Thiruvonum's Weblog

விஷய வைலக்ஷண்ய அதிசயத்தாலே -விஷயாந்தர அஜ்ஞானம் விளையக் கூடும் -ஆப்தரான சிஷ்டர்களுடைய  ஆசார அனுசந்தானத்தாலே -அவிஹித விஹித விஷய ஸ்பர்சத்தில் அச்சம் விளையவும் கூடும் –அநாதி காலம் ஆசைப் பட்டு மேல் விழுந்து போந்த விஷயங்களில் அருசி பிறக்கை  அகடிதம் இறே-அப்படிப்பட்ட அருசி தான் அவன் அருளாலே பிறக்கும் போதைக்கு அபேஷித அம்சத்தை அருளிச் செய்கிறார் –

சூரணை-105-

அருசி பிறக்கும் போதைக்கு
தோஷ தர்சனம்
அபேஷிதமாய் இருக்கும் —

தோஷ தர்சனம் ஆவது –போக்யதா புத்த்யா பரிஷ்வங்கிக்கிற யோஷி தேஹம்  மாம்ஸ அஸ்ருக் பூயவின் மூத்திரஸ்நாயும் அஜ்ஞ்ஞாச்தி சமுதாயமுமாய் சர்ம அவனத்தமாய் துர் கந்தியாய் இருக்கும் படியையும் – போகம் தான் அல்பமாய் -அஸ்திரமாய் -துக்க மிஸ்ரமாய் -அநர்த்த அவஹமாய் -இருக்கும் படியையும் -பிரத்யஷாதி பிரமாணங்களால் தர்சிக்கை –

————————————————–

ஆனால் அதுவோ பின்னை அருசி ஹேது என்ன -அருளிச் செய்கிறார் –

சூரணை -106-

அது பிரதான ஹேது அன்று –

பிரதான ஹேது அன்று -என்றது -அதுவும் ஒரு ஹேது -முக்கிய ஹேது அன்று -என்றபடி –

——————————-

ஆனால் பிரதான ஹேது என் -என்ன அருளிச் செய்கிறார் –

சூரணை -107-

அப்ராப்தையே பிரதான ஹேது –

அப்ராப்தை ஆவது -பகவத்யேக போகமான  ஸ்வரூபத்துக்கு சேராததாய் இருக்கை–இத்தால்-அருள் அருசியை விளைக்கும் இடத்தில் -தோஷ தர்சனாதிகளை பண்ணுவித்து விளைப்பிக்கையால் -தோஷ தர்சனமும் -அப்ராப்தி தர்சனமும் -தத்வ வித்துகளுடைய அருசிக்கு கௌண முக்ய ஹேதுக்களாய்  இருக்கும் என்றது ஆய்த்து–

————————————–

மால் பால் மனம் சுளிப்ப -இத்யாதி படியே பிராவண்ய விஷயமாக சொன்ன பகவத் விஷயத்தில் குணம் கண்டு இழிகிறவோபாதி-இதுவும் தோஷம் கண்டே விடுகிற தானாலோ-என்ன – அருளிச் செய்கிறார் –

சூரணை -108-
பகவத் விஷயத்தில் இழிகிறதும்
குணம் கண்டு அன்று –
ஸ்வரூப ப்ராப்தம் என்று —

பகவத் விஷயத்தில் இழிகிறதும்-குணம் கண்டு அன்று -ஸ்வரூப ப்ராப்தம் என்று-என்கிறார் (மால் பால் வியாமோஹ குணம் கண்டு அன்று -வகுத்த விஷயம் என்றபடி -அப்ருதக் சித்த விசேஷணம் அன்றோ )

——————————————

ஆகில் எத்தாலே -என்ன -ஸ்வரூப பிராப்தம் என்று -என்கிறார் –

சூரணை -109-

இப்படி கொள்ளாத போது-
குண ஹீனம் என்று நினைத்த தசையில்
பகவத் விஷய பிரவ்ருத்தியும்
தோஷ அனுசந்தான தசையில்
சம்சாரத்தில் பிரவ்ருத்தியும்
கூடாது –(சேராது பொருந்தாது -அனுப பன்னம் என்றவாறு )

