அவதாரிகை –
தானே கிருஷி பண்ணி வந்து கலந்தவன் பிரிகிற போது
போகாதே கொள் -என்று ஒரு வார்த்தை சொல்ல மாட்டிற்று இல்லையோ -என்ன –
அதுவும் சொன்னேன் –
அது அகார்யமாய்த்து -என்கிறாள் –
உனக்கு பவ்யனாய் இருக்கிறவன் உன் வார்த்தை கேளாது ஒழியுமோ -என்ன –
நிலமல்லாத நிலத்தில் நீ இருக்கக் கடவதோ என்று
பெரிய திருவடி கொண்டு போகப் போனான் -என்கிறாள் –
ரஷகனுடைய வியாபாரம் ஆகையாலே கூடுகையும் –
ரஷகமாய் பிரிகையும் –
ரஷகமாய் இறே இருப்பது –
போகம் உன்மஸ்தகம் ஆனால் –
சாத்மிப்பிவித்து அனுபவிப்பிக்க வேணும் என்று இருக்கும் இறே அவன் –
ஸ்வ ரஷணத்திலே சிந்தை இல்லாமையாலே கூடு பூரிக்கிறாள் இறே இவள் –
—————————————————————————
உள்ளூரும் சிந்தை நோய் எனக்கே தந்து –
என்னொளி வளையும் மா நிறமும் கொண்டார் இங்கே
தெள்ளூரும் இளம் தெங்கின் தேறல் மாந்திச்
சேலுகளும் திருவரங்கம் நம்மூர் என்ன
கள்ளூறும் பைம் துழாய் மாலையானைக்
கனவிடத்தில் யான் காண்பது கண்டபோது
புள்ளூரும் கள்வா நீ போகல் என்பன்
என்றாலும் இது நமக்கோர் புலவி தானே–23-
பதவுரை
உன் ஊரும்-உள்ளுக்குள்ளேயே படரும் படியான
சிந்தை நோய்-மநோ வியாதியை
எனக்கே தந்து-என்னொருத்திக்கே உண்டாக்கி
என் ஒளி வளையும்-எனது அழகிய வளைகளையும்
மா நிறமும்-சிறந்த மேனி நிறத்தையும்
இங்கே-இந்தத் திருமணங் கொல்லையிலே
கொண்டார்-கொள்ளை கொண்டு போனார்; (அப்படி அவர் போகிய போது)
சேல்-மீன்களானவை
தெள் ஊரும் இளதெங்கின் தேறல் மாந்தி-தெளிவாகப் பெருகுகின்ற இளந்தென்னங் கள்ளைப் பானம் பண்ணி
உகளும்-களித்துத் தடித்துத் உலாவா நிற்கப் பெற்ற
திரு அரங்கம்-ஸ்ரீரங்கம்
நம் ஊர் என்ன-நமது இருப்பிடம் என்று சொல்லிப் போக,
கள் ஊரும் பைந்துழாய் மாலையானை-தேன் வெள்ளமிடா நின்ற பசுமை தங்கிய திருத்துழாய் மாலையை யுடைய அப்பெருமானை
கனவு இடத்தில் யான் காண்பன்-கனவிலே நான் காணப் பெறுகிறேன்;
கண்ட போது-அப்படி காணும் போது
புள் ஊரும் கள்வா-கருடப் பறவையை ஏறி நடந்துகிற கள்வனே!
நீ போகேல் என்பன்-இனி நீ என்னை விட்டுப் பிரி்ந்து போகலாகாது என்பேன்;
என்றாலும்-அங்ஙனஞ் சொன்னாலும்
நமக்கு-நமக்கு
இது-அப்பெருமானது கல்வியானது
ஓர் புலவி தானே-வருத்தமேயாய்த் தலைக்கட்டு மது.
