அவதாரிகை –
அவன் இவளுடைய ஆற்றாமை ஸ்வ கிருஷியின் பலம் ஆகையாலே
அதிலே முகம் மலர்ந்து கடக்க நிற்கையாலும்
தாயும் ஹிதம் சொல்லும் அளவு அல்லாமையாலே ஸ்லாகித்துக் கடக்க நிற்க்கையாலும்
தோழி -இவ்வளவில் இவளை ஆஸ்வசிப்பிக்கும் விரகு ஏதோ –
என்று பூர்வ வ்ருத்தத்தைக் கேட்க
வ்ருத்த கீர்த்தனம் ஆகையாலே தரித்து –
அத்தை இரண்டு பாட்டாலே இவளுக்கு சொன்னாள் –
பின்பும் அங்கே ஓர் அவகாசம் கண்டு இப்படி அவன் உனக்கு பவ்யனாய் இருந்தால் –
பிரிகிற போது போகாதே கொள் -என்று ஒரு வார்த்தை சொல்ல மாட்டிற்று இல்லையோ என்ன
அதுவும் சொன்னேன் –
அவன் பர ப்ரேரிதனாய் போகையாலே இது கார்யகர மாய்த்து இல்லை என்கிறாள் -மூன்றாம் பாட்டிலே –
கொண்டு போனவன் தன்னை நியமிக்க மாட்டிற்று இல்லையோ என்ன
ஒருவர் இருவரோ பரிகரம் எல்லாம் வந்து சூழ்ந்து கொண்டது -என்றாள் –
நாலாம் பாட்டிலே –அது தன்னை நியமித்து விட்டாள் –
ஐஞ்சாம் பாட்டிலே – சர்வ ஸ்வதானம் பண்ணுவாரைப் போலே வந்து
அத் தலையில் உள்ளதை நேராகக் காட்டி
இத் தலையில் உள்ளத்தை நேராக அபஹரித்துக் கொண்டு போகிறவர்
என் சத்தை கிடக்க வேணும் என்று ஊரின் பேரைச் சொல்லிப் போந்தான் -என்றாள் –
ஆறாம் பாட்டிலே
ப்ரஸ்னம் இல்லாமையாலே -பிரதி வசனம் இல்லையே
பழைய ஆற்றாமை தலை யெடுத்து
நம்முடைய ஆற்றாமை அறியாமையாலே வாராது ஒழிகிறான் -இத்தனை
அத்தை அறிவிக்கவே சர்வதா வரும் என்று பார்த்து
சில வண்டுகளைத் தூது விடுகிறாள் –
தன்னுடைய பந்து வர்க்கம் தனக்கு முன்னே தரைப்பட்டு கிடைக்கையாலும்
சேதனர் தூது போன இடத்தில் அது கார்ய கரமாகக் காணாமையாலும்
ராமாவதாரத்தில் திர்யக்குகள் தூது போன விடத்தில் அது கார்யகரமாக காண்கையாலும்-
திர்யக்குகளைத் தூது போக விடுகிறாள் –
பரம சேதனன் கிருஷ்ணன் தூது போன விடத்தில் ஊர்ப் பூசல் வந்தான் இத்தனை இறே செய்தது –
ஆனால் குரங்கைத் தூது விடாதே வண்டைத் தூது விடுவான் என் என்னில்
அங்கே பெண் தூதன் ஆகையாலே –
விரக்தனுமாய்
சமர்த்தனுமாய்
இருப்பான் ஒருவன் தூது போக வேண்டிற்று –
விஸ்லேஷத்தில் ஆற்றாமை அறிவாராய் போக விட வேண்டுகையாலும்
இவை தன்னுடைய சந்நிதியிலேயே கலந்து ஸூகித்து இருக்கக் காண்கையாலும்
இவற்றைத் தூது விடுகிறாள்
ஆனால் கலவியிலே பிரவணமாய் இருக்கிற இவை போகக் கூடுமோ என்னில் –
ஆத்ம சாம்யத்தாலே சொல்லுகிறாள் –
தானும் அவனும் சம்ஸ்லேஷிக்கும் அளவில் சில துக்கிகள் கூடினால்
அவர்கள் கார்யத்தை முடித்த பின்பு இறே தங்கள் போகத்தில் இழிவது –
(அப்யஹம் ஜீவிதம் ஜஹ்யாம் -ச லஷ்மணா ந ஸூ ப்ரதிஜ்ஜயாம்-ரக்ஷண விரதம் கைவிடேன் )
