி லலிதம் |
சுகயது ரசிக-ஜனம் ஹரி-சரிதம் மாதவே ||8||

ஸ்ரீ ஜயதேவரால் இயற்றப்பட்ட ஸ்ரீ ஹரியின் செயல்பாடுகள் பற்றிய இந்த நேர்த்தியான விளக்கம், ரசத்தை அனுபவிப்பதில் நிபுணத்துவம் வாய்ந்த பக்தர்களின் மகிழ்ச்சியை அதிகரிக்கட்டும்.

ஸ்நிக்தே யத் பரு ஷாஸி யத் ப்ரணமதி, ஸ்தப்தாஸி யத் ராகினி
த்வேஷாம் தாசி- யத்-உன்முகே-விமுகாதம், யதாசி, தஸ்மின் பிரியே… |
தத் யுக்தம் விபரீத-காரிணிம், தவ ஸ்ரீ-கந்தா-சர்ச்சா விஷம்
ஷிதம்து, தபனோ ஹிமம், ஹுதவஹ:, கிரிடாமுதோ, யதாந: ||9| |

அவர் மென்மையாக இருக்கும் போது, உங்கள் கடுமையான. அவர் இணக்கமாக இருக்கும் போது, உங்கள் திடமான. அவர் உணர்ச்சிவசப்படுபவர், உங்கள் வெறுக்கத்தக்கவர். அவர் எதிர்பார்ப்புடன் காணும்போது, நீங்கள் விலகிச் செல்கிறீர்கள். அவர் அன்பாக இருக்கும்போது நீங்கள் வெளியேறுகிறீர்கள். உங்கள் பிடிவாதமானது செருப்பை விஷமாகவும், குளிர்ந்த சந்திரனின் கதிர்களை வெப்பமாகவும், பனியை நெருப்பாகவும், கிரிதாவின் மகிழ்ச்சியை நரக வேதனையாகவும் மாற்றுகிறது.

அந்தர்-மோகன-மௌலி-குர் நானா-மிலன், மந்தார-விப்ரம்ஷன
ஸ்தம்ப-கர்ஷண-த்ரிஸ்டி-கர்ஷனா, மஹா-மந்திரம்: குரைகி-த்ருஷம் |
த்ரிப்யத்-தானவ, துயாமனா-திவிஷத், துர்வார-துக-பதாம்
ப்ரம்ஷ: கம்ஸ-ரிபோ:, ஸமர்பயது வஹ, ஷ்ரேயாம்ஸி வம்ஷி-ரவ: ||10||

கிருஷ்ணரின் புல்லாங்குழலின் சத்தம் கோபியர்களின் இதயங்களைக் குழப்புகிறது. இது அவர்களின் நகைகள் அணிந்த தலைப்பாகைகளை சுழற்றச் செய்கிறது மற்றும் அவர்களின் நேர்த்தியான மலர் அலங்காரங்கள் விழச் செய்கின்றன. அது வானவர்களின் அடக்க முடியாத துன்பத்தை விரட்டுகிறது. இது கண்களைக் கொண்ட பெண்களை திகைக்க வைக்கிறது. இது அவர்களை ஈர்க்கிறது மற்றும் அவர்களின் கண்களின் மகிழ்ச்சியை அதிகரிக்கிறது. அந்த புல்லாங்குழல் சத்தம் அனைவருக்கும் ஐஸ்வர்யத்தின் பாதையில் உள்ள அனைத்து தடைகளையும் அழிக்கட்டும்.

sändränanda-puraà-darädi-diviñad-våndair amandadaräd
änamrair mukuöendra-néla-maëibhiù sandarshitendivaram |
ஸ்வச்சந்தா மகரந்த-சுந்தர-கலன்-மந்தாகினே-மேதுரா
ஷ்ரே-கோவிந்த-பதாரவிந்தம் அசுப-ஸ்கந்தாய வந்தாமஹே ||11||

மன்னன் பாலியின் பெருமையை கிருஷ்ணன் அழித்தபோது, வானவர்கள் ஆனந்தத்தில் மூழ்கினர். அவர்கள் மிகுந்த பயபக்தியுடன் அவரை வணங்கும்போது, அவர்களின் கிரீடங்களில் பிரதிபலித்த நீலமணிகளின் பிரகாசம் அவரது பாதங்களை நீல தாமரை மலர்களாகத் தோன்றியது. வசீகரமான கங்கை அந்த பாத தாமரையிலிருந்து தேன் போல சிரமமின்றி தன்னிச்சையாக பாய்கிறது. எல்லா அசுபங்களையும் போக்குபவர்களான அந்த ஸ்ரீ கோவிந்தரின் தாமரை பாதங்களுக்குத் தலைவணங்குகிறோம்.

ஏதி ஸ்ரீ கீத கோவிந்தே ஶ்ரீங்கார மஹாகாவ்யே
ஸ்ரீ கிருஷ்ண தாஸ ஜயதேவ க்ருதவ்
கலந்தரித வர்ணனே, முக்த-முகுந்த நம, நவம ஸர்க:

ராகம்: பைரவி; ஜும்பா தாலா

அட்ரான்…தாரே *மஸ்ருண-ரோஷா வஸ்த் மசிமா….
நிஷ்வாஸ-நிஸாஹ-முகீம், ஸுமுகீம் உபேத்யா… |
சபரிதாம், ஏக்ஷித-சகி-வதானம், தினந்தே
ஸாநந்த-கட்கதா-பதம், ஹரிர் இத் யுவசா ||

இரவு வந்ததும், அவன் ராதாவை அணுகினான், அவளுடைய கோபத்தின் சக்தி தணிந்து, முடிவில்லாமல் கையெழுத்துப் போடாத அவளுடைய முகம் பலவீனமாக இருந்தது. தன் தோழிகளின் முகத்தை வெட்கத்துடன் வெறித்துப் பார்த்தாள், ஹரி தன் உணர்ச்சிகள் நிறைந்த ஆனந்த வார்த்தைகளை பேசினாள்.

வதாஸி யதி கிஞ்சிதபி தந்த-ருச்சி-கௌமுதி
ஹரதி தர-திமிரம் அதி கோரம் |
ஸ்பூரத் ஆதார-சிதவே தவ வதன-சந்திரமா
ரோசயது லோச்சன-சகோரா ||1||

“என் அன்பானவரே, கருணையுள்ளவரே, இந்த காரணமற்ற வெறுப்பைக் கைவிடுங்கள். நீ என்னிடம் கொஞ்சம் பேசினால், என் பயத்தின் பயங்கரமான இருள் உன் பற்களின் ஒளிரும் கதிர்களால் அகற்றப்படும். அப்போது உன் நிலவு போன்ற முகம் என் கண்களின் ககோரா பறவையை உன் உதடுகளின் அமிர்தத்தைக் குடிக்கத் தூண்டும். ”

ப்ரியே சாருஷிலே முஞ்ச
மயி மனம் அனிதானம் |
சபதி மதன மணலோ தஹதி மம மானசம்
தேஹி முக-கமலா-மதுபானம் ||த்ருவபதா ||

“என் நேசத்துக்குரிய அன்பே! உங்கள் அடிப்படையற்ற அகங்காரத்தை கைவிடுங்கள்.காம ஆசையின் நெருப்பு என் இதயத்தை எரிக்கிறது. உமது முகத் தாமரையின் தேனைக் குடிக்க எனக்கு அனுமதியுங்கள்” என்றான்.

ஸத்யம் ஏவாஸி யதி ஸுததி மயி கோபினி
தேஹி கார-நகர-ஷர கதம் |
கதாய புஜ-பந்தனம் ஜனய ரதா-கதானம்
யேன வா பவதி சுக-ஜாதம், ப்ரியே சாருஷிலே ||2||

“ஓ யாருடைய பற்கள் பிரகாசமாக உள்ளன, நீங்கள் உண்மையில் என் மீது கோபமாக இருந்தால், உங்கள் பார்வையின் கூர்மையான அம்புகளால் என்னைத் தாக்குங்கள். உமது கரங்களின் கயிற்றில் என்னைக் கட்டுங்கள். உன் பற்களால் என் உதடுகளை வெட்டு. உங்களுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தரும் எதையும் செய்யுங்கள். ”

த்வமஸி மம ஜீவனம், த்வமஸி மம பூஷணம்
த்வமஸி மம பவ-ஜலதி-ரத்னம் |
பவது பவதிஹ மயி, சததாம் அனுரோதினி
தத்ர மம ஹ்ருதயம் அதி யத்னம் , ப்ரியே சாருஷிலே ||3||

“நீ தான் எனக்கு ஒரே ஆபரணம். நீதான் என் உயிர். என் இருப்புப் பெருங்கடலில் உள்ள மாணிக்கம் நீ. எப்போதும் எனக்கு சாதகமாக இருங்கள் – என் இதயம் அதையே விரும்புகிறது.”

நிலா-நலினா பாம் அபி தன்வி தவ லோசனம்
தாரயதி கோக-நாத-ரூபம் |
குசும ஷர-பான-பாவேன யதி ரஞ்சயஸி
கம் இடம் ஏதத் அனுரூபம் , ப்ரியே சாருஷிலே||4||

“ஓ மெலிந்த பெண்ணே, உனது நீல தாமரை போன்ற கண்கள் இப்போது சிவப்பு நிறமாகிவிட்டன. மன்மதனின் அம்பு அன்பின் வெளிப்பாடாக எழுகிறது. கிருஷ்ணா காதல் அதற்கு அதே தீவிரத்துடன் பதிலளிக்கிறது.

ஸ்புரது குச்ச-கும்பயோர் உபரி மை-மஞ்சரி
ரஞ்சயது தவ ஹ்ருதய-தேசம் |
ரஸது ரஸனாபி தவ ஞான-ஜகன-மதாலே
ஶோஷயது மன்மத-நிதேசம் , ப்ரியே சாருஷிலே||5||

“உன்னை அலங்கரிக்கும் முத்துக்கள், உன் இதயத்தின் ஆழத்தை நகர்த்துகின்றன. உன்னை அழகாக அலங்கரிக்கும் இந்த மணிகள் மன்மதனின் வரிசையை அறிவிக்கட்டும்”

ஸ்தல-கமலா-கஞ்சன மம ஹ்ருதய-ரஞ்சனம்
ஜனித-ரதி ரங்க-பர-பகம் |
பான மஸ்ருணா வாணி கரவாணி சரணாத் வயம்
சரஸ-லஸத்-அலக்தக-சரகம் , ப்ரியே சாருஷிலே ||6||

“ஓ மென்மையாகப் பேசுபவனே, நிலத் தாமரையின் அழகை உன் பாதங்கள் தோற்கடித்து, என் இதயத்தின் பொலிவை அதிகரிக்கச் செய்கின்றன. அந்த பாதங்களுக்கு பாதம் பூசும்படி எனக்கு உத்தரவிடுங்கள்.

ஸ்மர-கரால-கதனம், மம ஷிரஸி மந்தனம்
தேஹி பத-பல்லவம் உதாரம் |
ஜ்வலதி மயி தருணோ மதன-கடனனலோ
ஹரது தத் உபஹித-விகாரம் , ப்ரியே சாருஷிலே||7||

“என் அன்பே! உனது மயக்கும் பாதங்களின் புதிய மொட்டுகளை என் தலையில் ஆபரணமாக வழங்கு, அதனால் மன்மத விஷத்தின் பேரழிவு விளைவு தணிந்து, காம ஆசைகளின் கடுமையான நெருப்பும் தணியக்கூடும்.

இதி சதுல-சௌபௌ-சாரு முர வைரிணம்
ராதிகம் அதி வசன-ஜாதம் |
ஜெயது பத்மாவதி ரமண, ஜெயதேவ-கவி-பாரதி
பனிதம் இதி கீதம், ப்ரியே சாருஷிலே||8||

பத்மாவதியின் பிரியமான ஸ்ரீ ஜெயதேவா, முராரி சொன்ன மென்மையான, முகஸ்துதியான வார்த்தைகளை ராதாவிடம் விவரித்தார். இந்த இனிமையான, மயக்கும் வார்த்தைகள் வெற்றிபெறட்டும்.

********

பரிஹார க்ருதா டாங்கே, ஷங்கன் த்வயே. சடதம் கானா-
ஸ்தான-ஜகனாய. க்ராந்தே, ஸ்வாந்தே பரண்-அவகாஷினி |
விஷதி விட்டநோர் அந்யோ, தன்யோ ந கோ’பி, மாமந்தரம்…
ஸ்தான பர பரி ரம்ப ரம்பே, விதேஹி விதேயதாம்… ||10| |

“பதட்டப்பட்ட ராதா, என்னை சந்தேகிக்காதே! ஒரு போட்டியாளருக்கு இடமில்லை, நீங்கள் எப்போதும் என் இதயத்தை ஆக்கிரமிக்கும்போது. எங்கள் விதியை நிறைவேற்றுங்கள்! ”

முகதே விதேஹி, மயி நிர்தயா-தந்த-தம்சம்
டோர்-வல்லி-பந்த-நிபிட-ஸ்தானா, பிடானானி |
காண்டித்வம் ஏவ முத மஞ்சனா, பஞ்ச-பான
சண்டல-காண்ட-டலானாத், அஸவ ப்ரயந்து ||11||

“என்னை அன்புடன் தண்டியுங்கள்! என்னைக் கடி, உன் தவழும் கரங்களால் என்னைச் சங்கிலியால் பிணைத்து, நசுக்கு, மகிழ்ச்சியில் தளர்ந்துவிடாதே! மன்மதனின் அம்புகள் என்னைத் துளைக்கட்டும்!”

ஷஷி-முகி தவ பதி, பாங்குரா-ப்ரு:
யுவ-ஜன. மோஹ-கரால-கல-சர்பி |
தத்-உதித-பய-பஞ்சனாய யுனாம்
த்வத்-ஆதார-சேது-ஸுதைவ, சித்த-மந்த்ர: ||12||

“சந்திரனைப் போன்ற ஒளிவீசும் முகத்தை உடைய பெண்ணே, உனது புருவத்தின் வளைந்த கொடி இளைஞர்களின் இதயங்களை மூழ்கடிக்கிறது. இது காலத்தின் பயங்கரமான செல்வாக்கைக் கூட தோற்கடிக்கும் ஒரு பெண் பாம்பை ஒத்திருக்கிறது. உன் உதடுகளில் இருந்து வழியும் போதை தரும் அமிர்தமே உன் புருவம் உண்டாக்கிய பயத்தைப் போக்க ஒரே மருந்து.”

bandhüka-dyuti-bändhavo’yam adhara:, snigdho madhü kacchavi:…
gadah candi ca kästi, nila-nalina-shri-mochanam Lochanam |
நாசாப்யேதி தில-ப்ரஸுன-பதவீம், குந்தபா-தந்தி ப்ரியே
ப்ராய:, த்வான்-முக-சேவயா விஜயதே, விஷ்வம் ச புஷ்ப,யுத: ||13||

“என் அன்பிற்குரிய கேண்டி, ஓ சூடான குணமுள்ள பெண்ணே, உன் மயக்கும் சிவந்த உதடுகள் ஒரு பந்துக மலரின் பிரகாசத்துடன் நட்பு கொள்கின்றன. உங்கள் குளிர்ச்சியான கன்னங்கள் ஒரு மதுக மலரின் சிறப்பைப் பெற்றன. உங்கள் கண்கள் நீல தாமரை மலரின் அழகை மறைக்கிறது. உங்கள் மூக்கு எள் பூ போன்றது. உங்கள் பற்கள் மல்லிகைப் பூக்கள் போல் பிரகாசமாக உள்ளன. அன்பே, மலர் வில்வீரன் காமதேவன் தனது ஐந்து மலர் அம்புகளால் உன் முகத்தை வணங்கி, பின்னர் முழு பிரபஞ்சத்தையும் வென்றான்.

வ்யத்தயாதி வ்ருத மௌனம், தன்வி பிரபஞ்சய பஞ்சமம்
தருணி? மதுரா லபை:, தாபம் வினோதய த்ரிஷ்டிபி: |
சுமுகி விமுகி-பாவம், தவத் விமுஞ்ச ந, முன்ச மாம்
ஸ்வயம் அதிஷய-ஸ்நிக்தோ, முகதே ப்ரியோயம், உபஸ்திதா:…. ||14||

“உன் ஈரமான உதடு, கிரிம்சன் இலையுதிர்காலம் போல் பளபளக்கிறது; கன்னத்தின் தோல் தேன் நிற மலர். ராதா, உங்கள் கண்கள் பளபளக்கும் கருமையான தாமரைகள் போல ஒளிர்கின்றன. உன் மூக்கு எள் பூ; உங்கள் பற்கள் வெள்ளை மல்லிகை. சரியான பாகுபாடு இல்லாதவரே, உங்கள் அன்பான அன்புக்குரியவர் உங்கள் முன் இருக்கிறார்.

த்ரிஷௌ தவ மதலஸே, வதனம் இந்து-மத்யுன்-மதம்
கதிர் ஜன-மனோரமா, விடுத-ரம்பம் உரு-த்வயம் |
ரதிஸ் தவ கலாவதி, ருசிர-சித்ர-லேகே ப்ருவம்
அஹோ விபுத-யௌவனம், வஹஸி தன்வி பிருத்வி-கதா… ||15||

“உன் கண்கள் மதலசாவைப் போல சோம்பலாக இருக்கின்றன. உன் முகம் சந்திர ஒளி பெண்மை இந்துமதியைப் போல் ஒளிர்கிறது. உங்கள் நடை மனோரமா போன்ற அனைத்து உயிரினங்களையும் மகிழ்விக்கிறது. உங்கள் தொடைகள் ரம்பாவைப் போல அசைவதில் உள்ளன. உங்கள் ஆர்வம் கலாவதியின் மாய சடங்கு. உங்கள் புருவங்கள் சித்ரலேகாவின் சிற்றின்ப வரியை உருவாக்குகின்றன. ராதா, நீ பூமியில் நடக்கும்போது, நீ சொர்க்க நிம்ஃப்களின் இளம் அழகு.

ப்ரீதிம் பாக்-தனுதா ஹரி:, குவலயா-பிடேன, ஸார்தம் ரனே
ராதா…பின-பயோதர-ஸ்மரண, க்ருத்-கும்பேன ஸம்பேதவன் |
யத்ர ஸ்வித்யாதி, மீலாதி, க்ஷணம் அபி, ஷிப்தே பிதே, தத்-ஷனாத்…
கம்ஸஸ்-யாலம், அபூஜிதம் ஜிதமிதி, வ்யமோஹ கோலாஹல: ||16||

ஏதி ஸ்ரீ கீத கோவிந்தே ஶ்ரீங்கார மஹாகாவ்யே
ஸ்ரீ கிருஷ்ண தாஸ ஜெயதேவ க்ருதவ்
ராதா வர்ணனே, சதுர்-சதுர்-புஜஹ, தஷ்ம சர்கா:

ராகம்: கல்யாணி; ஆதி தாலா

சுசிர மனுனாயேன, ப்ரிண-யித்வா… மிருகாக்ஷி…
கடவதி க்ருதவேஷே கேஷவே குஞ்ச-ஷய்யம் |
ரசித-ருசிர-பூஷம், த்ரிஷ்டி-மோஷே பிரதோஷே
ஸ்பூரதி நிரவசாதம்…, காபி ராதம் ஜகதா ||

“அவரது வேண்டுகோள்களால் ராதாவை சமாதானப்படுத்தி, கேசவா விரிவாக உடை அணிந்து, படுக்கையில் படுக்கச் சென்றார். இரவு கண்களுக்குப் புலனாகும் போது, ராதை பளபளக்கும் ஆபரணங்களை அணிந்தாள்.

விரசித-சது-வசன-ரச்சனம், சரணே ரசித-ப்ரணிபதம் |
ஸம்ப்ரதி மஞ்ஜுல-வஞ்சுல-சிமானி, கேலி-சயனம் உபயதம் ||1||

முகதே மது-மதனம், ஹே ராதே, அனுகதம் அனுசரா ராதே,ராதே,ராதே ||துருவபதா||

அவர் முகஸ்துதியால் உங்களை அமைதிப்படுத்தினார், அவர் உங்கள் காலடியில் விழுந்தார், இப்போது அவர் இனிமையான மலர்களின் கரையில் உங்களுக்காக காத்திருக்கிறார். ஏய் ராதே, மாதவா எப்போதும் உன்னுடையவன். அவரை ஒருபோதும் விட்டுவிடாதீர்கள், அவரைப் பின்பற்றுங்கள் ராதே.

கானா-ஜகனா-ஸ்தான-பார-பரே, தர-மந்தர-சரண-விஹாரம் |
முகரித-மணி-மஞ்சிரம் உபைஹி விதேஹி மரால-விகாரம் ராதே ||2||

முழங்கால்கள் முழங்க அவரை அணுகவும். அவர்களின் ஒலி உங்கள் நீடித்த கால்களை ஊக்குவிக்கட்டும். காட்டு வாத்தின் நடையுடன் ஓடுங்கள்.

ஷ்ருணு ராமையா தாரம் தருணி, ஜன-மோகன-மதுப-விரமம் |
குசும-ஷரசனா-ஷாசன-வந்தினி, பிக-நிகரே பஜ பாவம் ராதே ||3||

இளம் பெண்களின் இதயங்களைக் குழப்பும் பம்பல்பீஸின் மகிழ்ச்சியான வார்த்தைகளைக் கேளுங்கள். மன்மதனின் இனிமையான கட்டளைகளைப் பரப்பும் காக்காக்களின் பாடலில் உங்கள் சொந்த மனநிலையை உணருங்கள்.

அணில-தரால-கிசலய-நிகரேண, கரேண லதானி குரம்பம் |
ப்ரேராமிவ கரபோரு கரோதி, கதிம் ப்ரதி முஞ்ச விளம்பம் ராதே ||4||

கொடிகள் காற்றில் ஓய்வின்றி நகர்கின்றன, அவற்றின் புதிதாக துளிர்விட்ட இலைகளைக் காட்டி உங்களைப் போகத் தூண்டுவது போல், உங்கள் வேகத்தை விரைவுபடுத்துமாறு சைகை காட்டுவது போல் தெரிகிறது.

ஸ்பூரிதம் அனக-தாரக-வஷாதிவ, சுசித-ஹரி-பரிரம்பம் |
ப்ருச்சா மனோஹர-ஹர-விமலா, ஜல-தரமமும், குச-கும்பம் ராதே ||5||

மயக்கும் நெக்லஸ் வடிவில் உள்ள மாசற்ற நீரோடைகளால் நீங்கள் அழகு படுத்தப்படுகிறீர்கள். அன்பின் வலுவான அலைகள் உங்களில் துடிக்கிறது, ஸ்ரீ ஹரியின் உடனடி அரவணைப்பை நீங்கள் உணருங்கள்

அதிகதம் அகில-சகிபிரிதம், தவ வபுராபி ரதி-ரண-ஸஜ்ஜம் |
சண்டி ரசித-ரசனா-ரவ-டிண்டிமம், அபிசார சரசம் அலஜ்ஜம் ராதே||6||

நீங்கள் உணர்ச்சிப்பூர்வமான போருக்கு தயாராக உள்ளீர்கள் என்பதை உங்கள் நண்பர்கள் அறிவார்கள். உங்கள் கணுக்கால்களின் துடிப்பால், அவரது செழுமையான மனநிலையை சந்திக்கவும்.

ஸ்மர-சர-சுபக-நகேன சகீம், அவலம்ப்ய கரேண சலிலம் |
சல வலய-க்வைதைரவ போதய, ஹரிம் அபி நிஜ-கதி-ஷிலம் ராதே||7||

உங்கள் தாமரை கையின் கவர்ச்சிகரமான விரல் நகங்கள் காமதேவரின் ஐந்து அம்புகள். ஆதரவைப் பெறவும், மனதார செல்லவும் அவற்றைப் பயன்படுத்தவும். ஸ்ரீ ஹரியின் கதாபாத்திரம் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றது. உங்கள் வளையல்களின் முழக்கத்தின் மூலம் உங்கள் வருகையை அவருக்குத் தெரியப்படுத்துங்கள்.

ஸ்ரீ-ஜெயதேவ-பனிதம் அதரிக்ருத, ஹர முதாசித-வாமம் |
ஹரி-வினிஹித-மானஸம் அதிதிஹது காந்த-ததிமா விரமம் ||8||

ஸ்ரீ ஜெயதேவாவின் இந்தப் பாடல் நேர்த்தியான கழுத்தணியின் அழகைக் கிரகணம் செய்கிறது. இது அழகின் முரண்பாட்டை தீர்க்கிறது. ஹரிக்கு தங்கள் இதயங்களை முழுவதுமாக அர்ப்பணித்த அந்த பக்தர்களின் தொண்டையை அது நிரந்தரமாக அலங்கரிக்கட்டும்.

********

sä மாம் த்ரக்ஷ்யதி வக்ஷ்யதி, ஸ்மர-கதா:, ப்ரத்யங்க மாலிகனை:
ப்ரீதிம் யஸ்யதி, ரம்ஸ்யதே சகி, ஸம-கத்யேதி சிந்தாகுல: |
ச த்வாம் பஷ்யதி, வேபதே புலகயதி, ஆனந்ததி ஸ்வித்யாதி
ப்ரத்யுத்-கச்சதி, மூர்ச்சதி ஸ்திர-தமஹ்புஞ்சே நிகுஞ்சே ப்ரிய: ||9||

“அவள் என்னை பாசமான கண்களால் பார்ப்பாள், எனக்கு ஒரு காதல் கதை சொல்வாள், என் அணைப்பிலிருந்து ஒவ்வொரு உறுப்பிலும் இன்பம் அடைவாள், என்னை சந்திப்பதில் மகிழ்ச்சி அடைவாள், நண்பரே” என்று அவர் கவலையுடன் கூறுகிறார். உன் காதலன் உன்னைத் தேடுகிறான், நடுங்குகிறான், முட்கள் வீசுகிறான், மகிழ்ச்சியடைகிறான், வியர்த்து, முன்னேறுகிறான், இருளில் புதைந்திருக்கும் புதரில் மயங்கி விழுகிறான்.

அக்ஷ்ணோ: நிக்ஷ்பத் ரஞ்சனம், ஷ்ரவணயோ:, தபிச்ச-குச்சாவலிம்
மூர்தினி ஷ்யாம-சரோஜா, தாம குசயோ:, கஸ்தூரிகாபத்ரகம் |
துர்தனாம் அபிசார-ஸஹஸ க்ருதா, விஸ்வì-நிகுஞ்சே சகி
த்வாந்தம் நிலா-நிச்சோல-சாரு ஸுத்ருஷம், பிரத்யங்க மலிங்காதி ||10||

இரவு அவர்களின் கண்களில் கருப்பு லைனர், காதுகளில் தமலா மலர்கள், தலையில் கருமையான தாமரை மாலைகள், கஸ்தூரி இலை வடிவமைப்பு. யாருடைய இதயங்கள் சந்திக்க துடிக்கிறதோ அந்த இரவுகள் இருண்ட கைகால்களைத் தழுவுகின்றன.

காஷ்மிர-கௌர-வபுஷம், அபிசாரி கானாம்
அபத்த-ரேகம், அபிதோ ருசி மஞ்சரிபி: |
ஏதத் தமலா-தல-நிலதமம், தாமிஸ்ரம்…
தத்-பிரேம-ஹேம-நிகாஷோ, பலதம் தனோதி… ||11||

குங்குமப் பொலிவான உடல் கொண்ட பெண்கள், ஒளிக் கொத்துக்களுடன் அவரைச் சந்திக்க விரைந்தபோது, இரவு தமல இலைகளைப் போல அடர்த்தியான இருளைப் பரப்பியது, அவர்களின் உண்மையான அன்பைச் சோதிப்பது போல.

ராகம்: நாதனமக்ரியா; ஜும்பா தாலா

ஹராவலி-தராலா, காஞ்சன-காஞ்சி-தாம
மஞ்சிர-கங்கனா-மணி-த்யுதி-திபிதஸ்யா… |
துவேரே நிகுஞ்ச-நிலையஸ்ய, ஹரிம்… நிரீக்ஷ்ய
கிரீடவதிம் அத சகீம், நிஜகதா ரதம் ||

புத்திசாலித்தனமான நகைகள், கௌஸ்துபம், காஞ்சி கலாப பர்யஸ்தம், நூபுரம்.

மஞ்ஜுதர-குஞ்ச-தல-கேலி-சதனே |
இஹ விலாஸ ரதி-ரபஸ-ஹசித-வதனே ||1||

“ஓ ராதா, உனது ஆர்வத்தால் உன் முகம் அதிகப்படியான ரசத்தால் மலர்கிறது . இந்த மயக்கும் மாதவாவின் ஆடம்பரத்தில் மகிழுங்கள். மாதவனிடம் சென்று அவருடன் மகிழுங்கள்.

ப்ரவிச ராதே மாதவ-சமீபம் |
குரு முராரே மகல-சதானி |||துருவபடா ||

“ராதே, மாதவனை நெருங்கி அவனுடன் மகிழ்ச்சியில் இரு.”

நவ-பவதா, ஷோக-தலா, ஷயனா-சரே |
இஹ விலாஸ குச்ச-கலச தரல-ஹரே ||2||

“ராதே, உன் முத்துச் சரம் நடுங்குகிறது. அவருக்குப் பிரசாதமாகப் பறிக்கப்பட்ட சிவப்பு இதழ்களின் படுக்கையில் களிகூருங்கள். ராதே, மாதவனை நெருங்கு”

சல மலாயா வரபவனா சுரபி-ஷிதே |
இஹ விலாஸ ரஸ வலிதா, லலிதா கீதே ||3||

“சந்தன மரங்களின் நறுமணமிக்க மெல்லிய காற்றில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைக. அவரை மகிமைப்படுத்த உங்கள் பாடலைப் பயன்படுத்துங்கள். ராதே, மாதவனை நெருங்கு”

குசும-சாயா ரசிதா ஶுசி-வாஸ-கேஹே |
இஹ விலாச குசும-சுகுமார-தேஹே ||4||

“பூக்களால் குவிக்கப்பட்ட பிரகாசமான பின்வாங்கலில் மகிழ்ச்சியாக இருங்கள்! நீங்கள் அவருக்கு என்று பூவை வழங்குங்கள். ராதே, மாதவனை நெருங்கு”

மது-தரால பிக நிகர நினத முகரே |
இஹ விலாஸ தாஷன ருசி ருசிர ஷிகரே ||5||

“ஓ ராதா, உன்னுடைய பற்கள் மாணிக்கங்கள் அல்லது முழுமையாக பழுத்த மாதுளை விதைகள் போன்றவை. பூக்கும் கொடிகளின் இந்த பந்தலில் நுழையுங்கள். காக்காக் கூட்டத்தின் இனிமையான கூச்சலுடன் அது ஒலிக்கிறது. ராதே, மாதவனை நெருங்கு”

விதத-பாஹு வல்லி-நவ பல்லவ-கானே |
இஹ விலாஸ பின குச்சா, குன்ப-ஜகனே ||6||

“ அதன் செழிப்பான கொடிகளின் புதிய இலைகளால் அடர்த்தியாக மூடப்பட்டிருக்கும் இந்த ஒதுங்கிய பின்வாங்கலில் மகிழுங்கள் .! அவரை அடைய உங்கள் உள் ஒளியைப் பயன்படுத்துங்கள். ராதே, மாதவனை நெருங்கு”

மது முடிதா மதுபாகுல கலிதா ராவே |
இஹ விலாஸ மதனா, ஷர-ரபஸ பாவே ||7||

“ தேனைக் குடித்து வெறிபிடித்த பம்பல்பீக்களின் ஓசையுடன் ஒலிக்கும் இந்த அழகிய இடத்தில் மகிழ்ச்சியடையுங்கள் . அன்பு நிறைந்த உங்கள் உணர்ச்சியை அவரிடம் கொடுங்கள் & அவரை மட்டும் நேசியுங்கள்.

விஹித-பத்மாவதி-சுக-சமாஜே |
பானதி ஜெயதேவ-கவி-ராஜ-ராஜே ||8||

எல்லாக் கவிஞர்களின் சக்கரவர்த்தியான ஜெயதேவா, ராதையின் இதயத்தை பல்வேறு வழிகளில் மகிழ்விக்க இந்தப் பாடலை இயற்றியுள்ளார்.
ஓ மாதவா, முழு உலகத்திற்கும் அளவற்ற ஐஸ்வர்யங்களை வழங்குவாயாக.

********

த்வம் சித்தேன சிரம் வஹன், அயம் அதிஷ்ராந்தோ, பீஷம் தபிதா:
கந்தர்பேன ச படும் இச்சதி சுதா…சம்பந்த-பிம்பதாரம் |
அஸ்யங்கம் தத் அலங்குரு, க்ஷணம் இஹ, ப்ரு-க்ஷேப-லக்ஷ்மி…
லவ-கிருதே தாஸ இவோப, ஸேவித-பதாம்போஜே, கூட: ஸம்ப்ரம:… ||9||

“இவ்வளவு காலம் உன்னை அவன் மனதில் தாங்கிக்கொண்டு, அவனை சோர்வடையச் செய்து, பிரேமாவைத் தூண்டியது. உனது பிம்பதாரத்தைக் குடிக்க ஆசைப்படுகிறான். நீ ஏன் பயப்படுகிறாய்”

ராகம்: மத்யமாவதி; ஆதி தாலா

ச ஸஸாத்-வஸ-ஸாநந்தம், கோவிந்தே லோல-லோகனா |
சிஞ்ஞான-மஞ்சு-மஞ்சிரம், பிரவிவேஷ நிவேஷனம் ||

“ராதா தனது அமைதியற்ற கண்களால் கோவிந்தனைப் பார்த்தபோது முழு மகிழ்ச்சியில் இருந்தாள். அவள் அவனது பின்வாங்கலுக்குள் நுழையத் தொடங்கியபோது அவளது நகைகள் அணிந்த கணுக்கால் மணிகள் வசீகரமாக ஒலித்தன. ”

ராதா-வதன-விலோகனா-விகாசித-விவித-விகார-விபாகம் |
ஜல-நிதி மிவ வது-மண்டல-தர்ஷன-தரலித-துங்க-தாரகம் ||1||

பௌர்ணமி தோன்றும்போது கடல் அலைகள் அலைவதைப் போல, ராதையின் முகத்தைப் பார்த்ததும் அவனது உணர்ச்சிகள் எல்லாம் பொங்கின.

ஹரிம் ஏக-ரசம் சிரம் அபிலாஷித-விலாசம் |
ச தாதர்ஸ குரு-ஹர்ஷ-வசம் வாத-வதன மனக-விகாசம் || துருவபாதம்||

பௌர்ணமி நிலவின் கோளத்தைக் கண்டு கடல் அலைகள் கொந்தளிப்பது போல, ஹரி அவள் முகத்தைக் கண்டு மகிழ்ச்சியில் மலர்ந்தான்.

ஹர மாமலதர-தாரா முரஸி ததாதம் பரிலம்ப்ய விதுரம் |
ஸ்பூதர-பேன-கதம்ப-கரம்பிதம் இவ யமுனா-ஜல-புரம் ||2||

ஹரி தனது பரந்த மார்பை அலங்கரித்து, பிரகாசமான முத்துக்களை அணிந்திருந்தான். யமுனை ஆற்றில் நுரை பெருக்கெடுத்து ஓடுவது போல் இருந்தது.

ஸ்யாமலா-ம்ருதுல-கலேவர-மண்டலம் அதிகத-கௌர-துகுலம் |
நிலா-நலினா மிவ பிட-பரகா படல-பார-வலயிட்ட-மூலம் ||3||

ஹரி தனது மென்மையான மற்றும் பளபளப்பான உடலில் பீதாம்பரத்தை அணிந்துள்ளார். ஒரு நீல தாமரை மலர் அதன் தங்க மகரந்தத்தால் நனைந்தது போல் தெரிகிறது.

தாரலா-துருக்-அஞ்சல-சலன-மனோஹர வதன-ஜனித்த-ரதி-ராகம் |
ஸ்புவ-கமலோதர-கேலித-கஞ்ஜன யுகம் இவ சரதி தடகம் ||4||

கிருஷ்ணரின் மயக்கும் முகம் இலையுதிர் காலத்தில் ஏரியின் தூய நீரில் முழுமையாக மலர்ந்த நீல தாமரை மலரைப் போல அழகாக இருக்கிறது. தாமரையின் மீது காஞ்சனா (தங்க) பறவையின் விளையாட்டாகத் தோன்றும் அவரது அமைதியற்ற கண்களின் வெளிப்படையான பக்கவாட்டுப் பார்வைகள்
ராதையின் உணர்ச்சிகளைத் தூண்டுகின்றன.

வதன-கமலா-பரிஷிலானா-மிலிதா மிஹிர-சம-குண்டல-ஷோபம் |
ஸ்மித-ருசி-ருசிர-சமுல்ல-சீத-ஆதார-பல்லவ-க்ருத-ரதி-லோபம் ||5||

கிருஷ்ணரின் காதில் அணிந்திருக்கும் நகைகளின் அழகு அவரது தாமரை முகத்தின் அழகைக் கவருகிறது. காலைச் சூரியனைப் போல் சிவந்த அவனது இனிமையான உதடுகள், அவனது பிரகாசமான புன்னகையின் பிரகாசத்தால் பிரகாசிக்கின்றன, அவனது நடுங்கும் பூ மொட்டு உதடுகள் ராதாவின் உணர்ச்சிகளைத் தூண்டுகின்றன.

ஷஷி-கிரண-ச்சுரிதோதர-ஜலதர-சுந்தர-குஸும-சுகேசம் |
திமிரோதித-விது-மண்டல-நிர்மலா மலையஜ-திலக-நிவேசம் ||6||

அவனுடைய கூந்தலில் மலர்கள் சிக்குண்டு, மேக முறிவுகளில் சிக்கிய நிலவுக் கதிர் போல் தெரிகிறது.
அவரது நெற்றியில் சந்தனப் பூசப்பட்ட திலகத்தின் மகிமை இருளை நீக்கும் சந்திரனைப் போல் தெரிகிறது.

விபுல-புலக-பார-தந்துரிதம் ரதி-கேலி-களபிராதிரம் |
மணி-கன-கிரண-சமுஹா-ஸமுஜ்ஜ்வல-பூஷண-சுபக-ஷரீரம் ||7||

அவரது அற்புதமான வடிவத்தை அலங்கரிக்கும் அவரது நகைகளின் பிரகாசம், மிகவும் வசீகரிக்கும் ஒளியைப் பெற்றுள்ளது . மேலும் ராதையின் அன்பான பார்வைகளுக்கு கிருஷ்ணர் பதிலளிக்கிறார்.

ஸ்ரீ-ஜெயதேவ-பனித-விபவ-த்விகுனிக்த-பூஷண-பாரம் |
ப்ரணமத ஹ்ருதி விநிதாய ஹரிம் ருசிரம் ஸுக்த்ருதோ-தயா-சரம் ||8||

ஸ்ரீஜெயதேவரால் இயற்றப்பட்ட பல்வேறு அலங்கார வெளிப்பாடுகளால் கிருஷ்ணரின் ஆபரணங்களின் மகத்துவம் இரட்டிப்பாக்கப்பட்டுள்ளது.
சுவைமிக்க பக்தர்களே! உங்களின் அனைத்து புண்ணிய செயல்களுக்கும் கிருஷ்ணரே பலன்.
மிகுந்த கவனத்துடன், உங்கள் இதயத்தில் அவரைப் பிடித்துக்கொண்டு அவருக்கு வணக்கம் செலுத்துங்கள்.

********

அதிக்ரம்ய பங்கம், ஷ்ரவண-பாத-பர்யந்த-கமன-
ப்ராயசேன ஏவக்ஷ்யோ:, தரலதர-தாரம் கமிதயோ:|
இதானேம் ராதாயா: ப்ரியதமா-சமாலோக-சமயே…
பாபாத ஸ்வேதாம்பு-ப்ரஸார இவ, ஹர்ஷஷ்ரு-நிகர: ||9||

தன் காதலியைச் சந்தித்த சில நிமிடங்களில், ராதாவின் உள்ளக் குதூகலம், அவள் கண்களின் உழைப்பினால் எழும் வியர்வையைப் போல் ஆனந்தக் கண்ணீராக வழிந்தது.

bhajantyäs talpäntam kuta-kapata-kantüti-pihita-
smitae Yäte… gehäd Bahir Avi, hitälé-parijane |
ப்ரியஸ்யாம் பஷ்யந்த்யா:, ஸ்மர-ஷர ஸமகுத-சுபகம்
சலஜ்ஜ-லஜ்ஜாபி, வ்யாக மத் இவ துரம், மிருக-த்ரிஷா: ||10||

ராதாவின் சகி அவளை மகிழ்ச்சியாக பார்க்க ஆவலுடன், தந்திரமாக தங்கள் புன்னகையை மறைத்து பின்வாங்கினாள். ராதா தன் மிகவும் பிரியமான கிருஷ்ணனின் முகத்தில் ஒரு அழகான பக்கவாட்டுப் பார்வையை வீசினாள். அப்போது அவளின் வெட்கமும் விலகியது.

ஜய-ஸ்ரீ-விந்யஸ்தை:, மஹிதைவ மந்தார-குசுமை:
ஸ்வயம் சிந்துரேண த்விப-ரண-முதா, முத்ரிதா இவ |
புஜேபிட-கிரிடா-ஹத-குவலயபிட-கரிண:….
பிரகேர äஷ்ரு-பிந்து:, ஜெயதி புஜ-டானோ, முராஜித: ||

மல்யுத்தப் போட்டியில் குவலயாபிடா என்ற யானையைக் கொன்று கிருஷ்ணரின் கரங்கள் அழகுபடுத்தப்படுகின்றன. யானையுடன் போரிடுவதில் அவரது உற்சாகத்தால், அவரது கரங்களில் வெண்ணிறம் பூசப்பட்டது மற்றும் வெற்றியின் தெய்வத்தால் மந்தார மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது. முராவை வென்ற கிருஷ்ணரின் பரந்த கரங்கள் எப்போதும் வெற்றிபெறட்டும்.

ஏதி ஸ்ரீ கீத கோவிந்தே ஶ்ரீங்கார மஹாகாவ்யே
ஸ்ரீ கிருஷ்ண தாஸ ஜெயதேவ க்ருதுவா
ச நந்தோ கோடிந்தோ நம, ஏகாதச சர்க:

ராகம்: நாதனமக்ரியா; ஆதி தாலா

கதவதி சகி-பிருந்தே,மந்தத்ர-பாபார-நிர்பார-
ஸ்மர-பரவஷா-குதா, ஸ்பூதித-ஸ்மித-ஸ்னபிதா-தரம் |
சரஸ-மனாசம் த்ரிஸ்த்வா, ராதம் முஹு:, நவ-பல்லவ-
ப்ரஸவ-ஷயனே, நிக்ஷிப் தக்ஷிம், உவாச ஹரி: ப்ரியம்… ||

“ராதாவின் தோழிகள் சென்றதும் அவள் உதட்டில் புன்னகை பரவியது. ஆழ்ந்த காதலில் இருந்தபோது, அடக்கத்துடன் போராடினார். ராதாவின் இதயத்தின் மனநிலையைப் பார்த்து, அவளது கண்கள் அவனது மலர்கள் மற்றும் மென்மையான தளிர்கள் மீது நிலைத்திருக்க, ஹரி அவனது அன்புடன் பேசினான்.

கிசலயா ஷயன-தலே குரு காமினி சரண-நளின-வினிவேஷம் |
தவ பத-பல்லவ-வைரி-பரபவம் இடம் அனுபவது சுவேஷாம் ||1||

“ராதே, புதிதாய் துளிர்விட்ட இலைகளைக் கொண்ட இந்தப் படுக்கையில் உனது பூ போன்ற பாதங்களை விடு. ”

க்ஷண மதுன நாராயணம், அனுகதம் அனுசர ராதே ராதே ராதே ||த்ருவ||

“நாராயணா உன்னுடையவள், என்னுடையவள் ராதே!”

கர-கமலேன கரோமி சரண மஹம், அகமிதஸி விதுரம் |
க்ஷணம் உபகுரு ஷயனோபரி மாம் இவ, நூபுரம் அனுகதி-ஶுரம் ராதே ராதே ||2||

“என் அன்பே, நீ தூரத்திலிருந்து இங்கு வந்திருக்கிறாய். என் தாமரை கைகளால் உங்கள் தாமரை பாதங்களை மசாஜ் செய்வேன். உங்கள் கணுக்கால் மணிகளை படுக்கையில் வைக்கவும்.

வதன-சுதா-நிதி-கலிதம் அம்ருத மிவ, ராசய வசனம் அனுகுலம் |
விரஹம் விபநயாமி பயோதரா, ரோதகம் உரசி துகுலம் ராதே ராதே ||3||

“ஓ ராதா, தயவு செய்து முகத்தைப் போன்ற சந்திரனிலிருந்து அமிர்தம் போல சில இனிமையான வார்த்தைகளைப் பேசுங்கள். எங்கள் பிரிவை முடிவுக்குக் கொண்டுவர, நான் என் மார்பில் பட்டுத் துணியைச் சுமக்கிறேன்.

ப்ரிய-பரிரம்பான-ரபஸ-வலிதா மிவ, புலகிதம் அதிதுரவபம் |
மதுரஸி குச்ச-கலச வினிவேஷயா, ஷோஷய மனசிஜ-தபம் ராதே ராதே ||4||

“உங்கள் மனக் கிளர்ச்சிகளைத் தணிக்க, என் மார்பில் ஓய்வெடுங்கள் (அவரது தொடுதலே மனதின் சிதைவுகளை நீக்கும்). அன்பின் நெருப்பை அன்பான அரவணைப்பால் அணையுங்கள்.”

ஆதார-சுதா-ரசம் உபநய பாமினி, ஜீவாய ம்ருதம் இவ தசம் |
த்வயி வினிஹித-மானஸா விரஹானாலா,தக்த-வபுஷாம் அவிலாசம் ராதே ராதே ||5||

“ராதே, என் மனம் உன்னில் லயிக்கிறது. பிரிவின் நெருப்பில் நான் எரிகிறேன், உங்கள் உதடுகளின் அமிர்தத்தை வழங்குங்கள்.

ஷஷி-முகி முகராய மணி-ரஷன-குணம், அனுகுண-காந்த-நினதாம் |
ஸ்ருதி-யுகலே பிக-ருத-விகலே, மம ஷமய சிராத் அவஸதம் ராதே ராதே ||6||

“உன் முகம் சந்திரனைப் போல் அழகு. உமது குரல் என் காதுகளுக்கு இதமளிக்கும்.”

மமாபி விபால-ருஷா விகலி-க்ருதம், அவலோகிதும் அதுநேதம் |
மிலதி லஜ்ஜித விமானயனம் தவ, விரமா விஸ்ருஜா ரதி-கேதாம் ராதே ராதே ||7||

“ராதே, ஆதாரமற்ற கோபத்தால் நான் சித்திரவதை செய்யப்படுவதைக் கண்டு உன் கண்கள் வெட்கப்படுகின்றன. என்னைப் பார்த்து விரக்தியை முடிவுக்குக் கொண்டு வாருங்கள்.

ஸ்ரீ-ஜெயதேவ-பனிதம் இடம் அனுபதா, நிகதித-மது-ரிபு-மோதம் |
ஜனயது ரசிக-ஜனேஷு மனோரமா, ரதி-ரஸ-பவ-வினோதம் ராதே ராதே ||8||

ஸ்ரீ ஜெயதேவா ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் மதுரிப்பு ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் பேரானந்த கேளிக்கைகளை விவரிக்கிறார்.
தூய ஆழ்நிலை மெல்லிசைகளை ருசிப்பதில் நிபுணத்துவம் பெற்ற பக்தர்களின் இதயங்களில் இன்பமான காதல் ரசத்தின் விளையாட்டுத்தனமான பொழுதுகளை அவரது பாடல் எழுப்பட்டும் .

********

ப்ரத்யுஹ-புலகன் குரேண, நிபில-ஷ்லேஷே-நிமேஷேன ச
கிரிடா-குட-விலோகனே, ஆதார-சுதா-பனே?, கதா-நர்மபி: |
ஆனந்தாதி-கமேன-மன்மத-கலா-யுத்தே’பி, யஸ்மின்ன் அபூத்
உத்பூதா ச தயோர் பாபுவ, ஸுரத-ரம்ப: ப்ரியம் பௌக: ||9||

பின்னர் அவர்கள் வியக்கத்தக்க மற்றும் உயர்ந்த பேரின்பத்தைத் தொடங்கினர், அதற்காக அவர்கள் இருவரும் நீண்ட காலமாக ஏங்கிக்கொண்டிருந்தனர். ஆழ்ந்த அரவணைப்பின் சிலிர்ப்பிலிருந்து திகிலடைவது ஒரு தடையாகத் தோன்றியது. அவர்களின் கண்கள் சிமிட்டுவது ஒருவரையொருவர் இனிமையாகப் பேசுவதை விடாமுயற்சியுடன் கவனிப்பதைத் தடுப்பதாகத் தோன்றியது.

தோர்பயம் சம்யமித:, பயோதர-பரேண, பீடித: பாணிஜை:
äவித்தோ தஷனை: க்ஷதாதார-பூத:, ஷ்ரோனிததே-நஹத: |
ஹஸ்தேனா நவித:, கசி’ம் ஆதார-சுதா-ஸ்வாந்தேன, ஸம்-மோஹிதா:
காந்தா: காமபி த்ரிப்திம் äப தத் அஹோ, காமஸ்ய வாம கதி: ||10||

ராதிகாவின் அன்பான காதலன் கிருஷ்ணா, அவள் கரங்களால் கட்டப்பட்டிருந்தாள். அவள் உதடுகளின் அமிர்தத்தால் அவனைப் பொழிவதற்காக, அவன் தலைமுடியை பின்னுக்குத் தள்ளினாள்.

மாரங்கே ரதி-கேலி, சங்குல-ரண-ரம்பே, தயா சஹாசத்-
ப்ராயாம், காண்ட-ஜெய கஞ்சித் உபரி, ப்ராரம்பி யத்-சம்ப்ரமாத் |
nishpandhä jaghana-sthali, Shithilitä, dor-vallir utkampitam
Vaksho militam akshi paurusha-rasa:, strinäm kuta: Sidhyati ||11||

“தனது ஆர்வத்தை வெளிப்படுத்தி, காதல் விளையாட்டில் அவள் அவனுக்கு மேலே ஒரு தைரியமான தாக்குதலைத் தொடங்கினாள் மற்றும் புருஷாவை வென்றாள்.”

தஸ்யா: பாடல-பனி ஜாங்கி மூரோ, நித்ரா-காஷாயே த்ரிஷௌ
நிர்தௌதோ ஆதார-ஷோணி மா, வில்லுலித-ஸ்ரஸ்த-ஸ்ரஜோ மூர்த-ஜ: |
காஞ்சி-தாம தர-ஷ்லதம் கால-மிதி, ப்ராதர் நிகதைர் த்ரிஷோ
யேபி: காம ஷரை:, தத்-அத்பூதம் அபூத், தத்யுர் மன: கிளிதம் ||12||

தூக்கமின்மையால் அவள் கண்கள் சிவந்திருந்தன. அவளது உதடுகளில் இருந்த சிவப்பு நிற ஒப்பனை நீண்ட முத்தத்தால் துடைக்கப்பட்டது. அவள் தலைமுடியில் நெய்யப்பட்டிருந்த மலர் மாலை வாடியிருந்தது. அதிகாலையில் ஐந்து அம்புகள் கிருஷ்ணரின் கண்களை எதிர்கொண்டபோது, மீண்டும் காமதேவரின் ஐந்து அம்புகளால் அவரது மனம் குத்தப்பட்டது. எவ்வளவு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது!

வ்யலோல: கேஷ-பாஷா ஸ்டாரலிதா மலகை:, ஸ்வேத-லூலௌ கபோலௌ தஸ்தா
பிம்பாதர-ஶ்ரீ:, குச-கலஷ-ருச்சா, ஹரிதா ஹார-யஸ்தி: |
காஞ்சி-காஞ்சித்-கடாஷாம், ஸ்தான-ஜகனா-பதம், பானினா ச்சத்ய:
பஷ்யந்தி சத்ரபம் மான், தத் அபி விழுலிதா, ஸ்ரக்த-ரீயம் தினோதி ||13||

அதிகாலையில், ராதாவின் தலைமுடி கலைந்து, சுருண்டிருந்த பூட்டுகள் அவிழ்ந்திருந்தன. அவள் கன்னங்கள் வியர்வையால் ஈரமாகி,
உதடுகளின் பிரகாசம் மங்கிப் போயிருந்தது.

ஏஷன்-மிலிதா-ட்ரிஸ்தி முக்த-ஹசிதம், ஷேத்-கார-தாரா-வஷாத்
அவ்யக்தா-குல-கேலி-ககு-விகாஸத்-தந்தாம்ஷு-தௌத-தரம் |
ஸ்வஷோ-தப்த-பயோதரூ பரி, பரிஷ்-வாங்கி குராகி-த்ரிஷோ
ஹர்ஷோத்கர்ஷா, விமுக்த-நிஸ்ஸஹ-தனோர் தன்யோ தயாத்-யானானம் ||14||

கோவிந்தரால் அலங்கரிக்கப்பட வேண்டும் என்ற தனது விருப்பத்தை வெளிப்படுத்தி அவரிடம் மரியாதையுடன் பேச ஆரம்பித்தாள் ராதா.

ராகம்: காந்தா; ஆதி தாலா

அத க்ரந்தம் ரதி ஷ்ராந்தம், அபி-மண்டன வாஞ்சயா…. |
ஞஜகதா மாதவம் ராதாம் முகதம், ஸ்வாதினா பத்ருகா ||

அவன் அவளது காதலுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்த போது, ராதா அவளை அலங்கரிக்க விரும்பினாள்.

குரு யது-நந்தன சந்தன-ஷிஷிர, தாரேண கரேண பயோதரே |
ம்ருக-மட-பத்ரகம் அத்ர மனோ-பவ, மங்கள-கலச-சஹோதரே ||1||

“யது நந்தனா, நான் உன்னிடம் முழுமையாக உள்வாங்கும் வகையில் உன் கைகளால் என்னை அலங்கரிக்கவும். நான் கிருஷ்ணமாயி. முதலில், உங்கள் குளிர்ந்த கையால் மான் கஸ்தூரியில் இலைகளை வரிசையாக வரையவும். உங்கள் தொடுதல் சந்தன பேஸ்ட்டை விட (சந்தனம்) புத்துணர்ச்சி தருகிறது.

நிஜகதா ச யது-நந்தனே, கிருததி ஹ்ருதய-நந்தனே
நந்த நந்தனே, பக்த சந்தனே, நிஜகதாச யதுநந்தனே ||த்ருவபதா|| |

ஆனந்தமான யது நந்தனா, ராதையின் இதயத்தை மகிழ்விக்க விளையாடினார்.

அலி-குல-பஞ்சன மஞ்சனகம், ரதி-நாயக-சயக-மோச்சனே |
த்வத்-ஆதார-சும்பன-லம்பித-கஜ்ஜலம், உஜ்ஜ்வலயா ப்ரிய லோசனே, நிஜகதாஸ யதுநந்தனே ||2||

“ஓ என் அன்பே, இந்த புதிய ஐ-லைனரால் என் கண்களுக்கு அபிஷேகம் செய், இது பம்பல்பீஸ் கூட்டத்தின் சிறப்பை மிஞ்சுகிறது. காமதேவரின் அம்புகள் என் பக்கவாட்டுப் பார்வையிலிருந்து பறந்தன. உங்கள் உதடுகளின் முத்தத்தால் என் கண்களில் கோலிரியத்தின் முந்தைய பயன்பாடு மங்கிவிட்டது.

நயன-குரங்க-தரங்க-விகாஸ,நிரஸ-கரே ஷ்ருதி-மண்டலே |
மனசிஜ-பாஷ-விலாஸ-தாரே, சுபகே-வினிவேசய குண்டலே, நிஜகதாஸ யதுநந்தனே ||3||

“பிதாதம்பரத்தை அணிந்திருக்கும் என் அன்பே, காமதேவரின் பொறியைப் போன்ற நேர்த்தியான இந்த ஆபரணங்களால் என் காதுகளை அலங்கரிக்கவும். என் காதுகள் என் கண்களின் மான்களை
உதிர்வதைத் தடுக்கின்றன. என் இதயத்தின் மகிழ்ச்சியே, இளைஞர்களின் இதயங்களைக் குழப்பும் இந்த ஆபரணங்களால் என் காதுகளை அலங்கரிக்கவும்.

ப்ரமர-சாயம் ரச்சா யந்த முபரி, ருசிரம் சுசிரம் மம ஷம்முகே |
ஜித-கமலே விமலே பரிகர்மயா, நர்ம-ஜனகம் அல கா முகே,நிஜகதாஸ யதுநந்தனே ||4||

“என்னுடைய கறையற்ற மற்றும் மகிழ்ச்சியான முகம் ஒரு மாசற்ற தாமரை மலரின் அழகை தோற்கடிக்கிறது. என் நேர்த்தியான ஆடைகளை பின்னல் போடுங்கள், அல்லது தாமரை மலரில் எப்போதும் இறங்கும் பம்பல்பீக்கள் என்று என் சுருட்டை ஒருவர் தவறாக நினைக்கலாம்.

ம்ரிக-மட-ரஸ-வலிதம் லலிதம், குரு திலக மாலிகா-ரஜனி-கரே |
விஹித-கலங்க-காலம் கமலானா, விஷ்ரமித-ஷ்ரம-ஷிகரே, நிஜகதாஸ யதுநந்தனே ||5||

“ஓ கமலானா (தாமரை முகம் கொண்டவரே), வியர்வை என் நெற்றியில் நிலவில் உள்ள மான் வடிவ அடையாளத்தைப் போல கறைபட்டது. தயவு செய்து என் நெற்றியின் அரை நிலவில் இந்த வசீகரிக்கும் கஸ்தூரியைக் கொண்டு அழகான திலகத்தை வரையவும். கிருஷ்ணா! நீ என் அதிர்ஷ்டத்தின் மையப்புள்ளி – நீ என் நெற்றியில் திலகம்”

கானா ருசிரே சிகுரே குரு மனதா, மனசிஜ-த்வஜ-சாமரே |
ரதி-கலிதே லலிதே குசுமணி, ஷிகண்டி-ஷிகண்டக-தாமரே,நிஜகதாஸ யதுநந்தனே ||6||

“மற்றவர்களுக்கு (மானடா) மரியாதை கொடுப்பவனே, என் தலைமுடி, காமதேவரின் கொடியின் துடைப்பம் போன்றது. இது மயிலின் வால் இறகுகளை விட வசீகரமானது. தயவுசெய்து என் தலைமுடியை மலர்களால் அலங்கரிக்கவும். பூக்களால் பின்னப்பட்ட என் பின்னல் நீயாகி, அதை உன் தெய்வீக நறுமணத்தால் பரப்புவாயாக.”

சரஸ-கானே ஜகனே மம சாம்பரா, தாரன-வரண-கந்தரே |
மணி-ரஷனா-வசனா பரணானி சுபாஷாய வாசய சுந்தரே, நிஜகதாஸ யதுநந்தனே ||7||

“ஓ நல்லொழுக்கமுள்ளவனே, என் இதயத்தின் மகிழ்ச்சி! உங்கள் தாமரை கைகள் எல்லா அதிர்ஷ்டங்களுக்கும் உறைவிடம். உங்கள் இதயம், ரசத்தால் நிறைந்திருப்பது, அனைத்து ஐஸ்வர்யங்களுக்கும் ஆணிவேராகும்
. என் முழு உயிரும் உன்னுடையது, அவற்றை ஆடைகளாலும் ஆபரணங்களாலும் கொடுங்கள்.

ஸ்ரீ-ஜெயதேவ-ருசிர வசனே, ஹ்ருதயம் சதயம் குரு மந்தனே |
ஹரி-சரண-ஸ்மரண அம்ருத-நிர்மிதா,கலி-கலுஷ-த்வஜ-கந்தனே, நிஜகதாஸ யதுநந்தனே ||8||

ஸ்ரீ ஜெயதேவாவின் வார்த்தைகள் ஐஸ்வர்யத்தை அளித்து, உங்கள் இதயத்திற்கு அளவற்ற மகிழ்ச்சியைத் தருகின்றன.
கலி யுகத்தில் முக்கியமான அசுத்தங்களின் காய்ச்சலை நீக்கும் ஸ்ரீ ஹரியின் தாமரை பாதங்களின் அமுத நினைவுகள் அவை .

********

ரசாய குசயோ:, பத்ரம் சித்ரம், குருஷ்வ கபோலயோ:
கதயா ஜகனே, காஞ்சி முஞ்ச-ஸ்ரஜம், கபரி-பரே |
கலயா வலய-ஷ்ரேயீனிம், பானௌ, படே குரு-நுபுராவ்
இதி நிகதிதா:, ப்ரீத:, பிதாம்பரோ’பி, ததா காரோட் ||9||

“என் கன்னங்களில் கலர் போடு! என் பின்னலை மலர்களால் கயிறு! என் கைகளில் வளையல்களின் வரிசைகளையும், என் கணுக்காலில் நகைகள் பதிக்கப்பட்ட கணுக்கால்களையும் பொருத்துங்கள். கிருஷ்ணர், பீதாம்பர-தாரி, ராதை தன்னிடம் கேட்டதைச் செய்வதில் மகிழ்ச்சி அடைந்தார். ராதாவின் பிரேமாவின் இறுதி மாற்றத்தில், அவள் தன்னை முழுவதுமாக கிருஷ்ணரிடம் மூழ்கடிக்க விரும்புகிறாள். அவள் கிருஷ்ணமயமாக மாற விரும்புகிறாள் – கிருஷ்ணனில் மூழ்கி – அவனுடைய தெய்வீக கரங்களின் ஸ்பரிசத்தால். அவளுடைய இதயம் கிருஷ்ணனுடையது, அவளுடைய உடைகள் மற்றும் ஆபரணங்கள் அனைத்தும் கிருஷ்ணர்.

