திரு நெடும் தாண்டகம்–5 ஒண் மிதியில் புனலுருவி ஒருகால் நிற்ப–ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் –

ஜகத் காரண பூதனாய்-
ஜகத் சரீரியாய் இருக்கிற படியை
அனுசந்தித்தார் –

அநந்தரம்
நாராயண சப்தார்த்தத்தை
நாராயண அனுவாகம் ஆகிற ஓலைப் புறத்தே
கேட்டுப் போகாதே –
கண்ணாலே கண்டு அனுபவிக்கலாம் படி
ஸ்ரீ வாமனனாய் அவதரித்து திரு உலகு அளந்த படியை
அனுபவிக்கிறார் —

(நவவித சம்பந்தங்களையுமே உலகு அளந்த வ்ருத்தாந்தம் காட்டுமே -சேஷ சேஷித்வ சம்பந்தம் இறே – நாராயண சப்தார்த்தம் ஆகிறது –
ஜகத் காரணத்வத்தால் -ஈஸ்வரனோடு இவ் வாத்மாவுக்கு உள்ள சம்பந்தத்தை இறே சொல்லுகிறது – –

அஹம் பிதா ச ரஷகஸ் சேஷீ பர்த்தா ஜ்ஞேயோ ரமாபதி:।
ஸ்வாம் யாதாரோ மமாத்மா ச போக்தா சாத்யம நூதித

1-அகாரத்தாலே -பிதா புத்திர சம்பந்தம் சொல்லி –
2- அவ -ரஷணே-என்கிற தாதுவினாலே -ரஷ்ய ரஷக சம்பந்தம் சொல்லி –
3- லுப்த சதுர்த்தியாலே -சேஷ சேஷி சம்பந்தம் சொல்லி –
4- உகாரத்தாலே -பர்த்ரு பார்யா சம்பந்தம் சொல்லி –
5-மகாரத்தாலே ஜ்ஞாத்ரு ஜ்ஞேய சம்பந்தம் சொல்லி –
6- நமஸ் ஸாலே ஸ்வ ஸ்வாமி சம்பந்தம் சொல்லி –
7- நார பதத்தாலே -சரீர சரீரி சம்பந்தம் சொல்லி
8- அயன -பதத்தாலே ஆதார ஆதேய சம்பந்தம் சொல்லி –
9-ஆய -பதத்தாலே போக்த்ரு போக்ய சம்பந்தம் சொல்லி

திருமந்திரத்தால் நவ வித ஸம்பந்தம் சொல்லியாயிற்று.. ப்ரதம ரஹஸ்யமான திருமந்திரத்தின் திரண்ட பொருள் நவவித ஸம்பந்தம்.

நவ வித சம்பந்தங்களையும் திருமந்திரம் சொல்லுமே -தாரக தார்ய பாவம் நாராயண சப்தார்த்தம் காட்டுமே –
மந்திரத்தால் வாழுதியேல் -திரு அஷ்டாஷர மகா மந்த்ரத்தை ஸ்மரித்தார்
அதில் நாராயண நாம பொருளான வியாபகத்தை திரி விக்கிரம வியாபாரத்திலே இட்டு அனுபவிக்கிற பாசுரம் இது)

காண்மின்கள் உலகீர் என்று கண் முகப்பே நிமிர்ந்த -என்று
சர்வ லோகமும் இவ் வர்தத்தைக் கண்ணாலே காணும்படி இறே -திரு உலகு அளந்து அருளினது –
ஆகையாலே -நாராயண சப்தார்த்தமான -திரிவிக்கிரம அபதானத்தை அனுபவிக்கிறார் –

(காண்மின்கள் உலகீர்! என்று கண் முகப்பே நிமிர்ந்த
தாளிணையன் தன்னைக் குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன
ஆணை ஆயிரத்துத் திரு விண்ணகர்ப் பத்தும் வல்லார்
கோணை இன்றி விண்ணோர்க் கென்று மாவர் குரவர்களே.–6-3-11-)

யஞ்ஞ வாடத்தே சென்றபடியையும் –
அர்த்தித்த படியையும் சொல்லாதே –
எல்லார் தலைகளிலும் திருவடியை வைத்த இவ் வம்சத்தைச் சொல்லுகையாலே –
சேஷ சேஷித்வ பாவ சம்பந்தத்தை அனுபவிக்கிறார் என்று
தோற்றுகிறது இறே –

வாமன அவதாரத்தால் சீலம் காட்டி
திரு விக்கிரம அவதானத்தாலே சம்பந்தம் உணர்த்தி அருளினானே

