“காருணிகத்வம் –
1-எம்பெருமானின் உத்கர்ஷம்-
ஸ்ரீப: பதியான ஸர்வேஸ்வரன் உபய விபூதி நாதன். அவன் அயர்வறுமமரர்கள் அதிபதி. அவன் ஒத்தார் மிக்காரை இலையாய மா மாயன். அவன் ஸர்வ ஸ்மாத் பரன். தனது இப் பரத்வம் ப்ரகாசமாம்படி திரிவித காரணங்களும் தானேயாய் ஜகத் ஸ்ருஷ்ட்யாதிகளைப் பண்ணுவன். அவன் ஜகத் காரண பூதன். அது மட்டுமல்ல. தனது ஸ்ருஷ்டி, கார்யமான சேதன-அசேதனங்களை யடைய வியாபித்து நிற்கும் பெருமை யுடையவன். அதே சமயம் தனக்கு சரீரமாக அமைந்துள்ள சேதன அசேதனங்களில் உள்ள தோஷங்களால் தான் ஒன்றும் பாதிக்கப்படாமல் வர்த்திக்கும் தன்மை யுடையவன். அதாவது அவன் ஸர்வ வ்யாபியாய் அமலனா யுள்ளவன். இவ்வாறான தனது வ்யாப்தி, கேவலம் ஆகாச வ்யாப்தி போலல்லாமல், நிறம் பெறும்படிக் கீடாக, தன்னால் வியாபிக்கப்பட்ட, தன்னை யொழிந்த ஸமஸ்த வஸ்துக்களின் ஸகல விதமான இயக்கங்களும், செய்கைகளும், தன் இச்சையின் படியே நடைபெறும்படி. அவற்றை நியமித்துக் கொண்டு போருமவன். அவன் ஸர்வ நியந்தா. அதாவது அவனன்றி ஓரணுவும் அசையாது. ஆகவே எம்பெருமான் ஸர்வ ஸ்மாத் பரனாய், ஜகத் காரண பூதனாய், ஸர்வ வ்யாபியாய், ஸர்வ நியந்தாவாய் இப்படிப் பட்ட பல மேன்மைகளை யுடையவன்.
2-ஆழ்வார் தம்மிடமுள்ள குறைகளைக் கூறுவது
நான் அநாதி காலம் விபரீதங்களையே செய்து போந்தவன், ஸப்தாதி விஷயங்களில் விருப்பத்தை உடையவனாய், அல்ப- அஸ்திரமான அந்த ஸூகாநு பவத்துக்காக மாறி மாறிப் பல பிறப்புக்கள் கொண்டவன். பிறவிக் கடலை நீந்தி எம்பெருமானை அடைய வேண்டும் என்ற இச்சை எனக்கு மனப் பூர்வமாக ஏற்பட்டதே இல்லை. இந்த ஸம்ஸாரமாகிற கடலிலே ஆழ்ந்து நோவு பட்டுக் கொண்டு இருக்கும் பொழுது கூட *நோவு படா நின்றோம்’” என்று அறியவும் மாட்டாதே உணர்த்தி யற்று இருப்பவன், அம்ருதம் இருக்க விஷத்தை விரும்புவாரைப் போலே, ஆராவமுதாகிய எம்பெருமானை விட்டு இன்னமுதெனத் தோன்றும் சப்தாதி விஷய ப்ரவணனாய்க் காலம் கழிப்பவன். இவ்வாறு எம்பெருமான் பக்கல் நான் ஆசை யின்றிக்கே இருந்தாலும், அவனை உகக்தவர்கள் பேசும் வார்த்தைகளை நான் பேசி, ஸர்வஜ்ஞனான எம்பெருமானும் இது மெய் என்று ப்ரமிக்கும்படி பெரும் பொய் சொல்லும் ஆற்றலுடையவன். உள்ளுவார் உள்ளிற்றெல்லால் உடனிருந்தறியும் ஸர்வஜேஞனையும் வஞ்சிக்கும் கள்ள மனமுடையவன். ஆக எம் முறையில் பார்த்தாலும் நான் மிக மிகத் தண்ணிய செயல்கள் கொண்டவன். எம்பெருமான் மேன்மைக்கு எல்லை, அவனது உத்கர்ஷம் எங்கே! எனது நிகர்ஷம் எங்கே!
