கருளப் புட்கொடி சக்க ரப்படை வான நாட!எம் கார்முகில் வண்ணா!
பொருளல்லாத என்னைப் பொருளாக்கி அடிமை கொண்டாய்!
தெருள்கொள் நான்மறை வல்லவர் பலர்வாழ் சிரீவர மங்கல நகர்க்கு
அருள்செய் தங்கிருந்தாய் அறியேன் ஒரு கைம்மாறே.
பொ-ரை :- கருடக் கொடியினையும் சக்கரப்படையினையுமுடைய வைகுந்த நாடனே! எம் கார்முகில் வண்ணனே! பொருள் அல்லாத என்னைப் பொருளாக்கி அடிமைகொண்டாய்; நான்மறைகளிலும் வல்லவர்களான தத்துவ ஞானத்தையுடைய ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் பலர் வாழ்கின்ற ஸ்ரீவரமங்கலநகரத்திற்குத் திருவருளைச்செய்து அங்கே தங்கியிருக்கின்றவனே! ஒரு பிரதியுபகாரத்தை யான் அறியேன் என்கிறார்.
வி-கு :- வானநாட! கார்முகில்வண்ணா! அங்கு இருந்தாய்! என்னை அடிமைகொண்டாய்; அதற்கு ஒரு கைம்மாறு அறியேன் என்க. வெம் கார்முகில் வண்ணா! என்றுகொண்டு விரும்பப்படுகின்ற கரிய மேகம் போன்ற நிறத்தையுடையவனே! என்னலுமாம். வெம்மை-விருப்பம். “வெம்மை வேண்டல்” என்பது தொல்காப்பியம். தெருள்-ஞானம். வல்லவர்: முற்றெச்சம்.
ஈடு :- மூன்றாம் பாட்டு. 1“அருளாய்” என்றீர், அருளக்கடவோம், அதில் ஒருதட்டு இல்லை; ஆனாலும், 2“ஆன்மாகருத்தாவானால் சாஸ்திரம் பயனுடைத்தாம்.” “சாஸ்திரம் பயனுடைத்தாம்போது ஆன்மா கருத்தாவாகவேணும்” என்றபடி அருள் பெறுவார் பக்கலிலும் சிறிது உண்டாக வேணும் காணும் என்ன, இது மேலுற்றைக் கிட்ட மரியாதையோ! கீழுற்றைக்கும் ஏதேனும் உண்டோ; ஆன பின்னர், இத்தலையில் கிஞ்சித்காரத்தை விட்டு உன் கிருபையாலே செய்தருளாய் என்கிறார். இவ்வளவும் வர இதற்கு முன்பு நீ நிர்ஹேதுகமாக ஏற்றுக்கொண்ட பின்பு, மேலும் செய்தருளவேணும் என்கிறார்.
கருளப்புட்கொடி . . . . . . . . . . அடிமைகொண்டாய் – 1நீ முன்பு அருளிற்று உன்னை அறிந்தோ, என்னை அறிந்தோ! கருளப்புட்கொடி – பெரிய திருவடியைக் கொடியாகவுடையவனே! 2இன்னமும் ஒன்று வேண்டும்படியோ உன்னுயர்த்தி. 3“அருளாழிப்புள்” அன்றோ. சக்கரப்படை – அதுவும் வரவேண்டும்படியோ இது இருக்கிறது. 4“அருளார் திருச்சக்கரம்” அன்றோ. வான நாட – 5ஒன்று எடுக்கவும் ஒன்று பிடிக்கவும் வேணுமோ, இருப்பிடமே அமையாதோ. 6ஆக, பெரிய திருவடியைக் கொடியாகவும், திருவாழியை ஆயுதமாகவும், பரமபதத்தை வசிக்குமிடமாகவும் உடையையாய் வைத்து என்றபடி. பெரிய திருவடியை மேற்கொள்ளுதல்,திருவாழியைச் சலியாமல் பிடித்தல், பரமபதத்தை இருப்பிடமாகவுடையனாதல் இவை அறப் பெரியவனுக்கு இலக்கணம்; 1இவை ஓரொன்றே அமைந்திருக்க எல்லாவகையாலும் நிறைந்தவனாயிருக்கிறபடி.
