என்செய்கேன்? என்னுடைப் பேதை,என் கோமளம்,
என்சொல்லும் என்வச மும்அல்லள்; நங்கைமீர்!
மின்செய்பூண் மார்பினன் கண்ணன் கழல் துழாய்
பொன்செய்பூண் மென்முலைக்கு என்று மெலியுமே.
பொ-ரை : நங்கைமீர்! என்னுடைய பேதை, என்னுடைய கோமளம் என் சொல்லிலும் வருகின்றிலள்; என் வசமும் வருகின்றிலள்; என் செய்வேன்? பிரகாசத்தைச் செய்கின்ற ஆபரணங்கள் பொருந்திய மார்பையுடையவனான கண்ணபிரானுடைய திருவடிகளில் அணிந்த திருத்துழாய், பொன்னாற்செய்த ஆபரணங்களையுடைய மெல்லிய முலைகளுக்கு அலங்காரமாக வேண்டும் என்று மெலியா நின்றாள்.
வி-கு : ‘கோமளம் கண்ணன் கழல் துழாய் மென்முலைக்கு என்று மெலியும்; என் சொல்லும் என் வசமும் அல்லள்; என்செய்கேன்?’ எனக்கூட்டுக.
ஈடு : பத்தாம் பாட்டு. 2‘உன்மகள் நீ இட்ட வழக்கு அன்றோ? அவளுக்கு நலத்தைச் சொல்லி மீட்கத் தட்டு என்
உனக்கு?’ என்றவர்களைக் குறித்து, ‘நான் சொல்லிற்றுக் கேளாதே அவனையே ஆசைப்பட்டு மிகவும் மயங்காநின்றாள்,’ என்கிறாள்.
என்செய்கேன் – இவள் நிலை இருந்தபடியால் இவளைக் கிடையாததாய் இருந்தது; நான் எங்ஙனே வாழக்கடவேன்? என்னுடைப் பேதை – நான் சொல்லும் நல்வார்த்தைகளைக் கேட்கும் பருவம் அல்லள். என் கோமளம் – ‘நான் சொன்ன நல்வார்த்தையைக் கேட்டிலள்’ என்று கைவிட ஒண்ணாதபடி வியசனத்தைப் பொறுக்க முடியாத மென்மையையுடையவள். என் சொல்லும் அல்லள் என் வசமும் அல்லள் – நான் சொன்ன நல்வார்த்தைகளைக் கேட்பதும் செய்யாள்; நான் நலம் சொல்லலாம்படி இருப்பதும் செய்யாள். 1நங்கைமீர் – இதில் நீங்கள் அறியாதன இல்லை அன்றே?
மின் செய் பூண் மார்பினன் கண்ணன் கழல் துழாய் – மின்னுகின்ற ஸ்ரீ கௌஸ்துபத்தை மார்விலேயுடைய ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் திருவடிகளில் திருத்துழாய். பொன் செய் பூண் மென்முலைக்கு – பொன்னாலே செய்த ஆபரணங்களையுடைத்தாய் விரக தாபத்தைப் பொறுக்கும் ஆற்றல் இல்லாத முலைக்கு. அன்றிக்கே, பொன்செய்திருக்கை – பசலை பூத்திருக்கை’ என்னுதல்; 2‘மென்முலை பொன் பயந்திருந்த’ என்னக் கடவது அன்றோ? ‘அந்தப் பசலையினையே ஆபரணமாகவுடைய முலை’ என்றபடி. 3‘நிந்திக்கப் படாதவள்’ என்னுமாறு போலே. அவன் புருஷத் தன்மைக்கு இலக்கணமான கௌஸ்துபம் போலே ஆயிற்று, பெண் தன்மைக்கும் பசலை; ஆதலின், ‘மின் செய் பூண் மார்பினன் – பொன் செய்பூண் முலை’ என்று விசேடித்துக்கூறுகின்றாள். 1காதலனைப் பிரிந்ததால் உளதாய விரகத்தில் இப்படிப் பொன் பயக்கையே அன்றோ பெண் தன்மைக்கு இலக்கணம்? 2தனம் படைத்தாரில் இவளைப் போன்று தனம் படைத்தார் உளரோ? 3‘தன் காதலனைப் பிரியமாட்டாமையாலே பொன் இட்டுக்கொள்ளுகிறது’ என்பாள், ‘மென்முலை’ என்கிறாள். மெலியும் – ‘மென்முலைக்கு வேண்டும்’ என்று சொல்லப்புக்கு மெலிவோடே தலைக்கட்டும்.
நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
Leave a Reply