அவதாரிகை –
இப்படி திரு உள்ளத்தையும் கூட்டிக் கொண்டு அனுபவிக்கப் பார்த்தவர்
அனுபாவ்ய விஷயமானது வரையாதே எல்லார் தலைகளிலும் திருவடிகளை வைத்த
அந்த செவ்வியோடு -தூளி தானத்தோடே வந்து நிற்கையாலே அத்தை அனுசந்தித்து –
அனுபவத்தை விஸ்மரித்து பயப்பட தொடங்கினார்
அதுவும் அனுபவத்துக்கு உறுப்பாம் இத்தனை அன்றோ -பயப்பட வேண்டுவான் என் என்னில் –
அனுபவிதாக்களான தம் படியாலும் அனுபாவ்ய விஷயத்தின் படியாலும் பயம் மேலிட்டது
அஸ்தானே பய சங்கை பண்ணும்படி யாய்த்து -இவர் தம்முடைய ப்ரேமாந்த்யதை இருப்பது – –
(அவ்விடத்து எம்பெருமான் வஸிஷ்ட சண்டான விபாகமின்றி எல்லார் தலைகளிலும் திருவடியை வைத்த
ஸர்வ ஸ்தானத்தோடே வந்து நிற்கையாலே அதை அநுஸந்தித்து அநுபவத்தை மறந்து அஞ்சத் தொடங்கினார்.
அஸ்தானத்திலும் பய சங்கை பண்ணுகை யன்றோ ஆழ்வார்களின் பணி.)
பக்தி போக உபகரணமாகை தவிர்ந்து
உபாய உபகரணாமாம் படி இறே இவருடைய ப்ரேமாந்த்யதை இருப்பது –
உபாய பூதன் ஆனவனை ரஷிக்கைக்கு உபகரணம்
இவர் தமக்கு அனுபவம் சௌந்தர்யாதிகள் இறே-
இதில் சௌகுமார்யத்தை அனுசந்தித்த வாறே வயிறு பிடிக்க வேண்டும்படி இருக்கும் –
மகாராஜர் -ஸ்ரீ விபீஷண ஆழ்வான் அனுகூலனாய் வந்து சரணம் புகுரா நிற்க –
தம்முடைய ப்ரேமாந்த்யத்தாலே
வத்யதாம் வத்யதாம் -என்றார் இறே –
ஆசூர ராஷசராலே மிடைந்து கிடக்கிற தேசம் ஆகையாலே அத்தைப் பார்த்தவாறே வயிறு பிடிக்க வேண்டி இருக்கும் –
இவர் பயத்தாலே இழிந்தாலும்
ரஷகனுக்கு அவ்வவ பய நிவ்ருத்தியைப் பண்ணி
அனுபவிப்பிக்கை பரம் இறே –
ஆகையால் மகாராஜர் பயத்தை பெருமாள் தம்முடைய ராஜநீதியைக் காட்டியும்
சரணாகதி விஷயத்தில் –நத்யஜேயம் -என்று பண்ணின பிரதிஞ்ஞையைக் காட்டியும்
சமிப்பிக்க ஒண்ணாது என்று பார்த்து
தன் தோள் வலியைக் காட்டி பய நிவ்ருத்தியைப் பண்ணினால் போலே
(மித்ர பாவேந இத்யாதி –பிசாசான் தானவன் யஜ்ஜான் ப்ருதிவ்யாஞ்ச ராக்ஷஸாம் அங்குள அக்ரேன –இச்சான் – தோள் வலிமை காட்டி)
1-தன் மிடுக்கையும் -2-காவல் உரைப்பையும்-3-தேசத்தின் உடைய அரண் உடைமையையும் –
புத்தி பிரதான முகத்தாலே காட்டிக் கொடுக்க
நிர் பயராய் நெஞ்சே நாம் அனுபவிக்க போராய் -என்கிறார் –
அத்த லையில் சௌகுமார்யத்தை அனுசந்தித்து பயப்பட கடவன்
சௌர்ய வீர்யாதிகளை அனுசந்தித்து நிர் பயனாகக் கடவன் –
(“வற்புடையவரை நெடுந்தோள் மன்னர்மாள வடிவாய மழுவேந்தி” என்ற வளவும் பரசுராமாவதார பரம்.
