வீவுஇல்இன் பம்மிக எல்லை நிகழ்ந்தநம் அச்சுதன்
வீவுஇல்சீ ரன்மலர்க் கண்ணன்விண் ணோர்பெரு மான்றனை
வீவுஇல்கா லம்இசை மாலைகள் ஏத்தி மேவப்பெற்றேன்;
வீவுஇல்இன் பம்மிக எல்லை நிகழ்ந்தனன் மேவியே.
பொ-ரை : ‘நித்தியமான இன்பத்தினது மிக்க எல்லையிலே தங்கியிருக்கின்ற நம் அச்சுதனும், அழிவில்லாத கல்யாண குணங்களையுடையவனும், தாமரை மலர் போன்ற திருக்கண்களையுடையவனும். நித்திய சூரிகளுக்குத் தலைவனுமான சர்வேசுவரனை ஒழிவில்லாத காலமெல்லாம் இசை பொருந்திய பாமாலைகளால் துதித்துக் கிட்டப்பெற்றேன்; அவ்வாறு அவனைக் கிட்டியதனால், முடிவில்லாத மிக்க இன்பத்தினது எல்லையையுடையவன் ஆனேன்,’ என்கிறார்.
வி-கு : ‘மிக’ என்பது, ‘மிக்க’ என்ற சொல்லின் விகாரம். ‘மேவி வீவில் மிக்க இன்ப எல்லை(யிலே) நிகழ்ந்தனன்,’ என மாறுக.
ஈடு : மூன்றாம் பாட்டு. 1‘எல்லா நற்குணங்களையும் உடையனாய் உபயவிபூதிகளையும் உடையனான சர்வேசுவரனைக் கிட்டிக் கவி பாடுகையாலே, அவனுடைய ஆனந்தத்தையும் விளாக்குலை கொள்ளும்படியான ஆனந்தத்தையுடையன் ஆனேன்,’ என்கிறார்.
வீவு இல் இன்பம் – அழிவு இன்றிக்கே இருப்பதான ஆனந்தம். ‘அதுதான் எவ்வளவு போதும்?’ என்னில், மிக எல்லை நிகழ்ந்த – ‘இனி, இதற்கு அவ்வருகு இல்லை’ என்னும்படியான 2எல்லையிலே இருக்கிற. நம் –3ஆனந்த
வல்லியில் பிரசித்தி. அச்சுதன் – 1இதனை ஒரு பிரமாணம் கொண்டு விரித்துக்கூற வேண்டுமோ? இவ்வானந்தத்திற்கு ஒருகாலும் அழிவு இல்லை என்னுமிடம் 2திருப்பெயரே சொல்லுகிறதே அன்றோ? வீவு இல் சீரன் – இந்த ஆனந்தத்திற்கு அடியான 3பரமபதத்தை உடையவன். அன்றிக்கே, ‘நித்தியமான குணங்களையுடையவன்’ என்றுமாம். 4குணங்களும் விபூதியும் ஆனந்தத்திற்குக் காரணமாய் அன்றோ இருப்பன? மலர்க்கண்ணன் – 5ஆனந்தத்தை இயல்பாகவேயுடையவன் என்னுமிடத்தைத் திருக்கண்கள்தாமே கோள் சொல்லிக்கொடுப்பனவாம். விண்ணோர் பெருமான் தன்னை – 6இக்கண்ணழகுக்குத் தோற்று ‘ஜிதம் – தோற்றோம்’ என்பாரை ஒரு நாடாகவுடையவனை. 7‘தாமரைக் கண்ணனை விண்ணோர் பரவுந் தலைமகனை’ என்னக்கடவதன்றோ?
