Thiruvonum's Weblog

ஆளும் பிரவேசம் –

ராஜ்ய லாபத்துக்காக ஆஸ்ரயிக்கை அன்றிக்கே
ஸ்வரூப அனுரூபமான வ்ருத்தியைக் கொண்டான் என்னை –
ஆன பின்பு ஆபன்னர்க்கு எல்லாம் புகல் அவன் அல்லது இல்லை –
இப்படி இருந்த பின்பு எல்லாரும்
அத் தேசத்தில் போய்ப் புக்கு அவனை அனுபவிக்கப் பாருங்கோள்-
என்கிறார்-

(பர உபதேசமாக கீழ் –
ஆழ்வார் திரு உள்ளம் நாட்டாருக்கு அபேக்ஷை இல்லை என்று சொன்னதாகக் கொண்டு
மீண்டும் ஒரு பிரவேசம் நெஞ்சுக்குச் சொல்வது போல் பர உபதேசமாக
கீழ் திரு உள்ளத்துக்கு சொல்லும் வியாஜ்யம்
அவர்கள் -தேவரீர் சோழன் பற்றி பல காலம் சொல்லி
அவன் த்ருஷ்ட அர்த்தி தானே
சம்சார பய பீதராய் நமக்கு ஆஸ்ரயிக்க கூடுமோ என்ன -பாரா உபதேசம் முதலில்
அடுத்து உள்ளத்துக்கு
நம்மை குறித்து அருளிச் செய்யாமல்
நாட்டார் பவ்யமாக உம்மை கிட்டி கேட்டார்களா என்ன
அடுத்த பிரவேசம் -)

புனஸ்ஸ
நான் சொன்ன ஹிதத்தில் நாட்டாருக்கு அபேஷை இல்லை யாகிலும்
எனக்கு ஸ்வரூப அனுரூபமான கைங்கர்யத்திலே ருசியைப் பிறப்பித்து
அதுக்கு விரோதியையும் போக்கின அவன் அல்லது ஆபன்னார்க்கு புகல் இல்லை
ஆன பின்பு அவன் நித்ய வாஸம் பண்ணுகிற தேசமே
ஆஸ்ரயணீய ஸ்தலம்
என்கிறார்-

——————————————————-

ஆளும் பணியும் அடியேனைக் கொண்டான் விண்ட நிசாசரரை
தோளும் தலையும் துணி வெய்தச் சுடு வெஞ்சிலை வாய்ச் சரந்துரந்தான்
வேளும் சேயும் அனையாரும் வேல் கணாரும் பயில் வீதி
நாளும் விழவின் ஒலி யோவா நறையூர் நின்ற நம்பியே–6-7-1-

நாளும் விழவின் ஒலி-

(ஆளும் -உம்மைத் தொகை சேர்த்து -முன் அடியேன் ஸ்வதா தாஸ பூதன் –
அடியேனை-ஆளும் பணியும்-கொண்டான்-
அடியேன் சேஷத்வம் உடைய ஜீவன் -யோக்யதையைச் சொன்னவாறு –
ஆள் கொண்டான் -சேஷத்வம் இருந்தால் மட்டும் போதாது -உணர்தல் புரிதல் –
மயர்வற மதி நலம் அருளி புரிய வைத்தான்
பணி கொண்டான் -உணர்ந்தால் மட்டும் போதாதே –
அதுக்குத் தந்த கைங்கர்யமும் கொண்டான் என்றவாறு –
இப்படி மூன்று நிலைகளையும் அறிந்து கொள்ள வேண்டும் )

ஆளும் பணியும் அடியேனைக் கொண்டான்-
தன் திருவடிகளுக்கு அர்ஹமான வஸ்து
தனக்கு அரிது என்று இராதபடி -ஆளாக ஸ்வீகரித்து
அந்த ஆளாதினுடைய பலமான
கைங்கர்யத்தையும் கொண்டான்  –

அடியேனை-ஆளும் பணியும்-கொண்டான்-
முதல் தன்னிலே யோக்யமான வஸ்துவையும்
அயோக்யதையேயாய்
தன்னை ஸ்வ தந்த்ரனாக புத்தி பண்ணி வைக்கை அன்றிக்கே
பர சேஷன் என்னும் புத்தியைப் பிறப்பித்தான் என்கையும்
அந்த சேஷத்வத்தின் உடைய பலமான
தாஸ்யத்தில் ருசியைப் பிறப்பித்தான் என்கையும் –

