Thiruvonum's Weblog

பிரவேசம் –

கீழ்த் திரு மொழியிலே
ஸ்ரீ சங்கத் தாழ்வான் உடன் வார்த்தையாடி
ஒருவாறு போது போக்கினாள் –

இவள் எவ்வளவு பேசிலும்
அச் சங்கு ஆழ்வான் மறு மாற்றம் சொல்லாது ஒழியவே
போத யந்த பரஸ்பரம் -என்றபடியிலே தரிக்க பெற்றிலள்-
ஆற்றாமை மீதூர்ந்து செல்லத் தொடங்கிற்று

காலமோ கார் காலமாய் இருந்தது
மேகங்கள் மின்னி முழங்கிக் கொண்டு வந்து தோற்றின
பண்டு எம்பெருமான் கலந்து பிரிந்து போம் போது
மீண்டு வரும் காலத்தைப் பற்றி பிரஸ்தாபிக்கும் கால்
கார்காலத்திலே தவறாது வருவேன் என்று கூறிப் போனது நினைவுக்கு வந்தது

அப்படியே அவனும் அந்த மேகங்களோடு கூட வந்து இருக்கக் கூடும் என்று நினைத்தாள்
மேகங்களே எம்பெருமானும் வந்தானோ என்று கேட்டாள்-
அவை மறு மாற்றமும் சொல்ல வில்லை
அவ வெம்பெருமானும் தென்படவில்லை

ஆகவே
மேகங்களை நோக்கி நீங்கள் என் தசையை
அங்குச் சென்று அறிவிக்க வேணும் என்று இரக்கிறாள்
இங்கனம் மேகத்தை தூது விடுவதாகச் செல்கிறது இத் திருமொழி-

————————————————————————————-

விண்ணீல மேலாப்பு விரித்தால் போல் மேகங்காள்
தெண்ணீர் பாய் வேங்கடத்து என் திரு மாலும் போந்தானே
கண்ணீர்கள் முலைக் குவட்டில் துளி சோரச் சோர்வேனை
பெண்ணீர்மை ஈடழிக்குமிது தமக்கோர் பெருமையே –8-1-

பதவுரை

விண்–ஆகாசம் முழுவதிலும்
நீலம் மேலாப்பு விரித்தால் போல்–நீல நிறமான மேற் கட்டியை விரித்துக் கட்டினாற் போலிரா நின்ற
மேகங்காள்!–மேகங்களே!
தெள் நீர் பாய்–தெளிந்த தீர்த்தங்கள் பாயுமிடமான
வேங்கடத்து–திருவேங்கடமலையி லெழுந்தருளி யிரா நின்ற
என் திருமாலும்–திருமாலாகிய எம்பெருமானும்
போந்தானே–(உங்களோடுகூட) எழுந்தருளினானோ?
முலை குவட்டில்–முலை நுனியிலே
கண் நீர்கள் துளி சோர–கண்ணீர் அரும்ப
சோர்வேனை–வருந்துகிற என்னுடைய
பெண் நீர்மை ஈடு அழிக்கு மிது–பெண்மையை உருவழிக்கிறவிது
தமக்கு–அவர் தமக்கு
ஓர் பெருமையே–ஒரு பெருமையர யிரா நின்றதோ?

ஆசாசப் பரப்பு முழுவதும் இடமடையம்படி நீலநிறமாயிருப்பதொரு மேற்கட்டி கட்டினாற்போன்ற மேகங்களே!
என் திருவேங்கடமுடையானும் உங்களோடு இவ்விட்ட மெழுந்தருளிளானோ? என்று ஆண்டாள் மேகங்களை நோக்கிக் கேட்க,
அதற்கு அவை மறுமொழி யொன்றுஞ் சொல்லாதொழியவே, ‘அவன் வராமையாலன்றோ இவை பேசாதிருக்கின்றன‘ என்று
கண்ணீர் வெள்ளமிடத்தொடங்க, ‘மேகங்களே! இப்படி நான் கண்ணீர்விட்டு அழும்படி அவன் என்னைப்
பரிதாபப்படுத்துவது அவனுடைய பெருமைக்கு ஏற்குமோ? நீங்களே சொல்லுங்கள் என்கிறாள்.

திருவேங்கடமுடையானும் தானுமாக ஒரு படுக்கையிற் கிடந்து லீலா ரஸம் அநுபவிக்கும் போதைக்கு
ஆகாசத்தில் காளமேகங்களின் பரப்பானது மேற்கட்டி கட்டினாற்போலத் தோற்ற
விண்ணீலமேலாப்பு விரிந்தாற்போல் மேகங்காள்! என்கிறாள். திருவேங்கடவன் முன்பு இவளோடு புணர வந்த போது
பிராட்டியுந் தானுமாக வந்தமை தோன்றுமாம் என் திருமாலும் என்றதனால்.

பெண்ணீர்மையீடழிக்குமிது – ஈடழித்தலாவது – சீர்கெடும்படி செய்தல். பெண்ணீர்மையாவது பெண்களுக்கு உரிய தன்மை,
அதனைச் சீர்கெடுத்தலாவது எதுவும் நாயகனுடைய மனக்கருத்தின்படி நடக்கக்கடவது, அவன் வந்தபோது வருக,
‘அவனது வரவைப்பற்றி நாம் சிறிதும் விசாரப்படத்தகாது, நாம் ஒருவகை முயற்சியும் செய்யலாகாது‘ என்று
ஸ்வரூபாநுரூபமாக இராமல் ‘என் திருமாலும் பேர்ந்தானே? என்று கேட்கும்படியாகவும் கண்ணீர்கள்
முலைக்குவட்டில் துளிசோரச் சோரும்படியாகவும் பதற்றமான தசையிலே கொண்டு நிறுத்துகை.

தமக்கு ஓர் பெருமையே? – என்று நாடெங்கும் புகழப்பெற்றவர், அந்த ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மிக்குக்
கரசரணாதி அவயவஸ்தாநீயாயையா யிருக்கிற என்னையும் அவளைப் போலே மகிழ்வித்தல் பெருமையாகுமே யன்றி,
இப்படி முகங்கொடாதே நோவுபடுத்துவது பெருமையாகமாட்டாது, பழியாகவே தலைக்கட்டுமென்கை.
திருவேங்கடமுடையானைப் பெரியாழ்வார் திருமகள் ஆசைப் பட்டுப் பெறாதொழிந்தாளென்றால்
அவனுடைய பெருமை என்னாகும்? என்றபடியுமாம்.

விண்ணீல மேலாப்பு விரித்தால் போல் மேகங்காள்
ஆகாசப் பரப்பு முழுவதும் இடமடையும்படி
நீல நிறமாய் இருப்பதொரு
மேற்கட்டி கட்டினால் போன்ற மேகங்களே –
திரு வேங்கடமுடையானும் தானுமாக ஒரு படுக்கையிலே கிடந்தது
லீலா ரசம் அனுபவிக்கும் போதைக்கு
ஆகாசத்தில் காள மேகங்களின் பரப்பானது மேல் கட்டி கட்டினால் போல் தோற்ற
விண்ணீல மேலாப்பு விரித்தால் போல் மேகங்காள் -என்கிறாள்

தெண்ணீர் பாய் வேங்கடத்து என் திரு மாலும் போந்தானே –
என் திருவேங்கடமுடையானும்
உங்களோடு கூட இவ்விடம் எழுந்து அருளினானோ-என்று ஆண்டாள் கேட்க
அதுக்கு மேகங்கள் மறு மொழி ஒன்றும் சொல்லாது ஒழியவே –
திருவேங்கடமுடையான் முன்பு இவளோடு புணர வந்த போது
பிராட்டியும் தானுமாக வந்தமை தோற்ற -திருமால் -என்கிறாள்

கண்ணீர்கள் முலைக் குவட்டில் துளி சோரச் சோர்வேனை
அவன் வாராமையால் அன்றோ இவை பேசாது இருக்கின்றன
என்று கண்ணீர் வெள்ளம் இடத் தொடங்க-

பெண்ணீர்மை ஈடழிக்குமிது தமக்கோர் பெருமையே –
மேகங்களே
இப்படி னான் கண்ணநீர் விட்டு அழும்படி அவன் என்னை
பரிதாபப் படுத்துவது
அவன் பெருமைக்கு ஏற்குமோ
நீங்களே சொல்லுங்கோள்
பெண்ணீர்மை -பெண்களுக்கு உரிய தன்மை
ஈடு அழித்தல் -சீர் கெடும்படி செய்தல்
பெண்ணீர்மை ஈடு அழித்தல் ஆவது
நாயகன் உடைய மனக் கருத்தின் பட நடக்கக் கடவது
அவன் வந்த போது வருக
அவன் வரவைப் பற்றி நாம் சிறிதும் விசாரப் படத் தகாது
நாமும் ஒரு வகை முயர்ச்சியும் செய்யல் ஆகாது
என்று ஸ்வரூப அனுரூபமாக இராமல்
என் திருமாலும் போந்தானே -என்று கேட்கும் படியாகவும்
கண்ணீர்கள் முலைக் குவட்டில் துளி சோரச் சோரும்படியாகவும்
பதற்றமான தசையிலேகொண்டு நிறுத்துகை-

தமக்கு ஒரு பெருமையே
ஸ்ரீ யபதி என்று நாடு எங்கும் புகழப் பெற்றவர்
அந்த மகா லஷ்மிக்கு
கர சரணாதி அவயவ ஸ்தாநீயையாய் இருக்கிற என்னையும்
அவளைப் போலே மகிழ்வித்தல் பெருமை யாகுமே அன்றி
இப்படி முகம் கொடாதே நோவு படுத்துவது பெருமை யாக மாட்டாது
பழியாகவே தலைக் கட்டும் -என்க-
திருவேங்கடமுடையானை பெரியாழ்வார் திரு மகளார் ஆசைப் பட்டு
பெறாது ஒழிந்தாள் என்றால்
அவனுடைய பெருமை என்னாகும் -என்றபடி –

