Thiruvonum's Weblog

திருப்பல்லாண்டு –
1–மல்லாண்ட திண் தோள் மணி வண்ணா -1-
2–மாயப் பொரு படை வாணனை ஆயிரம் தோளும் பொழி குருதி பாயச் சுழற்றிய ஆழி வல்லான் -7-
3–திரு மதுரையுள் சிலை குனித்து ஐந்தலைய பைந் நாகத் தலை பாய்ந்தவன் -10-

———————————————

பெரியாழ்வார் திருமொழி –
4–வண்ண மாடங்கள் சூழ் திருக் கோட்டியூர்க் கண்ணன் -1-1-1-
5–சீருடைப் பிள்ளை திருவோணத்தான் -1–1–3-
6–ஆயர் புத்திரன் அல்ல யரும் தெய்வம் பாய சீருடைப் பண்புடைப் பாலகன் மாயன் -1–1–7-
7–மத்த மா மலை தாங்கிய மைந்தன் –1–1–8-
8–கோதைக் குழலாள் யசோதைக்கு போத்தந்த பேதைக்கு குழவி-1–2–1 —
9—பணைத் தோள் இள வாய்ச்சி பால் பாய்ந்த கொங்கை அணைத்தார உண்டு கிடந்த பிள்ளை -1–2–3-
10—உழந்தாள் நறு நெய் ஒரோ தடா வுண்ண இழந்தாள் எரிவினால ஈர்த்து எழில் மதத்தின் பழந்தாம்பா லோச்சப் பயத்தால் தவழ்ந்தான் -1–2–4-
11—பிறங்கிய பேய்ச்சி முலை சுவைத்து உண்டிட்டு உறங்குவான் போலே கிடந்த பிள்ளை -1- 2-5-
12–மத்தக் களிற்று வசுதேவர் தம்முடைச் சித்தம் பிரியாத தேவகி தன் வயிற்றில் அத்தத்தின் பாத்தா நாள் தோன்றிய வச்சுதன்–1–2–6-
13—இரும் கை மத களிறு ஈர்க்கின்றவனை பருங்கி பறித்துக் கொண்டு ஓடும் பரமன் -1–2–7-
14—வந்த மதலைக் குழாத்தை வலி செய்து தந்தக் களிறு போலே தானே விளையாடும் நந்தன் மதலை-1–2–8-
15—பெருமா வுரலில் பிணிப்புண்டு இருந்து அங்கு இரு மா மருதம் இருத்த பிள்ளை -1–2–10-
16–நாள்களோர் நாலைந்து திங்கள் அளவிலே தாளை நிமிர்த்துச் சகடத்தை சாடிப் போய் வாள் கொள் வளை எயிற்று ஆர் உயிர் வவ்வினான் -1-2-11-
17—மைத் தடம் கண்ணி யசோதை வளர்க்கின்ற செய்த்தலை நீல நிறத்துச் சிறு பிள்ளை -1-2-12-
18–வண்டமர் பூங்குழல் ஆய்ச்சி மகனாகக் கொண்டு வளர்கின்ற கோவலக் குட்டன் -1–2–13-
19–நோக்கி யசோதை நுணுக்கிய மஞ்சளால் நாக்கு வழித்து நீராட்டும் நம்பி -1–2–15-
20–வசுதேவர் தம் மகனாய் வந்து திண் கொள் அசுரரைத் தேய வளர்ந்தவன் -1–2–16-
21–திருவின் வடிவொக்கும் தேவகி பெற்ற உருவு கரிய ஓளி மணி வண்ணன் -1–2–17-
22–மண்ணும் மலையும் கடலும் உலகு எழும் உண்ணும் திறத்து மகிழ்ந்து உண்ணும் பிள்ளை -1–2–18-
23—முற்றிலும் தூதையும் முன் கை மேல் பூவையும் சிற்றில் இழைத்துத் திரி தருவோர்களைப் பற்றிப் பறித்துக் கொண்டு ஓடும் பரமன் -1–2–19-
24–அழகிய பைம் பொன்னின் மேல் அங்கைக் கொண்டு கழல்கள் சதங்கை கலந்து எங்கும் ஆர்ப்ப மழ கன்றினங்கள் மறித்துத் திரிவான் -1–2–20-
25–வஞ்சனையால் வந்த பேய்ச்சி முலையுண்ட அஞ்சன வண்ணன் -1–3–10-
26–தன் முகத்துச் சுட்டி தூங்கத் தூங்க தவழ்ந்து போய்ப் பொன் முகக் கிண்கிணி யார்ப்பப் புழுதி அளைந்தவன்-1-4-1-
27–தாழியில் வெண்ணெய் தடங்கையார விழுங்கிய பேழை வயிற்று எம்பிரான்–1–4–9-
28–மைத்தடம் கண்ணி யசோதை தன் மகன் -1–4–10-
29—மேலை யமரர் பதி மிக்கு வெகுண்டு வரக் காள நன் மேகமவை கல்லோடு கார் பொழியக் கருதி வரைக் குடையாக் காலிகள் காப்பவன் -1–5–2-
30–வானவர் தாம் மகிழ வன் சகடம் உருள வஞ்ச முலைப் பேயின் நஞ்சமது உண்டவன் -1–5–4-
31–கானக வல் விளவின் காயுதிரக் கருதிக் கன்றது கொண்டு எறியும் கரு நிறக் கன்று -1–5–4-
32–தேனுகனும் முரனும் திண் திறல் வெந்நரகன் என்பவர் தாம் மடியச் செருவதிரச் செல்லுமானை -1–5–4-
33–மத்தளவும் தயிரும் வார் குழல் நன் மடவார் வைத்தன நெய் களவால் வாரி விழுங்கி ஒருங்கு ஒத்த
விணை மருத முன்னிய வந்தவரை ஊரு கரத்தினோடு முந்திய வெந்திறலோன்-1–5–5-
34–கானக மா மடுவில் காளி
35–துங்க மதக் கரியின் கொம்பு பறித்தவன் —
36—ஆய மறிந்து பொருவான் எதிர் வந்த மல்லை அந்தரமின்றி யழித்து ஆடிய தாளிணையான் -1–5–7-
37—நப்பின்னை தன் திறமா நல் விடை ஏழு அவிய நல்ல திறலுடைய நாதன் -1–5–7-
38–தப்பின பிள்ளைகளைத் தனமிகு சோதி புகத் தனி ஒரு தேர் கடவித் தாயொடு கூட்டிய யப்பன்
39–சட்டித் தயிரும் தடாவினில் வெண்ணெயும் உண் பற்றிக் கன்று -1–6–5-
40—-மன்னர் படப் பஞ்சவர்க்கு அன்று தேர் உய்த்தவன் -1-6-6-
41–புகழ்ப் பல தேவன் என்னும் தன்னம்பியோடப் பின் கூடச் செல்வான் -1–7–5-
42—மக்கள் உலகினில் பெய்து அறியா மணிக் குழவி யுருவின் தக்க மா மணி வண்ணன் வாசு தேவன் -1–7–8-
43–பஞ்சமர் தூதனாய்ப் பாரதம் கை செய்தவன் —
44—நஞ்சு உமிழ் நாகம் கிடந்த நற் பொய்கை புக்கு அஞ்சப் பணத்தின் மேல் பாய்ந்திட்டு அருள் செய்த அஞ்சன வண்ணன் -1–8–3-
45–நாறிய சாந்தம் நமக்கு இறை நல்கு என்னத் தேறி யவளும் திரு உடம்பில் பூச ஊறிய கூனினை யுள்ளே ஒடுங்க ஏற உருவினான் -1–8–4-
46–கழல் மன்னர் சூழக் கதிர் போல் விளங்கி எழல் உற்று மீண்டே இருந்துன்னை நோக்கும் சுழலை பெரிதுடைச் துச்சோதனனை அழல விழித்தான் -1–8–5-
47–பூமிப் பொறை தீர்ப்பான் தேர் ஓக்க ஊர்ந்தான் கார் ஒக்கும் மேனிக் கரும் பெரும் கண்ணன் -1–8–6-
48–தரணியில் வேந்தர்கள் உட்க விசயன் மணித் திண் தேர் ஊர்ந்தவன் -1–9–4-
49—பொத்த உரலைக் கவிழ்த்து அதன் மேல் ஏறித் தித்தித்த பாலும் தடாவில் வெண்ணெயும் மெத்தத் திரு வயிறு ஆர விழுங்கிய வத்தன் -1–9–7-
50–மூத்தவை காண முது மணல் குன்று ஏறிக் கூத்து உவந்து ஆடிக் குழல் இசை பாடி வாய்த்த மறையோர் வணங்க இமையவர் ஏத்த நின்ற வெம்பிரான்-1-9-8-
51–கற்பகக் காவு கருதிய காதலிக்கு இப்பொழுது ஈவன் என்று இந்திரன் காவினில் நிற்பன செய்து நிலாத் திகழ் முற்றத்துள் உய்த்தவன் -1–9–9-
52—மெச்சூது சங்கம் இடத்தான் நல்வேய் ஊதி பொய்ச் சூதில் தோற்ற பொறை யுடை மன்னார்க்காய்ப் பத்தூர் பெறாத அன்று பாரதம் கை செய்த வத்தூதன்–2–1–2-
53—மலை புரை தோள் மன்னவரும் மா ரதரும் மற்றும் பலர் குலைய நூற்றுவரும் பட்டு அழியப் பார்த்தன் சிலை வளையத் திண் தேர் மேல் முன் நின்றான் -2–1–2-
54–காயு நீர் புக்குக் கடம்பு ஏறிக் காளியன் தீய பணத்தில் சிலம்பார்க்கப் பாய்ந்தாடி வேயின் குழலூதி வித்தகனாய் நின்ற வாயன் -2–1–3-
55–இருட்டில் பிறந்து போய் ஏழை வல்லாயர் மருட்டைத் தவிர்ப்பித்து வன் கஞ்சன் மாளப் புரட்டியவன் –
56–அந்நாள் ஆய்ச்சியர் பூம் பட்டுக் கொண்ட வரட்டன்-2-1-4-
57–நந்தன் மனைவி கடை தாம்பால் சோப்பூண்டு துள்ளித் துடிக்கத் துடிக்க வாப்புண்டான் -2–1–5-
58–துப்பமும் பாலும் தயிரும் விழுங்கிய வப்பன்-2–1–5-
59—யசோதை இளம் சிங்கம் கொத்தார் கரும் குழல் கோபால கோளரி யத்தன் -2–1–7-
60–கஞ்சனை வஞ்சனையால் வலைப் படுத்தினான் -2-2-3-
61—இரு மலை போல் எதிர்ந்த மல்லர் இருவர் அங்கம் எரி செய்தான் -2-2-8-
62–பேய்ப்பால் முலை யுண்ட பித்தன் -2–2–1-
63–மலையை எடுத்து மகிழ்ந்து கன் மாரி காத்துப் பசு நிறை மேய்த்தான் -2–3–7-
64—ஏர் விடை செற்று இளம் கன்று எறிந்திட்ட இருடீகேசன் -2–3–10-
65—சகடம் உதைத்திட்ட பற்ப நாபன் -2–3–11-
66–முன் வஞ்ச மகளைச் சாவப் பாலுண்டு சகடு இறப் பாய்ந்திட்ட தாமோதரன் -2- 3–12-
67—கஞ்சன் புணர்ப்பினில் வந்த கடிய சகடம் உதைத்து வஞ்சகப் பேய் மகள் துஞ்ச வாய் முலை வைத்த பிரான் -2-4-4-
68–எண்ணெய்க் குடத்தை உருட்டி இளம் பிள்ளை கிள்ளி எழுப்பிக் கண்ணைப் புரட்டி விழித்துக் கழை கண்டு செய்யும் பிரான் -2–4–5-
69—கன்றினை வாலோலை கட்டிக் கனிகள் உதிர எறிந்து பின் தொடர்ந்து ஓடி ஓர் பாம்பைப் பிடித்து கொண்டாடினான் -2–4–7-
70—-பேயின் முலை யுண்ட பிள்ளை மாயச் சகடும் மருதும் இறுத்தவன்-2–5–2-
71—திண்ணக் கலத்துத் திரை யுறி மேல் வைத்த வெண்ணெய் விழுங்கி விரைய உறங்கிடும் அண்ணல் அமரர் பெருமான் -2–5-3-
72—பள்ளத்தில் மேயும் பறவை உருக் கொண்டு கள்ள வசுரன் வருவானைத் தான் கண்டு பொதுக்கோ வாய் கீண்டிட்ட பிள்ளை -2–5–4-
73—கற்றினம் மேய்த்துக் கனிக்கு ஒரு கன்றினைப் பற்றி எறிந்த பரமன் -2–5–5-
74—கிழக்கில் குடி மன்னர் கேடிலாதாரை அழிப்பான் நினைந்திட்டு அவ்வாழி யதனால் விழிக்கும் அளவில் வேறு அறுத்தான் -2–5–6-
75—வேலிக் கோல் வெட்டி விளையாடு வில் ஏந்தித் தாவிக் கொழுந்தைத் தடம் கழுத்தில் பூண்டு
பீலித் தழையைப் பிணைத்துப் பிறகிட்டுக் காலிப் பின் போவான் -2- -6–1-
76—-கறுத்திட்டு எதிர் நின்ற கஞ்சனைக் கொன்றான் பொறுத்திட்டு எதிர் வந்த புள்ளின் வாய் கீண்டான்
நெறித்த குழல்களை நீங்க முன்னோடிச் சிறுக் கன்று மேய்ப்பான் -2-6-3-
77—ஒன்றே உரைப்பான் ஒரு சொல்லே சொல்லுவான் பாரதம் கை எறிந்தான் -2–6–4-
78—பாரதம் கை செய்து பார்த்தற்குத் தேர் ஒன்றை ஊர்ந்தான்
79—பாலப் பிராயத்தே பார்த்தற்கு அருள் செய்த கோலப் பிரான் -2–6–6-
80—-தேனில் இனிய பிரான் –2–7–1-
81—மச்சோடு மாளிகை ஏறி மாதர்கள் தம் மிடம் புக்குக் கச்சோடு பட்டைக் கிழித்துக் காம்பு துகிலவை கீறி நிச்சலும் தீமைகள் செய்வான் -2–7–3-
82—புள்ளினை வாய் பிளந்திட்டான் பொரு கரியின் கொம்பு ஓசித்தான்–2–7–5-
83—கருதிய தீமைகள் செய்து கஞ்சனைக் கால் கொடு பாய்ந்தான் தெருவின் கண் தீமைகள் செய்து
சிக்கென மல்லர்களோடு பொருது வருகின்ற பொன் -2–7–6-
84—குடங்கள் எடுத்தேற விட்டுக் கூத்தாட வல்ல வெங்கோ மடங்கொள் மதி முகத்தாரை மால் செய்ய வல்ல வென் மைந்தன் -2–7–7-
85—சீமாலி கணவனோடு தோழமை கொள்ளவும் வல்லான் சாமாறவனை எண்ணிச் சக்கரத்தால் தலை கொண்டான் -2–7–8-
87–கள்ளச் சகடும் மருதும் கலக்கழிய உதை செய்த பிள்ளையரசு -2–8–7-
88—கஞ்சன் கறுக் கொண்டு வஞ்சிப்பதற்கு விடுத்த கரு நிறச் செம்மயிர்ப் பேயைப் பிடித்து முலை யுண்ட பரமன் -2-8-6-/-2–8–7-
89–வெண்ணெய் விழுங்கி வெறும் கலத்தை வெற்பிடை இட்டு அதனோசை கேட்க்கும் கண்ண பிரான் -2–9–1-
90—வளை துகில் கைக் கொண்டு காற்றில் கடியனாய் ஓடி யகம் புக்கு மாற்றமும் தாரான் -2–10–1-
91—வண்டமர் பூம் குழலார் துகில் கைக் கொண்டு விண்டோய் மரத்தான் –2–10–2-
92—-தடம்படு தாமரைப் பொய்கை கலக்கி விடம்படு நாகத்தை வால் பற்றி ஈர்த்துப் படம் படு பைந்தலை மேல் எழப் பாய்ந்திட்டு உடம்பை அசைத்தான் -2–10–3-
93—தேனுகனாவி செகுத்துப் பனங்கனி தான் எறிந்திட்டு தடம் பெரும் தோளினால் வானவர் கோன் விட வந்த மழை தடுத்து ஆநிரை காத்தான் –2–10–4-
94—-ஆய்ச்சியர் சேரி அளை தயிர் பாலுண்டு பேர்த்தவர் கண்டு பிடிக்கப் பிடியுண்டு வேய்த் தடம் தோளினார்
வெண்ணெய் கொள் மாட்டாது அங்கு ஆப்புண்டு இருந்தான் –2–10–5-
95—தள்ளித் தளர் நடையிட்டு இளம் பிள்ளையாய் உள்ளத்தின் உள்ளே அவளை யுற நோக்கிக்
கள்ளத்தினால் வந்த பேய்ச்சி முலை யுயிர் துள்ளச் சுவைத்தான் -2-10–6-
96—-தன்னேராயிரம் பிள்ளைகளோடு தளர் நடையிட்டு வருவான் பொன்னேய் நெய்யோடு பாலமுது உண்டு ஒரு புள்ளுவன்
பொய்யே தவழும் மின்னேர் நுண்ணிடை வஞ்சமகள் கொங்கை துஞ்ச வாய் வைத்த பிரான் -3–1–1-
97—வன் பாரச் சகடம் இறச் சாடி வடக்கிலகம் புக்கு இருந்து மின் போல் நுண்ணிடையாள் ஒரு கன்னியை வேற்று உருவம் செய்து வைத்த அன்பன் -3-1–2-
98—-கும்மாயத்தொடு வெண்ணெய் விழுங்கிக் குடத் தயிர் சாய்த்துப் பருகி பொய் மாய மருதான அசுரரைப் பொன்றுவித்தான் –3- 1-3-
99—மையார் கண் மடவாய்ச்சியர் மக்களை மையின்மை செய்து அவர் பின் போய்க் கொய்யார்
பூம் துகில் பற்றித் தனி நின்று குற்றம் பல பல செய்தான் -3–1–4-
100—முப்போதும் கடைந்து ஈண்டிய வெண்ணெயினோடு தயிரும் விழுங்கிக் கப்பாலாயர்கள் காவில் கொணர்ந்த கலத்தோடு
சாய்த்துப் பருகி மெய்ப்பாலுண்டு அழு பிள்ளைகள் போல் விம்மி விம்மி அழுகின்ற வப்பன்-3–1–5-
101—கரும்பார் நீள் வயல் காய்க் கதிர்ச் செந்நெலைக் கற்றாநிரை மண்டித்தின்ன விரும்பா கன்று ஓன்று கொண்டு விளங்கனி வீழ எறிந்த பிரான் -3-1-6-
102 —-சுரும்பார் மென் குழல் கன்னி ஒருத்திக்குச் சூழ் வலை வைத்து திரியுமரம்பன் –3–1–6-
103—சுருட்டார் மென் குழல் கன்னியர் வந்து சுற்றும் தோழா நின்ற சோதி -3–1–7-
104—பிறர் மக்களை மையம்மை செய்து தோளால் இட்டவரோடு திழைத்துச் சொல்லப் படாதன செய்தான் -3-1–8-
105—காய்வார்க்கு என்றும் உகப்பனவே செய்து கண்டார் கழறத் திரியும் மாயன் -3–1–9-
106—தொத்தார் பூங்குழல் கன்னி ஒருத்தியைச் சோலைத் தடம் கொண்டு புக்கு முத்தார் கொங்கை புணர்ந்து
இரா நாழிகை மூ வேழு சென்ற பின் வந்தான் -3–1–10-
107—அஞ்சன வண்ணன் ஆயர் கோலக் கொழுந்து -3–2–1-
108—பற்று மஞ்சள் பூசிப் பாவை மாரொடு பாடியில் சிற்றில் சிதைத்து எங்கும் தீமை செய்து திரிவான் -3–2–2-
109–நன் மணி மேகலை நான்கை மாரொடு நாள் தொறும் பொன் மணி மேனி புழுதியாடித் திரிவான் -3–2–3-
110—வண்ணக் கருங்குழல் மாதர் வந்தலர் தூற்றிடப் பண்ணிப் பல செய்து ஆய்ப்பாடி எங்கும் திரிவான் -3–2–4-
111–அவ்வவ்விடம் புக்கு அவ்வாயர் பெண்டிர்க்கு அணுக்கனாய் கொவ்வைக் கனி வாய் கொடுத்து கூழமை செய்வான் -3–2–5-
112—மிடறு மேலு மெழுத்தோட வெண்ணெய் விழுங்கிப் படிறு பல செய்து ஆய்ப்பாடி எங்கும் திரிவான் -3–2–6-
113—வள்ளி நுடங்கிடை மாதர் வந்து அலர் தூற்றிடத் துள்ளி விளையாடித் தோழரோடு திரிவான் -3–2–7-
114—பன்னிரு திங்கள் வயிற்றில் கொண்ட வப்பாங்கினால் யசோதை அமுதூட்டி எடுத்த இளம் சிங்கம் -3–2–8-
115—குடையும் செருப்பும் கொடாதே கடிய வெங்கானிடைக் காலடி நோவக் கன்றின் பின் போக்கிய பிள்ளை –3–2–9-
116—-பேடை மயில் சாயல் பின்னை மணாளன் –3–3–3-
117—பற்றார் நடுங்க முன் பாஞ்ச சன்னியத்தை வாய் வைத்த போர் ஏறு –3–3–5-
118—பொய்கை புக்கு நஞ்சு உமிழ் நாகத்தினோடு பிணங்கினான் -3–3–6-
119—கன்றின் உருவாகி மேய் புலத்தே வந்த கள்ள வசுரன் தன்னைச் சென்று பிடித்துச் சிறுக் கைகளாலே விளங்காய் எறிந்தான் -3–3–7-
120—கோவலர் இந்த்ரற்குக் காட்டிய சோறும் கறியும் தயிரும் கலந்து உடன் உண்டான் -3–3–8-
121—அட்டுக் கவி சோற்றுப் பருப்பதமும் தயிர் வாவியும் நெய்யளறும் அடங்கப் பொட்டத் துற்றி மாரிப் புகை புணர்த்த பொருமா கடல் வண்ணன் -3–5–1-
122—செப்பாடுடைய திருமாலவன் –3–5–6-
123—தடங்கை விரல் ஐந்தும் மலர வைத்துத் தடவரை தங்கு தாமோதரன் -3–5–7-
124—-வன் பேய் முலை யுண்டதோர் வாயுடையன் -3-5 -9-
125—-வான் இள வைரசு வைகுந்தக் குட்டன் வாசுதேவன் மதுரை மன்னன் நந்தர் கோன் இள வரசு கோவலர் குட்டன் கோவிந்தன் -3-6-3-
126—தேனுகன் பிலம்பன் காளியன் என்னும் தீப்பப் பூடுகள் அடங்க வுழக்கிக் கானகம் படி யுலாவி யுலாவிக் குழலூதின கரும் சிறுக்கன் -3–6-4-
127—செம் பெரும் தடம் கண்ணன் திரல் தோளன் தேவகி சிறுவன் தேவர்கள் சிங்கம் -3–6–6-
128—அருங்கல வுருவினாயர் பெருமான் –3–6–10-
129—மல்லரை யட்டவன்–3–8–1-
130—சாடு இறப் பாய்ந்த பெருமான் –3–8–6-
132—என்னாதன் தேவிக்கு அன்று இன்பப் பூ வீயாதாள் தன்னாதன் காணவே தண் பூ மரத்தினை
வன்னாதப் புள்ளால் வலியப் பறித்திட்ட என்னாதன் –3-9 -1-
133—உருப்பிணி நங்கையைத் தேர் ஏற்றிக் கொண்டு விருப்புற்று அங்கு ஏக விரைந்து எதிர் வந்து
செருக்குற்றான் வீரம் சிதையத் தலையை சிரைத்திட்டான் -3-9-3-
134—-பஞ்சவர் தூதனாய்ப் பாரதம் கை செய்து நஞ்சு உமிழ் நாகம் கிடந்த நற் பொய்கை புக்கு
அஞ்சப் பணத்தின் மேல் பாய்ந்திட்டு அருள் செய்த அஞ்சன வண்ணன் -3- 9–5-
135—காளியன் பொய்கை கலங்கப் பாய்ந்திட்டு அவன் நீண் முடி ஐந்திலும் நின்று நடம் செய்து மீள அவனுக்கு அருள் செய்த வித்தகன் -3–9–7-
136—மாயச் சகடம் உதைத்து மருது இறுத்து ஆயர்களோடு போய் ஆ நிரை காத்து அணி வேயின் குழலூதி வித்தகனாய் நின்ற ஆயர்கள் ஏறு -3- 9-9-
137—கொலை யானைக் கொம்பு பறித்தான் –4-1-3-
138—-ஆயர் மட மகள் பின்னைக்காகி அடல் விடை ஏழினையும் வீயப் பொருது வியர்த்து நின்றான் -4-1-4-
139—வாரேறு கொங்கை யுருப்பிணியை வலியப் பிடித்துக் கொண்டு தேர் ஏற்றிச் சேனை நடுவு போர் செய்தான் -4-1-5-
140 —-பொல்லா வடிவுடைப் பேய்ச்சி துஞ்சப் புணர் முலை வாய் மடுக்க வல்லான் பல்லாயிரம் பெரும் தேவிமாரோடு
பவ்வம் ஏறி துவரை எல்லாரும் சூழச் சிங்கா சனத்தே இருந்தான் -4-1-6-
141—-வெள்ளைப் புரவிக் குரக்கு வெல் கொடித் தேர் மிசை முன்பு நின்று கள்ளப் படைத் துணையாகிப் பாரதம் கை செய்தான் -4-1-7-
142—நாழிகை கூறிட்டுக் காத்து நின்ற அரசர்கள் தம் முகப்பே நாழிகை போகப் படை பொருதவன் தேவகி தன் சிறுவன்
ஆழி கொண்டு அன்று இரவி மறைப்பச் சயத்திரதன் தலையைப் பாழில் உருளப் படை பொருதவன் -4–1–8-
143—ஆனாயர் கூடி யமைத்த விழவை அமரர் தம் கோனார்க்கு ஒழியக் கோவர்த்தனத்துச் செய்தான் –4- 2-4-
144—-கஞ்சன் தன் ஒரு வாரணம் உயிர் உண்டவன் -4–2–5-
145—-ஏவிற்றுச் செய்வான் ஏன்று எதிர்ந்து வந்த மல்லரைச் சாவத் தகர்த்த சாந்தணி தோள் சதுரன் –4–2–6-
146—-மன்னர் மறுக மைத்துனன் மார்க்கு ஒரு தேரின் மேல் முன் அங்கு நின்று மோழை எழுவித்தவன்–4–2–7-
147—–எட்டுத் திசையும் எண்ணிறந்த பெரும் தேவிமார் விட்டு விளங்க வீற்று இருந்த விமலன் -4–2–10-
148—-உருப்பிணி நங்கை தன்னை மீட்ப்பான் தொடர்ந்து ஓடிச் சென்ற உருப்பனை ஒட்டிக் கொண்டிட்டு உறைத்திட்ட வுறைப்பன்–4–3–1-
149—கஞ்சனும் காளியனும் களிறும் மருதும் எருதும் வஞ்சனையில் மடிய வளர்ந்த மணி வண்ணன் –4–3–2-
150—–மன்னு நரகன் தன்னைச் சூழ் போகி வளைத்து எறிந்து கன்னி மகளிர் தம்மைக் கவர்ந்த கடல் வண்ணன் –4–3–3-
151—-மா வலி தன்னுடைய மகன் வாணன் மகள் இருந்த காவலைக் கட்டு அழித்த தனிக் காளை—4—3–4-
152—பல பல நாழம் சொல்லிப் பழித்த சிசுபாலன் தன்னை அலவலைமை தவிர்த்த அழகன் –4- 3 –5-
153—-பாண்டவர் தம்முடைய பாஞ்சாலி மறுக்கம் எல்லாம் ஆண்டு அங்கு நூற்றுவர் தம் பெண்டிர் மேல் வைத்த அப்பன் —4–3–6-
154—-குருந்தம் ஓன்று ஓசித்தான் –4–4–7-
155—-சாடு இறப் பாய்ந்த தலைவன் –தாமோதரன் –4–6–6-
156—-கண்ணனுக்கு இனிய கரு முகில் வண்ணன் –4—6–7-
157—-செம் பெரும் தாமரைக் கண்ணன் –4–6–8-
158—-தலைப்பு பெய்து குமுறிச் சலம் பொதி மேகம் சல சல பொழிந்திடக் கண்டு மலைப் பெரும் குடையால் மறைத்தவன் மதுரை மால் –4- 7–6-
159—-வில் பிடித்து இறுத்து வேழத்தை முறுக்கி மேல் இருந்தவன் தலை சாடி மல் பொருது எழப் பாய்ந்த யரையனை யுதைத்த மால் –4—7–7-
160 —-திரை பொரு கடல் சூழ் திண் மதிள் துவரை வேந்து தன் மைத்துனன் மார்க்காய் அரசினை யவிய அரசினை அருளும் அரி –4–7–8-
161—மாத்வத் தோன் புத்திரன் போய் மறி கடல் மாண்டானை ஓதுவித்த தக்கணையா வுருவுருவே கொடுத்தான் –4–8–1-
162—பிறப்பகத்தே மாண்டு ஒழிந்த பிள்ளைகளை நால்வரையும் இறைப் பொழுதில் கொணர்ந்து கொடுத்து ஒருப்படுத்த யுறைப்பன்—4–8–2-
163—–மருமகன் தன் சந்ததியை யுயிர் மீட்டு மைத்துனன்மார் உருமகத்தே வீழாமே குரு முகமாய்க் காத்தான் –4—8–3-
164—-கருளுடைய பொழில் மருதும் கதக் களிறும் பிலம்பனையும் கடிய மாவும் உருளுடைய சகடரையும் மல்லரையும் யுடைய விட்டோசை கேட்டான் –4- 9–3-
165—பதினாறாமாயிரவர் தேவிமார் பணி செய்யத் துவரை என்னுமதில் நாயகராகி வீற்று இருந்த மணவாளர் –4–9–5-
166—-மைத்துனன்மார் காதலியை மயிர் முடிப்பித்து அவர்களையே மன்னராக்கி உத்தரை தன் சிறுவனையும் உய்யக் கொண்ட வுயிராளன் –4–9–6-
167—-குன்று எடுத்து ஆ நிரை காத்த வாயன் கோ நிரை மேய்த்தவன் –4–10–9-
168—-கொடுமைக் கஞ்சனைக் கொன்று தன் தாதை கோத்த வன் தளை கோள் விடுத்தான் -5–1–4-
169—-குஞ்சரம் வீழக் கொம்பு ஓசித்தான் –5–1–4-
170—–வண்ண மால் வரையே குடையாக மாரி காத்தவன் களிறு அட்ட பிரான் –5–1–9-
171—-மக்கள் அறுவரைக் கல்லிடை மோத விழந்தவள் தன் வயிற்றில் சிக்கென வந்து பிறந்து நின்றான் -5- 2-1-
172—தூது சென்றான் குரு பாண்டவர்க்காய் அங்கோர் பொய்ச் சுற்றம் பேசிச் சென்று பேதம் செய்து எங்கும் பிணம் படுத்தான் -5–3–5-
173—-மைத்துனன்மார்களை வாழ்வித்து மாற்றலர் நூற்றுவரைக் கெடுத்தான் -5–3–9-
174—-சென்று அங்கு வாணனை யாயிரம் தோளும் திருச் சக்கரமதனால் தென்றித் திசை திசை வீழச் செற்றான் -5- 3-10-
175—மருப்பு ஓசித்தான் மல் அடர்த்தான் –5-4–7-
176—வேயர் தங்கள் குலத்து உதித்த விட்டு சித்தன் மனத்தே கோயில் கொண்ட கோவலன் கொளும் குளிர் முகில் வண்ணன் ஆயர் ஏறு -5–4–11-