விண்ட நிசாசரரை தோளும் தலையும் துணி வெய்தச் சுடு வெஞ்சிலை வாய்ச் சரந்துரந்தான் வேளும் சேயும் –
இவ் வடிமையிலே பொருந்தாத படியான ஜென்மத்தை உடைய
துஷ் பிரக்ருதிகளை அழியும் படி சொல்லுகிறது –
இவர்களுக்கு இன்னும் இதிலே ருசி பிறக்க கூடுமோ என்று
ஆந்தனையும் அவசரம் பார்த்து நின்று
த்விதா பஜ்யேய மாப்யேவம் ந நமேயந்து கஸ்யசித் –  என்று
அவர்கள் பொருந்தாமையிலே நிலை நின்றால்
பின் கண் பாராதே அழியச் செய்யும் –
தோளைக் கழிப்பது
தாளை முறிப்பது
தலையை அறுப்பதாகக் கொண்டு
சிறிது போது காலயாபநம் பண்ணி
பின்னை அம்பாலே அழிக்கைகாக
காணவே-எதிரிகள் குடல் குழம்பும் படியான வில்லில் நின்றும்
தீப்த பாவக  சங்காசை -என்கிறபடியே
தொடுத்து விடுகிற போது அம்பாய்
சத்ரு சரீரங்க ளிலே அக்நியாய் பிரவேசிக்கும்
அம்புகளை நடத்தினான் –

வேளும் சேயும் அனையாரும் வேல் கணாரும் பயில் வீதி –
அத்தேசத்தில் வர்த்திப்பார் எல்லாம்
போக்தாக்களும் போக்யைகளுமான ஸ்திரீகளுமே யாய்த்து –
வடிவு அழகுக்கு காம வேளையும் ஸூப்ரஹமணியனையும் போலே இருக்கும்  புருஷர்களும்
அவர்கள் தங்களையும் ஒரு நோக்காலே அனந்யார்ஹராம் படி பண்ண வல்ல
ஸ்திரீகளும் வர்த்தியா நின்றுள்ள –

நாளும் விழவின் ஒலி யோவா நறையூர் நின்ற நம்பியே   –
திங்களும் நாளும் விழவறாத -என்றபடியே
நாள் திரு நாளும் திங்கள் திரு நாளும் மாறாதே இருக்கிற
திரு நறையூரிலே நித்ய வாஸம் பண்ணுகிற
நம்பி -ஆளும் பணியும் அடியேனைக் கொண்டான் –

——————————————————-

கீழே நிசாசரரை வென்ற -ராமாவதாரம் –
ராஜாக்கள் சிறிதும் அதி மாத்ரமாக கை விஞ்சினால்
அழிக்கும் சக்தன் இதில் -பரசுராம அவதாரம் இதில் –

முனியாய் வந்து மூ வெழு கால் முடி சேர் மன்னர் உடல் துணியத்
தனிவாய் மழுவின் படை யாண்ட  தாரார் தோளான்  வார் புறவில்
பனி சேர் முல்லை பல்லரும்ப பானல் ஒரு பால் கண் காட்ட
நனி சேர் கமல முகம் காட்டும் நறையூர் நின்ற நம்பியே–6-7-2-

முனியாய் வந்து –
ஆன்ரு சம்சய வ்ரத பிரதானனான ருஷியாய் வந்து –
அவ வான்ரு சம்சய வ்ரதருக்கு வைத ஹிம்சையில் கை கூச ஒண்ணாது இறே –
(கருணா காகுஸ்தன் ராமர்
ரோஷ ராமர் முனி –பரசுராமர் -விதித்த தண்டனை கொடுக்க-
வைதிக ஹிம்சை கருணை தடுக்காதே )

மூ வெழு கால் முடி சேர் மன்னர் உடல் துணியத்
தனிவாய் மழுவின் படை யாண்ட –
இருபத்தொரு படி கால் ஷத்ரிய வம்சத்தை அறுத்துத் தூவும்படி
அத்விதீயமான வாயை உடைய மழுவை
ஆயுதமாக நிர்வஹித்து –

தாரார் தோளான் –
ஜகத் ரஷணத்துக்கு தனி மாலை இட்டு இருக்கிறவன் –

வார் புறவில் பனி சேர் முல்லை பல்லரும்ப பானல் ஒரு பால் கண் காட்ட –
நீண்ட புறவில் -பரந்த பர்யந்தத்தில் –
தர்ச நீயமான-குளிர்ந்த – முல்லை யானது –
அங்குத்தை ஸ்திரீகள் உடைய தந்த பங்க்தியைக் காட்ட –
நெய்தலில் அவாந்தர ஜாதியான பானலானது கண்களைக் காட்ட –

நனி சேர் கமல முகம் காட்டும் நறையூர் நின்ற நம்பியே  –
நனி சேர் வயலுள் முத்து அலைக்கும் -பாட பேதம் –
கடல் போலே பரந்த வயலிலே முத்தானது அலையா நின்றுள்ள –
அன்றிக்கே –
ரீதி பேதம் பிறவாமைக்காக-கமலம் -என்றது ஆகில் –
அவ்விரண்டுக்கும் ஆஸ்ரயமான   முகத்தை
பெருத்த தாமரையானது காட்டும் –