————————————————————————————

மா முத்த நிதி சொரியும் மா முகில்காள் வேங்கடத்துச்
சாமத் திண் நிறம் கொண்ட தாளாளன் வார்த்தை என்னே
காமத் தீயுள் புகுந்து கதுவப் பட்டிடைக் கங்குல்
ஏமத்தோர் தென்றலுக்கு இங்கு இலக்காய் நான் இருப்பேனே—8-2-

பதவுரை

மா முத்தம் நிதி சொரியும்–சிறந்த முத்துக்களையும் பொன்களையும் கொண்டு பொழிகிற
மா முகில்காள்–காள மேகங்களே!
வேங்கடத்து–திருமலையிலெழுந்தருளியிரா நின்ற
உள் புகுந்து–உள்ளே புகுந்து
கதுவப்பட்டு–கவ்வ, அதனால் பாதைப்பட்டு
கங்குல்-இரவில்
இடை ஏமத்து–நடு யாமத்திலே
சாமத்தின் நிறம் கொண்ட–நீலநிற முடையனான
தாளாளன்–எம்பெருமானுடைய
வார்த்தை என்னே–ஸமாசாரம் ஏதாகிலுமுண்டோ?
காமம் தீ–காமாக்நியானது
ஓர் தென்றலுக்கு–ஒரு தென்றற் காற்றுக்கு
நான் இலக்கு ஆய்–நான் இலக்காகி
இங்கு இருப்பேன்–இங்கு இருப்பனோ? (இது தகுதியோ?)

ஓ காளமேகங்களே! நீங்கள் எனக்காக ஔதாரியத்தில் இன்று புதிதாகப் பரிசயம் பண்ண வேணுமோ?
வள்ளல் தனமே இயல்பாக இருப்பவர்களன்றோ நீங்கள், விலையுயர்ந்த முத்துக்களையும் பொன்களையும்
ஒருவரும் வேண்டாமலிருக்கத்தானே நீங்களே பொழிகின்றீர்களன்றோ.
இப்படிப்பட்ட நீங்கள், அடிவீழ்ந்து வேண்டுகிற எனக்காக ஒருவாய்ச்சொல் நல்கலாகாதோ?
திருவேங்கடமுடையானுடைய ஸமாசாரம் உங்களுக்குத் தெரியாமலிராதே ஏதாவது சொல்லலாகாதா?
பிறர்க்குப் பொன்னையும் முத்தையும் பொழிகின்ற நீங்கள் எனக்கு ஒருவாய்ச்சொல் பொழிய அருமையோ? என்கிறாள் முன்னடிகளில்.

இவள் அப்படிக் கேட்டவளவிலும் அம்முகில்கள் இன்னஸமாசாரமுண்டென்று மறுமாற்றம் சொல்லப் பெறாமையாலே
தனது ஆற்றமையின் கனத்தைச் சொல்லி வருந்துகின்றாள் பின்னடிகளில் –
அவ்வெம்பெருமானிடத்து வைத்த காம்மாகிற தீயானது வெளியிலுள்ள அவயவங்களை நிஸ்ஸேஷமாக தஹித்துவிட்டு
இரை காணாமல் உள்ளே புகுந்து தஹிக்க, தென்றற் காற்றானது அதற்குத் துணையாயிருந்துகொண்டு
நோயை அதிகப்படுத்த இப்படி இரண்டின்கையிலும் அகப்பட்டுக்கொண்டு எத்தனைநாள் நான் தடுமாறிக்கிடப்பேனென்கிறாள்.

சாமம் – ‘ஸ்பாமம்‘ என்ற வடசொல்விகாரம். தாளாளன் – பெருமை பாராட்டி நிற்பவன்.
இங்கே வியாக்யான ஸ்ரீஸூக்தி. – “பிறர்க் கண்ட வுடம்பைத் தனக்கென்றிருக்கு மவனாய்த்து,
(பக்தாநாம்) என்றிருக்கிற வுடம்பைத் தனக்கென்றிருக்கிறவன், ‘இவ்வடிவு படைத்த நாமோ சென்றணைவோம்?
இதில் அபேக்ஷையுடையார் வேணுமாகில் தாங்களோ வருகிறார்கள்‘ என்று எழ வாங்கி யிருக்குமவன்‘ – என்று.
இதனால் பரத்வம் கொண்டாடி நிற்பவன் என்ற தாயிற்று. தாள் என்று திருவடிக்குப்போய் அதனால் திருமேனியை உபலக்ஷித்ததாக்கி,
திருமேனியை அடியார்க்கு போக்யமாக்காதே தனக்கே போக்யமாக ஆளுமவன் என்று ஒருவர் பொருள் விவரித்தார். இதனை ஆராய்வது.

வார்த்தை என்னே? – அவர்தாம் இங்குவந்திலராகிலும் ஒரு வார்த்தையாகிலும் சொல்லியனுப்ப வமையுமே,
அதுவுமில்லையோ என்கை. கங்குலிடை – இரவிலே, ஏமத்து – கட்டுங்காவலுமாயுள்ள விடத்தில் என்றும் பொருள் கொள்ளலாம்.

மா முத்த நிதி சொரியும் மா முகில்காள் –
ஒ காள மேகங்களே
நீங்கள் ஔதார்யத்தில் எனக்காக புதிதாக பரிசயம் பண்ண வேணுமோ
வள்ளல் தனமே இயல்வாக இருப்பவர்கள் அன்றோ நீங்கள்
விலை உயர்ந்த முத்துக்களையும் பொன்களையும்
ஒருவருமே வேண்டாமல் இருக்க
தானே நீங்கள் பொழிகின்றீர்கள் -அன்றோ
இப்படிப் பட்ட நீங்கள்
அடி வீழ்ந்து வேண்டுகின்ற எனக்காக ஒரு வாய்ச் சொல் தரல் ஆகாதோ

வேங்கடத்துச் சாமத் திண் நிறம் கொண்ட தாளாளன் வார்த்தை என்னே –
திரு வேங்கடமுடையான் உடைய சமாசாரம் உங்களுக்குத் தெரியாமல் இராதே
ஏதாவது சொல்லல் ஆகாதோ
பிறருக்கு பொன்னையும் முத்தையும் பொழிகின்ற நீங்கள்
எனக்கு ஒரு வாய்ச் சொல் பொழிய அருமையோ –
சாமம் -ச்யாமம்
தாளாளன் -பெருமை பாராட்டி நிற்பவன்
பிறருக்காக கண்ட வுடம்பைத் தனக்கு என்று இருக்குமவன் ஆய்த்து
பக்தா நாம் -என்று இருக்கிற உடம்பை தனக்கு என்று இருக்கிறவன்
இவ்வடிவு படைத்த நாமோ சென்று அணைவோம்
இதில் அபேஷை யுடையார் வேணுமாகில் தாங்களே வருகிறார்கள் –என்று எழ வாங்கி இருக்குமவன்
இத்தால் பரத்வம் கொண்டாடி நிற்பவன் -என்றதாயிற்று –
தாள் -என்று திருவடிக்குப் பேராய்
அதனால் திரு மேனியை உபலஷித்ததாக்கி
திருமேனியை அடியார்க்கு போக்யமாக்காதே
தனக்கு போக்யமாக ஆளுமவன் –

வார்த்தை என்னே –
அவர்தாம் இங்கு வந்திலர் ஆகிலும்
ஒரு வார்த்தை யாகிலும் சொல்லி அனுப்ப அமையுமே
அதுவும் இல்லையோ -என்கை

இவள் அப்படிக் கேட்ட அளவிலும்
அம் முகில்கள் மறுமாற்றம் சொல்லப் பெறாமையாலே
தனது ஆற்றாமையின் கனத்தை அருளுகிறாள் –
காமத் தீயுள் புகுந்து கதுவப் பட்டிடைக் கங்குல் ஏமத்தோர் தென்றலுக்கு –
அவ வெம்பிரான் இடத்து வைத்த காமமான தீயானது
வெளியில் உள்ள அவயவங்களை நிஸ் சேஷமாக தஹித்து விட்டு
இரை காணாமல் உள்ளே புகுந்து தக்கக
தென்றல் காற்றானது அதற்குத் துணையாக இருந்து கொண்டு –

கங்குலிடை -இரவிலே
ஏமத்து-யாமத்தில்
இடை ஏமத்து -நாடு யாமத்தில்
ஏமத்து -கட்டும் காவலுமாய் உள்ள இடத்தில் என்றுமாம் –

இங்கு இலக்காய் நான் இருப்பேனே
நோயை அதிகப் படுத்த இப்படி இரண்டின் கையிலும் அகப்பட்டு கொண்டுஎத்தனை நாள்
தடுமாறிக் கிடப்பேன் -என்கிறாள் –

———————————————————————————————-

ஒளி வண்ணம் வளை சிந்தை உறக்கத்தோடு இவை எல்லாம்
எளிமையால் விட்டு என்னை ஈடு அழியப் போயினவால்
குளிர் அருவி வேங்கடத்து என் கோவிந்தன் குணம் பாடி
அளியத்த மேகங்காள் ஆவி காத்து இருப்பேனே—-8-3-

பதவுரை

அளியத்த மேகங்காள்–அருள் புரியக் கடவ மேகங்களே!
ஒளி–தேஹத்தின் காந்தியும்
வண்ணம் –நிறமும்
வளை–வளைகளும்
சிந்தை–நெஞ்சும்
உறக்கத்தோடு–உறக்கமும் ஆகிய இவையெல்லாம்
எளிமையால்–என்னுடைய தைந்யமே காரணமாக
என்னை இட்டு–என்னை உபேக்ஷித்து விட்டு
ஈடு அழிய–என் சீர் குலையும்படி
போயின–நீங்கப் போய் விட்டன.
ஆல்–அந்தோ!
குளிர் அருவி–குளிர்ந்த அருவிகளை யுடைய
வேங்கடத்து–திருமலையி லெழுந்தருளி யிருக்கிற
என் கோவிந்தன்–எனது கண்ண பிரானுடைய
குணம்–திருக் கல்யாண குணங்களை
பாடி–வாயாரப் பாடிக் கொண்டு (அந்தப் பாட்டே தாரகமாக)
ஆவி–பிராணனை
காத்திருப்பேனே–ரக்ஷித்திருக்க என்னால் முடியுமோ?

