கடல்வண் ணன்கண் ணன்விண் ணவர்கரு
மாணிக் கம்எனது ஆர்உயிர்
படஅ ரவின்அ ணைக்கி டந்த
பரஞ்சு டர்பண்டு நூற்றுவர்
அடவ ரும்படை மங்க ஐவர்கட்கு
ஆகி வெஞ்சமத்து அன்றுதேர்
கடவி யபெரு மான்க னைகழல்
காண்பது என்றுகொல் கண்களே?
பொ-ரை : நித்தியசூரிகளுக்கு நீல இரத்தினம் போன்றவனும், திருப்பாற்கடலில் படத்தையுடைய ஆதிசேஷ சயனத்திலே யோக நித்திரை செய்கின்ற பரஞ்சுடரும், கடல் போன்ற நிறத்தையுடையவனான கிருஷ்ணனும், என்னுடைய அரிய உயிராய் இருப்பவனும், முற்காலத்தில் துரியோதனன் முதலிய நூற்றுவரோடு சேர்ந்து போர்செய்வதற்கு வந்த சேனைகள் முழுதும் அழியும்படியாகப் பாண்டவர்கள் பக்கம் சேர்ந்து கொடிய போரிலே அப்பொழுது அருச்சுனனுக்குத் தேரைச் செலுத்திய பெருமானுமான பார்த்தசாரதியினுடைய செறிந்த வீரக்கழல் பொருந்திய திருவடிகளை என் கண்கள் காண்பது எப்பொழுதோ?’ என்கிறார்.
வி-கு : ‘கழலை என் கண்கள் காண்பது என்றுகொல்?’ என்று மாறுக. ‘வெஞ்சமத்து நூற்றுவர் படை மங்க ஐவர்கட்காகித் தேர் கடவிய பெருமான்’ என்க. கொல் – அசைநிலை.
ஈடு : பத்தாம் பாட்டு. 1தாம் உபதேசிக்கத் தொடங்கின சௌலப்யத்தை அர்ச்சாவதாரம் முடிவாக அருளிச்செய்து, பின், தன் துறையான கிருஷ்ணாவதாரத்திலே போய், ‘நான் கண்ணாலே கண்டு அனுபவிக்கப் பெறுவது என்றோ!’ என்னும் மனக் குறைவோடே தலைக்கட்டுகிறார். ‘ஆயின், சுலபமான அர்ச்சாவதாரத்தை விட்டுக் காலத்தால் முற்பட்ட கிருஷ்ணாவதாரத்திலே போவான் என்?’ எனில், ஒரோ விஷயங்களிலே ஈடுபாடுடையவர்களாய் இருப்பவர்கள் அருமையும் எளிமையும் பாரார்களே அன்றோ? பரத்துவத்துக்கு உயர்வு உண்டாய், போவாரும் பலர் உளராய் இருந்தும், 2‘சுவாமி! எனக்குத் தேவரீரிடத்தில் மேலான பிரீதியானது நிலைத்துவிட்டது; ‘பத்தியும் எப்பொழுதும் இருக்கின்றது; சூரரே! என்னுடைய மனமானது வேறிடத்தில் செல்லுகிறதில்லை,’ என்றனேயன்றோ திருவடி? அப்படி, கிருஷ்ணாவதாரத்திற்காட்டிலும் அர்ச்சாவதாரத்துக்குச் சௌலப்யம் மிக்கிருந்ததேயாகிலும், இவர் 1‘எத்திறம்!’ என்று ஆழங்காற்பட்டது கிருஷ்ணாவதாரத்திலே ஆயிற்று. ‘ஆயின், ‘தயரதற்கு மகன்தன்னை அன்றிமற்றிலேன்’ என்றது செய்வது என்?’ என்னில், கிருஷ்ணாவதாரத்தில் நீர்மை காணுமளவுமே இது சொல்லுகிறது. ‘ஆயின், ‘கிருஷ்ணாவதாரத்தைக்காட்டிலும் நீர்மை மிக்க இடம் அன்றோ அர்ச்சாவதாரம்?’ என்னில், 2அதற்கு முன்னரே சமாதானம் சொல்லிற்றே அன்றோ?
