அநு கரித்து தரித்து பார்த்த இடத்திலும் அதுவும் ஸ்மாரகமாய்க் கொண்டு மிகவும் வியஸன ஹேதுவாய் -இவ்வளவிலும்
அவன் வந்து முகம் காட்டக் காணாமையாலே -நம் பக்கல் தன்னை அனுபவிக்கைக்கு பரிகரமான ஞான பக்தியை
தன்னைப் பெறுகைக்கு சாதனங்களாக நினைத்து இவ்வுபாயம் தலைக் கட்டினவாறே நம்மை பிராபிக்கிறார் என்று
அவன் ஆறி இருந்தானாகக் கொண்டு அவனுக்கு தன் நிலையை விண்ணப்பம் செய்யவே தம் அபேக்ஷிதம் கிட்டும் என்று பார்த்து அருளி
-தம் பரிகரம் அடங்க சேவிக்க பிராட்டிமாரோடு வீற்று இருந்து அருளின ஸ்ரீ வானமா மலையை தன் வெறுமையை முன்னிட்டு கொண்டு சரணம் புகுகிறார் –
—————————————————————-
எனக்கு பேற்றுக்கு உடலாய் இருபத்தொரு கைம்முதல் இல்லை -இல்லாமையாலே ரக்ஷக அபேக்ஷை யுண்டு -பூர்ணரான தேவர் ரஷ்ய விஷயர்த்தியாய் இருந்தீர் -ஆகையாலே தேவரீர் என் அபேக்ஷிதம் செய்து அருள வேணும் என்கிறார் –
நோற்ற நோன்பிலேன் நுண்ணறிவிலேன் ஆகிலும் இனி உன்னை விட்டொன்று
ஆற்ற கிற்கின்றிலேன் அரவின் அணை அம்மானே!
சேற்றுத் தாமரை செந்நெலூடு மலர் சிரீவர மங்கலநகர்
வீற்றிருந்த எந்தாய்! உனக்கு மிகை அல்லேன் அங்கே.—5-7-1-
நோற்ற நோன்பிலேன்
நோன்பிலேன் என்னாதே-நோற்ற நோன்பிலேன் -என்கிறது -பல வியாப்தமாம் படி யனுஷ்டித்தமாய் இருபத்தொரு கர்மம் இல்லை என்கிறது -என் ஆற்றாமையால் சில யுண்டானாலும் சக்ரவர்த்தியுடைய புத்ர காமேஷிடி போலே யாதல் -ஸ்ரீ வ ஸூ தேவருடைய அநந்த விரதம் போலே பல வியாப்தமாய் இருபத்தொரு தர்மம் இல்லை –ந தர்ம நிஷ்டோஸ்மி-என்கிற இடத்தில் தர்மம் இல்லை என்னாதே தர்ம நிஷ்டை இல்லை என்றால் போலே –
நுண்ணறிவிலேன்-
அறிவிலேன் என்னாதே -நுண்ணறிவிலேன்-என்றது ஸ்வரூப ஞான பூர்வகமாக பர ஸ்வரூபத்தை சாஷாத்கார பர்யந்தமாக அறியும் அறிவை அறிவை யுடையேன் அல்லேன் -கர்மம் இல்லை என்ற போதே -தத் சாத்தியமான ஞானம் இல்லை என்னும் இடம் அர்த்த ஸித்தமாய் இருக்க ஞானம் இல்லை என்றது என் என்னில்-பூர்வ ஜென்மத்தில் கர்மத்தை அனுஷ்ட்டித்து தத் பலமான ஞானம் இந்த ஜென்மத்தில் நைசர்க்கிகமாக பிறக்கலாம் இ றே -அத்தாலே சொல்லிற்று -அன்றிக்கே-புராணங்களில் தனித் தனியே கர்ம ஞானங்களே சாதனமாக சொல்லுகையாலே சொல்லிற்று ஆகவுமாம்-பக்தி இல்லை என்னாது ஒழிவான் என் என்னில் -பக்தி யாகிறது ஞான விசேஷம் ஆகையாலே ஞானத்தை சொன்ன போதே அத்தையும் சொல்லிற்று ஆயிற்று -இவை இல்லை யாகில் முதல் இல்லார் அத்தாலே வரும்
பலத்தை இழக்கும் அத்தனை அன்றோ -என்னில்
ஆகிலும் இனி உன்னை விட்டொன்று-ஆற்ற கிற்கின்றிலேன் –
இங்கனம் இருந்ததே யாகிலும் -சாதனா அனுஷ்டானத்தை பண்ணி பலம் தாழ்ந்தாரை போலே பதறா நின்றேன் -ஆற்றாமை அன்றோ பக்தி யாகிறது –பக்தி இல்லை என்பான் என் என்னில் -கர்ம ஞான ஸஹ க்ருதையாய் சாஸ்திர சித்தையான நூல் பிடித்த பக்தி இல்லை -அவனை ஒழிய செல்லாமை யுண்டு என்கிறார் –அத்தை தாம் சாதனமாக நினைத்து இரார் இ றே
இனி -என் பக்கலில் முதல் உண்டான அன்று -அது தலைக் கட்டும் தனையும் ஆறி இருக்கலாம் -அது அன்றிக்கே நீயே உபாயமான பின்பு விளம்ப ஹேது யுண்டாய் ஆறி இருக்கிறேனோ
இனி உன் திருக் குணங்களில் அவகாஹித்த பின்பு ஒரு க்ஷணமும் ஆறி இருக்க ஷமன் ஆகிறிலன் -உன் பக்கல் உபாய பாவம் அசித்தமாய் ஆறி இருக்கிறேனோ -என் பக்கல் ஆகிஞ்சன்யம் அசித்தமாய் ஆறி இருக்கிறேனோ -என் சத்தைக்கு நான் ஹேது பூதனாம் அன்று உபாயத்திலும் எனக்கு அதிகாரம் உண்டு -ஸ்வ ரக்ஷணத்தில் பிராப்தி இல்லாத ஸ்வரூப ஞானமும் புருஷார்த்தத்தில் ருசியும் ஹிதாம்சத்திலே வேண்டுவது -ஆனபின்பு ஆறி இருக்க போமோ என்கை –
அரவின் அணை அம்மானே!