“உலகமாண்டு” என்றது ஸ்ரீராமாவதாரபரம்.
“வெற்புடைய நெடுங்கடலுள் தனி வேலுய்த்த வேள் முதலா வென்றான்” என்றது ஸ்ரீ க்ருஷ்ண யவதாரத்தில்
பாணாஸுர விஜய பரம். இவை, ஆழ்வாருடைய அச்சங்கெடுக்கைக்கு எம்பெருமான் காட்டித் தந்த மிடுக்குக்களாம்.)
(அங்கும் இங்கும் வானவர் தானவர் யாவரும்
எங்குமினையை யென்றுன்னை அறியகிலாதலற்றி
அங்கம் சேரும் பூ மகள் மண் மகளாய் மகள்
சங்கு சக்கரக் கையவனென்பர் சரணமே-8-3-1-
ஆளுமாளார் ஆழியும் சங்கும் சுமப்பார் தாம்
வாளும் வில்லும் கொண்டு பின் செல்வார் மற்றில்லை
தாளும் தோளும் கைகளை யாரத் தொழக் காணேன்
நாளும் நாளும் நாடுவன் அடியேன் ஞாலத்தே–8-3-3-
நம்மாழ்வாருக்கு கிருஷ்ணாவதாரம் காட்டி அருள ஸமாஹிதர் ஆனார்
இவருக்கு மூன்றுமே காட்ட வேண்டியதாயிற்று
அதுவும் போதாதே பொங்கும் பரிவு கொண்ட பெரியாழ்வாருக்கு –
அஸ்தானே பய சங்கையும் பய நிவர்த்தகங்களுக்கும் பயப்படுகையும் இவர்கள் அன்றோ -)
—————————————————————————————————————————————–
வற்புடைய வரை நெடும் தோள் மன்னர் மாள
வடிவாய மழு வேந்தி உலகம் ஆண்டு
வெற்புடைய நெடும் கடலுள் தனி வேல் உய்த்த
வேள் முதலா வென்றானூர் விந்தை மேய
கற்புடைய மடக்கன்னி காவல் பூண்ட
கடி பொழில் சூழ் நெடு மறுகில் கமல வேலி
பொற்புடைய மலை யரையன் பணிய நின்ற
பூம் கோவலூர் தொழுதும் போது நெஞ்சே –
பதவுரை
வற்பு உடைய–மிடுக்குடைய
வரை நெடு தோள்–மலை போன்று உயர்ந்த தோள்களை யுடையரான
மன்னர்–(கார்த்த வீரியார்ஜூனன் முதலான) அரசர்கள்
மாள–முடியும்படி
வடிவு ஆய–அழகியதான
மழு–கோடாலிப் படையை
ஏந்தி–தரித்து (பரசு ராமனாய்த் திருவதரித்தும்)
உலகம் ஆண்டு–(ஸ்ரீராமபிரனாய்) உலகங்களைத் திருக் குணங்களா லீடுபடுத்தியும்
வெற்பு உடைய–மலையை உள்ளே யுடைய
நெடு கடலுள் –பெரிய கடலினுள்ளே
தனி வேல்–ஒப்பற்ற வேற் படையை
உய்த்த–செலுத்தின
வேள் முதலா–ஸுப்ரஹமண்யன் முதலான தேவதைகளை
வென்றான்–(பாணாஸுர யுத்தத்தில்) தோல்வி யடையச் செய்தும் போந்த எம்பெருமான்
ஊர்–எழுந்தருளி யிருக்குமிடமாய்,
விந்தை மேய–(தவம் புரிவதற்காக) விந்தின மலையிலி் வாழ்ந்தவளாய்
கற்பு உடைய–அறிவில் சிறந்தவளாய்
மடம்–பற்றினது விடாமையாகிற குணமுடையனான
கன்னி–துர்க்கையானவள்
கடி பொழில் சூழ்–பரிமளத்தை யுடைய சோலைகளாலே சூழப்பட்டதாய்
நெடு மறுகில்–விசாலமான திரு வீதிகளை யுடைத்தாய்
கமலம் வேலி–தாமரைத் தடாகங்களைச் சுற்றிலுமுடைத்தாய்
பொற்பு உடைய மலை அரையன்–பராக்ரம சாலிகளான மலயமாநவர்களாலே ஆச்ரயிக்கப் பட்டதான