அந்தக் கரணத்தையும் கூட வியாபாரிக்கும் படியான மநோ வியாதியை எனக்கே தந்து
என்னுடைய அழகிய கை வளையல் களையும் என்னுடைய ஸ்லாக்யமான நிறத்தையும்
இந்த திருவாலி திரு நகரியிலே கொண்டு போனார்
அப்போது அவர் தெளிந்து பரவா நின்றுள்ள இளமை தங்கிய தென்னங் கள்ளைக் குடித்து
மத்ஸ்யங்கள் ஆனவை சஞ்சரிக்கிற ஸ்ரீ ரெங்கமானது நம்முடைய ஊர் என்று சொல்லிப் போக
தேன் வெள்ளம் இடா நின்றுள்ள பசுமை தங்கிய திருத்துழாய் மாலையை யுடைய அவரை நான் கனவிலே கண்டேன்
அப்படி அனுபவித்த தசையில் பெரிய திருவடியை நடத்துகிற கிருத்ரிமனே
என்னை விட்டு நீ போகாதே கொள் என்று நான் சொல்லா நிற்பன்
இப்படிச் சொன்னாலும் இந்த ஸம்ஸ்லேஷம் நமக்கு ஆற்றாமைக்கு உறுப்பாமதன்றோ –
—————————————————————————
உபய விபூதி உக்தனாய் பரம உதாரனாய் இருக்கிறவனுக்கு நீ
பிரிய விஷயமாகக் கொண்டு இருந்தாய் ஆகில்
அவன் உனக்கு தந்து போய்த்தது என் என்ன –
உள்ளூரும் சிந்தை நோய் எனக்கே தந்து –
அவன் தந்து போந்தது இது காண் -என்கிறாள் –
உள்ளில் நோய் –
கண் கண்டு சிகித்ஸிக்கலாம் நோய் அன்று காண் தந்தது –
பாஹ்யமான நோயாகில் இறே கண் கொண்டு சிகித்ஸிக்கலாவது –
உள்ளூரும் நோய் –
சர்ப்பம் ஊர்ந்தால் போலே சஞ்சரியா இருக்கை –
கண்ணுக்கு தெரியாது இருந்தாலும் ஒரு பிரதேசத்தில் ஆகில் அவ்விடத்தே அன்வேஷித்து சிகித்ஸிக்கலாம் இறே –
அது செய்ய ஒண்ணாதபடி கழலைக் கரைப்பான் -(ஒரு வகைச் சொறி நோய்-புற்று நோய் -)போலே எங்கும் ஒக்க சஞ்சரிக்கும் நோய் -என்கை –
காதல் நோயாகையாலே கிலாய்ப்பைப் பற்றி நிற்குமோ –
பந்தத்தைப் பற்றி நிற்குமோ -இன்னபடி இருக்கும் என்று நிர்ணயிக்க ஒண்ணாத படியாய் இருப்பது –
சிந்தை நோய்
அபரிஹரணீயமான நோய் –
ஒரூருக்கு நோய் வந்தால் வைத்யனால் பரிஹரிக்கலாம் –
வைத்தியனுக்கு நோவு வந்தால் ஒருவராலும் பரிஹரிக்க ஒண்ணாது இறே –
அபிபூய மாநா வ்யசனை –
கர்ம ஷயம் இறே என்று தரித்து இருக்கலாம் –
நெஞ்சில் வியாதிக்கு பரிஹாரம் இல்லை இறே –
(கிரயோ வர்ஷ தாராபி ஹன்யமாநா ந விவ்யது அபி பூய மாநா வ்யசனை யதா அதோஷ ஜசேதச -என்று
பெருமழையினாலும் அசையாத மலை போல் எம்பெருமான் பக்கலிலே நெஞ்சை ஊன்ற வைத்து நிற்பதனால் மலையிலினும் ஸ்திரமான பெரு மக்கள்
கர்மங்கள் கழிக்கவே இந்த ஸம்ஸார துக்கங்கள் என்ற எண்ணத்தால் சம்சார கடல் அலைகளான தாபத் த்ரய வ்யசனங்கள் மேன் மேலும் வந்து நெருங்கா நின்றாலும் அவற்றுக்கு வருந்தாமல் இருப்பவர்கள்)
