ஏழாம் திருவாய்மொழி – “நோற்ற நோன்பு”
முன்னுரை
1மேல் திருவாய்மொழியில் அநுகரித்துத் தரிக்கப்பார்த்தார்; ‘அநுகரித்துத் தரிக்க வேண்டும்படியான கலக்கம் பிறந்த இடத்திலும் வந்து முகங்காட்டிற்றிலன்; இதற்குக் காரணம் என்? தன்பக்கல் ஆசை சிறிதுடையார்க்குத் தானே வந்து முகங்காட்டிக் காப்பாற்றக்கூடிய சர்வேச்வரன் நம்பக்கல் ஆறி இருக்கைக்கு நிபந்தனம் என்?’ என்று பார்த்தார்; ‘இனி இங்ஙனேயாமித்தனை; நம் பிரகிருதி ஸ்வபாவத்தாலே தன்னால் அல்லது செல்லாதபடியாயிருப்பதோர் ஆற்றாமை உண்டாயிருந்தது; ‘அது நமக்கு ஸ்வரூபம்’ என்று அறியாதே ‘உபாயம்’ என்றிருந்தானாக வேணும் என்று பார்த்து, தம் கையில் ஒன்று இல்லாமையை அறிவித்து அவன் திருவடிகளிலே சரணம் புகுகிறார். 2கடற்கரையின் வெளியில் மஹாராஜரை உள்ளிட்ட முதலிகளோடும், 3“புண்ணியத்தையே இலக்ஷணமாகவுடைய இளையபெருமாள்” என்கிற தம்பியோடுங்கூட எழுந்தருளியிருக்க, ஸ்ரீவிபீஷணாழ்வான் 4“கெட்ட ஒழுக்கத்தையுடையவன், இராவணன் என்று பிரசித்தி பெற்றவன், அரக்கர்களுக்கெல்லாம் அரசனான அரக்கன் இருக்கிறான்; நான் அவனுக்குப் பின் பிறந்த தம்பி; விபீஷணன் என்று
பிரசித்தி பெற்றவன்” என்று தன்னுடைய தாழ்ச்சியை முன்னிட்டுக்கொண்டு பெருமாள் திருவடிகளிலே விழுந்தாற்போலே, இவரும், அவன் கடற்கரையிலே தனி இருந்த இழவு தீர, பிராட்டிமாரோடும் 1நித்திய பரிகரத்தோடுங் கூடச் சிரீவரமங்கல நகரிலே திருவனந்தாழ்வான்மேலே எழுந்தருளியிருக்கின்ற வானமாமலை திருவடிகளிலே, வேர் அற்ற மரம் போலே புகல் அற்று விழுந்து சரணம் புகுகிறார். இவர்தாம் 2என்கொண்டு அவனை வடிம்பிடப் பார்க்கிறது என்னில், அவன் காத்தற்குரிய பொருள்களை விரும்பியுள்ளான், காவலனை விரும்புதல் தமக்கு உண்டாயிருந்தது; ஆன பின்னர், இதற்கு மேற்பட சம்பந்தம் உண்டோ? என்று.
509
நோற்ற நோன்பிலேன் நுண்ணறிவிலேன் ஆகிலும்
இனிஉன்னைவிட் டொன்று
ஆற்றகிற் கின்றிலேன் அரவின் அணை அம்மானே!
சேற்றுத் தாமரை செந்நெலூடுமலர் சிரீவர மங்கலநகர்
வீற்றிருந்த எந்தாய்! உனக்குமிகை அல்லேன் அங்கே.
பொ-ரை :- செய்த கர்மயோகத்தையுடையேனல்லேன், ஞான யோகத்தையுடையேனல்லேன், அப்படியானாலும், இனி உன்னைப் பிரியச் சிறிதுபொழுதும் பொறுக்கமாட்டுகின்றிலேன்; ஆதிசேஷசயனத்தையுடைய அம்மானே! சேற்று நிலங்களிலே தாமரைகள் செந்நெற்பயிர்களுக்கு மத்தியில் மலர்கின்ற ஸ்ரீவரமங்கை என்னும் திவ்விய தேசத்தில் வீற்றிருக்கின்ற எந்தையே! காப்பாற்றுகின்ற உனக்கு அங்கே புறம்பு அல்லேன்.
வி-கு :- அம்மானே! எந்தாய்! நோன்பிலேன், நுண்ணறிவிலேன், ஆகிலும் உன்னை விட்டு ஒன்றும் ஆற்றகிற்கின்றிலேன், உனக்கு அங்குமிகை அல்லேன் என்க. ஒன்றும் – சிறிதும். கில்: ஆற்றலையுணர்த்தும் இடைச்சொல். கிற்கின்றிலேன் – ஆற்றலையுடையேனல்லேன். வீற்றிருந்த : காலமயக்கம்.
இத்திருவாய்மொழி ஆசிரியத்துறை.
