பிரவேசம் –
கண் எதிரே வந்து தோன்றின கார் முகில்களை நோக்கி
நீங்கள் எம்பெருமான் இடம் சென்று
எனது நிலைமையை அவனுக்கு யுணர்த்தி
என்னையும் அவனையும் கூட்ட வேணும் -என்று பலவாறாக
பிரார்த்தித்தாள்
கீழ்த் திரு மொழியில்
இவள் வேண்டின படி கார்யம் செய்ய வல்ல ஆற்றல் அம் மேகங்களுக்கு இல்லையே
அவர்கள் தாங்கள் வந்த காரித்தைச் செய்தனர்
அதாவது நன்றாக மழை பொழிந்தன
உடனே வர்ஷா காலத்தில் புஷ்பிக்கக் கூடிய புஷ்பங்கள் எல்லாம் புஷ்பிக்கத் தொடங்கி
சில மலர்கள் நன்றாக மலர்வதும்
சில பாதி பாகம் மலர்வதும்
சில மலர உபக்ரமிப்பதுமான நிலைமை யாய்த்து
மழை காலத்தில் களித்துத் திரியுமவை யான சில பிராணிகளும்
சம்ப்ரமத்தோடு வந்து உலாவப் புக்கன-
ஆக
இப்படிப் பட்ட பதார்ந்தங்கள் எல்லாம் இவளுடைய இந்த விரஹ தசையிலே
வந்து தோற்றவே
இவளுடைய ஆற்றாமை மீதூர்ந்து உயிர் கொண்டு
தப்பிப் பிழைக்க முடியாத அவஸ்தை யாயிற்று
அதனால் மிகவும் துவண்டு பேசுகிற பாசுரமாய் இருக்கிறது
இத் திருமொழியும்-
மேல் திரு மொழியும்
——————————————————————————————–
சிந்துரச் செம்பொடிப் போல் திரு மால் இருஞ்சோலை எங்கும்
இந்திர கோபங்களே எழுந்தும் பரந்திட்டனவால்
மந்திரம் நாட்டி யன்று மதுரக் கொழுஞ்சாறு கொண்ட
சுந்தரத் தோளுடையான் சுழலையில் நின்றுய்தும் கொலோ–9-1-
பதவுரை
திரு மாலிருஞ்சோலை எங்கும்–திருமாலிருஞ்சோலையில் பார்த்த பார்த்த விடமெங்கும்
இந்திர கோபங்கள்–பட்டுப் பூச்சிகளானவை
செம்–சிவந்த
சிந்துரம் பொடி போல்–ஸிந்தூரப் பொடி போல
எழுந்து-மேலெழுந்து
பரந்திட்டன–பரவிக் கிடக்கின்றன
ஆல்–அந்தோ!
அன்று–(கடலைக் கடைந்து அமுதமளிக்கவேணுமென்று தேவர்கள் சரணம் புகுந்து வேண்டின) அக் காலத்திலே
மந்தரம்–மந்தர மலை
நாட்டி–(பாற் கடலில் மத்தாத) நாட்டி
(கடல் கடைந்து)
கொழு மதுரம்–மிகவும் மதுரமான
சாறு–அம்ருத ரஸத்தை
கொண்ட–எடுத்துக் கொண்ட
சுந்தரம் தோள் உடையான்–ஸ்ரீ ஸுந்தர பாஹு நாதனுடைய
சுழலையில் நின்று–சூழ் வலையில் நின்றும்
உய்தும் கொல்–பிழைப்போமோ?
மழைக்காலத்திலே பட்டுப்பூச்சிகள் விசேஷமாகப் பறக்கும், அவை காதலனுடைய அதரத்தின் பழுப்புக்கு
ஸ்மாரகங்களாய் இருக்குமாதலால் தலைவிக்கு உத்தீபகமாயிருக்கும்.
ஐயோ! திருமாலிருஞ்சோலைப் புறமெங்கும் பட்டுப்பூச்சி மயமாய்விட்டதே,
விச்லேஷகாலத்திலே இவை வந்து தோற்றினால் இனி உயர்தரிக்க வழியுண்டேவென்று வருந்துகின்றாள்.
“இந்திரகோபங்கள் எம்பெருமான் கனிவாயொப்பான், சிந்தும்புறபில் தென் திருமாலிருஞ்சோலையே“ என்று
பெரியாழ்வார் திருமொழி இங்கே நினைக்கத்தக்கது.
எம்பெருமானுடைய வடிவுக்குப் போலியான திருமலைக் கண்ணாலே ஸேவித்துக் கொண்டிருந்தாகிலும்
ஒருவாறு தரித்திருப்போமென்று பார்த்தால் அதற்கும் ஆசையில்லாதபடி பாழும் பட்டுப்பூச்சிகள்
அம்மலைச் சூழ்ந்து கொண்டு மறைக்கின்றனவே! என்று கருத்தாகவுங் கொள்ளலாம்.
மந்தரம்நாட்டி மதுரக்கொழுஞ்சோறு கொண்ட வரலாறு கீழ் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது.
அந்தச் சரித்திரத்தை ஆண்டாள் இங்கெடுத்து அநுஸந்தித்ததற்க்கு கருத்து யாதெனில்,
ஒருவரிடத்தில் ஒன்றுகொள்ள நினைத்தால் பின்னை அவர்கட்கு ஒன்றும் மிகாதபடி ஸாரமானவற்றைக்
கொள்ளை கொள்பவனன்றோ அவன்!; மந்தரமலையைக் கடலின் நடுநெஞ்சிலே நட்டு நெருங்கிக் கடையுமவன்னறோ அவன்!
ஒருவரால் கலக்க வொண்ணாத பெரிய தத்வங்களையுங் கலக்கி ஸாராம்ஸத்தைக் கொள்ளை கொள்ள வல்லவனன்றோ அவன்!;
அப்படிப்பட்டவன் அபலையான வென்னை அழியச் செய்கிறானென்றால் இஃது என்ன அற்புதம்? என்றவாறு.
மதுரச்சாறு என்று அம்ருதரஸத்தைச் சொல்லிற்றாய், மதுரக்கொழுஞ்சாறு என்று அதிற்காட்டிலும் போக்யதை விஞ்சிய
பெரியவிராட்டியாரைச் சொல்லிற்றாகலாம். தேவர்கட்கு அமுதமெடுத்துக்கொடுக்கிற வியாஜத்தினால்
லோகோத்தரமான அமுதமென்னலாம்படியான் பிராட்டியை ஸம்பாதித்துக் கொண்டானிறே;
“விண்ணவரமுதுண அமுதில்வரும் பெண்ணமுதுண்ட வெம்பெருமானே! என்ற திருமங்கையாழ்வார் ஸ்ரீஸூக்தியை நோக்குக.
கூரத்தாழ்வான அருளிய ஸுந்தரபாஹுஸ்தவத்தில் (உத்திகமந்தராத்ரி) என்கிற நான்காவது ச்லோகத்தின்
முற்பாதியில் இவ்விசேஷார்த்தம் நன்கு விளங்கக் காண்க.
சுழலை – சூழ்ச்சி, அதாவது – வஞ்சகர்செய்யும் தந்திரம்.
இங்கு திருமாலிருஞ்சோலையழகர்செய்த தந்திரமாவது – தாம் நேராக எழுந்தருளாமல்
தமது வடிவுக்கு ஸமாரகங்களான மேகங்களை வரக்காட்டுதல், இந்திரகோபங்களைப் பரவச்செய்தல் முதலிய காரியங்களினால்
ஆண்டாளுக்கு உத்தீபநஞ்செய்தல். சுழலையில் நின்று உயதுங்கொலோ? என்றது – இந்த ஆபத்தைத் தப்பிப் பிழைக்க
நம்மாலாகாது என்றபடி. ஒரு பெரியகைகாரன் நம்மை அகப்படுத்துதனையேயுள்ளது என்கிறாள்.
சிந்தூரம், இந்திரகோபம், மந்தரம், மதுரம், சுந்தரம்= வடசொல் விகாரங்கள்.