வாமனன் -உபாயம்
திரிவிக்ரமன்-உபேயம் –
ஆழ்வார்கள் ஈடுபாடும் அத்தாலே

————————————————————————-

ஒண் மிதியில் புனலுருவி ஒருகால் நிற்ப
ஒரு காலும் காமருசீர் அவுணன் உள்ளத்து
எண் மதியும் கடந்து அண்ட மீது போகி
இரு விசும்பினூடு போய் எழுந்து மேலைத்
தண் மதியும் கதிரவனும் தவிர்ந்து ஓடித்
தாரகையின் புறம் தடவி அப்பால் மிக்கு
மண் முழுதும் அகப்படுத்து நின்ற வெந்தை
மலர் புரையும் திருவடியே வணங்கினேனே

பதவுரை

ஒரு கால்–ஒரு திருவடியானது
ஒண் மிதியில்–அழகாக ஓரடியிட்ட மாத்திரத்தில்
புனல் உருவி நிற்ப–ஆவரண ஜலத்தளவும் ஊடுருவிச் சென்று
(அப்புறம் போக இடம் பெறாமையாலே) நிற்க,
ஒரு காலும்–மற்றொரு திருவடி
காமரு சீர் அவுணன்–நல்ல பாக்யசாலியான மஹாபலி யானவன்
உள்ளத்து எண் மதியும் கடந்து–தன்னெஞ்சிலே நினைத்திருந்த நினைவைக் கடந்து
அண்டம் மீது போகி எழுந்து–அண்ட பித்திக்கு மப்பால் செல்லக் கிளம்பி
இரு விசும்பின் ஊடு போய்–பெரிய ஆகாசத்தையும் ஊடுருவிச் சென்று
கதிரவனும் –ஸூரிய மண்டலத்தையும்–
மேலே தண் மதியும்–அதற்கும் மேற்பட்ட குளிர்ந்த சந்திர மண்டலத்தையும்
தவிர ஓடி–கடந்து சென்று
தாரகையின் புறம் தடவி–(அதற்கும் மேற்பட்ட) நக்ஷத்ர மண்டலத்தையும் கடந்து
அப்பால் மிக்கு–அவ்வருகே பிரம லோகத் தளவும் வியாபித்து நிற்க
மண் முழுதும்–பூலோகம் முதலான பதினான்கு லோகங்களையும்
அகப்படுத்து நின்ற எந்தை-ஸ்வாதீனப்படுத்திக் கொண்ட
எந்தை–எம்பெருமானுடைய
மலர் புரையும் திரு அடியே–தாமரை மலரையொத்த திருவடிகளையே
வணங்கினேன்–வணங்கப் பெற்றேன்.

ஒரு திருவடி ஓர் அடி இட்ட மாத்திரத்தில் ஆவரண ஜலத்து அளவும் ஊடுருவிச் சென்று
அப்புறம் போக இடம் பெறாமையாலே -அங்கே நிற்க
ஒரு திருவடி நல்ல உதார குண ஸ்வபாவத்தை யுடையனான மஹா பலி தன் மனஸ்ஸிலே நினைக்கும் நினைவைக் கடந்து
அண்டபித்திக்கும் அங்கு அவ்வருகே போகைக்காக
கிளம்பி விசாலமான ஆகாசத்தை ஊடுருவிச் சென்று
மேலே இருக்கிற ஸூர்ய மண்டலத்தையும்
அதற்கும் மேலே இருக்கிற குளிர்ந்த சந்த்ர மண்டலத்தையும் கடந்து அதற்கும் மேலே ப்ரஹ்ம லோகத்து அளவும் வியாபித்து
பூ லோகம் முதலான பதினாலு லோகங்களையும் அளந்து கொண்டு க்ருதக்ருத்யனாய் நின்ற
எனக்கு ஸ்வாமியான ஸர்வேஸ்வரனுடைய தாமரை மலரை ஒத்த திருவடிகளை ஆஸ்ரயித்தேன் –

——————————————————————-

ஒரு திருவடியாலே பூமியை அடங்க வளர்ந்தான் –
ஒரு திருவடியாலே ஊர்த்த்வ லோகங்கள் அடங்க வளர்ந்தான் –

ஒண் மிதியில் –
சர்வ ஆதாரமான வஸ்து -சேதனர் தலையில் திருவடிகளை வைத்தால் லோகம் தரிக்க வற்றோ –
கம்சன் திருவடிகள் படும் காட்டில் நக்கரைந்து கிடந்தது இலனோ வென்னில் –
அவை தானே யாய்த்து தரிக்கைக்கு ஹேதுவும்-
தாரகமான பதார்த்தம் தார்யமானாலும் தாரகத்வம் நழுவாது இறே –
திருவடிகளுக்கு தான் தாரகன் ஆனவோபாதி
இவர்கள் தலைக்கும் தாரகன் தானே இறே –

(அவன் ஸ்வரூபமே அவனது திவ்ய மங்கள விக்ரஹத்துக்கும் குணங்களுக்கும் ஆஸ்ரயம் தாரகம்)