அதாவது பகவத் விஷயத்தை பற்றுகிறது -அத்தலையில் கல்யாண குணங்கள்
அடியாக அன்று -இவ் ஆத்மாவுக்கு வகுத்த விஷயம் -என்கையாலே –
இப்படி கொள்ளாத போது -என்றது -இதர விஷயங்களில் அருசிக்கு ஹேது அப்ராப்தை –
பகவத் விஷயத்தில் ருசிக்கு ஹேது பிராப்தை  என்று கொள்ளாதே-
தோஷ தர்சனத்தையும் -குண தர்சனத்தையும் இவற்றுக்கு ஹேதுவாக கொள்ளும் போது என்றபடி -குண ஹீனம் என்று நினைத்த தசையில் பகவத் விஷய பிரவ்ருத்தி யாவது –
பிரிவாற்றாமை கரை புரண்டு பெரு விடாய் பட்டு துடித்து அலமரா நிற்க சடக்கென வந்து
முகம் காட்டாமையாலே -குண ஹீனம் என்று சிந்தித்த தசையில் -பின்னையும் –
அவனை அல்லது அறியேன் -திருவாய் மொழி -5-3-5–என்று அவன் பக்கலிலே அத்ய அபிநிவேசத்தை பண்ணுகை-(காதலன் கடல் புரைய விளைந்ததால் )
தோஷ அனுசந்தான தசையில்  சம்சாரத்தில் பிரவ்ருத்தி யாவது –
மாதா பித்ராதிகளும் -பார்யா புத்ராதிகளும் -ஜ்ஞாதிகளும் -பந்துகளும் -க்ருக ஷேத்ராதிகளும் ஆக சப்தாதி போகங்களை அனுபவித்து இருக்கை யாகிற சம்சாரத்தின் துக்க பஹூளத்வாதி தோஷத்தை -பிரத்யஷாதிகளால் அறிந்து அனுசந்தியா நிற்கச் செய்தேயும் – அதிலே அபிநிவேசம் நடந்து செல்லுகை -இவை இரண்டும் கூடாது என்ற படி –
அன்றிக்கே
தோஷ அனுசந்தான தசையில்  சம்சாரத்தில் பிரவ்ருத்தி யாவது –
தத்வ வித்துக்களான மகரிஷிகள் தொடக்கமானவர் -சார அசார விவேக வத்தையா விஷய தோஷ அனுசந்தானம் உண்டாய் இருக்க செய்தே – சாஸ்திர விஹித தயா பிராப்தம் என்கிற புத்தியால் -பண்ணுகிற ப்ரஜோத் பாதநாதி ரூப சம்சாரத்தில் பிரவ்ருத்தி ஆகவுமாம்-(ஆதி பெற்ற குழந்தையைப் போஷித்தல் )

இப்படிக் கொள்ளாத போது இவை கூடாது என்று விரோதம் காட்டுகையாலே இப்படிக் கொள்ள வேணும் என்னும் இடம் ஸ்தாபிக்க பட்டது –

————————————————–

குண ஹீனம் என்று நினைத்த தசையில் -பகவத் விஷய பிரவ்ருத்தி எங்கே கண்டது என்ன –
அருளிச் செய்கிறார் –

சூரணை -110-

கொடிய என் நெஞ்சம் அவன் என்றே கிடக்கும் –
அடியேன் நான் பின்னும் உன் சேவடி அன்றி நயவேன் –
என்னா நின்றார்கள் இறே —