3-பகவத் க்ருபா ப்ரவாஹத்தின் பெருமை
ஜகத் காரண பூதனாய், ஸர்வ ஸ்மாத் பரனாய், ஸர்வ வியாபியாய், ஸர்வ நியந்தாவாயுள்ள ஸர்வேஸ்வரனுடைய உத்கர்ஷங்களையும், ஸம்ஸாரிகளில் தண்ணியனாய் இருக்கும் தனது தாழ்வுகளையும் ஆழ்வார் ௮னுஸந்தித்து, அவனை யடையத் தமக்குப் ப்ராப்தியே இல்லை; அம்மான், ஆழிப் பிரான், அவன் எவ் விடத்தான், யானார்” என்று அகலப் பார்க்கிறார். இந்த ஏற்றத் தாழ்வுகளை சமன் படுத்த வல்லதான க்ருபை என்ற. மகா குணத்தை ஆழ்வார் அநுஸக்திக்கும்படி எம்பெருமான் ப்ரகாசிப்பித்தான். அவனது கருபா ப்ரவாஹம் தன்னை நீசனாக நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் ஆழ்வாரளவிலும் வந்து பாய்ந்தது. எம் பெருமான் ஸர்வ சேஷி என்பதையும், அவனது திருவடிகளில் கைங்கர்யமே புருஷார்த்தம் என்னுமிடத்தையும் ஆழ்வாரது உள்ளத்தி?ல உதிக்கச் செய்தது. எம்பெருமான் ஒடோடியும் வந்து ஆழ்வாரோடு கலந்து பரிமாறினான். ஆழ்வார் இது வரை செய்த தவறுகளை மறந்தவனாய், ஞானம் பிறந்த பின்பு அறியாமல் செய்ய நேரிடும் தவறுகளில் அஜ்ஞனாய், ஆழ்வாரிடம் மிக அன்பு கொண்டு அவன் பரிமாறும் பரிமாற்றங்களைக் கண்ட ஆழ்வாருக்கே மிக வியப்பு உண்டா யிற்று. எம்பெருமானது க்ருபா ப்ரவாஹத்தின் பெருமை அளவிட முடியாதது என்று பல படியாகக் கொண்டாடுகிறார் ஆழ்வார்-எம்பெருமான் நிரங்குச ஸ்வதந்தரன், கர்மாநுகுணமாக ஜகந் நிர்வாஹம் செய்யும் ஸமயம் பாபிகளைத் தண்டிக்க வேண்டிய நிலையில் அவனது தடை யற்ற ஸ்வாதந்த்ரிய புத்தியே மேலோங்கிய கரையாகி நின்று, அவனது கிருபையைப் பாபிகள் அளவில் பாய வொட்டாமல் தடை செய்யும். பாபச் செயல்களிலே ஈடுபடும் சேதனர்களோ வென்றால், ஒருக்கால் ஈஸ்வரனது அனுக்ரஹம் தானாகப் பெருகி வந்தாலும், தங்கள் பக்கல் அது வந்து பாயாதபடி, மநோ வாக் காயங் களில் நீசர்களாய்த் தங்களது ஸ்வாதந்தர்பமாகிற கரையைப் போட்டுத் தடுக்க வல்லவர்கள். ஆனால் பகவத் கிருபை மிகவும் சக்தி வாய்ந்தது. பெரு வெள்ளமிட்டுப் பெருக, இரு கரைகளையும் உடைத்துப் பாய வல்லது. ஈஸ்வரனது நிரங்குச ஸ்வாதந்தர்ய மாகிற கரையையும், சேதனர்களின் ஒளபாதிக ஸ்வாதந்தர்யமாகிற கரையையும் புரளப் பெருகி வந்து விடும். இந்தக் காருண்ய வெள்ளத்தைத் தடுக்க யாராலும் முடியாது. கிருபா ஜனகையான பிராட்டியாலும் தடுக்க