(பிரபத்தி -பக்திக்கு அங்கமாகவும் ஸ்வயம் சாத்யமாகவும் உண்டே
ஸ்வயம் பிரயோஜனமாக பக்தி அதுக்குப் பின்பும் உண்டு
ஸம்ஸார ஸ்வ பாவம் கண்டு அஞ்சி -கால விளம்பம் பொறாமல் ஆற்றாமை துடிக்க – அருளிச் செய்கிறார்
தொல்லை யூழி சுருங்கலதே – காலம் நெடுகிக் கொண்டே போகிறதே –
இம் மாயம் -ஆச்சர்யம் –
திருவடியைத் தலையிலே சூட -தலை வேணுமே -அதுக்கு நோன்பு நோற்றுப் பெற வேண்டுமே –
சரீரம் இதனால் உபாதேயம் ஆகுமே -ஆக்கைக்கு நோற்றது
சரீரம் நிலையாதே -32-திரு நக்ஷத்ரம் தானே இங்கே இருந்தார் –
பக்தி பெற நோன்பு என்று கொண்டு -தகைமைக்கு நோற்றது -சம்சாரத்தில் பக்தியும் நிலை நில்லாமல் -ரஜோ தமஸ் மூடுமே –
முக்குண மய ப்ரக்ருதி அன்றோ –
நிலைப் பெய்யாத -இது ஆக்கைக்கும்-பக்திக்கும் – தன்மைக்கும் -பிரபாக ப்ராப்ய பாரமாக இரண்டு நிர்வாஹங்கள்
தலைப் பெய்து யான் உன் திருவடிச் சூடும் தகைமையினால்-பெய்தி பாட பேதம்
குரவை ஆய்ச்சியர் -6–4–விவரணம்
குறைவில்லாமல் அருளிச் செய்து
மாய வினைகளையே அலற்றி இரவும் நன் பகலும் தவிராமல் -அங்கும் உண்டே
குரவை ஆய்ச்சியரோடு கோத்ததும் குன்றம் ஒன்று ஏந்தியதும்
உரவுநீர்ப் பொய்கை நாகங் காய்ந்ததும் உள்பட மற்றும் பல
அரவில் பள்ளிப் பிரான் தன் மாய வினைகளையே அலற்றி
இரவும் நன்பகலும் தவிர்கிலன் என்ன குறைவு எனக்கே.–6-4-1-
நேயத்தோடு கழிந்த போது எனக்கு எவ் வுலகம் நிகரே.–6-4-2-
நுகர வைகல் வைகப் பெற்றேன் எனக்கென் னினி நோவதுவே?–6-4-3-
மேவக் காலங்கள் கூடினேன் எனக்கு என் இனி வேண்டுவதே?–6-4-4-
ஈண்டு நான் அலற்றப் பெற்றேன் எனக்கு என்ன இகல் உளதே?–6-4-5-
பகலிராப் பரவப் பெற்றேன் எனக்கென்ன மனப் பரிப்பே.–6-4-6-
நினைக்கும் நெஞ்சுடையேன் எனக்கினியார் நிகர் நீணிலத்தே.–6-4-7-
காணும் நெஞ்சுடையேன் எனக்கினி என்ன கலக்க முண்டே?–6-4-8-
மலக்கு நாவுடையேற்கு மாறுளதோ இம் மண்ணின் மிசையே?–6-4-9-
நண்ணி நான் வணங்கப் பெற்றேன் எனக்கார் பிறர் நாயகரே-6-4-10-மகிழ்ந்து அருளிச் செய்த திருவாய் மொழி அங்கு )
அவதாரிகை –
என் ஞான்று தலைப் பெய்வனே -என்று இறே கீழ் நின்றது –
என்றாகில் என் –
பகவத் ஸ்பர்சம்-பலத்தோடு சந்திப்பித்து விடும் -என்று விஸ்வசித்து இருக்கும் அத்தனை அன்றோ -என்ன –
அப்படி செய்யலாய் இற்று இறே -சம்சாரிகளைப் போலே நிரபேஷன் ஆனேன் ஆகில்
எனக்கு உன்னை ஒழிய கால ஷேபம் பண்ணுகை அரிதாக நின்றது என்கிறார் –
இப்பாட்டில் சொல்லுகிறது என் என்னில்-
உன் திருவடிகளை சமாஸ்ரயிக்கைக்கு ஈடாக-இருப்பதொரு சரீரத்தை பெற்ற படியையும் –
அது தான் அஸ்த்ரமாய் இருக்கிறபடியையும் -அனுசந்திக்கப் புக்கால் –
அத்தாலே வந்த ஆற்றாமையாலே -காலம் நெடுகா நின்றது என்னுதல் –
அன்றிக்கே
உன்னை ஒழிய வேறு ஒன்றால் தரியாத படியான ஸ்வபாவத்தை பெற்றான படியையும் –
(ஸ்வ பாவம் -பக்தி -இது பெற சரீரம் வேண்டும் இங்கு அது இரண்டாம் பக்ஷம் )
இது தான் பிரகிருதியோடு இருக்கச் செய்தே வந்த ஸ்வபாவம் ஆகையாலே –