(கடியன் கொடியன் நெடியமால் உலகங் கொண்ட
அடியன் அறிவரு மேனி மாயத்தன் ஆகிலும்
கொடிய என் நெஞ்சம் அவனென்றே கிடக்கும் எல்லே!
துடி கொள் இடை மடத்தோழி! அன்னை என் செய்யுமே!–5-3-5-)

(வேம்பின் புழு வேம்பன்று உண்ணாது அடியேன்
நான் பின்னும் உன் சேவடி யன்றி நயவேன்
தேம்பல் இளம் திங்கள் சிறை விடுத்து ஐ வாய்ப்
பாம்பின் அணைப் பள்ளி கொண்டாய் பரஞ்சோதீ –11-8-7-)

அதாவது –
கடியன் -என்று தொடங்கி -அறுவரு மேனி மாயத்தன்–திரு வாய் மொழி -5 -3 -5 -என்னும் அளவும் –
ஸ்வ கார்ய பரன் -(கடியன்)
பிறர் நோவு அறியாதவன் -(கொடியன்)
ஒருவருக்கும் எட்டாதவன் -(நெடிய மால்)
வஞ்சகன் -மாயத்தன்-(உலகம் கொண்ட அடியன்)
துர் ஞேய  ஸ்வபாவன்–(அறிவரு மேனி மாயத்தன்)என்று அவன் குண ஹானியை சொல்லி -இப்படி இருந்தான் ஆகிலும் -அதி லோக குரூரமான என் நெஞ்சு அவனை அல்லாது அறியாதே இருக்கும் என்றும் – வேம்புக்கு இட்டு பிறந்த புழு அந்த வேம்பையே புஜிக்குமது ஒழிய கரும்பை கண்டாலும் விரும்பாது -அப்படியே –கடல் மல்லைக் கிடந்த கரும்பு -பெரிய திரு மொழி -7 -1 -4 –என்னும்படி-நிரதிசய போக்யனான நீ தானே வேம்பு போல் விரசன்  ஆனவன்றும் –த்வத் அனந்யார்க்க சேஷ பூதனான நான் -எனக்கு வகுத்த சேஷியான உன் திருவடிகளை ஒழிய ஆசைப் படன் என்றும் – மயர்வற மதி நலம் அருளப் பெற்ற ஆழ்வார்கள் -அருளிச் செய்யா நின்றார்கள் இறே —

(புள் வாய் பிளந்த புனிதா என்று அழைக்க
உள்ளே நின்று என்னுள்ளம் குளிரும் ஒருவா
கள்வா கடல் மல்லைக் கிடந்த கரும்பே
வள்ளால் உன்னை எங்கனம் நான் மறக்கேனே–7-1-4-)

———————————————

குணைர் தாஸ்யம் உபாகதா -என்றாரும் இல்லையோ என்ன – அருளிச் செய்கிறார் –

சூரணை-111-

குண கிருத தாஸ்யத்திலும் காட்டிலும்
ஸ்வரூப பிரயுக்தமான தாஸ்யம்
இறே பிரதானம் —

குண கிருத தாஸ்யம் ஆவது -அவன் குணங்களுக்குத் தோற்று அடிமையாய் இருக்கை-
ஸ்வரூப பிரயுக்தமான தாஸ்யம் ஆவது -சேஷத்வைக நிருபணீயமான தன் ஸ்வரூபத்தை பார்த்து அடிமையாய் இருக்கை -ஸ்வரூபம் இப்படி இருந்தாலும் –குணாதிக விஷயம் ஆகையாலே -குண கிருத தாஸ்யமும் இவ் விஷயத்தில் அனுவர்தியா நிற்கும் –
ஆகையால் இறே சேஷத்வைக நிரூபகரான இளைய பெருமாள் தாம் அப்படி அருளி செய்ததும் ..ஆனாலும் குண கிருதமானது ஒவ்பாதிகம் ஆகையால் -அப்ரதானமாய் -மற்றையது நிருபாதிகம் ஆகையாலே பிரதானமாய் இருக்கும் -அத்தைப் பற்ற இறே -தத் பிரதான்ய பிரசித்தி தோற்ற அருளிச் செய்தது –