பிரதமத்தில் வண்டுகளைக் கொண்டாடுகிறாள் -தனக்கு இரங்கி கார்யம் செய்கைக்காக –
கடகரை ஸ்துத்யராகச் சொல்லக் கடவது இறே –
(ப்ரத்யஷே குரவ ஸ்துத்யா -ப்ரோஷே மித்ர பாந்துவா -கார்யாந்தே தாஸ்ய -ந கதாசன புத்ரா ச)
(உளங்கனிந்திருக்குமடியவர் தங்களுள்ளத்துளூறிய தேன்“ என்னப்பட்ட பகவத் விஷயமாகிற மதுவை விரும்பியும்,
“போந்தெ தென்னெஞ் சென்னும் பொன்வண்டு உனதடிப்போதிலொண்சீராந் தெளிதேனுண்டமர்ந்திடவேண்டி“ என்கிறபடியே
ஆசார்ய பாதாரவிந்த ஸேவையாகிற மதுவைப் பருகுதலையே விரதமாகவுடைத்தாகியும்,
உயர்கதிக்கு ஸாதனமாகிய இரண்டு சிறகுகள் போன்ற கர்ம ஜ்ஞானங்களை யுடையராகியும் ஸார க்ராஹிகளாயுமிருக்கின்ற
ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களை வண்டாகச் சொல்லுவது வழக்கம்.
அப்படிப்பட்ட ஸ்ரீவைஷ்ணர்களை நோக்கி ‘நீர் எம்பெருமான் திருவடிகளிலே புருஷகாரஞ்செய்து
அடியேனையும் உம்மைப் போலே பகவதநுபவமே நித்தியமாய்ச் செல்லுமாறு ஆட்படுத்திக் கொள்ள வேணும்‘ என்று
பிரார்த்தித்தல் இதற்கு உள்ளூறை பொருள்.
வேதம் வல்லர்களைக் கொண்டு விண்ணோர் பெருமான் திருப்பாதம் பணிவது ஸம்ப்ரதாயமென்க.)
——————————————————————–
தேமருவு பொழிலிடத்து மலர்ந்த போதைத்
தேனதனை வாய் மடுத்து உன் பெடையும் நீயும்
பூ மருவி யினிதமர்ந்து பொறியிலார்ந்த
அறுகால சிறு வண்டே தொழுதேன் உன்னை
ஆ மருவி நிரை மேய்த்த யமரர் கோமான்
அணியழுந்தூர் நின்றானுக்கு இன்றே சென்று
நீ மருவி அஞ்சாதே நின்றோர் மாது
நின் நயந்தாள் என்று இறையே இயம்பிக் காணே -26-
பதவுரை
தேன் மருவு-தேன் வெள்ளம் நிறைந்திருக்கப் பெற்ற
பொழில் இடத்து-சோலைப் புறத்திலே
மலர்ந்த போது-மலர்ந்த புஷ்பங்களிலுண்டான
தேன் அதனை–தேனை
வாய் மடுத்து–பானம் பண்ணி
உன் பெடையும் நீயும்–உனது பேடையும் நீயும்
பூ மருவி–புஷ்பத்திலே பொருந்தி
இனிது அமர்ந்து–இனிமையாகப் புணர்ந்து
பொறியின் ஆர்ந்த–மேனியிற் புகர் அதிகரிக்கப் பெற்ற
அறுகால சிறு வண்டே–ஆறு கால்களை யுடைய சிறிய வண்டே!
உன்னை தொழுதேன்–உன்னை வணங்கி யாசிக்கின்றேன்;
ஆநிரை–பசுக் கூட்டங்களை
மருவி மேய்த்த–விரும்பி மேய்த்தவனும்-கோ சகன் அன்றோ இங்கு –
அமரர் கோமான்-நித்ய ஸூரிகளுக்குத் தலைவனும்-தேவாதி ராஜனாகவும் இங்கு
அணி அழுந்தூர் நின்றானுக்கு–அழகிய திருவழுந்தூரிலே நிற்பவனுமான எம்பெருமான் பக்கலிலே
இன்றே நீ சென்று-இப்போதே நீ போய்
அஞ்சாதே–பயப்படாமல்
மருவி நின்று–பொருந்தி நின்று
ஓர் மாது–ஒரு பெண் பிள்ளை
நின் நயத்தாள் என்று–உன்னை ஆசைப் பட்டிருக்கின்றாள்‘ என்று
இறையே–சிறியதொரு வார்த்தையை
இயம்பிக் காண்–சொல்லிப் பார்.