உய்து= உய் என்னும் வினைப்பகுதியடியாப் பிறந்த தன்மைப்பன்மை வினைமுற்று
சிந்துரச் செம்பொடிப் போல் திரு மால் இருஞ்சோலை எங்கும்
இந்திர கோபங்களே எழுந்தும் பரந்திட்டனவால்
மழைக் காலத்திலே பட்டுப் பூச்சிகள் விசேஷமாகப் பறக்கும்
அவை நாயகன் அதரத்தின் பழுப்புக்கு
ஸ்மாரகங்களாய் இருக்கும் ஆதலால்
நாயகிக்கு உத்தீபகமாய் இருக்கும்
ஐயோ திரு மால் இருஞ்சோலை புறம் எங்கும் பட்டுப் பூச்சி மயமாய் விட்டதே
விஸ்லேஷ காலத்தில் இவை வந்து தோற்றினால் இனி உயிர் தரிக்க வழி யுண்டோ
என்று வருந்துகின்றாள்
இந்திர கோபங்கள் எம்பெருமான் கனிவாய் ஒப்பான் சிந்தும் புறவில் தென் திரு மால் இரும் சோலையே -பெரியாழ்வார் -4-2-9-
எம்பெருமான் வடிவுக்கு போலியான திருமலையை கண்ணாலே சேவித்துக் கொண்டு இருந்தாகிலும்
தரிப்போம் என்று பார்த்தால்
பாழும் பட்டுப் பூச்சிகள் திருமலையைச் சூழ்ந்து கொண்டு மறைக்கின்றனவே -என்றுமாம்
மந்திரம் நாட்டி யன்று மதுரக் கொழுஞ்சாறு கொண்ட சுந்தரத் தோளுடையான் –
ஒருவர் இடத்தில் ஓன்று கொள்ள நினைத்தால்
பின்னை அவர்கட்கு ஒன்றும் மிகாதபடி
சாரமானவற்றைக் கொள்ளை கொள்பவன் அன்றோ அவன் –
மந்தர மலையை கடலின் நடு நெஞ்சிலே நட்டு நெருக்கிக் கடையுமவன் அன்றோ அவன்
ஒருவரால் கலக்க ஒண்ணாத பெரிய தத்துவங்களையும்
கலக்கி
சார அம்சத்தை கொள்ளை கொள்ள வல்லவன் அன்றோ அவன்
அப்படிப்பட்டவன் அபலையான என்னை அழியச் செய்கின்றான் என்றால் இதில் என்ன அற்புதம் –
மதுரச் சாறு -என்று
அம்ருத இரசத்தைச் சொல்லிற்றாய்
மதுரக் கொழுஞ்சாறு -என்று அதில் காட்டிலும் போக்யதை விஞ்சின
பெரிய பிராட்டியாரை சொல்லிற்று ஆகலாம்
விண்ணவர் அமுதுண்ண அமுதில் வரும் பெண்ணமுதம் உண்ட எம் பெருமானே–பெரிய திருமொழி -6-1-2–
உத்திக மந்த்ராத்ரி -கூரத் ஆழ்வான் ஸூ ந்தர பாஹூ ஸ்தவம் -நான்காவது ஸ்லோகம் –
லோகோத்தரமான பிராட்டியை கொண்டு உகந்தான் இ றே –
சுழலையில் நின்றுய்தும் கொலோ –
சுழலை -சூழ்ச்சி -அதாவது வஞ்சகர் செய்யும் தந்திரம்
இங்கு திருமால் இரும் சோலை அழகர் செய்யும் தந்த்ரம் ஆவது
தாம் நேராக எழுந்து அருளாமல்
தமது வடிவுக்கு ஸ்மாரகங்களான மேகங்களை வரக் காட்டுதல்
இந்திர கோபங்களைப் பரவச் செய்தல்
முதலிய கார்யங்களால் ஆண்டாளுக்கு உத்தீபனம் செய்தல்
சுழலையில் நின்றும் உய்தும் கொலோ -என்றது
இந்த ஆபத்தைத் தப்பிப் பிழைக்க நம்மால் ஆகாது என்றபடி –
ஒரு பெரிய கைகாரன் நம்மை அகப்படுதுகைக்கு வைத்த
வலையைத் தப்பி நாம் பிழைக்க முடியுமோ
இனி முடிந்து போம் இத்தனையே உள்ளது -என்கிறாள்
சிந்துரம்
இந்திர கோபம்
மந்தரம்
மதுரம்
சுந்தரம் –
இவை -வடசொல்லின் விகாரங்கள்
உய்தும் -வினைப் பகுதி அடியாய் பிறந்த தன்மை பன்மை -வினை முற்று –
———————————————————————————-
போர்க் களிறு பொரும் மாலிரும் சோலை யம்பூம் புறவில்
தார்க் கொடி முல்லைகளும் தவள நகை காட்டுகின்ற
கார்க்கொள் படாக்கள் நின்று கழறிச் சிரிக்கத் தரியேன்
ஆர்க்கிடுகோ தோழீ அவன் தார் செய்த பூசலையே–9-2-
பதவுரை
போர் களிறு–போர் செய்வதையே தொழிலாக வுடைய யானைகள்
பொரும்–பொருது விளையாடுமிடமான
மாலிருஞ் சோலை–திருமாலிருஞ் சோலை மலையினுடைய
அம்பூம் புறவில்–மிகவுமழகிய தாழ்வரைகளிலே
தார் கொடி முல்லைகளும்–அரும்புகளை யுடைய கொடி முல்லைகளும்
தவளம் நகை–(அழகருடைய) வெளுத்த புன்சிரிப்பை
காட்டுகின்ற–நினைப்பூட்டா நின்றன, (அன்றியும்)
கார் கொள்–சினை கொண்ட
படாக்கள்–படா என்னுங் கொடிகள்
நின்று–பூத்து நின்று
கழறி சிரிக்க–‘எமக்கு நீ தப்பிப் பிழைக்க முடியாது‘ என்று சொல்லிக் கொண்டே சிரிப்பது போல விகஸிக்க
தரியேன்–(அது கண்டு) தரிக்க மாட்டுகின்றிலேன்
தோழீ–எனது உயிர்த் தோழியே!
அவன் தார்–(நாம் ஆசைப்பட்ட) அவனுடைய தோள் மாலையானது
செய்த–உண்டு பண்ணின
பூசலை–பரிபவத்தை
ஆர்க்கு இடுகோ–யாரிடத்து முறையிட்டுக் கொள்வது?
யானைகள் கரைபொருது விளையாடா நிற்கப்பெற்ற திருமாலிருஞ்சோலை மலைச்சாரல்களில்
அரும்பு கொண்டு விளங்குகின்ற கொடி முல்லைகளானவை, அவ்வெம்பெருமான் ஸம்போக ஆரம்ப ஸமயத்திற் பண்ணும்
புன் முறுவலை நினைப்பூட்டிக்கொண்டு என்னைத் துன்பப்படுத்தாநின்றன.
அதற்குமேலே, படாக்களானவை புஷ்பித்து, ஸம்ஸ்லேஷம் நடந்தேறின பின்பு ஒரு தலையில் வெற்றிக்கு ஈடாகப் பண்ணும்
பெருஞ்சிரிப்பை நினைப்பூட்டா நின்று கொண்டு என்னை உருவழிக்கின்றன.
தோழீ! அவ்வெம்பெருமான் திருத்தோளில் சாத்திக் கொண்டிராநின்ற மாலையை ஆசைப்பட்டமையாலன்றோ
நான் இப்படிப்பரிபவப்பட நேர்ந்தது! இந்தபரிபவத்தை நான் யாரிடத்திற்சென்று முறையிட்டு ஆறுவேன் என்கிறாள்.
புறவு – சோலைகள் நிரம்பிய ஆராமம். தவளம் – யவனா என்றவடசொல் விகாரம்.
காட்டுகின்ற – வினைமுற்று. படாக்கள் – பெருங்கொடிகள் கார்க்கொள்ளுகை – அழகுகொண்டிருக்கையுமாம்.
போர்க் களிறு பொரும் மாலிரும் சோலை யம்பூம் புறவில்
யானைகள் கரை பொருது
விளையாடா நிற்கப் பெற்ற
திருமால் இரும் சோலை மலைச் சாரல்களில்
தார்க் கொடி முல்லைகளும் தவள நகை காட்டுகின்ற –
அரும்பு கொண்ட விளங்குகின்ற கொடி முல்லைகளானவை
அவ வெம்பெருமான் சம்போக ஆரம்ப சமயத்தில் பண்ணும்
புன்முறுவலை நினைப்பூட்டுக் கொண்டு
என்னைத் துன்பப் படா நின்றன –
கார்க்கொள் படாக்கள் நின்று கழறிச் சிரிக்கத் தரியேன் –
அதற்கு மேலே
படாக்கள் என்னும் கொடிகள் புஷ்பித்து
சம்ச்லேஷம் நடந்து ஏறின பின்பு
ஒரு தலையில் வெற்றிக்கு ஈடாக பண்ணும் பெறும் சிரிப்பை
நினைப்பூட்டா நின்று கொண்டு
என்னை உருவழிக்கின்றன –
ஆர்க்கிடுகோ தோழீ அவன் தார் செய்த பூசலையே
தோழீ அவ வெம்பெருமான்
திருத் தோளில்சாத்திக் கொண்டு நின்று இரா நின்ற மாலையை
ஆசைப் பட்டமையால் அன்றோ
நாண் இப்படி பரிபவப்பட நேர்ந்தது
இந்த பரிபவத்தை நான் யார் இடம் சென்று முறை இட்டு ஆறுவேன்
புறவு -சோலைகள் நிரம்பிய ஆராமம்
படாக்கள் -பெறும் கொடிகள்
கார்க் கொள்ளுகை -அழகு கொண்டு இருக்கையும்-
————————————————————————————-
கருவிளை யொண் மலர்காள் காயா மலர்காள் திருமால்
உரு வொளி காட்டுகின்றீர் யெனக்குய் வழக்கொன்று உரையீர்
திரு விளையாடு திண் தோள் திருமால் இரும் சோலை நம்பி
வரி வளையில் புகுந்து வந்தி பற்றும் வழக்குளதே –9-3-
பதவுரை
ஒண்–அழகிய
கருவிளை மலர்காள்–காக்கணம் பூக்களே!
காயா மலர்காள்–காயாம் பூக்களே! (நீங்கள்)
திருமால்–எம்பெருமானுடைய
உரு ஒளி–திருமேனியின் நிறத்தை
காட்டுகின்றீர்–நீனைப்பூட்டாநின்றீர்கள்
எனக்கு–(அதனை நீனைத்து வருந்துகின்ற) எனக்கு
உய் வழக்கு ஒன்று–பிழைக்கும் வகை யொன்றை
உரையீர்–சொல்லுங்கள்
திரு விளையாடு–பெரிய பிராட்டியார் விளையாடுமிடமான
திண் தோள்–திண்ணிய திருத் தோளை யுடையரான
திருமாலிருஞ் சோலை நம்பி–அழகர்
இல் புகுந்து–(எனது) வீட்டினுள் புகுந்து
வரி வளை–(எனது) அழகிய வளைகளை
வந்தி பற்றுமு வழக்கு உளதே–பலாத்காரமாகக் கொள்ளைகொண்டு போவதும் நியாயமோ?
மழைகாலத்தில், கருவிளைப்பூக்களென்கிற காக்கணம் பூக்களும் காயாம் பூக்களும் விசேஷமாகப் புஷ்பிக்குமாதலாலும்,
அவை எம்பெருமானுடைய திருமேனிநிறத்தோடொத்த நிறத்தையுடையனவாயிருக்கு மாதலாலும்
அவற்றின்காட்சி தனக்கு விரஹதசையில் உத்தீபகமாயிருப்பது பற்றி உண்டாகும் வருத்தத்தை அம் மலர்களை விளித்தே உரைக்கின்றாள்.
எம்பெருமானுடைய திருநிறத்தை நினைப்பூட்டா நின்று கருவிளைப்பூக்களை! காயாம்பூக்களே!
நீங்கள் என்னை முடிக்கும் வகை ஒன்றுமோ தான் கற்றது?
நான் பிழைக்கும் வகையை அறிவீர்களாகிற் சொல்லுங்கள் என்கிறாள் முன்னடிகளில்.
இங்ஙனம் யாசிக்கப்பட்ட அம்மலர்கள் ஆண்டாளை நோக்கி, ‘நாங்கள் உமக்கு ஜீவநோபாயம் சொல்லவேண்டும்படி
இப்போது உமக்கு நேர்ந்த அநர்த்தம் என்ன?‘ என்று கேட்டனவாகக் கொண்டு, அவ்வநர்த்தத்தை முறையிடுகின்றாள் பின்னடிகளில்;
திருமாலிருஞ் சோலையில் அவாப்தஸமஸ்தகாமரா யெழுந்தருளியிருக்கிற பெரியவர்,
நானொருத்தி இருப்பதாகவும் நினையாமல் தமது திருத்தோளைப் பெரியபிராட்டியார்க்கு நித்யாநுபவயோக்யமாகக் கொடுத்து
அவளும் தாமும் பரமரஸபுஞ்ஜமாய் அநுபவம் நடத்தா நிற்பதைப்பற்றி நான் ஒன்றும் விசாரப்படாமல்,
‘அவர் முன்பு விரும்பிப் போந்த வளைகள் நம்கையில் இருக்கின்றனவே. அவற்றைக் கண்டு கொண்டாவது தரித்திருப்போம்‘
என்றெண்ணி நான் என்வீட்டுக்குள்ளே கதவடைத்துக்கொண்டு கிடந்தால், அப்பெரியவர் அதனையும் பொறாமல் சடக்கென
ஓடி வந்து என் வீட்டினுள் புகுந்து பலாத்காரமாக அவ்வளைகளைப் பறித்துக் கொண்டு ஓடினரே, இஃது எந்த நீதியிற்சேரும்?