எம்பெருமானைப் பிரிந்து விட்ட துக்கத்தினால் சரீர சோபைமாறி நிறமழிந்து வளைகழன்று நெஞ்சு தளர்ந்து
உறக்கமொழிந்து இப்படியெல்லாம் நான் சீர் குலைந்து தடுமாறியிருக்குமிருப்பை என்சொல்ல வல்லேனென்கிறாள் முன்னடிகளால்.
ஒளிவண்ணம் – ஒளிபொருந்திய வர்ணம் என்றுமாம். எம்பெருமானோடு ஸ்பஸ் லேஷிக்கப் பெறுங்காலத்தில்
மேனி புகர்ந்திருப்பதும் பிரிந்து படுங்காலத்தில் “என் மங்கை யிழந்தது மாமை நிறமே“ என்னும்படி
வைவர்ணியப்பட்டிருப்பதும் மெய்யன்பர்களின் இலக்கணமாமென்க.
மேனி மெலியவே வளைகளும் கழன்றொழியும், நெஞ்சும் உருக்குலையும்.

எளிமையால் – நான் பிராண நாதனால் உபேக்ஷிக்கப்பட்டுத் தனிமையாயத் தளர்ந்து கிடக்கிறேனென்பது காரணமாக
ஒளி வண்ணம் வளை சிந்தை யுறக்கங்கள் என்னைவிட்டு நீங்கின என்றபடி எளிபாரை எல்லாரும் கைவிடுவது ஸஹஜமே யன்றோ.
ஆகவே, எளிமையால் என்றது – என்னிடத்துள்ள தைந்யம் காரணமாக என்றபடியாயிற்று.
அன்றிக்கே, ஒளிவண்ணம் முதலியவை என்னை உபேக்ஷித்து விட்டுநீங்கினதற்கு காரணம் தங்களுடைய புன்மையேயாம்,
ஆபத்தை யடைந்தவர்களை விட்டுநீங்குமவர்கள் நீசர்களேயிறே – என்றதாகவும் கொள்ளலாம்.
இப்பக்ஷத்தில், எளிமையால் என்றது – தங்களுடைய நீசத்தன்மையினால் என்றபடியாம்.

விஸலேஷகாலங்களில் நாயகனுடைய திருக்கல்யாண குணங்களைக் கீர்த்தனை பண்ணிக் கொண்டு
ஆவிகாத்திருப்போமென்று பார்த்தாலும், ஒளிவண்ணம் விளைசிந்தையொழியும்படி நேர்ந்த இந்த தஸையில்
குண கீர்த்தநம்பண்ணித் தரித்திருக்க என்னாலாகுமோ வென்கிறாள் பின்னடிகளில்.
நாயகனைப் பிரிந்து தளர்ந்திருக்குங் காலத்தில் மேகங்கள் வந்து முகங்காட்டின படியாலே
அந்த உபகாரத்தைக் கொண்டாடி “அளிபத்த மேகங்காள்“ என்கிறாள்.
ஆவிகாத்திருப்பேனே – பிராணநாதன் அவனான பின்பு பிரரணன்களைக் காக்கவேண்டிய கடமை
அவன் தலைப்பட்டதேயன்றி எனக்குப் பணியாமோ? என்கை.

ஒளி வண்ணம் வளை சிந்தை உறக்கத்தோடு இவை எல்லாம்
எம்பெருமானை பிரிந்து பட்ட துக்கத்தினால்
சரீர சோபை மாறி
நிறம் அழிந்து
வளை கழன்று
நெஞ்சு தளர்ந்து
உறக்கம் ஒழிந்து
இப்படி எல்லாம் நான் சீர் குலைந்து
தடுமாறி இருக்கும் இருப்பை
என் சொல்ல வல்லேன் –

ஒளி வண்ணம் -ஒளி பொருந்திய வண்ணம் -என்றுமாம்
எம்பெருமான் உடன் சம்ச்லேஷிக்க பெறும் காலத்தில்
மேனி புகர்த்து இருப்பதுவும்
பிரிந்து படும் காலத்தில்
என்மங்கை இழந்தது மாமை நிறமே –
மேனி மெலியவே வளைகளும் கழன்று ஒழியும்
நெஞ்சும் உருக்குலையும் –

எளிமையால் விட்டு என்னை ஈடு அழியப் போயினவால் –
நான் பிராண நாதனால் உபேஷிக்கப் பட்டு
தனிமையாய்த் தளர்ந்து கிடக்கிறேன் எனபது காரணமாக
இவை எல்லாம் என்னை விட்டு நீங்கின என்றபடி
எளியாரை எல்லாரும் கை விடுவது சஹஜமே அன்றோ –
ஆகவே
எளிமையால் -என்றது என்னிடத்தில் உள்ள தைந்யம் காரணமாக என்றபடி
அன்றிக்கே
இவை என்னை விட்டு நீங்க காரணம் தங்கள் உடைய புன்மையே யாம்
ஆபத்தை அடைந்தவர்களை விட்டு நீங்குகிறவர்கள் நீசர்களே இ றே என்றுமாம் –
தங்களுடைய நீசத் தன்மையால் நீங்கின —

குளிர் அருவி வேங்கடத்து என் கோவிந்தன் குணம் பாடி –
விஸ்லேஷ காலங்களிலே நாயகன் உடைய
திருக் கல்யாண குணங்களை கீர்த்தனை பண்ணிக் கொண்டு
ஆவி காத்து இருப்போம் என்று பார்த்தாலும்
இவை எல்லாம் நீங்கிய இத்தசையிலும்
என்னால் குணகீர்த்தனம் பண்ணித் தரித்து இருக்க ஆகுமோ -என்கிறாள் –

அளியத்த மேகங்காள்
நாயகனைப் பிரிந்து தளர்ந்து இருந்த காலத்தில்
மேகங்கள் வந்து முகம் காட்டின படியால்
அந்த உபகாரத்தை கொண்டாடி -அளியத்த மேகங்காள் -என்கிறாள் –

ஆவி காத்து இருப்பேனே –
பிராண நாதன் அவன் ஆனபின்பு
பிராணன்களைக் காக்க வேண்டிய கடமை
அவன் தலைப் பட்டதே அன்றி எனக்குப் பணியாமோ –

———————————————————————————

மின்னாகத் தெழுகின்ற மேகங்காள் வேங்கடத்துத்
தன்னாகத் திருமங்கை தங்கிய சீர் மார்வற்கு
என்னகத் திளம் கொங்கை விரும்பித் தாம் நாடோறும்
பொன்னகம் புல்குதற்கு என்புரிவுடைமை செப்புமினே –8-4-

பதவுரை

ஆகத்து மின் எழுகின்ற மேகங்காள்–சரீரத்திலே மின்னல் தோன்றப் பெற்ற மேகங்களே!
என் ஆகத்து–என் மார்விலுண்டான
இள கொங்கை–இள முலைகளை
தாம் விரும்பி–அவ் வெம்பெருமான் விரும்பி
பொன் ஆகம் புல்குதற்கு–அழகிய தம் மார்வோடே அணைய வேணு மென்னும் விஷயத்தில்
நாள் தோறும்–நித்யமும்
என் புரிவடைமை-திருமலையிலே
தன் ஆகம்–தனது திருமேனியில்
திருமங்கை தஙகிய சீர் மார்வற்கு–பிராட்டி எழுந்தருளி யிருக்கப் பெற்ற திரு மார்பு படைத்த பெருமானுக்கு சொல்லுங்கள்

எம்பெருமானுடைய கரிய திருமேனியில் மின்னற்கொடி போன்ற பிராட்டி விளங்கும்படியை நினைப்பூட்டிக்கொண்டு
மின்னயெழுகின்ற பேகங்களை! நீங்கள் திருவேங்கடமுடையான் பக்கலிலே சென்று ஒருவார்த்தை சொல்லவேணும்,
அதாவது – எம்மார்பிலுள்ள இளமுலைகளை அவ்வெம்பெருமான் விரும்பி அணைந்துகொண்டே
இடைவிடாது கிடக்கவேணுமென்று நான் ஆசைப்பட்டிராநின்றே னென்பதை நீங்கள் போய்ச் சொல்லவேணுமென்கிறாள்.

ஆகம் என்று உடம்புக்கும் மார்வுக்கும் பெயர் முதலடியில் ஆகத்து என்றது – உடம்பிலே என்றபடி,
மின்னலாலே பரபாகஸோபை பெற்றிருக்கிற உடம்பையுடைய மேகங்களை! என்றவாறு.
மேகங்காள்! என்றவிடத்து “நடுவே பெரியவுடையார் (ஜடாயுபக்ஷி) வந்து தோற்றினாற் போலேயிருந்த தீ!
அவனைப் பிரிந்து நோவுபடுகிற ஸமயத்திலே நீங்கள் வந்து தோற்றினபடியும்.“ என்றருளிச் செய்வர் பெரியவாச்சான் பிள்ளை.
இரண்டாமடியில், தன்னாகம் – தன்னிடத்திலே என்றபடி. “சீர்மார்வற்குச் செப்புமினே“ என்று அந்வயம்.