பூங்கோவலூர்–திருக் கோவலூரை
நெஞ்சே தொழுதும்–மனமே! தொழுவோம்;
போது–வா
—————————————————————————————————————————————–
அநேக அவதாரங்களில் உண்டான மிடுக்கை எல்லாம் காட்டி
சமிப்பிக்க வேண்டும்படி காணும் இவருடைய பயாதிசயம் இருப்பது –
வற்புடைய வரை நெடும் தோள் மன்னர் –
ஹிரண்ய ராவணாதிகள் உடைய பலத்தை சொல்லுமா போலே
இவர்கள் உடைய பலத்தை அருளிச் செய்கிறது –
அத் தலையில் மிடுக்கு தோற்றுகைக்காக -(பரியனாகி வந்த அவுணன் -வரத்தினால் ஸ்ரத்தை வைத்த போல் இங்கும் )
பலத்தையும் -மலை போலே ஓங்கின தோள்களையும் உடையவர்கள் –
மலையிலே சில பதார்த்தங்கள் வந்து அடி உண்டால்
அவை தான் நக்கரைந்து போம் அத்தனை ஒழிய
மலைக்கு சிதைவு இல்லாதது போலே
எதிரிகள் நசித்துப் போய் அவன் தோளுக்கு சலனம் இன்றிக்கே இருக்கை-
மன்னர் மாள-
அனுகூல வேஷத்தை பரிக்ரஹித்தாலும்
ஆசூரமாய் இருக்குமாகில் ஈஸ்வரன் அழியச் செய்யும் என்கை –
ரஷக ஜன்மம் இறே என்று பாரான் –
அவர்கள் ஆசூரமாய்த்து பார்ப்பது –
சஹஸ்ர பாஹ்வர்ஜுனன் முதலான ராஜாக்கள் எல்லாம்
நிஸ்சேஷமாக நசிக்கும் படி –
இவர்கள் நசிக்கும்படி பண்ணின வியாபாரம் என் என்னில் –
வடிவாய மழு வேந்தி –
கையில் மழுவை ஏந்த -நசித்துக் கிடக்குமித்தனை யாய்த்து –
மழுவின் கூர்மையையும் பிடித்த பிடியையும் கண்டு நசித்த வித்தனை
நரசிம்ஹ வேஷத்தைக் கண்டு ஹிரண்யன் ம்ர்த்தனானாப் போலே –
அங்கன் இன்றியே
கையும் மழுவுமாய் இருக்கிற இருப்பு தர்சநீயமாய் இருக்கையாலே -ஏந்தி –என்னவுமாம் –
ரௌத்ரமான அஸ்தரம் என்று வைஷ்ணவர்கள் எல்லாரும் இத்தை அநாதரியா நிற்க
இவர் –வடிவாய மழு -என்கிறார்-
ஏதேனும் ஒரு ஆயுதத்தைப் பிடிக்கிலும் இவருக்கு தர்சநீயமாய் இருக்கும் இறே –
திரு ஆழியும் அவன் பிடித்த பின்பு இறே தர்சநீயமாய் இருக்கிறது-
(அது இது உது என்னாலாவது இல்லை -அனைத்துமே இவர்களை -நைவிக்கும்)
உலகம் ஆண்டு –
ஸ்ரீ பரசுராம ஆழ்வான் ஆண்டதொரு ராஜ்ஜியம் இல்லாமையாலே
ராமாவதாரத்தை நினைக்கிறது –
தன் பிதாவை நலிந்தார்கள் என்னும் கோபத்தால் ராஜாக்கள் தலையை அறுத்து
அவர்களுடைய ரத்தத்தாலே தடாகத்தை நிரப்பி
உதக க்ரியை பண்ணிப் போம் இத்தனை இறே -ஆனாலும்
ஸ்நாத்வா புஞ்சீத -என்னுமா போலே -ஏந்தி -என்ற இந்தல்ய்ப்பு
ஏக கர்த்ர்கமாக அன்றோ இருக்கிறது என்னில்
வஸ்த்வைக்யத்தாலே ஏக க்ர்த்கமாக இருக்கவும் தட்டில்லை –
அர்த்த அனுபபத்தியாலே பின்ன வ்யக்தியாகவும் தட்டில்லை
