ஏழாந்திருவாய்மொழி – ‘பயிலும் சுடரொளி’
முன்னுரை
ஈடு : 1அர்ச்சாவதாரத்தின் எளிமையை அருளிச்செய்யச் செய்தேயும், நெஞ்சில் நெகிழ்ச்சியின்றியே உலகப்பொருள்களில் ஈடுபட்டவர்களாய் இருக்கிற சமுசாரிகள் தன்மையை அநுசந்தித்தார்; ‘தேர் கடவிய பெருமான் கனைகழல் காண்பது என்று கொல் கண்கள்?’ என்ற இவர்க்கு, நிழலும் 2அடிதாறுமாய் இருக்கின்ற ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களைக் காட்டிக்கொடுக்க, 3உபதேசம் இல்லாமலே பகவத் விஷயம் என்றால் நெஞ்சு பள்ளமடையாய் இருக்கிற ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களைக் கண்டார்; அவர்கள் பக்கலிலே திருவுள்ளம் சென்று, ‘இவர்களும் சிலரே!’ என்று அவர்களைக் கொண்டாடி, 4’நான் சர்வேசுவரனுக்கு அடிமை அன்று; ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு அடிமை; அதுதன்னிலும் நேர் கொடு நேர் இவர்களுக்கு அடிமையாக வேண்டுமோ? இவர்களோடு சம்பந்தி சம்பந்திகள் அமையாதோ?’ என்று இங்ஙனே பாகவதர்களுக்கு அடிமைப்படும் அடிமை உத்தேஸ்யமாய் அவர்களை ஆதரிக்கிறார் இத்திருவாய்மொழியில்.1
‘நன்று; ‘எம்மா வீட்டின்’ என்ற திருவாய்மொழியில் ‘தனக்கேயாக எனைக்கொள்ளும் இஃதே’ என்று பேற்றினை அறுதியிட்டார்; இங்கே, ‘பாகவதர்களுக்கு அடிமைப்படும் அடிமை உத்தேஸ்யம்,’ என்கிறார்; பேறு இரண்டாய் இருக்கிறதோ பின்னை?’ என்னில், அன்று; 2‘தனக்கேயாக எனைக் கொள்ளும் இஃதே.’ என்கிற அதன் உட்பொருளாய் இருக்கிறது இதுவும். ‘யாங்ஙனம்?’ எனின், பகவானுக்கு அடிமைப்படும் அடிமையின் எல்லையாகிறது, பாகவதர்களுக்கு அடிமைப்படும் அடிமை அளவும் வருகையே அன்றோ? நாம் அறிய வேண்டிய அர்த்தங்களில் திருமந்திரத்திற்சொல்லாதது ஒன்று இல்லையே? அதனை அறியும் திருமங்கையாழ்வாரும், 3‘நின் திரு எட்டெழுத்தும் கற்று நான்…உற்றதும் உன்னடியார்க்கு அடிமை,’ என்று இதனை அதற்கு அர்த்தமாக அருளிச்செய்தார். ‘திருமந்திரத்தில் பகவானுக்கு அடிமைப்படும் அடிமை ஒழியப் பாகவதர்களுக்கு அடிமைப்படும் அடிமை சொல்லும்படி என்?’ எனின், திருமந்திரத்திற்கு அர்த்தம், இவனுடைய 4அநந்யார்ஹ சேஷத்துவம் சொல்லுகை. அநந்யார்ஹ சேஷத்துவமாவது, ததீயர்க்குக் கிரய விக்கிரயங்கட்குத் தகுதியாம்படியாகை. ‘அந்தப் பகவானுடைய பத்தியில் ஈடுபட்ட மனத்தையுடைய ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்குக் கிரய விக்கிரயங்களுக்குத் தகுந்தவராய்’ என்றும், ‘எந்தம்மை விற்கவும் பெறுவார்களே’ 1என்றும் வருகின்ற பிரமாணங்களைக் காண்க.
மேலும், தந்தைக்கு ஒரு தேசம் உரியதாமானால், அது புத்திரனுக்கும் கிரய விக்கிரயங்கட்குத் தகுதியாக இருக்கும்; அப்படி இராத அன்று, தந்தையினுடைய செல்வத்திற்குக் கொத்தையாம். மேலும், 2‘சமுசாரமாகிற விஷமரத்துக்கு அமிருதத்திற்குச் சமானமான இரண்டு பழங்கள் உண்டு; அவை ஒரே காலத்தில் கிருஷ்ணனிடத்தில் பத்தியும் அவன் அடியார்களிடத்திலேயே எப்பொழுதும் கூடியிருத்தலுமாம்,’ என்னும் பொருளையுடைய சுலோகத்தில் ‘தத்பக்தைர்வா ஸமாகம: பத்தர்களிடத்திலேயே கூடியிருத்தல் ‘என்கிற இடத்தில் ‘வா’ என்றதனை தேற்றேகாரத்திலே ஆக்கி, ‘உத்தேஸ்யந்தானே இங்கே சித்திக்குங்காண்’ என்று எம்பெருமானார் அருளிச்செய்வர். பெறத்தக்க பேற்றிக்கு முதல் எல்லை பகவானுக்கு அடிமை என்ற அளவிலே நிற்றல்; முடிவின் எல்லை, பாகவதர்களுக்கு அடிமைப்பட்டிருக்கும் அடிமை அளவும் வருகை.
3கச்சதா – போகின்ற. இதற்கு எம்பெருமானார், பயிலுஞ்சுடரொளி’ என்ற திருவாய்மொழியிலும் ‘நெடுமாற்கடிமை’ என்ற திருவாய்மொழியிலும் சொல்லுகின்ற அர்த்தத்தை ஸ்ரீ சத்ருக்னாழ்வான் அநுஷ்டித்துக் காட்டினான்’ என்று அருளிச்செய்வர். 4இவ்வர்த்தத்துக்கு அடி திருமந்திரம் ஆயிற்றே; அது மூலமாக அநுஷ்டிக்கவே, இத் திருவாய்மொழியிற் சொன்னதைச் செய்தது ஆம். 1ஆசாரத்தை முக்கியமாகக் கொண்ட அவதாரமாய், அதில் பெருமாள் ‘பிதா சொல்லிற்றுப் புத்திரன் செய்யக்கடவன்,’ என்கிற மரியாதை குலையாதே அதனை நிலைநிறுத்துகைக்காகப் பித்ருவசன பரிபாலனம் முதலான சாமாந்ய தருமத்தை அநுஷ்டித்தார்; 2’இதுதான் செய்யத்தக்க விஷயத்தில் செய்யக்கடவது’ என்னுமிடத்தை அநுஷ்டித்துக் காட்டினார் இளையபெருமாள்; ‘அது செய்யுமிடத்தில் அவன் உகந்த அடிமை செய்யக்கடவது,’ என்னுமிடத்தை ஸ்ரீ பரதாழ்வான் அநுஷ்டித்துக் காட்டினான்; ‘அதுதான் பாகவதர்களுக்கு அடிமைப்பட்டிருக்கும் அடிமையை முடிவாகக் கொண்டு இருக்கும்,’ என்னுமிடத்தை ஸ்ரீ சத்ருக் நாழ்வான் அநுஷ்டித்துக் காட்டினான்.
