தஞ்சம் ஆகிய தந்தை தாயொடு
தானு மாய்அவை அல்லனாய்
எஞ்சல் இல்அம ரர்கு லமுதல்
மூவர் தம்முளும் ஆதியை
அஞ்சி நீர்உல கத்துள் ளீர்கள்
அவன்இ வன்என்று கூழேன்மின்;
நெஞ்சி னால்நினைப் பான்எ வன்?அவன்
ஆகும் நீள்கடல் வண்ணனே.
பொ-ரை : பற்றுக்கோடாயிருக்கின்ற தந்தையாய், தாயாய், தானுமாய், அல்லாத மற்றைப்பொருள்களுமாய், அனுபவத்தில் குறைவில்லாத நித்தியசூரிகள் கூட்டத்துக்குச் சத்து ஆதிகளுக்கு எல்லாம் காரணனாய், மூவருள்ளும் முதல்வனாய் இருக்கின்ற இறைவனை உலகத்திலுள்ளவர்களே! அவனுடைய மேன்மையைக் கண்டு பயந்து, அவனோ இவன் என்று ஐயப்படாதீர்கள்; நீங்கள் நெஞ்சினால் நினைக்கின்ற வடிவு யாதொன்று உண்டு? அவ்வடிவையே தனக்கு வடிவமாகக் கொண்டிருப்பான் நீண்ட கடல் போன்ற தன்மையையுடைய இறைவன்,’ என்கிறார்.
வி-கு : ‘தஞ்சமாகிய தந்தை, தஞ்சமாகிய தாய், தஞ்சமாகிய தான்’ எனத் தனித்தனியே கூட்டுக. ‘தஞ்சமாகிய’ என்னும் இந்த அடை, இனம் விலக்க வந்தது. கூழ்ப்பு – ஐயப்படுதல்.
ஈடு : ஒன்பதாம் பாட்டு. 1‘பரத்துவமே தொடங்கி அவதார சௌலப்யத்தளவும் வர உபதேசித்து, ‘பற்றுங்கோள்’ என்னாநின்றீர்; பரத்துவம் மனத்திற்கும் அப்பாற்பட்டது; அவதாரத்துக்குப் பிற்பாடர் ஆனோம்; நாங்கள் எங்கே பற்றுவது?’ என்ன, ‘நீங்கள் விரும்பியபடியே உகந்தருளப்பண்ண, அத்திருமேனியையே இவ்வுலக சம்பந்தமில்லாத தெய்வத் திருமேனியைப் போன்று விரும்பும் அர்ச்சாவதாரத்தைப் பற்றுமின்,’ என்கிறார். இத்திருவாய்மொழிக்கு நிதானம் இப்பாசுரம்.தஞ்சம் ஆகிய தந்தையோடு தாயோடு – 1புறம்புள்ளார் ‘தாய், தமப்பன்’ என்று ஒரு பேராய், இவனுக்கு இடர் வந்தவாறே போகட்டுப் போவர்கள்; இவனுக்கு யாதானும் ஓர் இடர் வந்தாலும், அப்போது முகங்காட்டிக் காப்பான் இவன் ஒருவனுமே ஆயிற்று. மாதா பிதாக்கள் ‘இவன் பிறந்த முகூர்த்தம் பொல்லாதது,’ என்று நாற்சந்தியிலே வைத்துப் போவாரும், ஆபத்துக் காலத்திலே அறவிட்டு ஜீவிப்பாருமாய் இருப்பர்கள்; அவர்களைப் போல அன்றி, தங்களை அழிய மாறியும் நோக்கும் தாயும் தந்தையுமாய். அன்றியே, இவர்களோடு உண்டான உறவுதான் கர்மம் அடியாக வந்தது ஆகையாலே அக்கர்மம் அழிய, அவ்வுறவும் அழியும்; இங்கு அங்ஙன் அன்றிக்கே, 2‘சர்வேசுவரன் எல்லா ஆத்துமாக்களுக்கும் அழிவற்ற தந்தையாய் இருக்கின்றான்,’ 3‘உலகத்தில் இருக்கிற எல்லாப் பிராணிகளுக்கும் திருமகள் கேள்வன் தந்தையும் தாயுமாய் இருக்கின்றான்,’ என்கிறபடியே, உள்ளனவான எல்லாப் பிராணிகளுக்கும் தந்தையாய் இருக்கின்றவன் என்னுதல். 4அதுதன்னிலும் இழவுக்குக் கண்ணநீர் பாயவேண்டாத தந்தையாய் இருப்பான். தானுமாய் – தாய்தந்தையர்கள் போகட்டுப் போன அன்றும் ‘நான் ஜீவிக்கவேணும்; எனக்கு நன்மை உண்டாக வேணும்’ என்று அன்றோ தான் இருப்பது? இப்படித் தனக்கு நன்மை பார்க்கும் தானுமாய்.