த்வாம-ப்ராப்ய-மயி, ஸ்வயம் வர-பரம், க்ஷிரோதா-திரோதரே…
ஷங்கே சுந்தரி, கால குட மாபிபன், பந்தோ மிருதானி-பதி: |
இத்தம் பூர்வ-கதாபிர் அந்ய-மானஸ:, விக்ஷிப்ய தக்ஷோன் சலம்
ராதாயா: ஸ்தான-கூர கோபரி-மிலன்-நேத்ரோ ஹரி: படுன: ||10||

“ஓ அழகானவளே! பாற்கடலின் கரையில் சிவபெருமான் உன்னை அடைய முடியாத போது; உன் அழகைக் கண்டு மயங்கி, அவன் கொடிய
கோலாகுடா விஷத்தை விழுங்கினான். பிறகு என்னைத் துணைவியாகத் தேர்ந்தெடுத்தாய்.”

பர்யங்கி-கிருத-நாக-நாயக-பனா, ஷ்ரேணி-மணினம் கணே
சங்க்ராந்த-பிரதிபிம்ப-சம் வளநாய, பிப்ரத்-விபு-பிரக்ரியாம்… |
பாதாம்போ-ருஹ-தாரி-வாரிதி-சுதம், அக்ஷம் தித்ரிக்ஷு ஷதை:
காயா-வ்யூஹம் இவ-சரந், உபசிதி பூதோ ஹரி: பது ந: ||11||

சர்ப்பங்களுக்கெல்லாம் தலைவனான சேஷ-ராஜாவைத் தன் படுக்கையாகக் கொண்டவன்; ஷேஷ-ராஜாவின் எண்ணற்ற பேட்டைகளில் உள்ள நகைகளில் பிரதிபலிப்பாக அதன் மகிமை விரிவடைகிறது; அவனை ஆயிரமாயிரம் கண்களால் பார்க்க ஆசைப்படும் சேஷா; & யாருடைய தாமரை பாதங்கள் அதிர்ஷ்ட தெய்வமான மகாலட்சுமியால் நித்தியமாக மசாஜ் செய்யப்படுகிறதோ; ஒரே நேரத்தில் பல வடிவங்களில் நிறைந்திருக்கும் ஸ்ரீ ஹரி உங்கள் அனைவரையும் காக்கட்டும்.

யத் கந்தர்வ-கலாசு கௌஷலம், அனுத்யானம் ச யத் வைஷ்ணவம்
யக் ஷிங்கர-விவேக-தத்வ-மபி, யத்-காவ்யேஷு லீலாயிதம் |
தத் ஸர்வம் ஜெயதேவ-பண்டித-கவே:, கிருஷ்ணை-கடா-நாத்மனா:
ஸாநந்த:, பரிஷோதா யந்து ஸுதியா:, ஸ்ரீ-கேதா-கோவிந்ததா: ||12||

“ஜெயதேவரின் இசைத்திறன், விஷ்ணவம், யதார்த்த தரிசனம், இந்த சர்காக்களில் அவரது லாவகமான நாடகம், இவையனைத்தும் மகா கவிஞன் கிருஷ்ணருடன் பொருந்தியிருப்பதைக் காட்டுகிறது – ஞானத்தின் பேரின்ப மனிதர்கள் கீத கோவிந்தத்தைப் பாடி உலகைத் தூய்மைப்படுத்தட்டும்”

சாத்வி மாத்விகா, சிந்தா ந பவதி, பவதா: ஷர்கரே கர்கஶாஸி
த்ராக்ஷே த்ரக்ஷ்யந்தி கே, த்வாம் அம்ருதா ம்ருதா மாஸி, க்ஷீரைரம் ரஸஸ்தே |
மகாண்ட க்ரந்தா, காண்ட-தார தரணி தாலம், கச்ச யச்சந்தி பவம்
யாவச் ஶ்ரீங்கார, ஸரஸ் ஸ்வத மிஹா, ஜயதேவஸ்ய விஷ்வ கச்சாம்ஸி ||13||

“ஏய் சக்தி வாய்ந்த மது! நீங்கள் மிகவும் போதை என்று நினைக்க வேண்டாம். ஏய் சர்க்கரை! நீங்கள் மிகவும் கடுமையானவர். ஏய் திராட்சை! உன்னை யார் பார்ப்பார்கள்? ஹே அமிர்தம் (அமதா)! நீங்கள்
மரணம் போன்றவர் (மாதா). ஏய் பால்! நீங்கள் தண்ணீரைப் போல சுவைக்கிறீர்கள். ஏய் பழுத்த மாம்பழம்! இப்போது போய் அழுங்கள். அழகான பெண்ணின் உதடுகளே! இப்போது நீங்கள் செல்ல இடமில்லை.
சிற்றின்பக் காதலின் முழுமையான சாராம்சம் ஸ்ரீ ஜெயதேவரின் அருளும், கலைநயமும் நிறைந்த வடிவில் இருக்கும் வரை , இந்தக்
கவிதையின் ரசத்தை ரசிப்பதில் வல்லவர்கள் உங்களுக்கு எந்த இனிமையையும் அனுபவிப்பதில்லை.

ஸ்ரீ-போஜதேவ-பிரபவஸ்ய வாமா-
தேவி ஸுதா ஸ்ரீ-ஜெயதேவகஸ்ய
பராஷராதி-ப்ரிய-பந்து-காந்தே,
ஸ்ரீ-கீதா-கோவிந்த-கவித்வம் அஸ்து||14||

“இந்த ராச லீலாவின் முன்னோடியில்லாத படம் பக்தர்களின் இதயங்களில் என்றென்றும் அழகுபடுத்தப்படட்டும். ஸ்ரீ கீதா-கோவிந்தம் அவர்களுக்கு
மிகவும் பிரியமான, மிகவும் பிரியமான மற்றும் மிகவும் பிரியமான அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய ஜீவ மூச்சாக, ரசத்தின் அவதாரமான ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் நினைவை எழுப்பட்டும்.

ஏதி ஸ்ரீ கீத கோவிந்தே ஶ்ரீங்கார மஹாகாவ்யே
ஸ்ரீ கிருஷ்ண தாஸ ஜெயதேவ க்ருதவ்
ஸ்வாதினா பத்ருகா வர்ணனே, ஸுப்ரிதா-பீதாம்பரஹ நாம, த்வாதஶ சர்கா:

மேகேயர் மெதுரா அம்பரம். வன-புவ:, ஷ்யமாஸ் தமலா-த்ருமை:
நக்தௌ பிர்-உரயம், த்வமேவ தத் இமம், ராதே க்ருஹம் ப்ராபய |
இத்தம் நந்த-நிதேஷத:, கலிதயோù:, ப்ரத்-யத்வ-குஞ்ச-த்ருமம்
ராதா-மாதவ யோ: , ஜெயந்தி யமுனா-குலே, ரஹ-கேளயா: ||1||

ஜெய் ஜெய் ஸ்ரீ ராதே!!

——————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ ஜெயதேவர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

Posted in கிருஷ்ணன் கதை அமுதம், Kannan, Krishnan kathai amutham, Sri Baagavatha saaram | Leave a Comment »

ஸ்ரீ கோபிகா கீதம்–(ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10-31)

December 6, 2022

ஸ்ரீமத் பாகவதம் பிரார்த்தனை ஸ்லோகங்கள்

மூகம் கரோதி வாசாலம் பங்கும் லங்கயதே கிரிம் |
யத் க்ருபா தமஹம் வந்தே பரமாநந்த மாதவம் | |

ரமாபதி பதாம் போஜ பரிஸ்புரித மானஸம்
ஸேநாபதிம் அஹம் வந்தே விச்வக்ஷேனம் நிரந்தரம்
ஸ்ரீகாந்தோ மாதுலோ யஸ்ய ஜனனீ ஸர்வ மங்களா!!
ஜனக: சங்கரோ தேவ: தம் வந்தே குஞ்ஜராரனனம்

பகவன் நாம ஸாம்ராஜ்ய லக்ஷ்மீ ஸர்வஸ்ய விக்ரஹம்
ஸ்ரீமத் போதேந்த்ர யோகேந்த்ர தேஸீகேந்த்ரம் உபாஸ்மஹே!
ப்ரஹ்லாத நாரத பராஸர புண்டரீக வ்யாஸ அம்பரீஷ ஸுக ஸௌநக பீஷ்ம தால்ப்யான்
ருக்மாங்கத அர்ஜுன வஷிஷ்ட விபீஷனாதீன் புன்யாநிமான் பரம பாகவதான் ஸ்மராமி!!

ஜந்மாத்யஸ்ய யதோன்வயா திதரத ச்சார்தேஷ் ஸ்வபிந்ஞ: ஸ்வராட்
தேநே ப்ரஹ்ம ஹ்ருதாய ஆதிகவயே முஹ்யந்தி யத்ஷூரய:
தேஜோ வாரி ம்ருதாம் யதா விநிமயோ யத்ர த்ரிஸர்கோ ம்ருஷா
தாம்நா ஸ்வேத ஸதா நிரஸ்த குஹகம் சத்யம் பரம் தீமஹி

தர்ம ப்ரோஜ்ஜித கைதவோ த்ர பரமோ நிர்மத்ஸராநாம் ஸதாம்
வேத்யம் வாஸ்தவ மத்ர வஸ்து ஸிவதம் தாபத்ர யோன்மூலனம்
ஸ்ரீமத் பாகவதே மஹா முனிக்ருதே கிம் வா பரைரீஸ்வர:
ஸத்யோ ஹ்ருத் ய வ்ருத்யதே (அ)த்ரக்ருதிபி: ஶூஶ்ரூஷிபி ஸ்தத்க்ஷ்ணாத்

நிகம கல்பதோர் களிதம் பலம் ஸுகமுகா தம்ருத த்ரவஸம்யுதம்
பிபத பாகவதம் ரஸமாலயம் முஹுரஹோ ரஸிகா புவிபாவுகா:

யம் பிரவ்ரஜந்த மநுபேத மபேத க்ருத்யம் த்வைபாயனோ விரஹகாதர ஆஜுஹாவ
புத்ரேதி தன்மய தயா தரவோ பிநேது ஸ்தம் சர்வ பூதஹ்ருதயம் முநிமானதோஸ்மி!!

ய:ஸ்வாது பாவ மகில ஸ்ருதிசாரம் ஏகமத்யாத்ம தீப மதி திதீர்ஷதாம் தமோந்தம்
ஸம்ஸாரிணாம் கருணயா(ஆ)ஹ புராண குஹ்யம் தம் வ்யாஸ ஶூநும் உபயாமி குரூம் முனீநாம்

நாராயணம் நமஸ்க்ருத்ய நரம் சைவ நரோத்தமம்
தேவீம் சரஸ்வதீம் வ்யாஸம் ததோ ஜயமுதீரயேத்

கிருஷ்ணாய வாசு தேவாய தேவகி நந்தநாய ச
நந்தகோப குமாராய கோவிந்தாய நமோ நம:

நம: பங்கஜ நாபாய நம : பங்கஜ மாலினே
நம: பங்கஜ நேத்ராய நமஸ்தே பங்கஜாங்க்ரயே

ஸ்ரீமத் பாகவதாக்யோ யம் பிரத்யக்ஷ: க்ருஷ்ண ஏவஹி
ஸ்வீக்ருதோ ஸி மயாநாத முக்தை யர்தம் பவசாகரே

யோகீந்த்ராணாம் த்வதங்கேஷ்வதி கஸு மதுரம் முக்தி பாஜாம் நிவாஸோ
பக்தாநாம் காம வர்ஷத்யுதரு கிஸலயம் நாததே பாதமூலம்
நித்யம் சித்தஸ்திதம் மே பவனபுரபதே க்ருஷ்ண காருண்ய ஸிந்தோ
ஹ்ருத்வா நிஸ்ஸேஷ தாபான் பிரதிஷது பரமானந்த ஸந்தோஹ லக்ஷ்மீ

நாம சங்கீர்த்தனம் யஸ்ய சர்வ பாப ப்ரநாஸநம்
ப்ரணாமோ துக்க ஸமனஸ் தம் நமாமி ஹரிம் பரம்!!

ஆதவ் தேவகீ தேவி கர்ப்ப ஜனனம்
கோபீ க்ருஹே வர்த்தனம்
மாயா பூதன ஜீவித அபஹரணம்
கோவர்த்தன உத்தாரணம்
கம்ச சேதன கௌரவாதி ஹனனம்
குந்தி ஸூதா பாலனம்
ஏதத் பாகவத புராண கதிதம்
ஸ்ரீ கிருஷ்ண லீலாம்ருதம்

ஸ்ரீ நாரதர் ஸ்ரீ வேத வியாசருக்கு உபதேசம் -சதுஸ் ஸ்லோகங்கள் —
ஸ்கந்தம் -2-அத்யாயம் -9-ஸ்லோகங்கள் –33-தொடங்கி -36-வரை
இவற்றை விளக்கியே முழு ஸ்ரீமத் பாகவதமும்

கிருஷ்னே ஸ்வ தமோபாகதே -தர்ம ஞானதிபி ஸஹ
கலவ் நஷ்ட த்ர்சம் ஏச புராணர்கோ துணோதித –ஸ்ரீ மத்ஸ்ய புராண ஸ்லோகம்
ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் தன்னுடைச்சோதிக்கு எழுந்த அருளின பின்பு -அஞ்ஞான அந்தகாரத்தில் இருக்கும்
கலியுக மக்களுக்காகவே ஸ்ரீமத் பாகவத்துக்குள்ளே உறைந்துள்ளான்

சர்க்கஸ் ச பிரதி சர்க்கஸ் ச வம்சோ மன்வந்தராணி ச
வம்சய அநு சரிதஸ் ச ஐவ புராணம் பஞ்ச லக்ஷணம்
ஸ்ருஷ்ட்டி -சம்ஹாரம் -வம்சாவளி -மன்வந்தரங்கள் -பிரதான அரசர்களின் நடவடிக்கை -ஆகிய
ஐந்தும் உள்ளவையே புராணம் எனப்படும்

வைஷ்ணவம் நாரதியஞ்ச தத பாகவதம் கருடஞ்ச தத் பத்மம் வராஹம் -ஸூப தர்சனே சாத்விகநி புராணாநி விஜிநேயாநி ஸூபாநி வை
ப்ரஹ்மாண்டம் ப்ரஹ்ம வைவர்த்தம் மார்க்கண்டேயம் ததைவ ச பவிஷ்யம் வாமனம் ப்ரஹ்மம் ரஜஸாநி நிபோதமே
மத்ஸ்யம் கூர்மம் தத் லிங்கம் ஸ்கந்தம் ததைவ ச அக்நேயம் சதேதாநி தமஸாநி நிபோதமே

யத்ர அதிக்ரித்ய காயத்ரீம் வர்ணியதே தர்ம விஸ்தார
விருத்தாசுர வதோபேத மத் பாகவதம் இஷ்யதே
லிகித்வா தச் ச யோ தத்யாத் தேமஸி ம்ஹாசம் அந்விதம்
ப்ரவ்ஷ்ட தபத்யாம் பவ்ர்நாம் ஆஸ்யா ம ச யாதி பரமாம் கதிம்
அஷ்ட தச சஹஸ்ராணி புராணம் தத் ப்ரகீர்த்திதம் -ஸ்ரீ மத்ஸ்ய புராணம் -(53.20-22),
இந்த ஸ்ரீமத் பாகவதத்தை எழுத்து சிம்ஹாசனத்தில் வைத்து புரட்டாசி மாச பவ்ரணமி அன்று
தானம் செய்பவர் பரம புருஷார்த்தம் அடைவார்கள்

அர்த்தோயம் ப்ரஹ்ம ஸூத்ரணம் பாரத அர்த்த விநிர்ணய காயத்ரி பாஷ்ய ரூபோசவ்
வேதார்த்த பரிப்ரும்ஹித புராணம் சம ரூப சாஷாத் பாகவதோதிதா
துவாதச ஸ்கந்த யோக்தோயம் சத விச்சேத சம்யுத கிரந்தோ
அஷ்டா தச சஹஸ்ரா ஸ்ரீ மத் பாகவதபிதம் — ஸ்ரீ கருட புராணம் –ஸ்ரீ ஹரி பக்தி -விலாசம் –10.394-395:
ப்ரஹ்ம சூத்ர சாரம் -மஹா பாரத சாரம் -காயத்ரி மந்த்ர வியாக்யானம் –
வேதார்த்த நிர்ணயம் -மிக உயர்ந்த புராண ஸ்ரேஷ்டம்-

பரம காருணிகனான ஸூஹ்ருத் தானே ஸ்ரீ மத் பாகவதமாக திரு அவதாரம் –
சேது -சம்சாரம் கடக்க தானே அணையாக –
முதல் இரண்டு ஸ்கந்தங்கள் திருவடிகள்
அடுத்த இரண்டும் திருத் தொடைகள்
ஐந்தாவது ஸ்கந்தம் திரு நாபி
ஆறாவது ஸ்கந்தம் திரு மார்பு
ஏழாவதும் எட்டாவதும் திருக்கைகள்
ஒன்பதாவது ஸ்கந்தம் திருக்கழுத்து
பத்தாவது ஸ்கந்தம் திரு முகராவிந்தம்
அடுத்த ஸ்கந்தம் -லலாட பட்டகம்
இறுதி ஸ்கந்தம் -திரு அபிஷேகம் –ஸ்ரீ பத்ம புராணம்

அஹம் வேத்மி ஸூகோ வேத்தி வியாஸோ வேத்தி ந வேத்தி வ
பக்த்யா பாகவதம் க்ராஹ்யம் ந புத்தயா ந ச திகயா–ருத்ர வசனம் –
நான் அறிவேன் -ஸூகர் அறிவார் -வியாசர் அறிவாரோ அறியாரோ என்னும் படி இருக்கும்
பக்தி ஒன்றாலே பாகவதர்கள் அறிவார்கள் -கேவல ஞானத்தாலோ-வியாக்கியானங்களைப் படித்தோ அறிய முடியாதே

ஸ்வயம்பூர் நாரத சம்பு குமார கபிலோ மனு ப்ரஹலாதோ ஜனகோ பீஷ்மோ பலிர் வையாசகிர் வயம் –
நாரதர் -சம்பு -வையாசகி என்னும் ஸூக தேவர் -மூவரும் இறையடியாக பிருந்தாவன மதுரா ரசம் பருகினார்கள்
ஸூக தேவர் -பிராட்டி உடைய கிளி ஸ்வரூபம்
நாரதர் -ராச லீலை அனுபவித்து -கோபி ஸ்வரூபம் –
சம்பு -ராச லீலை அனுபவித்து -கோபி ஸ்வரூபம்

———————————–

—————————–

ஓம் நமோ பகவதே வாசுதேவாய ஜென்மாதி அஸ்ய யதா அன்வயத் இதரச அர்த்தேசு அபிஜன ஸ்வராட்
தேந ப்ரஹ்ம ஹ்ருதய ய ஆதி காவ்யே முக்யந்தி யத் ஸூரா தேஜா வரி ம்ருதம் யதா வினிமய
யத்ர த்ரி சர்க்க அமர்ச ஸ்வேந சதா நிரஸ்த குஹ்யாம் சத்யம் பரம் தீமஹி –1-1-1-

———————————————–

ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் திருஅவதாரம்–– ஸ்ரீமத் பாகவத புராணம் -10 வது ஸ்கந்தம் – அத்தியாயம் 3 – ஸ்லோகம் 9,10

தம் அத்புதம் பாலகம் அம்புஜேக்ஷணம் சதுர் புஜம் ஶங்க கதார் யுதாயுதம் |
ஸ்ரீவத்ஸ லக்ஷ்மம் களஶோபி கௌஸ்துபம் பீதாம்பரம் ஸாந்த்ர பயோத ஸௌபகம் | |

மஹார்ஹ வைதூர்ய கிரீட குண்டல த்விஷா பரிஷ்வக்த ஸஹஸ்ர குந்தளம் |
உத்தாம காஞ்ச்யங்கத கங்கணாதிபிர் விரோசமாநம் வஸுதேவ ஐக்ஷத” | |

——

ஸ்ரீ கிருஷ்ண பகவான் எங்கும் எதிலும் இருப்பவன் என்ற தத்துவத்தை முதலில் உணர்ந்தவர்கள், பகவான் மேல் எளிமையான பக்தி கொண்டிருந்த கோபிகைகளும், கோபாலர்களும் தான். எனவே தான் ஒவ்வொரு கோபிகைக்கும் ஒவ்வொரு கண்ணன் தெரிந்தான். பார்க்கும் பொருள் எல்லாவற்றிலும் இருப்பவன் அவனே என்ற தத்துவம். காணாமல் போன கோபாலர்களுக்காக அவர்கள் வடிவில் ஒவ்வொரு வீட்டிற்கும் கிருஷ்ணனே சென்றான்

இது, எல்லாம் அவன் வடிவமே என்ற அரும் பொருள். இந்த இரண்டும் அவர்களுக்கு அல்லவா கிடைத்தது. அதனால்தான் சுகபிரம்ம ரிஷி, பாகவதத்தில் வரும் கோபிகைகளின் கீதத்தினை மிகமிக உயர்ந்தது என்கிறார். அதை பரீட்ஷத் மகாராஜாவுக்கு உபதேசமும் செய்தார். மகரிஷிகளும், மகான்களும் போற்றியதும்; மகத்தான பலனைத் தரக்கூடியது கோபிகா கீதம்.

கோபிகா கீதை -19-கொண்டது -கடைசி ஸ்லோகம் வேறே விருத்தம்
மற்றவை -ஒவ்வொரு அடியிலும் -பாதத்திலும் இரண்டாம் எழுதும் பெரும்பாலும் ஒன்றாகவே இருப்பதாகக் காண்கிறோம்
அவ்விதமே சில ஸ்லோகங்களில் ஒவ்வொரு அடியில் உள்ள முதல் எழுத்தும் aஏழாம் எழுத்தும் ஒன்றாகவே இருப்பதையும் காண்கிறோம்
இது ஒரு சித்ர காவ்யம்

நான்கு கீதையாலும் ஒரே கருத்தையே சொல்லும்
பகவத் கீதை தத்வ த்ரய விவரணம்
அநு கீதை –தேஹ யாத்ரை விவரணம் ஆத்ம உஜ்ஜீவனம்
உத்தவ கீதை–ஆத்ம ப்ரபாவம -பக்தி பிரபாவம்
கோபிகா கீதை -ஈஸ்வர பிரபாவம்

——–

ஜயதிதே அதிகம் கிருஷ்ண ஜன்மனாவ்ரஜ:
ஸ்ரயத இந்திரா கிருஷ்ண ஸஸ்வதத்ர ஹி
தயித த்ருஸ்யதாம் கிருஷ்ண திக்ஷீதாவகா
த்வயித்ருதாஸவ: கிருஷ்ணத்வாம விசின்வதே

வ்ரஜ:–கோக்குலமானது
தே –உன்னுடைய
ஜன்மனா-அவதாரத்தால்
அதிகம்–மிகவும்
ஜயதி–மேன்மையுடன் விளங்குகிறது
ஹி –எக் காரணத்தால்
அத்ர –இங்கு
இந்திரா–லஷ்மி யானவள்
ஸஸ்வத்-எக்காலத்திலும் ஒரு நாளும் மாறாமல்
ஸ்ரயதே –வாஸம் செய்கின்றாளோ –அக் காரணத்தாலேயே
தயித –காதலனே
தாவகா–உன்னைச் சேர்ந்தவர்கள் –
நாங்களோ என்றால்
த்வயி–உன்னிடத்தில் -உனக்காகவே
த்ருதாஸவ:–தரிக்கப் பட்ட பிராணனை யுடையவர்களாய்
திக்ஷீ–திக்கு களில்
த்வாம் -உன்னை
விசின்வதே -தேடுகிறோம்
த்ருஸ்யதே –எங்களுக்குக் காணப் பட வேண்டும்

பொருள்: ஓ கிருஷ்ணா! தாங்கள் இங்கு பிறந்ததால் ஸ்ரீ மகாலட்சுமி எங்களுடைய இந்த இடைச்சேரியில் நித்யவாசம் செய்கிறாள். இந்த கோகுலம் வைகுண்டத்தை விட அதிகமாக ஜொலிக்கிறது. உம்மிடம் உயிரை வைத்து நாநா திசைகளிலும் தேடிக் கொண்டிருக்கும் எங்களைப் பார்க்க வேண்டும்.

அதிகம் -முன்பை விட அதிகம் -எல்லாவற்றையும் விட அதிகம் -அவதரித்த மதுரையை விட அதிகம் -ஸ்ரீ வைகுண்டத்தை விட அதிகம் –
செல்வச் சிறுமீர்காள் -இங்கு உள்ள செல்வம் அங்கு கூட இல்லாததால் அன்றோ வைதிகச் சிறுவர்களை அங்குக் கொண்டு சென்று கண்ணன் யுடைய திவ்ய மங்கள விக்ரஹம் சேவிக்க பிராட்டிமார் செய்த லீலைகளை அறிவோம் –

இந்திரா ஸஸ்வத் ஸ்ரயத–ஸ்ரீ வைகுண்டத்தை விட செல்வம் மிக்கு இருப்பதால் இங்கேயே நீடித்து நித்ய வாஸம் செய்து இருக்கிறாள்
அங்கு தான் ஒருத்தியே -இங்கு தானே செல்வச் சிறுமியர்கள் கோபிகள் பலர் உண்டு -எப்போது தனக்கு அவசரம் கிடைக்கும் என்று எப்போதுமே ஆஸ்ரயித்து இங்கு தானே ஸர்வ காலமும் நித்ய வாஸம் செய்து இருப்பாள் –ஸ்ரயதே -ஆத்மநே பதத்தின் கருத்து -ஆஸ்ரய பலன் தனக்கேயாக

2. சரதுதாஸயே கிருஷ்ண ஸாதுஜாதஸத்
ஸரஸிஜோதா க்ருஷ்ண ஸ்ரீமுஷா த்ருஸா:
ஸுரதநாத தே கிருஷ்ண அஸுல்க தாஸிகா
வரத நிக்நதோ க்ருஷ்ண கே ஹகிம்வத:

ஹே ஸுரதநாத –ஸம்போகத்தை வளர்ப்பவனே
வரத-அபீஷ்ட வரங்களை எல்லாம் அளித்து அருள்பவனே
சரதுதாஸயே -சரத் காலத்திலுள்ள தாமரை ஓடையில்
ஸாது ஜாத ஸத்-நன்கு உண்டான அழகிய
ஸரஸிஜோதர –தாமரை மலரின் உள் இதழினுடைய
ஸ்ரீமுஷா–சோபையைத் திருடுகின்ற
த்ருஸா: தே -கண்ணால் உனக்கு
அஸுல்க தாஸிகா–கூலி வாங்காமல் அடிமைப்பட்ட எங்களை
தே ஸுல்க தாஸிகா-என்றும் கொண்டு உனது சவுந்தர்யமாகிய மூலத்துக்குத் தாஸ்யைகளான எங்களை என்றுமாம்
நிக்நதோ தே –கொல்லுகின்ற உனக்கு
இஹ -இந்த உலகத்தில்
ந கிம் வத–இது வதமாக ஆகவில்லையா -கண் அழகால் வதம் செய்வது வதமல்லை என்று திரு உள்ளமா

உனது கண்ணால் அபஹரித்த எங்கள் பிராணனைத் திருப்பிக் கொடுப்பதற்காகவும்
எங்களை கடாக்ஷித்து அருளுவதற்காகவும் நீ புலப்படுaவாயாக என்று வேண்டிக் கொள்கிறார்கள்

பொருள்: சம்போக பதியான ஸ்ரீகிருஷ்ணா, சரத்காலத்து ஓடையில் தாமரைப் பூக்கள் அழகாக மலர்ந்துள்ளன. அந்த மலரின் நடுவிலுள்ள ஸ்ரீயை (லட்சுமியை) நோக்குகிறாய். அதே கண்களினால் வேலைக்காரிகளான எங்களைக் கொல்வதானது வதமல்லவா கிருஷ்ணா?

ஸூரத நாத –கலந்து களிக்க ஆசைப்பட்ட எங்களுக்கு கலவி கிடைக்காமல் -நடுவில் மரணம் உண்டாவதே
த்ருஸா ஸூரத நாத–திருக்கண் கடாக்ஷத்தாலே ஸம்போக ஸூகத்தை அளிக்கிறாய்
கடாக்ஷங்களாலே ஸூரதத்தை யாசிப்பவனே என்றுமாம்
நீ யாசித்த படியாலேயே எங்களுக்கும் ஸம்ஸ்லேஷ ஆசை உண்டாயிற்று

இஹ -இந்த புண்ய ஷேத்ரத்தில் ஜன ஹத்தி செய்து அப கீர்த்தியை ஸம்பாதித்துக் கொள்கிறாயே –

———-

3.விஷஜலா சயாத் கிருஷ்ண வ்யாள ராக்ஷஸாத
வர்ஷமாருதாத் க்ருஷ்ண வைத்யு தானலாத்
வ்ருஷமயாத் மஜாத் க்ருஷ்ண விஸ்வதோ பயாத்
வ்ருஷப தே வயம் க்ருஷ்ண ரக்ஷிதா முஹு

வ்ருஷப–ஸ்ரேஷ்டனே
விஷஜலாசயாத் -விஷமான காளிய மடுவில் இருந்தும்
விஷ ஜல அப்யயாத் -பாட பேதத்தில் -விஷமான காளிய மடுவில் இருந்து உண்டான நாஸத்தில் இருந்து
கிருஷ்ண
வ்யாள ராக்ஷஸாத் –மலைப் பாம்பு உருக் கொண்ட அகாசூரனிடம் இருந்தும்
வர்ஷ மாருதாத் -பெரு மழையில் இருந்தும்
க்ருஷ்ண
வைத்யுத அனலாத்-இடியில் இருந்தும் நெருப்பில் இருந்தும்
வ்ருஷ மயாத்மஜாத் -அரிஷ்டாசூரனிடம் இருந்தும் மயனின் புதல்வனான வ்யோமாசூரனிடமிருந்தும்
க்ருஷ்ண
விஸ்வதோ பயாத்-மற்றும் பல பயங்களில் இருந்தும்
முஹு-அடிக்கடி
தே வயம் –அந்த நாங்கள்
க்ருஷ்ண
ரக்ஷிதா –காப்பாற்றப் பட்டவர்களாக இருக்கிறோம்

பொருள்: சிரேஷ்டரான ஹே கிருஷ்ணா! காளிங்கன் என்ற கொடுமையான விஷப் பாம்பினால் மரணமடையாமல் எங்களைக் காத்தாய். மழை, காற்று, இடி ஆகியவற்றிலிருந்தும் காப்பாற்றினாய். அகாசுரன், அரிஷ்டாசுரன், மயன், வ்யோமாசுரன் ஆகியோரிடத்திலிருந்தும், எல்லாவிதமான பயத்திலிருந்தும் எங்களை அடிக்கடி காப்பாற்றிய நீ எங்களைக் கைவிட்டு விடாதே என்று பிரார்த்திக்கிறோம்.

கண்ணனிடம் உள்ள அதிக பிரேமை அடியாகவே
பின்பு வரப் போகும் ஆபத்துக்களையும் சர்வஜ்ஞத்வத்தால் அறிந்து சொல்கிறார்கள்
முன்பு ரக்ஷித்து அருளி இப்போது உன்னைக் காட்டாமல் வதைப்பது கோ பாலனான உனக்குத் தகுமோ –

————–

4. நகலு கோபிகா க்ருஷ்ண நந்தனோ பவான்
அகில தேஹினாம் க்ருஷ்ண அந்தராத்மத்ருக்
விகள ஸார்த்திதோ க்ருஷ்ண விஸ்வகுப்தயே
ஸக உதேயிவான் க்ருஷ்ண ஸாத்வதாம் குலே

நகலு கோபிகா க்ருஷ்ண நந்தனோ பவான்–நீ யசோதை என்னும் கோபிகையின் குமரன் அல்லன் -நிச்சயம்
அகில தேஹினாம் க்ருஷ்ண அந்தராத்மத்ருக்-ஸமஸ்த பிராணிகளுக்கும் அந்தராத்மாவாய் பிராணிகள் செய்யும் சுப அசுப கார்யங்களைப் பார்ப்பவன் அன்றோ
விகநஸ-பிரம்மனால் -எல்லாப் பிராணிகளின் புத்தி ஸாஷியாய் இருப்பவன் அன்றோ
அர்த்திதோ க்ருஷ்ண விஸ்வகுப்தயே-உலகைக் காப்பாற்றுவதற்காக பிரார்த்திக்கப் பட்டவன் அன்றோ
ஸக உதேயிவான் க்ருஷ்ண ஸாத்வதாம் குலே–யாதவர்களின் குலத்தில் ஆவிர்பவித்தவன் அன்றோ

பொருள்: ஹே கிருஷ்ணா! நீர் இடைச்சாதியான யசோதையின் பிள்ளை அல்ல! (தேவ ரஹஸ்யம் சாதாரண பக்தைகளின் பர ப்ரம்ம மனதுக்குத் தோன்றியிருக்கிறது.) எல்லா ஜீவன்களுக்கும் உள்ளிருக்கும் அந்தர்யாமி நீங்கள். பிரும்மாவினால் பிரார்த்திக்கப்பட்டு உலகைக் காத்து ரட்சிப்பதற்காக யதுகுலத்தில் வந்த ஏ தோழனே ! நீர் அவதரித்ததே எங்களுக்காகத் தான்.

அகில தேஹினாம் க்ருஷ்ண அந்தராத்மத்ருக்–எங்கள் தாபங்களையும் அறிபவன் தானே -நாங்கள் அறிவிக்க வேண்டும்படியாய் இருக்கிறாயோ
இப்படி இருந்தும்
ஸஹா வாயும் இருந்தும்
எங்கள் குலத்தில் எங்களைத் தேடி திரு அவதரித்த பின்பும்
விஸ்வகுப்தயே-எங்களை உலகில் உள்ளவர்களாக நினைத்தாவது ரஷிக்கலாவதா -என்கிறார்கள்

———-

எங்கள் அபிமதங்களான நான்கையும் அளித்து அருள வேண்டும் என்று
பிரார்த்திக்கிறார்கள் அடுத்த நான்கு ஸ்லோகங்களால்-

5. விரசிதாபயம் க்ருஷ்ண வ்ருஷ்ணிதுர்ய தே
சரணமீயுஷாம் க்ருஷ்ண ஸம்ஸ்ருதேர் பயாத்
கரஸரோருஹம் க்ருஷ்ண காந்த காமதம்
ஸிரஸி தேஹி ந க்ருஷ்ண ஸ்ரீகரக்ரஹம்

வ்ருஷ்ணிதுர்ய–வ்ருஷ்ணி களுக்குத் தலைவனே
காந்த-அழகியவனே
ஸம்ஸ்ருதேர் பயாத்–ஸம்ஸாரத்திருந்து பயத்தாலே
சரணமீயுஷாம் –உனது திருவடித் தாமரைகளை சரணம் அடைந்தவர்களுக்கு
விரசிதாபயம் –கொடுக்கப்பட்ட அபயத்தை யுடையதும்
ஸ்ரீகரக்ரஹம்–ஸ்ரீ மஹா லஷ்மி பிராட்டியாரின் திருக் கரங்களைப் பிடிப்பதும்
காமதம்-இஷ்டங்களை அளிப்பதுமான
காந்த காமதம்-ஒரே பதமாக்கி -இஷ்டங்களை அளிப்பதுமான-என்றுமாம்
தே கர ஸரோருஹம் -உனது தாமரைக் கையை
ஸிரஸி தேஹி ந க்ருஷ்ண –எங்களுடைய தலைகளில் வைத்து அருள வேண்டும்

பொருள்: ஹே கிருஷ்ணா, ஹே காந்தா! உமது கரங்கள் சாதாரணமானவையல்ல. உம்முடைய பாதத்தில் சம்சார பயத்தால் சரணமடைந்துவிட்டவர்களுக்கு அபயமளிப்பவை அவை. அவர்கள் கோரியதை வரமாக அளிப்பவையும் அவையே. ஸ்ரீமகாலட்சுமியின் கரங்களைப் பிடிப்பவையான அந்தத் தாமரை போன்ற கையை என்னுடைய சிரசில் வைக்க வேண்டும்.

ஸிரஸி தேஹி ந க்ருஷ்ண-வைத்தவாறே எங்கள் தாபத்தின் மிகுதியை உணர்வாய் -வைத்தவுடன் அவை எல்லாமே அழிந்து விடுமே
ஸிரஸி தேஹி ந க்ருஷ்ண-எங்கள் தலைகளில் ஏக காலத்தில் திருக் கரத்தை வைத்து அருள வேண்டும் -கால விளம்பம் பொறுக்க மாட்டோம் –

————-

6. வ்ரஜ ஜனார்திஹன் க்ருஷ்ண வீரயோஷிதாம்
நிஜஜனஸ்மய க்ருஷ்ண த்வம் ஸநஸ்மித
பஜஸகேபவத் க்ருஷ்ண கிங்கரி: ஸ்மநோ
ஜலருஹானனம் க்ருஷ்ண சாரு தர்சய

வ்ரஜ ஜனார்திஹன் க்ருஷ்ண –இடைச்சேரி ஜனங்களின் ஆர்த்திகளைப் போக்கி அருள்பவனே
வீர–வீரனே
நிஜஜனஸ்மய த்வம்ஸந க்ருஷ்ண –தனது ஜனங்களின் கர்வங்களை நசிக்கும் படி செய்ய வல்லவனே
ஸ்மித–மந்த ஹாஸ புன்னகை யுடையவனே
ஸகே-தோழனே
பவத் க்ருஷ்ண கிங்கரி: பஜ–உனக்கு அந்தரங்க கிங்கரர்களான எங்களை அடைவாயாக –
எங்களுக்கு அநுகூலனாக இருப்பாயாக
ஜல ருஹானனம் க்ருஷ்ண சாரு தர்சய யோஷிதாம்–அழகிய தாமரை போன்ற திரு முகத்தை யுடைய நீ பெண்களான எங்களுக்கு உன்னைக் காட்டி அருள்வாயாக

பொருள்: கோகுல வாசிகளின் அனைத்து மனக்கவலைகளையும் போக்கும் வீரனும் நீயே, தோழனும் நீயே! சொந்த ஜனங்களுக்குள் எவருக்கேனும் தங்களைப் பற்றி கொஞ்சம் கர்வம் தோன்றினால் கூட, உன் புன்முறுவலைக் கண்டால் அந்த கர்வம் அழிந்து விடும். உமது வேலைக்காரிகளான எங்களிடம் நீ வரவேண்டும். பத்மம் போன்ற அழகிய முகத்தை பெண்களான எங்களுக்கே முதலில் காண்பிக்க வேண்டும். கிருஷ்ணரைத் தவிர மற்றவர்கள் யாவரும் பெண்களே என்பது கோபியர் எண்ணம். ஸ்ரீ கிருஷ்ணனே புருசோஷத்தமன்.

உனது தாமரை போன்ற திருமுகத்தை நாங்கள் கண்டு களிக்கும் படி ஸேவை சாதித்து அருளின பின்பு உனது திருக் கரங்களை எங்கள் தலைகளில் வைத்து அருள பிரார்த்தனை இதில்

———-

7. ப்ரணததேஹினாம் க்ருஷ்ண பாபகர்சனம்
த்ருணசாரனுகம் க்ருஷ்ண ஸ்ரீநிகேதனம்
பணிபணார்பிதம் க்ருஷ்ண தேபதாம்புஜம்
க்ருணுகுசேஷு ந: க்ருஷ்ண க்ருந்திஹ்ருச்சயம்

ப்ரணததேஹினாம் -உன்னை வணங்கின பிராணிகளுடைய
க்ருஷ்ண பாபகர்சனம்–பாபங்களைப் போக்கி அருள்வதும்
த்ருணசாரனுகம் க்ருஷ்ண -புல்லைத் தின்னும் கறைவைகள் பின்னால் செல்பவனும்
ஸ்ரீநிகேதனம்-ஸ்ரீ மஹா லஷ்மி பிராட்டியாருக்கு இருப்பிடமாய் உள்ளதும்
பணிபணார்பிதம் க்ருஷ்ண -காளியனின் பணங்களின் மேல் வைக்கப்பட்டதுமான
தே பதாம் புஜம்–உன்னுடைய தாமரை திருவடியை
க்ருணுகுசேஷு ந: க்ருஷ்ண க்ருந்திஹ்ருச்சயம்–எங்களுடைய கொங்கைகளின் மேல் வைத்து காம வேதனையை அறுத்து அருள்வாயாக –

பொருள்: உன்னுடைய பாதங்கள் சாதாரணமானவையா என்ன? அதைப் பிடித்து நமஸ்காரம் செய்பவர் எந்த குலத்தவாரக இருந்தாலும் சரி, அவனை மன்னித்து ஏற்றுக் கொள்வாய். அது பசுக்களுடன் துணைபோகும் மகாலட்சுமியின் இருப்பிடம். காளீயனின் சிரசின் மேல் நின்றவை உங்கள் பாதங்கள் எங்கள் மனத்தை ஆக்ரமித்துக் கொள்ள வேண்டும்.

பசுக்களின் பின்னே செல்லும் பொழுது கரடு aமுரடான காட்டை விட கடினமானவையா எங்கள் கொங்கைகள்
நாங்களும் பசு பிராயர்கள் அன்றோ
ஸ்ரீ நிகேதனம் மங்கள கரமான உனது திருவடிகளின் ஸ்பர்சம்-காம வேதனைகளை போக்குவதும் அன்றியே எங்கள் கொங்கைகளுக்கு அணி அலங்காரமும் ஆகும்
தங்கக் குடத்தின் மேல் தாமரைப் பூவை வைத்தால் போல் அன்றோ ஆகும்

———–

8. மதுரயா கிரா க்ருஷ்ண வல்குவாக்யயா
புதமனோக்ஞ்யா க்ருஷ்ண புஷ்கரேக்ஷண
விதிகரீரிமா: க்ருஷ்ண வீரமுஹ்யதீ :
அதரசீதுனா க்ருஷ்ண ப்யாயஸ்வந:

புஷ்கரேக்ஷண–தாமரைக் கண்ணனே
வீர-வீரனே
புதமநோஜ்ஞாயா -வித்வான்களின் மனத்துக்கு இனியதும்
வல்குவாக்யயா-அழகிய வாக்யங்கள் அமைக்கப் பெற்றதும்
மதுரயா -செவிக்கு இனியதுமான
கிரா -உனது மொழியாலே
வீமுஹ்யதீ :-மயங்கிக் கிடக்கும்
விதிகரீரிமா: -பணியாட்களான இந்த எங்களை
அதரசீதுனா -உனது திருவாய் அமுதத்தால்
ஆப்யாயஸ்வந:–பிழைப்பிப்பாயாக

பொருள்: செந்தாமரைக் கண்ணா! ஹே வீரா! உம்முடைய இனிமையான வார்த்தைகள், அமுத மொழிகளினால் வித்வான்களே தங்கள் மனத்தை இழந்து உம்பால் ஈர்க்கப்படுகின்றனர். அதேபோல் உமது வார்த்தைகளினால் வேலைக்காரிகளான நாங்களும் தன் வயமிழந்து தவிக்கின்றோம். எங்களையும் திருப்தி செய்வீர்களா?

வீர-உனது வாக்குக்கும் அப்படிப்பட்ட சாதுர்யம் உண்டே
தயா வீரனாயும்
தான வீரனாயும் அன்றோ உள்ளாய்
புஷ்கரேக்ஷண-கடாக்ஷத்தாலும் எங்களை மோஹிக்கும் படி செய்கிறாய்
உள்ளே உண்ணும் மருந்து போல் உனது திருவாய் அம்ருதம் -மற்றவை மேல் பூச்சு போலே
கீழ் சொன்னதையும் வேண்டும் -இதுவும் வேண்டும் -என்கிறார்கள் –
முஹ்யதீ :-நீ க்ஷண காலம் தாமதித்தால் தரியோம் என்றவாறு

——–

9. தவகதாம்ருதம் க்ருஷ்ண தப்த ஜீவனம்
கவிபிரீடிதம் கிருஷ்ண கல்மஷாபஹம்
ஸ்ரவண மங்களம் கிருஷ்ண ஸ்ரீமதாததம்
புவிக்ருணந்தி தே க்ருஷ்ண பூரிதா ஜனா:

தப்த ஜீவனம் –தாபத்தராயத்தால் வருத்தம் அடைந்தவர்களைப் பிழைக்கச் செய்வதும்
கவிபிரீடிதம் -நான்முகன் போன்ற கவிகளால் ஸ்தோத்ரம் செய்யப்பட்டவனும்
கல்மஷாபஹம்–பாபங்களைப் போக்குவதும்
ஸ்ரவண மங்களம் -கேட்பதால் மட்டுமே மங்களங்களை அளிப்பதுமான
ஸ்ரீமத் –சாந்தி போன்ற நல்ல குணங்களை பிறப்பிப்பதுமான -மேன்மை பெற்றதுமான
ததா கதா அம்ருதம் -கதையாகிய அம்ருதத்தை
ஆததம்–விஸ்தாரமாய் இருக்கும் படி
யே புவி க்ருணந்தி –எவர்கள் இவ்வுலகில் சொல்லுகிறார்களோ
தே பூரிதா ஜனா:–அந்த ஜனங்கள் பெரிய கொடையாளிகள்

பொருள்: ஹே கிருஷ்ணா, உம்முடைய பிரிவால் நாங்கள் இறந்திருப்போம். ஆனால் மகான்கள் உன் கதாம்ருதத்தைக் கூறி எங்களைப் பிழைக்க வைத்து விட்டார்கள். தாபத்ரயம் அடைந்தவர்களை உயிர்ப்பிப்பதும்; வியாசர், சுகர் போன்றவர்களால் கொண்டாடப்பட்டதும், ஆசையால் ஏற்படக்கூடிய அல்லல்களைப் போக்கடிக்கக்கூடியதும், கேட்பதாலேயே <உடனே மங்களத்தை அளிக்கக் கூடியதும், அஷ்ட ஐஸ்வர்யங்களையும் கொடுக்கக்கூடியதுமான உமது கதையாகிய அமிர்தத்தை எவர் சொல்கிறார்களோ அல்லது கேட்கிறார்களோ அவர்கள் பலப்பல பிறவிகளில் வெகுவாக தானங்கள் செய்திருக்க வேண்டும்.

தவகதாம்ருதம்–பாபங்களையும் போக்கி
உனது கதாம்ருதத்தைக் கேட்க்கவும் பண்ணி அருளும் ப்ரபாவம் உண்டே
பாப மூலமான ஸம்ஸாரத்தையே போக்கி அருளும்
சாதனமாகவும் சாத்யமாகவும் இருக்கும்
எங்கள் ஜீவனைத்தே அருளும் இவர்கள் மிக்க கொடையாளிகள் அன்றோ

———

10. ப்ரஹஸிதம் ப்ரிய க்ருஷ்ண ப்ரேம வீஷீதம்
விஹரணம் சதே க்ருஷ்ண த்யான மங்களம்
ரஹஸிஸம் விதோ க்ருஷ்ணயா ஹ்ருத் ஸ்ப்ருஸ
குஹக நோ மநஸ் க்ருஷ்ண ஷோபயந்தி ஹே

ப்ரிய–ப்ரியனே
குஹக –வஞ்சகனே
தே ப்ரஹஸிதம் –உனது அழகிய புன்னகையும்
ப்ரேம வீஷீதம்-அன்பு ததும்பிய உனது கடாக்ஷமும்
த்யான மங்களம்–நினைப்பதாலும் ஸூகத்தை தருவதுமான
விஹரணம் ச –உனது விளையாடலும்
ஹ்ருதி ஸ்பர்ஸ –மனத்தைத் தொட்டுக் கொண்டு இருக்கிற -மனத்திலே மாறாது இருக்கும்
ய ரஹஸிஸம் விதோ -ரஹஸ்யத்தில் செய்யப்பட்ட உனது ஸங்கேத ப்ரதிஜ்ஜைகள் உண்டோ –அவைகளும்
நோ மநஸ் க்ருஷ்ண க்ஷோபயந்தி ஹே –எங்களுடைய மனத்தை கலக்குகின்றனவே

பொருள்: ஹே கிருஷ்ணா! உம்முடைய புன்முறுவலையும் அன்பும் கருணையும் நிரம்பிய பார்வையையும் சிந்தித்தால் அது மங்களத்தைத் தரும். அந்த விளையாட்டையும், ரஹஸ்ய சமிக்ஞை நிறைந்த பார்வையையும் நினைப்பதாலேயே எங்கள் உள்ளத்தையெல்லாம் வற்றச் செய்து விடுகிறாயே!

கீழ் சொன்னவை எல்லாம் மயக்கத்தையே உண்டு பண்ணுகின்றன
அந்த மயக்கத்தைப் போக்க அதர அமுதம் வேண்டும்
நீ முன் வந்து கண்ணாலே நோக்கி அருளாய்

மந்த ஹாஸம் கடாக்ஷம் இவை மநோ பாவத்தால் உண்டா கும் செயல்கள்- ஹ்ருதி ஸ்பர்ஸ -இவை நினைத்த மாத்திரத்திலே கலங்கு கிறோம்
விஹரணம் -சரீரத்தின் செயல் -இது கீழ் சொன்னதை விட அதிக கலக்கம் கொடுக்கும்
நர்மப்பேச்சு -வாக்கின் செயல் -இது கீழ் சொன்னதை விட அதிக கலக்கம் கொடுக்கும்
நீ எங்களை உபேஷிக்கையாலும் சொன்ன படி செய்யாமையாலும் உனது கபடத்தன்மை உலகு எங்கும் பரவும்

—————-

11. சலஸியத் வ்ரஜாத் க்ருஷ்ண சாரயன் பசூன்
நளின சுந்தரம் க்ருஷ்ண நாத தே பதம்
சிலத்ருணாங்குரை: க்ருஷ்ண ஸுதத்திந:
கலிலதாம் மன: க்ருஷ்ண காந்த கச்ச தீ

நாத–நாதனே
காந்த–மனத்துக்கு இனியவனே
யத்-எப்போது
சாரயன் பசூன்-பசுக்களை மேய்க்கும் பொருட்டு
சலஸி வ்ரஜாத் க்ருஷ்ண –இடைச்சேரியில் இருந்து pபுறப்படுகிறாயோ
அப்போது
நளின சுந்தரம் க்ருஷ்ண தே பதம்–தாமரை போல் அழகிய உனது திருவடி
சிலத்ருணாங்குரை: க்ருஷ்ண -கடினமான புற்களாலும் முளைகளாலும்
ஸுதத்திந:-வருத்தம் அடையும் என்று
கலிலதாம் மன: க்ருஷ்ண கச்ச தீ-எங்களுடைய மனது மோஹத்தை அடைகிறது

பொருள்: ஹே நாதா! எப்பொழுது கோகுலத்திலிருந்து பசுக்களை ஓட்டிக் கொண்டு நீங்கள் புறப்படுகிறீர்களோ, அப்போதே தாமரை போன்ற தங்களது அழகிய பாதம் சிறு கற்களாலும் புற்களின் சிறு நுனிகளாலும் குத்தப்படுமே யென்று எங்கள் மனம் கலங்கத் தொடங்கி விடுகிறது.

பகலில் பசு மேய்க்க காட்டுக்கு போனாலே கலங்கு கிறோம்
இரவில் போனால் சொல்லவும் வேண்டுமோ
இப்படி மனமுள்ள எங்களை நீ வஞ்சிக்கலாமா

————–

12. தின பரிக்ஷயே க்ருஷ்ண நீலகுந்தலை:
வனருஹானனம் க்ருஷ்ண பிப்ரதாவ்ருதம்
வனரஜஸ்வலம் க்ருஷ்ண தர்சயன் முஹு
மனஸிந: ஸ்மரம் க்ருஷ்ண வீர யச்சஸி

க்ருஷ்ண வீர -ஹே வீரனே
தின பரிக்ஷயே க்ருஷ்ண –மாலை வேளையில்
நீலகுந்தலை:கறுத்த முன் நெற்றி மயிர்களால்
ஆவ்ருதம்-சூழப் பட்டதும்
வனரஜஸ்வலம்–காட்டில் உள்ள தூளிகள் படிந்ததுமான-கனரஜஸ்வலம்
வன ருஹானனம் க்ருஷ்ண -தாமரை போன்ற திரு முகத்தை
பிப்ரதா-தரித்துக் கொண்டு
தர்சயன்முஹு -அடிக்கடி அதைக் காண் பித்துக் கொண்டும்
கன க்ருஷ்ண மனஸிந: ஸ்மரம் யச்சஸி-எங்களுடைய மனத்தில் மன்மத விஹாரத்தை உண்டு பண்ணுகிறாய்

பொருள்: மாலை வேலைகளில் கருத்த கேசத்தின் முன் நெற்றிக் குழல்கள் சூழ நீவிர் வரும்போது, உமது முகத்தில் பாலாடைக் கட்டிகளின் தூள்கள் மறைந்து மறைந்து காணப்படுகின்றன. (ஏற்கெனவே பால் போன்ற முகத்தில் பாலாடைக் கட்டிகளின் துகள்கள் ஒட்டிக் கொண்டிருப்பதால் முகம் மேலும் பிரகாசமடைகிறது. அதன் பின்னணியில் முன் நெற்றிக் கருங்குழல்கள் மேலும் ஒளியை உமிழ்கின்றன.) அந்த மிருதுவான தாமரை முகத்தை எங்களுக்கு அடிக்கடி காட்டுவதன் மூலம் எங்கள் உள்ளத்தில் கிளர்ச்சியைத் தூண்டுகிறீர்கள்.

கனரஜஸ்வலம்-பாட பேதம் –தூளி மிகப்படிந்த என்றபடி
தனரஜஸ்வலம்-பாட பேதம் -கோ தனம் என்றும் கோபிகளுக்குத் தனமான பசுக்களின் தூள் படிந்த

தர்சயன் முஹு-பசுக்களைத் தட்டிக் கொடுத்து -மெள்ள மெள்ள நடந்து திருமுகத்தையும் பின் புறத்தையும் மீண்டும் மீண்டும் எங்களுக்கு காட்டி காம வேதனையை மிகவும் கொடுக்கிறாய்
ஆகவே தாமதியாமல் எங்களுடன் கூடி இஷ்டத்தைப் பூர்த்தி செய்து அருள வேண்டும் என்ற பிரார்த்தனை –

———–

13. ப்ரணத காமதம் க்ருஷ்ண பத்மஜார்ச்சிதம்
தரணி மண்டனம் க்ருஷ்ண த்யேயமாபத்
சரண பங்கஜம் கிருஷ்ண சந்த
ரமண ந: ஸ்தனேஷு க்ருஷ்ண அர்ப்பயாதீஹன்

ரமண–ப்ரீதியைக் கொடுப்பவனே
ஆதீஹன்-மநோ வியாதியைத் தீர்க்குமவனே
ப்ரணத காமதம் –தனது ஆஸ்ரிதர்களின் இஷ்டங்களைத் தீர்த்து அருளுபவனும்
க்ருஷ்ண பத்மஜார்ச்சிதம்–தாமரையில் உதித்த பிரமானால் பூஜிக்கப் பட்–லஷ்மி தேவியால் பூஜிக்கப் பட்டதும் என்றுமாம்
தரணி மண்டனம் –பூமிக்கு அணிகலனாய் இருப்பதும்
த்யேயம் ஆபதி -ஆபத்துக் காலத்தில் த்யானிக்கத் தக்கதும்
கிருஷ்ண சந்தநம் ச -ஸேவிக்கும் போதே ஸூகமாய் இருப்பதும்
தே சரண பங்கஜம் –உனது தாமரை போன்ற திருவடியை
ஸ்தனேஷு க்ருஷ்ண அர்ப்ப–எங்கள் கொங்கைகளிலே வைத்தது அருள வேண்டும்

பொருள்: மனோ வியாதியைப் போக்கும் ரமணா! பிரம்மனால் பூஜிக்கப்பட்டதும், ஆபத்துக் காலத்தில் அவசியம் தியானம் செய்ய வேண்டியதும், நினைத்த மாத்திரத்திலேயே ஆபத்தைப் போக்கக் கூடியதும், கேட்டவுடன் கிடைக்க அருள் பாலிப்பதுமான உமது பாத சரணங்களை எங்கள் மார்பில் (நெஞ்சில்) வைக்க வேண்டும்.

தரணி மண்டனம்–தாமரை த்வஜம் அடையாளங்களால் பூமிக்கு அலங்காரம் செய்யும் திருவடிகள்
பூமியில் உள்ளாருக்கு பக்தி ரூபா பன்ன ஞானம் -பக்தியையும் ப்ரீதியையும் அளித்து அலங்கரிக்கும் திருவடிகள்

பத்மஜா –அர்ச்சிதம் -கன்றுகளையும் கோபர்களையும் மறைத்து அபராதம் செய்ததால் தினமும் கோகுலம் வந்து திருவடிகளைப் பூஜிக்கிறான்

————-

14. ஸுரத வர்த்தனம் க்ருஷ்ண ஸோக நாசனம்
ஸ்வரித வேணுனா க்ருஷ்ண ஸுஷ்ட்டு சும்பிதம்
இதாராகவி க்ருஷ்ண ஸ்மரணம் ந்ருணாம்
விதாவீரந: க்ருஷ்ண தே அதராம்ருதம்

ஹே வீர
ந்ருணாம்-மனிதர்களுக்கு
இதாராகவி க்ருஷ்ண ஸ்மரணம் –மற்ற விஷயாந்தரங்களில் ஆசையை அறுக்கும்படி செய்வதும்
ஸ்வரித வேணுனா க்ருஷ்ண -இனிய நாதமுள்ள வேணு வாத்யத்த்தால்
ஸுஷ்ட்டு சும்பிதம்–நன்கு சேர்ந்து இருப்பதும்
ஸோக நாசனம்–துக்கம் போக்குவதும்
ஸுரத வர்த்தனம் க்ருஷ்ண -ப்ரீத்தியை மென்மேலும் வளர்ப்பதும்
விதர ந: க்ருஷ்ண தே அதராம்ருதம்-உனது அதர அம்ருதத்தை எங்களுக்கு அளித்து அருள்வாய்

பொருள்: ஹே வீரா! காமத்தை விருத்தி செய்வதும், சோகத்தை அழிப்பதும், இசைக்கும் குழலால் நன்கு முத்தமிடப்படுவதும், மனிதர்களின் பிற ஆசைகளை அறவே செய்வதுமான உமது இதழ்ச் சுவையை அளித்திட வேண்டும்.

ஸுஷ்ட்டு சும்பிதம் வேணு நா -அதர அம்ருதத்தை வேணு பருகிற்றே ஒழிய நாங்கள் பருக வில்லையே

ந விதர -விரஹ தாபதத்தால் தவிக்கும் நாங்கள் அன்றோ இத்தைப் பருக அர்ஹர்கள்

———–

15. அடதி யத் பவான் க்ருஷ்ண அன்ஹி கானனம்
த்ருடிர்யுகாயதே க்ருஷ்ண த்வாம பஸ்யதாம்
குடிலகுந்தலம் க்ருஷ்ண ஸ்ரீமுகம் ச தே
ஜட உதீக்ஷதாம் க்ருஷ்ண பக்ஷ்மக்ருத் த்ருஸாம்

அடதி யத் பவான் க்ருஷ்ண அன்ஹி காநநம் -நீ எப்போது பகலில் காட்டை நோக்கிச் செல்கிறாயோ
அப்போது
த்வாம் அபஸ்யதாம்–உன்னைக் காணாத பிராணிகளுக்கு
த்ருடிர்யுகாயதே க்ருஷ்ண -அரை க்ஷணமும் யுகங்கள் போல் அன்றோ வளர்ந்து உள்ளது
குடிலகுந்தலம் க்ருஷ்ண ஸ்ரீமுகம் ச தே-சுரி குழல் சேர்ந்து இருந்த சோபை மிக்குள்ள உனது திருமுக மண்டலத்தை
உதீக்ஷதாம் க்ருஷ்ண த்ருஸாம்-ஆவலுடன் காணும் அந்தப் பிராணிகளுடைய கண்களுக்கு
பக்ஷ்மக்ருத்–இமைகளைப் படைத்த பிரமன்–
ஜட -மூடனே

பொருள்: எப்பொழுது நீர் பிருந்தாவனம் குறித்துக் கிளம்புகிறீர்களோ, அப்பொழுதே உம்மைப் பார்க்காத பிராணிகளுக்கு அரை விநாடி கூட ஒரு யுகமாக நகர்கிறது. பிறகு மாலை வேளைகளில் கண்டபடி கலைக்கப்பட்ட நெற்றி மயிர்களுடன் கூடியிருக்கும் உமது திரு முகத்தைப் பார்க்கும்போது அதைப் பார்த்துக் கொண்டேயிருக்க வேண்டுமென்று தோன்றுகிறது. அப்போது உம்மைப் பார்க்கத் தடையாக இருக்கும் இமைகளைப் படைத்த பிரும்மனே ஒரு ஜடமாக உணர்ச்சி யற்ற மரமாகத் தென்படுகிறார். (கண்ணைக் காக்கும் இமை கூட அநாவசியமாகி விடுகிறது).

