(பக்திப்பெரும் கடல் ஆழ்வார்
தாம் பெற்ற பேற்றினை கீழே அனுபவித்தார்
தம்முடைய தமர்களுக்கு பிறப்பு இனி வராதே
பொசிந்து பொசிந்து அருகில் உள்ள
ஏழு ஏழு பிறவிகளிலும்
நம்மளவும் பேறு வந்ததே
ஆழ்வார் சுற்றத்தார்களில் ஒருவராக ஒதுங்க வேண்டியதே நம் கர்த்தகவ்யம்
மாத பிதா
உரு பெரு செல்வமும் -மாறன் செந்தமிழ் ஆரணமே
ராமானுஜ முனி வேழம் சம்பந்தியாவதே வேண்டும்
இவன் பெருமையைச் சொல்லு பார்ப்போம் -இவன் பெருமையைச் சொல்ல வழி இல்லையே
வாழி மடநெஞ்சமே
அஹம் ஸ்மராமி -மத்பக்தம் நயாமி -ஸ்ரீ வராஹப் பெருமாள்
மொத்தமாக -ஆழ்வார் மேல் கடாக்ஷிக்க –
மலர் புண்டரீகம்-மலர்ந்த- மலர்ந்து கொண்டே மலரப்போகிற -புண்டரீகம்
மன்னனுடைய விபீஷணக்குக்காக மலர்கண் போல்
அகாலம் -பிரளய காலம் -அ இ உ -மூன்றும் இல்லாத இந்தக் காலத்தில் -ஸம்ஸார பிரளயம் அதிலும் மேல் அன்றோ
இப்படி பேறு பெற்றார் நம் போல் யாரும் இல்லையே
மருங்கே -ஆழ்வார் சம்பந்திகள் இடமும் வராதே
உளரே -உளர் அல்ல -வருமே -வராதே -எதிர்மறை எவகாரம்
சொல்லு -என்பதுக்கும் சொல்ல முடியாதே
பேசாமல் இருக்கவே வாழி மடநெஞ்சமே
ஆழி யம் -மண்டலாகாரம் -ஸம்ஸார சூழல் -பெரியவாச்சான் பிள்ளை நிர்வாகம்
வாழி யம் சூழ் பிறப்பு -வேதிகேசரி ஜீயர் நிர்வாகம்
வரதராஜ ஸ்தவம் -சங்கிலி தொடர் அருளிச் செய்கிறார்
ராமானுஜ அங்க்ரி சரணோஸ்மி குல ப்ரதீபத்வ ஆஸீத் ச யமுந முநேஸ் ச ச நாத வம்ஸ்யஸ்
பராங்குச முநேஸ் ச ச ஸோபி தேவ்யாஸ் தாஸஸ் தவேதி வரதாஸ்மி தவே ஷணீயஸ் –102-
வரத
ராமானுஜ அங்க்ரி சரணோஸ்மி –அடியேன் எம்பெருமானாருடைய திருவடிகளைச் சரணமாக அடைந்தவன்
விப்ரர்க்கு கோத்ர சரண ஸூத்ர கூடஸ்தர் பராசர பாராசர்ய போதாய நாதிகள் –
ப்ரபந்ந ஜன கூடஸ்தர் பராங்குச பரகால யதிவராதிகள்
ச து –அந்த எம்பெருமானாரோ
யமுந முநேஸ் குல ப்ரதீபத்வ ஆஸீத் –ஆளவந்தாருடைய வித்யா வம்சத்துக்கு அணி விளக்காக ஆனார்
ராமானுஜரும் –தூய் நெறி சேர் எதிகட்கு இறைவன் யமுனைத் துறைவன் இணையடியாம் கதி பெற்று உடையன் அன்றோ –
ச ச –அந்த ஆளவந்தார் தாமும்
நாத வம்ஸ்யஸ் –வித்யா அந் வயத்தாலும் குடல் துடைக்காலும் ஸ்ரீ மந் நாதமுனிகளுடைய வம்சத்தவர்
பிதா மஹம் நாத முனிம் விலோக்ய ப்ரஸீத மத் வ்ருத்தம் அசிந்தயித்வா -என்ற குடல் துவக்கும் உண்டே
ச ச -அந்த நாதமுனிகளும்
பராங்குச முநேஸ் வம்ஸ்யஸ் –நம்மாழ்வாருடைய வம்சத்தவர்
குருகையில் வந்த குல முனிவனுடைய குலக் கொழுந்து
ஆரப் பொழில் தென் குருகைப் பிரான் அமுதத் திரு வாய் ஈரத் தமிழின் இசை உணர்ந்தோர்கட்க்கு
இனியவர் தம் சீரைப் பயின்று உய்யும் சீலம் கொள் நாத முனி அன்றோ
ச ச ஸோபி–அந்த ஆழ்வாரும்
தவ தேவ்யாஸ் தாஸஸ் –உனது பிராட்டிக்கு அடியவர்
ஆழ்வாரும் உனக்குப் படுக்கைப் பற்று அன்றோ –
பங்கயத்தாள் திரு அருளும் கொண்டவர் அன்றோ
இதி தவ கடாக்ஷணீயஸ் அஸ்மி –இந்த பாரம்பர்யத்தாலே தேவரீருக்கு அடியேன் கடாக்ஷிக்கத்
தகுந்தவன் ஆகின்றேன் அன்றோ
நிகமத்தில் தம்மைக் கடாக்ஷித்து அருள வேண்டுவது பேர் அருளாளனும் அவர்ஜநீயம்
என்னும் இடத்தை மூதலிக்கிறார்
