Thiruvonum's Weblog

மையகண் ணாள்மலர் மேல்உறை
வாள்உறை மார்பினன்
செய்யகோ லத்தடங் கண்ணன்விண்
ணோர்பெரு மான்தனை
மொய்யசொல் லால்இசை
மாலைகள் ஏத்தி உள்ளப்பெற்றேன்
வெய்யநோய் கள்முழு தும்வியன்
ஞாலத்து வீயவே.

    பொ-ரை : ‘மையணிந்த கண்களையுடையவளும் தாமரை மலரில் வசிப்பவளுமான பெரிய பிராட்டி நித்திய வாசம் செய்கின்ற மார்பையுடையவனும், செந்நிறம் பொருந்திய அழகிய விசாலமான திருக்ண்களையுடையவனும், நித்திய சூரிகளுக்குத் தலைவனுமான சர்வேசுவரனைச் செறிந்த சொற்களாலே தொடுக்கப்பட்ட இசை பொருந்திய மாலைகளாலே, அகன்ற இவ்வுலகத்திலே கொடிய நோய்கள் முழுதும் அழியும்படியாகத் துதித்து அனுபவிக்கப் பெற்றேன்,’ என்கிறார்.

    வி-கு : மைய கண் – கரிய கண் என்னலுமாம். ‘விண்ணோர் பெருமான்றன்னை வியன் ஞாலத்து வெய்ய நோய்கள் முழுதும் வீய இசை மாலைகள் ஏந்தி உள்ளப்பெற்றேன்’ எனக் கூட்டுக.

    ஈடு : இரண்டாம் பாட்டு. ¹இம்மஹத்தான ஐசுவரியத்துக்கு அடியான திருமகள் கேள்வனாம்படியை அருளிச்செய்கிறார். சர்வேசுவரன் திருவருளாலே அவன் கருத்து அறிந்து நடத்தும் பிரமனுடைய திருவருள் காரணமாக, நாரதர் முதலிய முனிவர்கள் மூலமாக ஆயிற்று ஸ்ரீமத் ராமாயணம் தோன்றியது; இப்படிப்பட்ட ஸ்ரீராமாயணத்திற்காட்டில் தாம் அருளிச்செய்த பிரபந்தத்திற்கு ஏற்றம் அருளிச்செய்கிறார். ‘திருமாலால் அருளப்பட்ட சடகோபன்’ என்கிறபடியே, அவர்கள் இருவருடையவும் திருவருள் அடியாக ஆயிற்று இப்பிரபந்தங்கள் பிறந்தன. ‘சீதாயாஸ்சரிதம் மஹத் – சீதையினுடைய பெருமை பொருந்திய சரிதம்’ என்னுமது இரண்டுக்கும் ஒக்கும்;

‘திருமாலவன் கவி யாது கற்றேன்?’ என்றாரே அன்றோ இவரும்? அவன் பாடித் தனியே கேட்பித்தான்; அவளோடே கூடக் கேட்பித்து அச்சேர்த்தியிலே மங்களா சாசனம் செய்தார் இவர்; மையகண்ணாள் மலர்மேலுறைவாள் உறை மார்பினனை ஆயிற்றுக் கவி பாடிற்று.

    ¹மைய கண்ணாள் – ‘கறுத்த கண்களையுடையவள்’ என்னக் கடவதன்றோ? அன்றிக்கே, பெரிய பிராட்டியார் திருக்கண்களாலே ஒருகால் பார்த்தால் ஒருபாட்டம் மழை விழுந்தாற்போலே சர்வேசுவரன் திருமேனி குளிரும்படி யாயிற்று இருப்பது; ஆதலால், ‘மைய கண்ணாள்’ என்கிறார் என்னுதல். ‘மழைக்கண் மடந்தை’ என்னப்படுமவளன்றோ அவள்?’ ²இவள் திருவருள் இல்லாமையேயன்றோ அல்லாதார் விரூபாக்ஷர் ஆகிறது? ‘இந்த உலகமானது எந்தப் பிராட்டியின் புருவங்களினுடைய செயல்களின் விசேடத்தால் நியமிக்கும் பொருளாயும், நியமிக்கப்படுகின்ற பொருளாயும் ஆகுகையாகிற தாரதம்மியத்தாலே மேடு பள்ளமுள்ளதாக ஆகின்றதோ, அந்த ஸ்ரீரங்கநாயகியின்பொருட்டு நமஸ்காரம்,’ என்கிறபடியே, அவள் உண்மையாலும் இன்மையாலுமேயன்றோ ஒருவன் அழகிய மணவாளப் பிள்ளையாயிருக்கிறதும், ஒருவன் பிச்சையேற்பானுமாயிருக்கிறதும்?