(இந்த பக்தியாகிய )நோய்
இப் ப்ரேமம் தான் அவஸ்தா அனுகுணமாக
புருஷார்த்தமாய் இருக்கும் –
போக உபகரணமாய் இருக்கும்
நோயாயும் இருக்கும்
ஸ்வரூப ஜ்ஞானம் பிறந்தார்க்கு புருஷார்த்தமாய் இருக்கும்
போக்தாவுக்கு போக உபகரணமாய் இருக்கும்
விஸ்லேஷித்தார்க்கு வியாதியாய் இருக்கும் –
எனக்கே தந்து –
எனக்கே கூறாகத் தந்து(ஆனந்தம் அவனுக்கு மட்டும் வைத்துக் கொண்டு துக்கம் எனது கூறாக )
கலவி இருவருக்கும் ஒக்குமாகில் ஆற்றாமை இருவருக்கும் ஒவ்வாதோ -என்கை –
(உள்ளூரும் சிந்தை நோய் எனக்கே தந்து-தனக்கு ஒன்றும் சேஷியாமல் அனைத்தையும் –
தக்கார் பல தேவிமார் சால உடையவர் என் ஒருத்திக்குமே என்று இத்தை கொடுத்து போந்தான் -சர்வ ஸ்வதானமாக )
தந்து -என்பான் என் என்னில் –
என்னைப் போல் அன்றியே பிறர் முகம் பார்க்க வேண்டாத படியான ஸ்வாதந்தர்யத்தை உடையவர்
பிரிந்து போகையாலே அவர்க்கு இல்லை என்னும் இடம் கண்டிலையோ -என்கிறாள் –
நைவ தம்சான் ந மசகான் -என்கிறபடியே
ஊர்ந்ததும் கடித்ததும் அறியாதே அவன் படும்பாடு தான் அறியாள் இறே –
ஊர்த்த்வம் மாசான் ந ஜீவிஷ்யே -என்னும் அளவு தன்னது
ந ஜீவேயம் ஷணம் அபி -என்னும்படி அவன் ஆற்றாமை எனக்கே ஆய்த்து என்கிறாள் –
அவன் கிருஷியால் வந்தது ஆகையாலே –
எனக்கே தந்து
அவன் பெரியவர் அன்றோ –
தமக்கு என்று ஓன்று வைக்க வல்லரோ
எல்லாம் பக்தாநாம் -என்று அன்றோ அவர் இருப்பது -என்று ஷேபம் ஆதல் –
என்னொளி வளையும் மா நிறமும் கொண்டார்-
நோவை விளைத்ததுக்கு மேலே
நோவுக்கு ஆஸ்வாச கரமாய் இருக்குமத்தையும் கொண்டு போனார் –
என் ஒளி வளையும் மா நிறமும் –
மாம் மதீயஞ்ச அகிலம் (யானும் நீயே என்னுடைமையும் நீயே )-என்றும் –ததைவ -என்றும் –
ஸ்வரூப யாதாம்ய ஜ்ஞானத்தை உடைய இவள் –
(தத் க்ரது ந்யாயம். தம் யதா யதா உபாஸதே ததைவ பவதி-என்றும்
இச்சாமி த்வாம் த்ரஷ்டும் அஹம் ததைவ. தேநைவ ரூபேண சதுர்புஜேந ஸஹஸ்ர பாஹோ பவ விஸ்வமூர்தே-என்றும்)
பவாநி த்வம் தாஸே மயி விதர த்ருஷ்டிம் ஸகருணாம்
இதி ஸ்தோதும் வாஞ்சந் கதயதி பவாநி த்வம் இதி ய: |
ததைவ த்வம் தஸ்மை திசஸி நிஜ-ஸாயுஜ்ய-பதவீம்
முகுந்த-ப்ரஹ்மேந்த்ர-ஸ்புட-மகுட-நீராஜித-பதாம் ||
த்வம்” – ‘நீ’; “தாஸே மயி” – ‘தாஸனான என்னிடத்தில்’ “ஸகருணாம்” – ‘கருணையோடு கூடிய’;
“த்ருஷ்டிம் விதர” – ‘பார்வையைச் செலுத்துவாயாக!
