மழுங்காத வைந்நுதிய
சக்கரநல் வலத்தையாய்த்
தொழுங்காதல் களிறுஅளிப்பான்
புள்ஊர்ந்து தோன்றினையே!
மழுங்காத ஞானமே
படையாக மலர்உலகில்
தொழும்பாயார்க்கு அளித்தால்உன்
சுடர்ச்சோதி மறையாதே?
பொ-ரை : ‘மழுங்குதல் இல்லாத கூர்மையான நுனியையுடைய சக்கரத்தைச் சிறந்த வலத்திருக்கையிலேயுடையவனாகி, தொழுகின்ற அன்பையுடைய யானையைக் காக்கும்பொருட்டுக் கருடப் பறவையினையூர்ந்து வந்து தோன்றினையே! அங்ஙனமிருக்க, குறைதலில்லாத ஞானத்தையே கருவியாகக் கொண்டு, பரந்த உலகத்திலே உனக்கு அடிமைப்பட்ட அடியார்கட்குத் திருவருள் செய்தால் உனது பேரொளியானது மறையாதோ!’ என்கிறார். ‘மறையும்’ என்றபடி.
வி-கு : ‘வலத்தையாய் அளிப்பான் ஊர்ந்து தோன்றினை,’ என முடிக்க. தொழும்பு – அடிமை.
ஈடு : ஒன்பதாம் பாட்டு. 1’பேசவொண்ணாதது மேன்மைதானோ? நீர்மையும் பேச்சுக்கு நிலமன்று,’ என்கிறார்.
மழுங்காத வை நுதிய சக்கர நல் வலத்தையாய் – மழுங்குதலில்லாத கூரிய முனையையுடைய திருவாழியை 2’வடிவார் சோதி வலத்துறையும் சுடராழி’ என்கிறபடியே, வலவருகே உடையையாய். பகைவர்களின் உடல்களிலே படப்படச் சாணையிலே இட்டாற்போன்று புகர் பெற்று வருமாதலின், ‘மழுங்காத வைந்நுதிய’ என்கிறார். நல்வலத்தையாய்த் தொழுங்காதல் களிறு அளிப்பான் புள்ளூர்ந்து தோன்றினையே – ‘துன்பப்பட்டவனுடைய துன்ப ஒலி செவிப்பட்டவாறே தன்னை மறந்தான்; கையில் திருவாழியிருந்தது அறிந்திலன்; அறிந்தானாகில், இருந்தவிடத்தேயிருந்து அதனையேவிக் காரியம் கொண்டிருப்பான்,’ என்பார், ‘வலத்தையாய்த் தோன்றினையே’ என்கிறார். ‘அறிந்தாலும் இருந்தவிடத்தேயிருந்து துக்கத்தைப் போக்கவொண்ணாது,’ என்பார், ‘தொழுங் காதற்களிறு’ என்கிறார். கையுந்திருவாழியுமான அழகு காண ஆசைப்பட்டிருக்கும் களிறு ஆதலின், ‘காதல் களிறு’ என்கிறார். 3’சதுர்த்தந்தி’ என்னுமாறு போன்று, காதல் இதற்கு நிரூபகமாக இருக்கிறபடி. இதன் கையில் பூ செவ்லியழியாமல் திருவடிகளில் இடுவித்துக்கொண்டானாதலின் ‘அளிப்பான்’ என்கிறார். திருவடியின் வேகம் நினைவிற்கும்
முற்பட்டாயிற்று இருப்பது; அவன் வேகமும் போராமல் அவனையும் இடுக்கிக்கொண்டு வந்து விழுந்தானாதலின், ‘புள் ஊர்ந்து தோன்றினை’ என்கிறார். இடர்ப்பட்டார் தாமாகத் தமக்குத் தோன்றியது போன்றிருத்தலின், ‘தோன்றினையே’ என்கிறார். மழுங்காத ஞானமே படையாகத் தோன்றினையே-இதனால், ‘திருவாழியைக்காட்டிலும் மிக அண்மையிலிருக்கிற 1சங்கல்ப ரூப ஞானத்தையோ நினைத்தது,’ என்கிறார்.