“புள்” என்பது, பொதுப்பெயர்; 2“கருப்புள்” என்பது, கருடனாகிய பறவை என்று சிறப்பித்தபடி. “ஈடே” என்றதனை, “ஈளே” என்னுமாறு போலே, கருடன் என்பது ‘கருளன்’ என வந்தது. அன்றிக்கே, ‘கருள்’ என்று கறுப்பாய், அது சீற்றமாய், பகைவர்கள் மேலே சீற்றத்தையுடையவன் என்னுதல். 3“கருளுடைய பொழில் மருதும்” என்னக்கடவதன்றோ. எம் கார்முகில் வண்ணா-என்பக்கலிலே ஒளதார்யத்தைச் செய்தவனே! 4பெரிய உன் உயர்த்தி பாராவிட்டால் ஒளதார்யம் செய்கிற இடத்தைத்தான் பார்த்தாயோ. என்னளவு பாராதே பிரயோஜனத்தில் விருப்பமில்லாமல் செய்தபடி. செய்த ஒளதார்யம் ஏது? என்ன,
பொருள் அல்லாத என்னைப் பொருளாக்கி-வஸ்து முன்பே உண்டாய், அதற்கு ஓர் உயர்வினைச் செய்துவிட்டாயோ; 5“இறைவனைப் பற்றிய ஞானமில்லாதவன் இல்லாதவனாக ஆகிறான்” என்று அன்றோ அங்கீகாரத்திற்கு முன்பு இருந்தது, இப்போது ஒரு வஸ்துவாக்கி, “இறைவனைப் பற்றிய ஞானமுள்ளவனை உள்ளவன் என்று அறிகிறார்கள்” என்று உஜ்ஜீவிக்கும்படி செய்தாய்.அடிமை கொண்டாய் – 1“பெருமக்கள் உள்ளவர்” என்கிறபடியே, நித்தியசித்தர் செய்யக்கூடிய கைங்கர்யத்தை அன்றோ என்னைக் கொண்டது. 2உண்டாக்கின அளவேயோ, ஜீவனமும் இட்டிலையோ என்கிறார். “கார்முகில்” என்றது, பலித்தபடி. ‘அடிமை கொண்டாய்’ என்கிறது, “அடிதொழுது எழு” என்னச் செய்த அவ்வளவை அன்றோ. மயர்வற மதிநலம் அருளப்பெற்றவர் இப்படிச் சொல்லுகையாலே, தம்மைத் தாழ்த்திக் கூறல் ஞானகார்யம்; “ஈஸ்வரரோகம் – நான் பெரியவன்” என்றிருக்கை அஜ்ஞான கார்யம் என்பது பெறப்படும்.
தெருள்கொள் நான்மறை வல்லவர் – சிறந்த ஞானத்தையுடையராய்க் கொண்டு, நாலு வகைப்பட்ட வேதங்களையும் தாங்கள் நினைத்தபடி நிர்வஹிக்க வல்லவர்கள். என்றது, தெரியும்படி வேத தாத்பர்யம் கைவந்தவர்கள் என்றபடி. பலர் – ஒருவர் இருவர் அன்றிக்கே ஸ்ரீ வைகுண்டம் போலே திரள் திரளாயிருக்கை. வாழ் – வேதப்பொருளாய் விளங்குமவனைக் கண்டு அநுபவிக்கிறவர்கள். 3புண்ணிய தீர்த்தங்களிலே வசிக்கிற பிராணிகளுக்குப் பாவம் போகிறது இல்லை அன்றோ, ஞானம் இல்லாமையாலே; அங்ஙன் அன்றிக்கே, ஞானமும் அதனோடு சேர்ந்த செயலும் உடையராயிருக்கை. சிரீவரமங்கல நகர்க்கு அருள்செய்து அங்கு இருந்தாய் – சிரீவரமங்கல நகரிலுள்ளார்விரும்பாமல் இருக்கவே, அவர்கள் பக்கல் தண்ணளியாலே வந்திருந்தவனே! இதனால், 1அங்குள்ளார்க்குத் தன்னைக் கொடுத்துக்கொண்டிருக்கிற இருப்பு, தன்பேறாக இருக்கிறபடி. அன்றிக்கே, 2என்னை அடிமை கொள்ளுகைக்காக அங்கே வந்திருந்தாய் என்றுமாம். 3‘கைங்கர்யத்தளவும் வர நிறுத்தினோம், இனி அதற்குப் பிரிவு வர ஒண்ணாது’ என்று அங்கே வந்திருந்தாய். ஒரு கைம்மாறு அறியேன் – நீ இவ்வளவாக உபகரித்து நின்ற இதற்கு, நான் ஒன்று செய்தேனாக அறிகின்றிலேன். 4இதற்கு முன்னர் உதவி செய்வதற்கு ஒரு காரணம் என் பக்கலிலே உண்டு என்று சொன்னாயாதல், இனியும் நீயே நிர்வஹித்தாயாதல் செய்ய வேணும். 5‘நீர் உள்ளீராகையாலே செய்தோம்’ என்றும் சொல்லலாவதில்லை உன்னால். பொருள் அல்லாத என்னைப் பொருளாக்கி அன்றோ அடிமை கொண்டது.