    மலர்மேல் உறைவாள் – செவ்வித்தாமரை மலரின் வாசனை வடிவு எடுத்தாற்போன்று பிறந்தவள். ³அவயவ

சோபை அது; சௌகுமார்யம் இது. உறை மார்பினன் – பூவிலும் கூசி அடியிடுமவள் பொருந்தி வசிக்கும் மார்வு படைத்தவன். ‘ஸ்ரீ ஜனக ராஜன் திருமகள் பெருமாளைக் கை பிடித்த பின்பு ஸ்ரீ மிதிலையை நினையாதது போன்று, இவளும் இவன் மார்வில் இனிமை அறிந்த பின்பு தாமரையை நினையாதவள்’ என்பார், ‘உறை மார்பினன்’ என்கிறார். ¹‘மக்களின் அண்மையில் இருக்கிற தன் சரீரத்தை முத்தன் நினைப்பது இல்லை,’ என்கிறபடியே, முத்தர்கள் இல்லறவாழ்வினை நினையாதது போன்று இவளும் தாமரை மலரை நினையாதபடி.

    செய்ய கோலத் தடம் கண்ணன் – சிவந்து காட்சிக்கு இனியனவாய்ப் பரப்பையுடையனவான திருக்கண்களையுடையவன். ²ஓர் இடத்திலே மேகம் மழை பெய்யாநின்றால் அவ்விடம் குளிர்ந்திருக்குமாறு போலே, ‘மைப்படி மேனி’ என்கிறபடியே, சர்வேசுவரனுடைய கரிய மேனியை ஒருபடியே பார்த்துக்கொண்டிருப்பாளே அன்றோ இவள்? இவள் திருக்கண்களிலே அவன் திருமேனியின் நிறம் ஊறி இவள் மைய கண்ணாளாயிருக்கும்; ³‘செய்யாள் திருமார்வினில் சேர்திருமால்’ என்கிறபடியே, மார்பில் இருக்கின்ற அவளை ஒருபடியே பார்த்துக்கொண்டிருக்கையாலே அவள் திருமேனியில் சிவப்பு ஊறி இவன் தாமரைக் கண்ணனாய் இருக்கும்; ⁴‘இருவர் படியும் இருவர் கண்களிலே காணலாம்; அவன் படி இவள் கண்களிலே காணலாம்; இவள் படி அவன் கண்களிலே காணலாம். இவர்களுடைய கண் கலவி இருக்கும்படியிறே இது.

இவர் கவி விண்ணப்பம் செய்யக் கேட்டு அத்தாலே வந்த பிரீதிக்குப் போக்கு விட்டு அவன் பிராட்டியைப் பார்க்க, அவள், ‘வேறு ஒன்றிலே நோக்கில்லாமல் அத்தைக் கேட்கலாகாதோ?’ என்று சொல்ல, இப்படிக்காணும்கேட்டது. விண்ணோர் பெருமான் தன்னை – ²இக்கண்ணின் குமிழிக்கீழே விளையும் நாட்டினைச் சொல்லுகிறது. அன்றிக்கே, ‘இக்கண்ணழகும் இச்சேர்த்தியழகும் காட்டில் எறித்த நிலா ஆகாமல், ‘தாமரைக் கண்ணனை விண்ணோர் பரவுந்தலைமகனை என்கிறபடியே, அனுபவிக்கின்றவர்களையுடையவனை’ என்னுதல். ³ஆக, பெரிய பிராட்டியாரும் அவனும் கூடவிருக்க நித்தியசூரிகள் ஓலக்கங்கொடுக்க ஆயிற்றுக் கவி கேட்பித்தது,’ என்றவாறு.