பக்ஷ்மக்ருத் ஜட-இழிவான அஸ்திரமான வற்றைப் பார்க்க இமையாத தேவர்களை படைத்து
உன்னையே காணத் த் வரிக்கும் எங்களுக்கு இமையை படைத்தது மூடனின் செயல் தானே

————-

16. பதிஸுதான்வய க்ருஷ்ண ப்ராத்ரு பாந்தவான்
அதிவிலங்க்ய தே க்ருஷ்ண அந்த்யச்யுதா கதா
கதிவிதஸ்தவோத் க்ருஷ்ணகீத மோஹிதா:
கிதவ யோக்ஷித: க்ருஷ்ண கஸ்த்ய ஜேந்நிஸி

யச்யுதா
பதிஸுதான்வய க்ருஷ்ண -பதிகளையும் பிள்ளைகளையும் அவர்களைச் சேர்ந்த மற்றவர்களையும்
ப்ராத்ரு பாந்தவான்-உடன் பிறந்தவர்களையும் -மற்ற சுற்றத்தார்களையும்
அதிவிலங்க்ய -கடந்து -விட்டு
கதி விதஸ்தவோத் க்ருஷ்ண-எங்கள் வரவை அறிந்த உன்னுடைய
உத் கீத மோஹிதா -உரத்த பாடல் களால் மோஹித்த நாங்கள்
தே க்ருஷ்ண அந்தி -உன் சமீபத்துக்கு
கிதவ ஆகத -துஷ்டனே வந்துள்ளோம்
யோக்ஷித: க்ருஷ்ண கஸ் த்யஜேந் நிஸி-இப்படிப்பட்ட பெண்களான எங்களை இரவில் எவன் தான் விடுவான் –

பொருள்: ஹே அச்சுதா! கணவன், குழந்தை, வம்சம், உடன்பிறப்புகள், உறவினர்கள் என்று அனைவரையும் மீறி, நற் கதி உன்னிடம்தான் கிடைக்குமென்று ஓடி வந்துவிட்டோம். உமது வேணு கானத்தால் வசீகரிக்கப்பட்டு மோகத்தால் வாடும் பெண்களை இரவில் எவன் கை விடுவான்.

கதி வித -கணங்களின் கதிகளை அறிந்தவன் என்றும்
உனது நடத்தையை அறிந்த நாங்கள் என்றுமாம்
அச்யுத நாமம் நிலை பெற எங்களை அனுக்ரஹித்து அருள வேண்டாமோ

——————

17. ரஹஸி ஸம்விதம் க்ருஷ்ண ஹ்ருச்சயோதயம்
ப்ரஹஸிதானனம் க்ருஷ்ண ப்ரேம வீக்ஷணம்
ப்ருஹது: ஸ்ரியோ தாம க்ருஷ்ண வீக்ஷ்ய தே
முஹுரதிஸ்ப்ருஹா க்ருஷ்ண முஹ்யதே மன:-

ரஹஸி தே ஸம்விதம் -ரஹஸ்யத்தில் செய்த உன்னுடைய சங்கேதப் பேச்சுக்களையும்
க்ருஷ்ண ஹ்ருச்சயோதயம்-மன்மத விஹாரங்களைச் செய்யும்
ப்ரஹஸிதானனம் -புன்னகை பூத்த திருமுகமும்
க்ருஷ்ண ப்ரேம வீக்ஷணம்-ப்ரீதி பொதிந்த திருக் கடாக்ஷத்தையும்
ப்ருஹது: ஸ்ரியோ க்ருஷ்ண தாம தே-மஹா லஷ்மிக்கு உறைவிடமான அகன்ற திரு மார்பையும்
வீக்ஷ்ய–பார்த்து
முஹுரதிஸ்ப்ருஹா க்ருஷ்ண முஹ்யதே மன:-மிகுந்த ஆசை யுண்டாகி -அதனால் மிக்க மோஹாமும் உண்டாகிறதே –

பொருள்: ஏகாந்தத்தில் உமது சங்கேத வார்த்தைகள் காமத்தைக் கிளரும். உமது முறுவல் பூத்த முகம், பிரியமான பார்வை, மகாலட்சுமிக்கு இருப்பிடமான உமது பரந்த மார்பு-இதையெல்லாம் நினைத்து நினைத்து எங்கள் மனமானது அதிக ஆசை கொண்டு அடிக்கடி மோகமடைகிறது.

——

18. வ்ரஜவநௌகஸாம் க்ருஷ்ண வ்யக்தி ரங்கதே
வ்ருஜின ஹந்த்ரீ யலம் க்ருஷ்ண விஸ்வமங்களம்
த்யஜ மனாக்ச ந: கிருஷ்ண த்வத் ஸ்ப்ருஹாத்மனாம்
ஸ்வஜனஹ்ருத்ருஜாம் க்ருஷ்ண யந்நிஷீதனம்

அங்க தே–ஏ கிருஷ்ண உனது
வ்யக்தி –அவதாரமானது
வ்ரஜவநௌகஸாம் க்ருஷ்ண –கோகுலத்திலுள்ள கோபர்களுடைய
வ்ருஜின ஹந்த்ரீ யலம் க்ருஷ்ண –பாபத்தை அடியோடு போக்குவதாயும்
விஸ்வமங்களம்–உலகங்களுக்கு எல்லாம் மங்களத்தை அளிப்பதாகவும்
கிருஷ்ண த்வத் ஸ்ப்ருஹாத்மனாம்-உன்னிடத்தில் ஆசை கொண்ட மனமுடைய
த்யஜ மனாக்ச ந: -எங்களுக்குக் கொஞ்சமாயினும் விடு -அதாவது அதைக் கொடு
எத்தை என்றால்
ஸ்வஜன ஹ்ருத்ருஜாம் க்ருஷ்ண யந்நிஷீதனம்-உனது அடியார்களான எங்கள் மநோ வியாதியைப் போக்க வல்லதை –
அம் மருந்து எது என்பது உனக்குத் தெரியுமே

பொருள்: ஹே அங்கா, உன் உருவத்தைப் பார்த்த உடனேயே கோகுலத்தில் உள்ள பிராணிகளின் அனைத்து பாவங்களும் நசித்துப் போகின்றன. உலகுக்கே மங்களம் பெருக்கெடுக்கின்றன. எங்களுடைய ஹ்ருதய ரோகங்களுக்கு நிவிருத்தியைத் தருகின்றது எதுவோ, அதைக் கொஞ்சம் தருவீராக.

——-

19. யத்தே ஸுஜாத சரணாம்புருஹம் ஸ்தனேஷு
பீதா சனை: ப்ரிய ததீமஹி கர்கசேஷு
தேனாடவீமடஸி தத்வ்யத்ததே ந கிம்ஸ்வித்
கூர்பாதிபிர் ப்ரமதி தீர்பவதாயுஷாம்

ப்ரிய–ஹே பிரியனே
யத் தே ஸுஜாத சரணாம்புருஹம் -எந்த உனது அழகிய திருவடித் தாமரையை
கர்கசேஷு-மிகவும் கடினமான
ஸ்தனேஷு-கொங்கைகளில்
பீதா -மிகவும் பயந்தவர்களாய்
சனை: ததீமஹி –மெள்ள மெள்ள வைத்துக் கொள்ளுகிறோமோ
தேனாடவீம் –அத்தகைய திருவடிகளால் -காட்டை -காடுகளில் –
அடeஸீ –அலைகிறாய்–
தத் -அந்தத் திருவடிகள்
கூர்பாதிபிர் –கூரிய சிறிய கற்கள் முதலியவை களால்
வ்யத்ததே ந கிம்ஸ்வித்-எப்படி வருந்தாது இருக்கும் -வருந்தவே செய்யும் –
பவதாயுஷாம்-உன்னையே பிராணனாக வுடைய
ப்ரமதி தீர் ந –எங்களுடைய மதி மயக்கம் அடைகிறது –

தேந அடவீம் நயஸீ –பாட பேதம் -அப்படிப்பட்ட ஸூ குமாரமான திருப் பாதங்களால் பசுக்களை காட்டில் அழைத்துச் செல்கிறாயே

பொருள்: எங்கள் நெஞ்சில் உன் பாதம் பட்டால் நோகுமென்று நாங்கள் பயப்படுகிறோம். அத்தகைய கால்கள் காட்டில் சுற்றினால் சின்ன கற்களினால் அந்தச் சரணம் நோகாதோ என்று எங்கள் புத்தியே பேதலிக்கிறது.

——

உத்தர ஸ்லோகம்

20. இதிகோப்ய: ப்ரகாயந்த்ய ப்ரலபந்த்யஸ்ச சித்ரதா
ருருது ஸுஸ்வரம் ராஜன் க்ருஷ்ண தர்ஸன லாலஸா

ராஜன் –அரசனே
இதி–இவ்விதம்
ப்ரகாயந்த்ய-கண்ணனின் குணங்களை பாடுகிறவர்களும்
சித்ரதா-அநேக விதமாக
ப்ரலபந்த்யஸ்ச -பிதற்றிக் கொண்டு இருந்தவர்களுமான
கோப்ய: -கோபிகைகள்
க்ருஷ்ண தர்ஸன லாலஸா–கண்ணனைக் காண்பதில் பேர் அவாக் கொண்டு
ருருது ஸுஸ்வரம்-இனிய குரலுடன் உரக்கப் புலம்பினார்கள்

பொருள்: ஓ ராஜன் என்று பரீட்சித்து மகாராஜனை அழைத்த சுக பிரும்மரிஷி மேலும் சொன்னார். இம் மாதிரி கோபாலனைக் காண வேண்டுமென்ற ஆவலுடன் உரத்த குரலில் விசித்திரமாக புலம்பி அழுதனர்.

அநேக விதமாகப்
பாடி
பிதற்றி
அழுதது
கண்ணனைக் கண்களால் காண வேண்டம் என்ற ஆசை துண்டச் செய்தனர்

சித்ரதா-ப்ரலபந்த்யஸ்ச-நான் ஒரு விதம் சொன்னேன்
கோபிகளோ பல விதமாகச் செய்தனர்

———

21. தாஸாமவிர்பூச்சௌரி ஸ்மயமான முகாம்புஜ:
பீதாம்பரதா ஸ்ரக்வி ஸாக்ஷõன் மன்மத மன்மத:

பீதாம்பரதா –பீதாம்பரம் உடுத்தினவனும்
ஸ்ரக்வி -வனமாலை அணிந்தவனும்
ஸாக்ஷன் மன்மத மன்மத:–சாஷாத் மன்மதனுக்கும் மயக்கத்தைக் கொடுக்கும் படியான பேர் அழகனுமான
சௌரி
ஸ்மயமான முகாம்புஜ:-புன்னகை பூத்த திரு முகாரவிந்தத்தை யுடையவனாய்
தாஸாம் -அந்த கோபிகள் முன்னிலையில்
ஆவிர்பூத் -வந்து தோன்றினான்

பொருள்: மன்மதனே ஆசைப்படும் மாறனான கோபாலன் பீதாம்பரம் தரித்து, புஷ்ப மாலைகள் மார்பில் தவழ, அந்த கோபிகைகளின் முன் ஆவிர்பவித்தார்.

மன்மத மன்மத -இங்கு
ஏகி பவத் ப்ரயுதைர் அபி மன்மதாநாம் யத் காந்தி ப்ருக்ஷத அநு க்ருதிர் ந சக்யா
ஸம் பிரேஷ்ய தம் யது பதிம் யமிநோ அபி நூநம் ஸ்த்ரீ பால மேவ மநஸா பிபராம் பபூவ –-யாதாவாப்யுதம் –24-82-

பதினாயிரம் மன்மதர்கள் ஓன்று சேந்த போதும் அழகு எவனுடைய அழகு சமுத்திரத்தின் ஒரு திவலையைப் போல் இருக்க முடியாதோ
யதுபதியான அந்தக் கண்ணனைக் கண்டு யோகிகளும் ஸ்திரீயாய் இருக்கும் தன்மையை மனத்தால் அடைந்தார்கள்

பீதாம்பர தர – கண்ணன் அரை குலைய ஓடி வர -பீதாம்பரம் நழுவ –பீதாம்பர தாரயாம் -அத்தைப் பிடித்துக் கொண்டே ஒடி வருகிறானாம்

—–

22. தம்விலோக்யாகதம் பிரேஷ்டம் ப்ரீத்யுத்புல்ல த்ரு ஸோ அபலா
உத்தஸ்த்துர்யுகபத் ஸர்வாஸ்தன்வ: ப்ராணமிவாகத்

பொருள்: அமர்ந்துகொண்டே கானம் செய்த கோபிகைளை ஆவிர்பவித்த அந்த கோபாலனைக் கண்டவுடன் மீள உயிர்பெற்றவர்கள் போல துள்ளி எழுந்தார்கள் கோபியர். அவர்களுக்கு யாதொரு பிணியும் வராது என்றும் சகல செல்வமும் சேரும் என்றும் அருளினார் ஆனந்த கிருஷ்ணன்.

அவன் த்வரித்து வர
மலர்ந்த கண்களுடன் கோபிகைகள் அனைவரும் ஒரே தடவையில் எழுந்து இருந்து
ஒரு கோபிகை அஞ்சலியினால் அவானுடைய திருக் கரங்களைப் பிடிக்க
ஒருத்தி சந்தனம் பூசப்பெற்ற திருத்தோள்களை அணைக்க
ஒருத்தி தாம்பூலத்தை இரு கைகளால் வாங்கிக் கொள்ள
ஒருத்தி திருவடித் தாமரைகளை ஸ்தனங்ள் மேல் அணைத்துக் கொள்ள
ஒருத்தி யோகிகள் போல் ஆனந்த சாகரத்தில் மூழ்கி
தாபங்கள் தீரப் பெற்றார்கள்
பின்னர் வேறு ஒரு மணல் குன்றில் ராஸ க்ரீடை தொடர்கிறது

————————

ஹே—-பிரபோ—–வ்ருந்தாவநம் உமது அவதார மகிமையால் செழிப்பை அடைகிறது;
நீர் எங்களுடன் கூடவே வாழ்வதால் ஸ்ரீ லக்ஷ்மி இங்கு நித்ய வாஸம் செய்கிறாள்;
ஹே தயித—-உமது கருணா ஸ்வரூபத்தை எங்களுக்குக் காண்பியுங்கள்;
நாங்கள், உம்மையே நம்பி ,உமது நாம ஸ்மரணம் செய்து கொண்டு,
உமது புண்ய கதைகளைக் கீர்த்தனம் செய்து கொண்டு உம்மையே ஒவ்வொரு திக்கிலும் தேடுகிறோம்.

ஹே,சுரத நாத, ஹே,வரத —நாங்கள் உம்முடைய தாசிகள் —-உம்முடைய இச்சையாலே தாசிகள்
உமது பிரிவினாலே எங்களைத் துன்புறுத்தலாமா ?
உமது பிரிவு எங்களை வதம் செய்வது போல இருக்கிறது.
விஷ ஜலத்திலிருந்தும் காளியன் என்கிற கொடிய சர்ப்பத்தினின்றும் எங்களைக் காத்தீர்’;
அகாசுரன் போன்ற மழைப் பாம்பின் பிடியில் இருந்து காத்தீர்
பேய்க்காற்று, மேக கர்ஜனை, இடி மின்னல் பிரம்மாண்ட மழை இவைகளிருந்து ,
கோவர்த்தன கிரியைக் குடைபோலப் பிடித்து எங்களைக் காத்தீர்
கன்றைப் போன்று பொய்வேஷம் தரித்த அசுரனிடமிருந்து எங்களைக் காப்பாற்றினீர்

நீர் , யசோதை தேவகி இவர்களின் புத்ரன் மட்டுமல்ல;
சர்வத்துக்கும் ஆத்மா—-அந்தராத்மா-எல்லாவற்றையும் பார்க்கும் சாக்ஷி
எல்லா வஸ்துக்களையும் அனுபவிப்பவர்; எல்லாவற்றையும் நியமித்து தரிப்பவர்;
ஹே,விஸ்வகுப்தா—ஸ்நேக உள்ளம் உள்ள பிரபோ—
பூமிப் பிராட்டி, பிரம்மா, தேவர்கள் பிரார்த்தனைக்கு இரங்கி உலகைக் காக்க
யது குலத்தில் அவதரித்து இருக்கிறீர் ;
வ்ருஷ்ணீ துர்ய—-எங்களுக்கு அபயம் அளித்த பிரபுவே– உமது சரணங்களைப் பற்றினோம் ;
உமது கிருபையால் மறுபிறவி பயம் எங்களுக்கு இல்லை;
காந்த—-காமத்தின் பீடையை அடைந்துள்ளோம்;

எங்கள் சிரஸ் ஸில் உமது தாமரைக் கைகளை வைத்து,
நாங்கள் ஸ்ரீ யின் அனுக்ர ஹத்தை அடையும்படி செய்வீராக ;
வீர–வ்ரஜ ஜனார்த்திஹந்—-உமது ஸ்மிதம்—புன்சிரிப்பு—
எங்களுக்கு இயற்கையாக உள்ள அஹம்பாவத்தை அழிக்கிறது;
ஹே–ஸகே —-உம்மைப் பூஜிக்கும் எங்கள் அன்பை ஏற்றுக் கொள்வீராக ;

பல தலைகளுடன் படம் விரித்து ஆடிய காளிங்க னுடைய தலைகளில்,
உமது பாத பத்மங்களை வைத்த மாதிரி ,எங்கள் ஹ்ருதயத்திலும்
உமது பாத பங்கஜங்களை வைத்து ,எங்கள் தாபத்தைப் போக்குவீராக;
புஷ்கரேக்ஷண—–தாமரை கண்ணா—உமது திருஷ்டி கடாக்ஷம் எங்கள் மீது படும்படி செய்வீராக;
உமது மதுரமான பேச்சுக்களால் ,எங்களுக்கு சந்தோஷத்தை உண்டாக்குவீராக;
உமது பேச்சு, மேதாவிகளின் மனங்களையும் சந்தோஷப் படுத்தக் கூடியது;

வீர—-உமது ஆக்ஜையை சிரமேற் கொண்டிருக்கும் ,
அதைச் செய்யத் தயாராக இருக்கும் எங்களுக்கு
உமது அதர பானத்தைக் கொடுத்து நாங்கள் உயிர் பிழைக்கும்படி செய்வீராக;
உமது கதாம்ருதம், மங்களங்களை அளிப்பவை;
உமது கீர்த்தனம் ஐஸ்வர்யங்களை வ்ருத்தி செய்பவை;
இதனால், எல்லாம் நிரம்பிய குண பூர்த்தி உள்ள மகாத்மாக்கள்,
உமது கீர்த்திகளை அடிக்கடி சொல்கிறார்கள்;
அடிக்கடி பாடிக் கேட்கிறார்கள்;

உமது இத்தகைய நாமஸ்மரணம், கீர்த்தனம் இவை,
எங்கள் பாபங்களை—கல்மிஷங்களை—அடியோடு அழிக்கின்றன;
ஹே—ப்ரிய—-புன்சிரிப்புள்ள, பிரேமை ததும்பும் உமது பார்வை —
பால லீலைகள்—–கோபர்களுக்குச் செய்த அதிசயச் செயல்கள்—
லீலா விநோதங்கள்—-எல்லாமே, எல்லோருடைய த்யானத்துக்கு உரியது; மங்களங்களைக் கொடுப்பது;
உமது ரஹஸ்யமான பேச்சுக்கள், கண் ஜாடைகள், சிரிப்பு, பார்வை,
செய்கைகள் எல்லாமே எங்கள் ஹ்ருதயத்தைத் தொட்டு,
எங்களை உமக்கு ஆட்படுத்தி அடிமையாக்கி, எங்களுடைய ஹ்ருதயத்தைப் பிளக்கின்றன

ஹே, நாத—- நீர் வ்ருந்தாவனத்தில் பசுக்களை மேய்த்து சஞ்சரிக்கும் போது
உமது பாதங்களை, சிலா,(கல்) , புல் ,முளை இவைகள் குத்தி புண்படுத்தியது,
எங்கள் மனத்தில் காயம் ஏற்பட்டது போல இருக்கிறது;
மனஸ் புண்பட்டு இருக்கிறது;
ஹே,வீர —ஒவ்வொரு நாள் சாயங்காலமும், நீர் பசுக்களுடன்
க்ருஹத்துக்குத் திரும்பும்போது, நீல மலர்களால் நிரம்பிய வனத்தைப் போல
உமது கேச பாசங்கள், உமது கரிய அழகிய திருமேனி,
பசுக்களின் சுவடுகளிலிருந்து கிளம்பிய புழுதி படிந்து வாடிய திருமுகம் ,
இவைகளைப் பார்க்கும்போது ,எங்களுக்கு என்ன தோன்றும் தெரியுமா !

தாமரைப் பூவில் தேனீக்களும் மகரந்தங்களும் உள்ளவை போலத் தோன்றும்;
கருத்த கேசங்கள் தேனீக்களைப் போலவும்
திரு முகம் மகரந்தம் போலவும் தோன்றும் ;
எங்கள் மனத்தில் மன்மத ரூபம் தோன்றும்;
நாங்கள், மன்மதனை மனஸ் ஸால் உபாசிப்பது போலத் தோன்றும்;

ஜனங்களின் இஷ்டத்தைப் பூர்த்தி செய்பவரே —-
ஸ்ரீ மகாலக்ஷ்மியாலும் ,ப்ரம்மாவாலும் அர்ச்சனை செய்யப்படும் உமது பாதங்கள்,
பூமி தேவிக்கு ஆபரணங்களைப் போல இருக்கின்றன;
சதா நாங்கள் த்யானம் செய்வதற்கு உரியதாக இருக்கின்றன;
வணங்குபவர்களுக்கு, காமதேனுவைப் போல ,
எதைக் கேட்டாலும் கொடுக்கச் சக்தி உள்ளவையாக இருக்கின்றன;

உமது அதர அம்ருதத்தை புல்லாங்குழலுக்குக் கொடுத்ததைப் போல ,
எங்களுக்கும் பகிர்ந்து அளிப்பீராக,
பகிர்ந்து எங்களுக்கும் அதர பானம் கொடுப்பீராக
ஹே–பிரபோ—நீர் காட்டில் பசுக்களுடன் சஞ்சரிக்கும் அந்த அரைநாள் பொழுது,
அந்தப் பிரிவு—எங்களுக்கு –பல யுகங்களில் பிரிந்து இருப்பதைப் போல துக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது;

உமது குடில குந்தலம் — மற்றும் நாங்கள் கண் இமைத்தல் இவை
உமது பூரண சௌந்தர்யமான திருமுகத்தைத் தர்சிக்கவிடாமல் தடுக்கிறதே ?
இவை எல்லாம் ஸ்ருஷ்டி கர்த்தாவான ப்ரம்மாவுக்குத் தெரியாமல் அவர் ஜடமாக இருப்பாரோ !
எங்களுடைய மனஸ் ஸின் அனுபவங்களைப் பார்க்க முடியாதபடி
அவரின் ஸ்ருஷ்டி இருக்கிறதே, ஆச்சர்யம் !

ஹே,அச்யுதா—உமது புல்லாங்குழல் இசையைக் கேட்டதும்
எல்லாவற்றையும் விட்டு விட்டு உம்மிடம் ஓடோடி வந்து இருக்கிறோம்.
நீயே எங்களுக்குக் கதி—-அடைக்கலம் என்று வந்திருக்கிறோம்;
பதி ,பிள்ளைகள், பந்துக்கள், சஹோதரர்கள் எல்லாரையும் த்யாகம் செய்து
நீயே எல்லாம் என்று வந்து இருக்கிறோம்

ஹே,பிரபோ—-ரகஸ்யமாக எங்களிடம் விளையாடி, பேசி,
எங்களிடம் உமக்குள்ள அன்பை வெளிப்படுத்தி இருக்கிறீர்;
எங்கள் ஹ்ருதயங்களைப் பிளந்து அதில் ஆசையை உண்டாக்கி,
அவைகளை, நீர் பகிரங்கமாகச் சொல்லும்போது ,உமது முக விகாஸம் பொலிவு அடையும்;

உமது அகன்ற மார்பு;
இதுவே ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மி நித்ய வாஸம் செய்யும் வாசஸ் தலம் ;
உம்மைப் பிரியத்தால் அடைந்து உம்மையே காதலித்து அடி பணிந்து ,
நாமும் இப்படியே வாஸம் செய்யலாமே ,என்று மனம் மோஹம் அடைகிறது.

ஹே,விஸ்வ மங்களப்ரபு —–இந்த ஸ்தலத்தில் ஏற்பட்டுள்ள உமது அவதாரம்,
எங்களுக்கும் , எல்லாப் பிராணிகளுக்கும் துக்கங்களைப் போக்குகிறது;
சுந்தரவடிவம் மங்களத்தை ஏற்படுத்துகிறது;

நீரும், எங்களை, உம்முடைய பந்துக்கள் என்று ஸ்வீகரித்து, கபட வேஷத்தை விடுவீராக;
உம்மிடம் அசாத்திய பக்தி செலுத்தும் எங்களிடம் கபட வேஷத்தை விடுவீராக.
ஹே—-ப்ரிய— காட்டில் அலைந்து கல்லும் முள்ளும் குத்தும் போது ,
உமக்கு ஏற்படும் அந்த வலி ,எங்கள் ஹ்ருதய வலி ;
காரணம், உமது பாதாம்புஜங்கள்,எங்களது ஹ்ருதயத்தில் படிந்து இருக்கிறது;
உமக்கு வன சஞ்சார வலி
எங்களுக்கு ஹ்ருதய வலி;
இது பக்தியின் விஸ்லேஷ துக்கத்தின் உச்ச நிலை

( நாரதாதி மகரிஷிகள், விஸ்லேஷ துக்கத்தையே பக்தியின் உச்ச நிலையாகக் கொண்டாடி இருக்கிறார்கள் )

கோபிகைகள், இவ்வாறு விரஹ தாபத்தைப் பொறுக்க இயலாத துக்கத்துடன் கீதமாகப் பாடினார்கள்

ஸ்ரீ கோபிகா கீதம் அத்யாயம் நிறைவடைந்தது.

—————-

Posted in Sri Baagavatha saaram | Leave a Comment »

ஸ்ரீ மத் பாகவத ஏக ஸ்லோகம் — ஸ்ரீ மத் பாகவத மஹாத்ம்யம்–ஸ்ரீ நாரதர் சதுஸ் ஸ்லோகி —ஸ்ரீ தசம ஸ்கந்த சுருக்கம் —

April 20, 2022

ஸ்ரீ மத் பாகவத ஏக ஸ்லோகம்

ஸ்ரீ மத் பாகவதம்–12 ஸ்கந்தங்கள்-–100 அதிகாரங்கள் –18000-ஸ்லோகங்கள் –

————–

சர்க்கச்ச பிரதி சர்க்கச்ச வம்சோ மன்வந்தராணி ச வம்சய
அனுசரிதச் சைவ புராணம் பஞ்ச லக்ஷணம் –மத்ஸ்ய புராணம்

வைஷ்ணவம் நாரதீயஞ்ச ததா பாகவதம் ஸூபம் கருடாஞ்ச ததா பத்மம் வராஹம்
ஸூப தர்சனே சாத்விகானி புராணிவிஜ்நேயனி ஸூபாநீவை
ப்ரஹ்மாண்டம் ப்ரஹ்ம வைவர்தம் மார்கண்டேயம் ததைவ ச பவிஷ்யம் வாமனம் ப்ரஹ்மம் ராஜசானி நிபோதமே
மத்ஸ்யம் கூர்மம் ததா லைங்கம் சிவம் ஸ்கந்தம் ததைவ ச அக்னேயம் ச சதேதானி தமஸானி நிபோதமே

யாவன் ஒருவன் உயர்ந்த வேதாந்த கருத்துக்களை அளிக்கும் ஸ்ரீ மத் பாகவதம் எழுதி பொன்னால் செய்த
சிம்ஹாசனத்தில் வைத்து பத்ர–ஆவணி – மாச பவுர்ணமி அன்று தானமாக அளிக்கிறார்களோ அவர்கள் பரம கதி அடைகிறார்கள்

அர்த்தோயம் ப்ரஹ்ம ஸூ த் ராணாம் பரதர்த்த விநிர்ணய காயத்ரி பாஷ்ய ரூபோசவ் வேதார்த்த பரிபிரும்ஹத புராணம்
சாம ரூபா சாஷாத் பகவதோதித துவாதச ஸ்கந்த யுக்தோயம் சதா விச்சேத சம்யுத கிரந்த
அஷ்டாதச சஹஸ்ர ஸ்ரீ மத் பாகவாதபிதம் –கருட புராணம் -ஹரி பக்த விலாசம் –10-394-395-

ஸ்ரீ ப்ரஹ்ம ஸூத்ர விவரணம் –
மஹா பாரத சாரம் –
காயத்ரி பாஷ்யம் –
வேத விவரணம் –

பதவ் யதியவ் பிரதம த்வித்யவ்
த்ரிதியதுர்யவ் கதிதவ் யதுரு நாபிஸ் தத பஞ்சம ஏவ சாஸ்தோ புஜாந்தரம்
தோரயுக லம் யதன்யவ் முகாரவிந்தம் தசமம் பிரபுல்லம்
ஏகாதஸவ் யஸ்ய லலத பதகம் சிரோ பி
யத் துவாதச ஏவ பதி தமதி தேவம் கருண நிதானம் தமல வர்ணம்
சுஹித வதரம் அபரஸம்ஸார சமுத்ர சேதும் பஜ மே ஹே பாகவத ஸ்வரூபம்

————

ஸ்ரீ மத் பாகவத மஹாத்ம்யம்–ஸ்ரீ நாரதர் சதுஸ் ஸ்லோகி —

ஸ்ரீ வேத வியாசர் அனைத்து வேத புராணங்களையும் அருளிச் செய்த பின்பும்
திரு உள்ளம் சோகமாய் இருக்கக் கண்ட ஸ்ரீ நாரதர்
நான்கு ஸ்லோகங்களால்-2.9.33-36- வேத சாரங்களை அருளிச் செய்து
ஸ்ரீ கிருஷ்ணனைப் பற்றியே முழுவதுமாக ஸ்ரீ மத் பாகவதம் அருளிச் செய்யச் சொல்ல பிறந்த கிரந்தம்

யாவன் அஹம் யதா பவோ யத் ரூப குண கர்ம
ததைவ தத்வ விஞ்ஞானம் அஸ்து தே மத் அநுக்ரஹாத் –2-9-33-

அஹம் ஏவ சம் ஏவ அக்ரே நான்யத் யத் சத் அசத் பரம் பஸ்சத்
அஹம் யத் ஏதக் ச யோ அவசிஸ்யேத சோஸ்மை அஹம் –34-

ருதே அர்த்தம் எது பிரதியேத ந பிரதியேத ச ஆத்மனி தத் வித்யாத்
ஆத்மனோ மயாம் யத அபாஷஹ யத தமஸ்–35-

ப்ரஹ்மாத்மகம் இல்லா ஓன்று இல்லை -இருப்பது போல் -தமஸாகவே தோன்றும்

யதா மஹந்தி பூதாநி பூதேஸூ உச்ச அவஸேஸூ அனுப் பிரவிஸ்தானி
அப் பிரவிஸ்தானி ததா தேசு ந தேசு அஹம் -36

உள்ளே உறைந்து நியமிக்கிறேன் -வியாப்த கத தோஷம் தட்டாமல்

ஸ்ரீ வாஸூ தேவன் இந்த நான்கு ஸ்லோகங்களையே விவரித்து ஸ்ரீ மத் பாகவாதமாக-வேத சாரமாக
ஸ்ரீ கிருஷ்ணனின் சேஷ்டிதங்களை விவரித்து

கிருஷ்ண ஸ்வ தமோபகதே தர்ம ஞான திபீ ஸஹ கலவ் நஸ்தத் ரசம் ஏச புராணர்கோ துணோதித்

ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் தன்னுடைச் சோதி எழுந்து அருள –
தமஸில் ஆழ்ந்த உலகம் ஸ்ரீ மத் பாகவத புராணம்
மூலமாகவே கலியில் நாம் ஒளி பெறுகிறோம்

———————

ஸ்ரீ தசம ஸ்கந்த சுருக்கம் —

ஸ்ரீ தசம ஸ்கந்த தொடக்கத்தில் , பரீக்ஷித் ராஜன் , ஸ்ரீ சுகப்ரஹ்மத்தைக் கேட்பதான வ்யாஜத்தில்,
பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அவதார மஹிமையை, அனுக்ரஹிக்கச் செய்த , அந்த உத்த ரையின் புத்ரனை நமஸ்கரிக்கிறேன்.
அவனாலன்றோ , ஸ்ரீ கிருஷ்ண மஹா சரிதத்தைப் படிக்கக் கூடிய- கேட்கக்கூடிய பாக்யம் கிடைத்தது
அதற்காக அந்த அர்ஜுன பௌத்ரனை, உத்தரை மைந்தனை —-ஸ்ரீ பரீக்ஷித் மகாராஜனை எப்போதும் நமஸ்கரிக்கிறேன்.

ஸ்ரீ சுகப்ரஹ்ம ரிஷி —-ஸ்ரீ வ்யாஸ பகவானின் புத்ரர் ———பிக்ஷைக்காக எவர் வீட்டின் முன்பும்
“பால் கறக்கும் வேளை ” தாண்டி (கோதாஹண வேளை ) நிற்க மாட்டார் .
அப்படிப்பட்ட மஹரிஷி , ஏழு நாட்கள் கங்கைக் கரையில் , பரீக்ஷித் மஹாராஜன் முன்பு உட்கார்ந்து,
ஸ்ரீ கிருஷ்ண சரிதத்தைச் சொன்னார்.
பரீக்ஷித் மகாராஜாவுக்குச் சொல்லும் வ்யாஜத்தில், இந்த க்ரந்தத்தை எல்லாருக்கும் சொன்ன ,
ஸ்ரீ சுகப்ரஹ்ம ரிஷியை மனசாலும், உடலாலும், வாக்காலும் நமஸ்கரிக்கிறேன்; பலதடவை நமஸ்கரிக்கிறேன் .
அவர் அல்லவா, இந்த அம்ருதத்தை; தேவாம்ருதத்தை; திகட்டாத அம்ருதத்தை நமக்கெல்லாம் பருகக் கொடுத்தவர் !
நம்மைக் கொடுத்து வைத்தவர்களாக ஆக்கியவர்!
ஆக,சுகப்ரஹ்ம ரிஷிக்கு க்ருதஜ்ஞ்சதையைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

தைத்யர்கள், தானவர்கள், அஹங்காரம் மற்றும் மதம் பிடித்த அரசர்களாக த்வாபரயுகத்தில் பூமியில் பிறந்து
வேத வ்ருத்தமான அக்ரமங்களைச் செய்து, அட்டஹாசம் பொங்கி எழ சாதுக்களை ஹிம்சைப் படுத்தி வாழ்ந்து , பூமி பாரத்தை
அதிகரிக்கச் செய்து, பூமிப் பிராட்டிக்கு கஷ்டத்தைக் கொடுத்த சமயத்தில், பூமிப் பிராட்டியை அழைத்துக் கொண்டு, ,
ப்ரஹ்மா , தேவர்கள் புடைசூழ , க்ஷீராப்தியை அடைந்து, பகவானான உன்னை,
புருஷ ஸூக்தம், விஷ்ணு ஸூக்தம், நாராயண அநுவாகம் —-இவற்றால் துதித்து,
சாது சம்ரக்ஷணத்துக்காக ராக்ஷஸ ர்களை அழிக்க , பூவுலகில் அவதாரம் செய்ய உன்னைப் ப்ரார்த்தித்ததற்காக ,
உன் அனுக்ரஹத்தைப் பெற்றதற்காக ,
பூமிப் பிராட்டியையும், ப்ரஹ்மாவையும் பல தடவை நமஸ்கரிக்கிறேன்.

பாதி வழியில், —-ஆகாசத்திலிருந்து குரல்—- கம்ஸனிடம் பேசியது.
” முட்டாளே ! இவளுடைய எட்டாவது கர்பத்தில் தோன்றும் குழந்தை , உன்னைக் கொல்வான்.எந்தத் தங்கையைப் பாசத்துடன்,
தேரில் , குதிரைகளைப் பிடித்து அழைத்துச் செல்கிறாயோ, அந்தத் தேவகியின் எட்டாவது கர்பத்தில் பிறக்கும் சிசு ,
உனக்கு ம்ருத்யு ” என்று சொன்னது.
உடனே, பாபியும், துஷ்டனுமான கம்ஸன் , குதிரைகளின் கடிவாளத்தை விட்டு விட்டு, மஹா கோபத்துடன், கத்தியை எடுத்து,
தேவகியைக் கொல்ல முயற்சித்தான். அப்போது, வஸுதேவர் , அவனைத் தடுத்து, இனிய வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.

” ஒரு ஆத்மா, ததேகம் எடுத்ததும் , ம்ருத்யு கூடவே வருகிறது;
இந்த தேகத்தில், ஐந்து , ஐந்து இந்த்ரியங்கள் இருந்து தேகம் அழியும் போது, அவையும் மறைகின்றன.
ஆத்மா, தன் கர்ம வினைக்கு ஏற்ப , மற்றொரு தேகத்தை எடுத்துக் கொள்கிறது;
தூக்கத்தில் இருந்தாலும், ஸ்வப்னத்தில் இருந்தாலும், ஆத்மாவை,மாயையால் , பகவான் செயல்பட வைக்கிறான்;
மாயையின் மூன்று குணங்களால் உள்ள தேகத்துடன், மனஸ் ஸும் சேர்ந்து, மாயையினால் ஆத்மா செயல் படுகிறது;
பிறகு, ஞானம் வரப்பெற்று, மாயையிலிருந்து விடுபடுகிறது; ஆதலால், ஒரு ஜீவன் , இன்னொரு ஜீவனுக்குத் த்ரோக
சிந்தனையுடன் நடந்து கொள்ளக் கூடாது; உன்னுடைய க்ஷேமத்துக்காக பிறருக்குப் பயத்தை ஏற்படுத்தக் கூடாது;
உன் தங்கை சிறியவள்; உனக்குப் புத்ரியைப் போன்றவள்; புதிதாக விவாஹம் ஆனவள்; கொல்லத் தகாதவள் ” என்று,
பலப்பல புத்திமதிகளைச்சொன்னார்.

கம்ஸன் சமாதானம் அடையவில்லை. க்ரூர ஸ்வபாவத்துடன் தன் எண்ணத்தை நிறைவேற்றிக் கொள்ள முயன்றான்.
வஸுதேவர் யோசித்தார். இப்போதைக்கு, இவளுக்கு ஏற்பட்ட ம்ருத்யுவைத் தடுக்க வேண்டும்.என்று ஆலோசித்து,
” ஹே, கம்ஸ !இவளிடமிருந்து, பயப்பட ஒன்றுமில்லை; குழந்தைகள் பிறந்தவுடன் , உன்னிடம் கொடுத்து விடுகிறேன்;
ஆகாசத்திலிருந்து, அசரீரி, இவளுடைய குழந்தையால் தானே, நீ கொல்லப்படுவாய் என்றது ?
குழந்தைகளை உன்னிடம் கொடுத்து விடுகிறேன். நீ இஷ்டப்படி செய்து கொள்என்றார்.
இதைக் கேட்டதும் கம்ஸன் , சரியென்று தலையை அசைத்து, தேரை விட்டு இறங்கிச் சென்றான்.
வஸுதேவர் , தேவகியுடன் தன்னுடைய வீட்டுக்குச் சென்றார். சில நாட்கள் சென்றன;

தேவகி கர்ப்பமடைந்து, முதல் குழந்தையைப் பெற்றாள். இக் குழந்தையின் பெயர் ” கீர்த்தமான் “.
சொன்ன சொல் தவறாத வஸுதேவர், மனஸ் சங்கடப் பட்டுக்கொண்டே , பிறந்த குழந்தையை கம்ஸனிடம் கொடுத்தார்.
கம்சன், குழந்தையைப் பார்த்தான். சந்தோஷப்பட்டான். சிரித்துக் கொண்டே, “இந்தக் குழந்தை உன்னிடமே இருக்கட்டும்;
எட்டாவது குழந்தை தானே எனக்கு ம்ருத்யு ” என்றான். வஸுதேவர் “சரி” என்று சொல்லி குழந்தையுடன் வீட்டுக்குத் திரும்பினார்.
இருந்தாலும், கம்ஸனிடம் அவருக்குச் சந்தேகம் தான்.

நாரதர் , கம்ஸனுடைய சபைக்கு வந்து, ப்ரஹ்மாவின் முயற்சி , பூமிப் பிராட்டியின் பாரம் தீர பகவானின் அவதாரம்,
என்கிற தேவ ரஹச்யங்களைக் கம்ஸனுக்குச் சொல் லிவிட்டுச் சென்றார். கம்சன் மிகவும் பயப்பட்டான்.
தேவகி, வஸுதேவரைச் சிறையிலிட்டான். பிதாவான உக்ரசேனரை, சிறையில் அடைத்து, ராஜ்யத்தைப் பறித்து, தானே அரசன் ஆனான்.
தேவகி, வஸுதேவர் இவர்களுக்குப் பிறந்த குழந்தைகளைப் பிறந்தவுடன் கொன்றான்.

ஹே, ப்ரபோ ! உன்னுடைய சங்கல்பத்தாலன்றோ வஸுதேவர்—-தேவகி விவாஹம் நடந்தது;
உன்சங்கல்பத்தால் அல்லவா கம்ஸன் தானே முன்
வந்து, வஸுதேவர்—தேவகி வந்த தேரைச் செலுத்தினான்; உன் ஆக்ஜைப்படி தானே, ஆகாசத்தில் , அசரீரி கம்ஸனிடம்
பேசி அவனுக்குப் பயத்தை ஏற்படுத்தியது; நாரதர், கம்ஸனிடம் வந்து பேசியது எல்லாம், உன்னுடைய லீலை தானே;
கம்ஸனுக்கு, அஹங்காரமும்,கோபமும், பயமும் ஏற்பட்டு தகப்பனாரைச் சிறையில் அடைத்ததும்
ராஜ்யத்தை அபஹரித்துக் கொண்டதும்,கர்பத்திலிருந்து பிறந்த ஒவ்வொரு குழந்தையையும் கொன்றதும் உன்னுடைய எண்ணம் தானே!
அப்படிப்பட்ட சங்கல்பத்துக்கும் ,ஆஞ்ஜைக்கும், லீலைக்கும், எண்ணத்துக்கும் , அடியேனுடைய க்ருதக்ஜதை உரித்தாகுக.
உனக்கு முன்பு பிறந்து உயிரை விட்ட ஏழு குழந்தைகளின் த்யாகம் அல்லவா உன் அவதாரத்துக்கு வித்திட்டது !
அவர்களால் அல்லவா,உன் திரு அவதாரம் ஏற்படப் போகிறது !
அந்தக் குழந்தைகளை, பக்தியுடனும், நன்றியுடனும் நமஸ்கரிக்கிறேன்

நீ, தேவகியைத் தாயாக அடைந்தாய். தேவகி, கம்ஸனின் ஸ்வப்னத்தில் அடிக்கடி தோன்றினாள்.கம்ஸன் மிகவும் பயந்தான்.
தன்னை அழிப்பவன், எட்டாவது கர்பமாக தேவகியின் வயிற்றில் இருக்கிறான் ;
அவன் பிறந்ததும்,அந்தக் குழந்தையைக் கொன்று விட வேண்டும் என்று,எப்போதும் உன் நினைவாகவே இருந்தான்.

தேவகியின் கர்பத்தில், நீ வாஸம் செய்யும்போது, உன்னை, ருத்ரன், ரிஷிகள்,தேவர்கள்,முன்னிலையில்
ப்ரஹ்மா துதித்தார். அல்லவா ? அதை , அடியேனும் சொல்லி உன்னை ஸ்தோத்ரம்செய்கிறேன்

—————————————————-

அத்யாயம் –2–
பகவான், தேவகியின் கர்ப்பத்தை அடைவது, ப்ராஹ்மாவின் ஸ்துதி

பகவானே ! பயத்தை நீ தானே உண்டாக்கினாய் !இப்போது, நீ தானே யோக மாயையை அழைத்து,
“ஹே, யோக மாயை ! வசுதேவருடைய இன்னொரு பத்னி —ரோஹிணீ—-, கோகுலத்தில்
, நந்தகோபன் பாதுகாப்பில் வசிக்கிறாள்( வசுதேவருக்கு ஏழு மனைவிகள் . தேவகி கடைசி மனைவி )
தேவகியின் வயிற்றில் , என் அம்சமாக அனந்தன் இருக்கிறான்;அந்த கர்ப்பத்தை இழுத்து, , ரோஹிணீயின் வயிற்றில் வைத்து விடு;
நான் , தேவகிக்கு எட்டாவது பிள்ளையாக அவதரிப்பேன்; நீ, நந்தகோபனுடைய மனைவி யசோதையின் கர்ப்பத்தில் அவதரிப்பாயாக;
நான் பூமியில் அவதரித்ததும், வசுதேவர் என்னை , நந்தகோபன் வீட்டில் யசோதைக்குப் பக்கத்தில் வைத்து விட்டு,
யசோதை வயிற்றில் பிறக்கும் உன்னை, வசுதேவர் தன்னுடைய இருப்பிடமான காரக்ருஹத்துக்குக் கொண்டு வந்து விடுவார்;
நீ, இடம் மாறி தேவகியிடம் வந்து சேர்; உன்னை, உலக மக்கள் துர்க்கை, காளி, விஜயா,
வைஷ்ணவீ , குமுதா, சண்டிகா, கிருஷ்ணை, மாதவி, கன்யகா, மாயா, நாராயணீ, ஈசானீ ,
சாரதா, அம்பிகா, என்று பலப் பலப் பெயர்களில் பூஜை செய்வர் ” என்று ஆஜ்ஜை இட்டாய்.
உன் கட்டளைப்படிதானே,யோகமாயை என்கிற யோக நித்ரை “சரி ” என்று சொல்லி,
உன்னைப் பிரதக்ஷணம் செய்து, தேவகியின் ஏழாவது கர்ப்பத்தை, ரோஹிணிக்கு மாற்றினாள்;
நீ செய்த மாயையால் தானே, தேவகியின் ஏழாவது கர்ப்பம் அழிந்து விட்டதாக நம்பி ஜனங்கள் ஸூகப் பட்டனர்

ஹே, ஸத்ய வ்ரதரே! நீ சொல்லும் ஒவ்வொரு சொல்லுக்கும், நீயே ப்ரமாணம்.
அதை,ஸத்யமாக ஆக்குவதும் நீயே.”” ஆகாயம் சரிந்தாலும், கடல் வற்றினாலும்,
நான் சொல்வது எப்போதும் பொய்யாகாது ,ஸத்யமே ” என்று,த்ரௌபதிக்கு வாக்களித்த கண்ணனே !
ஸத்யனே ! , நித்யனே! சநாதனனே ! சரணாகத ரக்ஷகனே ! நீ தேவகி கர்ப்பத்தில் இருந்தபோது,
ருத்ரன், ரிஷிகள், தேவர்கள் கூடியிருக்க, ப்ரஹ்மா உன்னை ஸ்தோத்ரம் செய்து சரணமடைந்ததைப் போல,
பிரபன்னனாகிய அடியேனும்,அந்த ஸ்தோத்ரத்தையே சொல்லி, உன்னைச் சரணம் அடைகிறேன்.

பிரும்மாவின் ஸ்துதி

ஓ… …. ஆதி வ்ருக்ஷமான பகவானே !

இந்த சம்ஸாரம் ஓர் அஸ்வத்த வ்ருக்ஷம் ஆதியும் இல்லை; அந்தமும் இல்லை; அநாதி;
மேலே ஆகாயத்தை நோக்கி வேர்களும், கீழே பூமியில் கப்பும் , கிளையும் ,இலையுமாக மண்டிக் கிடக்கிறது;
இதற்கு, ஸுகம் , துக்கம் என்கிற இரண்டு பழங்கள்;
மூன்று ஆணி வேர்கள்—- இறந்த காலம், நிகழ் காலம், எதிர்காலம்என்கிற காலமான மூன்று ஆணி வேர்கள்;
முக்குணங்கள் —-ரஜஸ், தமஸ்,ஸத்வம் என்கிற மூன்று குணங்கள்;
நான்கு விதமான புருஷார்த்தங்கள் , இந்த வ்ருக்ஷத்துக்கு, மரப்பட்டை;
ஐந்து இந்த்ரியங்கள் –கரணங்கள் ;
ஆறு அவஸ்தைகள் —அதாவது, ஆறு நிலைகள் ..பிறப்பு, ஸ்திதி, வளர்ச்சி,முதுமை, மரணம், அறிவு .
மற்றும் , பசி, தாகம், வருத்தம், மோஹம் , முதுமை, மரணம் .
ஏழு தாதுக்கள் —கபம், ரத்தம், வியர்வை( பருமன் ),மாம்சம், மஜ்ஜை, எலும்பு, ரேதஸ் என்கிற ஏழு தாதுக்கள்;
எட்டு கிளைகள்—-ஐந்து இந்த்ரியங்கள், மனஸ், புத்தி, அஹங்காரம் என்கிற எட்டு கிளைகள்;
ஒன்பது கண்கள், அதாவது த்வாரங்கள்— இரண்டு கண்களின் பொந்துகள், இரண்டு காதுகளின்
த்வாரங்கள், மூக்கின் இரண்டு த்வாரங்கள், வாய், குறி, ஆசன வாய்—என்கிற ஒன்பது த்வாரங்கள்;
பத்துப் ப்ராண ப்ரவ்ருத்திகள்— பிராணன், அபானன், வ்யானன், ஸமானன், உதானன்,
நாகன், கூர்மன், க்ருகசன், தேவதத்தன், தநஞ்ஜயன்—ஆகிய பத்துப் பிராணன்கள்
இரண்டு பக்ஷிகள்—-ஜீவாத்மா, பரமாத்மா
இப்படிப்பட்ட ஆதி வ்ருக்ஷமான உன்னை, நீ, தேவகியின் கர்ப்பத்தில் இருந்தபோது,
ப்ரஹ்மா ஸ்தோத்ரம் செய்து சரணம் அடைந்ததைப் போல,பிரபன்னனாகிய அடியேனும், அவற்றைச் சொல்லி -உன்னைச் சரணம் அடைகிறேன்.

ஆனால், வித்வான்கள்,
அண்டசராசரம் அனைத்துக்கும் , அவற்றின் க்ஷேமத்துக்கும், நீதான் காரணம் என்று உணர்கிறார்கள்;
உன் சுத்வ ஸத்வ அவதாரங்கள், சாதுக்களுக்கு சுகத்தையும் மங்களத்தையும் அளிக்கிறது;
அதுவே, துஷ்டர்களுக்குத் தீங்கையும் நாசத்தையும் அளிக்கிறது;
உனது, அன்றலர்ந்த தாமரைக் கண்களின் கடாக்ஷத்தால், எல்லா ஸத்வங்களுக்கும் இருப்பிடமான
உன் ரூப லாவண்யத்தை, ஸுபாஸ்ரயத்தை, ஸாதுக்கள் மனத்தில் தரித்து,
சமாதி நிலையிலும் அவற்றை அனுபவிக்கிறார்கள்;

உன்னை பூஜை செய்யும் பக்தர்கள், உன் திருவடிகளை நமஸ்கரித்துப் பூஜிக்கிறார்கள்;
அதனால், கஷ்டங்கள் நிறைந்த, கடக்க முடியாத “பவார்ணவத்தை”, —பயங்கரமானதும்,
சௌஹார்த்த மில்லாததுமான அடர்ந்த பெரிய இருளை, உனது பிரகாசத்தால் கடக்கிறார்கள்;
அப்படிக் கடந்து, சம்சாரக் கடலைக் கடந்து, அக்கரையான –உனது திவ்ய வாசஸ்தலமான
பரமபதத்தை அடைந்த முக்தர்கள், உலகத்தில் உள்ளவர்களுக்கு, உதாரணமாக —ஆதர்ச புருஷர்களாக
இருக்கிறார்கள்; ஆனால், ஹே, கண்ணா! ….எவ்வளவு க்ஜானம் இருந்தும் , பண்டிதனாக இருந்தும்,
உன்னிடம் பக்தி இல்லாதவர்கள் , இந்த மார்க்கத்திலிருந்து நழுவி, கஷ்டப்படுகிறார்கள்;
உன்னிடத்தில் பரமபக்தி உள்ளவர்கள், உன்னையே நம்பி, பயமே இல்லாமல், எவ்வளவு
ஆபத்து வந்தாலும், அந்த ஆபத்துகளைச் சுலபமாகத் தாண்டுகிறார்கள்;
பெரிய பண்டிதர்களாக இருந்தாலும், வித்வான்களாக இருந்தாலும், பெரிய நல்ல குடும்பங்களில்
பிறந்து, அந்த நல்ல பிறவியினால் கர்வம் கொண்டவர்கள், உன்னைத் துதிக்காமல்,
பக்தி செய்யாமல், முக்தியை அடைவதில்லை; உன்னிடம் பரம பக்தி உள்ளவர்கள்,
எல்லா வகைகளிலும் உன்னால் காப்பாற்றப் பட்டு, தேவர்களின் தலைமீது
தங்கள் பாதங்களை வைத்து, பயமில்லாமல் சஞ்சரிக்கிறார்கள்;

நீ ஸுத்த ஸத்வ ஸ்வரூபி! பக்தர்கள் ( ஜீவாத்மாக்கள் ) ஆஸ்ரம தர்மங்களை, நன்கு அனுஷ்டித்து,
அவற்றால் ஏற்படும் பலன்களைத் தள்ளி விட்டு ( உனக்கே அர்ப்பணித்து ) உன்னை ஆராதிக்கிறார்கள்;
யாகம், யஜ்ஜம், யோகம், தபஸ், தானம், புண்ய தீர்த்தாடனம், ஸமாதி இவைகளால் செய்யப்படும்
பூஜையை ஏற்றுக்கொண்டு, அவர்களை அனுக்ரஹிக்கிறாய் ;
இப்படி அனுக்ரஹிக்கும் உன்னை, நீ, தேவகியின் கர்ப்பத்தில் இருந்தபோது,
ருத்ரன், ரிஷிகள், தேவர்கள் இவர்கள் முன்பாக, ப்ரஹ்மா, உன்னை ஸ்தோத்ரம் செய்துஉன்னைச் சரணம் அடைந்ததைப் போல,
அடியேனும் அவற்றைச் சொல்லி, உன்னைச் சரணம் அடைகிறேன்.

ஹே, , ஜகத் காரணா ! ….சாஸ்த்ர க்ஜானத்தாலும், அனுமானத்தினாலும்,
உனது கிருபையால் ஏற்பட்ட இந்த்ரியங்களால், ஓரளவுதான் உன்னை அறிய முடிகிறது;
உனது நாமாக்கள் , உனது ரூபங்கள், உனது சேஷ்டிதங்கள் , அனந்தம், மிக மிக அனந்தம்;
அவை அற்புதம், மிக மிக அற்புதம்; நீ எல்லாவற்றையும் ஸ்ருஷ்டித்தாலும்,, எதிலும் உனக்குப் பற்று இல்லை;
ஆனால், உனது க்ருபையால், உனது கதா உபன்யாசங்களைக் கேட்டும், குண சேஷ்டிதங்களை வாயாரச் சொல்லியும்,
உனது திருவடிகளை வணங்கி சரணம் அடைந்தும், இந்தப் பூமியில் ஏற்பட்ட “பந்தம் ”அறுபடுகிறது;

மறுபடியும், பிறவித் துயர் என்பது இல்லை; இந்த பூமி , உனது திருவடி;
இந்தப் பூமியின் தாங்கொணா பாரம், உனது அவதாரத்தால் குறைகிறது;
உன்னுடைய அவதாரம் சாதுக்களுக்கு அபயம்;
நீ, இப்போது அவதரித்து, பூமியின் பாரத்தை ஒழிக்க வேண்டும்;
அடியோங்களைக் காக்க வேண்டும்; இப்படியாகப் பலதடவை,அவதாரங்களை எடுத்திருக்கிறாய்; இதற்கு, உன் சங்கல்பமே காரணம்;
ஜீவனுக்கு, உன்னைப் பற்றிய சாஸ்த்ர க்ஜானம் இல்லாததால்,பிறப்பு, இறப்பு, சுழலில் சிக்கி, சம்ஸார பந்தத்தில் உழல்கிறது;
நீ, மத்ஸ்ய, கூர்ம, ஹயக்ரீவ, ஸுகர ( பன்றி ), ந்ருஸிம்ஹ , ஹம்ஸ ,வாமன,
பரஸுராம, ராம, இப்படிப் பல அவதாரங்களை எடுத்திருக்கிறாய்;

அப்போதெல்லாம், எல்லா உலகங்களுக்கும், நீதான் அதிபதி என்று காட்டி,
பூமியின் பாரத்தைப் போக்கி இருக்கிறாய்.;இதற்கு, உன் சங்கல்பமே காரணம்;
இப்போதும் அவ்வாறே அவதாரம் செய்யப் போகிறாய்; உனக்கு ஜயம் உண்டாகட்டும்;
இப்படிப் பராக்ரமம் உள்ள, உன்னை நீ , தேவகியின் கர்ப்பத்தில் இருந்தபோது,
ருத்ரன், ரிஷிகள், தேவர்கள் முன்னிலையில், ப்ரஹ்மா ஸ்தோத்ரம் செய்து சரணமடைந்ததைப் போல
பிரபன்னனாகிய அடியேனும், அவற்றைச் சொல்லி,உன்னைச் சரணம் அடைகிறேன்.
ஹே, பரந்தாமா….ப்ரஹ்மா, ருத்ரன், ரிஷிகள் தேவர்கள்,
எந்த ஸ்துதி வசனங்களால் உன்னுடைய நிஜ ஸ்வரூபம் காணப்படுமோ ,அவற்றால் துதித்து,
அடியேனுக்கும் காட்டிக் கொடுத்து,உபகாரம் செய்தமைக்காக , அவர்களையும் நமஸ்கரிக்கிறேன்

( 2 வது அத்யாயம் முடிகிறது. )

———–

அத்யாயம்—3

பகவான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணனாக அவதாரம்

பரம பவித்ரமான காலம்; ஆவணி மாசம்; ஆகாயம் நிர்மலமாக இருந்தது;
தடாகங்களில் தாமரைப் புஷ்பங்கள் நிறைந்து இருந்தன; காடுகளில் மரங்கள் புஷ்பங்களை வர்ஷித்தன;
பக்ஷிகள் குதூகலம் அடைந்தன; எங்கும் சாந்தம்; சாதுக்களின் ஹ்ருதயம் குளிர்ந்து இருந்தது;
வாயு சுத்தமான காற்றை வீசிற்று. ஆகாயத்தில் , துந்துபி, பேரிகை முதலிய வாத்தியங்கள் முழங்கின;
வித்யாதரர், அப்சரஸ்கள் , கின்னரர், கந்தர்வர், சித்தர், சாரணர் மகிழ்ச்சியுடன் ஆடிப் பாடினர்;
தேவர்கள், ஆகாயத்திலிருந்து புஷ்பமாரி பொழிந்தனர்;

த்வாபர யுகம்; ஸ்ரீ முக வருஷம்; தக்ஷிணாயனம்; ஆவணி மாசம்;
கிருஷ்ண பக்ஷம்; அஷ்டமி திதியும் ரோஹிணி நக்ஷத்ரமும் கூடிய சுப வேளையில் ,
ப்ரஹ்மா அதி தேவதையாக உள்ள ரோஹிணி நக்ஷத்ரத்தில், சந்திரன் உச்சத்தில், சந்திரனுக்குப்
பிரியமானதும், பிரஜாபதியின் நக்ஷத்ரமுமான இந்த ரோஹிணி நக்ஷத்ரத்தில்,
நள்ளிரவு 11–30 முதல் 12-00 மணிக்குள்ளாக ,
நீ, தேவகிக்கு எட்டாவது பிள்ளையாக அவதாரம் செய்தாய்.
தேவகியின் ரூபம் தேவ ரூபத்தை மிஞ்சியது.

ஹே, ப்ரபோ, உன் அவதார காலத்தில் , அடியேன் எந்தப் பிறவியில்
எங்கு இருந்தேனோ தெரியாது; ஆனால், இப்போது , உன், அவதார வேளையைச் சொல்லி,
நீ அவதரித்ததை, உடலெல்லாம் புல்லரிக்க, மனஸ் எல்லாம் மகிழ்ச்சி ததும்ப ,
தேவகி , வசுதேவர் உள்ள காராக்ருஹத்தில் , உன்னைப் பிரதக்ஷணம் வந்து, வந்து,
உன் மெல்லிய, மிக மெல்லிய , பிஞ்சுத் திருவடிகளைத் தொட்டுத் தொட்டு ,
அடியேனின் கண்களில் ஒற்றிக்கொண்டு , உன்னையே சரணம் என்று அடைகிறேன்.

நளினம் அழகு, இப்படி எல்லாம் திருமேனியில் கலந்து,
உள்ளத்தைக் கொள்ளை கொள்ளும் அழகனே !
நீ, நீலரத்ன மணியைப் போல ஜொலிக்கிறாய்;
அலர்ந்த கேசபாசம்;
பவளத்தை மிஞ்சும் திரு உதடுகள்;
புண்டரீக நயனங்கள்; கள்ளச் சிரிப்பு ;
அதனால் கன்னத்தில் குழி;
சின்னஞ்சிறிய, மிகவும் சின்னஞ்சிறிய நான்கு திருக் கைகள்;

அவைகளில் திவ்ய ஆயுதங்கள் சக்ரம், சங்கு,
கதை, தாமரை; திருமார்பில் ஸ்ரீ வத்ஸ மரு;
திருக் கழுத்தையும் , திரு மார்பையும் அணைத்துச் சேர்க்கும் முத்துச் சரங்கள்; கௌஸ்துபம்;
வனமாலை; இடையில் பீதாம்பரம்; வைடூர்யத்தால் இழைக்கப்பட்ட க்ரீடம்;
குண்டலங்கள்; தாமரை ஆயிரம் இதழ்களுடன் கொத்தாக இருப்பதைப் போல ,
இடையில் தங்க ஆபரணங்கள்; விரல்களில் மோதிரங்கள்;
தோள்பட்டையில் ஆபரணம்; இதுதான் சிவப்போ என்று ,சிவந்து இருக்கும் திருவடிகள்,

சின்னஞ்சிறு, மிகச் சின்னஞ்சிறு திருவடிகள்;
அவைகளில் தண்டை, கொலுசு
ஹா, ஹா, அற்புதம் , மிக மிக அற்புதம்!
மறுபடியும் மறுபடியும் உன் பிஞ்சுத் திருவடிகளை ஸ்பர்சித்து,
உன்னையே சரணம் அடைகிறேன்.

