கண்கள் காண்டற்கு அரிய னாய்க்கருத்
துக்கு நன்றும் எளியனாய்
மண்கொள் ஞாலத்து உயிர்க்கெ லாம்அருள்
செய்யும் வானவர் ஈசனைப்
பண்கொள் சோலை வழுதி வளநாடன்
குருகைக் கோன்சட கோபன்சொல்
பண்கொள் ஆயிரத்து இப்பத் தால்பத்த
ராகக் கூடும் பயிலுமினே.
பொ-ரை : கண்களால் பார்த்தற்கு அரியவனாய், மனத்தால் பார்த்தற்கு மிகவும் எளியவனாய், மண்கொள் உலகத்திலே உள்ள உயிர்கட்கெல்லாம் திருவருள் செய்கின்ற நித்தியசூரிகள் தலைவனைப்பற்றி, வண்டுகளின் பண்கள் பொருந்தியிருக்கின்ற சோலைகளையுடைய வழுதி நாட்டையுடையவரும் குருகூர்க்குத் தலைவருமான ஸ்ரீ சடகோபரால் அருளிச்செய்யப்பட்ட பண்களோடு கூடின ஆயிரம் பாசுரங்களிலே இப்பத்துப் பாசுரங்களையும் படிமின்; படித்தால் பத்தராதல் கூடும்.
வி-கு : ‘அரியனாய் எளியனாய் அருள் செய்யும் ஈசன்’ என்க. ‘நன்று’ என்பது, ‘பெரிது’ என்னும் பொருளைக் காட்டும் உரிச்சொல்; ‘நன்றுபெரி தாகும்’ என்பது தொல்காப்பியம். ‘ஈசனைப் பற்றிச் சடகோபன் சொன்ன ஆயிரத்து இப்பத்து’ என்க. ‘இப்பத்தால் பத்தராகக் கூடும்; இப்பத்தைப் பயிலுமின்’ என ‘இப்பத்தை’ என்பதனை வருவித்து முடிக்க. வழுதி நாடு – பாண்டி நாடு. ‘திருவழுதி நாடென்றும் தென்குருகூ ரென்றும்’ என்பது தனியன்.
ஈடு : முடிவில், ‘இத்திருவாய்மொழியைக் கற்கவே பகவானிடத்தில் அன்பு உண்டாம்; இதனைக் கன்மின்,’ என்கிறார்.
கண்கள் காண்டற்கு அரியனாய்க் கருத்துக்கு நன்றும் எளியனாய் – கண்களாற்காண அரியனாய், ‘காண ஒண்ணாது’ என்று மறந்து பிழைக்க ஒண்ணாதபடி நெஞ்சுக்கு மிகவும் முன்னிலையாய். காணப்பெறாத இன்னாப்போடே சொல்லுகிறார். 1இவர்க்குப் பிரிவாவது, புறக்கண்களால் காணவேண்டும் என்னும் நசையாலே மனத்தின் அனுபவத்துக்கு வரும் கலக்கம். கலவியாவது புறக்கண்களால் நேரே காண்டலைப் போன்று உட்கண்ணால் காண்டல். மண் கொள் ஞாலத்து உயிர்க்கு எல்லாம் அருள் செய்யும் வானவர் ஈசனை – நித்தியசூரிகளுக்கு அனுபவிக்கத் தக்கவன் ஆனாற்போலே, சமுசாரிகள் என்று வாசிவையாமல் அர்ச்சாவதார முகத்தாலே வந்து சுலபன் ஆனவனை. பண்கொள் சோலை – வண்டுகளின் மிடற்று ஓசையாலே பண் மிக்கிருந்துள்ள சோலை; 2முக்கோட்டை போலேகாணும் சோலை இருப்பது.