சந்தோஷமாக அருளிச் செய்கிறார்
தேனும் பாலும் போல் கலந்தோம் –
அறியாத காலத்து அன்பு செய்து -பஸ்யதோ ஹரத்வம் –
அறியாமை குறளாய் -அவன் அறியாமலே வஞ்சிக்கப்பட்டது போல் -எனது ஸம்ஸாரம் போக்கி
இராமடம் ஊட்டுவரைப் போல் உபகாரகன்
நேரேக் காண நிற்கில் ஆள் இட்டு விலக்குவோமே
அதே போல் இந்தப்பாசுரத்திலும் –
தலைவி தலைவன் இடம் நீரிடை உதவி
பூத்தரு புணர்ச்சி –
புனல் தரு புணர்ச்சி –
களிறு தரு புணர்ச்சி
மூன்றும் உண்டே –
தன்னைக் காத்தவனுக்குத் தன்னைக் கொடுப்பாள் காதலில்
‘இங்கு ஆழ்வார் -தன்னைக் காத்துக் கொண்டால் அதுக்குத் தன்னையே கொடுப்பார்
குவலயா பீடம் தன்னை ரக்ஷித்து கொண்டதுக்கு ஆழ்வார் தம்மையே கொடுப்பார்
மஹா வராஹ -நீரில் விளையாடி -நீரிடை ரக்ஷணம் -நானும் அவர்களில் ஒருவன் தானே –
பூமி -கோட்டிடை நாமும் பூமியில் ஓர் ஏக தேசம் தானே –
முன்பு செய்த உபகாரகம் -நெஞ்சுக்குக் காட்டிக் கொடுக்கிறார் –
ஸம்ஸார பிரளயத்தில் இருந்தும் ரக்ஷிப்பானே
ஊனில் வாழ் உயிர் போல் மகிழ்ந்து அருளிச் செய்கிறார்
ஊனில் வாழ் உயிரே நல்லை போ உன்னைப் பெற்று
வானுளார் பெருமான் மதுசூதன் என்னம்மான்
தானும் யானும் எல்லாம் தன்னுள்ளே கலந்து ஒழிந்தோம்
தேனும் பாலும் நெய்யும் கன்னலும் அமுதும் ஒத்தே –1-3-1-
ஒத்தார் மிக்காரை இலையாய மா மாயா
ஒத்தாய் எப்பொருட்கும் உயிராய் -என்னைப் பெற்ற
அத்தாயாய் தந்தையாய் அறியாதன அறிவித்த
அத்தா நீ செய்தன அடியேன் அறியேனே —2-3-2-
அறியாக் காலத்துள்ளே அடிமைக் கண் அன்பு செய்வித்து
அறியா மா மாயத்து அடியேனை வைத்தாயேல்
அறியாமைக் குறளாய் நிலம் மாவலி மூவடி என்று
அறியாமை வஞ்சித்தாய் எனதாவி உள் கலந்தே –2-3-3-
குறிக்கோள் ஞானங்களால் எனை யூழி செய் தவமும்
கிறிக் கொண்டு இப்பிறப்பே சில நாளில் எய்தினன் யான்
உறிக் கொண்ட வெண்ணெய் பால் ஒளித்து உண்ணும் அம்மான் பின்
நெறிக் கொண்ட நெஞ்சனாய்ப் பிறவித் துயர் கடிந்தே –2-3-8-
களிப்பும் கவர்வும் அற்றுப் பிறப்புப் பிணி மூப்பு இறப்பு அற்று
ஒளிக்கொண்ட சோதியமாய் உடன் கூடுவது என்று கொலோ
துளிக்கின்ற வான் இந்நிலம் சுடராழி சங்கேந்தி
அளிக்கின்ற மாயப்பிரான் அடியார்கள் குழாங்களையே 2-3-10-
எல்லாம் தன்னுள்ளே கலந்து ஒழிந்தோம்
நான் என்ற தத்வம் இல்லாதது போல்
ஐக்யா பத்தி அல்லவே –
கூடிற்றாகில் நல் உறைப்பு –
எல்லாம் தன்னுள்ளே -அப்ருதக் ஸித்த விசேஷணம் )
கீழே அவன் அருளால் தான் பெற்ற பேற்றை அருளிச் செய்து
இதில் தம்முடைய சம்பந்தி சம்பந்திகளையும்
சம்சாரம் கிட்ட வற்றோ –
விசேஷ கடாக்ஷ விஷயீ க்ருதரானார்கள் என்று களிக்கிறார்
பெரும் கேழலார் தம் பெரும் கண் மலர் புண்டரீகம் நம் மேல்
ஒருங்கே பிறழவைத்தார் இவ்வகாலம் ஒருவர் நம் போல்
வரும் கேழ்பவருளரே தொல்லை யாழி யஞ்சூழ் பிறப்பும்
மறுங்கே வரப் பெறுமே சொல்லு வாழி மட நெஞ்சமே -45-
பாசுரம் -45-பெரும் கேழலார் தம் பெரும் கண் மலர்ப்-
தலைவி தலைவன் நீரில் உதவியதை நினைந்து உரைத்தல் –
ஊனில் வாழ் உயிரே -2-3-
பதவுரை
மட நெஞ்சமே–பேதை நெஞ்சமே!
