Thiruvonum's Weblog

அவதாரிகை –

முதல் பத்தில் –
ஸ்வ ஸ்வரூப -பர ஸ்வரூபங்களை நிர்ணயித்து –
ஸ்வரூப அனுரூபமான புருஷார்த்தத்தை நிர்ணயித்து –
தத் விரோதியையும் நிர்ணயித்து –
விரோதி நிவ்ருத்திக்கும் -புருஷார்த்த சித்திக்கும் அனுரூபமான உபாயத்தையும் நிர்ணயித்து –
இத்தனைக்கும் வாசகமான -திரு மந்த்ரத்தை -வாக் இந்த்ரியத்துக்கு விஷயமாக்கி —
இவ் வர்த்தத்தை நெஞ்சுக்கு விஷயமாக்கி –
தெளிந்து கால ஷேபம் பண்ணினார் –

நடுவில் பத்தில் —
கால ஷேப அர்த்தமாக அனுசந்தித்த அனுசந்தானத்து அளவிலே பர்யவசியாதே
கண்ணான் சுழலை இட்டு
கண்ணாலே கண்டு அனுபவிக்கும் படியான ஆற்றாமை விளைந்து –
தான் நினைத்தபடி அனுபவிக்கப் பெறாமையாலே
அப்ரக்ர்திங்கராய் -பிறர் வாயாலே வார்த்தை
சொல்ல வேண்டும்படியான மோஹமாயச் சென்றது –

மூன்றம் பத்திலே –
இவள் தசையைக் கண்ட தோழி இவளை ஆஸ்வசிப்பிக்க வேணும் என்று பூர்வ சம்ஸ்லேஷத்தை முன்னிட
வ்ர்த்த கீர்த்தனம் ஆகையாலே தரித்து நின்று பேசினாள்-

பின்னை
ப்ரஸ்ன பிரதி வசனங்கள் இல்லாமையாலே
பழைய ஆற்றாமையே மேலிட்டு தூத ப்ரேஷணத்தில் அன்வயித்தாள் –

அநந்தரம்
அவன் வந்து முகம் காட்டாமையாலே ப்ரணய ரோஷம் தலை எடுத்தது –
நம் ஆழ்வாரைப் போலே ப்ரணய ரோஷம் நிலை நிற்கில் இறே -அவன் வந்து முகம் காட்டுவது –
அது செய்யாதே நடுவே எளிமைப் பட்டு பழைய ப்ரக்ருதியிலே இழிந்தார் –

விழுந்த இடத்திலும் தரித்து இருக்கலாவது அவன் முகம் காட்டினால் இறே –
அது இல்லாமையாலே
நம் ஆழ்வாருக்கு -முனியே நான்முகனில் -பிறந்த பரம பக்தி -இவருக்கு பிறந்து –
தம்முடைய அநந்ய கதித்வத்தையும் –
ஸ்வ தோஷ பூயஸ்வத்தையும்-முன்னிட்டு
பிரணயியான நீ -எனக்கு முகம் காட்டாது ஒழிவதே -என்று கூப்பிடுகிறார் –

நம் ஆழ்வார் பரத்வத்தையும் அவதாரத்தையும் பற்றிக் கூப்பிட்டார் –
இவருக்கு பராவஸ்தையும் அவதாரம் ஆகையாலே
அவதாரத்தையும் அர்ச்சாவதாரத்தையும் பற்றிக் கூப்பிடுகிறார் –

(ஏரார் முயல் விட்டுக் காக்கைப் பின் போகாதவர் அன்றோ)

(சூழ் புனல் குடந்தையே தொழுது -உபக்ரமித்து
இங்கு-தண் குடந்தை கிடந்த மாலை நெடியானை அடி நாயேன் நினைந்திட்டேனே- உபஸம்ஹாரம்)

—————————————————–

அன்று ஆயர் குலமளுக்கு அரையன் தன்னை
அலை கடலைக் கடைந்த அம்மான் தன்னைக்
குன்றாத வலி யரக்கர் கோனை மாளக்
கொடுஞ்சிலை வாய்ச் சரம் துரந்து குலங்களைந்து
வென்றானைக் குன்றெடுத்த தோளினானை
விரி திரை நீர் விண்ணகரம் மருவி நாளும்
நின்றானைத் தண் குடந்தை கிடந்த மாலை
நெடியானை அடி நாயேன் நினைந்திட்டேனே –29-