தந்தையானவன் தாயாகமாட்டான்: தாயானவள் தந்தையாகமாட்டாள்; இவர்கள் இருவரும் இவன்தான் ஆகமாட்டார்கள்; இவன்தான் இவர்கள் இருவரும் ஆகமாட்டான். இவர்கள் எல்லாருமாய் இறைவன் இருக்கின்றானாதலின் இறந்தது தழீஇய எச்சவும்மை கொடுத்துத் ‘தானுமாய்’ என்கிறார்; ‘தஞ்சமாகிய தந்தை, தஞ்சமாகிய தாய், தஞ்சமாகிய தான்’ என்று எல்லா இடத்திலும் தஞ்சம் என்றதனைக் கூட்டுக. ‘தாயும் தமப்பனும் வேண்டுமாகில், தஞ்சம் இன்றிக்கே ஒழிகின்றார்கள்: தான் தனக்குத் தஞ்சம் அன்றோ? ‘தஞ்சமாகிய தானும்’ என்று ஓதியது என்?’ என்னில், ‘அன்று; 1‘இறைவனை வணங்கும் பொருட்டே விசித்திரமான இந்தச் சரீரத்தை உண்டுபண்ணினான்’ என்கிறபடியே, சர்வேசுவரன் இவனுக்குக் கை கால் முதலிய அவயவங்களைக் கொடுத்துவிட்டால், 2‘அந்நாள் நீ தந்த ஆக்கையின்வழி உழல்வேன்’ என்கிறபடியே, 3தீய வழியிற் செல்லுகின்றவன் அன்றோ? ஆகையாலே, தனக்குத்தான் தஞ்சம் அல்லன்.
அவை அல்லனாய் – தந்தை, தாய், தான் என்னும் இவ்வளவு அன்றிக்கே 4‘தாயும் தந்தையும் உடன் பிறந்தவனும் இருப்பிடமும் காப்பவனும் நட்டோனும் பேறும் ஆகிய எல்லாம் நாராயணனே,’ என்றும், ‘தந்தை தாய் மகன் உடன் பிறந்தவன் மனைவி நட்டோன் இவர்கள் எல்லாரும் ஒவ்வொரு பலத்தின் பொருட்டு; கேசவன் எல்லா லாபத்தின்பொருட்டு,’ என்றும்சொல்லுகிறபடியே, எல்லா உபகாரகனும் எல்லாவித உறவும் அவனே அன்றோ? ‘இப்படி இருக்கிறவன் யார்?’ என்னில், எஞ்சல் இல் அமரர் குல முதல் – பகவானுடைய அனுபவத்தில் குறைவில்லாத நித்தியசூரிகள் கூட்டத்துக்கு நிர்வாஹகனை. இதனால், நித்தியசூரிகள் ஜீவனத்திற்குக் காரணமாயுள்ளவன் என்பதனைக் குறிப்பித்தபடி.
1மூவர்தம்முள்ளும் ஆதியை – மூவர் தாம் தியானிக்கின்ற காரணப் பொருளை; ‘காரணமாயுள்ளவன் தியானிக்கத்தக்கவன்’ என்பது மறைமொழி. இனி, ‘பிரஹ்மன், உருத்திரன், இந்திரன் இவர்கட்கும் உள்ளுயிராய் நிர்வாஹகனுமானவனை’ என்னுதல். இனி, ‘மூவரிலும் வைத்துக்கொண்டு முதன்மையனானவனை’ என்னுதல். இனி, ‘மூவரிலும் வைத்துக்கொண்டு முதன்மையனானவனை’ என்னுதல்; அப்போது இந்திரன் ஒழியக் கொள்க. 2மூவர் என்கிற இது, எண்ணப்படுபெயராய் மூவரிலும் வைத்துக் கொண்டு காரணபூதன்’ என்றபடி. அஞ்சி – மேற்கூறியவை எல்லாம் அச்சத்திற்குக்காரணம்; ‘என்றது, என் சொல்லியவாறோ? ‘எனின், ‘உலகத்துக்கு எல்லாவித உறவுமாய் இருக்கிறவனை நம்மாலே கிட்டப்போமோ? நித்தியசூரிகளுடைய இருப்புக்குக் காரணமாய் உள்ளவனை நம்மாலே கிட்டப்போமோ? பிரஹ்மன் உருத்திரர் இவர்களுக்கு நிர்வாஹகனாய் இருக்கிறவனை நம்மாலே கிட்டப்போமோ?’ என்று இங்ஙனம் அஞ்சி என்றபடி.