வழுதி நாடன் குருகைக்கோன் சடகோபன் சொல் – திருவழுதி நாட்டுக்கும் திருநகரிக்கும் நிர்வாஹகரான ஆழ்வார் அருளிச்செய்த. பண்கொள் ஆயிரம் – வண்டுகளின் நினைவு
இன்றியே அவற்றின் மிடற்றோசை பண் ஆனாற்போன்று, பகவானுடைய குணங்களை அனுபவித்த அனுபவம் வழிந்த பேச்சுகள் விழுக்காட்டாலே பண்ணானபடி. இப்பத்தால் பத்தராகக் கூடும் பயிலுமின் – எல்லாம் கிடைக்கிலும் கிடையாதது ஒன்று, மக்கட்குப் பகவானிடத்தில் பத்தி; இத்திருவாய்மொழியைக் கற்க அதுவும் கிடைக்கும் பரத்துவ ஞானத்துக்கு அடியான புண்ணியமாதல், சாஸ்திர ஞானமாதல், நற்குருவின் உபதேசமாதல், பகவானுடைய நிர்ஹேதுகத் திருவருளாதல் இவையனைத்தும் இல்லாதார்க்கும் அர்ச்சாவதார சௌலப்யத்தை அநுசந்திக்கவே பகவானிடத்தில் பத்தி உண்டாகக் கூடும் என்பார், ‘பத்தராகக் கூடும் பயிலுமின்’ என்கிறார். ஒரு பொருளிலும் விருப்பம் இல்லாதவனான சர்வேசுவரன் அடியார்களிடத்து வைத்த வாத்சல்யத்தாலே இவன் உகந்தது ஒன்றைத் திருமேனியாக விரும்பி, ‘இவன் உண்பித்ததை உண்டு, அகங்கள்தோறும் புக்கு விடமாட்டாமல் இருந்தால், ‘இவன் நம்மை விடமாட்டாதே இருந்த பின்பு நாமும் இவனிடத்தில் அன்பு வைத்தல் ஆகாதோ?’ என்னக் கூடும் அன்றோ?’ என்றபடி. ‘‘பயிலுமின்’ என்றால், பயில்வர்களோ?’ எனின், ‘நிதி இங்கே உண்டு’ என்ன, அவ்விடத்தைத் தோண்டுவார்களே அன்றோ? அப்படியே, ‘பத்தி உண்டாம்’ என்ன, கற்பார்கள் என்று அருளிச்செய்கிறார்.
(11)
திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி
செய்ய பரத்துவமாய்ச் சீரார் வியூகமாய்த்
துய்ய விபவமாய்த் தோன்றிவற்றுள் – எய்துமவர்க்கு
இந்நிலத்தில் அர்ச்சாவ தாரம் எளிதுஎன்றான்
பன்னுதமிழ் மாறன் பயின்று.
ப்ரேமம் உண்டாம் பலன் சொலி தலைக்கட்டுகிறார்
காணப் பெறாத இன்னாப்பால்
நெஞ்சுக்கு உள்ள இருந்து
கண்ணுக்கு இலக்காகாமல்
மானச அனுபவம் உண்டு
கலக்கம் அடைந்து –
ஞான சாஷாத்காரம் உரு வெளிப்பாடு உண்டு –
மண் கொள் ஞாலத்து உயிர் களுக்கு எல்லாம் அருள் செய்யும்
அர்ச்சாவதாரமாக நின்று அருளுகிறான்
நித்யர் போலே வாசி இன்றி சுலபன்
வண்டு மிடற்று ஓசை பண் கொள் சோலை
இருப்பவர்களுக்கும் சங்கீதம்
முக்கோட்டை -உஊமையை பாடுவிக்கும் ஸ்தலம்
மூகாம்பிகை துர்க்கி விநாயக ஆலயம் -பிள்ளையார் பட்டி ஊமை பேச
மூகன் =ஊமை
சோலைக்கு வந்தால் அனைவரும் பாடுபவர்கள் ஆகிறார்
பகவத் குண அனுபவ பேச்சுக்கள் பண்ணாக அமைந்தது
பகவத் பக்தி கிட்டும் இதை பாடினாலே
பரதவ ஞானம் -சதாசார்யா உபதேசம் -இன்றியே அர்ச்சை சேவித்தாலே கிட்டுமே
அவாத சமஸ்த காமன் ஆஸ்ரித வாத்சல்யத்தாலே
திருமேனியாக கொண்டு
இவன் அமுது செய்விதத்தை தான் உண்டு
அகங்கள் தோறும் புக்கு விட மாட்டாதே
காலை கட்டினவனை விடமாட்டாமல் –
சிநேகித்தால் ஆகாதோ -நிதி இங்கே உண்டு என்றால் -தோன்றுவார்களே
பக்தி உண்டாகும் என்ன அப்யசிப்பார்கள் சாரம்
செய்ய பரத்வமாய்
அந்தராத்மி பரத்வத்தில் அடங்கும் தனியாக சொல் லவில்லை
இந்நிலத்தில் அர்ச்சாவதாரம் எளிது என்றான்
பன்னு தமிழ் மாறன் பயின்று
நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்.
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
Leave a Reply