பதவுரை

அன்று–முன் பொருகாலத்தில்
ஆயர் குலம் மகளுக்கு–இடைக் குலத்துச் சிறந்த மகளாக அவதரித்த நப்பினைப் பிராட்டிக்கு
அரையன் தன்னை–நாயகரானவரும்
அலை கடலை கடைந்து-அலையெறிகின்ற கடலைக் கடைந்தவரும்
அடைத்த அம்மான் தன்னை–(அதில்) அணை கட்டின ஸ்வாமி யானவரும்
குன்றாத வலி–குறைதலில்லாத மிடுக்கை யுடைய
அரக்கர் கோனை மாள–இராவணன் முடியும்படியாக
கொடும் சிலைவாய்–கொடிய வில்லிலே
சரம் துரந்து–அம்புகளைத் தொடுத்துப் பிரயோகித்து
குலம் களைந்து வென்றானை–அரக்கர் குலங்களை நிர்மூலமாக்கி வெற்றி பெற்றவரும்
குன்று எடுத்த–கோவர்த்தன மலையைக் குடையாக எடுத்த
தோளினானை–புஜத்தை யுடையவரும்
விரி திரை நீர் விண்ணகரம் மருவி–பரந்த அலைகளை யுடைய பொய்கைகள் நிரம்பிய திருவிண்ணகரிலே பொருந்தி
நாளும் நின்றானை–எப்போதும் ஸந்நிதி பண்ணி யிருப்பவரும்
தண் குடந்தை–குளிர்ந்த திருக்குடந்தை யிலே
கிடந்த மாலை–பள்ளிக் கொண்டிருக்கும் ஆஸ்ரித வத்ஸலரும்
நெடியானை–ஸர்வோத்தமருமான பெருமானை
நாய் அடியேன்–நாய் போல் நீசனான அடியேன்
நினைந்திட்டேன்–நினைத்தேன்.

கும்பர் ஏழு ருஷபங்களைக் கன்யா சுல்கமாக வைத்த அன்று அவற்றை நிரஸித்து
இடைக்குலத்தில் அவதரித்த பெண்ணான நப்பின்னைப் பிராட்டிக்கு வல்லபன் ஆனவனாய்
அலைகளை யுடைத்தான சமுத்திரத்தை அம்ருதத்துக்காக மதனம் பண்ணி
ராமாவதாரத்தில் சேது பண்ணினவனாய் ஸர்வ ஸ்வாமியாய்
ஒரு காலும் ஷயியாத பலத்தை யுடைய ராஜஸ ஜாதிக்கு எல்லாம் நிர்வாஹகனான ராவணன் முடியும்படியாக
க்ரூரமான வில்லிலே பாணங்களை பிரயோகித்து ராக்ஷஸ குலத்தை நிர்மூலமாக்கி ஜெயித்தவனாய்
பசு நிரைகளையும் இடையரையும் ரஷிக்கைக்காக கோவர்த்தன பர்வதத்தைக் குடையாக எடுத்து திருத் தோளை யுடையனாய்
விஸ்திருதமாகா நின்று அலைகளை யுடைத்தான ஜல ஸம்ருத்தியை யுடைய திரு விண்ணகரிலே எக்காலமும் பொருந்தி நிற்குமவனாய்
ஸ்ரமஹரமான திருக் குடந்தையிலே கண் வளர்ந்து அருளின ஆஸ்ரித வியாமுக்தனாய்
இப்படிப் பட்டவன் என்று அளவிடற்கு அரியனாய் இருக்கிற ஸர்வேஸ்வரனை
அடிமையையே நிரூபகமாக யுடையனாய்
நாய் போலே தண்ணியனான நான் நினைத்தேன் –

———————————————————

பிரணயிநிகளுக்கு முகம் கொடுத்த படியைச் சொல்லுகிறார் –
பிரதமத்தில் நப்பின்னை பிராட்டிக்கு உதவின படியை அருளிச் செய்கிறார் –