“ஸ்தோதும் வாஞ்சன்”என்றால் ‘பிரார்த்தித்துக் கொள்ள ஆசைப்பட்டு
ததைவ த்வம் தஸ்மை திசஸி நிஜ-ஸாயுஜ்ய-பதவீம்
“ததைவ” — ‘உடனேயே’, ‘அந்த க்ஷணத்திலேயே)
(என்னுடைய பந்தும் கழலும் தந்து போகு நம்பி கழகம் ஏறேல்-அபிமான பங்கம் –
அபிமான துங்கன் செல்வன் -ஸாத்விக அஹங்காரம் உத்தேச்யம் -)
தேஹாத்மா அபிமானிகளைப் போலே சொல்லக் கடவளோ -என்னில்
சம்ஸ்லேஷ தசையில் -இது ஒரு வளை இருந்தபடி என் –
சேர்த்தியால் வந்த ஒளி இருந்தபடி என் –
வடிவில் நிறம் இருந்தபடி என் –
என்று கொண்டாடுமவை ஆகையாலே சொல்லுகிறாள்
அவனுக்கு ஆதரணீயமானவை -அவ் வழியாலே தனக்கும் ஆதரணீயமாக இருக்கையாலே –
என்னது -என்னலாம் இறே –
மா நிறம் -ஸ்லாக்கியமான நிறம் –
(கீழ்ப் பாட்டில் ‘கைவளையும் மேகலையுங் காணேன்“ என்ற விடத்திற்கொண்ட அர்த்தத்திற்கு
எதிரான அர்த்தம் இங்குக் கொள்ள வேண்டும்.
அங்கு ஸம்ஸ்லேஷத்தாலுண்டான பூரிப்பு; இங்கு விஸ்லேஷத்தாலுண்டான இளைப்பு.
ஏற்கனவே பூரிப்பினால் வளைகள் வெடித்துப் போயிருக்க, என்னொளி வளையைக் கொண்டார் என்று
இங்குச் சொல்வதற்கில்லையே; கையில் வளையிருந்தாலன்றோ கொண்டாரென்னலாம் என்று சிலர் சங்கிக்கக் கூடும்;
வளைகொண்டாரென்றதில் தாற்பரியமாகிய உடலிளைப்பு மாத்திரமே இங்கு விலக்ஷிதமென்று கொள்க;
உடல் ஈர்க்குப்போல இளைக்கும்படி செய்து விட்டாரென்றவாறு.)
இங்கே –
நான் வழி பறி வுண்ட தேசம் -என்கிறாள்-
நான் வழி பறிக்க வந்து வழி பறி வுண்டேன் -என்கிறாள்-
இங்கே இருவராய் வந்தார் -என்று
நான் நிதி எடுத்த தேசம் என்றார் –அங்கு
பறி கொடுத்த தேசம் இது என்கிறாள் -இங்கு
(மாலைத் தனி வழியே பறிக்க வேணும் என்று
கோலிப் பதிவிருந்த கொற்றவனே -வேலை
அணைத்தருளும் கையால் அடியேன் வினையைத்
துணித்து அருள வேணும் துணிந்து –)
ஆனால் அவன் போகிற போது உம்முடைய ஊர் எது என்று கேளாது விட்டது ஏன் என்ன –
அது நான் கேட்க வேண்டிற்று இல்லை-
வ்யதிரேகத்தில் தரித்து இருக்கைக்காக தானே சொல்லிப் போந்தான் -என்கிறாள் –
தெள்ளூரும் இத்யாதி –
தெளிந்து பாயா நின்றுள்ள இளம் தெங்கின் தேனை நுகர்ந்து
சேல்களானவை உகளும்படியான தேசம் –
இளம் தெங்கு –
தேச விசேஷத்திலே பஞ்ச விம்சதி வார்ஷிகராய் இருக்குமாய் போலே ஆய்த்து –
இத் தேசத்தில் ஸ்தாவரங்களும் இருப்பது –
தெள்ளூரும் இத்யாதி —
தெளிந்து தெங்கின் நின்று வாரா நின்றுள்ள தேறல் திரு வீதிகளிலே பாயா நிற்கும் ஆயத்து –
தேன் திருவீதியிலே பாயாத போது -சேல் பருகிற்று என்னக் கூடாது இறே
இது தேட்டறும் திறல் தேனினை தென்னரங்கனை -என்கிற