இதுக்கு கீழே தம்முடைய வெறுமை சொல்லிற்று -இதுக்கு மேலே அவனுடைய உபாய பாவம் சொல்லுகிறது -அவனைப் பார்த்தாலும் இவருக்கு இழக்க வேண்டா -தம்முடைய அதிகாரத்தை பார்த்தாலும் இழக்க வேண்டா -திரு வனந்த ஆழ்வானை படுக்கையாக உடைய சர்வேஸ்வரனாய் வைத்து -விசத்ருசமான சம்சாரத்திலே ஒரு ஹேது இன்றிக்கே இருக்க புகுந்து இருக்கிறது என்னை விஷயீ கரிக்கைக்காக வன்றோ அரவை அணையாக யுடைய சர்வேஸ்வரனே
சேற்றுத் தாமரை செந்நெலூடு மலர் சிரீவர மங்கலநகர்
வரள் தாமரை யுண்டாகையாலே -சேற்றுத் தாமரை என்று விசேஷிக்கிறார் -செந்நெல்களூடே அலர்ந்த தாமரைகள் செந்நெலுக்கும் கூட நிழல் செய்யா நிற்கும் என்கை -வான மா மலைக்கு சத்ருசமாய் இருந்துள்ள போக்யதையைச் சொல்லுகிறது
பரமபதத்தில் காட்டில் தனக்கு நகரமாக விரும்பி வர்த்திக்கிற தேசம் -சம்சாரிகளுடைய ரக்ஷணத்துக்காக நித்ய வாசம் பண்ணுகிற தேசம்
வீற்றிருந்த எந்தாய்! உனக்கு மிகை அல்லேன் அங்கே
அஜஹத் ஸ்வ பாவனாய் வருகையால் தன் ஐஸ்வர்யத்தால் உள்ள வேறுபாடு எல்லாம் தோற்ற இருக்கிற படி -நீ பரமபதத்தில் இருந்தாய் ஆகில் நான் ஆறி இரேனோ-உன் பூர்த்தியில் குறை யுண்டாகில் தான் நான் ஆறி இரேனோ
அவ்விருப்பு சர்வ சாதாரணமாய் இருக்கச் செய்தே-எந்தாய் -என்று -இவர் தம்மை எடுக்கைக்காக என்று இருக்கிறார்
உனக்கு மிகை அல்லேன் அங்கே-அங்கே வீற்று இருந்த உனக்கு மிகை அல்லேன் -ரஷ்ய விஷயம் தேட்டமான உனக்கு புறம்பு அல்லேன் -உன் திருவடிகளில் அடிமை ஒழிய தரிக்கும் பிரகிருதி அல்லேன் -தவ சார்த்த பிரகல்பதே என்கிறபடியே இத்தலையில் பேறால் வந்த உகப்பும் தேவர்க்கே என்றுமாம் -ப்ரீதி உன் பக்கலிலே யானால் இழவும் உன் பக்கலிலே யாக வேண்டாவோ –
————————————————————-
ஆற்ற கிற்கின்றிலேன் -என்கிற ஆற்றாமை போருமோ-பிரதிபந்தகங்கள் உண்டே என்னில் -அத்தையும் பிராட்டியுடைய விரோதியை போக்கினால் போலே தேவரே போக்கி கிருபையால் ரக்ஷித்து அருள வேணும் என்கிறார் –
அங்குற்றேனலேன் இங்குற்றேனலேன் உன்னைக் காணும் அவாவில் வீழ்ந்து நான்
எங்குற்றேனுமலேன் இலங்கை செற்ற அம்மானே!
திங்கள் சேர் மணி மாட நீடு சிரீவர மங்கல நகருறை
சங்கு சக்கரத்தாய்! தமியேனுக்கு அருளாயே.–5-7-2-
அங்குற்றேனலேன் இங்குற்றேனலேன் உன்னைக் காணும் அவாவில் வீழ்ந்து நான்-எங்குற்றேனுமலேன்
சாதனம் அனுஷ்ட்டித்து முக்த பிராயனாய் இருக்கிறேன் அல்லேன் -சாதனம் அனுஷ்டானம் பண்ணுமவர்களில் ஒருவனாய் இருக்கிறேன் அல்லேன் -மேலும் சாதன அனுஷ்டானம் பண்ண ஒண்ணாத படி ஸுந்தரியாதிகளிலே ஈடுபட்டு உன்னைக் காண வேணும் ஆசையால் பலஹீனனாய் தளர்ந்து இனி உபாய அனுஷ்டான ஷமனும் அல்லேன் -இது பூர்வர்கள் நிர்வாகம் –
அதவா –
நீ இருந்த இடத்தே வந்து கிட்டி உன்னை அனுபவிக்கிறேன் அல்லேன் -உன் பக்கல் நிரபேஷராய் இருக்கிற சம்சாரிகளிலே ஒருவனாய் இருக்கிறேன் அல்லேன் -உன்னை ஒழிய தரித்து இருக்கிற சம்சாரிகளோடே பொருத்தம் யுடையேன் அல்லேன் –அங்கு வர மாட்டேன் -அபி நிவேசத்தால் இங்கு நிற்க மாட்டேன் -பிறரோடு பொருத்தம் உடையேன் அல்லேன் -என்றுமாம் –
இலங்கை செற்ற அம்மானே!