மற்றையோருடைய முலைபோலல்ல என்னுடைய முலை, அவை ஆறியிருக்கும்,
இவை “என் விஷயத்தைக் காட்டு, என் விஷயத்தைக் காட்டு“ என்று எப்போதும் பதறினபடியே யிருக்கும்
என்பது தோன்ற என்னாகத்திளங்கொங்கை என்கிறாள் காணும்.
இளங்கோங்கை – ஒரு வஸ்துவிலே விருப்பமுள்ள இளம்பிள்ளைகளைத் தாய்தந்தையர் எவ்வளவு ஸமாதானப் படுத்தினாலும்
ஸமாதாநமடையாமல் விரும்பின வஸ்துவைப் பெற்றல்லது விடாத பிடிவாதங் கொள்வதுபோல்
என் முலைகளும் அவ்வெம்பெருமானது திருமார்வோடே அணைந்தே தீரவேணுமென்ற பிடிவாதமுடையன் என்கிறாள் –
“சொற்கேளாத பரஜைகளைப் போலேயத்து முலைகளின்படி“ என்பது வியாக்யான ஸ்ரீஸூக்தி
கொங்கை. என்றவிடத்து இரண்டாம் வேற்றுமை தொக்கிக் கிடக்கிறது,
என்னாகைத்து இளங்கொங்கையை அவர் தாம் நாடோறும் விரும்பித் தமது பொன்னாகத்தாலே புலகுதற்கு
என் புரிவுடைமை செப்புமின் என்பதாகக் கொள்க. பொன் ஆகம் – விரும்பத்தக்க திருமார்பு புரிவுமைமை – அன்புடமை, ஆசையுடைமை.

மின்னாகத் தெழுகின்ற மேகங்காள் வேங்கடத்துத் தன்னாகத் திருமங்கை தங்கிய சீர் மார்வற்கு
எம்பெருமான் உடைய கரிய திரும் மேனியிலே
மின்னல் கொடி போன்ற பிராட்டி விளன்கும்படியை
நினைப்பூட்டிக் கொண்டு மின்னி எழுகின்ற மேகங்களே
நீங்கள் திருவேங்கடமுடையான் பக்கலிலே சென்று
ஒரு வார்த்தை சொல்ல வேணும் -அதாவது –

என்னகத் திளம் கொங்கை விரும்பித் தாம் நாடோறும் பொன்னகம் புல்குதற்கு என்புரிவுடைமை செப்புமினே
என் மார்பில் உள்ள இள முலைகள்
அவ வெம்பெருமான் விரும்பி அணைந்து கொண்டே
இடைவிடாது கிடக்க வேணும் என்று
நான் ஆசைப்பட்டு இரா நின்றேன் -என்பதை
நீங்கள் போய்ச் சொல்ல வேணும்

ஆகம் -உடம்புக்கும் மார்வுக்கும் பெயர்
மின்னலாலே பரபாக சோபை பெற்று இருக்கிற உடம்பை யுடைய மேகங்கள்
மேகங்காள் -என்றது நடுவே பெரிய வுடையார் -ஜடாயு -வந்து தோற்றினால் போலே இருந்ததீ
அவனைப் பிரிந்து நோவு படுகிற சமயத்திலே நீங்கள் வந்து தோன்றின படியும் –

தன்னாகம் -தன்னிடத்திலே சீர் மார்வற்குச் செப்புமினே -என்று அந்வயம்
மற்றயோர் உடைய முலை போல் அல்ல என்னுடைய முலை
அவை ஆறி இருக்கும்
இவை என் விஷயத்தைக் காட்டு என் விஷயத்தைக் காட்டு -என்று எப்போதும் பதறின படியே இருக்கும் –
என் ஆகத்து இளம் கொங்கை –
ஒரு வஸ்துவிலே விருப்பம் உள்ள இளம் பிள்ளைகளை
தாய் தந்தையர் எவ்வளவு சமாதானப் படுத்தினாலும்
சமாதானம் அடையாமல் விரும்பிய வஸ்துவை பெற்று அல்லது விடாமல் பிடிவாதம் கொள்வது போலே
என் முலைகளும் எம்பெருமான் உடைய திரு மார்புடன்
அணைந்து தீர வேணும் என்ற பிடிவாதம் யுடையவன
சொல் கேளாத பிரஜைகளை போலே யாய்த்து முலைகளின் படி –
என் ஆகத்து இளம் கொங்கையை
அவர் தாம் நாடோறும் விரும்பி
தமது பொன்னாகத்தாலே புல்குவதற்கு
என் புரிவுடைமை செப்புமின் -என்ற அந்வயம்
பொன்னாகம் -விரும்பத் தக்க திரு மார்பு
புரிவுடைமை -அன்புடைமை -ஆசை வுடைமை —

———————————————————————————-

வான் கொண்டு கிளர்ந்து எழுந்த மா முகில்காள் வேங்கடத்துத்
தேன் கொண்ட மலர் சிதறத் திரண்டு ஏறிப் பொழிவீர் காள்
ஊன் கொண்ட வள்ளுகிரால் இரணியனை யுடலிடந்தான்
தான் கொண்ட சரி வளைகள் தருமாகில் சாற்றுமினே–8-5-

பதவுரை

வேங்கடத்து–திருமலையிலே
தேன் கொண்ட மலர் சிதற–தேன் நிறைந்துள்ள புஷ்பங்கள் சிதறும்படி
திரண்டு ஏறி பொழிலீர்காள்–திரள் திரளாக ஆகாயத்திலேறி மழையைப் பொழிகின்றவையாயும்
வான் கொண்டு கிளர்ந்து எழுந்த–ஆகாயத்தைக் கபளீகரித்துக் கொண்டு ஒங்கிக் கிளம்புகின்றவையாயுமுள்ள
மா முகில்காள்!–காள மேகங்களை!
ஊன் கொண்டவள் உகிரால்–வலியள்ளவையாய் கூர்மை யுடையவையான நகங்களாலே
இரணியனை உடல் இடந்தான் தான்–ஹிரண்யாஸுரனுடைய உடலைப் பிளந்தெறிந்த பெருமான்
கொண்ட–என்னிடத்துக் கொள்ளை கொண்டு போன
சரி வளைகள்–கை வளைகளை
தரும் ஆகில்–திருப்பிக் கொடுப்பதாக விருந்தால்
சாற்றுமின்–எனது அவஸ்த்தையை அவர்க்குத் தெரிவியுங்கள்-

முன்னடிகளிரண்டும் மேகவிளி. ஆகாசத்தை விளாக்குலைகொண்டு – எங்குப் பார்த்தாலும்
நீங்களே யாய்ப் பரந்து கிடக்கின்ற மேகங்களை! தேன் நிறைந்த நல்ல புஷ்பங்கள் சிதறி விழும்படி
அவற்றுக்குக் கெடுதியை விளைத்துக் கொண்டு நீங்கள் மழைபொழிவதனால் என்ன பயன்?
பிறர்க்குத் தீங்கை விளைப்பதோ உங்களுக்குப் புருஷார்த்தம்,
இடர்ப் பட்டாரை இன்பக் கடலில் ஆழ்த்த வேண்டாவோ நீங்கள்? முன்னடிகளில் உட்கருத்து.

விஸ்லேஷ காலத்திலே எனக்கு உத்தீபங்களாய்க் கொண்டு தோற்றுகின்ற மலர்களை நீங்கள் சிதறவடிப்பது எனக்குச் சந்தோஷந்தான்,
ஆகிலும் அவ்வளவு செய்தமாத்திரத்தால் பயனில்லை, திருவேங்கடமுடையானோடே நான் ஸம்ஸிலேஷம் பெற்று
இம் மலர்களைப் போகோபகரணமாகக் கொண்டு களிக்கும்படியாகச் செய்துவைக்க வேணும் என்பதாகவும் கருத்துக் கொள்வர்.
அநிஷ்டத்தைத் தவிர்ப்பதோடு இஷ்டத்தைக் கொடுப்பதுஞ செய்யவேண்டியதாதலால்,
இப்போது எனக்கு அநிஷ்டங்களான மலர்களைச் சிதறவடிப்பது மாத்திரம் போதாது,
பகவத் ஸம்ஸ்லேஷமாகிற இஷ்டப்ராப்தியையும் பண்ணித்தரவேஞ மென்கை.

தான்கொண்ட சரிவளைகள் தருமாகில் சாற்றுமின் – எம்பெருமான் ஆண்டாளிடமிருந்து சரிவளைகள் கொண்டானோவென்னில்,
அவன் இவளைவிட்டுப் பிரிந்த்தனால் இவள் மேனிமெலிந்து வளைகள் கழன்று போகப் பெற்றாளாதலால்
இவ்வளை நீங்குதலுக்கு அவனே காரணமாகின்றமைபற்றித் தருகையாவதென்னென்னில்,
மறுபடியும் ஸம்ஸ்லேஷித்து வளைகள் தங்கும்படி செய்தல்.
ஆகவே சரிவளைகள் தருமாகில் என்றது – அவ் வெம்பெருமான் என்னோடு வந்து புணரத் திருவுள்ளம்
பற்றியிருக்கிறானாகில் என்றபடி.
சரி என்பதே கைவளைக்குப் பெயராயிருக்க, சரிவளை என்றது “கர்ணகுண்டலம், – கரிகலபம்“ என்பனபோலவாம்.
சாற்றுமின் – அவனுடைய ஆபிமுக்யத்தை அறிந்துகொண்டு என் நிலைமையை அவனுக்குச் சொல்லுங்கள் என்கை.
இங்கே வியாக்யான ஸ்ரீஸூக்தி – (சாற்றுமினே) அவன் தரிலும் தருகிறான். தவிரிலும் தவிருக்கிறான்.
நீங்கள் அறிவித்துப் போருங்கோள்“.
அன்றியே,
அவனுடைய திருவுள்ளத்தை நீங்கள் அறிந்துகொண்டு அதனை என்னிடம்வந்து சொல்லுங்கள் என்றுமாம்.