பெருமாள், ‘பிதா சொல்லிற்றுச் செய்யக் கடவது’ என்னுமிடத்தை அநுஷ்டித்தார்; அதுதன்னிலும் நேரே பிதாவைப் பின்பற்றக் கடவன் என்னுமிடத்தை இளையபெருமாள் அநுஷ்டித்தார்; அதுதன்னிலும் ‘குருஷ்வ – செய்’ என்று நிர்ப்பந்திக்கக் கடவர்அல்லர்; ‘இராச்சியத்திலே இரும்’ என்னில், அது இன்னாதாகிலும் அதிலிருந்து அடிமை செய்யக்கடவன் என்னுமிடத்தை அநுஷ்டித்தான் ஸ்ரீ பரதாழ்வான்; அதன் எல்லையை அநுஷ்டித்தான் ஸ்ரீ சத்ருக்நாழ்வான்.
அவன் படி சொல்லுகிறது ‘கச்சதா’ என்னும் சுலோகம். ‘மாதுல குலம் கச்சதா பரதேந நீத: – அம்மான் வீட்டிற்குச் செல்லுகிற பரதனாலே அழைத்துச் செல்லப்பட்டான்’ – மாமன் வீடு உத்தேஸ்யமாகப் போனான் அவன்; அவன் தான் உத்தேஸ்யமாகப் போனான் இவன். ‘இவனும் மாமன் வீடு உத்தேஸ்யமாகப் போனான் என்ன ஒண்ணாதோ?’ எனின், யுதாஜித்து அழைத்தது ஸ்ரீபரதாழ்வானை அன்றோ? ‘கச்சதா – போகிற’ என்கிற இந்த நிகழ்காலச் சொல்லால் முன் கணத்திலும் தன்னெஞ்சிலும் இல்லை; பெருமாளுக்கு விண்ணப்பஞ்செய்தமையும் இல்லை; சக்கரவர்த்தியைக் கேள்வி கொண்டமையும் இல்லை என்கை. ‘பரதேந – பரதனால்’ – பெருமாளும் போகட்டுப் போக, இளையபெருமாளும் அவரைத் தொடர்ந்து போக, சக்கரவர்த்தியும் இறக்க, ஸ்ரீ சத்ருக்நாழ்வானும் தன்னையல்லது அறியாதே இருக்க, பெருமாளுடைய இராச்சியத்தைப் பரித்துக்கொண்டிருக்கையாலே ‘பரதன்’ என்கிறது. – 1‘பரத இதி ராஜ்யஸ்ய பரணாத் – பரதன் என்னும் இப்பெயர் ராஜ்யத்தைத் தாங்குகையாலே.’
‘ததா – அப்படியே’ – தானும் ராஜபுத்திரனாய் நக்ஷத்திரமும் வேறுபட்டிருந்தால், பிரிந்து தனக்குப் பொருந்தும் முகூர்த்தத்திலே செல்லுதலே முறையாம். அது செய்யாதே அவன் புறப்பட்டதே தனக்கும் முகூர்த்தமாகப் போனான். ‘அநக: – பாபம் அற்றவன்’ – அப்படை வீட்டில் அல்லாதார் எல்லாம் பாபம் கலந்த ஜீவனம் போலேகாணும். என்றது, இராம பத்தி கலந்திருத்தலைக் குறித்தபடி. ‘ஆயின், இராம பத்தியைப் பாபம் என்னலாமோ?’ எனின், ‘இருவினைகளில் புண்ணியம் உத்தேஸ்யமாயினும், மோக்ஷ உலகிற்கு விரோதி என்னும் முறையாலே இரு வினையும் விடத்தக்கது என்னாநின்றதே அன்றோ? இங்கும், உத்தேஸ்ய விரோதியாகையாலே சொல்லலாம்,’ என்பது. ‘ஆயின், இதுஉத்தேஸ்ய விரோதியோ?’ என்னில், 1பேற்றுக்கு முடிவின் எல்லையை நோக்க, முதற்படியில் நிலை விரோதி அன்றோ? ‘சத்ருக்ந:’ – பிறந்த போதே ‘எதிரிகள் மண்ணுண்ணும்படி வளரும்’ என்று தோற்றியிருக்கையாலே, இப்படித் திருநாமம் சாற்றினான் வசிஷ்டன். ‘நித்ய சத்ருக்ந:’ 2புறம்பேயுள்ள பகைவர்களை வெல்லுதல் அன்றியே, உட்பகைவர்களான இந்திரியங்களை வென்றிருப்பவன். என்றது, 3‘பும்சாம் திருஷ்டி சித்தா பஹாரிணம் – ஆடவர்களுடைய கண்களையும் மனத்தையும் கவரக்கூடியவன்’ என்கிற விஷயத்தில் கண் வையாமையைத் தெரிவித்தபடி. அங்கும் ‘இவனுக்கு இனிது’ என்று இவ்வழியாலே புகுவானித்தனை.
‘‘அநக:’ என்பதற்கும், ‘நித்யசத்ருக்ந:’ என்பதற்கும் வேறுபாடு என்?’ என்னில், 4அநக: என்னும் இதனால், 5பரிசுத் தத்தில் ஸ்ரீ பரதாழ்வானை ஒவ்வார் பெருமாள் என்கிறது; ‘நித்ய சத்ருக்ந:’ என்னுமிதனால், 1இனிமையில் ஸ்ரீ பரதாழ்வானை ஒவ்வார் பெருமாள் என்கிறது. ‘நீத: – அழைத்துச் செல்லப்பட்டான்’ – ஒரு குற்றுடைவாள், நிழல் உள்ளிட்டவையைப் போன்று போனான். என்றது, ‘ஒருவனோடு மற்றொருவன் சேர்ந்து செல்லுகின்ற காலத்துச் செல்லுதலாகிய அத்தொழில் செல்லுகின்ற இருவர் இடத்திலும் இருக்குமே? தான் வேறு ஒருவனாக இருந்தும், ஜாதி குணங்களைப் போன்று பரதந்திரனாய்ப் போனான்,’ என்றபடி.
‘பிரீதி புரஸ்க்ருத: – தமையன் பின்னே தம்பி போகக் கடவன்’ என்னும் முறையாலே தேவை போன்று இருக்குமோ?’ என்னில், அங்ஙன் அன்று; ‘படைவீட்டிலே இருந்தால் ஒருவன் சோற்றைப் பகுந்து உண்ணுமாறு போன்று படை வீடாகப் பெருமாளுக்கு அடிமை செய்வார்கள்; ஏகாந்தமான இடத்தில் நாம் எல்லா அடிமைகளையும் செய்யலாம்,’ என்று, 2‘அஹம் சர்வம் கரிஷ்யாமி – நான் எல்லா அடிமைகளையும் செய்வேன்’ என்று இளைய பெருமாள் காடேறப் போயினமை போன்று, இவனும் ‘நாம் எல்லா அடிமைகளையும் செய்யலாம்’ என்கிற பிரீதி பிடரி தள்ளத்தள்ளப் போனான்.