தம் உபாய சூந்யதையைச் சொல்லி, ‘நீயே காப்பாற்ற வேண்டும்’ என்று
பிரார்த்திக்கின்ற இவ்விடத்திற்கு, “அடிமை கொண்டாய்”, “அறியேன்
ஒருகைம்மாறே” என்கிறது சேராது என்கிற சங்கையிலே, இது, முன்பு
செய்ததற்கு ஒரு பிரதியுபகாரம் அறியேன் என்கிறதைச் சொல்லுகிறது
என்னுமிடம் தோன்ற அவதாரிகை அருளிச்செய்கிறார் ‘அருளாய் என்றீர்’
என்று தொடங்கி.
2. “சாஸ்த்ரபலம் ப்ரயோக்தரி”-என்பது, பூர்வமீமாம்சை.
“கர்த்தா ஸாஸ்த்ரார்த்தவத்த்வாத்”- என்பது, உத்தரமீமாம்சை.
‘மேலுற்றைக்கிட்ட மரியாதையோ’ என்றது, “அருள்செய் தங்கிருந்தாய்”
என்றதனைத் திருவுள்ளம்பற்றி. ‘கீழுற்றைக்கும்’ என்றது, “பொருளல்லாத
என்னைப் பொருளாக்கி” என்றதனைத் திருவுள்ளம்பற்றி. ‘ஆன பின்னர்’
என்றது, முன்பு இன்றியே இப்போது உண்டான பின்பு என்றபடி.
“அடிமைகொண்டாய்” என்பது முடிய, பாவம் அருளிச்செய்கிறார் ‘நீ
முன்பு’ என்று தொடங்கி. ‘அறிந்தோ’ என்ற ஓகாரத்திற்குக் கருத்து,
உன்பெருமையையும் என்சிறுமையையும் பாராதே முன்பு நீர்ஹேதுகமாக
அடிமை கொண்டாற்போலே, பேற்றினையும் உன்கிருபையாலே செய்தருள
வேண்டும் என்கிறார் என்பது.
2. “கருளப்புட்கொடி” என்றதற்கு, பாவம் அருளிச்செய்கிறார் ‘இன்னமும்’
என்று தொடங்கி என்றது, கருடக்கொடியே உன் பெருமைக்கு நிரபேக்ஷ
சாதகம், சக்கரத்தைத் தரித்தலும் பரமபதத்தில் இருத்தலும் மிகை என்றபடி.
3. மேலே, மேன்மைக்குக் காரணமாக அருளிச்செய்து, இங்கே நீர்மைக்குக்
காரணமாக அருளிச்செய்கிறார் “அருளாழிப்புள்” என்று தொடங்கி. இது,
திருவாய். 1. 4 : 6.
4. “அருளார் திருச்சக்கரம்” என்பது, திருவிருத்தம்.