மேலே கிருஷ்ண அவதாரமாக இருக்க -ஏக க்ர்த்கமமாய் இருக்கிறது வஸ்த் வைக்க்யத்தாலே இறே –
ஆகையாலே ஆகார த்வயத்தாலும்
உலகமாண்டு -என்கிற இது ராமாவதாரத்தை காட்டுகிறது –
பரசுராம ஆழ்வான் பெருமாளைக் கண்டவாறே கையில் மழுவைப் பொகட்டு -வில்லை எடுக்க
வில்லோடு கூட அவனுடைய சக்தியை வாங்கி
அவ் வில்லாலே ராவணாதி கண்டக நிரசன பூர்வகமாக
சிறியதை பெரியது நலியாதபடி ராஜ்யத்தை ஆண்ட படியைச் சொல்லுகிறது –
ஏந்தி ஆண்டு -என்றதை பற்ற –ராமாவதாரத்தை நினைக்கிறது -என்கிறார்-
வெற்பு -இத்யாதி –
வெற்பைத் தனக்கு உள்ளே உடைத்தான மகா சமுத்ரத்திலே அத்விதீயமான வேலை இட்ட –
இளமறிப் பேரான ஸூப்ரஹமண்யன் –
அதாவது பர்வதங்கள் அடைய பஷவத்தாய் கொண்டு பறந்து லோகங்களையும் அழித்துக் கொண்டு திரிகையாலே
இந்த்ரன் -தன் கையில் வஜ்ராயுதத்தால் பசங்களை சேதித்து போக
ஒரு பர்வதம் அவனைத் தப்பித் தெரியாதபடி சமுத்ரத்துக்கு உள்ளே கிடக்க –
தேவ சேநாபதி ஆகையாலே அது கிடக்கிற இடம் அறிந்து அழியச் செய்த படியைச் சொல்கிறது –
நெடும் கடல்
இப்போது சமுத்திரத்தின் உடைய மகத்தை சொல்கிறது –பர்வதம் இன்ன இடத்தில் புக்கு ஒளித்தது என்று
ஒருவருக்கும் நிலை நாட்ட ஒண்ணாது -என்கைக்காக –
தனி வேல் உய்த்த –
வேல் எறிந்தால் தந் நிரசனத்துக்கு பின்னை ஓர் ஆயுதம் விட வேண்டாதபடி இருக்கை –
வேள் -என்று காமனுக்கு பேராய் இருக்க இவனை வேள் -என்கிறது
பருவத்தாலும் வீர்யத்தாலும் எதிரிகளை அழியச் செய்கையாலே சொல்லுகிறது –
(வேள்‘ என்று காமனுக்குப் பேராயிருக்க, ஸுப்ரஹ்மண்யனை வேள் என்றது உவமையாகு பெயர்.
மன்மதனைப் போல் அழகிற் சிறந்தவனென்க.)
முதலா வென்றானூர் –
ஸூ ப்ரஹமண்யன் முதலாக ஜெயித்த ஆண் பிள்ளை வர்த்திக்கிற தேசம் –
பாண யுத்தத்திலே பிரதானாய் முற் கூற்றாலே வந்தான் இவன் இறே-
நேர் செறிந்தான் கொடிக் கோழி கொண்டான் – என்னக் கடவது இறே –
அப்போது வந்து எதிர் இட்டார்க்கும் தோற்றார்க்கும் தொகை இல்லாமையாலே
வேள் முதலா -என்று திரளச் சொல்கிறார் –
முண்டன் நீறன் இத்யாதி –
(நம்மாழ்வார் ‘ஆழியெழ‘ என்னுந் திருவாய்மொழியிலே பாணஸுர விஜய வ்ருத்தாந்தத்தைப் பேசும் போது
நேர் சரிந்தான் கொடிக் கோழி கொண்டான் பின்னும்
நேர் சரிந்தான் எரியும் அனலோன் பின்னும்
நேர் சரிந்தான் முக்கண் மூர்த்தி கண்டீர் அப்பன்
நேர் சரி வாணன் திண் தோள் கொண்ட அன்றே–7-4-8–என்று ஸுப்ரஹ்மண்யன் தோற்றுப் போனதை முந்துற
அருளிச் செய்கையாலே இவ்வாழ்வாரும் அதனைப் பின்பற்றி ”வேள்முதலா வென்றான்” என்றாரென்க.
