Thiruvonum's Weblog

இப்படி அரிதில் பெறத் தக்க
ஞானம் கை வந்தாலும்
அந்திம ஸ்ம்ருதி இல்லையாகில்
செய்தன எல்லாம் பயன் அற்றவை ஆகும்
என்கிறார்-

———————————————————————————————————————————————————————

எய்த்தார் எய்த்தார் எய்த்தார் என்று
இல்லத்தாரும் புறத்தாரும்
மொய்த்து ஆங்கு அலறி முயங்கத்
தாம் போகும் போது உன்
மத்தர் போல் பித்தே ஏறி
அனுராகம் பொழியும் போது எம் பெம்மானோ
டொத்தே சென்று அங்கு உள்ளம்
கூடக் கூடிற்றாகில் நல்லுறைப்பே

———————————————————————————————————————————————————————–

எய்த்தார் எய்த்தார் எய்த்தார் என்று –
இவனுக்கு உடலை விட்டு உயிர் பிரியும் நிலை
வருவதற்கு முன்பே
இவன் இறப்பது விருப்பம் ஆகையாலே
முடிந்தான் முடிந்தான் முடிந்தான் -என்று பலகாலும்
சொல்லா நிற்பர்கள் ஆயிற்று -என்றது
இவன் கலங்கிய நிலையில் நெஞ்சினைத் தெளிவித்து உத்தேச்யமான எம்பெருமானை நினைக்க வல்லனாம்படி செய்கை –
அன்றிக்கே
முடிந்தான் முடிந்தான் முடிந்தான் -என்று இதனையே சொல்லா நிற்பர்கள் -என்றபடி –

இல்லத்தாரும் புறத்தாரும் –
இவன் தான் வாழ்கிற நாளிலே இவர்களுக்கு ஒன்றும் கொடாமையாலே
இவனும் இது ஒரு நடுவில் பெரும் குடியும் என் –
இவன் இறக்க -உள்ள செல்வங்களை நாமோ எடுத்துக் கொண்டால் ஆகாதோ -என்று
இருப்பவர்கள் மனைவி முதலாயினோர்கள் –
அவனும் இவர்க்களுமான கூட்டம் பொறாமையாலே போக அமையும் என்று இருப்பார்கள் புறம்பு உள்ளார்கள் –

மொய்த்து –
கல்யாணத்துக்கு அழைத்தாலும் வாராதவர்கள்
துக்கம் உண்டானவாறே தாங்களே வந்து மேல் விழுவர்கள்-

ஆங்கு அலறி –
இவனுக்கு உள்ள தெளிவும் போம்படி கூப்பிடா நிற்பர்கள்-என்றது
மீண்டாலும் மீளலாம் என்று ஐயம் உண்டான நிலையில்
அச்சத்தாலே பிராணம் போம்படி கூப்பிடா நிற்பர்கள் -என்றபடி-

முயங்கத்-
கட்டிக் கொள்ள -என்றது –
கூப்பீட்டுக்கு போகாத குறை பிராணனும் போம்படி –
அன்புள்ள வர்களைப் போலே மேல் விழுந்து கட்டிக் கொள்வார்கள் என்றபடி –
தாம் போகும் போது -இவர்களையும் இந்த செல்வத்தையும் விட்டுப் போகா நின்றோமே -என்று
மனம் இங்கே இழுக்க
தன்னால் மீள ஒண்ணாமை யாலே சரீரத்தை விட்டு
தாங்களே போகா நிற்பர்கள் –

தாம் போகும் போது -என்கிறார் காண்
அப்பொழுதைய துக்கத்தைப் பற்ற —

உன் மத்தர் போல் பித்தே ஏறி-
ஆசை அற்ற பெரியோர்களும் கூட
உன்மத்தன் உடைய நிலையைப் போன்று அறிவு கெட்டு-என்றது –
தெளிவு பிறந்து தன்னையும் சர்வேஸ்வரனையும் நினைக்க வேண்டிய நிலையிலே கலங்கி -என்றபடி –

