Thiruvonum's Weblog

அவதாரிகை –
ஆழ்வார்கள் எல்லாரும் ஸ்ரீ கிருஷ்ணாவதார ப்ரவணராய் இருந்தார்களே யாகிலும் -அவர்கள் எல்லாரையும் போல் அன்றிக்கே
ஸ்ரீ கிருஷ்ணாவதாரத்தில் அதி பிரவணராய் -அவ்வாதார ரஸா அனுபவத்துக்காக கோப ஜென்மத்தை ஆஸ்தானம் பண்ணி
போகத்தில் வழுவாத புதுவையர் கோன்-என்கிறபடியே அவ்வாதார ரசம் உள்ளது எல்லாம் அனுபவிக்கிறவர் ஆகையால்
முதல் திரு மொழியிலே அவன் அவதரித்த சமயத்தில் அங்குள்ளார் செய்த உபலாளந விசேஷங்களையும்-
அனந்தரம் -யசோதைப் பிராட்டி அவனுடைய பாதாதி கேசாந்தமான அவயவங்களில் உண்டான அழகை ப்ரத்யேகம் பிரத்யேகமாகத் தான் அனுபவித்து
அநு புபுஷுக்களையும் தான் அழைத்துக் காட்டின படியையும்
அனந்தரம் அவள் அவனைத் தொட்டிலிலே ஏற்றித் தாலாட்டின படியையும்
பிற்காலமாய் இருக்க தத் காலம் போலே பாவநா ப்ரகரஷத்தாலே
யசோதாதிகளுடைய பிராப்தியையும் ஸ்நேஹத்தையும் யுடையராய்க் கொண்டு
தாம் அனுபவித்து அனந்தரம் அவன்
அம்புலியை அழைக்கை
செங்கீரை யாடுகை
சப்பாணி கொட்டகை
தளர் நடை நடக்கை
அச்சோ என்றும் புறம் புல்குவான் என்றும் யசோதைப் பிராட்டி அபேக்ஷிக்க முன்னும் பின்னும் வந்து அணைக்கை யாகிற
பால சேஷ்டிதங்களை தத் பாவ யுக்தராய்க் கொண்டு அடைவே அனுபவித்துக் கொண்டு வந்து
கீழ்த் திரு மொழியிலே அவன் திருவாய்ப்பாடியில் உள்ளாரோடே அப்பூச்சி காட்டி விளையாடின சேஷ்டிதத்தையும்
தத் காலத்திலே அவள் அனுபவித்துப் பேசினால் போலே தாமும் அனுபவித்துப் பேசி ஹ்ருஷ்டரானார்
இனி -அவன் லீலா வ்யாபாரஸ் ராந்தனாய் முலை யுண்கையும் மறந்து -நெடும் போதாகக் கிடந்து உறங்குகையாலே –
உண்ணாப் பிள்ளையைத் தாய் அறியும் -என்கிறபடியே யசோதை பிராட்டி அத்தை அறிந்து -அம்மம் உண்ணத் துயில் எழாயே-என்று
அவனை எழுப்பி நெடும் போதாக முலை உண்ணாமே கிடந்தமையை அவனுக்கு அறிவித்து
நெறித்துப் பாய்கிற தன் முலைகளை உண்ண வேணும் என்று அபேக்ஷித்து அவன் இறாய்த்து இருந்த அளவிலும் விடாதே நிர்ப்பந்தித்து
முலையூட்டின பிரகாரத்தை தாமும் அனுபவிக்க ஆசைப்பட்டு தத் பாவ யுக்தராய்க் கொண்டு
அவனை அம்மம் உண்ண எழுப்புகை முதலான ரசத்தை அனுபவித்துப் பேசி ஹ்ருஷ்டராகிறார் -இத் திருமொழியில் –

————————–

அரவணையாய் ஆயரேறே யம்ம முண்ணத் துயில் எழாயே
இரவும் யுண்ணாது உறங்கி நீ போய் இன்றும் உச்சி கொண்டதாலோ
வரவும் காணேன் வயிறு அசைந்தாய் வனமுலைகள் சோர்ந்து பாயத்
திருவுடைய வாய் மடுத்துத் திளைத்து உதைத்துப்  பருகிடாயே –2-2-1-

பதவுரை

அரவு அணையாய்–சேஷசாயி யானவனே!
ஆயர் ஏறே–இடையர்களுக்குத் தலைவனே!
நீ இரவும் உண்ணாத–நீ (நேற்று) இரவும் முலை உண்ணாமல்
உறங்கிப் போனாய்–உறங்கிப் போய் விட
இன்றும்–இப் போதும்
உச்சி கொண்டது–(பொழுது விடிந்து) உச்சிப் போதாய் விட்டது;
ஆல்–ஆதலால்
அம்மம் உண்ண–முலை யுண்பதற்கு
துயில் எழாய்–(தூக்கந்தெளிந்து) படுக்கையிலிருந்து எழுந்திருக்க வேணும்;
வரவும் காணேன்–(நீயே எழுந்திருந்து அம்மமுண்ண வேணுமென்று சொல்லி) வருவதையுங் கண்டிலேன்!
(உனக்குப் பசியில்லை யென்போமென்றா)
வயிறு அசைத்தாய்–வயிறுந்தளர்ந்து நின்றாய்;
வன முலைகள்–(எனது) அழகிய முலைகள் (உன் மேல் அன்பினால் நெறித்து)
சோர்ந்து பாய–பால் வடிந்து பெருகிக் கொண்டிருக்க
திரு உடைய–அழகை உடைய
வாய் மடுத்து–(உன்) வாயை வைத்து
திளைத்து–செருக்கி
உதைத்து–கால்களாலே உதைத்துக் கொண்டு
பருகிடாய்-முலையுண்பாய்.