இவ்வளவில்-செய்ய அடுத்து என் -என்ன -தஸ்ய சத்ருசம் பவேத் -என்று இருந்தவள் விஷயத்தில் பண்ணினதை என் விஷயத்தில் பண்ண வேணும் –
அம்மான் -சர்வ சாதாரணன் ஒரு வியக்தியிலே செய்தது எல்லாருக்கும் பொது வன்றோ -பிராட்டியோடு சம்சாரியோடு வாசி யுண்டோ ப்ராப்தியில் -த்வயி கிஞ்சித் சமா பன்னே-என்று ஆஸ்ரயித்தவன் பக்கல் பக்ஷ பாதம் மிக்கு அன்றோ இருப்பது -பிராட்டி இலங்கையை அழித்தல்-ராவணனை அழித்தல் செய்யில் அன்றோ என் விரோதி நிவ்ருத்தியில் எனக்கு பிராப்தி யுள்ளது -ந த்வா குர்மி தசக்ரீவ பஸ்ம பஸ்மார்ஹ தேஜஸா என்றாள் இ றே-அவதாரத்தில் பிற்பாடார் ஆனீரே என்ன
திங்கள் சேர் மணி மாட நீடு சிரீவர மங்கல நகருறை
சந்த்ர பதத்தில் செல்ல ஓங்கின மணிமயமான மாடங்களை யுடைத்தான சி ரீ வர மங்கல நகரிலே பிற்பாடார்க்கும் இழக்க வேண்டாத படி நித்ய சந்நிஹிதனாய் இருக்கிறவன் -சந்த்ர ஸூ ர்யர்களும் வந்து இளைப்பாறும் தேசம் என்கை -சந்நிதி யுண்டானாலும் ஸஹ காரிகள் வேண்டாவோ என்ன –
சங்கு சக்கரத்தாய்! தமியேனுக்கு அருளாயே.–
எப்போதும் கை கழலா நேமியனாய் யன்றோ இருக்கிறது -சாப மானய என்ன வேண்டாவே -பக்திக்கு கர்மா ஞான ஸஹ காரம் போலே யாயிற்று இவனுக்கு திவ்யாயுதங்கள் -உபாயம் புஷ்கலமானாலும் அதிகாரி சம்பத்தியும் வேண்டாவோ என்ன
தமியேனுக்கு
என் பக்கல் ஸத்தாத்திரேகி இருப்பது ஒன்றும் இல்லை என்னுதல்-ஆற்றாமையோடே ஒரு துணை இன்றிக்கே இருக்கிற எனக்கு என்னுதல் -செய்ய வேண்டுவது என் என்ன
அருளாயே
ருசிக்குப் பண்ணின க்ருஷியை விரோதி நிவ்ருத்திக்கும் ப்ராப்திக்கும் பண்ணும் இத்தனை என்கிறார் –
—————————————————————–
சாஸ்திர பலம் ப்ரயோக்த்ரி-என்கிறபடி பலம் உம்ம தான பின்பு சாதனத்திலும் அந்வயம் வேண்டாவோ என்ன -இவ்வளவும் வர இதுக்கு முன்பே நிர் ஹேதுகமாக விஷயீ கரித்த பின்பு நீயே செய்து அருள வேணும் என்கிறார் –
கருளப் புட்கொடி சக்கரப் படை வானநாட என் கார் முகில் வண்ணா
பொருள் அல்லாத வென்னைப் பொருளாக்கி அடிமை கொண்டாய்
தெருள் கொள் நான் மறை வல்லவர் பலர் வாழ் சிரீவர மங்கல நகர்க்கு
அருள் செய்து அங்கு இருந்தாய் அறியேன் ஒரு கைம்மாறே –5-7-3-
கருளப் புட்கொடி சக்கரப் படை வானநாட
பெரிய திருவடியை த்வஜமாகவும் -திரு வாழியை ஆயுதமாகவும் -பரம பதத்தை ஸ்தானமாகவும் யுடையாய் வைத்து -பெரிய திருவடியை மேற்கொள்ளுதல் -திரு வாழியை சலியாமல் பிடித்தல் -பரமபதத்தை இருப்பிடமாக யுடையனாதல் -இவையாயிற்று சர்வாதிக வஸ்துவுக்கு லக்ஷணம் -ஒரோ ஒன்றே அமைந்து இருக்க சர்வ பிரகார பரி பூர்ணனாய் இருக்கிற படி
கருளப்புள்-புள் என்று பக்ஷி சாமான்யம் -கருடனாகிற புள் என்று விசேஷிக்கிறது -யீடே என்கிற இத்தை யீளே என்னுமா போலே கருள் என்கிறது -பிரதிபக்ஷத்தின் மேல் சீற்றம் யுடையவன் என்றுமாம் -கருளுடைய பொழில் மருது-என்ன கடவது இ றே
என் கார் முகில் வண்ணா
ஸ்தல விசேஷம் பாராதே என் பக்கலிலே உதார குணத்தை காட்டி அருளினவனே –என் அளவு பாராதே பிரயோஜன நிரபேஷமாக பண்ணின படி -பண்ணின உதாரம் என்ன என்ன –
பொருள் அல்லாத வென்னைப் பொருளாக்கி அடிமை கொண்டாய்
ஓர் அறிவு இன்றிக்கே இருக்கிற என்னை -உன் வாசியை அறிவித்து ஒரு வஸ்துவாக்கி -அசன்னேவ -என்கிற என்னை சந்தமென்னும் என்று உஜ்ஜீவிக்கும் படி பண்ணினாய்
பெரு மக்கள் உள்ளவர் -என்கிற நித்ய சித்தர் செய்யக் கடவ கைங்கர்யத்தை என்னைக் கொண்டாய் -உண்டாக்கின அளவே அன்றிக்கே-ஜீவனமும் இட்டிலையோ -மயர்வற மதி நலம் அருள பெற்றவர் இப்படி சொல்லுகையாலே ஸ்வ நிகர்ஷம் சொல்லுகை ஞான கார்யம் –ஈஸ்வரோஹம் என்று இருக்கை அஞ்ஞான கார்யம்
தெருள் கொள் நான் மறை வல்லவர் பலர் வாழ் சிரீவர மங்கல நகர்க்கு
வேதாஹ மேதம் புருஷன் மஹாந்தம் -என்கிறபடியே பகவத் விஷயமே வேத தாத்பர்யம் என்று உணர்ந்து இருக்குமவர்கள் என்னுதல் -ப்ரதிபாத்யத்தை உள்ளபடி காட்டித்தர வல்ல வேதம் என்னுதல்
நித்ய ஸூ ரிகளை போலே திரள் திரளாக பகவத் குண அனுபவம் பண்ணி வர்த்திக்கிறவர்கள்
இத்தலையில் சாதனமும் இல்லை -செய்யலாவதொரு பிரதியுபகாரமும் இல்லை என்று பகவத் குண அனுபவமே யாத்ரையாய் இருக்குமவர்கள்
அருள் செய்து அங்கு இருந்தாய்
-சி ரீ வர மங்கல நகரில் உள்ளார் அர்த்திக்க அன்றிக்கே அவர்கள் பக்கல் தண்ணளி யாலே வந்து இருந்தவன் -என்னை அடிமை கொள்ளுகைக்காக அங்கே வந்து இருந்தாய் என்றுமாம் -கைங்கர்யத்து அளவும் வர புகுர நிறுத்தினோம் -அதுக்கு அவிச்சேதம் யுண்டான போது நம் சந்நிதி வேணும் என்று அங்கே இருந்தாய்
அறியேன் ஒரு கைம்மாறே
இவ்வளவு உபகரித்ததுக்கு நான் ஒரு பிரதியுபகாரம் பண்ணினேனாக அறிகிறி லேன்-பிராங்நியாயத்தாலே மேல் உள்ளதும் நீயே செய்யும் அத்தனை என்கை –
——————————————————————
பிரயோஜன நிரபேஷமாக ரஷிக்கும் என்னும் இடத்துக்கு உதாஹரணங்களை சொல்லி – -இப்படியே ரஷிகைக்கு கடவையான உன்னைக் கிட்டுக்கைக்கு என்னால் செய்யலாவது உண்டோ என்கிறார் –
மாறு சேர் படை நூற்றுவர் மங்க ஓர் ஐவர்க்காயன்று மாயப் போர் பண்ணி
நீறு செய்த எந்தாய்! நிலம் கீண்ட அம்மானே!