இதற்குமேற்பட எனக்கு வேறோர் அநர்த்தம் விளையவேண்டுமோ என்கிறாள்.
காட்டுகின்றீர் – வினைமுற்றாகக்கொள்ளாமல் ஸம்போதநமாகக் கொள்ளுதலுமாம்.
உரையீர் – சொல்லுங்கள் என்றபடியுமாம், சொல்லமாட்டீர்களோ என்றபடியுமாம்.
உய்வழக்கு உரைத்தலாவது – அம்மலர்கள் தங்களை வெளிகாட்டிக்கொள்ளாமல் அடங்கிப்போதலாம்.
“நீ அஞ்சாதேகோள், நாங்கள் மறையநின்றோம்; என்று ஒரு வார்த்தை சொன்னாலாகாதே?
பூப்போலே வந்து புலியானினோளீ!“ என்ற வியாக்கியான ஸ்ரீஸூக்தி நோக்கத்தக்கது.
திருமாலிருஞ்சோலை நம்பி இல்புகுந்து வரி வளைகளை வந்து பற்றினதாகச் சொல்லுகிற விதற்குக் கருத்து யாதெனில்;
எம்பெருமான் தானாகவே வந்து ஸம்ஸ்லேஷித்துத் தானாகவே பிரிந்து போனான் என்கை.
வந்து பற்றுகை பிறர் இசையாதிருக்க நிர்ப்பந்தப்படுத்திப் பிடுங்கிக்கொள்ளுதல்
கருவிளை யொண் மலர்காள் காயா மலர்காள் திருமால் உரு வொளி காட்டுகின்றீர் –
மழைக் காலத்தில்
கருவிளைப் பூக்கள் என்கிற காக்கணம் பூக்களும்
காயம் பூக்களும் விசேஷமாக புஷ்பிக்கும் ஆதலாலும்
அவை எம்பெருமான் உடைய திரு மேனியோடு ஒத்த நிறத்தை யுடையவனே
இருக்கும் ஆதலாலும்
அவற்றின் காட்சி
தனக்கு விரஹ தசையிலே உத்தீபகமாய் இருப்பது பற்றி
உண்டாகும் வருத்தத்தை அம் மலர்கள் இடமே
விளித்து உரைக்கின்றாள் –
நீங்கள் என்னை முடிக்கும் முறை ஒன்றுமே தான் கற்றீரா
நான் பிழைக்கும் வகையை அறிவீர்களாக சொல்லுங்கோள் –
யெனக்குய் வழக்கொன்று உரையீர்
தனக்கு ஏற்பட்ட அநர்த்தம் முறை இடுகிறாள்
திரு விளையாடு திண் தோள் திருமால் இரும் சோலை நம்பி
திரு மால் இரும் சோலையில் அவாப்த சமஸ்த காமனாய்
எழுந்து அருளி இருக்கிற பெரியவர்
நான் ஒருத்தி இருப்பதாகவும் நினையாமல்
தமது திருத் தோளை பெரிய பிராட்டியாருக்கு
நித்ய அனுபவ யோக்யமாய் கொடுத்து
அவளும் தாமும் பரம ரச புஞ்ஜமாய் அனுபவம் நடத்தா நிற்பதைப் பற்றி
நான் ஒன்றும் விசாரப் படாமல் –
வரி வளையில் புகுந்து வந்தி பற்றும் வழக்குளதே
அவர் முன்பு விரும்பிப் போந்த வளைகள் நம் கையில் இருக்கின்றன
அவற்றைக் கண்டு கொண்டாவது தரித்து இருப்போம் என்று எண்ணி
நான் வீட்டுக்கு உள்ளே கதவடைத்து கொண்டு கிடந்தால்
அப்பெரியவர் அதனையும் பொறாமல்
சடக்கென ஓடி வந்து
என் வீட்டின் உள்ளே புகுந்து
பலாத்காரமாக அவ வளை களைப் பறித்துக் கொண்டு ஓடினரே
இஃது எந்த ரீதியில் சேரும்
காட்டுகின்றீர்
வினை முற்று
சம்போதமாகவும் கொள்ளலாம்
உரையீர் -சொல்லுங்கோள் சொல்ல மாட்டீர்களோ என்றுமாம்
உய வழக்கு உணர்த்தல் ஆவது –
அம் மலர்கள் வெளிக் காட்டாமல் அடங்கிப் போதலாம்
நீ அஞ்சாதே கொள் நாங்கள் மறைய நின்றோம் -என்று ஒரு வார்த்தை சொன்னால் ஆகாதோ –
பூ போலே வந்து
புலி யானி கோளே
எம்பெருமான் தானாகவே வந்து சம்ச்லேஷித்து
தானாகவே பிரிந்து போனான்
என்பதையே இல் புகுந்து வரி வளைகள் பற்றினதாக அருளிச் செய்கிறாள்
வந்தி பற்றிகை
பிறர் இசையாது இருக்க
நிர்பந்தப் படுத்தி பிடுங்கிக் கொள்ளுதல்-
——————————————————————————————-
பைம் பொழில் வாழ் குயில்காள் மயில்காள் ஒண் கரு விளைகாள்
வம்பக் களங்கனிகாள் வண்ணப்பூவை நறும் மலர்காள்
ஐம் பெரும் பாதகர்காள் அணி மால் இரும் சோலை நின்ற
எம்பெருமான் உடைய நிறம் உங்களுக்கு என் செய்வதே —9-4-
பதவுரை
பைம் பொழில் வாழ்–பரந்த சோலையில் வாழ்கின்ற
குயில்காள்–குயில்களே!
மயில்காள்–மயில்களே!
ஒண் கருவிளைகாள்–அழகிய காக்கணம் பூக்களே!
வம்பக் களங்கனிகாள்–புதிய களாப்பழங்களே!
வண்ணம் நறு பூவை மலர்காள்–பரிமளத்தையுமுடைய காயாம் பூக்களே!
ஐபெரு பாதகர்காள்–(ஆகிய) பஞ்ச மஹா பாதகர்களே!
உங்களுக்கு–உங்களுக்கு
அணி மாலிருஞ்சோலை நின்ற எம்பெருமானுடைய நிறம் என் செய்வது–திருமாலிருஞ் சோலையிலுள்ள
அழகருடைய திருமேனி நிறமானது எதுக்காக?
(அந்த நிறத்தை நீங்கள் ஏற்றுக் கொண்டது என்னை ஹிம்ஸிப்பதற்காகவே என்கை)
குயில், மயில், கருவிளை, களங்கனி, காயாம்பூ என்னும் இவ்வைந்து வஸ்துக்களையும் பஞ்சமஹாபாதகிகள் என்கிறாள்.
பொற்களவு, கள்குடித்தல் முதலிய மஹத்தான ஐந்துபாதகஞ் செய்தவர்களைப் பஞ்சமஹாபாத்திகள் என்கிறாய்த்து.
இவை தனக்குப் பொறுக்க வொண்ணாத ஹிம்ஸையைப் பண்ணுவது பற்றி இங்ஙனம் கூறினளென்க.
“பெரும் பாதகர் – பெரிய பாதகத்தைச் செய்பவர், பாதகம் – பாவம்.
(பொறுக்கமுடியாத வேதனையை உண்டு பண்ணுமவர்கள் என்கை.) இங்கு இரட்டுறமொழிதலாகக் கொள்க.
பரமசோதனை எம்பெருமானோடு, அற்பசேதநங்களான குயில்மயில்களோடு, அசேதநங்களான கருவிளை முதலியவற்றோடு
வாசியற எல்லா வஸ்துக்களும் எனக்குத் தீங்கு விளைக்க ஒருப் பட்டால் நான் எங்ஙனே பிழைக்கும்படி?;
அவன் பிரிந்து போன மையத்தில் முகங்காட்டி என்னைத் தேற்ற வேண்டியவைகளும் பாதகங்களானால் நான் எங்ஙனம் பிழைக்கவல்லேன்?;
பிரிந்தவன் ஒருவனாய், பாதகங்கள் பலவானால் பிழைக்கமுடியுமோ? என்கிறாள் போலும்.
எம்பெருமானுடைய நிறம் உங்களுக்கு என் செய்வதே? என்னை உயிர்க் கொலை செய்கின்ற அவனுடைய நிறத்தை
நீங்கள் எதுக்காக ஏறிட்டுக்
கொண்டீர்கள்? என்னை ஹிம்ஸிக்கவேணுமென்றே நீங்கள் அவனது நிறத்தை ஏறிட்டுக் கொண்டீர்கள் போலும் என்கை.
“பூவையும் காயாவும் நீலமும் பூக்கின்ற, காவிமலரென்றுங் காண்டோறும் – பாவியேன்,
மெல்லாவி மெய்மிகவே பூரிக்கும் அவ்வவை, யெல்லாம் பிரானுருவேயென்று“
“கொண்டல்தான் மால்வரைதான மாகடல்தான் கூரிருள்தான், வண்டறாப் பூவைதான் மற்றுத்தான் –
கண்டநாள், காருருவங் காண்டோறும் நெஞ்சோடுங் கண்ணனார், பேருரு வென்றெம்மைப் பிரிந்து“ என்ற
பெரிய திருவந்தாதிப் பாசுரங்கள் இங்கே அநுஸந்திக்கத் தக்கன.
களங்களியை எம்பெருமானது திருநிறத்தோடொத்ததாகக் கூறுதல் “ஊழிகளாயுலகேழு முண்டானென்றிலம்“ என்ற
திருவிருத்தப் பாசுரத்திலுங் காணத்தக்கது
“களங்கன்னி வண்ணாகண்ணனே!“ என்றார் கலியனும்.