”கார்த்திகையானுங் கரிமுகத்தானுங் கனலும் முக்கண் மூர்த்தியும் மோடியும் வெப்பும் முதுகிட்டு” என்ற இராமாநுச நூற்றந்தாதியுங் காண்க.
வண்டு உலாவு கோதை மாதர் காரணத்தினால் வெகுண்டு
இண்ட வாணன் ஈரைஞ்ஞூறு தோள்களைத் துணித்த நாள்
முண்டன் நீறன் மக்கள் வெப்பு மோடி அங்கி ஓடிடக்
கண்டு நாணி வாணனுக்கு இரங்கினான் எம் மாயனே (திருச்சந்த விருத்தம் -71))
வென்றானூர்-
அநிருத்வ ஆழ்வானை பந்தித்த அளவிலே ஸ்ரீ நாரத பகவான் கிருஷ்ணனுக்கு வந்து விண்ணப்பம் செய்ய-
பெரிய திருவடி முதுகிலே புறப்பட்டு அழியச் செய்யக் கடவதாக சென்றால்
கிருஷ்ணன் ஒரு தலையானால் நமக்கு ஜெயிக்கப் போகாது என்று அறியாதே மதி கேடன் ஆகையால்
அவனை ரஷிக்கக் கடவதாகப் பண்ணின பிரதிஞ்ஞையை நினைத்து –
ந நமேயம் -என்று இருக்கும் நிர்பந்தம் இவர்களுக்கு இல்லாமையாலே
ஈஸ்வரோஹம் அஹம் போகி -என்று இருக்கைக்கு அடியான செருக்கை ஒட்டி ரஷிக்கக் கடவதாக வந்து பாணனை
காட்டிக் கொடுத்து தோற்று முதுகிட்டு ஓடும்படி பண்ணினான் ஆய்த்து –
பாணனை அழியச் செய்யாதே அவன் செருக்கு அடியான தோள்களை சேதித்து விட்டது –
உஷை -நாம் பித்ர்ஹீனை -என்று கண்ண நீர் பாய்ச்ச ஒண்ணாது என்கைக்காக –
அது தான் இரண்டொரு கார்யம் ஆய்த்து –
உன்னை ரஷகனாப் பற்றி நான் பட்ட பாடே என்று அந்யோன்யம் கட்டிக் கொண்டு கதறுகைக்கு உறுப்பாய்த்து –
வென்றானூர் –
இப்படிப் பட்ட வீரன் வர்த்திக்கிற தேசம் –
விந்தை மேய -இத்யாதி –
காவல் உரைப்பை அருளிச் செய்கிறார் –
விந்தை மேய
விந்த்யாடவியிலே வர்த்திதவள்
துர்க்கை -என்ன அமைந்து இருக்க -இப்போது இது சொல்கிறது –
காவல் பூண்கைக்கு உறுப்பாக தபஸ்ஸூ பண்ணின வனம் சொல்லுகைக்காக –
தான் அடிமை செய்யப் ப்ராப்தை யானாலும் அவன் இரங்கிக் கொள்ளும்போது
தபஸ்ஸூ பண்ண வேணும் போலே காணும்
இவளுடைய வைபவம் எல்லாம் அவனுடைய ரஷணத்துக்கு உறுப்பாகையாலே அருளிச் செய்கிறார் –
(பெரிய திருமொழியிலும் (2-10-6) இவ்வூர்த் திருப்பதிகத்தில்
உறியார்ந்த நறு வெண்ணெய் ஒளியால் சென்று அங்கு உண்டானைக் கண்டு ஆய்ச்சி உரலோடு ஆர்க்க
தறியார்ந்த கருங்களிறே போலே நின்று தடம் கண்கள் பனி மல்கும் தன்மையானை
வெறியார்ந்த மலர்மகள் நா மங்கையோடு வியன் கலை எண் தோளினாள் விளங்கு செல்வச்
செறி யார்ந்த மணி மாடம் திகழ்ந்து தோன்றும் திருக் கோவலூர் அதனுள் கண்டேன் நானே–2-10-6—என்றருளிச் செய்தது முணர்க.)