வான் கொண்டு கிளர்ந்து எழுந்த மா முகில்காள் –
ஆகாசத்தை விளாக்குலை கொண்டு
எங்குப் பார்த்தாலும் நீங்களே யாகப்
பரந்து கிடக்கின்ற மேகங்காள் –

வேங்கடத்துத் தேன் கொண்ட மலர் சிதறத் திரண்டு ஏறப் பொழிவீர் காள்-
தேன் நிறைந்த நல்ல புஷ்பங்கள் சிதறி
விழும்படி அவற்றுக்குக் கெடுதியை விளைத்துக் கொண்டு
நீங்கள் மழை பொழிவதனால் என்ன பயன்
பிறர்க்குத் தீங்கை விளைவிப்பதோ உங்கள் புருஷார்த்தம்
இடர்ப்பட்டாரை இன்பக் கடலில் ஆழ்த்த வேண்டாவோ நீங்கள் –
விஸ்லேஷ காலத்திலே
எனக்கு உத்தீபகங்களாய் கொண்டு தோற்றுகின்ற
மலர்களை நீங்கள் சிதற அடிப்பது எனக்கு சந்தோஷம் தான்
ஆகிலும் அவ்வளவு செய்த மாதரத்தில் பலன் இல்லை
திரு வேங்கடமுடையான் உடன் நாம் சம்ச்லேஷம் பெற்று
இம் மலர்களை போக உபகரணங்களாக கொண்டு
களிக்கும் படி செய்து வைக்க வேண்டும் –
அநிஷ்டத்தை தவிர்ப்பதோடு
இஷ்டத்தையும் கொடுப்பதும் செய்ய வேண்டும் ஆதலால்
இப்போது எனக்கு அநிஷ்டமான மலர்களை சிதற அடிப்பதும் மட்டும் போதாது
பகவத் சம்ச்லேஷம் ஆகிற இஷ்ட பிராப்தியையும் பண்ணித் தர வேணும் என்கை —

ஊன் கொண்ட வள்ளுகிரால் இரணியனை யுடலிடந்தான்
தான் கொண்ட சரி வளைகள் தருமாகில் சாற்றுமினே
எம்பெருமான் ஆண்டாள் இடம் சரி வளைகள் கொண்டானோ என்னில்
அவன் இவளை விட்டுப் பிரிந்ததனால் இவள் மேனி மெலிந்து
வளைகள் கழன்று போகப் பெற்றாள் ஆதலால்
இவ்வளை நீங்குதலுக்கு அவனே காரணம் என்றதைப் பற்றி
தான் கொண்ட சரி வளைகள் -எனப்பட்டது -என்க

தருமாகில் -என்று
வளையைத் தருகை யாவது என் என்னில்
மறுபடியும் சம்ச்லேஷித்து வளைகள் தங்கும்படி செய்தல் –
ஆகவே
சரி வளைகள் தருமாகில் -என்றது
அவ வெம்பெருமான் தன்னோடு வந்து புணரத் திரு உள்ளம் பற்றி இருக்கிறான் ஆகில் -என்றபடி
சரி -என்பதே கை வளைக்கு பெயராய் இருக்க
சரி வளை -என்றது -கர்ண குண்டலம் – கரி கல்பம் போலே யாம்

சாற்றுமின்
அவனுடைய ஆபி முக்யத்தை அறிந்து கொண்டு என் நிலைமையை அவனுக்கு சொல்லுங்கோள் –
அவன் தரிலும் தருகிறான்
தவிரிலும் தவிருகிறான்
நீங்கள் அறிவித்துப் போருங்கோள் –

அன்றியே
அவன் திரு உள்ளத்தை நீங்கள் அறிந்து கொண்டு
அதனை என்னிடம் வந்து சொல்லுங்கோள் என்றுமாம்-

————————————————————————————-

சலம் கொண்டு கிளர்ந்து எழுந்த தண் முகில்காள் மாவலியை
நிலம் கொண்டான் வேங்கடத்தே நிரந்து ஏறிப் பொழிவீர் காள்
உலங்கு உண்ட விளங்கனி போல் உள் மெலியப் புகுந்து என்னை
நலம் கொண்ட நாரணற்கு என் நடலை நோய் செப்புமினே–8-6-

பதவுரை

சலம் கொண்டு–ஸமுத்ர ஜலத்தை முகந்து கொண்டு
கிளர்ந்து எழுந்த–மேற் கிளம்பி விளங்குகின்ற
தண் முகில் காள்–குளிர்ந்த மேகங்களே!
மா வலியை–மஹா பலியிடமிருந்து
நிலம் கொண்டான் வேங்கடத்து–பூமியை ஸ்வாதீநப் படுத்திக் கொண்டவனான எம்பெருமான் எழுந்தருளியிருக்கிற திருமலையிலே
நிரந்து–பரவி
ஏறி–உயர விருந்து
பொழிவீர் காள்!–பொழிகின்ற மேகங்களே!
உலங்கு உண்ட–பெருங்கொசுக்கள் புஜித்த
விளங்கனி போல் உள் மெலிய–விளாம்பழம் போல நான் உள் மெலியும் படி
புகுந்து–என்னுள்ளே பிரவேசித்து
என்னை–என்னுடைய
நலம் கொண்ட–நிறைவுகளை அபஹரித்த
நாரணற்கு–நாராயணனுக்கு
என் நடலை நோய்–எனது கஷ்ட வ்யாதியை
செப்புமின்–தெரிவியுங்கள்-

இதிலும் முன்னடிகளிரண்டும் மேகவிளி. ‘கடலில்நீரை முகந்துகொண்டு கிளம்பின குளிர்ந்த மேகங்களே! என்றது –
உங்களுடைய வடி வழகும் குளிரிச்சியுமெல்லாம் போக்யமாகத்தானிருக்கிறது, அதில் ஒரு குறையில்லை என்றபடி
பின்னை எந்த அம்ஸத்தில் குறையுள்ளதென்றால், அது தோன்றச் சொல்லுகிறாள்
“மாவலியை நிலங்கொண்டான் வேங்கடத்தே நிரந்தேறிப் பொழிவீர்காள்!“ என்று.
ப்ரயோஜநாந்தரபரரான தேவர்களுக்காத் தன்னை யாசகனாக்கிக் காரியம் செய்த பெருமான் எழுந்தருளியிருக்கிற தேஸத்திலே
வர்த்திக்கிற நீங்கள் அநந்யப்ரயோஜநையான் எனக்காகக் காரியஞ்செய்ய வேண்டாவா?
எம்பெருமான் அஸுரன் பக்கலிலேபோய்க் காரியம் செய்ததுபோல் நீங்களும் ஒரு அஸுரன் பக்கலிலே
போய்க் காரியஞ் செய்ய வேணுமென்று நான் சொல்லுகிறேனோ? உடையவன் பக்கலிலேயன்றோ
உங்களைப் போகச்சொல்லுகிறேன். என் காரியத்தைச் செய்யாதது உங்களுக்குக் குறையன்றோ என்கை.

“(ஏறிப் பொழிவீர்காள்!) சாய்கரத்தை உயர வைத்துத் தண்ணீர் வார்ப் பாரைப்போலே, காணவே விடாய்கெடுப்படி
உயரவேறி வர்ஷிக்கிறிகோளிறே, அவன் வர்த்திக்கிற தேஸித்திலே வர்த்தித்து அவனோடே உங்களுக்கு
ஒரு ஸம்பந்தமுண்டானால் அவன் ஸ்வபாமுண்டாக வேண்டாவோ?“ என்பது வியாக்கியன் ஸ்ரீஸூக்தி.

உனக்காக யாம் செய்யத்தக்கது என்னவென்று அந்த மேகங்கள் கேட்க
அவற்றுக்குச் செய்யத்தக்கது சொல்லுகிறாள் பின்னடிகளில்
உலங்கு என்பது பெருநுளும்பு, (விளாம்பழத்தை மொய்க்கிற கொசுக்கள்,) அவை விளாம்பழத்திலே மொய்த்தவாறே
அதின் ரஸமெல்லாம் சுவறிப்போம், அதுபோல என்னுடம்போடே அணைந்து என் ஸர்வ ஸ்வத்தையும் அபஹரித்த
பெருமானுக்கு நான் இப்படி நோவுபட்டுக் கிடக்கிறே னென்பதைத் தெரிவியுங்கள் என்கிறாள்.

சலம் – ஜலம், நலம் – பெண்மைக்கு உரிய நரண், மடம், அச்சம் முதலிய குணங்கள்.
நடலை நோய் – நிற்பது இருப்பது விழுவது எழுவதாய்ப் படுகிற நோய்.