————————————

திருப்பாவை
177—கூர் வெல் கொடும் தொழிலான நந்தகோபன் குமரன் -ஏரார்ந்த கண்ணி -யசோதை இளம் சிங்கம் -கார்மேனிச் செங்கண் கதிர் மதியம் போல் முகத்தான் -1-
178—மாயன் -மன்னு வடமதுரை மைந்தன் -தூய பெரு நீர் யேமுனைத் துறைவன் -ஆயர் குலத்தினில் தோன்றும்
அணி விளக்கு –தாயைக் குடல் விளக்கம் செய்த தாமோதரன் -5-
179—-பேய் முலை நஞ்சுண்டு கள்ளச் சகடம் கலக்கழியக் காலோச்சி வெள்ளத்தரவில் துயில் அமர்ந்த வித்து -6-
180—-மாவாய் பிளந்தான் மல்லரை மாட்டிய தேவாதி தேவன் -8-
181—புள்ளின் வாய் கீண்டான் -13-
182—-சங்கோடு சக்கரம் ஏந்தும் தடக் கையன் -பங்கயக் கண்ணான் -14-
183—-வல்லானை கொன்றான் மாற்றாரை மாற்று அழிக்க வல்லான் மாயன் -15-
184—குத்து விளக்கு ஏறிய கோட்டுக் கால் காட்டில் மேல் மெத்தென்ற பஞ்ச சயனத்தில் மேல் ஏறிக் கொத்தலர்
பூம் குழல் நப்பின்னை கொங்கை மேல் வைத்துக் கிடந்த மலர் மார்பன் -19-
185—வள்ளல் பெரும் பசுக்கள் ஆற்றப் படைத்தான் மகன் -21-
186—பொன்றச் சகடம் உதைத்தான் -கன்று குணிலா எறிந்தான் -குன்று குடையா எடுத்தான் -24-
187—ஒருத்தி மகனாய் பிறந்து ஓர் இரவில் ஒருத்தி மகனாய் ஒளித்து வளரத் தரிக்கிலானாகித் தான்
தீங்கு நினைத்த கருத்தைப் பிழைப்பித்து கஞ்சன் வயிற்றில் நெருப்பு என்ன நின்ற நெடுமால் -25-
188—கூடாரை வெல்லும் சீர் கோவிந்தன் -27-
189—குறை ஒன்றும் இல்லாத கோவிந்தன் -28-
190—பெற்றம் மேய்த்து உண்ணும் குலத்தில் பிறந்தவன் -29-

—————————–

நாச்சியார் திருமொழி –
191—-ஓர் கரி அலர மருப்பினை ஓசித்துப் புள் வாய் பிளந்த மணி வண்ணன் –1– 10-
192—-குதி கொண்டு அரவில் நடித்தான் -3–2–
193—குடத்தை எடுத்து ஏற விட்டுக் கூத்தாட வல்ல கோ -3–6-
194—கோமள ஆயர் கொழுந்து –3-8-
195—-கஞ்சன் வலை வைத்த வன்று கார் இருள் எல்லில் பிழைத்து நெஞ்சு துக்கம் செய்யப் போந்தான் வஞ்சகப் பேய்ச்சி பாலுண்ட மசுமையிலி -3—9-
196—-அணி வாள் நுதல் தேவகி மா மகன் மிகு சீர் வாசுதேவன் தம் கோ மகன் –4–3-
197—-ஆய்ச்சிமார்களும் ஆயரும் அஞ்சிடப் பூத்த நீள் கடம்பு ஏறிப் புகப் பாய்ந்து வாய்த்த காளியன் மேல் நடமாடிய கூத்தன் -4–4-
198—-ஓடை மா மத யானை யுதைத்தவன் –4–5-
199—மருதம் முறிய நடை கற்றவன் கஞ்சனை வஞ்சனையில் செற்றவன் திகழும் மதுரைப் பதிக் கொற்றவன் –4–6-
200—-அன்று இன்னாதான செய் சிசுபாலனும் நின்ற நீள் மருதும் எருதும் புள்ளும் வென்றி வேல் விறல் கஞ்சனும் வீழ முன் கொன்றவன் –4–7-
201—-ஆவல் அன்புடையார் தம் மனத்தன்றி மேவலன் விரை சூழ் துவராபதிக் காவலன் கன்று மேய்த்து விளையாடும் கோவலன் –4–8-
202—-அணி ஆய்ச்சியர் சிந்தையுள் குழகனார் -4–10–
203—-மதுரையார் மன்னன் –6–5-
204 —-மருப்பு ஒசித்த மாதவன் -7–1-
205—வட மதுரையார் மன்னன் வாசுதேவன் –7–3-
206—-செங்கண் கருமேனி வாசுதேவன் –7–7-
207—கண்ணாலம் கோடித்துக் கன்னி தன்னைக் கைப் பிடிப்பான் திண்ணார்ந்து இருந்த சிசுபாலன்
தேசு அழிந்து அண்ணாந்து இருக்கவே அங்கு அவளைக் கைப் பிடித்த பெண்ணாளன் –11–9-
208—கொந்தளம் ஆக்கிப் பரக்கு அழித்து குறும்பு செய்வானோர் மகன் -12- 3 –
209—நீர்க்கரை நின்ற கடம்பை ஏறிக் காளியன் உச்சியில் நாட்டம் பாய்ந்து போர்க் களமாக நிருத்தம் செய்தான் –12-3-
210—-பத்த விலோசனத்து வேர்த்துப் பசித்து வயிறு அசைந்து வேண்டு அடிசில் உண்ணும் போது ஈது என்று பார்த்து இருந்து நெடு நோக்கு கொள்வான் –12-6-
211—கற்றினம் மேய்க்கலும் மேய்க்கப் பெற்றான் காடு வாழ் சாதியும் ஆகப் பெற்றான் பற்றி யுரலிடை ஆப்பும் உண்டான்
காலிகள் உய்ய மழை தடுத்துக் கோவர்த்தனம் கொற்றக் குடையாக ஏந்தி நின்றான் –12-8-
212—-கண்ணன் என்னும் கரும் தெய்வம் –13–1-
213—கோலால் நிரை மேய்த்த ஆயன் –13–2-
214—–கஞ்சைக் காய்ந்த கரு வில்லி —13—3-
215—–ஆயர் பாடி கவர்ந்து உண்ணும் கார் ஏறு –13–4–
216—-தழையின் பொழில் வாய் நிரைப் பின்னே குழலூதி வருகின்ற நெடுமால் –13-5-
217—-நந்த கோபன் மகன் என்னும் கொடிய கடிய திருமால் -13–6-
218—கொள்ளை கொள்ளிக் குறும்பன் கோவர்த்தனன் –13–8-
219—–அல்லல் விளைத்த பெருமான் ஆயர் பாடிக்கு அணி விளக்கு –13–10-
220—-பட்டி மேய்ந்தோர் கார் ஏறு -பல தேவர்க்கோர் கீழ்க்கன்று இட்டமான பசுக்களை இனிது மறித்து நீரூட்டி விட்டுக் கொண்டு விளையாடுவான் — 14–1-
221—ஆயர் பாடி கவர்ந்து உண்ணும் குணுங்கு நாறும் குட்டேறு கோவர்த்தனன் –14–2-
222—–மாலாய்ப் பிறந்த நம்பி மாலே செய்யும் மணாளன் ஏலாப் பொய்கள் உரைப்பான் —14-3-
223—-போர்த்த முத்தின் குப்பாயப் புகார் மால் யானைக் கன்றே போல் வேர்த்து நின்று விளையாடுவான் –14–4-
224—-பீதாக வாடை யுடை தாழப் பெரும் கார் மேகக் கன்றே போல் வீதியார வருவான் –14–5-
225—-தருமம் அறியாக் குறும்பன் தன் கைச் சார்ங்கம் அதுவே போல் புருவ வட்டம் அழகிய பொருத்தமிலி-
உருவு கரிதாய் முகம் செய்தாய் உதய பருப் பதத்தின் மேல் விரியும் கதிரே போல்வான் –14–6-
226—-பொருத்தமுடைய நம்பி புறம் போல் உள்ளும் கரியான் அருத்தித்து தாரா கணங்களால் ஆரப் பெருகு வானம் போல் விருத்தம் பெரிதாய் வருவான் –14–7-
227—–காட்டை நாடித் தேனுகனும் களிறும் புள்ளும் உடன் மடிய வேட்டை யாடி வருவான் –14–8-

————————————————————–

பெருமாள் திருமொழி
228—மாவினை வாய் பிளந்து உகந்த மால் -வேலை வண்ணன் என் கண்ணன் –வன் குன்றம் ஏந்தி ஆவினை அன்று உய்யக் கொண்ட ஆயர் ஏறு –1–4-
229—-ஏறு அடர்த்தான் –2—3-
230—தோய்த்த தண் தயிர் வெண்ணெய் பால் உடன் உண்டலும் உடன்று ஆய்ச்சி கண்டு ஆர்த்த தோளுடை எம்பிரான் –2–4-
231—–வன் பேய்ச்சி முலையுண்ட வாயன் —3- -4-
232—-தாய் முலைப் பாலில் அமுது இருக்க தவழ்ந்து தளர் நடை இட்டுச் சென்று பேய் முலை வாய் வைத்து நஞ்சை யுண்டு பித்தன் என்றே பிறர் ஏச நின்றான் –6–4-
233—-குன்றினால் குடை கவித்துக் கோலக் குரவை கோத்துக் குடமாடிக் கன்றினால் விள வெறிந்து காலால் காளியன் தலை மிதித்த வென்றி சேர் பிள்ளை —
234—-வஞ்சமேவிய நெஞ்சுடைப் பேய்ச்சி வாண்டு நார் நரம்பு எழக் கரிந்துக்க நஞ்சமார் தரு சுழி முலை சுவைத்து அருள் செய்து வளர்ந்தான் –7–9-
235—-கஞ்சனை நாள் கவர் கரு முகில் எந்தை —7–10-
236—–மல்லை மா நகருக்கு இறையவன் தன்னை வான் செலுத்திய மாய்த்து எல்லையில் பிள்ளை –7- -11-