அரவணையாய் ஆயரேறே –
மென்மை குளிர்த்தி நாற்றம் தொடக்கமானவற்றை ப்ரக்ருதியாக யுடைய திரு வனந்த ஆழ்வானைப் படுக்கையாக யுடையனாய் இருந்து வைத்து
நாக பர்யங்கம் உத்ஸர்ஜ்ய -என்கிறபடியே அப்படுக்கையை விட்டுப் போந்து அவதீ ர்ணனாய் ஆயர்க்குப் பிரதானன் ஆனவனே –
அப்படுக்கை வாய்ப்பாலே பள்ளி கொண்ட போந்த வாசனையோ ஆயர் ஏறான இடத்திலும் படுக்கை விட்டு எழுந்திராதே பள்ளி கொள்ளுகிறது
அவன் தான் இதர சஜாதீயனாய் அவதரித்தாள் -சென்றால் குடையாம்-என்கிறபடியே
சந்த அனுவர்த்தியாய் அடிமை செய்யக் கடவ திரு அனந்த ஆழ்வானும்
அவனுடைய அவஸ்தா அநு குணமாக பள்ளி கொள்வதொரு திருப் படுக்கையான வடிவைக் கொள்ளக் கூடும் இறே
ஆகையால் அங்கு யுண்டான ஸூகம் எல்லாம் இங்கும் யுண்டாய் இருக்கும் இ றே கண் வளர்ந்து அருளுகிறவனுக்கு –

யம்ம முண்ணத் துயில் எழாயே-
முலை யுண்ண என்னாதே-அம்மம் உண்ண என்றது -சைஸவ அநு குணமாக அவள் சொல்லும் பாசுரம் அதுவாகையாலே –
துயில் -நித்திரை / எழுகை யாவது -அது குலைந்து எழுந்திருக்கை -/ எழாய்-என்கிறது எழுந்திருக்க வேணும் என்கிற பிரார்த்தனை
இரவும் யுண்ணாது உறங்கி நீ போய் இன்றும் உச்சி கொண்டதாலோ
நீ இராத்தி உண்ணாதே யுறங்கி -அவ்வளவும் அன்றிக்கே இன்றும் போது உச்சிப் பட்டது
ராத்திரி அலைத்தலாலே கிடந்து உறங்கினால் விடிந்தால் தான் ஆகிலும் உண்ண வேண்டாவோ
விடிந்த அளவேயோ-போது உச்சிப் பட்டது காண்-
ஆலும் ஓவும் ஆகிற அவ்யயம் இரண்டும் விஷாத அதிசய ஸூசகம்
வரவும் காணேன் வயிறு அசைந்தாய் –
நீயாக எழுந்திருந்து அம்மம் உண்ண வேணும் என்று வரவும் கண்டிலேன் –
அபேக்ஷை இல்லை என்ன ஒண்ணாத படி வயிறு தளர்ந்து இரா நின்றாய்
வனமுலைகள் சோர்ந்து பாயத்
வனப்பு -அழகும் பெருமையும் –
முலைகளானவை உன் பக்கலிலே ஸ்நேஹத்தாலே நெறித்து -பால் உள் அடங்காமல் வடிந்து பரக்க
உனக்கு பசி யுண்டாய் இருக்க இப்பால் இப்படி வடிந்து போக உண்ணாது ஒழிவதே-என்று கறுத்து –
திருவுடைய வாய் மடுத்துத்
அழகிய திருப் பவளத்தை மடுத்து -திரு -அழகு
இவ்வன முலையிலே உன்னுடைய திருவுடைய வாயை அபி நிவேசம் தோற்ற மடுத்து –
திளைத்து உதைத்துப்  பருகிடாயே
முலை யுண்கிற ஹர்ஷம் தோற்ற கர்வித்துக் கால்களாலே என்னுடம்பில் யுதைத்துக் கொண்டு இருந்து யுண்டிடாய்
பருகுதல் -பானம் பண்ணுதல்

——————————–

வைத்த நெய்யும் காய்ந்த பாலும் வடி தயிரும் நறு வெண்ணெயும்
இத்தனையும் பெற்று அறியேன் எம்பிரான் நீ பிறந்த பின்னை
எத்தனையும் செய்யப் பெற்றாய் ஏதும் செய்யேன் கதம் படாதே
முத்தனைய முறுவல் செய்து மூக்குறிஞ்சி முலை யுணாயே –2-2-2-

பதவுரை

எம் பிரான்–எமது உபகாரகனே!
வைத்த நெய்யும்–உருக்கி வைத்த நெய்யும்
காய்ந்த பாலும்–(ஏடு மிகுதியாகப் படியும்படி) காய்ந்த பாலும்
வடி தயிரும்–(உள்ள நீரை) வடித்துக் கட்டியாயிருக்கிற தயிரும்
நறு வெண்ணெயும்–மணம் மிக்க வெண்ணெயும்
இத்தனையும்–(ஆகிய) இவை யெல்லாவற்றையும்
நீ பிறந்த பின்னை–நீ பிறந்த பிறகு
பெற்று அறியேன்–கண்டதில்லை;
எத்தனையும்–(நீ) வேண்டினபடி யெல்லாம்
செய்யப் பெற்றாய்–நீ செய்யலாம்;
ஏதும் செய்யேன்–(அப்படி நீ செய்வதற்காக நான் உன்னை) ஒன்றும் செய்ய மாட்டேன்;
கதம் படாதே–நீ கோபியாதே கொள்;
முத்து அனைய முறுவல் செய்து–முத்தைப் போல் வெண்ணிறமாக மந்தஸ்மிதம் பண்ணி
மூக்கு உறிஞ்சி–மூக்கை உறிஞ்சிக் கொண்டு
முலை உணாய்–முலை உண்பாயாக.

வைத்த நெய்யும் காய்ந்த பாலும் வடி தயிரும் நறு வெண்ணெயும்
பழுதற உருக்கி வைத்த நெய்யும் -செறியுறக் காய்ந்த பாலும் -நீர் உள்ளது வடித்துக் கட்டியாய் இருக்கிற தயிரும்
செவ்வையிலே கடைந்து எடுத்த நிறுவிய வெண்ணெயும்
இத்தனையும் பெற்று அறியேன் எம்பிரான் நீ பிறந்த பின்னை-
என்னுடைய நாயகனே -நீ பிறந்த பின்பு இவை ஒன்றும் பெற்று அறியேன் –
அன்றிக்கே இத்தனையும் என்றது -ஏக தேசமும் என்றபடியே இவற்றில் அல்பமும் பெற்று அறியேன் என்னுதல்
இப்படி என்னைக் களவேற்றுவதே -என்னைப் பிடித்தல் அடித்தல் -செய்யவன்றோ நீ இவ்வார்த்தை சொல்லிற்று என்று குபிதனாக
எத்தனையும் செய்யப் பெற்றாய் –
உனக்கு வேண்டியது எல்லாம் செய்யக் கடவை
ஏதும் செய்யேன் கதம் படாதே-
நான் உன்னைப் பிடித்தல் அடித்தல் ஒன்றும் செய்யக் கடவேன் அல்லேன்-நீ கோபிக்க வேண்டா -கதம் -கோபம்
முத்தனைய முறுவல் செய்து
முத்துப் போலே ஒளி விடா நிற்கும் முறுவலைச் செய்து -அதாவது கோபத்தைத் தவிர்ந்து ஸ்மிதம் பண்ணிக் கொண்டு என்கை
மூக்குறிஞ்சி முலை யுணாயே —
முலைக் கீழை -முட்டி முழுசி -மூக்காலே யுரோசி இருந்து முலையை அமுது செய்யாய் –