3எம்பெருமானார் இச்சுலோகத்துக்கு வாக்கியார்த்தமாக, ‘ஸ்ரீசத்ருக்நாழ்வான் பெருமாளுக்கு நல்லனானபடி, பெருமாளைக் காற்கடை கொண்டு, பெருமாளுக்கு நல்லனான ஸ்ரீ பரதாழ்வானையல்லது அறியாதபடியானான்’ என்று அருளிச்செய்தார். இது காரணமான பின்பு, சொன்ன 4மிகை எல்லாம் பொறுக்கும் அன்றோ? அல்லது, ஒரு மனிதனுக்கு மற்றொரு மனிதன்
உத்தேஸ்யன் ஆகையாவது, ஓட்டை ஓடத்தோடு ஒழுகல் ஓடமாம் அன்றோ? 1‘அநந்யா – இறைவனைத் தவிர வேறொன்றனையும் விரும்பாத’ என்கிற நிலை இவர்களுக்கு உண்டானால் இவர்களைப் பின்பற்றுகிறது அவனைப் பற்றியதாம் அன்றோ?
2பிராஹ்மண சாதி ஒன்றாய் இருக்கவும், குலம் சரணம் கோத்திரம் முதலியவைகளால் பிரித்துச் சம்பந்திக்குமாறு போன்று, வைஷ்ணவர்களுக்கு நிரூபகம், அவனுடைய குணங்கள் செயல்கள் முதலியவைகளால் ஆம். அவ்வழியாலே, அவனுடைய வடிவழகிலே துவக்குண்டிருக்குமவர்கள், குணங்களிலே துவக்குண்டிருக்குமவர்கள், செயல்களிலே துவக்குண்டிருக்குமவர்கள் என்று இவ்வழியாலே அவர்களைப் பிரித்து, அவர்கள் எல்லாரோடும் தமக்கு ஒரு சம்பந்தத்தை ஆசைப்பட்டு, ‘அவர்கள் எல்லாரும் எனக்கு ஸ்வாமிகள்’ என்கிறார்.
பயிலும் சுடரொளி மூர்த்தியைப்
பங்கயக் கண்ணனைப்
பயில இனியநம் பாற்கடற்
சேர்ந்த பரமனைப்
பயிலும் திருவுடை யார்எவ
ரேலும் அவர்கண்டீர்
பயிலும் பிறப்பிடை தோறுஎம்மை
ஆளும் பரமரே.
பொ-ரை : செறிந்துள்ள பேரொளி மயமான சரீரத்தையுடையவனும், தாமரை போன்ற திருக்கண்களையுடையவனும், பயில்வதற்கு இனிய பாற்கடலிலே யோகநித்திரை செய்கின்ற நம் பரமனுமான எம்பெருமானைச் சேர்கின்ற பெரிய செல்வத்தை உடையவர்கள், எப்பிறவியை உடையவர்களாகிலும், அவர்கள் தாம், உண்டாகின்ற பிறவிதோறும் எம்மை அடிமை கொள்ளத் தக்க சுவாமிகள்.
வி-கு : ‘பயில இனிய’ என்பது, பரமனுக்கு அடைமொழி. எவரேலும் – உம்மை இழிவு சிறப்பு. கண்டீர் – தெளிவின்கண் வந்தது. பின்னர் வருகின்றவைகளையும் இங்ஙனமே கொள்க. தோறு – இடைச்சொல்; இடப்பன்மையைக் காட்ட வந்தது.
இத்திருவாய்மொழி, ஐஞ்சீர் அடியாய் வந்தமையின், கலி நிலைத்துறை.
ஈடு : முதற்பாட்டு. 1’வடிவழகிலும் குணங்களிலும் தோற்றிருக்கும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் எனக்கு ஸ்வாமிகள்,’ என்று இத்திருவாய்மொழியிற் சொல்லப்படும் பொருளைச் சுருங்க அருளிச்செய்கிறார்.
பயிலும் சுடர் ஒளி மூர்த்தியை – 2எல்லை இல்லாத ஒளிப் பிழம்பையே வடிவாக உடையவனை. இதர விஷயங்களில் ஒளி கர்மம் காரணமாக வளருகையாலே வளருமாறு போன்று குறைந்து வரும்; இது அங்ஙனம் அன்றியே, என்றும் ஒக்கப்புகர் விஞ்சி வாராநிற்குமாதலின், ‘பயிலும்’ என நிகழ்காலத்தால் அருளிச்செய்கிறார். பயிலுகை – செறிகை. 3சுடர் என்றும், ஒளி என்றும் தேஜஸ்ஸாய் ‘மிக்க தேஜஸ்’ என்கை. அன்றியே, ஒளி – அழகுமாம். அன்றியே, 4‘பயிலும்’ என்பதனை ‘மூர்த்திக்கு’ அடைமொழியாக்கி, என்றும் உளதாந் தன்மையைச் சொல்லிற்றாகக் கோடலுமாம். என்றும் உளதாவதாவது, எல்லாக்காலத்திலும் இருப்பது ஒன்று ஆகையாலே, ‘பயிலும்’ என நிகழ் காலத்தால் அருளிச்செய்கின்றார். 1ஆக, ‘சுத்த சத்துவமயமாய்ச் சொரூபப் பிரகாசகமான விக்கிரகத்தையுடையவன்’ என்கை.
2நிஷ்கிருஷ்ட சத்துவமேயாய் 3‘அந்த முக்குணங்களுக்குள்ளே பரிசுத்தமாயிருப்பதனாலே ஸ்படிகம் போன்று பிரகாசிக்கிறதும் சாந்தமாயிருப்பதுமான சத்துவகுணம்’ என்றும், 4‘கிளர்ச்சியோடு இருக்கிற ஒளிகளினுடைய கூட்டமாய் இருக்கிற அந்த விஷ்ணு’ என்றும், 5‘ஆகாயத்தில் அநேகம் ஆயிரம் சூரியர்களுடைய ஒளியானது ஒரே காலத்தில் உண்டானால் அது அம்மகாத்துமாவினுடைய ஒளிக்கு ஒப்பாகும்’ என்றும் சொல்லுகிறபடியே, எல்லை இல்லாத ஒளி உருவமாய் ‘ஆறு குணங்களுடைய விக்கிரஹம்’ என்று மயங்குவார்க்கு மயங்கலாம்படியாய், ஞானம் முதலான குணங்களுக்கும் சொரூபத்துக்கும் பிரகாசகமான விக்கிரகம் என்பதனைத் தெரிவித்தபடி.