—————————————————–

திருச் சந்த விருத்தம்
237——இட்டிடைப் பின்னை கேள்வன் -13-
238—-புள்ளின் வாய் பிளந்தான் —19-
239—–பூணி பேணு மாயன் –26-
240—நன்னிறத் தொரின் சொலேழை பின்னை கேள்வன் –33-
241—-கொம்பராவு நுண் மருங்குல் ஆயர் மாதர் பிள்ளை –35-
242—-ஆடகத்த பூண் முலை யசோதை யாய்ச்சி பிள்ளை சாடு உதைத்து ஓர் புள்ளதாவி கள்ளதாய பேய் மகள்
வீட வைத்த வெய்ய கொங்கை ஐய பாலமுது செய்து ஆடகக்கை மாதர் வாய் அமுதுண்டான் –36-
243—-காய்த்த நீள் விளங்கனி யுதிர்த்து எதிர்ந்த பூங்குருந்தம் சாய்த்து மா பிளந்த கைத்தலத்த கண்ணன்
ஆய்ச்சி பாலை யுண்டு மண்ணை யுண்டு வெண்ணெய் யுண்டு பின் பேய்ச்சி பாலை யுண்டான் –37-
244–கடங்கலந்த வன்கரி மருப்பு ஓசித்து ஓர் பொய்கைவாய் விடம் கலந்த பாம்பின் மேல் நடம் பயின்ற
நாதன் குடம் கலந்த கூத்தனாய கொண்டல் வண்ணன் -38–
245—-வெற்பெடுத்து மாரி காத்த மேக வண்ணன் –39-
246—மையரிக் கண் மாதரார் திறத்து முன் ஆனை யன்று சென்று அடர்த்த மாயன் –40-
247—ஆயனாகி யாயர் மங்கை வேய தோள் விரும்பினான் –41-
248—-ஏறு சென்று அடர்த்த வீசன் –42-
249—-வெஞ்சினத்த வேழ வெண் மருப்பு ஓசித்து உருத்தமா கஞ்சனைக் கடிந்த காலன் வஞ்சனத்து வந்த பேய்ச்சி யாவி பாலுள் வாங்கினான் -43–
250—-பொற்றை யுற்ற முற்றல் யானை போர் எதிர்ந்து வந்ததை பற்றி யுற்று மற்றதன் மருப்பு ஒசித்த பாகன் –52-
251—மோடியோடி லச்சையாய சாபம் எய்தி முக்கணான் கூடு சேனை மக்களோடு கொண்டு
மண்டி வெஞ்சமத்து ஓட வாணன் ஆயிரம் கரம் கழித்த ஆதி மால் -53-
252—மரம் கெட நடந்தர்ந்து மத்த யானை மத்தகத்து உரம் கெட புடைத்தோர் கொம்பு ஓசித்து உகந்த உத்தமன் -துரங்கம் வாய் பிளந்தான் –58-
253—-கால நேமி வக்கரன் கரன் முரன் சிரமவை காலனோடு கூட வில் குனித்த வில் கை வீரன் –59-
254—குந்தமோடு சூலம் வேல்கள் தோ மரங்கள் தண்டு வாள் பந்தமான தேவர்கள் பறந்து
வானகமுற வந்த வாணன் யீரைஞ்சூறு தோள்களைத் துணித்தான் –70-
255—வண்டுலாவு கோதை மாதர் காரணத்தினால் வெகுண்டு இண்ட வாணன் யீரைஞ்சூறு தோள்களைத் துணித்தான் —
முண்ட நீறன் மக்கள் வெப்பு மோடி யங்கி ஓடிடக் கண்டு நாணி வாணனுக்கு இரங்கினான்-71-
256—வாசியாகி நேசமின்றி வந்து எதிர்ந்த தேநுகன் நாசமாகி நாளுலப்ப நன்மை சேர் பனங்கனிக்கு வீசி மேல் நிமிர்ந்த தோள் இல்லை யாக்கினான் –80-
257—-சாடு சாடு பாதன் சலம் கலந்த பொய்கைவாய் ஆடரவின் வன்பிடர் நடம் பயின்ற நாதன் -86-
258—-பார் மிகுத்த பாரம் முன் ஒழிச்சுவான் அருச்சுனன் தேர் மிகுத்து மாயமாக்கி நின்று கொன்று வென்றி சேர்
மாரத்தற்கு வான் கொடுத்து வையம் ஐவர் பாலதாம் சீர் மிகுத்ததோர் தெய்வம் –89-
259 —-விடைக் குலங்கள் ஏழு அடர்த்து வென்றி வேல் கண் மாதரார் கடிக் கலந்த தோள் புணர்ந்த காலி யாயன்–92-
260—தொறுக் கலந்த ஊனம் அஃது ஒழிக்க வன்று குன்ற முன் பொறுத்தான் –106-
261—-காய் சினத்த காசி மன்னன் வக்கரன் பவுண்டிரன் கேசி தேனுகன் நாசமுற்று வீழ நாள் கவர்ந்தான் –107–
———————————————-
திருமாலை –
262—கற்றினம் மேய்த்த வெந்தை –9-
263—-மழைக் கன்று வரை முன் ஏந்தும் மைந்தன் –36-
264—வள வெழும் தவள மாட மதுரை மா நகரம் தன்னுள் கவள மால் யானை கொன்ற கண்ணன் –45-
————————————–
அமலனாதி பிரான் –
265-கோவலனாய் வெண்ணெய் உண்ட வாயன் –10-
——————————-
கண்ணி நுண் சிறுத் தாம்பு –
266-கண்ணி நுண் சிறுத் தாம்பினால் கட்டுண்ணப் பண்ணிய பெரு மாயன் -1-
———————————
பெரிய திருமொழி –
267—-இடி கோள் வெங்குரலின விடை யடர்த்தவன்—1- 2–3-
268—பெற்ற தாய் போல் வந்த பேய்ச்சி பெரு முலையூடு உயிரை வற்ற வாங்கி யுண்ட வாயான் -1—3–1-
269—-காளை யாகிக் கன்று மேய்த்து குன்று எடுத்து அன்று நின்றான் –1–3–4-
270—-பேயிடைக்கிருந்து வந்த மற்றவள் தன் பெரு முலை சுவைத்திடப் பெற்ற தாயிடைக் கிருத்தல் அஞ்சுவன் என்று தளர்ந்திட வளர்ந்த என் தலைவன் –1–4–5-
271—-தேர் அணங்கு அல்குல் செழும் கயல் கண்ணி திறத்தொரு மறத் தொழில் புரிந்து
பார் அணங்கு இமில் ஏறு ஏழு முன் அடர்த்த பனி முகில் வண்ணன் எம்பெருமான் –1–4–6-
273—-தாயாய் வந்த பேய் உயிரும் தயிரும் விழுதும் உடன் உண்ட வாயான் —1–5–6-
274—–விளங்கனி முனிந்தான் –1–6–7-
275—கொங்கு அலர்ந்த மலர்க் குருந்தம் ஒசித்த கோவலன் எம்பிரான் பொங்கு புள்ளினை வாய் பிளந்த புராணர் -1–8–1-
276—வன் பேய் முலை பிள்ளையாய் உயிர் உண்ட வெந்தை பிரான் –1–8–2-
277—–நின்ற மா மருது இற்று வீழ நடந்த நின்மலன் கன்றி மாரி பொழிந்திடக் கடிது ஆ நிரைக்கு இடர் நீக்குவான் சென்று குன்றம் எடுத்தவன் –1–8–3-
278—பார்த்தற்காய் அன்று பாரதம் கை செய்திட்டு வென்ற பரஞ்சுடர் கோத்து அங்கு ஆயர் தம் பாடியில் குரவை பிணைந்த எம் கோவலன் –1–8–4-
279—-உறி மேல் நறு நெய் அமுதாக உண்டான் —-1–10–4-
280—-மானேய் மட நோக்கி திறத்து எதிர்வந்த ஆனேழ் விடை செற்ற அணி வரைத் தோளன் –1–10–7-
281—–வேயின் அன்ன தோள் மடவார் வெண்ணெய் யுண்டான் இவன் என்று ஏச நின்ற எம்பெருமான் –2–2–1-
282—-பின்னோர் தூது ஆதி மன்னார்க்காகி பெரு நிலத்தார் இன்னார் தூதன் என நின்றான் –2—2–3-
283—-பந்து அணைந்த மல் விரலாள்பாவை தன் காரணத்தால் வெந்திறல் ஏறு ஏழும் வென்ற வேந்தன்
விரி புகழ் சேர் நந்தன் மைந்தனாக வாகும் நம்பி நம் பெருமான் —2–2–4-
284—-வில் பெரு விழவும் கஞ்சனும் மல்லும் வேழமும் பாகனும் வீழச் செற்றவன் பற்றலர்
வீயக்கோல் கையில் கொண்டு பார்த்தன் தன் தேர் முன் நின்றான் –2–3–1-
285—நந்தனார் களிறு –2–3–2-
286—-வஞ்சனை செய்யத் தாயுருவாகி வந்த பேய் அலறி மண் சேர நஞ்சமர் முலை யூடுயிர் செக யுண்ட நாதன் –2–3–3-
287—அந்தமில் வரையால் மழை தடுத்தான் –2–3–4-
288—ஆயர் பாவை நப்பின்னை தனக்கு இறை பஞ்ச பாண்டவர்க்காகி வாயுரை தூது சென்றி யங்கும் என் துணை –2–3–5-
289—–இந்திரன் சிறுவன் தேர் முன் நின்றான் –2–3–6-
290—–காண்டாவனம் என்பதோர் காடு அமரர்க்கு அரையனது கண்டவன் நிற்க மூண்டார் அழல் உண்ண முனிந்தவன் முன்னுலகம் பொறை தீர்த்து ஆண்டான் -2–4-3-
291—-புல மன்னு வடம் புனை கொங்கையினாள் பொறை தீர முன்னாள் அடு வாள் அமரில் பல மன்னர் படச் சுடர்
ஆழியினைப் பகலோன் மறையப் பணி கொண்டு அணி சேர் நில மன்னனுமாய் யுலகாண்டான் —2- 4–3-
292—–வென்றி கொள் வாள் அமரில் பாங்காக முனைவரோடு அன்பளவிப் பதிற்றைந்து திரட்டிப் படை வேந்தர் பட நீங்காச் செருவில் நிறை காத்தவன் — 2–4–4-
293—-புகாராருவாகி முனிந்தவனைப் புகழ் வீட முனிந்து உயிர் உண்டு அசுரன் நகராயின பாழ் பட நாமம் எறிந்தான் –2–4–7-
294—–புரிவாய் கீண்ட சீரான் போரானைக் கொம்பு ஒசித்த போர் ஏறு புணர் மருதம் இற நடந்த பொற் குன்று –2–5–1-
295—-தொத்தார் சோலைக் காண்டவத்தைக் கனல் எரி வாய்ப் பெய்வித்தான் –2- -5- 2-
296—-அன்று பேய்ச்சி விடம் பருகு வித்தகன் கன்று மேய்த்து விளையாட வல்லான் -வரை மீ கானில் தடம் பருகு கரு முகில் –2–5–3-
297—–பேய்த் தாயை முலை யுண்ட பிள்ளை பிணை மருப்பில் கரும் களிறு -பிணை மான் நோக்கின் ஆய்த் தாயர் தயிர் வெண்ணெய் அமர்ந்த கோ –
குடமாடு கூத்தன் கோகுலங்கள் தளராமல் குன்றம் என்திக் காத்தான் –2–5—4-
298——திரி சகடம் பாறி வீழப் பாய்ந்தான் -தூதில் சென்று அப் பொய்யறை வாய்ப் புகப் பெய்த மல்லர் மங்கக் காய்ந்தான் –2–5–5-
299—படு மதத்த களிற்றின் கொம்பு பறித்தான் –2—5–6-
300—-ஊணாகப் பேய் முலை நஞ்சுண்டான் —2–5–7-
301—-மருதிடை போனான் –2–5—10-
302—-பஞ்சிச் சிறு கூழை யுருவாகி மருவாத வஞ்சப் பெண் நஞ்சுண்ட வண்ணல் முன் நண்ணாத கஞ்சைக் கடந்தவன் –2–6–7-
303—-வெம்பு சினத்திடல் வேழம் வீழ வெண் மருப்பு ஓன்று பறித்தவர் –2—8—3-
304—-மஞ்சுயர் மா மணிக் குன்றம் ஏந்தி மா மழை காத்து ஒரு மாயவானை யஞ்ச அதன் மருப்பு அன்று வாங்கும் ஆயர் -2–8–4-
305—-அரவம் வெருவ முன நாள் பூம்புனல் பொய்கை புக்கான் –2—9–5-
306—–பிறையுடை வாணுதல் பின்னை திறத்து முன்னே ஒருகால் செருவில் உருமின் மறையுடை மால் விடை ஏழு அடர்த்தான் -2–9–9-
307—-உறியார்ந்த நறு வெண்ணெய் ஒளியால் சென்று அங்கு உண்டான் ஆய்ச்சியர் உரலோடு ஆர்க்கத்
தறியார்ந்த கரும் களிறே போலே நின்று தடம் கண்கள் பனி மல்கும் தன்மையான்—2–10–6-
308—–இருங்கைம் மா கரி முனிந்து பரியைக் கீறி இன விடைகள் ஏழு அடர்த்து மருதம் சாய்த்து வரும் சகடம் இற
யுதைத்து மல்லை யட்டு வஞ்சம் செய் கஞ்சனுக்கு நஞ்சானான் –2—10–7-
309—-பார் ஏறு பெரும் பாரம் தீரப் பண்டு பாரதத்துத் தூதி யங்கிப் பார்த்தன் செல்வத் தேர் ஏறு சாரதியாய்ஏ
திர்ந்தார் சேனை செருக்களத்துத் திறல் அழியச் செற்றான் —2–10–8-
310—-ஆயர் பூங்கொடிக்கு வினாவிடை பொருதவன் —3–1–5-
311—-அடல் மழைக்கு நிரை கலங்கிட வரை குடை எடுத்தவன் –3–1—8-
312—-வேல் கொள் கைத்தலத்து அரசர் வெம்போரினில் விசயனுக்காய் மணித் தேர் கோல் கொள் கைத்தலத்து எந்தை பெம்மான் –3–1–9-
313—–மௌவல் குழல் யாய்ச்சி மென் தோள் நயந்தான்–3—2—7-
314—–மாவாயின் அங்கம் மதியாது கீறி மழை மா முது குன்று எடுத்து ஆயர் தங்கள் கோவாய் நிரை மேய்த்தான் –3—2–8 —
315—–வாடா மருதிடை போகி மல்லரைக் கொன்று ஓக்கலித்திட்டு ஆடல் நன் மா வுடைத்தாயர் ஆ நிரைக் கன்று இடர் தீர்ப்பான் கூடிய மா மழை காத்த கூத்தன் –3- 3-1—
316—-பேய் மகள் கொங்கை நஞ்சுண்ட பிள்ளை –3–3–2-
317—-பண்டிவன் வெண்ணெய் யுண்டான் என்று ஆய்ச்சியர் கூடி இழிப்ப எண்டிசை யோரும் வணங்க விணை மருதூடு நடந்திட்டான் –3–3—3-
318—–வளைக்கை நெடும் கண் மடவார் ஆய்ச்சியர் அஞ்சி அழைப்பத் தழைத்தவிழ் தாமரைப் பொய்கைத் தண் தடம் புக்கு
அண்டர் காண முளைத்த எயிற்று அழல் நாகத்து உச்சியில் நின்றது வாடத் திளைத்தமர் செய்து வருவான் –3- 3–4-
319—-உருவக் கரும் குழல் யாய்ச்சி திறத்தின மால் விடை செற்றுத் தெருவில் திளைத்து வருவான் —3–3–5-
320—–மலங்க வரு மழை காப்பான் உய்யப் பருவரை தாங்கி யா நிரை காத்தான் –3–3–6-
321–அஞ்சன மா மலை போலே மேவு சீனத்து அடல் வேழம் வீழ முனிந்து அழகாய காவி மலர் நெடும் கண்ணார் கை தொழ வீதி வருவான் –3–3–7–
322—பஞ்சிய மெல்லடிப் பின்னை திறத்து முன்னாள் பாய் விடைகள் ஏழு அடர்த்த —நின்மலன் –3–4–4-
333—வெவ்வாய மா கீண்டு வேழம் அட்ட விண்ணவர் கோன் தாள் அணைவீர் –3–4–5-
334—-மட்டவிழும் குழலிக்கா வானோர் காவில் மரம் கொணர்ந்தான் அடி அணைவீர் -3–4–8-
335—ஓ மண்ணளந்த தாளாளா தண் குடந்தை நகராளா வரையெடுத்த தோளாளா எந்தக்கோர் துணையாளன் ஆகாயே—3–6–5-
336—-போரானைக் கொம்பு ஒசித்த புட் பாகன் என்னம்மான் –3–6–6-
337—ஏதவன் தொல் பிறப்பு இளையவன் வளை யூதி மன்னர் தூதுவனாய் –3–7–4-
338—-பின்னை தன் காதலன் -3–7–7-
339—-இழையாடு கொங்கைத் தலை நஞ்சம் உண்டிட்டு இளங்கன்று கொண்டு விளங்காய் எறிந்து
தழை வாடவன் தாள் குருந்தம் ஓசித்துத் தடந்தாமரைப் பொய்கையை புக்கானிடம் —மணி மாடக் கோயில் –3–8–5-
340—-பண்ணோர் மொழி யாய்ச்சியார் அஞ்ச வஞ்சப் புகுவாய்க் கழுதுக்கு இரங்காது அவள் தன்
உண்ணா முலை மற்று அவளாவியோடும் உடனே சுவைத்தானிடம் —மணி மாடக் கோயில் –3–8–6-
341—பொய்கைத் தடம் புக்கு அடங்கா விடங்கால் அரவம் இளைக்கத் திளைத்திட்டு அதன் உச்சி மேல் அடி வைத்த வம்மானிடம் –3–8–7-
342—துளையார் கரு மென் குழல் ஆய்ச்சியர் தம் துகில் வாரியும் சிற்றில் சிதைத்தும் முற்றா
விளையார் விளையாட்டொடு காதல் வெள்ளம் விளைவித்த வம்மானிடம் –3–8–8-
343—-விடையோட வென்று ஆய்ச்சி மென் தோள் நயந்த விகிர்தா –3—8–9-
344—-பெண்மை மிகு வடிவு கொடு வந்தவளைப் பெரிய பெயின் உருவு கொடு மாள யுயிர் யுண்டு
345-திண்மை மிகு மருதோடு நற் சகடம் இறுத்து அருளும் தேவன் –3–9–6-
346-விளங்கனியை இளங்கன்று கொண்டு உதிர எறிந்து வேல் நெடுங்கண் ஆய்ச்சியர்கள் வைத்த
தயிர் வெண்ணெய் உளங்குளிர வமுது செய்து இவ்வுலகுண்ட காளை–3-9-7-
347-தீ மனத்தான் கஞ்சனது வஞ்சனையில் திரியும் தேனுகனும் பூதனை தான் உயிரும் செகுத்தான்
காமனைத் தான் பயந்த கருமேனி யுடை யம்மான்–3–10–7-
348-கன்றதனால் விளவு எறிந்து கனி யுதிர்த்த காளை காமரு சீர் முகில் வண்ணன் காலிகள் முன் காப்பான்
குன்றதனால் மழை தடுத்துக் குடமாடு கூத்தன் –3–10–8-
349-வஞ்சனையால் வந்தால் தன்னுயிர் உண்டு வாய்த்த தயிர் உண்டு வெண்ணெய் அமுதுண்ட
வலி மிக்க கஞ்சன் உயிரது உண்டு இவ்வுலகுண்ட காளை –3–10–9-
350-வென்று சின விடை ஏழும் படா வடர்த்துப் பின்னை செவ்வித் தோள் புணர்ந்து உகந்த திருமால் -3–10–10-
351-கும்ப மிகு மத யானை பாகனொடும் குலைந்து வீழ கொம்பாதனைப் பறித்து எறிந்த கூத்தன் –4–1–9-
352-காரார்ந்த திருமேனிக் கண்ணன் –4-1–10-
353-பல்லவம் திகழ் பூம் கடம்பேறி அக்காளியன் பண வரங்கில் ஒல்லை வந்துறப் பாய்ந்து அரு நடம் செய்த உம்பர் கோன்—4–2–2-
354-அண்டரானவர் வானவர் கோனுக்கு என்று அமைத்த சோறது வெல்லாம் உண்டு கோ நிரை மேய்த்தவை காத்தவன் –4—2–3-
355-பருங்கை யானையின் கொம்பினைப் பறித்து அதன் பாகனைச் சாகிப் புக்கு ஒருங்க மல்லரைக் கொன்று பின் கஞ்சனை யுதைத்தவன் –4–2–4-
356-சாடு போய் விழத் தாள் நிமிர்த்து ஈசன் தன் படையொடும் கிளையொடும் ஓட வாணனை ஆயிரம் தோள்களும் துணித்தவன் -4–2–5-
357-அங்கையால் அடி மூன்று நீர் ஏற்று அயன் அலர் கொடு தொழுது ஏத்த கங்கை போதரக் கால் நிமிர்த்து அருளிய கண்ணன் –4–2–6-
358-வெஞ்சினக் களிறும் வில்லோடு மல்லும் வெகுண்டு இறுத்து அடர்த்தவன் தன்னை கஞ்சனைக் காய்ந்த காளை யம்மானை—4–3–7-
359-அன்றிய வாணன் ஆயிரம் தோளும் துணிய அன்று ஆழி தொட்டானை மின் திகழ் குடுமி வேங்கடமலை மேல் மேவிய வேத நல் விளக்கை –4–3–8-
360-களங்கனி வண்ணா கண்ணனே ஏன் தன் கார் முகிலே என நினைந்திட்டு உளம் கனிந்து இருக்கும் அடியவர் தங்கள் உள்ளத்தூளூறிய தேனை –4–3–9-
361-மாற்று அரசர் மணி முடியும் திறலும் தேசம் மற்றவர் தம் காதலிமார் குழையும் தந்தை கால் தளையும்
உடன் கழல வந்து தோன்றிக் கத நாகம் காத்து அளித்த கண்ணன் —4–4–1-
362-பொற்றொடித் தோள் மடமைகள் தன் வடிவு கொண்ட பொல்லாத வன் பேய்ச்சி கொங்கை வாங்கி
பெற்றெடுத்த தாய் போலே மடுப்ப ஆரும் பேணா நஞ்சுண்டு உகந்த பிள்ளை –4–4–2-
363-படல் அடைத்த சிறு குரம்பை நுழைந்து புக்குப் பசு வெண்ணெய் பதமாரப் பண்ணை முற்றும்
அடல் அடர்த்த வேல் கணார் தோக்கை பற்றி அலந்தலமை செய்து உழலும் ஐயன் —4–4–3-
364-வாராரும் முலை மடவாள் பின்னைக்காகி வளை மருப்பில் கடும் சினத்து வன் தாளார்ந்த
காரார் திண் விடை யடர்த்து வதுவை யாண்ட கரு முகில் போல் திரு நிறத்து என் கண்ணர் –4–4–4-
365-மாற்று அரசர் மணி முடியும் திறலும் தேசம் மற்றவர் தம் காதலிமார் குழையும் தந்தை கால் தளையும்
உடன் கழல வந்து தோன்றிக் கத நாகம் காத்து அளித்த கண்ணன் —4–4–1-
366-பொற்றொடித் தோள் மடமைகள் தன் வடிவு கொண்ட பொல்லாத வன் பேய்ச்சி கொங்கை வாங்கி
பெற்றெடுத்த தாய் போலே மடுப்ப ஆரும் பேணா நஞ்சுண்டு உகந்த பிள்ளை –4–4–2-
367-படல் அடைத்த சிறு குரம்பை நுழைந்து புக்குப் பசு வெண்ணெய் பதமாரப் பண்ணை முற்றும்
அடல் அடர்த்த வேல் கணார் தோக்கை பற்றி அலந்தலமை செய்து உழலும் ஐயன் —4–4–3-
368-வாராரும் முலை மடவாள் பின்னைக்காகி வளை மருப்பில் கடும் சினத்து வன் தாளார்ந்த
காரார் திண் விடை யடர்த்து வதுவை யாண்ட கரு முகில் போல் திரு நிறத்து என் கண்ணர் –4–4–4-
369-மாற்று அரசர் மணி முடியும் திறலும் தேசம் மற்றவர் தம் காதலிமார் குழையும் தந்தை கால் தளையும்
தூம்புடைப் பனைக் கை வேழம் துயர் கெடுத்து அருளி மன்னு காம்புடைக் குன்றம் ஏந்திக் கடு மழை காத்த வெந்தை –4–5—1-
370-கவ்வை வாள் எயிற்று வன் பேய்க் கதிர் முலை சுவைத்த —வெந்தை –4–5–2-
371-மாத் தொழில் மடங்கச் சேற்று மருதிற நடந்து வன்தாள் சேத் தொழில் சிதைத்துப் பின்னை செவ்வித் தோள் புணர்ந்த வெந்தை –4- 5–3-
372-தாங்கரும் சினத்து வன் தாள் தடக்கைம்மா மறுப்பு வாங்கி பூங்குருந்து ஓசித்துப் புள் வாய் பிளந்து எருது அடர்த்த வெந்தை —4–5–4-
373-படவரவுச்சி தன் மேல் பாய்ந்து பன்னடங்கள் செய்து மடவரல் மங்கை தன்னை மார்வாகத்து இருத்தினான் –4–6–5-
374-மல்லரை யட்டு மாளக் கஞ்சனை மலைத்து கொன்று பல்லரசு அவிந்து வீழப் பாரதப் போர் முடித்தாய் –4–6–6-
375-ஏவிளம் கன்னிக்காகி இமையவர் கோனைச் செற்று காவளம் கடித்து இறுத்துக் கற்பகம் கொண்டு போந்தாய்–4–6–8-
376-குன்றால் குளிர்மாரி தடுத்து உகந்தான் -4–7–3-
377-கானார் கரி கொம்பது ஒசித்த களிறே –4- 7–4-
378-கோலால் நிரை மேய்த்த எம் கோவலர் கோவே –4–7–7-

—————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ உ வே காஞ்சி ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ கிருஷ்ணாவதாரம் –ஸ்ரீ மது ஸூதன வைபவம் –ஸ்ரீ கிருஷ்ண சம்போதனம் –ஸ்ரீ கிருஷ்ண சைஸவம் –துரியோதன க்ருத்யம் –துர்கா வைபவம்
ஸ்ரீ கிருஷ்ண லீலைகள் –கோபியர் உடன் லீலைகள் –வேணு கானம் –பரீக்ஷித் ரக்ஷணம் –ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் -பூதனா வதம் –சகட பங்கம்

-நவநீத சாதுர்யம் -உலூகல பந்தனம் -வையம் ஏழும் காட்டியது –மருதமரம் முறித்தல் –
ஸ்ரீ கிருஷ்ண பால்ய லீலைகள் -கோ பாலனம் –குருந்தம் ஒசித்தது–வத்ஸா கபித்த நியாசம் –பகாஸூரா வதம் –தேனுகாஸூர வதம்
நரகாசுர வதம் –காளீய தமனம் –பிரலம்பாஸூர வதம் –கோபிகா வஸ்திர அபஹரணம் -பக்த விலோசனம் -கோவர்த்தன உத்தரணம்
ராச லீலை –ஜலக்ரீடை –குடக்கூத்து –அரிஷ்டாஸூர நிராசம் –கேசி வதம் –கூனி கூன் நிமிர்த்தது –
-குவலயா பீடம் நிராசம் –மல்ல நிராசம் -கம்ச வதம் -தனுர் பங்கம்
ஸ்ரீ கிருஷ்ண உபநயனம் -அத்யயனம் -சாந்தீபன புத்ராநயனம் –வைதிக புத்ராநயனம் –கால நேமி வதம் –
நாரதர் கண்ட காட்சி –அர்ஜுனன் கண்ட காட்சி -சீமாலிகன் வதம் -திரௌபதி குழல் முடித்தல் -பாண்டவர்கள் ராஜ்ய லாபம் –