தார்யம் ஆனது தாரகம் ஆக மாட்டாது –
தாரகம் ஆனது தார்யம் ஆக மாட்டாது –
சரீரம் ஆத்மாவுக்கு அதிஷ்டானமாய் இருந்தாலும் சரீரம் தாரகம் ஆகிறது அன்று –
ஆத்மா தார்யம் ஆகிறது அன்று இறே –
ஆத்மா தாரகம் சரீரம் தார்யம் என்னும் இடம் சரீர ஆத்மா லஷணம்
சொல்லுகிற இடத்தே சொல்லிற்று இறே –

சரீர ஆத்ம லஷணம் ஆவது
யஸ்ய – சேதனஸ்ய- யஸ்ய த்ரவ்யம் -சர்வாத்மனா ஸ்வார்த்தே –
நியந்தும் தாரயிதும் சக்யம்-தத் சேஷை தைக ஸ்வரூப
பஞ்ச தஸ்ய சரீரம் -சர்வாத்மனா –

புனலுருவி –
பூமி அளவாதல்
சப்த சமுத்ரங்கள் அளவாதல்
சப்த த்வீபங்கள் அளவாதல் –
சக்ரவாள கிரி அளவாதல் -(இங்கு தான் ஜாம்பவான் பறை கொட்டி ஆர்ப்பரித்தான் )
மகா ஜலத்து அளவதால் –
அண்டகடாஹத்து அளவாதல் -நிமுருகை அன்றியே –
ஆவரண ஜலத்து அளவும் செல்ல திருவடிகளை நிமிர்த்தபடி –

அண்ட கடாஹத்துக்கு உள்ளே அன்றோ ரஷ்ய வர்க்கம் –
அவ்வருகு போக வேண்டுவான் -என் என்னில்
ரஷ்யத்தின் அளவு அல்ல ரஷகன் உடைய பாரிப்பு -என்கை

அதனில் பெரிய அவா -என்று
இவருடைய அவாவைப் போலே காணும் அவனுடைய அவாவும்
இவருடைய ப்ரேமம் செய்தது செய்ய மாட்டாதோ அவனுடைய வாத்சல்யம் –

(சூழ்ந்து அகன்று ஆழ்ந்து உயர்ந்த முடிவு இல் பெரும் பாழேயோ
சூழ்ந்து அதனில் பெரிய பர நன் மலர்ச் சோதீயோ
சூழ்ந்து அதனில் பெரிய சுடர் ஞான இன்பமேயோ
சூழ்ந்து அதனில் பெரிய என் அவா அறச் சூழ்ந்தாயே–10-10-10-)

திருவடிகள் அண்ட கடாஹத்தையும் ஊடுருவி ஆவரண ஜலத்து அளவும் சென்றால்
அண்டகடாஹம் போகாதோ என்னில் -அது வேண்டுவது இல்லை இறே –

ஸூஷ்ம ஸ்தூலத்தை வியாபிக்கும் போது -ஆகாசம் அண்ட கடாஹத்தை வியாபியா நின்றது –
அதில் காட்டில் ஸூஷ்ம ரூபமான மூலப் பிரக்ருதியிலும்
ஸூஷ்மமாய் இறே திவ்ய மங்கள விக்ரகம் இருப்பது –

மிதியில் –
மதிய மூர்த்த்நாம் அலங்க்ரிஷ்யதே -என்றும்
படிக்களவாக நிமிர்ந்த நின் பாத பங்கயமே தலைக்கு அணியாய் -என்றும் –
திருவடிகளை சிரோ பூஷணமாகச் சொல்லுவது
திருவடிகளின் வைலஷண்யத்தையும் அறிந்து
தங்களுக்கும் அதிலே ஆதரம் உண்டானால் இறே –

தேகாத்ம அபிமானிகள் ஆகையாலே வெற்றுக் கால் தங்கள் தலையைத் துகைத்ததாக நினைத்து இருக்கும் இத்தனை இறே –
ஆகையால் அவர்கள் அபிப்ராயத்தால் அருளிச் செய்கிறார் –

(கதா புநஶ் ஶங்க ரதாங்க கல்பக
த்வஜாரவிந்தாங்குஶ வஜ்ரலாஞ்சநம் |
த்ரிவிக்ரம! த்வச் சரணாம்புஜ த்வயம்
மதீய மூர்த்தாநம் அலங்கரிஷ்யதி ||–ஸ்ரீ ஸ்தோத்ர ரத்னம் -ஶ்லோகம் 31 –

த்ரிவிக்ரமனாக அவதரித்த என் ஸ்வாமியே! சங்கம், சக்ரம், கற்பக மரம், கொடி, தாமரை, அங்குசம், வஜ்ராயுதம்
ஆகிய அடையாளங்கள் பொருந்திய உன்னுடைய திருவடிகள் எப்பொழுது என்னுடை தலையை அலங்கரிக்கும்.)