வீவு இல் காலம் – ‘சிற்றின்பங்களை அனுபவிக்கப் புக்கால், அவை அற்பம் நிலை நில்லாமை முதலிய குற்றங்களாலே கெடுக்கப்பட்டவை ஆகையாலே, அனுபவிக்குங்காலமும் அற்பமாய் இருக்கும்; இங்கு, அனுபவிக்கப்படும் பொருள் அளவிற்கு அப்பாற்பட்டதாகையாலே, காலமும் முடிவில்லாத காலமாகப் பெற்றது,’ என்பார், ‘வீவில் காலம்’ என்கிறார். 1‘ஒழிவில் காலமெல்லாம் என்ன வேண்டியிருக்கும்’ என்றபடி. இசை மாலைகள் – 2‘கருமுகை மாலை’ என்னுமாறு போன்று இசையாலே செய்த மாலை. வாசிகமான அடிமை அன்றோ செய்கின்றது? ஏத்தி மேவப் பெற்றேன் – ஏத்திக்கொண்டு 3கிட்டப் பெற்றேன். ‘இதனால் பலித்தது என்?’ என்னில், வீவு இல் இன்பம் மிக எல்லை நிகழ்ந்தனன் – நித்தியமாம் எல்லை இல்லாததான ஆனந்தத்தையுடையேன் ஆனேன்.
‘சர்வேசுவரனுடைய ஆனந்தத்தையும் உம்முடைய ஆனந்தத்தையும் ஒன்றாகச் சொன்னீர்; பின்னை உமக்கு வேற்றுமை என்?’ என்னில், ‘வேற்றுமை எனக்குச் சிறிது உண்டு,’ என்கிறார் மேல் : மேவி – அவனுக்கு இயல்பிலே அமைந்தது; எனக்கு அவனை அடைந்த காரணத்தால் வந்தது; அவனுடைய ஆனந்தத்திற்கு அடி இல்லை; என்னுடைய ஆனந்தத்திற்கு அடி உண்டு. என்றது, 4‘இந்தப் பரமாத்துமா தானே ஆனந்தத்தைக் கொடுக்கிறான், ‘ என்கிற ஏற்றம் உண்டு எனக்கு; அவனுக்குத் தான் தோன்றி என்றபடி.
சமஸ்த கல்யாண குனாத்மகனை கவி பாடுவதால்
அவன் ஆனந்தமும் விளாக்குலை கொள்ளும்படி வீவில் இன்பம்
வீவில் காலம் நித்யமாக
விசசேதம் இன்றி -ஆனந்தவல்லி பிரசித்தம் நம் -வீவில் இன்பம் எல்லை
அச்சுதன் இந்த தன்மை நழுவ விடாதவன்
பிரமாணம் கொண்டு நிரூபிக்க வேண்டாமே திருநாமமே காட்டிக் கொடுக்கும்
வீவில் சீர் நித்ய விபூதி உடையவன் -நித்தியமான குண விபூதிகள் இரண்டும் ஆனந்தம்
மலர்க்கண்ணன் -திருக் கண்கள் கோள் சொல்லிக் கொடுக்கும்
மலர் கண் -வேற மலர்க்கண்
விபீஷணனுக்கு மலர்க்கண் வினைத் தொகை
இங்கு பண்பு தொகை
ஸ்வாபாவிகமாக ஆனந்தம் உடையவன்
தோற்று ஜிதம் -நாடாக பரம பதம்
தாமரைக் கண்ணனை விண்ணோர் பரவும் எம்பெருமான்
வீவில் காலம் அழியாத காலம்
நித்ய விஷயம் என்பதால் அனுபவமும் நித்யம்
அவாவில் அந்தாதி இது
அபரிச்சின்ன ம் இது
இசை மலைகள் கருமுகை மாலை போலே இசையாலே செய்ய
ஏத்தி கிட்டப் பெற்றேன்
அவனுடைய ஆனந்தம் உம்முடைய ஆனந்தம் ஒக்க சொன்னீர்
சமமா இரண்டும் வீவில் இன்பம்
அதை விட உசத்தி -வாசி உண்டு
மேவி –
இயற்க்கை அவனுக்கு
எனது ஆனந்தம் அடி அவன் தான்
காரணம் உண்டு
அவன் ஆனந்தப் படுத்துகிறான் உபநிஷத் –
இந்த ஏற்றம் உண்டே
அது தான் தோன்றி –
நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
Leave a Reply