தேனுக்கு ஸ்மாரகமாய் இருக்கிறதாய்த்து –
(தேட்டரும் திறல் தேனினை தென் அரங்கனை திரு மாது வாழ்
வாட்டமில் வனமாலை மார்வனை வாழ்த்தி மால் கொள் சிந்தையராய்
ஆட்ட மேவி அலர்ந்து அழைத்து அயர்வு எய்தும் மெய் அடியார்கள் தம்
ஈட்டம் கண்டிட கூடுமேல் அது காணும் கண் பயன் ஆவதே–2-1-)
சேலுகளும் –
முக்தர் களித்து வர்த்திக்குமா போலே -இத் தேசத்தில் திர்யக்குகளும் அகப்பட களித்து வர்த்திக்கிற படி –
தேறல் மாந்திச் சேலுகளும் திருவரங்கம் –
ஜன்ம தேசமான ஆற்றை விட்டு போக ஸ்தானத்திலே புகுந்து தேனை நுகர்ந்து களித்தது என்கை
முக்தன் சம்சாரத்தை நினைக்கும் அன்று இறே இவை தமக்கு ஜன்ம பூமியான ஆற்றை நினைப்பது -(நரகத்தை நகு நெஞ்சே )
இளம் தெங்கு -இத்யாதி –
சம்சார சம்பந்தம் அற்றுப் போன முக்தனுக்கு சம்சார ஸ்பர்சம் இல்லாத நித்ய ஸூரிகள்–
ஆள்மின்கள் வானகம் -என்று
ஸ்வ போகத்தை கொடுக்குமா போலே
ஆற்றிலே பிறந்து புகுந்த கயல்களுக்கு ஊரில் ஸ்தாவர பிரதிஷ்டிதமான
தெங்குகள் தம்முடைய தேனைக் கொடுக்க-
அத்தை நுகர்ந்து களிக்கிற கயல்களை உடைய ஊர் –
(வேள்வி உள் மடுத்தலும் விரை கமழ் நறும் புகை
காளங்கள் வலம் புரி கலந்து எங்கும் இசைத்தனர்
ஆண்மின்கள் வானகம் ஆழியான் தமர் என்று
வாள் ஒண் கண் மடந்தையர் வாழ்த்தினர் மகிழ்ந்தே–10-9-6-)
நம்மூர் என்ன –
நமக்கு தேசம் என்ன-
எனக்கு தேசம் எனில் –
பக்தாநாம் -என்றது வ்யாஹதமாம்-
ந தே ரூபம் ந சாகாரோ ந ஆயுதாநி ந ச ஆஸ்பதம்
ததா அபி புருஷாகாரோ பக்தாநாம் த்வம் ப்ரகாஸஸே–ஜிதந்தே -5-
உனக்கு தேசம் என்னில் -தன் பாரதந்த்ர்யத்தோடு சேராமையாலே
அவள் உன்னை ஒழிய எனக்கு ஒரு தேசமாவது ஏன் என்னும் –
இரண்டு தலைக்கும் ஸ்வரூப ஹானியாகையாலே –நம்மூர் -என்கிறான் –
இருவர் சத்தையும் உண்டாக்கும் தேசம் இது காணும் –
என்னை பிரணயி ஆக்கி உன்னை பிரணயிநி யாக்கும் தேசம் இது -என்கை –
திருமந்தரம் போலே இருவருக்கும் பொதுவான ஊர் –
இருவரும் விஷயார்த்திகள் ஆகையால் இருவருக்கும் தேசம் இது இறே–
கள்ளூறும் இத்யாதி –
தோளிலே இட்ட தனி மாலையும் தாமுமாய் வந்த வரவை நீ காணப் பெற்றது இல்லை காண் –
புழுகு நெய் ஏறிட்டுக் கொண்டு வருவாரைப் போலே நான் உகந்தபடி ஒப்பித்து வந்தார் –
கள்ளூறும் பைம் துழாய் மாலையானை –
அவனூர் பட்டது அத்தனையும் படும் காண் அவன் உடம்பு –
ரச சிரைகள் திறந்து மது ஒழுகா நின்றுள்ள திருத் துழாய் மாலையாலே அலங்க்ர்தன் ஆனவனே –
(அவ்வூர் படுமதெல்லாம் அவருடம்பும் படுகிறது காண்.