(குடிக் கிடந்து ஆக்கம் செய்து நின் தீர்த்த வடிமைக்குக் குற்றேவல் செய்து உன் பொன்
அடிக் கடவாதே வழி வருகின்ற அடியரோர்க்கு அருளி நீ யொருநாள்
படிக்களவாக நிமிர்த்த நின் பாத பங்கயமே தலைக்கணியாய்
கொடிக்கொள் பொன் மதில் சூழ் குளிர் வயல் சோலைத் திருப் புளிங்குடிக் கிடந்தானே–9-2-2-)

(ஒருவருடைய கால் நம் தலையிலே பட்டதே“ என்று வெறுத்திருந்ததத்தனை யொழிய
”கோல மாம் என் சென்னிக்கு உன் கமலமன்ன குரை கழலே” என்றாற் போலே-
அலங்க்ருதமாகவும் அணியாகவும் உகந்து கொண்டார்களில்லையே;
அன்னவரது கருத்தாலே கால் என்றது.)

ஒண் மிதியில் –
நிலா தென்றல் சஞ்சரித்தால் போலே அனுகூலமாக திருவடிகளை வைத்த படி –
அல்லாத போது –திரு வாணை -என்று ஆணை இடுவர்கள் இறே –

அதவா
மேல் ஒரு காலத்தில் ஆபி முக்கியம் பிறந்தால்
தங்கள் பூர்வ வ்ருத்தத்தையும்
ஈஸ்வர வைலஷண்யத்தையும் பார்த்து இறாயாதே
வழக்கு பேசிப் பற்றலாம்படி மிதித்த மிதி யாகையாலே –
ஒண் மிதி -என்கிறது -என்னவுமாம் –
நான் விமுகன் ஆனவன்று என் தலையிலே இருந்த திருவடிகளை
ஆபிமுக்யம் பண்ணின இன்று பற்றக் குறை என் என்னலாம் இறே
லோக விக்ராந்த சரணவ் -என்றால்
ஈஸ்வரனுக்கு மறு மற்றம் இல்லை போல் காணும்-

(“பிதரம் மாதரம் தா³ராந் * புத்ராந் ப³ந்தூ⁴ந் ஸகீ²ந் கு³ரூந் ।
ரத்நாநி த⁴நதா⁴ந்யாநி * க்ஷேத்ராணி ச க்³ருʼஹாணி ச” ॥

“ஸர்வத⁴ர்மாம்ஶ்ச ஸந்த்யஜ்ய * ஸர்வகாமாம்ஶ்ச ஸாக்ஷராந் ।
லோகவிக்ராந்த சரணௌ * ஶரணம் தேঽவ்ரஜம் விபோ⁴!” ॥)

ஒரு கால் நிற்ப –
ஒரு திருவடிகள் நிற்ப
திருவடியே வணங்கினேனே -என்னா நின்றார் மேல்
கீழ் –திருவடி என் தலை மேலேவே -என்றார்-
ஆயிருக்க திருவடிகள் என்னாதே கால் என்கிறது –
சம்சாரிகள் அபிப்ராயத்தாலே
ஒருவன் கால் தம் தலையில் இருந்தது என்று நினைத்ததற்கும் அது ஒழிய
வகுத்ததுமாய் ஸூரி போக்யமுமான திருவடிகள் இறே
நம் தலையில் இருந்தது என்ற முறை அறியார்கள் இறே –

நிற்ப –
திருவடிகள் பூமியை அளக்க என்று உத்யோகித்த உத்யோகத்தே
குசை தாங்கின அருமை எல்லாம் தோற்றுகிறது ஆய்த்து –
இதனுடைய உத்யோகத்தே குசை தாங்கினான் என்று இறே அவன் தனக்கு ஏற்றம்

குசை தாங்குகை -வேகத்தில் ஓடுகிற குதிரையை கடிவாளம் கொண்டு வெட்டி நிறுத்துமா போலே நிறுத்துகை –

ஒரு காலும் –
பூமியை அளந்த திருவடிகளை அனுபவித்தார் கீழ் –
இத்தால் ஊர்த்த்வ லோகங்களை அளந்த திருவடிகளை அனுபவிக்கிறார் —

ஒரு காலும் –
மற்றத் திருவடிகளும்
மற்றக் காலும் என்னாதே –ஒரு காலும் -என்கையாலே
இது ஓன்று இருந்தபடி என் என்கிறார் –
அந்தத் திருவடிகளை அனுபவிக்கிற போது இதுக்கு மேற்பட்ட போக்ய வஸ்து இல்லை யாகாதே என்று இருந்தார் –
இந்தத் திருவடிகளைக் கண்ட வாறே இதுக்கு மேற்பட்ட போகய வஸ்து இல்லை -என்கிறார்-