சலம் கொண்டு கிளர்ந்து எழுந்த தண் முகில்காள்-
கடல் நீரை முகந்து கொண்டு
கிளம்பின குளிர்ந்த மேகங்களே -என்றது –
உங்களுடைய வடிவு அழகும் குளிர்ச்சியும்
எல்லாம் போக்யமாகத் தான் இருக்கிறது
அதில் குறை இல்லை
பின்னை எந்த அம்சத்தில் குறை என்றால் –
சலம் -ஜலம்

மாவலியை நிலம் கொண்டான் வேங்கடத்தே நிரந்து ஏறிப் பொழிவீர் காள்
பிரயோஜனாந்தர பரர்களுக்காக
தன்னை யாசகனாக்கி கார்யம் செய்து அருளிய எம்பெருமான்
எழுந்து அருளி இருக்கிற தேசத்திலே வர்த்திக்கிற நீங்கள்
அநந்ய பிரயோஜனனை யான எனக்காக கார்யம் செய்ய வேண்டாவா –
எம்பெருமான் அசுரன் பக்கலிலே போய் கார்யம் செய்தது போலே
உங்களையும் ஒரு அசுரன் பக்கலிலே போய் கார்யம் செய்யச் சொல்லுகிறேனோ
உடையவன் பக்கலிலே அன்றோ உங்களைப் போகச் சொல்லுகிறேன்
என் காரித்தைச் செய்யாதது உங்களுக்கு குறை அன்றோ -என்கை –

ஏறிப் பொழிவீர் காள் –
சாய் கரத்தை உயர வைத்து
தண்ணீர் வார்ப்பாரைப் போலே
காணவே விடாய் கெடும்படி உயர ஏறி வர்ஷிக்கும் மேகங்களே
அவன் வர்த்திக்கிற தேசத்திலே வர்த்தித்து
அவனோடு உங்களுக்கு ஒரு சம்பந்தம் உண்டானால்
அவன் ஸ்வ பாவம் யுண்டாக வேண்டாவோ –

உனக்காக யாம் செய்யத் தக்கது என் என்று
அந்த மேகங்கள் கேட்க
அவற்றுக்கு செய்யத் தக்கது சொல்லி அருளுகிறாள் மேல் –
உலங்கு உண்ட விளங்கனி போல் உள் மெலியப் புகுந்து என்னை
நலம் கொண்ட நாரணற்கு என் நடலை நோய் செப்புமினே
உலங்கு –பெரு துளும்பு -விளாம் பழத்தை மொய்க்கிற கொசுக்கள்
அவை விளாம் பழத்தை மொய்த்தவாறே அதின் ரசம் எல்லாம் சுவறிப் போம்
அது போலே என் உடம்போடு அணைந்து
என் சர்வ ஸ்வத்தையும் அபஹரித்த பெருமானுக்கு
நான் இப்படி நோவு பட்டுக் கிடக்கிறேன்
என்பதை அறிவியுங்கோள்
நலம் -பெண்மைக்கு உரிய நாண் மடம் அச்சம் முதலிய குணங்கள்
நடலை நோய் -நிற்பது இருப்பது விழுவது எழுவதாய்ப் படுகிற நோய்-

————————————————————————————–

சங்க மா கடல் கடைந்தான் த்ண் முகில்காள் வேங்கடத்துச்
செங்கண் மால் சேவடிக் கீழ் அடி வீழ்ச்சி விண்ணப்பம்
கொங்கை மேல் குங்குமத்தின் குழம்பு அழியப் புகுந்து ஒரு நாள்
தங்கு மேல் என்னாவி தங்கும் என்றும் உரையீரே–8-7-

பதவுரை

சங்கம்–சங்குகளை யுடைத்தாயும் பெருமை வாய்ந்தது
மா-பெருமை வாய்ந்ததாயுமான
கடல்–கடலை
கடைந்தான்–கடைந்தருளின பெருமான் எழுந்தருளி யிருக்கிற
வேங்கடத்து–திருமலையில் திரிகிற
விண்ணப்பம்–விஜ்ஞாபம் யாதெனில்
கொங்கை மேல்–எனது முலைகளின் மேல் (பூசப் பட்டுள்ள)
குங்குமத்தின் குழம்பு–குங்குமக் குழம்பானது
அழிய–நன்றாக அவிந்து போம்படி
தண் முகில் காள்–குளிர்ந்த மேகங்களே!
செம் கண் மால்–புண்டரீகாக்ஷனான அவ் வெம்பெருமானுடைய
சே அடி கீழ்–செவ்விய திருவடிகளின் கீழ்
அடி வீழ்ச்சி-அடியேனுடைய
ஒரு நாள்–ஒரு நாளாகிலும்
புகுந்து தங்கும் ஏல்–அவன் வந்து ஸம்ஸ்லேஷிப்பானாகில்
(அப்போது தான்)
என் ஆவி–என் பிராணன் நிலை நிற்கும் என்பதாம்
உரையீரே–(இவ் விண்ணப்பத்தை அப் பெருமானிடத்துச்) சொல்லுங்கள்-

தன்னை ஸ்ரம்ப்படுத்திப் பிறர் காரியமே கருத்தாகச் செய்து போருகிற எம்பெருமான் எழுந்தருளியிருக்கிற
தேஸத்தில் வாழ்கிறவுங்களுக்கு அவனுடைய குணம் படிய வேண்டாவா? என்கை
ஸம்போதனத்தின் உட்கருத்து நீங்கள் திருவேங்கடமுடையானது திருவடிவாரத்திலே அடியேனுடைய ஒரு விண்ணப்பத்தைச் சொல்ல வேணும்,
விண்ணப்பம் செய்யும் பாசுரமென்னென்னில்,
“கொங்கைமேற் குங்குமத்தின் குழம்பழியப் புகுந்து ஒருநாள் தங்கு மேல் என்னாவிதங்கும்“ என்று சொல்லுங்கோள்.
அவர் என்னோடு கலவி செய்ய வருவாரென்று நம்பி முலைத்தடங்களிலே குங்குமக்குழம்பு பூசி அலங்கரித்து வைத்திருக்கிறேன்,
அது ப்ரயோஜநமுடையதாம்படி பண்ணுவாராகில் தரிக்கலாம் என்று சொல்லுங்கோள் என்கிறாள்,
அணையவமுக்கிக் கட்டுகையாகிற கடாஸ்லேஷத்தில் உள்ள விருப்பத்தை உணர்த்துகிறபடி.
குங்குமத்தின் குழம்பு – குங்குமப்பூவை மர்த்தித்துக் குழம்பாக்கிப் பூசின் பூச்சு.

இவளுடைய பாரிப்புக்கெல்லாம் ஒருநாள் அணைத்தால் போருமோ? ஊழியெல்லா மணைத்துக்கிடந்தாலும்
த்ருப்தி பெறமாட்டாத அபிநிவெஸமன்றோ இவளது, அப்படிப்பட்ட அபிநிவேஸம்
ஒருநாள் வந்து தங்கினவளவாலே த்ருப்திபெறுமோ வென்னில், என் ஆவி தங்கும் என்ற சொல் நலத்தை நோக்குமின்,
ஒருநாள் அணைந்தவளவால் போகத்துக்குப் போராது ப்ராண ரக்ஷணத்துக்குப் போரும் என்கிறாளாய்த்து.

“(ஒருநாள் தங்குமேல் என்னாவி தங்கும்.)
குண ஜ்ஞானத்தாலே தரியாளோ என்றிருக்கவொண்ணாது, அணையுமாகில் தரிக்கலாம்.“ என்பது வியாக்யான ஸ்ரீஸூக்தி.

சங்க மா கடல் கடைந்தான் த்ண் முகில்காள் –
தன்னை ஸ்ரமப் படுத்தி
பிறர் கார்யமே கருத்தாகச் செய்து பொறுக்கிற எம்பெருமான்
எழுந்து அருளி இருக்கிற தேசத்தில்
வாழ்கிற உங்களுக்கும் அவனுடைய குணம் படிய வேண்டாவோ –

வேங்கடத்துச் செங்கண் மால் சேவடிக் கீழ் அடி வீழ்ச்சி விண்ணப்பம்
நீங்கள் திரு வேங்கடமுடையான் திருவடி வாரத்தில்
அடியேனுடைய விண்ணப்பத்தை சொல்ல வேணும்
விண்ணப்பம் செய்ய வேண்டிய பாசுரம் என்ன என்றால் –

கொங்கை மேல் குங்குமத்தின் குழம்பு அழியப் புகுந்து ஒரு நாள் தங்கு மேல் என்னாவி தங்கும் –
அவர் என்னோடு கலவி செய்ய வருவார் என்று நம்பி
முலைத் தடங்களிலே குங்குமப் பூ குழம்பு பூசி
அலங்கரித்து வைத்து இருக்கிறேன் –
அது பிரயோஜனமுடையாதாம் பண்ணுவார் ஆகில் தரிக்கலாம்

என்றும் உரையீரே
என்று சொல்லுங்கோள்
அனைய அமுக்கிக் கட்டுகை யாகிற
காடா ச்லேஷத்திலே உள்ள விருப்பத்தை உணர்த்துகிற படி

குங்குமத்தின் குழம்பு –
குங்குமப் பூவை மர்த்தித்து குழம்பாக்கி பூசின பூச்சு

இவளுடைய பாரிப்புக்கு எல்லாம் ஒரு நாள் அணைத்தால் போருமா
ஊழி எல்லாம் அணைத்துக் கிடந்தாலும்
திருப்தி பெற மாட்டாத அபி நிவேசம் அன்றோ இவனது
அப்படிப் பட்ட அபி நிவேசம் ஒரு நாள் வந்து தங்கின அளவாலே திருப்தி பெறுமோ
என்னில்

என் ஆவி தங்குமே –
ஒரு நாள் அணைத்த அணைவால் போகத்துக்குப் போராது
பிராண ரஷணத்துக்கு போரும்
குண ஜ்ஞானத்தாலே தரியாளோ என்று இருக்க ஒண்ணாது
அணையும் ஆகில் தரிக்கலாம் –
அடி வீழ்ச்சி -அடியாள் -பெயர்ச் சொல் –

—————————————————————————————–

கார் காலத்து எழுகின்ற கார் முகில் காள் வேங்கடத்துப்
போர் காலத்து எழுந்து அருளிப் பொருதவனார் பேர் சொல்லி
நீர் காலத் தெருக்கில் அம்பழ விலை போல் வீழ்வேனை
வார் காலத்தொரு நாள் தம் வாசகம் தந்து அருளாரே –8-8-

பதவுரை

கார் காலத்து–வர்ஷ காலத்திலே
வேங்கடத்து எழுகின்ற–திருமலையிலே வந்து தோற்றா நின்ற
கார் முகில்காள்–காள மேகங்களே!,
போர் காலத்து–யுத்த ஸமயத்திலே
எழுந்தருளி–(போர் களத்தில்) எழுந்தருளி
பொருதவனார்–போர் செய்து வெற்றி பெற்ற இராம பிரானுடைய
பேர்–திரு நாமங்களை
சொல்லி–ஸங்கீர்த்தநம் பண்ணி
நீர் காலத்து எருக்கில் அம் பழ இலை போல் வீழ்வேனை–மழைகாலத்தில் எருக்கம் பழுப்புக்கள் அற்று
விழுவது போல் ஒசிந்து விழுகின்ற எனக்கு
வார் காலத்து ஒரு நாள்–நெடுகிச் செல்லுகிற காலத்திலே ஒரு நாளாகிலும்
தம் வாசகம் தந்தருளாரே–தம்முடைய ஒரு வார்த்தையை அருளா தொழிவரோ?