முடியாது; க்ருபா பரதந்தீரனான ஈஸ்வரனாலும் தடுக்க முடியாது; கிருபா பரதந்த்ரமான சேதனராலும் தடுக்க முடியாது. பரத்வ, காரணத்வ, வ்யாபகத்வ, நியந்த்ருத்வங்கள் போன்ற மேன்மைக்கு எல்லையான பல குணங்களை உடையவனாய் , நிரங்குச ஸ்வதந்தரனாய் ஈஸ்வரன் நின்றாலும், அவனிடமிருந்து க்ருபை என்ற இந்த மகா குணம் ஊற்றெடுத்துப் பெரு வெள்ளமாய்ப் பெருகி வரும் நிலை யில், அது ஈஸ்வரனது ஸ்வாதந்தர்யத்தைக் குலைத்து, அவனையும் தனக்குப் பர தந்த்ரனாக்கிவிடும். *தொல் லருள்” என்றபடி இக் கிருபை அவனிடம் ஸ்வா பாவிகமாகவே என்றும் உள்ளது. தன்னளவில் பெருகி வந்து, தன்னை ஈஸ்வரனிடம் ஈடுபடச் செய்த இக் கிருபை தன்னை ஆழ்வார் பலபடியாகக் கொண்டாடுகிறார்
“நான் எம்பெருமானை மற்ந்து ஸ்வதந்தர புத்தி பண்ணித் திரிந்தேன். அவனது கிருபா வெள்ளம் கரை புரண்டு பெருகி வந்தாலும் என்னளவில் பாயாமல் கரை போட்டுத் தடுத்தேன். ஈஸ்வரனோவெனில் என் பக்கலிலே ஆ , ஆ”, என்று வந்து கிட்டி அருள் புரிகின்றானே! இந்த க்ருபா வெள்ளத்தில் மூழ்காமல் என்னால் தப்ப முடியுமோ? விதி வாய்க்கின்று காப்பாரார்! மேலும் நான் வேண்டாதிருக்கத் தன் பேறாக வன்றோ அவன் மேல் விழுகிறான். தன்னைச் சேர்ந்தவர்கள் பக்கல் கலி தோஷங்கள் ஒன்றும் சாராதபடியன்ரோ அவன் கருணை புரிகிறான். இவ்வாறு க்ருபை செய்தலே அவனது இயற்கை என்று உணர்கிறேன். மகா பாபிகளுக்கும் கூட, ஈஸ்வர ஸ்வாதந்தர்யத்தைக் கண்டு அஞ்ச வேண்டாதபடி தஞ்சமாயிருப்பதொரு மகா குணமல்லவோ இது “வெறும் புறத்திலே ஆலத்தி வழிக்கும்படியான கையிலே திருவாழியைத் தரித்து , ஸ்ரமஹரமாய், நீல ரத்னம் போலே அழகான வடிவை எனக்கு அனுபவிக்கக் கொடுத்துள்ளாயே: என்று மெய்யே கலக்காத பொய்யைச் சொல்லி, ப்ரேம பரவசரைப் போலே நான் பேசா நின்றேன். அதே ஸமயம் எனது மனது ப்ராக்ருத விஷயங்களைப் பற்றிய சிந்தனையிலேயே ஆழ்ந்திருந்தது. *அசுரா வேச மாய் நின்ற இரண்டு மருத மரங்களின் நடுவே போய், அவை முறிந்து விழத் தப்பிப் பிழைத்தாயே! என் பொல்லா மணியே! தேனே இன்னமுதே!’ என்று அப்போது கண்டு நின்ற பரிவளான யசோதைப் பிராட்டியைப் போலே அவனது ஒளதார்யத்தையும் வடிவழகையும், போக்யதையையும், அவற்றில் ஈடுபாடே இல்லாத நான் ஸஹ்ருதயமாகவே சொல்லுவது போல் பல காலும் கொண்டாடினேன். என் அகவாய் அறியாதவன் ஒருவனல்லன் அவன் , உள்ளுவார் உள்ளிற்றெல்லாம் உடனிருந்து அறியும் ஸர்வாந்தர்யாமி அவன் என்று அறிந்து வைத்தும் ஸர்வஜ்ஞ்னான அவனையும் பகட்டும் சொற்களாலே கள்ள மனம் கொண்டு கொண்டாடி அவனையும் ப்ரமிக்கச் செய்தேன். எனவே நான் பொய்யே பேசிய போதிலும், அவன் எனக்கு மெய்யான பேற்றையே உபகரித்தான். எனக்கு ஸர்வவித போக்யமும் தானாய் அவன் என்னோடு கலந்தான். என் பொய்யான பேச்சுக்கள் மாறின; என் கள்ள மனமும் தவிர்ந்தது. நான் விட்டவன்றும் என்னை விடமாட்டாத ப்ராவண் யாதிசயத்தைக் காட்டினான் அவன். பரம யோகிகள் நெஞ்சிலும், திருப்பாற்கடலிலும், பெரிய பிராட்டியார் திருமுலைத் தடத்திலும் இருக்கக் கடவன் அவன், நித்ய ஸம்ஸாரியாய்ப் போந்த என் கெஞ்சிலே ஸ்தாவர ப்ரதிஷ்டையாய்த் தங்கி விட்டான். இனி அவை விட்டு என் கொள்வன் யான், துராராதராய், வருந்தி ஆராதித்தாலும் கிடைப்ப தொன்றில்லாத விஷயங்களை நான் இனி ஒருக்காலும் பற்ற மாட்டேன்”, என்று இவ்வாறு ஆழ்வார் தம்மையே பேச வைத்தது ஈஸ்வரனுடைய காருணிகத்வம் என்ற கிருபா குணம்-
4-பரமாத்ம விஷயமான ப்ரேமம் ஆழ்வார்க்கு மேலும் மேலும் வளர்வது.
ஸர்வேஸ்வரனுடைய காருண்ய மடியாக ஆழ்வார்க்கு அவனிடம் உண்டான ப்ரேமம் மூன்று வகையான விரக்திகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது; பாஹ்ய குத்ருஷ்டி மதங்கள் எம்பெருமானது ஸ்வரூப, ரூப, குண விபூதிகளைத் தெளிவாகக் காட்ட மாட்டாதவைகள். எனவே அம்மதங்களை ஆழ்வார் முற்றிலும் வெறுத்தார். இரண்டாவதாக தேவதாந் தரங்களில் பரத்வ புத்தி பண்ணி ஈடுபடாதிருக்கும்படி மனம் தேறினார். மூன்றாவதாக எம்பெருமானிடத்தில் நித்ய கைங்கர்யம் தவிர, வேறு பிரயோஜனங்களை அபேஷிக்காது ஒழிந்தார். இந்த மூன்று வகையான விரக்தி பூர்வகமாகவே, ஆழ்வார்க்கு எம்பெருமானிடத்தில் ராகம்-அதாவது ப்ரேமம்-தோன்றி வளர ஆரம்பித்தது. இந்தப் பிரேம முதிர்ச்சியாலே ஆழ்வார் ஒரு நாயகி அவஸ்தையை அடைந்தார். நாயகனை உடனே காண வேண்டும் என்று துடித்தாள் பராங்குச நாயகி (ஆழ்வார்)-மடல் எடுத்தாகிலும் நாயகன் எம்பெருமானைத் தன் முன் வரச் செய்ய வேண்டும் என்னும்படி நாயகிக்கு அவா பெருகியது. ஊரவர் பழிப்பர் என்று தோழி விலக்குமளவிலும் (தனது பகவத் ப்ரேமம் ஊரவர் ஏசும் எல்லையைக் கடந்து