ஈடு :- முதற்பாட்டு. 1என்னுடைய பேற்றுக்குக் காரணமாயிருப்பதொரு கைம்முதல் என்னிடத்தில் இல்லை, இல்லாமையாலே ரக்ஷகன் வேண்டும் என்ற விருப்பம் உண்டு; பரிபூர்ணரான தேவர், காத்தற்குரிய பொருள்களை விரும்புகின்றவராய் இருந்தீர்; ஆகையாலே, தேவரே என் விருப்பத்தை முடித்தருள வேண்டும் என்கிறார்.
நோற்ற நோன்பு இலேன் நுண் அறிவு இலேன் – 2கர்ம யோகத்தில் நிஷ்டையுடையேன் அல்லேன், ஞானயோகத்தையுடையேன் அல்லேன், உன்னுடைய திருவடிகளில் பக்தியுடையேன் அல்லேன்” என்கிறார். 3“ந தர்ம நிஷ்டோஸ்மி – கர்ம யோகத்தில் நிஷ்டையுடையேனல்லேன்” என்றது, நாட்டார் ‘இவன் சில செய்யா நின்றான்’ என்றிருக்கைக்கும், அது கண்டு நான் ‘நமக்குச் சில உண்டு ஆகாதே’ என்று மயங்குவதற்கும், நீ கைவிடுகைக்கும் வேண்டுவது உண்டு; ஆனால் பலத்தோடேகூடியிருப்பது ஒன்று இல்லை என்றபடி. “ந ச ஆத்மவேதீ-ஞானயோகமுடையேனல்லேன்” என்றது, 1தாச்சீல் யந் தோன்ற இருப்பன், எனக்கு அதுதானும் இல்லை. 2“அந்தப் பரமனைப் பற்றிய ஞானம்தான் ஞானம் என்ற சொல்லால் சொல்லக்கூடியது; ஆகையால், மேற்சொல்லிய ஞானத்திற்கு வேறானது அஜ்ஞானமாகச் சொல்லப்பட்டது” என்கிறபடியே, ஆத்மாவைப் பற்றிய உண்மையான ஞானத்தை முன்னாகக் கொண்ட ஈச்வர ஞானம் எனக்கு இல்லை என்றபடி. “ந பக்திமான்-பக்தியுடையேனல்லேன்”பக்தி இல்லை என்று சொல்ல வேண்டாவே அன்றோ, மேற்சொல்லிய அவை இரண்டும் உண்டானால் வருமதுவே அன்றோ அது. அவை இரண்டும் இல்லாமையாலே, பக்தியும் இல்லை என்கிறார் என்றபடி. ‘நோன்பிலேன்’ என்ன அமையாதோ? ‘நோற்ற நோன்பிலேன்’ என்ன வேண்டுமோ? என்ன, சாதனங்களைச் சமைய அநுஷ்டித்து, பலத்தோடே கூடியிருப்பதாகப் பார்த்திருக்கலாவது ஒன்று இல்லை என்கைக்காகச் சொல்லுகிறார். என்றது, 3சக்கர்வர்த்தி, ஸ்ரீ வசுதேவரைப் போலே பேற்றுக்கு அடியாக நினைத்திருக்கலாவது ஒன்றில்லை என்றபடி. “ந தர்மநிஷ்டோஸ்மி – கர்மயோகத்தில் நிஷ்டையுடையேனல்லேன்” என்கிற இடத்தில், ‘தர்மம் இல்லை’ என்னாமல், தர்மநிஷ்டனாகப் பெறுகின்றிலேன் என்றாற்போலே, ‘அறிவிலேன்’ என்னாமல், ‘நுண்ணறிவிலேன்’ என்கிறார். என்றது, 1ஆத்ம ஞானம் முன்னாகப் பரம்பொருளின் சொரூபத்தைக் காணும் அளவாக அறியும் அறிவையுடையேனல்லேன் என்றபடி.
“ந பக்திமான்” என்றும், 2“நின்கணும் பக்தன் அல்லேன்” என்றும் எடுத்துக் கழித்த அளவு 3இங்கும் எடுத்துக்கழியாது ஒழிவான் என்? என்னில், 4“கரும ஞானங்களால் அலங்காரம் பண்ணப்பட்ட மனத்தையுடையவனுக்கு” என்கிறபடியே, அவை இரண்டும் உண்டானால் வருமதுவேயன்றோ பக்தி; அவை இல்லாமையாலே எடுத்துக்கழிக்கவும் வேண்டாவே அன்றோ. ஆனால், இதைப் போன்று, ‘கர்மம் இல்லை’ என்ற போதே, ‘ஞானம் இல்லை’ என்பது போதருமே அன்றோ, அதனை எடுத்துக் கழிக்க வேண்டுவது என்? என்னில், முற்பிறவியில் கர்மங்கள் முடிந்த அளவிலே மரணம் உண்டானால் அடுத்த பிறவியிலே ஞானம் உண்டாகக் கடவது. 5ஆயின், பக்தியும் அப்படி ஆனாலோ? என்னில், ஞானகர்மங்கள் இரண்டும் உண்டானால் 1பக்தி கூடி அல்லது நில்லாது, ஆன பின்பு, இங்கு அப்படி ஆக ஒண்ணாது. 2‘உன்னைவிட்டு ஒன்றும் ஆற்றகிற்கின்றிலேன்’ என்று இவர் சொல்லுகிற இது, பக்தி அன்றோ, 3“சிநேகத்தை முன்னிட்ட தியானமானது பக்தி” அன்றோ; ஆனபின்பு, இது உபாயம் ஆனாலோ? என்ன, அங்ஙனம் ஒண்ணாது அன்றோ, கரும ஞானங்களோடு கூடியுள்ள மனத்தையுடையவனுக்கு உண்டாகும் பரபக்தி அன்றோ சாஸ்திரங்களில் சாதனமாகச் சொல்லிப் போருகிறது; இது, அங்ஙன் அன்றிக்கே, அவனுடைய திருவருள் காரணமாக வந்தது ஆகையாலே இது ஸ்வரூபமாமித்தனை. 4அங்ஙன் அன்றிக்கே, புராணங்களிலே தனித்தனியே கர்ம ஞானங்களைச் சாதனமாகச் சொல்லுகையாலே சொல்லிற்றாகவுமாம்.