காமருசீர் அவுணன் உள்ளத்து
மகா பலி யினுடைய மநோரத ரூபமான ஜ்ஞானத்தை அதிக்ரமித்து —
காமரு சீர் அவுணன் –
ஸ்ப்ரஹணீய ஸ்வபாவனான -மகா பலி –
ஜ்ஞாதாக்கள் அடைய இவனை அஹங்கார க்ரஸ்தன் -பகவத் விபூதி அபஹாரி -என்று –
நிந்தியா நிற்க இவர் மகா பாக்யவான் -என்கிறார் –
அதற்கு ஹேது என் என்னில்

பிற்பாடரான நம்மைப் போல் அன்றியே –
ஸ்ரீ வாமனனுடைய வடிவு அழகையையும் சீலத்தையும் கண்ணால் காணப் பெற்றவன் அன்றோ
–
இவனோபாதி பாக்யவான்கள் உண்டோ -என்கிறார் –
நானும் -அடியேன் -என்று இருக்கிறதை விட்டு –
பகவத் விபூதியை அபஹரித்து
ஔதார்யத்தை ஏறிட்டுக் கொண்டு
யஞ்ஞத்தில் இழியப் பெற்றிலேனே -என்கிறார் –
காமருதல் -விரும்புதல்-

(“ஐயோ! நான் காளிய நாகமாகப் பிறவாதொழிந்தேனே; பிறந்திருந்தேனாகில் கண்ணபிரானுடைய
திருவடியைச் சென்னி மேற் கொண்டிருப்பேனே“ என்று ஸுந்தரபாஹுஸ்தவத்தில் ஆழ்வான் அருளிச் செய்ததை நினைப்பது.)

எண் மதியும் கடந்து –
மூவடி என்றதும் (கொள்வன் நான் மாவலி மூவடி தா )-அத்தை ஒழிந்த இடம் நம்மதன்றோ -என்று இருந்தான் -(எண் மதியும்-நினைவு )
பூமியை அடங்க அளந்தவாறே -ஊர்த்வ லோகங்கள் உண்டு இறே என்று இருந்தான் –
அந்தரிஷத்தை அளந்தவாறே மேல் உள்ளத்து எல்லாம் இழந்தோம் என்று நிவர்தன் ஆனான் –
ஆகையாலே –கடந்து -என்கிறார் –

அண்ட மீது போகி –
ஒரு திருவடிகளே அண்ட பித்திக்கும் அவ் வருகே போய்-
அளந்த க்ரமத்திலெ சொல்லாதே -பிரதமத்திலே –அண்ட மீது போகி -என்பான் என் என்னில் –
ஸ்ரீ வாமனன் உடைய விசயத்திலே தமக்கு உண்டான ஆதர அதிசயத்தாலே
அளக்கும் பிரதேசத்துக்கு கொண்டைக் கால் நாட்டுகிறார் –
ஜிதம் பகவதா ஜகத் -(ஹரி வம்சம் )என்று ஸ்ரீ ஜாம்பவான் மகா ராஜர் அவனுடைய விசயத்திலே
தமக்கு உண்டான ஆதர அதிசயத்தாலே சக்ரவாள கிரியைச் சூழ பறை அடித்துக் கொண்டு திரிந்தால் போலே -(32 தடவை சுற்றி பறை சாற்றினாரே )

மீது போகி
என்றது மீது போகைகாக என்று கொண்டு
அர்த்தத்தோடு சேர சப்தத்தை நியமித்துச் சொல்லப் போக கடவது –
திருவுடை அடிகள் தம் நலம் கழல் வணங்கி -என்றத்தை
வணங்க -என்று அர்த்தத்தை நியமித்துச் சொல்லக் கடவது இறே –
அப் பஷத்திலும் முற்பட சொல்லுகைக்கு ஹேது கொண்டைக்கால் நாட்டுகிறார் -என்கிற இதுவாம் இத்தனை –

(நாளும் நின்று அடும் நம் பழைமை அங்கொடு வினையுடனே
மாளும் ஓர் குறைவில்லை மனனக மலமறக் கழுவி
நாளும் நம் திருவுடை அடிகள் தம் நலம் கழல் வணங்கி
மாளும் ஓர் இடத்திலும் வணக்கொடு மாள்வது வளமே –1-3-8-)

(காவலில் புலனை வைத்து -திருநாம சங்கீர்தன மஹிமை ன்சொல்ல காவலில் இல்லாமல் புலனை வைத்து
உம்பியும் நீயும் உறங்கேலோர் எம்பாவாய் -உறங்கேல் என்று பிரித்தே பிரகரணத்துக்குச் சேரும்
அதே போல் இங்கும் மேல் போகும் இடங்களை சொல்வதால் இங்கும் போவதற்காக என்றே கொள்ள வேண்டும்)