தேறு ஞானத்தர் வேத வேள்வி அறாச் சிரீவர மங்கல நகர்
ஏறி வீற்றிருந்தாய்! உனை எங்கு எய்தக் கூவுவனே?–5-7-4-
மாறு சேர் படை நூற்றுவர் மங்க ஓர் ஐவர்க்காயன்று மாயப் போர் பண்ணி
எதிரிகளாய் சேர்ந்த படையை யுடைய துர்யோதயநாதிகள்-தங்கள் அளவன்றியே படை யடைய நான் எதிர் நான் எதிர் -என்று வந்தது என்கை -எதிரிகளாய் சேர்ந்து சாயுதரான நூற்றுவர் என்றுமாம் -த்விஷத் அன்னம் ந போக் தவ்யம்-என்கிறபடியே தனக்கு சத்ருக்களாய் நினைத்து இருக்கிற படி
மங்க -முடிய – / ஓர் ஐவர் -தனியான ஐவர் / அவர்களுக்கு தன்னை சேஷ பூதன் ஆக்கின படி -பக்தானாம் என்ற படி
அன்று -அன்று செய்ததும் பாண்டவர்களுக்காக அன்று தான் அல்லது புகல் இல்லை என்று என் நெஞ்சிலே படுகைக்காக உபகரித்தான் என்று இருக்கிறார் –
ஆச்சர்யமான யுத்தம் பண்ணி -என்னுதல்-க்ருத்ரிம யுத்தம் என்னுதல் -பகலை இரவாக்கியும் ஆயுதம் எடேன் என்று எடுத்தும் -சத்ருக்கள் உயிர் நிலையை காட்டிக் கொடுத்தும் செய்தவை என்கை –
பண்ணி -மூடக்கோல் மாத்திரம் இ றே இவர்கள் -தானே செய்தான் என்கை
நீறு செய்த எந்தாய்! நிலம் கீண்ட அம்மானே!
அவர்களை அழியச் செய்ததும் தன் பேறாக நினைத்து இருக்கிறார் –
பாண்டவர்களை போலே ஒரு அபேக்ஷையும் இன்றிக்கே-பிரளயம் கொண்ட பூமியை எடுத்தாய் -அந்த பூமிக்கு என்ன கைம்முதல் உண்டாய் எடுத்தாய்
அம்மானே -உன் வஸ்து நோவு படாமைக்காக எடுத்தாய் அத்தனை அன்றோ –
தேறு ஞானத்தர் வேத வேள்வி அறாச் சிரீவர மங்கல நகர்
இப்போது அஸந்நிஹிதன் என்கிற கண் அழிவும் இல்லை என்கிறார் -அற த் தெளிந்த ஞானத்தை யுடையராய் இருக்கை-தங்கள் அனுஷ்டானம் சாதனம் என்று இராதவர்கள் வைதிகமாய் அநந்ய ப்ரயோஜனமான சமாராதனங்கள் இடைவிடாதே செல்லா நிற்கை -சாதனம் ஆகில் இ றே ஒரு கால் செய்து விட வேண்டுவது –
ஏறி வீற்றிருந்தாய்! உனை எங்கு எய்தக் கூவுவனே?–
அவர்களோடு ஓக்க குடி ஏறி அவர்களோட்டை சாம்யா பத்தியால் வந்த ஐஸ்வர்யத்தை யுடையவன் ஆகையால் க்ருதார்த்தனாய் இருந்தாய் -அநந்ய சாத்யனாய் இருந்துள்ள உன்னைப் பெறுகைக்கு ஈடான யத்னம் பண்ணுகை என்று ஒரு பொருள் உண்டோ -நீ இங்கு வருகைக்கு பண்ணின யத்னம் இ றே பிராப்திக்கும் என்னால் பண்ணலாவது-
————————————————————
ஆஸ்ரித பக்ஷ பாதத்தையும் சி ரீ வர மங்கல நகரில் இருப்பையும் உமக்கு காட்டினோம் ஆகில் எங்கு எய்தக் கூவுவனே என்று ஒன்றும் பெறாதாரைப் போலே கூப்பிடா நின் றீரே என்ன -செய்த அம்சம் அறிந்தேன் -அத்தால் பர்யாப்த்தன் ஆகிறிலேன்-என்கிறார்
எய்தக் கூவுதல் ஆவதே எனக்கு? எவ்வ தெவ்வத் துளாயுமாய் நின்று
கை தவங்கள் செய்யும் கருமேனி அம்மானே!
செய்த வேள்வியர் வையத் தேவர் அறாச் சிரீவர மங்கலநகர்
கைதொழ இருந்தாய் அது நானும் கண்டேனே!–5-7-5-
எய்தக் கூவுதல் ஆவதே எனக்கு?
தம்முடைய வெறுமை திரு உள்ளத்தே படுகைக்கு திரியவும் சொல்லுகிறார் -நீ எனக்கு கைப்படும் படியாக நான் ஒரு சாதன அனுஷ்டானம் பண்ண என்பது ஓன்று உண்டோ -உன்னோபாதி நான் என்னை அறிவேனோ -என்னால் செய்யலாவது உண்டோ என்று கேட்க்கிறார் –
எனக்கு -இந்த சர்வ சக்தியைக் கண்ட வாறே -தன் கார்யம் தானே செய்து கொள்ளுகிறான் என்று இருக்கிறாயோ –
எவ்வ தெவ்வத் துளாயுமாய் நின்று
எவ்வகைப்பட்ட சத்ரு சமூகங்கள் தோறும் சென்று புக்கு -தெய்வர் -என்று சத்ருக்கள் -தெய்வம் என்று சத்ரு சமூகம் -எவ்வ -எவ்வகைப் பட்ட –
கை தவங்கள் செய்யும் கருமேனி அம்மானே!