அனுராகம் பொழியும் பொழுது –
இளையாளை பொன்னையும் பூட்டிக் கொடுவந்து முன்னே நிறுத்துவர்கள்-
அன்றிக்கே –
புத்திரர் முதலாயினோர்கள் பக்கல் அன்பு செலுத்தாத நாள்களுக்கும் போர அன்பு செலுத்தத் தொடங்குவான் – என்னுதல் –
வாழ்கிற காலத்தில் உலோபத்தாலே இவர்களுக்கு ஒன்றும் செய்யான்
இப்போதாக புதைத்து வைத்த செல்வத்தை ஆபரணமாக பூட்டிக் காணப் பெற்றிலோமே
என்று மதகு திறந்து அன்பு செலுத்துவான் –

எம் பெம்மானோ டொத்தே சென்று அங்கு உள்ளம் கூடக் கூடிற்றாகில் –
இப்படி கலங்குகிற சமயத்தில் -தெளிவு உண்டாய்
தன்னையும் அவனையும் நினைத்து
அவனோடு ஒத்த சுத்தியும் இது உடைத்து -என்று நினைத்தல் ஆகிற இவ்வர்த்தம் கூடிற்று ஆகில் -என்றது
எம்பெருமானும் ஞான ஆனந்த லஷனமாய் இருப்பன்
இவ்வாத்மாவும் ஞான ஆனந்த லஷனமாய் இருக்கும்
என்று நினைக்கும்படி அவ்வாத்ம வஸ்துவில் மனம் சேர்த்தல் ஆகிற இவ்வர்த்தம் கூடுமாகில் -என்றபடி –

நல்லுறைப்பே-
நல்ல வாய்ப்பு –
அல்லாத போது செய்தன வெல்லாம் பயன் இல்லாதவையே யாகும்
உன்மத்தர் போலே பித்தே ஏறில் விரும்பிய பயன் சித்தியாது
அனுராகம் பொழியில்ஆதிபரதனைப் போலே மானாகப் போம் இத்தனை-

எம்பார் நிர்வாகத்துக்கு சேர -ஆத்மா வினுடைய இயல்பான தன்மை பற்றி அருளிச் செய்தார் -இப்படி என்று தொடங்கி-
மேல் திருமாலை ஆண்டான் நிர்வாகத்துக்கு சேர எம்பெருமான் நினைவோடு ஒத்தே சேர்ந்து -சேஷமாக-என்று நினைவு பற்றி -அருளிச்செய்கிறார் –
நின்ற ஒன்றை உணர்ந்தேனுக்கு -என்னும் பாட்டு தொடங்கி
நிஷ்கிருஷ்ட ஆத்மா அனுசந்தானம் மாத்ரமே அன்றிக்கே
பகவானுக்கு அடிமையாம் தன்மை பர்யந்தமாக அனுசந்திக்கிறது என்றும்
இப்பாட்டில் எம்பெருமானோடு ஒத்தே சென்று அங்கெ உள்ளம் கூடக் கூடிற்றாகில் -என்னும் அந்திம ஸ்ம்ருதியும்
எம்பெருமான் தனக்கு அடிமையாக இவ்வாத்மாவை நினைத்து இருக்குமா போலே
இவனும் அவன் நினைவோடே ஒத்து அந்நிலையிலே அடிமையாம் தன்மையை நினைக்கிற நினைவு கூடுமாகில்
நல்ல வாய்ப்பு என்று ஆண்டான் அருளிச் செய்வர் –
நன்று
பகவான் உடைய குணங்களில் ஈடுபட்டவராய் இருக்கிற இவர்
இவற்றை எல்லாம் பேசுவது என் -என்னில் –
இப்படி அரிதாய் இருக்கிற இதனைக் கண்டீர் எனக்கு காட்டித் தந்தது -என்று
அவன் பக்கலிலே செல்லுகின்ற செய்ந்நன்றி அறிதலே காரணமாம் -என்க –

