நங்கைமீர்! நீரும்ஓர் பெண்பெற்று நல்கினீர்;
எங்ஙனே சொல்லுகேன் யான்பெற்ற ஏழையை?
சங்குஎன்னும்; சக்கரம் என்னும்; துழாய்என்னும்;
இங்ஙனே சொல்லும் இராப்பகல் என்செய்கேன்?
பொ-ரை : பெண்மணிகாள்! நீங்களும் ஒவ்வொரு பெண்ணைப் பெற்று விரும்பி வளர்க்கிறீர்கள்; யான் பெற்ற பெண்ணினைக் குறித்து எந்த வகையில் பேசுவேன்? ‘சங்கு’ என்கிறாள்; ‘சக்கரம்’ என்கிறாள்; ‘துழாய்’ என்கிறாள்; இரவும் பகலும் இங்ஙனமே சொல்லுகின்றாள்; இதற்கு என் செய்வேன்?
வி-கு : ‘இராப்பகல் இங்ஙனே சொல்லும்; என் செய்கேன்?’ என மாறுக. ‘என்னும், சொல்லும்’ என்பன, செய்யும் என் முற்றுகள்.
ஈடு : ஒன்பதாம் பாட்டு. 2‘அவனுடைய ஆயுதம் முதலானவைகளைக் காண வேண்டும்’ என்று சொல்லப்
புக்கு, முடியச் சொல்ல மாட்டாதே நோவுபடாநின்றாள்,’ என்கிறாள்.
நங்கைமீர் – 1உங்கள் நிறைவு, இவள் படுகிற பாடு நான் சொல்லக் கேட்டு அறிய வேண்டி இருக்கிறது அன்றோ உங்களுக்கு? நீரும் ஓர் பெண் பெற்று நல்கினீர் – நீங்களும் ஒரு பெண் பிள்ளையைப் பெற்று வளர்க்கின்றீர்கள் அன்றோ? நல்குகை – வளர்க்கை. 2இவள் பட்டது பட்டார் உளரோ? ‘எங்கள் பெண்பிள்ளைகளைக்காட்டிலும் உன் பெண்பிள்ளைக்கு வாசி என்?’ என்னில், எங்ஙனே சொல்லுகேன் – இவள் படி பேச்சுக்கு நிலம் ஆகில் அன்றோ நான் சொல்லுவது? என்றது, 3‘மனத்தாலுங்கூட நினைக்க முடியாமல் வேதவாக்குகள் அந்த ஆனந்த குணத்தினின்றும் திரும்புகின்றன,’ என்கிற பகவானுடைய குணங்களை நிலமாகப் பேசிலும், நற்குணக் கடலிலே ஆடுகின்றவர்களுடைய (ஆழ்வார்களுடைய) படி பேச்சுக்கு நிலம் அன்றே?’ என்றபடி. 4‘பகவானுடைய குணங்களில் ஈடுபட்டவனாய் எல்லாராலும் எப்பொழுதும் பார்க்கத் தகுந்தவனாய் இருப்பான்’ என்கிறபடியே, கண்டிருக்கும் அத்தனை போக்கிப் பேச முடியாது. 5‘என் ஒருவனிடத்திலேயே பத்தியுடைய ஞான சிரேஷ்டன் ஆகிறான்; அத்தகைய ஞானிக்கு நான் மிகவும் பிரியமுள்ளவன்; அவனும் எனக்குப் பிரியமுள்ளவன்,’ என்பதே அன்றோ அவன் வார்த்தையும்? தேசத்தாலும் காலத்தாலும் கைகழிந்த பொருள்களை
அந்த அந்தத் தேசத்தோடும் காலத்தோடும் கூடினதாகப் பெறவேண்டும் என்கிற இவள் படி என்னாலே பேசலாய் இருந்ததோ? ஆயினும், எங்களைக்காட்டிலும் நீ அண்மையில் இருப்பவள் அன்றோ? தெரிந்தமட்டு அதனைச் சொல்லிக்காணாய்’ என்ன, 1கைமேலே சொல்லுகிறாள் :
சங்கு என்னும் – 2மலையை எடுத்தாற்போலே பெருவருத்தத்தோடே சங்கு என்னும். அது பொறுத்தவாறே, சக்கரம் என்னும் – 3மீளவும் மாட்டுகின்றிலள், சொல்லவும் மாட்டுகின்றிலள். இரண்டற்கும் நடுவே கிடக்கிற மாலையை நினைத்து, துழாய் என்னும் – 4‘சங்கு சக்கரங்கள்’ என்றும், 5‘கூரார் ஆழி வெண்சங்கு’ என்றும் சொல்லமாட்டுகின்றிலள். 6ஆபத்து மிக்கவாறே ஒருத்தி, ‘சங்க சக்ர கதா பாணே – சங்கையும் சக்கரத்தையும் கதையையும் கைகளில் தரித்திருப்பவனே!’ என்றாள் அன்றோ? இங்ஙனே சொல்லும் -சொல்லத் தொடங்குவது, சொல்லித் தலைக்கட்டமாட்டாது ஒழிவதாய்ப் படாநின்றாள். ‘இப்படிச் சொல்லுவது எத்தனை போது?’ என்னில்,இராப் பகல் – எல்லாக்காலமும். என்செய்கேன் – இவளைத் தொடங்கினதைச் சொல்லித் தலைக்கட்டப் பண்ணவோ? 1பெண்மையைப் பார்த்து மீளும்படி பண்ணவோ? என் செய்கோ?
நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
Leave a Reply