அன்று –
அன்றும் இன்றும் போலே காணும் ஆபத்து உள்ளது –

அதாகிறது
நப்பின்னை பிராட்டி உடைய சௌந்த்ர்யத்தைக் கண்டு
இவளைக் காத்தூட்ட வல்லான் ஒரு சமர்த்தன் வரனாக வேணும் என்று பார்த்து
ரிஷபங்களை முன்னிட்டு
இவற்றை நிரசித்தவனுக்கு இவளைக் கொடுக்கக் கடவோம் -என்று சங்கல்ப்பிக்கையாலே –
கிருஷ்ணன் வந்து முகம் காட்டுவதற்கு முன்பு
அன்யார்ஹமாகப் புகுகிறோமோ -என்று நடுங்கின நடுக்கம் இறே அவளது –

ஆயர் குலமளுக்கு –
அபிஜாதையான நப்பின்னை பிராட்டிக்கு
இவளுடைய ஆபிஜாத்யத்துக்கு சதர்சமான குலத்தில் பிறந்தால் அல்லது
இவளை லபிக்க ஒண்ணாது – என்று பார்த்து இறே
ஸ்ரீ நந்த கோபர்க்கு பிள்ளையாய் வந்து பிறந்தது –

அரையன் தன்னை –
ஒரு நாட்டை வன்னியம் அறுத்து
அத் தேசத்தை அனுபவித்ததோபாதி போருமாய்த்து
இவளுடைய விரோதி வர்க்கத்தின் உடைய கனமும்
போக்யதையினுடைய பெருமையும் —
அவளுடைய விரோதி வர்க்கத்தைப் போக்கி
அவளுக்கு உதவினால் போலே
எனக்கு முகம் தர வேண்டாவோ –
என்கிறாள் –

பிராட்டிக்கு உதவின படியை அருளிச் செய்கிறார் –
இவ்விரண்டு அபதானத்தாலும் –
பிராட்டியை லபிக்கைக்காக கடலைக் கடைந்தது –
அவளுடைய தனிமையைத் தீர்க்கைக்காக கடலைக் கடந்தது –
அம்ருத பிரதானமும் குடி இருப்பு கொடுக்கையும் ஆநுஷங்கிகம் -இறே –
அவனுடைய திரு உள்ளத்தை அனுசந்தித்து இறே ஆளவந்தாரும் அருளிச் செய்தார்

(சகர்த்த யஸ்யா பவநம் புஜாந்தரம்
தவ ப்ரியம் தாம யதீய ஜந்மபூ: |
ஜகத் ஸமஸ்தம் யதபாங்க ஸம்ஶ்ரயம்
யதர்த்தம் அம்போதிரமந்த்ய பந்திச ||–ஸ்ரீ ஸ்தோத்ர ரத்னம் -ஶ்லோகம் 37 –

எம்பெருமானே! எந்தப் பிராட்டிக்கு இருப்பிடமாக உன்னுடைய திருமார்பை ஆக்கினாயோ,
எந்தப் பிராட்டியின் பிறப்பிடமான திருப்பாற்கடல் உனக்கு விருப்பமான உறைவிடம் ஆனதோ,
எந்தப் பிராட்டியின் கடாக்ஷத்தை நம்பி இவ்வுலகம் இருக்கிறதோ, யாருக்காக நீ கடலைக் கடைந்தாயோ,
யாருக்காக நீ கடலில் அணை கட்டினாயோ–)

(பிராட்டியைப் பெறுதலே முக்கிய மான பலன்; மற்றது ஆநுஷங்கிகம் என்க.
“விண்ணவரமுதுண அமுதில்வரும் பெண்ணமுதுண்ட எம்பெருமானே!“ என்றாரே இவர் தாமே.)