பங்கயக்கண்ணனை – 6வடிவழகு எல்லாம் பாதியும், கண்ணழகு பாதியுமாயிருக்கும். 7‘ராம: கமல பத்ராக்ஷ:’ என்னுமாறு போன்று, வடிவிலே துவக்கு உண்பாரை வளைத்துக்கொள்வது கண் அழகாயிற்று. ஒரு சுடர்க்கடல் போலே ஆயிற்று வடிவு; அது பரப்பு மாறத் தாமரை பூத்தாற்போலே ஆயிற்றுக் கண் அழகு. வடிவுதானே கவரும் தன்மையது? அதற்கு மேலே அகவாயில் வாத்சல்யம் முதலிய குணங்களுக்கும் பிரகாசகமாய் இருக்குமன்றோ திருக்கண்கள்? ஆக, ‘என்றும் உள்ளதாய் எல்லை இல்லாத ஒளி உருவமான விக்கிரஹத்தையும் அதிலும் கவர்ச்சிகரமான கண்ணழகையுடையவனை’ என்றபடி.
பயில இனிய நம் பாற்கடல் சேர்ந்த பரமனை – இப்படி வடிவழகும் கண்ணழகும் கண்ணழிவு அற்று இருக்கையாலே இனியதாய் இருக்குமன்றோ? 1இதர விஷயங்கள் கிட்டுந்தனையும் ஒன்று போலேயாய்க் கிட்டினவாறே அகல வழி தேடும் படியாயிருக்கும் ஆதலின், ‘பயில இனிய’ என்கிறார். என்றது, ‘அவற்றினுடைய தாழ்வினை அறிகைக்கும் அங்கே செறிய அமையும்; பகவத்விஷயத்தினுடைய என்றும் உள்ளதாய் அடையக்கூடியதாய் இருக்குந்தன்மையை அறிகைக்கும் அங்கே நெருங்க அமையும்,’ என்றபடி. ஆகையாலே அன்றோ இவ்வஸ்து நித்தியமாய் அடையக் கூடியதாய் இருக்கிறது?மற்றும், இவ்விஷயத்தில் அனுபவித்த அழகை நோக்க அனுபவிக்கும் அழகு, 1‘முத்தன் இச்சரீரத்தை நினையாதவனாகி’ என்கிறபடியே, முத்தன் சமுசார வாழ்க்கையை மறக்குமாறு போன்று, அனுபவித்த தன்மையை நினைக்க ஒண்ணாதபடி அன்றோ இருப்பது? ஆதலால் அன்றோ, 2‘பண்டு இவரைக் கண்டு அறிவது எவ்வூரில் யாம் என்றே பயில்கின்றாளால்’ என்றார் மாறன் பணித்த தமிழ் மறைக்கு ஆறங்கம் கூற அவதரித்த ஆலிநாடரும்? என்றது, ‘முதல் நாள் கண்டால், இயற்கையில் அமைந்த இறைமைத்தன்மையாலும் முகத்தில் தண்ணளியாலும் ஆக, காணாது கண்டவனுக்கும் ‘பண்டு கண்டு விட்ட முகமோ?’ என்று தோன்றியிருக்கும்; சில நாள் பழகினால், ‘பண்டு இவரை நாம் கண்டு அறியோமே!’ என்று தோன்றியிருக்கும்’ என்றபடி.
‘ஆயின், 3இரண்டற்கும் சொல் ஒத்திருக்க, இப்பொருளைக் காட்டும்படி எங்ஙனே?’ என்று நான் கேட்டேன்; ‘பயில்கின்றாளால்’ என்று முதல்முன்னம் பார்த்த நிலையோடு பார்த்துப் பின்னர்க் கலங்கிய நிலையோடு வேற்றுமை அற வார்த்தை இதுவேயாய் இருந்தது கண்டீரே’ என்று அருளிச்செய்தார். ‘வடிவழகு குறை அற்றுக் குணத்தில் கொத்தையாலே கிட்ட வொண்ணாதபடி இருப்பானோ?’ என்னில், ‘கலங்காப் பெரு நகரத்தை இருப்பிடமாக உடையவன் திருப்பாற்கடலிலே வந்து அடைகின்றவர்கட்கு முகம் கொடுக்கைக்கு ஒருப்பட்டிருக்கின்றான்,’ என்பார், ‘நம் பாற்கடற்பரமனை’ என்கிறார். ‘நம்’என்றது, ‘அடியவர்கட்காக’ என்றபடி. என்றது, ‘அல்லாதார் வடிவு படைத்தால், ‘வடிவில் வீறுடையோம்’ என்று, அணைய விரும்பினால், அருமைப்படுத்திப் புறப்படத் தள்ளுவர்கள்; இப்படி அழகுடையவன், தானே அடியார்களை அனுபவிப்பிக்கைக்காக அணித்தாக வந்து சாய்ந்தமையைத் தெரிவித்தபடி. ‘வடிவழகாலும் குணங்களாலும் அல்லாதாரைக் கழித்து, இவனுக்கு ஓர் ஏற்றம் சொன்னீர்; மேன்மைக்கு இவனுக்கு அவ்வருகே ஒரு பொருள்தான் உண்டோ?’ என்னில், ‘மேன்மைக்கும் இவனுக்கு அவ்வருகு ஒரு பொருள் இல்லை,’ என்பார், ‘பரமனை’ என்கிறார்.
பயிலும் திருவுடையார் – ‘நல்ல வாய்ப்பாய் இருந்தது’ என்று முகம் காட்டுவித்துக்கொண்டு பிரயோஜனத்திற்கு 1மடியேற்கையன்றியே, அவன்தன்னையே பிரயோஜனமாகப்பற்றி நெருங்கும் செல்வமுடையார். என்றது, ஒரு பிரயோஜனத்துக்குப் பற்றினவர்கள் அது பெற்றவாறே அவனை விட்டுப் போவர்கள் அன்றோ? அவன்தன்னையே பற்றினவர்கள் பின்னை அங்கே நெருங்குமத்தனையேயாதலின், ‘பயிலும்’ என நிகழ்காலத்தால் அருளிச்செய்கிறார் என்றபடி. அவன் இறைமைத்தன்மைக்கு எல்லையாய் முடி கவித்தாற்போலே, இவர்கள் அடிமைக்கு எல்லையாய் முடி கவித்திருப்பவர்களாதலின், ‘திருவுடையார்’ என்கிறார்.