    மொய்ய சொல்லால் இசை மாலைகள் ஏத்தி உள்ளப்பெற்றேன் -சர்வேசுவரனுடைய வேறுபட்ட சிறப்பினை நினைத்துக் ‘கவி பாட’ என்று ஒருப்பட்டு, ⁴‘வேதவாக்குகள் மனத்தால் நினைக்கவும் முடியாமல் எந்த ஆனந்த குணத்தினின்றும் மீளுகின்றனவோ’ என்கிறபடியே மீளாமல், விஷயத்துக்கு நேரான பாசுரம் இட்டுக் கவி பாடப் பெற்றேன். ‘மொய்’ என்பது செறிவைச் சொல்லுதல்; அல்லது, பெருமையைச் சொல்லுதல், என்றது, ⁵‘செறிவில்லாத பந்தமாய் இருக்கையன்றிக்கே, கட்டுடைத்தாய் இருக்கையாதல், விஷயத்தை விளாக்குலை கொள்ளவற்றாய்

இருக்கையாதல்’ என்றபடி. வாசனை மிக்குள்ள மாலை போலே, கேட்டார் கட்டு உண்ணும்படி இசை மிகுந்து இருப்பனவாதலின், ‘இசை மாலைகள்’ என்கிறது. நினைத்து அன்று போலேகாணும் ஏத்திற்று; ஆதலால், ‘ஏத்தி உள்ளப் பெற்றேன்’ என்கிறது. இதனால், ¹‘மனம் முன்னே வாக்குப் பின்னே’ என்கிற நியதி இல்லையாயிற்று இவர் பக்கல் என்கிறது. ²‘என் முன் சொல்லும்’ என்கிறபடியே, அவன் நினைவு மாறாமையாலே இது சேர விழுமே அன்றோ?’ ³‘நா முதல் வந்து புகுந்து நல் இன்கவி தூ முதல் பத்தர்க்குத் தான் தன்னைச் சொன்னது ஆகையாலே சேர விழும்’ என்றபடி.

    அன்றிக்கே, ‘‘முடியானே’ என்ற திருவாய்மொழியில் உறுப்புகள் விடாய்த்தாற்போலே, இங்கும்  தனித்தனியே ஆயிற்று அனுபவிக்கிறது’ என்னலுமாம். ⁴தாமும் உறுப்புகளைப்போன்று ஈடுபட்டார். என்றது, ⁵‘நாட்டினாய்

என்னை உனக்கு முன் தொண்டாக, மாட்டினேன் அத்தனையே கொண்டு என் வல்வினையைப், பாட்டினால் உன்னை என் நெஞ்சத் திருந்தமை காட்டினாய், கண்ணபுரத்து உறை அம்மானே!’ என்கிறபடியே, இவர் வாக்குக் கவி பாட, இவர்தாம் நம்மைப் போன்று சொல்லினாரித்தனை என்றபடி.

    வெய்ய நோய்கள் முழுதும் வியன் ஞாலத்து வீய – ‘அவசியம் அனுபவித்தே தீரவேண்டும்’ என்கிறபடியே, அனுபவித்தால் அல்லது நசிக்கக் கடவன அல்லாத கர்மங்கள் முழுதும் நசிக்க. ¹இவ்வுலகத்திலே இருக்கச் செய்தே, இவை முழுதும் அழிந்தன என்று சொல்லலாம்படியாயிற்று, பகவானுடைய அனுபவத்தாலே பிறந்த தெளிவு; ஆதலால், ‘வியன் ஞாலத்து வீய’ என்கிறது. அன்றிக்கே, ²‘பனை நிழல் போலே தம்மை ஒருவரையும் நோக்கிக்கொள்ளுகையன்றிக்கே, ஊரும் நாடும் உலகமும் தம்மைப்போலேயாம்படி தாம் இருந்த உலகத்தில் உண்டான கர்மங்களும் முழுதும் அழிந்தன,’ என்னுதல். அங்ஙனம் அன்றிக்கே, ‘வியன் ஞாலம்’ என்று வேறு ஒரு தேசம் போலே இருக்கச் சொல்லுகையாலே, தாம் ‘வீற்றிருந்து ஏழுலகு’ என்னும் இத்திருவாய்மொழியை அருளிச்செய்கிறது பரமபதத்திலே இருந்து போலே காணும்,’ என்று அருளிச்செய்வர். ³பாவனையின் மிகுதியாலே திருவுள்ளம் பரமபதத்திலேயாய் அங்குற்றாராய்த் தோன்றுகிறபடி. வியன் ஞாலம் – ‘ஆச்சரியப்படத் தக்க உலகம்’ என்னுதல்; ‘பரப்பையுடைத்தான உலகம்’ என்னுதல்.