——————————–

தம்தம் மக்கள் அழுது சென்றால் தாய்மாராவார் தரிக்க கில்லார்
வந்து நின் மேல் பூசல் செய்ய வாழ வல்ல வாசுதேவா
உந்தையார் உன் திறத்தரல்லர்  உன்னை நான் ஓன்று இரப்ப மாட்டேன்
நந்த கோபன் அணி சிறுவா நான் சுரந்த முலை யுணாயே –2-2-3-

பதவுரை

தம் தம் மக்கள்–தங்கள் தங்கள் பிள்ளைகள்
அழுது–அழுது கொண்டு
சென்றால்–(தம் தம் வீட்டுக்குப்) போனால்
தாய்மார் ஆவார்–(அக்குழந்தைகளின்) தாய்மார்கள்
தரிக்க கில்லார்–பொறுக்க மாட்டாதவர்களாய்
வந்து–(தம் குழந்தைகளை அழைத்துக்) கொண்டு வந்து
நன் மேல் பூசல் செய்ய–உன் மேல் பிணங்க
வாழ வல்ல–(அதைக் கண்டு) மகிழ வல்ல
வாசு தேவா–கண்ண பிரானே!
உந்தையார்–உன் தகப்பனார்.
உன் திறத்தர் அல்லர்–உன் விஷயத்தைக் கவனிப்பவரல்லர்;
நான்–(அபலையான) நானும்
உன்னை–(தீம்பில் ..) உன்னை
ஒன்று உரப்ப மாட்டேன்–சிறிதும அதட்ட வல்லமை யற்றிரா நின்றேன்;
(இவையெல்லாங் கிடக்க)
நந்த கோபன்–நந்த கோபருடைய
அணி சிறுவா–அழகிய சிறு பிள்ளாய்!
நான் சுரந்த முலை–எனது பால் சுரந்திருக்கிற முலையை
உணாய்–உண்பாயாக-

தம்தம் மக்கள் அழுது சென்றால் தாய்மாராவார் தரிக்க கில்லார்-
ஊரில் பிள்ளைகளோடு விளையாடப் புக்கால் எல்லாரையும் போல் அன்றிக்கே
நீ அவர்களை அடித்துக் குத்தி விளையாடா நின்றாய் -இப்படிச் செய்யலாமோ –
தம் தம் பிள்ளைகள் அழுது சென்றால் அவர்கள் தாய்மாரானவர்கள் பொறுக்க மாட்டார்கள்
வந்து நின் மேல் பூசல் செய்ய
அவர்கள் தாங்கள் தங்கள் பிள்ளைகளையும் பிடித்துக் கொடு வந்து உன் மேலே சிலுகிட்டு-சண்டையிட்டு -பிணங்க
வாழ வல்ல –
அதில் ஒரு சற்றும் இளைப்பும் இன்றிக்கே பிரியப்பட்டு இதுவே போக
வாசுதேவா-
ஸ்ரீ வஸூ தேவ புத்ரனானவனே -பசுவின் வயிற்றிலே புலியாய் இருந்தாயீ
உந்தையார் உன் திறத்தரல்லர்  –
உன்னுடைய தமப்பனாரானவர் இன்னிடையாட்டம் இட்டு எண்ணார்-உன்னை சிஷித்து வளர்க்கார் என்றபடி –
உன் சேஷ்டைகளை நோக்கும் தன்மையை யுடையவர் அல்லர்
உன்னை நான் ஓன்று இரப்ப மாட்டேன்
பெரும் தீம்பனான உன்னை அபலையான நான் ஒரு வழியாலும் தீர நியமிக்க மாட்டேன்
நந்த கோபன் அணி சிறுவா
ஸ்ரீ நந்த கோபர்க்கு வாய்த்த பிள்ளாய் -அணி -அழகு -இவன் தீம்பிலே உளைந்து சொல்லுகிற வார்த்தை
நான் சுரந்த முலை யுணாயே —
அவை எல்லாம் கிடக்க-இப்போது நான் சுரந்த முலையை அமுது செய்யாய் –

———————————–

கஞ்சன் தன்னால் புணர்க்கப்பட்ட கள்ளச் சகடு கலக்கழியப்
பஞ்சியன்ன மெல்லடியால் பாய்ந்த போது நொந்திடும் என்று
அஞ்சினேன் காண் அமரர் கோவே யாயர் கூட்டத்தளவன்றாலோ
கஞ்சனையுன் வஞ்சனையால் வலைப்படுத்தாய் முலை யுணாயே –2-2-4-

பதவுரை

அமரர் கோவே–தேவர்களுக்குத் தலைவனே! (நீ)
கஞ்சன் தன்னால்–கம்ஸனாலே
புணர்க்கப்பட்ட–(உன்னைக் கொல்வதற்காக) ஏற்படுத்தப் பட்ட
கள்ளச் சகடு–க்ருத்ரிம சகடமானது
கலக்கு அழிய–கட்டு (க்குலைந்து உருமாறி) அழிந்து போம்படி
பஞ்சி அன்ன மெல் அடியால்–பஞ்சைப் போன்ற ஸூகுமாரமான உன் திருவடிகளினால்
பாய்ந்த போது–உதைத்த போது
நொந்திடும் என்று–(உன் திருவடிகளுக்கு) நோவுண்டாகுமே யென்று
அஞ்சினேன் காண்–பயப்பட்டேன் காண்;
(என்னுடைய அச்சம்)
ஆயர் கூட்டத்து அளவு அன்று ஆல்–இடையர் திரளினுடைய (அச்சத்தின்) அள்வல்ல காண்;
கஞ்சனை–(உன்னைக் கொல்வதற்காக மிக்க வஞ்சனைகளைச் செய்த) கம்ஸனை
உன் வஞ்சனையால்–உன்னுடைய வஞ்சனையினாலே
வலைப்படுத்தாய்–(உன் கையிற்) சிக்கும்படி செய்து கொன்றவனே!
முலை உணாய்.