பைம் பொழில் வாழ் குயில்காள் மயில்காள் ஒண் கரு விளைகாள்
வம்பக் களங்கனிகாள் வண்ணப்பூவை நறும் மலர்காள்
குயில்
மயில்
கருவிளை
களங்கனி
காயாம்பூ
இந்த ஐந்து வஸ்துக்களையும் –
ஐம் பெரும் பாதகர்காள் –
பஞ்ச மகா பாதகிகள் -என்கிறாள்
பொற் களவு -கள் குடித்தல் போன்றவை சாஸ்த்ரங்களில் சொல்வது போலே
அதிலும் மேல் பட்ட பாதகங்களை இவை செய்வனவாக கொண்டு பஞ்ச மகா பாதகிகள் என்கிறாள்
பெரும் பாதகர் -பொறுக்க ஒண்ணாத ஹிம்சை செய்பவர்
பரம சேதனான எம்பெருமான் உடன்
அல்ப சேதனங்களான குயில் மயில்
அசேதனங்களான கருவிளை போன்றவன
எல்லாம் ஒருப்பட்டு தீங்கு விளைக்க
நான் எங்கனம் பிழைக்க –
அவன் பிரிந்து போன சமயத்தில் முகம் காட்டி
என்னை தேற்ற வேண்டியவைகளும்
பாதகங்கள் ஆனால் நான் எங்கனம் பிழைக்க
பிரிந்தவன் ஒருவன் ஆனால்
பாதகங்கள் பல வானால்
பிழைக்க முடியுமோ –
அணி மால் இரும் சோலை நின்ற எம்பெருமான் உடைய நிறம் உங்களுக்கு என் செய்வதே –
என்னை உயிர் கொலை செய்கின்ற அவனுடைய நிறத்தை
நீங்கள் ஏதுக்காக ஏறிட்டுக் கொண்டீர்கள்
என்னை ஹிம்சிக்கத் தானா –
பூவையும் காயாவும் நீளமும் பூக்கின்ற காவி மலர் என்றும் காண்டொறும்
பாவியேன் மெல்லாவி மெய் மிகவே பூரிக்கும் அவ்வவை எல்லாம் பிரான் உருவே -என்றும்
கொண்டல் தான் மால் வரை தான் மா கடல் தான் கூர் இருள் தான்
வண்டாறாப் பூவை தான் மற்றுத்தான்
கண்ட நாள் கார் உருவம் காண் தோறும் நெஞ்சோடும் கண்ணனார் பேர் உரு என்று எம்மைப் பிரிந்து -என்றும்
பெரிய திருவந்தாதி பாசுரங்கள் இங்கே அனுசந்தேயம்
களங்கனி யை எம்பெருமான் உடைய திரு நிறத்தோடு ஒத்ததாகக் கூறுதல்
ஊழி களாய் உலகு எழும் உண்டான் என்றிலம் -என்ற திரு விருத்த பாசுரத்திலும்
கனங்கனி வண்ணா கண்ணா -திரு மங்கை ஆழ்வார் ஸ்ரீ ஸூக்தியிலும் காணலாம்-
—————————————————————————————-
துங்க மலர்ப் பொழில் சூழ் திருமால் இருஞ்சோலை நின்ற
செங்கட் கருமுகிலின் திருவுருப் போல் மலர் மேல்
தொங்கிய வண்டினங்காள் தொகு பூஞ்சுனைகாள் சுனையில்
தங்கு செந்தாமரைகாள் எனக்கோர் சரண் சாற்றுமினே–9-5-
பதவுரை
துங்கம் மலர் பொழில் சூழ்–ஓங்கின மலர்களை யுடைய சோலைகள் சூழ்ந்த
திருமாலிருஞ் சோலை–திருமாலிருஞ்சோலையில்
நின்ற–நின்ற திருக் கோலமாய் எழுந்தருளியிருக்கிற
செம் கண் கருமுகிலின்–செந்தாமரை போன்ற திருக் கண்களையும் காள மேகம் போன்ற வடிவையுமுடைய எம்பெருமானுடைய
திருவுருப் போல்–அழகிய வடிவம் போலே
மலர் மேல் தொங்கிய வண்டு இனங்காள்–மலர் மேல் தங்கி யிருக்கிற வண்டுக் கூட்டங்களே!
தொகு–நெருங்கி யிருக்கின்ற
பூஞ்சுனைகாள்–அழகிய சுனைகளே!
சுனையில் தங்கு–அச் சுனைகளில் உள்ள
செம் தாமரைகாள்–செந்தாமரை மலர்களே!
எனக்கு–(உங்கள் யம தூதர்களாக நினைக்கிற) எனக்கு
ஓர் சரண் சாற்றுமின்–ஒரு பற்றுக்கோடு சொல்லுங்கள்
திருமாலிருஞ்சோலைமலைப் பொழில்களில் மலர்ந்துள்ள பூக்களில் தங்குகின்ற வண்டுகளும் சுனைகளும்
அழகருடைய திருவுருவை நினைப்பூட்டி நலிவதனாலும், சுனைகளில் அலர்ந்த செந்தாமரை மலர்கள்
அவருடைய திவ்யாவயவங்களுக்கு ஸ்மாரகங்களாய்க்கொண்டு ஹிம்ஸிப்பதனாலும்
அந்த ஹிம்ஸையைப் பொறுக்க மாட்டாத ஆண்டாள் அவற்றை நோக்கி
‘அந்தோ! நான் உங்களுக்குத் தப்பிப் பிழைப்பதொரு உபாயம்சொல்ல வல்லீர்களோ?‘ என்கிறாள்.
துங்கம் – வடசொல். கருமுகில் – முற்றுவமை,
“தாவிவையங்கொண்ட தடந்தாமரைகட்கே“ என்றாற்போல. சுனை – நீர்நிலை. சரண் – ஸரணம்.
துங்க மலர்ப் பொழில் சூழ் திருமால் இருஞ்சோலை நின்ற
ஓங்கிய மலர்களை உடைய சோலைகள் சூழ்ந்த
திருமால் இரும் சோலையிலே நின்ற திருக் கோலமாய்
எழுந்து அருளி இருக்கிற –
செங்கட் கருமுகிலின் திருவுருப் போல்
செந்தாமரை போன்ற திரு கண்களையும்
காள மேகம் போன்ற வடிவையும் யுடைய
எம்பெருமான் உடைய அலகிட வடிவு போலே
கார்முகில் -முற்று வுவமை
தாவி வையம் கொண்ட தடம் தாமரைகட்கு போலே
மலர் மேல் தொங்கிய வண்டினங்காள் –
மலர் மேல் தங்கி இருக்கிற வண்டு கூட்டங்களே
தொகு பூஞ்சுனைகாள்-
நெருங்கி இருக்கும் அழகிய சுனைகளே –
வண்டுகளும் சுனைகளும் திரு உருவை நினைப்பூட்டி ஹிம்சிக்க
சுனை -நீர் நிலை
சுனையில் தங்கு செந்தாமரைகாள் –
சுனையில் தங்கும் செந்தாமரை மலர்களே
இவை அவன் திவ்ய அவயவங்களுக்கு ஸ்மாரகங்களாய் ஹிம்சிக்க
எனக்கோர் சரண் சாற்றுமினே –
உங்களை யம தூதர்களாக நினைக்கிற எனக்கு
உங்கள் இடம் இருந்து தப்பி பிழைக்க
ஒரு உபாயம் -பற்றுக் கோடு
சொல்ல வல்லீர்களோ –
சரண் -சரணம் —
——————————————————————————
நாறு நறும் பொழில் மாலிருஞ்சோலை நம்பிக்கு நான்
நூறு தடாவில் வெண்ணெய் வாய் நேர்ந்து பராவி வைத்தேன்
நூறு தடா நிறைந்த அக்கார வடிசில் சொன்னேன்
ஏறு திருவுடையான் இன்று வந்து இவை கொள்ளும் கொலோ–9-6-
பதவுரை
நறு பொழில் நாறும்–பரிமளம் மிகுந்த பொழில்கள் மணங்கமழா நிற்கப் பெற்ற
மாலிருஞ் சோலை–திருமாலிருஞ்சோலையில் (எழுந்தருளி யிருக்கிற)
நம்பிக்கு–எம்பெருமானுக்கு
நான்–அடியேன்
நூறு தடாவில்–நூறு தடாக்களில் நிறைந்த
வெண்ணெய்–வெண்ணெயை
வாய் நேர்ந்து–வாயாலே சொல்லி
பராவி வைத்தேன்–ஸமர்ப்பித்தேன் (இன்னமும்)
நூறு தடா நிறைந்த–நூறு தடாக்களில் நிறைந்த
அக்கார அடிசில்–அக்கார வடிசிலும்
சொன்னேன்–வாசிகமாக ஸமர்ப்பித்தேன்
இவை–இந்த வெண்ணெயையும் அக்கார வடிசிலையும்
ஏறு திரு உடையான்–(நாட்செல்ல நாட்செல்ல) ஏறி வருகிற ஸம்பத்தை யுடையரான அழகர்
இன்று வந்து–இன்று எழுந்தருளி
கொள்ளும் கொல்–திருவுள்ளம் பற்றுவரோ?
இப்பாட்டும் மேற்பாட்டும் இத்திருமொழியில் விலக்ஷணமாக அமைந்த பாசுரங்கள்.
கீழ்ச்சென்ற பாசுரங்களின் ஸைலியும் மேல்வரும் பாசுரங்களின் தீயமான அமைந்திருக்கிறபடியைக் காண்மின்.
கீழ்பாட்டில் “எனக்கோர் சரண் சாற்றுமினே“ என்றவாறே தளர்ந்து த்வயாநுஸந்தானம் பண்ணினாள்,
உத்தரகண்டத்தை நன்றாக அநுஸந்தித்தாள், அதற்கு அர்த்தாதகிய கைங்கரிய ப்ரார்த்தனையிலே ஊன்றினாள்,
காயிகமான கைங்கரிய மென்றும் செய்யமுடியாதபடி தளர்ந்திருக்கும் தஸையாகையாலே
வாசிகமான கைங்கரியம் செய்ய விரும்பினாள். அது செய்தபடியைச் சொல்லுகிறாள் இப்பாட்டில்,
இப்பாட்டுக்கு ஸேஷபூதம் மேற்பாட்டு.
மணங்கமழாநின்ற சோலைகளாலே சூழப்பட்ட திருமாலிருஞ்சோலை மலையில் அவாப்த ஸமஸ்தகாமனாய்
எழுந்தருளியிருக்கும் எம்பிரானுக்கு அடியேன் நூறுதடா நிறைந்த வெண்ணெயும்
நூறுதடா நிறைந்த அக்காரவடிசிலும் வாசிகவுள்ளம் பற்றுவனா? என்கிறாள்.