——————————————————

ராம -வாமன -கந்தமான திருப் பாற் கடல் –
பரசுராமர் முன் பின் அவதாரங்கள் -திரு உள்ளம் ஓடி
இவற்றுக்கு நாற்றங்கால் அனுபவம் இதில் –

தெள்ளார் கடல் வாய் விட வாய சின வாளரவில் துயில் அமர்ந்து
துள்ளா வருமான்  வீழ வாளி துரந்தான் இரந்தான் மாவலி மண்
புள்ளார் புறவில் பூங்காவி புலன் கொள் மாதர் கண் காட்ட
நள்ளார் கமல முகம் காட்டும் நறையூர் நின்ற நம்பியே–6-7-3-

விட வாய்ச் சின வாளரவில் -மூன்று அடை மொழிகள் அரவுக்கு –

தெள்ளார் கடல் வாய் விட வாய்ச் சின வாளரவில் துயில் அமர்ந்து துள்ளா வருமான்  வீழ வாளி துரந்தான் –
தெண்மை யார்ந்து
திரை கொழித்து எறட்டா நின்ற  கடலிலே –
செந் தெங்குக்கு முள் கட்டினால் போலே
வஸ்துவின் நீர்மைக்குத் தக்கபடி
பிரதி பஷத்தின் மேலே விஷத்தை  உமிழா நின்றுள்ள வாயை உடையனாய்
அவர்கள் மேலே மிக்க சினத்தை உடையனுமாய்

நிரந்தர பகவத அனுபவத்தால் வந்த ஒளியை உடையனுமாய் இருந்து உள்ள
திரு வநந்த ஆழ்வானைப் படுக்கையாகக் கொண்டு
அவன் மேல் சாய்ந்து
ராவணாதி கண்டகர் வந்து தோற்றினவாறே
அப் படுக்கையை விட்டுப் போந்து
அவதரித்து
அங்கே இங்கே துள்ளி வருகிற மாயா ம்ருகமானது இலக்குப் பட்டு
விழும்படி அம்பை நடத்தினவன் –

இரந்தான் மாவலி மண்-
அவ் வம்பு கையிலே இருக்கச் செய்தே
ஓர் இயற்றி இல்லாதாரைப் போலே
மகா பலி பக்கலிலே சென்று மண்ணை இரந்தான்-

சாமத்துக்குச் செல்லாத இடத்தில்  யாய்த்து
பேதத்தில் இழிவது –
(சாம தான பேத தண்டங்களில் )

புள்ளார் புறவில் பூங்காவி புலன் கொள் மாதர் கண் காட்ட நள்ளார் கமல முகம் காட்டும் நறையூர் நின்ற நம்பியே-
அன்னம் தொடக்கமான பஷிகளாலே
நெருங்கி இருந்துள்ள  பர்யந்தத்திலே
தர்ச நீயமான செங்கழுநீர் ஆனது
(புலன் கொள்-புலன்களால் அனுபவிக்கப்படும் )
ஆபரணங்களால் அலங்க்ருதைகளாய் இருந்துள்ள  ஸ்திரீகள் கண்ணைக் காட்ட
செறிந்த இதழை உடைய தாமரைப் பூவானது
அக் கண்களுக்கு ஆஸ்ரயமான முகத்தைக் காட்டா  நின்றுள்ள திரு நறையூர் –

—————————————————————

ஏஷ நாராயண ஸ்ரீ மான் ஷீரார்ணவ நிகேத –நாக பர்யங்க உத்ஸ்ருஜ்ய —
ஆகதோ மதுராம் புரீம்
சர்வ நியாந்தா
கிருஷ்ணனாய் பிறந்து
நியாம்யனாய் இருந்த வ்ருத்தாந்தம் –

ஒளியா வெண்ணெய்  உண்டான் என்று உரலோடு ஆய்ச்சி ஒள் கயிற்றால்
விளியா வார்க்க வாப்புண்டு விம்மி யழுதான்   மென் மலர் மேல்
கழியா வண்டு கள் உண்ணக்  காமர் தென்றல் அலர் தூற்ற
நளிர்வாய் முல்லை முறுவலிக்கும் நறையூர் நின்ற நம்பியே —6-7-4-

ஒளிக்கப் பட்ட -ஒளிக்க முடியாத -தானே ஒளித்து நின்று -மூன்றும் –

ஒளியா வெண்ணெய்  உண்டான் என்று உரலோடு ஆய்ச்சி ஒள்  கயிற்றால் விளியா வார்க்க –
மறைய நின்று சேமித்து வைத்த வெண்ணெயை
தைவம் கொண்டது என்னும் படியாக அமுது செய்து

அன்றிக்கே
மறைக்க அரிதான வெண்ணையை அமுது செய்தான் என்று
யசோதை பிராட்டியானவள்  சீறி
உரலோடு சேர்த்து திரு மேனியிலே அழுந்தும்படியாக
கயிற்றாலே நெருக்கிக் கட்ட