கஞ்சன் தன்னால் புணர்க்கப்பட்ட கள்ளச் சகடு-
உன் மேல் கறுவுதலை யுடையவனான கம்சனால் உன்னை நலிகைக்காகக் கற்ப்பிக்கப் பட்ட க்ரித்ரிதமான சகடமானது
அஸூரா விசிஷ்டமாய் வருகையால் -கள்ளச் சகடம் என்கிறது –
கலக்கழியப்
தளர்ந்தும் முறிந்தும் உடல் வேறாகப் பிளந்து வீய -என்கிறபடியே சாந்தி பந்தங்கள் -கட்டுக் குலைந்து உரு மாய்ந்து போம்படியாக
பஞ்சியன்ன மெல்லடியால் பாய்ந்த போது நொந்திடும் என்று
பஞ்சு போலே மிருதுவான திருவடிகளாலே உதைத்த போது திருவடிகள் நோம் என்று பயப்பட்டேன் காண் -பஞ்சி பஞ்சுக்கு போலி
அமரர் கோவே
தேவர்களுக்கு நிர்வாஹகனானவனே
உன்னைக் கொண்டு தங்கள் விரோதியைப் போக்கி வாழ இருக்கிற பாக்யத்தால் இ றே உனக்கு ஒரு நோவு வாராமல் இருந்தது என்கை
அஞ்சினேன் காண் யாயர் கூட்டத்தளவன்றாலோ
ஆயருடைய திரள் அஞ்சின அளவுள்ள காண் நான் அஞ்சின படி –
ஆல்-ஓ -விஷாத ஸூ சகமான அவ்யயங்கள்
கஞ்சனையுன் வஞ்சனையால் வலைப்படுத்தாய்
உன் திறத்திலே வஞ்சனைகளைச் செய்தே கம்சனை நீ அவன் திறத்தே செய்த வஞ்சனையாலே தப்பாத படி அகப்படுத்தி முடித்தவனே
முலை யுணாயே —
இப்போது முலையை அமுது செய்ய வேணும் –

———————————–

தீய புந்திக் கஞ்சனுன்மேல் சினமுடையன் சோர்வு பார்த்து
மாயம் தன்னால் வலைப்படுக்கில் வாழகில்லேன் வாசுதேவா
தாயர் வாய்ச் சொல் கருமம் கண்டாய் சாற்றிச் சொன்னேன் போக வேண்டா
ஆயர்பாடிக்கு அணி விளக்கே யமர்ந்து என் முலை யுணாயே –2-2-5-

பதவுரை

வாசுதேவா–கண்ணபிரானே!
தீய புந்தி–துஷ்ட புத்தியை யுடைய
கஞ்சன்–கம்ஸனானவன்
உன் மேல்–உன் பக்கலிலே
சினம் உடையவன்–கோபங்கொண்டவனாயிரா நின்றான்;
சோர்வு பார்த்து–(நீ) தனியாயிருக்கும் ஸமயம் பார்த்து
மாயம் தன்னால்–வஞ்சனையால்
வலைப் படுக்கில்–(உன்னை) அகப்படுத்திக் கொண்டால்
வாழகில்லேன்–(நான்) பிழைத்திருக்க சக்தை யல்லேன்;
தாயர்–தாய்மார்களுடைய
வாய் சொல்–வாயினாற் சொல்லுவது
கருமம் கண்டாய்–அவச்ய கர்த்தவ்ய கார்யமாகும்;
சாற்றி சொன்னேன்–வற்புறுத்திச் சொல்லுகிறேன்;
போக வேண்டா–(நீ ஓரிடத்திற்கும்) போக வேண்டா;
ஆயர் பாடிக்கு–திருவாய்ப்பாடிக்கு
அணி விளக்கே–மங்களதீபமானவனே!
அமர்ந்து வந்து–பொருந்தி வந்து
என் முலை உணாய்

தீய புந்திக் கஞ்சன்
துர் புத்தி யான கம்சன் -பிள்ளைக் கொல்லி இ றே –
மக்கள் அறுவரைக் கல்லிடை மோதின பாபிஷ்டன் இறே
உன் மே ல் சினமுடையன்
தேவகியுடைய அஷ்டம கர்ப்பம் உனக்கு சத்ரு -என்று அசரீரி வாக்யத்தாலே கேட்டு இருகையாலும்
பின்பு துர்க்கை சொல்லிப் போன வார்த்தையாலும்
நமக்கு சத்ருவானவன் கை தப்பிப் போய் நம்மால் கிட்ட ஒண்ணாத ஸ்தலத்தாலே புகுந்தான்
இவனை ஒரு வழியாலே ஹிம்சித்தாய் விடும்படி என் என்று இருக்கையாலும் உன்னுடைய மேலே மிகவும் க்ரோதம் யுடையவன்
சோர்வு பார்த்து –
அவிழ்ச்சி பார்த்து -அதாவது நீ அசஹாயனாய் திரியும் அவசரம் பார்த்து என்கை –
மாயம் தன்னால் வலைப்படுக்கில்
உன்னை நலிகைக்காக மாயா ரூபிகளான ஆஸூர பிரக்ருதிகளை திரியக்காயும் ஸ்தாவரமாயும் யுள்ள வடிவுகளைக் கொண்டு
நீ வியாபாரிக்கும் ஸ்தலங்களிலே நிற்கும் படி பண்ணி நீ அறியாமல் வஞ்சனத்தாலே நழுவாதபடி பிடித்துக் கொள்ளில்
வாழகில்லேன்
நான் பின்னை ஜீவித்து இருக்க க்ஷமை அல்லேன் -முடிந்ததே விடுவேன்
வாசுதேவா
உன்னாலே இ றே சாதுவான அவரும் -வஸூ தேவரும் -சிறைப்பட வேண்டிற்று
தாயர் வாய்ச் சொல் கருமம் கண்டாய்
தாய்மார் சொல்லும் கார்யம் காண் -அதாவது உத்தேச்யதையாலும் பரிவாலும் தாய்மார் வாக்கால் சொல்லுவது
பிள்ளைகளுக்கு அவசிய கரணீயம் காண் என்கை –
சாற்றிச் சொன்னேன் போக வேண்டா
இது தன்னைக் குன்னாங்குறிச்சியாக -ரஹஸ்யமாக -அன்றிக்கே -எல்லாரும் அறியும் படி பிரசித்தமாகச் சொன்னேன்
லீலார்த்தமாகவும் நீ தனித்து ஓர் இடத்தில் போக வேண்டா –
ஆயர்பாடிக்கு அணி விளக்கே
திரு ஆய்ப்பாடிக்கு ஒரு மங்கள தீபம் ஆனவனே -அணி -அழகு –
இத்தால் எனக்கே என்று -உனக்கு ஒரு தீங்கு வரில் இவ்வூராக இருள் மூடி விடும் கிடாய் என்கை
யமர்ந்து என் முலை யுணாயே —
ஆனபின்பு பரபரப்பை விட்டு ப்ரதிஷ்டித்தனாய் வந்து உனக்கு என்று சுரந்து இருக்கிற முலையை அமுது செய்ய வேணும் –