அம்மான் தன்னைக் –
உன்னுடைய பிரணயித்வத்தை இழக்கை அன்றிக்கே
ஆநு ஷங்கிகமாகக் கொண்டு
துர்வாச சாபத்தாலே நஷ்ட ஸ்ரீ கரரான இந்த்ராதிகள் வந்து சரணம் புகுர
அவர்களுடைய அஸ்ரீ யைப் போக்கி
அம்ருதப் பிரதானம் பண்ணுகையாலும்
ப்ரஹ்மாதிகள் ராவணனால் குடி இருப்பு இழக்க
அவர்களுக்கு குடி இருப்பு கொடுக்கையாலும்
வந்த பரத்வத்தை இழக்கக் கிடாய் புகுகிறாய் -என்கிறாள்-

குன்றாத வலி –
தோள் வலி யாகில் இறே போது செய்வது
வர பலம் ஆகையாலே போது செய்யாது இறே

யரக்கர் கோனை மாளக் –
அவ் வர பலத்தையே ஆலம்பனமாகக் கொண்டு
பர ஹிம்சையே யாத்ரையாய் இருக்கும் –
ராஷச ஜாதிக்கு எல்லாம் நிர்வாஹகனாய் இருக்கிற ராவணனை நசிப்பிக்கும் படியாக –

கொடுஞ்சிலை வாய்ச் சரம் துரந்து –
கண்ட போதே எதிரிகள் மண் உண்ணும்படியான
ஸ்ரீ சார்ங்கத்தாலே திருச் சரங்களை நடத்தி -(சார்ங்கம் என்னும் வில்லாண்டான் தன்னை )

கொடுஞ்சிலை –
தீப்த பாவக சங்காசை -என்கிறபடியே
திருச் சரங்களுக்கு உண்டான ஏற்றமும்
ராம பாணாஸந ஷிப்தம் ஆகையாலே –

குலங்களைந்து-
ராஷச ஜாதியாக அழியச் செய்து –
ஸ்ரீ விபீஷண ஆழ்வான் –தன் நினைவாலும் -ராவணனுடைய நினைவாலும் –
பெருமாள் நினைவாலும் -இஷ்வாகு வம்ச்யன் இறே

தான் சொன்ன ஹிதம் அவன் கேளாமையாலே-நிசாசர -என்றான் –

தத்வாம்துதிக் குல பாம்சனம் -என்றான் ராவணன்-

ஸ்ரீ விபீஷண ஆழ்வான் தன்னை -ராஷசானாம் பலாபலம் -என்று பெருமாள் கேட்டார்

ராஷசானாம் வதே சாஹ்யம் -என்று ராஷச வதத்திலே சஹகரிக்க கடவேன் நான் –
ஆகையால் ராஷச ஜாதிக்கு கூட்டு அல்லன் என்கை –

ராவணன் ஒருவனும் அவதாரம் பண்ண -ராஷச ஜாதியாக நசிக்கும் படி இறே
அவன் பண்ணின அபராதத்தின் உடைய கனம்

ஒருவன் அனுகூலன் ஆனால் அவனுடைய சம்பந்தி சம்பந்திகள் அடங்க உஜ்ஜீவிக்குமா போலே இறே
ஒருவன் பிரதிகூல்யம் பண்ணினால் அவனுடைய சம்பந்தி சம்பந்திகள் அடங்கலும் நசிக்கும் படியும்
ராவணன் பக்கல் சீற்றம் ராஷச ஜாதியாக முடிந்தது –
மகா ராஜர் பக்கல் ஸ்நேகத்தாலே வானர ஜாதியாக வாழ்ந்தது –

(கேசவன் தமர் கீழ்மேலெமரேழெழுபிறப்பும், மாசதிரிது பெற்று நம்முடை வாழ்வு வாய்க்கின்றவா“ என்கிறபடியே
ஒருவன் அநுகூலனானால் அவனுடைய ஸம்பந்தி ஸம்பந்திகளும் உஜ்ஜீவிக்குமாபோலே
ஒருவன் பிரதிகூலனான இராவணனுடைய ஸம்ந்தத்தாலே ராக்ஷஸ குலமடங்கலும் பாழ்பட்டன;
அது கூலனான ஸுக்ரீவனுடைய ஸம்பந்தத்தாலே வாநர ஜாதி யடங்கலும் வாழ்ச்சி பெற்றன.)