கற்புடை –
கற்பு -ஞானம்
கட்டும் கழற்றும் அறிந்து காக்க வல்ல ஜ்ஞாநாதியத்தை உடையவள் –
கற்பு என்று ஸ்த்ரீத்வமாய்
தம்தாமை அழிய மாறியும் ஸ்த்ரீத்வம் நோக்குவாரைப் போலே
தன்னை அழிய மாறியும் அத்தை நோக்கக் கடவளாய் இருக்கை –
மடப்பமாவது -பற்றிற்று விடாது ஒழிகை –
பிரபல விரோதிகள் உண்டாகிலும் விட்டுப் போகாது ஒழிகை
கன்னி
அநந்ய பரை -என்கை
காவல் பூண்ட
பிறர் நியமிக்க காக்கை அன்றிக்கே தன் ஆதாரத்தால் காக்கை -என்கை –
காவல் பூண்ட
பரிவின் மிகுதியால் -ரஷண தர்மத்தில் அன்வயித்தாள் -என்கை –
காவலுக்கும் அழிவு வரும் இறே -இவள் போக ப்ரவணையாமாகில் -(கன்னியாகவே இருக்க விரதம் பூண்டவள் )
கன்னி என்று கன்னித்தமிழ் -கன்னியாறு – யாற்றுக்குப் பேராகையாலே இவளுக்கு அழிவு இல்லாமையாலே
ஊருக்கு அழிவு இல்லை என்றபடி –
பிறந்தவன்றே நடை போந்தவள் ஆகையாலே என்றும் ஒக்க பரிவையாய் இருக்கும் இறே -(விஷ்ணு மாயை துர்க்கை வைஷ்ணவீ பெயர் பூண்டவள் அன்றோ-முன்பே பிறந்து தம்பி என்று அபிமானித்து -ரக்ஷணத்தில் தீஷித்து -வளைக்காரி என்ற பெயர் பெற்றவள் )
தம்பி வளைக் காரி யன்றோ -என்று நஞ்சீயர் அருளிச் செய்வர் –
சேஷ பூதனாய் இருக்கச் செய்தே தன் பரிவின் மிகுதியால்
ரஷண தர்மத்தை ஏறிட்டுக் கொள்ளும் இறே –
நின் செவ்வடி செவ்வி திருக்காப்பு -என்றார் இறே பெரியாழ்வார் –
கடி பொழில் -இத்யாதி –
பரிமளத்தை நிரூபகமாக உடைய பொழில்
நித்ய வசந்தமான தேசம் -என்கை –
இப்போது தேசத்தின் போக்யதை சொல்லுகிறது அன்று –
இவருடைய பய நிவ்ருத்திக்கு உறுப்பானவற்றை சொல்லுகிற பிரகரணம் ஆகையாலே
நம் ஆச்சார்யர்கள் பய நிவர்த்திக்கு உறுப்பாக அருளிச் செய்து போருவார்கள் –
போக மோஷங்கள் ஒழிய புருஷார்த்தம் இல்லை இறே –
பகவத் விரோதிகளாய் இருப்பார் விஷயாந்தர பிரவணராய் இருக்கையாலே
அவர்களை தன்னுடைய போக்யாதிசயத்தாலே உள்ளுப் புகுராமே தன் பக்கலிலே துவக்க வற்றாய் இருக்கை –
உள்ளுப் புக்கு ஒருவனை அழியச் செய்ய வேணுமோ –
இந்த போக்யதை அனுபவிக்க அமையாதோ என்னும்படி பண்ணுகை –
நெடு மறுகின் –
அத்தைத் தப்பிப் புகுந்தாரை
திரு வீதி தான் ஆயாம விஸ்தாரங்களாலே தர்சநீயமாய் உள்ளுப் புகுராத படி துவக்க வற்றாய் இருக்கை –
கமல வேலி –
பரப்பு மாறப் பூத்த தாமரைத் தடங்களை உடைத்தாய் இருக்கை
ஓடைகள் பரப்பு மாறப் பூத்து கிடக்கையாலே தர்சநீயமாய்
அங்கே கால் தாழும்படி பண்ணுகை –
இத்தால் –
ஒரு காவல் வேண்டாதபடி அரண் உடைய தேசம் -என்கை –
பொற்புடைய -இத்யாதி –
அரண் இன்றியிலே ஒழிந்தாலும்-கிட்ட ஒண்ணாத காவல் உறைப்பு இருக்கிறபடி –