தெள்ளூருமிளந் தெங்கின் தேறல் அவ்வூர்த் திருவீதிகளிலே வெள்ளமிடுமா போலவே
அவருடம்பும் பைந்துழாய் மாலையின் மதுவெள்ள மொழுகப் பெற்றிருந்தது.)
கள்ளூறும் –
தன்னிலத்தில் காட்டில் திரு மார்பில் ஸ்பர்சித்த பின்பு செவ்வி பெற்ற படி –
பைம் துழாய் –
திருத் துழாய் குளிர்ந்து இருந்தது என்று நீ அறிந்தபடி என் என்ன –
என்னை அணைக்கையாலே அறிந்தேன் -என்கிறாள் –
கனவிடத்தில் –
இந்த்ர ஜாலம் என்றும் -கனவு என்றும் -அஸ்த்ரங்களைச் சொல்லக் கடவது –
அஸ்திரமான தேசத்திலே தாமும் சந்நிஹிதராய்-
அனுபாவ்ய விஷயமும் சந்நிஹிதமாய் இருக்க –
தேசாந்தரம் வேண்டுகிறது –தேசமும் தேஹமும் அஸ்த்ரமாக இருக்கையாலே
கனவிடத்தில்
கனவு -என்று சம்ஸ்லேஷத்தில் ஸ்தர்யத்தைச் சொல்லவுமாம் –
முன்பு அனுபூதமான வற்றை கால நீளத்தாலே ஸ்வப்னம்-
கண்ட மாத்ரம் என்று சொல்லக் கடவது இறே –
யான் காண்பன்
அவனை ஒழிய செல்லாத படியான ஆற்றாமையை உடையவ நான் காண்பன் –
நான் –
அனுபவித்தேன் –
என் அபிநிவேசத்துக்கும் குறை இல்லை –
அனுபவத்துக்கும் குறை இல்லை –
சம்ஸ்லேஷத்தில் புரை இல்லை யாகில் அத்தசையில் உனக்கு அவன் கையாளாக அன்றோ இருப்பது –
போகாதே கொள் என்று ஓர் உக்தியால் விலங்கிட மாட்டிற்று இல்லையோ என்ன
அதுவும் செய்தேன் -என்கிறாள்
கண்ட போது
அனுபவித்த தசையில் –
புள்ளூரும் கள்வா –
பெரிய திருவடியை நடத்துக்கிற க்ரித்ரிமனே-
பெரிய திருவடியை பதிப் படையாக வைத்து வந்து புகுந்து கலந்து
இத் தலை அகப்பட்டவாறே -அவன் கடுமை போராது என்று
அசேதனமான தேரை நடத்துமா போலே பெரிய த்வரையோடே பெரிய திருவடியை நடத்துக்கிற கிரித்ரிமனே
வந்த போதே போகையாலே பெரிய திருவடியை பதிப்படையாக கடத்தி வந்த க்ர்த்ரிமனே -என்கிறாள்
வந்த போது –சிலையே துணையாக வந்தானாகில் பெரிய திருவடி வருகை யாவது என் –
கொண்டு போகை யாவது என் என்ன
ராஜாக்கள் அபிமத விஷயத்தை பற்ற கறுப்புடுததுப் புறப்பட்டால்
மந்த்ரிகள் வரவும் கொண்டு போகவும் கடவதாய் இருக்குமா போலே
பெரிய திருவடி வந்து கொண்டு போனான்-
புள்ளூரும் கள்வா –