இப்பாசுரத்தில் ‘மையகண்ணாள் மலர்மேலுறைவாள் உறை
மார்பினன்’(ஸ்ரீயபதித்வம்) என்று கூறுவதற்கு நான்கு வகையில் கருத்து
அருளிச்செய்கிறார்: ‘இம்மஹத்தான ஜஸ்வர்யத்துக்கு அடியான திருமகள்
கேள்வனாம்படியை அருளிச்செய்கிறார்’ என்பது, முதல் கருத்து.
‘இம்மஹத்தான ஐஸ்வரியம்’ என்றது, முதற்பாசுரத்தின் முன்னிரண்டு
அடிகளையும் திருவுள்ளம் பற்றி. ‘சர்வேசுவரன் திருவருளாலே’ என்றது
முதல் ‘இப்பிரபந்தங்கள் பிறந்தன’ என்றது முடிய, இரண்டாவது கருத்து.
இந்த இரண்டாவது கருத்தால், ஸ்ரீராமாயணத்தைக்காட்டிலும்
திருவாய்மொழிக்கு ஏற்றத்தையும் ஏற்றத்திற்குரிய காரணத்தையும்
அருளிச்செய்கிறார். இங்கு,

  ‘நாரணன் விளையாட் டெல்லாம் நாரத முனிவன் கூற
ஆரணக் கவிதை செய்தா னறிந்தவான் மீகி என்பான்’

  என்ற கம்பராமாயணத் தனியனை நினைவு கூர்க.

      ‘சீதாயாஸ் சரிதம்’ என்றது முதல், ‘என்றாரேயன்றோ இவரும்’ என்றது
முடிய, மூன்றாவது கருத்து. கவிக்கு விஷயம் பிராட்டியும் அவனும் என்கிற
இது, ஸ்ரீராமாயணத்திற்கும் இப்பிரபந்தத்திற்கும் ஒக்கும் என்பது மூன்றாவதன்
கருத்து. ‘அவன் பாடித் தனியே’ என்றது முதல் ‘ஆயிற்றுக்கவி பாடிற்று’
என்றது முடிய, நான்காவது கருத்து, ‘அவன்’ என்றது, ஸ்ரீவால்மீகி பகவானை.
ஆக, ஸ்ரீராமாயணத்துக்கும் பிரபந்தத்துக்கும் இரண்டு ஆகாரத்தாலே
வேறுபாடும், ஓர் ஆகாரத்தாலே ஒப்புமையும் கூறியபடி.

மைய கண்ணாள் – கறுத்த கண்களையுடையவள். இதற்குப் பிரமாணம்,
‘கறுத்த கண்களையுடையவள்’ என்பது. இது, ஸ்ரீராமா. சுந். 16 : 5.
இப்பொருளால் அவயவ சோபையைக் கூறியபடி. அன்றிக்கே, ‘மை’ என்று
கருமையாய், அதனாலே கிடைத்த பொருள் குளிர்ச்சியாகக் கொண்டு, அதற்கு
பாவம் அருளிச்செய்கிறார், ‘பெரிய பிராட்டியார்’ என்று தொடங்கி.
திருக்கண்களின் குளிர்ச்சி மழை பெய்தாற்போலே இருப்பதற்குப் பிரமாணம்
காட்டுகிறார், ‘மழைக்கண் மடந்தை’ என்று, இது, திருவிருத்தம், 52.