மழுங்காத 2ஞானமே படையாக – பலப்பல காரியங்களிலே ஏவாநின்றாலும் மழுங்குதல் இல்லாமல் புகர் பெற்று வருகின்ற சங்கற்ப ரூப ஞானமே கருவியாக. மலர் உலகில் தொழும்பாயார்க்கு – திருநாபிக் கமலத்தை அடியாகவுடைத்தான இவ்வுலகத்தில் அடியரானார்க்கு. அளித்தால் உன் சுடர் சோதி மறையாதே – இருந்தவிடத்தேயிருந்து சங்கற்ப ரூப ஞானத்தாலே பாதுகாத்தாயாகில், ‘யானை இடர்ப்பட்ட மடுவின் கரையிலே அரைகுலையத் தலைகுலைய உணர்த்தி அற்று வந்து விழுந்தான்,’ என்கிற நிரவதிக தேஜஸ்ஸானது இழந்ததேயன்றோ!
சிற்றாட்கொண்டான் என்பார், ‘மறையாதே’ என்பதற்கு ‘மறையும் மறையும்’ என்று அருளிச்செய்வர்.
பேச ஒண்ணாது மேன்மை சொன்னேன்
நீர்மை நெஞ்சால் நினைப்பு அரிதால்
சுடர் சோதி மறையாதோ
மழுங்காத -நுதி கொண்ட சக்கரம் நல வலத்தை
மழுங்காத ஞானம் தர்ம பூத ஞானம்
தொழும் காதல் களிறு அளிப்பான்
ஞானம் ஒன்றால் ரஷித்தால்
மழுங்காத சாணை பிடிக்க -கல் சுற்றி –
இங்கே கத்தி சுற்ற -சத்ருக்கள் மேனியில்
வடிவார் சோதி வலத் து உறையும்
wet grainder
கையில் இருந்த திரு ஆழி அறிந்திலன் அதுவும் ஆர்த்த நாதம் செவிப் பட்ட உடன்
சென்று நின்று ஆழி தொட்டன
தன்னை மறந்தான்
நினைத்து இருந்தாலும் -ஆர்த்த ரஷணம்
தொழும் காதல் களிறு ஆயிற்றே
கையில் திரு ஆளியுமான அழகை ஆசைப்பட்ட கஜேந்த்திரன்
பிராணார்தம் -இல்லை –
காதல் களிறு ஆசையே அவயவம்
நிரூபகம் சதுர கந்த யானை ஐராவதம் போலே
ஆசை கொண்ட யானை கஜேந்த்திரன்
இத்தை அளித்தால் பூவை செவ்வி அழியாமல் திருவடி
கரச்த கமலானி பாதானி ஸ்லோகம்
புள்ளூர்ந்து சங்கல்பம் விட திருவடி அதி வேகமாக வந்து கைங்கர்யம் -செய்யும் திருவடி
அவனையும் இடுக்கிக் கொன்று தோன்றினையே
கருட வாகனம் வேண்டுமே இவனது நிரூபக தர்மம் –
ஓடி வந்து விழுந்தான்
இடர் பட்டார் தமக்காக தோன்றி ஆழ்வார்
சங்கல்ப ஞானம் -உண்டே மழுங்காத ஞானம் –
கையில் திரு ஆழி
அதிலும் -அணித்தான கிட்டிய ஞானம்
ஸ்வரூப ஞானம் ஒன்றாலே சிருஷ்டித்து
தொழும்பு ஆயா தொப்புள் குடியில் உண்டாகி
ஏகாரம் -மறையாதோ
யானை இடர் பட்ட -கரையில் அரை குலைய தலை குலைய உணர்ச்சி அற்று -நினைவு அழிந்து விழுந்தான்
வேகத்துக்கு நமஸ்காரம் -பட்டர்
கொண்டாடி இருக்க மாட்டார்களே -நிரவதிக தேஜஸ்
சிற்றார் கொண்டான் மறையும் மறையும் தம்மை மறந்து அருளினாராம்
சாது பரித்ரானாம் முக்கிய காரணம்
இத்தை வைத்தே எம்பெருமானார் அருளி –
நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
Leave a Reply