ஹே, ப்ரபோ, நீதான் சாக்ஷாத் நாராயணன்;
நீயே விஷ்ணு; நீயே சர்வலோக சரண்யன்;
நீயே ப்ரகிருதி தத்வங்களுக்கு மேலான புருஷன்;
நீயே 26 வது தத்வம்;

நீயே , சர்வ புத்தியையும் தாங்கும் சமஷ்டி புத்தித்வம்;
முக்குணம் உள்ள ப்ரக்ருதியைப்படைத்து, செயல்படுத்தி,
ஆட்டுவிப்பது நீயே; இப்படியாக உன்னை ஸ்ரீ வசுதேவர் ,

உன் திரு அவதாரம் ஆனவுடன் , காரக்ருஹத்தில் ஸ்தோத்ரம் செய்ததைத்
திருப்பிச் சொல்லி ஸ்ரீ வசுதேவரை முன்னிட்டு , அடியேனும் ஸ்தோத்தரிக்கிறேன்.
நீயே, ஒவ்வொரு தத்வத்திலும் அநுப்ரவேஸம் செய்து,
அவைகளை வஸ்துவாக ஆக்கினாய்; அவை யாவும் உனக்குச் சரீரமே;
ஆனால், அதன் குண தோஷங்கள் உன்னைப் பாதிக்காது;

இருபத்தைந்து தத்வங்களான, மஹத், அஹங்காரம், புத்தி, மனஸ், ஐந்து பூதங்கள்,
ஐந்து தன் மாத்ரங்கள், ஐந்து கர்ம, க்ஜாநேந்த்ரியங்கள், , ப்ரகிருதி, ஜீவன், இவைகளைத்
தாமே செயல்படுவது போல,
நீ, தூர விலகி நிற்கிறாய்;

அதைப் போல, தேவகியின் வயிற்றில் கர்ப்ப வாஸம் செய்து,
பிறகு பிறந்து,
உனக்கும் ஒரு மாதா தேவை என்று, உலகத்துக்குக் காட்டினாயோ;

நீ. சிருஷ்டிக்கு முன்பு, மஹத், அஹங்கார தத்வங்கள் மாறுபாட்டை அடையாமல்,
பிறகு உன்னுடைய சங்கல்பத்தாலும், அநு ப்ரவேசத்தாலும், நியமனத்தாலும்,
பஞ்சீகரணம் செய்யப்பட்டு, பரிணமித்து, தாமே அவைகளை உண்டாக்குவது போல ப்ரமை ஆயிற்று;

இந்த ஸ்ருஷ்டி என்பது, ஸத்கார்யவாதம்; உள்ளே இருக்கும் பொருள் ,
தானே உண்டாகும் —ஸ்ருஷ்டியாகும்;
நெல் விதைத்தால், நெல் தானே வளரும் உனக்கு எந்த மாறுதலும் இல்லை;

தேவகிக்குக் குழந்தையாக நீ பிறந்தது, ” அசந்தநீயம் ” !
( நீ, அதனுள் நுழைந்து பிறந்தாயா? அல்லது, உன் சங்கல்பத்தால் உள் நுழைந்து பிறந்தாயா ?
அவை தாமாகப் பிறந்தனவா ? எது சரி என்று தீர்மானிக்க முடியாதபடி ,
என் புத்தி கலங்குகிறது; உனக்கு, மனுஷ்யர்களைப் போல இந்த்ரியங்கள் இருந்தாலும்
அவை அப்ராக்ருதம்—–சுத்த ஸத்வத்தால் ஆனது ; சுபாஸ்ரயம்;

நீ, எல்லாப் பொருள்களுக்கும் ஆத்மா; அவை யாவும் உனக்குச் சரீரம்;
நீதான் அவைகளை உண்டாக்குகிறாய்;
இது, வித்வான்கள் அல்லாத அறிவிலிகளுக்குப் புரியாது;
உனது சக்தி , சங்கல்பம், வீர்யம், அளவிட இயலாதது;
இந்தப் பொருட்கள் உண்மையாகவே உள்ளனவா ?
பொய்த் தோற்றமா ? ஒன்றா, பலவா ? யாரால் எப்படிச் சொல்ல முடியும் ?
இவை உன்னிடமே லயித்து, உனது சங்கல்பத்தால் ஸ்ருஷ்டிக்கப்படுகிறது;
இது உனக்கு ஒரு லீலை ! இதனால் உனக்கு ஒரு தோஷமும் இல்லை;
நீதான் ஸத்யம்;
நீதான் ஈஸ்வரன், சர்வேஸ்வரன்;
நீதான் ப்ரஹ்மம்;
சத்வம், ரஜஸ் , தமஸ் இவைகளை நீதான் உண்டாக்குகிறாய்;
நீ அகில லோகாதிபதி; ஆனாலும்
உனக்கு கர்ப்ப வாஸம் ஏற்பட்டது ஆச்சர்யம் !

உலகங்களை எல்லாம் படைக்கும் நீ, எங்களுக்காக, அடங்கி, ஒடுங்கி,
வயிற்றில் பதுங்கி இருந்தது, ஆச்சர்யம் !
நானும் மனுஷ்யக் குழந்தை தான் என்கிற கபட வேஷமா இது ?
அநீதியைச் செய்யும் அசுரர்களை அழிக்க, எனது க்ருஹத்தில் பிறந்து
இருக்கிறாய்; தர்மத்தை ஸ்தாபனம் செய்ய, அவதாரம் செய்திருக்கிறாய்;
நீ பிறந்திருப்பதை அறிந்து, கம்ஸனும் அவனுடன் சேர்ந்த துஷ்டர்களும்
, உன் ப்ராதாக்களைக் கொன்றதைப் போல , உன்னையும் கொன்று விடுவார்களே,
, உன்னைக் கொல்ல ஆயுதமேந்தி வருவார்களே ”
இப்படியாக, ஸ்ரீ வசுதேவர் , உன்னை ஸ்தோத்ரம் செய்ததைத் திருப்பிச் சொல்லி,
ஸ்ரீ வசுதேவரை முன்னிட்டு, அடியேனும் அப்படியே ஸ்தோத்தரிக்கிறேன்

உன் தாயாரான தேவகியும் , மஹா புருஷ லக்ஷணங்களைக் கொண்ட
உன்னைப் பார்த்து, கம்ஸனிடம் பயம் நீங்கியவளாக, உன்னைத் துதித்தாள்
நீயே, ப்ரஹ்மம், நீயே விஷ்ணு, நீயே அத்யாத்ம தீபம்,
அவ்யக்தமாக கண்களுக்குத் தெரியாது இருந்த நீ
இப்போது எங்களுக்குக் குழந்தையாகத் தோன்றி இருக்கிறாய்.
நீ நிர்குணன்;
நிர்விகாரன்;
ஒவ்வொரு வஸ்துவுக்கும் நீயே ஆதாரம்;
உனது வீர்யத்தால், வஸ்துக்களின் ஸ்திதி முதலான எல்லாவற்றையும் நடத்துகிறாய்;
ஆனால், அதன் குண விசேஷங்கள் உன்னைப் பற்றுவதில்லை;
அப்படியான விஷ்ணுவான நீ, இப்போது என் குழந்தை என்று சொல்லும்படி விளங்குகிறாய்; உன்னை அடிக்கடி நமஸ்கரிக்கிறேன்.
இப்படி உன்னை, உன் தாயான தேவகி ஸ்தோத்ரம் செய்ததை,
அடியேனும் திருப்பிச் சொல்லி, அந்த தேவகி மாதாவை முன்னிட்டு,அடியேனும் உன்னை அடிக்கடி நமஸ்கரிக்கிறேன்.

மஹா பிரளய சமயத்தில், ( இரண்டு பரார்த்தம்—-ப்ரஹ்மாவின் ஆயுள் முடியும்போது )
எல்லாப் பொருள்களும் அழிந்து, சூக்ஷ்ம ஸ்திதியில் எல்லாப் பொருளும் ஒடுங்கி,
அவ்யக்தமாக ஆகி, நீ மட்டும் அழியாமல் இருக்கிறாய்.
நீயே கால மூர்த்தி;
என்னை ரக்ஷிப்பவனாகிய உன்னைச் சரணமடைகிறேன்.

கம்ஸனுக்குப் பயந்து வாழ்கிறோம்.
நீதான் அந்தப் பயத்தைப் போக்க வேண்டும்.
இந்த மிக அத்புதமான, அழகான, ஆச்சர்யமான ரூபத்தை மறைத்துக் கொள்.
சாதாரண மனுஷ்யக் குழந்தையாக மாறி விடு;
அந்தக் கம்ஸன் உன்னை, என்னுடைய குழந்தை என்று அறியாமல் இருக்கட்டும்.
நான்கு திருக்கரங்களுடன் கூடிய உன் திவ்ய ரூபத்தை மாற்றிக்கொள்
எல்லாருக்கும் மேலான நீ, என் வயிற்றில் வசித்து, பிறகு பிறந்தாய்.
இது, மனுஷ்ய லோகத்தில் உன்னுடைய லீலை. உன்னை நமஸ்கரிக்கிறேன் ”
இப்படியாகச் சொல்லி, உன் தாயான தேவகி உன்னை ஸ்தோத்ரம் செய்ததை,
அடியேனும் இப்போது சொல்லி, உன் தாயார் தேவகியின் முன்பாக உன்னை அடியேனும் நமஸ்கரிக்கிறேன்.

இந்தச் சமயத்தில், நீ சொன்னதை உனக்கு நினைவு படுத்துகிறேன்.
“”ஹே, தேவகி, ஸ்வாயம்பூ மன்வந்தரத்தில் ,
உனக்கு ” ப்ருஸ்நீ ” என்று பெயர்; உன் கணவர் ” சுதபர் ” என்கிற ப்ரஜாபதி.
ப்ரஹ்மாவின் கட்டளையான சந்ததியை உண்டாக்குங்கள் என்கிற ஆணையை மீறி,
நீங்கள் இருவரும் இந்த்ரியங்களை அடக்கி, தபஸ் செய்து ,
அவ்வப்போது ஏற்பட்ட சீதோஷ்ண மாறுதல்களைப் பொறுத்துக் கொண்டு,
என்னை உபாஸித்தீர்கள் . 12000 தேவ வருஷங்கள் அவ்வாறு தபஸ் செய்தீர்கள்.

நான், அந்தத் தபஸ்ஸால் சந்தோஷமடைந்து, உங்கள் முன்பு தோன்றி
உங்களுக்கு வேண்டிய வரத்தைக் கேளுங்கள் என்றேன்.
உடனே, நீங்கள், உன்னைப் போல ஒரு புத்ரன் வேண்டும் என்று ப்ரார்த்தித்தீர்கள்.
நீங்கள் மோக்ஷத்தைக் கேட்கவில்லை.
என்னையே உங்கள் பிள்ளையாகக் கேட்டீர்கள்.

நானே உங்களுக்குப் பிள்ளையாகப் பிறக்கிறேன் என்று வரம் தந்தேன்.
நீங்கள் குடும்ப வாழ்க்கையை அனுபவித்தபோது, நான் ” ப்ருஸ்னி -கர்ப்ப ” என்கிற
பெயருடன் பிள்ளையாகப் பிறந்தேன்.

இரண்டாவது தடவையாக, நீங்கள், அதிதி—-கச்யபராக இருந்தபோது,
உபேந்த்ரனாக அவதரித்தேன். வாமனன் என்றும் பெயர்.

இதே ப்ரேமையுடன் வாழ்ந்து, கடைசியில் பரமபதத்தை அடைவீர்கள்
வசுதேவ……. உடனே என்னை எடுத்துக் கொண்டு, கோகுலத்தில்
நந்தகோபன் க்ருஹத்தில் யசோதைக்கு அருகில் என்னை விட்டு விட்டு,
யசோதை அருகில் இப்போதுதான் பிறந்திருக்கும் குழந்தையை
எடுத்துக் கொண்டு, இங்கு வந்து விடு…..எல்லாம் ஸுபமாக நடக்கும் ”

ஹே … பகவன்…….தேவகி—வசுதேவர் தம்பதியரைப் போல
அடியோங்களால் தபஸ் செய்ய இயலாது.; இது ஸ்வாயம்பூ
மன்வந்தரம் அல்ல;.
கலியுகத்தில், வைவஸ்வத மன்வந்தரம்.;
அடியோங்களுக்கு பலவீனமான புத்தி; பலவீனமான சரீரம்;
ஆனால், ஆசை மட்டும், ஏழு கடல்களுக்கும் அதிகம்;
அந்த ஆசையை , உன் திருவடியில் திருப்ப அனுக்ரஹிப்பாயாக

எட்டாவது குழந்தை தன்னுடைய சதுர் புஜத்தை மறைத்து, சாமான்ய—-மானிடக் குழந்தையாக மாறிற்று.
வசுதேவர், தேவகி இருவரின் இரும்பு விலங்குகள் தாமாகவே கழன்று விழுந்தன;
பகவானாகிய இக் குழந்தையின் கட்டளைப்படி, வசுதேவர்,குழந்தையைக் கூடையில் வைத்து , தலையில் சுமந்து கொண்டார்;
கதவுகள் தானாகவே திறந்து வழி விட்டன
காவலாளிகளுக்கு நன்கு உறக்கம்;
காரக்ருஹத்திலிருந்துவெளியே வந்தார்;
இருள் சூழ்ந்த ராத்ரி;
மழை பெய்து கொண்டிருந்தது;
மேகங்கள் மெதுவாகக் கர்ஜித்தன;

ஆதிசேஷன், கூடையில் உள்ள குழந்தையான பகவானுக்குத் தன் முகங்களை விரித்துக் குடை போல ஆகி,
மழைத் தூறல் பகவானின் மேலே விழாத வண்ணம் செய்து ,தொடர்ந்து வர, வசுதேவர் நடந்து, யமுனை நதியை அடைந்தார்
யமுனையில் பெருவெள்ளம் சுழியிட்டு ஓடிக்கொண்டிருந்தது.
வசுதேவர் யமுனைக் கரைக்கு வந்ததும்,நதி, தன் வெள்ளப் பெருக்கை நிறுத்தி, அவருக்கு வழி விட்டது.
வசுதேவர், யமுனை நதியைக் கடந்து, கோகுலத்தில் நந்தகோபன் க்ருஹத்துக்கு வந்தார்.

இங்கு எல்லோரும் நல்ல தூக்கத்தில் இருந்தனர்.யசோதையின் அருகில் வந்தார்.
“அஜா ” என்று அழைக்கப்படும், யோகமாயை , யசோதைக்குப் பக்கத்தில்,பெண் சிசுவாகப் பிறந்து இருந்தாள்.
பகவானை, யசோதை அருகில் படுக்கையில் விட்டு விட்டு,
யோகமாயையான பெண் குழந்தையை எடுத்துக் கொண்டு,
முன்பு போலவே யமுனை வழி விட, தன்னுடைய இடமான காராக்ருஹத்துக்கு வந்து சேர்ந்தார்.

உள்ளே நுழைந்ததும், கதவுகள் தானாகவே மூடிக் கொண்டன.
விலங்குகள், தானாகவே, கால்களிலும், கைகளிலும் வந்து பூட்டிக் கொண்டது.
அங்கு , கோகுலத்தில், யோக மாயையினால் மூர்ச்சித்துக் கிடந்த
யசோதை கண் விழித்துப் பார்த்தபோது, தனக்கு ஒரு அழகான ஆண் குழந்தை
பிறந்து இருப்பதைப் பார்த்து, மிகவும் சந்தோஷம் அடைந்தாள்

ஹே….பிரபோ…..உன்னுடைய அகடிதகடினா சாமர்த்தியத்தால்,
ஒருத்தி மகனாய்ப் பிறந்தாய்;
ஓரிரவில் இன்னொருத்தியின் மகனாக நீயே ஆக்கிக் கொண்டாய்;
உன்னைச் சுமந்த கூடைக்கும், குடையாக வந்த ஆதிசேஷனுக்கும்,
வழிவிட்ட யமுனா நதிக்கும், யசோதையின் பெண்ணாக அவதரித்த
யோகமாயைக்கும், வசுதேவர்—தேவகி தம்பதியரை முன்னிட்டு,
அடியேனின் க்ருத்க்ஜயைத் தெரிவிக்கிறேன்.

இந்தப் பெரும் பாக்யசாலிகளாலன்றோ ,
உன்னுடைய லீலைகள் கோகுலத்தில் தொடங்கப் போகிறது

3 வது அத்யாயம் முடிவடைகிறது ஸுபம்

————————-

அத்யாயம் –4-
யோக மாயையான பகவதி, கம்ஸனை எச்சரிப்பது

(ஹே …பகவானே….வசுதேவர் சிறைக்குத் திரும்பியதும், வெளிக் கதவுகள், உள்கதவுகள் எல்லாம்,
தாழிட்டுக் கொண்டது உன் சங்கல்பத்தால் அல்லவா !
காவலர்கள் தூங்கியதும், பின்பு இப்போது கண் விழித்ததும் உன் சங்கல்பத்தால் தானே நடந்தது )

ஹே, பிரபோ… காராக்ருஹத்தில், , யோகமாயை வீரிட்டுக் கத்தியதும், எட்டாவது குழந்தை பிறந்ததைக் காவலர்கள் மூலம் கேள்விப்பட்ட கம்ஸன் ,
தலைவிரி கோலத்துடன் , தள்ளாடும் நடையுடன், கர்ரக்ருஹத்துக்கு வந்தான். தேவகி, அவனிடம் மன்றாடினாள்.
” இந்தப் பெண் குழந்தையை,உனக்கு மருமகள் போல இருப்பவளை, நீ கொல்லாதே. விட்டு விடு” என்று கதறினாள்.
மார்போடு குழந்தையை அனைத்துக் கொண்டிருந்த அவளைத் தள்ளி விட்டு,குழந்தையை அவள் கையிலிருந்து பிடுங்கி,
யோகமாயையின் இரண்டு பிஞ்சுத் திருவடிகளையும் தன்னுடைய இரு கரங்களால் பிடித்து,ஆத்திரமும் கோபமும் இணைய , கல்லின் மீது வீசினான்.

ஆனால், ஹே பிரபோ, உன் கிருபையால் , யோகமாயை , கம்சனின் பிடியிலிருந்து விலகி,ஆகாசத்தில் கிளம்பினாள்.
என்ன ஆச்சர்யம் ! உன் தங்கை அல்லவா ?

( எட்டுத் திருக்கரங்களுடன் திவ்யமான வஸ்த்ரத்துடன் ,
தேவலோக மாலைகளுடன், ரத்ன ஆபரணங்கள் அணிந்து,எட்டுத் திருக்கரங்களிலும்
தனுசு, சூலம், அம்பு, கேடயம், கத்தி, சங்கு, சக்ரம், கதை என்று எட்டு ஆயுதங்கள் ஏந்தியவளாக ,
சித்த, சாரண, கந்தர்வ, கின்னர, அப்சரஸ்கள் சமர்ப்பித்த பூஜைகளை ஏற்று, பகவதி—துர்க்கை —என்று போற்றப்படும்
உன் தங்கையை ,தேவியை, பலதடவை நமஸ்கரிக்கிறேன் )

அந்த யோகமாயை, கம்ஸனைக் கோபத்துடன் பார்த்து,
” ஹே, முட்டாளே……என்னைக் கொல்வதால் ஒரு பயனும் இல்லை; உன்னைக் கொல்வதற்கு உன் விரோதி பிறந்து விட்டான்;
இனிமேலாவது, குழந்தைகளைக் கொள்வதை நிறுத்து; என்று கர்ஜித்தது .
(பூமியில் பல கோவில்களில் துர்க்கை என்றும் , பகவதி என்றும் , குடிகொண்டு இப்போதும் அநுக்ரஹம் செய்து கொண்டிருக்கும் ,
விஷ்ணுவாகிய உனக்குத் தங்கையாகிய , அந்தத் துர்க்கையை நமஸ்கரிக்கிறேன். )

வசுதேவர் ” நீ சொல்லியவை சத்யம்; ஜீவன்கள், அக்ஜானத்தாலே புத்தி பேதலித்து, ஒருத்தரை ஒருத்தர் கொன்றுகொண்டு அழிகிறார்கள்; ” என்றார்.
கம்ஸன் அரண்மனையை அடைந்தான்.. மறுநாள் காலை, மந்த்ரிகளை அழைத்து,யோகமாயை சொன்னதை அவர்களிடம் சொன்னான்.
அவர்கள் தேவ சத்ருக்கள். அசுரர்கள். கோபத்துடன் கம்ஸனிடம் பேசினார்கள்.
” எல்லா இடங்களிலும் பத்து நாட்களுக்குள், எந்தக் குழந்தை பிறந்திருந்தாலும்,அதைக் கொல்வோம்;
விரோதிகளிடம் கருணை காட்டாதீர்கள்; ஹரியோ, சிவனோ, ப்ரும்மாவோ, நம்மை ஒன்றும் செய்ய முடியாது; ஆனாலும், விரோதிகளிடம்
அலக்ஷ்யமாக இருக்கக்கூடாது; அவர்களுக்கு விஷ்ணு தான் மூலபலம்; அவரை அழிக்க வேண்டும்; குழந்தையாக எங்காவது பிறந்திருக்க வேண்டும்;
கால தாமதம் கூடாது; எங்கே சனாதன தர்மம் தழைத்து இருக்கிறதோ,எங்கே பிராம்மணர்கள் பசுக்களுடன் தபஸ், யக்ஜம் என்று செய்துகொண்டு
இருக்கிறார்களோ , அவர்களைத் தேடித் தேடி அழிப்போம்; இவர்களை ஒழிப்பது, விஷ்ணுவை ஒழிக்கச் சிறந்த உபாயம் ” என்று கர்ஜித்தனர்.
கம்ஸன் கால பாசத்தினால் தூண்டப்பட்டு , “சரி ” என்று அனுமதி கொடுத்தான்
.
(ஹே, பிரபோ … கம்ஸனுடைய மந்த்ரிகள், உன்னைப் பற்றிய ஆழ்ந்த அறிவுடன் இருந்தும்,
அஹம்பாவம், அஹங்காரத்தால், அவர்களும் அழிந்து, அரசனையும் அழித்தார்கள்.
இது உன் லீலை; கிருஷ்ணாவதார லீலை; அந்த லீலைக்கு அடியேனின் நமஸ்காரங்கள் )

4 வது அத்யாயம் முற்றிற்று —ஸுபம்

——————————————————-

5வது அத்யாயம்

ஸ்ரீகிருஷ்ண ஜனன கோலாஹலங்கள்–
கோகுலம் உயர்ந்தது–
வசுதேவரும், நந்தகோபரும் மதுராவில் சந்திப்பு

யசோதை, பிரசவ அறையில் கண்விழித்துப் பார்த்தாள்.
அருகே ஆண் குழந்தை. ஜகஜ்ஜோதியாகப் ப்ரகாசம் . நந்தகோபனுக்கு , இந்த ஸுபச்செய்தி
சொல்லப்பட்டது. மிகுந்த சந்தோஷத்துடன், குழந்தைக்கு மங்கள ஸ்நானம் செய்துவைத்து,
வேதவிற்பன்னர்கள் , பிராம்மணர்களை அழைத்து, புண் யாஹவாசனம், ஜாதகர்மா முதலிய
கர்மாக்களைச் செய்யும்படி சொல்லி, ஸ்வஸ்திவாசனம் சொல்லும்படி பிரார்த்தித்து,
பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் பூஜை செய்தான்.
நாந்தி ஸ்ராத்தம் செய்து வைத்தான். எள்ளை மலைபோலக் குவித்து, அதில் ரத்னங்களைப் போட்டு,
அவற்றைத் தங்கத் துணியில் கட்டி, தானம் செய்தான்.

த்ரேகம், ஸ்நானம், சௌசம் முதலிய ஸம்ஸ்காரங்களாலும்,
தபஸ், இஜ்ஜை ஆராதனம் ,போன்றவைகளாலும் சுத்தி அடைகிறது.
ஆனால், ஆத்மா, ஆத்ம வித்யையினால் சுத்தி- சுத்தம் அடைகிறது.
பிராம்மணர்கள், புராணக் கதைகள் சொல்லும் சூதர்கள், குலப் பெருமைகளை எடுத்துச் சொல்பவர்கள்,
இவர்களெல்லாம் கூட்டம் கூட்டமாக வந்து சம்பாவனை வாங்கிச் சென்றார்கள்.
துந்துபி வாசிப்பவர்கள், மேளம் வாசிப்பவர்கள் வந்து தக்ஷிணை பெற்றுச் சென்றார்கள்.

கோகுலத்தில் , பசுக்கள் வசிக்கும் தொழுவங்கள் (வ்ரஜ பூமி ) மெழுகி சுத்தம் செய்யப்படுகிறது.
கோகுலம் முழுவதும் வீடுகள் எல்லாம், மெழுகிச் சுத்தம் செய்யப்படுகின்றன.
கொடிகளாலும் தோரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப் படுகின்றன.
பசுக்கள், காளைமாடுகள், கன்றுகள், நன்கு குளிப்பாட்டப்பட்டு,மஞ்சள், குங்குமம், அணிவிக்கப்பட்டு, மாலைகளாலும், வஸ்த்ரங்களாலும்,
அலங்கரிக்கப்படுகின்றன.
கோபர்கள் தங்களை நன்கு அலங்கரித்துக் கொள்கிறார்கள்.
வெகுமதிகளைச் சுமந்துகொண்டு, நந்தகோபன் மாளிகைக்குச் செல்கிறார்கள்.
கோபிகைகளைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம். கண்களுக்கு மை தீட்டி,
பலவித நிறம் கொண்ட சேலைகளை உடுத்தி, நகைகளை அணிந்து,
குதி போட்டுக் கொண்டு, காதில் குண்டலங்கள் ஆட,
கழுத்தில் தங்க ஹாரங்கள் கைகளில் தங்க வளைகள்,
குதிக்கும் போது ஒன்றுடன் ஒன்று உரசி ,
தங்கள் மகிழ்சசியை வெளிப்படுத்துமாப் போல ஸப்திக்க,
கால்களில் சலங்கைகள் ஜதி போட, புஷ்பங்கள், சந்தனம், மங்கள அக்ஷதைகளை
எடுத்துக் கொண்டு, நந்தகோபன் மாளிகைக்குச் செல்கிறார்கள்.

கோகுலத்தில் , கிருஷ்ணன் மாத்ரமல்ல, ரோஹிணிக்குப் பிறந்த, பலராமனும் இருப்பதால்,
எங்கும் விசித்ரமான மங்கள வாத்தியங்கள் சப்திக்கின்றன.
கோபிகைகள் “கிருஷ்ண தர்சனம் ” முடித்து, பிரிய முடியாமல் அங்கிருந்து புறப்பட்டுத்
தத்தம் வீடுகளுக்கு வந்து, சந்தோஷத்தால், தயிர், வெண்ணெய், பால் இவைகளை
பரஸ்பரம் ஒருவர் மேல் ஒருவர் அப்பி, விளையாடுகிறார்கள் .

வசுதேவரின் இன்னொரு மனைவி “ரோஹிணீ ”
—கோகுலத்தில் பலராமனைப் பெற்றவள்—நந்தகோபன் மாளிகைக்கு வருகிறாள்;
நன்கு உபசரிக்கப்பட்டு, அந்த மஹோத்சவத்தில் மகிழ்ச்சியுடன் சஞ்சரிக்கிறாள்.
எல்லா ஐஸ்வர்யங்களும் , க்ருஷ்ண க்ருஹத்துக்கு வருகின்றன

ஹே,, சகோதரா…..உன்னைப் பாக்ய வசத்தால் பார்த்தேன். தகுந்த காலத்தில் உனக்கு,
யாத்ருச்சையாக, குழந்தை பிறந்துள்ளதைப்பற்றி ரொம்ப சந்தோஷம்;
நம் போன்ற பந்துக்கள், ஒரே இடத்தில் சேர்ந்து வசிக்க முடிவதில்லை;
காரணம், நமக்குள் உள்ள தொழில்களின் வித்யாசத்தாலே;
நீர், கோகுலத்தில், பந்து,மித்ரர்களுடன் பசுக்களுடன், வியாதி இல்லாதபடி வசிக்கிறீர்;
ரோஹிணியிடம் வளரும் என் பிள்ளை பலராமன் சௌக்யமா ” என்று பேசினார்.

உடனே, நந்தகோபர், “உமக்குக் கம்சனால் ஏற்பட்ட துன்பங்களும் குழந்தைகளின் இழப்பும்,
ஒரே ஒரு கன்யா ஆகாசத்தில் சென்றதும் கேள்விப்பட்டேன்;
விதி ஒவ்வொருவரையும் படாத பாடு படுத்துகிறது;
தெய்வத்தை நம்பி வாழ்பவன் பகவத் கிருபையால் அத்ருஷ்டத்தை அடைகிறான்;என்றார்.

வசுதேவர் , ” சரி… நீர் கம்சனுக்குக் கப்பம் கட்டியாகி விட்டது;
நாம் யதேச்சையாகச் சந்தித்துக்கொண்டோம்;
உத்பாதங்கள் ( கெட்ட சகுனங்கள் ) தோன்றுகின்றன;
சீக்ரமாக் கோகுலத்துக்குத் திரும்பங்கள் ” என்றார்.
வசுதேவரால், இப்படிச் சொல்லப்பட்டதும், நந்தகோபரும் உடனே புறப்பட்டார்.

5 வது அத்யாயம் முற்றிற்று.

——-

அத்யாயம் 6–
பூதனை மோக்ஷம்

நந்தகோபன் , கோகுலத்துக்குத்திரும்பும் வழியில்,
வசுதேவர் சொன்னதை நினைத்துக்கொண்டே வந்தான் .
எதுவாக இருந்தாலும், பகவான்தான் ரக்ஷணம் என்று மனத்தால்,
பகவானைச் சரணமடைந்தான்

வசுதேவர் சொன்னபடியே, கோகுலத்தில்
கெட்டவை நடப்பதற்கான, சூசகங்கள் தோன்ற ஆரம்பித்து விட்டன.

பூதனை என்கிற ராக்ஷஸி —-கோர ரூபமுள்ளவள்—கம்ஸனால் ஏவப்பட்டவள்—
கோகுலத்துக்குள் புகுந்து, வீடு வீடாகச் சென்றாள்.
உருவத்தை, அழகான, அதிரூபசுந்தரியாக மாற்றிக்கொண்டு, சென்றாள்.
கோபிகைகள், இவளைப் பார்த்ததும், மயங்கினார்கள்.
தேவலோகத்து சுந்தரியோ என்று அதிசயித்தார்கள்.

இந்த பூதனை,, யதேச்சையாக நந்தகோபன் மாளிகைக்குள் நுழைந்தாள்.
கிருஷ்ணன், படுக்கையில் தனியாக இருப்பதைப் பார்த்தாள்.
கிருஷ்ணன், தன் தேஜஸ்சை முற்றிலும் மறைத்துக் கொண்டு,
சாம்பலால் மூடியிருக்கும் அக்நியைப் போல இருந்தான்.

இந்தக் குழந்தையை, தன்னுடைய நிஜ ராக்ஷஸ ஸ்வரூபத்தை
முற்றிலும் மறைத்துக்கொண்டு, தேவலோகத்து சுந்தரியைப் போல
மிளிரும் பூதனை பார்த்தாள்
.
ஹே, பிரபோ…..நீ ஓரக்கண்ணால், அவளைப்பார்த்து, கண்களை மூடிக் கொண்டாய்.
தூங்கும் சர்ப்பத்தை, கயிறு என்று எண்ணி, மடியில் எடுத்துப் போட்டுக் கொள்ளும்
மனிதரைப் போல, வெளிப் பார்வைக்கு மிகவும் அன்புள்ளவளாக ,
யசோதை, ரோஹிணீ இருவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே,
அவர்கள், இவள் தளுக்கிலும் மினுக்கிலும் ப்ரமை பிடித்து ,
அவளைத் தடுக்காமல் இருக்க,
பூதனை, உன்னைத் தூக்கி மடியில் வைத்துக்கொண்டாள்.
உனக்கு, ஸ்தன்ய பானம் கொடுக்கத் தொடங்கினாள்.

நீ, ஸ்தன்யத்துப்பாலை உறிஞ்ச ஆரம்பித்ததும், அவளுக்கு வலி பொறுக்கவில்லை.
“என்னை விட்டு விடு, என்னை விட்டு விடு ” என்று கதறினாள்.
ஆனால் அதற்குள் , எல்லா அங்கங்களும் உலர்ந்து,
ஜீவனும் வறண்டு, கண்கள் பிதுங்கி, கால் கைகளை உதறிக் கொண்டு,
உடலெல்லாம் வியர்க்க, பெரிதாக ஓலமிட்டாள்.
அந்த சப்தத்தால் பூமியும் மலைகளும் நடுங்கின,

பூதனை, தன் சுய ரூபமான ராக்ஷ்ஸியின் உருவத்துடன் ,
வாயைப் பிளந்துகொண்டு, கைகளும் கால்களும் பூமியில் நீட்டிக்கொள்ள ,
12 மைல் விஸ்தீரணத்துக்கு செடிகொடிகள் ஒடிந்து விழ, —–
செம்பட்டைத் தலைமயிர் பறக்க——பூமியில் உயிரற்று விழுந்தாள்.
இதைப் பார்த்த, கோபர்களும், கோபியர்களும் அதிர்ச்சியில் உறைந்தனர்.

சுகபிரம்ம ரிஷி, ராஜா பரீக்ஷித்துக்குக் கூறுகிறார்;-

பகவானான -நீ மட்டும் அவளுடைய மார்பில் பயமே இல்லாமல்
விளையாடிக்கொண்டிருந்தாய். பயந்த நிலையல் இருந்த கோபியர்கள்
உடனே ஓடிவந்து, உன்னைத் தாவி எடுத்து, அணைத்துக் கொண்டார்களாம்.
யசோதையும் ரோஹிணியும் அதிர்ச்சியிலிருந்து விடுபட்டு, உன்னை
அவர்கள் எடுத்துக் கொண்டு, உன்னைத் தடவித் தடவிப் பார்த்து,
பசுமாட்டின் வால்மயிரால் ரக்ஷை செய்து,
அத்தால் உன்னைப் பிரதக்ஷணமாகச் சுற்றி, கண் எச்சில் படாதவாறு
இருக்கவேண்டும், ஆபத்து விலகவேண்டும் என்று வேண்டிக்கொண்டு,
அதை எறிந்தார்களாம். கர்ப்பூர ஹாரத்தி எடுத்தார்களாம்.
கோமூத்ரத்தினால் உன்னை நீராட்டினார்களாம்.
பசுவின் சாணத்தினால் , உன் அங்கங்களில் தேய்த்து,
உன்னுடைய பன்னிரண்டு நாமாக்களை——–
இந்த நாமாக்கள் உன்னைத்தான் குறிக்கின்றன, என்று அறியாது,
உன்னையும் பகவான் விஷ்ணு என்று அறியாது——
அந்த த்வாதச நாமாக்களை பீஜாக்ஷரங்களினால்,
உன்னுடைய 12 அங்கங்களில் சுத்தி செய்தார்களாம்.

மேலும், பிரார்த்தித்தார்களாம்

“அஜர்” என்பவர், உன் பாதங்களைக் காப்பாராக;
கௌஸ்துபம் அணிந்த “மணிமான் ” உன் முழங்கால்களைக் காப்பாராக;
“யஜ்ஞர் ” உன் தொடைகளை ரக்ஷிப்பாராக;
“அச்யுதர் ” உன் கடிதடப் பிரதேசத்தை ரக்ஷிப்பாராக;
” ஸ்ரீ ஹயக்ரீவர்” உன் வயிற்றை ரக்ஷிப்பாராக;
” கேசவன் ” உன் ஹ்ருதயத்தைக் காப்பாற்றட்டும் ;
” ஈஸர் ” உன் உதரத்தையும்,
“இனர் ” கழுத்தையும்,
“விஷ்ணு ” புஜங்களையும்,
“ருக்ரமர்” முகத்தையும்,
” ஈஸ்வரர் ” தலையையும் ரக்ஷிக்கட்டும்.
சக்ரதாரி , உன்னை முன்புறமாகக் காப்பாற்றட்டும்;
ஹரி, கதையுடன், உன்னைப் பின்புறமாகக் காப்பாற்றட்டும்;

மதுசூதனன், அஜனர் இருவரும் சார்ங்கத்தையும், கத்தியையும் தரித்து,
உன் இரண்டு பக்கங்களிலிருந்து , உன்னைக் காப்பாற்றட்டும்;
வாமனர்,உச்சந்தலைப்பாகத்தையும்,
கருடவாஹனர் நீ இருக்கும் பூமியையும் ,
சங்கர்ஷணர் (கலப்பையை வைத்திருப்பவர் ) எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும்
உன்னைக் காப்பாற்றட்டும்;

ஹ்ரூஷீகேசன் இந்த்ரியங்களையும்,
நாராயணன் பிராணன்களையும்,
வாசுதேவர், சித்தத்தையும் ( புத்தி ),
அநிருத்தர் மனசையும், ரக்ஷிக்கட்டும்;

கோவிந்தன் , உன் விளையாட்டு லீலைகளில் உன்னைக் காக்கட்டும்;
மாதவன், நீ படுத்திருக்கும்போதும்,
வைகுந்தர், நீ நடக்கும்போதும்,
ஸ்ரீயப்பதி , நீ ஆசனத்தில் அமர்ந்திருக்கும்போதும்,
யக்ஜபுக் , நீ சாப்பிடும்போதும், உன்னைக் காக்கட்டும்.;

டாகினிகள், யாதுதான்யர்கள், கூஷ்மாண்டர்கள்,
பூத,பிரேத, பிசாசர்கள், யக்ஷ, ராக்ஷசர்கள், கோடராக்கள்,
ரேவதி, ஜ்யேஷ்டா , பூதனா, பதினாறு மாத்ரிகா தெய்வங்கள்,
அபஸ்மாரங்கள், தேகம் இந்த்ரியம், பிராணன் இவைகளைப் பீடிக்கும்
துஷ்ட தேவதைகள், கெட்ட ஸ்வப்னங்களில் காணப்படும் தேவதைகள்——-
யாவரும் அழிந்து போகட்டும்.

ஸ்ரீ மகாவிஷ்ணுவின் ஆயிரம் திருநாமங்களைச் சொல்வதால்
இவை அனைத்தும் அழிந்து போகும். என்று சொல்லி வேண்டினார்களாம்.

யசோதை உனக்கு ஸ்தன்யபானம் கொடுத்துத் தூங்க வைத்தாள்.
நந்தகோபன் , திரும்பி வந்து நடந்ததைக் கேட்டும்,
பூதனையின் தேகத்தைப் பார்த்தும் அதிர்ச்சி அடைந்தான்.
வசுதேவர் சொன்னதை நினைத்தான்.

அங்கிருந்தவர்கள், பூதனையின் உடலைக் கோடாலியால் வெட்டி,
ஓரிடத்தில் குவித்து எரியூட்டினர். அப்போது எழுந்த புகை,
சந்தனம்–அகில் கட்டை வாசனையைப் போல இருந்தது என்று

ஸ்ரீ சுக பிரம்மம் கூறுகிறார்.
உன்னால் அவளுடைய உயிர் மாத்ரம்
உறிஞ்சப்படவில்லை; அவளுடைய பாபங்களும் உறிஞ்சப்பட்டன;
அதனால், நற்கதி அடைந்தாள்.
இவளுக்கே இப்படி என்றால், உன்னிடம் பக்தி செய்து பூஜித்தால்,
பிரார்த்தித்தால், அந்த பக்தர்களுக்கு எல்லாவித நன்மைகளையும்
கொடுத்து ரக்ஷிப்பாயே !
உன்னிடத்தில் செய்யப்படும் புத்ர ஸ்நேஹம் யசோதை ரோஹிணீ
இருவருக்கும் பெருமை அல்லவா !

சுகமஹரிஷி பரீக்ஷித்துக்குச்
சொன்னதைப்போல, நந்தகோபன் , உன்னை, கைகளில் எடுத்து,
உச்சிமுகர்ந்து மகிழ்ந்து பரவசப்பட்டான்

6 வது அத்யாயம் முற்றிற்று.

——–

அத்யாயம் —–7
சகடாசுரன் ,த்ருணாவர்த்தன் வதம்—-அதாவது மோக்ஷம்.
மற்றும் யசோதை, கண்ணனின் திருவாயில் உலகங்கள் என்று யாவற்றையும் பார்ப்பது

பிரபோ, உத்தரையின் புத்ரன் ராஜாவாகிய பரீக்ஷித்,
, சுக ப்ரஹ்மரிஷியைக் கேட்டதை இப்போது சொல்கிறேன்
ஹே, ப்ரஹ்மன், பகவானின் லீலைகளைக் கேட்கக் கேட்க,மனம் அதிலேயே லயிக்கிறது. விபரீதமான எண்ணங்கள் அழிகின்றன.
அவரிடம் பக்தி மேலும் மேலும் அதிகரிக்கிறது.
அவருடைய பால்ய லீலைகளைச் சொல்வீராக என்று
பரீக்ஷித் கேட்டவுடன், ஸ்ரீ சுகர் மேலும் சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

நீ மூன்று மாதக் குழந்தை; உன்னுடைய மாச திருநக்ஷத்ரம்( ரோஹிணி )
மூன்றாவது தடவையாக வந்த தினம். . யசோதை, உன்னை நன்கு குளிப்பாட்டி,
வஸ்த்ரம் அணிவித்து, உன்னைத் தொட்டிலில் விட்டு,
வீட்டு வேலைகளைச் செய்யத் தொடங்கினாள். உனக்குப் பசி வந்து, பாலுக்காகக் கத்தினாய்;
உன்னுடைய இந்தக் கத்தல் யசோதைக்கு கேட்கவில்லை;
நீ, பசியால், கையையும் காலையும் ஆட்டி, உதைத்துக் கொண்டு அழுதாய்;
உன்னுடைய உதையால், பக்கத்திலிருந்த பால் பாத்ரம்,தயிர் பாத்ரம் எல்லாம் சப்தத்துடன் கீழே விழுந்தன;

பக்கத்தில் இருந்த ஒரு வண்டியின் சக்ரம் , நுகத்தடி, உன் திருவடிகளால் உதை பட்டு, நசுங்கின; ஒடிந்தன;விழுந்தன.
அருகில் இருந்த ஆய்ச்சியர்கள்,
இதென்ன, ஆச்சர்யம் என அதிசயித்தனர். யசோதையும், நந்தகோபனும் சப்தம் கேட்டு,
ஓடிவந்து பார்த்து, குழந்தையின் காலுக்கு இவ்வளவு பலமா என்று ஆச்சர்யப் பட்டனர்.
இது கோகுலம் முழுவதும் பரவியது. சகடாசுரன் என்கிற அசுரன், வண்டி, சக்ரம் என்று ரூப மெடுத்து ,
உன்னை அழிக்க, உன் அருகில் ஒளிந்திருக்கும்
விஷயமானது உனக்குத் தெரிந்து, உன் சிறிய திருவடியால் உதைத்து,அதை உடைத்து, அவனையும் அழித்தாய்.

யசோதை, கெட்ட பிசாசு செய்த வேலையே என்று பயந்து,உன்னைத் தூக்கி வைத்துக் கொண்டு ,
ஸ்தன்ய பானம் கொடுத்து,உன்னைத் தூங்க வைத்தாள்.
இப்போது, நீ, ஒரு வயது பாலகன்; இடுப்பில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டு கொஞ்சும் பருவம்;
யசோதை, ஒருநாள், உன்னை இப்படியே இடுப்பில்
தூக்கி வைத்துக் கொஞ்சி , மடியில் அமர்த்திக் கொண்டாள்;

நீ, திடீரென்று அவளுக்குக் கனத்தாய்—-கனமாக ஆனாய்;
அவள் பயந்து , உன்னைத் தரையில் விட்டுவிட்டு ,
பகவானை வேண்டிக் கொண்டு, வீட்டு வேலைகளைச் செய்யத் தொடங்கினாள்;
இந்தச் சமயத்தில், “தைத்யன் ” என்கிற அசுரன்,
“த்ருணாவர்த்தன் ” என்கிற பெயருடன், கம்ஸனால் அனுப்பப்பட்டு ,வேகமாக வீசும் காற்று உருவத்தில் வந்தான்;
எல்லாப் பொருள்களையும், தூசியினால் மறைத்து, உன்னையும் தூக்கிக் கொண்டான்;
உஷ்ணக் காற்றாக வீசி, திக்குகளை மறைத்தான்;கோகுலத்தை மறைத்தான்;
கோர சப்தத்துடன் , ஊழிக்காற்று போல வீசினான்;
யசோதை பயந்தாள்; உன்னைத் தரையில் விட்ட இடம் தெரியவில்லை;தேடினாள் ; அழுதாள் ;
பகவானை ஸ்மரித்துக் கொண்டே மூர்ச்சையானாள்;
கோபியர்களும் அழுதார்கள்.

கோபிகைகள், உன்னை வாரி எடுத்து, யசோதையிடம் கொடுத்தனர்.
யசோதை, உன்னை, உச்சி முகர்ந்து, சந்தோஷப்பட்டாள்.
பெரிய காற்றின் பிடியிலிருந்து, குழந்தை காப்பாற்றப் பட்டிருக்கிறான்;
ராக்ஷசன் இறந்து கிடக்கிறான்; பெரிய ஆபத்திலிருந்து, காப்பாற்றப்பட்டது,புண்ய கர்மாவின் பலன் என்று,
நந்தகோபனும், பந்துக்களும், நினைத்தார்கள்.

அவளுக்கு, இது ஸ்வப்னமா, நிஜமா என்று சந்தேகம் வந்து விட்டது.
உன்னை “பரமாத்மா, இவன்; மானிடக் குழந்தை அல்ல ” என்று யசோதை எண்ணியதாக,
ஸ்ரீ சுகர், பரீக்ஷித் ராஜாவிடம் சொன்னார்.

7 வது அத்யாயம் முற்றிற்று

——————————————-

அத்யாயம்– 8

பெயர் சூட்டுதல்—பால்ய லீலைகள் —மண்ணைத் தின்ற மாமாயன்

நந்தகோபன் அவரை வரவேற்று , நமஸ்கரித்து, ஆசனம் கொடுத்து அவரிடம் பேசினான்.
“ஹே, ப்ரஹ்மந்….உங்கள் விஜயம் எங்களுக்குப் பாக்யத்தைக் கொடுக்கிறது
; நீர் ஜ்யோதிஷ சாஸ்த்ரத்துக்குப் பொக்கிஷம்; முக்காலமும் உணர்ந்தவர்;
ஆத்ம வித்யைகளை அறிந்த ப்ரஹ்ம வித்து; எனக்குக் குழந்தை இருக்கிறான்;
வசுதேவருக்கு ரோஹிணி மூலம் குழந்தை இருக்கிறான்;
என்னென்ன ஸம்ஸ் காரங்கள் செய்ய வேண்டுமோ , அவற்றை, ப்ராம்மணராயும், .
குருவாயும் இருந்து செய்யுமாறு பிரார்த்திக்கிறேன் ” என்றான்.

அதற்கு, கர்க்கர், ” நந்தகோபா, நான் யது குல மக்களுக்கு எல்லாம் ஆசார்யன்;
அதனாலேயே, குழந்தைக்கு ஸம்ஸ் காரம் செய்துவைக்க வேண்டும்;
ஆனால், இந்தக் குழந்தை, வசுதேவர்—-தேவகியின் எட்டாவது குழந்தை;
பாப எண்ணம் கொண்ட கம்ஸன், தேவகியின் எட்டாவது குழந்தை ஆண் குழந்தை என்று
உறுதியாக இருக்கிறான்; அதுவும், வசுதேவருக்கும், உனக்கும் உள்ள உறவை
நன்கு அறிவான்; ஆகவே, இந்தக் குழந்தைக்குச் செய்யும்
ஸம்ஸ் காரம் , அவனுக்குத் தெரிந்தால் உடனே இக்குழந்தையைக் கொல்லத் துணிவான்;
இதற்காகக் கலங்குகிறேன் ” என்றார்.

அதற்கு, நந்தகோபன், ” ஆசார்யரே, என் பந்துக்களுக்குக் கூடத் தெரிய வேண்டாம்;
இந்தக் குழந்தைக்கு, ரஹஸ்யமாக, பசுத் தொழுவத்தில்
( மாட்டுக் கொட்டிலில் ) ஸம்ஸ் காரம் ,ஸ்வஸ்திவாசனம், இவற்றைச் செய்யுங்கள் ” என்றான்.

ஸ்ரீ கர்க்காசார்யர், சரி என்று சம்மதித்து, “முதலில், ரோஹிணியின் பிள்ளைக்கு ஸம்ஸ்காரம் செய்கிறேன் ;
இக்குழந்தை பலம் மிகுந்தவன்; உன்னையும் வசுதேவரையும் போல இரண்டு வம்சத்தைச் சேர்த்து வைப்பதால்,
“சங்கர்ஷணன் ” ஆகிறான்; ஆதலால்,
இவனுக்கு , ” ராம ” , “பல ” என்கிற இரண்டு வார்த்தைகளைச் சேர்த்து, “பலராமன் ”
என்கிற பெயரை , இக்குழந்தைக்குச் சூட்டுகிறேன். ” என்றார்.

பிறகு, ” நந்தகோபா …..உன்னுடைய குழந்தைக்கு ஸம்ஸ்காரம் செய்கிறேன்;
இந்தக் குழந்தை, இதற்கு முன்பு, மூன்று வர்ணங்களில் பிறந்திருக்கிறான்;
வெள்ளை, சிகப்பு, மஞ்சள் அவை; இப்போது இவனுடைய நிறம் கறுப்பு ;
இவனுக்குப் பலப்பல ரூபங்கள், பலப்பலத் திருநாமங்கள், இவைகளை நான் அறிவேன்;
உனக்கும், உன் யது குலத்துக்கும், கோகுலத்துக்கும்புகழைத் தருபவன்; பெருமையைத் தருபவன்; சந்தோஷத்தைத் தருபவன்;
எவன், இக்குழந்தையிடம் அன்புடன் இருக்கிறானோ
அவனுக்குப் பயமே இல்லை; இவன் நாராயணனுக்குச் சமம்; இவனே வாசுதேவன்,இவனே விஷ்ணு, இவனே நாராயணன் ,
இவனுக்குக் “க்ருஷ்ணன் ” என்று
திருநாமமிடுகிறேன் என்று சொல்லி, மேலும் சில திருநாமங்களை இட்டு,குழந்தையைக் கவனமாகப் பார்த்துக்கொள் ,
கவனமாக வளர்த்து வருவாயாக ” என்று சொல்லி,விடைபெற்றுக் கொண்டு மதுரா திரும்பினார்.

சிலகாலம் சென்றது. குழந்தைகள் வளர்ந்தார்கள்.பலராமன், கிருஷ்ணன் ஆகிய
நீங்கள் இருவரும் சேர்ந்தே அலைந்து, கோகுலம் முழுவதும் திருவடி சம்பந்தம் ஏற்படுத்தியதாக
ஸ்ரீ சுகர் சொல்கிறார். கோகுலம் முழுவதும் விழுந்து புரண்டு, தூசுகள், மண்துகள்கள் உடம்பு முழுவதும் பரவி இருக்க,
ஓடிவரும்போது கொலுசும், சலங்கையும் சந்தோஷத்துடன் சப்திக்க, உங்கள் தாய்மார்களின் அங்கங்களில் படுத்து
நீங்கள் புரளும்போது, தூசு, மண் இவைகளைப் பாராது உங்கள் தாய்மார்கள் உங்களை அணைத்துக் கொண்டு ,
உங்களின் இளம் புன்னகை, சின்னஞ்சிறிய பற்கள் ,நெற்றியின் சோபிதம், இவைகளைப் பார்த்துக் கொண்டே இருப்பார்களாமே !

இதற்குப் பிறகு, உங்களுக்கு இன்னும் கொஞ்சம் வயது ஆனவுடன்,உங்கள் வயதை ஒத்த ஆயர் சிறுவர்களுடன் சேர்ந்து,
கன்றுக்குட்டிகளுடனும், பசுக்களுடனும், விளையாடியதாக , ஸ்ரீ சுக ப்ரஹ்ம ரிஷி, பரீக்ஷித் ராஜனுக்குச் சொன்னார்.

நீங்கள் எல்லோரும் , அவைகளின் வாலைப் பிடித்துக் கொண்டு, அவைகளின் பின்னாலே ஓடுவீர்களாம்;
துடுக்குத் தனம், அதிகமாகி விட்டதாம்.; மாடுகளின் கொம்புகளைப் பிடித்துக் கொண்டு விளையாடுதல் என்று
இப்படி கோகுலத்தில் சஞ்சரித்துக் கொண்டு இருப்பீர்களாமே !
பிறகு, கோகுலத்தில் வீடுகளுக்குள் புகுந்து, மற்ற கோபர்களையும் சேர்த்துக் கொண்டு,
அவர்கள் வீடுகளில் பாலைத் திருடி சாப்பிடுதல் போன்ற விஷமங்களைச் செயதீர்களாமே !
கோபிகைகள், யசோதையிடம் வந்து, உங்களைப்பற்றி, புகார் சொல்வார்களாமே !
யசோதைக்கு, ஒரே சமயத்தில் , அன்பும் கோபமும் வந்து ,அடிப்பதா, வைவதா என்று விழிப்பாளாமே !
கன்றுக் குட்டியை, வேண்டாத சமயத்தில் அவிழ்த்து விட்டு, தாய்ப் பசுவிடம் , பால் நிறைய சாப்பிடும்படி செய்வதால்,
ஆய்ச்சியர்கள் கறப்பதற்கு , பசுவிடம் பால் இருக்காதாமே !
அங்கு வீடுகளில் உள்ள, வெண்ணெய், தயிர் இவைகளைத் திருடி , மற்ற கோபர்களுடன் சேர்ந்து
சாப்பிடுவீர்களாமே ! பூனை, குரங்கு இவைகளுக்குக் கொடுத்து, காலிப் பானைகளைக் கீழே போட்டு உடைப்பீர்களாமே !
பாலோ, வெண்ணெயோ , கைக்கு எட்டாத உயரத்தில் உறியில், பாத்ரங்களில் வைத்து இருந்தால்,
ஏணி போட்டுக் கொண்டு ஏறி, மற்ற கோபர்களைக் குனியச் சொல்லி, அவர்கள் முதுகின் மேல் ஏறி ,
பால், வெண்ணெய் இவைகளைத் திருடி எல்லாரும் சாப்பிடுவீர் களாமே !
சில சமயம், பாத்ரங்களை, அடித்து , உடைத்து விடுவீர்களாமே !
இருட்டு அறைகளின் உள்ளே உள்ள, பாத்ரங்களில் இருக்கும் பால், வெண்ணெய் இவைகளை ,
நீங்கள் அணிந்திருக்கும் ரத்ன ஆபரணங்களின் பிரகாசத்தினால், இடம் அறிந்து, எடுத்து உண்பீர்களாமே !
கோபிகைகளின் ஜீவனத்துக்கு , பாலும் வெண்ணையும் இல்லாமல் செய்து விடுவீர்களாமே !
அவர்கள், கோபம் தாங்காது, யசோதையிடம் புகார் சொல்லும்போது,
ஹே, கிருஷ்ணா ……நீ ஒன்றும் தெரியாதவன் போல ,ரொம்ப அடங்கியவன் போல,ஒன்றுமே செய்யாதவன் போல , கால்களைக் கட்டிக் கொண்டு,
அப்பாவிப் பையன் போல உட்கார்ந்து இருப்பாயாமே ! அப்போது, உன்னைப் பார்க்க பரம சோபிதமாக ” இருக்கும் என்று,
சுகப்ரம்மம் , பரீக்ஷித் ராஜனுக்குச் சொன்னார்.

இவ்விதமாக, விளையாடி, கோபஸ்த்ரீகளின் மனங்களை அன்பினால் திருடினாய்;
இந்த விஷமச் செய்கைகள் செய்யும் சமயத்தில், கோப ஸ்திரீகள் உன்னைப் பார்த்து விட்டால்,
நீ அவர்களை ஓரக் கண்ணால் பார்த்தும்,பயத்தால் அழுவதாகப் பாசாங்கு செய்தும், கண்ணீர் வழிந்து, உன் கண் மைகள்
கலைய விழிப்பதாலும், உன்னை அடிக்க இயலாமல் , பிரமையுடன் – பிரேமையுடன்
உன் முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டு இருப்பார்களாமே !

ஒரு சமயம், கோபர்கள் பலராமனையும் அழைத்துக் கொண்டு, யசோதையிடம் ஓடி வந்தார்கள்.
” கிருஷ்ணன், மண்ணைத் தின்கிறான், வந்து பாருங்கள் ” என்று புகார் செய்தார்கள்.
யசோதை ஓடிப் போய், கிருஷ்ணனைப் பிடித்துக் கொண்டு, அடிப்பதற்காகக் கையை ஓங்கினாள்.
அப்போது, நீ, பயந்தமாதிரி அழுதுகொண்டு, கண்களிருந்து நீர் ,கங்கையெனப் பெருக
” நான் சாப்பிடவில்லை; இவர்கள் வீணாகப் புகார் சொல்கிறார்கள் ;பொய் சொல்கிறார்கள்; என் வாயைப் பார் ” என்று,
வாயைத் திறந்து, யசோதை உன் வாயைப் பார்க்கும்படி செய்தாயாமே !

இந்தப் பிள்ளை, உலகங்களின் பதி; கோகுலத்துக்கு
( வ்ரஜ பூமி ) ஈஸ்வரன்; எல்லா ஐஸ்வர்யங்களையும் உடையவர்; கோபாலகர்கள், கோபிகைகள், பசுக்கூட்டங்கள், கன்றுகள், —-
இவைகளை என் அல்ப புத்தியால், எங்களுடைய சொத்து என்று நினைக்கிறேன்;
நான் யசோதை, நந்தகோபரின் மனைவி, இந்த ஐஸ்வர்யங்களுக்கு எஜமானி,இக்குழந்தை என் புத்ரன்,
இவையெல்லாம் எங்களுடையது என்று தவறாக நினைக்கிறோம் .
இது முட்டாள்தனம் அல்லவா ? எல்லாமே, பகவானாகிய அவனுடையது;
அவன் கொடுத்ததை, எங்களுடையது என்று நினைத்து, அவனுக்கும் கொடுக்கிறோம்;அந்தப் பிரபுவே தஞ்சம்; ”

எந்தப் பிரபுவை, தேவகி, சதுர் புஜத்துடன் , மந்தஹாச வதனத்துடன், பீதாம்பரதாரியாக காராக்ருஹத்தில் சேவித்தாளோ ,
எந்த பிரபுவை வேதங்களும் உபநிஷத்துக்களும் சாங்க்யயோக சாஸ்திரங்களும் , பாஞ்சரார்த்ர சாத்வ தந்த்ர சாஸ்திரமும்
தேடி களைத்துப் போயிற்றோ,அந்த பர ப்ரஹ்மத்தை, பாக்யசாலியான யசோதை , மீண்டும் தன் புத்ரன் என்கிற நினைவோடு பார்த்தாள்.

பரீக்ஷித், சுகப்ரம்ம ரிஷியைக் கேட்டான்
” ஹே, ப்ரஹ்மந் , நந்தகோபனும், யசோதையும், என்ன உத்தமமான கார்யத்தைச் செய்து,
எல்லாப் பாபங்களையும் போக்கக் கூடியதான பால்ய லீலைகளைப் பார்த்துஅனுபவித்தார்கள் ? காரணமென்ன ? ”

ஸ்ரீ சுகப்ரம்மம் பதில் சொன்னார் ” ஹே ராஜன் ……கிருஷ்ணனின் இந்த மாதிரியான
பால்ய லீலைகளை உனக்குச் சொல்லும்போது, சந்தோஷத்தால்நான் , ஆனந்தக் கண்ணீர் வடிக்கிறேன்.
உன் கேள்விக்குப் பதில் சொல்கிறேன்.
அஷ்ட வசுக்களில் ஒருவன் த்ரோணன்; இவன் நந்தகோபனாகவும்,”தரா ” என்கிற அவனுடைய மனைவி யசோதையாகவும் பிறந்தார்கள்;
இது, அவர்களுக்கு ப்ரஹ்மாவின் கட்டளை; அப்போது, இவர்கள் இருவரும் ப்ரஹ்மாவிடம், “எங்களுக்குப் பகவானிடம் பக்தி தொடர்ந்து இருக்க வேண்டும்; ”
என்று பிரார்த்தித்து, அப்படியே அநுக்ரஹம் பெற்றவர்கள்;
அந்த அனுக்ரஹத்தாலே, நந்தகோபன்–யசோதைக்கு, பகவான் குமாரனாக—–
கிருஷ்ணனாக அவதரித்து, பலராமனுடன் பால்ய லீலைகளை,கோகுலத்தில் செய்து, சந்தோஷத்தைக் கொடுத்தார்;

8 வது அத்யாயம் முற்றிற்று.

——–

தசமஸ்கந்தம் —-9 வது அத்யாயம்-
ஸ்ரீ கிருஷ்ணனின் பால்ய லீலை —–தொடருகிறது–

ஒரு சமயம், யசோதை, தயிர்ப் பானையின் எதிரே உட்கார்ந்து,
தயிரைக் கடைந்து கொண்டிருந்தாள். வெண்ணெய்க்காகக் கடைந்து கொண்டிருந்தாள்.
பகவானுடைய லீலைகளை, இந்தமாதிரி , வெண்ணெய்க்காகத் தயிர் கடையும்
சமயங்களில், ஆய்ச்சியர்கள் பாடிக்கொண்டே , தயிரைக் கடைவார்கள்.
யசோதையும் அப்படியே , பக்தி பரவசமாகப் பாடிக் கொண்டே ,
தயிரைக் கடைந்து கொண்டிருந்தாள்.

உத்தமமான பட்டு வஸ்த்ரம் அணிந்து இருந்தாள்.
இடுப்பில் ஒட்டியாணம்; கைகளில் வளையல்கள்.மோர்த் திவலைகள் மேலே பட்டு
மேல் துணி நனைந்தது.காதுகளில் உள்ள குண்டலங்கள் ஆட,
கை வளையல்கள் யசோதையின் பக்தி ததும்பும் பாட்டுக்குக்குத்
தாளம் போடுவது போல சப்திக்க,
உடம்பு வியர்த்துக் களைத்துப் போனாள்.