எப்போதும் தேன் பரிபூரணமாய் இருக்கிற பொழிலை யுடைய தேசத்திலே
பூ அலர்ந்த போது உண்டான தேனைப் பாநம் பண்ணி
உன்னுடைய ஸ்திரீயும் நீயும் புஷ்பங்களிலே பொருந்தி ஸூகமாக ஸம்ஸ்லேஷித்து
புள்ளி மிக்கு இருப்பதாய் ஆறு கால்களை யுடைய சிறிய வண்டே உன்னை ஆஸ்ரயித்தேன்
நித்ய ஸூரி நிர்வாஹகனாய் இருக்குமவனாய் பசுக் கூட்டங்களைப் பொருந்தி ரஷித்தவனாய்
திருவழுந்தூரிலே நின்றவனுக்கு இன்றைக்கே போய் நீ அவன் இடத்தில் பொருந்தி
அஞ்சாமல் எதிரே நின்று
ஒரு ஸ்திரீயானவள் உன்னை ஆசைப்படா நின்றாள் என்று ஒரு வார்த்தை சொல்ல வேணும் –
————————————————————————
தே மருவு பொழிலிடத்து –
தேன் மாறாத பொழிலை உடைய தேசத்தில் –
மருவுகை யாவது –
என்றும் ஒக்க உண்டாய் இருக்கையும்
சம்ர்த்தமாய் இருக்கையும் –
பொழில் -என்கையாலே -ஸ்ரமஹரதையைச் சொல்கிறது –
பரம பதத்துக்கு ஏற்றம் -1-என்றும் ஒக்க உண்டாய் இருக்கையும்
2-சம்ருத்தமாய் இருக்கையும்-3- தாப ஹரமாய் இருக்கையும் -இறே –
உங்களுக்கு அந்த போக ஸ்தானத்தில் இருப்பு போகமாவது
என்னையும் போக ஸ்தானத்தில் இருத்தினால் அன்றோ -என்கை –
மலர்ந்த போதைத் தேனதனை வாய் மடுத்து –
அபி நவமாய் அதி ரசமாய் இருந்துள்ள தேனைப் பானம் பண்ணி –
கழிய அலர்ந்தால் பர்யுஷிதமுமாய் தேன் அல்பமுமாய் பழசுமுமாய் இருக்கும் –
கடு மொட்டாய் இருந்தால் தேன் உத்பன்னமாகிற அளவாகையாலே அல்பமுமாய் –
வலிய வர்த்துகையாலே சாரஸ்யமும் குறைந்து இருக்கும் –
ஆகையாலே அலருகிற போதைத் தேன் -என்கை
காற்றாலே அலரக் கடவ புஷ்பம் இவை சொல்லும் போதாக அலருமோ என்னில் –
முன்பு தொட்டாரோடே தோஷமாம் படி பக்வமாய் இருக்கையாலே
இவற்றின் சிறகின் காற்றாலும் உஸ்வாசத்தாலும் அலருகை-என்கை
பூ விரிய மது நுகரும் -என்னக் கடவது இறே –
(தூ விரிய மலருழக்கித் துணையோடும் பிரியாதே,
பூ விரிய மது நுகரும் பொறி வரிய சிறு வண்டே,
தீ விரிய மறை வளர்க்கும் புகழாளர் திருவாலி,
ஏவரி வெஞ் சிலையானுக் கென்னிலைமை யுரையாயே.)