ஸ்ரீ ருக்மிணி விவாஹம் –ருக்மி பங்கம் –சிசுபால பங்கம் -தந்த வக்த்ர நிராசம் –காண்டாவன தஹநம் -நப்பின்னை திருமணம்
-பாரிஜாத அபஹரணம் -தேவர்கள் ஸூரிகள் இந்த்ரிய வஸ்யர் -பாண விஜயம்
ஸ்கந்த பங்கம் -பவுண்டரக பங்கம் -காசி ராஜ மாலி ஸூ மாலி பங்கம் –ஆழியால் ஆழி மறைத்தல் -ஜெயத்ர வதம்
ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் தூது -மது கைடப நிரஸம் – ஸ்ரீ பார்த்த சாரதி -பாரதப் போர் –குதிரை விடாய் தீர்த்தல் –
அசுரர் வதம் -தேவாசுர யுத்தம் -பலராமர் அவதாரம் -கல்கி அவதாரம் –
————————————–
ஸ்ரீ ருக்மிணீ தேவி பரிணயம் / ருக்மீ– சிசுபாலன் பங்கம் –
கண்ணாலம் கோடித்துக் கன்னி தன்னைக் கைப் பிடிப்பான் திண்ணார்ந்து இருந்த சிசுபாலன் தேசழிந்து அண்ணாந்து இருக்கவே
ஆங்கு அவளைக் கைப்பிடித்த பெண்ணாளன் பேணுமூர் –பேரும் அரங்கமே –நாச்சியார் –11–9-
பேசி ஏசினார் உய்ந்து போனார் பேசினேன் ஏச மாட்டேன் –திருக் குறும் தாண் —17-
அன்று அங்கு அமர் வென்று உருப்பிணி நான்கை அணி நெடும் தோள் புணர்ந்தான் –திருவாய் –7–10–6-
அன்று இன்னாதான செய் சிசுபாலன் –நாச்சியார் –4–7-
வைது நின்னை வல்லவா பழித்தவர்க்கும்–திருச்சந்த -11-
பல பல நாழம் சொல்லிப் பழித்த சிசுபாலன் தன்னை அலவலைமை தவிர்த்த அழகன் அலங்காரன் மலை –பெரியாழ்வார் –4–3–5-
வாரேறு கொங்கை யுருப்பிணியை வலியப் பிடித்துக் கொண்டு தேர் ஏற்றிச் சேனை நடுவு போர் செய்யச் சிக்கென கண்டார் —4–1–5-
உருப்பிணி நங்கையைத் தேர் ஏற்றுக் கொண்டு விருப்புற்று அங்கே ஏக விரைந்து எதிர் வந்து செருக்குற்றான்
வீரம் சிதையத் தலையைச் சிரைத்திட்டான் வன்மையைப் பாடிப் பற–3- 9–3-
உருப்பிணி நங்கை தன்னை மீட்பான் தொடர்ந்து ஓடிச் சென்ற உருப்பனை ஒட்டிக் கொண்டு உறைத்திட்ட யுறைப்பன் மலை –4–3–1-
கேட்பார் செவி சுடு கீழ்மை வசவுகளே வையும் சேட்பால் பழம் பகைவன் சிசுபாலன் திருவடி
தாட்பால் அடைந்த தன்மை யறிவாரை யறிந்துமே –திருவாய் –7-5–3-
————————–
தந்தவக்ரன் -முரன் -வதம்
பொங்கரவ வக்கரனைக் கொன்றான் –பேயார் –21-
ஆழி வலவன் முரனாள் வலம் கழிந்த –78-
கால நேமி வக்கரன் கரன் முரன் சிரமவை காலனோடு கூட வில் குனித்த வில் கை வீரனே –திருச்சந்த –59-
கடும் வக்கரன் கரன் முரன் சிரமவை இடந்து கூறு செய்த பல் படைத் தடக்கை மாயனே —104-
காய் சினத்த காசி மன்னன் வக்கரன் –107-
வக்கரன் வாய் முன் கீண்ட மாயனே என்று —கலியன் –5–9–5-
—————————-
காண்டவ வனம் எரித்தல்
காண்டவ வானம் என்பதோர் காடு அமரர்க்கு அரையனது கண்டவன் நிற்க
-மூனே மூண்டார் அழல் உண்ண முனிந்ததுவும் –கலியன் –2–4–2-
காண்டவத்தைக் கனல் எரி வாய்ப் பெய்வித்தானை —2–5–2-
கட்டேறு நீள் சோலைக் காண்டவத்தை தீ மூட்டி வீட்டானை —6–8–7-
—————————————————-
ஏழ் விடை செற்றது–நப்பின்னை திருமணம்
மனமருவ மால் விடை ஏழ் செற்று –பொய்கையார் –62-
ஆயர் நிரை விடை ஏழ் செற்றவாறு என்னே -83-
ஏறின பெருத்த எருத்தம் கோடு ஓசிய பெண் நசையின் பின் போய் எருத்து இறுத்த நல்லாயர் ஏறு –பூதத்தார் –62-
ஏறு ஏழும் வென்று அடர்த்த வெந்தை -63-
மால் விடை ஏழ் செற்றானை –பேயார் –25-
முற்றல் முரி ஏற்றின் முன் நின்று மொய்ம்பு ஒழித்தாய் —49-
பின்னைக்காய் ஏற்று உயிரை அட்டான் எழில் —85-
வித்தும் இட வேண்டும் கொலோ விடை யடர்த்த பத்தி யுழவன் —நான்முகன் –23-
வடிப் பவள வாயப் பின்னை தோளிக்கா வல் ஏற்று இறுத்துக் கோபின்னும் ஆனான் குறிப்பு -33-
இடைப்பின்னை கேள்வன் என்பர் –திருச்சந்த –13-
நன்னிறத்தோர் இன்சொல் ஏழை பின்னை கேள்வ மன்னு சீர் –32-
மையரிக் கண் மாதரார் திறத்து முன் ஆனை அன்று சென்று அடர்த்த மாயம் என்ன மாயமே –40-
ஆயனாகி ஆயர் மங்கை வேய தோள் விரும்பினாய் –41-
ஏறு சென்று அடர்த்த யீச பேசு கூசமின்றியே–42-
பின்னும் ஆயர் பின்னை தோள் மணம் புணர்ந்தது அன்றியும் -55-
விடைக் குலங்கள் ஏழு அடர்த்து வென்றி வேல் கண் மாதரார் -92-
பின்னை கேள்வ —பூட்டி வைத்த வென்னை நின்னுள் நீக்கல் பூவை வண்ணனே -99-
ஏறு அடர்த்ததும் –பெருமாள் –2–3-
பொய் சிலைக் குரல் ஏற்று எருத்தம் இறுத்த —2–5-
ஆன் ஏறு ஏழு வென்றான் –4–1-
வேழமும் ஏழு விடையும் விரவிய வேலை தனுள் வென்று வருமவனே —பெரியாழ்வார் –1–5–3-
நப்பின்னை தன் திறமா நல் விடை ஏழவிய நல்ல திறலுடைய நாதனும் அவனே —1–5–7-
எருதுகளோடு பொருது ஏதுமுலோபாய் காண் நம்பி –2- -7-6-
பேடை மயில் சாயல் பின்னை மணாளா —3–3–3-
ஆயர் மடமகள் பின்னைக்காகி அடல் விடை ஏழினையும் வீயப் பொருது வியர்த்து நின்றானை –4–1–4-
நந்த கோபாலன் மருமகளே நப்பின்னாய் –திருப்பாவை –18-
கொத்தலர் பூம் குழல் நப்பின்னை கொங்கை மேல் வைத்துக் கிடந்த மலர் மார்பா -19-
நப்பின்னை நங்காய் திருவே துயில் எழாய்—20-
எருதும் வீழ –நாச்சியார் –4–7-
அடலாயர் தம் கொம்பினுக்கு இமில் ஏற்று வன்
அமைப்பொலிந்த மென் தோளி காரணமா வெங்கோட்டு ஏறு ஏழுடனே கொன்றானையே மனத்துக்கு கொண்டு –பெரிய திருவந்தாதி -48-
அறு பத முரலும் கூந்தல் காரணம் ஏழ் விடை யடங்கச் செற்றனை –திரு ஏழு கூற்று இருக்கை-
தளவேழ் முறுவல் பின்னைக்காய் வல்லான் ஆயர் தலைவனாய் இளவேறு ஏழும் தழுவிவ வெந்தாய்–திருவாய் –1- 5–1-
பின்னை நெடும் பணைத் தோள் மகிழ் பீடுடை முன்னை யமரர் முழு முதலானே—1–7–8-
கொண்டான் ஏழ் விடை —1–8–7-
காம்பணைத் தோள் பின்னைக்காய் ஏறுடன் ஏழு செற்றதுவும் –2–5–7-
ஏறு ஏழும் வென்று —-2–9–10-
வம்பவிழ் கோதை பொருட்டா மால் விடை ஏழும் அடர்த்த செம் பவளத் திரள் வாயன் சிரீதரன் தொல் புகழ் பாடி -3–5-2-
வேயின் மலி புரை தோளி பின்னைக்கு மணாளனை ஆய பெரும் புகழ் எல்லையிலாதன பாடிப் போய் காயம் கழித்து
அவன் தாளிணைக் கீழ்ப் புகும் காதலன் மாய மனிசரை என் சொல்ல வல்லேன் என் வாய் கொண்டே –3-9–8-
தோளி சேர் பின்னை பொருட்டு எருது ஏழு தழிஇக் கோளியார்–4–2–5-
கோவை வாயாள் பொருட்டு ஏற்றின் எருத்தம் இறுத்தாய்—-4- 3–1-
நெடும் பணைத் தோள் மடப்பின்னை –அணைவான் பொரு விடை ஏழு அடர்த்து உகந்த —-4-8-4-
இன வேறுகள் செற்றேனும் யானே என்னும் –5–6–6-
குல வாயர் கொழுந்துக்கும் கேள்வன் –5–6–11-
எருது ஏழு அடர்த்த –என் கள்ள மாயவனே கரு மாணிக்கச் சுடரே —5–7–9-
வதுவை வார்த்தையுள் ஏறு பாய்ந்ததும் —5–10–2-
கெண்டை ஒண் கண் வாசப் பூங்குழல் பின்னை தோள்கள் மணந்ததும் —6–4–2-
இமில் ஏறுகள் செற்றதுவும் —6–4–6-
அன்றுரு வேழும் தழுவி நீ கொண்ட ஆய் மகள் அன்பனே —7–2–9-
பின்னை தோள் மணந்த பேராயா—8–1–7-
வடிவேல் தடங்கண் மடப்பின்னை மணாளன் —9–8–2-
வாளேய் தடங்கண் மடப்பின்னை மணாளா -9–8–4-
மானேய் நோக்கி மடப்பின்னை தன் கேள்வனை —9–10–4-
வாள் கெண்டை ஒண் கண் மடப்பின்னை தன் கேள்வன் —10–4–3-
பின்னை மணாளன் —பெரிய திருமடல்
அன்று ஆயர் குலமகளுக்கு அரையன் தன்னை –திரு நெடும் தாண் -29-
துடி கொள் நுண்ணிடைச் சுரி குழல் துளங்கு எயிற்று இளம் கொடி திறத்து ஆயர்
இடி கொள் வெங்குரல் இனவிடை அடர்த்தவன் –கலியன் –1- 2–3-
தேரணங்கு அல்குல் செழும் கயல் கண்ணி திறத்து ஒரு மறத் தொழில் புரிந்து
பாரணங்கு இமில் ஏறு ஏழும் முன்னடர்த்த
மானேய் மட நோக்கி திறத்து எதிர் வந்த ஆனேழ் விடை செற்ற அணி வரைத் தோளா–1–10–7-
பந்தணைந்த மேல் விரலாள் பாவை தன் காரணத்தால் வெந்திறல் ஏழும் வென்ற வேந்தன் –2–2–4-
தன் துணை யாயர் பாவை நப்பின்னை தனக்கு இறை மற்றையோர்க்கு எல்லாம் வன் துணை —2–3–5-
பிறையுடை வாணுதல் பின்னை திறத்து முன்னொரு கால் செரு வில்லுருமின்–மறையுடைமால் விடை ஏழு அடர்த்தாற்கு இடம் –2–9–9-
மௌவல் குழல் ஆய்ச்சி மென் தோள் நயந்து –3–2–7-
உருவக் கரும் குழல் ஆய்ச்சி இனமால் விடை செற்று —3-3–5-
பஞ்சிய மெல்லடிப் பின்னை திறத்து முன்னாள் பாய் விடைகள் ஏழு அடர்த்து —3–4–4-
பின்னை தன் காதலன் தன் பெரும் தோள் நலம் பேணிளளால்—3–7–7-
விடையோட வென்று ஆய்ச்சி மென் தோள் நயந்த விகிர்தா –3–8–9-
சென்று சின விடை ஏழும் பட அடர்த்துப் பின்னை
வாராரும் முலை மடவாள் பின்னைக்காகி வளை மருப்பில் கடும் சினத்து வன் தாளார்ந்த
காரார் திண் விடை யடர்த்து வதுவை யாண்ட –கண்ணன் —4- 4-4-
வன் தாள் சேத்தொழில் சிதைத்துப் பின்னை செவ்வித் தோள் புணர்ந்த வெந்தை —-4–5–3-
எருது அடர்த்த வெந்தை –4–5–4-
மின்னின் அன்ன நுண் மருங்குல் வேயேய் தடம் தோள் மெல்லியற்கா –மன்னு சினத்த மழ விடைகள் ஏழு அன்று அடர்த்த மால் –5–1–6-
செறும் திண் திமில் ஏறுடைய பின்னை பெறும் தண் கோலம் பெற்றாரூர் –5–2–2-
ஆய்ப்பாடி தன்னுள் கொம்பனார் பின்னை கோலம் கூடுதற்கு ஏறு கொன்றான் –5–9–8-
விடை ஏழ் வென்று மென் தோள் ஆய்ச்சிக்கு அன்பனாய் -6–5–5-
முருக்கிலங்கு கணித்துவர் வாய்ப் பின்னை கேள்வன் –6–6–8-
பின்னைக்கு மணாளன் —6–6–9-
மருவாத விடை தான் ஏழும் வென்றான் —-6–10–5-
இறித்திட்டு ஆன விடை ஏழும் முன் வென்றாய் –7–7-7-
மழ விடை யடர்த்து —-7–8–8-
பைங்கண் மால் விடை அடர்த்து —-8–3–3-
பின்னை மணாளனாகி —8–6–6-
மாலார் விடையும் —-மடிவித்து –8-6–8 –
கொடியேரிடையாள் பொருட்டாக வன் தாள் விடை ஏழு அன்று அடர்த்த —8–6–9-
வியமுடை விடையினம் உடைதர மட மகள் குயமிடை தடவரை அகலமதுடையவர் –கயமிடை கணபுரம் அடிகள் தம் இடமே —-8–7–1-
எருதிற இகல் செய்து துணை மலி முலையவள் மானமிகு கலவியுள்—-8–7–2-
விடை ஏழு அன்று அடர்த்து வெகுண்டு —-8–9–3-
ஆனை வாட்டி யருளும் —10–1–6-
மால் விடை ஏழும் அடர்த்து —10–9–2-
பூங்குருந்து ஓசித்து ஆனை காய்ந்து —11–2–2-
பொன்னங்கலை யல்குல் யன்ன மென்னடைப் பூங்குழல் பின்னை மணாளர் —-11–2–5-
வென்றி விடை யுடன் ஏழு அடர்த்த வடிகாலை கலிகன்றி சொல் —-11–2–10-
தட மலர்க் கண்ணிக்காய் ஆன் விடை ஏழு அன்று அடர்த்தார்க்கு ஆளானார் அல்லாதார் மானிடவர் அல்லர் —11–7–9-
———————————-
பாரிஜாத அபஹரணம் –தேவர்கள் இந்திரிய வஸ்யர்கள்
கற்பகக் காவு கருதிய காதலிக்கு இப்பொழுது ஈவன் என்று
இந்திரன் காவினில் நிற்பன செய்து நிலாத்திகழ் உய்த்தவன் –பெரியாழ்வார் –1- -9–9-
என்னதான் தேவிக்கு அன்று இன்பப்பூ வீயாதாள் தன்னாதன் காணவே தண் பூ மரத்தினை
வன்னாதப் புள்ளால் வலியப் பறித்திட்ட என்னதான் வன்மையைப் பாடிப்பற—3- -9–1-
விண்ணுளார் பெருமாற்கு அடிமை செய்வாரையும் செறும் ஐம்புலன் இவை –திருவாய் –7–1–6-
பட்டரவேரகலல்குல் பவளச் செவ்வாய் பணை நெடும் தோள் பிணை நெடுங்கண் பாலாம் இன்சொல் மட்டவிழும் குழலிக்கா
வானோர் காவில் மரம் கொணர்ந்தான் அடி அணைவீர் –கலியன் –3–4–8-
ஏவிளம் கன்னிக்காகி இமையவர் கோனைச் செற்று காவளம் கடிது இறுத்துக் கற்பம் கொண்டு போந்தாய் –4–6–8-
மட்டேறு கற்பகத்தை மாதர்க்காய் வண் துவரை நட்டானை நாடி –6–8–7-
——————————-
பாணாசுர பங்கம்
நின்று எதிராய–வாணன் தோள் ஒன்றிய யீரைஞ்சூருடன் துணிய —பேயார் –80-
மகனாம் அவன் மகன் தன் காதல் மகனைச் சிறை செய்த வாணன் தோள் செற்றான் கழலே நிறை செய்து என்னெஞ்சே நினை —92-
மோடியோடு இலச்சையாய சாபம் எய்தி முக்கணான் கூடு சேனை மக்களோடு கொண்டு மண்டி வெஞ்சமத்து ஓடி
வாணன் ஆயிரம் கரம் கழித்த வாதிமால் –திருச்சந்த –53-
குந்தமோடு வந்த –வாணன் ஈரைஞ்சூறு தோள்களைத் துணித்த நாள் —70-
வண்டுலாவு கோதை மாதர் இந்த வாணன் ஈரைஞ்சூறு தோள்களைத் துணித்த நாள் —71-
மாயப் பொரு படை வாணனை ஆயிரம் தோளும் பொழி குருதி பாயச் சுழற்றிய ஆழி வல்லான் –திருப்பல்லாண்டு -7-
மா வலி தன்னுடைய மகன் வாணன் மகள் இருந்த காவலைக் கட்டழித்த தனிக் காளை கருதும் மலை —பெரியாழ்வார் —4–2–4-
சென்று அங்கு வாணனை யாயிரம் தோளும் திருச்சக்கரம் அதனால் தென்றித் திசை திசை வீழச் செற்றாய் –5–3–9-
வாணன் திண் தோள் துணித்த வலியும் பெருமையும் யான் சொல்லும் நீர்த்தல்ல —திருச்சந்த –78-
விறல் வாணன் ஆயிரம் தோள் துணித்தீர் –திருவாய் –2–4–2-
வாணனை உள் வன்மை தீர ஓராயிரம் தோள் துணித்த புள் வல்லாய் —3–8–9-
மேகலையால் குறைவில்லா மெலிவுற்ற வகலல்குல் போகமகள் புகழ்த் தந்தை விறல் வாணன் புயம் துணித்து –4–8–9-
நிறை பெரும் போர்கள் செய்து வாணன் ஆயிரம் தோள் துணித்ததும் —6–4–8-
அப்பன் நேர் சரி வாணன் திண் தோள் கொண்ட வன்றே –7–4–8-
வாணபுரம் புக்கு முக்கட் பிரானைத் தொலைய வெம்போர்கள் செய்து வாணனை ஆயிரம் தோள் துணித்தான்—7–10–7-
போராளன் ஆயிரம் தோள் வாணன் மாளப் பொரு கடலை அரண் கடந்து புக்கு மிக்க பாராளன் –திரு நெடும் தாண் –20-
நெய்யணைந்த திகிரியினால் வாணன் திண் தோள் நேர்ந்தவன் –கலியன் –3–4–3-
வாணனை ஆயிரம் தோள்களும் துணித்தவன் —4–2–5-
அன்றிய வாணன் ஆயிரம் தோளும் துணிய அன்று ஆழி தொட்டானை—4- -3–8-
சடையானோடே வடல் வாணன் தடம் தோள் துணித்த தலைவனிடம் —5–1–7-
வள்ளி கொழுநன் முதலாய மக்களோடு முக்கணான் வெள்கி யோடே விறல் வாணன் வியன் தோள் வனத்தைத் துணித்து உகந்தான் —6–7–6-
விடையானோடே வன்று விறல் ஆழி விசைத்தானை —7–6–3-
பெரும் தோள் வாணர்க்கு அருள் புரிந்து —8–6–6-
—————————————-
ஸ்கந்த பங்கம்
வெற்புடைய நெடும் கடலுள் தனி வேல் உய்த்த வேள் முதலா வென்றானூர் –திரு நெடும் தாண் -7-
————————–
பவ்வ்ண்டரக வாஸூதேவ -காசி ராஜ –மாலி -சுமாலி -பங்கம்
காய் சினத்த காசி மன்னன் வக்கரன் பவுண்டிரன் மா சினத்த மாலி மா சுமாலி கேசி தேனுகன் நாசமுற்று வீழ –திருச்சந்த –107-
புகாராருருவாகி முனிந்தவனைப் புகழ் வீட முனிந்து உயிருண்டு அசுரர் நகராயின பாழ் பட நாமம் எறிந்து –கலியன் –2–4–7-
———————————–
ஆழி கொண்டு இரவி மறைத்தது
வானத்து இயங்கும் எரி கதிரோன் தன்னை முயங்க மருள் தேராழியால் மறைத்தது என் நீ திருமாலே –பொய்கையார் –8-
பல மன்னர் போர் மாள வெங்கதிரோன் மாயப் பொழில் மறையத் தேராழியால் மறைத்தாரால் –நான்முகன் –16-
நாழிகை கூறிட்டுக் காத்து நின்ற அசுரர்கள் தம் முகப்பே நாழிகை போகப் படை பொருதவன் தேவகி தன் சிறுவன் ஆழி கொண்டு
அன்று இரவி மறைப்பச் சயத்திரன் தலையைப் பாழில் உருளப் படை பொருதவன் பக்கமே கண்டார் –பெரியாழ்வார் —4–1–8-
திண் சக்கர நிழறு தொல் படையாய் –திருவாய் —6–2–5-
சுடர் ஆழியினைப் பகலோன் மறையப் பணி கொண்டு —கலியன் –2–4–3-
பாழியால் மிக்க பார்த்தனுக்கு அருளிப் பகலவன் ஒளி கெடப் பகலே ஆழியால் அன்று அங்கு ஆழியை மறைத்தான் —கலியன் —5- -7–8-
விசயற்காய் விறல் வியூகம் வில்லச் சிந்துக் கோன் வீழ ஊர்ந்த விமலனூர் —6–5–8-
பகல் கரந்த சுடர் ஆழிப் படையான் —6–9–5-
விலங்கல் உறப் படையால் ஆழி தட்ட —8–9–3-
——————-
ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் தூது
பஞ்சவர் தூதனாய்ப் பாரதம் கை செய்து –பெரியாழ்வார் –1–8–3-
பொய்ச் சூதில் தோற்ற பொறை யுடை மன்னவர்க்காய் –புத்தூர் பெறாத வன்று பாரதம் கை செய்த அத்தூதன் —2–1–1-
துரியோதனன் பக்கல் சென்று அங்கு பாரதம் கை எறிந்தான் –2–6–4-
சீரொன்று தூதாய்த் துரியோதனன் பக்கல் —2–8–5-
பஞ்சவர் தூதனாய் பாரதம் கை செய்து –3–9–5-
தூது சென்றாய் குரு பாண்டவர்க்காய் –5–3–4-
மன்னர் பெரும் சவையுள் வாழ் வேந்தர் தூதனாய் சென்றதுவும் –பெரிய திருமடல்
நாடுடை மன்னர்க்குத் தூது செல் நம்பிக்கு –திருவாய் –6–6–4-
அவனே பின்னோர் தூது ஆதி மன்னார்க்காகிப் பெரு நிலத்தோர் இன்னார் தூதன் என நின்றான் –கலியன் —2–2–3-
பஞ்ச பாண்டவர்க்காகி வாயுரை தூது சென்று இயங்கும் என் துணை –2–3–5-
தூதில் சென்று அப் பொய்யறை வாய்ப் புகப் பெய்த மல்லர் மங்கக் காய்ந்தானை –கலியன் –2- 5—5-
பாரேறு பெரும் பாரம் தீரப் பண்டு பாரதத்துத் தூதி யங்கி—2–10–8-
மன்னர் தூது வனாயவனூர் சொல்வீர் —3–7–4-
மூத்தவர்க்கு அரசு வேண்டி முன்பு தூது எழுந்து அருளி –4–6–7-
தூது வேந்தர்க்காய —5–2–1-
மன்னார்க்காய் முன்னம் சென்ற தூதாளன் —5–5–6-
கோதில் செங்கோல் குடை மன்னரிடை நடந்த தூதா —6–2–9-
சென்றான் தூது பஞ்சவர்க்காய —8–6–9-
அரவு நீள் கொடியோன் அவையுள் ஆசனத்தை அஞ்சிடாதேயிட அதற்குப் பெரிய மா மேனி அண்டமூடுருவப் பெரும் திசை யடங்கிட நிமிர்ந்தோன் –9–1–8-
துன்னு மா மணி முடிப் பஞ்சவர்க்காகி முன் தூது சென்ற —9–7–2-
அன்று பாரதத்து ஐவர் தூதனாய்ச் சென்ற மாயனைச் செங்கண் மாலினை—-11–1–10-
கோதை வேல் ஐவர்க்காய் மண்ணகலம் கூறிடுவான் தூதனாய் மன்னவனால் சொல்லுண்டான் —-11–5–7-
——————————————————————
மதுகைடப நிரசனம்
நேரா நிசாசரர் மேல் பேராழி கொண்ட பிரான் –பொய்கையார் –83-
வாய்ந்த மதுகைடபரும் வயிறு உருகி மாண்டார் —பேயார் –66-
இகழ்ந்தாய் இருவரையும் வீய –நான்முகன் –24-
உளைந்திட்டு எழுந்த மதுகைடவர்கள் உலப்பில் வலியாலவர் பால் -வயிரம் விளைந்திட்டது என்று எண்ணி
விண்ணோர் பரவ அவர் நாள் ஒழித்த பெருமான் –கலியன் –10–6–3-
————————————
பார்த்த சாரதி
திரிந்தது வெஞ்சமத்துத் தேர் தடவி –பூதத்தார் –15-
புகழ்ந்தாய் சினப் போர் சுவேதனைச் சேனாபதியாய் மனப்போர் முடிக்கும் வகை —நான்முகன் –24-
மெய் தெளிந்தார் என் செய்யார் வேறானாய் நீறாக கை தெளிந்து காட்டிக் களப்படுத்து—94-
பொய்யினோடு மெய்யுமாய் —திருச்சந்த –26-
பார் மிகுத்து பாரம் முன் ஒழிச்சுவான் அருச்சுனன் தேர் மிகுத்து மாயமாக்கி நின்று கொன்று வென்றி சேர் மாரதற்கு
வான் கொடுத்து வையம் ஐவர் பாலதாம் சீர் மிகுத்த நின்னலால் அலோர் தெய்வம் நான் மதிப்பனே —89-
மெய்யர்க்கே மெய்யானாகும் –பொய்யர்க்கே பொய்யனாகும் –திருமாலை –15-
தாரித்து நூற்றுவர் தந்தை சொல் கொள்ளாது பாரித்த மன்னர் படப் பஞ்சவர்க்கு அன்று தேர் உய்த்த கைகளால் சப்பாணி –பெரியாழ்வார் —-1-6–6-
பேரொக்கப் பண்ணி இப் பூமிப் பொறை தீர்ப்பான் தேரொக்க ஆர்ந்தாய் செழு தார் விசயற்காய் —1–8–6-
கொத்துத் தலைவன் குடி கெடத் தோன்றிய அத்தன் —1–9–3-
வேந்தர்கள் உட்க விசயன் மணித் திண் தேர் ஊர்ந்தவன்-1–9–4-
பார்த்ததற்குத் தேர் ஒன்றை யூர்ந்தார்க்கு—2–6–5-
வெள்ளைப் புரவிக் குரக்கு வெல் கொடித் தேர் மிசை முன்பு நின்று கள்ளப் படைத் துணையாகிப் பாரதம் கை செய்யக் கண்டார்–4–1–7-
மன்னர் மறுக மைத்துனன் மார்க்கு ஒரு தேரின் மேல் முன் அங்கு நின்று மோழை எழுவித்தவன் மலை —4–2–7-
அன்று தேர் கடவிய பெருமான் கனை கழல் காண்பது என்று கொல் கண்களே —-திருவாய் —3–6–10-
மாயப் போர்த் தேர்ப் பாகனார்க்கு —-4–6–1-
தேசம் அறிய வோர் சாரதியாய்ச் சென்று —-7–5–9-
சித்திரத் தேர் வலவா —7–8–3-
புக்க நல் தேர் தனிப் பாகா —8–5–8-
பார்த்தற்காய் அன்று பாரதம் கை செய்திட்டு வென்ற பரஞ்சுடர் –கலியன் —1–8–4-
பற்றலர் வீயக் கோல் கையில் கொண்டு பார்த்தன் தன் தேர் முன் நின்றானை —2–3–1-
இந்திரன் சிறுவன் தேர் முன் நின்றானை —2–3–6-
பார்த்தன் செல்வத் தேர் ஏறு சாரதியாய் —2–10–8-
வேல் கொள் கைத்தலத்து அரசர் வெம்போரினில் விசயனுக்காய் மணித் தேர் கோல கொள் கைத்தலத்து எந்தை பெம்மான் —3–1–9-
ஒரு கால் தேரினை யூர்நது தேரினைத் துரந்த செங்கண்மால்-4- -10–5-
கறையார் நெடு வேல் மற மன்னர் வீய விசயன் தேர் கடவி–5–1–8-
ஐவர்க்காய் அமரில் உய்த்த தேராளன் —5–5–7-
வெள்ளைப் புரவித் தேர் விசயற்காய் விறல் வியூகம் விள்ள ஊர்ந்த விமலன் —-6–5–8-
பார்த்தன் தன் தேரை யூரும் –6–5–9-
மிடையா வந்த வேல் மன்னர் வீய விசயன் தேர் கடவி —6–7–7-
மண்ணின் மீ பாரம் கெடுப்பான் மற மன்னர் மண்ணின் மேல் வந்த படை எல்லாம் பாரதத்து
விண்ணின் மீது ஏற விசயன் தேரூர்ந்தானை —6–8–8-
பாரதத்தொரு தேரை ஐவர்க்காய்ச் சென்று இரங்கி யூர்நது —7–3–4-
பாரித்து எழுந்த படை மன்னர் தம்மை மாளப் பாரதத்துத் தேரில் பாகனாய் யூர்நத தேவதேவன் —7–5–2-
பஞ்சவர் பாகன் –9–1–4-
பன்னிய பாரம் பார் மகட்க்கு ஒழிய பாரத மா பெரும் போரில் மன்னர்கள் மடிய
மணி நெடும் திண் தேர் மைத்தனர்க்கு உய்த்த மா மாயன் —9–1–9-
கவ்வைக் களிற்று மன்னர் மாளக் கலி மான் தேர் ஐவர்க்காய் அன்று அமரில் உய்த்தான் —9–6–5-
பார்த்தனுக்கு அன்று அருளிப் பாரதத்து ஒரு தேர் முன் நின்று காத்தவன் தன்னை —9–9–8-
மன்னிலங்கு பாரதத்துத் தேரூர்ந்து –11–3–1-
————————-
பாரதப் போர்
வெண் சங்கம் ஊதிய வாய் –பொய்கையார் –38-
ஐவர்க்காய் அன்று மிடைந்தது பாரத வெம்போர் –பேயார் -28-
வெற்றிப் பணிலம் வாய் வைத்து உகந்தான் பண்டு —60-
நின்று கொன்று வென்றி சேர் மா ரதர்க்கு வான் கொடுத்து வையம் ஐவர் பால் தாம் சீர் மிகுத்த ஓர் தெய்வம் –திருச்சந்த -89-
மலை புரை தோள் மன்னவரும் மா ரதரும் மற்றும் பலர் குலைய நூற்றுவரும் பட்டழிய–பெரியாழ்வார் –2- 1–2-
பற்றார் நடுங்க முன் பாஞ்ச சன்னியத்தை வாய் வைத்த போர் ஏறே சிற்றாயர் சிங்கமே —3–3–5-
வெள்ளை விளி சங்கு வெஞ்சுடர் திருச் சக்கரம் ஏந்து கையன் உள்ள விடம் வினவில் உமக்கிறை வம்மின் சுவடுரைக்கேன்
வெள்ளைப் புரவிக் குரக்கு வெல் கொடுத் தேர் மிசை முன்பு நின்று கள்ளப் படை துணையாகிப் பாரதம் கை செய்யக் கண்டார் உளர் —4–1–7-
குறுகாத மன்னரைக் கூடு கலக்கி வெங்கானிடைச் சிறுகால் நெறியே போக்குவிக்கும் செல்வன் —-4- -2–8-
பாண்டவர் தம்முடைய பாஞ்சாலி மறுக்கம் எல்லாம் ஆண்டங்கு நூற்றுவர் தம் பெண்டிர் மேல் வைத்த அப்பன் மலை —4–3–6-
திரை பொரு கடல் சூழ் திண் மதிள் துவரை வேந்து தன் மைத்துனன் மார்க்காய் –அரசினை அவிய அரசினை அருளும் அரி புருடோத்தமன் அமர்வு –4- 7–8-
அங்கோர் பொய்ச் சுற்றம் பேசிக் சென்று பேதம் செய்து எங்கும் பிணம் படுத்தாய் –5–3–4-
மைத்துனன்மார்களை வாழ்வித்து மாற்றலர் நூற்றுவரைக் கெடுத்தாய் –5–3–8-
தொல்லைக் கண் மாத்தானைக்கு எல்லாம் ஓர் ஐவரையே மாறாகக் காத்தானைக் காண்டும் நீ காண் –பெரிய திருவந்தாதி -19-
கொல்லா மாக் கோல் கொலை செய்து பாரதப் போர் எல்லா சேனையும் இரு நிலத்து அவித்த எந்தாய் —திருவாய் —3–2–3-
நீர்மையில் நூற்றுவர் வீய ஐவருக்கு அருள் செய்து நின்று பார் மல்கு சேனை யவித்த பரஞ்சுடரை நினைந்தாடி —3–5–7-
பண்டு நூற்றுவர் அடவரும் படை மங்க ஐவர்கட்காகி வெஞ்சமத்து அன்று தேர் கடவிய பெருமான் —3–6–10-
அடியோங்கு நூற்றுவர் வீய அன்று ஐவருக்கு அருள் செய்த நெடியோனை —3–7–11-
போர்ப் பாகு தான் செய்து அன்று ஐவரை வெல்வித்த—4–6–1-
வரி வளையால் குறைவில்லா பெரு முழக்கால் அடங்காரை எரி அழலம் புக ஊதி இரு நில முன் துயர் தவிர்த்த —4- 8–8-
திறம் காட்டி அன்று ஐவரைக் காத்தேன் என்னும் –5–8–5-
மாறு சேர் படை நூற்றுவர் மங்க ஓர் ஐவர்க்காய் அன்று மாயப் போர் பண்ணி நீறு செய்த எந்தாய் —5–7–4-
பெரிய பாரதம் கை செய்து ஐவர்க்குத் திறங்கள் காட்டி யிட்டுச் செய்து போன மாயங்களும் —-5–10–1-
மண் மிசைப் பெரும் பாரம் நீங்க ஓர் பாரதமா பெரும் போர் பண்ணி மாயங்கள் செய்து சேனையைப் பாழ் பட நூற்றிட்டு -6-4–10-
குரு நாடுடை ஐவர்கட்காய் யாடிய மா நெடும் தேர்ப் படை நீர் எழச் செற்ற பிரான் –6–8–3-
நூற்றுவரை யன்று மங்க நூற்ற நிகரில் முகில் வண்ணன் நேமியான் –7–3–10-
மன்னர் ஆணுடைச் சேனை நடுங்கும் ஒலி —–7–4–5-
தாயம் செறும் ஒரு நூற்றுவர் மங்க ஓர் ஐவர்க்காய்த் தேசம் அறிய ஓர் சாரதியாய்ச் சென்று சேனையை நாசம் செய்திட்டு நடந்த நல் வார்த்தை —-7–5–9-
ஐவர்க்காய் கொடும் சேனை தடிந்து—7- -6–10-
அமரது பண்ணி அகலிடம் புடை சூழ் அடுபடை யவித்த யம்மானே —-8–1–4-
தக்க ஐவர் தமக்காய் அன்று ஈரைம்பதின்மர் தாள் சாயப் புக்க நல் தேர்த் தனிப் பாகா —-8–5–8-
பாரதம் பொருத மாயா உன்னை எங்கே காண்கேனே —8–5–10-
மன்னஞ்சப் பாரதத்து பாண்டவர்க்காய் படை தொட்டான் –10-6–4-
ஒரு தேரால் மன்னிலங்கு பாரதத்தை மாள யூர்ந்த வரை யுருவின் மா களிற்றை –திரு நெடும் தாண் –28-
முன்னுலகம் பொறை தீர்த்து ஆண்டான் –கலியன் –2–4–2-
புல மன்னு வடம் புனை கொங்கையினாள் பொறை தீர முன்னாள் அடு வாள் அமரில் பல மன்னர் பட நில மன்னனுமாய் யுலகாண்டவன் —2–4–3-
பாங்காக முனைவரோடு அன்பளவிப் பதிற்றைந்து திரட்டிப் படை வேந்தர் பட நீங்காச் செருவில் நிறை காத்தவன் 2—4–4-
சேனை செருக்களத்துத் திறல் அழியச் செற்றான் தன்னை -2–10–8-
மாற்றரசர் மணி முடியும் திறலும் தேசம் மற்றவர் தம் காதலிமார் குலையும் –உடன் கழல –4–4–1-
பல்லரசு அவிந்து வீழப் பாரதப் போர் முடித்தாய் -4–6-6-
பாரதம் கை எறிந்து —4–10–5-
மன்னர் தம் உயிர் செக ஐவர்கட்க்கு அரசு அளித்த—5–3–4-
பந்தார் விரலாள் பாஞ்சாலி கூந்தல் முடிக்கப் பாரதத்துக் கந்தார் களிற்றுக் கழல் மன்னர் கலங்கச் சங்கம் வாய் வைத்தான் —6–7–8-
உரங்களால் இயன்ற மன்னர்கள் மாள –இன்னருள் செய்யும் எம்பிரானை –7–3–4-
கயம் கொள் புண் தலைக் களிறு உந்து வெந்திறல் கழல் மன்னர் பெரும் போரில் மயங்க வெண் சங்கம் வாய் வைத்த மைந்தன் —8–5–4-
செரு வழியாத மன்னர்கள் மாளத் தேர் வலம் கொண்டவர் செல்லும் அரு வழிவான மதர் படக் கண்ட ஆண்மை கொலோ வறியேன் நான் — 10–9–5-
—————–
குதிரை விடாய் தீர்த்தது
மோழை எழுவித்தவன் மலை –பெரியாழ்வார் –4–2–7-
மன்னஞ்சப் பாரதத்து –படை தொட்டான் –திருவாய் -10–6–4-
————————-
அசுரர்கள் வதம்
திறம்பாமல் அசுரரைக் கொன்றேனே என்னும் –5–6–5-
கொடு வல்லசுரர் குளம் எல்லாம் கூறாய் நீறாய் நிலனாகிச் சீறா வெறியும் திரு நேமி வலவா தெய்வத் கோமானே —6–10–2-
அடலாழி ஏந்தி அசுரர் வன் குலம் வேர் மருங்க அறுத்தாய் -7–1–5-
உட் குடை யசுரர் உயிர் எல்லாம் யுண்ட –7–2–3-
அசுரர் வன் கையர் கூற்றமே—-8- -1–8-
அசுரர் வன் கையர் வெங்கூற்றை –8–4–8-
மருள் கொள் செய்கை யசுரர் மங்க வடமதுரைப் பிறந்தார்க்கு—9–1–3-
அதிர் கொள் செய்கை அசுரர் மங்க வடமதுரை பிறந்தார்க்கு –9–1–5-
இகலிடத்து அசுரர்கள் கூற்றம் —9–9–2-
குதற்று வல்லசுரர்கள் கூற்றம் —-10–1–3-
அசுரரை என்றும் துணிக்க வல்லரட்டன்—10–1–9-
தேவாசுரம் பொருவாய் செற்று –பேயார் –48-
—————————————
ஸ்ரீ பலராமாவதாரம்
முன்னலோர் வெள்ளிப் பெரு மலைக் குட்டன் மொடு மொடு விரைந்தோடப் பின்னை
செம் பொற் கழலடிச் செல்வா பல தேவா –திருப்பாவை –17-
பிலம்பன் தன்னைப் பண்ணழிய பல தேவன் வென்ற –நாச்சியார் –12–7-
ஒன்றைக் குழையும் நாஞ்சிலும் ஒரு பால் தோன்றத் தோன்றி வெற்றித் தொழிலார் வேல் வேந்தர்
விண் பால் செல்ல வெஞ்சமத்து செற்ற கொற்றத் தொழிலானை –கலியன் –8–8–8-
மைந்நம்பு வேல் கண் நல்லாள் முன்னம் பெற்ற வளை வண்ண
—————————
ஸ்ரீ கல்கி அவதாரம்
கடும் பரி மேல் கற்கியை நான் கண்டு கொண்டேன் –கலியன் —2–5–3-
வாமனன் கற்கி மதுசூதன் மாதவன் தார் மன்னு தாசாரதியாய தட மார்வன் —8–4–7-
கற்கியும் ஆனான் தன்னை —8–9–10-
—————————–
ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ கிருஷ்ணாவதாரம் –ஸ்ரீ மது ஸூதன வைபவம் –ஸ்ரீ கிருஷ்ண சம்போதனம் –ஸ்ரீ கிருஷ்ண சைஸவம் –துரியோதன க்ருத்யம் –துர்கா வைபவம்
ஸ்ரீ கிருஷ்ண லீலைகள் –கோபியர் உடன் லீலைகள் –வேணு கானம் –பரீக்ஷித் ரக்ஷணம் –ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் -பூதனா வதம் –சகட பங்கம்