வென்றானைக் –
ராஷச ஜாதியை நிச் சேஷமாக நசிப்பித்தாலே போலே ஆய்த்து –
ஸ்ரீ வானர வீரரிலே ஒருத்தனுக்கு ஒரு வாட்டம் வாராத படிக்கு ஈடாக வென்றபடியும் –

குன்றெடுத்த தோளினானை –
பஞ்ச லஷம் குடியில் பெண்களுக்கு தன்னை ஒழிய செல்லாத படியான விளைத்து
அவர்களை அனுபவிப்பித்தவனை –

இத்தால்
உன்னை ஒழிய செல்லாத படியான ஆற்றாமையை விளைவித்த நீ
உன்னை அனுபவிப்பிக்க வேண்டாவோ -என்கை-

அவ் அவதாரத்துக்கு பிற்பாடராய்-
தூத ப்ரேஷணத்திலே அன்வயிப்பது –
ப்ரணய ரோஷத்தில் அன்வயிப்பது ஆனார்க்கு
உதவுகைக்கு அன்றோ திரு விண்ணகரத்திலே
நித்ய வாசம் பண்ணுகிறது –

விரி திரை நீர் விண்ணகரம் –
சௌகுமார்யத்துக்கு அனுகூலமான ஜல ஸம்ருத்தியை உடைய தேசம் –

மருவி-
பரமபதத்தை விட்டு
அநந்த கிலேச பாஜனமான
சம்சாரத்திலே பொருந்தி வர்த்திக்கிறது –
ஆஸ்ரித வாத்சல்யத்தால் இறே –

கர்ஷகனுக்கு அகத்தில் கிடையைக் காட்டிலும்
மடைத்தலையில் கிடை இறே பொருந்தி இருப்பது –

நாளும் நின்றானைத்
கல்பாவசானமாக நிற்கிறவனை-

தண் குடந்தை கிடந்த மாலை –
நின்றால் கந்தவ்ய பூமி உண்டு என்னும் இடம் தோற்றும் இறே –

அது செய்யாத படி
சம்சாரம் கிழங்கு எடுத்தால் அல்லது போகோம் என்று
ஸ்ரமஹரமான திருக் குடந்தையிலே கண் வளர்ந்து அருளுகிறவனை

இப்படி இத் தேசத்தில் நிற்பது இருப்பது கிடப்பது -ஆகைக்கு அடி என் என்னில்
மாலை –
ஆஸ்ரித வ்யாமுக்தன் ஆகையாலே –

((மாலை) “மாயாய்ப் பிறந்த நம்பியை மாலே செய்யும் மணாளனை“ என்கிறபடியே
தானும் வ்யாமோஹ சாலியாய் அடியார்களையும் வ்யாமோஹ சாலிகளாக ஆக்குமவன் என்க.)

நெடியானை –
இவர் ஆஸ்ரிதர்க்கு முகம் கொடுக்கும் படி என்னால் பேசப் போமோ
அபரிச்சின்னம் என்னும் இத்தனை என்கிறாள் –

(உலகம் உண்ட பெரு வாயா! உலப்பில் கீர்த்தி அம்மானே!
நிலவும் சுடர் சூழ் ஒளி மூர்த்தி! நெடியாய்! அடியேன் ஆருயிரே!
திலதம் உலகுக்காய் நின்ற திரு வேங்கடத் தெம் பெருமானே!
குல தொல் அடியேன் உன பாதம் கூடுமாறு கூறாயே.–6-10-1-)

அதவா
நெடியானை –
இப்படி சர்வ ஸூலபனாய் இருக்கிறவன் கிடீர்
எனக்கு எட்டாப் பூவாய் இருக்கிறவன் –

அடி நாயேன் நினைந்திட்டேனே –
அவனுடைய உத்கர்ஷத்துக்கு அவதி இல்லாதாப் போலே இறே
என்னுடைய நிகர்ஷத்துக்கு அவதி இல்லாத படி –

நாயேன் –
திறந்த வாசல் எல்லாம் நுழைந்து திரிகையும் –
நுழைந்த வாசல் எல்லாம் பரிபூதமாய் புறப்படுகையும்
உடையவனே உகந்து தொடிலும் ஸ்நானம் பண்ண வேண்டும்படியான ஜன்மத்திலே பிறந்தவன் –