(என்னுடைய புதுமையும் இளமையும் )செவ்வி அறியாதே பொகட்டு போனவரைப் போலே அன்றியே
நீங்கள் செவ்வி அறிந்து அனுபவிக்கப் பெற்றேன் என்கை –
என்னையும் (புதுமையும் இளமையும்)செவ்வி அழியாதே அவனோடே சேர்த்த போது அன்றோ
நீங்கள் செவ்வி அறிந்து அனுபவித்தி கோள் ஆவது
வாய் மடுத்து
பர்த்ரு பார்யைகள் -ஒரு கலத்தில் உண்பாரைப் போலே – அத் தேனை வாயிலே கொண்டு –
அந்யோந்யம் வாயிலே கொடா நிற்கை –
அந்யோந்யம் போகத்துக்கு வர்த்தகமாய் இறே தேன் இருப்பது –
என்னையும் அவனோடு சேர்த்து –
இதம் மேத்யம் இதம் ஸ்வாது – என்னும்படி பண்ண வேண்டாவோ -என்கை –
(“இதம் மேத்யம் இதம் ஸ்வாது நிஷ்டப்தம் இதம் அக்நிநா ஏவம் ஆஸ்தே ஸதர்மாத்மா .-தூய்மை சுவை –
இதம் மேத்யம் இதம் ஸ்வாது ப்ரபுல்லம் இதம் இத்யபி மதுலுப்தம் மதுகர பம்பா தீரத்ருமேஷ .-பெருமாளும் பிராட்டியும் பரிமாறிக் கொண்டது போல் )
உன் பெடையும் நீயும் –
உனக்கு பவ்யமான பெடையும்
அதுக்கு பவ்யமான நீயும் –
உன் சந்தத்தை அனுவர்த்திக்கும் பெடையும்
அதின் சந்தத்தை அனுவர்த்திக்கும் நீயும்
அவனைப் போலே சந்தத்தை அறியாது ஒழிகை அன்றியே
நாங்கள் சந்தானுவ்ர்த்திகளாய் பரிமாறப் பெற்றதே –
உன் பெடையும் நீயும் –
சேரவிருப்பார் பிரிந்திருப்பார் கார்யம் செய்ய வேண்டாவோ –
நீங்களும் என்னைப் போலே பிரிந்து இருந்து -உங்களைச் சேர விட வேண்டாதே போரப் பெற்றதே –என்கிறாள்
மகாராஜர் -ராஜ்ய தாரங்களை இழந்து இருக்கையாலே
அத்தைச் சேர விட்டுக் கார்யம் கொள்ள வேண்டிற்று இறே –
பூ மருவி –
அக்னியில் அணைவாரைப் போலே இது என்ன சாஹசம் என்கிறாள் –
மென் மலர்ப் பள்ளி வெம் பள்ளியாய் இறே தனக்கு இருப்பது –
(பாவியேன் மனத்தே நின்று ஈருமாலோ வாடை தண் வாடை வெவ்வாடை யாலோ
மேவு தண் மதியம் வெம் மதியமாலோ மென் மலர்ப் பள்ளி வெம் பள்ளி யாலோ
தூவியம் புள்ளுடைத் தெய்வ வண்டுதைத்த எம் பெண்மை யம் பூவி தாலோ
ஆவியின் பரமல்ல வகைகளாலோ யாமுடை நெஞ்சமும் துணை யன்றாலோ–9-9-4-)
அக்னி ஸ்தம்பனம் உடையாருக்கு செய்யலாம் இறே
அக்னி ஸ்தம்பனம் ஆவது -மிதுனமாய் இருக்கை ஆவது –
படுக்கை பொருந்தாதே தரைக் கிடக்கிற என் கார்யம் செய்தால் அன்றோ -உங்களுக்கு படுக்கை பொருந்திற்று ஆவது –
ஸ்ரமஹரமான சோலை -போக ஸ்தானமாகவும்
மது போக்யமாகவும் பூ படுக்கையாகவும்
தம்பதிகள் சேர இருக்கவும் பெறுவதாய்
இது ஒரு ஆச்சர்யம் இருந்தபடி -என் -என்கிறாள் –
யினிதமர்ந்து –
இனிதாக அமர்ந்து –