எழுந்து இரு விசும்பினூடு போய் -என்று அந்வயம் –
எழுந்து
கையில் நீர் விழுந்த சமனந்தரம்
மகா பலியினுடைய யஞ்ஞவாடத்தில் நின்றும் கிளம்பி -(உவந்த உள்ளத்தனாய் -மகிழ்ச்சி சிலிர்க்க வைக்க -அத்தாலே உயர்ந்தான் அன்றோ )
இரு விசும்பு -பெரிய ஆகாசம் –

பூமியைப் பற்ற பெரிதாய் இருக்கையாலும்
அவனுடைய வளர்த்தியில் தமக்கு உண்டான ஆதர அதிசயத்தாலும்
அந்தரிஷத்தை –இரு விசும்பு -என்கிறார் –

ஊடு போய் –
பூமிக்கு மேலே -ஸ்வர்க்கத்து கீழே நூறாயிரக் காதமாறு ஒக்கத்தை உடைத்தான –
அந்தரிஷம் இத்தனையும் விம்மும்படியாக திருவடிகளை நிமிர்த்த படி –
அந்தரிஷ ஸ்ருஷ்டி சபலமாய்த்து -என்கிறார் –
திருவடிகள் வ்யாபியாத போது பாழ் போலே காணும் -(குட திசை முடியை வைத்து -திசைகள் ஸ்ருஷ்டித்த பயன் பெற்றதே )

மேலைத் –
அந்தரிஷத்துக்கு மேல் எல்லையாய்
ஸ்வர்க்கத்து கீழ் எல்லையாய்
யாய்த்து ஆதித்ய பதம் இருப்பது –
அதற்கு மேலே நூறு ஆயிர  காதமாறு சந்திர பதம்

ஆனால் ஆதித்ய பதத்தைச் சொல்லி சந்திர பதத்தை சொல்லாது ஒழிவான் என் என்னில் –
அஹங்கார க்ர்ஸ்தராய் -பகவத் விமுகராய் இருப்பவர்கள் தலையிலே
அத்யந்த ஸூகுமாரமான திருவடிகளை வைக்கையாலே
இவர் சிசுரோபசாரம் பண்ணுகிறார் –
அது தோற்ற விறே –தண் மதி- என்கிறார் –
வெங்கதிரோன் -என்றிலரே –
வெறும் கதிரவன் – இறே அங்கு –
மேலைக் கதிரவனும் கீழைத் தண் மதியும் –
மேல் -என்றது –கீழையும் காட்டும் இறே –

தவிர வோடித்
அதுக்கும் மேலே போய் –
ஓடி என்று –
திருவடிகளை அமைக்க வேண்டும்படியான த்வரை இருக்கிறபடி –
தாய் நாடு கன்றே போலே -என்று
சேஷ பூதன் சேஷியை கிட்டுகைக்கு உண்டான த்வரையோ பாதி போரும் இறே –
சேஷிக்கும் சேஷ பூதனை லபிக்கைக்கு உண்டான த்வரையும் –
எல்லார்க்கும் தம் தாம் அபிமத சித்தியிலே த்வரை உண்டாய் இருக்கும் இறே –

(தெளிதாக உள்ளத்தைச் செந்நிறீஇ ஞானத்
தெளிதாக நன்குணர்வார் சிந்தை எளிதாகத்
தாய் நாடு கன்றே போல் தண்  துழாயான் அடிக்கே
போய் நாடிக் கொள்ளும் புரிந்து—முதல் திருவந்தாதி -30-)

தாரகையின் புறம் தடவி –
நஷத்ர பதத்தையும் வியாபித்து -அதுக்கும் மேலே போய்
சந்திர பதத்துக்கு மேலே நூறாயிரக் காதமாறு உண்டு இறே -நஷத்ர பதம் –
நஷத்ர பதத்துக்கு மேல் எல்லை -சிம்சுமார பிரஜாபதி- இறே –
க்ரஹங்களோபாதி நஷத்ரங்களிலே ஒருவன் இறே அவனும் –
பன்னிரண்டு நூறாயிரக் காதமாறு உண்டு இறே –

தடவி –
கெடுத்துத் தேடுவாரைப் போலே -ரஷகனுக்கு ரஷ்ய வர்க்கம் தேட்டமாய் இருக்கிறபடி –
இப்படித் தடவி திரிகிற இடத்திலும் அகப்படாதே –
கடந்து -என்கிறார் –
புடை தான் பெரிதே புவி -என்கிறபடியே
திரிவிக்கிரம அபதானத்திலும் அகப்படாதே கிடப்பதொரு புடை உண்டாவதே –