2. ‘செய்ய கோலத் தடங்கண்ணன்’ என்றதனைக் கடாக்ஷித்து, பாவம்
அருளிச்செய்கிறார், ‘இவள் திருவருள்’ என்று தொடங்கி. விரூபாக்ஷர் –
சிவன். ‘இவள் திருவருள் உண்டானால் தாமரைக் கண்ணனாகையும், அது
இல்லாவிடில் விரூபாக்ஷனாகையுமாகிற இதற்குக் காரணத்தை
அருளிச்செய்கிறார், ‘இந்த உலகமானது’ என்று தொடங்கி. இது,
ஸ்ரீரங்கராஜஸ்தவம்.

3. ‘மைய கண்ணாள்’ என்றதனையும் கூட்டி பாவம் அருளிச்செய்கிறார்,
‘அவயவசோபை’ என்று தொடங்கி.

தாமரை மலரை நினையாமைக்கு மற்றும் ஒரு திருஷ்டாந்தம் காட்டுகிறார்,
‘மக்களின்’ என்று தொடங்கி. இது, சாந்தோக்கிய உப. 8. 12 : 3.

2. ‘மைய கண்ணாள்’ என்றதனைக் கடாக்ஷித்து, இவள் மைய
கண்ணாளாகைக்கும், அவன் செய்ய கோலத் தடங்கண்ணானாகைக்கும்
ஏதுவை அருளிச்செய்கிறார், ‘ஓர் இடத்திலே’ என்று தொடங்கி. அவன்
திருமேனி கறுத்திருக்கும் என்பதற்குப் பிரமாணம், ‘மைப்படி மேனி’ என்பது.
இது, திருவிருத்தம், 94.

3. பிராட்டியின் திருமேனி சிவந்திருப்பதற்குப் பிரமாணம், ‘செய்யாள்
திருமார்வினில்’ என்பது. இது, திருவாய்மொழி, 9. 4 : 1.

4. ‘இருவர் படியும்’ என்றது, சிலேடையாய் மேலே கூறியதற்கு விவரணமாய்
அமைந்தது. ‘இருவர் படி’ என்றதனை விரிக்கிறார், ‘அவன்படி’ என்று
தொடங்கி. படி – திருமேனியும், தன்மையும்.

மனம் முன்னே’ என்பது, யஜூஸ் சம்ஹிதை.  ‘பிரீதி வழிந்த சொல்
ஆகையாலே, நியதி இல்லையாயிற்று’ என்றபடி.

2. ‘ஆயின், கவி சேர விழுந்தபடி எங்ஙனே?’ என்ன, அதற்கு விடை
அருளிச்செய்கிறார், ‘என்முன் சொல்லும்’ என்று தொடங்கி. இது,
  திருவாய்மொழி,  7. 9 : 2.

3. ‘ஆம்முதல் வன்இவன் என்றுதன் தேற்றி’என்
நாமுதல் வந்து புகுந்துநல் லின்கவி
தூமுதல் பத்தர்க்குத் தான்தன்னைச் சொன்னஎன்
வாய்முதல் அப்பனை என்று மறப்பனோ?’

  என்பது திருவாய்மொழி, 7. 9 : 3.

4. ‘கரணங்கள் தனித்தனியே அனுபவிக்கின்றனவாகில், ‘முடியானே’ என்ற
திருவாய்மொழியிற்போன்று, அவற்றைக் கர்த்தாக்களாகச் சொல்லாது, ‘ஏத்தி
உள்ளப் பெற்றேன்’ என்றல் கூடுமோ?’ எனின், அதற்கு விடை
அருளிச்செய்கிறார், ‘தாமும்’ என்று தொடங்கி. கரணங்களைப் போன்று
தாமும் அந்வயித்ததற்குப் பிரமாணம், ‘நாட்டினாய்’ என்ற திருப்பாசுரம்.