சுகரூபமாக சம்ஸ்லேஷித்து –
துக்க ரூபமான கலவி இறே தன்னது -சம்ஸ்லேஷ அநந்தரம் விஸ்லேஷிக்கையாலே –
இது நமக்கு புலவி தானே என்றாள் இறே
உங்களுக்கு அது சுக ரூபமாவது என் துக்கத்தை போக்கினால் அன்றோ –
பொறியிலார்ந்த-
பொறி -என்று புள்ளி -புள்ளி மிக்க
சம்ஸ்லேஷத்தால் வடிவில் பிறந்த புகரைச் சொல்கிறது-
அறு கால சிறுவண்டே தொழுதேன் உன்னை
யுவா குமார -யுவதிஸ்ஸ குமாரிணி –என்கிற பருவத்தை உடைத்தாய் இருக்கை –
உபாவாச க்ர்சையாய் -சோபிதாபி ந சோபதே (அணிகலனான நாயகனைப் பிரிந்த நாயகி )-என்னும்படி இருக்கிற எனக்கு
அழகை உண்டாக்கினால் அன்றோ உங்களுக்கு அழகாவது
அறு கால சிறு வண்டே –
த்விபாத்தாய் இருத்தல்
சதுஷ்பாத்தாய் இருத்தல் -செய்கை அன்றிக்கே –
கமன சாதனமான கால்கள் ஆறு உண்டாகப் பெற்றேன் -என்கிறாள் -என்று பூர்வர்கள் நிர்வாஹம்
வண்டுக்கு கமன சாதனம் சிறகு ஆகையாலே –
மேலே -தொழுதேன் -என்கையாலும் –
என் தலையில் வைக்கைக்கு ஆறு காலாக உண்டாகப் பெற்றேன் -என்கிறாள் -என்று பட்டர் அருளிச் செய்வர் –
(எம் கானல் அகம் கழிவாய் இரை தேர்ந்து இங்கு இனிது அமரும்
செங்கால மட நாராய் திரு மூழிக் களத்து உறையும்
கொங்கார் பூம் துழாய் முடி எம் குடக் கூத்தர்க்கு என் தூதாய்
நும் கால்கள் என் தலை மேல் கெழுமீரோ நுமரோடே—9-7-1-அர்ச்சையில் தூது இது (தூது நான்கு உண்டே )
என்ற திருவாய் மொழிப்பாசுரத்தின் ஈற்றடி இங்குக் குறிக் கொள்ளத்தக்கது.)
சிறு வண்டே
ஏற்கவே சிறியையாய் திருவடியைப் போலே -கார்ய காலத்திலேயே சிறுக வேண்டாவே உனக்கு –
வண்டே
திருவடியைப் போலே ஆராய்ச்சி பட வேண்டாதபடி
வளையத்தே யாதல் தோளில் மாலையிலே யாதல் -இருந்து வார்த்தை சொல்லலாம் படியான ஜன்மம் அன்றோ உள்ளது –
( பகவத் குணமான மதுவை ரசிக்கும் ஆச்சார்யர்களே வண்டு-ஏற்கனவே நீ சிறியையாயிருப்பதும் ஒரு பாக்கியம்;
அனுமான் இலங்கைக்குத் தூது சென்ற போது சிலவிடங்களில் தன் வடிவைச் சிறுக்கடித்துக் கொள்ளவேண்டி யிருந்தது;
அங்ஙனே உனக்குத் தேவையில்லை; உருவமே சிறியையாயிரா நி்ன்றாய் காண் என்று விசேஷார்த்தங்காண்க.
ஹனுமானாகில் ‘இந்தக் குரங்கு இங்கே ஏதுக்கு வந்தது?, என்று ஆராய்ச்சிப்பட வேண்டியிருக்கும்;
நீ வண்டாகையாலே
தோளிணை மேலும் நன்மார்பின் மேலும் சுடர்முடிமேலும் தாளிணை மேலும் புனைந்த தண்ணந்துழாய் மாலையில்
இஷ்டமானதோரிடத்திலே யிருந்து கொண்டு வார்த்தை சொல்லலாம்படியான ஜன்மமன்றோ உன்னது என்பதும் விவக்ஷிதம்.)