————————————————–

இவ் வர்த்தத்துக்கு சம்வாதமாக பிராட்டி வார்த்தயை ஸ்மரிப்பிக்கிறார் மேல் –

சூரணை -112-

அநஸூயைக்கு பிராட்டி அருளிய வார்த்தையை ஸ்மரிப்பது–

அதாவது அத்ரி பகவான் ஆஸ்ரமத்தில் -பெருமாள் எழுந்து அருளி மகரிஷியையும் அனுவர்த்தித்திருந்த அநந்தரம்-தத் பத்னியான அநஸூயையை பிராட்டி சென்று அனுவர்த்திக்கிற அளவிலே அவள் பிராட்டியைப் பார்த்து -பந்து ஜனத்தையும் -அபிமானத்தையும் -ஐஸ்வரத்தையும்  -விட்டு பெருமாள் பின்னே காட்டிலே போந்த இது தைவ  யோகத்தாலே உமக்கு நன்றாக கூடிற்று -நகரஸ்தன் ஆகிலுமாம்-வனஸ்தன் ஆகிலுமாம் -நல்லவன் ஆகிலுமாம் -தீயவன் ஆகிலுமாம்-ஸ்திரீகளுக்கு தைவம் பர்த்தாவே கிடீர் –நீர் இப்படி எப்போதும் பெருமாள் விஷயமாக அனுகூலித்து போரும் -என்ன -பிராட்டி லஜ்ஜித்து கவிழ் தலை இட்டு இருந்து -எனக்கு பெருமாள் பக்கல் பாவ பந்தம் ஸ்வத உண்டாய் இருக்கச் செய்தே –அவர் தான் குணாதிகராக இருக்கையாலே -என்னுடைய பாவ பந்தத்தை குண நிபந்தமே என்று இருப்பர்கள் நாட்டார் -அவ் வாஸ்ரயத்தை குணங்களோடு வ்யதிரேகித்து காட்ட ஒண்ணாமையாலே-நான்  அவர் பக்கல் இருக்கும் இருப்பை அறிவிக்கப் பெருகிறிலேன்–அவர் குண ஹீநருமாய்-விரூபருமான அன்றும் நான் அவர் பக்கல் இப்படி காணும் இருப்பது -என்று அருளிச் செய்த வார்த்தை –

———————————————-

இப்படி ஸ்வரூப பிரயுக்தமான தாஸ்யமே பிரதானம் -ஆகில் -சேஷி செய்தபடி கண்டு இருக்கும் அது ஒழிய -அநந்ய உபாயத்வாதிகள் குலையும்படி அவ் விஷயத்தை குறித்துப் பண்ணுகிற ஸ்வ பிரவ்ருத்தி சேருமோ என்கிற சங்கையை அனுவர்த்திகிறார் -பகவத் விஷய பிரவ்ருத்தி -இத்யாதியால் –

சூரணை -113-

பகவத் விஷய பிரவ்ருத்தி பின்னை
சேருமோ  என்னில் –
அதுக்கடி பிராவண்யம் –
அதுக்கடி சம்பந்தம் –
அது தான் ஒவ்பாதிகம் அன்று –
சத்தா பிரயுக்தம் –

அத்தைப் பரிகரிக்கிறார் -அதக்கடி பிராவண்யம் -என்று தொடங்கி–பிராவண்யம் ஆவது அதி மாத்திர சிநேகம் –அந்த பிராவண்யத்துக்கு அடி விஷய வைலஷண்யம் அன்றோ என்ன  -அதுக்கடி சம்பந்தம் -என்கிறார் –
சம்பந்தம் ஆவது -சேஷ சேஷி பாவம் – அதுதான் குண கிருதமாய் வாராதோ என்ன –அது தான் ஒவ்பாதிகம் அன்று -சத்தா பிரயுக்தம் -என்றது – இவ் வாத்மாவினுடைய சத்தையே பிடித்து உள்ளது ஓன்று என்கை-