5அவை இல்லையாகில், முதல் இல்லாதார் பலிசை இழக்குமத்தனை அன்றோ? என்ன, ஆகிலும் – இங்ஙனம்இருந்தேயாகிலும். 1‘ஆற்றகிற்கின்றிலேன்’ என்னுமிதனை, ‘உபாயம்’ என்றிருந்தாராகில், ‘ஆகிலும்’ என்கைக்கு இடம் இல்லை. ஆனால், நீர் இந்நாள்வரை ஆறி இருந்தீரே? என்ன, இனி-2உன்னையும் அறியாதே என்னையும் அறியாதே இருந்த அன்று இழக்க அமையாதோ, உன் நிறைவும் என்குறைவும் அறிந்த இன்றும் இழக்க வேண்டுமோ? 3ஒருவன் கையிலே சோறும் உண்டாய் அவன் இடுவானுமானால், ஒருவனுக்குச் சோறும் இன்றிக்கே பசியனும் ஆனால் இழக்க வேணுமோ? இனி – 4என் கையிலேயும் ஒன்று உண்டாய் அது சமையும் தனையும் ஆறி இருக்கிறேனோ. 5ஸ்வரூபத்தை உபாயத்திலே செலவு எழுதிக் கைவிடப் பார்க்கில் பார்க்குமித்தனை. 6அநாதி காலம் மெய்மறந்து இழந்த காலம் போராதோ, நான் மெய்யாக இசைந்த இன்றும் இழக்க வேண்டுமோ?உன்னைவிட்டு – 1நீயும் என்னைப் போலே இருந்தாயாகில் நான் ஆறி இரேனோ, நானும் சிறிது செய்து வரவேண்டும்படியோ நீ இருக்கிறது. அன்றிக்கே, 2உயிரை விட்டு உடல் தரிக்கவற்றோ என்னலுமாம். ஒன்றும் ஆற்றகிற்கின்றிலேன் – 3உன்னுடைய ஸ்வரூபஞானம் என்னுடைய தாரணத்துக்குக் காரணமாய் இருக்கிறதில்லை. 4“அங்ஙனம் அழைத்துக்கொண்டு செல்லும் செயல் அவருக்குத் தக்கதாகும்” என்று ஆறி இருக்கைக்கும் ஒருவழி உண்டே அன்றோ அவளுக்கு. கடலை அணை செய்யவும் இராவணனை அழியச் செய்யவும் வேண்டாவே அன்றோ இவளுக்கு. இதுகாறும் தம்முடைய நிறைவின்மையைச் சொன்னார்; இனி, அவனுடைய பூர்த்தியைச் சொல்லுகிறார்: அரவின் அணைஅம்மானே – அரவினை அணையாகவுடைய சர்வேச்வரனே! 1பாம்பினைப் படுக்கையாகவுடைமை, அறப்பெரியவனாந்தன்மைக்கு இலக்கணமே அன்றோ. 2உன்னுடைய போகப் பிராவண்யம் என்னால் ஆறி இருக்கலாயிருக்கிறதோ? நீ பரமபோகியாயிருக்க, என்னால் ஆறியிருக்கப்போமோ?
சேற்றுத் தாமரை செந்நெலூடு வளர் சிரீவரமங்கல நகர் – சேறுகளிலே தாமரைகளானவை செந்நெலூடே அவற்றுக்கு அணுக்கன் இட்டாற்போலே அலராநிற்கின்ற தேசம். 3“நித்தியஸூரிகளுடைய நகரம் அயோத்தி என்னும் பரமபதம்” என்னும்படியான பரமபதத்திற் காட்டில் தனக்கு நகரமாக விரும்பி வாழ்கின்ற தேசம். சம்சாரிகளுடைய இரக்ஷணத்துக்காக நித்தியவாசம் செய்யும் தேசம். பரமபதத்தையும் மறக்கச் செய்யும் தேசம் என்பார் ‘சேற்றுத்தாமரை செந்நெலூடு மலர் சிரீவர மங்கல நகர்’ என்கிறார். 4அன்றிக்கே, அரசர்கள் எடுத்துவிட்ட இடத்தே பரிகரமும் புகுமித்தனையன்றோ என்னுதல்.