வந்த கார்யம் தலைக் கட்டிற்று ஆகில் எழுந்து அருளல் ஆகாதோ -என்று பெரிய திருவடி சொல்ல
அவனை மேல் கொண்டு போனான் -என்கிறாள் –
புள்ளூரும் –
தேரூர்ந்தான் -என்னுமா போலே –
அதாகிறது –
பெரிய திருவடியும் குழைச் சரக்காம்படி -காண் -போன கடுமை இருந்தபடி என்கிறாள் –
பெரிய திருவடி சிறகிலும்
திரு வநந்த ஆழ்வான் மடியிலும் –
சேனை முதலியார் பிரம்பிலும்
பிராட்டி கடாஷத்திலும்
வளரும் தத்வம் ஆகையாலே தான் நினைத்தபடி செய்யப் போகாது இறே –
வான் இளவரசு – இறே –
நீ போகல் என்பன் –
உன்னைக் கண்ணாடிப் புறத்திலும் கண்டு அறியாயோ –
நாம் பிரியில் இவள் தரியாள் என்று இருக்க வேண்டாவோ-
நீ போகல் –
என்னையும் கூட்டிக் கொண்டு போதல்-
இங்கே கூட இருத்தல் செய்யுமது ஒழிய தனியே போகக் கடவையோ –
என்பன் –
நிஷ் பிரயோஜனமான வார்த்தையைச் சொன்னேன் –
அவன் ஸ்வரூபத்துடன் சேரும் வார்த்தையைச் சொன்னேன் அல்லேன்-
என் ஸ்வரூபத்துடன் சேரும் வார்த்தையைச் சொன்னேன் அல்லேன்-
பலிப்பது ஒன்றைச் சொன்னேன் அல்லேன் –
அவன் போகத் தேட நான் தடுக்கையாவது அவனுடைய பிரணயித்வத்துக்குச் சேராதே-
தத் தஸ்ய சத்ர்சம் பவேத் -என்று இருக்கை- ஸ்வபாவமாய் இருக்க
போகாதே கொள் என்கை என் ஸ்வரூபத்துக்கும் சேராதே
என்றாலும் –
இப்படி இவருடைய ஸ்வரூபத்துக்கும் சேராத வார்த்தையைச் சொன்ன விடத்திலும்
இது நமக்கோர் புலவி தானே –
இந்த சம்ஸ்லேஷம் நமக்கு ஆற்றாமைக்கு உறுப்பாய் ஒழிந்தது –
அவனைப் பேணினேன் அல்லேன் –
என்னைப் பேணினேன் அல்லேன் –
அபிமதம் பெற்றிலேன் அல்லேன் –
இத்தால் துக்கமே சேஷித்து விட்டது -என்கிறாள்
புலவி -துக்கம் –
நமக்கு –
அவன் அபிமதம் கைப் பட்டது என்று ஹ்ர்ஷ்டனாய்ப் போனான்
நமக்கு துக்கமே பலித்து விட்டது
தானே
நாட்டாருக்கு ஸூக ஹேதுவான தானே கிடீர் நமக்கு துக்க ஹேது ஆயத்து -என்கிறாள் –
ஓர் புலவி
ஸ்வரூப ஹானியால் வந்த துக்கமும்
அவனைப் பிரிகையால் வந்த துக்கமும் சேர்ந்து இரட்டித்து இருக்கையால்
அத்விதீயம் -என்கிறாள் –
—————————————————————————————————————————————
ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –
Leave a Reply