-நவநீத சாதுர்யம் -உலூகல பந்தனம் -வையம் ஏழும் காட்டியது –மருதமரம் முறித்தல் –
ஸ்ரீ கிருஷ்ண பால்ய லீலைகள் -கோ பாலனம் –குருந்தம் ஒசித்தது–வத்ஸா கபித்த நியாசம் –பகாஸூரா வதம் –தேனுகாஸூர வதம்
நரகாசுர வதம் –காளீய தமனம் –பிரலம்பாஸூர வதம் –கோபிகா வஸ்திர அபஹரணம் -பக்த விலோசனம் -கோவர்த்தன உத்தரணம்
ராச லீலை –ஜலக்ரீடை –குடக்கூத்து –அரிஷ்டாஸூர நிராசம் –கேசி வதம் –கூனி கூன் நிமிர்த்தது –
-குவலயா பீடம் நிராசம் –மல்ல நிராசம் -கம்ச வதம் -தனுர் பங்கம்
ஸ்ரீ கிருஷ்ண உபநயனம் -அத்யயனம் -சாந்தீபன புத்ராநயனம் –வைதிக புத்ராநயனம் –கால நேமி வதம் –
நாரதர் கண்ட காட்சி –அர்ஜுனன் கண்ட காட்சி -சீமாலிகன் வதம் -திரௌபதி குழல் முடித்தல் -பாண்டவர்கள் ராஜ்ய லாபம் –