எம்பெருமானார், நாய்ச்சியார் திருமொழி காலக்ஷேபம் ப்ரஸாதித்தருளும்போது இப்பாட்டளவிலே வந்தவாறே
“ஆண்டாளுடைய மநோ ரதம் வாசிக மாத்ரமாகப் போச்சுதே யொழிய, கார்ய பர்யவஸாயியாகவில்லை,
அதனை நாம் தலைக்கட்டவேணும்“ என்று அப்போதே புறப்பட்டுத் திருமாலிருஞ்சோலைமலைக்கு எழுந்தருளி
* நூறுதடா நிறைந்த வெண்ணெயும் நூறு தடா நிறைந்த அக்காரவடிசிலும் அழகருக்கு அமுது செய்வித்தருளி
அப்படியே ஸ்ரீவில்லிபுதுதூரேற வெழுந்தருளி ஆண்டாளை அடி வணங்கி நிற்க,
தன் நினைவறிந்து இவர்செய்த காரியத்துக்கு மனமுகந்து “நம் அண்ணரே!“ என்று சொல்லி
இதுபற்றியே “பெரும்பூதூர் மாமுனிக்குப் பின்னானாள்வழியே“ என்று ஆண்டாள் வாழ்த்தப்படுவதும்.
“அந்யத் பூர்ணாதபாம் கும்பாத் அந்யத் பதாவ்நேஜநாத் – அந்யத் குஸலஸம் ப்ரஸ்நாத் நசேச்சதி ஜநார்தந்“ என்கிறபடியே
ஒரு பூர்ண கும்பத்துக்கு மேற்பட் அதிகப்படியானவற்றை விரும்பாத எம்பெருமான விஷயத்திலே
நூறு தடாநிறைந்த வெண்ணெயும் நூறுதடா நிறைந்த அக்காரவடிசிலும் ஸமர்ப்பிக்க வேண்டுவானேன்? -என்று
நஞ்ஜீயர் ஸந்நிதியிலே நம்பிள்ளை கேட்க; “திரு வாய்ப்பாடியிற் செல்வத்துக்கு இதெல்லாம் கூடினாலும்
ஒரு பூர்ண கும்பத்துக்குப் போராதுகாணும்“ என்று ஜீயர் அருளிச்செய்தாராம்.
தடா – பானை, பராவுதல் – வணங்குதல், துதித்துல் பரப்புதல்,
ஏறுதிருவுடையான் – என்று மொழிபெயர்த்தார் கூரத்தாழ்வான் ஸ்ரீ ஸுந்தரபாஹுஸ்தவத்தில்.
இன்றுவந்து இவை கொள்ளுங் கொலோ? –
“இது ஒரு வாங்மாத்ரமேயாய்ப் போகாமே இத்தை அநுஷ்டான பர்யந்தமாக்கி ஸ்வீகரிக்கவல்லானோ?;
அத்ரி பகவானாஸரமத்திலே ஸாயம் ஸமத்திலே சென்று ‘நான் ராமன், இவள் மைதிலி இவன் லக்ஷ்மணன்.‘ என்று
நின்றாப்போலே வந்து நின்று இவற்றை ஸ்வீகரிக்க வல்லனோ?“ என்ற வியாக்கியான ஸ்ரீஸூக்தி அநுஸந்திக்கத்தக்கது.
இந்த பாசுரமும்
அடுத்ததும் -வி லஷணமாயும் விஜாதீயமாயும் இருக்கும் பாசுரங்கள்
கீழ்ப் பாட்டில்
எனக்கோர் சரண் சாற்றுமினே என்று தளர்ந்து த்வய அனுசந்தானம் செய்து அருளினாள்
உத்தர கண்டத்தை நன்றாக அனுசந்தித்தாள்
அதற்கு அர்த்தமாகிய கைங்கர்ய பிரார்த்தனையில் ஊன்றி
காகியமான கைங்கர்யம் ஒன்றும் செய்ய முடியாதாபடி தளர்ந்த தசையிலே
வாசிகமான கைங்கர்யம் செய்ய விரும்பினாள்-
அது செய்த படி இதில் அருளுகிறாள்
அடுத்த பாசுரம் இதற்கு சேஷ பூதம்
நாறு நறும் பொழில் மாலிருஞ்சோலை நம்பிக்கு –
மணம் கமழா நின்ற சோலைகளாலே சூழப் பட்ட
திருமால் இரும் சோலையிலே
அவாப்த சமஸ்த காமனாய் எழுந்து அருளி இருக்கும் எம்பெருமானுக்கு
நான்
அடியேன் –
நூறு தடாவில் வெண்ணெய் வாய் நேர்ந்து பராவி வைத்தேன்
நூறு தடா நிறைந்த அக்கார வடிசில் சொன்னேன்
நூறு தடா நிறைந்த வெண்ணெயும்
நூறு தடா நிறைந்த அக்காரா வடிசிலும்
வாசிக கைங்கர்ய ரூபமாக சமர்ப்பிக்கிறேன் –
ஏறு திருவுடையான் இன்று வந்து இவை கொள்ளும் கொலோ
இவற்றை அவ வெம்பெருமான் திரு உள்ளம் பற்றுவானா –
எம்பெருமானார் -கால ஷேபம் பிரசாதித்து அருளும் போது
இப்பாசுரம் அளவிலே வந்தவாறே
ஆண்டாள் உடைய மநோ ரதம் வாசிக மாத்ரமாய் போச்சுதே ஒழிய
கார்ய பர்யவசி யாகவில்லை
அதனை நாம் தலைக் கட்ட வேணும் -என்று
அப்பொழுதே திரு மாலிரும் சோலைக்கு எழுந்து அருளி
அழகருக்கு நூறு தடா வெண்ணெயும் நூறு தடா அக்கார வடிசிலும் அமுது செய்வித்து அருளி
அப்படியே ஸ்ரீ வில்லிபுத்தூர் ஏற எழுந்து அருளி ஆண்டாளை அடி வணங்கி நிற்க
திரு உள்ளம் உவந்து நம் அண்ணரே –என்று
அர்ச்சாவதார சமாதியைக் கடந்து தழுவிக் கொண்டாள்-
பெரும் பூதூர் மா முனிக்குப் பின்னானாள் வாழியே–
அந்யத் பூர்ணா தபாம் கும்பாத்
அந்யத் பாதாவ்கேஜ நாத்
அந்யத் குசல சாம்ப்ரஸ் நாத்
நச்செதி ஜனார்த்தன -என்கிறபடியே
ஒரு பூர்ண கும்பத்துக்கு மேற்பட அதிகப் படியானவற்றை விரும்பாத எம்பெருமான்
விஷயத்திலே நூறு தடா நிறைந்த வெண்ணெயும்
நூறு தடா நிறைந்த அக்கார வடிசிலும் சமர்ப்பிக்க வேண்டுவான் ஏன்
என்று நம்பிள்ளை நஞ்சீயரைக் கேட்க
திருவாய்ப்பாடியில் செல்வத்துக்கு இது எல்லாம் கூடினாலும்
ஒரு பூர்ண கும்பத்துக்கு போறாது காணும் -என்று அருளிச் செய்தாராம்
தடா -பானை
பராவுதல் -வணங்குதல் -துதித்தல் -பரப்புதல்
இன்று வந்து இவை கொள்ளும் கொலோ –
இது ஒரு வாங் மாத்ரமேயாய் போகாமே
இத்தை அனுஷ்டான பர்யந்தம் ஆக்கி
சுவீகரிக்க வல்லனோ
அத்ரி பகவான் ஆஸ்ரமத்திலே சாயம் சமயத்திலே சென்று
நான் ராமன் இவள் மைதிலி இவன் லஷ்மணன் -என்று
நின்றால் போலே வந்து நின்று சுவீகரிக்க வல்லனோ -என்கிறாள் —
———————————————————————————————-
இன்று வந்து இத்தனையும் அமுது செய்திடப் பெறில் நான்
ஓன்று நூராயிரமாகக் கொடுத்து பின்னும் ஆளும் செய்வன்
தென்றல் மணம் கமழும் திரு மால் இருஞ்சோலை தன்னுள்
நின்ற பிரான் அடியேன் மனத்தே வந்து நேர் படிலே –9-7-
பதவுரை
தென்றல்–தென்றல் காற்றானது
மணம் கமழும்–மணத்தைக் கொண்டு வீசுகின்ற
திரு மாலிருஞ் சோலை தன்னுள்–திருமாலிருஞ்சோலை மலையிலே
நின்ற–எழுந்தருளி யிருக்கிற
பிரான்–ஸ்வாமியான அழகர்
இன்று–இன்றைக்கு
வந்து–இவ்விட மெழுந்தருளி
இத்தனையும்–நூறு தடா நிறைந்த வெண்ணெயையும் அக்கார வடிசிலையும்
அமுது செய் திட பெறில்–அமுது செய்தருளப் பெற்றால் (அவ்வளவுமன்றி)
அடியேன் மனத்தே வந்து நேர் படில்–அடியேனுடைய ஹ்ருதயத்திலே நித்ய வாஸம் பண்ணப் பெற்றால்
நான்–அடியேன்
ஒன்று–ஒரு தடாவுக்கு
நூறு ஆயிரம் ஆ கொடுத்து–நூறாயிரம் தடாக்களாக ஸமர்ப்பித்து
பின்னும்–அதற்கு மேலும்
ஆளும் செய்வன்–ஸகல வித கைங்கரியங்களும் பண்ணுவேன்
“இன்று வந்து இவை கொள்ளுங் கொலோ?“ என்று
(கீழ்ப்பாட்டில் மநோரதித்தபடியே திருமாலிருஞ்சோலை யெம்பெருமான் இன்று இவ்விடமெழுந்தருளி,
அடியேன் (வாவா) வாசா ஸமர்ப்பித்த நூறு தடா நிறைந்த வெண்ணெயையும் அக்கார வடிசிலையும் அமுது செய்தருள்வனாகில்
இந்த மஹோபகாரத்துக்குக் கைம்மாறாக அடியேன் இன்னும் நூறாயிரம் தடாநிறைந்த வெண்ணெயும் அக்காரவடிசிலும் ஸமர்ப்பிப்பேன்;
அவ்வெம்பெருமான் இங்கெழுந்தருளி இவற்றை அமுது செய்துவிட்டு மீண்டு போய்விடாமல் என் ஹ்ருதயத்திலேயே
ஸ்தாவர ப்ரதிஷ்டையாக இருந்துவிடும் பக்ஷத்தில் “ஒழிவில் காலமெல்லாமுடனாய் மன்னி வழுவிலாவடிமை செய்யவேண்டும் நாம்“ என்று
பெரியார் மநோரதித்த கைங்கரியங்கள் எல்லாவற்றையும் குறையறச் செய்திடுவேன் என்கிறாள்.