வீற்றிருந்த-‘அங்கே இருக்கக்கூடிய நமக்கு, இவ்விருப்பு இருக்க வேண்டாநின்றதே!’ என்னும் வெறுப்போடு அன்றிக்கே, 5தட்டியிலிருந்தவன் முடி சூடினாற்போலே தன் வேறுபாடு தோற்ற இருக்கை. எந்தாய் – அங்குத்தை இருப்பு நித்தியசூரிகளுக்கு ஆனாற்போலே, இவ்விருப்பு எனக்காக அன்றோ இருக்கிறது. சிரீவரமங்கல நகரானஅங்கே வீற்றிருந்த எந்தாய்! என்க. உனக்கு மிகை அல்லேன் – பரமபதத்திலே நெடுங்கைநீட்டாக இருந்தாயாகில் நான் தரித்திருக்கலாயிற்றே, எனக்காக வந்த இடத்தை நான் இழக்கவோ. அங்கே வீற்றிருந்த உனக்கு மிகை அல்லேன் – 1காக்கும் பொருள்களைத் தேடிக்கொண்டிருக்கின்ற உனக்குப் புறம்பு அல்லேன். அன்றிக்கே, உனக்கு மிகை அல்லேன் – 2“என்னை அடியவனாகக் கொள்வதில் சேவ்ய சேவக பாவம் மாறாடிக் கிடக்கிறது இல்லை” என்று, மற்றைப் போதைக்கு நான் இரேன். என்றது, உனக்கு மிகையானபோது அல்லேனாய் விடுவேன் என்றவாறு. 3இத்தால் தமக்கு இலாபம் என்? என்ன, அங்கே 4“தேவரீருக்கே பிரயோஜனம் கிடைக்கப் போகிறது” என்கிறபடியே, இத்தால் வரும் பிரயோஜனமும் தேவரீருடையதே. 5பால்குடிக்கும் குழந்தையை, பால்குடித்து வயிறு நிறையக்கண்டு உகக்கும் தாயைப் போலே, அடிமையாக இருப்பவன் ஸ்வரூபம் பெற்று அடிமைசெய்கை சேஷிக்குப் பேறே அன்றோ.
மேல்திருவாய்மொழியில் அநுகரித்துத் தரிக்கப் பார்த்தவர்,
இத்திருவாய்மொழியில் “நோற்ற நோன்பிலேன்” என்று கூறுவதற்கு அடி
யாது? என்ன, அதற்கு விடை அருளிச்செய்யுமுகத்தால், மேல்
திருவாய்மொழிக்கும் இத்திருவாய்மொழிக்கும் இயைபு அருளிச்செய்கிறார்
‘மேல்திருவாய்மொழியில்’ என்று தொடங்கி. ‘ஆற்றாமையுண்டாயிருந்தது’
என்றது, இத்திருவாய்மொழியில் வருகின்ற “ஆற்றகிற்கின்றிலேன்”
என்றதனைத் திருவுள்ளம்பற்றி. ‘உபாயம் என்றிருந்தானாக வேணும்’
என்றது, ஆற்றாமையாவது சிநேகமாய், சிநேகத்தை முன்னாகக் கொண்ட
தியானம் பக்தியாகையாலே, இது உபாயமாகவேணும்
என்றிருந்தானாகவேணும் என்றபடி.
நோற்ற -நாலும் உபாய ஸ்வரூபம் காட்ட
உபாய சூன்யம் வெளி இட்டுக் கொண்டு வேர் அற்ற மரம் போலே விழுந்து சரண் அடைகிறார்
ஆசாலேசம் உள்ளாருக்கும் முகம் காட்டுபவன்
அனுகரித்தும் ஆறி இருப்பதருக்கு கரணம் என்ன
ஆற்றாமை ஸ்வரூபம் என்று உணராமல் உபாயமாக எண்ணி
சர்வ தரமான் பரித்யஜ்ய -தடவி பார்த்து -லவலேசம் நான் பண்ணினேன் என்றட எண்ணம் இருந்தால் தள்ளி வைப்பான்
metal detector -வைத்து எங்கேயோ குண்டூசி இருந்தாலும் தள்ளி வைப்பது போலே
தமது கையில் ஒன்றும் இல்லாமையை சொல்லிக் கொண்டு சரண் அடைகிறார்
விபீஷணன் -கடல்கரை வெளியில்
“லக்ஷ்மணம் புண்ய லக்ஷ்மணம்” என்பது, ஸ்ரீராமா. யுத். 18:7.