தொழுதேன் உன்னை
உன் காலிலே விழுந்தேன் -தொழுதேன் –
கடகர் போலே காணும் ஸ்துத்யரும்-நமஸ்கார்யரும் –
உன்னை –
அவனை தொழுகிறேன் அல்லேன் –
அவன் பொகட்டுப் போன தசையிலும் -அறுதல் பிணைக்க இருக்கிற உன்னைத் தொழுதேன்
அவனும் உண்டானாய் நானும் உண்டாய் இருக்க பிரிந்து கிலேசப் படா நின்றேன் –
சேர விட்ட நீ அன்றோ ஸ்துதிக்கப் படுவாயும் நமஸ் கரிக்கப் படுவாயும்
இவர்கள் உடைய -அத்ரபரத்ரசாபி -இருக்கிறபடி –
(தஸ்மை நமோ மதுஜிதங்க்ரி ஸரோஜ தத்வ
ஜ்ஞாநாநுராக மஹிமாதிஶயாந்தஸீம்நே |
நாதாய நாத முநயே’த்ர பரத்ர சாபி
நித்யம் யதீய சரணௌ ஶரணம் மதீயம் ||–ஸ்தோத்ர ரத்னம் -ஶ்லோகம் 2–
மது என்னும் அஸுரனைக் கொன்ற எம்பெருமானின் திருவடிகளில் சிறந்த ஞானம் மற்றும் பக்தியின் வடிவமாக
விளங்குபவர் ஸ்ரீமந் நாதமுனிகள். அவருடைய திருவடிகளே எனக்கு இவ்வுலகிலும் பரமபதத்திலும் புகலாக இருக்கும்.
அவரே என் தலைவர். இப்படிப்பட்டவரை நான் வணங்குகிறேன்.)
என்னைத் தொழுகிறது என் -கார்யத்தை சொல்லல் ஆகாதோ -என்னச் -சொல்லுகிறாள்
அமரர் கோமான் –
அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதிக்கு சென்று அறிவியுங்கோள் –
அவனை எங்களால் கிட்டலாமோ -என்ன –
ஆ மருவி நிரை மேய்த்த –
அம் மேன்மை கிடக்கச் செய்தே காண்
பசுக்களோடு பொருந்தி பசுக்களை ரஷிப்பது –
நித்ய ஸூரிகளுக்கு தன்னை ஒழியச் செல்லாதா போலே காண்
பசுக்களை ஒழிய தான் செல்லாதே இருக்கும் படியும் –
அவர்களுக்கு தன்னை ஒழிய செல்லாத படியாலே முகம் காட்டுகிறான் இத்தனை –
பசுக்களோடு காண் அவனுக்கு பொருத்தம் –
அது பின்னை ஒரு காலத்தில் அன்றோ -என்ன –
அணியழுந்தூர் நின்றானுக்கு-
அக் காலத்தில் பசுக்களை ரஷித்தால் போலே
அக் காலத்துக்கு பிற்பாடராய்
பசு சமராய் இருப்பாரையும் ரஷிக்கைக்காக
திருவழுந்தூரிலே நின்றான் –
அவனுக்கு அறிவியுங்கோள்-
(பரத்வம் ஒருபுறத்தே கிடக்கச் செய்தேயும் பசுக்களோடே பொருந்தி அவற்றோடே போது போக்குமவன் காண்;
நித்ய ஸூரிகளுக்குத் தன்னை யொழியச் செல்லாதாப்போலே பசுக்களை யொழியத் தனக்குச் செல்லாதபடியான
குடிப் பிறப்புடையவன்காண்;
மேன்மையைக் கண்டு தியங்காதே செல்லலாமென்றாள்; ஆமாம்; அது ஒருகாலத்திலன்றோ?
க்ருஷ்ணாவதாரங் கடந்து நெடுநாளாயிற்றே! என்ன;
அணியழுந்தூர் நின்றனுக்கு என்கிறாள்.
அக்காலத்தில் பசுக்களை ரக்ஷித்தாற்போலே அக்காலத்திற்குப் பிற்பட்டவர்களாய்ப பசு ப்ராயராயிருப்பாரையும்
ரக்ஷிக்கைக்காகப் * பின்னானார் வணங்குஞ் சோதியாகத் திருவழுந்தூரிலே நிற்கிறான் காண்;
அங்கேபோய் அறிவிக்க வேணுமென்றாளாயிற்று.)