இது தானே ஏக ரூபம்-அன்றிக்கே -இருக்கிற ஆஸ்ரயத்தை அனுசந்திக்கப் புக்கால்
இதுக்கு காலம் போருகிறது இல்லை-என்றது ஆதல் –
(மண் பற்று போல் -ஞானியை விக்ரஹத்தோடே ஆதரிக்கும்
மங்க ஒட்டு உன் மா மாயை என்று உபதேசிக்க வேண்டிற்று
இத்தைத் தள்ளியே அழைத்துப் போவார்
விமல சரம திருமேனி -ஸ்ரீ வைகுந்ததில் உள்ளாருக்குக் காட்ட அபிநிவேசம் அவனுக்கு –
விண்ணுளாரிலும் சீரியர் அன்றோ
ஆகவே சரீரத்துக்கு முக்கியம்
ப்ரக்ருதி கார்யமான பிராகிருதம் -அஞ்சு சேர் ஆக்கை
இது தான் -ஸ்வ பாவம் இங்கு -ஏக ரூபமாக இருக்காதே)
தலைவனைப் பிரிந்த தலைவி கால நீட்டிப்புக்கு ஆற்றாது உரைத்தல் —
தலைப்பெய்து யான் உன் திருவடிச் சூடும் தகைமையினால்
நிலைப்பெய்த வாக்கைக்கு நோற்ற விம்மாயமும் மாயம் செவ்வே
நிலைப் பெய்திலாத நிலைமையும் காண் தோறு அசுரர் குழாம்
தொலைப் பெய்த நேமி எந்தாய் தொல்லை யூழி சுருங்கலதே – – – 90-
பாசுரம் -90-தலைப் பெய்து யான் உன் திருவடி –
துறையடைவு–தலைவனைப் பிரிந்த தலைவி ஆற்றாது உரைத்தல் –
குரவை ஆய்ச்சியர் -6–4–
பதவுரை
அசுரர் குழாம்–அசுரர் கூட்டத்துக்கு
தொலைபெய்த–அழிவைப் பண்ணின
நேமி–சக்கராயுதத்தை யுடைய
எந்தாய்–எம்பெருமானே!
யான்–நான்
தலைப்பெய்து–(யான் உன்னைச்) சேர்ந்து
நிலைப்பு எய்த–நிலைப்பெற்றிருக்கும்படியாக
ஆக்கைக்கு–இவ்வுடம்பைப் பெறுதற்கு
நோற்ற–தவஞ்செய்த
இ மாயமும்–இந்த ஆச்சர்யத்தையும்
உன் திரு அடி–உனது திருவடித் தாமரை மலர்களை
சூடும்–(எனது) தலைமேற் கொள்ளும்படியான
தகைமையினால்–அடிமைக் குணமாகிய தகுதியினால்
மாயம் செவ்வே நிலைப்பு எய்திலாத நிலைமையும்–இந்த ஆச்சரியம் ஒருபடியாக நிலை
நின்று முடிவு பெற மாட்டாத நிலைமையையும்
காண் தோறு–நோக்கும் போதெல்லாம்
தொல்லை ஊழி சுருங்கலது–பழமையான (அநாதியான காலம் சுருங்குகிறதில்லை)
வியாக்யானம் –
தலைப் பெய்து –
உன்னை வந்து கிட்டி –
நான் –
அறக் கை கழிந்த நான்
உன் திருவடி இத்யாதி –
உன் திருவடிகளை ஆஸ்ரயிக்கை ஆகிற இஸ் ஸ்வ பாவத்தாலே
தரிப்பதான சரீரத்தைப் பெறும்படி –
ஜன்மாந்த்ரத்திலே ஸூஹ்ருதத்தை பண்ணின ஆச்சார்யம் –
மாயம் செவ்வே நிலைப்பெய்திலாத நிலைமையும் —
மாயம் உண்டு –இப் பிரகிருதி –
இது என்றும் ஒக்க ஒரு படிப்பட்டு இராதே இருக்கிற இஸ் ஸ்வா பாவத்தையும் காண்டோறும் –
அன்றிக்கே –
தலைப் பெய்து -இத்யாதி –
நான் உன்னை வந்து கிட்டி உன் திருவடிகள் ஒழிய வேறு ஒன்றால்-தரியாத படியான
இஸ் ஸ்வ பாவத்தை உடையேனாய் கொண்டு –
நான் இதிலே நிலை நின்ற ஆச்சர்யத்தையும்-
ஆக்கைக்கு நோன்ற இம் மாயமும் –
ஜன்மாந்தர சகஸ்ரேஷூ -என்று நோற்றால் இறே
இஸ் ஸ்வ பாவம்-பிறப்பது –
ஒரு சரீர பரிக்ரஹம் பண்ணி இருக்கச் செய்தே -இறே
இஸ் ஸ்வ பாவம் தான் உண்டாவது –
ஆகையால் தாத்ருச சரீர பரிக்ரஹமும் -அந்த பக்திக்கு உறுப்பாம் இறே –
இந்த யோஜனையிலும்-
க்ரியாகாரக பாவேன அன்வயிக்கும் இடத்தில் –
ஆக்கைக்கு நோற்ற -என்கிற இதுவே விசேஷ்யமாய் கொண்டு-பிரதானமாய் -தோற்றிற்றே யாகிலும் –