விட்டது” என்று கூறி மடல் எடுக்கையில் துணித்தாள் நாயகி, “இத் தசையிலும் எம்பெருமான் வந்து முகம் காட்டவில்லையே” என்று தோழி சுட்டிக் காட்ட நாயகி , “அவன் இப்போது வந்து முகம் காட்டா விட்டாலும், இத் தசையிலும் நான் அவனை யொழிய மற்றொன்றில் பொருந்தாதபடி பண்ணினானே! அவன் செய்தபடி பொல்லாதோ-தோழி! எனது நெஞ்சமாகிற பெரிய “விளை நிலத்திலே, ஊரார் பழிச் சொல்லாகிற எருவை இட்டு, எனது தாயின் ஹித வசனமாகிய நீரை நிறுத்தி, தன் பக்கல் ப்ரேமமாகிற நெல்லை விதைத்து, முளைக்கச் செய்து விட்டான் எம்பெருமான். அந்த ப்ரேமம்-காதல்-இப்பொழுது அளவு இடமுடியாதபடி கடலொத்ததாய் விளைந்து விட்டது. நெஞ்சப் பெரும் செய்யுள் காதல் கடல் புரைய விளைவித்து விட்டான் அவன். இவ்வாறு பெருகிய காதலுடன் அவனைக் காணத் துடிக்கின்றேன் யான். அவனும் வந்த பாடில்லை. விரஹ தாபத்தால் நான் கலங்கித் தவிக்கையில், தோழி! இந்தப் பாழான ஊழி காலம் போன்ற ராத்ரியும் என்னை வந்து நலிய ஆரம்பித்து விட்டது. எனது எளிமை கண்டு, ராத்ரியாகிற ஊழி முன்னே நின்று என் கண்ணை மறைக்கின்றது. என் உட் கண்ணைக் காதல் மறையா நின்றது. நான் போகுமிடமெங்கும் பின் தொடர்ந்து வந்து இத்த ப்ரேம வியாதி என்னை நலிகின்றதே! இடைந்து ஒதுங்கி நிற்க ஒரு நிழலுமில்லையே! என் செய்வேன்? இக் காதல், கழிய மிக்கதோர் காதலாய் நாள் கழியக் கழிய விஞ்சி வளரா நின்றது. பகவத் ப்ரேமியாய் என்னைக் காண விரும்பும் என் அன்னை கூட, “’தர்மி லோபமே வந்து விடுமோ”? என்று பயப்படும் அளவுக்கு அற விஞ்சியது, நான் என் செய்வேன்!” என்று இவ்வாறு தன் ப்ரேமத்தின் வளர்த்திபை விவரிக்கிறாள்.
பிறகு பராங்குச நாயகி உருவு வெளிப்பாட்டாலே திருக்குறுங்குடி கம்பியின் வடிவழகை ஸ்மரித்து சிறிது நேரம் தரிக்கப் பார்க்கிறாள். கடைசியில் அந்த அம்சமும் போய் அவளுக்குத் துவட்சியே மிகுந்தது. திருவாய்ப்பாடியில் பெண்கள் ‘க்ருஷ்ண விரஹத்தில் அவன் படிகளை அனுகரித்துத் தரித்தாப் போலே, தானும் உபயவிபூதி யுக்தன் படிகளான, அவனது ஜகத் காரணத் வாதிகள் தொடக்கமான அத்புத கர்மங்கள் அனைத்தையும் குறிப்பிட்டு, “அவற்றை நானே செய்தேன்” என்று அனுகார முகத்தாலே பகவத் விஷயத்தைக் கிட்டிப் பேசி தரிக்கப் பார்க்கிறாள் பராங்குச நாயகி.