பெரும் கேழலார்–(பிரளய வெள்ளத்திலழுந்தின பூமியை யெடுப்பதற்கு) மஹா வராஹ ரூபியானவனர்
இ அகாலம்–(ரக்ஷிப்பதற்கு) எளியதல்லாத இக்காலத்தில்
தம்–தம்முடைய
பெரு கண் மலர் புண்டரீகம்–பெரிய செந்தாமரைப்பூப் போன்ற திருக்கண்களை
நம்மேல்–நம் பக்கலில்
ஒருங்கே பிறழ வைத்தார்–ஒரு படிப்பட மிளிரும்படி வைத்தார். (கடாக்ஷித்துக் காத்தருளினார்.
நம் போல் வரும் கேழ்பவர்–(அவரோடு) நம்மைப்போல் பொருந்திய ஸம்பந்தம் பெற்றவர்.
ஒருவர் உளரே–வேறொருத்தர் உண்டோ? (இல்லை)
தொல்லை வாழியம்–(அவரோடு பழமையான வாழ்க்கையும் யாமுடையோம்;
(அப்படிப்பட்ட நமக்கு)
சூழ் பிறப்பு–விடாது சூழ்கிற பிறப்புத் துன்பங்கள்
காரணம் காரியம் -ஜென்மம் கர்மம் மாறி மாறி வருமே –
மருங்கே வர பெறுமே–அருகிலும் வரக் கூடுமோ?-தனது சம்பந்திகளுக்கும் –
சொல்லு–சொல்லாய்;
வாழி–(கலக்கந் தெளிந்து) வாழ்வாயாக.
வாழி அம் சூழ் பிறப்பு –
ஸ்வரூப ப்ரயுக்தமான வாழ்வைப் பெற்றோம் -என்றுமாம் –
இதுவே வாதி கேசரி ஜீயர் நிர்வாகம்
வியாக்யானம் –
பெரும் கேழலார் –
ரஷ்யத்தின் அளவு அன்றிக்கே –
ரஷகனுடைய பாரிப்பு இருக்கிற படி –
மாசுடம்பில் நீர் வாரா –
ஏறும் அழுக்கு எல்லாம் ஏறும் படியாக இருக்கை–
(பரம் சுடர் உடம்பாய் -அழுக்கு பதிந்த சுடர் உடம்பாய் -வ்ருத்த விபூதி ஆகாரகன் )
பன்றியாம் தேசு –
ஆத்மாநாம் மானுஷம் மன்யே -என்று கேழலான தேஜஸ்ஸூக்கு
ஸ்ரீ வைகுண்ட நாதனாய் இருக்கும் தேஜஸ் போராது இருக்கை –
(துயின்ற பரமன் -துயிலும் போதே பரமன்
இங்கும் பன்றியால் ஆனதால் வந்த தேஜஸ்ஸூ
அது இருக்கும் தேஜஸ்
இது பிறந்து பெற்ற தேஜஸ்
ஸ்ரேயான் உ தேஜஸ்-உகாரம் ஒவ்வொன்றிலும் வைத்து வியாக்யானம் )
என் கண் பாசம் வைத்த பரம் சுடர் ஜோதியை ஈசன் வானவர்க்கு என்பன் என்றால் அது தேசமோ -(3-3)
தன்னை அறியாதார்க்கு முகம் கொடுத்தவனுக்கு
தன்னை அறியும் அவர்களுக்கு தான் முகம் கொடுத்தான் என்றது ஓர் ஏற்றமோ –
பெரும் கேழலார்-
சிலம்பினிடை இத்யாதி –
தம் பெரும் கண் மலர் –
பெரும் கேழலார் என்ற உடம்பு-அடைய-கண்ணாய் இருக்கை –
கடல் போலே பெருத்து அது நிறைய தாமரை பூத்தாற் போலே இருக்கை
மகா வராஹஸ் ஸ்ப்புட பத்ம லோசன –
தம் பெரும் கண் மலர் –
இப் பிரளயம் கொண்ட பூமியை எடுத்து
பிராட்டிக்கு கார்யம் செய்தானாய்-
ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டியை குளிர நோக்கிக் கொண்டு இருக்கிற இருப்பு –