அப்போது, நீ அம்மாவிடம் ஓடி வந்து, “பசிக்கிறது ” என்று சொல்லி,
யசோதை தயிர் கடைய முடியாதபடி, மடியில் உட்கார்ந்து, ஸ்தன்ய பானம் செய்தாய்.
அப்போது, நீ, உன் தாயைப் பார்த்த அனுக்ரஹப் பார்வை, கருணைப் பார்வை ,
ஹே, கிருஷ்ணா, யசோதை என்ன பாக்யம் செய்தாளோ!

யசோதை , பால் பாத்ரத்தை அடுப்பிலிருந்து இறக்கி வைத்து விட்டு,
தயிர் கடையும் இடத்துக்குப் பழையபடியும் வந்தாள்.
உன் விஷமத் தனம் தெரிந்தது. உன்னை அங்கு காணவில்லை.
நீ, ஒரு மரக்கட்டிலின் மேல் ஏறிக் கொண்டு, நீ சாப்பிட்ட வெண்ணையின் மீதியை,
அனுமனைப் போலுள்ள ஒரு குரங்குக்குக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாய்
உன்னை, யசோதா பார்த்து விட்டாள். கண்களுக்குப்
பூசப்பட்டிருந்த அஞ்சனம் ( கண்மை ) கலைந்து, உன் கன்னங்களில் வழிந்து இருந்தது.
கூடவே, நீ வெண்ணெய் சாப்பிட்ட அடையாளமாககன்னங்களில் வெண்ணையின்
சிதறல்கள். யசோதை, உன்னுடைய பின்புறமாக வந்து,
கைகளால் உன்னைப் பிடித்துக் கொண்டாள்.

யசோதைக்கு, நீ செய்த விஷமத்தனம் நினைவுக்கு வர,
உன்னைக் “கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பினால் ( கயிற்றால் ) கட்டி, “உன்னை வெளியே
ஓடாதபடி செய்கிறேன் பார் ” என்றாள்.

9 வது அத்யாயம் முற்றிற்று . ஸுபம் .

——————————————————————————–

அத்யாயம்—10

நளகூபரன், மணிக்ரீவன் சாப விமோசனம்,, ஸ்துதி

பரீக்ஷித் , ஸ்ரீ சுக பிரம்மத்திடம், ” ஹே, ரிஷியே……நளகூபரன், , மணிக்ரீவன் செய்த
நிந்திக்க வேண்டிய கார்யம் மற்றும் தேவரிஷி நாரதர், ஏன் சாபம் கொடுத்தார் என்பதை
விவரமாகச் சொல்லுங்கள் என்று கேட்க, ஸ்ரீ சுகர் சொன்னார்.

இந்த இருவரும், ருத்ர பகவானுடைய தாஸ்யர்கள்; குபேரனின் புத்ரர்கள்;
தனத்தினால் கர்வம் அடைந்தவர்கள்; மிகப் பெரிய பதவியில் இருப்பதாக
செருக்கு உடையவர்கள்; ஒரு சமயம் மந்தாகினி நதி ஓடும் பிரதேசத்தில்,
“வாருணீ ” என்கிற கள்ளைக் குடித்து, புஷ்பங்கள் பூத்திருந்த காட்டுக்குள் நுழைந்து,
தேவ ஸ்திரீகளுடன் ஜலக்ரீடையில் இருந்தனர்.
அப்போது, தேவரிஷி நாரதர், யதேச்சையாக அந்த வழியாக வந்தார்.

தேகம், அநித்தியம் என்று அறியாத அஸத்துக்கள்;
தனமில்லாத வறியவனுக்குக் கர்வமில்லை; அஹங்காரமில்லை;
அவன் பகவத் சிந்தனையுடன் வாழ்கிறான்; தாரித்யனுக்குப் பசி இருப்பதால்,
இளைத்துப் போய், இந்த்ரியங்கள் அவன் சொல்படி கேட்கின்றன;

நளகூபர—–மணிக்ரீவ ஸ்துதி

10 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்

————–

அத்யாயம் – 11

ஒரு சமயம், கோபிகைகள், உன்னைக் கொஞ்சி சீராட்டினார்கள்.
நீ, அவர்களுக்குக் ” குடக்கூத்து ” நடனம் ஆடிக் காண்பித்தாயாமே !
பாட்டுப் பாடினாயாமே !
அவர்கள், சந்தோஷப்பட்டு, மரப் பொம்மையுடன் விளையாடுவதைப் போல,
உன்னிடம் விளையாடினார்களாமே ! அவர்கள் இட்ட கட்டளையை
நிறைவேற்றினாயாமே ?
அதாவது, முக்காலியைக் கொண்டுவந்து கொடுப்பது;
படியைக் கொண்டுவந்து கொடுப்பது என்று செய்தாயாமே ? இப்படிப் பல
சேஷ்டிதங்களால், கோபிகைகளுக்கு, ஆனந்தத்தை அளித்தாயாமே !
(அந்த பால சேஷ்டிதங்களுக்கு நமஸ்காரம் செய்கிறேன் )

11 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது

———-

அத்யாயம் ——12

அகாசுரன் மோக்ஷம்

இச்சமயத்தில், அங்கு, “அகன் ” என்கிற அசுரன் வந்தான்.
இவன் பகாசுரனின் ஒன்று விட்ட தம்பி. பூதனையின் சஹோதரன்.
இந்தக் கிருஷ்ணனை (உன்னை ) எப்படியும் கொல்ல வேண்டும் என்கிற
திட சித்தத்துடன் , தன்னுடைய உடம்பைப் பெரிதாக ஆக்கிக்கொண்டு,
மிகவும் நீளமான மலைப்பாம்பு உருவத்தை எடுத்துக்கொண்டு,
இந்தக் கோபாலகர்களும், நீயும் வரும் வழியில் , வாயை நன்கு பிளந்து கொண்டு,
மலையின் குகையைப் போலத் தோற்றம் அளிக்குமாறு செய்து ,
உங்கள் வருகையை எதிர்பார்த்து இருந்தான்.

கோபாலகர்கள் விளையாடிக்கொண்டே அங்கு வந்தனர்.
ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொண்டே , அதைப் போலிப் பாம்பாக நினைத்து,
கிருஷ்ணனை ஹ்ருதயத்தில் நிறுத்தி, அந்த அசுரனின் வாய்க்குள் புகுந்தனர்.
பசுக்கள் கூட்டம், கன்றுகள் கூட்டம் யாவும் உள்ளே சென்றன. அந்த அசுரன்,
கிருஷ்ணனும் உள்ளே வரட்டும் என்று, உனக்காக, வாயைத் திறந்தே இருந்தான்.
நீ, அவர்களைத் தடுக்க முயற்சிப்பதற்குள் , அவர்கள் யாவரும் மலைப் பாம்பாக
உள்ள அசுரனின் வாய்க்குள் சென்று விட்டனர். நீ, அவர்கள் அனைவரையும்
காப்பாற்ற சங்கல்பித்தாய். நீயும் மலைப் பாம்பின் வாய்க்குள் நுழைந்து,
அதன் வயிற்றை அடைந்து, உன் திருமேனியைப் பெரியதாகச் செய்தாய்.
நீ, அந்தப் பாம்பின் வயிற்றுக்குள் , பெரிய ரூபமாக வளர, வளர அந்த அசுரனின்
வயிறு பிளந்தது. கண்களின் விழிகள் பிதுங்க; வாய் ரத்தத்தைக் கக்க,
எல்லா இந்த்ரியங்களும் நாசமடைய, , நீ , உன் ஸ்பர்சத்தாலும், த்ருஷ்டியாலும்
கோபர்களையும் கோக்களையும் கன்றுகளையும் காப்பாற்றி அவர்களுடன்
வெளியே வந்தாய். நீ வெளியே வந்ததும், ஒரு ஜோதி பத்து திக்குகளிலும்
பிரகாசித்துக் கொண்டு, இறந்த பாம்பின் உடலிலிருந்து வெளியே வந்து,
உன் திருமேனியில் சேர்ந்தது. பாபிக்கு மோக்ஷம்; தேவர்களுக்கு
இது அற்புதக் காக்ஷி; ப்ரஹ்மா , சத்ய லோகத்திலிருந்து வந்து இந்த அற்புதத்தைப்
பார்த்து, ஆச்சர்யமடைந்தார்.

ஹே, கிருஷ்ணா ……பரீக்ஷித்துக்கு, சுக ப்ரஹ்மம்
என்ன சொன்னார் தெரியுமா ?அந்தப் பாம்பின் தோலை உலர்த்தி,
அதை விளையாடுவதற்காக கோபர்கள் எடுத்துச் சென்றார்களாம்.
இது, உன்னுடைய ஐந்தாவது வயதில் நடந்த லீலை என்றும் சொன்னார்.
பரீக்ஷித் மகாராஜன், முநிபுங்கவரை நோக்கி, பகவான் ஹரியின்
லீலா வினோத சரிதங்களைக் கேட்கக் கேட்க, மெய்மறந்து போகிறது;
மிகவும் சந்தோஷமாக இருக்கிறது.மேலும் சொல்வீராக …. என்றான்

(ஹே கிருஷ்ணா…. பசுக்களும் , கன்றுகளும் செய்த பாக்யம்தான் என்னே ! )

12 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது.

——

ப்ருஹ்மாவுக்கு, உன்னுடைய லீலைகளைப் பார்க்க ஆவல். என்ன செய்தார் தெரியுமா ?
பசுக்களையும் கன்றுகளையும் ஓட்டிச் சென்று ஒரு குகையில்
ஒளித்து வைத்தார். உனக்கு, இவைகள் எங்கே போயின என்று தெரியாததால்,
அலைந்து , திரிந்து, மறுபடியும் கோபாலகர்களை விட்டுப் போன இடத்துக்கு வந்தாய்.
அதற்குள், ப்ருஹ்மா , அவர்களையும் மறைத்து வைத்து விட்டார். நீ, உடனே புரிந்து கொண்டாய்,
இது ப்ருஹ்மாவின் கார்யம் என்று. உடனே சங்கல்பித்தாய்.
அதேமாதிரி பசுக்கள், அதேமாதிரி கன்றுகள், அதேமாதிரி அச்சாக கோபாலகர்கள்,
என்று நீயே இப்படி மாறினாய். “ஸர்வம் விஷ்ணு மயம் ஜகத் ‘ என்று வேதம் சொல்கிறது.
வேதம் சொல்வது சத்ய வாக்கு அல்லவா ?

கோபாலகர்கள் அப்படி அப்படியே உருவம், உயரம், நடை உடை பாவனை , நிறம் ,
அதேமாதிரி பசுக்கள் அந்தந்த வர்ணங்கள், சுபாவங்கள் மிருதுவான கன்றுகள், ,
இப்படியே கோக்களாகவும் யும் கன்றுகளாகவும் கோபாலகர்களாகவும் மாறி, நீயும் அப்படியே இருக்க ,
இவர்களுடன் எப்போதும் போல, விளையாடிக்கொண்டு,
பிருந்தாவனத்துக்கு வந்து, அவரவர் வீடுகளில் அவரவர்கள் ஸ்வபாவப்படி போக,
பசுக்கள், கன்றுகள் கொட்டில்களில் அடைய, நீயும் யசோதை மைந்தனாக விளங்கினாய்.
ஒவ்வொரு நாள் காலையிலும், கோபிகைகளுக்கு, தங்கள் புத்ரர்களை எழுப்பிப் பால் கொடுக்கும்போது,
அதீத வாத்ஸல்யம். பசுக்களும், கன்றுகளும் பரஸ்பரம் அதீத அன்பைச் செலுத்தின.
இப்படியே கிட்டத்தட்ட ஒரு வருஷம் ஆயிற்று. ஒரு சமயம், பலராமன்,
உன்னுடனும் கோபாலகர்களுடனும் வனத்துக்கு வந்தார்.
அப்போது, பசுக்கள் தனியாக மேய்ந்து கொண்டிருந்தன.

குளிர்ச்சி பொருந்திய கடைக்கண் பார்வை;
எல்லா ஜகத் கார்யங்களும் அணிமா முதலிய சித்திகளும் பிரக்ருதியின் மஹத்
என்பன போன்ற 24 தத்வங்களும் அந்தந்த தேவதா ரூபம் எடுத்துக் கொண்டு,
கோபாலகர்களை , சேவிப்பதைப் பார்த்தார். சேதனாசேதன வர்க்கங்கள்,
காலத்தின் ஸ்வபாவமும் ( அபிமான தேவதை ) , காமங்கள், கர்மாக்கள், அதற்குள்ள முக்குணங்கள் ——
எல்லாம் உருவம் எடுத்து, உனக்கு ஸேவை செய்வதைப் போல,
கோபாலகர்களுக்கும் ஸேவை செய்தன. பேரானந்த மூர்த்தியான உன்னை,
கோபாலகர்கள் உருவில் உபாசிப்பதை, ப்ருஹ்மா பார்த்தார்.
இப்படிப்பட்ட அனுபவத்தை, தத்வ க்ஜாநியான ப்ருஹ்மாவுக்கு, நீ, அளித்தாய்.
அவரது, ஏகாதச இந்த்ரியங்கள் தடைப்பட்டு, கயிற்றினால் கட்டப்பட்ட பொம்மையைப்
போல உணர்ந்தார். உன்னை, உபநிஷத்துக்களின் க்ஜானத்தாலேதான், ஒருவாறு அறிய முடியும்.
ப்ருஹ்மா தன்னுடைய நிலைக்கு வரமுடியாமல் திணறினார். தடுமாறினார்.
அப்போது, நீ , அவரை மாயையிலிருந்து விடுவித்தாய்.

13 வது அத்யாயம் நிறைவு பெற்றது .

——–

14 வது அத்யாயம்

சதுர் முக ப்ருஹ்மா , தலைகளைக் குனிந்து கொண்டு, கூப்பிய கைகளுடன், உன்னை ஸ்தோத்தரிக்கத் தொடங்கினார்.

உமது மகிமைகள் அநந்தம். இந்த, அப்ராக்ருதமான உம்முடைய சரீரம், உமது சங்கல்பத்தால், நீரே படைத்துக் கொண்டது.
உமக்கு சமமானவர், மேலானவர் ஒருவருமில்லை.
மனத்தால் உம்மைப் பார்ப்பதற்கு, உம்முடைய அநுக்ரஹம் இருந்தால்தான் முடியும். அதுவும், ஆத்ம சுகம் விரும்புகிறவர்கள் ,
யோக முறையால்தான் பார்க்க முடியும். உமது ஸ்வரூபத்தை ஹ்ருதயத்தில் தரித்து, உமது கதா விசேஷங்களைக் கேட்டு,
திருநாமங்களைச் சொல்லி, அதையே
வாழ்க்கையாகக் கொண்ட மகான்கள், பாகவத ஸ்ரேஷ்டர்கள் உமக்காகவே வாழ்கிறார்கள்.
உமது ஆத்ம ஸ்வரூபத்தை, உமது திருவருளால்தான் அறிகிறார்கள்.
பக்தி மார்க்கத்தால் உம்மை அறிபவர்கள், க்ஜான மார்க்கத்தாலோ, நிஷ்டையாலோ எவ்வளவு ஸ்ரமப் பட்டாலும்
அந்த பாக்யத்தை அடைவதில்லை. அவர்கள், உமியைக் குத்துபவர்கள்.

பல யோகிகள் , தங்கள் கர்மாவை, உமது பாத சரோஜங்களில் ஸமர்ப்பித்து, அதிலேயே பற்று வைத்து,
ஸதா ஸர்வ காலமும் உமது புண்ய சரிதங்களையே கேட்டு,
உமது வாஸமான ஸ்ரீ வைகுண்டத்தை அடைகிறார்கள். உமது குணமஹிமையைச் சொல்லிச் சொல்லி,
உமது திவ்ய ஸ்வரூபத்தைத் த்யானித்து, நீர் ,
பல அவதாரம் எடுத்ததை நினைத்து, வாழ்கிற பக்தர்கள், காலக்ரமத்தில் , உமது கிருபையால் உம்மை வந்து அடைகிறார்கள்.
உலகில் உள்ள தூசுகள் அநந்தம்;
உமது குண சேஷ்டிதங்களும், மகிமைகளும் அநந்தம். இருந்தும் கோபாலகர்கள் , உமது கிருபையால் உம்மை அடைந்துள்ளார்கள்.
அதைப்போல, அடியேனுக்கும் கருணை காட்ட வேண்டும். உமது க்ருபை இருந்தால், உமது திருவடிகளை அடைந்து விடலாம்.

ஹே….பிரபோ……..உமது மஹிமையை அறியாமல், முட்டாள் தனத்துடன், உம்மோடு போட்டிபோட்டு,
என் மாயையைத் துஷ் பிரயோகம் செய்தேன். நீர், பரமாத்மா. உமது, மஹாமாயையின் முன்பு நான் எம்மாத்ரம் ?
ஹே….அச்யுதா……என்னை ரக்ஷிக்க வேண்டும். உமது ரஜோ குணத்தால் உண்டான நான், உமது மகிமையைப்
புரியாது, நானே ஸ்வதந்திர னாக நினைத்துக் கொண்டு, மனம் கலங்கி, அக்ஜானத்தால் குருடாகி,
மோஹத்துக்கு வசப்பட்டு, உம்மை சாதாரணக் குழந்தையைப் போல எண்ணி, சோதித்து விட்டேன். என்மீது, கருணை காட்டுவீராக.

இந்த ப்ரும்மாண்டத்தைப் போலப் பல ப்ரும்மாண்டங்கள் உள்ளன.
அவைகளில் நானும் ஒருவன். ஒவ்வொரு பிரும்மாண்டமும் காரண ஜலத்தில் மிதந்து கொண்டு, ——அணு அளவாக இருப்பதால், —-
உம்முடைய நிஜ ஸ்வரூபத்தை
அற்ப சக்தியுள்ள அடியேனால் அறிய இயலாது. என்னை மன்னியும். வயிற்றில் கர்ப்ப வாஸம் செய்யும் குழந்தை
கால்களால், உதைத்தால், தாயார் கோபிப்பதில்லை.;
வருத்தமடைவதில்லை. அதைப் போல என் குற்றத்தையும் பொறுத்தருள்க

இந்த கிருஷ்ணாவதாரத்தில் , பிரபஞ்சம் அனைத்தும் உமது திருவயிற்றில் இருக்கிறது என்பதை,
உமது வாயைத் திறந்து , நீரே
உமது தாயாரான யசோதைக்குக் காட்டினீர். கன்றுகள், பசுக்கள், கோபாலகர்கள், நீர், …………
மற்றும் நீர் அவர்களுடன் பேசிக்கொண்டு விளையாடுவது எல்லாம்,
உமது லீலை. விஷ்ணு மாயை. கோபாலகர்கள், பசுக்கள் யாவும், விஷ்ணு ரூபமாகக் காக்ஷி அளித்தது,
அபிமான தேவதைகள் ,உம்மையும் அவர்களையும் துதித்ததும்,
எனக்குப் புத்தி ஏற்படும்படி …..இரண்டு ப்ருஹ்மாக்கள் தோன்றியதும் உமது விளையாட்டாகும், லீலையாகும்.

அந்த ஞானக் கண்ணாலே மாயையைத் தாண்டி , “ஸர்ப்ப ஞானம் ” ஏற்பட்டு, அதாவது இது பாம்பு இல்லை;
கயிறுதான் என்று தெளிந்து, உமது ஸ்வரூபத்தையும், தாங்கள், உமக்கு
சேஷபூதர்கள் என்கிற சேஷத்வ ஞானத்தைப் பெற்று, ஸம்சாரத்தை ஜெயித்து உம்மையே வழிபடுகிறார்கள்.
அஞானத்தால் பவபந்தமும், ஞானத்தால் பவமோக்ஷமும் ஏற்படுகிறது.
நான், அஞானத்தால், உமது ஸ்வரூபத்தை அறியாமல், இதைச் செய்துவிட்டேன்.ஸத்யம் எது என்று தெரியாத படியாலே ஏற்பட்டது.
உம்மை விட்டுத் தனியாக பந்தமோ, மோக்ஷமோ இருக்காது. எல்லாம் உம்மால்தான் இயங்குகிறது.
மனிதர்கள், தேகாத்ம அபிமானத்தால் ஸ்வதந்திர ஆத்ம ப்ரமம்
கொள்கிறார்கள். தங்கள் ஆத்மாவை வெளியே தேடுகிறார்கள். உம்மைப் பரமாத்மா என்று கருதாமல்,
தங்களையே பெரிதாக எண்ணி ஏமாந்து போகிறார்கள்.
சாதுக்கள், உம்மையே பஜித்து உம்மையே வந்து அடைகிறார்கள்.

ஹே….பிரபோ…..உமது “பாதாம் புஜ த்வய ” ஸேவை எவனுக்கு, லவலேசமானும் கிடைக்கிறதோ , அவன் மஹா பாக்யவான்.
அதனால், அவர்கள் பலகாலம் உம்மையே த்யானிக்கிறார்கள். எனக்கு அந்த பாக்யம் கிடைக்கட்டும்.
உமது பக்தனாக, இப்போதே, இங்கேயே, ஆவேன். இந்த பிருந்தாவன வாசிகள் ரொம்ப பாக்யம் செய்தவர்கள்.
பசுக்களும் கன்றுகளும் பாக்யம் செய்தவை. அந்த பசுக்களின் பால், உமது அன்பின் ப்ரஸாதம்.
இந்த ப்ரசாதத்துக்குச் சமமாக, யாக, யக்ஜ பலன் கூட இருக்காது. நந்தகோபன், கோபாலகர்கள்
அடையும் ஆனந்தத்துக்கு இணை இல்லை. நீரே அவர்களுக்கு ஆனந்தம்.

பூதனை போன்ற ராக்ஷஸிகள்,கபட வேஷம் தரித்த தன் இனத்தாருடன், , உன்னால் அழிக்கப்பட்டு,
எந்த வைகுண்ட பதத்தை அடைந்தார்களோ, அதற்கு மாறாக, வ்ரஜபூமி வாசிகளான இவர்கள்,
உமக்குப் பிடித்தமான சுஹ்ருத்துகள்—-ப்ராண சஹாக்கள் —-அவர்களுக்கு எதுதான் கிடைக்காது !
விரோதி களுக்கே, உன் பாத ஸ்பர்சம் பட்டு வைகுண்ட வாஸம் கிடைக்கும்போது, இந்த சுஹ்ருத்துக்களுக்கு இகசுகம்,
வைகுண்ட வாஸம் இவைகளெல்லாம் கிடைப்பதற்குக் கேட்பானேன் !
உம்மையே சரணமடைந்து வாழும் ,இந்த சாது ஜனங்களின் ஆனந்தத்தை நீர் வ்ருத்தி செய்கிறீர்.

அதிகமாகப் பேசுவதால் என்ன லாபம் ?ஹே….பிரபோ…..உனது பெருமைகள் மனசுக்கும், வாக்குக்கும்,
தேகத்தின் அவயவங்களுக்கும் அதீதம்.—-அவை அகோசரமானவை நீர் எல்லாவற்றையும் நன்கு அறிவீர்.
நீரே எல்லா ஜகத்துக்கும் நாதர். எனக்கும் நாதர்.

ஹே, கிருஷ்ணா, சுகப்ப்ரம்மம், பரீக்ஷித்துக்கு, மேலும் சொன்னார்.
ப்ருஹ்மா உன்னை மூன்று தரம் ப்ரதக்ஷிணம் வந்து, உன் திருவடியில் பணிந்து , நமஸ்கரித்து,
தன்னுடைய இருப்பிடத்துக்குப் போய்ச் சேர்ந்தார்.
ப்ருஹ்மாவை அனுப்பிய பிறகு, நீ, பசுக்களையும் கன்றுகளையும் மீட்டுக் கொண்டு, கோபாலகர்கள்
முன்னே இருந்த இடத்துக்கு வந்தாய். கோபாலகர்கள், தங்களுடைய பிராணனும், அந்தராத்மாவுமான உன்னை,
ஒரு வருஷ காலத்துக்கு மேலாகப் பிரிந்து இருந்தாலும்,
உன் மாயையால், அது, ஒரு க்ஷண கால நேரமாக அவர்களுக்குத் தெரிந்ததாம்.
அவர்கள், உன்னை ” இங்கே வா…..இந்தக் கவளச் சோற்றை சாப்பிடு…..நீ வரும்வரை நாங்கள்
உன் நினைவாகவே ஒன்றும் சாப்பிடாமல் காத்துக் கிடக்கிறோம் ….” என்று சொல்லி அழைத்தார்களாம்.
சிரித்துக் கொண்டே, நீ, அவர்களுடன் சேர்ந்து சாப்பிட்டு, வனத்தைவிட்டுப் புறப்பட்டு, ஊருக்கு வந்தாயாம்.
எப்படி வந்தாய் தெரியுமா ?
உடலில் புஷ்பங்களைத் தரித்துக் கொண்டு, தலையின் உச்சியில் மயில் இறகுகளால் அலங்கரித்துக் கொண்டு,
புல்லாங்குழலை வாசித்துக் கொண்டு, கன்றுகளை அன்புடன் தடவி விரட்டிக் கொண்டு, வந்து சேர்ந்தாயாம்.

ஸ்ரீ சுகர் பதில் சொன்னார்.
ஹே….ராஜன்…..ஒவ்வொருவருக்கும் ஆத்மா பிரியமானது குழந்தைகளும் ப்ரியமானவையே.
அதைப்போல, செல்வம், வீடு இவைகளும் மனத்துக்குப் பிடித்தமாக ஆகிறது.
ஆனாலும், ஆத்மாவைப் போலப் ப்ரியமாவதில்லை. இந்தப் ப்ரியம் , தேகத்தையே ஆத்மாவாக எண்ணுபவர் களிடமும் காணப்படும்.
ஆனால், ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் விஷயத்தில், அவனே அகில உலகங்களுக்கும் ஆத்மா——-அந்தராத்மா. மாயையினால்,
அதை மறைத்துக் கொண்டு, மனுஷ்யனைப் போல , இவர்களுடன் விளையாடுகிறான்.
அதனால், பிரேமை மிக அதிகமாகிறது. ஆனால், எவர்களுக்கு, ஸ்ரீ கிருஷ்ணனே ஜகத் காரணன்,
அண்டசராசரங்களுக்கும் அவனே அந்தராத்மா என்கிற உறுதி இருக்கிறதோ, அவர்களுக்கு, எல்லாமே ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் தான்.

அதனாலே, அவனை ஆச்ரயித்து, அவன் பாத பல்லவங்களைத் தெப்பமாக வைத்து, வைகுண்ட பதத்தை அடைகிறார்கள்.
அவன் திருவடிகளை நம்பியவர்களுக்கு, இந்தஸம்சாரமாகிய ஸமுத்ரம், “வத்ஸ பதம் ” (மாட்டின் குளம்படியில் உள்ள தேங்கிய நீரைப் போல ).
அதனால், இந்த சமுத்ரத்தை, சுலபமாகத் தாண்டி, வைகுண்டத்தை அடைகிறார்கள்.
ஹே….ராஜன்…….பகவான், தன்னுடைய பால்யத்தில், இளம் சகாக்களுடன் அத்புத விளையாட்டுகளைச் செய்தார்.
இவற்றை எவர்கள் கேட்கிறார்களோ, எவர்கள் படிக்கிறார்களோ, அவர்கள், எல்லா அபீஷ்டங்களும் நிறைவேறப் பெறுவார்கள்.
ப்ருஹ்மாவின் ஸ்துதியைக் கேட்பதாலும், படிப்பதாலும் , எல்லாப் பாபங்களும் விலகி,
எல்லா அபீஷ்டங்களும் கைகூடும் என்று சொன்னார்.

தேனுகாசுரன் வதம்-
ஸ்ரீ சுகர், பரீக்ஷித் ராஜனுக்கு மேலும் விவரித்ததை, உனக்குச் சொல்கிறேன்.
உனக்கும், பலராமனுக்கும் குழந்தைப் பருவம் என்பது போய், இப்போது, பையன்களாக, யுவாவாகக் காக்ஷியளித்தீர்கள்.
அதாவது, பால பருவம் —–குமார தசை.நீங்களே , பசுக்களை மேய்க்கத் தொடங்கினீர்கள்.
பிருந்தாவனம் முழுவதும் உங்கள் திருவடிகளால் பாவனமாகியது. கோபர்கள் சூழ, நீ, புல்லாங்குழலை ஊதிக்கொண்டு,
பசுக்களை மேய்ப்பதற்காக ஓட்டிச் சென்றாய். அப்போது, பலராமனைப் பார்த்து, இந்தப் பழங்களால் குலுங்கும் மரங்கள்,
உன்னை வணங்குகின்றன; குயில்கள் கூவுகின்றன; புல், பூண்டுகள்உன்னுடைய பாத ஸ்பர்சத்தால் பாவனமாகியது;
மரங்களும், கொடிகளும், நீ மரத்தில் ஏறிப் பழங்களைப் பறிக்கும்போது, உன் பாத ஸ்பர்சம் பட்டு பாபம் போய் , புனிதமாக ஆகிவிட்டன.
இப்படியெல்லாம், நீ, பலராமனிடம் பேசிக்கொண்டே பிருந்தாவனத்தில் நதி தீரத்திலும், உத்யான வனத்திலும் விளையாடினாய்.

நீ, சில சமயம் ,ஹம்ஸத்தைப் போலக் கத்துவாய்;
மேகத் த்வனியாக கர்ஜிப்பாய்;
சகோர பக்ஷியைப் போலவும்,
கிரௌஞ்ச பக்ஷியைப் போலவும்,
சக்ரவாகப் பக்ஷியைப் போலவும்
பாரத்வாஜ பக்ஷிகளைப் போலவும் கத்துவாய்;
சில சமயம் பலராமனை, ஒரு கோபன் மடியில் படுக்க வைத்து, பலராமனின் காலை வருடி விடுவாய்;
நீ, சில சமயம், கோபன் மடியில் தலையை வைத்து உறங்குவாய்;
கோபச் சிறுவர்கள், ஒரு மஹாராஜாவைச் சேவகர்கள் சூழ்வதைப் போல,ஸ்நேஹத்துடன் உன்னைச் சூழ்ந்து,
சைத்ய உபசாரங்களை உனக்குச் செய்வார்கள்.

இப்படி, நீயும் பலராமனும், பிருந்தாவனக் காட்டில், பசுக்களை மேய்த்து விளையாடி வரும்போது,
ஒரு சமயம், ஸ்ரீ தாமன் என்கிற கோபச் சிறுவனும் ,இன்னும் சில சிறுவர்களும் உன்னிடம் வந்து,
அருகே ஒரு பெரிய காடு இருப்பதாகவும், அதில் பனைமரங்கள் நிறையப் பழுத்து, பழங்கள் கீழே விழுந்து கிடப்பதாகவும்,
ஆனால், அங்குள்ள தேனுகன் என்கிற அசுரன் கழுதை ரூபத்துடன் ,பந்துக்கள் நண்பர்கள் யாவரையும் அருகே
அண்ட விடுவதில்லை என்றும் , அவனுக்குப் பயந்து, ஒருவரும் அங்கு போவதில்லை என்றும்,
பழுத்த பழங்களின் வாஸனை, வெகு தூரத்தில் தங்களுக்கு,பழங்களைச் சாப்பிடும் ஆசையை வளர்த்து உள்ளதாகவும்,
தங்களை அந்த இடத்துக்கு அழைத்துச் செல்லுமாறும் கோரினார்கள்.

நீ, அவர்களின் வேண்டுகோளை ஏற்று, பலரானும், நீயும் , கோபர்களுமாகஅங்கு சென்றீர்கள்.
பலராமன் முதலில் சென்று, ஒரு பெரிய மரத்தை ஆட்டி, பழங்களைக் கீழே விழச் செய்தார்
பழங்கள் விழும் சப்தத்தைக் கேட்டு, தேனுகன் என்கிற அசுரன் கழுதை ரூபத்தில் ஓடிவந்தான்.
பலராமனை, முழுவேகத்துடன் தாக்கினான். பூமி அதிர்ந்தது. தன் கால்களால், பலராமனின் மார்பில் உதைத்தான்.
அங்குமிங்கும் ஓடினான்.-மறுபடியும் வந்து பின்னங்கால்களால் தாக்க,
பலராமன் கோபத்துடன் அவன் முன்னங்கால்களைப் பிடித்து, முழு வேகத்தில் சுழற்றி, பனைமரத்தின் மீது ஓங்கி அடித்தான்.
புல், பூண்டு அழிவதைப் போல, பனைமரத்தின் வேர்பாகத்தில் தாக்கப்பட்டு , தேனுகன் மடிந்தான்.

பனை மரத்தின் அடிப்பாகம் பழங்களை உதிர்த்துக் கொண்டே, பக்கத்துப் பனைமரத்தின் மீது சாய,
இப்படி நான்கு பனை மரங்கள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக
வேரோடு சாய்ந்தன. பெரிய சுழற்காற்று வீசினால், மரங்கள் எப்படி சாய்ந்து விழுமோ ,அப்படி விழுந்தன.
இது, பலராமனுக்கு லீலையாக இருந்தது.
தேனுகாசுரனின் பந்துக்கள் வந்து தாக்க, அவர்களையும் நீங்கள் அழித்தீர்கள்.இந்த அதிசயத்தைப் பார்த்த ,
வானில் இருந்த வித்யாதரர்கள், உங்கள்மீது, புஷ்பமாரி பொழிந்தார்கள்.
தேனுகாசுரன் அழிந்ததும், அந்த வனத்தில் ஜனங்கள் பயமின்றி நடமாடினார்கள். பசுக்களும் பயமின்றி சஞ்சரித்தன.
கோபர்கள் சந்தோஷத்துடன் உங்களைத் துதித்தனர்.

இப்படியாக, தேனுகாசுரனை வதம் செய்து , வீடுகளுக்குத் திரும்பும் உங்களை,
கோபிகைகள் ஆசை ததும்பப் பார்த்தனர். இதோ….கிருஷ்ணனைப்பார்…. கிருஷ்ணனைப்பார்…
என்று ஒருவருக்கொருவர் சொல்லிக் கொண்டனர்.
ஹா…. எப்படிப்பட்ட ரூபம்……புல்லாங்குழலைத் தரித்திருக்கிறார்;
தலையில் மயில் இறகு; காட்டுப் புஷ்பங்கள்;
கேசத்தில் பல வர்ண மணிகளின் முடிச்சுகள்;
அரவிந்த வதனம்;
புன்சிரிப்பு;
உன் முகம் கோதூளியால் சிவந்து இருக்க,
உன்னுடைய அந்த அரவிந்த முக சாரத்தைப் பருக
க்ஷண காலம் கூடப் பிரிவதால் ஏற்படும் விரக தாபத்தை விரட்ட,எவருடைய அபாங்க ( கடைக்கண் ) வீக்ஷண்யத்தாலே ,
மோக்ஷம் கிடைக்கிறதோ அந்த முகுந்த முக சேவைக்காக, வ்ரஜசுந்தரிகளான இடைச்சிகளான வனிதைகள், இளம் கோபிகைகள், —-ஓடி வந்தார்கள்

இது, ஒவ்வொரு நாள் காலையிலும் மாலையிலும் தொடர்ந்தது. நீயும் பலராமனும் பசுக்களை ஓட்டிக் கொண்டு,
மேய்ச்சலுக்காகவனத்துக்குப் போகும்போதும் , சாயந்திரம் திரும்பி வரும் போதும்,
இது, தொடர்ந்தது.
யசோதையும் ரோஹிணியும் இந்த முக தர்ஸனம் செய்வதில் முக்யமானவர்கள்.
புத்திர வாத்சல்யத்தாலே, உங்களைக் குளிப்பாட்டி, நல்ல வஸ்த்ரம் அணிவித்து, ஆபரணங்கள் அணிவித்து,
நன்கு ஆகாரம் கொடுத்து, வனத்துக்கு அனுப்புவதும்,
திரும்பி வருவதை எதிர்பார்த்து , வீட்டுக்கு வந்தவுடன் உங்களை உச்சி முகந்து ,மறுபடியும் குளிப்பாட்டி,
வஸ்த்ரம் ஆகாரம் கொடுத்து, திவ்யமான மஞ்சத்தில் படுக்க வைத்து, கண்ணை இமை காப்பது போலக்
காப்பாற்றினார்கள். தினந்தோறும் இப்படியாக,
நீங்கள் ப்ருந்தாவனக்காடுகளில் சஞ்சரித்தீர்கள்.

ஒரு நாள், நீ மாத்ரம், பலராமன் இல்லாமல்,
காளிந்தீ நதியாகிற யமுனை நதிக்கரைக்கு, கோபர்கள் பசுக்கள் கன்றுகளுடன் வந்தாய்.
நல்ல வெய்யில் காலம்; சூர்ய வெப்பம் தாங்க முடியவில்லை; அவர்களுக்குத் தாகம்;
நதியின் மடுவில் இறங்கி , ஜலத்தை எடுத்துப் பருகினார்கள்.
அந்த யமுனா ஜலத்தில் காளியன் என்கிற சர்ப்பத்தின் விஷம் கலந்து இருந்ததால்,
மனம் கலங்கி, பிரமித்து, கீழே விழுந்து உயிர் இழந்தார்கள்.
நீ, உடனே, அவர்களைக் கடாக்ஷித்தாய்.
அம்ருத கடாக்ஷ வீக்ஷிண்யம் எல்லோரும் மூர்ச்சை தெளிந்து எழுந்தாற்போல , எழுந்து உட்கார்ந்தார்கள்.
இறந்தவர்கள்—விஷ ஜலத்தைப்பருகி இறந்தவர்கள்,
உயிர் பெற்று எழுந்து பேசுவது…….கிருஷ்ணா இது உன் அனுக்ரஹத்தால்தான்

15 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது

—————–

16–அத்யாயம்

காளியன் விடுபட்டான்—நாக பத்நிகளின் ஸ்துதி

ஸ்ரீ சுகர், பரீக்ஷித் ராஜாவிடம் சொன்னார். ஹே. ராஜன்………..பசுக்களும், கன்றுகளும்,
கோபர்களும் கிருஷ்ணனின் அனுக்ரஹத்தால் உயிர் பிழைத்து, எழுந்து,
ஆச்சர்யத்துடன், இது கிருஷ்ணனின் அனுக்ரஹம்தான் என்று எண்ணி சந்தோஷப்பட்டார்கள்.
அப்போது, நீ யோசித்தாய். யமுனை நதி , காளிங்கனால், விஷமாக்கப் பட்டுள்ளது;
இதைச் சுத்தமாக்கி, யாவரும் இந்த ஜலத்தை அருந்தவும், தீர்த்தாமாடவும், —–
இந்த ஜலத்தை மாற்றவேண்டும் என்று எண்ணினாய்.

இந்தப் பெரிய சப்தத்தைக் கேட்ட,அதாவது காதும் கண்ணும் ஒன்றாக இருக்கும் பாம்பு,
காளிங்கன் என்கிற அந்தக் கொடிய விஷஸர்ப்பம், கோபத்துடன் கிளர்ந்து
எழுந்தது. ஜலத்துக்கு வெளியே வந்தது.
உன்னைப் பார்த்தது. ஸ்ரீ வத்ஸ மருவினால் அலங்கரிக்கப்பட்ட,
உன் சுகுமார—-கோமள—-திவ்ய மேனியைக் கோபத்துடன்
தன் விஷப் பற்களால் கடித்தது ;
உன்னுடைய தாமரைத் தண்டுபோன்ற மெல்லிய கால்களைக் கடித்தது;
உன்னைத் தன்னுடைய வாலால் நன்கு சுற்றிக் கட்டியது;
நசுக்கியது
உன்னைப் பார்த்த கோபாலகர்கள் கதறி அழுதனர்;
உன்னுடைய ப்ரிய மித்ரர்கள் —-உன்னையே நம்பி வாழும் ப்ரிய சகாக்கள்,
நாங்களும் யமுனையில் குதித்து விடுகிறோம் என்று கத்தினர்.
பசுக்களும், கன்றுகளும் பயத்தால் கத்தி , கண்களில் ஜலம் வழிய நின்றன.
பூமி, ஆகாயம், வ்ரஜவாசிகளின் உடல்கள் இங்கெல்லாம் தாபம் ஏற்பட்டது.

ஆகாயத்தில், கந்தர்வர்கள், சித்தர்கள், தேவர்கள், அப்சரஸ்கள், எல்லோரும் கூடி,
ஆனந்தத்துடன், உன்னை சேவித்து, ம்ருதங்கங்கள், பேரிகைகள் வாசித்தார்கள்,
என்று ஸ்ரீ சுகர் கூறினார்.
உன் புகழைப் பாடினார்களாம்.
புஷ்பங்களை வாரி, உன்மேல் இறைத்தார் களாம் .
நீ, காளிங்கனின் ஒவ்வொரு தலையிலும் உன் திருவடியை வைத்து,
எந்தத் தலை நிமிர்ந்ததோ, அந்தத் தலையில் உன் திருவடியை வைத்து,
அழுத்தி, நூறு தலைகளிலும் மாறி மாறி நர்த்தனம் செய்தாய்.
எந்தத்தலை வணங்கவில்லையோ, அந்தத் தலையின் மீது ,
உன் திருவடியை வைத்து, நசுக்கினாய்.
உன் திருவடிகளைத் தூக்கியும், மடித்தும் ஆடினாய்.
அதன் தலைகள் குடைபோல் விரிந்தபோது, அவற்றின்மீது ஏறி,
தாண்டவ ந்ருத்யம் செய்தாய். அதற்கு, சக்தி குறைய ஆரம்பித்து,
அதன் ரத்தம், உன் பாத துளிகளை ஸ்பர்சித்தது.
அதன் அங்கங்கள் ஒடிந்து, நசுங்கி,
இனிப் பிழைக்க மாட்டோம் என்கிற நிலையில்
ஸ்ரீ மன் நாராயணனை மனத்தால் சரண் அடைந்தது.

நாக பத்நிகளின் ஸ்துதி

ஹே….பிரபோ…..உன் அவதாரம் துஷ்டர்களைத் தண்டிக்க ஏற்பட்டது.
ஆதலால், இந்தத் தண்டனை இவருக்குத் (காளிங்கனுக்குத் ) தகும்.
இந்தத் தண்டனை, அவருக்கு அனுக்ரஹமாகும் .
பாபத்தால், இவருக்கு, இந்த ஸர்ப்ப ஜன்மம் ஏற்பட்டது.
ஆனால், உமது க்ருபா கடாக்ஷத்தைப் பெற, மிகப் பெரிய தவம் செய்திருக்க வேண்டும்.
இவர் அவமானம் அடைந்து, சாகும் நிலையில் இருக்கிறார்.
ஆனால், உமது கிருபையால், புது கௌரவம் கிடைத்து இருக்கிறது.
இவர் செய்த எந்தப் புண்யத்தால், உமது திருவடி சம்பந்தம் இவருக்கு ஏற்பட்டது
என்பது எங்களுக்குத் தெரியாது. எந்தத் திருவடிகளை ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மி ,
மிக்க ஆசையுடன் பிடித்து, லாலனம் செய்வாளோ,
ப்ருஹ்மா, சிவன் போன்ற மகாத்மாக்கள் கடும் தபஸ்ஸை விட்டுவிட்டு ,
எந்தத் திருவடித் தாமரைகளையே த்ருடமாக நினைத்து, ஸேவை செய்வார்களோ,
அந்தத் திருவடி ஸ்பர்சம் , உமது கிருபையால், இவருக்குக் கிடைத்திருக்கிறது.
எங்களுக்கு, உம்முடைய பாதபத்மங்கள் கிடைத்தபிறகு,
நாக ப்ருஷ்டமோ ( சர்ப்பங்களின் உச்ச, ஆதிபத்ய நிலை )
சார்வ பௌமத்வமோ ( சகல லோகங்களையும் ஆளும் அதிகாரம் )
பாரமேஷ்டியமோ ( ப்ருஹ்ம பதவியோ, பரமேஸ்வர பதவியோ )
வேண்டவே வேண்டாம்.

ஹே….கிருஷ்ணா…..ஸ்ரீ சுகர், பரீக்ஷித் ராஜனிடம், மேலும் சொன்னார்.
இப்படி மனஸ்ஸை உருக்கும் ஸ்துதிகளால்,
நாக பத்னிகள், உன்னைத் துதித்ததால்,
மூர்ச்சை அடைந்து, தலைகளைத் தொங்கவிட்டுக் கொண்டு,
உன் திருவடிகளால் மிதிக்கப்பட்ட வனான காளிங்கனை நீ,
உயிருடன் விடுவித்தாயாம்.
உன்னுடைய கடாக்ஷத்தால்,
தன் இந்த்ரிய சுவாதீனத்தை அடைந்த காளிங்கன்,
கைகளைக் கூப்பி அஞ்சலி செய்து, உன்னிடம் ப்ரார்த்தித்தானாம்
அதை இப்போது சொல்கிறேன்.

இதற்கு, நீ சொன்ன பதில் என்ன தெரியுமா ?

16 வது அத்யாயம் நிறைவு பெற்றது.

—–

17-அத்யாயம்

ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் , ப்ருந்தாவனவாசிகளை , அக்நி விபத்திலிருந்து காத்தல்

பரீக்ஷித் ஸ்ரீ சுகப்ரம்மத்தைக் கேட்டார்
காளியனுக்கு, கருடனால் என்ன தீங்கு ஏற்பட்டது ?விரிவாகப் பதில் சொல்ல வேணும் ….
ஸ்ரீ சுகர் சொன்னார். கருடனுக்கும், சர்ப்பங்களுக்கும் விரோதம் ஏற்பட்டபோது, பிரும்மா தலையிட்டு
அவர்களுக்குள் சமரசம் ஏற்படுத்தி, அதன்படி
ஒவ்வொரு அமாவாஸ்யை தினத்திலும், சர்ப்பங்கள் கருடனுக்கு உபசாரம் செய்து,
அவன் பசியில்லாமல் இருக்க, ஆகாரம் கொடுத்து வந்தன.
இதன்படி,ஸர்ப்பங்கள், கருடனால் கொல்லாமல் காக்கப்பட்டன.
இந்த உபசாரங்கள் செய்வதற்கு வேண்டியவைகளை, சர்ப்பங்கள், தங்களுடைய பக்தர்களிடமிருந்து பெற்று வந்தன.
இந்த ஏற்பாடு, பலகாலமாக நடந்து வந்தது.

கத்ருவின் பிள்ளையான காளிங்கன், திமிர் கொண்டு,
கருடனுக்கு ஆகாரம் கொடுக்கவேண்டிய சமரசத் திட்டத்தை மீறி,அதை நிறுத்தி, எல்லாவற்றையும் தானே சாப்பிட்டு வந்தான்.
இதனால் கோபம் கொண்ட கருடன், காளிங்கனைத் தாக்கினான்.
கருடனால் தாக்கப்பட்ட காளிங்கன், உயிருக்குப் பயந்து,
யமுனா நதி தீரத்தில் உள்ள இந்த மடுவில் வந்து ஒளிந்து கொண்டான்.

ஏன் இங்கு கருடன் வர இயலாது என்றால், ஒரு சமயம், கருடன்,மீன்களைச் சாப்பிட இந்த மடுவுக்கு வந்தபோது,
மீன்கள் இங்கு வசித்த சௌபரி ரிஷியைத் தஞ்சம் அடைந்தன. மீன்கள்மீது கருணைகொண்டு, கருடன் இந்த மடுவுக்கு வந்தால்
அவன் உயிர் உடனே போய்விடும் என்று சாபம் கொடுத்திருந்தார்.
இதை அறிந்து வைத்திருந்த காளிங்கன், கருடன் வர இயலாத இந்த மடுவுக்குள் வந்து மறைந்து வாழலானான்.
இப்போது ஸ்ரீ கிருஷ்ணனால் துரத்தப் பட்டு, குடும்ப சஹிதம்இந்த மடுவைவிட்டு வெளியே போய்விட்டான்.

அன்று இரவு, யமுனைக் கரையிலேயே தங்கி, நன்கு தூங்கினர்.
அப்போது, பெரிய நெருப்பு கொழுந்து விட்டு எரிந்தது.
களைப்பால் தூங்கிக் கொண்டு இருந்தவர்களை, நெருப்பு சூழ்ந்து கொண்டது.திடுக்கிட்டு எழுந்த யாவரும்,
செய்வது அறியாது திகைத்து, உன்னைச் சரணம் அடைந்தார்கள்.
நீ, அந்த அக்னியை வாயால் பருகி விட்டாய்.
எல்லாரும் அக்னியின் ஆபத்திலிருந்து உன்னால் காப்பற்றப் பட்டனர்.

17 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்

————————————————————

அத்யாயம் 18

ப்ரலம்பாசுரன் வதம்

பலராமன், இவன் அசுரன் என்பதை அறிந்து இருந்ததால், அவனுக்கு, மலையைத் தூக்குவது போன்ற கனத்தை ஏற்படுத்தினான்.
பாலராமனைச் சுமக்க முடியாமல்,அசுரனின்
வேகம் தடைப்பட்டது. அதனால் கோபமடைந்த அசுரன்,
சுய ரூபத்தை எடுத்துக் கொண்டான். பலராமனைத் தாக்கினான். பலராமன், தன்னுடைய முஷ்டியால் , அசுரனை ஓங்கி அடித்தான்.
உடனே, அசுரனின் தலை நொறுங்கியது. ரத்தத்தைக் கக்கிக்கொண்டு,
பெரிதாக ஓலமிட்டு ,பூமியில் விழுந்து அசுரன் மாண்டான்.
இதைப் பார்த்த கோபர்கள், பலராமனைப் பாராட்டிப் புகழ்ந்து , மகிழ்ந்தனர்.

18 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்

—————————

19 வது அத்யாயம்

மீண்டும் நெருப்பு ஆபத்து

பின்னொரு சமயம் , நீயும் கோபாலகர்களும் விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, பசுக்களும், கன்றுகளும்
புற்களை மேய்ந்து கொண்டே வெகு தூரம் போய்விட்டன. கோபர்கள், பசுக்களைத் தேட ஆரம்பித்தனர். அந்தச் சமயத்தில், நீ,
மேகத் த்வனியைப்போலச் சப்தம் செய்தாய். அதைக்கேட்ட பசுக்களும் கன்றுகளும் சந்தோஷத்துடன் ,
நீங்கள் இருக்குமிடத்துக்குத் திரும்பி வந்தன.
அப்போது, ஒரு பெரிய தீ———புகையுடன் உண்டாகி , வனத்தில் மரங்களையும் ,செடிகளையும் நாசம் செய்தது;
காற்று பலமாக வீசவும், உங்களை நோக்கி
நெருப்பு வேகமாகப் பரவியது. கோபாலகர்கள் மிகவும் பயந்து விட்டனர்.
“கிருஷ்ணா—-கிருஷ்ணா——எங்களைக் காப்பாற்று” என்று கத்தினார்கள்.

உடனே, நீ, ” பயப்படாதீர்கள்——–ஒரு க்ஷணம் எல்லாரும் கண்களை மூடிக் கொள்ளுங்கள் —-”
என்று சொன்னாய். கோபாலகர்கள்,
உடனே கண்களை மூடிக்கொண்டனர்.
அந்த க்ஷணத்தில் நீ, அக்னியை வாயால் பருகி விட்டாய்.
கோபாலகர்கள் கண்களைத் திறந்து பார்த்தபோது, நெருப்பைக் காணவில்லை.
பசுக்களும் பக்கத்தில் இருந்தன.
கோபாலகர்கள், உன்னைத் தெய்வம் என்று கருதினார்கள்.அவர்கள், பசுக்களுடனும், கன்று களுடனும் , நீயும் பலராமனும் பின்தொடர,
அவரவர் வீடுகளுக்கு வந்தனர்.
நீ, புல்லாங்குழலை இசைத்துக் கொண்டு, திரும்பி வரும்போது,கோபியர்கள், உன் தர்சனத்தால் பரமானந்தம் அடைந்தார்கள்.

19 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்

—————–

20 வது அத்யாயம்

மழையும், வேனிலும்

கோபாலகர்கள், தங்கள் பெற்றோர்களிடம், ப்ரலம்பாசுரன் வதம், நெருப்பிலிருந்து காப்பற்றப்பட்டது, என்று எல்லாவற்றையும் கூறி,
உன்னையும், பலராமனையும் புகழ்ந்தார்கள்.
கோபாலகர்களின் தாய்தந்தையர் அடைந்த சந்தோஷத்துக்கு அளவே இல்லை.
மழைக்காலம் வந்தது. கருமேகங்கள் சூழ்ந்து, மழையைப் பொழிந்தன
. நீயே சூர்யன்; நீ, எட்டு மாதங்களில் உன் தாபத்தால் ஜலத்தை உறிஞ்சி, மாரிக் காலத்தில் மழையைக் கொடுக்கிறாய்.
நீயே பர்ஜன்யன்; உன் கருணை வெள்ளமே மழை .
பசுக்கள் கொடுக்கும் பால், வழிந்து, நீ செல்லும் வழியெல்லாம், பாலாக இருந்தது பிருந்தாவனம் சுபிக்ஷமாக இருந்தது.
பிறகு, சரத் காலத்தில், குளங்களிலும், வாவிகளிலும் தாமரைப் புஷ்பங்கள் விகஸித்தன.
நாட்கள் செல்லச் செல்ல, சூர்யனின் தாபம் அதிகரித்தது.
நீர்நிலைகளில் தண்ணீர் மட்டம் குறைய ஆரம்பித்தது.
காற்று, வனத்திலிருந்து , பிருந்தாவனத்தை நோக்கி வீசி
தாபத்தை உண்டாக்கியது.
ஆனால், கோபர்களுக்கும், பசுக்களுக்கும், கன்றுகளுக்கும் எந்தத் தாபமும் தெரியவில்லை.
சதா, நீ, அவர்களுடன் கூடவே இருந்ததால்,
அவர்களுக்கு எந்தத் தாபமும் தெரியவில்லை
ஹே, கிருஷ்ணா, உன்னையும், பலராமனையும் ,
யசோதையும், நந்தகோபனும் ,ரோஹிணியும், அளவில்லாப் பாசத்துடன் கொஞ்சி மகிழ்ந்தனர்.
கோபஸ்த்ரீகள் அதீத வாத்சல்யத்துடன் இருந்தார்கள் கோபச் சிறுவர்கள்,உரிமையுடன் நட்பு பாராட்டி ,
உங்களுடன் எப்போதும் வனத்திலும், யமுனா நதி
தீரத்திலும் , விளையாடி மகிழ்ந்தார்கள். கோபிகைகள் ,
நீ, பசுக்களை ஓட்டிக் கொண்டு , காலையில் வனத்துக்குச் செல்லும்போதும்,
மாலையில் பசுக்கள், கன்றுகள், கோபாலகர்களுடன் திரும்பும் போதும், உன் ரூபசௌந்தர்யத்தைப் பார்த்துப்
பரவசம் அடைய அவரவர்கள் வீட்டு வாயிலில் காத்துக் கிடந்தனர்

20 வது அத்யாயம் நிறைவு பெற்றது. ஸுபம்

————–

21 வது அத்யாயம்

21 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸு ப ம்

——————————————————————————————————————————————–
.
அத்யாயம் 22

கோபிகைகளின் காத்யாயினி வ்ரதம்——
ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் அவர்கள் வஸ்த்ரங்களை அபகரித்தது—அனுக்ரஹித்தது.

“ஹே….காத்யாயினி……மஹாமாயே….
ஈஸ்வரி….
நந்தகோப குமாரனான ஸ்ரீ கிருஷ்ணனை, எங்களுக்குப் பதியாக அளிப்பாய் ..
.உனக்குப் பல நமஸ்காரங்கள்…..” என்று சொல்லி,
பகல் ஒருவேளை மட்டில் ஸாத்விக ஆகாரமான
அக்னியில் சமர்ப்பிக்கப்படும் “சாரு ” போன்ற கஞ்சிப் பாயசத்தை அருந்தி,
இப்படியே பத்ரகாளியையும் பூஜித்து, தினந்தோறும் இப்படிப் பூஜை செய்து,
மாதக் கடைசியில், ——-மார்கழி நோன்பு எனச் சொல்லப்படும்
இதன் முடிவில், வ்ரதம் முடியும் நாளில், விடியற்காலையில்,
உன்னை ஸ்மரித்துக் கொண்டும், உன் கீதங்களைப் பாடிக் கொண்டும்,
தங்களுடைய வஸ்த்ரங்களை யெல்லாம் யமுனைக் கரையில் வைத்துவிட்டு,
யமுனை நதியில்இறங்கி ,கடுமையான குளிரில் தீர்த்தமாடினார்கள்.

இதை அறிந்த நீ, அவர்களுக்கு அநுக்ரஹம் செய்யத் தீர்மானித்தாய் .
அதே சமயம், வஸ்த்ரமில்லாமல் நீராடியது பாபமென்றும்,வ்ரதத்துக்குப்
பங்கமென்றும், அதைப்போக்கி அவர்களுக்கு வ்ரதபலனைக் கொடுக்கத் தீர்மானித்தாய்.
யமுனைக் கரைக்கு வந்து, அவர்களுடைய வஸ்த்ரங்களைஎல்லாம்
எடுத்துக் கொண்டு, கரையில் இருந்த கடம்ப மரத்தின் மேலேறி, அமர்ந்து,
“பெண்களே……நீங்கள் ஒருமாத காலம் வ்ரதம் அனுஷ்டித்துக் களைத்துப்
போய் இருக்கிறீர்கள்….ஒவ்வொருவராக இங்குவந்து, வஸ்த்ரங்களைப்
பெற்றுக் கொள்ளுங்கள்…..”என்றாய்.

கோபிகைகள், லஜ்ஜையினால், கழுத்தளவு ஜலத்தில் நின்றுகொண்டு ,
“ச்யாமசுந்தரா…..எங்களுக்குக் கெடுதல் செய்யாதே…
.நீ, நந்தகோபனின் ப்ரிய புத்ரன்….அவர் எங்கள் வணக்கத்துக்கு உரியவர்….
குளிரில் நடுங்கும் எங்களுக்கு வஸ்த்ரத்தைக்கொடு….
நாங்கள் உன் தாஸர்கள்…அடிமைகள்…
நீ சொல்லும் எல்லாக் கார்யங்களையும் செய்வோம் ..
.வஸ்த்ரங்களைக் கொடுத்துவிடு…..தராதுபோனால்,
நந்தகோபரிடம் சொல்வோம் ….’ என்றார்கள்.
அதற்கு, நீ, “எனக்குத் தாசர்கள்….சேவகர்கள் என்று சொல்லிவிட்டீர்கள்…
.இப்போது ஒவ்வொருவராக நதியிலிருந்து மேலே வந்து,
வஸ்த்ரங் களைப் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள் ….” என்று சொன்னாய்.
கோபிகைகள், குளிரினால் நடுங்கிக்கொண்டு, யமுனை ஜலத்திலிருந்து
மேலே வந்து, வெட்கப் பட்டுக் கொண்டே, தலையைக் குனிந்து கொண்டு,
உன்னருகே வந்தார்கள்.

நீ, அவர்களிடம், “சுத்தமான வ்ரதம் இருந்தீர்கள்;
ஆனால், வஸ்த்ரமில்லாமல் தீர்த்தாமாடியது, தேவதைக்குச் செய்யும் அபசாரம்;
அந்தப் பாபம் போக, கைகளைக் கூப்பியபடி வந்து, வணங்கி,
வஸ்த்ரங்களைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள் ; அதனால், உங்கள் பாபம் கழியும் …” என்றாய்.
இப்படி, நீ சொன்னதும், கோபிகைகள் வ்ரதத்துக்குப் பங்கம் வந்தது
என்பதை உணர்ந்து, யாருக்காக வ்ரதம் இருந்தார்களோ , அந்தக் கிருஷ்ணனாகிய நீயே
நேரில் வந்து, பாபத்துக்குப் பிராயச் சித்தம் செய்வதால்,
வ்ரதம் பூர்த்தி ஆகிறது என்று மனம் சமாதானம் அடைந்து, தலையைக் குனிந்து,
கைகளைக் கூப்பி, உன்னிடமிருந்து வஸ்த்ரங்களைப் பெற்றுக் கொண்டார்கள்.
வஸ்த்ரம் இல்லாததால் வெட்கம்; வஸ்த்ரம் கிடைத்ததால் சந்தோஷம் ;
கிருஷ்ணனே நேரில் வந்து அநுக்ரஹித்ததால் மனஸ் நிறைய கிருஷ்ணப் பிரேமை .

நீ , மேலும் கூறினாய். ” ஹே….சாத்விகளே…….உங்கள் சங்கல்பம், நிறைவேறும்….
.என்னிடம் உங்கள் மனஸ் அர்ப்பணிக்கப்பட்டதால், காமபோக ஆசைகள் விலகி,
என்னிடம் பக்தி செய்து, மீண்டும் மறுபிறவி இல்லாமல், என்னையே அடைவீர்கள் … ”
கோபிகைகள், லஜ்ஜையுடன், தங்கள் சங்கல்பம் நிறைவேறியது என்று பூரித்து,
உன்னுடைய திருவடிகளைத் த்யானம் செய்துகொண்டு,தங்கள் தங்கள் வீடுகளுக்குப்
போய்ச் சேர்ந்தார்கள்.
பிறகு, நீ, கோபர்கள் சூழ்ந்து வர, பிருந்தாவனத்திலிருந்து
பசுக்களை ஓட்டிக்கொண்டு, வெகு தூரம் சென்றாய். சூர்யனின் வெப்பம் கடுமையாக இருந்தது.
கோபர்கள் மரங்களின் நிழலில் ஒதுங்கிக் கொண்டே சென்றார்கள்.
மேலே, மரங்களின் கிளைகளும், இலைகளும் குடைகளைப் போலக் கவிந்து,
சூர்ய வெப்பம், உங்களை அதிகமாகத் தாக்காமல் தடுத்தது.

22 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்.