——————————-

மின்னனைய நுண்ணிடையார் விரி குழல் மேல் நுழைந்த வண்டு
இன்னிசைக்கும் வில்லிபுத்தூர் இனிது அமர்ந்தாய் யுன்னைக் கண்டார்
என்ன நோன்பு நோற்றாள் கொலோ இவனைப் பெற்ற வயிறு யுடையாள்
என்னும் வார்த்தை எய்துவித்த இருடீ கேசா முலை யுணாயே–2-2-6-

பதவுரை

மின் அனைய–மின்னலை யொத்த
நுண்–ஸூக்ஷ்மமான
இடையார்–இடையை யுடைய பெண்களின்
விரி குழல் மேல்–விரிந்த (பரந்த) கூந்தலின் மேல்
நுழைந்த–(தேனை உண்ணப்) புகுந்த
வண்டு–வண்டுகள்
(தேனை யுண்டு களித்து)
இன் இசைக்கும்–இனிதாக ஆளத்தி வைத்துப் பாடா நின்ற
வில்லிபுத்தூர்–ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரிலே
இனிது–போக்யமாக
அமர்ந்தாய்–எழுந்தருளி யிருப்பவனே!
உன்னை கண்டார்–உன்னைப் பார்த்தவர்
இவனை பெற்ற வயிறு உடையாள்–இவனைப் (பிள்ளையாகப்) பெற்ற வயிற்றை யுடையவள்
என்ன நோன்பு நோற்றாள் கொலோ–என்ன தபஸ்ஸு பண்ணினாளோ!
என்னும்–என்று கொண்டாடிச் சொல்லுகிற
வார்த்தை–வார்த்தையை
எய்துவித்த–(எனக்கு) உண்டாக்கின
இருடீகேசா–ஹ்ருஷீகேசனே!
முலை உணாய்.

மின்னனைய நுண்ணிடையார்
மின்னொடு ஒத்த நுண்ணிய இடையை யுடையவர்கள் -என்னுதல்
மின்னை ஒரு வகைக்கு ஒப்பாய் யுடைத்தாய் -அவ்வளவு அன்றிக்கே ஸூஷ்மமான இடையை யுடையவர்கள் என்னுதல்
விரி குழல் மேல் நுழைந்த வண்டு
விஸ்தரமான குழல் மேலே மதுபான அர்த்தமாக அவஹாகித்த வண்டுகளானவை
இன்னிசைக்கும் வில்லிபுத்தூர் இனிது அமர்ந்தாய் –
மது பானத்தாலே செருக்கி இனிய இசைகளைப் பாடா நிற்கும் ஸ்ரீ வில்லிபுத்தூரிலே-பரமபதத்தில் காட்டிலும் இனிதாகப் பொருந்தி வர்த்திக்கிறவனே
தாழ்ந்தாருக்கு முகம் கொடுக்கலான தேசமாகையாலே திரு உள்ளம் பொருந்தி வர்த்திப்பது இங்கே இறே
பரம சாம்யா பன்னருக்கு முகம் கொடுத்துக் கொண்டு இருக்கும் அத்தனை இறே பரமபதத்தில்
இங்கு இரண்டுமே சித்திக்கும்
யுன்னைக் கண்டார்-என்ன நோன்பு நோற்றாள் கொலோ இவனைப் பெற்ற வயிறு யுடையாள்-என்னும் வார்த்தை எய்துவித்த
நாட்டில் பிள்ளைகளைப் போலே அன்றிக்கே ரூப குண சேஷ்டிதங்களால் வ்யாவர்த்தனாய் இருக்கிற உன்னைக் கண்டவர்கள்
நாட்டிலே பாக்யாதிகைகளாய் விலக்ஷணமான பிள்ளைகளைப் பெறுவாரும் உண்டு இறே
அவ்வளவு இன்றிக்கே லோகத்தில் கண்டு அறியாத வைலக்ஷண்யத்தை யுடைய இவனைப் பெற்ற வயிறு யுடையவள்
இதுக்கு உடலாக என்ன தபஸ்ஸைப் பண்ணினாளோ என்று ஸ்லாகித்துச் சொல்லும் வார்த்தையை எனக்கு யுண்டாக்கித் தந்த
இருடீ கேசா
கண்டவர்களுடைய சர்வ இந்த்ரியங்களையும் வ்யக்த்யந்தரத்தில் போகாதபடி உன் வசமாக்கிக் கொள்ளும் வைலக்ஷண்யத்தை யுடையவன்
முலை யுணாயே-

———————-

பெண்டிர் வாழ்வார் நின்னொப்பாரை பெறுதும் என்னும் ஆசையாலே
கண்டவர்கள் போக்கு ஒழிந்தார் கண் இணையால் கலக்க நோக்கி
வண்டுலாம் பூம் குழலினார் உன் வாய் அமுது உண்ண வேண்டிக்
கொண்டு போவான் வந்து நின்றார் கோவிந்தா நீ முலை யுணாயே -2-2-7-

பதவுரை

கண்டவர்கள்–(உன்னைப்) பார்த்தவர்களான
பெண்டிர் வாழ்வார்–(தமது கணவர்க்கு) மனைவியாக யிருக்கின்ற ஸ்த்ரீகள்
நன் ஒப்பாரை–உன்னைப் போன்ற குழந்தைகளை
பெறுதும்–பெறுவோம் (பெற வேணும்)
என்னும்–என்கிற
ஆசையாலே–ஆசையினாலே
போக்கு ஒழிந்தார்–(உன்னை விட்டுப்) போதலைத் தவிர்ந்தார்கள்;
வண்டு உலாம்–வண்டுகள் ஸஞ்சரிக்கிற
பூ–புஷ்பங்களை யணிந்த
குழலினார்–கூந்தலை யுடையவர்கள்
கண் இணையால்–(தமது) இரண்டு கண்களினாலும்
கலக்க நோக்கி–(உனது) திருமேனி முழுவதும் பார்த்து
உன்–உன்னுடைய
வாய் அமுதம்–அதராம்ருதத்தை
உண்ண வேண்டி–பாநம் பண்ண ஆசை கொண்டவர்களாய்
கொண்டு போவான்–(உன்னை) எடுத்துக் கொண்டு போவதற்கு
வந்து நன்றார்–வந்து நிற்கிறார்கள்;
கோவிந்தா–கோவிந்தனே!
நீ முலை உணாய்.

