கூந்தல் மலர்மங்கைக்கும் மண்மடந் தைக்கும்
குலஆயர் கொழுந்துக்கும் கேள்வன் தன்னை
வாய்ந்த வழுதி வளநாடன் மன்னு
குருகூர்ச் சடகோபன் குற்றேவல் செய்து
ஆய்ந்த தமிழ்மாலை ஆயி ரத்துள்
இவையும்ஓர் பத்தும் வல்லார் உலகில்
ஏந்து பெருஞ்செல்வத் தராய்த் திருமால்
அடியார் களைப் பூசிக்க நோற்றார்களே.
பொ-ரை :- மயிர் முடியையுடைய பெரிய பிராட்டியார்க்கும் பூமிப்பிராட்டிக்கும் ஆயர்குலத்துக்குக் கொழுந்து போன்ற நப்பின்னைப் பிராட்டிக்கும் கணவனான சர்வேச்வரனை, பொருந்திய வளப்பத்தையுடைய வழுதி நாடரும், நிலைபெற்ற திருக்குருகூரில் அவதரித்த சடகோபருமான நம்மாழ்வாரால் குற்றேவல் செய்து ஆராய்ந்து சொல்லப்பட்ட தமிழ்ப் பாசுரங்கள் ஆயிரத்துள் இப்பத்துப் பாசுரங்களையும் வல்லவர்கள், தரித்த பெரிய செல்வத்தையுடையவர்களாகிச் சர்வேச்வரனுடைய அடியார்களைப் பூசிப்பதற்குப் புண்ணியம் செய்தவர்கள் ஆவார்கள்.
ஈடு :- முடிவில், 1இத்திருவாய்மொழியைக் கற்க வல்லவர்கள் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு அடிமை செய்யப்பெறுவர்கள் என்கிறார்.
கூந்தல் மலர்மங்கைக்கும் – சர்வேச்வரனுடைய ஐச்வரியத்துக்கும் காரணமாயிருக்கிற பெரிய பிராட்டியார். அன்றிக்கே, 2“சர்வேச்வரனுடைய செல்வமாக இருப்பவள்” என்கிறபடியே, சர்வேச்வரனுடைய செல்வமாயிருக்கிற பெரிய பிராட்டியார் என்னுதல். மண் மடந்தைக்கும் – அந்தச் செல்வத்திற்கு விளைபூமியாயிருக்கிற ஸ்ரீ பூமிப்பிராட்டி. குல ஆயர் கொழுந்துக்கும் – அதனுடைய 3பல உருவமாயிருக்கும் நப்பின்னைப் பிராட்டி. கேள்வன்தன்னை – 1“உலகங்கட்குத் தலைவனாகிய இறைவன் இலக்குமியோடு கூடி எழுந்தருளியுள்ளான்” என்கிறபடியே, இவர்களுக்குப் பதியாயுள்ளவனை. இதனால், ஓர் அவதாரமாத்திரமன்றிக்கே, உபய விபூதிநாதனான பூர்ண விஷயத்திலே அநுகரிக்கிறார் என்று தோற்றி இருக்கிறபடி. வாய்ந்த – வாய்க்கையாவது, கிட்டுகை. 2அநுகாரத்தாலே கிட்டின படியை நினைக்கிறது. குற்றேவல் செய்து-ஆழ்வார், திருவடிகளில் அந்தரங்க அடிமைகள் செய்தபடியாயிற்று இவைதாம். என்றது, 3வாசிகமாக அடிமை செய்தபடியாயிற்று என்றபடி.
நன்று; அநுகாரம் அடிமையானபடி எங்ஙனே? என்னில், அப்படியாகத் தட்டு என்? கொள்ளுகிறவன் கருத்தாலே. 4அவன் உகப்பே அன்றோ அடிமையாலும் புருஷார்த்தம். ‘நம்முடைய பிரிவில் அநுகரித்துத் தரிக்க வேண்டும்படி சம்சாரத்திலே இப்படி உண்டாவதே!’ என்று திருவுள்ளம் போர உகக்கும், அது அடிமையாய்த் தலைக்கட்டுமித்தனை. ஆய்ந்த தமிழ்மாலை ஆயிரத்துள் இவையும் ஓர்பத்தும் வல்லார் – ஆராய்ந்து சொன்ன தமிழ்த் தொடை ஆயிரத்திலும் இப்பத்தைக் கற்க வல்லவர்கள். உலகில் ஏந்து பெரும் செல்வத்தராய் – 5இந்த உலகத்தில் எல்லாரும் கொண்டாடும்படி ஸ்ரீ
வைஷ்ணவ ஸ்ரீயையுடையராய். அன்றிக்கே. 1“நின்னையே தான்வேண்டி நீள்செல்வம் வேண்டாதான் தன்னையே தான் வேண்டும் செல்வம்” என்கிறபடியே, உலகத்திலே முகந்தெழுபானையான எல்லையில்லாத செல்வத்தையுடையராய்க் கொண்டு என்னுதல். திருமால் அடியார்களைப் பூசிக்க நோற்றார்களே – ஸ்ரீமத் புத்திரர்களை ஆராதிக்கப் பெறுவர்கள். திருமால் அடியாரை ஆராதிக்கையாவது, இவர் அநுகாரத்தாலே ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்குப் பிரியமுள்ளவராக ஆனாற்போலே, இது கற்றார்களும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்குப் பிரியத்தைக் கொடுக்கக் கூடிய கைங்கரியத்தைச் செய்யப்பெறுவர் என்கை. என்றது, இவர் அநுகரித்த இப்பாசுரங்களைச் சொல்லுகை. 2“தொண்டர்க்கு அமுது உண்ணச் சொன் மாலைகள் சொன்னேன்” என்னக் கடவதன்றோ.
திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி
கடல்ஞாலத் தீசனைமுன் காணாமல் நொந்தே
உடனா அநுகரிக்க லுற்றுத் – திடமாக
வாய்ந்தவனாய்த் தான்பேசும் மாற னுரையதனை
ஆய்ந்துரைப்பார் ஆட்செய நோற்றார்.
ஸ்ரீ வைஷ்ணவர் கைங்கர்யம் கிட்டும் பலன் சொல்லி தலைக் கட்டுகிறார்
கூந்தல் மலர் மங்கை -சர்வேஸ்வரன் சம்பத்தாய் இருக்கும் பெரிய பிராட்டியார்
“நித்யைவ ஏஷா ஜகந்மாதா விஷ்ணோ : ஸ்ரீ : அநபாயிநீ
யதா ஸர்வகதோ விஷ்ணு : ததைவ இயம் த்விஜோத்தம”- என்பது, ஸ்ரீ விஷ்ணுபுராணம், 1. 8 : 17.
பூமி -பிராட்டி மண் மடந்தை -விளையும் பூமி
ஆயர் கொழுந்து -நப்பின்னை -களம்
கேள்வன் -வாய்ந்த வழுதி வள நாடன் வாசிக்க கைங்கர்யம் செய்து
அவதாரம் மாதரம் இன்றி பூர்ண உபய விபூதி நாதனை அனுகரிக்கிரார்கள்
ஏய்ந்த பெரும் செல்வத்தால்
திருமால் அடியாரைப் பூசிக்க பெறுவார்கள்
ருக்மிணி சத்தியபாமை நப்பின்னை கேள்வன் கண்ணன் தான் சொல்லலாம்
ஜகத் காரணம் சொல்லியதால் உபய விபூதி நாதணனை அனுகரிக்கிறாள்
வாய்கை கிட்டுகை -அநுகாரம் செய்து கிட்டி
அந்தரங்க வருத்தி வாசிக்க கைங்கர்யம் செய்து
கொள்ளுகிறவன் கருத்தாலே -அவன் உகப்பே அடிமையாகும் புருஷார்த்தம்
பிரிந்து அநுகாரம் செய்து தரிக்க வேண்டும் படி சம்சாரத்தில் இருதே என்னும் உகப்பு வருமே அவனுக்கே
ஆய்ந்த ஆராய்ந்து சொல்லி
உலகில் ஏந்து பெரும் செல்வத்தார் ஸ்ரீ வைஷ்ணவ ஸ்ரீ
நீள் செல்வம் வேண்டாதார செல்வம் தான் வேண்டாத நிரவதிக சம்பத் கிட்டும்
செல்வம் தானே வந்து கிட்டுமே
“ஏந்து” என்றதற்கு, இரண்டு பொருள் அருளிச்செய்கின்றார். ஒன்று,
எல்லாராலும் கொண்டாடப்படுதல். மற்றொன்று, முகந்து எழுபானை
போன்று மேலும் மேலும் பெருகிவருதல் என்பது. இந்த இரண்டு
பொருளையும் முறையே அருளிச்செய்கிறார் ‘இந்த உலகத்தில் என்று
தொடங்கி.
நின்னையே தான்வேண்டி நீள்செல்வம் வேண்டாதான்
தன்னையே தான்வேண்டும் செல்வம்போல் மாயத்தால்
மின்னையே சேர்திகிரி வித்துவக் கோட்டம்மா!
நின்னையே தான்வேண்டி நிற்பன் அடியேனே.-என்பது, பெருமாள் திருமொழி.
முகந்தெழுபானை – தண்ணீரை முகந்துகொண்டு மேலே எழுகின்ற
ஏற்றப்பானை.
. இப்பாசுரங்களைச் சொன்னால் அவர்கட்கு உகப்பு ஆகுமோ? என்ன,
அதற்கு விடை அருளிச்செய்கிறார் ‘தொண்டர்க்கு’ என்று தொடங்கி. இது,-திருவாய்மொழி, 9. 4 : 9.
யேத்தச் சால்போலே -நீர் இறைத்து –
செல்வம் -முகந்து -வரும் போதே -செல்லும் –
நிரவதிக சம்பத்து கிட்டும் -தண்ணீர் போலே செலவழிக்க
பெருவர் திருமால் அடியார்கள் -பூசிக்க பெறுவார்கள்
அனுகாரத்தால் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் ப்ரீதி அடைந்தது போலே
தொண்டர்க்கு அமுது உண்ண சொல் மாலை -சந்தோஷம் -உண்டாக்கும்
பெரும்செல்வம் நெருப்பாக சொல்லி பலன் சொலலாமா
கைங்கர்யத்துக்கு உபயோகம் என்றால் ஐஸ்வர்யமும் உத்தேச்யம் த்யாஜ்யம் இல்லை
திருமங்கை ஆழ்வார் திருவவதாரதுக்கு பின்பு இப்படி ஆனதே
சாரம் –
ஈசனை முன் காணாமல் நொந்து
உரு -வெளிப்பாட்டில் சேவித்து –
சாஷாத் காரம் அடையாமல்
உளனாய்
அனுகரித்து அவனே தான்
பேசும் திடமாக வாய்ந்து -ஆராய்ந்து -அவனாய் தான் [ஏசும் மாறன் உரை
ஆள் செய்ய நோற்பார்
நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
Leave a Reply