புத்த முனியாய் புக்கு -வேதத்துக்கு அப்ராமாண்யத்தை யுபபாதித்து-அவர்களுக்கு வைதிக சிரத்தையை அறுத்து -உனக்கு அவர்கள் தூரஸ்தரராம் படி பண்ணினவனே
கரு மேனி -அவர்கள் சத்யம் என்று இருந்ததை அழைத்தது-வடிவு அழகைக் காட்டி யாயிற்று –
அம்மானே -சர்வ ஸ்வாமியாய் இருக்கச் செய்தே-அப்படிச் செய்தது ஆஸ்ரித பக்ஷ பாதத்தால் யன்றோ -ஆஸ்ரித விரோதிகள் பக்கல் செய்யுமத்தை ஆஸ்ரித விஷயத்தில் செய்வதோ -அவர்களுடைய வைதிக சிரத்தையை அழித்தால் போலே இருக்கிறதாயிற்று சித்த சாதன பரிக்ரஹித்தை நெகிழ்ந்து சாதனத்தில் மூட்டுகிற இது
செய்த வேள்வியர் வையத் தேவர் அறாச் சிரீவர மங்கலநகர்-கைதொழ இருந்தாய்-
க்ருதக்ருத்யரானவர்கள்-விது கிருஷ்ணம் ப்ராஹ்மணாஸ் தத்தவதோ யே தேஷாம் ராஜன் சர்வஞ்ஞாஸ் ஸமாப்த
பூமியிலே இருக்கச் செய்தே நித்ய ஸூ ரிகள் பரிமாற்றமாய் இருக்குமவர்கள் -சித்த சாதனராய் இருப்பார்க்கு அனுபவத்தில் இ றே அன்வயம்
அறா -இவர்கள் நிரந்தரமாக வர்த்திக்கும் தேசம் -நகர் கை தொழுகை யாவது -மஞ்சா க்ரோஸந்தி போலே இவர்கள் அனுவர்த்த நமே தாரகமாய் இருந்தாய்
அது நானும் கண்டேனே!–
அநுபூத அம்சத்தை இல்லை என்கிறேன் அல்லேன்-அனுபாவ்ய அம்சம் யுண்டாகையாலே சொல்லுகிறேன் -அடிமை கொள்ளுகிற நீ சந்நிஹிதன் ஆனமை அறிந்தேன் -எனக்கு அத்தால் போராது -உன் திருவடிகளில் கைங்கர்யமே யாத்ரையாகப் பெற வேணும் என்று வாக்ய சேஷமாகத் தலைக் கட்டுகிறது-
———————————————————————
அந்த வாக்ய சேஷத்தால் சொன்ன கைங்கர்யத்தை அபேக்ஷிக்கிறார் –
ஏனமாய் நிலம் கீண்ட என் அப்பனே! கண்ணா! என்றும் எனை ஆளுடை
வான நாயகனே! மணி மாணிக்கச் சுடரே!
தேனமாம் பொழில் தண் சிரீவர மங்கலத்தவர் கை தொழ உறை
வான மாமலையே! அடியேன் தொழ வந்தருளே.–5-7-6-
ஏனமாய் நிலம் கீண்ட-என் அப்பனே! கண்ணா! என்றும் எனை ஆளுடை
ஆபன்னரானார் அறிவிக்கையும் மிகையாம் படி யன்றோ உன்படி இருப்பது -ரக்ஷணம் ஒரு தலையானால் உன்னைப் பேணாதவன் அன்றோ -பிரளயங்கதையான பூமியை நீருக்கும் சேற்றுக்கும் இறாயாத வடிவைக் கொண்டு பிரளயத்தில் நின்றும் கொண்டு ஏறினவனே
பிரளயங்கதையான பூமியை மஹா வராஹமாய் எடுத்தால் போலே சம்சார பிரளயம் கொண்ட என்னை கிருஷ்ணனாய் வந்து எடுத்தாய் என்கிறார் –
வான நாயகனே! மணி மாணிக்கச் சுடரே!
நித்ய ஸூ ரிகளுக்கு நிர்வாஹகனாய் வைத்து என்னை அடிமை கொண்டவனே -நித்ய ஸூ ரி களுக்கு தன்னை அனுபவிக்கக் கொடுத்துக் கொண்டு இருந்தால் போலே என்னையும் அடிமை கொண்டவனே என்றுமாம் -என்றும் ஓக்க என்னை குழைச் சரக்காய் நினைத்து என் சத்தையை நோக்கிக் கொண்டு போந்தவனே -நித்ய ஸூ ரிகளை அனுபவிப்பிக்க என்றும் ஓக்க உணர்ந்து இருக்கும் இங்கு என் சத்தையை நோக்குகைக்கு என்றும் ஓக்க உணர்ந்து இருக்கும்
நித்ய ஸூ ரிகள் அனுபவிக்கக் கடவ வடிவு அழகைக் கொண்டு என்னை எனக்கு அத்வேஷத்தை யுண்டாக்கி -அதுவே எனக்கு தாரகமாம் படி எனக்கு உபகரித்தவனே
மணி மாணிக்கம் -ரத்ன ஸ்ரேஷ்டம்-பெரு விலையனான மாணிக்கம் என்றபடி
தேனமாம் பொழில் தண் சிரீவர மங்கலத்தவர் கை தொழ உறை
தேன் மிக்கு இருந்துள்ள மாம் பொழிலை யுடைத்தாய் சிரமஹரமான சி ரீ வர மங்கல நகரில் உள்ளார் கை தொழும் படி இருக்கிற
வான மாமலையே!
நித்ய ஸூ ரிகள் அனுபவிக்கும் அபரிச்சேதயமான வடிவு அழகை இவ்வூரில் உள்ளார் அனுபவிக்கலாம் படி கொடுத்துக் கொண்டு இருக்கிறவனே-இவ்விருப்பில் பரமபதத்தில் மேன்மை எல்லாம் இவருக்கு தோன்றா நின்றது என்கை
அடியேன் தொழ வந்தருளே.–
அநந்ய கதியான நானும் அடிமை செய்யும் படி என் முன்னே உலாவி அருள வேணும் -சந்நிஹிதனாய் எழுந்து அருளி இருக்கிற படி கண்டேன் -என் முன்னே உலாவி அருள வேணும் என்கிறார் –
———————————————————————-
அடியேன் தொழ வந்து அருளே -என்ற ஓத்தே வந்தேன் என்ன காணாமையாலே நம்மை உபேக்ஷித்தேனோ -வந்து அருள் என்கிற நிலையம் குலைகிறதோ என்று அஞ்சி என்னை அகற்றாது ஒழிய வேணும் என்கிறார் –
வந்தருளி என் னெஞ்சிடம் கொண்ட வானவர் கொழுந்தே! உலகுக்கோர்
முந்தைத் தாய் தந்தையே! முழு ஏழுலகும் உண்டாய்!