புண்யங்கள் எல்லாவற்றுக்கும் லஷ்ணம் ஸ்ரீ லஷ்மணன்
ராவணோ நாம துர்வ்ருத்தோ ராக்ஷஸோ ராக்ஷஸேஸ்வர:
தஸ்ய அஹம் அநுஜோ ப்ராதா விபீஷண இதி ச்ருத:” என்பது, ஸ்ரீராமா. யுத். 17:10.
அவனுடைய பின் பிறந்த தம்பி -பிராதா மட்டும் -சொல்லாமல்
பின்னால் பிறந்தால் குடி இருந்த கர்ப்பத்தில் இருந்து வந்ததால் அந்த குணம் வருமே
பிராட்டி இல்லாமல் துக்கித்து இருந்தார் பெருமாள்
இங்கே பிராட்டி உடன் கூடி -ஸ்ரீ வர மங்கை -நித்ய பரிகரதுடனும்
திருவந்தாழ்வான் மேல் சயனித்து –
வானமாமலை எம்பெருமான் -திருநாமம்
எத்தை கொண்டு -சரண் -அடைகிறார் -ரஷ்ய விஷய அபேஷை
இவரும் ரஷ்கரை தேடி போக
நீ என்னை அன்றி இலேன்
நின் அருள் அன்றி புகல் ஒன்றும் இல்லை பயன் இருவருக்கும் ஆனபின்பு -அமுதனார்
நிகர் அன்றி நின்ற நீசதை -என்னிடம் -உன் அருள் அன்றி வேறு புகல் இல்லை
உம்முடைய அருளுக்கும் அதுவே புகல் –
உனக்கு என்னை விட்டால் வர வழி இல்லை
ராமானுசா இனி நான் பழுதே அகலும் பொருள் என்ன –
எனைப்போல குறை செய்வார் உண்டோ
உனைப் போல் குறை பொறுப்பார் உண்டோ மணவாள மா ஆர்த்தி -பிரபந்தம்
கைம்முதல் இல்லை -ஆசை மட்டும் உண்டு
“நோற்ற நோன்பிலேன்” என்றதனைத் திருவுள்ளம்பற்றி ‘என்னுடைய’
என்று தொடங்கியும், “ஆற்றகிற்கின்றிலேன்” என்றதனைத்
திருவுள்ளம்பற்றி ‘ரக்ஷகன் வேண்டும்’ என்று தொடங்கியும்,
“சிரீவரமங்கலநகர் வீற்றிருந்த” என்றதனைத் திருவுள்ளம்பற்றிக்
‘காத்தற்குரிய பொருள்களை’ என்று தொடங்கியும் அருளிச்செய்கிறார்.
மேல் திருப்பாசுரத்திலே “அருளாய்” என்றதனைத் திருவுள்ளம்பற்றி
‘என் விருப்பத்தை முடித்தருள வேண்டும்’ என்கிறார்.
2. “நோற்ற நோன்பிலேன் நுண்ணறிவிலேன்” என்று இப்படிச் சொன்ன பேர்
உளரோ? என்ன, அதற்கு விடை அருளிச்செய்கிறார் ‘கர்ம யோகத்தில்’
என்று தொடங்கி. ‘என்கிறார்’ என்றது, ஸ்ரீஆளவந்தாரை.
“ந தர்மநிஷ்டோஸ்மி நச ஆத்மவேதீ ந பக்திமான் த்வத் சரணாரவிந்தே
அகிஞ்சந : அநந்யகதி : ஸரண்ய த்வத் பாதமூலம் ஸரணம் ப்ரபத்யே”.
என்பது, ஸ்தோத்திர ரத்நம். இது, ஸ்ரீ ஆளவந்தார் அருளிச்செய்தது.
3. மேலே காட்டிய சுலோகத்திற்கு விரிவுரை அருளிச்செய்கிறார் ‘ந
தர்மநிஷ்டோஸ்மி’ என்று தொடங்கி. “தர்மவாந்நாஸ்மி” என்னாது, “ந
தர்மநிஷ்டோஸ்மி” என்றதற்கு, பாவம் அருளிச்செய்கிறார் ‘நாட்டார்’
என்று தொடங்கி. என்றது, பல சாதனத்தைத் தொடங்கிய மாத்திரமே
ஒழிய, சாதனத்தை அநுஷ்டித்து, ‘பலம் கைவரும்’ என்று நிச்சயிக்கத்
தக்கது இல்லை என்றபடி.
ஸ்ரீ வர மங்கள நகர் -உயர்ந்த கிராமம்
ஸ்ரீவர -பாண்டியன் ஏற்படுத்தி
நத்தம் -வர குண மங்கை வர குண பாண்டியன் ஏற்படுத்தியது
நோற்ற நோன்பு இலேன் கர்ம யோகம் இல்லை
ந தர்ம நோஷ்டோமி -ஆளவந்தார் -ந ச ஆத்மவேதி ஞானமும் இல்லை –
தர்மவான் ந அஸ்மி சொல்லி -இருக்கலாம் தர்ம நிஷ்டையே இல்லையே நிலைநின்றவனாக இல்லை –
நாட்டார் இவன் செய்யா நின்றான் என்று இருக்கச் செய்தேயும் -அஹங்காரம் வர காரணமாகி
அதுவே நீ கை விட காரனமாகுமே பலத்துடன் ப்ராப்தம் இல்லாமல் போகுமே
ந ச ஆத்மவேதி -ஆத்மாவை பற்றிய ஞானம் -முதல்படி அப்புறம் சேஷம் அறிந்து –
அடிமைப்பட்டது யாதாத்மா ஞான பூர்வகமான உள்ளறிவு இன்றி –
“தத் ஞானம்; அஜ்ஞானம் அத: அந்யத்உக்தம்”- என்பது, ஸ்ரீ விஷ்ணுபுரா. 6. 5 : 57.