விண்ணவர் கருமாணிக்கம் படம் அரவின் அணைக்கிடந்த பரஞ்சுடர் கடல் வண்ணன் கண்ணன் – நித்தியசூரிகளுக்கு இனியனானவன், கலங்காப் பெருநகரத்தை விட்டு, பிரமன் முதலியோர்கட்கு அடையத்தக்கவன் ஆகைக்காகத் தன்னுடைய பரிசத்தாலே விரித்த படங்களையுடைய திருவனந்தாழ்வான்மேலே திருப்பாற்கடலிலே கண்வளர்ந்தருளி, அவனுடைய பரிசத்தாலே தகட்டில் அழுத்தின மாணிக்கம்போலே மிக்க அழகையுடையனாய், ‘அறப்பெரியன்’ என்று தோன்றும்படியாய் சிரமத்தைப் போக்கும்படியான வடிவையுடையனாய், அளவற்ற பெருமையனான கிருஷ்ணன். ‘விண்ணவர் கருமாணிக்கம்’ என்றதனால், நித்திய சூரிகளுக்கு அனுபவிக்கத் தகுந்த விக்கிரகத்தையுடையவன் என்பதனைத் தெரிவித்தபடி. ‘பட அரவின் அணைக் கிடந்த’ என்றதனால், அங்குநின்றும் பேர்ந்து, பிரமன் முதலியோர் கூக்குரல் கேட்கைக்காகத் திருப்பாற்கடலிலே அணித்தாய் வந்து கண்வளர்ந்தருளுகிறவன் என்பதனைத் தெரிவித்தபடி. ‘கண்ணன்’ என்றதனால், அங்குநின்றும் பேர்ந்து எல்லார்க்கும் அனுபவிக்கலாம்படி கிருஷ்ணனாய் வந்து அவதரித்தமையைத் 3தெரிவித்தபடி.நாற்றம் குளிர்த்தி மென்மைகளை இயல்வாக உடையவன்’ என்பார், ‘அரவு’ என்றும், ‘இறைவனுடைய பரிச சுகத்தாலே விரிந்த படங்களை உடையவனாய் இருக்கிறான்’ என்பார், ‘பட அரவு’ என்றும், ‘ஆதிசேஷனுடைய பரிசம் இறைவனுக்கு மனக்கவர்ச்சியாய் இருக்கின்றது’ என்பார், ‘அரவின் அணைக்கிடந்த’ என்றும், ‘இவன்மேலே சாய்ந்ததனாலேயே இறைவன் சர்வாதிகனாய்த் தோன்றுகிறான்’ என்பார், ‘அரவின் அணைக்கிடந்த பரஞ்சுடர்’ என்றும் அருளிச்செய்கிறார்.
எனது ஆர் உயிர் – எனக்குத் தாரகம் முதலானவைகள் எல்லாம் தானே ஆனவன். பண்டு – முன்பு ஒரு நாளிலே. நூற்றுவர் அட வரும் படை மங்க – துர்வர்க்கமடையக் குடி கொண்ட துரியோதனாதிகளோடே கொல்ல வருகிற படை அழியும்படியாக. ‘சாரதீ! சாரதீ!’ என்று வாய் பாறிக்கொண்டே அன்றோ பையல்கள் வருவது? ஆதலின், ‘அட வரும் படை’ என்கிறது. 1’விபீஷணன் நான்கு அரக்கர்களோடு நம்மைக் கொல்லுதற்கு எதிர்முகமாய் வருகிறான்; சந்தேகம் இல்லை; பாருங்கள்!’ என்பது போன்று, அங்கே நலிய வருகிற இது, தம்மை முடிக்க வந்தது போன்று இருத்தலின், 2‘சென்ற படை’ என்னாது, ‘வருபடை’ என்கிறார், ஐவர்கட்கு ஆகி – 3‘பாண்டவர்கள் கிருஷ்ணனையே சரணமாக அடைந்தவர்கள்; கிருஷ்ணனையே பலமாக உடையவர்கள்; கிருஷ்ணனையே நாதனாக உடையவர்கள்,’ என்கிறபடியே, தான் அல்லது தஞ்சம் இல்லாத பாண்டவர்களுக்காகி. வெஞ்சமத்து – போர்க்களத்திலே; ‘நாம் அடியார்க்கு எளியனாயிருத்தலை உலகமனைத்தும் காணவேண்டும்,’ என்று பார்த்து, 4‘அருச்சுனனை ரதியாகவும் தன்னைச் சாரதியாகவும் எல்லா உலகத்துள்ளவர்கள் கண்களுக்கும் இலக்காக்கினான்,’என்கிறபடியே, எல்லார் கண்களுக்கும் இலக்கு ஆக்கினான். அன்று – 1‘உகவாதாரும் கண்டு வாழ்ந்த நாளிலே இழந்த நான், இனிப் பெறுதல் என்று ஒன்று உண்டோ?’ என்று வெறுக்கிறார் இழவுக்கு. தேர் கடவிய பெருமான் கனை கழல் – 2‘சேநா தூளியும் உழவுகோலும் சிறுவாய்க் கயிறும் தேருக்குக் கீழே நாற்றின திருவடிகளும் அத்திருவடிகளிலே சார்த்தின சிறுச்சதங்கையுமாய்ச் சாரதி வேஷத்தோடே நின்ற போதைத் திருவடிகளில் ஆபரணத்தின் ஒலி செவிப்படவும் அவ்வடிவைக் காணவும் காணும் ஆசை. கனை கழல் – ‘செறிந்த கழல்’ என்னுதல்; ‘ஒலிக்கின்ற கழல்’ என்னுதல். கண்கள் காண்பது என்று கொலோ – இக்கண்கள் 3அடிப்படுவது எப்போதோ? இவை முடியப் பட்டினி விட்டே போந்தவை இப்பட்டினி விடக்கடவது என்றோ? ‘அவ்வடிவைக் காண வேண்டும்,’ என்று விடாய்த்த கண்கள் ‘காணப் பெறுவது என்றோ?’ என்றபடி.
அர்ச்சை சொல்லி வந்தவர்
தன் துறை கிருஷ்ண அவதாரம் படிக்கிறார்
நமக்கு உபதேசிக்க அர்ச்சை
ஆழ்வார் -தேர் கடவிய பெருமான் கழல்கள் பெற ஆசைபடுகிறார்
பரத்வ சூசகம் -எல்லாமாக இருப்பவன் -ராம கிருஷ்ணன் –
அவனா இவன் சங்கை கோளாமல் அர்ச்சையில் ஈடுபட உபதேசித்து –
தமர் உகந்தது எவ்வுருவம் அவ்வுருவம் -தானே –
தானே குழந்தைகள் ஆற்று மணலில் –பெரிய திருப்பாவாடை உத்சவம் -ஜீயோ -கூப்பிட
நாயந்தே -சொல்லி எம்பெருமானார் -மணலை பிரசாதமாக ஸ்வீகரித்துக் கொண்டு –
முதலி யாண்டான் இவனே அவன் -இங்குத்தைக்கு அங்குத்தை விபூதியாக நினை –
க்ரகாதிகள் -அர்ச்சை சௌலப்யம் அதிகம் -நினைத்த காலத்தில் நாமே ஆராதிக்கும்படி
தனது துறை -கிருஷ்ண அவதாரம் -அனுபவிப்பது என்றோ –
தேரை கடாவிய எம்பெருமான் –
பூசணிக்காய் கதை -தோட்டம் சுவர் மேலே வைக்க -இவர் துறை இழிகிறார்
அர்ச்சை -விபவ சுலபம் -எது –
அருமையும் எளிமையும் பாராதே பிராவண்யம் -ஈடுபட்ட
பரதவ -பாவக ந அந்யதா கச்சதி -திருவடி வார்த்தை -தன ஈடுபட்ட துறை
அச்சுவை பெறினும் வேண்டா
மற்று ஒன்றைக் காணாவே
நீர்மை மிக்கு இருந்தாலும் –
தயரதர்க்கு மகன் -இவ்வருகில் நீர்மை காணும் அளவை சொல்ல –
கடல் வண்ணன் -கண்ணன் –பரம் சுடர்
படை மங்க ஐவர்கட்காகி
கடல் வண்ணன் கண்ணன் விண்ணவர் கரு மாணிக்கம் நித்யர் அனுபவிக்க விக்ரகம்
திருப்பாற்கடல் -பிரமாதிகள் -கூப்பாடு -லீலா விபூதி –
அங்கு நின்றும் போந்து
கண்ணனாக -கலங்கா பெரு நகரம் விட்டு -ஷீராப்தி
படர் அரவின் இணை -ஸு ஸ்பர்சத்தால் விகசித –
இவன் ஸ்பர்சத்தால் அவனும் தேஜஸ் பரம் சுடர் தகட்டில் அழுத்திய மாணிக்கம் போலே
நீல மணி -பிரகாசிப்பது போலே –
சர்வாதிகன் தோற்றும் படி ஸ்ரமகரமான அநந்த சாயித்வம் –
ஆர் உயிர் -தாரகாதிகள் தானே
நாற்றம் குளிர்ச்சி மென்மை சுத்தம் அழகு பஞ்ச சயனம் –
பண்டு -முன்பு ஒரு நாளில்
நூற்றுவர் -அடர்ப்பதர்க்கு வரும் -பையல்கள் வருவது சாரதியை கொல்ல –
படை -நசிக்கும்படியாக –
தன்னை முடிக்க வரும் படியாய் ஆயிற்று ஆழ்வாருக்கு –
அஸ்மான் கந்து சுக்ரீவன் சொன்னது போலே –
ஐ வர்கட்க்கு கிரிஷ்ணாஸ்ரைய -தான் அல்லது தஞ்சம் இன்றி –
சகல மனுஷ நயன விஷயம் ஆகி -ரதி -சாரதி -சௌலப்யம் இலக்காகி
அன்று -உகவாதார் கூட செவிக்கும் படி –
இழந்த போன நான் என்று காண்பேன்
இழவுக்கு வெருக்குகிறார்
சேனா தூளியும் –திருவடிகளும் சா த்தின திரு சதங்கைகளும் -சாரதி வேஷம்
உளவு கோல் சிறு வாய் கயிறு கடிவாளம்
சதங்கை ஒலி கேட்டு -செறிந்த கழல் தொனிக்கும் கழல்
கண்கள் அடியில் படுவது எப்போது
சாதுர்த்ய வார்த்தை
இப்பட்டினி விடக்கடவது –
விடாய் தீர
நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்.
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
Leave a Reply