இப்படித் தரிக்க வேண்டும்படியான கலக்கம் பிறந்த விடத்திலும் அவன் வந்து முகம் காட்டாமையாலே தமக்கு அவன் பக்கல் ஏற்பட்டுள்ள ப்ரேம மிகுதி ஸ்வரூபமாயிருக்க, அத்தை உபாயம் என்று நினைத்துத் தம்மைக் கை விடப் பார்க்கிறானோ என்று நினைத்துத் தம் கையில் ஒன்று மில்லாமையை “நோற்ற நோன்பிலேன் நுண்ணறிவிலேன்”’ என்று அவனுக்கு அறிவித்து, தமக்கு அவனாலல்லது ஒரு கணமும் தரிக்க முடியாமையை “உன்னை விட்டு ஒன்றும் ஆற்ற கிற்கின்றிலேன்”’ என்று அறிவித்து வானமாமலை எம்பெருமான் திருவடிகளிலே வேரற்ற மரம் போல புகலற்று விழுந்து சரணம் புகுகிறார் ஆழ்வார்-ஆழ்வார் இவ்வாறு பெரிய ஆர்த்தியோடே சரணம் புகச் செய்தேயும் எம்பெருமான் முகம் காட்டாமையாலே, *’ஆஸ்ரிதார்த்தமாக எழுந்தருளி இருக்கிறவன் நம் கார்யம் செய்யாமை இல்லை; இன்ன இடங்களிலே செய்யக் கடவோம் என்று வ்யவஸ்திதமா யிருக்கும்; நான்கு நாள் தாழ்த்ததே யாகிலும் அவன் நிச்சயம் தமக்கு முகங்காட்டுவான்’” என்று மனம் தேறி, திருக்குடந்தை யிலே சென்று புக்கு தம் அபேஷிதங்களைப் பெறப் பார்க்கிறார். இவ்வாறு இவர் கிட்டிய அளவிலும், ஆராவமுதன் திருக் கண்களை அலர விழித்து இவரைக் குளிர நோக்கவில்லை; திருப் பவளத்தைத் திறந்து ஒரு வார்த்தை அருளிச் செய்ய வில்லை; இவரை அணைக்கவும் செய்ய வில்லை. **ஆராவமுதே, உனது போக்யதை எனது சரீரத்தையும் சிதிலமாக்கா நின்றது!” என்று தனது பரமார்த்தியையும் வெளிப்படுத்தினர். இவரது பகவத் ப்ரேமம் இவரது சரீரத்தை “வைகலும் மெலிய” என்றபடி ஸர்வ காலமும் மெலியும்படி செய்தது, இவரது மர்மத்திலே புகுந்து ஆத்மாவையும் இடைவிடாமல் திரவ த்ரவ்யமாம்படி. செய்யும் நிலையில் காதல் வளர்ந்தது.
5-விஷ வ்ருஷ பலங்கள் கை கூடியவரானார்
இவ்வாறு வளர்ந்தது மட்டுமல்ல. பாகவதர்களுடன் கூடப் பெறும் பேறும் இவர்க்குக் கிட்டியது, எனவே ஆழ்வார் விஷ வ்ருஷ பலங்கள் கை கூடினவர்-இக லோக வாழ்க்கை ஒரு விஷ மரத்திற்கு ஒப்பானது. இந்த விஷமரத்திலும் அம்ருதத்திற்குச் சமமான இரண்டு சுவையுள்ள பழங்கள் தோன்றும். அவை தான் பகவத் பக்தியும், பாகவதர்களோடு கூடுகையும், இந்த இரண்டு பலங்களும் ஆழ்வாருக்குக் கை புகுந்தன
6-பாகவத ஸமாகமம்
ஆழ்வார் கழிய மிக்கதோர் காதல் கொண்டு பகவதனுபவம் செய்வதோடு த்ருப்தி யடையாதவர். உலகத்திலுள்ள ஸம்ஸாரிகளும் தம்மைப் போல் பகவதனுபவம் செய்ய வேணும் என்னும் இச்சையாலே உபதேச முகத்தாலே அவர்களைத் திருத்த முனைகிறார். ஸம்ஸாரிகளை நோக்க, *ஐஸ்வர்ய கைவல்யங்கள் ௮ல்பாஸ்திரமானவை, ஷுத்ர தேவதைகளை பர தேவதைகள் என்று நினைத்து, வெறுக்கத் தக்க பதார்த்தங்களைக் கொண்டு அவைகளை பூஜிக்கிறீர்கள். ஸ்ரீமந் நாராயணன் கொடுத்துள்ள ஐஸ்வர்யாதிகளை