ஸ்ரீ ருக்மிணி விவாஹம் –ருக்மி பங்கம் –சிசுபால பங்கம் -தந்த வக்த்ர நிராசம் –காண்டாவன தஹநம் -நப்பின்னை திருமணம்
-பாரிஜாத அபஹரணம் -தேவர்கள் ஸூ ரிகள் இந்த்ரிய வஸ்யர் -பாண விஜயம்
ஸ்கந்த பங்கம் -பவுண்டராக பங்கம் -காசி ராஜ மாலி ஸூ மாலி பங்கம் –ஆழியால் ஆழி மறைத்தல் -ஜெயத்ர வதம்
ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் தூது -மது கைடப நிரஸம் – ஸ்ரீ பார்த்த சாரதி -பாரதப் போர் –குதிரை விடாய் தீர்த்தல் –
அசுரர் வதம் -தேவாசுர யுத்தம் -பலராமர் அவதாரம் -கல்கி அவதாரம் –
—————————————
வெண்ணெய் யுண்டு கட்டுண்டது
உறி வெண்ணெய் தோன்ற யுண்டான் —பொய்கையார் –18-
வெறி கமழும் காம்பேய் மென் தோளி கடை வெண்ணெய் யுண்டாயை தாம்பே கொண்டார்த்த தழும்பு —22-
விரலோடு வாய் தோய்ந்த வெண்ணெய் கண்டு –24-
ஆனாய்ச்சி வெண்ணெய் விழுங்க நிறையுமே –92-
மொய் குழல் யாய்ச்சி விழுதுண்ட வாயானை —பேயார் –25-
உடைந்ததுவும் ஆய்ச்சி பால் மத்துக்கே அம்மனே –28-
வெண்ணெய் விழுங்க வெகுண்டு ஆய்ச்சி கண்ணிக் கயிற்றினால் கட்டத் தான் கட்டுண்டு இருந்தான் –91-
ஆய்ச்சி பாலை யுண்டு மண்ணை யுண்டு வெண்ணெய் யுண்டு –திருச்சந்த –37-
ஆனை மேய்த்து ஆ நெய் யுண்டு –40-
கொண்டல் வண்ணனைக் கோவலனாய் வெண்ணெய் யுண்ட வாயன் –அமலனாதி –10-
கண்ணி நுண் சிறுத் தாம்பினால் கட்டுண்ணப் பண்ணிய பெரு மாயன் —கண்ணி நுண் -1-
தோய்த்த தண் தயிர் வெண்ணெய் பால் உடன் உண்டலும் உடன்று ஆய்ச்சி கண்டு ஆர்த்த தோளுடை எம்பிரான் –பெருமாள் —2–4-
முழுதும் வெண்ணெய் அளைந்து தொட்டு உண்ணும் முகிழ் இளம் சிறுத் தாமரைக் கையும் எழில் கொள்
தாம்பு கொண்டு அடிப்பதற்கு எள்கு நிலையும் வெண் தயிர் தோய்ந்த செவ்வாயும் — -7–8-
பழம் தாம்பால் ஆர்த்த –பெரியாழ்வார் –1–2–9-
பெருமா யுரலில் பிணிப்புண்டு இருந்து –1–2–10-
தாழியில் வெண்ணெய் தடம் கை யார விழுங்கிய –1–4–9-
மத்தளவும் தயிரும் வார் குழல் நன் மடவார் வைத்தன நெய் களவால் வாரி விழுங்கி –1–5–5-
சட்டித் தயிரும் தடாவினில் வெண்ணெயும் உண் பட்டிக் கன்றே –1–6–5-
பொத்த யுரலைக் கவிழ்த்து அதன் மேல் ஏறித் தித்தித்த பாலும் தடாவினில் வெண்ணெயும் மெத்தத் திரு வயிறு ஆர விழுங்கிய அத்தன் –1–9–7-
திருடி நெய்க்கு ஆப்பூண்டு நந்தன் மனைவி கடைத் தாம்பால் சோப்பூண்டு துள்ளித் துடிக்கத் துடிக்க அன்று ஆப்பூண்டான் —2–1–5-
வைத்த துப்பமும் பாலும் தயிரும் விழுங்கிய அப்பன் –2–1–6-
வைத்த நெய்யும் காய்ந்த பாலும் வடி தயிரும் நறு வெண்ணெயும் இத்தனையும் பெற்று அறியேன் எம்பிரான் நீ பிறந்த பின்னை —-2–2–2-
தொடுப்புண்டாய் வெண்ணெயை என்று கையைப் பிடித்துக் கரையுரலோடு என்னைக் காணவே கட்டிற்று இல்லையே –2–3–9-
வெண்ணெய் அளைந்த குணுங்கும் —2–4–1-
கன்றுகளோடு –கட்டெறும்பு பிடித்திட்டால் தென்றிக் கெடுமாகில் வெண்ணெய் திரட்டி விழுங்குமா காண்பன் —2–4–2-
கறந்த நற்பாலும் தயிரும் கடைந்து உறி மேல் வைத்த வெண்ணெய் பிறந்ததுவே முதலாகப் பெற்று அறியேன் எம்பிரானே —2–4–7-
திண்ணக் கலத்தில் திறை யுறி மேல் வைத்த வெண்ணெய் விழுங்கி விரைய யுறங்கிடும் —-2–5–3-
அள்ளி நீ வெண்ணெய் விழுங்க அஞ்சாது அடியேன் அடித்தேன் —2–7–5-
————-
வெண்ணெய் திருடியது
ஆய்ச்சியர் சேரி அளை தயிர் பாலுண்டு பேர்த்தவர் கண்டு பிடிக்கப் பிடியுண்டு வேய்ந்தடம் தோளினார்
வெண்ணெய் கோள் மாட்டாது அங்கு ஆப்புண்டு இருந்தான் –2–10–5-
பொன்னேய் நெய்யோடு பாலமுதுண்டு ஒரு புள்ளுவன் பொய்யே தவழும் —3–1–1-
கும்மாயத்தொடு வெண்ணெய் விழுங்கிக் குடத் தயிர் சாய்த்துப் பருகி —-3–1–1-
முப்போதும் கடைந்து ஈட்டிய வெண்ணெயினோடு தயிரும் விழுங்கி கப்பாலாயர்கள் காவில் கொணர்ந்த கலத்தொடு சாய்த்துப் பருகி —3–1–5-
மிடறு மெழு மெழுத்தோடே –வெண்ணெய் விழுங்கிப் போய் படிறு பல செய்து இப்பாடி எங்கும் திரியாமே —-3–2–6-
பற்றி யுரலிடை யாப்பும் யுண்டான் –நாச்சியார் —12–8-
ஈட்டிய வெண்ணெய் தொடு யுண்ணப் போந்து –திரு விருத்தம் –21-
நெய் தொடு யுண்டு யேசும்படி என்ன செய்யுமீசர் விண்ணோர் பிரானார் மாசில் மலரடிக் கீழ் –54-
ஆழி சங்கம் படைக்கலம் ஏந்தியை வெண்ணெய்க்கு அன்று ஆய்ச்சி வன் தாம்புகளால் புடைக்க அலந்தானை எம்மானை —86-
சுருங்குறி வெண்ணெய் தொடு யுண்ட கள்வனை –91-
வெண்ணெய் யூண் என்னும் ஈனச் சொல்லே இமையோர் தமக்கும் நெஞ்சால் நினைப்பரிது–98-
தாம்பால் ஆப்புண்டாலும் அத்தழும்பு தான் இகளச் சோம்பாது —பெரிய திருவந்தாதி –18-
வாரார் வன முலையாள் மத்தாரப் பற்றிக் கொண்டு சீரார் தயிர் கடைந்து வெண்ணெய் திரண்டதனை நாரார் உறி ஏற்றி நன்கமைய வைத்ததனை
ஓராதவன் போல் உறங்கி அறிவுற்று தாரார் தடம் தோள்கள் உள்ளளவும் கை நீட்டி ஆராத வெண்ணெய் விழுங்கி அருகிருந்த மோரார் குடமுருட்டி
முன் கிடந்த தானத்தே ஓராதவன் போல கிடந்தானைக் கண்டவளும் ஊரார்கள் எல்லாரும் காண உரலோடே தீரா வெகுளியளாய்ச்
சிக்கென ஆர்த்தடிப்ப ஆரா வயிற்றினொடு ஆற்றாதான் –சிறிய திரு மடல்
தயிர் வெண்ணெய் தன் வயிறார விழுங்கிப் பின்னும் உரலோடு கட்டுண்ட பெற்றிமையும் –பெரிய திருமடல்
மத்துறு கடை வெண்ணெய் களவினில் உரவிடை யாப்புண்டு எத்திறம் உரலினோடு இணைந்து இருந்து ஏங்கிய எளிவே–திருவாய் –1–3–1-
களவேழ் வெண்ணெய் தொடுவுண்ட கள்வா –1–5–1-
உண்டாய் வெண்ணெய் சிறு மனுசர் உவலை யாக்கை நிலை எய்தி –மண் கரைய நெய்யூண் மருந்தோ —1–5–8-
வைகலும் வெண்ணெய் கை கலந்துண்டான் —1–8–5-
உறிக் கொண்ட வெண்ணெய் பால் ஒளித்து உண்ணும் அம்மான் —2–3–8-
தாமோதரனைத் தனி முதல்வனை —-2–7–12-
உறி யமர் வெண்ணெய் யுண்டவன் கோயில் —2–10–6-
வேயகம் பால் வெண்ணெய் தொடு யுண்ட ஆனாயர் தாயவனே —3–8–3-
ஆய்ச்சியர் வெண்ணெய்கள் காணில் அவனுண்ட வெண்ணெய் ஈது என்னும் —4–4–6-
தயிர் வெண்ணெய் யுண்டானை —4–8–11-
நெய்யுண் வார்த்தையுள் அன்னை கோல் கொள்ள நீ யூன் தாமரைக் கண்கள் நீர் மல்க —-5–10–3-
ஆய்ச்சியாகிய அன்னையால் அன்று வெண்ணெய் வார்த்தையுள் சீற்றம் உண்டு அழு கூத்த அப்பன் தன்னை —6–2–11-
நோவ வாய்ச்சி யுரலோடு ஆர்க்க இரங்கிற்றும்—6–4–4-
ஈட்டிய வெண்ணெய் யுண்டான் திரு மூக்கு எனதாவி யுள்ளே -7–7–2-
தாமோதரன் தாள்கள் —10–4–1-
தாயாய் வந்த பேய் உயிரும் இழுதும் உடன் உண்ட வாயான் —-கலியன் –1–5–6-
உண்டாய் உறி மேல் நறு நெய்யமுதாக —1–10–4-
வேயின் அன்ன தோள் மடவார் வெண்ணெயுண்டான் இவன் என்று ஏச நின்ற —2–2–1-
ஆய்த்தாயர் தயிர் வெண்ணெய் யமர்ந்த கோவை —-2–5–4-
உறி யார்ந்த நறு வெண்ணெய் ஒளியால் சென்று அங்கு உண்டானைக் கண்டு ஆய்ச்சி யுரலோடு ஆர்க்க
தறி யார்ந்த கரும் களிறே போல் நின்று தடம் கண்கள் பனி மல்கும் தன்மையானை —2–10–6-
பண்டிவன் வெண்ணெய் யுண்டான் என்று ஆய்ச்சியர் கூடி யிழிப்ப—3–3–8-
வேல் நெடும் கண் ஆய்ச்சியர்கள் வைத்த தயிர் வெண்ணெய் உளம் குளிர வமுது செய்து –3–9–7-
தயிருண்டு வெண்ணெய் அமுதுண்டு —3–10–9-
படல் அடைத்த சிறு குரம்பை நுழைந்து புக்குப் பசு வெண்ணெய் பதமாரப் பண்ணை முற்றும் அடலர்த்த
வேல் கண்ணார் தோக்கை பற்றி அலந்தலைமை செய்து உழலும் ஐயன் —4- -4–3-
ஆய்ச்சியர் அழைப்ப வெண்ணெய் யுண்டு —4–10–1-
மையார் தடம் கண் கரும் கூந்தல் ஆய்ச்சி மறைய வைத்த தயிர் நெய்யார் பாலோடு அமுது செய்த நேமி யங்கை மாயன் —5–1–5-
பிள்ளை யுருவாய் தயிருண்டு அடியேன் உள்ளம் புகுந்த –5–2–3-
கானாயன் கடி மனையில் தயிருண்டு நெய் பருக நந்தன் பெற்ற ஆனாயன் —5–5–3-
வெண்ணெய் தான் அமுது செய்ய வெகுண்டு மத்து யாய்ச்சி ஓச்சி கண்ணியார் குறும் கயிற்றால் கட்ட வெட்டென்று இருந்தான் –5–9–7-
தாய் செற உழைத்து தயிருண்டு —5–10–1-
உறியார் வெண்ணெய் யுண்டு யுரலோடும் கட்டுண்டு –6–5–4-
ஒளியா வெண்ணெய் யுண்டான் என்று உரலோடு ஆய்ச்சி ஒண் கயிற்றால் விளியா ஆர்க்க வாப்புண்டு விம்மி அழுதான் –6–7–4-
மூ உலகோடு அளை வெண்ணெய் யுண்டான் —6–9–3-
வெண்ணெய் யுண்டு யுரலினிடை யாப்புண்ட தீம் கரும்பினை –6–10–3-
அன்று ஆவின் நறு நெய் அமர்ந்துண்ண —7–6–4-
தோயாவின் தயிர் நெய் அமுதுண்ணச் சொன்னார் சொல்லி நகும் பரிசே பெற்ற தாயால் ஆப்புண்டு இருந்து அழுது ஏங்கும் தாடாளா —7–7–6-
வம்பவிழும் மயிர்க் குழல் யாய்ச்சி வைத்த தயிர் வெண்ணெய் யுண்டு யுகந்த மாயோன் —7–8–8-
வெண்ணெய் யுண்டு ஆப்புண்ட வண்ணம் விளம்பினாள்—8–2- 5-
மண மருவு தோளாய்ச்சி ஆர்க்கப் போய் யுரலோடும் —-8–3–4-
தாய் எடுத்த சிறு கோலுக்கு உளைந்து ஓடித் தயிருண்ட வாய் துடைத்த மைந்தன் –8–3–5-
ஏதலர் நகை செய இளையவர் அளை வெண்ணெய் போது செய்தமரிய புனிதர் —8–7–4-
வெண்ணெய் மாந்து —10–1–7-
விரையாதே வெண்ணெய் விழுங்கும் விகிர்தா —10–4–5-
பூங்கோதை யாய்ச்சி கடை வெண்ணெய் புக்குண்ண ஆங்கு அவள் ஆர்த்துப் புடைக்கப் புடையுண்ட
ஏங்கி இருந்து சிணுங்கி விளையாடும் ஓங்கோத வண்ணனே —10–5–1-
தாயார் மனங்கள் தடிப்ப–தயிர் நெய்யுண்டே எம்பிராக்கள்—10–5–2-
தாமோர் ருருட்டித் தயிர் நெய் விழுங்கிட்டு தாமோ தவழ்வர் என்று ஆய்ச்சியர் தாம்பினால் தாமோ-3-
தூங்குறி வெண்ணெயை அள்ளிய கையால் அடியேன் முலை நெருடும் பிள்ளைப் பிரான் —10–5–7-
இன்று ஆய்ச்சியரால் அளை வெண்ணெய் யுண்டு ஆப்புண்டு இருந்தவனே—–10- -6–பதிகம்
நின்றார் முகப்புச் சிறிதும் நினையான் வயிற்றை நிறைப்பான் உறிப் பால் நெய் அன்று ஆய்ச்சியர்
வெண்ணெய் விழுங்கி உரலோடு ஆப்புண்டு இருந்த பெருமான் அடி மேல் –கலியன் ஒலி செய்த தமிழ் மாலை —10–6–10-
காலை எழுந்து கடைந்த இம்மோர் விற்கப் போகின்றேன் கண்டே போனேன் மாலை நறும் குஞ்சி நந்தன் மகன் அல்லால்
மற்று வந்தாரும் இல்லை –வெண்ணெய் யேயன்றிருந்த பாலும் பதின் குடம் கண்டிலேன் பாவியேன் என் செய்கேன் –10–7–2-
தெள்ளிய வாய்ச் சிறியான் நங்கைகாள் உறி மேலைத் தடா நிறைந்த வெள்ளி மலை இருந்தால் ஒத்த வெண்ணெயை வாரி விழுங்கியிட்டு
கள்வன் உறங்குகின்றான் வந்து காண்மின்கள் கையெல்லாம் நெய் வயிறு பிள்ளை பரமன்றி இவ்வேழ் உலகும் கொள்ளும்
பேதையேன் என் செய்கேனோ —-10-7-3-
தோய்த்த தயிரும் நறு நெய்யும் பாலுமோர் ஓர் குடம் துற்றிடும் என்று ஆய்ச்சியர் கூடி அழைக்கவும் நான் இதற்கு எள்கி இவனை
நங்காய் சோத்தம்பிரான் இவை செய்யப் பெறாய் என்று இரப்பன் உரப்பகில்லேன் –10–7–8-
அஞ்சுவன் சொல்லி அழைத்திட நங்கைகாள் ஆயிர நாழி நெய்யை பஞ்சியல் மெல்லடிப் பிள்ளைகள் உண்கின்று பாகம் தான் வையார்களே
கஞ்சன் கடியன் கறவெட்டு நாளில் என் கை வலத்தாதும் இல்லை நெஞ்சத்து இருப்பன செய்து வைத்தாய் நம்பீ –10–7–10-
சிறியானோர் பிள்ளையாய மெள்ள நடந்திட்டு அறியார் நறு வெண்ணெய் யுண்டு —11–3–4-
வெண்ணெய் மருவிப் பணை முலை யாயர் மாதர் யுரலோடு கட்ட –11–4–9-
ஆழ் கடல் சூழ் வையத்தார் ஏசப் போய் –ஆய்ப்பாடித் தாழ் குழலார் வைத்த தயிர் யுண்டான் —11–5–3-
அறியாதார்க்கு ஆனாயானாகிப் போய் –ஆய்ப்பாடி அறியார் நறு வெண்ணெய் யுண்டு யுகந்தான் —-11–5–4-
வண்ணக் கரும் குழல் ஆய்ச்சியரால் மொத்துண்டு கண்ணிக் குறும் கயிற்றால் கட்டுண்டான் —11–5–5-
வெறியார் கரும் கூந்தல் ஆய்ச்சியர் வைத்த –அறியார் நறு வெண்ணெய் தான் உகந்து யுண்ட சிறியானை—11–7–8-
————————————-
வாயினில் வையம் எழும் கண்டது
ஐய நா வழித்தாளுக்கு அங்காந்த்திட வையம் எழும் கண்டாள் பிள்ளை வாயுளே–பெரியாழ்வார் —1–1–6-
உண் வாயில் விரும்பியதனை நான் நோக்கி மண்ணெல்லாம் கண்டேன் மனத்துள்ளே யஞ்சி —2–3–6-
—————————-
மருத மரம் முறிந்தது
மருதிடை போய் –பொய்கையார் –18-
புணர் மருதினூடு போய் –62-
மா மருதினூடு போய் –பேயார் –48-
அவனே அணி மருதம் சாய்த்தான் –51-
நீளா மருதிடை போய் —54-
பெற்றம் –பிணை மருதம் –ஊடு போய் –60-
மரம் கெட நடந்து –திருச்சந்த —58-
மருது இறுத்தாய் –பெருமாள் –6–3-
அங்கு இரு மா மருதம் இறுத்த இப்பிள்ளை –பெரியாழ்வார் —1–2–10-
ஒருங்கொத்த விணை மருதம் உன்னிய வந்தவரை ஊரு கரத்தினொடும் உந்திய வெந்திறலோய் —1–5–5-
மருதும் இறுத்தவன் —2–5–2-
சகடும் மருதும் கலக்கழிய யுதை செய்த —2–8–7-
பொய்ம்மாய மருதானை அசுரரை பொன்று வித்து இன்று நீ வந்தாய் –3–1–3-
மருது இருந்து –3–9–9-
கஞ்சனும் மருதும் மடிய –4–3–2-
கருளுடைய பொழில் மருதும் உடைய விட்டு —4–9–3-
அற்றவன் மருதம் முறிய நடை கற்றவன் –நாச்சியார் —4–6-
நின்ற நீள் மருதும் வீழ –4–7-
நின்ற புணர் மருதம் சாய்த்தீர்த்தான் கைத்தலத்தே ஏறி –7–6-
மாவாய் பிளந்து மருதிடை போய் –திருவாய் —2–1–10-
பொருந்திய மா மருதினிடை போய எம் பெரும் தகாய்—3–8–10-
போனாய் மா மருதின் நடுவே என் பொல்லா மணியே –5–1–2-
மருதிடை போய் முதல் சாய்த்து –5–3–8-
மருதிடை போயினாய் –5–7–9-
புணரேய் நின்ற மரமிராண்டின் நடுவே போன முதல்வாவோ -6- 10–8-
மருதிடை போய் –7–3–5-
மருதிற நடந்து –திருக் குறும் தாண் -16-
பேரா மருது இறுத் தான் –சிறிய திரு மடல்
நின்ற மா மருது இற்று வீழ நடந்த நின்மலன் —கலியன் –1–8–3-
புணர் மருதம் இற நடந்த பொற் குன்றினை —2–5–1-
மருதிடை போய் –2–5–10-
மருதம் சாய்த்து —2–10–7-
வாட மருதிடை போகி—3–3–1-
இணை மருதூடு நடந்திட்டு –3- -3–3-
திண்மை மிகு மருதோடு –3–9–6-
மருதிற நடந்து –4–5–3-
இணை மருது இறு த்து —4–10–1-
மருதம் சாய்த்து —5–1–3-
நடையால் நின்ற மருதம் சாய்த்த நாதனூர் —6–5–5-
புணர் மருதம் இற நடந்தார்க்கு —8–3–4-
வலி மிக்க காலார் மருதும் –மடிவித்து -8–6–3-
இணை மலி மருத்தினோடு இற —-8–7–2-
மா மருதூடு நடந்தாய் வித்தகனே —10–4–5-
மாதர் உரலோடு கட்ட அதனொடும் ஓடி அடல் சேர் இணை மருது இற்று வீழ நடை கற்ற தெற்றல் வினை பற்று அறுக்கும் விதியே –11–4–9-
———————————
ஸ்ரீ கிருஷ்ணாவதார பால்ய லீலை
தானுமோர் கன்னியும் கீழை யகத்துத் தயிர் கடைகின்றான் போலும் –கலியன் –10–7–1-
தந்தை புகுந்திலன் நான் இங்கு இருந்திலன் -தோழிமார் ஆரும் இல்லை சந்த மலர்க் குழலாள் தனியே விளையாடும் இடம்
குறுகிப் பந்து பறித்துத் துகில் பற்றிக் கீறிப் படிறன் படிறு செய்யும் நந்தன் மதலைக்கு இங்கு என் கடவோம்—10- -7–5-
அண்ணல் இலைக் குழலூதி நஞ்சேரிக்கே அல்லில் தான் வந்த பின்னை கண் மலர் சோர்ந்து முலை வந்து விம்மிக்
கமலச் செவ்வாய் வெளுப்ப என் மகள் வண்ணம் இருக்கின்ற ஆ நங்காய் —10–7–6-
ஆயிரம் கண்ணுடை இந்திரனார்க்கு என்று ஆயர் விழவு எடுப்ப பாசன நல்லன பண்டிகளால் புகப் பெய்தவதனை எல்லாம் போயிருந்து அங்கோர்
பூத வடிவு கொண்டு உண் மகன் இன்று நங்காய் மாயனதனை எல்லாம் முற்ற வாரி வளைத்துண்டு இருந்தான் போலும் –10–7–7-
——————————
பசு மேய்த்தல்
ஆன் –மேய்த்து –பொய்கையார் –54-
கோவலனாய் ஆ நிரைகள் மேய்த்துக் குழலூதி —பேயார் -42-
நீ யன்றே நின்று நிரை மேய்த்தாய் — 48-
அவனே அருவரையால் ஆ நிரைகள் காத்தான் —51-
பெற்றம் –முற்றக் காத்து –60-
பூணி பேணும் ஆயனாகிப் பொய்யினோடு மெய்யுமாய் –திருச்சந்த –26-
கற்றினம் மேய்த்த வெந்தை கழலிணை பணிமினீரே –திருமாலை -9-
நிரை மேய்த்ததும் –பெருமாள் -2-2-
பசு நிரை மேய்த்தாய் –பெரியாழ்வார் –2–3–7-
ஆ நிரை மேய்க்க நீ போதி கானகம் எல்லாம் திரிந்து உண் கரிய திருமேனி வாட தேனில் இனிய பிரானே –2–7–1-
ஆயர்களோடு போய் ஆ நிரை காத்து –3–9–9-
கோ நிரை மேய்த்தவனே எம்மானே -4–10–9-
கன்று மேய்த்து விளையாடும் கோவலன் –நாச்சியார் –4–8-
கற்றினம் மேய்க்கலும் மேய்க்கப் பெற்றான் காடு வாழ் சாதியுமாகப் பெற்றான் –12–8-
கோலால் நிரை மேய்த்து ஆயனாய் –13–2-
இட்டமான பசுக்களை இனிது மறித்து நீரூட்டி விட்டுக் கொண்டு விளையாட விருந்தா வனத்தே கண்டோமே –14-1-
புன்மை எள்காது ஆவினை மேய்க்கும் வல்லாயனை–திருச்சந்த —-89-
அவன் காண்மின் ஊரா நிரை மேய்த்து –சிறிய திருமடல்
இனவான் கன்று மேய்த்தேனும்–இனவா நிரை காத்தேனும் யானே என்னும் –திருவாய் —-5–6–6-
காலி மேய்க்க வல்லாய் எம்மை நீ கழறேலே –6–2–4-
நிரை மேய்த்ததும் –6–4–2-
நிரை மேய்த்ததும் –6–4–3-
நிரைகள் மேய்த்ததுமே பிதற்றி —6–5–3-
ஆ நிரை மேய்த்து —7–6–2-
கூத்தன் கோவலன் –10–1–6-
நிரை மேய்த்தான் —10–4–8-
கன்று மேய்த்து இனிது உகந்த காளாய் என்றும் –திரு நெடும் தாண் —16-
ஆ மருவி நிரை மேய்த்த வமரர் கோமான் —26-
காளையாகிக் கன்று மேய்த்து –கலியன் –1–3–4-
கன்று மேய்த்து விளையாட வல்லானை –2–5–3-
ஆயர் தங்கள் கோவாய் நிரை மேய்த்து –3–5–8-
கோலால் நிரை மேய்த்த எம் கோவலர் கோவே —4–7–7-
ஆ நிரை மேய்த்து —4–10–2-
கறவை முன் காத்து –4–10–4-
கற்றா மறித்து –5–1–10-
ஆனாயன் ஆனானைக் கண்டது தென்னரங்கத்தே —5–6–3-
ஆ மருவி நிரை மேய்த்த அணி யரங்கத்து அம்மானை –5–6–10-
காலிப் பின்னே இலைத் தடத்த குழலூதி –6–6–7-
——————–
குருந்த மரம் சாய்த்தது
பூம் குருந்தம் சாய்த்தனவும் –பொய்கையார் —27-
குருந்தம் –ஓசித்து —54-
பூம் குருந்தம் –சாய்த்து –62-
குருந்து ஒசித்த கோபாலகன் –பேயார் -32-
பெரும் குருந்தம் சாய்த்தவனே பேசில் –நான்முகன் –57-
எதிர்ந்த பூம் குருந்தம் சாய்த்து –திருச்சந்த –37-
குருந்தம் ஓன்று ஒசித்தானோடும் சென்று கூடியாடி விழாச் செய்து திருந்து நான்மறையோர்
இராப்பகல் ஏத்தி வாழ் திருக் கோட்டியூர்–பெரியாழ்வார் –4–4–7-
உயர் கொள் சோலைக் குருந்து ஒசித்ததும் –திருவாய் –6–4–6-
சாயக் குருந்தம் ஒசித்த தமியேற்கு —6–6–8-
கொங்கு அலர்ந்த மலர்க் குருந்தம் ஒசித்த கோவலன் எம்பிரான் –கலியன் -1–8–1-
தழை வாட வன் தாள் குருந்தம் ஓசித்து –3–8–5-
பூம் குருந்து ஓசித்து –4–5–4-
பூம் குருந்து ஓசித்து—9–10–8-
பூம் குருந்தம் சாய்த்து –10–5–7-
பூம் குருந்து ஓசித்து—11–2–2-
———————–
கபித்தா ஸூரன் -வத்சாஸூரன் வதம்
கனி சாயக் கன்று எறிந்த தோளான் கனை கழலே காண்பதற்கு –பொய்கையார் –87-
குழக்கன்று தீவிளவின் காய்க்கு எறிந்த தீமை –பூதத்தார் -10-
தாழ்ந்த விளங்கனிக்கு கன்று எறிந்து–23-