ஆனால், இவர் வஸ்து அலரோ? என்ன, அதற்கு விடை அருளிச்செய்கிறார்
‘இறைவனைப் பற்றிய’ என்று தொடங்கி.
“அஸந்நேவஸபவதி அஸத்ப்ரஹ்மேதி வேதசேத்
“அஸ்திபிரஹ்மேதி சேத்வேத ஸந்தமேநம் ததோவிது:”-என்பது, தைத்திரீய. ஆனந். 6.
தெருள்கொள் நான்மறை வல்லவர்” என்று ஞானத்தைச் சொல்லி,
“வாழ்” என்று அநுபவத்தைச் சொல்லுவது என்? திவ்யதேச வாசம் தானே
உஜ்ஜீவனத்திற்குக் காரணம் அன்றோ? என்ன, அதற்கு விடை
அருளிச்செய்கிறார் ‘புண்ணிய தீர்த்தங்களிலே’ என்று தொடங்கி.
“கங்காதி தீர்த்தேஷு வஸந்தி மத்ஸ்யா:
தேவாலயே பக்ஷிஸங்கா; சநித்யம்
பாவோஜ்ஜிதா: தே ந பலம் ல பந்தே
தீர்த்தாநி புண்யாயதநா: ச முக்யா:”-என்பது, இங்கு நினைத்தல் தகும்.
கைம்முதல் எதுவும் இல்லை தம்மிடம் என்றார் முதலில்
உன்னைக் காணும் அவாவில் வீழ்ந்த தமிஎனுக்கு அருளாய் என்றார் அடுத்து
-அருளுவேன் -திரு உள்ளம் பரிச்சேதிக்க -சாஸ்திர பலத்தை அனுபவிக்க கர்த்தா ஓன்று செய்து இருக்க வேண்டுமே
சேதனன் பிரயத்னம் செய்து சாஸ்திர பலன் அனுபவிக்க -ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம் –
கர்த்த்ரத்வ அதிகரணம்
சாசநாத் கட்டளை இடும் சாஸ்திரம் விதி நிஷேத -வாக்கியம்
விஷய பூதன் சேதனன் -கர்த்தாவாக இருக்க வேண்டுமே –
அருள் பெறுவார் பக்கலிலும் சிறிது உண்டாக வேணும்
இத்தையும் உனது கிருபையால் -செய்து அருளுவாய்
நிர்ஹேதுகமாக கீழே மயர்வற மதி ந்சலம் அருளி -இப்பொழுது ஒன்றை எதிர் பார்க்கலாமா
அவஸ்துவாய் கிடந்த என்னை -பொருள் அல்லாத என்னை
கருடனை கொடியாக கொண்டவனே சக்கரப்படை கொண்டு வான நாடாஎன் கார் முகில் வண்ணா
அசந்நேவ என்று கிடந்த என்னை பொருளாக்கி அடிமை கொண்டாயே
கைம்மாறு அறியேன்
நீ முன்னம் அருளியது உன்னை அறிந்தோ என்னை அறிந்தோ –
உனது மேன்மையும் எனது தாழ்மையும் பாராமல் அனுக்ரகித்தாய்
கருடப் புள் கொடி -இன்னும் ஒன்றும் வேண்டும்படியாயோ உன்னுடைய மேன்மை
பெரிய திருவடியை த்வஜமாக கொண்ட -அருளாழி புள் -கடவீர் -அருளே வடிவு எடுத்த கருடன்
சக்கரப்படை -அதுவும் வர வேண்டும்படியாய் -தானே சென்று விரோதி அழிக்கும்
வான நாட -இருப்பிடமே அமையாதே எடுக்கவும் பிடிக்கவும் வேண்டாமே
கொடி பிடிக்கவும் ஆயுதம் எடுக்கவும் வேண்டாமே
பரம பதம் வாஸ ஸ்தானமாக உடைத்து -சர்வாதிக லஷணம் -இவை
பெரிய திருவடியை மேற் கொள்ளுதல் வாகனமாகவும் கொடியாகவும்
திரு ஆழி சலியாமல் பிடித்து
பரம பதம் -இருப்பாக