செந் தொழிலவர் வேத வேள்வி அறாச் சிரீவர மங்கல நகர்
அந்தமில் புகழாய்! அடியேனை அகற்றேலே.–5-7-7-
வந்தருளி-
நான் அபேக்ஷியாது இருக்க -வந்து அருளி -பரமபதம் -கலவிருக்கையாய் இருக்க நான் இருக்கிற சம்சாரத்திலே வந்து அருளி -நித்ய ஸூ ரிகள் சதா தர்சனம் பண்ணா நிற்க -விமுகனான என் பக்கலிலே வருவதே -யஸ்ய ப்ரஸாதே சததம் ப்ரஸீதே யுரிமா ப்ராஜா ச ராமோ வா நரேந்த்ரஸ்ய ப்ரஸாத மபி காங்ஷதே
என் னெஞ்சிடம் கொண்ட-
நித்ய ஸூ ரிகள் நெஞ்சிலே இருக்குமவன் நித்ய சம்சாரி நெஞ்சிலே புகுவதே -ஆவாஸம் த்வஹம் இச்சாமி -என்கிறபடியே என் அனுமதியை அபேக்ஷித்துக் கொண்டு புகுந்தான் –
வானவர் கொழுந்தே!
நித்ய ஸூ ரிகளுக்கு சத்தா ஹேதுவானவன் தன் சத்தை என்னாலே என்று இருந்தான் -இப்போது என்னை அகற்றப் பார்த்தால் மேல் விழுந்து என் நெஞ்சில் புகுந்து உன்னால் அல்லது செல்லாத படி பண்ணிற்று என்கை –
உலகுக்கோர்-முந்தைத் தாய் தந்தையே! –
மாதா பிதாக்கள் பிரஜைகளின் உடைய ப்ரிய ஹிதங்களை பண்ணுமா போலே லோகத்துக்காக ப்ரிய ஹிதங்களை பண்ணுமவன் –ப்ரார்த்தா பர்த்தாச பந்துச்ச பிதாச மம ராகவா -என்று இருப்பார்க்கு அன்று -லோகத்துக்காக -பூதா நாம் யோவ் யயா பிதா -அத்விதீயனாய் பழையனானவன்-தாய் தமப்பன் என்று தோற்றி மணல் கொட்டகம் போல் அழிந்து போகாதே அழியாத தாயும் தமப்பனும் -எம்மானும் எம்மனையும் என்னை பெற்று ஒழிந்ததின் பின் அம்மானும் அம்மனையும் அடியேனுக்காகி நின்ற நல் மான ஒண் சுடர்-என்ன கடவது இ றே
முழு ஏழுலகும் உண்டாய்!
ஆபத்து வந்தவாறே வயிற்றிலே வைத்து நோக்கும் தாயைப் போலே நோக்கினவனே -இன்று அகற்ற நினைத்தால் சத்தையை நோக்கிப் போந்தது என் -என்கை –
செந் தொழிலவர் வேத வேள்வி அறாச் சிரீவர மங்கல நகர்
தொழிலுக்கு செவ்வை யாவது -பிரயோஜனாந்தர புத்தியும் இன்றிக்கே -சாதன புத்தியும் இன்றிக்கே ஸ்வயம் பிரயோஜனமாய் இருக்கை –
வேத கோஷமும் வைதிக க்ரியா கோலாஹலமும் மாறாதே செல்லுகை
அந்தமில் புகழாய்! அடியேனை அகற்றேலே.-
பரமபதத்தில் சாவதி போலே புகழ்-இங்கே வந்த பின்பாயிற்று புகழ் அந்தம் இன்றிக்கே ஒழிந்தது -பஹவோ நிரூப கல்யாண குணா புத்ரஸ்ய சந்திதே-பரமபதத்தை விட்டு வந்து இங்கே ஆர்ஜித்த புகழை ஒரு வியக்திக்காக இழக்கிறது என் என்கை
அடியேனை அகற்றேலே
வர வேணும் என்கிற நிலையும் போய் அகற்றாது ஒழிய வேணும் என்கிறார் -இதனுடைய ரக்ஷணத்தில் உன்னை ஒழிய ப்ராப்தர் யுண்டாய்த் தான் அகற்றுகிறாயோ –
——————————————————————
உம்மை அகற்றினோமோ -இங்கே வந்து நிக்கிறது உமக்காக வன்றோ என்ன – அடிமைக்கு விரோதியான சப் தாதி விஷயங்கள் நடையாடுகிற சம்சாரத்திலே வைத்த போதே என்னை அகற்றினாய் அல்லையோ என்கிறார் –
அகற்ற நீ வைத்த மாய வல் லைம் புலன்களா மவை நன்கறிந்தனன்
அகற்றி என்னையும் நீ அரும் சேற்றில் வீழ்த்தி கண்டாய்
பகர்க் கதிர் மணிமாட நீடு சிரீவர மங்கை வாணனே! என்றும்
புகற்கரிய எந்தாய்! புள்ளின் வாய் பிளந்தானே!–5-7-8-
அகற்ற நீ வைத்த மாய வல் லைம் புலன்களா மவை நன்கறிந்தனன்
அத்யாச்சர்யமான செயல்களை யுடைத்தாய் ஒருவரால் தப்ப ஒண்ணாதே இருக்கிற ஐந்து இந்திரியங்களும் -நீ வேண்டாதாரை யகற்ற வைத்தாய் என்னும் இடம் வ்யக்தமாக அறிந்தேன் -மயர்வற மதி நலம் அருள பெற்றவன் ஆகையால் அழகிதாக அறிந்தேன் -யுகாவாதாரை யன்றோ யகற்றுவது -உமக்கு என் என்ன –