ந பக்திமான் -கர்ம ஞான யோகம் இல்லை சொன்னதன் பின்பு இத்தை சொல்ல வேண்டுமா
நின் கண் பக்தன் அல்லேன்
நோன்பிலேன் சொல்லாமல் நோற்ற -சாதனங்கள் பூர்த்தியாக அனுஷ்டித்து பலன் கிட்டும்வரை
ஆரம்பித்து விட்டேன் -சக்ரவர்த்தி வாசு தேவர் போலே இல்லை
தொடங்க கூட வில்லை –
நுண் அறிவு இலேன் -நிஷ்டனாய் இல்லை சொன்னது போலே
நிஷ்டை இல்லை -ஊன்றி இல்லை –
அறிவு ஞானம்
நுண் அறிவு யாதாத்மா ஞானம்
ஸ்வ ஸ்வரூப ஞானம் யாதாம்ய ஞானம் பர ஸ்வரூபம் பர்யந்தம் வரை
குளித்து மூன்றனலை யோம்பும் குறிகொள்அந் தணமைதன்னை
ஒளித்திட்டேன் என்க ணில்லை; நின்கணும் பத்தனல்லேன்;
களிப்பதென் கொண்டு? நம்பி! கடல்வண்ணா! கதறு கின்றேன்;
அளித்தெனக் கருள்செய் கண்டாய் அரங்கமா நகருளானே.- என்பது, திருமாலை, 25.
நின் கண் பக்தன் அல்லேன் -மூன்றையும் சொல்லி இங்கே
ஆளவந்தாரும் மூன்றையும் சொல்லி
ஆழ்வார் இரண்டையும் சொல்லி
உபயம் இருந்தால் தான் பக்தி வரும்
“உபய பரிகர்மித ஸ்வஅந்தஸ்ய ஏகாந்தி காத்யந்திக
பக்தியோகைகலப்ய:”-என்பது, ஆத்மசித்தி
கர்ம ஞானங்களால் அளந்க்ரதமான மனசை உடையவனே பக்திமான் ஆகலாம்
எடுத்துக் கழிக்க வேண்டாமே
ஞானம் யோகம் எத்ருக்கு சொன்னார் -அப்படி -ஆனால்
பூர்வ ஜன்மம் -கர்மம் தொடங்கி -விட்ட இடத்தில் -தொடரும்
பக்தியும் அப்படியே -ஆகாதோ என்றால் –
ஞான கர்மங்கள் இரண்டும் இருந்தால் பக்தியாக வராமல் போகாதே
உன்னை விட்டு ஒன்றும் ஆற்ற -விட்டு இருக்க முடியாது இதுவே தானே பக்தி தானே
சிநேக பூர்வம் -அநு த்யானம் பக்தி -பிரமாணம்
‘பக்தி கூடியல்லது நில்லாது’ என்றது, “பக்திஸ்ச ஞான விஸேஷ:” என்றும்,
“ஞானம் கனிந்த நலம்” என்றும் சொல்லுகிறபடியே, ஞானத்தின் பரிபாகம்
பக்தியாகையாலே, ஞானம் பக்தியோடும் கூடியதாகவே இருக்கும் என்றபடி.
2. ஜிஜ்ஞாஸு பிரச்நத்தை அநுவதிக்கிறார் ‘உன்னை விட்டு’ என்று தொடங்கி.
3. “ஸ்நேஹபூர்வம் அநுத்யானம் பக்தி: இதி அபிதீயதே
பஜஇதிஏஷதாது: வை ஸேவாயாம் பரிகீர்தித:
தஸ்மாத் ஸேவாபுதை: ப்ரோக்தா பக்தி ஸப்தேந பூயஸீ”
4. “பக்தியானது, கர்ம ஞானங்களை அங்கமாகக் கொண்டு தான்
அங்கியாயிருக்கும்” என்கிற வேதாந்தப் பிரக்கிரியையை மேற்கொண்டு
அருளிச்செய்தார் இதுகாறும். இனி, கர்மம் ஞானம் முதலானவற்றைத்
தனித்தனியே சாதனமாகச் சொல்லுகிற புராணப் பிரக்கிரியையை
மேற்கொண்டு அருளிச்செய்கிறார் ‘அங்ஙன் அன்றிக்கே’ என்று தொடங்கி.