உலகத்துள்ளீர்கள் நீர் – உலகத்தில் உள்ளவரான நீங்கள். அவன் இவன் என்று கூழேன்மின் – ‘அவன் ஆகிறான், தேச கால வஸ்துக்களால் அளவிடமுடியாதவனாய் அசாதாரண விக்கிரஹத்தோடே நித்தியசூரிகளுக்கு அனுபவிக்கப்படுகின்றவனாய்க் கொண்டிருக்கிறான் ஒருவன்; இவன் ஆகிறான், தேச கால வஸ்துக்களாற்பிற்பட்டு, நாம் விரும்பியது ஒரு பொருளைத் தனக்குத் திருமேனியாகக் கொண்டு இவ்வழியாலே நம் புத்திக்கு உரிமைப்பட்டவனாய் இருப்பான் ஒருவன்; ஆன பின்பு, அவன் அளவிடப்படாதவன்; இவன் அளவிற்கு உட்பட்டவன்,’ என்று இங்ஙனம் சந்தேகம் பொருந்திய மனம் உடையவர் ஆகாதே கொள்ளுங்கோள். நெஞ்சினால் நினைப்பான் எவன் – 1மனத்தினாலே யாதொன்றைத் திருமேனியாகக் கோலினீர்கள்? நீள்கடல் வண்ணன் அவன் ஆகும் – அளவிட முடியாத பெருமையையுடைய சர்வேசுவரன் அதனையே தனக்கு அசாதாரண விக்கிரஹமாகக் கொண்டு விரும்பும். 2‘பிராஹ்மணர்கள் அக்நியில் பார்க்கிறார்கள்; யோகிகள் இருதயத்தில் பார்க்கிறார்கள்; அறிவில்லாதவர்கள் பிம்பங்களிலே; சமமாகப் பார்க்கும் ஞானிகள் எங்கும் பார்க்கிறார்கள்,’ என்று ரிஷிகளைப் போலே தம் வாயாற்சொல்ல மாட்டாமையாலே ‘அவன், இவன்’ என்கிறார்.
இனி, 3‘நெஞ்சினால் நினைப்பான் எவன்? அவனே நீள்கடல் வண்ணன் ஆகும்’ என்று கொண்டு கூட்டி, ‘அங்குத்தைக்கு உகந்தருளின இடத்தை விபூதியாக நினையாதே, இங்குத்தைக்குஅவ்விடத்தை விபூதியாக நினையுங்கோள்,’ என்று பணிப்பர் ஆண்டான். 1‘அருச்சுனா! எவர்கள் எவ்விதமாய் என்னை வணங்குகிறார்களோ, அவர்களுக்கு அவ்விதமாகவே இருந்து நான் அருள் புரிகிறேன்,’ என்றும், 2‘சலனம் அற்ற மனத்தினால் செய்யத்தக்கவன்’ என்றும், 3‘சங்கற்பத்துக்குத் தகுதியாக நினைக்கப்படுகின்ற விஷ்ணு’ என்றும், 4‘பொன்னாலும் வெள்ளியாலும் செய்யப்படுகின்ற திருமேனி’ என்றும், பிரமாணங்கள் கூறாநிற்கும். ‘ஆயின், இவ்வுலக சம்பந்தமில்லாத விக்கிரகத்திலே செலுத்தும் விருப்பத்தை அர்ச்சாவதாரத்தில் செலுத்தமுடியுமோ?’ எனின், அசாதாரண விக்கிரகத்தை நாம் ஆதரிக்கிறதும் ‘அவன் விரும்பி மேற்கொண்டது’ என்றுதானே? அதைப் போன்று, இதுவும் அவன் விரும்பி மேற்கொண்டானாகில், ஆதரிக்கத் தட்டு இல்லையே? ‘ஆயின், அசாதாரண விக்கிரஹத்தைப் போன்று அர்ச்சாவதாரத்தில் அவன் விரும்பி எழுந்தருளியிருப்பானோ?’ எனில், முதல்தன்னிலே அவன் திருமேனியை விரும்பி மேற்கொண்டதும் 5‘பக்தாநாம் – பத்தர்களுக்காகவே’ என்கிறபடியே, அடியார்களுக்காக அன்றோ? அது காரியமாய்ப் பயன் தருமிடத்திலே அன்றோ மிகவும் உறைக்க இருப்பது? ஆகையாலே, நீள் கடல் வண்ணன் அவன் ஆகும்.