—————————————————————————————————————————

23 வது அத்யாயம்

யக்ஜ பத்நிகளுக்கு அருளியது

கோபர்களால், பசி என்றும், ஆகாரம் வேண்டும் என்றும்
பிரார்த்திக்கப் பட்டதும், நீ, ஆதுரத்துடன்அவற்றைக் கேட்டு,
கோபர்களிடம் பேசினாய்.
ஹே….மித்ரர்களே…… ப்ரஹ்மவாதிகள்…….ப்ராம்மணர்கள்…..
.ஸ்வர்க்கம் செல்லவேண்டும் என்கிற எண்ணத்துடன், “அங்கிரஸம் ”
என்கிற “ஸத்ர ” யாகத்தை, அதோ தெரியும் பர்ணசாலையில்…….யக்ஜ பூமியில்,
செய்துகொண்டு இருக்கிறார்கள். நீங்கள், அவர்களிடம்போய்,
நானும், பலராமனும் அனுப்பியதாகச் சொல்லி, “அன்னம் கொடுங்கள் ”
என்று கேளுங்கள் என்று சொன்னாய்.
கோபர்கள், அவ்விதமே செய்கிறோம் என்று உன்னிடம் சொல்லி,
யக்ஜவாடிகைக்குச் சென்று, பிராம்மணர்களை அஞ்சலி செய்து,
பூமியில் விழுந்து எழுந்திருந்து, “ஹே……பூதேவர்களே…..நாங்கள் பசுமாடுகளை
மேய்த்துக் களைத்துப்போய் இருக்கிறோம் எங்களுக்குச் சரியான பசி.
பலராமனுக்கும் ஸ்ரீ கிருஷ்ணனுக்கும் சரியான பசி.
அவர்களுடைய கட்டளைப்படி, உங்களுக்கு அவர்கள்மீது விசுவாசமும்
ச்ரத்தையும் இருக்கிறதென்றால், சாப்பிடுவதற்கு அன்னம் தந்து உதவுங்கள்
நீங்கள் தர்மம் அறிந்தவர்கள். யாகதீக்ஷையுடன், க்ருஹஸ்தன் ஹோமம் செய்யும்
அன்னத்தைச் சாப்பிடுபவர்களைப் போல , நீங்கள் கொடுக்கும் அன்னம்
தோஷத்தை ஏற்படுத்தாது. இது பகவத் ஆக்ஜை…. என்றார்கள்.

ரிஷிபத்னிகள் ,திருப்தி அடைந்து, யாகசாலைக்குத் திரும்பினார்கள்.
ரிஷிகள் தங்கள் யாகத்தை நிறைவு செய்தார்கள். நீயும், பலராமனும், கோபர்களும் ,
ரிஷிபத்னிகள் கொண்டுவந்து கொடுத்த வைகளைச் சாப்பிட்டீர்கள்.
இப்போது, ரிஷிகளுக்கு, மனவருத்தம் ஏற்பட்டது.
பகவான் கட்டளையால், நம்மிடம் வந்த கோபர்களை உல்லங்கனம் செய்துவிட்டோமே….
ஆனால், இந்த ஸ்திரீகள் பக்தியினால், பகவானைத் தரிசித்து விட்டார்களே……
.நமது ஆத்மா நாசமடைந்து விட்டதே…..வேதங்களை ஓதி என்ன பயன்…
பிராம்மணப்பிறவி, யாகம் எல்லாம் வீணாகி விட்டதே…..
இது பகவான் செய்யும் மாயை என்று அறியாமல் இருந்து விட்டோமே…
.இந்த ஸ்த்ரீகளுக்கு,நம்மைப் போல எந்த சம்ஸ்காரமும் இல்லை;
வித்யை இல்லை; ஆனால், விலை மதிக்க முடியாத கிருஷ்ண பக்தி இருக்கிறது;
அது, நம்மிடம் இல்லாமல் போய் விட்டது…நாம், படித்தும் மூடர்கள்….
நல்லது,கெட்டது தெரியவில்லை…படிப்பு இருந்து என்ன பயன்..
நமது பக்தியினால், பகவானுக்கு என்ன லாபம் ? நமக்கல்லவா லாபம் !
அதை விட்டு விட்டோமே…பசிப்பதற்கு அன்னம் வேண்டுமென்று
பசிப்பவனைப்போல நடித்த , பகவானை
ஏமாற்றிவிட்டோமே….நமக்கு மோக்ஷம் கொடுக்கும் பிரபுவுக்கு,
அன்னம் கொடுக்காமல் இருந்து விட்டோமே…..
நமக்கு, ஹரி இல்லால், வேறு பகவான் இல்லை…
.குற்றங்களை மன்னிக்கும்படி பிரார்த்திப்போம்…..
ஸ்ரீ மஹா லக்ஷ்மி, பகவத் பக்தியைக் கொடுப்பவள்….புருஷகார பூதை….
அவளையும் பூஜிப்போம்…ஸ்ரீ கிருஷ்ணனே விஷ்ணு…..
அவரே, யோகிகளுக்கெல்லாம் மேலானவர்…
அவரே, ஸ்ரீ கிருஷ்ணனாக ,யது குலத்தில் அவதரித்து
இருக்கிறார் என்பதை அறியவில்லையே……
இந்தப் பேரறிவு, பத்நிகளால் அல்லவா வந்தது !
அவர்களைப் பத்நிகளாக அடைய நாம் பாக்யம் பெற்றவர்கள்…
அவர்களுடைய புத்தி, ஸ்ரீ கிருஷ்ணனிடம் பூரணமாக
அர்ப்பணிக்கப் பட்டதைப்போல நாமும் அர்ப்பணிப்போம்…..
எங்கள் குற்றங்களை மன்னியுங்கள் என்று பிரார்த்திப்போம்…
.ஸ்ரீ மஹா லக்ஷ்மியுடன் கூடிய ஸ்ரீ மஹா விஷ்ணுவை—–
ஸ்ரீ கிருஷ்ணனாக அவதரித்து இருப்பவனை நமஸ்கரிக்கிறோம்…
என்றார்கள்.

23 வது அத்யாயம் நிறை வடைந்தது. ஸு ப ம்

—————————————————————————————

அத்யாயம் 24

கோவர்த்தன கிரிக்கு பூஜை

இப்படியாக, கோபாலகர்கள், கோபிகைகள், பசுக்கள் யாவரும்
நீயும், பலராமனும் செய்யும் லீலைகளை அனுபவித்துக்கொண்டு,சந்தோஷமாக
இருந்தார்கள். அப்போது ஒரு நாள்…….

கர்மாவுக்குக் குரு பகவான்; இந்திரன் அல்ல;
பகவானை விட்டு விட்டு, அந்நிய தேவதையைப் பூஜிபபது சரி அல்ல;
சத்வம், ரஜஸ், தமஸ் ஆகிய மூன்று குணங்களே
ஸ்திதி, உற்பத்தி, நாசம் ஆகிய மூன்றுக்கும் காரணம்;
ரஜோ குணத்தால், உலகம் பலவிதமாக விரிவடைகிறது;
உற்பத்திக்குக் காரணம், ரஜஸ்;
இதனால், மேகங்கள் வர்ஷிக்கின்றன; வர்ஷிக்கும் ஜலத்தால்
எல்லாப் பிராணிகளும் சந்தோஷம் அடைகின்றன;
இதில், இந்திரன் செய்வது என்ன இருக்கிறது ?
நாம், நித்யம் வனத்தில் சஞ்சரித்து, காடுகளிலும், மலையிலும்
பசுக்களை ஓட்டிக்கொண்டு திரிகிறோம்;
ஆகவே, ஆராதிக்கப்பட வேண்டியவை பசுக்கள், பிராம்மணர்கள்,
இதோ இந்தக் கோவர்த்தன மலை;
இப்போது சேகரித்து வைத்துள்ள த்ரவ்யங்களால், இந்த மூன்றையும் பூஜிப்போம்;
இந்திரனுக்கு வேண்டாம்; பிதாவே, நீங்கள் யாவரும் சம்மதித்தால்,
இப்படியே செய்வோம்; இதனால், பசுக்கள், பிராம்மணர்கள், கிரி மூவரும்
சந்தோஷித்து, நமது இஷ்டங்களைப் பூர்த்தி செய்வார்கள்;
இது என் அபிப்ராயம் ” என்று சொன்னாய்.

24 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸு ப ம்

——–

25-அத்யாயம்

கோவர்த்தன கிரிதாரி

இந்திரனுக்குப் பிரமாதமான கோபம்; தனக்குச் செய்ய வேண்டிய பூஜையை வழக்கம் போலச் செய்யாமல்,
மலைக்குச் செய்ததால் இந்தக் கோபம்.
ஸம்வர்த்தகம் என்கிற மேகக் கூட்டங்களைக் கூப்பிட்டான்;
“”கோபர்களுக்கு மிகவும் மதம் பிடித்து விட்டது;கர்வம் அவர்களுக்கு;
கிருஷ்ணன் என்கிற ஒரு சாதாரண மனிதக் குழந்தையின் சொல்லைக் கேட்டு
என்னை அலட்சியம் செய்துவிட்டனர்;
கர்மவசப்பட்ட சாமான்ய மனுஷ்யர்கள்,தங்களைப் பண்டிதர்களாக நினைத்து, சம்சாரத்தைத் தாண்டும் செயல் போல இது இருக்கிறது;
செல்வச் செருக்காலே என்னை அவமதித்து,
அற்ப மானிடப் பையன் —-மூடன்——தன்னைப் பண்டிதன் என்று நினைத்து இறுமாப்புடன் உள்ள
இந்தக் கிருஷ்ணனின் பேச்சை நம்பிஎனக்கு அநீதி செய்கிறார்கள்; நீங்கள் கூட்டமாகச் சென்று,
பிரளய காலத்தில் எப்படி மழையாகப் பொழிவீர்களோ அப்படி மழையைப் பொழிந்து சர்வ நாசத்தை உண்டாக்குங்கள் “” என்று கட்டளை இட்டான்.

ஹே……கிருஷ்ணா….உன்னை , இன்னாரென்று இந்திரன் அறியவில்லை
ஸம்வர்த்தகம் என்கிற அந்த மேகக் கூட்டங்கள், இந்திரனின் ஆணைப்படி, அசுர வேகத்துடன்
இடியும் மின்னலுமாக தாரை தாரையாக பலத்த காற்றுடன்
ஆலங்கட்டியாக ,கற்களை வர்ஷிப்பதுபோல இடைவிடாமல் மழையைப் பொழிந்தன
வ்ரஜபூமி முழுவதும் வெள்ளக்காடு ஆகக் காக்ஷி அளித்தது.
கோபர்களும்,கோபியர்களும் , பசுக்களும் நடுநடுங்கினர்;

ஹே கிருஷ்ணா—–ஹே கிருஷ்ணா —உன் பாதங்களைச் சரண் அடைந்தோம்;
பக்தவத்சலா —-நீதான் துணை—நீதான் எங்களைக் காக்க வேண்டும் என்று உன்னை அடைக்கலமாக வந்து சரண் அடைந்தனர்;
பலத்த காற்று, கல்மழை , வெள்ளப் பெருக்கு இவைகளை நீ பார்த்தாய்.
சரி, இது இந்திரனின் கோபத்தால் விளைந்த செயல் என்று அறிந்தாய். இதற்கு ஒரு மாற்று உபாயம் தேடி ,
தங்களை சர்வ லோகங்களுக்கும் அதிபதி
என்று நினைத்து, மூடத்தனத்தினால் எதிர்ப்பவர்களை சிக்ஷிக்கிறேன் என்று சங்கல்பித்தாய்

யோக சக்தியால் இவர்களை காப்பாற்ற வேண்டும் என்று தீர்மானித்தாய்.
சரணம் என்று சொன்னவர்களை—–சரணம் என்று வந்தவர்களை——
காப்பாற்றுவது உன் வ்ரதம் அல்லவா !
இப்படி உனக்குள் சங்கல்பித்து, மழையில் தோன்றி இருக்கும் காளானை எடுப்பது போல
ஒரு கையால் கோவர்த்தன கிரியை ,அடித் தளத்தோடு பெயர்த்து எடுத்து,உன்னுடைய இடது கையின் சுண்டு விரலால் தாங்கி ,
உயரத் தூக்கி, உரக்கச் சொன்னாய்
ஹே–கோபர்களே,கோபியர்களே—-வயதானவர்கள், இளம் சிறார்கள் , பசுக்கள், கன்றுகள் எல்லாரும் உங்கள் உடைமைகளுடன் ,
இந்தக் குடையின் கீழே வாருங்கள், உங்களுக்கு எந்தப் பயமும் வேண்டாம்,
மலை நழுவி விழுந்து விடுமோ பலத்த காற்று அடித்துக்கொண்டு போய்விடுமோ ,மழைவெள்ளம் உயிரைப் பறித்து விடுமோ
என்கிற எந்தப் பயமும் வேண்டாம், சரணம் என்றவர்களைக் காப்பாற்றுவது
என் வ்ரதம், உங்கள் எல்லாருக்கும் அபயம் அளிக்கிறேன் —-“என்றாய்

நீயும் விருந்தாவனத்தை அடைந்தாய் ஆனந்த பரவசர்களான கோபிகைகள்,
உன்னுடைய பெருமைகளைப் பாடி, உன்னை எப்போதும் போல ஹ்ருதயத்தில் தரித்தார்கள்

25 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது —–சுபம்

—————————————————————————

அத்யாயம்—-26

ஸ்ரீ கிருஷ்ணனின் பெருமைகள்—-நந்தகோபன் கொண்டாடுதல்

கோபர்கள் ஆச்சர்யப்பட்டார்கள்; கோப ஸ்திரீகள் வியந்து போனார்கள்;
உன்னுடைய அமானுஷ்ய செயல்கள் அவர்களைப் பிரமிக்க வைத்தது
.நம்முடைய கண்ணனா இப்படி வியப்பான செயல்களைச் செய்வது ?
இவன் எல்லாக் குழந்தைகளைப்போல சாதாரண பாலகன் இல்லை ;
ஆனால், நினைப்பதற்கே வெட்கப்படும் ஏழைகளான நம்மிடையே இவன் இங்கு வந்து பிறந்து , வளர்வதற்குக் காரணம் என்ன ?
ஏழு வயதுகூட நிரம்பாத சின்னஞ்சிறு பாலகன், ஒரு பெரிய மலையைப் பெயர்த்து எடுத்து,
இடதுகை சுண்டுவிரலால் அனாயாசமாக ஏழுநாட்கள் தாங்கிக்கொண்டு ,நம்மையெல்லாம் பாதுகாத்தான்; ஆச்சர்யம்

மூன்றுமாதக் குழந்தையாக இருந்தபோது, தொட்டிலில் படுத்துக்கொண்டே ,தொட்டிலுக்கு அடியில் வண்டி—-சகடம் உருவில் ,
தன்னைக் கொல்ல வந்திருந்த அசுரனை ,திருவடியால் உதைத்து ,
அவனை அழித்தான்;ஆச்சர்யம்

ஒருவயதுகூட நிரம்பாத சமயத்தில், தரையில் உட்கார்ந்து விளையாடிக்கொண்டிருந்த கிருஷ்ணனை,
சுழற்காற்று ரூபத்தில் வந்து தூக்கிக் கொண்டுபோய்க் கொல்ல முயற்சித்த திருணாவர்த்தன் என்கிற அசுரனை ,
அவனது கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டே ,கழுத்தை நெறித்துக்கொன்றான்; ஆச்சர்யம்

யசோதை தாம்புக் கயிற்றால் கிருஷ்ணனை, உரலோடு கட்டியிருந்த சமயத்தில் ,உரலையும் சேர்த்து இழுத்துக் கொண்டு
போய் இரண்டு மரங்களுக்கு நடுவில் புகுந்து
உரலை அவற்றின் நடுவே இழுத்து, இரண்டு மரங்களையும் வேரோடு சாய்த்தான்;ஆச்சர்யம்

கோபாலகர்களும் ,பலராமனும் சூழ்ந்து இருக்க, ஒரு அசுரன் கொக்கு வடிவத்தில் வந்து இவனைமட்டில் கொத்தி எடுத்துச் செல்ல,
கிருஷ்ணன் அந்தக் கொக்கின்
இரு அலகுகளையும் பிளந்து அந்த அசுரனை முடித்தான்; ஆச்சர்யம்

இன்னொரு சமயம் இதேபோல பசுக்களை மேய்க்கும்போது,கன்றுக்குட்டி உருவில் வந்து இவனைக் கொல்ல நெருங்கிய
அசுரனின் இருகால்களைப் பிடித்து விளாமரத்தின்மீது வீசி அந்த அசுரனைக் கொன்றான்; ஆச்சர்யம்

பலராமனும் கிருஷ்ணனும் பனங்காட்டில் ஒருசமயம் விளையாடிக் கொண்டிருந்த போது,கழுதை உருவில் வந்து
கிருஷ்ணனைக் கொல்ல நெருங்கிய தேனுகாசுரனைக் கொன்றான்; ஆச்சர்யம்

ஹே நந்தகோபா, ஹே யசோதா—–இந்தக் கிருஷ்ணன் ,உங்களுக்குமட்டில் புத்ரன் அல்ல
எங்கள் புத்ரனைப்போல அன்புடன் அவனை நாங்கள் நேசிக்கிறோம்;
இவன் சாதாரண பாலகன் இல்லை; அதிமானுஷச் செயல்களைச் செய்கிறான்;
இவன் அந்த பகவான்தான் என்று கோபர்கள் கூறினார்கள்.

அதற்கு , நந்தகோபன்
கோபர்களே,கிருஷ்ணனின் சின்னஞ்சிறு வயதிலேயே , கர்க்கரிஷி இங்கு வந்திருந்து,இந்தக் குழந்தை,
ஒவ்வொரு யுகத்திலும் ஒவ்வொரு வர்ணத்துடன்
பல ரூபங்களில் பிறந்து இருக்கிறான்; கருப்பு வர்ணத்துடன், இவன் வசுதேவருடைய க்ருஹத்தில் பிறந்தான்;
இவனுக்குப் பல ரூபங்கள், பல நாமங்கள் உண்டு ;அவைகளை நான் அறிவேன்; மற்றவர்கள் அறியமாட்டார்கள்;
இந்தக் குழந்தை உங்களுக்கு, கோகுல வாசிகளுக்கு நன்மை யை அளிப்பான்;
ஆனந்தத்தை அளிப்பான்; இவனால் உங்கள் அனைவர்க்கும் வரும் கஷ்டங்கள் விலகும்;
ஆபத்துக்கள் அகலும்; இவனிடம் அன்பு செலுத்துபவர்கள் பாக்யசாலிகள்;
அவர்களை எந்த எதிரியாலும் வெல்ல முடியாது;
எவனைக் கீர்த்தனம் செய்வதாலும், கதாம்ருதத்தைக் கேட்பதாலும் எல்லாப் பாபங்களும் தொலைந்து நற்கதி ஏற்படுமோ
அவனே உனக்குக் குழந்தையாக வந்து இருக்கிறான்
இப்படியாக,ஸ்ரீ கர்க்காசார்யர் என்னிடம் சொன்ன நாளிலிருந்து,கிருஷ்ணனை என் பிள்ளையாகப் பார்ப்பதில்லை;
சாக்ஷாத் ஸ்ரீ நாராயணனின் அம்சமாகவே பார்க்கிறேன் ;
நம் துன்பங்களைப் போக்க வந்த பிரபுவாகக் கருதுகிறேன்என்று நாத்தழுதழுக்க, மெய்சிலிர்க்க விரித்து ரைத்தான் .

ஹே—-கிருஷ்ணா—-கோபர்கள்
மிக மிக ஆ ச்சர்யப்பட்டார்கள்.
நந்தகோப னையும் யசோதையையும் உன்னையும் மிகவும் கொண்டாடினார்கள்.
உன்னை வேண்டிக்கொண்டார்கள்
ஹே,பிரபோ,எப்போதும் எங்களுக்கு அநுக்ரஹ ம் செய்யவேண்டும்;
இந்திரன் கோபித்து ,இடி மின்னலுடன் பெரிய மழையை உண்டாக்கிஎங்களை அழிக்க முற்பட்டபோது, கோவர்த்தனகிரியை அனாயாசமாகப்
பெயர்த்து எடுத்து ,இடது சுண்டு விரலால் தூக்கி நிறுத்தி ஏழுநாட்கள் எங்களுக்கு எவ்வித ஸ்ரமமும் இன்றி
எங்களையும் பசுக்களையும்கன்றுகளையும் ரக்ஷித்தீரே
உமக்கு ஆயிரமாயிரம் நமஸ்காரங்கள் என்று கண்ணீர் மல்கஉனக்கு நமஸ்காரங்களைச் செய்தார்கள்

26 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. சுபம்

—————————————————————————-

அத்யாயம் 27

இந்திரனின் ஸ்துதி—–காமதேனுவின் ஸ்துதி–கோவிந்த பட்டாபிஷேகம்

வ்ரஜபூமி வாசிகளையும்,பசுக்களையும் , கோவர்த்தன மலையை குடையாகப் பிடித்து
நீ காப்பாற்றியதைப் பார்த்த காமதேனு என்கிற பசு தேவலோகத்தில் இருந்துஇங்கு உன்னிடம் வந்தது.
இந்திரன் யோசித்தான்; தன் செயலுக்கு மிகவும் வெட்கப்பட்டான்; அவனும் ,நீ தனியாக இருக்கும் சமயத்தை
எதிர்பார்த்துக் காத்து இருந்து ,தேவ லோகத்தில் இருந்து கீழிறங்கி உன் இருப்பிடம் வந்தான்.

அவனுடைய தலைக் கிரீடம் பூமியில் படியும்படி கீழே விழுந்துஉன்னை நமஸ்கரித்தான்.
உன்னை அஞ்சலி செய்தான். ஸ்தோத்ரம் செய்யத் தொடங்கினான்

காமதேனு ஸ்துதி
கிருஷ்ண—-கிருஷ்ண—-மஹா யோகின்—-
விஸ்வாத்ம ன்—- விஸ்வ சம்பவ—
அனாதர்களாகிய நாங்கள் உம்மால் காப்பாற்றப்பட்டோம் ;
நீர் எங்களுக்கு நாதர்— சகல லோக நாதர்;
அச்யுதா —உம்மை அடிக்கடி நமஸ்கரிக்கிறோம்—-
சதா எங்களைக் காக்கும்படி வேண்டுகிறோம்;
உம்முடைய க்ருபை, தேவர்கள், சாதுக்கள் கோக்கள் எல்லோருக்கும் கிடைக்கிறது;
அவர்களுடைய க்ஷேமத்துக்காக எங்களுக்கும் க்ருபை செய்வீராக;
நீர்,எங்களுக்கு எப்போதும் பதி;
ப்ரும்மாவினால் கட்டளை இடப்பட்ட நாங்கள், உம்மை,
பசுக்களின் நாயகனாக—-இந்திரனாக வரிக்கிறோம் .
இந்தப்பூவுலகில், நீர் ,எங்களை அனுக்ரஹித்து கோவிந்தனாக இருக்கிறீர்,
பூபாரம் ஒழியப்போகிறது, இதனால், நாங்கள், உம்மை கோவிந்தராக
அபிஷேகம் செய்து வணங்குகிறோம்

இவ்வாறு காமதேனு சொல்லி, தன் பால் அம்ருதவர்ஷத்தால்
உன்னை நன்கு நனைத்தாள். இந்திரன்,ஆகாச கங்கையிலிருந்து,
ஐராவதத்தால் ,புண்ய ஜலத்தை எடுத்து வரச் செய்து,
உன்னை அபிஷேகம் செய்தான்.
தேவமாதாக்களானஅதிதி போன்றவர் உடன் இருக்க,
தேவர்கள் ரிஷிகள் அருகில் இருக்க,
இந்திரன் உனக்கு கோவிந்த பட்டாபிஷேகம் செய்தான்
.
தும்புரு, நாரதர், வித்யாதரர்கள், கந்தர்வர்கள், சித்தர்கள் ஆடிப் பாடினார்கள்.
கோவிந்தநாமாவைச்சொல்லி ,அடிக்கடிப் பலதடவை சங்கீர்த்தனம் செய்து புஷ்பங்களால் அர்ச்சித்து
அதி சந்தோஷத்துடன் உன் பாதங்களை நமஸ்கரித்தார்கள்.
இந்திரனும், காமதேனுவும் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருக உன்னை அர்ச்சித்து நமஸ்கரித்தார்கள்.

27 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. சுபம்

————————————————————————————————-

அத்யாயம் 28

ஸ்ரீ கிருஷ்ணன், நந்தகோபரை வருண லோகத்திலிருந்து மீட்டது

ஒரு சமயம், நந்தகோபர், வழக்கமான ஏகாதசி வ்ரதமிருந்து, பகவானைப் பூஜித்தார்.
த்வாதசி பாரணைக்காக யமுனா நதியில் தீர்த்தமாடச் சென்றார்.
அவர் ஜலத்தில் இறங்கியதும், வருணனுடைய ஏவலாள் ,நந்தகோபரை அசுரன் என்று தவறாக நினைத்து,
அவரை வருண லோகத்துக்கு இழுத்துச் சென்று விட்டான்,. அசுரர்களின் காலம் இரவு;
இவர் தீர்த்தமாடச் சென்றது பின்னிரவு நேரம்;
இதனை நந்தகோபரும் அறியவில்லை;
நந்தகோபரைக் காணாமல், வ்ரஜ பூமியில் எல்லாரும் கதறினார்கள்.
நீ அந்தக் கதறலைக் கேட்டாய். உடனே உனக்கு, உன் பிதா வருண லோகத்துக்குக் கொண்டு போகப்பட்டது ,தெரிந்தது.
உடனே, நீ வருண லோகத்துக்குச் சென்றாய்.
உன் விஜயத்தை எதிர்பார்க்காத வருணன்,
உன்னை, மரியாதையுடன் மகத்தான பூஜை செய்து வரவேற்றான்.

“ஹே, பிரபோ—-இன்றுதான் அடியேனின் வாழ்வு சபலம் அடைந்தது; பெரிய பொக்கிஷம் கிடைத்து இருக்கிறது;
உம்முடைய திருவடிகளைப் பூஜித்து,
சம்சாரக் கடலைத் தாண்டும் பாக்யம் பெற்றேன்;
ஓம் நமோ பகவதே , ப்ருஹ்ம ணே, பரமாத்மனே —–பரமாத்மாவாகிய
உமக்குப் பல நமஸ்காரங்கள்;
என்னுடைய சேவகன் ஒரு மூடன்; அகார்யத்தைச் செய்து இருக்கிறான்;
என்னை மன்னியுங்கள், ஹே, பிரபுவே என்னை
அனுக் ரஹியுங்கள் ;
எல்லாவற்றையும் அறிந்த பிரபுவே, கோவிந்த, பித்ரு வத்சல,
உமது பிதாவை அழைத்துச் செல்லலாம் “என்றான்,

நீ ,உனக்குள் எண்ணமிட்டாயாம்
அவித்யா,காமம், கர்மா இவைகளாலே மனிதன் பலப் பிறவிகள் எடுத்து சம்ஸாரத்தில் மூழ்கி
கரையேற வழி இல்லாமல் திண்டாடுகிறான்;
தன்னுடைய சொந்த ஸ்வரூபத்தை உணர்வதில்லை;
இவர்கள் என்னையே நம்பி இருப்பவர்கள் என்று எண்ணி
மஹா கருணையுடன் தமஸ்ஸுக்கு அப்பாற்பட்ட,
உன்னுடைய வைகுண்ட லோகத்தைக் காண்பித்தாயாம்.
எந்த ப்ரஹ்மம் சத்தியமோ க்ஜானமோ, ஆனந்தமோ, அமலமோ,அந்த சனாதனமான பர ப்ரஹ்ம ஜ்யோதிஸ் ஆன நீ,
எதனை மஹாயோகிகள் முக்குணங்களைத் தாண்டி —-ஸதா பஸ்யந்தி —-
-ஸதா -பார்த்துக் கொண்டு இருக்கிறார்களோ —-
அந்த மஹோன்னத ஸ்தானத்தை அவர்களுக்குக் காண்பித்தாய்.
இதனால், அவர்கள் உன்னுடைய பர ப்ருஹ்ம நினைவில் மூழ்கி விட்டார்கள்
.உன்னை நான்கு வேதங்களும் புகழ்ந்து பாடுவதையும்,
தேவர் தானவர்கள் அர்ச்சித்து நமஸ்கரிப்பதையும் பார்த்தார்கள்.
அவர்களை மீண்டும் ஸ்வய நிலையை அடையச் செய்தாய்.

28 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. சுபம்

——————-

அத்யாயம்-29-

சரத்காலம்—ஸ்ரீ கிருஷ்ணனின் வேணுகானம்—
கோபிகைகள் தங்களை மறந்து ,ஸ்ரீ க்ருஷ்ணனிடம் ஓடுதல்

இந்த அத்யாயத்தில் இருந்து 33 வது அத்யாயம் முடிய
மிக ஆச்சர்யமான”” ராஸ க்ரீடை”” என்கிற ராதா பஞ்சாத்யாய விபவங்களைப்
பார்க்கப் போகிறோம்

சிலர் பசுக்களைக் கறந்து கொண்டு இருந்தனர்;
பால் பாத்திரத்தை அப்படியே போட்டுவிட்டு ஓடி வந்தனர்;
சிலர் , பாலை அடுப்பில் காய்ச்சிக் கொண்டு இருந்தனர்;
அதை அப்படியே விட்டு விட்டு ஓடி வந்தனர்;
சிலர் பாயசத்தை அடுப்பில் வைத்து, இருந்தனர்
இந்த வேணுகானம் கேட்டதும் ,பாயசத்தை மறந்து ஓடி வந்தனர்;
சிலர், குழந்தைகளுக்கு வேலை செய்துகொண்டு இருந்தனர் ;
அவற்றை அப்ப டியே விட்டு விட்டு ஓடி வந்தனர்;
கணவர்களுக்கு, உணவு இவற்றைக் கொடுத்துக் கொண்டு இருந்தவர்கள்
அந்த சுஸ்ருக்ஷையை அப்படியே நிறுத்தி ,உன்னிடம் ஓடி வந்தனர்;
சிலர் வஸ்த்ரங்களைத்தவறுதலாக அணிந்துகொண்டு ஓடி வந்தனர்;
சிலர் ஆபரணங்களைத் தாறுமாறாக அணிந்துகொண்டு ஓடி வந்தனர்;
கண்களுக்கு அஞ்சனம் இட்டுக் கொண்டு இருந்தவர்கள்
அதை அப்படியே நிறுத்தி விட்டு ஓடி வந்தனர்;
இன்னும் சிலர், பந்துக்கள் தடுத்ததையும் மீறி ஓடி வந்தனர்;
கணவர் தடுத்தபோதும் ,உன்னிடம் மனத்தைப் பறி கொடுத்தவர்களாய்,
தடுத்ததையும் திரஸ்கரித்து விட்டு, உன்னிடம் ஓடி வந்தனர்;

ஸ்ரீ சுகர் ,கோபிகைகளின் நிலைமையை கூறுகிறார்.

29 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. சுபம்

—————————————————————————————————

அத்யாயம் 30

கோபிகைகளின் விரஹ தாபங்கள்—-பக்தியின் உச்சம்

ஸ்ரீ சுக பிரம்மம் , மேலும் பரீக்ஷித்துக்குச் சொல்கிறார்

30 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. சுபம்

———

31 வது அத்யாயம்-

ஸ்ரீ கோபிகா கீதம்

ஹே—-பிரபோ—–வ்ருந்தாவநம் உமது அவதார மகிமையால் செழிப்பை அடைகிறது;
நீர் எங்களுடன் கூடவே வாழ்வதால்
ஸ்ரீ லக்ஷ்மி இங்கு நித்ய வாஸம் செய்கிறாள்;
ஹேதயித—-உமது கருணா ஸ்வரூபத்தை எங்களுக்குக் காண்பியுங்கள்;
நாங்கள், உம்மையே நம்பி ,உமது நாமஸ்மரணம் செய்துகொண்டு,
உமது புண்யகதைகளைக்கீர்த்தனம் செய்துகொண்டு
உம்மையே ஒவ்வொரு திக்கிலும் தேடுகிறோம்.

ஸ்ரீ கோபிகா கீதம் என்கிற 31 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது.சுபம்

—————————————————————————————————————

அத்யாயம்–32

ஸ்ரீ கிருஷ்ணனின் அநுக்ரஹம்——ராஸ லீலை—- தொடர்கிறது

கோபிகைகள் ,ஸ்ரீ கோபிகா கீதம் என்றே இசைத்து உன் புகழ் பாடி
உன் தர்சனத்துக்காகக் கதறினார்கள்.
விரஹ தாபத்தைப் பொறுக்க முடியாமல் துக்கத்துடன் கதறினார்கள்.
ஹே, கிருஷ்ணா , கருணையுடன் நீ அப்போது அவர்கள் மத்தியில் தோன்றினாய்

32 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. சுபம்

——————————————————————————————————————————————

அடுத்த அத்யாயம் , பலஸ்ருதியுடன் கூடிய “ராஸக்ரீடை “”
அத்யாயம் 33

ராஸக்ரீடை

யமுனா நதிக்கரை—–மல்லிகைப்புஷ்பங்களின் வாஸனை —-
இதமான தென்றல் –இரவு நேரம் —சந்திரனின் கிரணங்கள்
அமுதைப் பொழிந்துகொண்டு இருக்கின்றன .
நீ, உனது அங்க, பிரதி அங்க ஸ்பர்சத்தால், கோபிகைகளின்
மனக் கலக்கத்தைப் போக்கி, தாபங்களைப் போக்கி
அவர்களுக்கு அநுக்ரஹம் செய்ய நினைத்தாய்.
ஸ்திரீ ரத்னங்களான அவர்களுடன்,
ப்ரீதி, அன்யோன்யம் இவைகளால் உண்டான ஸ்நேகஉள்ளத்துடன்,
ராஸக்ரீடை செய்யத் திருவுள்ளம் கொண்டாய்.
நீ, கோபிகைகளால் சூழப்பட்டு இருந்தாய்;
ஒரு சக்ர வளையத்தைப்போல மண்டலம் அமைத்தாய்;

கோபிகைகள் ஆடிய விதத்தை ஸ்ரீ சுகர் சொல்வதை—
ஹே, கிருஷ்ணா, உனக்கு நினைவு படுத்துகிறேன்.
உன் கையால் கழுத்தை அணைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு கோபிகை
உனக்குச் சமமாக உச்சஸ்வரத்தில் பாடினாள்;
இவள் ராதையின் தோழியான விசாகா ;
உன் பக்கலில் இருந்த மற்றொரு கோபிகை
பேஷ் பேஷ் என்று ஆனந்த மிகுதியால் கூவினாள்
அதே பாடலை 2 வது காலமாக, 3 வது காலமாக வேகமாக—துருவகாலத்தில் —
ராதையின் இன்னொரு தோழியான லலிதை பாடினாள்
அதனால் சந்தோஷம் அடைந்த நீ, அவளை மெச்சி அந்தப் பாடலுக்கு ஏற்ப
ஆடிக்காண்பித்தாய் ;
உன்னுடைய அந்தரங்கப் பிரியையான ராதா,
ராஸவிளையாட்டில் பரிசிரமம் அடைந்தாள்;
உன்னுடைய தோள்களின் மீது தாமரைத் தண்டுகளைப் போன்ற
தன்னுடைய கரங்களைப் போட்டு, உன்னுடன் சேர்ந்து நின்று இருந்தாள்;
அப்போது அவளுடைய கை வளைகள் நழுவின;
தலையில் அணிந்து இருந்த மல்லிகை ,கசங்கிக் கீழே உதிர்ந்தன;
உன்மீது அப்படியே சாய்ந்து கொண்டாள்;

இவளைப் பார்த்த, இன்னொரு கோபிகை, சந்தனம் பூசப்பட்ட
உன் திருக்கரங்களைப் பிடித்து, தன் தோளின் மீது இருத்திக் கொண்டு,
மெய்மறந்தாள்;
சியாமளா என்கிற, ராதையின் தோழியான இன்னொருத்தி,
தன்னுடை கையை உன் அருகில் கொண்டு வர,
அந்தக் கையை நீ முத்தமிட, அவளும் மெய் மறந்தாள்;
ராதையின் இன்னொரு தோழியான சைப்யை ,
தன்னுடைய உதட்டின் ஸ்பர்சத்தினால், உன்னுடைய தாம்பூலத்தை
வாயினால் க்ரஹித்து, சுவைத்தாள்.
அதைப் பார்த்து நீ, ஆனந்தம் அடைந்தாய்;
இன்னொரு கோபிகை, ராஸ விளையாட்டால் களைத்துப் போனாள் ;
அவள் இடுப்பில் அணிந்து இருந்த ஒட்டியாணம் நழுவியது;
கால் சலங்கைகள் அவிழ்ந்தன;
இதைப் பார்த்த பத்ரை எனப்படும் ராதையின் இன்னொரு தோழி,
உன் அம்புஜ ஹஸ்தத்தை இழுத்துத் தன் ஹ்ருதயத்தில் வைத்துக் கொண்டாள்;

ஒவ்வொரு கோபிகையின் காதின் ஓரத்தில் அல்லி புஷ்பம் அமர்ந்து இருக்க,
கேசபாசங்கள் கன்னத்தில் அவிழ்ந்து விழ,
முகத்தில் அரும்பிய வ்யர்வைத் துளிகள்
உன்னுடன் போட்டி போட்டுக் கொண்டு ஆட,
கால் சலங்கைகள், ஒட்டியாண சலங்கைகள்
கைவளைகள் எல்லாம் தளத்துக்கு ஏற்ப ஒலித்திட,
தாள வாத்தியங்கள் முழங்க,
ஸ்ரீ மகாலக்ஷ்மிக்கே ஏகபோகமாக இருக்கும் உன்னை அடைந்து,
உன் கைகளை அவர்கள் கழுத்தில் அணிந்துகொண்டு ,
ராஸ நடனம் செய்து, உன்னைப்பற்றிப் பாடி, உன்னை ரமித்தனர்;

பலஸ்ருதி ;—-
யார், யார், இந்த ராஸ க்ரீடைகளை ,ஸ்ரத்தையுடனும்,பக்தியுடனும் கேட்கிறார்களோ,
அவர்களுடைய காமங்கள், இச்சைகள் , மிருகத் தன்மைகள் என்று யாவும்—-
விரைவில் அழிகின்றன; அவர்கள், காமத்தை வென்று கிருஷ்ண பக்தனாகிறார்கள்

இத்துடன், ராதா பஞ்சாத்யாயம்—–ராஸ க்ரீடை நிறைவு பெற்றது.
இதைப் படித்தவர்களுக்கு, பகவான் எல்லா ஆசிகளையும் வழங்குவாராக.

ராஸ க்ரீடை என்கிற 33 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. சுபம்.

———————-

இனி 34 வது அத்யாயம்…….சங்க சூடனின் வதம்

ஸ்ரீ சுக பிரம்ம ரிஷி, பரீக்ஷித் மகாராஜனுக்கு உன்னுடைய லீலைகளை,சுதர்சனன் என்கிற வித்யாதரனுக்கு
சாப விமோசனம் அளித்ததையும்,
சங்கசூடன் என்கிற பேர் உள்ள , குபேரனின் தாசன் , கோபிகைகளிடம் அபசாரப்பட்டதால்,
அவனை அழித்ததையும் இப்போது சொல்கிறார்.

ஒரு சமயம், கோபர்கள், எல்லாத் தேவர்களையும் சந்தோஷமடையச் செய்ய, ஒரு நாள் பூராவும் தண்ணீர் மாத்ரம் அருந்தி,
வேறு ஆகாரமின்றி உபவாசம் இருந்தனர். நந்தகோபனும் இதில் கலந்து கொண்டு, சரஸ்வதி நதி தீரத்தில், உபவாசம் இருந்தார்.
ராத்திரி நேரம்; ஒரு பெரிய சர்ப்பம், நந்தகோபன் படுத்துக்க் கொண்டு இருந்த பக்கமாக,
யதேச்சையாக வந்தது; சர்ப்பத்துக்கு சரியான பசி; நந்தகோபனை விழுங்க ,அவரைப் பிடித்துக் கொண்டது;
திடீரன்று கண் விழித்துப் பார்த்தபோது பெரிய சர்ப்பம்;
நந்தகோபன் கதறினார்; உன்னைக் குறித்துக் கதறினார்;

கிருஷ்ணா, பெரிய சர்ப்பம் என்னை விழுங்கப் பார்க்கிறது,ஓடி வா என்னைக் காப்பாற்று என்று கதறினார்.கோபர்கள்,
சூலம் ஈட்டி, தீப்பந்தம் முதலியவைகளால் குத்தியும் பயமுறுத்தியும்
சர்ப்பம் அவரை விடவில்லை.
அந்தச் சமயத்தில் நீ அங்கு ஓடோடி வந்தாய்.
சர்ப்பத்தை உன் திருவடியால் எட்டி உதைத்தாய்.
உன் திருவடி ஸ்பர்சத்தால் , சர்ப்பம் , வித்யாதரனாக எழுந்தது.அந்த வித்யாதரன் உன்னை வணங்கினான்.
நீ, அவனை “வித்யாதரனாக விளங்கும் நீ,
சர்ப்ப உருவத்தில் இருந்ததற்குக் காரணம் என்ன” என்று கேட்டாய்
அதற்கு , வித்யாதரன் “நான், சுதர்சனன் என்ற பெயர் உள்ள வித்யாதரன்; சகல ஐஸ்வர்யமும், அழகும் பெற்று இருந்தேன்;
ஒரு சமயம், அங்க ஹீனமான ரிஷியை—-அங்கிரஸ் கோத்ர ரிஷியை—–பரிஹாசம் செய்தேன்;
அவர் கோபமடைந்து ,என்னை சர்ப்பமாகப் போகக்கடவது என்று சபித்தார். அதுமுதல், சர்ப்பமாக
அங்குமிங்கும் அலைந்து கொண்டிருந்தேன்; உங்களது திருவடி ஸ்பர்சத்தால்,சாப விமோசனம் கிடைத்தது;
உங்களது தர்சனமும் கிடைத்தது;
உங்களது திருவடி சம்பந்தம் பாபத்தைப் போக்குகிறது;
அடியேனை ரக்ஷித்து பழைய உருவை அடையச் செய்தது, அடியேனின் பாக்கியம் ”
என்று சொல்லி, உன்னைப் பிரதக்ஷிணம் செய்து, தேவ லோகத்துக்குச் சென்றான்.
நந்தகோபன் ஆச்சர்யத்துடன் இவைகளைப் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தான்;
கோபர்களும் அப்படியே; எல்லோரும் உன்னை ஸ்துதி செய்துகொண்டே,கிராமத்துக்குச் சென்றனர்.

பின்னொரு சமயம்; ராத்ரி வேளை; வ்ரஜவனம்;அல்லிமலர்கள் மலர்ந்து இருக்கின்றன;
இளங்காற்று வீசுகிறது; எங்கும் மல்லிகைப் புஷ்ப மணம்; வ்ரஜ சுந்தரிகள்—கோபிகைகள் –உடல்பூராவும் சந்தனம் பூசி,
வாசனைத் த்ரவ்யங்களையும் பூசி, மாலைகளாலும் புஷ்பங்களாலும் அலங்கரித்துக்கொண்டு,
நீயும் பலராமனும் அங்கு இருக்கும்போது, மிகவும் அன்புடன் மதுரமாகப் பாடுகிறார்கள்
நீங்களும், ஸ்வர மூர்ச்சனைகளுடன், மேலும் கீழும் சஞ்சாரம் செய்யும் குரலில் சர்வ பூதங்களும் மயங்கும்படி பாடுகிறீர்கள்;
கோபஸ்த்ரீகள் ஆனந்தித்து, மதி மயங்கி, கேசபாசங்கள் கலைய, மாலைகள் நழுவ,
உடைகள் நழுவுவதுகூடத் தெரியாத மயக்கத்தில் இருக்கிறார்கள்;
அப்போது, குபேரனின் தாசன்—சங்கசூடன் —என்பவன் அங்கு வந்து, மதி மயக்கத்தில் இருக்கும் வ்ரஜ சுந்தரிகளை,
பசுக்களைத் திருடன் ஓட்டிச் செல்வதுபோல அவர்களை விரட்டி, அபஹரித்துச் செல்கிறான்;
அவர்கள், ஹே….ராமா….ஹே….கிருஷ்ணா எங்களைக் காப்பாற்று என்று கதறுகிறார்கள்;
பயப்படாதீர்கள் என்று சொல்லி, நீயும் பலராமனும் சங்க சூடனை விரட்டுகிறீர்கள்;
அவன் தப்பித்தால் போதுமென்று ஓடுகிறான்; நீ, பலராமனை , கோபிகைகளுக்குத் துணையாக நிறுத்தி,
சங்கசூடனை விரட்டி , அவன் அருகில் சென்று உன் முஷ்டியாலேயே
அவன் சிரஸ்ஸை அடித்துக் கீழே தள்ளி, அவன் தலையில் அணிந்து இருந்த ரத்ன ஆபரணத்தை
எடுத்துக் கொண்டு வந்து , பலராமனிடம் கொடுக்கிறாய். அவரைக் கௌரவித்தாய்.

34 வது அத்யாயம் நிறைவு அடைந்தது . ஸுபம்

——————

35 வது அத்யாயம்

வ்ரஜஸுந்தரிகளின் ,க்ருஷ்ணலீலா கீதம்–கோபிகா கீதம்

அந்த கானம் ப்ருந்தாவனம் முழுவதும் பரவி நிரம்புகிறது.அங்கு சஞ்சரிக்கும் வ்ருஷபங்கள்
மான்கள், மயில்கள், குயில்கள், பக்ஷிகள், வேணுகானத்தில் மயங்கி , சாப்பிடுதல்,
நடத்தல், படுத்தல், தூங்குதல் போன்ற தத்தம் கார்யங்களை மறந்து, புற்களை மேய்பவை
கானம் வரும் திசையை நோக்கி ,அண்ணாந்து பார்த்து, இருகாதுகளும் விரைத்து மேல் எழும்ப ,
வாயில் புற்கள் அப்படியே இருக்க, கண்ணனின் வேணுகானத்தில் மோஹித்து ,நான்கு கால்களும்
தடுமாற,அசையாச் -அழியாச் சித்திரங்களைப் போல ,காட்சி அளிக்கின்றன.

கண்ணன், சந்தன திலகத்தை நெற்றியில் இட்டுக்கொண்டு இருக்கிறான்.வனமாலை போன்ற திவ்யமான
மணம் வீசும் துளசி மாலையை அணிந்துகொண்டு இருக்கிறான்.அந்த வாசனையால்
தூண்டப்பட்ட வண்டுகள், தேனீக்கள், கண்ணனைச் சுற்றி ரீங்காரம் இடுகின்றன. வேணுகானத்தில்,
தேனீ க்களும், வண்டுகளும் மயங்குகின்றன. ரீங்காரமிடுவதை மறக்கின்றன.வானத்தில் உள்ள
மேகக்கூட்டங்கள், தங்கள் கர்ஜனையை நிறுத்தி, மந்தமாக சப்திக்கின்றன.இது, வேணுகானத்துக்கு,
”ஸ்ருதி” சேர்ப்பதைப்போல் உள்ளது.

மேகங்கள், நீர்த்திவலைகளை வர்ஷிப்பதற்குப் பதிலாக,புஷ்பங்களை, க்ருஷ்ணனின் மேல்
வர்ஷிக்கின்றன.இந்தப் புஷ்ப வ்ருஷ்டிகள் ,பனையோலை குடையைப்போல க்ருஷ்ணனின்
சிரஸ்ஸுக்கு மேலே கவிந்து,கைங்கர்யம் செய்கின்றன.

35வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்

—————-

தசமஸ்கந்தம் —அத்யாயம் –36ம் 37ம்

36 வைத்து அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம் .

——————————————————————————————————————————-

தசமஸ்கந்தம்—–அத்யாயம்–37

ஸ்ரீ நாரதரின் ஸ்துதி

ஹே—க்ருஷ்ணா –ஸ்ரீ சுகர் மேலும் சொல்கிறார்

37வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது–ஸுபம்

——————————————————-

தசமஸ்கந்தம்———–அத்யாயம் ………38

அக்ரூரர் கோகுலத்துக்கு வருதல்

ஹே…கிருஷ்ணா…உன்னைத் தோத்தரிக்க வார்த்தைகள் போதவில்லையே ,
உன்னை ஸ்மரிப்பதால் பாவங்கள் அகன்று பாவனமாக்கப்படுகிறேன்.
நீ, மஹதாம் கதிம்—– எல்லாராலும் அடையப்படவேண்டிய
உத்தமமாம் உத்தம கதி.நீயே
அனைவர்க்கும் ஆசார்யன்.
த்ரைலோக்ய காந்தன். ஸ்ரீ வத்ஸ சின்ன ஸ்ரீ.
கோகுலத்தை அடைந்ததும், தேரை நிறுத்தச் சொல்லி, கால்நடையாகச் செல்வேன்.
பலராமனையும், கிருஷ்ணனையும் பார்த்ததும் சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்வேன்.
என் பிரபு என்னைத் தொட்டு, உயரத்தூக்கி, கைகளை என் தலையில் வைத்து
ஆசீர்வாதம் செய்வார். நிஜஹஸ்த பங்கஜம் . —அநுக்ரஹம் செய்வார்.
கால புஜங்களாகிற தீவினைகளிளிருந்து விடுவிப்பார்.
ஆனால், கம்ஸனின் தூதன் என்று உபேக்ஷை செய்வாரோ ?இருக்காது
என்னிடம் அனுதாபம் காட்டுவார். அக்ரூரரே, எப்படி இருக்கிறீர் என்று கேட்பார்
. ஒருவேளை, என்னைத் தொட்டு ஆசீர்வதிக்காவிட்டாலும், மந்த
ஸ்மித பார்வையால் என்னைப் பார்த்தாலே போதும்.
குளிர்ந்த பார்வை ,அதுவே போதும்.
என் பாபங்கள் உடனே நாசமாகி, பிறவிகள் ஒழிந்து,
புருஷார்த்தத்தை அடைந்து விடுவேன்.
பலராமன் யதுக்களுள் உத்தமர். என் கைகளைப் பிடித்துத்
தன் கிருஹத்துக்கு அழைத்துச் செல்வார். என்னைக் குசலப்ரச்னம் செய்வார்.
நானும் எல்லாவற்றையும் சொல்வேன். கம்ஸனின் செய்கைகளைச் சொல்வேன்

38 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்

———————————————————————————————————————————

தசமஸ் கந்தம் —- — அத்யாயம் ——-39
ஸ்ரீ கிருஷ்ண பலராமர்கள், அக்ரூரருடன் , மதுரா நகருக்குச் செல்லல் —–.

ஹே…கிருஷ்ணா… ஸ்ரீ சுகர் மேலும் கூறுகிறார்

நீயும் , பலராமனும் , வாயு வேகமாய் அக்ரூரர் ரதத்தைச் செலுத்த,
மத்யான வேளையில், யமுனைக்கரைக்கு வந்து சேர்ந்தீர்கள்.
மரங்களின் நிழலில் , அக்ரூரர் ரதத்தை நிறுத்தினார்.
நீங்கள் இருவரும் காளிந்தீ நதியில் இறங்கி, முகம் கைகால் அலம்பித்
திரும்பவும் வந்து ரதத்தில் அமர்ந்தீர்கள்.

39 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்

————————————

அடுத்த -40-அத்யாயம்—ஸ்ரீ அக்ரூரரின் ஸ்துதி

அக்ரூரரின் ஸ்துதி
ஸ்ரீ சுகப்ரம்மம், பரீக்ஷித் ராஜனுக்கு, ஸ்ரீ அக்ரூரர் உன்னை ஸ்தோத்ரம்
செய்ததைச் சொல்கிறார்.

உம்மை, வைதீக கர்மாக்களால் பல பக்தர்களும்,
யாக யக்ஜங்களால் பல தேவதைகளின் ஸ்வரூபமாகப்
பலபக்தர்களும், அந்தர்யாமி த்யானத்தால்
பல பக்தர்களும் உம்மையே ஆராதிக்கிறார்கள்.
ஆராதனத்தின் பலனை , அந்தந்த தேவதைகளின் மூலமாக
நீரே அருளுகிறீர்.
பல பக்தர்கள், நித்ய நைமித்திக —-ஆஸ்ரம கர்மாக்களை அனுசரித்து,
உம்மையே ஆராதிக்கிறார்கள்.
பலர், மனதை ஒருமுகப்படுத்தி, கர்மயோகத்தால் உம்மை பூஜிக்கிறார்கள்.
க்ஜாநிகளோ, க்ஜான யோகத்தால், உம்மையே பூஜிக்கிறார்கள்
. ஆஸ்திகர்கள், பலமூர்த்தி ஸ்வரூபமாக—–பாஞ்சராத்ர ஆகமப்படி
சதுர் வ்யூஹங்களாகவும், —-த்வாதச நாமங்கள்—–தசாவதாரங்கள்—-
அர்ச்சா விக்ரஹமாகவும் உம்மை ஆராதிக்கிறார்கள்.
நீரே ஆதி மூர்த்தி.
நீரே ஏக மூர்த்தி.
ஆசார்ய உபதேசங்களால் உம்மை நன்கு அறிந்தவர்கள்,
இதர தேவதைகளைப் பூஜிககாமல், அல்ப பலன்களை வேண்டாமல்,
நீரே எல்லாத் தேவதைகளிலும் அந்தர்யாமியாக இருப்பதை உணர்ந்து,
உம்மையே பரமாத்மாவகப் பூஜிக்கிறார்கள்.
உமக்கு அநேக நமஸ்காரம்

40 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்

—————————————————————————————————————–

தசமஸ்கந்தம்—- அத்யாயம் ….41

ஸ்ரீ கிருஷ்ணனும் , பலராமனும் மதுரா நகருக்குள் பிரவேசித்தல்

42 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது . ஸுபம்

———————————————————————————————————-

— தசமஸ்கந்தம்—– அத்யாயம் ……….43
———————————————————————————

கம்ஸனின் பட்டத்து யானை—-குவலையா பீடம் —– சம்ஹாரம்
—————————————————–

43 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுப ம்.

கம்ஸ வதம்

44 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்

—————————————————————————————————————————————

தசமஸ்கந்தம் —- அத்யாயம் 45
————————————————

ஆசார்ய புத்ரனை உயிருடன் மீண்டும் கொணர்தல்
————————————-

45 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுப ம்

உத்தவர் , ஸ்ரீ க்ருஷ்ணன் கட்டளைப்படி கோகுலம்செல்லல்
—————————— ——————

ஸ்ரீ சுகப்ரம்மம், தொடர்ந்து பரீக்ஷித் மகராஜனிடம் சொல்கிறார்

கோபிகைகளின் ப்ரமர கீதம்
———————–

47 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்

48 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்

தசமஸ்கந்தம் .. அத்யாயம் 49
—————————————-

ஸ்ரீ அக்ரூரர் ,ஹஸ்தினாபுரம் சென்று வருதல்
————————————————-

அக்ரூரரின் ஸ்ரீ கிருஷ்ண சந்தேசம்
——————————————–

திருப்பாவையில் ஸ்ரீ க்ருஷ்ண நாமங்கள்
———————————————————————–

.ஸ்ரீ ஆண்டாளின் அற்புதமான பாசுரங்கள் ——-திருப்பாவை.
பூமிப் பிராட்டியின் அவதாரம் ஸ்ரீ ஆண்டாள்.
இவள், அன்னவயல் புதுவை ஆண்டாள்.
அரங்கற்கு பன்னு திருப்பாவை பல்பதியம் பதித்த ஆண்டாள்!
நற்பாமாலையை, இன்னிசையால் பாடிக் கொடுத்தவள்( 72 மேள கர்த்தாக்கள் என்பது சரியா ?)
பூமாலையை சூடிக் கொடுத்தவள் !
சூடிக் கொடுத்த சுடர்க்கொடி !
தொல் பாவை ,பாடி அருளியவள் !
பல்வளை அணிந்த பாவை !
திங்கள் திருமுகத்துச் சேயிழை !
அணிபுதுவைப் பைங்கமலத் தண்தெரியல் !
பட்டர்பிரான் கோதை !
,ஸ்ரீ கோதை நாச்சியார்——பூமிப் பிராட்டியின் அவதாரமான தாயார்——- கண்ணனின் திவ்ய நாமங்களை,
பாதகங்களைத் தீர்க்கும், பகவானின் திருவடிகளைக் காட்டிக் கொடுக்கும்,
வேதம் அனைத்துக்கும் வித்து என்று அறுதி இட்டுச் சொல்லப்படும் –கோதை தமிழ் எனப் புகழப்படும்
திருப்பாவையில் ,
கிருஷ்ணனின் நாமாக்களை , முப்பது பாசுரங்களில் அருளியிருப்பதை , இப்போது பார்க்கலாம்

1. கூர்வேல் கொடுந்தொழிலன் நந்தகோபன் குமரன்
2. ஏரார்ந்த கண்ணி யசோதை இளஞ்சிங்கம்
3.கார்மேனிச் செங்கண் கதிர்மதியம்போல் முகத்தான்
4.நாராயணன்
5.பாற்கடலுள் பையத் துயின்ற பரமன்
6.ஓங்கி உலகளந்த உத்தமன்
7.ஆழிமழைக்கண்ணன்
8.ஊழி முதல்வன்
9.பாழியந்தோளுடைப் பற்பநாபன்
10.மாயன்
11.வடமதுரை மைந்தன்
12.தூய பெருநீர் யமுனைத் துறைவன்
13.ஆயர் குலத்தினில் தோன்றும் அணிவிளக்கு
14.தாயைக் குடல் விளக்கம் செய்த தாமோதரன்
15.பேய்முலை நஞ்சுண்ட வித்து
16.கள்ளச் சகடம் கலக்கழியக் காலோச்சிய வித்து
17.வெள்ளத்தரவில் துயிலமர்ந்த வித்து
18 ஹரி
19.நாராயணன் மூர்த்தி கேசவன் (நாராயணனின் அவதாரமான கேசவன் )
20.மாவாய் பிளந்தான்
21.மல்லரை மாட்டிய தேவாதி தேவன்
22.மாமாயன்
23.மாதவன்
24.வைகுந்தன்
25.நாற்றத்துழாய் முடி நாராயணன்
26.நம்மால் (நமது திருமால் )
27.போற்றப் பறைதரும் புண்ணியன்
28.முகில்வண்ணன்
29.சினத்தினால் தென்னிலங்கைக் கோமானைச் செற்ற மனத்துக்கினியான்
30.புள்ளின்வாய் கீண்டியவன்
31.பொல்லா அரக்கனைக் கிள்ளிக் களைந்தவன்
32.சங்கொடுசக்ரம் ஏந்தும் தடக் கையன்
33.பங்கயக் கண்ணன்
34.வல்லானைக் (வலிமை மிகுந்த யானையை ) கொன்றவன்
35.மாற்றாரை மாற்றழிக்க வல்லான்
36.மாயன்,(வல்லானை மாயனை )
37. மாயன் (மணிவண்ணன் மாயன் )
38.மணிவண்ணன்
39.அம்பரு மூடறுத்தோங்கி உலகளந்த உம்பர்கோமான்
40.பந்தார்விரலியின் மைத்துனன் (நப்பின்னையின் மைத்துனன்—-யசோதையின் உடன்பிறந்த கும்பனின் பெண் நப்பின்னை—நீளாதேவி அம்சம் )
41.மலர்மார்பன்
42.முப்பத்துமூவர் அமரர்க்கு முன்சென்று கப்பம் (நடுக்கம் ) தவிர்க்கும் கலி (மிடுக்கு உடையவன் )
43.செப்பம் உடையவன்
44.திறல் உடையவன்
45.செற்றார்க்கு வெப்பம் கொடுக்கும் விமலன்
46.ஆற்றப் படைத்தான் மகன்
47.ஊற்றம் உடையவன்
48.பெரியவன்
49.உலகினில் தோற்றமாய் நின்ற சுடர்
50.கிங்கிணி வாய்ச்செய்த தாமரைப் பூப்போலே செங்கண்
51.திங்களும் ஆதித்யனும் எழுந்தாற்போல் அங்கண்
52.பூவைப் பூவண்ணன்
53.அன்று இவ்வுலகம் அளந்தவன்
54.சென்று அங்குத் தென்னிலங்கைச் செற்றவன்
55.பொன்றச் சகடம் உதைத்தவன்
56.கன்று குணிலா எறிந்தவன்
57.குன்று குடையாய் எடுத்தவன்
58.வென்று பகை கெடுக்கும் வேலைப் பற்றியவன்
59.ஒருத்தி மகனாய்ப்பிறந்தவன்
60.ஒருத்தி மகனாய் ஒளித்து வளர்ந்தவன்
61.(தரிக்கிலானாகித் தான் தீங்கு நினைந்த கருத்தைப் பிழைப்பித்துக் கஞ்சன் வயிற்றில்) நெருப்பென்ன நின்ற நெடுமால்
62.மால்
63.மணிவண்ணன்
64.ஆலின் இலையாய்
65.கூடாரை வெல்லும் சீர்க் கோவிந்தன்
66.குறைவொன்றுமில்லாத கோவிந்தன்
67.இறைவன்
68.பெற்றம் மேய்த்துண்ணும் குலத்தில் பிறந்தவன்
69.கோவிந்தன்
70.வங்கக் கடல் கடைந்த மாதவன்
71.வங்கக் கடல் கடைந்த கேசவன்
72. ஈரிரண்டு மால் வரைத்தோள் செங்கண் திருமுகத்துச் செல்வத் திருமால்தசமஸ்கந்தம்—நவீனபாணியில்

SOUNDARARAJAN DESIKAN

ஸ்ரீமத் பாகவதத்தில், தசம ஸ்கந்தம் மிக முக்கியமானது.இதை, நவீன பாணியில்,

பகவான் ஸ்ரீ க்ருஷ்ணனிடம் நேரில் பேசுவதைப்போல எழுதியிருக்கிறேன்

ஸர்வம் ஸ்ரீ க்ருஷ்ணார்ப்பணமஸ்து

இனி 2 வது அத்யாயம்

பிரும்மாவின் ஸ்துதி
————-
ஓ… …. ஆதி வ்ருக்ஷமான பகவானே !