அன்றிக்கே
திரு மேனியை ஸ்பர்சிக்கப் பெற்றது -என்று ஒண் கயிறு -என்றார் ஆகவுமாம் –

வாப்புண்டு –
அனுகூல ஸ்பர்சம் உள்ள த்ரவ்யம் ஒழிய செல்லாமையாலே
அப்படி கட்டுண்டு –
நாக பாசாதிகளை இட்டு கட்டில் இறே அறுத்துக் கொடு போக வல்லான் ஆவது –

அன்றிக்கே
துர் யோநாதிகள் கட்டில்  ஆதல்
அனுகூலர் கட்டினால் போக மாட்டான் –
யதிசக் நோஷி கச்ச த்வம் -என்றாள் இறே  –

(சர்வ விபு எப்படி நகர முடியும் வேதாந்தம் படியும் -அறிந்து யசோதை –
ஆஸ்ரிதர் மீறாமலும் -குடும்பிநி -அகாரத்தை கட்டி ஆகாரத்தை கட்டப் போனாள் )

வங்கி புரத்து நம்பி பல காலம்
திரு வாராதன க்ரமம் அருளிச் செய்ய வேணும் என்று  போருமாய்
அவசர ஹானியாலே அருளிச் செய்யாமலே போந்தாராய்
திருமலையிலே எழுந்து அருளி இருக்கச் செய்தே
ஆழ்வானுக்கும் நம்பி   ஸ்ரீ ஹனுமந்தத் தாசருக்கும் அது தன்னை அருளிச் செய்தாராய்
சமைக்கிற அளவிலே நம்பி தோற்ற
திரு உள்ளம் துணுக் என்று  அஞ்சி அப்போது அருளிச் செய்த வார்த்தை –
என்றும் உள்ள இஸ் சம்சயம் தீரப் பெற்றோம் ஆகிறது
நியாமகன் நியாம்யங்களிலே   சிலர்க்கு அஞ்சிக் கட்டுண்டு அடி உண்டு
அழுது நின்றான் என்றால்  இது கூடுமோ என்று இருந்தோம் –
இரண்டு இழவுக்கும் நம்முடைய ஹிருதயம் அஞ்சி
நொந்தபடியால் அதுவும் கூடும் -என்று –
(கேட்டதுக்கு சொல்லாமலும் இப்பொழுது முன்பே கூட்டி சொல்லாததுக்கும் -இரண்டுக்கும்
கண்ணனே பார்த்த சாரதியை உடையவர் அன்றோ )

விம்மி யழுதான்   –
அக வாயில் ஓட்டத்துக்கு ஓர் எல்லை இல்லை இறே
அது எல்லாம் தோற்றும்படி
அதுக்கு போக்கு விட்டு அழுத படி –
வாய் விட்டு அழ ஒண்ணாத படி -வாய் வாய் -என்னுமே –

மென் மலர் மேல் கழியா வண்டு கள் உண்ணக்  காமர் தென்றல் அலர் தூற்ற –
கண்ட விடம் எங்கும் பரப்பு மாறப் பூத்துக் கிடக்கும் இறே –
அதிலே மது பான அர்த்தமாக கிட்டின வண்டுகள்
அத்தைக் கிட்டப் பெற்ற ஹர்ஷத்தாலே களித்து
நிஷித்த சேவை பண்ணுவாரைப் போலே  மது பானத்தை பண்ணிற்றன-

அத்தைக் கண்ட ஸ்ப்ருஹநீயமான தென்றல்
நாட்டிலே பழியைத் தூற்றிற்று –
(தீக் குறளைச் சென்று ஒதுகின்றதே )

நளிர் வாய் முல்லை முறுவலிக்கும் நறையூர் நின்ற நம்பியே –
அத்தைக் கண்ட முல்லை
புகுந்த பிரமாதத்தை அனுசந்தித்து
அது தான் அப்படி செய்கிறது இது தான் இப்படி செய்யக் கடவதோ என்று
வாய் விட்டுச் சிரிக்க மாட்டாமை ஸ்மிதம் பண்ணிற்று –

—————————————————————-

ஆஸ்ரித பவ்யன் கீழே
ஆஸ்ரித விரோதிகள் மேல் தானே சென்று வெல்ல வல்ல சர்வ சக்தன் இதில் –

வில்லார் விழவில் வட மதுரை விரும்பி விரும்பா மல் லடர்த்துக்
கல்லார் திரள் தோள் கஞ்சனைக் காய்ந்தான் பாய்ந்தான் காளியன் மேல்
சொல்லார் சுருதி முறை யோதிச் சோமுச் செய்யும் தொழிலினோர்
நல்லார் மறையோர் பலர் வாழும் நறையூர் நின்ற நம்பியே–6-7-5-