மேலால் விளவின் காய் கன்றினால் வீழ்த்தவனே -100-
கற்றுக் குணிலை விளங்கனிக்கு கொண்டு எறிந்தான் –பேயார் -60-
மேல் நாள் விளங்கனிக்குக் கன்று எறிந்தான் –68-
மேல் நாள் குழக்கன்று கொண்டு எறிந்தான் –71-
காய்த்த நீள் விளங்கனி யுதிர்த்து –திருச்சந்த -37-
கானக வல் விளவின் காயுதிரக் கன்றது கொண்டு எறியும் கரு நிற என் கன்றே –பெரியாழ்வார் —1–5–4-
கன்றினை வாலோலை கட்டிக் கனிகள் உதிர எறிந்து -2–4–8-
கனிக்கு ஒரு கன்றினைப் பற்றி எறிந்த பரமன் –2–5–5-
விரும்பாக் கன்று ஓன்று கொண்டு விளங்கனி வீழ எறிந்த பிரானே –3–1–6-
பன்றியும் ஆமையும் மீனமுமாகிய பார்க் கடல் -பாற் கடல் -வண்ணா உன் மேல் கன்றின் யுருவாகி மேய்ப்புலந்தே வந்த
கள்ள வசுரர் தம்மை –சென்று பிடித்துச் சிறு கைகளால் விளங்காய் எறிந்தாய் போலும் —3–3–7-
கன்று குணிலா எறிந்தாய் கழல் போற்றி –திருப்பாவை –24-
ஆ வீன்ற கன்று உயரத்தாம் எறிந்து காயுதிர்த்தார் தாள் பணிந்தோம் –பெரிய திருவந்தாதி –54-
கனிந்த விளவுக்கு கன்று எறிந்த கண்ணபிரானுக்கு —திருவாய் –7–3–5–
விளங்கனி முனிந்தாய் –கலியன் –1–6–7-
இளங்கன்று கொண்டு விளங்காய் எறிந்து —3–8–5–
விளங்கனியை இளங்கன்று கொண்டு உதிர எறிந்து –3–9-7-
கன்றதனால் விளவு எறிந்து கனி யுதிர்த்த காளை —3–10–8-
மல்லல் கொம்புருவ விளங்கனி மேல் இளங்கன்று கொண்டு எறிந்த கூத்தர் –7–4–2-
விளங்காயா வீழக் கன்று வீசிய வீசனை—7- 10–8-
கன்றால் விளங்காய் எறிந்தான் –8–6–9-
விளங்கனிக்கு இளங்கன்று விசிறி –9–8–6-
கன்று கொண்டு விளங்கனி எறிந்து –9–10–7-
—————————–
பகாசுர வதம்
புள் வாய் கீண்டானும் –பொய்கையார் –18-
புள் வாய் கீண்டு —54-
புள்ளின் வாய் பிளந்து திருச்சந்த —19-
பள்ளத்தில் மேயும் பறவை யுருக் கொண்டு கள்ள வசுரன் வருவானைத் தான் கொண்டு
புள்ளிது வென்று பொதுக்கோ வாய் கீண்ட –பெரியாழ்வார் —2–5–4-
பொருந்திட்டு எதிர் வந்த புள்ளின் வாய் கீண்டான் –2-6-3-
புள்ளினை வாய் பிளந்திட்டாய் –2–7–5-
புள்ளின் வாய் கீண்டானை –திருப்பாவை –13-
புள்ளினை வாய் பிளந்தான் என்பதோர் இலக்கினில் புக –நாச்சியார் –1–2-
புள் வாய் பிளந்த மணி வண்ணற்கு –1–10-
புள்ளும் –வீழ —4–7-
காட்டை நாடித் தேனுகனும் களிறும் புள்ளும் உடன் மடிய வேட்டையாடி வருவானை விருந்தா வனத்தே கண்டோமே –14–9-
புள்ளின் வாய் கீண்டானையே –பெரிய திருவந்தாதி –64-
புள் வாய் பிளந்து —திருவாய் –5–3–8-
புள்ளின் வாய் பிளந்தானை –5–7–8-
புள்ளின் வாய் பிளந்தாய் —5–7–9-
இகல் கொள் புள்ளைப் பிளந்ததும் —6- 4–6-
பொங்கு புள்ளினை வாய் பிளந்த புராணர் தம்மிடம் –கலியன் –1-8-1-
புள் வாய் பிளந்த புனிதா என்று அழைக்க உள்ளே நின்று என்னுள்ளம் குளிரும் ஒருவா –7–1-7-
புள்ளினை வாய் பிளந்து —-9–9–7-
புள்ளினை வாய் பிளந்து –10–5–7-
—————————-
தேனுகாசுர வதம் –கழுத்தை -தேனுகாசுரன் -பனங்காய்
வாசியாகி நேசமின்றி வந்து எதிர்ந்த தேனுகன் நாசமாகி நாளுலப்ப நன்மை சேர் பனங்கனிக்கு வீசி
மேல் நிமிர்ந்த தோளில் இல்லை யாக்கினாய் கழற்கு ஆசையாம் அவர்க்கு அலால் அமரர் ஆகலாகுமே —திருச்சந்த -80-
காய்சினத்த தேனுகன் –நாசமுற்றி வீழ —107-
தேனுகனும் முரனும் திண் திறல் வெந்நரகன் என்பவர் தாம் மடியச் செரு வதிரச் செல்லும் –பெரியாழ்வார் — 1–5–4-
தேனுகனாவி செகுத்துப் பனங்கனி தான் எறிந்திட்ட தடம் பெரும் தோளினால் –2-10-4-
தேனுகன் பிலம்பன் காளியன் என்னும் தீம்பப் பூடுகள் அடங்க வுழக்கி –3–6–4-
காட்டை நாடித் தேனுகனும் களிறும் மடிய –நாச்சியார் –14–9-
தீ மனத்தான் கஞ்சனது வஞ்சனையில் திரியும் தேனுகனும் பூதனை தன் ஆர் உயிரும் செகுத்தான் –கலியன் -3-10–7-
கழுதையும் –மடிவித்து –8–6–8-
தேனுகனாவி போயுக வங்கோர் செழும் திரள் பனங்கனி யுதிரத் தான் உகந்து எறிந்த தடம் கடல் வண்ணர்—9–8–7-
———————————
நரகாசுரன் வதம்
தேனுகனும் முரனும் திண் திறல் வெந்நரகன் என்பவர் தாம் மடியச் செரு வதிரச் செல்லும் –பெரியாழ்வார் –1- 5-4-
கிழக்கில் குடி மன்னர் கேடிலாதாரை அவ் வாழி யதனால் விழிக்கும் அளவிலே வேர் அறுத்தானே—2- -5–6-
மன்னு நரகன் தன்னைச் சூழ் போகி வளைத்து எறிந்து கன்னி மகளிர் தம்மை கவர்ந்த கடல் வண்ணன் –4–3–3-
நலியும் நரகனை வீட்டிற்றும் –திருச்சந்த –78-
ஆறாத சினத்தின் மிகு நரகன் உரம் அழித்த–கலியன் -3–9–8-
வென்றி மிகு நரகன் உரமது அழியவிசிறும்—3- -10–2-
நரகனைத் தொலைத்த கர தலத்தமைதியின் கருத்தோ –10–9–4-
—————
காளிய நர்த்தனம்
அரவம் விட்டு –பொய்கையார் –54-
அடிச் சகடம் சாடி யரவாட்டி –நான்முகன் –33-
ஓர் பொய்கை வாய் விடம் கலந்த பாம்பின் மேல் நடம் பயின்ற நாதனே –திருச்சந்த –38-
சலம் கலந்த பொய்கை வாய் ஆடராவின் வன்பிடர் நடம் பயின்ற நாதனே –86-
போர் அரவீர்த்த கோன்–பெருமாள் —2–5-
காலால் காளியன் தலை மிதித்ததும் —-7-9-
ஐந்தலைய பைந்நாகத் தலைப் பாய்ந்தவனே –திருப்பல்லாண்டு -10-
கானக மா மடுவில் காளியன் உச்சியிலே தூய நடம் பயிலும் சுந்தர என் சிறுவர் –பெரியாழ்வார் –1–5–6-
நஞ்சுமிழ் நாகம் கிடத்த நற் பொய்கை புக்கு அஞ்சப்ப பணத்தின் மேல் பாய்ந்திட்டு அருள் செய்த –1–8–3-
காயு நீர் புக்குக் கடம்பேறி காளியன் தீய பணத்தில் சிலம்பார்க்கப் பாய்ந்தாடி –2–1–3-
பின்தொடர்ந்து ஓடி ஓர் பாம்பைப் பிடித்துக் கொண்டாட்டினாய் போலும் –2–4–8-
தடம் படு தாமரை பொய்கை கலக்கி விடம் படு நாகத்தை வால் பற்றி ஈர்த்து படும்படு பைந்தலை மேல் எழப் பாய்ந்திட்டு –2- 10-3-
நீ பொய்கை புக்கு நஞ்சு உமிழ் நாகத்தினோடு பிணங்கவும் நான் உயிர் வாழ்ந்து இருந்தேன் —-3–3–6-
அரவம் துரந்திட்டு –3–5–11-
தேனுகன் பிலம்பன் காளியன் என்னும் தீம்பப் பூண்டுகள் அடங்க உழக்கி–3–6–4-
நஞ்சுமிழ் நாகம் கிடந்த நற் பொய்கை புக்கு அஞ்சப் பணத்தின் மேல் பாய்ந்திட்டு அருள் செய்த அஞ்சன வண்ணனை –3–9–5-
காளியன் பொய்கை கலங்கப் பாய்ந்திட்டு அவன் நீண் முடி ஐந்திலும் நின்று நடம் செய்து மீள யவனுக்கு அருள் செய்த வித்தகன் —3–9–7-
கஞ்சனும் காளியனும் –வஞ்சனையில் மடிய —4—3–2-
குதி கொண்டு அரவில் நடித்தாய் –நாச்சியார் –3–2-
பூத்த நீள் கடம்பேறிப் புகப் பாய்ந்து வாய்த்த காளியன் மேல் நடமாடிய –4–4-
நீர்க்கரை நின்ற கடம்பை ஏறி காளியன் உச்சியில் நட்டம் பாய்ந்து போர்க்களமாக நிருத்தம் செய்த —12–5-
பாம்பால் ஆப்புண்டு பாகுற்றாலும் சோம்பாது —பெரிய திருவந்தாதி —18-
நீரார் நெடும் கயத்தைச் சென்று அலைக்க நின்றுரப்பி ஓராயிரம் பண வெங்கோவியல் நாகத்தை சீரார் திருவடியால் பாய்ந்தான் –சிறிய திருமடல்
உரவு நீர்ப் பொய்கை நாகம் காய்ந்ததும் –திருவாய் –6–4–1-
அரவம் வெருவ முன நாள் பூம் புனல் பொய்கை புக்கானவனுக்கு இடந்தான் —2—9–5-
முளைத்த வெயிற்று அழல நாகத்து உச்சியில் நின்ற அது வாடத் திளைத்து அமர் செய்து –3–3–4-
தளைக்கட்டு அவிழ் தாமரை வைகு பொய்கைத் தடம் புக்கு அடங்கா விடம் கால் அரவம் இளைக்கத் தளைத்திட்டு
அதன் உச்சி தன் மேல் அடி வைத்த அம்மான் –3-8-7-
பல்லவம் திகழ பூம் கடம்பேறி அக்காளியன் பண வரங்கில் -ஒல்லை வந்துறப் பாய்ந்து அரு நடம் செய்த உம்பர் கோன் –4–2–2-
படவரவுச்சி தன் மேல் பாய்ந்து பன்னடங்கள் செய்து –4–6–5-
கடுவிடமுடைய காளியன் தடத்தைக் கலக்கி முன்னலக் கழித்து
அவன் தன் படமிறப் பாய்ந்து பன் மணி சிந்தப் பல் நடம் பயின்றவன் கோயில் —4- 10–3-
காளியன் தன் சென்னி நடுங்க நடம் பயின்ற பொற்றாமரையாள் தன் கேள்வன் —5–1–10-
பாய்ந்தான் காளியன் மேல் –6–7–5-
விடம் தானுடைய வரவம் வெருவர செருவில் முன நாள் முன் தடம் தாமரை நீர்ப் பொய்கை புக்கு மிக்க தாடாளன் -6-10-2-
புக்கு ஆடரவம் பிடித்தாட்டும் புனிதர் –10-8-8-
————————–
பிரலம்பாசுர வதம்
தேனுகன் பிலம்பன் காளியன் என்னும் –பெரியாழ்வார் –3–6–4–
கருளுடைய –பிலம்பனையும் —4–9 –3-
பிலம்பன் தன்னைப் பண்ணழிய பலதேவன் வென்ற –நாச்சியார் –12–7-
——————————–
கோபிகா வஸ்திர அபஹரணம்
அந்நாள் எங்கள் பூம் பட்டுக் கொண்ட அரட்டன் –பெரியாழ்வார் –2–1–4-
துகில் கைக் கொண்டு விண் தோய் மரத்தானால் இன்று முற்றும் வேண்டவும் தாரான் –2–10–2-
தோழியும் நானும் தொழுதோம் துகிலைப் பணித்து அருளாயே –நாச்சியார் —3–1-
குருந்திடைக் கூறை பணியாய் —3–2-
நீ வேண்டியது எல்லாம் தருவோம் பல்லாரும் காணாமே போவோம் பட்டைப் பணித்து அருளாயே –3–3-
குருந்திடைக் கூறை பணியாய் —3–4-
கோலம் கரிய பிரானே குருந்திடைக் கூறை பணியாய் –3–5-
படிற்றை எல்லாம் தவிர்ந்து எங்கள் பட்டைப் பணித்து அருளாயே –3–6-
போராவிடாய் எங்கள் பட்டைப் பூம் குருந்து ஏறி இராதே –3–7-
கோமள வாயர் கொழுந்தே குருந்திடைக் கூறை பணியாய் -3–8-
வஞ்சகப் பேய்ச்சி பாலுண்ட மசிமை இலீ கூறை தாராய் –3- 9-
துளையார் கரு மென் குழல் ஆய்ச்சியர் தம் துகில் வாரியும் சிற்றில் சிதைத்தும் –கலியன் —3- 8–8-
ஆயர் மாதர் இனவளை கொண்டான் –6–6–7-வளை -வஸ்திர உப லஷகம்
ஆயர் மட மக்களைப் பங்கய நீர் குடைந்தாடுகின்றார்கள் பின்னே சென்று ஒளிந்து இருந்து அங்கவர் பூந்துகில் வாரிக் கொண்டிட்டு
அரவேர் இடையார் இரப்ப மங்கை நல்லீர் வந்து கொண்மின் என்று மரம் ஏறி இருந்தாய் போலும் –10- 7–11-
———————
பத்த விலோசனம்
வேர்த்துப் பசித்து வயிறு அசைந்து வேண்டடிசில் உண்ணும் போது ஈதென்று பார்த்து இருந்து
நெடு நோக்குக் கொள்ளும் பத்த விலோசனத்துக்கு உய்த்திடுமின் –12–6-
———————————
கோவர்த்தன உத்தரணம்
மலையால் குடை கவித்து –பொய்கையார் -27-
கிடந்தது பூமி எடுத்தது குன்றம் –39-
குன்றம் –எடுத்த —54-
சோலை சூழ் குன்று எடுத்தாய் சொல்லு —69-
வரை குடை தோள் காம்பாக ஆ நிரை காத்து –83-
குன்று எடுத்துக் பாயும் பனி மறுத்த பண்பாளா –86-
குன்றம் குடையாக ஆ காத்த கோ –பேயார் –41-
அவனே அருவரையால் ஆ நிரைகள் காத்தான் –51-
இமயப் பெருமலை போல் இந்த்ரனார்க்கு இட்ட சமய விருந்துண்டார் காப்பார்–நான்முகன் –87-
வெற்பெடுத்து மாரி காத்த மேக வண்ணன் அல்லையே–திருச்சந்த –39-
அன்று குன்றம் ஒன்றினால் ஆனை காத்து —40-
தொறுக்கலந்த ஊனமது ஒழிக்க வன்று குன்ற முன் பொறுத்த நின் புகழுக்கு அல்லலோர் நேசமில்லை நெஞ்சமே –106-
மலைக்கு அன்று வரை முன் ஏந்தும் மைந்தனே –திருமாலை –36-
வன் குன்றம் ஏந்தி ஆவினை அன்று உய்ய கொண்ட ஆயர் ஏற்றை –பெருமாள் –1–4-
குன்றினால் குடை கவித்ததும் —-7–9-
மத்த மா மலை தாங்கிய மைந்தன் –பெரியாழ்வார் –1–1–8-
காள நன் மேகமவை கல்லோடு கார் பொழியக் கருதி வரைக் குடையாக் காலிகள் காப்பவனே –1–5–2-
மலையை எடுத்து மகிழ்ந்து கல் மாரி காத்து —2–3–7-
குன்று எடுத்தாய் –2–9–6-
வானவர் கோன் விட வந்த மழை தடுத்து ஆ நிரை காத்தான் —2–10–4-
கோவலர் இந்த்ரற்கு காட்டிய சோறும் கறியும் தயிரும் கலந்து உடன் உண்டாய் –3–3–8-
குன்று எடுத்து ஆ நிரை காத்த பிரான் கோவலனாய் குழலூதி —3–4–4-
அட்டுக் குவி பதிகம் முழுவதுமே –3–5-
அட்டுக் குவி சோற்றுப் பருப்பதமும் தயிர் வாவியும் நெய்யளறும் அடங்க பொட்டத் துற்றிப் — பொருமா கடல் வண்ணன் பொறுத்த மலை-3–5–1-
தன் பேரிட்டுக் கொண்டு தரணி தன்னில் தாமோதரன் தாங்கு தடவரை தான் —3–5–9-
ஆனாயர் கூடி அமைத்த விழவை –அமரர் தம் கோனார்க்கு ஒழிய கோவர்த்தனைத்துச் செய்தான் மலை –4–2–4-
தலைப் பெய்து குமுறிச் சதம் பொதி மேகம் சல சல பொழிந்திடக் கண்டு மலைப் பெரும் குடையால் மறுத்தவன் மதுரை மாம் புருடோத்தமன் –4-7-6-
குன்று எடுத்து ஆ நிரை காத்த வாயா –4-10–9-
வண்ண மால் வரையே குடையாக மாரி காத்தவனே மது சூதா கண்ணனே –5–1–8-
குன்று குடையா எடுத்தாய் குணம் போற்றி –திருப்பாவை -24-
காலிகள் உய்ய மழை தடுத்து கொற்றக் குடையாக வேந்தி நின்ற கோவர்த்தனத்தென்னை –நாச்சியார் –12–8-
மாண் குன்றம் ஏந்தி தண் மா மலை –திரு விருத்தம் —8-
குன்றம் ஒன்றால் புயல் வாய் இன நிரை காத்த –24-
மால் வரை யைக் கிளர்ந்து மறி தரக் கீண்டு எடுத்தான் –74-
குன்று குடையாக ஆ கோத்த கோவலனார் நெஞ்சே புடை தான் பெரிதே புவி –பெரிய திருவந்தாதி -74-
மற்று யாராலே கல் மாரி காத்தது தான் –சிறிய திரு மடல்
துன்னு சகடத்தால் புக்க பெரும் சோற்றை முன்னிருந்து முற்றத்தான் துற்றிய தெற்றெனவும் –பெரிய திரு மடல் –
வெற்பை ஓன்று எடுத்து ஒற்கம் இன்றியே நிற்கும் அம்மான் சீர் –திருவாய் –1–8–4-
பெருமலை எடுத்தான் பீடுறை கோயில் –2–10–4-
மேவி யன்று ஆ நிரை காத்தவன் –3–2–9-
குன்றம் ஏந்தி குளிர் மழை காத்தவன் –3–3–8-
மலையை எடுத்துக் கன் மாரி காத்துப் பசு நிரை தன்னைத் தொலைவு தவிர்த்த பிரானை —3–5–3-
குன்றம் ஒன்றால் மழை காத்த பிரானை —4–5–7-
திறம்பாமல் மாலை எடுத்தேனே என்னும் —5–6–5-
இன வேய் மலை ஏந்தினேன் யானே என்னும் –5–6–6-
உண்ண வானவர் கோனுக்கு ஆயர் ஒருப்படுத்த வடிசில் உண்டதும் வண்ண மால் வரையை எடுத்து மழை காத்ததும் —-5–10–5-
குன்றம் ஓன்று ஏந்தியதும் —6–4–1-
குன்று ஏந்தி கோ நிரை காத்தவனே என்னும் –7–2–8-
அப்பன் தீ மழை காத்து குன்றம் எடுத்தானே –7–4–10-
குன்றம் எடுத்த பிரான் அடியாரோடும் –7–4–11-
குன்று எடுத்து ஆ நிரை மேய்த்து அவை காத்த –7–6–2-
மலை ஏந்திக் கல் மாரி தன்னைக் காத்த —7–6–3-
குன்றம் எடுத்த பிரான் முறுவல் எனதாவி ஆடும் —7–7–5-
மழைக்கு அன்று குன்றம் எடுத்து ஆ நிரை காத்தாய் —9–4–3-
பாழி யம் தோளால் வரை எடுத்தான் பாதங்கள் —-10–4–8-
கல் எடுத்துக் கல் மாரி காத்தாய் என்றும் –திரு நெடும் தாண் -13-
குன்று எடுத்த தோளினானை –29-
கன்று மேய்த்து குன்று எடுத்து அன்று நின்றான் –கலியன் –1–3–4-
கடுத்து ஆர்த்து எழுந்த பெரு மழையைக் கல் ஓன்று ஏந்தி இன நிரை காத்து அடுத்தான்–1–5–5-
கன்றி மாரி பொழிந்திடக் கடிது ஆ நிரைக்கு இடர் நீக்குவான் சென்று குன்றம் எடுத்தவன் —1- 8–3-
அந்தமில் வரையால் மழை தடுத்தானை —2–3–4-
கோகுலங்கள் தளராமல் குன்றம் ஏந்திக் காத்தானை —2–5–4-
மஞ்சுயர் மா மாணிக் குன்றம் ஏந்தி மா மழை காத்து —2–8–4-
அடல் மழைக்கு நிரை கலங்கிட வரை குடை எடுத்தவன் —3–1–8-
ஆயர் ஆ நிரைக்கு அன்று இடர் தீர்ப்பான் கூடிய மா மழை காத்த —3–3–1-
மலங்க வரு மழை காப்பான் உய்யப் பருவரை தங்கி ஆ நிரை காத்தான் –3–3–6-
வரை எடுத்த தோளாளா—3–6–5-
காலிகள் முன் காப்பான் குன்றதனால் மழை தடுத்து —3–10–8-
அண்டரானவர் வானவர் கோனுக்கு என்று அமைத்த சென்றது எல்லாம் உண்டு கோ நிரை மேய்த்து அவை காத்தவன் —4–2–3-
மன்னு காம்புடைக் குன்றம் ஏந்திக் கடு மழை காத்த எந்தை –4–5–1-
குன்றால் குளிர் மாரி தடுத்து உகந்தானே —-4-7-3-
வெற்பால் மாரி பழுதாக்கி —5–1–4-
குடையா விலங்கல் கொண்டு ஏந்தி மாரி பழுதா ஆ நிரை காத்து —5–1–7-
பனி காத்த அம்மானை —5–6–1-
ஆயனாய் யன்று குன்றம் ஓன்று எடுத்தான் –5—7–6-
குடையா வரை ஓன்று எடுத்து ஆயர் கோவாய் நின்றான் —6–7–7-
வரை எடுத்து மழை தடுத்த குன்றாரும் திரள் தோளன்—6- -9–4-
குடையா வரையால் நிரை முன் காத்த பெருமான் –6–10–5-
குன்று குடையா எடுத்த அடிகளுடைய திரு நாமம் –6–10–7-
கடுங்கால் மாரி கல்லே பொழிய அல்லே எமக்கு என்று படும் கால நீயே சரண் என்று ஆயர் அஞ்ச அஞ்சா முன் கொடும்
கால் குன்றம் குடை ஓன்று ஏந்தி நிரையைச் சிரமத்தால் நடுங்கா வண்ணம் காத்தான் நாமம் நமோ நாராயணமே —6–10–8-
குன்றால் மாரி தடுத்தானை —7–6–4-
பண்டு ஆ உய்ய வோர் மால் வரை ஏந்தும் பண்பாளா —-7–7–5-
வரையெடுத்த பெரு மாலுக்குஇழந்தேன் என் வரி வளையே–8- -3–1-
குன்றால் மாரி பழுதாக்கி —8–6–9-
புயலுறு வரை மழை பொழி தர மணி நிரை மயலுற வரை குடை எடு விய நெடியவர் —8–7–3-
ஆ நிரைக்கு அழிவென்று மா மழை நின்று காத்து உகந்தான் —9–10–7-
ஆயர் அன்று நடுங்க வா நிரை காத்த ஆண்மை கொலோ –10–9–2-
கூவாய் பூங்குயிலே குளிர் மாரி தடுத்து உகந்த —10–10–3-
குன்றம் ஓன்று எடுத்து ஏந்தி மா மழை அன்று காத்த அம்மான் —11–1–11-
குன்றம் எடுத்து மழை தடுத்து –11–2–1-
குன்றம் எடுத்து ஆ நிரை காத்தவன் தன்னை —11–8–10-
—————————-
ராசக் க்ரீடை
குரவை கோத்து –பொய்கையார் –54-
கோலக் குரவை காத்ததும் —பெருமாள் –7–9-
சுரி குழலாரோடு நீ போய்க் கோத்துக் குரவை பிணைந்து இங்கே வந்தால் —பெரியாழ்வார் —2–3–5-
குரவை கோத்த குழகனை மணி வண்ணனை –திருவாய் —3–6–3-
வல்லி சேர் நுண்ணிடை ஆய்ச்சியர் தம்மொடும் கொல்லமை செய்து குரவை பிணைந்தவர் —4- -2–2-
மதுவை வார் குழலார் குரவை பிணைந்த குழகும்—-5- -10–2-
குரவை யாய்ச்சியாரோடு கோத்ததும்—-6–4-1-
கோத்து அங்கு ஆயர் தம்பாடியில் குரவை பிணைந்த எம் கோவலன் –கலியன் –1–8–4-
குரவை முன்னே காத்தானை —-2–5–4-
குரவை கோத்து —7–8–8-
குரவை முன் கோத்த —9–8–6-
ஆடி யசைந்து ஆய் மடவரோடு நீ போய் கூடிக் குரவை பிணை கோமளப் பிள்ளாய் —-10–8–9-
இளையரொடும் மன்றில் குரவை பிணைந்த மால் என்னை மால் செய்தான் —11–2–1-
—————————————–
ஜலக்ரீடை
தடம் தாமரைப் பொய்கை புக்கான் –கலியன் –3–8–5-
—————————–
குடமாடு கூத்தன்
குடம் –ஆடி –பொய்கையார் –54-
கொண்டு குடமாடிக் கோவலனாய் மேவி —98-
குடம் நயந்த கூத்தனாய் நின்றான் –பேயார் -13-
குடம் கலந்த கூத்தனாய கொண்டல் வண்ணா –திருச்சந்த –38-
குடமாட்டும் –பெருமாள் —-7–9-
முது மணல் குன்று ஏறிக் கூத்து உவந்து ஆடிக் குழலால் இசை பாடி வாய்த்த மறையோர் வணங்க —பெரியாழ்வார் –1–9–8-
ஆடியாடி அசைந்து அசைந்திட்டு அதனுக்கு ஏற்ற கூத்தையாடி ஓடி ஓடிப் போய் விடாதே —-2–2–10-
குடங்கள் எடுத்து ஏற விட்டுக் கூத்தாட வல்ல எம் கோவே —2–7–7-
குடமாடு கூத்தா –2–9–6-
குடத்தை எடுத்து ஏற விட்டுக் கூத்தாட வல்ல எம் கோவே –நாச்சியார் —3–6-
குடமாடு கூத்தன் கோவிந்தன் —-10–7-
குடந்தைக் கிடந்த குடமாடி —13–2-
குடமாடி –நடமாடிய பெருமான் –திருச்சந்த -38-
சுழலக் குடங்கள் தலை மீது எடுத்துக் கொண்டாடி –பெரிய திருவந்தாதி –31-