( 2 வது அத்யாயம் முடிகிறது. )

அத்யாயம்—3
————-
பகவான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணனாக அவதாரம்
——————————————————

பரம பவித்ரமான காலம்; ஆவணி மாசம்; ஆகாயம் நிர்மலமாக இருந்தது;

தேவர்கள், ஆகாயத்திலிருந்து புஷ்பமாரி பொழிந்தனர்;

த்வாபர யுகம்; ஸ்ரீ முக வருஷம்; தக்ஷிணாயனம்; ஆவணி மாசம்;

கிருஷ்ண பக்ஷம்; அஷ்டமி திதியும் ரோஹிணி நக்ஷத்ரமும் கூடிய சுப வேளையில் ,

தேவகியின் ரூபம் தேவ ரூபத்தை மிஞ்சியது.

ஹே, ப்ரபோ, உன் அவதார காலத்தில் , அடியேன் எந்தப் பிறவியில்

எங்கு இருந்தேனோ தெரியாது; ஆனால், இப்போது , உன், அவதார வேளையைச்சொல்லி,

உன் மெல்லிய, மிக மெல்லிய , பிஞ்சுத் திருவடிகளைத் தொட்டுத் தொட்டு ,

அடியேனின் கண்களில் ஒற்றிக்கொண்டு , உன்னையே சரணம் என்று அடைகிறேன்.

நளினம் அழகு, இப்படி எல்லாம் திருமேனியில் கலந்து,

உள்ளத்தைக் கொள்ளை கொள்ளும் அழகனே !
நீ, நீலரத்ன மணியைப் போல ஜொலிக்கிறாய்;

அலர்ந்த கேசபாசம்;

பவளத்தை மிஞ்சும் திரு உதடுகள்;

புண்டரீக நயனங்கள்; கள்ளச் சிரிப்பு ;
அதனால் கன்னத்தில் குழி;

சின்னஞ்சிறிய, மிகவும் சின்னஞ்சிறிய நான்கு திருக் கைகள்;

திருக் கழுத்தையும் , திரு மார்பையும் அணைத்துச்

குண்டலங்கள்; தாமரை ஆயிரம் இதழ்களுடன் கொத்தாக இருப்பதைப் போல ,

இடையில் தங்க ஆபரணங்கள்; விரல்களில் மோதிரங்கள்;

சின்னஞ்சிறு, மிகச் சின்னஞ்சிறு திருவடிகள்;

அவைகளில் தண்டை, கொலுசு

ஹா, ஹா, அற்புதம் , மிக மிக அற்புதம்!

மறுபடியும் மறுபடியும் உன் பிஞ்சுத் திருவடிகளை ஸ்பர்சித்து,

உன்னையே சரணம் அடைகிறேன்.
ஹே, ப்ரபோ, நீதான் சாக்ஷாத் நாராயணன்;

நீயே விஷ்ணு; நீயே சர்வலோக சரண்யன்;

நீயே ப்ரகிருதி தத்வங்களுக்கு மேலான புருஷன்;
நீயே 26 வது தத்வம்;

நீயே , சர்வ புத்தியையும் தாங்கும் சமஷ்டி புத்தித்வம்;

அவைகளை வஸ்துவாக ஆக்கினாய்; அவை யாவும் உனக்குச் சரீரமே;

ஆனால், அதன் குண தோஷங்கள் உன்னைப் பாதிக்காது;

இருபத்தைந்து தத்வங்களான, மஹத், அஹங்காரம், புத்தி, மனஸ், ஐந்து பூதங்கள்,

நீ, தூர விலகி நிற்கிறாய்;

அதைப் போல, தேவகியின் வயிற்றில் கர்ப்ப வாஸம் செய்து,

பிறகு பிறந்து,

உனக்கும் ஒரு மாதா தேவை என்று, உலகத்துக்குக் காட்டினாயோ;

நீ. சிருஷ்டிக்கு முன்பு, மஹத், அஹங்கார தத்வங்கள் மாறுபாட்டை அடையாமல்,

பிறகு உன்னுடைய சங்கல்பத்தாலும், அநு ப்ரவேசத்தாலும், நியமனத்தாலும்,

பஞ்சீகரணம் செய்யப்பட்டு, பரிணமித்து, தாமே அவைகளை உண்டாக்குவது போல

ப்ரமை ஆயிற்று;

இந்த ஸ்ருஷ்டி என்பது, ஸத்கார்யவாதம்; உள்ளே இருக்கும் பொருள் ,

தேவகிக்குக் குழந்தையாக நீ பிறந்தது, ” அசந்தநீயம் ” !

அவை தாமாகப் பிறந்தனவா ? எது சரி என்று தீர்மானிக்க முடியாதபடி ,

அவை அப்ராக்ருதம்—–சுத்த ஸத்வத்தால் ஆனது ; சுபாஸ்ரயம்;

நீ, எல்லாப் பொருள்களுக்கும் ஆத்மா; அவை யாவும் உனக்குச் சரீரம்;

உனது சக்தி , சங்கல்பம், வீர்யம், அளவிட இயலாதது;

இந்தப் பொருட்கள் உண்மையாகவே உள்ளனவா ?

பொய்த் தோற்றமா ? ஒன்றா, பலவா ? யாரால் எப்படிச் சொல்ல முடியும் ?

இவை உன்னிடமே லயித்து, உனது சங்கல்பத்தால் ஸ்ருஷ்டிக்கப்படுகிறது;

இது உனக்கு ஒரு லீலை ! இதனால் உனக்கு ஒரு தோஷமும் இல்லை;

நீதான் ஸத்யம்;

நீதான் ஈஸ்வரன், சர்வேஸ்வரன்;

நீதான் ப்ரஹ்மம்;

சத்வம், ரஜஸ் , தமஸ் இவைகளை நீதான் உண்டாக்குகிறாய்;

நீ அகில லோகாதிபதி; ஆனாலும்
உனக்கு கர்ப்ப வாஸம் ஏற்பட்டது ஆச்சர்யம் !

உலகங்களை எல்லாம் படைக்கும் நீ, எங்களுக்காக, அடங்கி, ஒடுங்கி,

வயிற்றில் பதுங்கி இருந்தது, ஆச்சர்யம் !

நானும் மனுஷ்யக் குழந்தைதான் என்கிற கபட வேஷமா இது ?

நீ நிர்குணன்;

நிர்விகாரன்;

ஒவ்வொரு வஸ்துவுக்கும் நீயே ஆதாரம்;

உனது வீர்யத்தால், வஸ்துக்களின் ஸ்திதி முதலான

எல்லாவற்றையும் நடத்துகிறாய்;

ஆனால், அதன் குண விசேஷங்கள் உன்னைப் பற்றுவதில்லை;

அப்படியான விஷ்ணுவான நீ, இப்போது என் குழந்தை என்று

அடியேனும் திருப்பிச் சொல்லி, அந்த தேவகி மாதாவை முன்னிட்டு,

அடியேனும் உன்னை அடிக்கடி நமஸ்கரிக்கிறேன்.

மஹா பிரளய சமயத்தில், ( இரண்டு பரார்த்தம்—-ப்ரஹ்மாவின் ஆயுள் முடியும்போது )

அவ்யக்தமாக ஆகி, நீ மட்டும் அழியாமல் இருக்கிறாய்.

நீயே கால மூர்த்தி;

என்னை ரக்ஷிப்பவனாகிய உன்னைச் சரணமடைகிறேன்.

கம்ஸனுக்குப் பயந்து வாழ்கிறோம்.

நீதான் அந்தப் பயத்தைப் போக்க வேண்டும்.

இந்த மிக அத்புதமான, அழகான, ஆச்சர்யமான ரூபத்தை மறைத்துக் கொள்.

சாதாரண மனுஷ்யக் குழந்தையாக மாறி விடு;

அந்தக் கம்ஸன் உன்னை, என்னுடைய குழந்தை என்று அறியாமல் இருக்கட்டும்.

நான்கு திருக்கரங்களுடன் கூடிய உன் திவ்ய ரூபத்தை மாற்றிக்கொள்

எல்லாருக்கும் மேலான நீ, என் வயிற்றில் வசித்து, பிறகு பிறந்தாய்.

இது, மனுஷ்ய லோகத்தில் உன்னுடைய லீலை. உன்னை நமஸ்கரிக்கிறேன் ”

இப்படியாகச் சொல்லி, உன் தாயான தேவகி உன்னை ஸ்தோத்ரம் செய்ததை,

அடியேனும் இப்போது சொல்லி, உன் தாயார் தேவகியின் முன்பாக

உன்னை அடியேனும் நமஸ்கரிக்கிறேன்.

உனக்கு ” ப்ருஸ்நீ ” என்று பெயர்; உன் கணவர் ” சுதபர் ” என்கிற ப்ரஜாபதி.

ப்ரஹ்மாவின் கட்டளையான சந்ததியை உண்டாக்குங்கள் என்கிற ஆணையை மீறி,

நீங்கள் இருவரும் இந்த்ரியங்களை அடக்கி, தபஸ் செய்து ,

அவ்வப்போது ஏற்பட்ட சீதோஷ்ண மாறுதல்களைப் பொறுத்துக் கொண்டு,

என்னை உபாஸித்தீர்கள் . 12000 தேவ வருஷங்கள் அவ்வாறு தபஸ் செய்தீர்கள்.

நான், அந்தத் தபஸ்ஸால் சந்தோஷமடைந்து, உங்கள் முன்பு தோன்றி

உங்களுக்கு வேண்டிய வரத்தைக் கேளுங்கள் என்றேன்.

உடனே, நீங்கள், உன்னைப் போல ஒரு புத்ரன் வேண்டும் என்று ப்ரார்த்தித்தீர்கள்.

நானே உங்களுக்குப் பிள்ளையாகப் பிறக்கிறேன் என்று வரம் தந்தேன்.

நீங்கள் குடும்ப வாழ்க்கையை அனுபவித்தபோது, நான் ” ப்ருஸ்னி -கர்ப்ப ” என்கிற

பெயருடன் பிள்ளையாகப் பிறந்தேன்.

இரண்டாவது தடவையாக, நீங்கள், அதிதி—-கச்யபராக இருந்தபோது,

உபேந்த்ரனாக அவதரித்தேன். வாமனன் என்றும் பெயர்.

இதே ப்ரேமையுடன் வாழ்ந்து, கடைசியில் பரமபதத்தை அடைவீர்கள்

வசுதேவ……. உடனே என்னை எடுத்துக் கொண்டு, கோகுலத்தில்

எடுத்துக் கொண்டு, இங்கு வந்து விடு…..எல்லாம் ஸுபமாக நடக்கும் ”

ஹே … பகவன்…….தேவகி—வசுதேவர் தம்பதியரைப் போல

அடியோங்களால் தபஸ் செய்ய இயலாது.; இது ஸ்வாயம்பூ
மன்வந்தரம் அல்ல;.

கலியுகத்தில், வைவஸ்வத மன்வந்தரம்.;

. அடியோங்களுக்கு பலவீனமான புத்தி; பலவீனமான சரீரம்;

ஆனால், ஆசை மட்டும், ஏழு கடல்களுக்கும் அதிகம்;

அந்த ஆசையை , உன் திருவடியில் திருப்ப அனுக்ரஹிப்பாயாக

எட்டாவது குழந்தை தன்னுடைய சதுர் புஜத்தை மறைத்து,

கழன்று விழுந்தன;

கதவுகள் தானாகவே திறந்து வழி விட்டன

;காவலாளிகளுக்கு நன்கு உறக்கம்;

காரக்ருஹத்திலிருந்துவெளியே வந்தார்;

இருள் சூழ்ந்த ராத்ரி;

மழை பெய்து கொண்டிருந்தது;

தன் முகங்களை விரித்துக் குடை போல ஆகி,

மழைத் தூறல் பகவானின் மேலே விழாத வண்ணம்செய்து ,

தொடர்ந்து வர, வசுதேவர் நடந்து, யமுனை நதியை அடைந்தார்

.யமுனையில் பெருவெள்ளம் சுழியிட்டு ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

வசுதேவர் யமுனைக் கரைக்கு வந்ததும்,நதி, தன் வெள்ளப் பெருக்கை

நிறுத்தி, அவருக்கு வழி விட்டது.

வசுதேவர், யமுனை நதியைக் கடந்து, கோகுலத்தில் நந்தகோபன் க்ருஹத்துக்கு

வந்தார்.

இங்கு எல்லோரும் நல்ல தூக்கத்தில் இருந்தனர்.யசோதையின் அருகில் வந்தார்.

“அஜா ” என்று அழைக்கப்படும், யோகமாயை , யசோதைக்குப் பக்கத்தில்,

யோகமாயையான பெண் குழந்தையை எடுத்துக் கொண்டு,

முன்பு போலவே யமுனை வழி விட, தன்னுடைய இடமான காராக்ருஹத்துக்கு

வந்து சேர்ந்தார்.

அங்கு , கோகுலத்தில், யோக மாயையினால் மூர்ச்சித்துக் கிடந்த

யசோதை கண் விழித்துப் பார்த்தபோது, தனக்கு ஒரு அழகான ஆண் குழந்தை

பிறந்து இருப்பதைப் பார்த்து, மிகவும் சந்தோஷம் அடைந்தாள்

ஹே….பிரபோ…..உன்னுடைய அகடிதகடினா சாமர்த்தியத்தால்,

ஒருத்தி மகனாய்ப்பிறந்தாய்;

ஓரிரவில் இன்னொருத்தியின் மகனாக நீயே ஆக்கிக் கொண்டாய்;

உன்னைச் சுமந்த கூடைக்கும், குடையாக வந்த ஆதிசேஷனுக்கும்,

வழிவிட்ட யமுனா நதிக்கும், யசோதையின் பெண்ணாக அவதரித்த

யோகமாயைக்கும், வசுதேவர்—தேவகி தம்பதியரை முன்னிட்டு,

அடியேனின் க்ருத்க்ஜயைத் தெரிவிக்கிறேன்.

இந்தப் பெரும் பாக்யசாலிகளாலன்றோ ,

உன்னுடைய லீலைகள் கோகுலத்தில் தொடங்கப் போகிறது

3 வது அத்யாயம் முடிவடைகிறது ஸுபம்

4 வது அத்யாயம் முற்றிற்று —ஸுபம்

-கோகுலம் உயர்ந்தது–

த்ரேகம், ஸ்நானம், சௌசம் முதலிய ம்ஸ்காரங்களாலும்,

தபஸ், இஜ்ஜை ஆராதனம் ,போன்றவைகளாலும் சுத்தி அடைகிறது.

ஆனால், ஆத்மா, ஆத்ம வித்யையினால் சுத்தி/ சுத்தம் அடைகிறது.

இவர்களெல்லாம் கூட்டம் கூட்டமாக வந்து சம்பாவனை வாங்கிச் சென்றார்கள்.

கோகுலம் முழுவதும் வீடுகள் எல்லாம், மெழுகிச் சுத்தம் செய்யப்படுகின்றன.

கொடிகளாலும் தோரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப் படுகின்றன.

5 வது அத்யாயம் முற்றிற்று.

அத்யாயம் 6.
————-
பூதனை மோக்ஷம்
————

நந்தகோபன் , கோகுலத்துக்குத்திரும்பும் வழியில்,

வசுதேவர் சொன்னதை நினைத்துக்கொண்டே வந்தான் .

எதுவாக இருந்தாலும், பகவான்தான் ரக்ஷணம் என்று மனத்தால்,

பகவானைச் சரணமடைந்தான்
வசுதேவர் சொன்னபடியே, கோகுலத்தில்

கெட்டவை நடப்பதற்கான, சூசகங்கள் தோன்ற ஆரம்பித்து விட்டன.

பூதனை என்கிற ராக்ஷஸி —-கோர ரூபமுள்ளவள்—கம்ஸனால் ஏவப்பட்டவள்—

கோகுலத்துக்குள் புகுந்து, வீடு வீடாகச் சென்றாள்.

உருவத்தை, அழகான, அதிரூபசுந்தரியாக மாற்றிக்கொண்டு, சென்றாள்.

கோபிகைகள், இவளைப் பார்த்ததும், மயங்கினார்கள்.

தேவலோகத்து சுந்தரியோ என்று அதிசயித்தார்கள்.

இந்த பூதனை,, யதேச்சையாக நந்தகோபன் மாளிகைக்குள் நுழைந்தாள்.

சாம்பலால் மூடியிருக்கும் அக்நியைப் போல இருந்தான்.

இந்தக் குழந்தையை, தன்னுடைய நிஜ ராக்ஷஸ ஸ்வரூபத்தை

முற்றிலும் மறைத்துக்கொண்டு, தேவலோகத்து சுந்தரியைப் போல

ஆனால், பூதனையோ, தன் நிஜமான ராக்ஷஸ ஸ்வரூபத்தை முற்றிலும்

மனிதரைப் போல, வெளிப் பார்வைக்கு மிகவும் அன்புள்ளவளாக ,

யசோதை, ரோஹிணீ இருவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே,

அவர்கள், இவள் தளுக்கிலும் மினுக்கிலும் ப்ரமை பிடித்து ,

அவளைத் தடுக்காமல் இருக்க,

பூதனை, உன்னைத் தூக்கி மடியில் வைத்துக்கொண்டாள்.

உனக்கு, ஸ்தன்ய பானம் கொடுக்கத் தொடங்கினாள்.

நீ, ஸ்தன்யத்துப்பாலை உறிஞ்ச ஆரம்பித்ததும், அவளுக்கு வலி பொறுக்கவில்லை.

“என்னை விட்டு விடு, என்னை விட்டு விடு ” என்று கதறினாள்.

ஆனால் அதற்குள் , எல்லா அங்கங்களும் உலர்ந்து,

ஜீவனும் வறண்டு, கண்கள் பிதுங்கி, கால் கைகளை உதறிக்கொண்டு,

உடலெல்லாம் வியர்க்க, பெரிதாக ஓலமிட்டாள்.

அந்த சப்தத்தால் பூமியும் மலைகளும் நடுங்கின,

பூதனை, தன் சுய ரூபமான ராக்ஷ்ஸியின் உருவத்துடன் ,

-செம்பட்டைத் தலைமயிர் பறக்க——பூமியில் உயிரற்று விழுந்தாள்.

பகவானான -நீ மட்டும் அவளுடைய மார்பில் பயமே இல்லாமல்

விளையாடிக்கொண்டிருந்தாய். பயந்த நிலையல் இருந்த கோபியர்கள்

அவர்கள் எடுத்துக் கொண்டு, உன்னைத் தடவித் தடவிப் பார்த்து,

பசுமாட்டின் வால்மயிரால் ரக்ஷை செய்து,

அத்தால் உன்னைப் பிரதக்ஷணமாகச் சுற்றி, கண் எச்சில் படாதவாறு

இருக்கவேண்டும், ஆபத்து விலகவேண்டும் என்று வேண்டிக்கொண்டு,

அதை எறிந்தார்களாம். கர்ப்பூர ஹாரத்தி எடுத்தார்களாம்.

கோமூத்ரத்தினால் உன்னை நீராட்டினார்களாம்.

பசுவின் சாணத்தினால் , உன் அங்கங்களில் தேய்த்து,

உன்னுடைய பன்னிரண்டு நாமாக்களை——–

அந்த த்வாதச நாமாக்களை பீஜாக்ஷரங்களினால்,

உன்னுடைய 12 அங்கங்களில் சுத்தி செய்தார்களாம்.

மேலும், பிரார்த்தித்தார்களாம்

“அஜர்” என்பவர், உன் பாதங்களைக் காப்பாராக;

கௌஸ்துபம் அணிந்த “மணிமான் ” உன் முழங்கால்களைக் காப்பாராக;

“யஜ்ஞர் ” உன் தொடைகளை ரக்ஷிப்பாராக;

“அச்யுதர் ” உன் கடிதடப் பிரதேசத்தை ரக்ஷிப்பாராக;

” ஸ்ரீ ஹயக்ரீவர்” உன் வயிற்றை ரக்ஷிப்பாராக;

” கேசவன் ” உன் ஹ்ருதயத்தைக் காப்பாற்றட்டும் ;

” ஈஸர் ” உன் உதரத்தையும்,

“இனர் ” கழுத்தையும்,

“விஷ்ணு ” புஜங்களையும்,

“ருக்ரமர்” முகத்தையும்,

” ஈஸ்வரர் ” தலையையும் ரக்ஷிக்கட்டும்.

சக்ரதாரி , உன்னை முன்புறமாகக் காப்பாற்றட்டும்;

ஹரி, கதையுடன், உன்னைப் பின்புறமாகக் காப்பாற்றட்டும்;

மதுசூதனன், அஜனர் இருவரும் சார்ங்கத்தையும், கத்தியையும் தரித்து,

உன் இரண்டு பக்கங்களிலிருந்து , உன்னைக் காப்பாற்றட்டும்;

வாமனர்,உச்சந்தலைப்பாகத்தையும்,

கருடவாஹனர் நீ இருக்கும் பூமியையும் ,

சங்கர்ஷணர் (கலப்பையை வைத்திருப்பவர் ) எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும்

உன்னைக் காப்பாற்றட்டும்;

ஹ்ரூஷீகேசன் இந்த்ரியங்களையும்,

நாராயணன் பிராணன்களையும்,

வாசுதேவர், சித்தத்தையும் ( புத்தி ),

அநிருத்தர் மனசையும், ரக்ஷிக்கட்டும்;

கோவிந்தன் , உன் விளையாட்டு லீலைகளில் உன்னைக் காக்கட்டும்;

மாதவன், நீ படுத்திருக்கும்போதும்,

வைகுந்தர், நீ நடக்கும்போதும்,

ஸ்ரீயப்பதி , நீ ஆசனத்தில் அமர்ந்திருக்கும்போதும்,

பூத,பிரேத, பிசாசர்கள், யக்ஷ, ராக்ஷசர்கள், கோடராக்கள்,

ரேவதி, ஜ்யேஷ்டா , பூதனா, பதினாறு மாத்ரிகா தெய்வங்கள்,

அபஸ்மாரங்கள், தேகம் இந்த்ரியம், பிராணன் இவைகளைப் பீடிக்கும்

துஷ்ட தேவதைகள், கெட்ட ஸ்வப்னங்களில் காணப்படும் தேவதைகள்——-

யாவரும் அழிந்து போகட்டும்.

ஸ்ரீ மகாவிஷ்ணுவின் ஆயிரம் திருநாமங்களைச் சொல்வதால்

நந்தகோபன் , திரும்பி வந்து நடந்ததைக் கேட்டும்,

பூதனையின் த்ரேகத்தைப்பார்த்தும் அதிர்ச்சி அடைந்தான்.

வசுதேவர் சொன்னதை நினைத்தான்.

அங்கிருந்தவர்கள், பூதனையின் உடலைக் கோடாலியால் வெட்டி,

ஓரிடத்தில் குவித்து எரியூட்டினர். அப்போது எழுந்த புகை,

சந்தனம்–அகில்கட்டைவாசனையைப் போல இருந்தது என்று

ஸ்ரீ சுக பிரம்மம் கூறுகிறார். உன்னால் அவளுடைய உயிர் மாத்ரம்

உறிஞ்சப்படவில்லை; அவளுடைய பாபங்களும் உறிஞ்சப்பட்டன;

பிரார்த்தித்தால், அந்த பக்தர்களுக்கு எல்லாவித நன்மைகளையும்

கொடுத்து ரக்ஷிப்பாயே !

உன்னிடத்தில் செய்யப்படும் புத்ர ஸ்நேஹம் யசோதை ரோஹிணீ

6 வது அத்யாயம் முற்றிற்று.

ே, பிரபோ, உத்தரையின் புத்ரன் ராஜாவாகிய பரீக்ஷித்,

தசமஸ்கந்த பாராயணம்— அத்யாயம்– 8
——————————————-

—————————————————————————————————————

பின் குறிப்பு தொடர்கிறது………..

பின் குறிப்பு தொடர்கிறது————

———————-பின் குறிப்பு நிறைகிறது.

இனி அடுத்த அத்யாயம் .10 வது அத்யாயம்——தொடரும்

10 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்

அடுத்த அத்யாயம் தொடருகிறது

தசமஸ்கந்தம் நவீன பாணியில் அத்யாயம் – 11

( நீங்கள், கோக்களை ரக்ஷிக்கும் வத்ஸ பாலகர்கள்; கோபாலர்கள்; வத்ஸர்கள் )

11 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது

தசமஸ்கந்தம் —நவீன பாணியில்—–அத்யாயம் ——12
——————–
அகாசுரன் மோக்ஷம்
———

(ஹே கிருஷ்ணா…. பசுக்களும் , கன்றுகளும் செய்த பாக்யம்தான் என்னே ! )

12 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது.

13 வது அத்யாயம் நிறைவு பெற்றது .

15 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது

இதற்கு, நீ சொன்ன பதில் என்ன தெரியுமா ?

16 வது அத்யாயம் நிறைவு பெற்றது.

17 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்

————————————————————
அத்யாயம் 18
—————-
ப்ரலம்பாசுரன் வதம்
——————

18 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்

19 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்

20 வது அத்யாயம்

மழையும், வேனிலும்

20 வது அத்யாயம் நிறைவு பெற்றது. ஸுபம்

—————————————————————————————————————————

23 வது அத்யாயம் நிறை வடைந்தது. ஸுபம்

—————————————————————————————

அத்யாயம் 24

கோவர்த்தன கிரிக்கு பூஜை

24 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்-

———–

25 வது அத்யாயம்

கோவர்த்தனகிரிதாரி

இந்திரனுக்குப் பிரமாதமான கோபம்; தனக்குச் செய்ய வேண்டிய பூஜையை வழக்கம் போலச் செய்யாமல்,
மலைக்குச் செய்ததால் இந்தக் கோபம் ஸம்வர்த்தகம் என்கிற மேகக் கூட்டங்களைக் கூப்பிட்டான்;
“”கோபர்களுக்கு மிகவும் மதம் பிடித்து விட்டது;கர்வம் அவர்களுக்கு; கிருஷ்ணன் என்கிற ஒரு சாதாரண
மனிதக் குழந்தையின் சொல்லைக் கேட்டு என்னை அலட்சியம் செய்துவிட்டனர்;
கர்மவசப்பட்ட சாமான்ய மனுஷ்யர்கள்,தங்களைப் பண்டிதர்களாக நினைத்து, சம்சாரத்தைத் தாண்டும் செயல் போல இது இருக்கிறது;
செல்வச் செருக்காலே என்னை அவமதித்து,
அற்ப மானிடப் பையன் —-மூடன்——தன்னைப் பண்டிதன் என்று நினைத்து இறுமாப்புடன் உள்ள இந்தக் கிருஷ்ணனின்
பேச்சை நம்பிஎனக்கு அநீதி செய்கிறார்கள்; நீங்கள் கூட்டமாகச் சென்று,பிரளய காலத்தில் எப்படி மழையாகப் பொழிவீர்களோ
அப்படி மழையைப் பொழிந்து சர்வ நாசத்தை உண்டாக்குங்கள் “” என்று கட்டளை இட்டான்.

ஹே……கிருஷ்ணா….உன்னை , இன்னாரென்று இந்திரன் அறியவில்லை
ஸம்வர்த்தகம் என்கிற அந்த மேகக் கூட்டங்கள், இந்திரனின் ஆணைப்படி, அசுர வேகத்துடன் இடியும் மின்னலுமாக
தாரை தாரையாக பலத்த காற்றுடன் ஆலங்கட்டியாக ,கற்களை வர்ஷிப்பதுபோல இடைவிடாமல் மழையைப் பொழிந்தன
வ்ரஜபூமி முழுவதும் வெள்ளக்காடு ஆகக் காக்ஷி அளித்தது.
கோபர்களும்,கோபியர்களும் , பசுக்களும் நடுநடுங்கினர்;
ஹே கிருஷ்ணா—–ஹே கிருஷ்ணா —உன் பாதங்களைச் சரண் அடைந்தோம்;

பக்தவத்சலா —-நீதான் துணை—நீதான் எங்களைக் காக்க வேண்டும் என்று உன்னை அடைக்கலமாக வந்து சரண் அடைந்தனர்;
பலத்த காற்று, கல்மழை , வெள்ளப் பெருக்கு இவைகளை நீ பார்த்தாய்.
சரி, இது இந்திரனின் கோபத்தால் விளைந்த செயல் என்று அறிந்தாய். இதற்கு ஒரு மாற்று உபாயம் தேடி ,
தங்களை சர்வ லோகங்களுக்கும் அதிபதி
என்று நினைத்து, மூடத்தனத்தினால் எதிர்ப்பவர்களை சிக்ஷிக்கிறேன் என்று சங்கல்பித்தாய்

ஹே–கோபர்களே,கோபியர்களே—-வயதானவர்கள், இளம் சிறார்கள் , பசுக்கள், கன்றுகள் எல்லாரும் உங்கள் உடைமைகளுடன் ,
இந்தக் குடையின் கீழே வாருங்கள், உங்களுக்கு எந்தப் பயமும் வேண்டாம்,
மலை நழுவி விழுந்து விடுமோ பலத்த காற்று அடித்துக்கொண்டு போய்விடுமோ ,மழைவெள்ளம் உயிரைப் பறித்து விடுமோ
என்கிற எந்தப் பயமும் வேண்டாம், சரணம் என்றவர்களைக் காப்பாற்றுவது
என் வ்ரதம், உங்கள் எல்லாருக்கும் அபயம் அளிக்கிறேன் —-“என்றாய்

25 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது —–சுபம்

—————————————————————————

அத்யாயம்—-26
ஸ்ரீ கிருஷ்ணனின் பெருமைகள்—-நந்தகோபன் கொண்டாடுதல்

கோபர்கள் ஆச்சர்யப்பட்டார்கள்; கோப ஸ்திரீகள் வியந்து போனார்கள்;
உன்னுடைய அமானுஷ்ய செயல்கள் அவர்களைப் பிரமிக்க வைத்தது
நம்முடைய கண்ணனா இப்படி வியப்பான செயல்களைச் செய்வது ?
இவன் எல்லாக் குழந்தைகளைப்போல சாதாரண பாலகன் இல்லை ;
ஆனால், நினைப்பதற்கே வெட்கப்படும் ஏழைகளான நம்மிடையே இவன் இங்கு வந்து பிறந்து , வளர்வதற்குக் காரணம் என்ன ?
ஏழு வயதுகூட நிரம்பாத சின்னஞ்சிறு பாலகன், ஒரு பெரிய மலையைப் பெயர்த்து எடுத்து,
இடதுகை சுண்டுவிரலால் அனாயாசமாக ஏழுநாட்கள் தாங்கிக்கொண்டு ,நம்மையெல்லாம் பாதுகாத்தான்; ஆச்சர்யம்

மூன்றுமாதக் குழந்தையாக இருந்தபோது, தொட்டிலில் படுத்துக்கொண்டே ,தொட்டிலுக்கு அடியில் வண்டி—-சகடம் உருவில் ,
தன்னைக் கொல்ல வந்திருந்த அசுரனை ,திருவடியால் உதைத்து ,
அவனை அழித்தான்;ஆச்சர்யம்

ஒருவயதுகூட நிரம்பாத சமயத்தில், தரையில் உட்கார்ந்து விளையாடிக்கொண்டிருந்த கிருஷ்ணனை, சுழற்காற்று ரூபத்தில்
வந்து தூக்கிக் கொண்டுபோய்க் கொல்ல முயற்சித்த திருணாவர்த்தன் என்கிற அசுரனை ,
அவனது கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டே ,கழுத்தை நெறித்துக்கொன்றான்; ஆச்சர்யம்

யசோதை தாம்புக் கயிற்றால் கிருஷ்ணனை, உரலோடு கட்டியிருந்த சமயத்தில் ,உரலையும் சேர்த்து இழுத்துக் கொண்டு
போய் இரண்டு மரங்களுக்கு நடுவில் புகுந்து
உரலை அவற்றின் நடுவே இழுத்து, இரண்டு மரங்களையும் வேரோடு சாய்த்தான்;ஆச்சர்யம்

கோபாலகர்களும் ,பலராமனும் சூழ்ந்து இருக்க, ஒரு அசுரன் கொக்கு வடிவத்தில் வந்து இவனை மட்டில் கொத்தி எடுத்துச் செல்ல,
கிருஷ்ணன் அந்தக் கொக்கின் இரு அலகுகளையும் பிளந்து அந்த அசுரனை முடித்தான்; ஆச்சர்யம்

இன்னொரு சமயம் இதேபோல பசுக்களை மேய்க்கும்போது,கன்றுக்குட்டி உருவில் வந்து இவனைக் கொல்ல நெருங்கிய
அசுரனின் இருகால்களைப் பிடித்து விளாமரத்தின்மீது வீசி அந்த அசுரனைக் கொன்றான்; ஆச்சர்யம்

அதற்கு , நந்தகோபன்
கோபர்களே,கிருஷ்ணனின் சின்னஞ்சிறு வயதிலேயே , கர்க்கரிஷி இங்கு வந்திருந்து,இந்தக் குழந்தை,
ஒவ்வொரு யுகத்திலும் ஒவ்வொரு வர்ணத்துடன்
பல ரூபங்களில் பிறந்து இருக்கிறான்; கருப்பு வர்ணத்துடன், இவன் வசுதேவருடைய க்ருஹத்தில் பிறந்தான்;
இவனுக்குப் பல ரூபங்கள், பல நாமங்கள் உண்டு ;அவைகளை நான் அறிவேன்; மற்றவர்கள் அறியமாட்டார்கள்;
இந்தக் குழந்தை உங்களுக்கு, கோகுல வாசிகளுக்கு நன்மை யை அளிப்பான்;
ஆனந்தத்தை அளிப்பான்; இவனால் உங்கள் அனைவர்க்கும் வரும் கஷ்டங்கள் விலகும்;
ஆபத்துக்கள் அகலும்; இவனிடம் அன்பு செலுத்துபவர்கள் பாக்யசாலிகள்;
அவர்களை எந்த எதிரியாலும் வெல்ல முடியாது;
எவனைக் கீர்த்தனம் செய்வதாலும், கதாம்ருதத்தைக் கேட்பதாலும் எல்லாப் பாபங்களும் தொலைந்து நற்கதி ஏற்படுமோ
அவனே உனக்குக் குழந்தையாக வந்து இருக்கிறான்
இப்படியாக,ஸ்ரீ கர்க்காசார்யர் என்னிடம் சொன்ன நாளிலிருந்து,கிருஷ்ணனை என் பிள்ளையாகப் பார்ப்பதில்லை;
சாக்ஷாத் ஸ்ரீ நாராயணனின் அம்சமாகவே பார்க்கிறேன் ;
நம் துன்பங்களைப் போக்க வந்த பிரபுவாகக் கருதுகிறேன்என்று நாத்தழுதழுக்க, மெய்சிலிர்க்க விரித்து ரைத்தான் .

ஹே—-கிருஷ்ணா—-கோபர்கள்
மிக மிக ஆ ச்சர்யப்பட்டார்கள்.
நந்தகோப னையும் யசோதையையும் உன்னையும் மிகவும் கொண்டாடினார்கள்.
உன்னை வேண்டிக்கொண்டார்கள்
ஹே,பிரபோ,எப்போதும் எங்களுக்கு அநுக்ரஹ ம் செய்யவேண்டும்;
இந்திரன் கோபித்து ,இடி மின்னலுடன் பெரிய மழையை உண்டாக்கிஎங்களை அழிக்க முற்பட்டபோது, கோவர்த்தனகிரியை அனாயாசமாகப்
பெயர்த்து எடுத்து ,இடது சுண்டு விரலால் தூக்கி நிறுத்தி ஏழுநாட்கள் எங்களுக்கு எவ்வித ஸ்ரமமும் இன்றி
எங்களையும் பசுக்களையும்கன்றுகளையும் ரக்ஷித்தீரே
உமக்கு ஆயிரமாயிரம் நமஸ்காரங்கள் என்று கண்ணீர் மல்கஉனக்கு நமஸ்காரங்களைச் செய்தார்கள்

26 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. சுபம்

—————————————————————————-

அத்யாயம் 27

இந்திரனின் ஸ்துதி—–காமதேனுவின் ஸ்துதி–கோவிந்த பட்டாபிஷேகம்

வ்ரஜபூமி வாசிகளையும்,பசுக்களையும் , கோவர்த்தன மலையை குடையாகப் பிடித்து
நீ காப்பாற்றியதைப் பார்த்த காமதேனு என்கிற பசு தேவலோகத்தில் இருந்துஇங்கு உன்னிடம் வந்தது.இந்திரன் யோசித்தான்; தன் செயலுக்கு
மிகவும் வெட்கப்பட்டான்; அவனும் ,நீ தனியாக இருக்கும் சமயத்தை எதிர்பார்த்துக் காத்து இருந்து ,தேவ லோகத்தில் இருந்து கீழிறங்கிஉன் இருப்பிடம் வந்தான்.

ஹே—பிரபோ—–உமது ஸ்வரூபம், விசுத்தஸத்வம்—-
இந்த உலகம் உம்மிடமிருந்து தோன்றினாலும், அதன் தோஷங்கள் உம்மை அண்டாது;
மனுஷ்யர்களுக்கு ஏற்படும் மறுபிறப்பு, லோபம், தேகத்தையே ஆத்மாவாகக்கண்டு பிரமித்தல் இவை யாவும் சம்சாரிகளுக்கு அடையாளங்கள்;
நீர் பகவான்; உம்மிடம் இந்த தோஷங்கள் கிடையாது;
நீர் சர்வ நியந்தா; தவறு செய்பவர்களைத் தண்டிக்கும் சக்தி பெற்றவர்;
நீரே எங்களுக்குப் பிதா;
நீரே எங்களுக்குக் குரு;
நீர்,யாராலாலும் ஜெயிக்கப்பட முடியாதவர்;
உலக க்ஷேமத்துக்காக ,மனுஷ்ய தேகத்தை எடுத்துக் கொண்டு இருக்கிறீர்;
நிஜ ஸ்வரூபத்தை மறைத்துக் கொண்டு இருக்கிறீர்;
மதம்—கர்வம் கொண்ட என்னைப் போன்றவர்களின் கர்வத்தை அழிக்கிறீர்;
நாங்கள்,அற்ப புத்திசாலிகள்; உம்மை அலட்சியப்படுத்தி இருக்கிறோம்;
அதைப் பொருட்படுத்தாமல் ,பிரார்த்திக்கும்போது அபாயத்தை அளிக்கிறீர்;
அதனால்,உம்மிடம் பக்தி மேலோங்குகிறது;
நாங்கள் ஜகத்துக்கு ஈசர்கள் என்கிற அபிமானம் அழிகிறது;
உமது கட்டளையை சிரமேற் கொள்கிறோம்;
கர்வத்தில் மிதந்த எனக்கு, உமது பிரபாவம் எளிதில் புலப்படவில்லை;
அபராதம் செய்துவிட்டேன்;
ஹே—பிரபோ—எங்களை மன்னிப்பீர்களாக ;

மீண்டும் அதே குற்றத்தைச் செய்யாதபடி நல்ல புத்தியை அளிப்பீராக;
உம்மைப் பலதடவை நமஸ்கரிக்கிறேன்;
வாசுதேவருக்கு நமஸ்காரம்—கிருஷ்ணருக்கு நமஸ்காரம்;
உமது ரூபம் உமது சங்கல்பத்தால், பக்தர்களை அனுக்ரஹிக்க ஏற்பட்டது;
விசுத்த ஞான மூர்த்தியான உமக்குப் பல நமஸ்காரங்கள்
உமது சர்வஸ்மைக்கு நமஸ்காரம்;
சர்வத்துக்கும் ஆதிபீஜமாக ,உபாதான காரணமாக உள்ள உமக்கு நமஸ்காரம்;
அனைத்து ஆத்மாக்களையும் சரீரமாகக் கொண்டு அவற்றுக்கு ஆத்மாவாக
விளங்கும் உமக்கு நமஸ்காரம்; என் அஹங்காரச் செயலாகிற
வ்ரஜா பூமியை நாசம் செய்கிறேன் என்கிறகெட்ட புத்தியைப் பொறுத்துக் கொண்டு,
எனக்கு அருள் புரிவீராக;

இவ்வாறு காமதேனு சொல்லி, தன் பால் அம்ருதவர்ஷத்தால்
உன்னை நன்கு நனைத்தாள். இந்திரன்,ஆகாச கங்கையிலிருந்து,
ஐராவதத்தால் ,புண்ய ஜலத்தை எடுத்து வரச் செய்து,
உன்னை அபிஷேகம் செய்தான்.
தேவமாதாக்களானஅதிதி போன்றவர் உடன் இருக்க,
தேவர்கள் ரிஷிகள் அருகில் இருக்க,
இந்திரன் உனக்கு கோவிந்த பட்டாபிஷேகம் செய்தான்
.
தும்புரு, நாரதர், வித்யாதரர்கள், கந்தர்வர்கள், சித்தர்கள் ஆடிப் பாடினார்கள்.
கோவிந்தநாமாவைச்சொல்லி ,அடிக்கடிப் பலதடவை சங்கீர்த்தனம் செய்துபுஷ்பங்களால் அர்ச்சித்து
அதி சந்தோஷத்துடன் உன் பாதங்களை நமஸ்கரித்தார்கள்.
இந்திரனும், காமதேனுவும் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருக உன்னை அர்ச்சித்து நமஸ்கரித்தார்கள்.

27 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. சுபம்

————————————————————————————————-

அத்யாயம் 28

ஸ்ரீ கிருஷ்ணன், நந்தகோபரை வருண லோகத்திலிருந்து மீட்டது

ஒரு சமயம், நந்தகோபர், வழக்கமான ஏகாதசி வ்ரதமிருந்து, பகவானைப் பூஜித்தார்.
த்வாதசி பாரணைக்காக யமுனா நதியில் தீர்த்தமாடச் சென்றார்.
அவர் ஜலத்தில் இறங்கியதும், வருணனுடைய ஏவலாள் ,நந்தகோபரைஅசுரன் என்று தவறாக நினைத்து,
அவரை வருண லோகத்துக்கு இழுத்துச் சென்று விட்டான்,. அசுரர்களின் காலம் இரவு;
இவர் தீர்த்தமாடச் சென்றது பின்னிரவு நேரம்;
இதனை நந்தகோபரும் அறியவில்லை;
நந்தகோபரைக் காணாமல், வ்ரஜ பூமியில் எல்லாரும் கதறினார்கள்.
நீ அந்தக் கதறலைக் கேட்டாய். உடனே உனக்கு, உன் பிதா வருண லோகத்துக்குக் கொண்டு போகப்பட்டது ,தெரிந்தது.
உடனே, நீ வருண லோகத்துக்குச் சென்றாய்.
உன் விஜயத்தை எதிர்பார்க்காத வருணன்,
உன்னை, மரியாதையுடன் மகத்தான பூஜை செய்து வரவேற்றான்.

நீ ,உனக்குள் எண்ணமிட்டாயாம்
அவித்யா,காமம், கர்மா இவைகளாலே மனிதன் பலப் பிறவிகள் எடுத்து சம்ஸாரத்தில் மூழ்கி கரையேற வழி இல்லாமல் திண்டாடுகிறான்;
தன்னுடைய சொந்த ஸ்வரூபத்தை உணர்வதில்லை;
இவர்கள் என்னையே நம்பி இருப்பவர்கள் என்று எண்ணி
மஹா கருணையுடன் தமஸ்ஸுக்கு அப்பாற்பட்ட,
உன்னுடைய வைகுண்ட லோகத்தைக் காண்பித்தாயாம்.
எந்த ப்ரஹ்மம் சத்தியமோ க்ஜானமோ, ஆனந்தமோ, அமலமோ,அந்த சனாதனமான பர ப்ரஹ்ம ஜ்யோதிஸ் ஆன நீ,
எதனை மஹாயோகிகள் முக்குணங்களைத் தாண்டி —-ஸதா பஸ்யந்தி —-
-ஸதா -பார்த்துக் கொண்டு இருக்கிறார்களோ —-
அந்த மஹோன்னத ஸ்தானத்தை அவர்களுக்குக் காண்பித்தாய்.
இதனால், அவர்கள் உன்னுடைய பர ப்ருஹ்ம நினைவில் மூழ்கி விட்டார்கள்
.உன்னை நான்கு வேதங்களும் புகழ்ந்து பாடுவதையும்,
தேவர் தானவர்கள் அர்ச்சித்து நமஸ்கரிப்பதையும் பார்த்தார்கள்.
அவர்களை மீண்டும் ஸ்வய நிலையை அடையச் செய்தாய்.

28 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. சுபம்

——————————————————————————————————

29 வது அத்யாயம்

ஸ்ரீ சுகர் ,கோபிகைகளின் நிலைமையை கூறுகிறார்.

29 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. சுபம்

—————————————————————————————————

அத்யாயம் 30

கோபிகைகளின் விரஹ தாபங்கள்—-பக்தியின் உச்சம்

ஸ்ரீ சுக பிரம்மம் , மேலும் பரீக்ஷித்துக்குச் சொல்கிறார்

30 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. சுபம்

————

ஸ்ரீ கோபிகா கீதம்

ஹே—-பிரபோ—–வ்ருந்தாவநம் உமது அவதார மகிமையால் செழிப்பை அடைகிறது;
நீர் எங்களுடன் கூடவே வாழ்வதால்
ஸ்ரீ லக்ஷ்மி இங்கு நித்ய வாஸம் செய்கிறாள்;
ஹேதயித—-உமது கருணா ஸ்வரூபத்தை எங்களுக்குக் காண்பியுங்கள்;
நாங்கள், உம்மையே நம்பி ,உமது நாமஸ்மரணம் செய்துகொண்டு,
உமது புண்யகதைகளைக்கீர்த்தனம் செய்துகொண்டு
உம்மையே ஒவ்வொரு திக்கிலும் தேடுகிறோம்.

ஸ்ரீ கோபிகா கீதம் என்கிற 31 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது.சுபம்

—————————————————————————————————————

அத்யாயம்–32
ஸ்ரீ கிருஷ்ணனின் அநுக்ரஹம்——ராஸ லீலை—- தொடர்கிறது

உங்கள் நடத்தை தோஷமில்லாதது. உங்கள் அன்பு புனிதமானது.
அது மற்றவர்களுக்குத் தோஷமாகத் தோன்றினாலும்,
குறையாகத் தெரிந்தாலும் , உங்கள் நடத்தை
என் விஷயத்தில் குற்றம் குறை இல்லாதது.
எத்தனை பிறவி எடுத்தாலும், எத்தனை தேவ வர்ஷங்கள் ஆனாலும்
உங்கள் கடனை என்னால் தீர்க்க முடியாது.
என் த்யானம்—-என்னைப் பற்றிய நினைவு, —-
வீடு, கணவன், புத்ரன், குழந்தைகள் இவற்றைப் பற்றிய
உங்கள் எண்ணங்களை அழித்துள்ளது;
சம்ஸார பந்தங்களை அறுத்துள்ளது .
வீட்டுப் பற்றை அழித்து, பகவத் த்யானத்தில் மூழ்கச் செய்வதே
இதற்கு உரிய மஹா பலன்; அதனை இப்போது
என்னிடமிருந்து அடையப் போகிறீர்கள்
((ஹே—-கிருஷ்ணா—-கோபிகைகள் பக்தியில் ,அவர்களுக்குக்
கடமைப் பட்டு உள்ளதாக —அவர்களின் கடனை
எத்தனை பிறவி எடுத்தாலும் எத்தனை தேவ வர்ஷம் ஆனாலும்
தீர்க்க முடியாது என்று உறுதியாகச் சொன்ன கிருஷ்ணா !
உன்னைப் பூஜிக்க நாங்கள் எவ்வளவு தேவ வர்ஷம்
தவம் செய்து இருக்கவேண்டும் ! ஸ்ரீ ஆண்டாள் அருளியதைப் போல
“பெற்றம் மேய்த்துண்ணும் குலத்தில் பிறந்த நீ ,
குற்றேவல் எங்களைக் கொள்ளாமல் போகாது !
எற்றைப் பறை கொள்வானன்றுகாண் கோவிந்தா !
எற்றைக்கும் ஏழேழு பிறவிக்கும்
உற்றோமே யாவோம் உனக்கே நாம் ஆட் செய்வோம்
உன்னை எத்தனை ஆயிரம் தடவை நமஸ்கரித்தாலும் போதாது—
போதாது—போதாது;

——————————————————————————————————————————————

அத்யாயம் 33

ராஸக்ரீடை

( அவள் பத்ரை, பெயருக்கு ஏற்ப மங்களமானவள்; தானும் மங்களமாகி
அவள் தோழியான ராதைக்கும் , ஸ்திரீ ரத்னம் ராதையின்
அடிமையான அடியேனுக்கும் மங்களத்தை ஏற்படுத்தினாள் )

——————

ஒரு சமயம், கோபர்கள், எல்லாத் தேவர்களையும் சந்தோஷமடையச் செய்ய, ஒரு நாள் பூராவும் தண்ணீர் மாத்ரம் அருந்தி,
வேறு ஆகாரமின்றி உபவாசம் இருந்தனர். நந்தகோபனும் இதில் கலந்து கொண்டு, சரஸ்வதி நதி தீரத்தில், உபவாசம் இருந்தார்.
ராத்திரி நேரம்; ஒரு பெரிய சர்ப்பம், நந்தகோபன் படுத்துக்க் கொண்டு இருந்த பக்கமாக,
யதேச்சையாக வந்தது; சர்ப்பத்துக்கு சரியான பசி; நந்தகோபனை விழுங்க ,அவரைப் பிடித்துக் கொண்டது;
திடீரன்று கண் விழித்துப் பார்த்தபோது பெரிய சர்ப்பம்;
நந்தகோபன் கதறினார்; உன்னைக் குறித்துக் கதறினார்;

கிருஷ்ணா, பெரிய சர்ப்பம் என்னை விழுங்கப் பார்க்கிறது,ஓடி வா என்னைக் காப்பாற்று என்று கதறினார்.
கோபர்கள், சூலம் ஈட்டி, தீப்பந்தம் முதலியவைகளால் குத்தியும் பயமுறுத்தியும்
சர்ப்பம் அவரை விடவில்லை.
அந்தச் சமயத்தில் நீ அங்கு ஓடோடி வந்தாய்.
சர்ப்பத்தை உன் திருவடியால் எட்டி உதைத்தாய்.
உன் திருவடி ஸ்பர்சத்தால் , சர்ப்பம் , வித்யாதரனாக எழுந்தது.அந்த வித்யாதரன் உன்னை வணங்கினான்.
நீ, அவனை “வித்யாதரனாக விளங்கும் நீ,
சர்ப்ப உருவத்தில் இருந்ததற்குக் காரணம் என்ன” என்று கேட்டாய்
அதற்கு , வித்யாதரன் “நான், சுதர்சனன் என்ற பெயர் உள்ள வித்யாதரன்; சகல ஐஸ்வர்யமும், அழகும் பெற்று இருந்தேன்;
ஒரு சமயம், அங்க ஹீனமான ரிஷியை—-அங்கிரஸ் கோத்ர ரிஷியை—–பரிஹாசம் செய்தேன்;
அவர் கோபமடைந்து ,என்னை சர்ப்பமாகப் போகக்கடவது என்று சபித்தார். அதுமுதல், சர்ப்பமாக
அங்குமிங்கும் அலைந்து கொண்டிருந்தேன்; உங்களது திருவடி ஸ்பர்சத்தால்,சாப விமோசனம் கிடைத்தது; உங்களது தர்சனமும் கிடைத்தது;
உங்களது திருவடி சம்பந்தம் பாபத்தைப் போக்குகிறது;
அடியேனை ரக்ஷித்து பழைய உருவை அடையச் செய்தது, அடியேனின் பாக்கியம் ”
என்று சொல்லி, உன்னைப் பிரதக்ஷிணம் செய்து, தேவ லோகத்துக்குச் சென்றான்.
நந்தகோபன் ஆச்சர்யத்துடன் இவைகளைப் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தான்;
கோபர்களும் அப்படியே; எல்லோரும் உன்னை ஸ்துதி செய்துகொண்டே,கிராமத்துக்குச் சென்றனர்.

பின்னொரு சமயம்; ராத்ரி வேளை; வ்ரஜவனம்;அல்லிமலர்கள் மலர்ந்து இருக்கின்றன; இளங்காற்று வீசுகிறது;
எங்கும் மல்லிகைப் புஷ்ப மணம்; வ்ரஜ சுந்தரிகள்—கோபிகைகள் –உடல்பூராவும் சந்தனம் பூசி,
வாசனைத் த்ரவ்யங்களையும் பூசி, மாலைகளாலும் புஷ்பங்களாலும் அலங்கரித்துக்கொண்டு,
நீயும் பலராமனும் அங்கு இருக்கும்போது, மிகவும் அன்புடன் மதுரமாகப் பாடுகிறார்கள்
நீங்களும், ஸ்வர மூர்ச்சனைகளுடன், மேலும் கீழும் சஞ்சாரம் செய்யும் குரலில் சர்வ பூதங்களும் மயங்கும்படி
பாடுகிறீர்கள்;கோபஸ்த்ரீகள் ஆனந்தித்து, மதி மயங்கி, கேசபாசங்கள் கலைய, மாலைகள் நழுவ,
உடைகள் நழுவுவதுகூடத் தெரியாத மயக்கத்தில் இருக்கிறார்கள்;
அப்போது, குபேரனின் தாசன்—சங்கசூடன் —என்பவன் அங்கு வந்து, மதி மயக்கத்தில் இருக்கும் வ்ரஜ சுந்தரிகளை,
பசுக்களைத் திருடன் ஓட்டிச் செல்வதுபோல
அவர்களை விரட்டி, அபஹரித்துச் செல்கிறான்;
அவர்கள், ஹே….ராமா….ஹே….கிருஷ்ணா எங்களைக் காப்பாற்று என்று கதறுகிறார்கள்;
பயப்படாதீர்கள் என்று சொல்லி, நீயும் பலராமனும் சங்க சூடனை விரட்டுகிறீர்கள்; அவன் தப்பித்தால் போதுமென்று ஓடுகிறான்; நீ, பலராமனை , கோபிகைகளுக்குத்துணையாக நிறுத்தி, சங்கசூடனை விரட்டி , அவன் அருகில் சென்று உன் முஷ்டியாலேயே
அவன் சிரஸ்ஸை அடித்துக் கீழே தள்ளி, அவன் தலையில் அணிந்து இருந்த ரத்ன ஆபரணத்தை
எடுத்துக் கொண்டு வந்து , பலராமனிடம் கொடுக்கிறாய். அவரைக் கௌரவித்தாய்.

34 வது அத்யாயம் நிறைவு அடைந்தது . ஸுபம்

————-

35 வது அத்யாயம்

வ்ரஜஸுந்தரிகளின் ,க்ருஷ்ணலீலா கீதம்–கோபிகா கீதம்

மேகங்கள், நீர்த்திவலைகளை வர்ஷிப்பதற்குப் பதிலாக,புஷ்பங்களை, க்ருஷ்ணனின்மே ல்
வர்ஷிக்கின்றன.இந்தப் புஷ்ப வ்ருஷ்டிகள் ,பனையோலை குடையைப்போல க்ருஷ்ணனின்
சிரஸ்ஸுக்கு மேலே கவிந்து,கைங்கர்யம் செய்கின்றன.
( ஹே—ப்ரபோ—–பாக்யசாலிகளான
அந்த மேகக்கூட்டங்களை அடிக்கடி நமஸ்கரிக்கிறேன் )

35வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்

—————

தசமஸ்கந்தம் —அத்யாயம் –36ம் 37ம்

36 வைத்து அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம் .

——————————————————————————————————————————-

தசமஸ்கந்தம்—–அத்யாயம்–37

ஸ்ரீ நாரதரின் ஸ்துதி

இந்த ஆச்சர்யத்தைக் கண்ட தேவர்கள், உன்னைப் புகழ்ந்து, புஷ்பமாரி பொழிந்தனர்.
ஸ்ரீ நாரதரும் இதைப் பார்த்தார்.
உன்னிடம் வந்து, உன்னை ஸ்தோத்ரம் செய்தார்.இதை, உனக்கு இப்போது சொல்லி,
நினைவுபடுத்துகிறேன்

ஹே—க்ருஷ்ணா –ஸ்ரீ சுகர் மேலும் சொல்கிறார்

37வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது–ஸுபம்

——————————————————-

தசமஸ்கந்தம்———–அத்யாயம் ………38

அக்ரூரர் கோகுலத்துக்கு வருதல்

ஹே…..கிருஷ்ணா…. ஸ்ரீ சுகர் , பரீக்ஷித் ராஜனுக்கு
அக்ரூரரின் பக்தியைப் பற்றிச் சொல்கிறார்.
அக்ரூரர் அன்று ராத்திரி மதுராவில் இருந்துவிட்டு, மறுநாள்,
கம்ஸனின் கட்டளையை நிறைவேற்ற—-அதாவது உன்னையும் , பலராமனையும்
மதுராவுக்கு அழைத்துவர—கோகுலத்துக்குப் புறப்பட்டார்
ரதத்தில் ஏறி அமர்ந்தார் உன்நினைவுதான் அவருக்கு!
அவர் மனம் சொல்கிறது;–
யோகிகளும், ரிஷிகளும், தேவர்களும், இந்திரனும், பிரும்மனும், ருத்ரனும்
உன்னுடைய தர்சனத்துக்காக ஏங்கிக் காத்துக் கிடக்கிறார்கள்;
அந்த ஸ்ரீ கிருஷ்ண தர்சநம் இப்போது எனக்குக் கிடைக்கப் போகிறது
; ஸுகபோல நாசிகம்—-அழகான மூக்கு, புருவம்
கன்னம்—-மந்தஸ்மிதம்,
பீதாம்பரம்,
தலையில் மயில் பீலி,
கையில் புல்லாங்குழல் இப்படியாக அவரை தரிசிக்கப் போகிறேன்.
எவரைப் பார்த்தால் அக்ஜானம் அகலுமோ, அகன்று, பாபம் முழுவதும் அழியுமோ
,அழிந்து பக்திப் பரவசம் ஏற்படுமோ அவரை தரிசிக்கப் போகிறேன்.
அவரைத் தரிசிப்பதால், என் கண்கள் , பாக்யம் அடையப் போகின்றன.
ஹே…கிருஷ்ணா…உன்னைத் தோத்தரிக்க வார்த்தைகள் போதவில்லையே ,
உன்னை ஸ்மரிப்பதால் பாவங்கள் அகன்று பாவனமாக்கப்படுகிறேன்.
நீ, மஹதாம் கதிம்—– எல்லாராலும் அடையப்படவேண்டிய
உத்தமமாம் உத்தம கதி.நீயே
அனைவர்க்கும் ஆசார்யன்.
த்ரைலோக்ய காந்தன். ஸ்ரீ வத்ஸ சின்ன ஸ்ரீ.
கோகுலத்தை அடைந்ததும், தேரை நிறுத்தச் சொல்லி, கால்நடையாகச் செல்வேன்.
பலராமனையும், கிருஷ்ணனையும் பார்த்ததும் சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்வேன்.
என் பிரபு என்னைத் தொட்டு, உயரத்தூக்கி, கைகளை என் தலையில் வைத்து
ஆசீர்வாதம் செய்வார். நிஜஹஸ்த பங்கஜம் . —அநுக்ரஹம் செய்வார்.
கால புஜங்களாகிற தீவினைகளிளிருந்து விடுவிப்பார்.
ஆனால், கம்ஸனின் தூதன் என்று உபேக்ஷை செய்வாரோ ?இருக்காது
என்னிடம் அனுதாபம் காட்டுவார். அக்ரூரரே, எப்படி இருக்கிறீர் என்று கேட்பார்
. ஒருவேளை, என்னைத் தொட்டு ஆசீர்வதிக்காவிட்டாலும், மந்த
ஸ்மித பார்வையால் என்னைப் பார்த்தாலே போதும்.
குளிர்ந்த பார்வை ,அதுவே போதும்.
என் பாபங்கள் உடனே நாசமாகி, பிறவிகள் ஒழிந்து,
புருஷார்த்தத்தை அடைந்து விடுவேன்.
பலராமன் யதுக்களுள் உத்தமர். என் கைகளைப் பிடித்துத்
தன் கிருஹத்துக்கு அழைத்துச் செல்வார். என்னைக் குசலப்ரச்னம் செய்வார்.
நானும் எல்லாவற்றையும் சொல்வேன். கம்ஸனின் செய்கைகளைச் சொல்வேன்

38 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்

———————————————————————————————————————————

ஹே…கிருஷ்ணா… ஸ்ரீ சுகர் மேலும் கூறுகிறார்

39 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்

—————-

அடுத்த 40-அத்யாயம்—ஸ்ரீ அக்ரூரரின் ஸ்துதி

அக்ரூரரின் ஸ்துதி

ஸ்ரீ சுகப்ரம்மம், பரீக்ஷித் ராஜனுக்கு, ஸ்ரீ அக்ரூரர் உன்னை ஸ்தோத்ரம்
செய்ததைச் சொல்கிறார்.

40 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்

—————————————————————————————————————–

தசமஸ்கந்தம்—- அத்யாயம் ….41

ஸ்ரீ கிருஷ்ணனும் , பலராமனும் மதுரா நகருக்குள் பிரவேசித்தல்

41 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது., ஸுபம்

——–

42 வது அத்யாயம்
த்ரிவக்ரைக்கு அநுக்ரஹம்— தனுர் யக்ஜ சாலையில்
வில்லை முறித்தல்—– கம்ஸனின் கலக்கம் —

42 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது . ஸுபம்

———————————————————————————————————-

தசமஸ்கந்தம்—– அத்யாயம் ……….43

கம்ஸனின் பட்டத்து யானை—-குவலையா பீடம் —– சம்ஹாரம்

43 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்.