இந்தப் பக்ஷத்தில், இத்திருப்பாசுரத்தில், கர்ம ஞானங்கள் இல்லாமையைச்
சொன்னது, பக்தி இல்லாமைக்கும் உபலக்ஷணம்:
“ஜ்ஞான பக்தி அந்விதம் கர்ம ஜனகாதிஷு த்ருஸ்யதே
கர்ம பக்தி அந்விதம் ஜ்ஞானம் ப்ராயேண பரதாதிஷு
கர்ம ஜ்ஞாநாந் விதா பக்தி: ப்ரஹ்லாத ப்ரமுகாஸ்ரயா”-என்ற சுலோகம் இங்கே நோக்கல் தகும்.
சாதன பக்தி -கர்ம ஞான பக்தி பர பக்தி பர ஞானம் பரம பக்தி பர்யந்தம்
சாத்திய பக்தி அவனே -அருளிமயர்வற மதிநலம் அருளி –
அவன் அனுக்ரகம் அடியாக வந்ததால் இதுவே ஸ்வரூபம் ஆகும் இத்தனை
ஆற்றகிற்கின்றிலேன்” என்கிற பகவத் பிரசாதம் அடியாக வந்த பக்தி
தானே சாதனம் ஆனாலோ? என்னில், அதற்கு விடை அருளிச்செய்கிறார்
‘ஆற்றகிற்கின்றிலேன் என்னுமிதனை’ என்று தொடங்கி. என்றது, “ஆகிலும்”
என்ற பதம் பயன் அற்றதாய்விடும் என்றபடி. அதாவது, “வேறு உபாயங்கள்
தமக்கு இல்லை” என்று அருளிச்செய்யக்கூடாது என்றபடி.
துடிப்பு தானே பக்தி -அவனே அருளி -மதி நலம் -ஞானம் முதிர்ந்து பக்தி -ஞான பக்திகள் கொடுத்து அருளி –
சாதனமாக கொடுக்க வில்லை –
அனுபவம் ரசிக்க பக்தி வேண்டுமே ப்ரீதி -அத்யந்தமான –
இதுவும் கொடுத்து தன்னையும் -கொடுத்தான் இந்த பக்தி இருந்தால் தான் அனுபவம் ரசிக்கும்
பக்தி தேக யாத்ரா விசேஷம் -போஜனத்துக்கு சூத்து போலே பசி வேண்டுமே –
துடிப்பு கொடுத்து -தன்னை அனுபவிக்க -கொடுக்கிறான்
உபாசகர்கள் பக்தியை சாதனமாக கொண்டு
இந்த தானே கொடுத்த பக்தியை சாதனமாக அவனே நினைத்து இருக்கிறானோ -ஆழ்வார் சங்கித்து
24000 படி உபயாந்தர நிஷ்டர் -சாதனம் அனுஷ்டித்து துக்கிக்கும் படி -பலம் கிடைத்ததும்
துக்கம் மறந்து -அனுஷ்டிக்கும் பொழுது துடித்து -அஷ்டாங்க யோகம் -செய்து –
ஆழ்வாரும் துடிக்கிறார் -அவனை பெறாத -வருத்தத்தால்
அவன் தப்பாக நினைத்து இருக்கிறானோ -ஆழ்வார் சங்கை
நன்மைகள்ஏதும் இல்லை குளித்து தொடங்கி ஐந்து பாசுரங்கள்
அடுத்து தீமைகள் எல்லாம் உண்டு ஐந்து -பாசுரங்களில் சொல்லி
கறவைகள் ஒரே பாசுரத்தில் ஆண்டாள் சொல்லி
நீசனேன் நிறை ஒன்றுமிலேன் ஆழ்வார் அருளி –
“ஸ்நேஹபூர்வம் அநுத்யானம் பக்தி: இதி அபிதீயதே
பஜஇதிஏஷதாது: வை ஸேவாயாம் பரிகீர்தித:
தஸ்மாத் ஸேவாபுதை: ப்ரோக்தா பக்தி ஸப்தேந பூயஸீ”
இதுதானே பக்தி என்றால் –
கர்மம் ஞானம் -பக்தி -பர பக்தி படிப்படி-சாதனம்
இது ஸ்வரூபம் -அவன் அருளியதால்
ஆழ்வாரைத் துடீக்க விட்டு நம்மை பக்தியில் தூண்ட -விட்டான்
சாத்திய பக்தி சாதன பக்தி வாசி -அறிந்து கொண்டு
புராணங்கள் கர்மமே சாதனம் ஜனகர் -போல்வார்
ஒன்றும் இல்லை -என்கிறார் ஆகவுமாம்
முதலே இல்லையானால் வட்டி வருமா
ஆகிலும் ஆற்ற கிற்கின்றிலேன் -உபாயமாக கொண்டால் ஆகிலும் சப்தம் வேண்டாமே
இந்நாள் வரை ஆறி இருந்தீரே –
இனி -இருபது கால் இனி
உன்னையும் என்னையும் அறியாத காலம்
சோறும் உண்டாய்
நீயும் இடுவானாய் எனக்கும் பசியாய்
சாதனம் இருந்து ஆறி இருக்கிறேனோ
சத்தை -துடிப்பு ஸ்வரூபம் -உபாயத்தில் சேர்க்காதே