———————————————

இத்தால் கீழ் பண்ணின சங்கைக்கு பரிகாரம் ஆனது எது என்ன -அருளிச் செய்கிறார் -மேல் வாக்ய த்ரயத்தாலே –

சூரணை -114-

அந்த சத்தை பிராவண்ய கார்யமான
அனுபவம் இல்லாத போது குலையும் –
அது குலையாமைக்கு வருமவை எல்லாம்
அவர்ஜநீயங்களுமாய்-பிராப்தங்களுமாய் -இருக்கும் –
ஆகையாலே பகவத் விஷய பிரவ்ருத்தி சேரும் –

அந்த சத்தை பிராவண்ய கார்யமான-அனுபவம் இல்லாத போது குலையும் -என்றது –
அப்படி பட்ட சத்தை தான் ஸ்வ பிரயுக்த சம்பந்தம் அடியாக வருகிற பிராவண்ய கார்யமான பகவத் அனுபவம் இல்லாத போது ஷண காலும் நில்லாது -என்றபடி
அது குலையாமைக்கு வருமவை எல்லாம் அவர்ஜநீயங்களுமாய்-பிராப்தங்களுமாய் -இருக்கும் -என்றது – அந்த சத்தை அழியாமைக்கு உறுப்பாக வருகிற மடல் எடுக்கை -முதலான சகல பிரவ்ருத்திகளும் -பகவத் அனுபவம் ஒழிய தரிப்பு இல்லாமையாலே
தவிறிவோம் என்றாலும் -தவிரப் போகாதவையுமாய் –எல்லாம் சேஷிக்கு அதிசய கரங்கள் ஆகையாலே ஸ்வரூப பிராப்தங்களாய் இருக்கும் என்றபடி –
ஆகையாலே பகவத் விஷய பிரவ்ருத்தி சேரும் -என்று உக்தத்தை ஹேதுவாக்கிக் கொண்டு பிரக்ருத சங்கையை பரிகரித்து தலைக் கட்டுகிறார் – –

(1-புருஷகாரமாகப் பற்றி -2-இதில் உபாய உபய வைபவம் -3-மேலே உபாயாந்தர தோஷம் 
4-சித்த உபாயம் நிஷ்டை ஏற்றம் -5-பிரபன்ன தினசரியா -6-ஆச்சார்ய லக்ஷணம் -7-சிஷ்ய லக்ஷணம் -8-ஹரியுடைய நிர்ஹேதுக கிருபா -90கம்யமும் கதியும்-எல்லாம் வகுத்த இடம் ஆச்சார்யரே -என்றும்-ஆச்சார்ய அபிமானமே உத்தாரகம் என்றும் -ஒன்பது பிரகணம்– இதில் இரண்டாவது முற்றிற்று -)

—————————————————-

இதர விஷய பரித்யாகதுக்கும் -பகவத் விஷய பரிக்ரஹத்துக்கும் பிரதான ஹேதுகள் இன்னது என்றார் கீழ் -இந்த பிரசங்கத்திலே –இதர உபாய பரித்யாகதுக்கு பிரதான ஹேது இன்னது என்கிறார் மேல் –

சூரணை -115-

பிரபகாந்தர பரி த்யாகதுக்கும்
அஞ்ஞான அசக்திகள் அன்று –
ஸ்வரூப விரோதமே பிரதான ஹேது –