வர்ஷாகாலத்திலே தவறாமல் வந்துசேருகிறேன் என்று சொல்லிப் போன பெருமான் வாராதொழிந்தாலும்
அவனுடைய வடிவுக்குப் போலியான நீங்களாவது வந்துதோன்ற நின்றீர்களே! என்ற உகவை தோன்றக்
கார்காலத்தெழுதாலும் நாம் திருநாம ஸங்கீர்த்தநம் பண்ணிக்கொண்டாவது ஒருவாறு தரித்திருப்போமென்று பார்த்து
அடியார்கட்காகக் காரியம் செய்வதையே தொழிலாகக் கொண்டு விரோதி நிரஸநத்தில் உத்ஸாஹங்கொண்டு கிளருமவனான
சக்ரவர்த்தி திருமகனுடைய திருநாமங்களை ஸங்கீர்த்தநம் பண்ண ஆரம்பித்தேன்;
அதுவே காரணமாக உடனே ஸைதில்யமடைந்தேன்; மழைகாலத்தில் எருக்கம பழுப்புகள் அற்றற்று விழுவதுபோல்
ஒசித்து தளர்ந்து தளர்ந்து விழும்படியான நிலைமையில் நின்றேன், இவ்வளவிலும் அப்பெருமான் எனக்கு அருள்செய்ய நினைத்திலன்,
என் வாழ்நாளெல்லாம் இப்படி துக்கமயமாகவேயோ கழியப்போகிறது?
ஒருநாளாகிலும் ஒருவாய்ச்சொல் சொல்லி யனுப்பவும் மாட்டாரோ? என்கிறாள்.

கார் காலத்து எழுகின்ற கார் முகில் காள்
வர்ஷா காலத்திலே தவறாமல் வந்து சேருகிறேன் என்று சொல்லிப் போந்த
பெருமான் வாராது ஒழிந்தாலும்
அவனது வடிவுக்கு போலியான நீங்களாவது வந்து தோன்றா
நின்றீர்களே
என உகந்து -கார் காலத்து எழுகின்ற கார் முகில் காள் -என்கிறாள் –

வேங்கடத்துப் போர் காலத்து எழுந்து அருளிப் பொருதவனார் பேர் சொல்லி
அவ வெம்பெருமான் வாராது ஒழிந்தாலும்
நாம் திரு நாம சங்கீர்த்தனம் பண்ணிக் கொண்டாவது ஒருவாறு தரித்து இருப்போம் என்று பார்த்து
அடியார்கட்காக கார்யம் செய்வதையே தொழிலாகக் கொண்டு
விரோதி நிரசனத்தில் உத்சாஹம் கொண்டு
கிளருமவனான சக்கரவர்த்தி திருமகன் உடைய
திரு நாமங்களை சங்கீர்த்தனம் பண்ண ஆரம்பித்தேன் –

நீர் காலத் தெருக்கில் அம்பழ விலை போல் வீழ்வேனை –
அதுவே காரணமாக சைதில்யம் அடைந்தேன்
மழை காலத்தில் எருக்கம் பழுப்புக்கள் அற்று அற்று
விழுவது போலே
ஒசிந்து
தளர்ந்து
தளர்ந்து
விழும்படியான நிலையிலே நின்றேன்
இவ்வளவிலும் அவ வெம்பெருமான் எனக்கு அருள் செய்ய நினைத்திலன் –
என் வாழ் நாள் எல்லாம் இப்படி துக்க மயமாகவேயோ கழியப் போகிறது
வார் காலத்தொரு நாள் தம் வாசகம் தந்து அருளாரே –
நெடுகிச் செல்லுகிற காலத்திலே ஒரு நாள் ஆகிலும்
ஒரு வாய்ச் சொல்
சொல்லி அனுப்பவும் மாட்டாரோ

—————————————————————————————–

மத யானை போல் எழுந்த மா முகில்காள் வேங்கடத்தைப்
பதியாக வாழ்வீர்காள் பாம்பணையான் வார்த்தை என்னே
கதி என்றும் தானாவான் கருதாது ஓர் பெண் கொடியை
வதை செய்தான் என்னும் சொல் வையகத்தார் மதியாரே–8-9-

பதவுரை

வேங்கடத்தை–திருமலையை
பதி ஆக–இருப்பிடமாகக் கொண்டு
வாழ்வீர்கள்–வாழ்கின்றவையாயும்
மதம் யானை போல் எழுந்த–மத்த கஜம் போலே செருக்கிக் கிளர்ந்தவை யாயுமுள்ள
மா முகில்காள்–காள மேகங்களே!
பாம்பு அணையான்–சேஷ சாயியான எம்பெருமானுடைய
வார்த்தை–வார்த்தை யானது
என்னே–இப்படி பொய்யாய் விட்டதே,
தான்–“அவ் வெம்பெருமான் தான்
என்றும்–எப்போதைக்கும்
கதி ஆவான்–(ஆச்ரிதரகட்கு) ரக்ஷகனா யிருந்து வைத்து
கருதாது–அத் தன்மையை நினையாமல்
ஓர் பெண் கொடியை–ஒரு பெண் பிள்ளையை
வதை செய்தான்–கொலை பண்ணினான்“
என்னும் சொல்–என்கிற சொல்லை
வையகத்தார்–இப் பூமியிலுள்ளவர்கள்
மதியாரே–மதிக்க மாட்டார்களே-

மேகங்களைக் கொண்டாடி இருகால் ஸம்போதிக்கிறாள்; திருவேங்கடமுடையானை நீங்கள் இடைவிடாது
ஸேவித்துக் கொண்டு அத்தாலே மத்தகஜம் போலச் செருக்கி யிருக்கிறீர்களன்றோ என்பது முதல் விளியின் கருத்து.

குக்ராம்மே குடியிருப்பானவர்கள் வந்தேறிகளாய்த் திருநாள் ஸேவித்து விட்டுப் போவது போலன்றியே
திவ்யதேஸித்திலேயே நித்யவாஸம் பண்ணப் பெற்றீர்களே! என்னபாக்கியம்!! – என்ற கொண்டாட்டம் இரண்டாம் விளியின் கருத்து.

பாம்பணையான் வார்த்தை என்னே! – திருவநந்தாழ்வானிடத்து ஸகலவித கைங்கரியங்களையுங் கொள்வது போல
என்னிடத்தும் கொள்வன் என்றிருந்தேன், “நாகபர்யங்க முத்ஸ்ருஜ்ய ஹ்யாகதோ மதுராம் புரீம்“ என்றபடி
ஸேஷ ஸயநத்தை விட்டுத் திருமதுரையிலே வந்துபிறந்த கண்ணபிரான் தேர்த்தட்டில் நின்று சொன்ன வார்த்தையை
(சரமஸலோகத்தை) மெய்யென்று நீம்பியிருந்தேன்; பாம்போடே அணைந்து பாம்பின் தன்மையே தனக்குமுண்டாகப் பெற்றான்;
அதற்கு நாக்கு இரணடாயிருப்பது போல இன்னும் இரண்டு நாக்குப் பெற்றான், – அதாவது பொய்யனாய்விட்டான் – என்ற கருத்துக்காண்க.

பலபேர்களுக்கு மெய்யானகப் பரிமாறின அவன் உன்னளவிலே பொய்யனான மாத்திரத்தால் அவனுக்கு யாதொரு
அப கீர்த்தியும் விளையமாட்டாதென்று மேகங்கள் சொன்னதாகக் கொண்டு மறுமொழி கூறுகின்றாள் பின்னடிகளில்.
“ரக்ஷிதா ஜீவலோகஸ்ய ஸ்வஜநஸ்யச ரக்ஷிதா“ என்று ஸாமாந்ய ரக்ஷகனன்றிக்கே ஸ்வ ஜநங்களுக்கு
விஸேஷித்து ரக்ஷகனாகப் புகழ் பெற்றிருக்குமவன் பின்னை அவனைத் துப்புவாருண்டோ? என்கிறாள்.

சுதி – கருதாது – தன்னுடைய ரக்ஷகத்வத்தை மறந்து என்றபடி அன்றியே,
‘ஒரு பெண்கொடியை வதைசெய்வதால் நமக்கு ஸ்வரூப ஹாநி விளையப்போகிறதே!‘ என்று கருதாமல் என்றதாகவுமாம்.
பெண் கொடியை வதைசெய்தானோ வென்னில், ஓர்கொள் கொம்பிலே சேர்க்க வேண்டும் கொடியைத் தரையிலே இட்டு வைப்பது
அதனைக் கொலை செய்வ தொக்குமிறேவதை –
“பெண்ணீர்மை யீடழிக்குமிது தமக்கோர் பெருமையே“ என்று முதற் பாட்டில் மெழுகினாற்போற் சொன்னதை
இப் பாட்டில் விளங்கச்சொன்னாளென்க.