பெண்டிர் வாழ்வார் நின்னொப்பாரை பெறுதும் என்னும்
ஆசையாலே- கண்டவர்கள் போக்கு ஒழிந்தார்
ஸ்வ பர்த்தாக்களுக்கு பார்யைகளாய் வர்த்திப்பாராய் உன்னைக் கண்டவர்கள் -உன்னைப் போலே இருக்கும்
பிள்ளைகளைப் பெற வேணும் என்னும் ஆசையால் கால் வாங்கிப் போக மாட்டாத படியாய் விட்டார்கள்
வண்டுலாம் பூம் குழலினார் –கண் இணையால் கலக்க நோக்கி-
பெருக்காற்றிலே இழிய மாட்டாமையால் கரையிலே நின்று சஞ்சரிப்பாரைப் போலே மதுவின் ஸம்ருத்தியாலே உள்ளே அவகாஹிக்க
மாட்டா வண்டுகளானவை மேலே நின்று சஞ்சரிக்கும் படி பூவாலே அலங்க்ருதமான குழலை யுடையவர்கள்
தங்களுடைய கண்களாலே உன்னுடைய சமுதாய சோப தர்சனம் செய்து
கலக்க நோக்குகை யாவது -ஓர் அவயவத்திலே உற்று நிற்கை அன்றிக்கே திருமேனியை எங்கும் ஓக்கப் பார்க்கை
கீழ் -பெண்டிர் வாழ்வார் -என்று பக்வைகளாய்-பர்த்ர பரதந்த்ரைகளாய் -புத்ர சாபேஷைகளானவர்களைச் சொல்லிற்று
இங்கு வண்டுலாம் பூங்குழலினார் என்று ப்ராப்த யவ்வனைகளாய் போக சாபேஷைகளானவர்களைச் சொல்லுகிறது
உன் வாய் அமுது உண்ண வேண்டிக் கொண்டு போவான் வந்து நின்றார்
உன் வாக் அமிர்தம் புஜிக்க வேண்டி யுன்னை எடுத்துக் கொண்டு போவதாக வந்து நின்றார்கள்
கோவிந்தா
சர்வ ஸூலபனானவனே உன் ஸுலப்யத்துக்கு இது சேராது
நீ முலை யுணாயே –
அது வேண்டியபடி ஆகிறது -நீ இப்போது முலை யுண்ண வேணும்

——————————–

இரு மலை போல் எதிர்ந்த மல்லர் இருவர் அரங்கம் எரி செய்தாய் யுன்
திரு மலிந்து திகழ் மார்வு தேக்க வந்து என்னல்குல் ஏறி
ஒரு முலையை வாய் மடுத்து ஒரு முலையை நெருடிக் கொண்டு
இரு முலையும் முறை முறையா ஏங்கி ஏங்கி இருந்து உணாயே –2-2-8-

பதவுரை

இரு மலை போல்–இரண்டு மலை போலே (வந்து)
எதிர்ந்த–எதிர்த்து நின்ற
மல்லர் இருவர்–(சாணூர முஷ்டிகரென்னும்) இரண்டு மல்லர்களுடைய
அங்கம்–உடம்பை
எரி செய்தாய்–(பயத்தாலே) எரியும்படி செய்தவனே!
வந்து–(நீ) வந்து
என் அல்குல் ஏறி–என் மடிமீது ஏறிக் கொண்டு
உன்–உன்னுடைய
திரு மலிந்து திகழும் மார்வு–அழகு நிரம்பி விளங்குகின்ற மார்பானது
தேக்க–(முலைப் பாலால்) நிறையும்படி
ஒரு முலையை–ஒரு முலையை
வாய் மடுத்து–வாயிலே வைத்துக் கொண்டு
ஒரு முலையை–மற்றொரு முலையை
நெருடிக் கொண்டு–(கையினாலே) நெருடிக் கொண்டிருந்து
(மிகுதியாயிருப்பது பற்றிப் பால் வாயிலடங்காமையினால்)
ஏங்கி ஏங்கி–இளைத்திளைத்து
(இப்படி)
இரு முலையும்–இரண்டு முலையையும்
முறை முறை ஆய்
மாறி மாறி
இருந்து–பொருந்தியிருந்து
உணாய்–உண்பாயாக.

இரு மலை போல் எதிர்ந்த மல்லர் இருவர் அரங்கம் எரி செய்தாய்
வடிவின் பெருமையாலும் திண்மையாலும் இரண்டு மலை போல் வந்து அறப் பொருவதாக எதிர்ந்த சாணூர முஷ்டிகராகிற
இரண்டு மல்லருடைய சரீரமானது -பய அக்னியாலே தக்தமாய் விழும்படி பண்ணினவனே
யுன் திரு மலிந்து திகழ் மார்வு தேக்க
யுன்னுடைய அழகு மிக்கு விளங்கா நின்றுள்ள மார்வானது /-மலிதல் -மிகுதி / திகழ்ச்சி -விளக்கம்
அன்றிக்கே -திரு வென்று பிராட்டியைச் சொல்லுகிறதாய் -அவள் எழுந்து அருளி இருக்கையாலே
மிகவும் விளங்கா நின்றுள்ள உன்னுடைய மார்வு என்னவுமாம்
தேக்க -தேங்க-முலைப் பாலாலே நிறையும் படியாக
வந்து என்னல்குல் ஏறி
என் மடியிலே வந்து ஏறி
ஒரு முலையை வாய் மடுத்து ஒரு முலையை நெருடிக் கொண்டு-இரு முலையும் முறை முறையா ஏங்கி ஏங்கி இருந்து உணாயே —
ஒரு முலையைத் திருப் பவளத்திலே வைத்து ஒரு முலையைத் திருக் கையாலே பற்றி நெருடிக் கொண்டு இரண்டு முலையையும் மாறி மாறி
பால் பரவின மிகுதி திருப் பவளத்தில் அடங்காமையாலே நடு நடுவே இளைத்து இளைத்து அமர இருந்து அமுது செய்ய வேணும் –

————————————

அங்கமலப் போதகத்தில் அணி கொள் முத்தம் சிந்தினால் போல்
செங்கமல முகம் வியர்ப்பத் தீமை செய்து இம் முற்றத்தூடே
அங்கமெல்லாம் புழுதியாக வளைய வேண்டா வம்ம விம்ம
அங்கு அமரர்க்கு அமுது அளித்த அமரர் கோவே முலை யுணாயே -2-2-9-

பதவுரை

அம்ம–தலைவனே!
(அஸுரர்கள் கையிலகப்பட்டு இறவாமலிருக்கும்படி தேவர்கள் அம்ருதத்தைப் பெறுதற்கு உன்னை யடைந்த)
அங்கு–அக் காலத்திலே
விம்ம–(அவர்கள் வயிறு) நிரம்பும்படி
அமரர்க்கு–(அந்த) தேவர்களுக்கு
அமுது அளித்த–(க்ஷீராப்தியைக் கடைந்து) அம்ருதத்தை (எடுத்துக்) கொடுத்த
அமரர் கோவே–தேவாதிராஜனே!
அம் கமலம் போது அகத்தில்–அழகிய தாமரைப் பூவினுள்ளே
அணி கொள் முத்தம் சிந்தினால் போல்–அழகிய முத்துகள் சிந்தியதை ஒத்திருக்கும்படி
செம் கமலம் முகம்–செந்தாமரை மலர் போன்ற (உனது) முகமானது
வியர்ப்ப–வியர்த்துப் போக
இ முற்றத்தூடே–இந்த முற்றத்திலேயே
தீமை செய்து–தீம்பைச் செய்து கொண்டு
அங்கம் எல்லாம் புழுதி ஆக–உடம்பெல்லாம் புழுதி படியும்படி
அளைய வேண்டா–புழுதி யளையாதே;
முலை உணாய்–முலை யுண்ண வாராய்.