வைத்துக் கொண்டு தான் ப்ரம்ஹ ருத்ராதி தேவதைகள் பர தேவதைகள் போல் மினுக்கிக் கொண்டு திரிகிறார்கள். அத் தேவதைகளை விட்டு விடுங்கள். அவர்களை உண்டாக்கி நியமிக்குமவனான புருஷோத்தமன் ஸ்ரீய: பதியை ஆஸ்ரயித்துத் தொண்டு செய்வதே பரம புருஷார்த்தமாகும்” என்று இவ்வாறு இவர் தெளிய உபதேசிக்கக் கேட்டுத் திருந்தி அடிமை புக்கார்கள் எண்ணிக்கை யற்ற ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள். “ஆட்செய்து ஆழிப் பிரானைச் சேர்ந்தவன்’” என்று அவர்களைத் திருத்துகையாலே இவரும் அடிமை செய்தவரானார், ஆழ்வாராலே திருத்தி அடிமை புக்க ஸ்ரீவைஷ்ண வர்களையும், அவர்களைத் திருத்துகையாகிற அடிமையைச் செய்த ஆழ்வாரையும் காண லோகாந்தரமான ஸ்ரீவைகுண்டத்திலிருந்து நித்ய ஸூரிகள் திரளாக வந்தார்கள். த்வீபாந்தரமான ஸ்வேத த்வீப வாஸிகளாய் முக்த ப்ராயரான தேவர்களும் கூட்டமாக வந்தார்கள். நேமிப்பிரான் தமர்களான இவர்களைக் கண்டதும், “கண்டோம், கண்டோம், கண்டோம், கண்ணுக்கினியன கண்டோம்”? என்று ஸந்தோஷப் பெருக்காலே பல காலும் வாய் வெருவி, “பொலிக, பொலிக பொலிக,! என்று அத்திரள் அபிவிருத்தமாயிடுக என்று மங்களாசாஸனம் செய்து இனியராகிறார் ஆழ்வார்.
7-ஸம்ஸாரிகளைத் திருத்துவது
இன்னும், ஆழ்வாரது மனக் குறை நீங்கவில்லை. நாராயண பரத்வத்தை ப்ரஹ்லாதன் எவ்வளவு உபதேசித்தும் திருந்தாத ஹிரண்யனைப் போலவும், ராமனிடம் ஸீதையைக் கொண்டு சேர்த்து, நல்லவனாவாய்” என்று விபீஷணன் எவ்வளவு உபதேசித்தும் திருந்தாத ராவணனைப் போலவும், ‘ஒன்றும் தேவில்”” நாராயண பரத்வத்தை ஆழ்வார் தெளிய உபதேசித்தும் திருந்தாதார் பல படி யாகக் காணப் பட்டார்கள். ஹிரண்ய ராவணாதிகள் போல் ௮ஸுர ராக்ஷஸ ப்ர க்ருதிகளாய்க் காணப்பட்ட ஸம்ஸாரிகளை ‘*அரக்கர், அசுரர் பிறந்தீர் உள்ளீரேல்’”? என்று ஆழ்வார் அவர்களைத் தேடிப் பிடித்து அவர்களுக்கு மீண்டு உபதேசம் செய்யலானார்.-ஸம்ஸாரிகளே, நான் மீண்டும் உங்களுக்குச் சொல்லும் ஹித வசனங்களைக் கேட்டு உஜ்ஜீவிக்கப் பாருங்கோள். சரீரத்தை முடித்துப் பிராணாபஹாரம் பண்ணும் வியாதி, அது போன்ற பகை, பசி முதலான தேச தோஷங்கள் பல. கலி கால தோஷத்தின் பலனாக பதார்த்த ஸ்வபாவங்களே மாறி விடும். இவ்வாறான, தேச கால தோஷங்களைத் தங்கள் ஸஞ்சாரத்தாலே உரு மாய்ந்து போகும்படி செய்ய வல்லவர்கள் ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள், இவர்கள் பகவதநுபவ ஹர்ஷ ப்ரகர்ஷத்தாலே, பெரிய ஆரவாரத்தோடே புகுந்து ப்ரதிகூலர் களுக்குச் சிறிதும் இடமில்லாமல் எல்லா இடங்களிலும் வியாபித்துப் பரம்பி யுள்ளார்கள். நீங்கள் அந்ய ப்ரயோஜனர்களாய், அவர்களை மேவித் தொழுது