மத யானை போல் எழுந்த மா முகில்காள் வேங்கடத்தைப் பதியாக வாழ்வீர்காள்
திரு வேங்கடமுடையானை நீங்கள் இடை விடாது சேவித்துக் கொண்டு
அத்தாலே மத்த கஜம் போலே செருக்கி
இருக்கிறீர்கள் அன்றோ –
குக்ராமமே குடி இருப்பானவர்கள் வந்தேறிகளாய்
திரு நாள் சேவித்து விட்டு
போவது போல் அன்றியே
திவ்ய வாசத்திலே நித்ய வாசம் பண்ணப் பெற்றீர்களே
என்ன பாக்கியம் –

பாம்பணையான் வார்த்தை என்னே –
திரு வநந்த வாழ்வான் இடத்து சகல வித கைங்கர்யங்களையும்
கொள்வது போலே என்னிடமும் கொள்வான் என்று இருந்தேன் –
நாக பர்யங்க முத்ஸ்ருஜ்ய ஹ்யாகதோ மதுராம் புரீம் -என்றபடி
சேஷ சயனத்தை விட்டு
திருமதுரையிலே வந்து பிறந்த கண்ணபிரான்
தேர்த் தட்டிலே சொன்ன வார்த்தையை
சரம ஸ்லோகத்தை –
மெய் என்று நம்பி இருந்தேன்
பாம்போடு அணைந்து
பாம்பின் தன்மையே தனக்கும் உண்டாகப் பெற்றான்
அதற்கு நாக்கு இரண்டாய் இருப்பது போலே
இவனும் இரண்டு நாக்குப் பெற்றான் -பொய்யனே விட்டான் –
பல பேர்களுக்கு மெய்யனாகப் பரிமாறின அவன்
உன் அளவில் பொய்யனான மாதரத்தில்
அவனுக்கு ஒரு அபகீர்த்தியும் விளைய மாட்டாது -என்று மேகங்கள்
சொன்னதாக கொண்டு மறுமாற்றம் மேலே அருளுகிறாள்
கதி என்றும் தானாவான் கருதாது ஓர் பெண் கொடியை
வதை செய்தான் என்னும் சொல் வையகத்தார் மதியாரே –
ரஷிதா ஜீவா லோகஸ்ய ஸ்வ ஜனச்யச ரஷிதா -என்று
சாமான்ய ரஷகன் அன்றிக்கே
ஸ்வ ஜனங்களுக்கு விசேஷித்து ரஷகனாய் புகழ் பெற்று இருக்குமவன்
ஒரு பெண் பிள்ளையைக் கொலை செய்தான் என்ற சொல் உலகினில் பரவுமானால்
பின்னை அவனை துப்புவார் உண்டோ

கதி கருதாது -தன்னுடைய ரஷகத்வத்தை மறந்து -என்றபடி
அன்றியே
ஒரு பெண் கொடியை வதை செய்தால்
நமக்கு ஸ்வரூப ஹானி விளையப் போகிறதே -என்று கருதாமல் -என்னவுமாம்
பெண் கொடியை வதை செய்தானோ என்னில்
ஒரு கொள் கொம்பிலே சேர்க்க வேண்டிய கொடியை
தரையிலே இட்டு வைப்பது
அதனை கொலை செய்ததுக்கு ஒக்கும் இ றே
பெண்ணீர்மை ஈடு அழிக்கும் இது தமக்கு ஓர் பெருமையே –
என்று முதல் பாட்டில் மெழுகினால் போல் சொன்னதை
இப்பாட்டில் விளங்கச் சொன்னாள் -என்கை-

———————————————————————————————

நாகத்தின் அணையானை நன்னுதலாள் நயந்து உரை செய்
மேகத்தை வேங்கடக் கோன் விடு தூதில் விண்ணப்பம்
போகத்தில் வழுவாத புதுவையர் கோன் கோதை தமிழ்
ஆகத்து வைத்துரைப்பார் அவர் அடியார் ஆகுவரே–8-10-

பதவுரை

நல் நுதுலாள்–விலக்ஷணமான முகத்தை யுடையளாய்
போகத்தில் வழுவாத புதுவையர் கோன் கோதை–பகவத நுபவத்தில் குறையாதவரான பெரியாழ்வாருடைய மகளான ஆண்டாள்
நாகத்தின் அணையான் வேங்கடக் கோனை–திருவனந்தாழ்வானைப் படுக்கையாக வுடையனான திருவேங்கட முடையானை
நயந்து–ஆசைப்பட்டு
உரை செய்–அருளிச் செய்ததாய்.
மேகத்தை விட்டு அதில் விண்ணப்பம்–மேகத்தை தூது விடுவதாக அமைந்த லிண்ணப்பமாகிய
தமிழ்–இத் தமிழ்ப் பாசுரங்களை
ஆகத்து வைத்து–ஹ்ருதயத்திலே வைத்துக் கொண்டு
உரைப்பாரவர்–ஓத வல்லவர்கள்
அடியார் ஆகுவர்–எம்பெருமானுக்கு நித்ய கைங்கரியம் பண்ணப் பெறுவர்கள்.

இத்திருமொழி கற்றார்க்குப் பலன்சொல்லித் தலைக்கட்டுகிறாள் இப்பாட்டில்.
வேண்டினபடி யெல்லாம் பகவதநுபவத்தைப் பெற்று மகிழ்ந்தவரான பெரியாழ்வார்க்குத் திருமகளாகப் பிறக்கப் பெற்றதுவே
ஹேதுவாகத் தான் எம்பெருமானை விரும்பப்பெற்றாள் என்னுமிடம் தோற்றப் போகத்தில் வழுவாத புதுவையர் கோன் கோதை என்கிறாள்.
நன்னுதலாள் – முகத்தைப் பார்க்கும் போதே ‘இவள் பகவதநுபவத்தில் விலக்ஷண‘ என்னத் தக்க வீறுடையவள் என்றபடி.
“நயந்து உரை செய் விண்ணப்பம்“ என்று அந்வயம்.
“மேகத்தை வேங்கடக்கோன் இல் தூதுவிடு விண்ணப்பம்“ என்று அந்வயிக்கலாமென்பர் அழகிய மணவாளச்சீயர் இல் – இடம்.

ஆகத்துவைத்து உரைக்கையாவது – ‘ஒருத்தி பகவத்விஷயத்திலே ஆசை வைத்து என்ன பாடுபட்டாள்!‘ என்று
உருக்கத்தோடே அநுஸந்திக்கையாம் அடியாராகுவரே – ஆண்டாள் மேகத்தைத் தூதுவிட்டு வருந்தினதுபோல அவாகள் வருந்தவேண்டா,
இவள் தூதுவிட்டதுவே ஹேதுவாக இவள்பெற்ற பேற்றை அவர்களும் எளிதிற்பெறுவார்,
தமது திருமொழியில் தாம் விரும்பினபடியெல்லாம் குறையற அநுபவிக்கப் பெற்றாகையில் “போகத்தில் வழுவாத புதுவையர்கோன்“ எனப்பட்டார்.

நிகமத்தில்
இத் திரு மொழி கற்றார்க்கு
பலன் அருளி தலைக் கட்டுகிறார் –
நாகத்தின் அணையானை நன்னுதலாள் –
திரு முகத்தைப் பார்க்கும் பொழுதே
இவள் பகவத் அனுபவத்தில் விலஷணை-எண்ணத் தக்க வீறு யுடையவள் –

நயந்து உரை செய் விண்ணப்பம் -என்று அந்வயம்

மேகத்தை வேங்கடக் கோன் விடு தூதில் விண்ணப்பம்
மேகத்தை வேங்கடக் கோன் இல் தூது விடு விண்ணப்பம் –என்று அன்வயிக்கலாம் என்பர்
அழகிய மணவாள சீயர்
இல் -இடம் –

போகத்தில் வழுவாத புதுவையர் கோன் கோதை தமிழ்
வேண்டினபடி எல்லாம் பகவத் அனுபவத்தை பெற்று மகிழ்ந்தவரான
பெரியாழ்வாருக்கு திரு மகளாராய் பிறக்கப் பெற்றதுவே ஹேதுவாக
தாம் எம்பெருமானை விரும்பப் பெற்றாள் -என்னும் இடம் தோற்ற
போகத்தில் வழுவாத புதுவையர் கோன் -என்கிறாள்
பெரியாழ்வார் தமது திரு மொழியிலே
தாம் விரும்பின படி எல்லாம் குறை அற அனுபவிக்கப் பெற்றார் ஆகையாலே
போகத்தில் வழுவாத புதுவையர் கோன் -எனப் பட்டார்-
ஆகத்து வைத்துரைப்பார்
ஆகத்து வைத்து உரைக்கை யாவது
ஒருத்தி பகவத் விஷயத்திலே ஆசை வைத்து
என்ன பாடு பட்டாள் என்று உருக்கத்தோடு
அனுசந்திக்கை –

அவர் அடியார் ஆகுவரே-
ஆண்டாள் மேகத்தைத் தூது விட்டு வருந்தினது போல் அவர்கள் வருந்த வேண்டா
இவள் தூது விட்டதே ஹேதுவாக
இவள் பெற்ற பேற்றை அவர்களும் எளிதில் பெறுவார்கள் -என்கை-

————————————————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ உ வே -அண்ணங்கராச்சார்யர்  ஸ்வாமிகள் திரு வடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

This entry was posted on September 8, 2014 at 3:03 am and is filed under Aandaal, Acharyarkall, நாச்சியார் திருமொழி, Prabandha Amudhu. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.