‘ஆயின், இதனைத் திருவாகச் சொல்லலாமோ?’ எனின், 2‘அந்தரிக்ஷ கதஸ் ஸ்ரீமான் – ஆகாயத்தை அடைந்தவன் ஸ்ரீமானாக உள்ளவன்’, 3‘ஸது நாகவரஸ் ஸ்ரீமான் – அந்தக் கஜேந்திர ஆழ்வான் ஸ்ரீமானாய் இருந்தான்,’ 4‘லக்ஷ்மணோ லக்ஷ்மி சம்பந்ந:’ என்னும் இடங்களில் இதனைத் திருவாகக் கூறப்பட்டுள்ளமை காண்க. ‘அந்தரிக்ஷ கதஸ் ஸ்ரீமான்’ – இலங்கைவிட்டுப் பெருமாள் திருவடிகளில் வர என்று ஓரடி இட்டபோதே, இராவண சம்பந்தத்தால் வந்த திருவின்மை நீங்கிச் சொரூபத்திற்குத் தகுந்ததான ஸ்ரீ குடி புகுந்தது என்றபடி. ‘சதுநாகவரஸ் ஸ்ரீமான்’ – சர்வேசுவரன் அரைகுலையத் தலைகுலைய வந்து விழ வேண்டும்படியான ஆர்த்திதன்னை ஒரு செல்வமாகச் சொல்லப்பட்டது அன்றோ ஸ்ரீ கஜேந்திராழ்வானுக்கு? ‘நீர் இளவரசாக முடி சூடாவிடில் நாம் முடி சூடோம்,’ என்று பெருமாள் அருளிச் செய்யவும் 1முடி சூட இசையாத இளைய பெருமாளை அன்றோ, ‘இலக்ஷ்மணன் ஐஸ்வரியத்தால் நிறையப்பெற்றவன்,’ என்றது?
மற்றும், ஸ்ரீ பரதாழ்வானை, ‘பிள்ளாய்! உன் உள் வெதுப்பு ஆறுவது எப்போதோ!’ என்று கேட்க, 2‘இராஜ இலக்கணம் பொருந்திய தமையனாருடைய திருவடிகளைத் தலையிலே எதுவரையிலும் தாங்கமாட்டேனோ, அது வரையிலும் எனக்கு நிம்மதியானது உண்டாகமாட்டாது,’ என்கிறபடியே, பெருமாளும் தமக்கு வகுத்த முடி சூடி, நானும் எனக்கு வகுத்த முடி சூடின அன்று ஆறும்,’ என்றான் அன்றோ? 3‘அரசு அமர்ந்தான் அடி சூடும் அரசு’ என்றார் ஸ்ரீ குலசேகரப் பெருமாள். ‘அடியிலே தலையாக வாழ அடியிடுகிறார்,’ என்றபடி. 4‘வைஸ்ரவணன்’ என்னுமாறு போன்று, பாரதந்திரியமாகிற செல்வத்தையுடையவர்களாதலின், ‘உடையார்’ என்கிறார். ‘இச்செல்வத்தை உடையர் ஆகிறார்கள்: மற்று என்ன ஏற்றம் உண்டாக வேண்டும் இவர்களை ஆதரிக்கைக்கு?’ என்னில், எவரேலும் – ஜன்ம ஒழுக்க ஞானங்கள் எவையேனும் ஆகவுமாம்; இது உண்டாமத்தனையே வேண்டுவது. அவர் கண்டீர் – ‘அடியார்’ என்றே தங்களை நிரூபிக்க வேண்டும்படியாய், வைணவனாம் தன்மைக்கு விரோதியான பிறப்பு முதலியவைகளால் வரும் அபிமானம் இல்லாதார் நமக்குத் தேட்டம்,’ என்கிறார்; ‘பிறப்பு ஒழுக்கம் ஞானம் இவைகளால் வரும் அபிமானம் பகவானுக்கு அடிமைப்படுதற்கு விரோதியாகையாலே அவை இல்லாதார் உத்தேசியர்,’ என்கிறார் என்றபடி.
‘அவர்கள் எத்தனை நாள்களுக்கு உத்தேசியர்?’ என்ன, பயிலும் பிறப்பிடை தோறு – மேன்மேல் என நெருங்கி வருகிற பிறவிகளில் அவகாசங்கள்தோறும். 5‘நின் பன் மா மாயப் பல்பிறவியில் படிகின்றயான்’ என்று வெறுக்கத் தக்கதாகச் சொன்ன பிறவிதன்னையே 1விரும்புகிறார் இப்போது; பாகவதர்களுக்கு அடிமைப்படுவதற்கு உறுப்பு ஆகையாலே. ‘மேன்மேல் எனப் பிறவிகள் உண்டாகவும் அமையும்; ஒரு பாகவதர் ஸ்ரீ பாதத்திலே வசிக்கப்பெறில்’ என்கிறார் என்றபடி. எம்மை ஆளும் பரமர் – என்னை அடிமை கொள்ளக்கூடிய ஸ்வாமிகள். ‘முன்பு அவனைப் ‘பரமன்’ என்றீர்; இங்கே இவர்களைப் ‘பரமர்’ என்னாநின்றீர்; இது இருக்கும்படி என்?’ என்னில், அனுபவிக்கும் குணங்களின் மிகுதியாலே சொல்லிற்று அங்கு; இங்கு, அக்குணங்களுக்குத் தோற்றவர்களைச் சொல்லுகிறது. ‘நன்று; ‘எவரேலும்’ எனின், அமையாதோ? ‘பயிலுந் திருவுடையார்’ எனல் வேண்டுமோ?’ எனின், அந்தச் சம்பந்தம் ஒழியச் சொல்லில் பகவானுடைய சம்பந்தம் அற்றதாம்.
அடிதாறு – பாத ரேகை; பாதுகையுமாம்.
‘அழகும் அறிவோமாய் வல்வினையைத் தீர்ப்பான்
நிழலும் அடிதாறும் ஆனோம்.’
இதுதான் செய்யத்தக்க விஷயத்தில் செய்யக்கடவது’ என்னும் இவ்விடத்தில்,
நற்றா தையும்நீ; தனிநா யகன்நீ; வயிற்றில்
பெற்றாயும் நீயே; பிறரில்லை: பிறர்க்கு நல்கக்
கற்றா யிதுகா ணுதிஇன் றெனக்கை மறித்தான்
முற்றா மதியம் மிலைந்தான் முனிந்தானை யன்னான்.’
என்ற அருமைச்செய்யுள் நினைவிற்கு வருகின்றது. (கம்ப அயோத்: நகர்
நீங்கு. 136)
இவ்விடத்தில்,
‘முத்துருக் கொண்டுசெம் முளரி அலர்ந்தால்
ஒத்திருக் கும்எழி லுடையஇவ் வொளியால்
எத்திருக் கும்கெடும் என்பதை உன்னாச்
சத்துருக் கன்எனச் சார்த்தினன் நாமம்.’
என்ற கம்பராமாயணச் செய்யுள் ஒப்பு நோக்குக.
தாயுரை கொண்டு தாதை உதவிய தரணி தன்னைத்
தீவினை யென்ன நீத்துச் சிந்தனை முகத்திற் றேக்கிப்
போயினை என்ற போது புகழினோய்! தன்மை கண்டால்
ஆயிரம் இராமர் நின்கே ழாவரோ தெரியி னம்மா!’