(சிலையினால் இலங்கை செற்ற தேவனே தேவன் ஆவான்–7-
கற்றினம் மேய்த்த எந்தை கழலிணை பணிமின் நீரே–9-
நாட்டினான் தெய்வம் எங்கும் நல்லதோர் அருள் தன்னாலே காட்டினான் திருவரங்கம் உய்பவர்க்கு உய்யும் வண்ணம்
கேட்டீரே நம்பிமீர்காள் கெருட வாகனும் நிற்கச்சேட்டை தன் மடி யகத்துச் செல்வம் பார்த்து இருக்கின்றீரே–10-)
அவன் பிரிகிற போது புனல் அரங்கமூர் -என்று சொல்லி கோயிலிலே போய் இருக்க
திருவழுந்தூரிலே-தூது விடுகை –கர்னே ஸ்ப்ர்ஷ்டே கடிம் சலயதி -என்றபடி அசங்கதம் அன்றோ என்னில் –
அவனும் சேதனன் ஆகையாலே ஆற்றாமை அவனுக்கும் உண்டாய் இருக்கும்
ஒரு கார்யப் பாட்டாலே பிரிந்தான் இத்தனை –
முடியப் போக மாட்டான் –
திருவழுந்தூரிலே பிற்காலித்து நிற்கக் கூடும் –
அங்கே சென்று அறிவியுங்கோள் என்கிறாள் –
அங்கன் இன்றிக்கே
கோயில் போக ஸ்தானம் ஆகையாலே
என்னை ஒழிய அங்கே தரிக்க மாட்டான் –
அத்தாலே எதிரிலே திருவழுந்தூர் அளவிலே வரும் –
அங்கே சொல்லுங்கோள் என்கிறாள் ஆகவுமாம் –
நின்றானுக்கு –
அவ் வருகு போக மாட்டாமையாலே ஸ்தாவர பிரதிஷ்டையாய் நின்றான் -என்னுதல்
கோயில் நின்றும் வந்து தான் மேல் விழ மாட்டாமையாலே
இத் தலையில் நின்றும் ஆள் வருவாரோ என்று பார்த்து நின்றான் -என்னுதல் –
இன்றே சென்று –
நாளைச் செய்கிறோம் என்ன ஒண்ணாது –
நாளைக்கு நான் இல்லை -என்கிறாள் –
நான் இல்லாமையாலே அவனும் இல்லை –
இரண்டு தலையும் பிழைக்க வேண்டும் என்று இருந்திகோள் ஆகில் இன்றே செல்லுங்கோள்
இரண்டு தலையும் அழிக்கை யாவது –ஜகத்து உபசம்ஹாரம் பிறக்கை இறே –
நீ மருவி –
ஆ மருவி நிரை மேய்த்தவன் ஆகையாலே
திர்யக் ஜாதியான உனக்கு முகம் தரும்
நீ சென்று கிட்டி –
நீ மருவி –
என்னைப் போல் அவனுடைய ஸ்லாக்கியத்தைக் கண்டு வைத்தும்
அவரை நாம் தேவர் என்று அஞ்சினோமே-என்று அவர் பக்கலிலே
அதஸ்மிம் ஸ்தத் புத்தி பண்ணி -பிற்காலியாதே
அவனோடு பொருந்தி –
அஞ்சாதே நின்று-
அமரர் கோமானாய் இருக்கிற படியைப் பார்த்து அஞ்சாதே
ஆ மருவி நிரை மேய்த்த படியைப் பார்த்து தரித்து நின்று –
(தென் அழுந்தையில் மன்னி நின்ற தேவாதி தேவனை யான் கண்டு கொண்டு திளைத்தேனே –7-6-2-
அன்று ஆவின் நறு நெய் அமர்ந்து உண்ண வணி யழுந்தூர் நின்றானை யடியேன் கண்டு கொண்டு நிறைந்தேனே –7-6-4-)
அங்கன் இன்றியே
அஞ்சாதே நின்று –
மகிஷி பக்கலில் நின்றும் வந்தார்கள் என்று தோற்றும் படி
மேலிட்டு நின்று
வார்த்தை சொல்லுங்கோள் என்கிறாள் ஆகவுமாம் –
மேலிட்டு வார்த்தை சொல்லும் போதே என் பக்கல் நின்று வருகிறார்கள் என்று இருக்கும்-
அவனுக்கு அறிவிக்கும் வார்த்தை ஏது என்ன சொல்லுகிறாள் -மேல் —
ஒர் மாது –
பேர் சொல்ல வேண்டா
ஒருத்தி -என்ன அமையும் -தாமே அறிவர் –