பிரபகாந்தரங்கள் ஆவன -பிரபத்தி உபாயத்தை ஒழிந்த உபாயங்கள் –
அஞ்ஞான அசக்திகள் என்றது -அவற்றை அறிக்கைக்கும் அனுஷ்டிகைக்கும் ஈடான ஞான சக்திகள் இல்லாமை -தத் த்யாகத்துக்கு பிரதான ஹேது அன்று என்றபடி –
ஸ்வரூப விரோதமே பிரதான ஹேது-என்றது-பகவத் அத்யந்த பாரதந்த்ர்யம் ஆகிற ஸ்வரூபத்துக்கு சேராது என்னும் அதுவே முக்கிய ஹேது என்றபடி –
இத்தால் அஞ்ஞானத்தால் பிரபன்னர் என்கிற இடத்தில் சொன்ன அஞ்ஞான அசக்திகள் முக்கிய ஹேது அன்று என்னும் இடம் சொல்லுகிறது -அஞ்ஞான அசக்திகள் அடியாகா விடில் -ஞான சக்திகள் உண்டாகில் பரிகிராஹ்யம் இறே – ஸ்வரூப விரோதம் என்று விட்டால் இறே மறுவல் இடாது ஒழிவது–

(அஞ்ஞான அசக்திகளோ ஞாநாதிக்யமோ பக்தி பாரவஸ்யமோ பிரதான ஹேதுக்கள் அல்ல -மூவருக்கும் பிரதான ஹேது ஸ்வரூப ப்ராப்தி ஒன்றே)

———————————————

இப்படி பிரபாகாந்தரத்தை விரோதி என்று தள்ளலாமோ-அதுவும் மோஷ உபாயமாய் அன்றோ போருகிறது -அது பின்னை  யாருக்கு உபாயம் என – அருளிச் செய்கிறார் –

சூரணை -116-

பிரபாகாந்தரம் அஞ்ஞருக்கு  உபாயம் –

அஞ்ஞருக்கு உபாயம் என்றது –ஸ்வ ரஷண ஸ்வ யத்ன கந்த அசஹமான ஸ்வரூபத்தை உள்ளபடி தர்சிப்பைக்கு ஈடான ஞானமில்லாதவர்களுக்கு உபாயமாய் இருக்கும் என்றபடி –

——————————————

ஆனால் ஞானிகளுக்கு இது எங்கனே என்ன -ஞானிகளுக்கு அபாயம் –என்கிறார் –

சூரணை -117-

ஞானிகளுக்கு அபாயம் -(நாஸகரம் அத்யந்த பாரதந்தர்ய ஸ்வரூபத்துக்கு -அபிமத அலாபம் -விஸ்லேஷ ஜனகம்)

அதாவது ஸ்வரூப யாதாத்ம்ய ஞானம் உடையவர்களுக்கு அபாயமாய் இருக்கும் என்கை –

——————————————————-

இவர்களுக்கு அபாயம் ஆவான் என் -என்ன-அபாயமாய் ஆயிற்று ஸ்வரூப நாசகம் ஆகையாலே -என்கிறார் –

சூரணை -118-

அபாயமாய் ஆயிற்று
ஸ்வரூப நாசகம் ஆகையாலே —

ஸ்வரூபம் ஆவது அத்யந்த பாரதந்த்ர்யம் – இதுக்கு ஸ்வ யத்ன ரூபம் ஆன  அது நாசகம் இறே –

——————————————————

தத் உபாயத்வத்தை ஞாநினாம் அக்ரேசனரான-ஆழ்வார்  பாசுரத்தாலே தர்சிப்பிக்கிறார் –நெறி காட்டி-பெரிய திருவந்தாதி -6 -என்றுதொடங்கி –

சூரணை -119-

நெறி காட்டி நீக்குதியோ -என்னா நின்றது இறே –

அதாவது
உன்னை ஒழிய வேறு ஒரு உபாயத்தைக் காட்டி உன் பக்கலின் நின்றும்
அகற்றப் பார்க்கிறாயோ -என்கையாலே –பிரபாகாந்தர உபாயத்வம் சித்தம் இறே என்கை —
நீக்குகை யாவது -பரதந்தரமான வஸ்துவை ஸ்வதந்திர க்ருத்யமான -உபாய அனுஷ்டானத்திலே மூட்டி தனக்கு அசல் ஆக்குகை இறே –