நம் மேல் –
அவள் பிரஜையான நம் மேல் –
ஒருங்கே –
ஸ்ரீ பூமி பிராட்டி பக்கலிலும் பாலி பாயாதபடி
பிறழ வைத்தார் –
மிக வைத்தார் –
தம்மால் தரிக்க போகிறது இல்லை
இவ்வகாலம் –
சருகாய் கிடக்கும் மரங்களும் ஒரோ காலத்தே தளிரும்
முறியுமாய் நிற்குமது போலே –
ஒருவர் நம் மேல் வரும் கேழ்பவர் உளரே –
ஆரேனும் ஒருவர் நம்மை போலே வரும் நன்மை உடையார் உண்டோ –
சர்வேஸ்வரனுக்கு சேஷத்வ ரசம் இல்லாமையாலே இல்லை –
முக்தரும் நித்தியரும் அவ்வருகில் உள்ளார் ஆகையாலே அவர்களுக்கு இல்லை –
பக்தர் விஷய பிரவணர் ஆகையால் அவர்களுக்கு இல்லை –
நஜீவேயம் ஷணம் அபி விநாதாம் அஸி தேஷனாம் -என்கிற
வை லஷண்யத்தை உடையார் ஆகையாலே பிராட்டிமார்க்கு இல்லை –
இவரைப் போலே தாழ நின்று -இப் பேறு பெற்றார் இல்லை -என்றபடி –
தொல்லை இத்யாதி –
பழையதாய் –
ஸ்ம்ருத்தமாய்–
பொல்லாதாய்-
போக்கற வளைப்பதான ஜன்மம்-
என்னோடு சம்பந்தம் உடையார் பக்கல் கிட்டப் பெறுமோ –
மாதா பிதா யுவதயஸ் தனயா ஸர்வம் நியமேன –மதன்வயாநாம்-
சொல்லு வாழி மட நெஞ்சமே –
கண்டதில் எல்லாம் நாக்கு நீட்டி திரிந்த நீ சொல்லாய்-
வண்டுகளோ வம்மின் நீர்ப் பூ நிலப் பூ மரத்தில் ஒண் பூ
உண்டு களித் துழல் வீரக்கு ஓன்று உரைக்கியம் ஏனம் ஒன்றாய்
மண்டுகளாடி வைகுந்த மன்னாள் குழல்வாய் விரை போல்
விண்டுகள் வாரும் மலருளவோ நும்வியலிடத்தே–ஸ்ரீ திரு-விருத்தம்-55- என்னுமா போலே –
மட நெஞ்சமே –
எனக்கு பவ்யமாக நீ வாழ்வாயாக –
தாத்பர்யம்
சர்வேஸ்வரன் தன்னுடைய வைபவத்தை பிரகாசிக்க
ஆழ்வார் கண்டு மகிழ
மனஸ்ஸூ -ஸம்ஸாரத்தில் இருந்தும் -உத்தரிப்பத்த அன்று தானே மகிழ வேண்டும்
என்று ப்ரஸ்னம் பண்ண
அவன் நம்மை பூர்ணமாக கடாஷித்த பின்பு இனி ஒரு குறை உண்டோ
அன்று பிரளயத்தில் உத்தரித்த மஹா வராஹ நாயனார்
பூமா தேவியை உத்தரித்து மகிழ்ந்து
மலர்ந்த திருக்கண்கள் கொண்டு கடாஷித்த மாதிரியே –
இன்று நம்மை பூர்ணமாகக் கடாஷித்த பின்பு -வேறே எங்கும் பக்க நோக்கு அறியாமல் -ஒருங்கே கடாஷித்த பின்பு
இனி நமக்கும்
நம்மைச் சேர்ந்தவருக்கும்
துஸ்சரமாய்
அதி குரூரமான ஜென்ம சூழல் இல்லை
ஸ்வத சித்தமான பரமபதமும் அணித்தானதே
நம்மைப் போல் பாக்கியவான்கள் இனி யாரும் இல்லை
நெஞ்சே இதில் சம்சயம் உண்டாகில் சொல்லிக் காண்
என்று மகிழ்ந்து அருளிச் செய்கிறார் –
—————————–
ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .
Leave a Reply