சீரார் குடம் இரண்டு ஏந்தி செழும் தெருவே ஆறார் எனச் சொல்லி யாடுமது கண்டு –சிறிய திருமடல்
மங்கையர் தம் கண் களிப்ப கூத்தனாய்ப் பேர்த்தும் குடமாடி –பெரிய திருமடல்
கூறுதல் ஓன்று ஆராக் குடக் கூத்தவம்மானை –திருவாய் –2–5–11–4-
கோவிந்தன் –குடக் கூத்தன் –கோவலன் —2–7–4-
குடக் கூத்தனை —3–6–3-
மணி வண்ணனைக் குடக் கூத்தனை —-3–6–7-
குடக் கூத்தனார் —4–2–5-
கூத்தர் குடம் எடுத்தாடில் கோவிந்தனாம் என ஓடும் —4–4–6-
குடமாடியை –வானவர் கோனை –4–5–9-
நீள் குடக் கூத்தனுக்கு ஆட் செய்வதே —4–10–10-
எம் கூத்தாவோ -7–6–2-
எம் கூத்தாவோ —7–6–3-
கொண்டல் வண்ணா குடக் கூத்தா —8–5–6-
வைகுந்தம் கோயில் கொண்ட குடக் கூத்த அம்மானே —8–6–5-
எம் குடக் கூத்தர்க்கு என் தூதாய் —-9–7–1-
ஏத்துமின் நமர்காள் –என்று தான் குடமாடு கூத்தனை —10–1–11-
மன்றமரக் கூத்தாடி மகிழ்ந்தாய் என்றும் –திரு நெடும் தாண் -16-
ஆடு கூத்தனுக்கு இன்று அடிமை தொழில் பூண்டாயே –கலியன் —2-1–9-
குடமாடு கூத்தன் தன்னை —2–5–4-
கூத்தன் என வருகின்றான் —3–3–1-
தண் குடந்தைக் குடமாடீ —3–6–8-
குடமாடு கூத்தன் —3–10–8-
குடமாடி மதுசூதன் –5–5–6-
தயிருண்டு குடமாடு —5–10-1-
மல்லா குடமாடீ -மது சூதனே –6–3–9-
மன்றாரக் குடமாடி —6–9–4-
குடமாடிய கூத்தனை —-7–3–3-
கோவலர் கூத்தன் குறிப்பு அறிந்து —9–5–8-
குடம் கலந்தாடி —-9–8–6-
குடமாடீ கொட்டாய் –10–5–6-
மன்றில் மலிந்து கூத்து வந்தாடி—10- -9–2-
கொட்டாய் பல்லிக் குட்டி குடமாடி —-10–10–4-
பறை கறங்கக் கண்டவர் தம் கண் களிப்ப மன்றில் மரக்கால் கூத்தாடினான் —-11–5–6-
————————–
அரிஷ்டாசூர-எருது -பங்கம்
ஏர் விடை செற்று –பெரியாழ்வார் –2–3–10-
கஞ்சனும் எருதும் வஞ்சனையின் மடிய —4–3–2-
எருது அடர்த்த எந்தை —கலியன் –4–5–4-
அம்பரம் ஏழும் அதிரும் இடி குரல் அம் கனல் செங்கண் யுடை வம்பவிழ் கானத்து மால் விடையொடு பிணங்கி நீ வந்தாய் போலும் —10–7–13-
———————–
கேசி வதம்
மாவாய் பிளந்து –பொய்கையார் —27-
முன்னொரு நாள் மாவாய் பிளந்த மகன் —பூதத்தார் –28-
கூந்தல் வாய் கீண்டானை —93-
மா வலனாய்க் கீண்ட மணி வண்ணன் —பேயார் –42-
அன்று துரக வாய் கீண்ட துழாய் முடியாய் —47-
நீ யன்றே மா வாய் உரம் பிளந்து —48-
துரகத்தை வாய் பிளந்தான் தொட்டு –48-
காய்த்த நீள் –மா பிளந்து —திருச்சந்த —37-
காய் சினத்த –சுமாலி கேசி தேனுகன் —-107-
மாவினை வாய் பிளந்து உகந்த மாலை –பெருமாள் –1–4-
கருளுடைய —கடிய மாவும் –பெரியாழ்வார் –4–9–3-
மாவாய் பிளந்தானை –திருப்பாவை –8-
மாவாய் பிளந்தார் மனம் வலித்தே கொல்–பெரிய திருவந்தாதி –50-
வெம்மா வாய் கீண்ட –செம்மா கண்ணனே –திருவாய் —1–8–2-
மாவாய் பிளந்து —2–1–10-
வெம்மா பிளந்தான் தன்னை —4–5–1-
மாய மாவினை வாய் பிளந்ததும் —5–10–2-
துரங்கம் வாய் பிளந்தானுறை தொலை வில்லி மங்கலம் என்று —6–5–9-
மாவை வல்வாய் பிளந்த மதுசூதற்கு—-6–8–7-
மா கீண்ட கைத்தலத்து என் மைந்தா –திரு நெடும் தாண் –13-
பரிவாய் கீண்ட சீரானை —கலியன் —2–5–1-
பரியைக் கீறி —-2–10–7-
மாவாயின் அங்கம் மதியாது கீறி —3–2–8-
ஒக்கலித்திட்டு ஆடல் நன் மா உடைத்து –3–3–1-
வெவ்வாய மா கீண்டு –விண்ணவர் கோன் —-3–4–5-
வெஞ்சினத்தரி பரி கீறிய —4–2–7-
மாத் தொழில் மடங்கச் செற்று —-4–5–3-
மாவாய் பிளந்து –5–1-3-
வேங்கடத்து அரியை பரி கீறியை —7- 3-5-
துரங்கம் படக் கீறிய தோன்றலை —7–10–6-
பரி கீறிய வப்பனை —7–10–7-
துரங்கம் வாய் கீண்டு உகந்தானது —8–2–7-
கதமா –மடிவித்து –8–6–8-
பதமிகு பரியின் மிகு சினம் தவிர்த்த —9–8–8-
அரிமாச் செகுத்து —9–10–8-
சுரிந்திட்ட செங்கேழ் உளைப் போங்கரி மா தொலையப் பிரியாது சென்று எய்தி எய்தாது இரிந்திட்டு
இடம் கொண்டு அடங்காத அதன் வாய் இறு கூறு செய்த பெருமான் —10–6–9-
மா வாய் கீண்ட மணி வண்ணனை வர —-10–10–3-
அரி மாச் செகுத்து —11–2–2-
—————————-
கூனி கூன் நிமிர்த்தது
கூனே சிதைய உண்டை வில் நிறத்தில் தெறித்தாய் —திருவாய் —1–5–5-
நாறிய சாந்தம் நமக்கு இறை நல்கு என்னத் தேறியவளும் திரு உடம்பில் பூச ஊறிய
கூனினை உள்ளே ஒடுங்க —உருவினாய அச்சோ –பெரியாழ்வார் –1–8–4-
சாந்தணி தோள் சதுரன் மலை—–4- -2–6-
ஒரு கால் நின்று உண்டை கொண்டோட்டி வன் கூன் நிமிர நினைந்த பெருமான் —கலியன் —10–6–2-
—————————————————–
குவலயாபீட நிரசனம்
வென்றி சூழ் களிற்றை ஊன்றிப் பொருதுடைவு கண்டான் –பொய்கையார் -18-
கொலையானைப் போர்க்கோடு ஒசித்தனவும்—27-
அடல் வேழம் இறுத்து –54-
கோணாகம் கொம்பு ஒசித்த கோ –பூதத்தார் –68-
அதவிப்போர் யானை ஓசித்து —89-
சினமா மத களிற்றின் திண் மருப்பைச் சாய்த்து –பேயார் –43-
சகடம் உதைத்து பகடுந்தி —45-
காய்ந்து கரி யுருவம் கொம்பு ஓசித்தான்—65-
யானை பிடித்து ஓசித்து –நான்முகன் —33-
கடம் கலந்த வன் கரி மருப்பு ஓசித்து –திருச்சந்த —38-
ஆனை காத்தோர் யானை கொன்று —40-
வெஞ்சினத்த வேழ வெண் மருப்பு ஓசித்து —-43-
பொற்றை யுற்ற முற்றல் யானை போர் எதிர்த்து வந்ததை பற்றி யுற்று மற்றதன் மருப்பு ஒசித்த பாகனூர் –அரங்கமே —52-
மத்தயானை மத்தகத்து–உரம் கெடப் புடைத்து ஓர் கொம்பு ஓசித்து உகந்த உத்தமா –58-
கவளமால் யானை கொன்ற –திருமாலை –45-
வெங்கட்டிண் களிறு அடர்த்தாய் —பெருமாள் —5–5-
இருங்கைம் மத களிறு ஈர்க்கின்றவனை –பெரியாழ்வார் —1–2–7-
வேழமும் ஏழ்விடையும் –வென்று வருமவனே —-1–5–3-
துங்க மத கரியின் கொம்பு பறித்தவனே –1–5–6-
பொரு கரியின் கொம்பு யோசித்தாய் –2–7–5-
கும்பக களிறு அட்ட கோவே —2–8–8-
கொலை யானைக் கொம்பு பறித்து —4–1–3-
கஞ்சன் தன் ஒரு வாரணம் உயிர் யுண்டவன் —4–2–5-
களிறும் மருதும் வஞ்சனையின் மடிய —-4–3–2-
வேழத்தை முறுக்கி –மேலிருந்தவன் தலை சாடி –4-7–7-
கருளுடைய –கதக் களிறும் –4–9–3-
குஞ்சரம் வீழக் கொம்பு ஓசித்தானே—-5–1–5-
காரணா களிறு அட்ட பிரானே —-5–1–8-
மருப்பு ஓசித்தாய் என்று என்று உன் வாசகமே —-5–4–7-
வல்லானை கொன்றானை –திருப்பாவை –15-
அங்கோர் கரி அலற மருப்பினை ஓசித்து –மணி வண்ணற்கு –நாச்சியார் -1–10-
ஓடை மா மத யானை யுதைத்தவன் –4–5-
மருப்பு ஒசித்த மாதவன் தன் வாய்ச் சுவையும் –7-1-
காட்டை நாடி தேனுகனும் களிறும் புள்ளும் உடன் மடிய வேட்டையாடி வருவானை –14–9-
ஓரானை கொம்பு ஓசித்து ஓரானை கோள் விடுத்த சீரானை –சிறிய திரு மடல்
வேழ மருப்பை ஓசித்தான் —திருவாய் –1–9–2-
வாரணத்தை மருப்பு ஒசித்த பிரான் என் மாதவனே —2–7–2-
மத களிறு அட்டவன் பாதம் பணிமினே —4—1–4-
குல நல் யானை மருப்பு ஓசித்தாய் —4–3–1-
கவளக் கடாக் களிறு அட்ட பிரான் —4–6–5-
களிறு அட்ட தூ முறுவல் தொண்டைவாய்ப் பிரான் –5–3–8-
நீள் நெடும் கைச் சிகர மா களிறு அட்டதும் —6–4–3-
வார் கடா வருவி யானை மா மலையின் மருப்பிணைக் குவடு இறுத்து உருட்டி ஊர் கொள் திண் பாகன் உயிர் செகுத்து —-8–4–1-
செம் முகத்த களிறு அட்ட பொன்னாழிக் கை என்னம்மான் –8–10–6-
ஆறா மத யானை அடர்த்தவன் தன்னை —9–4–11-
வாரணம் தொலைத்த —-10–5–2-
மத மிக்க கொலையானை மருப்பு ஓசித்தான் —10–6–6-
கரி முனிந்த கைத்தலமும் கண்ணும் வாயும் – –திரு நெடும் தாண் –25-
போரானைக் கொம்பு ஒசித்த போர் ஏற்றினை –கலியன் –2–5–1-
படு மதத்த களிற்றின் கொம்பு பறித்தானை—2- -5–6-
வெம்பு சினத் தடல் வேழம் வீழ வெண் மருப்பு ஓன்று பறித்து இருண்ட வம்புதம் பொன்று இவரார் கொல்—2–8–3-
ஆனை அஞ்ச அதன் மருப்பு அன்று வாங்கும் ஆயர் கொல் –2–8–4-
இருங்கைம் மா கரி முனிந்து —2–10–7-
மேவு சினத்தடல் வேழம் வீழ முனிந்து –3–3–7-
வேழம் அட்ட விண்ணவர் கோன் —3–4–5-
போரானைக் கொம்பு ஒசித்த –3–6–6-
அண்டர்கள் முன் கண்டு மகிழ்வு எய்த கும்ப மிகு மத யானை மருப்பு ஓசித்து —3–10–3-
கும்ப மிகு மத யானை பாகனோடும் குலைந்து வீழ கொம்பதனைப் பறித்து எறிந்த கூத்தன் —4–1–9-
பருங்கை யானையின் கொம்பினைப் பறித்து அதன் பாகனைச் சாடிப் புக்கு —4–2–4-
வெஞ்சினக் களிறும் —வெகுண்டு இறுத்து —4–3–7-
தாங்கரும் சினத்து வன் தாள் தடக்கைம் மா மருப்பு வாங்கி —4- -5–4-
மாத்தமர் பாகன் வீழ மத கரி மருப்பு ஓசித்தாய் —-4–6–7-
கானார் கரி கொம்பது ஒசித்த களிறே —4–7–4-
கவள யானை கொம்பு ஒசித்த கண்ணன் என்றும் –4–8–1-
புகுவாய் நின்ற போதகம் வீழப் பொருதானூர்—-6–5–6-
பூணா தனலும் தறு கண் வேழம் மறுக வளை மருப்பைப் பேணான் வாங்கி —6–10–3-
கும்ப மிகு மத வேழம் குலையக் கொம்பு பறித்து —7–8–8-
ஊடேறு –கஞ்சனோடு –ஒண் கரியும் செற்ற —7–8—9-
போரானைக் கொம்பொசித்த புட் பாகன் என் அம்மான் —8–1–4-
மழை மதத்த சிறு தறு கண் கரி வெருவ மருப்பு ஓசித்தாருக்கு –8–3–2-
கருந்தாள் களிறு ஓன்று ஓசித்தான் —8–6–6-
மத கரியும் –மடிவித்து —-8–6–8-
தூம்புடைக் கை வேழம் வெருவ மருப்பு ஒசித்த —9–2–6-
மற்றோர் சின வேழம் கொலையார் கொம்பு கொண்டான் –9–6–10-
பொருமா கரி கொம்பு ஓசித்து —9–9–7-
ஆனை காய்ந்து —9–10–8-
ஆனை வாட்டி யருளும் –10–1–6-
கம்ப மா களிறு அஞ்சிக் கலங்க —10–1–9-
அன்ன நடை மடவாய்ச்சி வயிறு அடித்து அஞ்ச அரு வரை போல் மன்னு கரும் களிற்று ஆருயிர் வவ்விய மைந்தனை –10–7–14-
ஆங்கு வேழத்தின் கொம்பு கொண்டு —11–2–2-
கொலை கெழு செம்முகத்த களிறு ஓன்று கொன்று –11- -4–10-
————————-
மல்ல நிரசனம்
மல் அட்டு –பொய்கையார் –54-
மல் பொன்ற நீண்ட தோள் –பேயார் –69-
மல் பொரு தோளுடை வாசுதேவா –பெருமாள் –6–6-
மல்லாண்ட திண் தோள் மணி வண்ணா –திருப்பல்லாண்டு -1-
எதிர் வந்த மல்லை அந்தரமின்றி அழித்தாடிய தாளிணையாய் –பெரியாழ்வார் –1- 5–6-
இரு மலை போல் எதிர்ந்த மள்ளர் இருவரங்கம் எரி செய்தாய்–2- 2–8-
தெருவின் கண் தீமைகள் செய்து சிக்கென மல்லர்களோடு பொருது வருகின்ற பொன்னே —-2–7–6-
மல்லரை அட்டவன் பின் போய் மதுரை புறம் புக்காள்—-3–8–1-
ஏவிற்றுச் செய்வான் என்று எதிர்த்து வந்த மல்லரை சாவத் தகர்த்த —4–2–6-
மல் பொருது எழ —4–7–7-
மல்லடர்த்தாய் என்று என்று உன் வாசகமே –5–4–7-
மல்லரை மாட்டிய –திருப்பாவை –8-
மல் பொருந்தா மல் களம் அடைந்த மதுரைப் புறத்து –நாச்சியார் –12–1-
வலியம் என நினைந்து வந்து எதிர்ந்த மல்லர் வலிய முடியிடிய வாங்கி வலிய நின் பொன்னாழிக் கையால் புடைத்திடுதி–பெரிய திருவந்தாதி -41-
செயற்பால் அல்லவே செய்கிறுதி நெஞ்சமே யஞ்சினேன் மல்லர் நாள் வவ்வினனை வாழ்த்து –83-
நிகரில் மல்லரைச் செற்றதும் –திருவாய் –6–4–3-
மல் பொரு தோளுடை மாய பிரானுக்கு —-6–6–10-
ஊணுடை மல்லர் ததர்ந்த ஒலி –7–4–5-
அரங்கின் மல்லரைக் கொன்று —-8–4–1-
மல்லடர்த்து மல்லரையன் யன்று யட்டாய் என்றும் –திரு நெடும் தாண் –13-
மல்லை யட்டு –கலியன் —2–10–7-
மல்லரைக் கொன்று –3–3–1-
ஒருங்க மல்லரைக் கொன்று —4–2–4-
வில்லோடு மல்லும் வெகுண்டு இறுத்த —4–2–7-
மல்லரை யட்டு மாள –4–6–6-
மல்லடர்த்து –5–1–3-
கஞ்சன் நெஞ்சும் கடு மல்லரும் காலினால் துஞ்ச வென்ற -5- -4–7-
மல் அமருள் மல்லர் மாள மல்லடர்த்த மல்லா —6–2–6-
வில்லார் விழவில் வடமதுரை விரும்பி விரும்பா மல்லடர்த்து –6–7–5-
ஊடேறு கஞ்சனோடு மல்லும் –செற்ற —7–8–9-
மல்லர் ஆருயிரும் —-மடிவித்து –8–6–8-
மல்லே பொருத திறல் தோள் மணவாளர் –10–8–7-
——————–
கம்சவதம்
கடந்தது கஞ்சனை முன்னஞ்ச –பொய்கையார் –39-
கதவிக் கதஞ்சிறந்த காஞ்சனை முன் காய்ந்து —-பூதத்தார் –89-
அடியால் முன் கஞ்சனைச் செற்று –92-
முன் கஞ்சைக் கடந்தானை நெஞ்சமே காண்–பேயார் -34-
கஞ்சனைக் கடிந்து –திருச்சந்த –43-
மல்லை மா நகர்க்கு இறையவன் தன்னை வான் செலுத்தி –7–11-
திரு மதுரையுள் சிலை குனித்து –திருப்பல்லாண்டு -10-
—————
கம்சவதம்- கம்சன் வில் முறித்தது
வன் கஞ்சன் மாளப் புரட்டி –பெரியாழ்வார் –2–1–4-
கஞ்சனை யுன் வஞ்சனையால் வலைப்படுத்தாய் —2–2–4-
கறுத்திட்டு எதிர் நின்ற கஞ்சனைக் கொன்றான் —2–6–3-
கஞ்சனைக் கால் கொடு பாய்ந்தாய் –2–7–6-
கொடும் கஞ்சன் நெஞ்சினில் கூற்றே –2–8–8-
கஞ்சனைக் காய்ந்த —3–2–1-
கஞ்சனும் காளியனும் களிறும் மருதும் எருதும் வஞ்சனையின் மடிய வளர்ந்த மணி வண்ணன் –4–3–2-
எழப் பாய்ந்த அரையனை யுதைத்த மால் —4–7–7-
கொடுமைக் கஞ்சனைக் கொன்று –5–1–4-
கருத்தைப் பிழைப்பித்துக் கஞ்சன் வயிற்றில் நெருப்பன்ன நின்ற நெடுமாலே –திருப்பாவை —25-
கஞ்சன் வலை வைத்த வன்று கார் இருள் எல்லில் பிழைத்து நெஞ்சு துக்கம் செய்யப் போந்தாய்–நாச்சியார் –3–9-
கஞ்சனை வஞ்சனையில் செற்றவன் —-4–6-
வென்றி வேல் விறல் கஞ்சனும் வீழ –4–7-
கஞ்சைக் காய்ந்த கரு வில்லி —13–3-
விறல் கஞ்சனை வஞ்சனை செய்தீர் உம்மைத் தஞ்சம் என்று இவள் பட்டனவே –திருவாய் —2–4–8-
சாது சனத்தை நலியும் கஞ்சனைச் சாதிப்பதற்கு ஆதி யம் சோதி யுருவை அங்கு வைத்து இங்குப் பிறந்த —3–5–5-
கஞ்சனை வஞ்சித்து –3–8–9-
கஞ்சனைத் துஞ்ச வஞ்சம் செய்ததும் —6–4–5-
மாட மீமிசைக் கஞ்சனைத் தகர்த்த —8–4–1-
கடியனாய்க் கஞ்சனைக் கொன்ற பிரான் தன்னை –9–6–11-
கஞ்சன் மாளக் கண்டு முன்னண்டம் ஆளும் –திரு குறும் தாண் –1-
வில் பெரு விழவும் கஞ்சனும் மல்லும் வேழமும் பாகனும் வீழச் செற்றவன் –கலியன் —2–3–1-
முன் நண்ணாத கஞ்சைக் கடந்தவனூர் –2–6–7-
வஞ்சகம் செய் கஞ்சனுக்கு நஞ்சானானை –2–10–7-
கஞ்சன் குஞ்சி பிடித்து அடித்த பிரான் கோயில் –3–10–3-
வலி மிக்க கஞ்சன் உயிரது உண்டு —3–10–9-
கஞ்சனை யுதைத்தவன் யுறை கோயில் —4–2–4-
கஞ்சனைக் காய்ந்த காளை யம்மானை—-4–3–7-
கஞ்சனை மலைந்து கொன்று —4–6–8-
கஞ்சனைக் காய்ந்த –4–10–4-
கஞ்சன் நெஞ்சும் காலினால் துஞ்ச வென்ற —5–4–7-
தரியாது கஞ்சனைக் கொன்று —5–6–6-
கல்லார் திரள் தோள் கஞ்சனைக் காய்ந்தான் —6–7–5-
கஞ்சனைக் காய்ந்தான் —7–6–5-
கறுத்துக் கஞ்சனை யஞ்ச முனிந்தாய் —7–7–7-
உஊடேறு கஞ்சனோடு மல்லும் வில்லும் ஒண் கரியும் உருள் சகடமும் உடையச் செற்ற —-7–8–9-
கஞ்சனைத் துஞ்ச வஞ்சித்த வஞ்சனை —7–10–8-
கஞ்சனை யஞ்ச முன்கால் விசைத்த காளையராவர் —9–2–6-
கஞ்சனை முன்னம் கடந்த நின் கடும் திறல் தானோ –10–9–3-
மல்லோடு கஞ்சனும் துஞ்ச வென்ற மணி வண்ணன் —-11–2–3-
————————–
கண்ணன் அத்யயனம்
காதலால் மறை நான்கும் முன்னோதிய பட்டனை —-கலியன் –7–3–6-
—————————-
சாந்தீபினி புத்ரனை மீட்டுக் கொடுத்தது
மாதவத்தோன் புத்திரன் போய் மறி கடல் வாய் மாண்டானை ஓதுவித்த தக்கணையா வுருவுருவே கொடுத்தான் –பெரியாழ்வார் –4–8–1-
ஒது வாய்மையும் யுவனியப்பிறப்பும் உனக்கு முன் தந்த வந்தணன் ஒருவன் காதலல் என் மகன் புகலிடம் காணேன் கண்டு நீ தருவாய்எ
னக்கு என்று –குறை முடித்து அவன் சிறுவனைக் கொடுத்தாய் –கலியன் —5–8–7-
முந்து நூலும் முப்புரி நூலும் முன்னீந்த அந்தணாளன் பிள்ளையை அந்நான்று அளித்தானூர் —6–5–7-
———————————————–
வைதிகன் பிள்ளைகளை மீட்டுக் கொடுத்தது
தப்பின பிள்ளைகளை தன மிகு சோதி புகத் தனியொரு தேர் கடவித் தாயோடு கூட்டிய –பெரியாழ்வார் –1–5–7-
பிறப்பகத்தே மாண்டு ஒழிந்த பிள்ளைகளை நால்வரையும் இறைப் பொழுதில் கொணர்ந்து கொடுத்து ஒருப்படுத்த யுறைப்பன்—-4–8–2-
படர் புகழ்ப் பார்த்தனும் வைதிகனும் உடன் ஏறத் திண் தேர் கடவிச் சுடர் ஒளியாய் நின்ற தன்னுடைச் சோதியில்
வைதிகன் பிள்ளைகளை உடலோடும் கொண்டு கொடுத்தவனைப் பற்றி ஒன்றும் துயரிலனே –திருவாய் -3—10–5-
கலக்க வேழ் கடலும் கடல் ஏழ் மலை உலகு ஏழும் கழியக் கடாய் உலக்கத் தேர் கொடு சென்ற மாயமும் —-6–4–9-
வேத வாய் மொழி யந்தணன் ஒருவன் எந்தை நின் சரண் என்னுடைய மனைவி காதல் மக்களைப் பயத்தலும் காணாள்
கடியதோர் தெய்வம் கொண்டு ஒளிக்கும் என்று அழைப்ப உன் மக்கள் மற்று இவர் என்று கொடுத்தாய் –கலியன் —5–8–8-
—————————–
கால நேமி வதம்
கால நேமி காலனே–திருச்சந்த —31-
கடங்கலந்த –கால நேமி காலனே –38-
சாலி வேலி–கால நேமி வக்கரன் கரன் முரன்–காலனோடு கூட வில் குனித்த வில் கை வீரனே –59-
கடைந்து பாற் கடல் –கால நேமியைக் கடிந்து —81-
கறுத்து எதிர்ந்த கால நேமி காலனோடு கூட வன்று அறுத்த வாழி சங்கு தண்டு வில்லும் வாளும் ஏந்தினாய் -106-
——————————-
நாரதர் கண்ட ஸ்ரீ கிருஷ்ண வைபவம்
ஆமையாய்க் கங்கையாய் ஆழ் கடலாய் அவனியாய் யரு வரைகளாய் நான்முகனாய் நான் மறையாய் வேள்வியாய்த் தக்கணையாய்த் தானுமானான்
சேமமுடை நாரதனார் சென்று சென்று துதித்து இறைஞ்சக் கிடந்தான் கோயில் –பெரியாழ்வார் –4–9–5-
——————————
அர்ஜுனன் கண்ட ஸ்ரீ கிருஷ்ண வைபவம்
தீர்த்தன் உலகு அளந்த சேவடி மேல் பூந்தாமம் சேர்த்தி யவையே சிவன் முடி மேல் தான் கண்டு பார்த்தன்
தெளிந்து ஒழிந்த பைந்துழாயான் பெருமை பேர்த்தும் ஒருவரால் பேசக் கிடந்ததே –திருவாய் –2–8–6-
————————–
சீமாலிகன் வதம்
சீமாலிகானவனோடு தோழமை கொள்ளவும் வல்லாய் சாமாறவனை நீ எண்ணிச் சக்கரத்தால் தலை கொண்டாய் –பெரியாழ்வார் –2–7–8-
—————————
ஸ்ரீ த்வாராபதி மன்னன்
பல்லாயிரம் பெரும் தேவிமாரோடு பவ்வம் ஏறி துவரை எல்லாரும் சூழ சிங்காசனத்தே இருந்தான் —4–1–9-
பதினாறாமாயிரவர் தேவிமார் பனி செய்ய துவரை என்னும் அதில் நாயகராகி வீற்று இருந்த மணவாளர் —4–9–4-
துவரைப் பிரானுக்கே சங்கற்பித்து –நாச்சியார் —1–4-
விரை சூழ் துவாராபதிக் காவலன் –4–8-
பதினாறா மாயிரவர் தேவிமார் பார்த்து இருப்ப மதுவாயில் கொண்டால் போல் மாதவன் தன் வாய் அமுதம்
பொதுவாக யுண்பதனைப் புக்கு நீ யுண்டக்கால் -7–9-
துவாராபதி எம்பெருமான் –9–8-
சூட்டுயர் மாடங்கள் சூழ்ந்து தோன்றும் துவாராபதிக்கு என்னை உய்த்திடுமின் –12–8-
மன்னப்படு மறை வாணனை வண் துவராபதி மன்னனை –திருவாய் —4- -6–10-
வண் துவராபதி மன்னன் மணி வண்ணன் —5–3–6-
—————————
திரௌபதி கூந்தலை முடிப்பித்துப் பாண்டவர்களுக்கு ராஜ்ஜியம் கொடுத்தது
மைத்துனன் மார் காதலியை மயிர் முடிப்பித்து அவர்களையே மன்னராக்கி –பெரியாழ்வார் —4–9–6-
————————–
ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –