இருட்டு படுத்தும் பாடு முதலில் சொல்லி -மாறி மாறி அஸ்திரமாக இருப்பதைக் கண்டும் –
ஜலத்துறை -ஆச்சார்ய படித்துறை -பகவத் பக்தியில் ஆழ்ந்து -ப்ரஹ்ம அனுபவமே நீராடல் –
போது செய்து -ஈடுபடுத்தி –
பொழுது மலர் என்றும் வேறே இடங்களில்
மாலை – நாவில் கொள்ளாமல் நினையாமல் -இழந்து போகிறார்களே ஸம்ஸாரிகள்
கீழ் தேவர்கள் இழவுக்கு
ஒரு நாயகமாய் -4–1-இதன் விவரணம்
ஐஸ்வர்யம் கைவல்யம் த்யாஜ்யம் -விரோதி ஸ்வரூபம்
ஒரு நாயகமாய் ஓட உலகு உடன் ஆண்டவர்
கருநாய் கவர்ந்த காலர் சிதைகிய பானையர்
பெரு நாடு காண இம்மையிலே பிச்சை தாம் கொள்வர்
திரு நாரணன் தாள் காலம் பெறச் சிந்தித் துய்ம்மினோ.–4-1-1-
வாழ்ந்தார்கள் வாழ்ந்தது மாமழை மொக்குளின் மாய்ந்து மாய்ந்து
ஆழ்ந்தார் என்று அல்லால், அன்று முதல் இன்று அறுதியா
வாழ்ந்தார்கள் வாழ்ந்தே நிற்பர் என்பது இல்லை ; நிற்குறில்
ஆழ்ந்தார் கடற் பள்ளி அண்ணல் அடியவர் ஆமினோ.–4-1-6-)
அவதாரிகை
தேவர்கள் தானோ ஓர் அபிமான விசேஷத்தாலே (பகவத் விஷயத்தை )தவிருகிறார்கள் –
அல்லாதாரோ தான் பகவத் பஜனம் பண்ணுகிறார்கள் –
அவர் இவர் என்று விசேஷிககிறது என் –
எல்லார்க்கும்-புறம்பே அன்றோ போது போக்கு என்கிறார் –
இருள் கண்டு அஞ்சுகிற தலைவி தோழி செவிலியரை வெறுத்தல் —
காலை வெய்யோற்கு முன்னோட்டுக் கொடுத்த கங்குல் குறும்பர்
மாலை வெய்யோன் பட வையகம் பரவுவர் அன்ன கண்டும்
காலை நன் ஞானத் துறை படிந்தாடிக் கண் போது செய்து
மாலை நல் நாவில் கொள்ளார் நினையார் அவன் மைப்படியே – – -93 –
பாசுரம் –93-காலை வெய்யோற்கு முன் ஒட்டுக் கொடுத்த
துறையடைவு—இருளைக் கண்ட தலைவி -தோழி செவிலி தாயாரை வெறுத்தல் —
ஒரு நாயகமாய் -4–1-
பதவுரை
காலை–உதய காலத்தில்
வெய்யோற்கு முன்–ஸூர்யனாகிய சக்கரவர்த்திக்கு எதிரில்
ஒட்டுக் கொடுத்த–நிற்க மாட்டாமல் புறங்கொடுத்தோடுதலைச் செய்த
கங்குல குறும்பர்–இருளாகிய சிற்றரசர்கள்
மாலை–ஸாயங்காலத்திலே
வெய்யோன்–அந்த ஸூர்யனாகிய பேரரசன்
பட–அழிய-அஸ்தமிக்க
வையகம் பரவுவர்–(தாங்கள்) உலக முழுவம் பரவுவார்கள்;
அன்ன கண்டும்–அப்படிப்பட்ட தன்மையைப் பார்த்திருந்தும்.
காலை–காலத்திற்கு ஏற்றபடி
நல் ஞானம் துறை படிந்து ஆடி–நல்ல ஞானமாகிய துறையிலே இறங்கி மூழ்கி
(ஆச்சார்யர் கீழ் படிந்து -பகவத் பக்தியாகிய வெள்ளத்தில் ஆழ்ந்து ஈடுபட்டு)
கண் போது செய்து–பக்தி பாரவஸ்யத்தாலே கண்களை மூடிக் கொண்டு
(உலக விஷயத்தில் மொட்டு போல் பகவத் விஷயத்தில் மலர்ந்து)
மாலை–எம்பெருமானை
நல் நாவில் கொள்ளார்–(தங்களுடைய) நல்ல நாவினால் பெயர் கூறித் துதியார்;
அவன் மைபடி–அவனது கரிய திருமேனியை
நினையார்–நினைப்பதற்கு செய்யார்.
வியாக்யானம் –
காலை இத்யாதி –
உத்பவ அபிபவ ரூபத்தாலே ஆதித்யன் இருளை மேலிடுவது –
ராத்திரி ஆதித்யனை- மேலிடுவதாகிற இத்தைக் கண்டு வைத்தும் –
நந்தத் யுதித ஆதித்யே-
விடிந்த வாறே அபிமத விஷயத்தை சாதிக்கைக்கு
த்ரவ்யார்ஜனம்-பண்ணுக்கைக்கு ஈடான காலம் வந்தது என்று உகவா நிற்பர்கள் –
நந்தந்த் யஸ்தமிதே ரவவ் -அஸ்தமித்தவாறே இவற்றைக் கொண்டு பிறர் அறியாதவாறே
அவ் விஷயங்களை புஜிக்க-காலம் வந்தது என்று உகவா நிற்பர்கள் –
காலை இத்யாதி –
பிரபாத சமயத்திலே -வெய்யோன் உண்டு -ஆதித்யன் –
அவனுக்கு முன்னோட்டுக் கொடுப்பர்கள் ஆயிற்று-
கங்குல்கள் ஆகிற குறும்பர் –
அவன் கிரணங்கள் பட- கை விட்டு ஓடா நிற்பர்கள் இறே –
மாலையில் பெரிய பிரதாபத்தை உடைய ஆதித்யனை அழித்து-
அவன் ஆண்ட பரப்பை அடையக் கைக் கொள்வர்கள் –
நித்ரையாலே பூமியாகப் பரவசமாம்படி-பண்ணிக் கொண்டு வரும் இறே –
அன்ன கண்டும் –
அப் படியைக் கண்டு வைத்தும் –
பகவத் விஷயம் பிரத்யஷத்துக்கு அவிஷயம் ஆகையாலே -தான் அறியாது ஒழிகிறார்கள்-
இதனுடைய அஸ்தர்யத்தை பிரத்யஷியா நிற்கச் செய்தேயும்-நெஞ்சில் படாது ஒழிவதே –
காலை –
சத்வோத்தரமான காலையிலே –
நல் ஞானம் –
ஞானம் ஆகில்-பகவத் விஷயத்தை பற்றி அன்றி இராது இறே –
ஒண் தாமரையாள் கேள்வன் ஒருவனையே நோக்கும் உணர்வு -(முதல் திருவந்தாதி )என்னக் கடவது இறே –
தத் ஜ்ஞானம் அஞ்ஞானம் அதோன்யதுக்தம் (பராசர மகரிஷி )- என்றும் –
வித்யான் யாசில் பகை புணம் –
புறம்பே ஒன்றை அறிந்ததோடு துன்னம் பெய்ய அறிந்ததோடு வாசி இல்லை இறே –
துறை படிந்தாடி –
ஜ்ஞானம் ஆகிற இத் தீர்த்தத்திலே புக்கு அவஹாகித்து –
கண் போது செய்து –
போது செய்து என்று மொட்டிக்கைக்கும் பேர் –
அலருகைக்கும் பேர் –
புறம்புத்தை விஷயங்களில் கண் செம்பளித்து என்னுதல் –
பகவத் விஷயத்தில் விழித்து என்னுதல் –
மாலை –
இவன் அனுசந்திக்க என்று உபக்ரமிக்கும் அத்தனை இறே வேண்டுவது –
மேல் உள்ளது எல்லாம்-தானே செய்து -கொடு வந்து மேல் விழும்படியான வ்யாமோஹத்தை உடையவனை –
நல் நாவில் கொள்ளார்-
நல் நா- என்கிறது
புறம்புத்தை ஜல்பங்களைத் தவிர்ந்து -பகவத் விஷயத்தை-பேசுவோம் என்றால் –
அதுக்கு பாங்கான நாவைப் படைத்து வைத்து -இவர்கள் புறம்பே போகிறது என்-என்கிறார் –
சா ஜிஹ்வா -ஹரி -(பேச்சும் நினைவு கைகூப்பும் செய்ய வேண்டுமே )
நினையார் அவன் மைப்படியே –
வ்யாமோஹம் பண்ணாதே -த்வேஷத்தைப் பண்ணினாலும் விட ஒண்ணாத வடிவு அழகை நினைப்பார் இல்லை –
தருணவ்–
த்வேஷத்துக்கு விஷயமாய் மூக்கு அறுப்புண்டவள் இறே – இவ்வார்த்தை சொன்னாள் –
தான் பரிபூதையாம்படியை போய் சொல்லுகிற-இடத்திலே இது எதுக்கு உறுப்பாக சொன்னாள் தான் –
தாத்பர்யம்
இதில் ப்ரஹ்மாதி தேவர்கள் ஈஸ்வரன் என்னும் துர்மானத்தால் நினையாமல் போகிறார்கள்
சம்சாரிகள் இழந்து போவதை நினைத்து இழவுக்கு வருந்தி அருளிச் செய்கிறார்
தினம் தோறும் -இருள் வந்ததால் தூங்கி -ஞானம் அபகரித்து இருள் தீம்பு செய்யுமே
காலையில் உதிக்கும் பொழுது ஓடிப்போய் ஒழியுமே
மாறி மாறி பகலும் இரவும் வர
ஆயுசை கழிக்க -இருந்தும் அறியாமல்
சத்வ உத்தரமான காலையில் -எழுந்து இருந்து
சகல இந்திரியங்களை புறம்பே விஷயாந்தரங்களில் மண்டி
அவன் திரு நாமம் சொல்லாமல்
அஞ்சன திரு மேனியை நினையாமல்
கெட்டுப்போகிறார்கள் என்று சோகிக்கிறார்
பர உபதேசம்-ஒரு நாயகமாய் இதனால் தானே
————————————————————————–
ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .
Leave a Reply