5. ‘நாட்டினாய்’ – இது, பெரிய திருமொழி, 8. 10 : 9. இதற்கு வியாக்கியாதா
அருளிச்செய்த பொருள் வருமாறு : நாட்டினாய் என்னை உனக்கு முன்
தொண்டாக – அடிமையில் இனிமையறியாத என்னை, ‘இவன் நம்முடையான்’
என்று அங்கே நாடு என்று நிறுத்தி வைத்தாய்; உன்னுடைய
அங்கீகாரத்தைக்கொண்டு முன்புள்ள கர்மங்களை வாசனையோடே
போக்கினேன். பாட்டினால் உன்னை என் நெஞ்சத்திருந்தமை காட்டினாய் –
பாடின வழியாலே, சர்வஞ்ஞனாய் சர்வசத்தியாயிருக்கிற நீ என் மனத்திலே
இருந்தமையைப் பிரகாசிப்பித்தாய். கண்ணபுரத்துறை அம்மானே – பாடுவித்த
ஊர் திருக்கண்ணபுரம், பாடுவித்த முக்கோட்டை இருக்கிறபடி.

இந்த மகா ஐஸ்வர்யம் அடியான ஸ்ரீ ய பதித்வம் அருளிச் செய்கிறார் இதில் –
அவன் கருத்து அடி நடக்கும் –
சர்வேஸ்வரன் பிரபாபத்தால் அனுக்ரகம் பெற்ற பிரம்மா அனுக்ரகதுடன் ஸ்ரீ ராமாயணம் –
மா ஆரம்பித்து -எம்பெருமானைக் குறித்து –
பிராட்டிகாக ஏவம் அவதி -காவ்யமாக இயற்ற -வரம் கொடுக்க –
கண் முன் தெரியும்படி காதில் விழும்படியாக -இங்கிதம் நிமிஷிதம் தர்ம வீர்ய ஞானம் உள்ளது உள்ளபடி அறிந்து –
லவ குச ஸ்ரீ ராமன் முன்னால்  அருளி -32 நாள் பாராயணம் நடந்ததாம் –
உத்தர காண்டம் -ஸ்ரீ ராமன் தன்னுடை சோதி சென்றது வரை அருளி –
திருமாலால் அருளப் பெற்ற சடகோபன் –மிதுனத்தல் சேர்ந்து அருளப் பெற்ற
இது தனிக் கேள்வி –
இது மிதுனம் -சேர்ந்து கேட்டது
சீதை யா சரித்ரம் மகத் -ஸ்ரீ ராமாயணம் சீதா சரித்ரம் புலஸ்திய மரணம் மூன்று
திருநாமங்கள் சாத்தி பிராட்டி புருவ நெரிப்பு
அழகிய மணவாள பெருமாள் ஆவதும் பிச்சை எடுப்பதும் இவள் கடாஷத்தால் தான்
செங்கோல் உடைய திருவரங்க செல்வனார் -ஆவதும் இவளால்
மலர் மேல் உறைவாள்
செவ்வி தாமரைப் பூ பரிமளம் உபாதானம்
மண் உபாதானம் மண் குடம் போலே
வாசனையாலே செய்யப் பட்டவள் பிராட்டி
அவயவ சோபை அது -சௌகுமார்யம் இது
மைய கண்ணாள் அது -அவயவ சோபை
மலர் மேல் உறைவாள் சௌகுமார்யம்
உறை மார்பினன் பூசிலும் கூசி அடி இடுமவள்  பொருந்தி வர்த்திக்கும் மார்பு
மிதிலையை நினையாதது போலே -சீதா பிராட்டி சக்கரவர்த்தி திருமகனை கைப் பிடித்த பின்பு
பாரதந்த்ர்யம் காட்டி –
இவளும் அவன் மார்பின் சுவடு அறிந்த பின்பு தாமரையை நினையாத படி
முக்தர் பூமி நினையாதது போலே