இத் தேசத்தோடே செறிவை உடைய மலயமானவர்களுக்கு ஆஸ்ரயணீயனாவன் வர்த்திக்கிற தேசம்
தபஸ்ஸூ பண்ணி வந்த காக்கை அன்றியே -நிலவராலே காக்கப் பட்ட தேசம் -என்கை –
அந்யோன்யம் உண்டான செரிவைச் சொல்லுதல்
அதாவது
எல்லாரும் ஒக்க ஏக கண்டராய் காக்கும் தேசம் -என்கை–
ஏக வசனம் -ஜாதி அபிப்ராயத்தாலே -(எம்மனா எம் குல தெய்வமே என்று இருக்கும் அரசர்கள் உண்டே )
(மலையரையன் ஜாதி ஏக வசனம்-பரம்பரையான அரசர்கள் – என்றுமாம்-)
(பொற்புடைய மலையரையன் பணிய நின்ற =
திருவல்லிக்கேணியில் தொண்டையர் கோன் போலவும்,
அட்டபுயகரத்தில் வயிரமேகன் போலவும்,
நந்திபுரவிண்ணகரத்தில் நந்திவருமன் போலவும்,
திருநறையூரில் செம்பியன் கோச் செய்கணான்போலவும்,
திருக்கோவலூரில் ‘மலயமாநவர்‘ என்னும் பிரபுக்கள் தொண்டு பூண்டு உய்ந்தனராக இதிஹாஸம் வழங்குமென்ப.
”மலையரையன்” என்றது ஜாத்யேக வசநமாய்ப் பரம்பரையான அரசர்களைச் சொல்லுகிறதென்பது பெரியவாச்சான் திருவுள்ளம்.
அவ்வரசர்களின் கைங்கரியங்களுக்கு இலக்காயிருக்கும் திருக்கோவலூர்.
ஆக இப்படிப்பட்ட திருப்பதியைச்சென்று தொழுவோம், புறப்படாய் நெஞ்சமே! என்றாராயிற்று.)
பணிய நின்ற –
சர்வ சமாஸ்ரயணீயன் வர்த்திக்கிற தேசம் –
நின்ற –
சர்வ சமாஸ்ரயணீயன் ஆன பின்பு காணும் க்ர்த்க்ருத்யனாய் தரையில் கால் பாவிற்று –
சேதனர் பகவத் விஷயத்தில் போக்யதை அளவும் செல்ல அவஹாகித்தால் க்ர்த்க்ருத்யர் ஆமா போலே
விமுகராய் இருக்கச் செய்தே -நிர்ஹேதுகமாக சம்பந்தத்தை உணர்த்தினவன்
சம்பந்த அனுகுணமாக ஆஸ்ரயித்தால் க்ர்த்க்ர்த்யனாகச் சொல்ல வேணுமோ –
பூம் கோவலூர் தொழுதும் –
அவனை ஒழிய அத் தேசமே போக்யமாம் படி இறே
இவர் திருப்பதிகளிலே மண்டின படி –
போது நெஞ்சே –
இவர்க்கு பய நிவ்ருத்தி பிறந்த இடத்திலும் திரு உள்ளம் தரைப் பட்டுக் கிடந்தது –
சர்வ பிரகாரத்தாலும் ரஷகமான தேசம் ஆகையாலே
நமக்கு பயப்பட வேண்டா -நெஞ்சே -நாம் அனுபவிக்கப் போராய் -என்கிறார் –
தொழுதும் போது நெஞ்சே –
உண்ணப் போராய் -என்பாரைப் போலே அழைக்கிறார் –
தொழுது எழ -இறே
தொழாத போது சத்தை இல்லை -தொழுதும் போது நெஞ்சே -என்கிறார் –
ஊண் தாரகமாப் போலே தொழுகையும் சத்தா ஹேது என்கிறார் –
(உயர்வற உயர் நலம் உடையவன் எவன் அவன்
மயர்வற மதி நலம் அருளினன் எவன் அவன்
அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதி எவன் அவன்
துயரறு சுடரடி தொழுது எழு என் மனனே –1-1-1-)
—————————————————————————————————————————————–
ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –
Leave a Reply