“தென்றல் மணங்கமழும் திருமாலிருஞ்சோலை தன்னுள் நின்றபிரான் இன்று வந்து இத்தனையும் அமுது செய்திடப்பெறில்
நான் ஒன்று நூறாயிரமாக கொடுப்பேன், அடியேன் மனத்தே வந்து நேர்படில் பின்னுமாளுஞ் செய்வேன்“ என்று யோஜிப்பது.
ஒன்றுநூறாயிரமாகக் கொடுத்தலாவது – தான் ஸமர்ப்பித்த தடாக்களில் ஒரு தடாவை அமுது செய்தால்
அதற்குக் கைம்மறாறாகப் பின்னும் நூறாயிரம் (லக்ஷம்) தடா ஸமர்ப்பித்தல். இப்படியே பார்த்துக்கொள்க.
இதனால், ஆண்டாள் தனது பாரிப்பின் மிகுதியை வெளியிட்டபடி.
“இன்று உவந்து“ என்றும் பிரிக்கலாமென்ப.
இன்று வந்து இவை கொள்ளும் கொலோ -என்று
இவள் மநோ ரதித்த படியே திரு மால் இருஞ்சோலை எம்பெருமான் இவ்விடம் எழுந்து அருளி
இன்று வந்து இத்தனையும் அமுது செய்திடப் பெறில் –
அடியேன் வாசா சமர்ப்பித்த நூறு தடா வெண்ணெயும் அக்கார வடிசிலையும்
அமுது செய்து அருளுவான் ஆகில்
நான் ஓன்று நூராயிரமாகக் கொடுத்து பின்னும் ஆளும் செய்வன்
இந்த மகா உபாகாரத்துக்கு கைம்மாறாக
அடியேன் இன்னும் நூறு ஆயிரம் தடா நிறைந்த
வெண்ணெயும் அக்கார வடிசிலையும் சமர்ப்பிப்பேன் –
தென்றல் மணம் கமழும் திரு மால் இருஞ்சோலை தன்னுள் நின்ற பிரான் அடியேன் மனத்தே வந்து நேர் படிலே
அவ்வெம்பெருமான் இங்கே எழுந்து அருளி இவற்றை அமுது செய்து விட்டு
மீண்டு போய் விடாமல்
என் ஹிருதயத்திலே ஸ்தாவர பிரதிஷ்டையாக இருந்து விடும் பஷத்தில்
ஒழிவில் காலம் எல்லாம் உடனே மன்னி வழு விலா அடிமை செய்ய வேண்டும் நாம் -என்று
பெரியோர் மநோ ரதித்த கைகர்யங்கள் எல்லா வற்றையும்
குறையறச் செய்திடுவேன் –
தென்றல் மணம் கமழும் திரு மால் இருஞ்சோலை தன்னுள் நின்ற பிரான்
இன்று வந்து இத்தனையும் அமுது செய்திடப் பெறில்
நான் ஓன்று நூராயிரமாகக் கொடுப்பேன்
அடியேன் மனத்தே வந்து நேர் படிலே
பின்னும் ஆளும் செய்வன் -என்று யோஜிப்பது
ஓன்று நூறு ஆயிரமாக கொடுத்தல் ஆவது
தான் சமரித்த தடாக்களை ஒரு தடவை அமுது செய்தால்
அதற்கு கைம்மாறாக பின்னும் நூறு ஆயிரம் -ஒரு லஷம் -சமர்ப்பித்தல்
ஆண்டாள் தனது பாரிப்பை வெளி இட்ட படி
இன்று வுவந்துஎன்றும் பிரிக்கலாம்-
——————————————————————————————————–
காலை எழுந்து கரிய குருவிக் கணங்கள்
மாலின் வரவு சொல்லிக் மருள் பாடுதல் மெய்ம்மை கொலோ
சோலை மலைப் பெருமான் துவராபதி எம்பெருமான்
ஆலினிலைப் பெருமான் அவன் வார்த்தை வுரைக்கின்றவே –9-8-
பதவுரை
கரிய குருவி கணங்கள்–கரிய குருவிக் கூட்டங்கள்
காலை–விடியற்காலத்திலே
எழுந்திருந்து–எழுந்து,
சோலைமலை பெருமான்–திருமாலிருஞ்சோலை மலைக்குத் தலைவனாயும்
துவராவதி எம்பெருமான்–துவராபுரிக்குத் தலைவனாயும்
ஆலின் இலை பெருமான் அவன்–ஆலிலையில் வளர்ந்த பெருமானுயுமுள்ள அந்த ஸர்வேச்வரனுடைய
வார்த்தை–வார்த்தைகளை
உரைக்கின்ற–சொல்லா நின்றன. (இப்படி)
மாலின்–எம்பெருமானுடைய
வரவு–வருகையை
சொல்லி–சொல்லிக் கொண்டு
மருள் பாடுதல்–மருளென்கிற பண்ணைப் பாடுவதானது
மெய்ம்மை கொல்–மெய்யாகத் தலைக் கட்டுமா
ஆண்டாள் பிறந்தவூரில் திர்யக்குக்களுங் கூட எம்பெருமானைப்பற்றின சிந்தனையே மிக்கிருக்கு மாதலால்
சில கருங்குருவிகள் காலை யெழுந்திருந்து கூட்டங் கூட்டமாக இருந்து எம்பெருமானுடைய வரவை
ஸூசிப்பித்துச் சொல்லுவதுமா யிருக்கவே, அதுகண்ட ஆண்டாள்
இது மெய்யாய்த் தலைக்கட்டுமோ பொய்யாய்விடுமோவென்று சிந்திக்கிறாளாய்த்து.
மெய்ம்மை கொலோ? என்றதற்கு இரண்டு வகையாகக் கருத்தாகலாம்.
நம்முடைய சித்தவிப்ரமத்தால் இவை பாடுகின்றனவாகத் தோற்றுகின்றதா? அல்லது மெய்கவே பாடுகின்றனவா? என்பது ஒரு கருத்து;
இக்கரிய குருவிக்கணங்கள் இதற்கு முந்தியும் பலகால், மாலின் வரவுசொல்லி மருள்பாடியும்
அவ்வெம்பெருமான் வரக்காணாமையினாலே இதுவரையில் இவற்றின் பாட்டு பொய்யாயொழிந்தது,
இப்போதாவது அங்ஙனன்றி மெய்யாகத் தலைக்கட்டுமா; என்பது மற்றொரு கருத்து.
பாட்டின் இறுதியிலுள்ள உரைக்கின்ற என்பதை வினைமுற்றாகக் கொள்ளாமல் பெயரெச்சமாகக் கொண்டு,
“அவன் வார்த்தை யுரைக்கின்ற கரிய குருவிக்கணங்கள் கலையெழுந்திருந்து மாலின் வரவுசொல்லி
மருள்பாடுதல் மெய்ம்மைகொலோ? என்று ஏகவாக்யமாக யோஜிப்பதும் ஒருவாறு பொருந்தும்.
துவராவதி – ‘தவாரவதீ‘ என்ற வடசொல் விகாரம். வார்த்தை – ஸமாசாரம்.
ஆண்டாள் திரு வவதரித்த ஊரிலே
திர்யக்குகளும் கூட எம்பெருமான் பற்றிய சிந்தனையே மிக்கு இருக்குமாதலால்
காலை எழுந்து கரிய குருவிக் கணங்கள் –
சில கரும் குருவிகள் காலை எழுந்து இருந்து
கூட்டம் கூட்டமாக இருந்து
மாலின் வரவு சொல்லிக் மருள் பாடுதல் மெய்ம்மைகொலோ
எம்பெருமான் உடைய வரவை
ஸூ சிப்பித்து கொண்டு
மருள் போன்ற பண்களைப் பாடுவதும் –
சோலை மலைப் பெருமான் துவராபதி எம்பெருமான்
ஆலினிலைப் பெருமான் அவன் வார்த்தை வுரைக்கின்றவே
அவ வெம்பெருமான் விஷயமான வார்த்தைகளை சொல்லுவதுமாக இருக்கவே –
அத்தைக் கண்ட ஆண்டாள்
இது மெய்யாக தலைக் கட்டுமோ
பொய்யாய் விடுமோ -என்று சிந்திக்கிறாள் –
மெய்ம்மை கொலோ –
நம்முடைய சித்த பிரமையினால் இவை பாடுகின்றனவாக தோற்றுகின்றனவா
அல்லது மெய்யாக பாடுகின்றனவா
அன்றிக்கே
முன்பே பல தடவை இக் குருவிக் கணங்கள் இப்படி பாடியும் அவன் வாராது ஒழிந்தான்
பொய்யாகவே ஒழிந்தது
இப்பொழுதாவது மெய்யாகத் தலைக் கட்டுமா -என்கிறாள்
உரைக்கின்ற -வினை முற்றாகக் கொள்ளாம பெயர் எச்சமாகக் கொண்டு
அவன் வார்த்தை உரைக்கின்ற கரிய குருவிக் கணங்கள் காலை எழுந்து இருந்து
மாலின் வரவு சொல்லி மருள் பாடுதல் மெய்ம்மை கொலோ –என்று
ஏக வாக்யமாக யோஜிக்க்கவுமாம்
வார்த்தை -சமாசாரம் –
—————————————————————————————————–
கோங்கலரும் பொழில் மாலிரும் சோலையில் கொன்றைகள் மேல்
தூங்கு பொன் மலைகளோடு உடனே நின்று தூங்குகின்றேன்
பூங்கொள் திரு முகத்து மடுத்தூதிய சங்கொலியும்
சாரங்க வில் நாண் ஒலியும் தலைப் பெய்வது எஞ்ஞான்று கொலோ –9-9-
பதவுரை
கோங்கு அலரும் பொழில்–கோங்கு மரங்கள் மலரப் பெற்ற சோலைகளை யுடைய
மாலிருஞ் சோலையில்–திருமாலிருஞ் சோலை மலையில்
கொன்றைகள் மேல்–கொன்றை மரங்களின் மேல்
தூங்கு–தொங்குகின்ற
பொன் மாலைகளோடு உடனாய் நின்று–பொன் நிறமான பூமாலை களோடு ஸமமாக
தூங்குகின்றேன்–வாளா கிடக்கின்றேன்
பூ கொள்–அழகு பொருந்திய
திரு முகத்து–திருப் பவளத்திலே
மடுத்து–வைத்து
ஊதிய–ஊதப் படுகிற
சங்கு–ஸ்ரீபாஞ்சஜந்யத்தினுடைய
ஒலியும்–த்வநியும்
சார்ங்கம் வில்நாண் ஒலியும்–சார்ங்கமென்னும் வில்லின் நாணோசையும்
தலைப் பெய்வது–ஸமீபிப்பது
எஞ்ஞான்று கொல்–என்றைக்கோ?