ஒரு காட்டிலே ஒரு மான் அம்பு பட்டுக் கிடந்து துடியா நின்றது என்றால்-எய்தவன் அறியும் இறே
அதவா
ஓர் மாது
அத்விதீயையாய் இருப்பாள் ஒருத்தி என்று சொல்லுங்கோள் என்கிறாள் –
அத்விதீயையான மாது என்ற போதே அறியும் –
சம்சாரிகளுக்கும் கூட்டு அன்றியே –
முக்தருக்கும் கூட்டு அன்றியே
முமுஷூக்களுக்கும் கூட்டு அன்றியே –
பிறந்திட்டாள் என்னும்படி இறே இருப்பது-
(விதியினால் பெடை மணக்கும் மென்னடைய அன்னங்காள்
மதியினால் குறள் மாணாய் வுலகிரந்த கள்வர்க்கு
மதியிலேன் வல்வினையே மாளாதோ வென்று ஒருத்தி
மதி எல்லாம் உள் கலங்கி மயங்குமால் என்னீரே –1-4-3-)
(பின்னைகொல்?நிலமாமகள்கொல்? திருமகள்கொல்? பிறந்திட்டாள்
என்ன மாயங்கொலோ? இவள்நெடு மால்என்றே நின்றுகூவுமால்
முன்னி வந்தவன் நின்றிருந் துறையும் தொலை வில்லி மங்கலம்
சென்னியால் வணங்கும் அவ்வூர்த் திருநாமம் கேட்பது சிந்தையே.–6-5-10-)
நின்னயந்தாள்
சென்ற போதே அறியும்
வார்த்தை சொல்ல வேண்டிற்று இல்லை
ஒரு மாது என்ற போதே அறியும்
இவ்வளவும் போராது என்று இருந்தாய் ஆகில்
ஒரு வார்த்தை சொல் என்கிறாள்-
நின்னயந்தாள் –
படுகுலைப் பட்டாள் என்று சொல்லுங்கோள் –
ஒரு கா புருஷனையா ஆசைப் பட்டது –
வ்யதிரேகத்தில் ஆற்ற ஒண்ணாத படியான வைலஷண்யத்தை உடைய
(புருஷோத்தமனான )உன்னை அன்றோ ஆசைப் பட்டது என்று சொல்லுங்கோள்
நின்னயந்தாள் –
பர வ்யூஹ விபவங்களிலே ஆசைப் பட்டாளோ -ஆறி இருக்கைக்கு என்று சொல்லுங்கோள்
இறையே இயம்பிக் காணே –
நீங்கள் வார்த்தை சொல்ல உபக்ரமித்த போதே
உங்களை முடியச் சொல்ல ஒட்டான் –
அவன் தான் உங்களைக் கொண்டாடும் -என்கிறாள் –
இறையே இயம்பி
ஓர் மாது -என்று சொன்ன போதே அவன் அறியும் –
நின்னயந்தாள் -என்கிற இதுவும் மிகையாம்படி இருக்கும் -என்னவுமாம் –
காணே –
நீ இவ்வளவும் சொன்ன போதே
அவன் உன்னை சத்கரிக்கும் சத்காரம் எல்லாம் காண வன்றோ புகுகிறாய் –
தர்மதம் பரி ரஷித –என்பது
ஏஷ சர்வ ஸ்வ பூதஸ்து பரிஷ்வங்க -என்று
தழுவிக் கொள்ளுவதாக அன்றோ புகுகிறான்
(தர்மதம் பரி ரஷித–அஹம்- ரகு குலமும் உமக்கு கடன் பட்டோம் -கைம்மாறு கருதாத இந்த அறச் செயலாலே எங்கள் குலமே ரக்ஷிக்கப்பட்டதே )
(த்ரஷ்டா பரிஷ்வங்க ரசைக லோலா … ஏஷ சர்வ ஸ்வ பூதஸ்து பரிஷ்வங்கோ ஹநூமத என்கிறபடியே-சர்வ ஸ்வ பூதஸ்து-ஸர்வ ஸ்வதானம் அன்றோ இந்த ஆலிங்கனம் -அனுமான் பெற்ற பரிசும் ஏகதேச மென்னும்படி யன்றோ நீ பஹுமாநம் பெறப்போகிறாய்; இது நான் சொல்ல வேணுமோ? அநுபவத்தில் பார்த்துக் கொள்ளாய் என்றாளாயிற்று-யாம் பெரும் ஸம்மானம் -நாடு புகழும் பரிசு -நன்றாக -பரத மாருதி அக்ரூரர் பெற்றார்கள் அன்றோ .)
காணே –
நான் காணப் பெறாத வடிவை அன்றோ
நீ காணப் புகுகிறாய் -என்னவுமாம் –
————————————————-
ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –
Leave a Reply