சோமுச் செய்யும் தொழிலினோர்-சோமா யாகாதிகள் செய்யும் கர்ம யோகிகள்-
நல்லார் -பயனுக்காக இல்லாமல் – அநந்ய பிரயோஜனராய் அனுஷ்டிக்கும்படியான
வை லஷண்யத்தை உடையவர்கள் –
வாழும்-நித்ய வாஸம் -ஸ்வரூப அனுரூபமாக வாழும் –

வில்லார் விழவில் வடமதுரை விரும்பி –
கம்சன் மாதுலனாய் -வில் விளைவு -என்ற வியாஜத்தை இட்டு அழைப்பித்து
வாசலிலே ஆனையை நிறுத்தி
அது கொன்றது என்று கண்ண நீர் விழ விட்டு துக்கம் கொண்டாடி இருப்பானாகக் கோல
அத்தை அறியாதானாய் இருக்கை அன்றிக்கே
அடியே தொடங்கி
அவன் பண்ணிப் போருகிற ப்ரதி கூல்யத்தை அறியச் செய்தேயும்
அத்தை மதியாதே வில் விழவுக்கு   என்று
அவ் விடத்தை உகந்து புகுந்தான் ஆய்த்து –

விரும்பா மல் லடர்த்துக்
உகவாத மல்ல வர்க்கத்தை அழியச் செய்து –

கல்லார் திரள் தோள் கஞ்சனைக் காய்ந்தான் –
திண்ணிய தோள் உடைய கம்சன் கோலின  கோலுதலை
அவன் தன்னோடே போம்படி
பண்ணி அவனை முடித்து –

பாய்ந்தான் காளியன் மேல் –
கம்சன் முதுகில் பாய்ந்தால் போலே
காளியன் தலையிலே பாய்ந்த படி –

சொல்லார் சுருதி முறை யோதிச்
புருஷ புத்தயா  அதீனம் ஆகையாலே
நிர்த் தோஷமாய் இருக்கிற ஸ்ருதிகளை
பத நியமங்களோடே அதிகரித்து –

சோமுச் செய்யும் தொழிலினோர்
கேவல அத்யயனம் பண்ணுகை அன்றிக்கே

தொழிலினோர்
அதனுடைய அனுஷ்டானம் அளவும் போருமவர்கள்
அது தான் காதா சித்கமாய் இருக்கை அன்றிக்கே
அது தான் யாத்ரையாய் இருக்குமவர்கள் –

நல்லார் மறையோர் பலர் வாழும் நறையூர் நின்ற நம்பியே –
அது தன்னை ஒரு பலத்துக்காக அனுஷ்டிக்கை அன்றிக்கே
அநந்ய பிரயோஜனராய் அனுஷ்டிக்கும்படியான
வை லஷண்யத்தை உடையவர்கள் –

———————————————

வள்ளி கொழு நன் முதலாய மக்களோடு முக் கணான்
வெள்கியோடே விறல் வாணன்  வியன் தோள் வனத்தைத் துணிந்து உகுந்தான்
பள்ளி கமலத்திடைப் பட்ட பகுவாய் அலவன் முகம் நோக்கி
நள்ளி யூடும் வயல் சூழ்ந்த நறையூர் நின்ற நம்பியே—6-7-6-

வள்ளி கொழு நன் முதலாய மக்களோடு முக் கணான் வெள்கியோடே –
வள்ளி என்று ஒரு சண்டாள ஸ்திரீக்கு பெயர் –
அவளுடைய கொழுநன் ஆய்த்து ஸூ ப்ரஹ்மண்யன்  –
அவன் துடக்கமான புத்ராதிகளோடே கூட -அவி நீத ப்ருத்யவர்க்க -என்னும் இத்தனை இறே இங்கு –

முண்டன் நீறன் -இத்யாதி
தலையைச் சிரைத்து சாம்பலைப் பூசி இருப்பான் ஒருவனும் –
அவனுடைய புத்ரர்களும் –
ஜ்வரங்களும்
பிடாரியும்-(மோடியும்)
அக்னியும்
இவை அடைய முதுகு  காட்டி ஓட –
அத்தைக் கண்டு
ஸ்திரீ பிரதானவர்களோடே யாகாதே நாம் பொர இழிந்தது  -என்று லஜ்ஜித்து –

விறல் வாணன்  வியன் தோள் வனத்தைத் துணிந்து உகுந்தான்–வாணனுக்கு இரங்கினான் –
ஆஸ்ரயணீயர் அல்லாதாரை ஆஸ்ரயித்து வந்தான் அத்தனை என்று
அவனுடைய தசையை அனுசந்தித்து கிருபை பண்ணினான் ஆய்த்து –