துஸ் சம்பாதமான ஞானம் கை வந்தாலும்
அந்திம ஸ்ம்ருதி இல்லா விடில் வ்யக்தம்
சுலபமாக கிடைக்காதது கை வந்தாலும் -அந்திம ஸ்ம்ருதி இல்லா விடில் வ்யக்தம்
முதல் மூன்று வரிகள் பிராணன் போகும் சமயத்தில்
அவனுக்கு பிரகாரம் ஒத்தே சென்று ஞான ஆனந்தங்களில் சாம்யம் என்ற உணர்வு இல்லை ஆகில்
படுக்கையில் இருக்க –
கட்டி அழ -அதுவே போக்கும் -போயிட்டார் போயிட்டாத் மொய்த்து
இல்லத்தாரும் புறத்தாரும்
கூக்குரல் இட்டும்
உன்மத்தர் போல் -அவனை நினைக்காமல்
பித்தே ஏறி கூட உள்ளார் மேலே ப்ரீத்தி கொண்டு
அனுராகம் பிழியும் பொழுது
இவற்றை விட்டு எம்பெருமான் பற்ற
உத்க்ரமன தசை -இவன் முடிகை தங்களுக்கு இஷ்டமாக இருப்பதால் முடிந்தான் என்பர்
த்வயம் உபதேசம்
செவியில் ஊதுவார் நம் ஆசார்யர்கள்
முடிந்து உள்ள த்ரவ்யம் நாமே கொள்ளலாம் என்று இருப்பார் பார்யாதிகள் –
நம்பிள்ளை லோக ஸ்வாபம் கண்டு இழிகிறார்
மொய்த்து –
வாராமல் உள்ளாறும் வந்து
கல்யாணத்துக்கு அழைத்தாலும் வாராதவர் இப்பொழுது மேல் விழ

தொலைவதை பார்க்க ஆசை
அலறுவதில் பிராணன் போகும்
சுற்றி நின்றால் மூச்சு அடைத்து சாவான் –
ஆங்கு அலறி
முயங்க கட்டி கொள்ள குறை பிராணனும் போகும்
தாம் போகும் போது
நெஞ்சு இங்கே இழுக்க -பந்துக்கள் பணம் -இங்கே
தாம் போகும் போது -அப்படி பட்ட தாம் –
அந்த சமயத்தில் பித்தேறி
தெளிவு பிறந்து தன்னையும் சர்வேஸ்வரனையும் நினைக்காமல்
எம் பெம்மான் உடன் ஒத்தே சென்று –
தன்னையும் அவனையும் அனுசந்தித்து
அவன் போலே சுத்தி உடைத்து
என்கிற அர்த்தம் கூடிற்றாகில் ஞானம் ஆனந்த லஷணம்
அல்லாத போது செய்தது எல்லாம் வ்யக்தம்
சித்தியாது
ஆதிபரதர் போலே மானாய் பிறப்பார் மீண்டும்
ஜீவா காருண்யம்
ஆசை வளர
மானை விட்டு போகிறோமே
பாண்டு வதம் பண்ணினான் இந்த மான் என்பர்
பிரகாரமான ஆத்மா ஸ்வரூபம் சொல்லிற்று
ஆண்டான் பணிக்கும் படி
நின்ற -நின்ற பாசுரம் முதல் இது வரை
தனக்கு -திரு உள்ளதுடன் ஒத்து
ஆத்மா எனக்கு சேஷம் அவன் நினைவு போலே
இவனும் தான் அவனுக்கு சேஷம் என்ற நினைவு கொள்ள வேண்டும்
அடிமை பட்டது என்ற எண்ணம் கொள்ள வேண்டும்
பெம்மானொடுஒத்த
திரு உள்ளதுடன் ஒத்து என்ற அர்த்தத்தில் வியாக்யானம்
அவன் நினைவை பின் சென்று கொள்ள வேண்டும்
அரிதாய் இருக்கிற இத்தை கிடீர் அவன் காட்டிக் கொடுத்தான்
என்று உபகார ச்ம்ருதியால் அருளுகிறார்
காண முடியாத ஒன்றை காட்டி தந்தான் -அவன் கல்யாண குணம் அனுபவிக்கிறார் இதிலும்

——————————————————————————————————————————————————————————————————————-

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

This entry was posted on October 28, 2013 at 5:36 pm and is filed under -திரு வாய் மொழி நூற்று அந்தாதி, Acharyarkall, திரு வாய் மொழி, ஸ்ரீ ஈடு, ஸ்ரீ நம் ஆழ்வார், ஸ்ரீ மணவாள மா முனிகள், Manna vaallla Maa munikall, Namm Aazlvaar, Prabandha Amudhu. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.