ஒன்றே -அமையும் சர்வாதிகம்
புள் பஷி சாமான்யம் -கருட குறிப்பாக
கள்ள புள் -கருடன் -ரிக் அக்நி ஈடே ஈளே போலே டகாரம் ளகாரம்
அன்றிக்கே கருள் –
கருப்பாய் சீற்றமாய் -பிரதி பஷம் மேலே சீற்றம் உடையவன்
கருள் உடைய –மருது பெரியாழ்வார்
என் கார் முகில் வண்ணா -உனது உயர்த்தி பார்க்காமல் –
என் -என்னையும் பாராதே பிரயோஜன நிரபேஷமாக எதிர்பார்க்காமல் அருளி –
பொருள் அல்லாத என்னை பொருளாக்கி அடிமையும் கொண்டாய்
இல்லாத வஸ்துவை -உண்டாக்கி
விஷயீ காரம் முன்பு அசந்நேவ பவதி
உயர்வற உயர் அடி தொழுது ஏழு -என் மனனே -அருளிய பின்பு தான் வஸ்து வானார்
சத் ப்ரஹ்மத்தை உள்ளபடி அறிந்தவன்
அறியாதவன் அசத் -இல்லாத வஸ்து
சந்தம் ஏனம் உஜ்ஜீவிக்கும் படி அருளினாய்
மேலே அடிமை கொண்டாய்
நித்யர் செய்யும் கைங்கர்யம் செய்யும் படி அருளி ஆக்கிக் கொண்டாய்
உண்டாக்கி பின்பு ஜீவனமும் அருளி –
கார் முகில் பலித்த படி -பூமியை சத்தாக்கி பயிர் விளையும்படி
அடி தொழுது எழு -அடிமை கொண்ட க்ரமம்
தனக்கு ஒன்றுமே தெரியாது
ஈச்வரோஹம் எனபது அஞ்ஞான கார்யம்
அஹம் ஏவ பண்டித சொல்லுவான் அஞ்ஞன்
அஹம் பண்டிதன்
அஹம் அபி பண்டிதன் நான் கூட பண்டிதன்
நாஹம் பண்டித ஒன்றும் அறியாதவன் என்பான்
நெல் கதிர் முத்த முத்த வளையும்
மரம் பழுக்க பழுக்க தணியும்
வித்யை ஏற்ப்பட்டால் விநயம் உண்டாகுமே
அருளிய பின்பும் அவஸ்து என்கிறார்
ஸு நிகர்ஷம் சொல்லுகை ஞான கார்யம்
ஸ்ரீ வர மங்கல -நகர் வாசிகள்
தெருள் -இருள் பதத்துக்கு எதிர்பதம் -தருள் கொள் ஞான
நான்மறை கற்றவர்கள் -பலர் -திரள் திரளாக இருக்கை
வாழ்கை -வேதார்த்த பூதனுக்கு கைங்கர்யம்
தீர்த்தங்களில் வர்த்திக்கிற மிருகங்கள்-கங்கையில் இருக்கும் மீன்கள் ஞானம் இன்றி
பாபம் போகிறது இல்லை
ஞானமும் அத்துடன் சேர்ந்த வ்ருத்தியும் -வாழ் -சப்தம் சொல்லுமே
அங்கு உள்ளாருக்கு இருக்கும் இருப்பு தனது பேறாக
ஸ்வயம் வ்யக்த ஷேத்ரங்கள் எட்டும்
ஸ்வயமேவ வ்யக்த்யமாக்கிக் கொண்டு
சுமதி ராஜ ரிஷி பிரார்த்திக் கொண்ட படி பார்த்தசாரதி
அர்த்திக்காத அன்றே தானே வந்து
இருந்தவன் என்னை அடிமை கொள்ளுகைகாக அங்கெ வந்து இருந்தவன் என்றுமாம்
உபகரித்த இவற்றுக்கு கைம்மாறு ஒன்றும் இல்லையே
நீயே இன்னும் செய்து அருள்
நீர் உள்ளீராகில் -அதனால் பண்ணினேன் சொல்ல முடியாதபடி அவஸ்துவாக இருந்தேனே
நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
Leave a Reply