அங்கமலப் போதகத்தில்
நிறத்தாலும் -மணத்தாலும் -செவ்வியாலும் -விகாசத்தாலும் -அழகியதாய் இருக்கும் தாமரைப் பூவின் இடத்தில் –
போது -புஷ்பம் / அகம் -இடம்
அணி கொள் முத்தம் சிந்தினால் போல்
நீர்மையாலும் ஒளியாலும் அழகை யுடைத்தான முத்துக்களானவை சிதறினால் போலே
செங்கமல முகம் வியர்ப்பத்
சிவந்து மலர்ந்த தாமரைப் பூ போலே இருக்கிற திரு முகமானது குறு வெயர்ப்பு அரும்பும் படியாக
தீமை செய்து இம் முற்றத்தூடே-அங்கமெல்லாம் புழுதியாக வளைய வேண்டா அணி கொள் முத்தம் சிந்தினால் போல்
இம் முற்றத்துள்ளே நின்று தீம்புகளைச் செய்து உடம்பு எல்லாம் புழுதியாக இருந்து புழுதி அளைய வேண்டா
அம்ம
ஸ்வாமி என்னுதல் –
இவள் சேஷ்டித தரிசனத்தால் வந்த ஆச்சர்ய யுக்தி ஆதல்
விம்ம அங்கு அமரர்க்கு அமுது அளித்த அமரர் கோவே 
துர்வாச சாப உபஹதராய் அஸூரர்கள் கையிலே ஈடுபட்டுச் சாவாமைக்கு மருந்து பெறுகைக்கு உன்னை வந்து
ஆஸ்ரயித்த தேவர்களுக்கு அத்தசையிலே வயிறு நிரம்ப அம்ருதத்தை இடுகையாலே அவர்களுக்கு நிர்வாஹகன் ஆனவனே
முலை யுணாயே –
அப்போது அவர்கள் அபேக்ஷைக்காக அது செய்தால் போலே இப்போது என்னுடைய அபேக்ஷைக்காக நீ முலை யுண்ண வேணும் என்கை –

————————————

ஓடவோடக் கிண்கிணிகள் ஒலிக்கும் ஓசைப் பாணியாலே
பாடிப் பாடி வருகின்றாயைப் பற்பநாபன் என்று இருந்தேன்
ஆடியாடி யசைந்திட்டு அதனுக்கு ஏற்ற கூத்தையாடி
ஓடியோடிப் போய் விடாதே யுத்தமா நீ முலை யுணாயே –2-2-10-

பதவுரை

ஓடஓட–(குழந்தைப் பருவத்துக்குத் தக்கபடி) பதறி ஓடுவதனால்
ஒலிக்கும்–சப்திக்கின்ற
கிண் கிணிகள்–பாதச் சதங்கைகளினுடைய
ஓசைப் பாணியாலே–ஓசையாகிற சப்தத்தால்
பாடிப் பாடி–இடைவிடாது பாடிக் கொண்டு
அதனுக்கு ஏற்ற கூத்தை–அப் பாட்டிற்குத் தகுந்த ஆட்டத்தை
அசைந்து அசைந்திட்டு–வலப் புறமாகவும் இடப் புறமாகவும் அசைந்து
ஆடி ஆடி–ஆடிக் கொண்டு
வருகின்றாயை–வருகின்ற உன்னை
பற்பநாபன் என்று இருந்தேன்–(வேறோபரணம் வேண்டாதபடி) பத்மத்தை நாபியிலுடையவனென்று எண்ணி யிருந்தேன்;
நீ–நீ
ஆடி–ஆடிக்கொண்டே
ஓடிஓடிபோய் விடாதே–(என் கைக்கு எட்டாதபடி) ஓடிப் போய் விடாதே
முலை உணாய்.

ஓடவோடக் கிண்கிணிகள் ஒலிக்கும் ஓசைப் பாணியாலே
நடக்கும் போது மெத்தென நடக்கை அன்றிக்கே -பால்யத்துக்கு ஈடான செருக்காலே பதறி ஓட ஓட பாதச் சதங்கைகளான
கிண் கிணிகள் த்வனிக்கும் த்வனியாகிற சப்தத்தால்
பாடிப் பாடி – -ஆடியாடி யசைந்திட்டு அதனுக்கு ஏற்ற கூத்தையாடி
அந்தப் பாட்டுக்குத் தகுதியான ந்ருத்தத்தை-திருமேனி இடம் வலம் கொண்டு அசைந்து அசைந்து இட்டு நடக்கிற நடையால் -ஆடி ஆடி –
கூத்தன் கோவலன் இறே -நடக்கிற நடை எல்லாம் வல்லார் ஆடினால் போலே இ றே இருப்பது
ஆகையால் விரைந்து நடந்து வரும் போது திருவடிகளின் சதங்கைகளினுடைய ஓசைகள் தானே பாட்டாய் –
நடக்கிற நடை எல்லாம் ஆட்டமாய் இருக்குமாய்த்து
அன்றிக்கே
கிண் கிணிகள் ஒலிக்கும் ஓசை காலமாக -வாயாலே பாடிப் பாடி -அத்தானுக்கு ஏற்ற கூத்தை
அசைந்து அசைந்திட்டு ஆடி ஆடி என்று பொருளாகவுமாம்
வருகின்றாயைப் பற்பநாபன் என்று இருந்தேன்
இப்படி என்னை நோக்கி வாரா நின்றுள்ள உன்னை கொப்பூழில் எழு கமலப் பூ அழகர் -என்கிறபடியே
வேறே ஒரு ஆபரணம் வெண்டாதே திரு நாபீ கமலம் தானே ஆபரணமாம் படி இருப்பான் ஒருவன் அன்றோ
இவனுக்கு வேறே ஒரு பாட்டும் ஆட்டமும் வேணுமோ
சதங்கை ஓசையும் நடை அழகும் தானே பாட்டும் ஆட்டமுமாய் இருந்த படி என் -என்று ஆச்சர்யப்பட்டு இருந்தேன் என்னுதல்
அழிந்து கிடந்தததை யுண்டாக்குமவன் அன்றோ நம்முடைய சத்தையைத் தருகைக்காக வருகின்றான் என்று இருந்தேன் என்னுதல்
ஓடியோடிப் போய் விடாதே யுத்தமா நீ முலை யுணாயே —
இவள் சொன்னதின் கறுத்து அறியாதே -இவள் நம்முடைய நீர்மையைச் சொல்லாமல் ஸ்வா தந்தர்ய பிரகாசகமான
மேன்மையைச் சொல்லுவதே -என்று மீண்டு ஓடிப் போகத் தொடங்குகையாலே
இப்படி ஆடிக் கொண்டு என் கைக்கு எட்டாத படி ஓடி ஓடிப் போய் விடாதே நீ புருஷோத்தமன் ஆகையால்
ஆஸ்ரித பரதந்த்ரனான பின்பு என் வசத்தில் வந்து என் முலையை உண்ண வேணும் என்கிறாள் –