இப்பாசுரத்தின் கருத்து மிகவும் ஆழ்ந்தது. திருமாலிருஞ் சோலைமலையிற் கொன்றை மரங்களின் மீது தொங்குகின்ற
கொன்றைப்பூ மாலைகளோ டொப்ப நானும் தூங்குகின்றேன் என்று கூறுகின்ற ஆண்டாளுடைய கருத்து யாதெனில்; – கேண்மின்;
திருமாலிருஞ்சோலைமலையில் ஸாத்விக புருஷர்கள் ஏறிப்போவர்களேயன்றி ராஜஸ தாமஸ புருஷர்கள் ஏறிப்போகமாட்டார்கள்.
கொன்றைமலர்கள் சிவன் முதலிய தேவதாந்தரங்களின் ஆராதனைக்கு உபயோகப்படக்கூடியவை யாதலால்
அம்மலர்கள் ராஜஸ தாமஸ புருஷர்கட்கு உபயுக்தமாகுமேயன்றி ஸாத்வித புருஷர்கட்கு அவைகொண்டு பயனில்லை.
இனி ஸாத்விகமாத்ரப்ராப்யமான திருமாலிருஞ் சோலைமலையில் மலர்கின்ற கொன்றை மலர்கட்கு
ஏதாவது உபயோகமுண்டோவென்று சிந்தித்தால், அவை அங்கே மலர்ந்து அங்கே வீழ்வதொழிய வேறொருபயோகமும்
அவற்றுக்கு இல்லையென்றே சொல்லவேண்டும்.
ஆகவே, அம்மலர்களின் ஜன்மம் எப்படி விணோ அப்படியே என் ஜன்மமும் வீணாயிற்றே! என்கிறாள்.
“தாமஸ புருஷர்கள் புகுரும் தேஸமன்று, ஸாத்விகர் இதுகொண்டு காரியங்கொள்ளார்கள்,
பெரியாழ்வார் வயிற்றிலே பிறந்து பகவதரஹமான வஸ்து இங்ஙனே இழந்திருந்து க்லேஸப்படுவதே!“ என்ற
விடாக்கியான ஸ்ரீஸூக்தியின் போக்யதையை நோக்குமின்.
“கன்னவிலுங் காட்டகத்தோர் வல்லிக்கடிமலரின், நன்னறுவாசம் மற்றாரானு மெய்தாமே,
மன்னும் வறுநிலத்து வாளாங்கு உகுத்தலுபோல், என்னுடைய பெண்மையு மென்னலனு மென்முலையும்,
மன்னுமலர் மங்கைமைந்தன் கணபுரத்துப் பொன்மலைபோல் நின்றவன்றன் பொன்னகலம் தோயாவேல்
என்னிவைதான் வாளா எனக்கே பொறையாகி, முன்னிருந்து மூக்கின்று மூவாமைக் காப்பதோர்,
மன்னமருந்தறிவீரில்லையே!“ என்ற பெரிய திருமடற் பாசுரங்கள் இங்கு நினைக்கத்தக்கண்.
(பூங்கொள் திருமுகத்து இத்யாதி) கண்ணபிரானை யன்றி மற்று எவனையும் கனவிலுங் கருதாதிருக்க
ருக்மிணிப் பிராட்டிக்கு ஸிஸுபாலனோடு விவாஹம் நடப்பதாகக் கோடித்து ஸித்தமாயிருந்த ஸமயத்தில்
கண்ணபிரானது வரவை எதிர்பார்த்திருந்த அப்பிராட்டியின் நெஞ்சு முறிந்துபோய் இனி நாம் உயிர்துறப்பதே நல்லுபாயம்
என்று தீர்மானித்திருந்த க்ஷணத்தில் கண்ணபிரான் பதறி ஓடிவந்து புறச்சோலையிலே நின்று தனது
ஸ்ரீபாஞ்சஜந்யத்தை ஊத, அவ்வோசையானது அந்த ருக்மணிப்பிராட்டியின் செவிபுகுந்து எப்படிப்பட்ட ஆநந்தத்தை உண்டாக்கிற்றோ
அப்படிப்பட்ட ஆநந்தம் எனக்கு என்றைக்கு உண்டாகும்!; இராவணனானவன் ஸீதையிடம் வந்து இராமபிரான் இறந்தானாக
ஒரு பொய்க்கூற்றுக் கூறி மாயஸிரஸ்ஸைக் காட்டினபோது அப்பிராட்டி வருந்திக்கிடக்கும் க்ஷணத்தில்
இராமபிரான் கடற்கரையிலே நின்று தனது சார்ங்கவில்லை ஒலிப்பிக்க, அவ்வொலியானது ஸீதையின் செவியிற்புகுந்து
எப்படிப்பட்ட ஆநந்தத்தை உண்டாக்கிற்றோ அப்படிப்பட்ட ஆநந்தம் எனக்கு என்றைக்கு உண்டாகும்! என்கிறாள்.
“இரண்டாவதாரத்தில் இரண்டு பிராட்டிக்கு உதவினது தனக்கொருத்திக்குமே வேண்டும்படியாயாய்த்து இவள் தஸை,
சிசுபாலன் ஸவயம் வாரார்த்தமாக ஒருப்பட்ட மையத்திலே, புறச்சோலையிலே ஸ்ரீபாஞ்ச ஜந்யகோஷமானது வந்து
செவிப்பட்டு தரிப்பித்தது ருக்மிணிபிராட்டியை, ராவணன் மாயாஸிரஸ்ஸைக் காட்டினபோது
ஸ்ரீ சார்ங்கத்தின் ஜ்யாகோஷமானது வந்து செவிப்பட்டு தரிப்பித்து ஸ்ரீஜநக்ராஜன் திருமகளை,
இரண்டாவதாரத்திலுள்ளவையும் மடுத்தொலிக்க வேண்டும்படியாயாய்த்து இவள்விடாய், அ
வர்களளவல்ல வாய்த்து இவளாற்றாமை“ என்ற வியாக்கியான ஸ்ரீ ஸூக்தியை அநுஸந்திப்பது.
கோங்கலரும் பொழில் மாலிரும் சோலையில் கொன்றைகள் மேல்
திரு மால் இரும் சோலை கொன்றை மலர்கள் மீது
தூங்கு பொன் மலைகளோடு உடனே நின்று தூங்குகின்றேன்
தொங்குகின்ற கொன்றைப் பூ மாலைகளோடு ஒப்ப
நானும் வாளா கிடக்கிறேன் –
திரு மால் இரும் சோலை மளியிலே சாத்விக புருஷர்கள் ஏறிப் போவார்களே
ஒழிய ராஷச தாமஸ புருஷர்கள் ஏறிப் போக மாட்டார்கள்
கொன்றை மலர்கள் சவான் உதலிய தேவ தாந்த்ரங்களின் ஆராதனைக்கு
உபயோகப் படக் கூடியவை ஆதலால் சாத்விக புருஷர்களுக்கு அதை கொண்டு பயன் இல்லை –
அவை அங்கேயே மலர்ந்து வீழ்ந்து வேறு உபயோகம் இல்லாமல் இருப்பது போலே என் ஜன்மமும் வீணாயிற்றே என்கிறாள்
தாமஸ புருஷர்கள் புகும் தேசமும் அன்று
சாத்விகர் இது கொண்டு கார்ய்சம் கொள்ளார்
பெரியாழ்வார் வயிற்றில் பிறந்து பகவத் அர்ஹமான வஸ்து இங்கனே இழந்து கிலேசப் படுவதே –
கன்னவிலும் காட்டகத்தோர் வல்லிக் கடிமலரின்
நன்னறு வாசம் மற்றாரானும் எய்தாமே மன்னும் வறு நிலத்து வாளாங்கு உகுத்தது போல்
என்னுடைய பெண்மையும் என்னலனும் மென் முலையும்
மன்னு மலர் மங்கை மைந்தன் கணபுரத்து பொன்மலை போல் நின்றான் தன
பொன்னாகம் தோயாவேல் என்னிவை தான் எனக்கே பொறையாகி
முன்னிருந்து மூக்கின்று மூவாமை காப்பதோர் மன்னு மருந்து அறிவீர் இல்லையே -பெரிய திருமடல்-
பூங்கொள் திரு முகத்து மடுத்தூதிய சங்கொலியும்சாரங்க வில் நாண் ஒலியும் தலைப் பெய்வது எஞ்ஞான்று கொலோ
கண்ண பிரானை அன்றி மற்று எவனையும் கனவிலும் கருதாது இருந்த ருக்மிணி பிராட்டிக்கு
சிசுபாலன் உடன் விவாஹம் நடப்பதாக கோடித்து சித்தமாய் இருக்கும் சமயத்தில்
கண்ணபிரான் புறச் சோலையில் நின்று ஸ்ரீ பாஞ்சஜன்ய ஆழ்வான் ஓசை ருக்மிணி செவியில் புகுந்து பெற்ற ஆனந்தம்
எனக்கு என்றைக்கு யுண்டாகும்
இராவணன் மாயா சிரஸ் சீதை இடம் காட்டிய சமயத்தில்
கடல் கரையில் ருந்து ஸ்ரீ ராம பிரானின் சாரங்க வில் ஓசை
சீதையின் செவியில் புகுந்து
உண்டான ஆனந்தம் எனக்கு எற்றைக்கு யுண்டாகும் –
இரண்டு அவதாரத்தில் இரண்டு பிராட்டிக்கு யுதவினது
தனக்கு ஒருத்திக்கு மட்டுமே வேண்டும்படி யாய்த்து இவள் தசை
சிசுபாலன் ஸ்வயம்வர அர்த்தமாக ஒருப்பட்ட சமயத்திலே
புறச் சோலையிலே ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்ய கோஷமானது வந்து செவிப்பட்டு தரிப்பித்தது ஸ்ரீ ருக்மிணி பிராட்டியை
ராவணன் மாயா சிரசை காட்டின போது ஸ்ரீ சார்ங்கத்தின் ஜெய கோஷமானது
வந்து செவிப்பட்டு தரிப்பித்தது ஸ்ரீ ஜனக ராஜன் திருமகளை
இரண்டு அவதாரத்தில் உள்ளவையும்
மடுத்து ஒலிக்க வேண்டும்படி யாய்த்து இவள் விடாய்
அவர்கள் அளவல்ல ஆயத்து இவள் ஆற்றாமை-
—————————————————————————————————
சந்தொடு கார் அகிலும் சுமந்து தடங்கள் பொருது
வந்திழியும் சிலம்பாறுடை மாலிருஞ்சோலை நின்ற
சுந்தரனை சுரும்பார் குழல் கோதை தொகுத்து உரைத்த
செந்தமிழ் பத்தும் வல்லார் திருமாலடி சேர்வர்களே –9-10-
பதவுரை
சந்தொடு–சந்தனக் கட்டைகளையம்
கார் அகிலும்–காரகிற் கட்டைகளையும்
சுமந்து–அடித்துக் கொண்டு
தடங்கள் பொருது வந்து–பல பல குளங்களையும் அழித்துக் கொண்டு ஓடி வந்து
இழியும்–பெருகுகின்ற
சிலம்பாறு உடை–நூபுர கங்கையையுடைத்தான
மாலிருஞ் சோலை நின்ற சுந்தரனை–திருமாலிருஞ்சோலை மலையில் எழுந்தருளி யிருக்கிற அழகரைக் குறித்து
சுரும்பு ஆர் குழல் கோதை–வண்டுகள் படித்த கூந்தல் முடியை யுடைய ஆண்டாள்
தொகுத்து உரைத்த–அழகாக அருளிச் செய்த
செம் தமிழ் பத்தும் வல்லார்–செந்தமிழிலாகிய இப்பத்துப் பாசுரங்களையும் ஓத வல்லவர்கள்
திருமால் அடி–ஸ்ரீமந்நாராயணனுடைய திருவடிகளை
சேர்வர்கள்–அடையப் பெறுவர்கள்
இத்திருமொழி கற்றார்க்குப் பலன் சொல்லித் தலைகட்டுகிறாள் பிறந்தகத்தில் நின்றும் புக்கத்துக்குப் போம் பெண்கள்
வேண்டிய தனங்களைக் கொண்டுபோமாபோலே சந்தனமரங்களையும் காரகில் மரங்களையும் வேரோடே பறித்து இழுத்துக்கொண்டு,
வழியிடையே உள்ள பலபல தடாகங்களையும் அழித்துக்கொண்டு பெருவேகமாக வந்து ப்ரவஹியா நின்ற சிலம்பாற்றையுடைய
திருமாலிருஞ்சோலைமலைக்குத் தலைவரான அழகர் விஷயமாகச் சுரும்பார் குழற்கோதை யருளிச்செய்த இப்பத்துப் பாட்டையும்
ஓத வல்லவர்கள் தன்னைப் போலே வருந்தாமல் ஸுகமாகத் திருமாலின் திருவடித்தாமரைகளை யணுகி
நித்ய கைங்கரிய ஸம்பத்துடனே வாழப்பெறுவர்கள் – என்றாளாய்ந்து.