அகற்றி என்னையும் நீ அரும் சேற்றில் வீழ்த்தி கண்டாய்
அவை அபுருஷார்த்தம் என்று அறிந்த என்னையும் -புக்கால் கால் வாங்க ஒண்ணாத சப் தாதி விஷயங்களில் தள்ளுகிறாய் என்று அஞ்சா நின்றேன் -உன்பக்கல் ந்யஸ்த பரனான என்னையும்-என்றுமாம் -நீர் அஞ்சக் கடவீரோ என்ன -விளம்ப ஹே து இன்றிக்கே இருக்க விரோதி கிடைக்கையாலே அஞ்சா நின்றேன்
பகர்க் கதிர் மணிமாட நீடு சிரீவர மங்கை வாணனே! என்றும்
மிக்க ஒளியை யுடைய மாணிக்கங்களை யுடைய உயர்ந்த மாடங்கள் -பகர் என்றும் புகர் / கதிர் என்றும் புகர் -மிக்க புகர் என்றபடி
பகற்கதிர் என்ற பாடமான போது ஆதித்ய பதத்து அளவும் செல்ல உயர்ந்த ஒளியை யுடைய மணி மாடங்கள் –
சி ரீ வர மங்கைக்கு நிர்வாஹகன் ஆனவனே -பரமபதத்தை விட்டு இங்கே வந்து இருக்கிறது ஆஸ்ரிதற்கு கைங்கர்ய விரோதியான பிரகிருதி சம்பந்தத்தை அறுக்கைக்காக அன்றோ என்கை –
புகற்கரிய எந்தாய்! புள்ளின் வாய் பிளந்தானே-
உகவாதார்களுக்கு ஒரு நாளும் கிட்ட ஒண்ணாதபடி இருக்குமவனே -புகலுக்கு அரிய-அசாதாரணனாய் இருக்கிற என் விஷயத்திலும் அத்தைச் செய்யவோ -உமக்கு கிட்டக் குறை என் என்ன -பகா ஸூ ரனை நிரசித்தால் போலே என் பிரதிபந்தங்களை போக்கி அருள வேணும்-
—————————————————————–
அரும் சேற்றில் வீழ்த்தி கண்டாய் -என்று அஞ்சுகிற உமக்கு நாம் செய்ய வேண்டுவது என் என்ன சக்தனாய் சந்நிஹிதனாய் இருக்கிற நீ என் விரோதியைப் போக்கி உன் திருவடிகளில் கைங்கர்யத்தை தந்து அருள வேணும் என்கிறார்
புள்ளின் வாய் பிளந்தாய்! மருதிடை போயினாய்! எருதேழ் அடர்த்த என்
கள்ள மாயவனே! கருமாணிக்கச் சுடரே!
தெள்ளியார் திரு நான்மறைகள் வல்லார் மலி தண் சிரீவர மங்கை
யுள்ளிருந்த எந்தாய்! அருளாய் உய்யுமாறு எனக்கே.–5-7-9-
புள்ளின் வாய் பிளந்தாய்! மருதிடை போயினாய்! எருதேழ் அடர்த்த –
பிரதி கூலங்களை நிரசிக்கும் சர்வ சக்தி யானவனே -முன்பு தமக்குப் பண்ணின உபகாரங்களைப் பேசி அப்படியே மேலும் செய்து அருள வேணும் என்கிறார் –அர்த்தித்து சொல்லுவார் -முன்பு பண்ணின உபகாரங்களை என்னுமா போலே அருளிச் செய்கிறார் -பகா ஸூ ரனை அழித்து யாமளார்ஜுனங்களை நிரசித்து உன்னைத் தந்தாய் -எருதுகள் ஏழையும் நிரசித்து நப்பின்னை பிராட்டியை யுண்டாக்கினாய் -உபாய பூதனான உன்னை யுண்டாக்கி உபாய பரிக்ரஹம் பண்ணுவார்க்கு புருஷகார பூதையையும் யுண்டாக்கினாய்
என் கள்ள மாயவனே! கருமாணிக்கச் சுடரே!
ஒருவருக்கும் தெரியாத ஆச்சர்ய சேஷ்டிதங்களை எனக்கு வெளிச் சிறக்கப் பண்ணி என்னை அகப்படுத்திக் கொண்டவனே -தொடுவே செய்து இளவாய்ச்சியர் கண்ணினுள் -என்ன கடவது இ றே -நப்பின்னை பிராட்டிக்கு சர்வ ஸ் வதானம் பண்ணின நிரதிசய போக்யமான வடிவை எனக்குத் தந்தவனே
தெள்ளியார் திரு நான்மறைகள் வல்லார் மலி தண் சிரீவர மங்கை
தம் தாமுடைய ரக்ஷணத்தில் தங்களுக்கு பிராப்தி இன்றிக்கே அவனே கடவன் என்னும் தெளிவு பிறக்கும் படி வேத தாத்பர்யம் கைப்பட்டவர்கள் -லஷ்மணஸ்ய ச தீமத-என்னுமா போலே ஆஸ்ரித விஷயத்தில் நீ வழி தப்பினாலும் உன்னைத் திருத்தும் படி தெள்ளியார் மிக்கு இருந்துள்ள தேசம் -நெருங்கி வர்த்திக்கிற தேசம் -ஆஸ்ரயண வேளையில் ஸ்ரீ விபீஷண ஆழ்வான் தெளிவு போலேயும்-அசோகா வலையில் பிராட்டி தெளிவு போலேயும் தெளிந்து இருக்குமவர்கள் –
யுள்ளிருந்த எந்தாய்! அருளாய் உய்யுமாறு எனக்கே.