அநாதி காலம் மெய் மறந்து இழந்த காலம் போதாதே
மெய்யையே நினைந்து
மெய்யை அறிந்த பின்பு இழப்பேனோ
உன்னை விட்டு –
உன்னை கண்ணாடியில் பார்த்து கொள்ள வில்லையே –
நீயும் என்னைப் போலே இருந்தாகில் நான் ஆறி –
நானும் சிறிது செய்ய வேண்டும்படி இருக்கிறாயா
ஆத்மா சரீரம் போலே
உன்னுடைய ஸ்வரூப ஞானம் தன்மை அறிந்து
சேய் தலை நாற்று போலே
பிராட்டி ஆறி இருந்தாள்
கடலை அணை கட்ட வேண்டாமே நேராக வந்து அனுக்ரகம்
கீழ் தன்னுடைய அபூர்த்தி சொல்லி மேல் அவன் பூர்த்தி சொல்லி
-துடிக்கிறேன் உயர்ந்த வஸ்து கொடுக்கிற நீ இத்தையும் நீயே கொடுத்து அருள் –
அருள் செய் கண்டாய் -தொண்டர் அடி பொடி
ஒன்றுமே கொண்டு போகாதவனுக்கு தங்க காசு எதிலே கொடுப்பேன் என்னுமா போலே
நித்ய சூரிகளும் செந்நெலுமாக வந்து -இவன் வானமா மலையாய் வந்து
கா பூர்வாக -எவ்ஊர் -காஞ்சி பூரணன் -கப்பூர்வாக கேட்காமல் –
வீற்று இருந்த -பரம பதத்தில் போலே
சந்தோஷமாக இங்கே -இப்படி இருக்க வேண்டி இருந்ததே
சிறையில் இருப்பு பரம பதத்தில்
எந்தாய் -அன்குற்றை இருப்பு நித்யர் இங்கு எனக்கு
மிகை அல்லேன் -நித்ய விபூதியில் நெடும்கை நீட்டியது போலே
ரஷிக்க வந்த இடத்தில் இங்கு நான் புறம்பு அல்லேன்
அடியார் காப்பது உனது கடன்
புள்ளி அதிகம் இல்லை
தாமரையையும் செந்நெல்லையும் வர்ணிப்பதற்கு வேறு ஒரு பாவம்
அருளிச்செய்கிறார் ‘அன்றிக்கே’ என்று தொடங்கி. என்றது, சர்வேச்வரன்
வந்து அவதரிக்கையாலே நித்தியசூரிகளும் அவற்றின் உருவமாக வந்து
அவதரித்திருக்கின்றார்களாகையாலே, அவனைப் போன்றே உத்தேஸ்யமாய்
வருணிக்கிறார் என்றபடி.
“அங்கே வீற்றிருந்த உனக்கு மிகை அல்லேன்” என்பதற்கு, இரண்டு
வகையாகப் பொருள் அருளிச்செய்கிறார். ஒன்று, எந்தையாய்
அண்மையிலிருப்பவனான உனக்கு மிகையல்லேன் என்பது. என்றது, உன்
ரக்ஷணத்துக்குப் புறம்பு அல்லேன் என்றபடி. இதனையே
அருளிச்செய்கிறார் ‘காக்கும் பொருள்களை’ என்று தொடங்கி.
இரண்டாவது பொருளை அருளிச்செய்கிறார் ‘அன்றிக்கே’ என்று
தொடங்கி. இரண்டாவது பொருளுக்குக் கருத்து, உனக்குப் புறம்பாய்த்
தோற்றிற்றாகில் தரியேன் என்பது. அல்லேன் – தரியேன்.
2. மிகையானால் தரியேன் என்னுமதனைத் திருஷ்டாந்த மூலமாகக்
காட்டுகிறார் ‘என்னை அடியவனாக’ என்று தொடங்கி.
“குருஷ்வ மாம் அநுசரம் வைதர்மம் நேஹ வித்யதே
க்ருதார்த்த : அஹம் பவிஷ்யாமி தவச அர்த்த: ப்ரகல்பதே”-என்பது, ஸ்ரீராமா. அயோத். 31 : 32. பெருமாளைப் பார்த்து
இளையபெருமாள் கூறியது.
ரஷித்தே தீர -உனக்கு மிகையானால் அல்லேன் ஆவேன்
“தவச அர்த்த: ப்ரகல்பதே” என்பதன்
பொருள், ‘தேவரீருக்கே’ என்றது முதல் ‘கிடைக்கப் போகிறது’ என்றது
முடிய.
பிரயோஜனமும் உன்னுடையது
தாயார் மகிழ்வது குழந்தை பால் உண்டால்
சேஷிக்கு ஸ்வரூபம் காப்பது
உம்முடைய அனுக்ரகம் ஒன்றையே எதிர்பார்த்து இருக்கிறேன்
நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
Leave a Reply