(என்றும் ஒரு நாள் ஒழியாமை யான் இரந்தால்
ஒன்றும் இரங்கார் உருக்காட்டார் -குன்று
குடையாக ஆ காத்த கோவலனார் நெஞ்சே
புடை தான் பெரிதே புவி –-பெரிய திருவந்தாதி -74-)

தடவி –
அனுகூலமாக திருவடிகளை வைக்கையாலே ஸூக ஸ்பரசமாய் இருந்தபடி -என்னவுமாம்-

அப்பால் மிக்கு –
ப்ரஹ்ம லோகம் அவதியாக வியாபித்து –
மகா பலி அபஹரித்தது த்ரை லோக்யம் அன்றோ –
மேல் உள்ள லோகங்களை அளக்க வேண்டுவான் என் என்னில் –

அந்ய சேஷத்வத்தால் த்ரை லோக்யமும் நசித்தவோபாதி
ஸ்வ ஸ்வாதந்த்ர்யத்தாலே மேல் உள்ள லோகங்களும் நசித்துக் கிடந்ததாய் ஆய்த்து –
ஈஸ்வரோஹம் -என்று இருக்குமவர்கள் ஆகையால்
அந்ய சேஷத்வத்தால் வரும் அநர்த்தம் போல் அன்றே
ஸ்வ ஸ்வாதந்த்ர்யத்தால் வரும் அநர்த்தம் –
சேஷத்வத்தை இசைந்தான் இறே இவன் –

மண் முழுதும் அகப்படுத்து –
சதுர்தச புவனத்தையும் அளந்து கொண்டு –
மண் -என்று பூமியைச் சொல்லி
முழுதும் -என்கையாலே ஊர்த்வ லோகங்களையும் நினைக்கிறார் –

அங்கன் இன்றிக்கே
மண் -என்று ஸ்தலமாய்
மேல் உண்டான ஸ்தலங்களைச் சொல்லுகிறது –
அளந்து -என்னாதே –அகப்படுத்து -என்கையாலே –
இவன் மேல் விழுக்காடும் அவர்கள் இறாய்ப்பும் -தோற்றுகிறது –

நின்ற –
க்ர்தக்ருத்யனாய் நின்ற
சேஷ பூதன் சேஷியை லபித்தது க்ர்த்க்ருத்யனாய் போலே காணும்
சேஷியும் சேஷ பூதனை லபித்தது க்ர்த்க்ருத்யனாய் ஆனபடி -(க்ருத க்ருத்யா ததோ ராம விஜ்வர பிரமுமோத ஹா )

வெந்தை –
ஸ்ரீ வாமனன் உடைய வடிவழகையும் சீலத்தையும் கண்டால்
ராஜ்யத்தை கால் கடைக் கொண்டு மார்பை பிளக்க எழுத்து வாங்கிக் கொடுக்க பிராப்தமாக இருக்க
1-ராஜ்யத்தை கொண்டு போனான் இந்த்ரன் –
2-மகாபலி தன்னை வைத்து ராஜ்யத்தைக் கொடுத்தான் –
3-நான் என்னைக் கொடுத்தேன் -என்கிறார் –

மலர் புரையும் திருவடியே வணங்கினேனே –
நிரதிசய திருவடிகளை அனுபவிக்கப் பெற்றேன் –
கீழே –தளிர் புரையும் திருவடி -என்றார் –
இங்கே –மலர் புரையும் திருவடி -என்கிறார் –

இதுக்கு ஹேது என் என்னில்
ஆழ்வார் உடைய விஸ்லேஷத்தால் வாடினவன் அவருடைய தலையிலே திருவடிகளை வைக்கையாலே
தளிறும் முறியும் ஆன படியைச் சொல்லிற்று -அங்கு
இங்கு -போக்தாக்களாய் அனுபவிக்க இழிந்த வாறே – போக்யமாய் இருக்கிற படியைச் சொல்கிறது –

(தளிர் புரையும் திருவடி-மலர் புரையும் திருவடி-ஒப்பற்ற இனிய உபாய உபேய -இரண்டுக்கும் இணை அடிகள்

திருக்கமல -பாதம் -பொன் தாமரை அடி போற்றும் பொருள் -பேசிற்றே பேசும் ஏக கண்டர்
ஸூர்யன் கண்டு தாமரை மலரும் -அடியார்களைப் பெற்று தாமரை அடிகள் மலரும் அன்றோ )

மலர் புரையும் –
ஆஸ்ரிதர் சந்நிதியிலே அலரும் தாமரை இறே இது –

திருவடி –
அனுபவிக்க இழியும் துறையும் திருவடிகள் இறே

திருவடியே
என்கிற அவதாரணத்தாலே
அவயவாந்தரங்களை வ்யாவர்த்திக்கிறது –
மேன்மையும் நீர்மையும் வடிவழகும் குறைவற்ற விஷயம் இறே –