——————————————

இதனுடைய ஸ்வரூப நாசகத்வ பிரயுக்தமான தூஷண விசேஷங்களை அருளிச் செய்கிறார் -வர்த்ததே -இத்யாதி  -வாக்ய த்வயத்தால் –

சூரணை -120-
வர்த்ததே மே மகத் பயம் -என்கையாலே
பய ஜநகம்-
மா ஸூச -என்கையாலே
சோக ஜநகம்-

அதாவது –
காலேஷ் வபிச சர்வேஷு  திஷூ சர்வாஸூ சாஸ்யுத சரீரேச கதவ் சாபி வர்த்ததே  மே மகத் பயம் -என்று உபாயாந்தர அனுஷ்டானதுக்கு யோக்யமான கால தேச தேக விஷயமாகவும் –
உபாயாந்தரங்கள் தன் விஷயமாகவும் எனக்கு மகா பயம் வர்த்தியா நின்றது-
என்கையாலும்-உபாயந்தர ஸ்ரவண அநந்தரம் அர்ஜுனனுக்கு சோகம் பிறக்க
ஸ்வரூப அநுரூப உபாயத்தை உபதேசித்து –மா ஸூச -என்று சோக அபநோதனம் பண்ணி அருளுகையாலும்-ஸ்வரூப விரோதியான ப்ரபாகாந்தரம்-ஞானிகளுக்கு பய ஜனகமாய் -சோக ஜனகமுமாயும் -இருக்கும் என்கை –

—————————————-

கீழ்ச் சொன்ன படி அர்த்தத்தை அங்கீகரியாத அளவில் விரோதம் காட்டுகிறார் -இப்படிக் கொள்ளாத போது-என்று தொடங்கி —

சூரணை -121-

இப்படிக் கொள்ளாத போது
ஏதத் பிரவ்ருத்தியில்
பிராயச் சித்தி விதி  கூடாது –

இப்படிக் கொள்ளாத போது-என்றது -ஸ்வரூப நாசகம் என்று கொள்ளாத போது என்றபடி —
ஏதத் பிரவ்ருத்தியில் பிராயச் சித்தி விதி  கூடாது –என்றது –
சக்ரு தேவவஹி சாஸ்த்ரார்த்த க்ருதோயம் தாரயேன் நரேம் உபாய அபாய  சம்யோகே(உபாயமாகத் தோற்றம் அளிக்கும் அபாயங்கள் )நிஷ்டையா  ஹீயதே அனையா அபய சம்ப்லவே (உபாயமாக ஸ்வீ கரித்து விட்டால்-தேசம் ப்ரக்ருதி என்பதால் சரணாகதனுக்கும் உபாயாந்தர ஸ்பர்சம் உண்டாகலாம்)சத்தே பிராய சித்தம்  சமாசரேத் பிராயசித்திரியம்  சாத்ரா யத் புனஸ்ரணம்  விரஜேத் உபயானாம் உபாயத்வ ஸ்வீகாரேப் ஏத தேவஹி -என்று பிரபன்னனாவனுக்கு  பிரமாதிகமாக உபாயாந்தர பிரவ்ருத்தி வந்த காலத்தில் -அபாய பிரவ்ருத்தியில் போலே -புன பிரபதன ரூப பிராயச்சித்தத்தை விதிக்கக் கூடாது என்கை —புன பிரதனம் ஆவது -பூர்வ பிரபதன ஸ்மரணம் -புன பிரயோகம் அன்று .

———————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யர் திரு அடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திரு அடிகளே சரணம்

This entry was posted on April 1, 2012 at 2:02 pm and is filed under Acharyarkall, Ashtaadasa Rahayangal, ஸ்ரீ மணவாள மா முனிகள், ஸ்ரீ வசன பூஷணம், Manna vaallla Maa munikall, Sri Vaishna Concepts. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.