என்னை விஷயீ கரிக்கைக்காக சர்வகத வஸ்து-புறம்பு இல்லை என்னலாம் படி பரிசாமாப்ய வர்த்திக்கிற படி –
சென்று அற்ற எனக்கு உன் திரு வடிகளிலே கைங்கர்யம் கிட்டும் வகை பண்ணி அருள வேணும் -கைங்கர்யம் என்றும் உய்வகை என்றும் இரண்டு இல்லை இவர்க்கு -த்வ ரித்து இலராகில் அவன் வைலக்ஷண்ய ஞானம் இல்லையாக கடவது -இங்கே கால் பாவிற்றாகில் சம்சாரத்தில் தண்மையில் ஞானம் இல்லையாக கடவது-
———————————————————————
அருளாய் உய்யுமாறு எனக்கே என்றார் -அப்போதே வந்து அருளக் கண்டிலர் -ஏதேனும் தசையிலும் உன் திருவடிகளே சரணம் -என்று இருக்கும் படி என்னைப் பண்ணின மஹா யுபகாரத்துக்கு பிரதியுபகாரம் இல்லை என்கிறார் –
ஆறெனக்கு நின் பாதமே சரணாகத் தந்தொழிந்தாய் உனக் கோர் கைம்
மாறு நான் ஒன்றிலேன் என தாவியும் உனதே
சேறு கொள் கரும்பும் பெருஞ் செந்நெலும் மலி தண் சிரீவர மங்கை
நாறு பூந்தண் துழாய் முடியாய்! தெய்வ நாயகனே!–5-7-10-
ஆறெனக்கு நின் பாதமே சரணாகத் தந்தொழிந்தாய்
ஆறு -என்று உபாயம் -சரண் என்று உபேயம் -உபாய உபேயங்கள் இரண்டும் உன் திருவடிகளேயாம் படி பண்ணினாய் என்று பிள்ளான் நிர்வஹிக்கும்-
இவை இரண்டிலும் உபாயத்தையே சொல்லுகிறது என்று பட்டர் நிர்வஹிப்பர்-எனக்கு உபாயம் உன் திருவடிகளேயாம்படி பண்ணித் தந்தாய் –ஆறு -உபாயம் -உபாக்யார்த்தைக வாசக -என்கையாலே சரண் என்று உபாயம் -எனக்கு என்று -உபாயாந்தர நிஷ்டரைக் காட்டிலும் தமக்கு உள்ள வேறுபாடு சொல்லுகிறார் -நோற்ற நோன்பிலேன் என்று தொடங்கி-உபாயாந்தர சூன்யத்தையை முன்னிட்டு உபாய நிஷ்கர்ஷம் பண்ணுகிற திரு வாய் மொழி யாகையாலே அத்தையே நிகமிக்கிறது -அவதாரணத்தாலே ஏக பதத்தை நினைக்கிறது -ஈஸ்வரனை பற்றின ஊற்றத்தாலே உபாயாந்தரங்களை நெகிழ்கை ஒழிய -நாஸ்திக்யத்தாலே விடுமன்று அது விஷயாந்தர ப்ராவண்ய ஹேதுவாம் -ஒளஷத சேவை பண்ணினான் ஒருவன் சர்ப்பத்தின் வாயிலே கை கொடுத்தால் நிர்ப்பாதம் -ஒளஷத ஸ்பர்சம் இல்லாதவன் அத்தைச் செய்தால் மரண ஹேதுவாம் –
உனக் கோர் கைம்மாறு நான் ஒன்றிலேன்– இத்தெளிவைப் பிறப்பித்த உனக்கு சத்ருசமான பிரதியுபகாரம் அன்றிக்கே-போலியாய் இருபத்தொரு பிரதியுபகாரமும் அகிஞ்சனான நான் காண்கிறிலேன் -உம்மைத் தந்தாலோ என்ன –
என தாவியும் உனதே-
ஸ்வரூப ஞானம் இல்லை யாகில் செய்யலாயிற்று -மயர்வற மதி நலம் அருள பெற்றில்லை யாகில் பிரதியுபகாரம் பண்ணினேனாய் நெஞ்சாறல் படாது ஒழியல் யாயிற்று -உதவிக் கைம்மாறு –
சேறு கொள் கரும்பும் பெருஞ் செந்நெலும் மலி தண் சிரீவர மங்கை-
நீ தான் அபூர்ணன் ஆனாயாகில் செய்யலாயிற்றே என்கிறார் -சேற்றை யுடைத்தான கரும்பும் -அதற்கு நிழல் செய்யும்படியான செந்நெலும் மிக்கு இருந்துள்ள சிரமஹரமான சி ரீ வர மங்கை –
நாறு பூந்தண் துழாய் முடியாய்! தெய்வ நாயகனே!–
திருத் துழாய் மாலை சர்வாதிக வஸ்துவுக்கு லக்ஷணம் –
பரிமளிதமாய்-தர்ச நீயமான திருத் துழாய் -நித்ய ஸூரிகளுக்கு அதிபதியானவனே –
தேசம் அது –போக்யம் அது -குறைவற்றவர்கள் சாபேஷராய் இருக்கிறார் -நான் எங்கனே யுபகரிக்கும் படி
நீ குறைவாளன் ஆதல் -நான் அகிஞ்சனன் இன்றிக்கே ஒழிதல்-நீ உபகரியாது ஒழிதல் -நான் சேதனன் இன்றிக்கே ஒழிதல் செய்யப் பெற்றதோ-
—————————————————————
நிகமத்தில் இது திரு வாய் மொழியை சாபிப்ராயமாக சொல்ல வல்லார் நித்ய ஸூ ரிகளுக்கு என்றும் போக்யராவார்-என்கிறார்-
தெய்வ நாயகன் நாரணன் திரிவிக்கிரமன் அடியிணை மிசைக்
கொய் கொள் பூம் பொழில் சூழ் குருகூர்ச் சடகோபன்
செய்த ஆயிரத்துள்ளிவை தண் சிரீவர மங்கை மேய பத்துடன்
வைகல் பாடவல்லார் வானோர்க்கு ஆராவமுதே.–5-7-11-
தெய்வ நாயகன் நாரணன் திரிவிக்கிரமன் அடியிணை மிசைக்
சர்வேஸ்வரனாய் -ஆஸ்ரித வத்சலனாய் -தன்னுடைமை பெறுகைக்கு அர்த்தியாய் அபேக்ஷிதம் செய்து கொடுக்குமவன் திருஅடிகளிலே
கொய் கொள் பூம் பொழில் சூழ் குருகூர்ச் சடகோபன்
இவர் உபாய அத்யாவச்யத்தாலே தரித்த வாறே பொழிலும் நித்ய வசந்தம் ஆயிற்று
செய்த ஆயிரத்துள்ளிவை தண் சிரீவர மங்கை மேய பத்துடன்
யதாமுஷ்யாயணா வேதா -என்கிறபடியே வேதங்கள் அபிஜாதமான படி -வேதம் பர தசை போலே -அவதாரம் போலே திரு வாய் மொழி
வைகல் பாடவல்லார் வானோர்க்கு ஆராவமுதே.–
சாபிப்ராயமாக கற்கும் அவர்கள் -சர்வ காலமும் நித்ய ஸூ ரிகளுக்கு போக்ய பூதராவார் -அதுக்கு அடி-உபாய உபேயங்கள் இரண்டும் ஈஸ்வரன் என்று இருக்குமது அவர்களுக்கு அபிமதம் ஆகையாலே
கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-