Thiruvonum's Weblog

ஆஸ்ரயங்களை அனுசந்தித்து -அவர் அவர்ளுடைய அளவுகளை நினைந்து, பொறுக்கும் அளவுகளிலே அன்றோ
ஸூக துக்கங்களைச் சுமத்துவது?
இப்படி என்னைப் படுத்தலாமோ?’ என்னா நின்றாள் என்கிறாள்.
அன்றிக்கே, ஆஸ்ரிதர்களை வாழ்விக்கையும் அநாஸ்ரிதர்களை நலிகையும் அன்றிக்கே,
இப்போது விபரீத மாயிற்றோ உம்முடைய படி என்கிறாள்’ என்று பிள்ளான் பணிக்கும்.
அன்றிக்கே, ‘இக் கோமளக் கொழுந்துக்குக் கைம் முதல் ஒன்று மில்லாதார் பற்றினால் ரக்ஷிக்கக் கடவ
நீர்மையை யுடையவன் சந்நிதியிலே இவை எல்லாம் பட வேண்டுகிறது,
என்னுடைய சம்பந்தம் என்று மநோ ரதிக்கிறாள் -எண்ணுகிறாள்’

பால துன்பங்கள் இன்பங்கள் படைத்தாய்! பற்றிலார் பற்றநின் றானே!
கால சக்கரத்தாய்! கடலிடங் கொண்ட கடல் வண்ணா! கண்ணனே!’ என்னும்;
சேல் கொள் தண் புனல் சூழ் திருவரங் கத்தாய்!’ என்னும்’என் தீர்த்தனே!’ என்னும்;
கோல மா மழைக் கண் பனி மல்க இருக்கும் என்னுடையக் கோமளக் கொழுந்தே–7-2-7-

பால துன்பங்கள் இன்பங்கள் படைத்தாய்-
இடம் அறிந்து ஸூக துக்கங்களைப் படைத்தவனே!
‘பால்’ என்றது, இடம் என்ற படி அப் பால் இப் பால் என்றால், அவ் விடம் இவ் விடம் என்றபடி யன்றோ?
பாலவாக – அந்த ஸ்தான -இடத்தே அந்த இடத்தேயாக.
உம்மைப் பிரிந்தார் எல்லாருமனுபவிக்கும் துக்கத்தை இவள் ஒருத்தியுமே அனுபவிக்கப் பார்த்தால்
இவளால் பொறுக்கப் போமோ?
அன்றிக்கே, ஆஸ்ரிதர்கள் வாழவும் அநாஸ்ரிதர் கெடும்படியாக வுமன்றோ நீ செய்து வைத்தது? பால் – முறை.
பண்டு கட்டின மரியாதையும் இவளுக்கு இல்லையோ?
செய் குந்தா வருந் தீமை உன்னடி யார்க்குத் தீர்த்து அசுரர்க்குத் தீமைகள் செய் குந்தன் அன்றோ? திருவாய். 2. 6 : 1.
பால்’ என்பதற்கு, பாகம், இயைபு, இடம், நியாயம் என்பன பொருளாம்.
தங்கள் தங்களால் பொறுக்க ஒண்ணாதன வற்றைத் தாங்கள் தாங்களே ஏறிட்டுக் கொள்ளும் போது
நம்மால் செய்யலாவது உண்டோ?
நம் பக்கல் குறை இல்லை; பேறு தங்கள் தங்களதானால் தாங்களும் சில செய்ய வேணும் என்று அவனுக்குக் கருத்தாக,
அதற்கு விடை அருளிச் செய்கிறாள் மேல்:

பற்றிலார் பற்ற நின்றானே –
ஒரு கைம் முதல் இல்லாதார்க்காக அன்றோ இங்கு வந்து சாய்ந்தருளிற்று?
இந்தக் கிடை நித்ய ஸூரிகளுக்காகவோ?
உம்முடைய பக்கல் பற்று அறுத்துக் கொண்ட ஜயந்தன் போல்வார்க்கும் பற்றாய் இருக்குமவர் அன்றோ நீர்!
தமேவ ஸரணம் கத;’ சுந். 38:34
அந்தப் பெருமாளையே சரணமாக அடைந்தான்’ என்றே அன்றோ கூறுகிறது
அது உண்டானலும் அதற்கு ஒரு காலம் உண்டே?’ என்ன,

கால சக்கரத்தாய் –
அந்தக் கால சக்கரம் நீ இட்ட வழக்கன்றோ?
அடியானுக்காகப் பகலை இரவாக்கினவன் அன்றோ?
அன்றிக்கே, பிரதிபந்தகங்கள் -தடைகள் உண்டே?’ என்ன,
தடைகளுக்குக் கூற்றுவனான திருவாழி அன்றோ நீ தரித்திருக்கிறது?’ என்னுதல்.
பரிகரம் உண்டானாலும் நான் தூரஸ்தன் -சேய்மையில் இருப்பவன் அன்றோ?’ என்ன,
அங்ஙனம் சொல்ல ஒண்ணாதே?’ என்கிறாள் மேல்:

கடல் இடம் கொண்ட கடல் வண்ணா –
நீ எங்களைக் காலம் பார்த்தன்றோ கிட்டக் கிடக்கிறது?
ஒரு கடல் ஒரு கடலிலே சாய்ந்தால் போலே அணித்தாகத் திருப் பாற் கடலிலே சாய்ந்திருக்கிறாய் அன்றோ?’
ஆயின், அங்கே வரலாகாதோ?’ என்ன,
அவ் வலையலைக் கேட்க மாட்டாத ஆயர்கட்கும் ஆய்ச்சியர் கட்குமாகக் கிருஷ்ணனாய் வந்து
உதவினாய் அன்றோ?’ என்கிறாள் மேல்:

கண்ணனே என்னும் –
ஏஷ நாராயண: ஸ்ரீமாந் க்ஷிரார்ணவ நிகேதந:
நாக பர்யங்கம் உத்ஸ்ருஜ்யஹி ஆகதோ மதுராம் புரீம்’- ஹரிவம்ஸம், 113:62
திருவனந்தாழ்வானாகிற கட்டிலைத் தனக்கு முன்னே சென்று அவதரிக்கும்படி போக விட்டு
மதுரை என்ற நகரத்திற்கு எழுந்தருளினார் அன்றோ?’ என்கிறபடியே,
அந்தக் கிடையை விட்டு இடையிலே வந்து உதவினாய் அன்றோ? அது தப்பிற்றே?’ என்ன,
அந்த அவதாரம் பரத்வம் என்னும்படி அன்றோ கோயிலிலே வந்து சாய்ந்தருளிற்று?’ என்கிறாள் மேல்:

சேல் கொள் தண் புனல் சூழ் திருவரங்கத்தாய் என்னும் –
ஜலாத் மத்ஸ்யாவிவ உத்த்ருதௌ’ அயோத். 53:31.
தண்ணீரினின்றும் எடுக்கப்பட்ட மீன்கள் போன்றவர் அன்றோ?’ என்றது,
தண்ணீரில் சஞ்சரிக்கின்ற மீன் முதலான பொருள்கள் தண்ணீரைப் பிரிந்து தரிக்கில் அன்றோ
இவள் உம்மைப் பிரிந்து தரிக்க வல்லளாவது?’ என்றபடி.
அந்த ஊரில் வசிக்கிற உமக்குத் தக்கதாமோ இவளுக்கு முகம் காட்டாது ஒழிகிற இடம்?’

என் தீர்த்தனே என்னும் –
நீ உபேக்ஷித்தாலும் உன்னை ஒழிய எனக்குச் சொல்லாதபடி செய்தவனே!’ என்கிறாள் என்னுதல்,
அன்றிக்கே, ‘நான் இழிந்தாடும் துறை’ என்னுதல்.

கோலம் மா மலர்க் கண் பனி மல்க இருக்கும் –
தர்ச நீயமாய் -காட்சிக்கு இனியானவாய்ப் பரந்து. ஸ்ரமஹரமான கண்கள் நீர் மல்க இரா நின்றாள்.
கண்ணும் கண்ண நீருமான அழகு, காட்டில் எறித்த நிலா ஆவதே!
இக் கண்ண நீருக்குச் சாதனத்தைச் செய்து பல வேளையிலே இழப்பதே!

என்னுடையக் கோமளக் கொழுந்து –
கலக்கப் பொறாத மார்த்வத்தை -மிருதுத் தன்மையை யுடைவள் பிரியப் பொறுக்குமோ?
தசை முறுகினால் வைத்தியர்கள் முகம் பாராதவாறு போலே, மகள் அவஸ்தையைக் கண்டு தளர்ந்து
பெரிய பெருமாள் முகம் பாராமலே வார்த்தை சொல்லுகிறாள்’ என்று அருளிச்செய்வர் ஜீயர்.

கொழுந்து –
உபக்னம்- கொள் கொம்பு தேட்டமான அளவிலே தரையிலே படர விடுவதே.
பதி ஸம்யோக ஸூலபம் வய;’அயோந். 118 : 34. 2
நாயகனுடைய கலவிக்குத் தகுந்த என்னுடைய வயதை’ என்கிறபடியே –

இப் பாசுரத்தில் ஒரு தலைக் கட்டு இன்றிக்கே இருக்குமிதற்குக் கருத்து,
பரிஹரிக்கும் எல்லை கழிந்தாள், நாம் இவர்க்குச் சொல்லுவது என்?’ என்று
தன்னிலே நோவு படுகிறாள் என்று வங்கிப்புரத்து நம்பி பணிக்கும்

—————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

This entry was posted on December 30, 2018 at 3:51 am and is filed under திரு வாய் மொழி, நம்பிள்ளை, ஸ்ரீ ஈடு, ஸ்ரீ நம் ஆழ்வார், ஸ்ரீ மணவாள மா முனிகள், Manna vaallla Maa munikall, Namm Aazlvaar. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.