1-ஈஸ்வரோஹம் -என்று இருப்பார் தலையிலும் திருவடிகளை வைக்கையாலே –
மேன்மையில் குறை இல்லை –

2-தன் உடைமையை லபிக்கைக்கு தான் அர்த்தியாய் செல்லுகையாலே
நீர்மைக்கு குறை இல்லை –

3-துஷ்ப்ரக்ருதியான மகா பலியையும் அகப்பட எழுதிக் கொள்ளுகையாலே
வடிவழகில் குறை இல்லை
–
ஆகையால் புறம்பு போக வேண்டா விறே –

வணங்கினேன் –
அனுபவிக்கப் பெற்றேன் –
நித்ய பத்தாஞ்சலி -ஸ்புட ஸித்தாந்த -நம இத்யேவ வாதின–ஹ்ருஷ்டா சாந்தி பர்வம் –
ஸ்வேத தீப வாசிகள் முக்கரணங்களால் அனுபவம் -என்று முக்த போக்யத்தை சொல்லக் கடவது இறே –

இவருக்கு ஆஸ்ரயணீயமும் திருவடிகளே
அனுபாவ்யமும் -திருவடிகளே –

உலகம் அளந்த பொன்னடியை அடைந்து உய்ந்தேன் -என்று இறே ஆஸ்ரயண வேளையிலும் அருளிச் செய்தது –

(துளங்கு நீண் முடி யரசர் தம் குரிசில் தொண்டை மன்னவன் திண் திறல் ஒருவற்கு
உளம் கொள் அன்பினோடு இன்னருள் சுரந்து அங்கோடு நாழிகை ஏழு உடன் இருப்ப
வளம் கொள் மந்திரம் மற்று அவர்க்கு அருளிச் செய்தவாறு அடியேன் அறிந்து உலகம்
அளந்த பொன்னடியே அடைந்து உய்ந்தேன் அணி பொழில் திருவரங்கத் தம்மானே –5-8-9-அடைந்து உய்ந்தேன் -உபாய உபேயம் )

விமுகனான மகா பலிக்கும் ருசியைப் பிறப்பிக்கும் சௌந்தர்யத்தை
உடையவனை ஒழிய ஆஸ்ரயணீயர் உண்டோ –
தன் உடைமையை லபிக்கைக்காக தான் அர்த்தியாக செல்லும் சீலவானை ஒழிய ஆஸ்ரயணீயர் உண்டோ –
அதீந்த்ரியமான விக்ரகத்தை துஷ் பிரக்ருதிகள் கண்ணுக்கும் அகப்பட விஷயமாக்கும் ஸூலபனை ஒழிய ஆஸ்ரயணீயர் உண்டோ –
சதுர்தச புவனத்தையும் அளந்த சர்வ ஸ்மாத் பரனை ஒழிய ஆஸ்ரயணீயர் உண்டோ –

1-சர்வ ஸ்மாத் பரனாய் –
2-ஸீலவானய்
3-ஸூலபனாய்
4-ருசி ஜனகனாய் -இருக்குமவன் இறே -ஆஸ்ரயணீயவானும் போக்யவானும் ஆவான் –

த்ரை விக்கிரம த்வ சரணாம் புஜ த்வயம் மதிய மூர்த்தானம் அலங்க்ரிஷ்யதி –என்றார் ஆளவந்தார் –
லோக விக்ராந்த சரணவ் சரணம் தேவ்ராஜம் விபோ -என்றார் உடையவர்

கதா புநஶ் ஶங்க ரதாங்க கல்பக
த்வஜாரவிந்தாங்குஶ வஜ்ரலாஞ்சநம் |
த்ரிவிக்ரம! த்வச் சரணாம்புஜ த்வயம்
மதீய மூர்த்தாநம் அலங்கரிஷ்யதி ||-ஸ்ரீ ஸ்தோத்ர ரத்னம் -ஶ்லோகம் 31

பிதரம் மாதரம் தாரான் புத்ரான் பந்தூன் சகீன் குரூன்
ரத் நாதி தந தான்யாநி ஷேத்ராணி ச க்ருஹாணி ச
சர்வ தர்மாமச்ச சந்த்யஜ்ய சர்வ காமாம்ச்ச சாஷரான்
லோக விக்ராந்த சரணு சரணம் தேவராஜம் விபோ -விஹா கேஸ்வர சம்ஹிதை

(ஆஸ்ரயண ஸுகர்ய ஆபாத குணங்கள் -பரத்வ- ஸுலப்ய ஸுசீல்ய -ஸுந்தர்ய -வாத்சல்ய –
பச்சை மா மலை போல் மேனி — –அச்யுதா -அமரர் ஏறே -ஆயர் தம் கொழுந்தே
மாலே மணி வண்ணா ஆலின் இலையாய்)

———————————————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

Leave a Reply