திருவடி சூடும் தகைமையினால் -நிலைப் பெய்க -என்கிற
இஸ் ஸ்வபாவ பரமான விசேஷணாம்சத்திலே வாக்யத்துக்கு தாத்பர்யமாய் –
அதுவே பிரதானமாகக் கடவது –
மாயம் செவ்வே யித்யாதி –
அச் சரீரம் தான் குண த்ரய உக்தமாய் இருக்கையாலே
ரஜஸ் தமஸ்ஸூக்கள் தலை எடுத்த போது –
இஸ் ஸ்வ பாவம் (இப்பக்தி- தகைமை )இன்றிக்கே -சத்வம் தலையான போது-உண்டாமது ஆகையாலே –
என்றும் ஒக்க ஒருபடிப் பட நிலை இல்லாதே இருக்கிற இந்த ஆச்சர்யத்தையும் –
காண்டோறு –
அனுசந்திக்கும் தோறு எல்லாம் –
இத்தையே முடிய அனுசந்தித்துப் போந்தார் என்று-தோற்றுகிறது –
அசுரர் இத்யாதி –
அசுரர் சமூகத்தை தொலையும்படி பண்ணின திரு ஆழியை உடைய
என் ஸ்வாமி யானவனே –
இத்தால் –
நீ -அசக்தனாய் ஆதல் —
அப்ராப்தனாய் ஆதல் —
நாம் செய்தது நாம் பட்டோம் இத்தனை அன்றோ -என்று தான் ஆறி இருக்கிறேனா –
தொல்லை இத்யாதி –
பழையதான கல்பம் சுருங்குகிறது இல்லை -நெடிதாக நின்றது –
அன்றிக்கே
இந்த ஆச்சர்யத்தை அனுசந்திக்கப் புக்கால் –
தொல்லை ஊழி யானது சுருங்கலை-உடைத்தாய் இரா நின்றது –
காலம் போருகிறது இல்லை –
இப்படி சமர்த்தனான நீ ஸ்வாமியாக இருக்க எனக்கு இப்படி வீணாக காலம் கழிவது
பொறுக்கப் போகிறது இல்லை -என்று சர்வேஸ்வரனைக் குறித்து முறை இடுகிறார் –
தாத்பர்யம்
இதில் சர்வேஸ்வரன் தன்னுடைய கைங்கர்யத்துக்கு உபயோகியான சரீரத்தையும்
தன்னிடம் உள்ள பக்தியும்
அருளிய பின்பு
பேறு தப்பாது என்று விஸ்வசித்து இல்லாமல்
இவற்றின் அஸ்திரம் பார்த்து அலமந்து கூப்பிடுகிறார்
இங்கு தகைமைக்கும் ஆக்கைக்கும் முக்யத்வம் கொண்டு இரண்டு நிர்வாஹங்கள்
பக்திக்கு ஆக்கை எதுக்கு
ஆக்கை சரீரம் பக்தி எதுக்கு
ஒன்றுக்கு முக்கியம் கொடுக்க அடுத்தது அமுக்கியம்
இரண்டுமே வேண்டுமே -சுவர் இருந்தால் தான் சித்திரம் எழுத முடியும் போல்
நான் உன்னைக் கிட்டி உனது திருவடிகளை தலையில் வைத்து கொண்டால் அல்லது தரிப்பது அரிது ஆற்றாமையுடைய இந்த சரீரத்தை
அநேக பிறவிகளில் அநேக தவம் செய்து பெற்றும்
இனி வரையில் உன்னைக் காணப் பெற்றிலேன்
இனி காணும் அளவும் இவை ஸ்திரமாக இருக்காவே
சரீரம் மின்னின நிலையில -மன்னுயிர் ஆக்கை
இனி மறு பிறவியில் உன்னை ஆஸ்ரயிப்போம் என்னில்
அங்கு பக்தி நிலைக்க வேண்டுமே -அதுவும் சங்கை உண்டே
அதி துர்லபமான மானுஷ்ய தேஹம் -க்ஷண பங்கி
அது பெற்றாலும் முக்குண மயமான இங்கு சத்வகுண கார்யமான பக்தி இருக்க வேண்டுமே அவ்வளவு துர்லபம்
இப்பிறவியில் இப்போதே பெற வேண்டும்
இவ்விதமாக பாதங்களை நினைத்துப் பார்க்க
உன்னைப்பெறாத இக்காலம் கல்பமாக நெடுகி உள்ளதே
நாதனான நீயோ ஆஸ்ரித விரோதி நிரசன நீயும்
ரக்ஷண தீஷிதனாயும் உள்ளாய்
இப்படி இருக்க வீணாகா காலம் பெருகுவது பொறுக்கப் போவது இல்லை என்று
சர்வேஸ்வரன் இடம் முறை இடுகிறார் –
————————————————————————–
ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .
Leave a Reply