என்றார் ஸ்ரீ குகப்பெருமாள்.
எண்ணில் கோடி இராமர்க ளென்னிலும்
அண்ணல் நின்னரு ளுக்குஅரு காவரோ?
புண்ணி யம்எனும் நின்னுயிர் போயினால்
மண்ணும் வானும் உயிர்களும் வாழுமோ?’
என்றார் கௌசல்யா தேவியார்.
விஷய பிரவணர் சம்சாரிகள்
கணை கழல் காண்பது என்றோ என்றவருக்கு
நிழலும் அடிதாருமாக இருக்கும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களைக் காட்டிக் கொடுக்க
உபதேச நிரபேஷமாக
பள்ள மடை போலே பாகவதர்கள் கண்டு
திரு உள்ளம் செல்ல
இவரும் சிலரே
இவருக்கு அடிமை -சொல்லாமல் சம்பந்தி சம்பந்திகள் அடியார் அடியார் —
எம்மா வீட்டில் எம்மா வீடு பிராப்ய நிஷ்கர்ஷம் பண்ணினார்
அவனது
ஆனந்தம் தனக்கே யாக எனைக் கொள்ளும் ஈதே
இங்கே அடியவர்களுக்கு சேஷத்வம் எல்லை நிலம் –
இரண்டாய் இருப்பது இல்லை
தனக்கே யாக எனைக் கொள்ளும் ஈதே
எம்பெருமானுக்கு என்ன செய்தால் ஆனந்தம் உண்டாகும் –
பாகவதர் கைங்கர்யம் -இதனால் –
எல்லை முடிந்த நிலம்
ஞாதவ்ய அர்த்தங்கள் திருமந்தரம் –
இத்தை அதுக்கு அர்த்தமாக நின் திரு எட்டு எழுத்தும் கற்று நான் உற்றது உன் அடியார்க்கு அடிமை –
ததீயர் -விற்கவும் வாங்கவும் -படி –
அடிமை விலை கொடுத்து வாங்குவார்கள் முன்பு சொத்து போலே
அடியார்கள் எம் தம்மை விற்கவும் பெறுவார்களே பெரியாழ்வார்
பிதா சொத்தை புத்திரன் விற்பது போலே
அடியவர் எம்பெருமான் புத்திரன் ஸ்தானம்
சம்சார வ்ருஷம் -இரண்டு அமிர்த பழம்
கதாசித் கேசவ பக்தி -சத் பக்தைர் சமாகமம் –
வா சப்தம் நடுவில்
இதுவா அதுவா -இரண்டும் அமிர்தம்
வா அவதாரண அர்த்தம் -எம்பெருமானார் உத்தேச்யம் இங்கே சித்திக்கும்
பகவத பக்தியே உயர்ந்தது -காட்டி அருளினார் –
பிராப்யத்தில் முதல் நிலை பகவத் சேஷத்வம்
சரமாவதி பாகவத சேஷத்வம்
நடு நிலை -இத்தை காட்டி -ஆசார்ய அபிமானம் பாகவதர்களில் ஆசார்யர் உண்டே
இந்த விஷயம் அனுஷ்டானம் சத்ருக்னன் காட்டி -அருளி
கச்சதா மாதுல குலம் –
இவ்வர்த்ததுக்கு அடி திருமந்தரம் இ றே
இதை காட்டவேசத்ருக்ணன் அவதாரம் –
ஆசார பிரதானம் ராம அவதாரம்
பித்ரு ப்வசன பரிபாலன சாமான்ய தர்மம் அனுஷ்டித்து காட்டி
பிராப்த விஷயத்தில் செய்ய வேண்டும் -இளைய பெருமாள் காட்டி
செய்யும் இடத்தில் அவன் உகந்த இடத்தில் செய்வதை பரதன் அனுஷ்டித்து காட்டி
இளைய பெருமாள் நிர்பந்தித்து அடிமை
பிரிந்த நிலையில் அடிமை பரதன்
பிதா சொல்லிற்று செய்வது சாமான்ய
நேரே பிதா ராகவன் –
குருஷ்வ நிர்பந்திக்காமல் -ராஜ்யத்தில் இரும் -சொன் னாலும் அனுஷ்டித்து
எல்லை நிலம் சத்ருகன ஆழ்வான்
மாதுல குல ம் உத்தேச்யம் பரதனுக்கு
கைகேயி உடன் பிறந்தவன் –
சுதாஜித் அழைத்தது பரதன்
கச்சதா வர்த்தமானம் -போய் கொண்டு இருக்கிற
பூர்வ நினைவு இல்லை
பெருமாள் அனுமதி இன்றி
சக்ரவர்த்தி
நிழல் போவது போலே கேட்காமல்
கச்சதாம் பாரதந்த்ர்யம்
பரதேன -ராஜ்ஜியம் விட்டு போனதை சுமந்து -பரித்து கொண்டு இருந்தான்
ததா -அப்பொழுது தான் ராஜ புத்ரனாய் –நாளும் வேறுபட்டு
தனக்கு ஆஸ்லேஷ நட்ஷத்ரம்
பரதன் புஷ்ய நட்ஷத்ரம் –
பொ ட்டி படுக்கை போலே போனார் –
ஒவ்வொரு சப்தத்திலும் பாகவத சேஷத்வம் காட்டி
அனகக -படை வீட்டில் பாப்பம் இல்லாதவன் இவன் ஒருவன் தான் –
பாபம் கலந்த ஜீவனமஎல்லாரும்
ராம பக்தி தானே பாபம்
பாபம் போலே புண்யம் உத்தேச்ய தடை போலே –
இங்கு ராம பக்தியும் தடை தானே பரத பாரதந்த்ர்யம்
பரத பக்தி பரத கைங்கர்யம்
அனைவரும் ராமே ராஜ்ஜியம் ராம பக்தி உள்ளவர்கள்
சரமாவதி -பிரதம அவதியும் விரோதி -தானே
சத்ருக்னக -நித்ய சத்ருக்னன்
சத்ருக்களை ஹந்தி -சத்ருகன
பிறக்கும் பொழுதே தோன்றி
நித்ய சத்ரு நமக்கு இந்திரியங்கள் கூடவே இருந்து ஹிம்சை செய்ய
ஆந்தர சத்ருகளை வென்றவன் சத்ருக்னன்
பும்ஸாம் திருஷ்டி சித்தம் அபஹரிக்கிரவன் இடம் கண் வைக்காமல் –
ராமன் அழகு கண் வைப்பது பரத கைங்கர்ய விரோதி –
பார்க்க நேர்ந்தாலும் பரதனுக்கு இனிமை என்பதால்
அனக -நித்யசத்ருணன் –
பாவனத்வம் போக்யத்வம் இரண்டிலும் ஈடுபடாதவன்
பாவனம் போக்யம் சேர்ந்து இருப்பது அரிது –
அதனால் இரண்டு சொல்லும்