பரத்வம் வாக்கு மனசு எட்டாதது
அவதாரத்துக்கு பிற்பாடார் ஆனோம்
எங்கே யாரை ஆஸ்ர்யிப்பது
அப்ராக்ருத திவ்ய -திருமேனி -உகந்த படியே உகந்து அருள பண்ண
அதையே அபிராக்ருத திவ்ய சமஸ்தானம் போலே விரும்புகிறான் –
சாத்தியும் வைத்தும் -சித்ர ரூபமாக இருந்தாலும் –
தஞ்சமாகிய தாய் தந்தை
மூவர் தம்முள் ஆதி
அஞ்சி அவன் இவன்பயப்படாமல்
நெஞ்சினால் நினைப்பவன் அவன் நீள் கடல் வண்ணனாம்
தந்தை -தாய் –
புறம்புள்ளார் -பிறந்த முகூர்த்தம் பொல்லாதது என்று நால் சந்தியில் வைத்து போவார்
தங்களை அழிய மாறியும் நோக்கும் தந்தை தாய் இவன் –
கர்மம் அடியாக வரவில்லையே –
அழியாத பிதா -மாதா
இழவுக்கு கண்ண நீர் பாய்ச்ச வேண்டாத பிதா தாய்
தானுமாய் –
தாய் ஆநாவல் தந்தை யாக மாட்டான்
இவை எல்லாமுமாய் இவன் இருக்கிறவன் –
நன்மை பார்க்கும் தானுமாய்
தஞ்சமாகிய மூன்றிலும் அந்வயம் –
எம்பெருமான் தஞ்சம் சொல்ல வேண்டுமா -தஞ்சமாகிய தான் –
விசித்திர தேக சம்பந்தி -கர சரண கொடுத்து
அந்நாள் நீ தந்த ஆக்கையின் வழி உழன்று -தனக்கு தான் தஞ்சம் அல்லன்
அவை அல்லனாய் -மாதா பிதாசுத்தம் பிராதா தாரா மித்ரம் –ஏழு
பித்ரு மாத்ரு -மித்ரா சர்வ லாபாய கேசவா –
சர்வ உபகரகன் சர்வ பந்து
நித்ய சூரிகளுக்கு ஜீவன பரன் –
ஞானம் சுருக்கம் இல்லாத அமரர்கள் கூடம் நிர்வாஹகன்
மூவர் தாம் உள்ளுகிற -காரண த்யானம் –
பிரதானம் -ஆதி -இந்த்ரனை விட்டு
மூவரிலும் வைத்துக் கொண்டு காரண பூதன்
அஞ்சி -கீழ் சொன் னவைஎல்லாம் -நம்மால் கிட்ட போமோ –
அவன் ஆகிறான் -தேச கால வஸ்துக்களால் அபரிச்சினம் -அப்படிப்பட்ட மேன்மை
நித்யரால் அனுபவிகப்படுகிரவன் உடையவன்
இவன் என்று -நம்மால் -பரிச்சின்னன் என்று சங்கை கொள்ளாமல் –
சங்கை இன்றி-
அளவு படாதவன் -இவன் கண் முன்னால் நிற்கிறவன்
விக்ரக ஆராதனை –
அவனா இவன் -சம்சயம் இன்றி
மனசால் யாதொன்றை திருமேனியாக நினைத்தாலும்
சர்வேஸ்வரன் அதையே அசாதாரண விக்ரகம் போலே நினைப்பான்
சர்வத்ர சமதர்சன –
அக்நி -யோகி ஹிருதயம் –
அப்ரபுத்தன் ஞானம் இல்லாதவனுக்கு பொம்மையில் இருப்பவன் –
ஆசார்யர்கள் விசேஷ அர்த்தம் –
உயர்வு தாழ்வு பார்க்காமல் எல்லாருக்கும் அர்ச்சை
ரிஷிகள் போலே தம் வாயாலே சொல்ல மாட்டாமல் அவன் இவன் –
நீங்கள் நெஞ்சினால் நினைப்பவன் தான் பரமபத நாதன்
முதலி யாண்டான்
இங்குத்தைக்கு அங்கு –
இவன் தான் அங்கு என்று நினையும்
மேன்மையும் தாழ்வும் மார்ட -முக்யத்வம் அர்ச்சைக்கு அருளி செய்த வார்த்தை –
மனஸாபி -ஸ்வர்ண ரஜதாபி -அசாதாரண -ஆவிர்பாவம்
அவன் பரிகிரகிப்பதால் அதையும் ஈடுபடுகிறோம்
ந்தே ரூபம் பக்தாநாம் பிரகாசிப்பிகிறான் -ஜிதந்தே ஸ்தோத்ரம் –
ஆஸ்ரித அர்த்தம் -கார்ய கரம் ஆகும் இடத்திலே உறைத்தாய் இருக்கும்
தமர் உகந்த எவ்வுருவம் -முதல் ஆழ்வார் பாசுரம் –
நிதான பாசுரம் இந்த திருவாய்மொழிக்கு
அவனை பற்றி துள்ளி ஆட சொல்லி முன் திருவாய்மொழியில்
நமக்காக இங்கே அமைத்துக் கொண்டு வருகிரானஎன்கிறார் இதில்
நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்.
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
Leave a Reply