முக் கணான் வெள்கியோடே   –
ருத்ரன் தான் நோக்குவதாக ஏறிட்டுக் கொடு வந்து வாணனைக் காட்டிக் கொடுத்து
பரிகரத்தோடே லஜ்ஜித்து ஓட
பெரு மிடுக்கனான வாணன் உடைய பாஹூ வனத்தை சேதித்து ஹ்ருஷ்டனானான் –
தேவதாந்திர பஜனத்துக்கு பரிகரமான தோள்களைத்  துணித்தான்
ஒரு கையால் அஞ்சலி பண்ணினால் கையைப் பறிப்பதாக சொல்லா நின்றது இறே –

பள்ளி கமலத்திடைப் பட்ட பகுவாய் அலவன் முகம் நோக்கி நள்ளி யூடும் வயல் சூழ்ந்த நறையூர் நின்ற நம்பியே-
பட்டர் அருளிச் செய்ய குறிப்பாக கேட்டு இருப்பதொரு பாட்டு -என்று அருளிச் செய்வர் –
பகுவாய் அலவன் கமலத்தின் இடைப் பள்ளி பட்டது –
நள்ளியானது கர்ப்ப தாரணத்தாலே கேதித்து இருக்க
அதுக்கு இனியது தேட வேணும் -என்று மதுவுக்காக   போந்த அலவன் ஆனது 
தாமரைப் பூவில் வந்து இழிய கொள்ள
போது அஸ்தமிக்கையாலே
உடம்பைக் கொண்டு அங்கே இங்கே புரண்டு ராத்திரி அதிலே தங்கி –
அதிலே தாதும் சுண்ணமும் உடம்பிலே நிழல் இட்டு தோற்ற
போது விடிந்த வாறே வந்தது –

இது போன போதே தொடங்கி-கதவைத் திறந்து வரவு பார்த்து கொடு நின்ற நள்ளி யானது
இத்தைக் கண்டு
ராத்திரி தங்கின படியாலும்
உடம்பிலே சுவடு இருந்த படியாலும்
இது வெருமன் அல்ல என்று முகம் மாறி கதவை அடைத்து உள்ளே போய்ப் புக்கது

இத்தை பட்டர் அருளிச் செய்த அநந்தரம்
பிள்ளை திரு நறையூர் அரையர்
ஆராய்ந்து குற்றம் நிரம்பினால் பின்னை அன்றோ தண்டிப்பது -என்ன
என் செய்வோம் கேள்வி இல்லாத படி   பெண்ணரசு நாடாய்த்து -என்று அருளிச் செய்வர்  –

———————————————————

படை எடுத்து வந்த வாணன் கர சேதம் முக்கண்ணன் முதுகு காட்டி ஓடியது கீழே
அவ்வளவு இல்லாமல்
துர்வர்க்கம் எதிர் இட்ட வர
வென்ற சாதுர்யம்
இந்திரன் மழை பொழிய
குன்று எடுத்து ஆநிரை காத்த விருத்தாந்தம்
இரண்டு இடங்களிலும் ஆழி அலங்காரமாகவே –

மிடையா வந்த வேல் மன்னர் வீய விசயன் தேர் கடவிக்
குடையா வரை யொன்று எடுத்த ஆயர்கோவாய் நின்றான் கூர் ஆழிப்
படையான் வேத நான்கு ஐந்து வேள்வி அங்கம் ஆறு இசை ஏழ்
நடையா வல்ல அந்தணர் வாழ நறையூர் நின்ற நம்பியே –6-7-7

மிடையா வந்த வேல் மன்னர் வீய விசயன் தேர் கடவிக்
துர்வர்க்கம் அடைய அப்பஷத்தை திரண்டு வந்தது ஆயத்து
பூமிப் பரப்பு அடங்கலும் நெளியும் படி நெருங்கி சாயுதராய் வந்த ராஜாக்கள் முடிய
கையில் ஆயுதம் கொண்டு வியாபாரிக்க ஓர் அவகாசம் அறும்படி அர்ஜுனன் உடைய தேரை நடத்தி

குடையா வரை யொன்று எடுத்த-
இந்த்ரன் உடைய கல் வர்ஷத்தை பரிஹரிக்கைக்காக
கைக்கு எட்டிற்று ஒரு மலையை
வர்ஷத்துக்கு பரிஹாரமான குடையை எடுத்து –
ஒரு மலையை எடுத்தானாய் இருக்கை அன்றிக்கே
அநாயாசமாய் இருந்த  படி –

ஆயர் கோவாய் நின்றான்-
அந்த இந்த்ரன் தானே வந்து கோவிந்த அபிஷேகம் பண்ணும் படி
இடையருக்கும் பசுக்களுக்கும் நிர்வாஹகனாய் நின்றான்-
(ஸ்ரீ கோவிந்த குண்டம் இன்றும் அங்கு உண்டே )