அடி நாயேன் –
சம்பந்தமே ஹேதுவாக நீ முகம் பார்த்தல் ஒழிதல்
செய்யும் அது ஒழிய
புறம்பு கதி இல்லாதவன் –

ஆஸ்ரயண வேளையோடு -போக வேளையோடு வாசி அற
ஆகிஞ்சன்யமும்
ஸ்வ தோஷ ஞாபானமும்
காணும் இவருக்கு உள்ளது-

அடி நாயேன் -வந்தடைந்தேன் -என்றார் ஆஸ்ரயண வேளையில்
இங்கே -அடி நாயேன் -என்கிறார் –

(தாயே தந்தை என்றும் தாரமே கிளை மக்கள் என்றும்
நோயே பட்டு ஒழிந்தேன் உன்னைக் காண்பதோர் ஆசையினால்
வேயேய் பூம் பொழில் சூழ் விரையார் திருவேம்கடவா
நாயேன் வந்தடைந்தேன் நல்கியாள் என்னைக் கொண்டருளே—1-9-1-)

இது இறே இவர் தம்மை நினைத்து இருந்தபடி –
தமக்கு உண்டான நன்மை அடங்கலும்
போக உபகரணமாக நினைத்து இருக்குமவர் -இறே –

நம் ஆழ்வார்-அதனில் பெரிய என் அவா -என்று தலைக் கட்டினார் –
இவர் -அடி நாயேன் -என்று தலைக் கட்டினார் –

(சூழ்ந்து அகன்று ஆழ்ந்து உயர்ந்த முடிவு இல் பெரும் பாழேயோ
சூழ்ந்து அதனில் பெரிய பர நன் மலர்ச் சோதீயோ
சூழ்ந்து அதனில் பெரிய சுடர் ஞான இன்பமேயோ
சூழ்ந்து அதனில் பெரிய என் அவா அறச் சூழ்ந்தாயே–10-10-10-)

அதுக்கு ஹேது என் என்னில்

அவர்க்கு
விரக்தி நை சர்க்கிகம் ஆகையாலே
பிரேமத்தை விளைக்கை யாய்த்து கர்த்த்யம் -(ஸஹஜ பக்தர் -மேலே மேலே பெருக்குவதே கர்த்தவ்யம் அங்கு )
ஆகையால் -அதனில் பெரிய என் அவா -என்னும்படிக்கு ஈடாகப் பண்ணினான் –

இவர்
வென்றியே வேண்டி வீழ பொருட்கு இரங்கி வேல் கணார் கலவியே கருதி
நின்றவா நில்லா நெஞ்சினை வுடையராய்-போருகையாலே
இவரை -அடி நாயேன் நினைந்திட்டேன் – என்ன பண்ணுகை யாய்த்து கர்த்யம் –
ஆகையாலே இவரை -அடி நாயேன் நினைந்திட்டேன் -என்னப் பண்ணினான் –

(நைச்ய அனுசந்தானத்தையே வளர்ப்பது கர்தவ்யம் இங்கு )

நினைந்திட்டேனே –
அடியிலே நிர்ஹேதுகமாக-விஷயீ கரித்த தொரு விஷயீ காரமும் உண்டு
அது யாவதாத்ம பாவியாக வேணும் என்று நினைத்தேன்

இயற்க்கையில் புணர்ச்சி(வந்து என் மனம் புகுந்தாய் -சிந்தனைக்கு இனியாய் )
யாவதாத்ம பாவியாக வேணும் என்று நினைத்தேன் -என்கை –

(அம்மானாழிப் பிரானவன் எவ்விடத்தான் யானார், எம்மா பாவியர்க்கும் விதி வாய்க்கின்று வாய்க்குங்கண்டீர்‘
என்றாப் போலே, மிக நீசனான அடியேனுக்கும் விதி வசத்தாலே நேர்ந்த இக் கலவி
நித்யமாய்ச் செல்ல வேணுமென்று நினைந்திட்டே னென்றவாறு.)

——————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

This entry was posted on December 24, 2013 at 11:45 pm and is filed under Acharyarkall, திரு நெடும் தாண்டகம், திருமங்கை ஆழ்வார், பெரியவாச்சான் பிள்ளை, Prabandha Amudhu, Thirumangai Aazlvaar. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.