—————————————–

நிகமத்தில் இத் திருமொழி கற்றார்க்கு பலம் சொல்லித் தலைக் கட்டுகிறார் –

வாரணிந்த கொங்கை யாச்சி மாதவா யுண் என்ற மாற்றம்
நீரணிந்த குவளை வாசம் நிகழ நாறும் வில்லி புத்தூர்
பாரணிந்த தொல் புகழான் பட்டர் பிரான் பாடல் வல்லார்
சீரணிந்த செங்கண் மால் மேல் சென்ற சிந்தை பெறுவார் தாமே –2-2-11-

பதவுரை

வார் அணிந்த–கச்சை அணிந்து கொண்டிருக்கிற
கொங்கை–ஸ்தநங்களையுடைய
ஆய்ச்சி–யசோதை
மாதவா–மாதவனே!
உண்–முலையை (உண்பாயாக)
என்ற–என்று (வேண்டிச்) சொன்ன
மாற்றம்–வார்த்தையைக் குறித்தனவான
நீர் அணிந்த குவளை–நீர் நிலையை அழகுடையதாகச் செய்கிற செங்கழுநீரின்
வாசம்–நல்ல வாசனை
நிகழ நாறும்–ஒரே மாதிரியாக எப்போதும் வீசுகின்ற
வில்லிபுத்தூர்–ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரிலவதரித்தவரும்
பார் அணிந்த–பூமி முழுவதும் அழகாகப் பரவிய
தொல் புகழான்–பழமையான கீர்த்தியை யுடையவருமான
பட்டர்பிரான்–பெரியாழ்வார் அருளிச் செய்த
பாடல்–பாசுரங்களை
வல்லார்–ஓத வல்லவர்
சீர் அணிந்த–குணங்களாலழகிய
செம் கண் மால் மேல்–சிவந்த திருக் கண்களை யுடைய திருமாலிடத்தில்
சென்ற–பதிந்த
சிந்தை–மநஸ்ஸை
பெறுவர்–அடைவார்கள்

வாரணிந்த கொங்கை யாச்சி –
ராஜாக்களுக்கு அபிமதமான த்ரவ்யங்களை பரிசாராகரானவர்கள் கட்டி இலச்சினை இட்டுக் கொண்டு திரியுமா போலே
ஸ்ரீ கிருஷ்ணனுக்கு போக்யமான முலைகள் பிறர் கண் படாதபடி கச்சாலே சேமித்துக் கொண்டு திரிகையாலே
வாயாலே அலங்க்ருதமான முலையை யுடையவளான ஆய்ச்சி என்று ஸ்லாகித்துக் கொண்டு அருளிச் செய்கிறார் –
மாதவா யுண் என்ற மாற்றம்-
ஸ்ரீ யபதி யாகையாலே அவாப்த ஸமஸ்த காமனானவனை அவதாரத்தின் மெய்ப்பாட்டுக்கு ஈடாக முலை யுண் என்ற சப்தத்தை
நீரணிந்த குவளை வாசம் நிகழ நாறும் வில்லி புத்தூர்
நீருக்கு அலங்காரமாக அலர்ந்த செங்கழு நீரினுடைய பரிமளமானது ஒருபடிப் பட பிரகாசியா நிற்கிற ஸ்ரீ வில்லி புத்தூருக்கு நிர்வாஹகராய்
பாரணிந்த தொல் புகழான் பட்டர் பிரான் பாடல் வல்லார்
பூமியிலே ராஜாக்களின் பிரதானனான பாண்டியனும் -ஜ்ஞாதாக்களில் பிரதானரான செல்வ நம்பி தொடக்கமானவர்களும்
அன்றிக்கே பூமி எங்கும் கொண்டாடும் படி வ்யாப்தமாய் -வந்தேறி இன்றிக்கே ஆத்மாவுக்கு ஸ்வா பாவிகமான புகழை யுடையராய்
ப்ராஹ்மண உத்தமரான பெரியாழ்வார் அருளிச் செய்த பாடலை அப்யஸிக்க வல்லவர்கள்
சீரணிந்த செங்கண் மால் மேல் –
ஆத்ம குணங்களால் அலங்க்ருதனாய் -அவயவ சோபைக்கு பிரகாசகமான சிவந்த திருக் கண்களை யுடையவனாய்
இவை இரண்டையும் ஆஸ்ரிதர் அனுபவிக்கும் படி அவர்கள் பக்கல் வ்யாமோஹத்தை யுடையனாய் இருக்குமவன் விஷயத்தில்
அன்றிக்கே
ஆஸ்ரித பாரதந்த்ரமாகிய குணத்தால் அலங்க்ருதனாய் -இந் நீர்மைக்கும் மேன்மைக்கும் ப்ரகாசகமான சிவந்த திருக் கண்களை யுடையவனாய்
சர்வ ஸ்மாத் பரனாய் இருக்குமவன் விஷயத்திலே என்று பொருளாகவுமாம்
சென்ற சிந்தை பெறுவார் தாமே —
பாடல் வல்லார் தாம் செங்கண் மால் பக்கலிலே ஒருபடிச் சென்ற மனசை யுடையராவார் –

———————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

This entry was posted on March 4, 2018 at 11:02 pm and is filed under Acharyarkall, பெரிய ஆழ்வார் திரு மொழி, பெரியவாச்சான் பிள்ளை, ஸ்ரீ மணவாள மா முனிகள், Manna vaallla Maa munikall, Periaazlvaar. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.