கூர் ஆழிப் படையான் –
கையிலே திரு ஆழியும் இருக்கச் செய்தேயும் யாய்த்து மலையை எடுத்தது –
பசியிலே நலிந்தோம் ஆகில் தானே தவிருகிறான் –
அவ்வளவும் நாம் பரிகரத்தை நோக்குவோம் -என்று பார்த்தான் –

வேத நான்கு ஐந்து வேள்வி அங்கம் ஆறு இசை ஏழ் நடையா வல்ல அந்தணர் வாழ நறையூர் நின்ற நம்பியே   –
இவையே யாத்ரையாம் படி கை வந்து இருக்கிற  பிராமணர் வர்த்திக்கிற தேசம்
தங்களை நோக்குகைக்காக
தங்கள் உடைய வித்யா  வ்ருத்தங்களால்
அவன் தன்னையும் நோக்க வல்லார்கள் ஆயத்து –
(ஸ்வரூப ரக்ஷணம் -மங்களா சாசனம் செய்தல் இது அன்றோ வாழ்கை )

———————————————————–

கீழ் சொன்ன பாரத சமரத்துக்கு காரணம் இதில் –

பந்தார் விரலாள் பாஞ்சாலி கூந்தல் முடிக்கப் பாரதத்துக்
கந்தார் களிற்றுக் கழல் மன்னர்  கலங்கச் சங்கம் வாய் வைத்தான்
செந்தாமரை மேல் அயனோடு சிவனும்  அனைய பெருமையோர்
நந்தா  வண்கை மறையோர் வாழ் நறையூர் நின்ற நம்பியே –6-7-8-

பந்தார் விரலாள் பாஞ்சாலி கூந்தல் முடிக்கப் –
பந்து கொண்டு லீலா நோதம் பண்ணுமது ஒழிய
பரிபவத்துக்கு யோக்யதை அல்லாத த்ரௌபதி பரிபூதையாய் குழலை விரித்து
இது என்னுடைய சத்ருக்களை அழியச் செய்து
அவர்கள் தலை மேல் இருந்து அல்லது
முடிப்பது இல்லை -என்று பிரதிஞ்ஞை பண்ண –

பாரதத்துக் கந்தார் களிற்றுக் கழல் மன்னர்  கலங்கச் சங்கம் வாய் வைத்தான் –
ராஜாக்கள் தூசி ஏறின யுத்தத்திலே
கம்பத்தை முறித்துக் கொண்டு திரிகிற மத்த கஜங்களை
மேல் கொள்ள வல்லரான
வீரக் கழலை உடைய ராஜாக்கள் முழுக்காயாக அவியும்படி
ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யத்தை வாயிலே வைத்தான் ஆய்த்து   –

செந்தாமரை மேல் அயனோடு சிவனும்  அனைய பெருமையோர் நந்தா  வண்கை மறையோர் வாழ் நறையூர் நின்ற நம்பியே  –
தனித் தனியே சிருஷ்டி சம்ஹாரத்துக்கு ஷமராய்
ப்ரஹ்ம ருத்ரர்களில் காட்டில் ஏற்றமான ஔதார்யத்தை உடைய
பிராமணர் நித்ய வாஸம் பண்ணுகிற தேசம் –

——————————————————————

கோவிந்தா என்றவள் குழல் முடிக்க பாரதப்போர் கீழ்
கபாலி=துர் அபிமானி -எங்கும் திரிய
பிக்ஷையிட்டு ரஷித்த குணம் இதில் –

ஆறும் பிறையும் அரவமும் அடம்பும் சடை மேல் அணிந்து உடலம்
நீறும் பூசியேறூரும் இறையோன் சென்று குறை யிரப்ப
மாறு ஒன்றில்லா வாச நீர் வரை மார்வகலத்து அளித்து உகந்தான்
நாறும் பொழில் சூழ்ந்து அழகாய நறையூர் நின்ற நம்பியே–6-7-9-

ஆறும் பிறையும் அரவமும் அடம்பும் சடை மேல் அணிந்து உடலம் நீறும் பூசியேறூரும்
என்னுடைய ரஷணம் நானே பள்ளிக் கொள்ள வல்லேன் -என்று
துர்மானத்தைப் பண்ணி அதுக்கு ஈடான
அடையாளங்களை  உடையனாய் இருக்கிற
தன் ஜடையில் ஏக தேசத்தில் கங்கையை தரித்து -( கங்கா தரன் )
போக பிரதானன் என்று தோற்ற சந்த்ரனையும் தரித்து -( சந்த்ர சேகரன் )
சர்ப்பத்தையும் அடப்பம் பூவையும் ஜடையிலே அணிந்து –
அடம்பம் பூ
கடம்பம் மர விசேஷ பூ –
உடம்பிலே பஸ்மத்தையும் அணிந்து
ருஷபத்தை நிர்வஹியா நின்றுள்ள