உஜ்ஜீவிக்கப் பாருங்கள். மேலும் சொல்கிறேன். தேவதாந்தரங்களிடத்தில் நீங்கள் வைத்துள்ள நம்பிக்கையை மாற்றிக் கொள்ள உங்களுக்கு விருப்ப மிருக்காது. ஆனால் உண்மையை நீங்கள் புரிந்து கொள்வது மிக அவசியம், நீங்கள் வணங்கி வழிபடும் தெய்வங்கள் உண்மையிலேயே ஏற்ற மில்லாத வர்கள். சில ஆபாஸ வசனங்களாலும், யுக்திகளாலும் அத் தேவதைகளுக்கு நீங்களே ஏற்றம் கற்பித்து உபாஸித்து வருகிறீர்கள். அறிவாளிகள் நகைப் பார்கள் என்று பயந்து, உங்கள் நெஞ்சுக்குள்ளேயே அத் தேவதைகளை நிறுத்தி உபாஸித்து வருகிறீர்கள். ராஜாவானவன் அரசாங்க அலுவல்கள் பலவற்றையும் கவனிக்க ஆங்காங்கே சில பேர்களை நியமித்து வைத்திருப்பது போல், “நிறுத்தினன் தெய்வங்களாக அத் தெய்வ நாயகன் தானே”’, என்கிறபடியே, ஸர்வேஸ்வரனே அத் தேவதைககளா உங்கள் தன்மைக் கேற்ப, ஆஸ்ரயணீயர்களாக நிறுத்தி யுள்ளான் என்பதைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள். ப்ரம்ஹா, ருத்ரன், இந்திரன் போன்ற திரண்ட தேவதா ஸமூகங்கள், கிருஷ்ணனுடைய அஸாதாரண விக்ரஹத்தையே சுபாஸ்ரயமாகப் பற்றி, இந்தப் பரந்த உலகத் தில் எங்கும் ஒக்க வியாபித்து நிற்கிறார்கள். எனவே, நீங்களும் அவர்களைப் போலவே எம்பெருமான் கண்ணனை, ஆஸ்ரயிப்பீர்களானால், கலியுக காரணமாக ஏற்படும் தோஷங்களால் நீங்கள் பீடிக்கப்பட மாட்டீர்கள்”, என்று உபதேசித்துத் திருந்தாத ஸம்ஸாரி சேதனர்களையும் திருத்தி விஷ்ணு பக்தி பர ராக்கினார். அரக்கர், அசுரர்? என்ற அவர்களது தன்மையை மாற்றி, விஷ்ணு பக்தி பரோ தேவ::” என்றபடி தேவ சப்தத்தால் அழைக்கலாம்படி பகவத் பக்தி பரராக்கினார் அவர்களையும்.
8-உபாய அத்யவஸாயிகளைத் திருத்துவது.
முன்பே திருந்தி யுள்ளவர்களில் சிலர், பாகவதர்களைக் கண்டால், உகக்கு மவர்களாய் இருந்த போதிலும், அவர்கள் உபாய அத்யவஸாய தசையில் நின்று, பராப்ய தசையில் ஊன்றி நிற்கும் ஆழ்வாரையும், அவர் நிற்கும் தசை யிலிருந்து கை வாங்குவதே நல்லது என்று பொடியுமளவுக்கு முற்பட முனைந்தார்கள். ஆழ்வார் அவர்களையும் தனது ஸ்வரூப யாதாத்ம்யத்தின் நிலையைப் புரிந்து கொள்ள செய்கிறார். வெறும் கண்ணுக்குப் புலப்படாத பொருள்கள், அஞ்ஜநத்தைக் கண்ணிலிட்டால் எப்படிப் புலப்படுமோ, அவ்வாறே அவர்களது உபாய அத்யவஸாய ஞானத்தின் மேலே பக்தி யாகிற ஸித்தாஞ்ஜனத்தை இட்டு, என் நெஞ்சினால் நோக்கிக் காணீர், என்னை முனியாதே” என்ற படி, ப்ராப்ய வைலக்ஷண்யத்தின் பெருமையைக் காட்ட வல்ல பத்தியை அவர்களுக்கும் உபதேச முகத்தாலே உண்டாக்குகிறார்.
—
ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீரங்கம் ஸ்ரீ. உ.வே. வித்வான் ஸ்ரீ ராம ஸ்வாமி அய்யங்கார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
Leave a Reply