சந்து – ‘சந்தனம்‘ என்ற வடசொற் சிதைவு. தடங்கள்பொருது – தடம் என்று கரைக்கும் பெயராகையாலே,
இருகரையையும் அழித்துக்கொண்டு என்று பொருள் கொள்ளுதலும் ஒன்று.
“ஒருமத்த கஜம் கரைபொருதுவருமா போலே“ என்றார் பெரியவாச்சான்பிள்ளையும்.
சிலம்பாறு – நூபுரகங்கையென்று வடமொழிப்பெயர்பெறும், திருமால் உலகமளந்தகாலத்தில் மேலே ஸத்யலோகத்திற் சென்ற
அப்பெருமானது திருவடியைப் பிரமான் தன் கைக்கமண்டலதீர்த்தத்தாற் கழுவிவிளக்க, அத்திருவடிச் சிலம்பில் நின்று
தோன்றியதனால் சிலம்பாறு என்று பெயராயிற்று, நூபுரகங்கை என்ற வடமொழித்திருநாம்மும் இதுபற்றியதே.
நூபுரம் – சிலம்பு; ஒருவகைக் காலணி.
இனி இதற்கு ரஸோக்தியாக ஒரு பொருள்கூறலாம்; அதாவது – ஆழ்வான், ஸுந்தரபாஹுஸ்தவத்தில்,
“வகுள தரஸரஸ்வதீ விஷக்தஸ்வரரஸபாவயுதாஸு கிந்நரீஷு – த்ரவதி த்ருஷதபி ப்ரஸக்தகாநாஸ்விஹ
வநஸைதழுஷு ஸுந்தரஸ்ய“ என்ற ருசிசெய்தபடி
* மரங்களாமிரங்கும் வகை மணிவண்ணவோ வென்றுகூவின ஆழ்வார் பாசுரங்களைக் கின்னரிகள் பாட,
அப்பாடலைக் கேட்ட குன்றுகள் உருகிப் பெருகா நின்றமையால் சிலம்பாறென்று பெயராயிற்று,
சிலம்பு – குன்றுக்கும் பெயர்;
“சிலம்பொலிஞெகிழி குன்றாம்“ என்பது சூளாமணி நிகண்டு இப்பொருளை ரஸோக்திபாகவே கொள்க.
சுரும்பார்குழற்கோதை – தேன்நிறைந்த மலர்களையணிந்த குழல்முடியையுடைய ஆண்டாள் என்றபடி.
ஒருகுழற்கற்றையாலே எம்பெருமானை மயக்கவல்ல வீறுடையளான இவள் தான் இப்படி மயங்கிவருந்தின்னே! என்று
நாம் ஈடுபடுவதற்காகச் “சுரும்பார்குழல்“ என்ற அடைமொழி இட்டுக்கொண்டாளென்க. கோதை – ஸ்ரீஸூக்திகளைத் தந்தவள்.
தொகுத்து உரைத்த – தொகுத்தல் – ஒழுங்குபடுத்துதல், திரட்டுதலுமாம்.
அப்பொருளில் எம்பெருமானுடைய கல்யாண குணங்களைத் திரட்டிப் பாசுரமாக்கி அருளிச்செய்த என்கை.
இத்திருமொழியில் எம்பெருமானுடைய கல்யாணகுணம் விளங்கும்வகை என்?
அவன் இவளை இப்படித் துடிக்கவிட்டான் என்கிற பழிப்பு இத்திருமொழியில் விளங்குமேயன்றி
அவனது கல்யாணகும் விளங்குமோவெனில், ஸம்ஸாரத் தொல்லைகளில் ஈடுபடுத்தி வருந்தச் செய்யாமல்
தன்திறத்தில் ஈடுபடுத்தி வருந்தச் செய்வதைக் கல்யாணகுணங்களிற் சிறந்ததாகக் கொள்ள வேண்டாவோ?
“வேதாக்ஷராணி யாவந்தி – படிதாநி த்விஜாதிபி – தாவந்தி ஹரி நாமாநி கீர்த்திதாதி நஸம்ஸய“ என்றபடி
வேதத்தில் ஒவ்வோரெழுத்தும் பகவந்நாமமாவதுபோல, அருளிச் செயலில் ஒவ்வோரெழுத்தும் பகவத் குணகர்ப்பிதம் எனக் கொள்க.
நிகமத்தில்
இத் திருமொழி கற்றாருக்கு பலன் சொல்லித் தலைக்கட்டுகிறார்
சந்தொடு கார் அகிலும் சுமந்து தடங்கள் பொருது வந்திழியும் சிலம்பாறுடை –
பிறந்தகத்தில் நின்றும் புக்ககத்துக்கு போம் பெண்கள்
வேண்டிய தனங்களைக் கொண்டு போவது போலே
சந்தன மரங்களையும்
காரகில் மரங்களையும்
வேரோடு பறித்து இழுத்துக் கொண்டு
வழியடையே உள்ள பல பல தடாகங்களையும் அழித்துக் கொண்டு
பெரு வேகமாக வந்து பிரவஹியா நின்ற சிலம்பாற்றை யுடைய –
தடங்கள் பொருது -தடம் என்று கரைக்கும் பெயர் ஆகையாலே
இரு கரையும் அழித்துக் கொண்டு -என்றுமாம்
ஒரு மத்த கஜம் கரை பொருது வருமா போலே –
சிலம்பாறு
நூபுர கங்கை
உலகு அளந்த பெருமாள் திருவடி சிலம்பில் இருந்து தோன்றி
நூபுரம் -ஒருவகை காலணி
வகுள தர சரஸ்வதீ விஷக் தஸ்வர ரசபாவ யுதா ஸூ
கின்னரீ ஷூ த்ரவதி த்ருஷதபி பராசக்த காகா ஸ் விஹ
வனை சைல தடி ஷூ ஸூ ந்த்ரஸ்ய-என்று
கூரத் ஆழ்வான் அருளிச் செய்த படி
மரங்களும் இரங்கும் வகை மணி வண்ணாவோ என்று கூவின
ஆழ்வார் பாசுரங்களை கின்னர்கள் பாட
அப்பாடலைக் கேட்ட குன்றுகள் உருகிப் பெருகா நின்டீமையால் சிலம்பாறு
சிலம்பு -குன்றுக்கும் பெயர்
மாலிருஞ்சோலை நின்ற சுந்தரனை-
திரு மால் இருஞ்சோலை மாமலைக்கு தலைவரான
அழகர் விஷயமாக –
சுரும்பார் குழல் கோதை தொகுத்து உரைத்த செந்தமிழ் பத்தும் வல்லார் –
தேன் நிறைந்த மலர்களை அணிந்த குழல் முடியை உடைய
ஆண்டாள் அருளிச் செய்த இந்த திரு மொழியை ஓத வல்லவர்கள் –
ஒரு குழல் கற்றையாலே எம்பெருமானை மயக்க வல்ல வீறு உடையளான இவள்
தான் இப்படி மயங்கி வருந்தினளே –
தொகுத்து உரைத்த -ஒழுங்கு படுத்துதல் திரட்டுதல் –
எம்பெருமான் உடைய கல்யாண குணங்களைத் திரட்டி பாசுரம் ஆக்கி அருளிச் செய்தமை
அவன் இவளை இப்படி துடிக்க விட்டதில் கல்யாண குணங்கள் விளங்குமோ என்னில்
சம்சார தொல்லைகளில் ஈடுபடுத்து வருந்தச் செய்யாமல்
தன திறத்தில் ஈடுபடுத்தி வருந்தச் செய்தமை -என்க
வேத அஷராணி யாவந்தி படிதானி த்விஜாதிபி தாவந்தி
ஹரி நாமானி கீர்த்திதானி ந சம்சய -என்றபடி
அருளிச் செயல்களில் ஒவ் ஒரு எழுத்தும் பகவத் குண கர்ப்பிதம்
திருமாலடி சேர்வர்களே
தன்னைப் போலே வருந்தாதே
சுகமாக
திருமாலின் திருவடித் தாமரைகளை அணுகி
நித்ய கைங்கர்ய சம்பத்துடன் வாழப் பெறுவார்கள்-
——————————————————————————————-
ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ உ வே -அண்ணங்கராச்சார்யர் ஸ்வாமிகள் திரு வடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .
Leave a Reply