இறையோன் சென்று குறை யிரப்ப-
இறையோன் உண்டு –
ஈஸ்வர அபிமாநியானவன்
லோக குருவுமாய் தனக்குப் பிதாவுமாய் இருக்கிற
ப்ரஹ்மாவின் உடைய தலையைச் சேதித்து
அத்தாலே பாதகியாய்க் கொண்டு
சர்வேஸ்வரன் திருவடிகளில் தன் குறையை அறிவிக்க –

மாறு ஒன்றில்லா வாச நீர் வரை மார்வகலத்து அளித்து உகந்தான்
சர்வ கந்த -என்கிற -திரு மேனியிலே
ஸ்வேத ஜலத்தைக் கொடுத்து
மதிப்பனாய்த் திரிகிற இவன் உடைய குறையை தீரப் பெற்றோம் -என்கிற இத்தால்
தான் உகந்தான் ஆய்த்து –

நாறும் பொழில் சூழ்ந்து அழகாய நறையூர் நின்ற நம்பியே  –
சர்வ கந்த -என்கிற வஸ்துவையும் துவக்க வற்ற
பரிமளத்தை உடைத்தான பொழிலாலே சூழப் பட்டு
தர்ச நீயமாக இருக்கிற திரு நறையூர் –

—————————————–

நன்மை யுடைய மறையோர் வாழ் நறையூர் நின்ற நம்பியை
கன்னி மதிள் சூழ் வயல் மங்கைக் கலியன் ஒலி செய்த தமிழ் மாலை
பன்னி யுலகில் பாடுவார் பாடு சாரா பழ வினைகள்
மன்னி யுலகம் ஆண்டு போய் வானோர் வணங்க வாழ்வாரே –6-7-10-

நன்மை யுடைய மறையோர் வாழ் நறையூர் நின்ற நம்பியை –
அநந்ய பிரயோஜனரான பிராமணர் வர்த்திக்கிற
திரு நறையூரிலே வந்து நித்ய வாஸம் பண்ணுகிற
கல்யாண குண பூரணன் ஆனவனை  –

கன்னி மதிள் சூழ் வயல் மங்கைக் கலியன் ஒலி செய்த தமிழ் மாலை —
அரணாக போரும்படியான மதிளாலே சூழப் பட்ட
திரு மங்கைக்கு ராஜாவான ஆழ்வார்
ஒலியை உடைத்தாம் படி அருளிச் செய்த தமிழ் தொடையை

பன்னி யுலகில் பாடுவார் பாடு சாரா பழ வினைகள்
லோகத்திலே ஆராய்ந்து சொல்லுமவர்கள் உடைய அருகே
பாபங்கள் ஆனவை கிட்டாது –
பாபங்கள் வரப் போக்க வேணும் என்று அர்த்திக்கும் படி இருக்கை அன்றிக்கே
இவ்விடம் நமக்கு இருப்பிடம் அன்று என்று பிராக்தமான
பாபங்கள் தானே விட்டுப் போம்

மன்னி யுலகம் ஆண்டு போய் வானோர் வணங்க வாழ்வாரே –
சம்சாரத்தில் நெடுநாள் இருந்து
ஐஹிக போகங்களையும் புஜித்து
பின்னை பரம பதத்தே போய்
நித்ய ஸூரிகள் ஆதரிக்க
நித்ய அனுபவம் பண்ணப் பெறுவார்கள் –

————–

ஸ்ரீமத் சிறுமாமனிசராய், சௌசீல்ய நிதியாய், நம்பிள்ளை போன்று போது போக்குவது அருளிச் செயலிலேயாய்,
தற்போது காஞ்சீ வாதிகேஸரி மடாதிபதியாய் எழுந்தருளியிருக்கும் ஸ்வாமி,
திருவாய்மொழிக்கு நூற்றந்தாதி போன்று திருமொழிக்கு நூற்றந்தாதி அருளிச் செய்துள்ளார்.
அதில் இந்த பதிகத்திற்கு இவ்வளவு அர்த்தங்களையும் உள்ளடக்கி அருளிச் செய்துள்ளது.

ஆளுமவன் தான் தனக்காட் செய்யும் அறிவு அருளி
ஆளறக் கொள் நம்பி புகழ் பேறாய்த் தான் -ஆள் கொள்வான்
நன்னறையூர் நின்றான் அங்காட் செய்து உயும் என்றான்
மங்கையர் மன்னன் எம்மான் -57-

புகல்-ரக்ஷகன் /பேறு-பெரும் பலன் புருஷார்த்தம் /
சேஷிக்கு உகந்த அடிமை செய்வதே உய்வதற்கு ஆறும் பேறுமாகும்–

———————————————————

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

This entry was posted on May 5, 2014 at 2:12 am and is filed under Acharyarkall, திருமங்கை ஆழ்வார், பெரிய திரு மொழி, பெரியவாச்சான் பிள்ளை, Prabandha Amudhu, Thirumangai Aazlvaar. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.