குற்று உடை வாள் -நீதக -அழைத்து எடுத்து செல்லப்பட்டான்
த்ர்வ்யமாக இருந்தாலும் ஜாதி குணம் பிரிக்கலாம் –
ஜாதி -குணம் -கோத்வம் மனுஷ்ய –
பரதந்த்ரனாய் நீதக
அசித் போலே ப்ரீதி புரச்துதனாய்
படை வீட்டில் ஒருவன் சோற்றை பகிர்ந்து உண்ணுமா போலே
நிறைய பேர் கைங்கர்யம் உண்டே
ஏகாந்த ஸ்தலம் எல்லாவித அடிமை செய்யலாம்
அஹம் சர்வம் கரிஷ்யாமி போலே –
ப்ரீதி உந்த பிடறி தள்ள போந்தான்
பெருமாளை கால்கடை கொண்டு பெருமாளுக்கு நல்லவன்
கரிய உரு காண்பன் நான் அர்த்தம் -பரதனை அல்லது அறியாதான் ஆனான் –
ஓட்டை ஓடத்தில் ஒழுகல் ஓடம் சேதனன் ஒருவனை பற்றினால்
பகவத் பக்தனை பற்றவேண்டும் –
சம்சாரி களைப் பற்றாமல் -பாகவதர்களை பற்ற வேண்டும் –
அவனையே எல்லாமாக கொண்டவர்களைப் பற்ற வேண்டும்
குல ஜன்ம கோத்ராதிகளில் சம்பந்தம் போலே
வைஷ்ணவனுக்கு குணம் செஷ்டிதங்கள்
அவன் வடிவழகில் ஈடுபட்டு -துவக்கு உண்டு இருப்பவர்கள் –
பிரித்து அவர்கள் எல்லாரோடும் சம்பந்தம் ஆசைப்பட்டு
அனைவரும் ஸ்வாமிகள் –
எம்பெருமானை மூன்று வரியில் சொல்லி -பாகவதர்கள் சொல்லி பாசுரம் அருளி –
ஸ்வரூப ரூபகுணங்கள் சொல்லி
முதல் பாட்டில் இத்திருவாய்மொழி அர்த்தம் சந்க்ரேகென அருளுகிறார்
பாகவத சேஷத்வம் -அறிய வேண்டிய அர்த்தங்கள் எல்லாம் திருமந்தரம் சொல்லுமே
அவன் ஆநந்தம் கைங்கர்யமே பாகவத கைங்கர்யம் –
அடியவர் என்ற காரணத்தாலே பற்ற வேண்டும் –
இதனாலே மூன்று வரிகளும் பகவானை சொலி -இப்படிப்பட்ட இவன் இடம் ஆள்பட்ட –
பாகவதர்கள்
வடிவு அழகு குணம் ஈடுபட்ட -அடியார்கள்
பயிலும் சுடர் ஒளி மூர்த்தி -பங்கயக்ககண்ணன்
பாற்கடல் சேர்ந்த பரமன் -பைய துயின்ற பரமன்
பயிலும் திரு உடையார் -எவரேனும் –
அவர் கண்டீர்
பயிலும் பிறப்பிடை தோறும் என்னை ஆள்பவரே
பயிலும் -சப்தம் -பயில்கை செறிகை நெருங்கி
வர்த்தமான நிர்த்தேசம் -தேஜஸ் நித்யம் பிரகாசிக்கும் சுடர் காட்ட –
காரணம் இன்றி புகார் மிக்கு விஞ்சி மாறா நிற்கும்
தேஜஸ் தானே திருமேனி ரூபமாய் -மூர்த்தியாய் –
வடிவாக உடையவன் –
பயிலும் சுடர் -நித்யத்வத்தை தொடர்ந்து வருவதை சொல்லிற்று ஆகவுமாம்
சுடர் ஒளி இரண்டும் தேஜஸ் -மிக்க தேஜஸ் -மீமிசை போலே
ஒளி -அழகு
நிர்மலத்வாது
தேஜஸ் ராசி கூட்டம்
திவி சூர்யா சகஸ்ரச்ய
ஷட் குண -ஞாநதி குணங்கள் –
பங்கயக்கண்ணன் -வடிவு அழகு ஒரு தட்டு திருக்கண் அழகு ஒரு தட்டு –
ராமக கமலா பத்ராட்ஷா போலே
வளைத்துக் கொள்வது கண் அழகால்
ஒரு சுடர் கடல் -பரத்வம் அனைத்தும் தாமரை போலே -திருக்கண்கள்
பரப்பு மாற பூத்த தாமரை –
வாத்சல்யாதி குணங்களுக்கு பிரகாசம் திருக்கண்கள்
பயில இனிய -கண் அழிவு அற்று இருக்கையாலே –
கிட்டும்படியாயும் கிட்டியபின் அகல முடியாதவையும் இருக்குமே அழகும் -ஹெயதை அறிய பழக -பயில பயில இனியவை யாக இருக்கும்
பழக பழக பாலும் புளிக்கும் போலே இன்றி –
அலட்ஷியம் ஆகும் ரொம்ப பழகின உடன் –
அதி பரித்ஷ்ய அநாதார -சந்தன மரம் நிறைய இருக்க விறகாக உபயோகித்து –
அது போலே இல்லை பகவத் விஷயம்
கிட்டிய பின்பு அகல வழி தேட வேண்டாமே
நித்ய பிராப்தை அறிய அங்கெ நெருங்க அமையும்
இவ்வஸ்து நித்ய பிராப்தை ஆகுமே
அனுபவித்த அழகை விட அனுபவிக்க வேண்டிய அழகு நிறைய உண்டே
பயில பயில இனிமையாய் இருக்குமே
அனுபூவ்ய அம்சம் –
பண்டு இவரை கண்டு அறிவது எவ்வூரில் என்றே பயில்கின்றாளாம் –
முதல் நாள் கண்டால் -காணா தவனை கண்டது போலே -இன்றி பார்த்த முகம் போலே
தோன்றுமே -ஸ்வா பாவிக தேஜஸ் -முகத்தில் தண்ணளி -காட்டுமே
பழகின பின்பு பழக வில்லை என்று தோற்றும் –
இரண்டுக்கும் சப்தம் ஒன்றாக இருக்க –
எங்கேயோ பார்த்து
எங்கும் இல்லை -இரண்டும் அர்த்தம் பரகால நாயகி வார்த்தை –
நம்பிள்ளை கேட்க -நஞ்சீயர் அருளிச் செய்தது
பயில்கின்றாள் -திருப்பி திருப்பி சொல்வது
வார்த்தை இதுவாய் பிரதம தசையிலும் சரம தசையிலும் -சொல்லிக் கொண்டு –
அனுபவிக்க அனுபவிக்க புதியதாக -புதியதாக தோற்றுமே
பயிலுதல் -மறுபடியும் சொல்வது –
முதல் நாள் -ஸ்வாபாவிக ஸ்வாமித்வம் முகத்தில் தண்ணளி -முன்பே கண்டறியும் முகம் ஆயிற்றே காட்டும்