செய்யாள் -திருமார்பில் சேர் –
பிராட்டியை பார்த்து –
அவள் மைய கண்ணாள்
இவள் கண்ணில் சிவப்பு ஊறி
கரித கண்ணால் இவள் பார்க்க –
சிவந்த கண்ணால் இவன் பார்க்க –
இருவர் படியும் இருவர் கண்ணிலும் காணலாம்
படி தன்மை திருமேனி இரண்டு அர்த்தம்
சிவந்து தர்சநீயமாய் பரப்பை உடைய செய்ய கோல தடம் கண்கள் –
இவர் கவி விண்ணப்பம்  செய்ய -அத்தாலே வந்த ப்ரீதி
அவளைப் பார்க்க
பராக்க பாராமல் இடிக்க
இப்படி சேர்தியாலே கேட்டு
விண்ணோர் பெருமான் –
இக்கண்ணின் குமிழி கீழே உள்ள நாடு
கண் அழகும் சேர்த்தி  அழகும் காட்டில் எரித்த நிலா போலே இல்லாமல்
அனுபவிக்க நித்ய சூரிகள் உண்டே போக்தாக்கள் உண்டே
தாமரைக் கண்ணனை விண்ணோர்  பரவும் பெருமான்
ஓலக்கம் கொடுக்க -கவி கேட்டருளி
பிரம்மா பிரசாதம் நாரதாதிகள் மட்டும் கேட்க ஸ்ரீ ராமாயணம் வால்மீகி
இங்கே சேர்ந்து அனுக்ரகம் நித்யர் முன்னிலையில் சேர்த்தியில் அருளி
மொய்ய சொல்
வேதம் மீள -முடியாது அறிந்து -கை வாங்காமல் -கவி பாட
நிவர்த்தந்தே -நிகழ காலம்  இன்னும் பண்ணிக் கொண்டு இருக்கிறது வேதம் நிகழ காலம்
வேதம் விட பெருமை
மொய் -பெருமை செறிவு இரண்டும்
கட்டுடைத்தாய் பொருந்துமாய்
விஷயத்தை விளாக்கொலை கொள்ளும் படி
இசை மாலை கேட்டார் ஈடுபட இசை விஞ்சி
ஏத்தி உள்ளப் பெற்றேன் மாறி போனதே
சிந்தயதி -வாசா -வரணும்
இவர் ஸ்தோத்ரம் செய்து பின்பு உள்ளப் பெற்றார்
மனப் பூர்வ வாக் இல்லை
நினைத்து ஏத்த வில்லை
அவன் நினைவு மாறாமல் இருப்பதால் பாட்டு கவியாக வந்தது
என் முன் -தான் தன்னை சொன்ன
எல்லாம் அவன் நினைவு கரணங்கள் முடியானே விடாய்தது போலே
போட்டி போட்டுக் கொண்டு அனுபவம்
தாமும் கரணங்களோ பாதி
பாடுவித்தான் -முக்கோட்டை திருமால் இரும் சோலை
நாட்டினான் பாட்டினால் உன்னை எனது நெஞ்சத்து இருந்தமை காட்டினாய்
அடிமை சுவடு அறியாத என்னை நாட்டினாய்
வாசனை உடன் கர்ம பூக்கி
பெரிய திருமொழி 8-10-9-
இவரை பாடுவித்த முக்கொட்டை திருக்கண்ணபுரம்
பாடின கவி வழியே நெஞ்சில் இருந்தமை
மூகம் ஊமையை பேச வைப்பது முக்கோட்டை
பரிமளம் மிக்க மாலை
வாக்கு கவி பாடித்து -இவர் தாம் நம்மை போலே அனுசந்திக்கிறார்
அவஸ்யம் அனுபவித்து கழிய பாவங்கள் நசித்து
இந்த விபூதியில் இருக்கும் பொழுதே வீயவே இங்கே தான் இருக்கிறார்
அத்தனையும் போனது போலே
வியன் ஞாலம் -அனைவர் பாபங்களும் போக்கி
பனை மரம் நிழல் பனை மரத்துக்கு மட்டும் தான்
ஊரும் நாடும் உலகமும் தன்னைப் போலே
அனைவர் கர்மங்களும் போக்கினான் –
மூன்றாவது அர்த்தம்
வேறு ஒரு தேசம் போலே பரம பதம் இருந்தது போலே காணும்
பாவனா பிரகர்ஷத்தால்
விச்மதிய பரந்த ஞாலம்

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

This entry was posted on March 12, 2013 at 6:08 am and is filed under -திரு வாய் மொழி நூற்று அந்தாதி, Acharyarkall, திரு வாய் மொழி, ஸ்ரீ ஈடு, ஸ்ரீ நம் ஆழ்வார், ஸ்ரீ மணவாள மா முனிகள், Manna vaallla Maa munikall, Namm Aazlvaar, Prabandha Amudhu. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.