————-

44 வது அத்யாயம்

கம்ஸ வதம்

44 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்

—————————————————————————————————————————————

தசமஸ்கந்தம் —- அத்யாயம் 45

ஆசார்ய புத்ரனை உயிருடன் மீண்டும் கொணர்தல்

பிறகு, யசோதை மற்றும் நந்தகோபரிடம் சென்று, ” நீங்கள் பரிவுடனும், வாத்சல்யத்துட னும் ,
உங்கள் சுகங்களை எல்லாம் துறந்து, எங்களை வளர்த்தீர்கள்; நீங்கள்தான் பிதாவும், அன்னையும்;
நாங்கள் இங்கு கொஞ்ச நாட்கள் இவர்களுடன் வசித்து விட்டுத் திரும்பவும் கோகுலம் வருகிறோம்;
இந்த ஆபரணங்கள், வஸ்த்ரங்கள் யாவும் உங்களுக்கே ;வ்ரஜை கிராம வாசிகளுக்கே;
இவைகளுடன் கோகுலம் செல்லுங்கள் …” என்று சொன்னாய்.
அவர்கள் யாவரும் உன் பிரிவைத் தாங்க முடியாமல், கண்ணீர் விட்டார்கள்;
பிறகு ஒருவாறு மனம் தேறி, கோகுலத்துக்குப் புறப்பட்டுச் சென்றார்கள்.

வசுதேவர் , உனக்கும், பலராமனுக்கும் உபநயன ஸம்ஸ்காரங்களைச் செய்து வைத்தார்.
பிறகு யதுகுல குருவாகிய கர்க்கரிடம் காயத்ரி வ்ரதம் இருக்க வும்,
பிறகு ஸாந்தீபினி என்கிற ஆசார்யரிடம் எல்லா சாஸ்திரங்களையும், வேதங்களையும் கற்றுக்கொள்ள அனுப்பி வைத்தார்.
ஹே கிருஷ்ணா….யாரிடமிருந்து எல்லா வேதங்களும், சாஸ்திரங்களும் பிரக டனம் ஆயிற்றோ, எவரை நினைத்தால் எல்லா வித்யைகளும் கைகூடுமோ
அந்தப் பரப் ப்ரும்மமான நீ, பலராமனுடன் சேர்ந்து, கர்க்கரை அணுகி ப்ராஜாபத்ய வ்ரதம் அனுஷ்டித்து,
பிறகு அவர் அனுமதியுடன், உஜ்ஜயினி சென்று காஸ்யப கோத்ர ஆசார்யரான ஸாந்தீபினியிடம் ,
ஆன்விக்ஷிகி என்கிற சப்தம், சந்தஸ், வ்யாகர்ணம், ஜ்யோதிஷம், கல்பம், நிருக்தம் ஆகிய ஆறு அங்கங்களைக் கொண்ட வேதங்கள்,
தனுர் வேத ரகசியங்கள், தர்ம சாஸ்த்ரம், பூர்வ மீமாம்சம், உத்திர மீமாம்சம் , ராஜ நீதி, 64 கலைகளான
பாட்டு
வாத்திய சங்கீதம்,
நடனம்
நாடகக் கலை ,
சித்ரம் துணியில் வரைதல்
பலவித வண்ணப்படங்களை கஸ்துரி போன்ற வாசனைப் பொருள்களால் வரைதல்,
தெய்வ ஆராதனத்துக்குக் கோலம் இடுதல்,
பூக்களால் அலங்கரித்தல்,
புஷ்பப் படுக்கை
பற்கள், உடல் அங்கங்களுக்குப் பூச்சாயம் இடுதல்,
துணிகளுக்கும் அம்மாதிரியே செய்தல்,
தரையை ரத்னங்களால் அலங்கரித்தல்,
படுக்கை தயாரித்தல்
ஜலதரங்கம் போன்ற நீர் வாத்தியம் பயிலல்,
நீர்மேல் நடத்தல்,
படுத்தல்
மாயாஜால வித்யைகள்
புஷ்பங்கள் தொடுத்தல் ,
கொண்டைகள் செய்தல்
உடலைப் பூக்களால் அலங்கரித்தல்,
காதுகளின் ஓரத்தில் சித்திரம் வரைதல்,
வாசனைப் பொருட்கள் தயாரித்தல் ,
பலவித ஆபரணங்கள் தயாரித்தல்,
இந்திர ஜாலம்
பலவித வேஷமிடுதல்,
உள்ளங்கை கோலம்
சமையல் கலை
பானங்கள் தயாரித்தல்
நெசவு,
ஊசி வேலை,
பலவித சங்கீத வாத்யங்களைத்தயாரித்தல்,
புதிர் போடுதல்,
விடுகதை சொல்லல்,
கவிதை புனைதல்,
நாவினால் பலவித ஒலிகள்
மிக வேகமாகப் படித்தல்,
கவிதை நாடகம் எழுதுவது ,
கவிதைகளைப் பூர்த்தி செய்தல்,
நூல் நூற்றல்,
தச்சு வேலை,
கட்டிட வேலை,
இவைகட்கு வரைபடம் தயாரிப்பது
ரத்னப் பரீக்ஷை
உலோகத்தைத் தங்கமாக மாற்றல்,
பூமியில் உலோகங்களின் இருப்பிடத்தை அறிதல் ,
தாவரவியல்,
விலங்குகளின் இயல்
விரோதியை மந்த்ரத்தால் கட்டல்
பார்வையில் இல்லாக் கடிதங்களைப் படித்தல்,
உள்ளங்கை பொருளை அறிந்து சொல்லல்
மிலேச்ச பாஷை
சகுனம்
மந்த்ர,
தந்த்ரங்கள்
யந்த்ரம் செய்தல்,
வஜ்ரம் போன்ற பொருட்களைப் பிளத்தல்,
எண்ண ஓட்டங்களை அறிந்து சொல்லல்,
ஒரு பொருளைப் பலபொருட்களாகக் காட்டுதல்
ஆகர்ஷணம்
வசியம்
மிருக பாஷை,
பக்ஷி பாஷை கள்
பேய் பிசாசுகளை அடக்குதல்

இப்படியாக 64 கலைகளையும் 64நாட்களில் கற்றுத் தேர்ச்சி அடைந்தீர்கள்
எல்லா வித்யைகளையும் கற்றுத் தேர்ச்சி அடைந்தவுடன் , ஆசார்யரையும் அவர் பத்நியையும் நமஸ்கரித்து, குரு தக்ஷிணை பெற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்று வேண்டினீர்கள்
அப்போது, உங்கள் மஹிமையை நன்கு அறிந்த சாந்தீபினி, “ப்ரபாஸ தீர்த்தத்திலே என்னுடைய குமாரன் ஒருநாள் மூழ்கி இறந்து போனான்; அவனை மீட்டுக் கொடுத்து குரு தக்ஷிணை கொடுத்த பலனை அடையுங்கள் ” என்றார்
“அப்படியே ” என்று சொல்லி, நீங்கள் இருவரும் ரதத்தில் ஏறி, பிரபாஸ தீர்த்த்தத்தை அடைந்தீர்கள். அப்போது, சமுத்ர ராஜன் அங்கு வந்து வெகுமதிகளைக் கொடுத்து, பணிந்து நின்றான். நீ, அவனிடம்,”தொலைந்துபோன குரு புத்ரனை உடனே கொணர்க “என்றாய்.
சமுத்ர ராஜன் ” ஹே…கிருஷ்ண…..பஞ்சஜனன் என்கிற தைத்யன் ஜலத்தின் அடியில் சங்கு ரூபமாக வசிப்பவன், ,குருபுத்ரனைக் கொண்டு போய் இருக்கிறான் “என்று சொல்ல, நீங்கள் ஜலத்திற்குள் புகுந்து , பஞ்சஜனனைப்பார்த்து அங்கு குரு குமாரன் இல்லாமையால் அவனைக் கொன்று, அவனுடைய உடலில் இருந்து பாஞ்ச ஜன்யம் என்கிற சங்கினை எடுத்துக் கொண்டு, “ஸம்யமனீ ” என்கிற யம பட்டணத்தை அடைந்து, சங்கை ஊதினீர்கள்
யமதர்மன், நீ வந்திருக்கிறாய் என்பதை அறிந்து, ஓடோடி வந்து, அதிதி உபசாரம் செய்தான்.
அவனிடம், “என்னுடைய கட்டளையை சிரசா வஹித்து, சாந்தீபினியின் குமாரனை என்னிடம் உயிருடன் ஒப்புவிப்பாய் …”.என்றாய்.” அப்படியே செய்கிறேன் ”
என்று சொல்லி, யமதர்மன், குரு புத்ரனை உங்களிடம் உயிருடன் கொண்டுவந்து கொடுத்தான். நீங்கள், யமதர்மனை ஆசீர்வதித்து விட்டு,திரும்பவும்
ஆசார்யரிடம் வந்து அவருடைய குமாரனை அவரிடம் ஒப்புவித்தீர்கள்.
வேறு ஏதாவது வேண்டுமானாலும் கட்டளை இடுங்கள் என்று வேண்டிக் கொண்டீர்கள்.
அதற்கு, ஆசார்யர், உங்களால் என் மனோர தம் நிறைவேறியது; மிகவும் சந்தோஷம் ;உங்கள் கீர்த்தி உலகெங்கும் பரவும்; நீங்கள் கற்றவை உங்களுக்கு மறவாமல் இருக்கும்; நீங்கள் குருகுல வாசத்தை முடித்தீர்கள் …என்று சொன்னார்.
குருவால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட நீங்கள் இருவரும் அவரிடம் அனுமதி பெற்று, மதுராபுரிக்கு ரதத்தில் வேகமாக வந்து சேர்ந்தீர்கள். உங்கள் இருவரையும் பார்த்த
மதுராபுரி வாசிகள் பேரானந்தம் அடைந்தார்கள்.

45 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்

—————————— ——————

46 வது அத்யாயம்

உத்தவர் , ஸ்ரீ க்ருஷ்ணன் கட்டளைப்படி கோகுலம்செல்லல்

ஸ்ரீ சுகப்ரம்மம், தொடர்ந்து பரீக்ஷித் மகராஜனிடம் சொல்கிறார்

என் மாதா பிதா இருவரும், என் சுகத்துக்காகவே வாழ்கிறார்கள்; தங்கள் சுகங்களைத் த்யாகம் செய்தவர்கள்;
கோபிகைகள் , மனத்தளவில் என்னிடம் பூர்ண சரணாகதி செய்தவர்கள்; என்னையே பிரேமை மார்க்கத்தில் கதியாக அடைந்தவர்கள்;
எனக்காக லோக தர்மங்களை விட்டவர்கள்;இந்த கோபஸ்த்ரீகள், என்னையே நினைத்துக் கொண்டு, கண்ணீர் பெருக,
என் நினைவால் உயிர் தரித்து, என் வரவை அங்கு ஆவலுடன் எதிர் பார்த்துக் கொண்டிருப்பவர்கள்;
ஆதலால் உடனே கோகுலம் செல்லுங்கள் என்றார்

உடனே ,”அப்படியே ஆகட்டும் “என்று சொல்லி உத்தவர் ரதத்தில் ஏறி கோகுலத்துக்குப் புறப்பட்டார் .
சாயந்திர வேளையில் கோகுலத்தை அடைந்தார். அப்போது, “”கோதூளிகா”” வேளையாக இருந்தது.
மாடுகளின் இரைச்சல்; பசுக்கள் ,கன்றுகளைத் தேடி ஓடும் குளம்பு ஒலிகள்;
சாயந்திர வேளையில் சில வீடுகளில் பால் கறக்கும் சப்தம்; அத்துடன் வேணுகான கீதங்கள் ;
கோபிகா ஸ்திரீகள், தங்களை நன்கு அலங்கரித்துக்கொண்டு, உன்னுடைய புண்ய கீர்த்திகளைப் பாடிக் கொண்டிருந்தார்கள்.
கோபர்களும் நல்ல வஸ்த்ரங்களை உடுத்திக் கொண்டு இருந்தார்கள். விளக்குகள் ஏற்றப்பட்டு இருந்தன.
தேவதா உபாசனம், பிராம்மணர்கள், பித்ருக்கள் உபாசனம் நடைபெற்றுக்கொண்டு இருந்தன.
வண்டுகளின் ரீங்காரம், பக்ஷிகளின் சப்தம் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது.
இப்படியான உசந்த வேளையில், உத்தவர் வந்ததைப் பார்த்து, நந்த்கோபரும் யசோதையும் வசுதேவரே வந்ததைப் போன்று சந்தோஷித்து,
அவரை வரவேற்று, உபசரித்து, ஆகாரம் கொடுத்து, பிரயாணக் களைப்பைப் போக்கி, பரம சுகத்தை அளித்தார்கள்.

பிறகு, நந்தகோபர், உத்தவரின் கால்களைப் பிடித்து விட்டுக்கொண்டே ,

” மஹா பாக…..என்சகா ,வசுதேவர் சௌக்யமாக இருக்கிறாரா ? தேவகி சௌக்யமா ?
சிறையில் இருந்து விடுபட்டு பந்துக்களுடன் கூடி சந்தோஷமாக இருக்கிறார்களா?
கம்ஸனும் அவனுடைய சஹோதரர்களும் கொல்லப்பட்டனர். அவர்கள் செய்த மஹா பாவங்களுக்கு இதுவே தண்டனை.
எங்கள் குழந்தை ஸ்ரீ கிருஷ்ணன், எங்களையும், சகாக்களையும், இங்கு உள்ள பசுக்கள், பக்ஷிகள், பிருந்தாவனம்,
கோவர்த்தனகிரி, எல்லாவற்றையும் நினைக்கிறானா?
அவனுடைய சுந்தரமான முகம், தீர்க்கமான மூக்கு, புன்னகை பூக்கும் பார்வை, எங்களை இன்னும் மயக்குகிறது.
எங்களைப் பல ஆபத்துகளில் இருந்து காப்பாற்றினான். காட்டுத்தீ;பலமான காற்று; அஹோராத்ரி ஏழு நாட்கள் மேக வர்ஷம்;
அசுரர்கள் பற்பல வேஷங்களுடன் வந்து கொல்லுவதற்கு முயற்சி ; இவை எல்லாவற்றிலிருந்தும் கிருஷ்ணன் எங்களைக் காப்பாற்றினான்;
அவனது ஒவ்வொரு லீலையும், வீரச் செயலும், கடைக்கண் பார்வையும், கள்ளச் சிரிப்பும் இப்போதும் எங்கள் நினைவில் இருந்து
எங்களை மெய்சிலிர்க்க வைக்கின்றன. எங்களையே மறந்துபோகிறோம் .
என்னை விட யசோதைக்கு இவை இன்னும் அதிகம்;
அவளை விட , கோபர்களுக்கும், அவர்களைவிட கோபிகைகளுக்கும் ,கிருஷ்ணனின் நினைவு மிக மிக அதிகம்.
எங்களுடைய பாக்யத்தால் அவனைப் புத்ரனாகப் பெற்றோம். அஹோ பாக்யம்……நந்தகோபர், தேவகி, கோகுலவாசிகள்,
முக்யமாக கோபிகைகள் மிகவும் பாக்யம் செய்தவர்கள். கிருஷ்ணனைப் பற்றி, கர்க்கர் முன்னமேயே எங்களிடம் சொல்லி இருக்கிறார்.
கம்ஸனைக் கொன்றும், சாணூர முஷ்டிகனைக் கொன்றும் , குவலயாபீடம் என்கிற யானையைக் கொன்றும்,
பெரிய தனுஸ்ஸை வளைத்து ஒடித்தும், துஷ்டர்களை ஒழித்தும்
மஹா பாவனமான செயல்களைச் செய்து இருக்கிறான். அவனை நாங்கள் என்றும் மனத்தில் நினைத்து இருக்கிறோம். ……..”

இவ்விதமாகப் புலம்பி, உன்னிடம் பறிகொடுத்த மனம் புத்தி உடையவர்களாய், கண்ணீர் விட்டு இருவரும் அழுதார்கள்.
யசோதாவும் இதைப்போலவே பேசி, ப்ரேம சமுத்ரத்தில் மூழ்கிப் போனாள் .

ஹே…நந்தகோப….ஹே யசோதா …..நீங்கள் மிகவும் பாக்யசாலிகள்…..கிருஷ்ணனும் பலராமனும் புராண புருஷர்கள்;
எவரிடம் ஜீவன்கள் தங்கள் ப்ராண வியோக காலத்திலே ஒரு க்ஷணம் தங்கி, அவரால் அணைக்கப்பட்டு,
விசுத்தமான க்ஜானத்தால் அவரையே நினைத்து, வழிபட்டு, மனம் அடக்கப்பட்டு,
அவரால் ,எல்லா கர்ம பந்தங்களும் அழிக்கப்பட்டு, அவருடைய திருவடிகளை அடைகிறார்களோ,
அப்பேர்ப்பட்ட ஸ்ரீ நாராயணனாகிய ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் உங்கள் புத்ரராக அவதரித்து இருக்கிறார்.
நீங்கள் மகாத்மாக்கள்;புண்யசாலிகள். கூடிய சீக்ரத்தில் அவர் உங்களைக் காண இங்கு வருவார். ,
அதை என்னிடம் சொல்லி அனுப்பி இருக்கிறார். அவரை உங்கள் புத்ரன் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்;
ஆனால் அவர் பகவான்; எல்லாருக்கும் அவர் ஆத்மா;
எது உங்களால் பார்க்கப் படுகிறதோ, எது கேட்கப்படுகிறதோ, எது முந்தி இருந்ததோ, எது பிற்பாடு உண்டாகிறதோ,
எது சஞ்சரித்துக் கொண்டு இருக்கிறதோ, எது மஹத்தாக இருக்கிறதோ, எல்லாம் அந்த ஸ்ரீ கிருஷ்ணனின் ஸ்வரூபம் ஆகும்.
அவர் பரமாத்மா; அவரை விட்டு யாரும் வாழமுடியாது. அவரை நீங்கள் பரப் ப்ரமமமாக அறிய வேண்டும் …..
இப்படிப்பேசிக்கொண்டே இரவைக் கழித்தனர்.

மறுநாள் விடியல் வேளைக்கு முன்பே கோபிகைகள் எழுந்து விளக்கேற்றி, தேவதைகளைப் பூஜித்துத் தயிர் கடைந்தனர்.
தீபத்தைப் போலப் பிரகாசிக்கும் முகத்தை உடையவர்கள்; காது, கை, கால், இடுப்பு, புஜம், இவைகளில்
ஆபரணங்களைப் பூட்டி அதி ஸுந்தர தேவதைகளாய், தயிர்ப் பானையின் முன்பு உட்கார்ந்து , காது குண்டலங்கள் அசைய,
இடுப்பு அசைந்து ஆட, ஹாரங்கள் அங்குமிங்கும் போய்வர, ஸ்ரீ கிருஷ்ணனைப் பற்றிய அற்புதமான பாடல் களைப் பாடிக்கொண்டு,
தயிர் கடையும் சப்தமும் , இவர்களுடைய பாட்டின் சப்தமும் ஒன்று சேர்ந்து நான்கு திக்குகளிலும் பரவ ,
இவற்றை அந்த விடியற்கால வேளையில் உத்தவர் கேட்டார்.

பொழுது நன்கு விடிந்து,சூர்யன் உதயமானான். அப்போது நந்தகோபன் வீட்டு வாசலில் அற்புதமான ரதம் ஒன்று நிற்கக் கண்ட கோபிகைகள், …..” இந்த ரதம் யாருடையது…..அக்ரூரர் வந்திருக்கிறாரோ….கம்ஸனின் வேலைக்காரன் யாராவது வந்து இருக்கிறார்களா ….
இந்த அக்ரூரர் இன்னும் என்ன செய்யப்போகிறாரோ?….நம்முடைய ஆவிகளை, அந்தக் கம்ஸனின் உயிர் இழந்த தேகத்துக்கு,
பிரேதபலி கொடுக்க இங்கு வந்திருக்கிறாரா …?… என்று பலவாறு பேசிக்கொண்டு இருக்கும்போது,
காலைக்கடன்களை யமுனை நதியில் முடித்துவிட்டு ,உத்தவர் , வசுதேவர் வீட்டுக்குத் திரும்பிக்கொண்டிருந்தார்.
உத்தவர் கோபிகைகளைப் பார்த்தார். அவர்களும் இவரைப் பார்த்தனர்.

46 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்

—————————— ————

தசமஸ்கந்தம் …. அத்யாயம் 47

கோபிகைகள், உத்தவர் ஸம்வாதம்…….ப்ரமர கீதம்

ஹே…கிருஷ்ணா ….உன் சரிதத்தைச் சொல்லச் சொல்ல அடியேன் கோகுலத்தில் இருப்பதாகவே நினைக்கிறேன்

ஸ்ரீ சுகர் , மேலும், பரீக்ஷித் ராஜனுக்குக் கூறுவதை இப்போது சொல்கிறேன்
கோபிகைகள், உத்தவரைப் பார்த்தார்கள்……பார்த்தவு டனே , இவர்உன்னுடைய வாத்சல்யத்தைப் பெற்றவர் என்று புரிந்து கொண்டார்கள்.
இவரைப் பார்த்துக் கொண்டே உன்னைத் (கிருஷ்ண) த்யானம் செய்தார்கள். பழைய சம்பவங்களும் ,
உன்னுடன் பேச்சுக்களும் நினைவில் அலை அலையாக அவர்கள் மனத்தில் எழுந்தன. அப்போதுதான் மலர்ந்ததைப் போன்ற முகவிலாசம்;
பளபளப்பான கன்னங்கள்; காதுகளில் ஒளிவிடும் ஸ்வர்ண குண்டலங்கள் ; புன்னகை தவழும் அரவிந்த முகம்; இடையில் பட்டுப்பீதாம்பரம்;

“” இவர் யார் ? இவரைப் பார்த்தால், இவருடன் பேசவேண்டுமென்று தோன்றுகிறதே !
இதற்கு முன்பு இவரைப் பார்த்த்ததில்லையே யாருடைய குமாரர் இவர், எதற்காக இங்கு வந்திருக்கிறார் ? …….”” என்று
மனத்தில் நினைத்துக் கொண்டே , அவரைச் சுற்றி நின்றுகொண்டனர். இவர் உனக்குப் பிரியமானவராக இருக்கக்கூடும்.
உன்னால் எங்களிடம் அனுப்பப்பட்டவராக இருக்கவேண்டும் என்று உத்சாகத்துடன் , வெட்கம் மரியாதை இரண்டும் கலந்து,
புன்சிரிப்புடன்,ரஹஸ்யமாக உன்னுடைய வ்ருத்தாந்தங்களை அறிய விருப்பம் கொண்டவர்களாக,
” ரமாபதியிடமிருந்து என்ன செய்தி கொண்டு வந்திருக்கிறீர்கள்….” என்று கேட்டார்கள்.

கோபிகைகள் கூறுகிறார்கள்;–நீர், ஸ்ரீ கிருஷ்ணனுடைய பார்ஷதன் என்று நினைக்கிறோம்;
அவர் இங்கு உம்மை அனுப்பி இருப்பதாக நினைக்கிறோம். மாதா பிதாக்களின் க்ஷேமத்தை அறிந்துகொள்ள அனுப்பி இருக்கிறாரா ?
இந்த வ்ரஜ பூமியில் அவருக்கு ஆக வேண்டிய கார்யம் என்ன இருக்கிறது ?
ஸ்நேஹம், பந்தம், பாசம், இவை அபலைகளிடம் போலி அன்பு செலுத்தி, கார்யம் முடிந்ததும் நட்டாற்றில் விடுவார்களே
இது எதைப்போல என்றால்——-தேனீக்கள் மலர்களைச் சுற்றி சுற்றி வந்து தேனைக் க்ரஹித்து விட்டு
மலர்களைத் த்வம்சம் செய்வதைப்போல, கணிகா ( தாஸீ ) பணத்தைப் பிடுங்கி விட்டுக் கள்ள புருஷனை விடுவதைப் போல,
படிக்கும் சிஷ்யர்கள், வித்யயைக் கற்ற பின்பு , ஆசார்யனைக் கைவிடுவதைப் போல,
யாகம் முடிந்ததும், ருத் விக்குகளுக்கு தக்ஷிணை கொடுத்து அனுப்பிவிடுவதைப்போல,
நிறைய, பழங்கள் இவற்றை உண்டுவிட்டு, அவை இல்லாதபோது மரங்களைவிட்டு ஓடும் பக்ஷிகளைப் போல,
வேற்று மனுஷன் தன் கார்யம் முடிந்ததும் க்ருஹத்தைக் காலி செய்யும்படி சொல்வதைப்போல,
காட்டில் வசதியாக வசிக்கும் மிருகங்கள், காடு எரிந்து போனால்,
இனி இந்தக்காடு உதவாது என்று வேறு இடம் செல்வதைப்போல,
கள்ள புருஷன் ஸ்திரீயிடம் சம்போகம் செய்துவிட்டு ஓடுகிறானே ,…இவற்றைப்போல
எங்களிடம் ஸ்நேகமாக இருந்தவர்கள் போய்விட்டார்களா ?

இப்படியெல்லாம், கோபிகைகள் உன்னை மனத்தில் வைத்துக்கொண்டு, உத்தவரை, லஜ்ஜையை விட்டு, மனம்விட்டுக் கேட்டார்கள்.
இவர்கள் புண்யவதிகள்;
உன்னுடைய கிஷோர பால்ய அவஸ்தைகளில் நீ செய்த ஒவ்வொரு கார்யத்தையும், ஒவ்வொரு பேச்சையும், ,
பிடித்த சம்பவங்களைச்சொல்லி மிக ஆனந்தத்தையும், பிடிக்காதவற்றைச் சொல்லி, மிகவும் அழுதும்
உன்னுடைய ஒவ்வொரு செய்கையையும் அவேயடம் சொன்னார்கள்.

அந்த சமயத்தில், ஒரு தேன்வண்டு அவர்களிடையே பறந்து வந்தது. அந்த வண்டை, உன்னுடைய சங்கமமானதாக நினைத்து,
அந்த வண்டுடன் பேசத் தொடங்கினார்கள்

கோபிகைகளின் ப்ரமர கீதம்

ஹே…தேன் வண்டே….உன் கார்யம் முடிந்துவிட்டதல்லவா….என்னி டம் வராதே…..என்னைத் தொடாதே….ஓடிப்போ….
நீ ஸ்ரீ கிருஷ்ணனுக்கு மிக வேண்டியவன்…..எனக்குத் துரோகம் செய்பவன்… மீசை போன்ற உன் அவயவத்தாலே —-
ஸ்ரீ கிருஷ்ண ஸ்நேஹம் என்கிற தேனைப் பருகி அதில் நனைந்து, சொட்டிக் கொண்டு இருக்கிற மீசை என்கிற அவயவம்—–
எங்கள் பாதத்தையோ, குசகவசங்களையோ, அந்தரங்க அங்கங்களையோ தொடாதே…..ஓடிப்போ ….
விரஹ தாபத்தால், கொதித்துப் போய், அதனாலுண்டான கண்ணீரே , எங்கள் ஸ்தனத்தின் மேலுள்ள குங்குமப் பூச்சுக்களை அழித்துள்ளது…..
நீயும் சேர்ந்து அதனை மேலும் அழிக்காதே….இந்தப் பூச்சுக்கள் எதற்குத் தெரியுமா….
ஸ்ரீ க்ருஷ்ணனுக்காகவே உள்ளவை…நாங்கள் மானஸ்தர்கள்….எங்களுக்கு அது ஸ்ரீ கிருஷ்ண பிரசாதம்….
நீ, அவருடைய தூதனாக இருக்கலாம்….அதனால், அவரைப்போல, கார்யம் முடிகிறவரை அன்பு——-பிறகு உதாசீனம்—–என்று இருக்கக்கூடாது ……..
எங்கள் காதுகளின் அருகில் பறந்து வந்து கிருஷ்ண கீதம் பாடுகிறாய்…..இதனால் என்ன நன்மை….
நாங்கள் பேதைகள்…எங்களைவிட்டுப் போனவர், போனவர்தானே…. .ஸ்ரீ கிருஷ்ணன், எங்களை நன்கு அனுபவித்தார்;
ஸுதா—-மதுர அதர பானம்—–எங்களிடமுள்ள அதி மோஹத்தால், அவருடைய அதர பானத்தை எங்களுக்கு அளித்தார்……
நீ, எப்படி, புஷ்பங்களிளிருந்து தேனை உறிஞ்சி, நன்கு சாப்பிட்டு, பின்பு அவற்றை உதறித் தள்ளுவாயோ, —–
அதைப்போல கிருஷ்ணன்—-எங்களை அனுபவித்து விட்டு , எங்களைத் திரஸ்கரித்து விட்டு, ஓடிவிட்டார்…..
அப்படிப்பட்ட, பொய்யான புருஷனை —அவருடைய பாதபத்மங்களை—–பூஜை செய்கிறாளே –அவள் எந்தவிதமாக பூஜை செய்கிறாள் —
சுஸ்ருக்ஷை செய்கிறாள்….நீயே சொல் ( இங்கு …இந்தச் சொல் ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மி அல்லது ராதையைக் குறிக்கும் என்பர் வியாக்யானகர்த்தாக்கள் )
எதனால் அவரைவிட்டு, அரைக்ஷணமும் பிரியாமல், அவரைப்போல இல்லாமல், அவரையே எப்போதும் பஜித்துக்கொண்டு இருக்கிறாளே….
என்ன காரணம்…..ஹே…வண்டே அந்த ஸ்திரீ ரத்னம் அவரால் மோஹிக்கப்பட்டு, அவருடைய தேன் பேச்சுக்களால் ஏமாந்துபோய்,
தன்னுடைய மனத்தை அவரிடம் சமர்ப்பித்து இருக்கிறாள்.
ஹே…வண்டே….. யதிக்களுக்கு அதிபதியாயும், புராண புருஷராகவும் உள்ள மகாப்ரபுவை, வனத்தில் வீடு இல்லாத
இந்த அபலைகளிடம் என் புகழ்கிறாய்…..எங்களை விட்டு, எங்களைவிட சாமர்த்தியமுள்ள அதிர்ஷ்டமுள்ள, காமக்கலையில் தேர்ந்த ,
கிருஷ்ணனை விலைக்கு வாங்கி அடிமையைப் போல் வைத்து இருக்கிற பெண்களிடம் சென்று ,அவரைப் பற்றிய புகழைப் பாடு…..
அதனால் அவர்கள் உனக்கு வெகுமதிகள் கொடுப்பார்கள்…….அவரை நேரில் அடைந்ததைப் போலச் சந்தோஷம் அடைவார்கள்……..

சரி…..இந்தப் பூமி இருக்கட்டும்……ரசதலாதி லோகங்கள் என்று சொல்லப்படுகிற , ஸ்வர்க்கம் பாதாளம் என்று
லோகங்கள் சொல்லப்படுகிற இடங்களில் வசிக்கும் பெண்கள், திட சித்தமுள்ள பெண்கள்,
கபடதாரியான…..மதுரமாகப் பேசிப் புன்முறுவலுடன் ஏமாற்றுகிற அவரிடம் அடிமை ஆனார்கள்…..
எங்களை, ஜடபொம்மைகளைப் போல் நினைத்து, அலக்ஷ்யம் செய்து எங்களிடம் வருவதில்லை……
ஆனாலும், நாங்கள் உன் மூலமாகத் தூது அனுப்பியதாகச் சொல்வாய்…..உனது பாததூளிகளை எந்த
ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மி சதா வகிக்கிறாளோ, அந்த ரஜஸ் சை எங்கள் தலைமேல் வைத்து,
அவரையே எப்போதும் நினைத்து இருக்கிறோம் என்று சொல்வாய்…..

இன்னும் சொல்கிறோம், கேள், ஒரு ஸ்திரீ அவரை விரும்பி அவரிடம் வந்தபோது , மூக்கு அறுபட்டுப் போனாள்…..
இன்னும் கேள்….இன்னொரு அவதாரத்தில், குள்ளனாக வந்து, என் கால் அடியால் மூன்று அடி மண் தா என்று
மகாபலிச் சக்ரவர்த்தியைக் கேட்டு, வரம் பெற்றுக் கொண்டதும், பெரிதாக வளர்ந்து,
இரண்டு அடிகளால் மூன்று உலகங்களையும் அளந்து, மூன்றாவது அடிக்குப் பதிலாக,
ஒரு காக்கை, தனக்கு உதவிய பக்ஷியைக் கட்டி இழுப்பதைப் போல,
( இது ஒரு கதை——-ஒரு காக்கை, ஆந்தைகளைக் கொல்வதற்காக, அடிபட்டதுபோலக் கபடமாக நடித்து,
ஆந்தைகளிடம் நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தி, பகல் நேரத்தில் கண்தெரியாத ஆந்தைகளை, மற்ற காகங்களுடன் ஏமாற்றிக் கொன்றது ——
அதைப் போல இல்லாவிடில் இன்னொரு கதை— கூட்டில் உள்ள ,தன் குஞ்சுகளைக் காப்பாற்ற,
தனக்கு ஆகாரம் கொடுத்த மனுஷ்யனையே தன் இனத்தோடு சேர்ந்து தாக்கியது—-)
மகாபலிச் சக்ரவர்த்தியையே கட்டி இழுத்தார்

மனஸ் சிலும் வெளியேயும் கருப்பாக உள்ள மனிதர்களுடன் ஸ்நேஹம் வைத்துக் கொள்வது ஆபத்து……
இருந்தாலும், அவரையே நினைத்து, அவருடைய லீலைகளைக் கேட்டு, அம்ருதம் என்று அதைப் பருகினோம்…..
அதனால் என்ன பலன்…..அவருக்கு ஒரு தர்மம், எங்களுக்கு ஒரு தர்மம்…..இதனால் நாங்கள் கெட்டோம்……
அவருடைய கதைகளை எங்களிடம் சொல்லாதே….வண்டே …போய்விடு……

ஹே…. சஹா….. எங்கள் பிரியா சஹாவாகிய கிருஷ்ணன் , குருகுல வாஸம் முடிந்து வீட்டுக்கு வந்து விட்டாரா…..
அவர், உன்னை, எங்களிடம் தூது செல்லும்படி
அனுப்பினாரா ……அப்படியானால், எங்களிடமிருந்து எந்த வரம் வேண்டினாலும் தருகிறோம் …பெற்றுக் கொள்…
அவருடைய தூதுவராக வந்த படியால், உனக்கு மரியாதை செலுத்தப்பட வேண்டும்…..
ஸ்ரீ மகாலக்ஷ்மியின் பதியான அவரிடம், அவளைப்போல ஆசை உள்ள எங்களை, அவரிடம் அழைத்துச் செல்வாயா…..

உத்தவர் , கோபிகைகளின் இடையறாத பக்தியை, ஆழமான காதலைப் பார்த்து , ஆச்சர்யத்தில் மெய்மறந்து போனார்.
அவர்களிடம், தான் எதற்காக உன்னால் இங்கு அனுப்பப்பட்டாரோ அந்த சங்கேத வார்த்தைகளைச் சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

அஹோ ஆச்சர்யம்….அன்பு, பக்தி என்பதற்குப் பூர்ண அர்த்தம் உங்களிடமிருந்து இன்று தெரிந்து கொண்டேன்….
பகவான் கிருஷ்ணனிடத்தில், இத்தனை ஆழமானதும், இடைவெளி இல்லாததுமான அன்பை —-
அவரைவிட்டுப் பிரிந்து இருக்கும்போதும், அவரையே சதா நினைத்து, நினைத்து பக்தி செலுத்துகிறீர்களே,
அவரிடம் அவ்வளவு விரைவாகப் பக்தி செலுத்த முடியாது…..
அதற்காகத் தானம், வ்ரதம், தபஸ், ஹோமம், ஜபம் ,ஸ்வாத்யாயம் இன்னும் பலவற்றைச் செய்ய வேண்டும்.

( இச்சமயத்தில் ஸ்ரீ சுகப்ரம்மம் , மனத்தை அடக்கி, உன்னையே நினைத்து, நினைத்து,
புளகாங்கிதம் அடைந்ததாக , உத்தவர் சொல்கிறார் )

நந்தன் யசோதை போன்றவர்கள், தங்களையே த்யாகம் செய்து , கிருஷ்ணனின் பரம சுகத்துக்காகவே பாடுபட்டிருக்கிறார்கள்.
எந்த பக்தியைப் போதிக்கிறார்களோ, அனுஷ்டிக்கிறார்களோ, அந்த முநிஸ்ரேஷ்டர்களுக்கும்
கிருஷ்ண தர்சனம் துர்லபமாக ஆகி விடுகிறது. அவர்களாலும் சாதிக்க முடிகிறதில்லை.
ஆனால், இந்த கிருஷ்ண பக்தியை அடைய….கிருஷ்ண தர்சனம் செய்ய, உங்களுடைய அசாதாரண லௌகிக புத்தியால்,
புத்ரர், பதி, ஸ்வஜனங்கள், பந்து மித்ரர்கள், வீடுகள் எல்லாவற்றையும் விட்டு, எல்லாவற்றையும் த்ருணமாக ஒதுக்கி,
காட்டிலும், மலை அடிவாரத்திலும் , மகத்தான தாகத்தால் அடையப் பெற்றது ஆச்சர்யம்—-மஹா ஆச்சர்யம்.
சர்வாத்ம பாவத்தினால், உங்களால் கிருஷ்ண பக்தி அப்யசிக்கப்பட்டு, நாமம். ஸ்தோத்ரம், பிரிவால் அழுகை,
சேர்ந்து இருக்கும் காலத்தில், பிரியப் போகிறாரே என்கிற பயம், நாம் கர்வம் கொண்டோம்,
அதனால் பிரிந்து விடுவாரோ என்கிற ஐயம் , முழ அளவில் மஹா அந்தரங்கப் ப்ரியம்,
பிரியும்போது விரஹ தாபம், அஹா….அஹா… கிருஷ்ண சம்பத் உள்ளவர்கள் நீங்களே……
மகான்களின் கிருபையாலே கிருஷ்ண அனுக்ரஹத்தாலே , இந்த சந்திப்பு அடியேனுக்குக் கிடைத்து இருக்கிறது.
உங்களுக்குக் கொடி நமஸ்காரங்கள். உங்களுக்காகத்தான் பகவானால் அனுப்பப்பட்டுள்ளேன்.
உங்களுக்கு என்று ,அவர்,என் மூலமாக அனுப்பி உள்ள, சங்கேதமான—ப்ரியமான வசனங்களை ,
இப்போது உங்களுக்குச் சொல்கிறேன் சர்வ மங்களங்களும், . அனைத்துக் கல்யாண குணங்களும் உள்ளவர்களே…..
நான் ரஹஸ்யமாக , இதற்காகவே கிருஷ்ணனால் உங்களிடம் அனுப்பப்பட்டேன்.
அவரால் சொல்லப்பட்டு எதனைச் சுமந்து கொண்டு இங்கு உங்களைச் சந்திக்க வந்தேனோ,
அந்த ஸ்ரீ கிருஷ்ண வசனங்களைக் கேளுங்கள்……கிருஷ்ண பக்தனை சமாதானம் செய்வது,
கிருஷ்ணனின் வசனங்களே……மனித யத்னத்தால் முடியாத செயல். அந்த ஸ்ரீ க்ருஷ்ண வசனங்களைக் கேளுங்கள்.

உங்களுக்கும் எனக்கும் ஏற்ப்பட்டு இருக்கிற பந்தம்—-ச்நேஹம்—–எப்போதும் அறுக்கவோ அழிக்கவோ இயலாதது—–
அப்ராக்ருத மானது—-எப்படி ஐந்து பூதங்களும், எல்லாப் பிராணிகளிடமும் எப்போதும் இருக்கின்றனவோ,
அப்படி , நானே எல்லாருடைய மனத்திலும், பிராணனிலும் ஊடுருவி இருக்கிறேன்.
உள் இருந்து நியமிக்கிறேன் என்னைவிட்டு, ச்வதந்த்ரமாக, எக்காலத்திலும், எந்த அவஸ்தையிலும், ஒரு வஸ்துவும் இருக்க முடியாது.
அதனால், நீங்கள் எப்போதும் என்னைத் த்யானம் செய்யுங்கள்—-எல்லா சாஸ்திரங்களும், வேதங்களும்,
கடைசியாக என்னை அடைவதற்கே உபதேசிக்கின்றன…..
உங்கள் மனத்தை அடக்கி, மனஸ், புத்தி இரண்டையும் என்னிடம் சமர்ப்பியுங்கள்..
நாம் சதா சர்வகாலமும் உங்களையே நினைத்துக் கொண்டு இருக்கிறேன்.
உங்கள் மனமும் என் மனமும் சேர்ந்து இருப்பதால், ..உங்களை விட்டுப் பிரிந்து இருத்தல்…எங்கோ பிரிதல் என்கிற வ்ய்வச்தையோ,
தூரமோ இல்லை….உங்கள் மனதை என்னிடம் அர்ப்பணியுங்கள்….இப்படி, என்னையே எப்போதும் ச்மரிப்பதால்,
முடிவில் என்னையே வந்து அடைவீர்கள்….ராசக் க்ரீடையில், வனத்துக்கு வரமுடியாமல் தங்கிவிட்ட கோபிகைகளும்
என் நினைவாகவே இருந்ததால், என்னையே மானசீகமாக அடைந்தார்கள்….

ஹே…கிருஷ்ணா….இவ்வார்த்தை களைக் கேட்ட கோபிகைகள், மஹா திருப்தியையும் சந்தோஷத்தையும் அடைந்தார்கலாமே….
ஸ்ரீ சுகர் பரீக்ஷித் ராஜனுக்கு இதைச் சொன்னார். கோபிகைகள் , சந்தோஷ மனத்துடன் , உத்தவரைப் பார்த்து ,
உன்னிடம் தெரிவிப்பதற்காக சில சங்கேத வார்த்தைகளைச் சொன்னார்கள்…அவற்றை இப்போது உனக்கு நினைவு படுத்துகிறேன்.

கோபிகைகளுக்கு, விரஹ தாபம் அடங்கி, அவர்கள் உத்தவரைக் கொண்டாடி, அவரைப் பூஜித்து,
அவரையே ,நீ— என்று பாவித்து, அவரை கோகுலத்திலேயே, இருக்கும்படி வேண்டினார்கள்.
அவரும், அவர்கள் விருப்பப்படி, உன்னுடைய கதாம்ருதத்தைப் பாடிக்கொண்டு, அங்குள்ள ஓடைகள், வனப் பிரதேசங்கள்,
மரங்கள் அவற்றில் பூத்துக் குலுங்கும் மலர்கள், அவை ஒவ்வொன்றும் உன்னுடைய சம்பந்தம் உண்டு என்பதை அறிந்து,
அவைகளைப் பார்த்துப் பார்த்து கோபிகைகளுடன் பல மாதங்கள் கோகுலத்தில் கழித்தார்.
இப்படி உன்மத்த நிலைக்கு வந்த உத்தவர், கோபிகைகளின் பக்தியைப் புகழ்ந்து பாடினார்.

எனக்கு அந்த பாக்யம் கிட்டவில்லை; எனக்கு ஒரே ஒரு ஆசைதான்;
இந்த பிருந்தாவனத்தில் , ஒரு புல்லாகவோ, செடியாகவோ, ஜன்மம் எடுத்து, எந்த முகுந்தனுடைய திருவடிகளை
வணங்கிய கோபிகைகள், கிருஷ்ண பக்தி கொண்டவர்களாக இந்தக் காடுகளில் நடமாடினார்களோ ,
அந்த– அவர்களுடைய, பாத தூளிகளை புல்லாகவும் செடியாகவும் கொடியாகவும் நான் ஸ்வீகரிக்க வேண்டும்.
பரிபூர்ண கிருஷ்ண பக்தியை ,கோபிகைகளின் பாத தூளியால் அடைய வேண்டும்.
உபநிஷத்துக்கள் சொல்லும் அந்த பரிபூர்ண ஆனந்தம், அன்று நடந்த ராசக் க்ரீடையிலே, கோபிகைகளுக்குக் கிடைத்தது;
ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மி பூஜிக்கும் பகவானின் பாதார விந்தங்கள், கோபிகைகளின் ஹ்ருதயத்தில் வைக்கப்பட்டு இருந்தது;
இந்தப் பேரின்பம், ஸ்ரீ தேவிக்கு இல்லை; ப்ருஹ்மாவுக்கு இல்லை; மஹா யோஹீச்வரர்களான
சனகாதிகளுக்கும் கிட்டவில்லை; பரமசிவனுக்கும் கிட்டவில்லை; நாரதருக்கும் கிட்டவில்லை; அப்பேற்பட்ட,
உத்தம நந்த வ்ரஜகோபஸ்த்ரீகளை அடிக்கடி நமஸ்கரித்து, அவர்கள் பாத தூளி என் தலையில் விழ்வேண்டுமெனப் பிரார்த்திக்கிறேன்.

ஸ்ரீ சுகர் மேலும் சொல்கிறார்

நாங்கள் ஸ்திர புத்தி இல்லாதவர்கள்; ஜீவ யாத்ரைக்காக பல கர்மாக்களைச் செய்துகொண்டு இருப்பவர்கள்;
இப்போது எங்களுக்குப் பற்றுக்கோடு ஸ்ரீ கிருஷ்ணனே; எல்லாம் அவனுடைய ப்ரீதிக்காகவே செய்கிறோம்;
மனம் வாக்கு, காயம் இந்த மூன்றாலும் ஸ்ரீ கிருஷ்ணனை ஆச்ரயித்து இருக்கிறோம்;
இப்படியெல்லாம் சொல்லி , உத்தவரை வழி அனுப்பி வைத்தார்கள்.
உத்தவர் , ரதத்தில் ஏறி, மதுராபுரி வந்து சேர்ந்தார். மகாத்மாவான உன்னையும், பலராமனையும் அடிக்கடி நமஸ்கரித்து,
பக்தி முழுதும் நிறைந்த வ்ரஜவாசிகளின் கிருஷ்ண பக்தியைக் கூறி, அவர்களால் கொடுக்கப்பட்ட வெகுமதிகளை சமர்ப்பித்தார்

47 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்

—————————— —–

48 வது அத்யாயம்

ஸ்ரீ கிருஷ்ணன், சைரந்த்ரி வீட்டுக்கும், அக்ரூரர் வீட்டுக்கும் செல்லல். +

நீ, சைரந்தரிக்குக் கொடுத்த வாக்குறுதியை நினவு கூர்ந்தாய். குவலயாபீடம், மல்லர்கள் வதம், கம்ச வதம் முடிந்த பிறகு அவள் வீட்டுக்கு
வருவதாகச் சொல்லி இருந்தாய். உத்தவருடன் அவள் வீட்டுக்குச் சென்றாய்.
அவள் த்ரிவக்க்ரையாக இருந்து உன்னால் அதிரூப சுந்தரியாக அநுக்ரஹிக்கப்பட்டவள்
உன்னையும் உத்தவரையும் பார்த்ததும் அவளுக்கு சொல்லொணாத சந்தோஷம்.
உனக்கு ஆசனம் சமர்ப்பித்து, பூஜித்தாள், உத்தவரையும் பூஜித்தாள். . .
நீ, அங்கு இருந்த பெரிய கட்டிலில் அமர்ந்தாய். அவளுடைய வீடு அதி ஆச்சர்யமாக இருந்தது.
முத்துக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கொடிகள், தோரணங்கள் பல விதானங்கள், விதம் விதமான புஷ்பங்கள்
இன்னும் பலவற்றால் நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்டு இருந்தது.அவள், உன்னை, ஸ்நான அறைக்கு அழைத்துச் சென்று,
தானே ஸ்நானம் செய்வித்து, ஆடை ஆபரணங்களால் உன்னை அலங்காரம் செய்து வாசனைப் பூச்சுக்களைப் பூசி,
விசேஷ அன்னம் முதலியன சமர்ப்பித்து, உன் சந்தோஷத்தை நன்கு பலமடங்கு பெருக்கித்
தானும் மிகவும் சந்தோஷக் கடலில் மிதந்து அவள் வேண்டிய வரத்தை ( உன்னைக் கணவனாக அடைவதை )அன்று இரவு அடைந்தாள் .
உன்னை, அங்கேயே அவளுடனேயே இருக்கும்படி வேண்டினாள். அவளுக்கு அவள் வேண்டிய வரத்தை,
சில நாட்கள் அங்கு தங்கி அவளை சந்தோஷப்படுத்தி பிறகு தன்னுடைய சொந்த க்ருஹம் திரும்பினாய்

பிறகு, பலராமன், உத்தவர் கூடவே வர , அக்ரூரர் இல்லத்துக்குச் சென்றாய்.
அக்ரூரர், வெகு சந்தோஷத்துடன், வரவேற்று, உபசரித்து, பலதடவை நமஸ்காரமிட்டு, உன் திருவடிகளை அலம்பி
அந்த ஜலத்தைத் தலையில் ப்ரோக்ஷித்துக் கொண்டு, பணிவுடன் பேசினார். நீர் ஜகத் காரண புருஷர்;
சர்வத்துக்கும் நீரே காரணம்; எல்லா ப்ரகிருதி வஸ்துக்களும் உமக்குச் சரீரம்; நீர் அவற்றுக்கு எல்லாம் ஆத்மா; பரமாத்மா;
உம்முடைய சங்கல்பத்தால் சாது சம்ரக்ஷனத்துக்காக இவ்வுலகில் அவதரிக்கிறீர் ;
இப்போது அதைப்போல, வசுதேவர் க்ருஹத்தில் உமது அம்சமான பலராமனுடன் அவதரித்து இருக்கிறீர்;
இதனால் பூமியின் பாரம் குறையப் போகிறது; நீங்கள் எங்கள் வீட்டுக்கு வந்ததால் நாங்கள் மிக பாக்யசாலிகள் ஆனோம்;
உங்கள் நிஜ ஸ்வரூபம், யோகீச்வரர்கள், சூரேசர்கள், ருத்ரன், ப்ருஹ்மா இவர்களாலும் அறிய முடியாதது;

எங்களுடைய பிரார்த்தனை இதுதான் ;—-உமது பொருளாக ஆகும்படி அநுக்ரஹிப்பீராக;எங்களுக்கு உம்மிடமுள்ள
கிருஷ்ண பக்தியை வ்ருத்தி செய்வீராக; மாயையாகிய ஆசைகள்—பிள்ளை, மனைவி, பந்துக்கள்,
வீடுகள் தேஹத்தில் அபிமானம், இவைகளை எங்களிடமிருந்து அழித்து, உம்மை –உம்முடைய பரம கதியை -அடைய அருள் செய்வீராக.

இப்படியெல்லாம் வேண்டி உத்தவர் முன்னிலையில், உன்னைப் பலமுறை சாஷ்டாங்கமாக நமஸ்கரித்தார்.
நீ, புன்சிரிப்புடன், சில வார்த்தைகளை அவரிடம் சொன்னாய். அக்ரூரரே……நீர் எங்களுக்குக் குரு….
பித்ருவைப் போல பந்து…….உம்முடைய பக்தி, ச்லாகிக்கத்தகுந்தது என்றாலும், நீர் மஹா பாக்யமுள்ள சாது…..
உங்களுக்கு என்று எந்தப் பற்றும் இல்லை……பிறர் கஷ்டங்களைப் போக்குகிறவர்……
எங்களுக்குப் பரம சுஹ்ருத் …உம்மைப் போலவே பாண்டவர்கள் எங்களுக்குப் பரம சுஹ்ருத்தாகவும், பரம பந்துக்களாகவும் இருக்கிறார்கள்…..
நீர், எங்களுக்காக அவர்களிடம் ஹஸ்தினாபுரம் செல்லவேண்டும்…. .பாண்டவர்களின் பிதாவான பாண்டு இறந்துபோனதாகவும்,
எங்கள் தகப்பனாரான வசுதேவரின் ஒன்றுவிட்ட சஹோதரியும் ,பாண்டவர்களின் தாயுமான குந்தியும் , இப்போது அரசனாகிவிட்ட
த்ருதராஷ்ட்ரனிடம் கஷ்டப்படுவதாகவும், பிள்ளையான துர்யோதனனின் கெட்ட போதனை அவன் மதியைக் கெடுப்பதாகவும், கேள்விப்படுகிறோம்…..
நீர், அங்கு சென்று த்ருத ராஷ்ட்ரன் குணம் எப்படி, பாண்டவர்கள் அவர்கள் தாயார் குந்தி இவர்களின் நிலை…இவைகளை அறிந்து வருவீராக…..
பிறகு அவர்களுக்கு என்ன உசிதமோ அதைச் செய்வோம்…..என்றாய். பிறகு, பலராமன், உத்தவருடன் உன்னுடைய பவனத்துக்கு எழுந்தருளினாய்

48 வது அத்யாயம் நிறைவடைந்தது. ஸுபம்

—————————————-

தசமஸ்கந்தம் .. அத்யாயம் 49

ஸ்ரீ அக்ரூரர் ,ஹஸ்தினாபுரம் சென்று வருதல்

பிறகு , அக்ரூரர் , குந்தியையும் நேரில் போய்ப் பார்த்து க்ஷேமங்களை விசாரித்தார்.
பல மாதங்கள் ஹஸ்தினாபுரத்தில் தங்கினார். அப்போது த்ருத ராஷ்ட்ரன் தமக்கு என்று ஸ்வய புத்தி இல்லாதவனாகவும் ,
கெட்ட வர்களின் பேச்சைக் கேட்பவனாகவும், துர்யோதனன் மீது அதிக ப்ரியம் உள்ளவனாகனவும் ,
அவனுடைய கட்டளைகளை நிறைவேற்றுபவனாகவும் ,பாண்டவர்கள் மீது வெறுப்பு உள்ளவனாகவும் இருப்பதை அறிந்து கொண்டார்
குந்தியும் ,விதுரரும் பாண்டவர்களின் பெருமையையும்,அவர்களுடைய பலம் , தேஜஸ் ,யுத்த சாமர்த்யம் ,தன்னடக்கம் ,
ஹஸ்தினாபுரவாசிகள் பாண்டவர் களிடம் காட்டும் அன்பையும் ,த்ருதராஷ்டரனும் அவன் பிள்ளை துர்யோதனன் ,
அவன் மாமன் சகுனி பாண்டவர் களிடம் வெளிப்படுத்தும் விரோதத்தையும் துர்யோதனன் விஷம் கொடுத்து
பீமனைக் கொல்ல முயற்சித்தது ஆகிய பல விஷயங்களை —-பல விருத்தாந்தங்களை உன்னிடம் சொல்லுமாறு அக்ரூரரைக் கேட்டுக் கொண்டார்கள்.

குந்தி,தன் ப்ராதாவான அக்ரூரரிடம் தான் மதுராபுரியில் வசுதேவர் தேவகியுடன் வசித்தது….போன்ற
பழைய விஷயங்களைக் கண்ணீர் மல்கச் சொன்னாள் .
“”என் மருமான்கள் ,என்னுடைய ப்ராதா வசுதேவர் அவர் மனைவி தேவகி என் பால்ய சஹிமார்கள்
எல்லாரையும் நான் க்ஷேம லாபங்களை விசாரித்ததாகச் சொல்லுங்கள்;
கிருஷ்ணன் எல்லாருக்கும் சரண்யன் ;பக்தவத்சலன்;அவனிடமும்,பலராமனிடமும் ,
நான் பந்துக்களான ஓநாய் களின் நடுவே பெண்மானாக , வசிக்கும் கஷ்டங்களைச் சொல்லுங்கள் தகப்பனாரை
இழந்த பாண்டவர்களின் துர்க் கதியையும், தீனஸ்திதியையும் எடுத்துச் சொல்லுங்கள்.

ஹே கிருஷ்ண கிருஷ்ணா ம ஹாயோகின் , விஸ்வாத்மன் , நாங்கள் உம்மைச் சரணம் அடைந்து இருக்கிறோம்.
ஹே கோவிந்த எங்களுக்கு வேறு புகல் இல்லை.ஹே முராரே ஹே வாசுதேவா ….
உன்னை, உன் பல நாமங்களைச் சொல்லி ,உன்னைப் பலதடவை நமஸ்கரிக்கிறேன் ……
ஹே யோகஸ் வரூபரே …உம்மைச் சரணமடைகிறேன் நீர்தான் ரக்ஷிக்க வேண்டும்
என்று புலம்பி,குந்தி தேவி உன்னை, மானசீகமாகச் சரணம் அடைந்தாள்

ஹே….கிருஷ்ணா……ஸ்ரீ சுகர் மேலும் பரீக்ஷித்திடம் சொல்கிறார் .
ஹே பரீக்ஷித்.. துக்கத்தின் எல்லையை அடைந்த குந்திதேவியின் புலம்பலைக் கேட்ட அக்ரூரரும் விதுரரும் ,
தாங்களும் .துக்கப்பட்டு,ஒருவாறு தேறி குந்திக்கு ஆறுதல் சொல்லி திருத ராஷ்ட்ரன் சபைக்குச் சென்றார்கள்
அந்தச் சபையில் ,த்ருத ராஷ்ட்ரன் , தன புத்ரனாகிய துர் யோதனனுக்கு அதிக வாத்சல்யம் காட்டுவதால்
அவன் துர்போதனைப்படி நடப்பதால், விளையும் பக்ஷபாதங்களை ….பந்துக்களின் ஸ்நேஹத்தை முன்னிட்டு,
ஸ்ரீ கிருஷ்ண பலராம வசனங்களை எடுத்து உரைத்தார். இது சந்தேசம் எனப்படுகிறது.

அக்ரூரரின் ஸ்ரீ கிருஷ்ண சந்தேசம்

மகாராஜரே …. இவ்வுலகத்தில், மனைவி மக்கள் , வீடு இவைகளை ஸ்வப்னம்…..
மாயை என்று நினைத்து , புத்தியை அடக்கி, எல்லாரையும் சமமாக நினைத்து,
உத்தம கதியை அடைவீராக ”

இதற்கு திருத ராஷ்ட்ரன் என்ன பதில் சொன்னார் தெரியுமா……
ஸ்ரீ சுகர் , பரீக்ஷித்துக்குச் சொல்கிறார்

———————–

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ ஸூக பகவான் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ கிருஷ்ண த்வைபாயன பகவான் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ நாரத பகவான் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ ஆழ்வார்கள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

Posted in Sri Baagavatha saaram, Sri Vaishna Concepts | Leave a Comment »

Thiruvonum's Weblog

Archive for the ‘Sri Baagavatha saaram’ Category

திருநாம ஸங்கீர்த்தன மஹிமை -பிரமாணங்கள் –

ஸ்ரீ மத் பாகவத ஸ்லோக முத்துக்கள் —

ஸ்ரீமத் பாகவதம் தியான ஸ்லோகம்–

ஸ்ரீ மத் பாகவதம் தசம கந்த சுருக்கம் –

ஸ்ரீ பாசுரப்படி ஸ்ரீ மத் பாகவதம் —ஸ்ரீ பாரதியின் கண்ணனின் அனுபவம் –ஸ்ரீ கிருஷ்ண மங்கள ஸ்லோகம்

ஸ்ரீ பாசுரப்படி ஸ்ரீ மத் பாகவதம் —

ஸ்ரீமத் பாகவதம் -திரிவிக்ரமன் சரித்திரம் -8 ஸ்கந்தம் -அத்தியாயங்கள் -15-23-ஸ்ரீ நாராயணீயம் – தசகம் 30-31–

ஸ்ரீமத் பாகவதம் – ஸ்கந்தம் 8-அத்தியாயம்- 15-மஹாபலி தேவர்களை வெல்லுதல்-

ஸ்ரீமத் பாகவதம் – ஸ்கந்தம் 8-அத்தியாயம்- 16-ஸ்ரீ அதிதி தேவி -பய விரத அனுஷ்டானம்-

ஸ்ரீமத் பாகவதம் – ஸ்கந்தம் 8-அத்தியாயம்- 17-ஸ்ரீ பர ப்ரஹ்மமே திருவவதரிக்க ஒப்புக் கொள்ளுதல்-

ஸ்ரீமத்பாகவதம் – ஸ்கந்தம் 8-அத்தியாயம் – 18-ஸ்ரீ வாமன மூர்த்தி திருவவதாரம்-

ஸ்ரீமத்பாகவதம் – ஸ்கந்தம் 8-அத்தியாயம் – 19-யஜ்ஜ வாடம் சென்று யாசித்தல்-

ஸ்ரீமத் பாகவதம் – ஸ்கந்தம் 8-அத்தியாயம் -20-ஓங்கி உலகு அளந்த விருத்தாந்தம்-

ஸ்ரீமத் பாகவதம் – ஸ்கந்தம் 8-அத்தியாயம் – 21-மகாபலியை வெல்லுதல்–

ஸ்ரீமத் பாகவதம் – ஸ்கந்தம் 8-அத்தியாயம்- 22-மஹாபலி முடிவு-

ஸ்ரீமத் பாகவதம் – ஸ்கந்தம் 8-அத்தியாயம்- 23-தேவர்கள் இழந்த ஐஸ்வர்யம் பெறுதல்–

ஸ்ரீ நாராயணீயம் – தசகம் 30—ஸ்ரீ வாமன அவதார ஸ்லோகங்கள்–

ஸ்ரீ நாராயணீயம் – தசகம் 31–பலி தர்ப ஹரணம் -ஸ்ரீ த்ரிவிக்ரம அவதார ஸ்லோகங்கள்–

ஸ்ரீ ஜய தேவரின் கீத கோவிந்தமும் ஸ்ரீ நாராயண தீர்த்தரின் ஸ்ரீ கிருஷ்ண லீலா தரங்கிணியும் —

ஸ்ரீ மத் பாகவதத்தில்-ஸ்ரீ நாராயணீயத்தில் -ஸ்ரீ ருக்மிணி தாயார் -ஸ்ரீ கிருஷ்ண பகவான் திருமண வைபவம் –

த3ச’கம் 78 ( 1 to 5)

ஸ்ரீ ராதா ப்ரணாமம்–ஸ்ரீ கீத கோவிந்தம் –

ஸ்ரீ கோபிகா கீதம்–(ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10-31)

ஸ்ரீ மத் பாகவத ஏக ஸ்லோகம் — ஸ்ரீ மத் பாகவத மஹாத்ம்யம்–ஸ்ரீ நாரதர் சதுஸ் ஸ்லோகி —ஸ்ரீ தசம ஸ்கந்த சுருக்கம் —

Archives

Categories