பின்பு ஓர் இடத்திலும் -கண்டு அறியோம் -பழகிய விஷயமும் மறக்கும் படி நித்ய அபூர்வ விஷயம் –
தெவிட்டாமல் அப்பொழுதைக்கு அப்பொழுது ஆராமுதமாய் இருக்குமே
புதிசாக அனுபவிப்பது போலே –
யெவ் ஊரிலும் இல்லை –காட்டுமே -அதனாலே பயில்கின்றாள்
மீண்டும் மீண்டும் உரு சொல்கிறாள் –
நித்ய பிராப்தி அறிகைக்கு அங்கே கிட்டி இருக்க அமையும் –
சம்சாரி யாத்ரை முக்தன் மறப்பது போலே –
நோ உபவஜனம் ஸ்மரம் –
அது போலே அனுபவிக்க அனுபவித்த விஷயமே மறக்குமே
அனுபூதமான அழகு –
அனுபாவ்யமான அழகு இத்தை மறப்பிக்குமே –
அழகு நிறைய குணம் வேறே உண்டே நெருங்க
கலங்கா பெருநகரை இருப்பிடமாக கொண்டவன்
நம் பாற்கடல் சேர்ந்த பரமன் -பாற்கடல் சேர்ந்த நம் பரமன்
ஆஸ்ரித அர்த்தமாக
கர்வம் பாராட்டாமல் -தானே அணித்தாக சாய்ந்தபடி
பரமனை -அழகாலும் குணத்தாலும் -மட்டும் இடறி மேன்மையாலும் யாரும் இன்றி –
பரோ மா யஸ்ய சக பரமன்
அவனை பயிலும் திரு -பாக்கியம் உடையவர் –
அவன் தன்னையே பிரயோஜனமாக -பயிலும் –
நல்ல வாய்ப்பாக கொண்டு -வேறு கேட்டு போகாமல் –
மடி ஏந்தாமல் -உள்ள சம்பத்
திரு உடையார் –
எழுவார் விடை கொள்வார் போலே அன்றி –
அங்கேயே தரித்து இருக்கும் திரு
முடி கவித்தாளல் போலே சேஷித்வம் அவன்
இவர்களும் முடி தரித்து -சேஷத்வ எல்லை -தொண்டர் தொண்டர் —
அடியார் –அடியோங்களே –
மணவாள மா முனிகள் -தாஸ தாஸ கண -சரம -வாதி யாக தத் தாஸ -தாசன் –
விபீஷண ஸ்ரீமான் -நாகவர ஸ்ரீ மான் -லஷ்மண லஷ்மி சம்பன்னன் –
யுவராஜ பட்டாபிஷேகம் கெஞ்சினாலும் -முடியாது -நாம் முடி சூடோம் –
அருளிச் செய்து இருந்தும் -லஷ்மி சம்பன்னன் –
பரத ஆழ்வான் பண்ணிக் கொண்டானே -மறுத்து வார்த்தை –
சொல்லாமல் பிள்ளாய் உன் உள் வெதுப்பு ஆறுவது எப்போது கேட்டதும் –
அடி சூடும் அரசு இது அல்லால் வேண்டாம் –
திருவடி தரித்து ஆறுவேன் பிராதுகு சரணவ் சரணம் -ஒரு காலில் சங்கு–இருகாலும் கொண்டு –
பெருமாளும் தமக்கு வகுத்த முடி சூடி -எனக்கு வகுத்த முடி சூடி –
அடியிலே தலை -இட ஆசைப்பட்டார் -வாழ அடி இடுகிறார் –
திரு உடையார் -பெருமையை உடையவர்கள்
வைஸ்ரவணன் என்னுமா போலே
குபேரன் பாரதந்த்ர்யம் ஆன சம்பத் உடையவர்கள் –
ஸ்வாமி -சும் அச்யாமி -சொத்தை உடையவர்கள் -பகவானுக்கு சேஷத்வம்
கொண்ட சொத்தை உடையவர்கள் -அடிமை அர்த்தமே ஸ்வாமி
தாஸத்வம் சொத்தை உடையவர் ஸ்வாமி –
வேறே என்ன வேண்டும் -எவரேலும் -ஜன்ம வருத்தங்கள் ஏதேனும்
ஊன காரகர்கள் ஆனாலு
ததீயர் ஒன்றே வேண்டும் –
ஜன்ம வருத்தங்கள் அல்லாதார் உத்தேச்யர் –
ஜன்ம வருத்தங்கள் அஹங்ஹார ஹேது
நைச்யம் ஜன்ம சித்தம் திருப்பாண் ஆழ்வார்
கால ஷேபம் -கார்ப்பங்காடு ஸ்வாமிகள் சாதிக்க –
ஸ்வாமியை மடக்கிட்டோம் -நினைக்க –
உயர்ந்த விஷயம் -புரியும் படி சோழ சாமர்த்தியம் இல்லை
நைச்யம் -உன்னை விட
உங்களுக்கு இல்லை எனக்கு தான் உண்டு சொன்னால் அதுக்கு நைச்யம் பேர் வராதா
நீசத்வம் -உனக்கு இல்லை எனக்கு தான் உண்டு சொல்வது -நீசத்வம் இல்லை
புரியும்படி சொல்ல எனக்கு சாமர்த்தியம் இல்லை
இனி சொல்ல மாட்டேன் -சொல்லும் யோக்யதை இல்லை -என்றாராம்
இதும் தான் தலையில் ஏறிட்டுக் கொண்டு அருளிச் செய்தாரே –
அபிமானம் இல்லாதார் தமக்கு தேட்டம் என்கிறார் –
ஜன்ம வ்ருத் த ஞானம் -ஏதேனும் உண்டானாலும்
துரபிமானம் அஹங்காரம் பகவத் சேஷத்வ விரோதி
ததீயர் என்றே நிரூபிக்க
எத்தை நாளும் உத்தேச்யம்
பல் மா மாயப் பிறவி விரும்பி
ஆதலால் பிறவி வேண்டேன்
பாகவத சேஷத்வ உறுப்பு என்பதால் மேல் மேல் ஜன்மங்கள்
த்யாஜ்யம் ஆக சொன்னதை விரும்புகிறார் –
பாகவத ஸ்ரீ பாதத்தில் வார்த்திகப் பெறில்
என்னை அடிமை கொள்ளும் ஸ்வாமிகள்
முன்பு -இதே பாசுரத்தில் -அவனை பரமன் சொலி
இப்பொழுது பாகவதரை பரமர் –
அனுபாவ்யமான குணாதிக்யம் சொல்லி முன்பு
அந்த குணங்களுக்கு தோற்ற பாகவதர்களை இங்கே சொல்லி
பாகவதர் முன்னிட்டு அவனை பற்ற
நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்.
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
Leave a Reply